Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3007089 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அடிப்படைத் தேவை நல்லாசிரியர்கள்! என். முருகன் DIN Tuesday, September 25, 2018 01:37 AM +0530 முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணனின் பிறந்தநாளை நாம் ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடுகிறோம். தலைசிறந்த ஆசிரியர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு பரிசளித்து மத்திய- மாநில அரசுகள் கல்வி வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கின்றன. ஒரு நாட்டில் தலைசிறந்த கல்வி உருவாக ஆசிரியர்களே அடிப்படை காரணம் என்பதை உணர்ந்து, நல்ல ஆசிரியர்கள் யார் என்பதை பலர் விவாதிக்கின்றனர்.
அமெரிக்காவின், ஃபிலடெல்ஃபியாவில் தலைமை விஞ்ஞான ஆணையம் ஒன்றை நிறுவிய கிரிஸ் லெஹ்மான் எனும் ஆய்வாளர், எனது அனுபவத்தில் பல மணி நேரம் வகுப்பறையில் பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர்களை சந்தித்துள்ளேன். தாங்கள் கற்பிக்கும் பாடங்களில் மிகப்பெரிய நிபுணர்கள் அவர்கள். ஆனால், அவர்களின் பாட போதனை மிகப் பெரிய வெற்றியை அடையவில்லை. அதே வேளையில், சில ஆசிரியர்களிடம் வகுப்புக்குப் போகும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னர் ஒரு புதிய பாடத்தைக் கொடுத்து, அதை அவர்கள் படித்துவிட்டு, வகுப்பில் ஒரு மணி நேரம் பாடம் நடத்தி, அதைக் கற்ற மாணவர்கள் சிறப்பாக அவற்றை புரிந்து கொண்டதையும் பார்த்திருக்கிறேன் எனக் கூறுகிறார்.
ஒரு தரமான ஆசிரியரின் குணாதிசயங்கள் எவை என அலசுகிறார் அவர். 
1. வகுப்பறையில் மாணவர்களின் இருக்கைகளுக்கும் நடுவில் நடந்து பாடங்களை போதிக்கும் ஆசிரியர்கள் உண்டு. அவர்களது உணர்ச்சிபூர்வமான போதனை மாணவர்களை அமைதியுடன் அமர்ந்து கவனிக்க வைக்கும்.
2. சில ஆசிரியர்களை நாம் கேள்விகள் கேட்டு அவர்களின் கல்வித்தகுதியை ஆராய்ந்து சிறந்த பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களாக நியமிக்கிறோம். பின், அவர்களின் வகுப்பில் பயிலும் மாணவர்களை உற்று நோக்கினால், அவர்கள் பயம் கலந்த பணிவுடன் வகுப்பறையில் பாடம் கேட்க உட்கார்ந்திருப்பது தெரிய வரும். இது நல்ல ஆசிரியரின் தகுதி அல்ல.
3. கடினமான பாடங்களை மாணவர்கள் எளிதாக புரிந்து கொள்ளும் வகையில் பாடம் நடத்தும் சிறந்த ஆசிரியர்கள், அப்பாடங்களை மிகுந்த விருப்பத்துடன் கற்றுத் தேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். பெளதிகம், கால்குலஸ் போன்ற கடினமான விஞ்ஞான பாடங்களை விருப்பத்துடன் கற்று ஆசிரியரானவர்களே அவற்றை விருப்பத்துடன் மாணவர்களைக் கற்கச் செய்ய முடியும்.
4. பள்ளியில் மாணவர்களுடன் விளையாட்டு மைதானங்களிலும், பள்ளி சிற்றுண்டிக் கூடத்திலும் கலந்துரையாடி வகுப்பறைகளில் போதிப்பதை விடவும் எளிய புரிதல்களை உருவாக்குவார்கள் நல்ல ஆசிரியர்கள். இவை பாடப் புத்தகங்களுக்கும் வெளியே உருவாகும் படிப்பினைகள் எனப்படும்.
5. மாணவர்களுக்குப் பாடத்தையும், நல்ல நடத்தையையும் ஆசிரியர்கள் கற்பிப்பது போல், மாணவர்களுடன் நல்ல முறையில் உறவாடி அவர்களின் நடத்தைகளை புரிந்து கொள்பவர்களே நல்லாசிரியர்கள்.
6. மாணவர்களுக்குப் பாடங்களை போதிப்பதற்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தை செலவிட்டாலே போதும் என்று நினைக்கும் ஆசிரியர்களை விடவும், அந்த நேரத்திற்கும் மேல் மாணவர்களின் கற்றலுக்காக பணி செய்பவர்களே நல்லாசிரியர்கள்.
7. மாணவர்களைத் தேர்வுக்குத் தயார் செய்தபின் அவர்களில் சிலர் தேர்வில் வெற்றியடையாமல் போனால், அதற்கு அவர்கள் சரியான முறையில் கற்கவில்லை என்று மாணவர்கள் மீது குறை கூறாமல், தனது கற்பித்தலிலும் குறை உள்ளதோ என அலசும் குணமுடையவர்களே நல்லாசிரியர்கள்.
8. வகுப்பில் கற்பிப்பது முதல் மாணவர்கள் எழுதுவது வரையான எல்லா நடவடிக்கைகளையும் கட்டுக்கோப்பான முறையில் கற்றுக் கொடுப்பார்கள். இந்தக் கட்டுக்கோப்பு மாணவர்களின் வாழ்வில் எல்லா நடவடிக்கைகளிலும் பரவும் என்பதைப் புரிந்து செயல்படுபவர்களே நல்லாசிரியர்கள்.
9. சிறந்த ஆசிரியர்களாக இருப்பவர்கள், அதைவிட சிறந்தவர்களாக வளரத் தேவையானது அவர்கள் நிறைய புதிய பாடங்களையும் ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளையும் தொடர்ந்து கற்கும் மன நிலையே.
10. ஆசிரியர் பணியில் ஏற்படும் பிரச்னைகளால் மனம் தளர்ந்து மாணவர்களுக்கு பாடம் போதிப்பதில் சோர்வடையாமல் இருக்க வேண்டியது நல்லாசிரியர்களுக்கு தேவையான குணாதிசயம்.
11. ஒரு பள்ளி ஆசிரியர், தனது மாணவன் ஒருவன் அதிக சிரத்தையுடன் பாடத்தைப் புரிந்து கடினமான ஒரு கேள்வியை எழுப்பினால், அதனால் கோபமடையவோ, சோர்வடையவோ கூடாது. மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மாணவரை பாராட்டும் குணமுடையவரே நல்லாசிரியர்.
12. நல்லாசிரியர்கள், தாங்கள் வகுப்பில் பாடம் நடத்தும்போது எல்லா கதவுகளையும் திறந்து வைத்து, சக ஆசிரியர்களும், பிற வகுப்பு மாணவர்களும் பாடம் போதிக்கும் தங்கள் திறமையை தெரிந்து கொள்வதை வெறுக்க மாட்டார்கள். இது அந்த ஆசிரியர்களின் தன்னம்பிக்கையை உணர்த்தும்.
மேலே பட்டியலிட்ட 12 குணாதிசயங்ககள் மட்டுமல்ல. இன்னும் அதிக எண்ணிக்கையில் ஆசிரியர்களின் நடத்தைகள் விவாதிக்கப்படுகின்றன. அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த நாவலாசிரியரான ஷெர்வுட் ஆண்டர்சன் கூறுகிறார் : கல்வியின் ஒரே குறிக்கோள் மாணவனின் எண்ணத்தை மேம்படுத்துவதுதான். கல்வி கற்ற மனிதனின் எண்ணம் திறமையுடன் வேலை செய்யும். அமெரிக்கப் பள்ளி, கல்லூரிகளின் கல்வி இந்தக் குறிக்கோளின்படி செயல்படுவதாக கூறப்படுகிறது. 
அமெரிக்க முன்னாள் அதிபர் நிக்சனின் செயலாளர் ஹென்றி கிஸிங்கர் புகழ்பெற்ற நிர்வாகி. அவர் தனது உதவியாளரிடம் ஒரு செய்தியைக் கூறி அதுபற்றி அறிக்கை ஒன்றைத் தயார் செய்யும்படி கூறினார். அவரும் அறிக்கையைத் தயார் செய்து கிஸிங்கருக்கு அனுப்பியுள்ளார். அந்த அறிக்கை சரியாக இல்லை என உடனடியாக உதவியாளருக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டு விட்டது.
தனது அறிக்கை சரியில்லை என கிஸிங்கர் கூறியதால் துயரமடைந்த உதவியாளர், அந்த அறிக்கையை சீரமைத்து அனுப்பி வைத்தார். அதுவும் சரியானதாக இல்லை எனத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டுவிட்டது. பின் தனது எல்லா வேலைகளையும் விட்டு விட்டு இரவில் நிறைய நேரத்தை செலவு செய்து மூன்றாம் முறையாக அந்த அறிக்கையைத் தயார் செய்து, கிஸிங்கரிடம் நேரில் சென்று அளித்துள்ளார். 
அப்போது, ஐயா, நான் மூன்றாவது முறையாக இந்த அறிக்கையைத் தயாரித்து அளிக்கிறேன். இதுவும் சரியில்லை என நீங்கள் முடிவு செய்தால் நான் இந்த வேலைக்குத் தகுதியில்லாதவனாகி விடுவேன். பணியிலிருந்து என்னை விடுவித்து விடுங்கள் எனக் கூறியுள்ளார்.
அதைக் கேட்ட கிஸ்ஸிங்கர் புன்னகையுடன், நான் இதுவரை உங்கள் அறிக்கையை ஒரு முறை கூட படிக்கவில்லை. இந்த அறிக்கை மிக நன்றாகவே இருக்கும். ஒரு மாணவன் ஒரு வேலையை அதிக கவனத்துடன் செய்ய ஆசிரியர் அவனுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பார். அந்த அழுத்தத்தினால் அவன் மிகவும் அக்கறையுடனும் கவனத்துடனும் அந்த வேலையைச் செய்வான் எனக் கூறியுள்ளார். 
அப்படியே நம் நாட்டிற்கு வந்து நிலைமையை கவனிப்போம். நமது பள்ளிகளும், கல்லூரிகளும், பல்கலைக்கழகங்களும் ஊழலால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. 
ஆசிரியர்கள் சங்கம் அமைத்து போராடுவதையும், மாணவர்களுக்கு தரமான கல்வியை வழங்காத நிலையையும் காண்கிறோம். முற்காலங்களில், நல்லாசிரியர்களின் குணாதிசயங்களுடன் தமிழ்நாட்டில் பள்ளி மற்றும் கல்லூரி ஆசிரியர்கள் விளங்கினார்கள்.
முன்பெல்லாம், அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களில் உயர்கல்வி கற்கச் செல்லும் நம் மாணவர்களுக்கு, அங்குள்ள பேராசிரியர்கள் நல்ல வரவேற்பளித்தனர். அவர்கள் மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகம் என அறிந்தவுடன் அது தரமானது என அவர்கள் கூறுவதுண்டு.
தமிழகத்தில் ஒரே ஒரு பல்கலைக்கழகம் அன்று இருந்தது. தற்போது நிறைய பல்கலைக்கழகங்கள் உருவாகியுள்ளன. கல்வி விற்கப்படும் நிலை உள்ளது. இந்த நிலைமையில் தரமான ஆசிரியர்களை உருவாக்குவது எப்படி?
ஒரு நாட்டின் கல்வியின் தரம் உயர, அடிப்படைத் தேவை நல்லாசிரியர்களே. நம் நாட்டில் 15 லட்சம் பள்ளிகளும், 37,204 கல்லூரிகளும், 677 பல்கலைக்கழகங்களும் இயங்குவதாக 2016-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் வெளியான மத்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சக அறிக்கை கூறுகிறது. இவற்றில், 85 லட்சத்து 61 ஆயிரத்து 764 பள்ளி ஆசிரியர்களும், 13 லட்சத்து 19 ஆயிரத்து 295 கல்லூரி மற்றும் பல்கலைக்கழக ஆசிரியர்களும் வேலை செய்கின்றனர். இந்த ஆசிரியர்களும், பேராசிரியர்களும்தான் நமது முன்னேற்றத்திற்கு அடிப்படை.
சிங்கப்பூர், பின்லாந்து ஆகிய இரு நாடுகளிலும் பட்டதாரிகளின் முதல் விருப்பம் ஆசிரியப் பணியில் சேருவதே. அதனால்தான் அந்நாடுகள் மிகச்சிறந்த வளர்ச்சியடைந்துள்ளன. ஆனால், நம் நாட்டின் நிலைமை தலைகீழ்.
இங்கே வேறு வேலை எதுவும் கிடைக்காவிட்டால் ஆசிரியர் வேலைக்கு செல்ல முடிவெடுக்கிறார்கள். ஆண்டுக்கு 215 நாள் வேலை, வாரத்தில் அதிகபட்சம் 10 மணி நேரம்தான் வேலை என ஆசிரியர்கள் நினைப்பதும் மற்றவர்கள் கூறுவதும் உண்மையே.
இந்த நிலைமை, அடியோடு மாற வேண்டும். அதற்குத் தேவையான எல்லா நடவடிக்கைகளும் போர்க்கால அடிப்படையில் எடுக்கப்பட வேண்டும்.
கட்டுரையாளர்:
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு).
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/25/அடிப்படைத்-தேவை-நல்லாசிரியர்கள்-3007089.html
3007088 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெண்களும் பணி வாய்ப்பும் பா. ராஜா  DIN Tuesday, September 25, 2018 01:36 AM +0530 பெண்கள் பள்ளிப் படிப்போடு நின்றுவிட்ட காலம் போய், ஆராய்ச்சிப் படிப்பு வரை பயின்று, உயர்நிலையை அடைந்து வருகின்றனர்; குடும்ப நிர்வாகத்தையும் மேற்கொண்டு வருகின்றனர். அரசு நிறுவனமோ, தனியார் நிறுவனமோ அனைத்திலும் ஆண் பணியாளர்களைவிட பெண் பணியாளர்களே அதிகம். நிர்வாகங்களும், பெண் பணியாளர்களால் பிரச்னை ஏதும் ஏற்படாது என்பதால், பெண் பணியாளர்களையே அதிகம் பணியமர்த்துவதிலும் ஆர்வம் காட்டுகின்றன. அப்படி இருந்தும், பெண்களுக்குப் பணியிடங்களில் பணி வாய்ப்பு மறுக்கப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டு நிலவி வருகிறது. அதை மெய்ப்பிக்கும் விதமாக, பல்வேறு பணியிடங்களிலும் பணிபுரியும் பெண் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதாக மத்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள அறிக்கை ஒன்று தெரிவிக்கிறது.
முன்பு மொத்தப் பணியாளர்கள் எண்ணிக்கையில் 30 சதவிகிதமாக இருந்த பெண் பணியாளர்கள், கடந்த ஓராண்டில் சுமார் 25 சதவிகிதமாகக் குறைந்துள்ளனர் என்று மத்திய தொழிலாளர் நலத் துறை அமைச்சர் சந்தோஷ்குமார் 
கங்குவார் தெரிவித்துள்ளார். நாட்டில் பணிபுரிவோர்-வேலையில்லாதோர் குறித்து ஆண்டுதோறும் ஆய்வு மேற்கொண்டு, அறிக்கை வெளியிடப்படுகிறது. இந்த ஆய்வில், 2015-16-ஆம் நிதியாண்டில் 29.6 சதவிகிதமாக இருந்த பெண் பணியாளர்கள் எண்ணிக்கை 2016-17-ஆம் நிதியாண்டில் 25.8 சதவிகிதமாகக் குறைந்துள்ளது. அதிகபட்சமாக, ஹிமாசலத்தில் ஓராண்டில் சுமார் 45 சதவிகித அளவுக்கு பெண்கள் பணியிலிருந்து விலகியுள்ளனர். மத்தியப் பிரதேசத்தில் ஓராண்டில் 18 சதவிகித அளவுக்கு பெண்கள் பணியிலிருந்து விலகியுள்ளனர். இந்தப் பெண் பணியாளர்கள் எதற்காக பணியைத் துறந்தனர் என்ற காரணம் முழுமையாகத் தெரியவில்லை என ஆய்வறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மாநிலங்களில் அதிக அளவில் பெண் பணியாளர்களை நியமிக்கும் நடவடிக்கையிலும் மத்திய, மாநில அரசுகள் ஈடுபட்டு வருகின்றன என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 
இதற்கு மாறாக, நாகாலாந்து, சத்தீஸ்கர், ஜார்க்கண்ட் ஆகிய மாநிலங்களில் பெண் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. இதற்கு அரசுகள் செயல்படுத்தி வரும் பல்வேறு வேலைவாய்ப்புத் திட்டங்களே காரணம் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் பெண் பணியாளர்கள் எண்ணிக்கையில் மிசோரம் முதலிடத்திலும், ஜம்மு-காஷ்மீர் கடைசி இடத்திலும் உள்ளன.
இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகின் பல நாடுகளிலும் பெண் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளது. இந்த சரிவு இப்போது ஏற்பட்டதல்ல, கடந்த 20 ஆண்டுகளாகவே பெண் பணியாளர்கள் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது.
இந்தியாவில் 2007-இல் 33.34 சதவிகிதமாக இருந்த பெண் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை 2010-இல் 28.58 சதவிகிதமாகவும், 2014-இல் 26.69 சதவிகிதமாகவும், 2016-இல் 26.91 சதவிகிதமாகவும் குறைந்துள்ளது. இந்தியாவில், விவசாயப் பணி, பொருள் உற்பத்தி, வர்த்தகம், சேவைத் துறை, சுரங்கத் தொழில், கட்டுமானம், போக்குவரத்து என பல்வேறு துறைகளிலும் பெண்கள் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். 
பிரேசில், ரஷியா, நேபாளம், சீனா, இந்தோனேசியா உள்ளிட்ட நாடுகளில் பெண் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை 50 சதவிகிதத்துக்கும் அதிகமாக உள்ளது. பெண்கள் அன்பு, கருணை கொண்டவர்கள். அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்பவர்கள். தற்போது, குழந்தைப் பராமரிப்பு, முதியோர் பராமரிப்பு ஆகியவை பெரிய அளவில் தொழிலாக வளர்ந்து வருகிறது. வீடுகளில் இதை ஊதியமில்லாத் தொழிலாக பெண்கள் மேற்கொண்டு வருகின்றனர். இருந்தாலும், இந்தப் பராமரிப்பு சேவைத் தொழிலுக்கு வளமான எதிர்காலம் உள்ளது என்று பன்னாட்டு தொழிலாளர் நல அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. 
2030-இல் குழந்தை, முதியோர் பராமரிப்புப் பணிகளில் பன்னாட்டு அளவில் சுமார் 27 கோடி பேர் ஈடுபடுவர் என அந்த அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. குழந்தைகள், முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதே இதற்குக் காரணமாகும். இந்நிலையில், பெண் பணியாளர்களின் தேவை அதிகமாகவே உள்ளது.
பெண்கள், கல்வி, வேலைவாய்ப்பில் தங்களை மேம்படுத்திக் கொள்ளும் வகையில், பல்வேறு வேலைவாய்ப்புத் திட்டங்களை மானிய உதவியுடன் மத்திய, மாநில அரசுகள் செயல்படுத்தி வருகின்றன. இவற்றில் ஒரு திட்டம்தான் தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டம் (தீனதயாள் அந்த்யோதயா யோஜனா). பெண்கள் திட்டங்களைத் தொடங்கி, வருவாய் ஈட்டுவதற்கு இத்திட்டம் வழிவகை செய்கிறது. ஆயினும், இத் திட்டத்தின்கீழ் பெண்கள் தொழில்களைத் தொடங்கினாலும், அவர்களுக்கு போதிய வருவாய் கிடைக்கவில்லை எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
ஆனால், பெண்கள் தங்களது வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்திக் கொள்ள இத்தகைய திட்டங்கள் பெரிதும் உதவியாக இருக்கின்றன என்று அரசு அதிகாரிகள் தெரிவிக்கின்றனர். இந்நலத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதன் மூலம், பெண்கள் தங்களது வருவாயைப் பெருக்கி, கடன் பிரச்னையில் இருந்து விடுபடுகின்றனர் என்றும் அதிகாரிகள் தெரிவிக்கின்றனர். இடையே ஏற்படும் கசப்பான அனுபவங்கள் அவர்கள் ஈடுபட்டு வரும் தொழில் திட்டத்தைப் பாதியில் விடத் தூண்டுகிறதா என்பது குறித்து ஆய்வு செய்து வருகின்றனர்.
பணி வாய்ப்புப் பெற்று, பொருள் ஈட்டுவதற்குத்தான் கல்வி என்ற நிலைக்கு நாம் தள்ளப்பட்டுள்ளோம். இதைக் கருத்தில் கொண்டே, ஏராளமான இளைஞர்களும் இளம்பெண்களும் உயர் பட்டப் படிப்புகளை முடித்துவிட்டு, பணி வாய்ப்பு இல்லாமல், கிடைத்த பணிகளைச் செய்து வருகின்றனர். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், ஏற்கெனவே பணியில் இருக்கும் பெண்களும் பணி விலகிச் செல்கின்றனர் என்ற செய்தி அதிர்ச்சியளிக்கிறது. பெண்கள் பணி விலகிச் செல்வதற்கான காரணத்தை உடனே கண்டறிந்து, அதற்குத் தீர்வு காண வேண்டும். 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/25/பெண்களும்-பணி-வாய்ப்பும்-3007088.html
3006408 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வரலாறு திரும்புகிறது! ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Monday, September 24, 2018 03:00 AM +0530 இன்றைய மனிதன் நாகரிகத்தின் உச்சத்தில் இருக்கிறான். எல்லாம் கணிணிமயம். மடியில் கணினி. கையில் அறிதிறன்பேசி (ஸ்மார்ட்போன்), முகநூல், கட்செவி அஞ்சல் (வாட்ஸ் அப்), கூகுள், யூட்யூப். டி.வி சீரியல் மவுசு கூடக் குறைந்துவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது.
இருப்பினும் கூட, இந்த அறிதிறன்பேசி வழியாக கூகுள் உலகத்திற்குள் நுழைந்தால் விஷயம் வேறு மாதிரியும் போகிறது! இயற்கை விவசாயம் என்றால் இயற்கையாக என்ன விளைகிறதோ அதைத்தான் மனிதன் உண்ண வேண்டுமாம். உழவு மாடுகளை மறந்துவிட்டு டிராக்டர்களை ஏன் பயன்படுத்துகிறோம் என்று கேட்பது கூடத் தவறு.
ஏன் உழ வேண்டும்? இரும்பு யுகம், அதாவது, கற்காலத்தில் இரும்புக் கருவிகள் தோன்றுவதற்கு முன் இயற்கையாக விளைந்ததை சேகரித்தும் மனிதன் வேட்டையாடிய இறைச்சி, மீன் உண்டும் வளர்ந்த காலத்திற்குப் போக வேண்டுமாம்! அரிசி, கோதுமை கூடாது. புஞ்சை தானியங்களை மட்டுமே உண்ண வேண்டுமாம். இது கொஞ்சம் பரவாயில்லை. மானாவாரி விவசாயம் அனுமதிக்கப்படுகிறது.
விவசாயம் இருக்கட்டும். இப்போது விஷயம் பாத்திரங்கள் பற்றியது. சமையலுக்கு பிரெஷர்குக்கரைப் பயன்படுத்துவது ஆரோக்கியமா? நல்ல கேள்விதான். அந்தக் காலத்தில் செம்பு அல்லது வெண்கலப் பானைகளில் சாதம் சமைத்துக் கஞ்சி வடிப்பார்கள். இதனால் உடம்புக்கு நுண்ணூட்ட சத்து கிடைத்ததாம். அந்தக் கால தாத்தா பாட்டிகள் அதனால்தான் ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்தார்கள் என்று ஒரு கண்டுபிடிப்பு. அந்தக் காலத்தில், பிரெஷர்குக்கர் அறிமுகமாகாத நாள்வரை, வெண்கலப் பானை சமையல்தான். தாமிரத் தட்டில் சாப்பிடுவார்கள். தாமிரப் பாத்திரத்தில் தண்ணீர் வைத்துக் குடிப்பார்கள். தாமிரம் விலையேறிவிட்டது. இப்போது மின்சாரம் கடத்த தாமிரக்கம்பி பயனாகிறது. 
வரலாற்றில் தாமிரம் வந்த கதைக்கும் சண்டைக்கும் நிறையத் தொடர்பு உண்டு. அன்று தாமிரச் சுரங்கம் கைப்பற்ற சண்டை. இன்று தாமிரத்தைத் துரத்த சண்டை. இரும்பு யுகத்தை கவனிக்கும் முன் தாமிர யுகம் நிலவியபோது நிகழ்ந்தவை சுவாரசியமானது.
கற்கால மனிதன் உலோக காலத்திற்கு வந்த காலகட்டத்தில் இரும்புக்கு முன் தாமிர யுகம் நிலவியதாக வரலாறு கூறுகிறது. மண்பாண்டங்களை விட தாமிரமே பெரிய அளவில் புழங்கியதாம். ஏனெனில் தாதுவிலிருந்து தாமிரத்தைப் பிரித்தெடுக்க ஒரு சூளை போதுமானது. மண்பாண்டங்களைச் சுட்டு எடுக்கும் நுட்ப ஆற்றல் தாமிரத்திற்கு தேவையில்லை. தாமிர யுகத்தை ஆங்கிலத்தில் Bronze Age என்பார்கள். வெண்கலம், பித்தளை எல்லாம் இதில் அடங்கும். அடிப்படை தாமிரம். தாமிரத்துடன் துத்தநாகம் சேர்த்தால் பித்தளை. தாமிரத்துடன் வெள்ளீயம் சேர்த்தால் வெண்கலம். ஏறத்தாழ கி.மு. 3000 ஆண்டு காலத்தில் தாமிரச் சுரங்கங்களைக் கைப்பற்ற உலகெங்கிலும் சூறையாடல்களும், போர்களும் நிகழ்ந்தன. ஏனெனில், பெரும்பாலான பாத்திரங்களும், போர்க்கருவிகளும் வெண்கலத்தால் செய்யப்பட்டன. காலத்தின் கோலம். இன்று தூத்துக்குடியில் தாமிரத் தொழிற் சாலையை மூடச் சொல்லி விரட்டுகிறார்கள். 
படைக்கருவிகள் செய்யவும் போர்க்கருவிகள் செய்யவும் வெண்கலத்தைவிட உறுதியானது இரும்பு. இரும்பின் கண்டுபிடிப்பிற்குப் பிறகு விவசாயம் உயர்ந்தது. சாம்ராஜ்யங்கள் உருவாகின. 
இந்தியாவில் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் இரும்புக் கருவிகள் அகப்படவில்லை. இரண்டாவது காலகட்டத்தில் கங்கைப் பகுதியில்தான் புதிய நகரங்கள் பாடலிபுத்திரம், காசி, போன்றவை தோன்றின. இந்தியாவில் இரும்பு வரவுக்கும் க்ஷத்திரியருக்கும் உள்ள உறவை வரலாற்று அறிஞர் டி.டி.கோசாம்பி துல்லியமாக எடுத்துக்காட்டும்போது, மெசொபொடேமிய நாகரிகத்தைத் தோற்றுவித்த ஹித்தைத்தியர்கள், இரும்பை உருக்கி உறுதியான ஆயுதங்களைத் தயாரித்தவர்கள் என்று கூறியதுடன், கத்ரி, க்ஷத்ரி என்று வழங்கப்படும் க்ஷத்திரியர்கள் ஹித்தைத்தியர்களின் வாரிசுகளாக இருக்கலாம் என்றும் கூறுகிறார். ஈரானுக்கும் இந்தியாவுக்கும் உள்ள தொடர்பு இதை வலுப்படுத்துகிறது என்கிறார். இந்தியாவில் க்ஷத்திரியர்களே இரும்பின் ஆற்றலை உணர்ந்து போர்க்கருவிகளையும் விவசாயக் கருவிகளையும் கண்டுபிடித்ததாகக் கூறுகிறார். 
சற்று யோசித்துப் பார்த்தால், உலோக காலம் தொடங்கி, 20-ஆம் நூற்றாண்டு வரை நம் வீட்டு சமையல் பாத்திரங்கள் பித்தளை, வெண்கலம், ஈயம், இரும்பு என்றுதான் புழங்கியது. இன்றைய தருணத்தில் ஒரு சராசரி மத்யமர் வீட்டுச் சமையலறையில் கவனித்தால், பளபளவென்று மின்னும் எவர்சில்வர் குக்கர், பாத்திரங்களுடன், டெப்லான் பூசியுள்ள தோசைக்கல், வாணலி, கரண்டி, டப்பர்வேர் வந்துவிட்டன. சீர் என வந்த பித்தளை வெண்கலம், தாமிரம் எல்லாம் "ஓட்டை உடைசல் பித்தளை பாத்திர சாமான் வாங்கறது' என்று வீதியில் கூவிக் கொண்டு போவோரிடம் வழங்கி பேரீச்சம்பழம் வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டு, இப்போது ஞானோதயம் பிறந்து, பழைய உலோக கால சாமன்களுக்காக அலைய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.
திண்டுக்கலில் இரும்புக் கடை சந்து என்று ஒன்று திப்புசுல்தான் காலத்திலிருந்து இயங்கி வருகிறது. இப்போது அங்கு கூட்டம் அதிகமாகி, இரும்பு தோசைக்கல், இரும்பு வாணலி, இரும்புக் கரண்டி என்று வாங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். காரணம்?
நமது முன்னோர்களின் பாரம்பரிய அறிவு ஏளனத்திற்குள்ளானது இருக்கட்டும். அதையே அமெரிக்க ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொன்னால் உலகமே ஒப்புக் கொள்ளும். அப்படித்தான் நிகழ்ந்தது. அமெரிக்க அறிவியல் செய்தியின்படி, 5 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்குத் தொடர்ந்து மூன்று மாதம் இரும்புப் பாத்திரத்தில் சமைத்த உணவை வழங்கியபோது, அக்குழந்தைகளின் ரத்தத்தில் ஹீமோகுளோபின் அதாவது சிவப்பு அணுக்கள் அளவு 8 சதவீதம் உயர்ந்து காணப்பட்டதாம். 
அமெரிக்க ஊட்ட உணவு நிபுணர்கள் சங்கம் வெளியிட்ட ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை கூறுவது - இரும்புப் பாத்திரத்தில் சமைத்த உணவையும் வேறு பாத்திரத்தில் சமைத்த உணவையும் சோதித்துப் பார்த்ததில் இரும்புப் பாத்திரத்தில் சமைத்த உணவில் அதிக அளவில் இரும்புச் சத்து உள்ளதைக் கண்டுபிடித்தார்களாம். 
பொதுவாக, பாத்திரத்தில் என்ன உள்ளது? அது ஏந்துகிறது. அதனால் ஏனம் என்றும் கூறுகிறோம். அப்படி ஏனத்தில் சமைத்தால் ஏனம் கரையுமா என்ன? புதிராயுள்ளதே! நுண்ணூட்டத்தையும் ஏனம் ஏந்துகிறது. சமைக்கும் பொருளில் உள்ள அமிலம், கொதிநிலை, ஈரப்பதம் ஆகியவற்றைப் பொருத்து இம்மியளவு கரைந்து உணவுடன் நுண்ணூட்டம் சேர்கிறது. நம் முன்னோர்கள் பொது அறிவில் போதித்ததை விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ச்சி செய்து நிரூபிக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட நிரூபணங்கள் வெளிவந்தால் தானே மண்டையில் உரைக்கிறது. 
நுண்ணூட்ட விஞ்ஞானிகள் தாமிரத்தைப் பற்றி இன்னும் நிறைய பேசியுள்ளனர். இதனால் இவர்களை தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட் ஆதரவாளர்கள் என்று கருதிவிடக் கூடாது. ஐ.நா. சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ள நடைமுறை சுற்றுச் சூழல் நுண்ணுயிரியல் ஆய்வறிக்கையின் படி தாமிரம்- பித்தளை-வெண்கல உலோகக் கலவையில் உள்ள நீர் இரண்டு மணி நேர அவகாசத்தில் 100 சதவீத பாக்டீரியா கிருமிகளை நாசம் செய்கிறதாம். நம்மூர் டீக்கடைகளில் தாமிரத்தால் செய்த பாய்லர்களில் உள்ள நீரால் டீ டிகாக்ஷன் இறக்கித் தருவது நல்ல விஞ்ஞானமே. ஆகவேதான் சிலர் செம்பு பாய்லரைப் பயன்படுத்தும் டீக்கடைகளை நாடி ஓடுகிறார்கள்.
ஒருவர் பயன்படுத்திய டீ கோப்பையை இரண்டாம் முறை பாய்லர் வெந்நீரில் கழுவிவிட்டு டீ தருவதையும் கவனிக்கலாம். கும்பகோணம் காபி, பித்தளை டபரா செட்டில் வழங்கப்படுகிறது. அதுவும் நன்றே. அதே சமயம் தாமிரம், பித்தளை, வெண்கலப் பாத்திரத்தில் புளி கரைத்த சாம்பார், ரசம் கூட்டு செய்ய மாட்டார்கள். நுண்ணூட்டம் நச்சாகிவிடும். கலாய் பூசிய பின்னரே பயன்படுத்துவார்கள்.
கலாய் என்பது வெள்ளீயப் பூச்சு. முன்பெல்லாம் வீதிகளில் "கலாய் பூசறது' என்று கூவிக்கொண்டு போவார்கள். இப்போது அவர்கள் காணாமல் போய்விட்டார்கள். எல்லாம் எவர்சில்வர், டெஃப்லான் என்றாகிவிட்டதே! அந்தக் காலத்தில் ரசம் வைக்க வெள்ளீயத்தினாலான சிறு அடுக்கு உண்டு. 
வெண்கலம் சற்று பாதுகாப்பானது. புளியிடாத சமையல் செய்யும் அரிசி வெண்கலப் பானையோடு உருளி என்று ஒரு பாத்திரம் உண்டு. உருளியில் பாயசம் செய்வார்களே? இந்தத் தலைமுறைக்குத் தெரியாது.
இன்னமும் கேரளத்தில் சில வீடுகளில் குறிப்பாக கிராமங்களில் அல்லது அக்கிரஹாரங்களில் உருளிப் பாயசம் கிடைக்கிறதாம். 
இவ்வளவு பேசிவிட்டு கச்சட்டியை மறக்கலாமா? கல்சட்டிதான்! பெரிய அளவில் உள்ளதில் பழையது வைப்பார்கள். கூட்டு, வத்தல் குழம்பு செய்ய சின்னக் கச்சட்டி உண்டே!
இப்படிப்பட்ட வழக்கொழிந்த பழைய கற்காலக் கல், உலோகப் பாத்திரங்களுக்கு இப்போது மவுசு கூடுகிறது. அந்தக் காலத்துக் குழந்தைகளுக்கு நுண்ணூட்டக் குறைபாட்டுக்கு யார் டானிக் கொடுத்து வளர்த்தார்கள்? நமது பாரம்பரிய அறிவுகளைத் தொலைத்துவிட்டு, இன்று நாம் பழைய கற்கால உலோக யுகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம்.
வரலாறு திரும்புகிறது, வேறென்ன?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/24/வரலாறு-திரும்புகிறது-3006408.html
3006409 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பிறந்த நாள் பரிசாகக் கண்ணகி கோட்டம்!  ஈரோடு தமிழன்பன் DIN Monday, September 24, 2018 03:00 AM +0530 அன்பும், பண்பும், பணிவும், பேரறிவும் கொண்ட சிலம்பொலி செல்லப்பனார் அவர்கள் 24.9.2018 அன்று தனது 91-ஆவது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடவிருக்கிறார். அவர் நூறு ஆண்டைக் கடந்தும் வாழ்ந்து சிறக்க வேண்டும் என வாழ்த்துகிறேன். தொண்ணூறு ஆண்டு காலம் நம்முடன் வாழ்ந்து வரும் சிலம்பொலி செல்லப்பனார் அவர்கள், நம் காலத்து மூத்த தமிழறிஞர்களில் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பிற்குரியவர்.
 சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த் துறைத் தலைவராக வீறு கொள விளங்கிய சொல்லின் செல்வர் இரா.பி. சேதுப்பிள்ளை அவர்கள் அன்றொரு நாள் சேலம் மாவட்டத்துச் சிற்றூர் ஒன்றிலே இவரின், அருவித் தமிழில் ஆற்றல் ததும்பப் பொங்கிப் பெருகிய சிலப்பதிகாரப் பேச்சைக் கேட்டு, இதயம் குளிர்ந்து களித்த பேருணர்வில் வழங்கிய பட்டமே "சிலம்பொலி' ஆகும்.
 இவருடைய கபாலக் கணினியில் ஆயிரம் பல்லாயிரம் தமிழ்ப் பாடல்கள் மங்காமல், மறையாமல் பதிவாகித் தேவைக்கு ஏற்ப இவருடைய தேனுதடுகளைத் திறந்து கொண்டு வெளிப்பட்டு நம்மை மகிழ்விக்கும்.
 இவரைப் போன்ற நினைவாற்றல் மிக்கவரைக் காண்பது அரிது.
 எவ்வளவு கடினமான இலக்கியப் பாடலும் இவர் சொல்லும்போது எளிமையாகிவிடும். பிறர் நெஞ்சு கொளப் பேசும் ஆற்றல் மிக்க அறிவாளர்.
 ஒரு கணக்காசிரியராய் வாழ்வைத் தொடங்கி, தலைமை ஆசிரியர், மாவட்டக் கல்விச் சிறப்பு அலுவலர், 1968-ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டுச் சிறப்பு மலர்ப் பொறுப்பாளர், தமிழ் வளர்ச்சித் துறை இயக்குநர், தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக முதற் பதிவாளர், உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவன இயக்குநர், என்று பல்வேறு பதவிகளை ஏற்று உயர்ந்தவர்.
 சங்க இலக்கிய மாண்பு விளக்கமாக அண்மையில் இவர் வெளியிட்டிருக்கும் பதினான்கு தொகுதிகளும் இவருடைய வாழ் நாள் அருஞ்செயல் என்று வியவாதவர்கள் இல்லை. சிலம்பொலி, பெருங்கதை ஆராய்ச்சி, சங்க இலக்கியத் தேன், காப்பியக் கம்பரும் புரட்சிக் கவிஞரும்... என்று எண்ணற்ற ஆய்வு நூல்களைப் படைத்துள்ளார்.
 சீறாப்புராணம், சீவக சிந்தாமணி, இராவண காவியம், தேம்பாவணி, சங்க இலக்கியம் என்று இவர் ஆற்றிய தொடர் சொற்பொழிவுகள் எண்ணில் அடங்காதவை. கடந்த அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாகத் தமிழில் வெளி வந்துள்ள அறுநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களுக்கு இவர் எழுதிய முன்னுரைகள் ஏழு தொகுதிகளாக வெளிவந்துள்ளன.
 தமிழ்நாட்டில் சிலப்பதிகாரம் என்றவுடன் எவருக்கும் முதலில் நினைவில் மின்னலடிக்கும் பெயர் "சிலம்புச் செல்வர்' ம.பொ.சிவஞானம் என்பதுதான். அவருக்கு அடுத்து விதையாகப் பதிவாகும் பெயர் "சிலம்பொலி' செல்லப்பன் என்பது வெள்ளிடைமலை.
 சேலம் மாவட்டத்தில் ஆசிரியப் பணி செய்து வந்த காலத்தில் சங்ககிரியை அடுத்துள்ள திருச்செங்கோட்டில்தான் சிலப்பதிகார விழா தமிழ்நாட்டிலேயே முதன்முதலாகச் சிறப்பாக நடைபெற்று வந்தது. சேலம் மாவட்ட ஆட்சி மன்றத் தலைவராக இருந்த ஐயா தி.மு. காளியண்ணன் அவர்கள்தான் சிலப்பதிகார விழாவிற்கு மிகுதியாக அக்கறை காட்டி ஆதரவு தந்தவர். அவ்விழா மூன்று நாட்கள் நடைபெற்றது. மூன்று நாள்களும், சிலம்பொலியாருக்கு உண்ணும் சோறும் பருகும் நீரும் எல்லாமே விழாவுக்குப் பிறகுதான்.
 சிலப்பதிகாரத்தை ஊரெங்கும், நாடெங்கும், உலகெங்கும் பரப்ப வேண்டும் என்பது இவருடைய கனவுமாயிற்று, நனவுமாயிற்று!
 தனது பிறந்த நாள் விழாவில் அளிக்கப்பட்ட தொகை, அயல்நாடுகளில் சொற்பொழிவுக்கு என அளிக்கப்பட்ட தொகை, ஆகியன கொண்டு "சிலம்பொலி செல்லப்பன் சிலப்பதிகார அறக்கட்டளை' என்று ஓர் அறக்கட்டளையை அவர் தொடங்கியுள்ளார். அவ்வறக்கட்டளை வழியாக ஆண்டுதோறும் சிலப்பதிகாரத்தின் சீர் பரப்புவார்க்குப் பரிசு வழங்கப்படுகிறது. முதல் ஆண்டு, மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் விருதும் பரிசும் ஏற்றுப் பெருமை படுத்தினார். சிலப்பதிகார உரையாற்றும் சிறப்பான இளைஞர்கள் இருவருக்கு "இளைய சிலம்பொலி' என்ற விருதும் வழங்கப்படுகிறது.
 இதன் தொடர்ச்சியாகச் "சென்னையில் கண்ணகி கோவில்' எழுப்ப வேண்டும் என்ற சிலம்பொலியாரின் ஆசையை நிறைவேற்றும் செயலில் காஞ்சி அமிழ்தனாரின் மகனாரும் அமிழ்தத் தமிழ் ஆய்வரங்கத்தின் தலைவரும் ஆகிய இளவரச அமிழ்தன் ஈடுபட்டுள்ளார்.
 சிலம்பொலி செல்லப்பனார் அவர்களின் தலைமையில் ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டு, செயல் திட்டம் கருவாகி, கண்ணகிக்குச் சிலையும் கோட்டமும் உருவாகும் நிலை எட்டியுள்ளது. சென்னை தாம்பரம் அருகில் மணிமங்கலம் சாலையில் கண்ணகி கோவிலுக்கு கால்கோள் விழா நடைபெற்றுள்ளது. அங்கே அமைக்கப்படும் மண்டபத்தில் சிலம்பொலி செல்லப்பனார்க்கு ஒரு சிலை வைப்பதற்கும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.
 வள்ளுவர் கோட்டத்தைத் தொடர்ந்து, கண்ணகி கோட்டம் ஒன்றும் சென்னை மாநகரில் நிலை கொள்ளப் போவது என்பது, சிலம்பொலி செல்லப்பனாரின் வாழ் நாள் கனவு, நனவாகப் போகிறது என்று பொருள்!
 இதைவிடச் சிறந்த பிறந்த நாள் பரிசு சிலம்பொலி செல்லப்பனாருக்கு வேறு எதுவாக இருக்க முடியும்?
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/24/பிறந்த-நாள்-பரிசாகக்-கண்ணகி-கோட்டம்-3006409.html
3005137 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காவிரி நீரைத் தடுக்கவே மேக்கேதாட்டுத் திட்டம்! பழ. நெடுமாறன் DIN Saturday, September 22, 2018 11:58 AM +0530 தமிழ்நாட்டில் காவிரி ஒன்றுதான் பெரிய ஆறாகும். கர்நாடகத்தில் காவிரி மட்டுமின்றி கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரா (கிளை) எனும் இரண்டு பெரிய ஆறுகளும் மற்றும் கோதாவரி ஆற்றின் கிளை ஆறு
களும் மேற்கு நோக்கிப் பாயும் ஆறுகள் பலவும் உள்ளன. தமிழ்நாட்டின் நிலப்பகுதியில் 34% காவிரிப் படுகையில் அமைந்து
ள்ளது. கர்நாடகத்தில் உள்ள நிலப்பகுதியில் 17% மட்டுமே காவிரிப் படுகையில் உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் ஆற்றுப்பாசன நிலத்தில் 60% காவிரி ஆறு ஒன்றினையே நம்பியுள்ளது.
தமிழ்நாடு தனது உணவு தானிய உற்பத்திக்கு காவிரியையே பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. 1974-ஆம் ஆண்டுவரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் சராசரியாக 300 டி. எம். சி.க்கு குறையாமல் காவிரியில் நீர் வந்து கொண்டிருந்தது. அதற்குப் பிறகு, காவிரியில் வந்து இணையும் கிளை ஆறுகளான கபினி, ஹேமாவதி, ஹேரங்கி போன்ற ஆறுகளில் அணைகளைக் கட்டி நீரை கர்நாடகம் தேக்கியது.
மேலும், கர்நாடகத்தில் காவிரிப் படுகைப் பகுதியில் உள்ள ஏரிகள், குளங்கள் ஆகியவற்றின் கொள்ளளவை அதிகரிக்க காவிரி பெரும் திட்டம்'ஒன்றினை வகுத்து, அவற்றில் நீரைத் 
தேக்கிக் கொண்டு காவிரி அணைகளில் நீர் இல்லை என தமிழகத்தையும் இந்திய அரசையும் தொடர்ந்து ஏமாற்றியது. 
நடுவர் மன்றம், உச்சநீதிமன்றம் ஆகியவை அளித்தத் தீர்ப்புகளை கர்நாடகம் மதிக்க மறுத்தது. ஏறத்தாழ 50 ஆண்டு காலத்திற்கு மேற்பட்ட சட்டப் போராட்டத்தின் மூலம் 2018-ஆம் ஆண்டில் உச்சநீதிமன்றத்தின் இறுதித் தீர்ப்பினையும் அதற்குப் பின்னர் காவிரி மேலாண்மை வாரியத்தையும் நாம் பெற்றோம். ஆனாலும், கைக்கு எட்டியதை வாய்க்கு எட்டாமல் செய்வதற்கு கர்நாடகம் முயலுகிறது. 
தமிழ்நாட்டின் எல்லைக்கு மிக அருகில் காவிரி ஆற்றின் குறுக்கே மேக்கேதாட்டு என்னும் இடத்தில் 5,912 கோடி ரூபாய் மதிப்பீட்டில் புனல் மின் திட்டம் ஒன்றை அமைக்க கர்நாடக அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. இத்திட்டம் நிறைவேற்றப்படுமேயானால், மேட்டூர் அணைக்கு இப்போது வந்து கொண்டிருக்கும் நீர் முழுவதுமாகத் தடுக்கப்பட்டு விடும்.
1982-ஆம் ஆண்டில் கர்நாடக மக்களுக்குப் புத்தாண்டு பரிசாக மேக்கேதாட்டுத் திட்டத்தை அறிவிப்பதாக அப்போதைய முதலமைச்சர் குண்டுராவ் அறிவித்தார். அப்போது இந்த அறிவிப்பு, தமிழகத்தில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திற்று.
6-2-1982-அன்று தமிழக சட்டப்பேரவையில் இப்பிரச்னை குறித்து நான் பேசும்போது, தமிழகம் நீர் பற்றாக்குறை மாநிலம் மட்டுமல்ல, மின் பற்றாக்குறை மாநிலமும் ஆகும். ஆனால் கர்நாடகம், நீரிலும் மின்சாரத்திலும் தன்னிறைவு பெற்ற மாநிலமாகும். அம்மாநிலத்தில் கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரா மற்றும் அதன் கிளை ஆறுகள் உள்பட வற்றாத ஆறுகள் பல உள்ளன.
இவற்றின் மூலம் 6,500 கிலோ வாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய முடியும். ஆனால், 1,500 மெகா வாட் மின்சாரம் மட்டுமே கர்நாடகம் உற்பத்தி செய்கிறது. அந்தப் பேராறுகளின் குறுக்கே அணை கட்டாமல் தமிழ்நாட்டிற்கு ஓடி வரும் காவிரியிலும் அதன் கிளை ஆறுகளிலும் அணைகளைக் கட்டி நமக்குத் தண்ணீர் வர விடாமல் தடுப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டு கர்நாடகம் செயற்படுகிறது. 
1961-ஆம் ஆண்டில் ஒகேனக்கல்லில் தமிழ்நாட்டின் எல்லைக்குள் அணை கட்டி புனல் மின் நிலையம் ஒன்றை அமைக்க நாம் திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால், அதற்கு கர்நாடகம் எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததன் காரணமாக, திட்டக் குழுவும் நடுவண் அரசும் அத்திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் கொடுக்கவில்லை.
அதன் விளைவாக, நமது திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டுள்ளது. ஒகேனக்கல்லுக்கு மேலே நமது எல்லைக்கு மிக அருகில் மேக்கேதாட்டு புனல் மின் திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு உலக வங்கி நிதி உதவி செய்ய ஒப்புதல் கொடுத்திருப்பதாக கர்நாடக முதலமைச்சர் கூறியிருக்கிறார். இந்திய அரசின் ஒப்புதல் இல்லாமல் உலக வங்கி இத்திட்டத்திற்கு உதவி செய்ய முன் வராது. நமது ஒகேனக்கல் புனல் மின் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்க மறுத்த இந்திய அரசு மேகதாட்டுத் திட்டத்திற்கு எப்படி ஒப்புதல் அளித்தது?' என்று கேள்வி எழுப்பினேன். அனைத்துக் கட்சியினரும் எனது கருத்துக்கு ஆதரவு தெரிவித்தனர். 
அப்போது முதல்வராக இருந்த எம்.ஜி.ஆர். தமிழக சட்டமன்றத்தின் ஒட்டுமொத்த எதிர்ப்பை இந்திய அரசுக்கு தெரிவிப்பதாகக் கூறி, அவ்வாறே செய்தார். அதன் விளைவாக கர்நாடகத்தின் திட்டம் அன்று தடுக்கப்பட்டது.
2012-ஆம் ஆண்டில் தேசிய புனல் மின் கழகம் வகுத்த ஒரு திட்டத்தை கர்நாடகம், தமிழகம் ஆகியவற்றின் பரிசீலனைக்கு முன்வைத்தது. சிவசமுத்திரம், மேக்கேதாட்டு புனல் மின் திட்டங்களை கர்நாடகத்திலும் இராசிமணல், ஒகேனக்கல் புனல் மின் திட்டங்களைத் தமிழகத்திலும் நிறைவேற்றலாம் எனக் கூறியது.
இத்திட்டத்தை தமிழகம் பின்வரும் நிபந்தனைகளுடன் ஏற்றது. அதாவது, முதல் கட்டமாக கர்நாடகம் சிவசமுத்திரம் புனல் மின் திட்டத்தையும், தமிழகம் ஒகேனக்கல் புனல் மின் திட்டத்தையும் ஒரே நேரத்தில் தொடங்கி முடிக்க வேண்டும். இரண்டாம் கட்டமாக மேக்கேதாட்டுத் திட்டத்தையும் இராசிமணல் திட்டத்தையும் நிறைவேற்றலாம். 
ஆனால், தேசிய புனல் மின் கழகம் இந்த நான்கு மின் நிலையங்களையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் நிருவகிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் தமிழ்நாட்டிற்கு வரவேண்டிய நீர் எவ்விதத் தடையுமின்றி வந்துசேரும் எனக் கூறியது. முதலில் இதற்கு ஒப்புக்கொண்ட கர்நாடகம் பின்னர் சிவசமுத்திரம், மேக்கேதாட்டுத் திட்டங்களை முதலில் நிறைவேற்றிக் கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டியது. எனவே, தமிழகம் ஒப்புதல் அளிக்க மறுத்தது. உச்சநீதிமன்றத்தில் மேக்கேதாட்டு, சிவசமுத்திரம் திட்டங்களுக்கு எதிராகத் தமிழகம் தொடுத்த வழக்கு இன்னமும் நிலுவையில் உள்ளது.
தற்போது மீண்டும் மேக்கேதாட்டுத் திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு கர்நாடகம் முயற்சி செய்கிறது. தமிழக முதல்வர் தனது கடும் எதிர்ப்பினைக் கடிதம் மூலம் தலைமை அமைச்சர் மோடிக்குத் தெரிவித்துள்ளார். கர்நாடகத்தின் இந்த செயலானது, நடுவர் மன்றத்தின் இறுதி ஆணைக்கும் உச்சநீதிமன்றத்தின் ஆணைக்கும் முற்றிலும் எதிரானதாகும்.
அது மட்டுமல்ல, அவை அளித்தத் தீர்ப்புகளைச் செயலற்றதாக்கி விடும். காவிரி வடிநிலப் பகுதியைச் சேர்ந்த மாநிலம் எதுவாயிருந்தாலும் புதியத் திட்டத்தைச் செயற்படுத்துவதற்கு முன்பாக அப்பகுதியைச் சேர்ந்த பிற மாநிலங்களின் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டுமென ஏற்கெனவே இந்திய அரசு வழங்கியுள்ள வழிகாட்டுதலையும் கர்நாடகம் மதிக்கவில்லை.
இத்திட்டம் தொடர்பாக தமிழக அரசை இது வரை கர்நாடக அரசு அணுகவில்லை. மாறாக இத்திட்டத்திற்கான சாத்தியக் கூறு அறிக்கைக்கு ஒப்புதல் வழங்க வேண்டுமென நடுவண் நீர்வள ஆணையத்தை கர்நாடக அரசு அணுகியுள்ளது. இதனையும் தனது கடிதத்தில் நமது முதல்வர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
ஆனால், கர்நாடக முதலமைச்சர் தனது அமைச்சரவையில் உள்ள முக்கிய அமைச்சர்களுடன் தில்லி சென்று தலைமை அமைச்சர் மோடியைச் சந்தித்து இத்திட்டத்திற்கு மத்திய அரசு அனுமதி வழங்க வேண்டுமென வற்புறுத்தியுள்ளார். இவரைத் தொடர்ந்து, முன்னாள் தலைமை அமைச்சர் தேவெ கௌடா தலைமையில் கர்நாடக அனைத்துக் கட்சிகளின் தலைவர்களைக் கொண்ட குழு ஒன்று மோடியைச் சந்தித்து இத்திட்டத்திற்கு அனுமதியை வழங்குவதோடு, நிதி உதவியையும் அளிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தியுள்ளனர்.
அதன் பிறகு, கர்நாடக நீர்வளத்துறை அமைச்சர் டி. கே. சிவகுமார் செய்தியாளர்களுக்கு அளித்த நேர்காணலில், கர்நாடகத்தில் காவிரி ஆற்றின் குறுக்கே அணை கட்டுவதற்கு தமிழக அரசின் ஒப்புதலைப் பெறத் தேவையில்லை' என்று கூறியுள்ளார்.
கர்நாடகத்தின் தன்னலமும் தன்னிச்சையும் நிறைந்த இப்போக்கிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க தலைமை அமைச்சர் மோடி முன் வரவேண்டும். மேக்கேதாட்டு அணைத் திட்டத்திற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வகுக்கப்பட்ட ஒகேனக்கல் புனல் மின் திட்டத்திற்கு அனுமதி அளிப்பதன் மூலம் கர்நாடகத்திற்கு எத்தகைய பாதிப்பும் எப்போதும் ஏற்படப் போவதில்லை. ஏனெனில், ஒகேனக்கல்லுக்கு வரும் காவிரி நீர் ஒருபோதும் திரும்பிப் பாயப் போவதில்லை. நமக்கு அளிக்கப்பட்ட நீரை ஒகேனக்கல் புனல் மின் திட்டத்தின் மூலம் தேக்கி வைத்துப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமை நமக்கு உண்டு. 
காவிரிச் சமவெளிப் பகுதியில் பெருகி வரும் வெள்ள மிகை நீரை தேக்கி வைத்துக் கொள்ள இயலாது. அண்மையில் வெள்ள நீரில் 150 டி. எம். சி.க்கு மேலான நீர் வீணாகக் கடலுக்குச் சென்றது. இந்த மிகை நீரைத் தேக்கி வைத்து உரிய பருவத்தில் பயன்படுத்திக் கொள்ளவும் 
ஒகேனக்கல் திட்டம் நமக்கு உதவும். ஆனால், நமக்கு வரும் நீரை முற்றிலுமாகத் தடுக்கும் உள்நோக்கத்துடன் மேகக்கேதாட்டுத் திட்டம் வகுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை உணர்ந்து, தமிழகக் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து மேக்கேதாட்டுத் திட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு இந்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவேண்டும்.
இந்தக் கட்டத்தில்கூட நாம் ஒன்றுபட்டுப் போராட முன்வராவிடில் காவிரிப் படுகைப்பகுதி பாலைவனமாவதைத் தடுக்க முடியாது.

கட்டுரையாளர் பழ. நெடுமாறன், தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/22/காவிரி-நீரைத்-தடுக்கவே-மேக்கேதாட்டுத்-திட்டம்-3005137.html
3005136 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கண்காணிப்பு தேவை அ. அருள்ராஜ் DIN Saturday, September 22, 2018 01:38 AM +0530 நாடெங்கும் உள்ள குழந்தைகள் நலக் காப்பகங்கள் அனைத்திலும் ஆய்வு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று மத்திய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சகம் உத்தரவிட்டுள்ளது உண்மையிலேயே வரவேற்கத்தக்கது.
நாடு முழுவதிலும் 9,462 குழந்தைகள் நலக் காப்பகங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. இந்தக் காப்பகங்களில், முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு நடத்தப்பட்டு வரும் காப்பகங்களின் எண்ணிக்கை 7,109 மட்டுமே. இவற்றில் பெரும்பாலான காப்பகங்களை நடத்துவதற்கு அரசே நிதியுதவி செய்கிறது. இத்தகைய காப்பகங்களில் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகள் நிகழ்வது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.
ஏனெனில், முறையாக அவை பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதால், காப்பகத்தில் பெண் வார்டன்கள் பணியில் இருப்பது, எத்தனை குழந்தைகள் காப்பகத்தில் பராமரிக்கப்படுகிறார்கள், அவர்களுக்கான பராமரிப்புச் செலவு விவரம், உணவு, உறைவிட வசதி, காற்றோட்டமான அறைகள் விவரம் போன்ற அனைத்து விவரங்களும் மாதந்தோறும் அரசுக்கு சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. அரசு சாராமல் தன்னார்வ அமைப்புகள் நடத்தும் சில காப்பகங்களிலும் சிறார்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகள் நடப்பதாக புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன. 
அண்மையில் உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் தேவ்ரியா பகுதியில் உள்ள காப்பகத்தில் சிறுமிகள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானதும், அங்கு தங்கியிருந்த 24 சிறுமிகள் பத்திரமாக மீட்கப்பட்டதும் நாளேடுகளில் வெளிவந்து அனைவரையும் அதிர்ச்சியடையச் செய்தன.
அதற்கு முன்னதாக பிகார் மாநிலம் முசாபர்பூரில் உள்ள காப்பகத்தில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட சிறுமிகள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானதாக செய்திகள் வந்து, அவை மருத்துவ ஆய்வு மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டது. குழந்தைகள் காப்பகங்களில் சேர்க்கப்படும் குழந்தைகளில் 99 சதவீதம் பேர் பெற்றோர்களால் கைவிடப்பட்டவர்கள்தான். இதில் சிலர் பிறந்தவுடன் குப்பைத் தொட்டி அல்லது தெருக்களில் வீசப்பட்டு யாரோ சிலரால் வளர்க்கப்பட்ட பெண் குழந்தைகள். 
அறிவு கொண்ட மனித வுயிர்களை அடிமையாக்க முயல்பவர் பித்தராம்' என்று தனது புதுமைப்பெண்' பாடலில் முத்தான வரியைக் கொடுத்தார் பாரதியார். இன்றைய சமூகத்தில் இன்னும் பெண்களுக்கான விடுதலை கிடைத்துள்ளதா என்றால் இல்லை என்றே கூறலாம். பிறக்கும் குழந்தைகள் முதல் மூதாட்டி வரை பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பில்லாத சமுதாயத்தில்தான் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம். 
பெண் சிறார்களுக்கு எதிராக நிகழும் கொடுமைகள், சில ஆன்மிக இடங்களிலும் நிகழ்வதுதான் அவலத்திலும் அவலம். மதக்கோட்பாடுகள், நன்னெறிகள் கற்றுத்தருகிறோம் எனக்கூறி நல்லெண்ணங்களை மனதில் விதைப்பதாக எடுத்துரைத்து கொடுஞ்செயல் புரியும் அயோக்கியர்களின் கூட்டமும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கிறது.
ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கான காப்பகம் என்ற பெயரில், வக்கிரமான எண்ணங்களில் ஊறிக்கிடக்கும் மனித மிருகங்களின் காம இச்சைக்கு அப்பாவி குழந்தைகளை பலிகொடுக்கும் போக்கு தொடர்வது வேதனையளிக்கிறது.
பெரும்பாலும் காப்பகம் நடத்துபவர்கள் அரசு அலுவலகங்களில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்கள்தான். அவர்கள் சமூக அக்கறை கொண்டவர்கள் என்ற நம்பிக்கையில்தான் அரசு அவர்களுக்குக் காப்பகம் நடத்துவதற்கான அங்கீகாரம் வழங்குகிறது. ஆனால் அற்ப எண்ணம் கொண்டவர்கள், காப்பகத்தில் தங்கியிருக்கும் குழந்தைகளை தங்களுடைய குழந்தைகள் போல பாவிக்காமல் இத்தகைய கொடுஞ்செயலில் ஈடுபடுகிறார்கள்.
கடவுள் உள்ளமே, கருணை இல்லமே' என்று பாடினான் ஒரு கவி. காப்பகம் கடவுள் உறையும் புனித இடமாக இருக்க வேண்டும். சிறார்களை கொடுமைப்படுத்தும் மையமாக மாறி விடக்கூடாது. தன்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வரும் ஆதரவற்ற குழந்தைக்கு, ஒரு நல்ல தாயாக, தந்தையாக இருந்து அவர்களின் வாழ்க்கைப் பாதையை நல்வழிப்படுத்தி, சமூகத்தில் அவர்கள் உயர்நிலை அடைய உதவ வேண்டும். 
சிறு குழந்தைகளிடம் பாலியல் வன்முறை நிகழ்த்துவோருக்கு தூக்குத் தண்டனை வழங்க அண்மையில் போக்சோ' சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட்டது. இந்திய தண்டனையியல் சட்டத்தின் முந்தைய பிரிவுகளில் பெண்களை பாலியல் வன்கொடுமை செய்பவர்களுக்கே தண்டனை இருந்தது. ஆனால் 12 வயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளை பாலியல் வன்கொடுமை, கூட்டு வன்கொடுமை செய்யும் குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை விதிகள் இருந்ததில்லை. அண்மையில் மத்திய அரசு கொண்டு வந்துள்ள சட்டத்திருத்தம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. 
இந்தச் சட்டத்தில் பாலியல் வன்கொடுமையில் ஈடுபடுவோருக்கு அதிகபட்சமாக மரண தண்டனை வழங்கப்படும் என அறிவித்துள்ளது.
இத்தகைய வழக்குகளில், விசாரணை என்ற பெயரில் காலம் தாழ்த்த அனுமதிக்கக் கூடாது. வன்கொடுமை நிகழ்ந்தது என மருத்துவ ஆய்வில் நிரூபணமான சில நாள்களிலேயே தண்டனை வழங்கினால் மட்டுமே சிறுமிகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமைகளைத் தடுக்க முடியும். 
மாவட்டந்தோறும் செயல்படும் இந்தக் காப்பகங்கள் மாவட்ட ஆட்சியரின் நேரடிக் கண்காணிப்பில் இருக்க வேண்டும். ஒரு குழுவினர் காப்பகங்களை நாள்தோறும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
காப்பகம் நடத்துவோரே குற்றச்செயல்களில் ஈடுபட்டால், அவருக்கு மட்டுமல்லாது, அவரைக் காப்பாற்ற நினைக்கும் அதிகாரிகளுக்கும், குற்றவாளிக்கு நிகரான தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும். 
இவற்றையெல்லாம் நிறைவேற்றினால் மட்டுமே காப்பகத்தில் நிகழும் சிறுமிகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படும். அரசு ஆவன செய்யுமா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/22/கண்காணிப்பு-தேவை-3005136.html
3004421 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பட்டாலும் புத்தி வரவில்லை சேட்டன்களுக்கு! டி.எஸ்.ஆர். வேங்கடரமணா  DIN Friday, September 21, 2018 01:52 AM +0530 சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் தங்களுக்குள் சண்டை போட்டுக் கொண்டதுபோல், ஐரோப்பாவில் இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, என இரண்டாம் உலகப்போர்வரை தங்களுக்குள் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்படி சண்டை போட்டவர்கள்கூட ஒரு நாட்டில் உற்பத்தியாகி அடுத்த நாட்டின் வழியாக செல்லும் நதியின் தண்ணீரை தடுக்கவும் இல்லை, தடை போடவும் இல்லை.
நதிநீர்ப் பங்கீடு என்பது உலகளவில் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும். மேல்தட்டு விவசாய நீர் உரிமை', கீழ்த்தட்டு விவசாய நீர் உரிமை' என்பவை நதி நீர்ப் பங்கீட்டுச் சட்டமாகும். இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் நடுவே பாயும் சிந்து நதியும், சீனா, இந்தியா, வங்க தேசத்துக்கு நடுவே பாயும் கங்கை மற்றும் பிரம்மபுத்ரா நதிகளுக்கும் இடையே இதே சட்டங்கள்தான் அமலில் உள்ளன. இந்தியாவுக்கு, பாகிஸ்தானுடனும், சீனாவுடனும், எல்லைப் பிரச்னைகள் இருந்தாலும், நதிநீர்ப் பங்கீட்டில் பெரிய பிரச்னை எதுவுமில்லை. 
ஆனால் தேசியம் சொன்ன காங்கிரஸ் ஆட்சியிலும் சரி, இன்ப திராவிடம்' என்று குதூகலித்த திராவிட கட்சிகளின் ஆட்சியிலும் சரி தமிழ்நாடு தொடர்ந்து நதிநீர்ப் பிரச்னையில் வஞ்சிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் வேதனையான உண்மை.
சுதந்திர இந்தியாவில் அறிஞர்கள் ஒன்றுகூடி உலகின் மிகப்பெரிய அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தை' தயாரித்தாலும், நதிகளை தேச உடைமை ஆக்கத் தவறியது ஒரு சரித்திர சோகம். வடக்கே பிரம்மபுத்ராவும், கங்கையும், கோசியும் இன்ன பிற நதிகளும் மழைக்காலத்தில் ஏற்படும் வெள்ளப் பெருக்கால் மக்களின் உயிருக்கும் உடைமைக்கும் பயிருக்கும் ஆண்டாண்டு காலமாய் விளைவிக்கும் சேதங்கள் வட இந்தியத் தலைவர்களின் கண்ணனுக்குத் தெரியாதது இந்த நாட்டின் துர்பாக்கியம். ஆண்டுதோறும் வெள்ளத்தில் மூழ்கும் மும்பையை மீட்கவோ, விதர்பாவில் வறட்சியால் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் விவசாயியைக் காப்பாற்றவோ ஆளில்லை. 
வடக்கே அபரிமிதமான தண்ணீர் என்றால், தெற்கே தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு, நம்மை அடிமைப்படுத்திய ஆங்கிலேயரில் ஒருவரான பென்னிகுயிக் என்ற பொறியாளருக்கு இருந்த தொலைநோக்குப் பார்வையும், மனிதாபிமானமும் கேரள மற்றும் கர்நாடக மக்களுக்கு இல்லாமல் போனது வேதனை. கர்நாடகத்தில் நீண்ட நிலப்பரப்பு இருப்பதால் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு அவர்களுக்கு வாய்த்த தலைவர்கள் நதிகளின் குறுக்கே அணைகளைக் கட்டித் தங்கள் மாநிலத்தை வளப்படுத்தினார்கள். பொறியாளர் விஸ்வேஸ்வரையா கங்கையையும், காவிரியையும் இணைக்க வேண்டும் என்று சொன்னது அற்ப அரசியல் காரணங்களுக்காக கவனிக்கப்படாமல் போயிற்று. இன்றைய கர்நாடகத் தலைவர்களின் நிலைப்பாட்டால் தமிழகத்திற்கு நியாயமாகப் தரப்பட வேண்டிய தண்ணீரைத் திருடும் நிலை வந்துள்ளது. 
கேரளத்துச் சேட்டன்களின் சேட்டை இதைவிடக் கொடுமையானது. மேற்கு மலைத் தொடரில் உற்பத்தியாகும் எண்ணற்ற ஜீவ நதிகளின் நீர் எந்தப் பயனுமின்றி அரபிக்கடலில் வீணாகிறது. மத்திய அரசு அச்சன்கோவில்-வைப்பாறு இணைப்பு எனத் திட்டம் தீட்டினால், கேரளம் தனக்கு தண்ணீர் தேவையில்லாவிட்டாலும் தமிழகத்துடன் பகிர மறுக்கிறது. செண்பகவள்ளி அணையைக் கேரள அரசு உடைத்து திருவிதாங்கூர் மன்னர் தமிழகத்துக்கு தந்த தண்ணீரை வர விடாமல் அழிச்சாட்டியம் செய்கிறது. இந்த நீரினால் விளையும் பொருள்கள் கேரளாவுக்குத்தான் செல்லும் என்பதை மறந்து விட்டது.
இரண்டு தமிழர்கள் கேரள ஆளுநர்களாக இருந்தும், ஒரு கேரளப் பெண்மணி தமிழக ஆளுநராக இருந்தும் நிலைமை மாறவில்லை என்பதுதான் விசித்திரம். ஆனால், பென்னிகுயிக் கட்டிய முல்லைப் பெரியாறு அணையால் தேனி, மதுரை, ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களுக்கு தண்ணீர் பெறும் வாய்ப்பு கிட்டியது. கேரள நதிகளின் தண்ணீரை வைத்து விவசாயம் செய்ய அவர்களுக்கு நிலமில்லை. விவசாயமும், வசதியும் இல்லாத கேரளத்தவர்கள் பல மாநிலங்களிலும் குறிப்பாக, தமிழ்நாட்டில் குடியேறினார்கள். கன்னடர்களின் உடுப்பி ஓட்டல்களையும், கேரளத்தவர்களின் டீக்கடைகளையும் வாழவைத்தார்கள் தமிழ் மக்கள். ஆனால், இவர்கள் தமிழ்நாட்டுக்குச் செய்யும் தீங்கு அளவிட முடியாதது. 
திடீரென்று வந்த எண்ணெய்ப் புரட்சியும்' அதைத் தொடர்ந்து அரபு நாடுகளில் ஏற்பட்ட செழுமையும் கேரளத்தை வளமாக்கின. வறுமையின் காரணமாக கம்யூனிசம் செழித்து வளர்ந்து, ஜனநாயக முறையில் அதிகாரத்தை பிடித்த முதல் கம்யூனிஸ்டு மாநிலமான கேரளத்தில் பணம் பாலாறாக ஓடியது. புதிய பணக்காரர்களான கேரளத்து மக்கள், குடிசை வீட்டிலிருந்து மாடிவீட்டுப் பணக்காரர்களானார்கள். மின் தேவை பலமடங்கு அதிகரித்தது.
விவசாயத்திற்கு தண்ணீர் பெற்ற முல்லைப் பெரியாற்றில் தமிழர்கள் மின்சாரம் எடுப்பது அவர்களின் கண்களை உறுத்த ஆரம்பித்தது. தெற்கிலிருந்து வடக்காக முல்லைப் பெரியாறு அணை பாதுகாப்பற்றது' என்ற விஷமப் பிரசாரம் கேரளம் டேம் 999' என்ற பெயரில் படமெடுக்கும் அளவுக்கு அவர்களுடைய நெஞ்சம் பொறாமையால் நிறைந்திருந்தது. கருணாநிதியும் தன் பங்குக்கு சுப்ரீம் கோர்ட்டு வழக்கை வாபஸ் பெற்று தமிழன் நலம் காத்தார்.
கேரள அரசு, 152 அடி உயர முல்லை பெரியாறு அணையின் உயரத்தைத் தடாலடியாக 132 அடியாக குறைத்தது. தமிழ்நாடு காய்ந்த பூமியானது. நீண்டதொரு சட்டப் போராட்டத்திற்கு பிறகு பொறியியல் சான்றுகளின் அடிப்படையில் கேரளத்தின் அச்சம் உண்மையல்ல எனக்கூறி உச்சநீதிமன்றம் அணையின் உயரத்தை 142 அடியாக உயர்த்த உத்தரவிட்டது. அணையின் உயரம் 152 அடியாக இருந்தபோது 142 அடி உயரத்திற்கு தண்ணீர் நிறுத்த வேண்டும் என கேட்டது தவறு. ஆரம்பத்திலேயே நாம் 152 அடிக்கும் வழக்காடியிருக்க வேண்டும். 
மூன்றாண்டுகள் தொடர்ந்து வான் பொய்த்ததால் வறட்சி ஏற்பட்டாலும், மூன்றாண்டுகளாக வானம் உள்வாங்கிய நீரெல்லாம் கடவுளின் பூமி'யான கேரளத்தில் 2018 ஆகஸ்ட்டில் தரையிறங்க கேரள பூமி நீரில் மூழ்கிச் சின்னாபின்னமானது. அண்டை வீட்டுக்காரன் துயர் பொறுக்காத தமிழர்கள், தெருத்தெருவாகப் பணம் வசூலித்து பொருளாகவும் பணமாகவும் கேரளாவுக்கு லாரி லாரியாக அனுப்பினார்கள். தமிழக அரசும், அதன் அதிகாரிகளும் தங்கள் பொறுப்புக்கு பணியாற்றி கேரள மக்களின் துயர் துடைக்க நட்புக்கரம் நீட்டினர். ஆனால் கேரளம் செய்தது என்ன?
மகன் செத்தாலும் பரவாயில்லை, மருமகள் தாலி அறுக்க வேண்டும் என நினைக்கும் மாமியார்கள் போல் அதாவது எனக்கு ஒரு கண் போனாலும் பரவாயில்லை எதிரிக்கு இரண்டு கண்ணும் போக வேண்டும் என்று நினைக்கும் மனப்பான்மையாக கேரளத்தவர்கள் செய்யும் சேட்டை சொல்லி மாளாது. 
கடவுளின் பூமி கண்ணீர் பூமியானபோது, அதற்குக் காரணம் தமிழ்நாடு முல்லை பெரியாறு அணையின் 13 மதகுகளையும் ஒரே சமயத்தில் திறந்ததுதான் எனக் குற்றம் சாட்டியது கேரளம். வரலாற்றின் அதீத நிகழ்வாக முல்லைப் பெரியாறு அணை அனுமதிக்கப்பட்ட 142 அடியைத் தொட்டவுடன், உடனடியாக கணக்கு போட்டு வரும் தண்ணீரின் அளவை வைத்து அணையின் உயரம் 152 அடியை விரைவில் தொட்டு விடும் என பயந்து அணையின் தண்ணீர் மட்டத்தை 139 அடியாக குறைக்க வேண்டும் என வற்புறுத்தியது யார்? 
ஒரே மாதத்தில் இரண்டு முறை 142 அடியை தொட்ட தண்ணீர் பெருகி வரும் வேகத்தால் 152 அடியை தொட்டால் கேரளாவின்அணை பாதுகாப்பில்லை' என பொய் பிரச்சாரம் செய்தும், சட்ட விரோதமாக கானக கட்டுமான விதிகளை காற்றில் பறக்கவிட்டு, கட்டிய ஓட்டல்கள் எல்லாம் நீரில் மூழ்கி விடும் என்ற அச்சத்தாலும் அப்படி மூழ்கினால் தங்களுடைய தவறும் சட்ட அத்துமீறல்களும் உலகுக்குத் தெரிந்துவிடும் என்ற காரணத்தால் ஓடோடிச் சென்று உச்சநீதிமன்றக் கதவைத் தட்டி அணை இடிந்துவிடும் ஆகவே நீர் உயரத்தை 139 அடியாகக் குறைக்க வேண்டும்' எனச் சொன்னது யார்? 
அணையின் உயரத்தைக் கூட்டினால் ஊருக்குள் பாயும் தண்ணீரின் அளவு குறையும் எனத் தெரிந்தும் கேரளம் வம்பு செய்தது. உச்சநீதிமன்றமும் உடனே அப்படியே ஆகட்டும்' என சொல்லுகிறது.
கேரளத்து சேட்டன்கள் கண்ணீரில் மிதப்பதால் உதவ வேண்டும் என்று தமிழ்க் குரல்கள் எழுந்தன. அபிராமி பட்டர் தனது பதிகத்தில் தடைகள் வாராத கொடையும்' வேண்டுமென யாசித்தாலும், கேரளாவுக்குப் பணம் அனுப்ப என் மனம் ஒப்பவில்லை. குட்டக் குட்ட குனிபவன் தமிழன் அல்லன்.
கேரளத்தின் மின் தேவை அதிகரித்திருக்கிறது. அவர்களுக்குக் கூடுதல் மின்சாரம் வேண்டும். தமிழ்நாடு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நிலக்கரி மூலம் மின் உற்பத்தி செய்யும் அனல் மின் நிலையங்களை உருவாக்கி விட்டது. இப்பொழுதுதான் கேரளம் விழித்துக் கொண்டு பிரம்மபுரம், காயங்குளம், கோழிக்கோடு அனல் மின் நிலையங்களை கட்டி முடித்துள்ளது.
கேரளம் 152 அடி தண்ணீர் தேக்க ஒப்புக்கொண்டு தமிழ்நாட்டின் உபரி மின்சாரத்தில் பங்கு கேட்டால்கூட பரவாயில்லை. அதில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஏற்கெனவே, தமிழ்நாட்டில் உள்ள கூடங்குளத்திலிருந்தும், நெய்வேலியில் இருந்தும் கேரளத்திற்கு மின்சாரம் விநியோகிக்கப்படுகிறது.
எல்லா தவறுகளையும் செய்துவிட்டு, தான் வலியபோய் தேடிக்கொண்ட அவலத்துக்குத் தமிழகத்தின் மீது பழிபோடுகிறதே கேரளம், இது அவர்கள் வணங்கும் குருவாயூரப்பனுக்கும், சபரிமலை சாஸ்தாவுக்கும், பரமண்டலத்தில் இருக்கும் பரம பிதாவுக்கும் அடுக்காது!
கட்டுரையாளர்:
சட்டப்பேரவை முன்னாள் உறுப்பினர்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/21/பட்டாலும்-புத்தி-வரவில்லை-சேட்டன்களுக்கு-3004421.html
3004420 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அவர்கள் பாக்கியசாலிகள் ம. அஹமது நவ்ரோஸ் பேகம் DIN Friday, September 21, 2018 01:51 AM +0530 நம் மக்கள் கையில் அறிதிறன்பேசி (ஸ்மார்ட் போன்') கிடைத்தாலும் கிடைத்தது, சமூக வலைதளங்கள் மூலம் ஒருவரையொருவர் தூற்றிக் கொள்வதற்கும், விமர்சனங்களை அள்ளி விடுவதற்கும் அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். தடி எடுத்தவனெல்லாம் தண்டல்காரன் என்பது போல சாடுவதற்கும், தூற்றுவதற்கும் தயாராகி விடுகின்றனர். ஒரு சிறு செய்தி கிடைத்தால் போதும், அவரவர் தாங்களே பஞ்சாயத்து தலைவர் போலவும், நீதிபதி போலவும் தீர்ப்பு சொல்ல ஆரம்பித்துவிடுகின்றனர்.
சம்பந்தப்பட்டவர்களை இவர்கள் நார், நாராய்க் கிழிப்பது போதாதென்று, காட்சி ஊடகங்களும் தங்கள் பங்குக்கு காலையில் இருந்து இரவு வரையிலும், சில நேரங்களில் நாட்கணக்கிலும்கூட அந்த சாதாரண செய்தி பற்றியே பேசித் தீர்க்கின்றனர். இழந்துவிட்டால் திரும்பக் கிடைக்க முடியாத நேரம் வீணாகப் போகிறதே என்று யாரும் கிஞ்சித்தும் கவலைப்படுவதில்லை. 
அடுத்தவர் விவகாரங்களை அறிவதில்தான் மக்களுக்கு எத்துணை ஆர்வம்? யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்' என்று கூறுவதுபோல இம்மாதிரியான தகவல்களை தாங்கள் பார்த்து ரசிப்பது மட்டுமின்றி இதனை ஒரு சேவையாகக் கருதி மற்றவர்களுக்கும் பகிர்கிறார்கள். பெரியவர்கள் இம்மாதிரியான செய்திகள், விவாதங்களை குழந்தைகளுடன் பார்க்கும்பொழுது கொலை, கொள்ளை, கூடாவொழுக்கம் ஆகியவை பற்றி எதுவுமே தெரியாத இளம் சிறார்கள் மனதில் படிப்படியாக நச்சு விதை விதைக்கப்படுகிறது. 
நல்ல விஷயங்களை நாள் கணக்கில் பேசுவதிலும், விவாதிப்பதிலும் தவறொன்றும் இல்லை. அதனால் நன்மைகள் விளையவில்லையென்றாலும், தீமைகள் ஏற்படப்போவதில்லை. செல்லிடப்பேசியில் அழைப்பொலி கேட்கவேண்டாம் என்று நாம் நினைக்கும் போது சப்தத்தை முடக்கும் (வைப்ரேஷன்') முறையைத் தேர்வு செய்கிறோம்.
அது போல நல்ல செய்திகளை மூளை உடனே பதிவு செய்தாலும், செயல்படுத்துவதற்கான வழியை மனம் அவ்வளவு சீக்கிரம் தெரிவு செய்வதில்லை. ஆனால் கெட்ட விஷயங்களை மூளை பதிவு செய்துவிடும் அதே வேகத்தில் செயல்படுத்தத் தயாராகி விடுகிறது. திரும்பத் திரும்ப அவற்றைக் கேட்கும்போது, பார்க்கும்போது தவறு அரங்கேறிவிடுகிறது. 
தவறு செய்பவர்களைத் தண்டிக்க, சட்டம் இருக்கிறது, காவல்துறையினர் இருக்கின்றனர். சட்டம் தரும் தண்டனையை விடக் கொடுமையானது இவர்களைப் பற்றிய மக்களின் விமர்சனங்கள்தாம். தவறு நடந்ததை நேரில் பார்த்தது போல் தவறு செய்து பிடிபட்டவர்களின் மீது ஆங்காரம் கொள்கிறார்கள். அத்துடன் நில்லாமல் அவர்களின் அந்தரங்களை பொதுவெளியில் விவாதப் பொருளாக்குகிறார்கள். இது நாகரிக வளர்ச்சி அடைந்த சமுதாயத்திற்கு அழகல்ல. 
இப்படிப்பட்ட விமர்சனங்களால் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர் மனம் என்ன பாடுபடும் என்றும் அவர்கள் வெளியில் எப்படித் தலை காட்டுவர் என்பதையும், மற்றவர்களின் கேலியும், கேள்விக்கணைகளும் அவர்களுக்கு எவ்வளவு மன உளைச்சளைத் தரும் என்பதையும் மனிதநேயத்துடன் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
இப்படிப்பட்ட அணுகுமுறை தவறு செய்பவர்களைத் திருத்துவதற்கு நிச்சயமாக உதவாது. தவறு செய்யாதவர்களையும், தவறு செய்யத் தூண்டுவதாகவே அமையும். 
தாயன்பிற்கு ஈடு இணை கிடையாது. இதற்கு, களங்கம் கற்பிக்கும் வகையில் மோக வலையில் சிக்கி பெற்ற குழந்தைகளைக் கொன்ற தாய், தன் கவனக்குறைவால்தான் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் தண்ணீரில் தவறி விழுந்து இறந்து விட்டனர் என்ற குற்ற உணர்ச்சியால் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் தாய், குழந்தைகளின் மனம் பாதிப்புக்குள்ளாகக் கூடாது என்பதற்காக கொடூரமான கணவனைச் சகித்துக் கொண்டு வாழும் பெண்கள் என முற்றிலும் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைக் கொண்ட கலப்பு (கலப்பட) சமுதாயமாக நம் சமுதாயம் மாறி விட்டது.
முன்பெல்லாம் ஒருவரிச் செய்தியாக பத்திரிகைகளில் வலம் வந்தவை இன்று பக்கம், பக்கமாக, அடுத்தடுத்த நாட்களில் கூட விரிவாகப் பேசப்படுகிறது. தான் மட்டும் சரியாக நடப்பதாக ஒவ்வொருவரும் எண்ண ஆரம்பித்துவிட்டதால், பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் முதற்கொண்டு சொந்தக்காரர்கள், அரசியல்வாதிகள் வரை யாருமே சரியில்லை என்று புலம்புகிறார்கள். தம் முதுகில் என்ன இருக்கிறதென்பது யாருக்கும் தெரியாது என்னும் சொலவடை, நாம் செய்யும் தவறுகளை நாம் உணர்ந்து கொள்வதில்லை என்பதைத்தான் குறிப்பிடுகிறது. 
அடுத்தவர் மீது குற்றம் சாட்டுவோர், தாம் சரியாக இருக்கின்றோமா என்பதை மட்டும் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. விபச்சார குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண்ணின் மீது கல்லெறிவதற்கு தயாரான கூட்டத்தினரிடம் உங்களில் யார் எந்தத் தவறுமே செய்யவில்லையோ அவர்கள் மட்டுமே கல்லெறியட்டும்' என்று இயேசுநாதர் சொல்வதாக பைபிள் கதை ஒன்று உண்டு. 
ஒவ்வொருவரும் தத்தம் குறைகளை சீர் தூக்கிப் பார்த்துக் களைந்து கொண்டால் நாட்டில் குறை சொல்வோர் கூட்டம் குறைந்துவிடும். 
நம் நேரத்தை வீணடிக்கக்கூடிய மனதைப் பாதிக்கக்கூடிய இது மாதிரியான விமர்சனம், விவாத அரங்கம் போன்ற நிகழ்ச்சிகளில் இருந்து தப்பிப்பவர்கள் தொலைக்காட்சி, அறிதிறன்பேசி போன்ற வசதிகள் இல்லாதவர்கள்தாம். அவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/21/அவர்கள்-பாக்கியசாலிகள்-3004420.html
3003730 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஏட்டில் மட்டுமே ஏற்றம் பெறும் பெண்கள் ஜோதிர்லதா கிரிஜா DIN Thursday, September 20, 2018 01:53 AM +0530
பாலியல் வன்முறைகளும், கட்டாயக் காதல் வற்புறுத்தல்களும், இணங்காவிடில் பெண்களைக் கொல்ல முற்படும் அக்கிரமப் போக்குகளும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகின்றன. சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் தொடங்கி எண்பது கடந்த கிழவிகளைக்கூட விட்டு வைக்காத ஓநாய்கள் பற்றிய செய்திகள் நன்மக்களைப் பதற்றமுறச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. இது சமுதாயச் சீரழிவு என்று பத்திரிகைகள் புலம்புகின்றன. ஆனால் இது சமுதாயச் சீரழிவு ஆகாது. இது திருந்த மறுக்கும் ஆண்மக்களின் சீரழிவேயாகும். பெண் என்பவள் தங்களின் இன்பத்துக்காக மட்டுமே படைக்கப்பட்டவள் எனும் ஆணாதிக்கப் போக்கிலிருந்து ஆண்கள் இன்னமும் விடுபடவே இல்லை என்பதையே பாலியல் வன்முறைகள் உணர்த்துகின்றன. இல்லாவிடில், அந்தப் பெண் எதிர்ப்புக்காட்டி மிரட்டாமல் இருந்திருந்தால் அவளைக் கொன்றிருக்க மாட்டோம்' என்று அண்மையில் ஒருவன் திருவாய் மலர்ந்திருப்பானா? 
ஆண்களின் சீரழிவை ஒட்டுமொத்தச் சமுதாயச் சீரழிவு என்று விமர்சித்துப் புலம்பிக்கொண்டிருப்பதோடு பத்திரிகை ஆசிரியர்கள் நிறுத்துவதில்லை. இந்தியாவில் இப்படிப்பட்ட கேடுகள் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் இருந்து வருவதாகவும், பிற நாடுகளில் இவை மிக அதிகம் என்றும், ஏதோ உலகத்தின் மூலை முடுக்குகளுக்கெல்லாம் போய் இத்தகைய ஆண்களின் பாலியல் வன்முறைகளை நேரில் பார்த்துக் கணக்கு எடுத்துவைத்திருப்பது போலவும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்! 
இத்தோடு இவர்களின் புலம்பல் நிற்பதில்லை. உலக நாடுகளிலேயே இந்தியாதான் பெண்களைத் தெய்வமாக மதித்துப் போற்றுவதாகவும் பெரும்பாலான பிற நாடுகளில் ஆண்தெய்வங்கள் மட்டுமே இருப்பதாகவும் எழுதிவருகிறார்கள். 
கேரளாவில் உள்ள திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் கடந்த 300 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கொண்டாடப்பட்டு வரும் நவராத்திரி விழாவின் நாயகி தேவி - பெண். ஆனால், கோவிலிலும் அரண்மனை வளாகத்திலும் ஏன், வெளியில் உள்ள மண்டபத்திலும் கூட இவ்விழாவின் போது பெண்களைப் பார்க்கவே முடியாது. வெகு தொலைவில் இருந்துகொண்டு இசையை ரசிக்கலாம். அவ்வளவுதான்!
தேவி ஒரு பெண். அவளுக்கு நடக்கும் விழாவில் பெண்கள் ஏன் கலந்துகொள்ளுவதில்லை?' எனும் கேள்வி சாஸ்திரீய சங்கீதத்தைக் கற்கத் தொடங்கிய ஒரு 16 வயதுச் சிறுவனுக்குத் தோன்றியது. அதை மாற்ற அவன் முனைந்தபோது அரச குடும்பத்திலிருந்தோ, வெளியிலிருந்தோ ஒருவர் கூட அவனுக்கு ஆதரவு அளிக்கவில்லை. தேவிக்காக நடக்கும் விழாவில் பெண்கள் கலந்துகொண்டே ஆகவேண்டும்; பெண் இசைக்கலைஞர்களும் பங்கேற்கவேண்டும் என்று தொடர்ந்து 22 ஆண்டுகள் அவர் போராடினார். 2006 இல் அவருக்கு வெற்றி கிட்டியது. திருவனந்தபுரத்தைச் சேர்ந்த பாடல் ஆசிரியை 86 வயது பாரசால பொன்னம்மாவை இவ்விழாவில் பாட வைத்தார். 
இந்தப்போராளி திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் புகழ் பெற்ற மன்னரான சுவாதித் திருநாள் ராமவர்மாவின் வழியில் வந்த பிரபல வீணை, மற்றும் கர்நாடக இசைக்கலைஞர் அஸ்வதி திருநாள் ராமவர்மா. அரச வம்சத்தினர் எனும் உணர்வே தமக்கு இருந்ததில்லை என்றும், தம்மை எப்போதும் ஒரு பாடகராக மட்டுமே தாம் கருதி வந்துள்ளதாகவும் இவர் கூறியுள்ளார். இவர் இசைமேதை பாலமுரளிகிருஷ்ணாவிடம் 18 ஆண்டுகள் இசை பயின்றார். 
பெண்மையைப் போற்றுவதெல்லாம் ஏட்டில் மட்டுமே உள்ளது. நடைமுறையில் துளியும் இல்லை. இருந்தால், இந்துமதப் பெண்கள் பத்துக் குழந்தைகள் பெற வேண்டும் என்று சொல்லும் இரக்கமின்மை அரசியல் தலைவர்களிடம் இருக்குமா? (அண்மையில் ஒருவர் ஐந்து என்று கூறியுள்ளார்.) பிள்ளைகளுக்குச் சோறு போடுவதும், அவர்களைப் படிக்க வைப்பதும் பெரும் பாடாகிவிடும் என்பதுதான் ஆண்களின் கவலையாக இருக்கிறதே தவிர, ஒவ்வொரு பிள்ளைப்பேற்றின் போதும் உயிர் போய் உயிர் வரும் - அல்லது வராமலே போகும் - தாயின் நிலைபற்றி சிந்திப்பதே இல்லை. ஆண்களைப் பொருத்தவரை, அதிகப் பிள்ளைகள் இருப்பது பொருளாதாரப் பிரச்னை மட்டுமே. இப்படிப்பட்ட ஆண் அறிவுஜீவிகளும், அரசியல்வாதிகளும் நிறைந்துள்ள நாட்டில் பெண்களாவது தெய்வங்களாய்ப் போற்றப்படுவதாவது! 
புராண காலத்திலிருந்தே இந்தியாவில் பெண்கள் துதிக்கப்பட்டு வருகிறார்களாமே! என்ன பிதற்றல் இது! இது உண்மையானால், கைம்பெண்களை உடன்கட்டை ஏற்றி எரிக்கும் கொடூர வழக்கம் இருந்திருக்குமா? ராஜஸ்தானில், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், ரூப் கன்வர் எனும் பெண் உடன்கட்டையில் ஏற்றி எரிக்கப்பட்டது பற்றிய சமூக ஆர்வலரின் கேள்விக்கு, ஒரு பெண் தானாக முன்வந்து உடன்கட்டை ஏறினால் அதைத் தடுக்கக்கூடாது என்று பிதற்றுவாரா இந்து மதத் தலைவர் ஒருவர்? 
இதற்கும் பாலியல் வன்முறைக்கும் என்ன தொடர்பு என்று நினைக்க வேண்டாம். பெண் என்பவள் ஆணின் அடிமை என்னும் நினைப்பே இது போன்ற நிகழ்வுகளின் அடிப்படை. தனது அண்ணனின் மனைவி வலுக்கட்டாயமாய் உடன்கட்டை ஏற்றப்பட்ட கொடுமையைத் தடுக்க முடியாது அன்று மனம் வெதும்பிய சிறுவன் ராஜா ராம்மோகன் ராய், பின்னாளில் வெள்ளைக்கார வைசிராய் லார்ட் வில்லியம் பெண்ட்டிங்கின் உதவியுடன் சட்டமியற்றி அதைத் தடுத்திராவிட்டால் இன்றளவும் கூட அது தொடர்ந்துகொண்டிருக்குமோ என்னவோ! 
தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் நாத்திகம் பெருமளவில் தலைஎடுத்துவிட்டதாலேயே இத்தகைய சீரழிவுகள் நேர்ந்துள்ளன என்றும் சிலர் விமர்சிக்கிறார்கள். அதாவது பாலியல் வன்முறையாளர்கள் அனைவருமே நாத்திகர்கள் என்பதைப்போல. அதே சமயம் நாத்திகத்தைப் பரப்ப எவ்வளவுதான் முயன்றாலும் நாளுக்கு நாள் கோயிலுக்குப் போகிறவர்களின் கூட்டம் பெருகிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது என்று நாத்திகர்களைக் கிண்டலடித்தும் இவர்கள் மகிழ்கிறார்கள். என்னே முரண்பாடு! 
முன்பெல்லாம் நன்னெறி வகுப்புஎன்ற பெயரில் கல்விக்கூடங்களில் நீதி போதனைகள் பற்றிய வகுப்பு நடக்கும். இப்போது அது அறவே இல்லையாமே? முன்பு இருந்த இவ்வகுப்புகளில் கூடப் பெண்ணடிமைத்தனமே மிகுதியாய் போதிக்கப்பட்டு வந்தது. (அருந்ததி, நளாயினி என்றெல்லாம் உதாரணங்கள் காட்டி பெண்கள் இளிச்சவாய்களாய்' இருக்கவேண்டும் என்றே கற்பிக்கப்பட்டது.) தெருக்களில் உள்ள திரைப்பட ஆபாச விளம்பரங்கள், சில பத்திரிகைகளில் வரும் முக்கால் நிர்வாணப் படங்கள், தொலைக்காட்சி அசிங்கங்கள் ஆகியவற்றைக் காவல்துறை ஏன் வளரவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது? அது சார்ந்த சட்டங்களை ஏன் செயல்படுத்துவதே இல்லை? தொலைக்காட்சிக்குத் தணிக்கையே இல்லையாமே? அது ஏன்?
அத்தனை ஆண்களும் பாலியல் வன்முறையாளர்களோ, சிறுமிகளிடம் வம்பு செய்பவர்களோ அல்லர். ஆனால் அப்படிபட்டவர்கள் பெருகுவதற்கான அடித்தளமே அமைக்கப்பட்டு வருகிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ராமநாதபுரம் கற்பழிப்பு வழக்கில் ஒரு நீதிபதி, அந்தப் பெண் எதிர்ப்புக்காட்டியதற்கான அடையாளங்கள் இல்லை. எனவே அவளது சம்மதத்துடன்தான் பாலியல் வன்முறை நிகழ்ந்துள்ளது' என்று கூறி வழக்கையே தள்ளுபடி செய்தாரே? நினைவிருக்கிறதா? 
வீட்டுக்குள் அதிரடியாய்ப் புகும் கொள்ளையர்கள் கத்தியைக் காட்டி ஆண்களை மிரட்டி அவர்களிடமிருந்து அலமாரிச் சாவியை வாங்கிக்கொண்டு அதைத் திறந்து பொன்னையும் பொருளையும் வாரிச்செல்வதுண்டே? ஆண்கள் சம்மதித்துத்தான் கொள்ளை நடந்தது' என்று காவல்துறை வழக்கை ஏற்க மறுத்தால் அது சரியே என்பதை ஒப்புக்கொள்ளுவோமா? பெண் அச்சத்தில் உறைந்து போகக் கூடாதா? இதைக்கூடப் புரிந்து கொள்ளாதவர்களா நீதிபதிகள்? 
பல்லாண்டுகள் முன் ஒரு பத்திரிகை கருக்கலைப்புப் பற்றிய கலந்துரையாடலை நிகழ்த்தியது. அதில் கலந்துகொண்ட அனைவருமே ஆண்கள். மருந்துக்குக்கூட ஒரு பெண் அதில் இல்லை! இது எப்படி இருக்கு? இந்தக் காரணங்களால் தான் மகளிர் இட ஒதுக்கீடு கேட்கிறார்கள்.
பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு கொடுத்தாலும் அதனால் பயனில்லை. அவர்களின் கணவன்மார்கள்தான் திரைமறைவு அதிகாரிகளாக இருந்து அவர்களை ஆட்டி வைப்பார்கள். எனவே இட ஒதுக்கீடு கூடாது' என்பது ஒரு சாராரின் வாதம். இருக்கட்டுமே! ஆண்களின் விருப்பமே அதுதானே? ஆனால், எல்லாப் பெண்களையும் அப்படி ஆட்டுவிக்க இயலுமா? தமிழ்நாட்டில் ஒரு பஞ்சாயத்துத் தலைவி தன் கணவர் தன் நடவடிக்கைகளில் தலையிடுவதாய்ப் புகார் செய்தாரே! ஏதோ ஐந்துக்கு இரண்டாவது தேறும்தானே? 
ஒரு நீதிபதியே தவறிழைப்பதைத் தட்டிக்கேட்க நாடாளுமன்றத்திலும், சட்டப்பேரவைகளிலும் பெண் உறுப்பினர்கள் இருக்க வேண்டாமா? எனவே கல்விச் சீர்திருத்தம், ஆன்மிகம் ஆகியவை மட்டுமே இந்தச் சீரழிவைச் சரிசெய்யப் போதுமானவை அல்ல. சட்டப்பேரவைகளிலும், நாடாளுமன்றத்திலும் பெண்களின் பங்களிப்பு இருந்தாக வேண்டும்.
நியாயமான எண்ணங்களை மாணவர்களின் உள்ளங்களில் விதைக்கும் வண்ணமாய் நம் கல்விமுறையையும் அடியோடு மாற்றி அமைப்பது அடுத்த தலைமுறை மாணவர்களையேனும் திருத்தக்கூடும்.
கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/20/ஏட்டில்-மட்டுமே-ஏற்றம்-பெறும்-பெண்கள்-3003730.html
3003727 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அரசின் நோக்கம் நிறைவேற... ப. இசக்கி DIN Thursday, September 20, 2018 01:53 AM +0530 அண்மையில், விருதுநகர் மாவட்டத்தில், ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த பெண், பிரசவத்துக்காக சுமார் 4 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் சேர்க்கப்பட்டார். அங்கு பணி மருத்துவர் இல்லை. ஊழியர்கள் செல்லிடப்பேசி மூலம் மருத்துவரின் ஆலோசனையைப் பெற்று பிரசவம் பார்த்தார்களாம். ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ளது. குழந்தை மூச்சுவிடத் திணறியதால் ராஜபாளையத்தில் உள்ள அரசு மகப்பேறு மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றனர். அதற்குள்ளாக குழந்தை இறந்து விட்டது. குழந்தை இறப்புக்கு பணி மருத்துவர் இல்லாததே காரணம் எனக் கூறி அந்த பெண்ணின் உறவினர்கள் போராட்டம் நடத்தியுள்ளனர். 
கடந்த ஜூலையில் திருப்பூரில் ஆசிரியை ஒருவருக்கு வீட்டிலேயே சுகப் பிரசவம் நடந்தது. நஞ்சுக் கொடி வெளியேறுவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டு அந்த பெண் இறந்தார். அதுமுதல் இந்த வீட்டில் பிரசவம்' என்பது பொதுவெளியிலும், ஊடகங்களிலும் பரபரப்பாக பேசப்படும் பொருளாகி விட்டது.
பெண்களுக்கு பிரசவம் என்பது லேசானது அல்ல. அது மறுபிறவி போன்றது. பிரசவம் இயற்கையாகவோ அல்லது அறுவைச் சிகிச்சை மூலமோ நிகழலாம். பாரம்பரிய முறைப்படி வீட்டில் பிரசவம் பார்ப்பது ஒரு குற்றமா என்ற கேள்வி எழலாம். வீட்டில் நடைபெறும் பிரசவங்களால் தாய்-சேய் உடல் நலத்துக்கோ, உயிருக்கோ ஆபத்து ஏற்படலாம் என்பதால் அதை தவிர்க்க அரசு தீவிர அக்கறை காட்டுகிறது. மருத்துவமனைகளில் பிரசவங்கள் நிகழ்ந்தால் உயிர்ச் சேதம் தவிர்க்கப்படும். இன்றைய நவீன மருத்துவ வளர்ச்சியில், வீட்டில் சுகப் பிரசவம் நடந்தாலும் அதற்குப் பிறகு மருத்துவர் கண்காணிப்பு அவசியம். அப்போதுதான் தாய்-சேயின் உடல்நிலையில் சில பின் விளைவுகளை தவிர்க்க முடியும். 
2014-16 -இல் தமிழ்நாட்டில் தாய்-சேய் இறப்பு விகிதம் 66 (ஒரு லட்சம் குழந்தை பிறப்புகளில்) ஆகும். இது தற்போது 62 ஆகக் குறைந்துள்ளது. இது நாட்டில் மூன்றாவது இடம். முதல் இடத்தில் கேரளமும் (46), இரண்டாவது இடத்தில் மகாராஷ்டிரமும் (61) உள்ளது. எனவே, 2023-ஆம் ஆண்டுக்குள் தாய்-சேய் இறப்பு விகிதத்தை 25 முதல் 30 சதவீதத்திற்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதே அரசின் நோக்கம். இந்த இலக்கை எட்ட வேண்டுமானால் அனைத்து பிரசவங்களும் மருத்துவமனைகளில் நடக்க வேண்டும் என்பது அரசின் எதிர்பார்ப்பு.
ஆனால், பெண்கள் மருத்துவமனையை நாடாமல் வீட்டில் சுகப் பிரசவத்தையே விரும்புகின்றனர். அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய வேண்டாம். நோய்த்தொற்று இருக்காது. மயக்க மருந்தால் ஏற்படும் பக்க விளைவுகள் கிடையாது. பின்கவனிப்பு குறைவு. இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது பணச் செலவுதான். 
சிறிய தனியார் மருத்துவமனைகள் முதல் பெரு நிறுவன (கார்ப்பரேட்) மருத்துவமனைகள்வரை வணிகமே பிரதான நோக்கம். இங்கெல்லாம் சுகப் பிரசவம் என்பது அபூர்வம். மருத்துவக் காரணங்களைத் தவிர்த்து அதிகமாக அறுவைச் சிகிச்சை மூலமே பிரசவம் நடக்கிறது. அதற்கு காரணம், கர்ப்பிணிக்கு இயற்கையான பிரசவ வலி ஏற்படும் வரை சில மருத்துவர்கள் காத்திருப்பதில்லை. நேர சிக்கனத்துக்காக அறுவைச் சிகிச்சை செய்து விடுகின்றனர். சில சிறப்பு மருத்துவர்கள் பல மருத்துவமனைகளுக்கு செல்கின்றனர். 
எனவே, ஒவ்வொரு மருத்துவமனைக்கும் குறிப்பிட்ட நேரத்தை ஒதுக்கி அறுவைச் சிகிச்சையை மேற்கொள்கின்றனர். சில மருத்துவமனைகளில் மருத்துவர்களுக்கு அறுவைச் சிகிச்சைகளுக்கு இலக்கு உண்டு. சில பெண்கள் வலி தாங்க முடியாமலும், நல்ல நேரத்தில் குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலும் அறுவைச் சிகிச்சை பிரசவத்தை விரும்புவதும் உண்டு. எனவே, அரசு மருத்துவமனைகளைவிட தனியார் மருத்துவமனைகளில்தான் அதிகமாக அறுவைச் சிகிச்சை பிரசவங்கள் நடக்கின்றன.
இந்தியா போன்ற மக்கள் தொகை அதிகம் உள்ள நாடுகளில் 10 சதவீதம் வரையில் அறுவைச் சிகிச்சை பிரசவங்கள் நடக்கலாம் என உலக சுகாதார நிறுவனம் கூறுகிறது. ஆனால், கிராமப்புறங்களை ஒட்டியுள்ள தனியார் மருத்துவமனைகளில் 12.9 சதவீதம் அறுவை சிகிச்சை பிரசவம் என்றால், நகரங்களில் இது 28.3 சதவீதமாகவும், தனியார் மருத்துவமனைகள் கோலோச்சும் பெரிய நகரங்களில் இது 50 சதவீதத்தை எட்டுவதாகவும் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. நகரங்களைப் பொருத்து பிரசவத்துக்கான சிகிச்சை கட்டணம் ரூ. 50 ஆயிரம் முதல் ஒன்றரை லட்சம் வரை செலவாகிறதாம். இது எல்லாருக்கும் சாத்தியமல்ல.
அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை இலவசம்தான் என்றாலும் கிராமப்புற பெண்கள் அருகில் உள்ள ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களுக்கு சென்றால் அங்கு சில வேளைகளில் மருத்துவர்கள் இருப்பதில்லை. பிரசவத்தில் சிக்கல் ஏற்பட்டால் அருகில் உள்ள அரசு மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைக்கின்றனர். இடைப்பட்ட நேரத்தில் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை. அரசு தலைமை மருத்துவமனைகளில் இட
நெருக்கடி. அன்பளிப்பு' அளித்தால்தான் முறையான சிகிச்சை என்ற நிலை. சில மருத்துவமனைகளில் மருந்து இல்லை, மாத்திரை இல்லை எனக் கூறி அவற்றை வெளியே வாங்கி வரச் சொல்வதும் உண்டு.
பிரசவத்துக்கு ஓரிரு நாள்கள் காலதாமதம் ஆகும் என்றால் மருத்துவமனையின் சுகாதார சீர்கேட்டால் அங்கு தங்கி இருக்க முடியாத நிலை. இதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்கும் கர்ப்பிணிகள் மருத்துவமனைக்கு செல்வதைவிட வீட்டில் சுகப் பிரசவம் நடப்பதையே விரும்புகின்றனர். 
எனவே, தாய்-சேய் இறப்பு விகித்தை குறைக்க வேண்டும் என்ற அரசின் நோக்கம் நிறைவேற வேண்டுமானால், கெடுபிடிகளை கைவிட்டு அனைத்து அரசு மருத்துவமனைகளையும் மேம்படுத்தி 24 மணி நேரமும் மருத்துவர்களும், ஊழியர்களும் பணியில் இருத்தல் மற்றும் தரமான சிகிச்சையை உறுதி செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் கர்ப்பிணிகள் நம்பிக்கையுடன் மருத்துவமனைகளுக்கு செல்வர். 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/20/அரசின்-நோக்கம்-நிறைவேற-3003727.html
3002980 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விவசாயமும் விலைக்கொள்கையும் இரா. செல்வம் DIN Wednesday, September 19, 2018 01:41 AM +0530
வேளாண் உற்பத்தியில் இந்தியா தன்னிறைவு அடைந்தாலும், விவசாயிகளின் வாழ்வு தன்னிறைவு அடையவில்லை. தரமற்ற நிலங்கள், வறண்ட ஆறுகள், பருவநிலை மாற்றங்கள், தொய்வடைந்த தொழில்நுட்பங்கள், ஏற்றம் பெறாத விளைச்சல்கள், விளைவிக்கப்பட்ட வேளாண் பொருள்களுக்குக் கிட்டாத விலைகள், வீணடிக்கப்படும் உணவுகள் எனப் பல்வேறு பிரச்னைகளுக்கு இடையில் இந்திய விவசாயமும், விவசாயிகளின் வாழ்வும் சுழன்றுக் கொண்டுள்ளன. இதனால் வேளாண்மையைத் தொடர்ந்து செய்வது என்பது விவசாயிகளுக்குக் கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது.
அதிகம் விளைவித்தாலும் விவசாயிகள் வளம் காண்பது இல்லை. காரணம், விளைபொருள்களை உற்பத்தி செய்வதில் உள்ள இடர்ப்பாடுகளும், விற்பனை விலையில் உள்ள உறுதியற்ற தன்மையும் ஆகும். சந்தைப் பொருளாதாரத்தில், உற்பத்தி ஓரிடத்தில் இருந்தாலும், விற்பனை உலகம் முழுவதும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. எனவே, விளைபொருள்களுக்கு உரிய விலை கிடைக்கும் என்றால் மட்டுமே, விளைவித்தல் உறுதிப்படுத்தப்படும்.
உற்பத்தி என்பது பாதிக் கிணற்றை தாண்டுவது மட்டுமே. மீதிக் கிணறு என்பது சரியான விலைக்கு விற்பது. எனவே, விவசாயின் வாழ்வு, பயிரிடும்போது பருவநிலை சூதாட்டத்திலும், விற்பனையின்போது இடைத்தரகர்களின் சூதாட்டத்திலும் சிக்கி தவிக்கின்றது.
விளைவிக்கப்பட்ட பொருள்களுக்கு சரியான விலை கிட்டாமல் இருப்பது, விவசாயிகளுக்கு வேதனை தரும் விஷயமாக இருந்தது. இதனால் இந்திய விவசாயம் கைக்கும் வாய்க்கும் மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. எனவே வேளாண்மை விலை ஆணையம் (Agricultural Price Commission) 1965ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டது. பின் அது வேளாண் பொருள்களின் விலை நிர்ணய ஆணையமாக (Commission for Agricultural Costs and Prices -1985) மாற்றப்பட்டு, அதன் பரிந்துரையின் பேரில் மத்திய அரசு, விளை பொருள்களுக்கான குறைந்த பட்ச ஆதரவு விலையை  (Minimum Support Price - MSP) வேளாண் பருவநிலைக்கு முன் அறிவிக்க ஆரம்பித்தது.
இம்முறையில் பயிரின் உற்பத்தி தேவை மேலும் பல்வேறு காரணிகளின் அடிப்படையில் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை நிர்ணயிக்கப்படுகின்றது. இந்த முறை, 1960-இல் உணவுப் பற்றாக்குறையின்போது, விவசாயிகள் உயர் விளைச்சல் தரும் கோதுமை,நெல் ரகங்களைப் பயிரிடுவதற்காகத் தொடங்கப்பட்டது.
இந்த குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலைக் கொள்கை, நெல்-கோதுமைப் பயிர்களுக்கே வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதனால் பயறுவகை மற்றும் எண்ணெய் வித்துகளைப் பயிரிட அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது இல்லை. 
நெல், கோதுமை, பருத்தி, கரும்பு இவற்றைத் தவிர, மற்ற பயிர்களுக்கு பெரும்பாலான நேரங்களில் சந்தை விலை, அரசு நிர்ணயிக்கும் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை விட அதிகமாக உள்ளது. இதனால் அனைத்து விவசாயிகளுக்கும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. இந்த குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை என்பது அனைத்துப் பயிர்களுக்கும் கிடையாது. 
மேலும், இக்கொள்கையில் விவசாயியின் உழைப்பையும் அவரது குடும்பத்தினரின் முழு உழைப்பையும், நிலத்திற்கான மாற்றுப் பயன்பாட்டு விலையையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. எனவே, இனியும் இந்தக் கொள்கையின் அடிப்படையில் வேளாண் உற்பத்தியைப் பெருக்குவது என்பது சாத்தியமற்றது.
மேலும், இதன் மூலம் நெல்-கோதுமை மட்டுமே அதிகம் பயிரிடப்படுவதால் சேமிப்புக் கிடங்குகள் நிரம்பி வழிகின்றன. இதனால், நெல்-கோதுமைப் பயிரிடும் மாநிலங்களே அதிக பயன் பெறுகின்றன. மேலும், பஞ்சாப், ஹரியாணா போன்ற மாநிலங்களில் வறட்சியான மணல் நிலங்களிலும் நெல் பயிரிடப்பட்டு அதிக பாசன நீர் வீணடிக்கப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு கிலோ நெல் விளைவிப்
பதற்கு மேற்கு வங்கத்தில் 2169 லிட்டர் தண்ணீரும், பஞ்சாபில் 4118 லிட்டர் தண்ணீரும் தேவைப்படுகின்றது.
குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை பற்றிய தகவல்கள் பெரும்பாலான விவசாயிகளுக்கு சென்று சேர்வது இல்லை. நெல் விவசாயிகளில் 16% பேர் மட்டுமே இந்திய அளவில் இந்த விலைக்கொள்கை குறித்து அறிவார்கள். இக்கொள்கை பற்றிய தகவல்கள் சிறு, குறு விவசாயிகளைச் சென்றடையவில்லை என அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. மேலும், இந்த விலைக்கொள்கை காய்கறிப் பயிர்களுக்கும் பொருந்தாது. 
குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை அதிகப்படுத்தினால், வேளாண் இடர்ப்பாடுகளையும், விவசாயிகளின் வேதனையையும் நீக்கி விடலாம் என்ற கருத்து பெரும்பாலானவர்களிடம் இன்று நிலவுகின்றது. இப்போது 24 வேளாண் விளைபொருள்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 
ஆனால், விளைபொருள்களை வாங்குவதற்கான கொள்முதல் நிலையங்கள் இந்தியா முழுதும் முறையாக அமைக்கப்படவில்லை. இந்திய உணவுக் கழகமோ நெல் மற்றும் கோதுமையை மட்டுமே கொள்
முதல் செய்கின்றது. மற்ற விளைபொருள்களுக்கான கொள்முதல் முறையும் சற்றே சிக்கலானது ஆகும். 
இந்தப் பயிர்களுக்கான குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை, உற்பத்தியாளர் மற்றும் நுகர்வோரின் தேவை அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், நடைமுறையில் இது சாத்தியமற்றது. ஏனெனில், உலகளாவிய உற்பத்தியை முன்கூட்டியே கணிப்பதும், இன்றைய சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் விலையை சரியாக நிர்ணயிப்பதும் மாபெரும் சவால்கள் ஆகும். 
தேசிய மாதிரி மதிப்பாய்வு நிறுவனத்தின் (National Sample Survey Organization 2014) அறிக்கையின்படி, கிராமப்புறத்திலுள்ள 15.61 கோடி குடும்பங்களில், 9.02 கோடி குடும்பங்கள் வேளாண்மையை சார்ந்துள்ளன. 42.02% குடும்பங்கள் விளைநிலங்கள் இல்லாமல் உள்ளன.
இக்குடும்பங்களுக்கு இந்த விலைக்கொள்கையினால் எவ்விதப் பயனும் இல்லை. மேலும், இதில் 87% வேளாண் குடும்பத்தினர் சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகள் ஆவார்கள். இவர்களும் விற்பனை செய்யக்கூடிய அளவிற்கு உற்பத்தி செய்வதில்லை. அதனால் இக்கொள்கையினால் இவர்களுக்கும் யாதொரு பயனும் இல்லை.
எனவே குறைந்தபட்ச விலையை ஒருசில பயிர்களுக்கு உயர்த்துவதன் மூலம் வேளாண் நெருக்கடியை சமாளிக்க முடியாது.
இன்று விவசாயிகளின் தற்கொலைக்கு முக்கியக் காரணங்களாக இருப்பது, பொய்த்துப் போகும் நீர்வளம், மீளமுடியாத கடன்சுமை மற்றும் கிராமப்புறங்களில் போதிய மாற்று வேலையின்மை ஆகியவையே. டாக்டர் எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் தேசிய வேளாண் குழு'வின் அறிக்கையின்படி, நிலச்சீர்திருத்தம், நீர்ப்பாசன வசதி, புதிய தொழில்நுட்பங்கள்,விற்பனைக்குத் தேவையான அடிப்படை கட்டமைப்பு வசதி, போதிய ஆராய்ச்சி, கல்வி, கிராமப்புற வேலைவாய்ப்புகள் இல்லாமை, நிதி நிறுவங்களின் இருந்து போதிய நிதி வசதி செய்து தராமை இவையெல்லாம் விவசாயிகளுக்கு வேதனை தருவதாக உள்ளன. எனவே, அரசின் விலைக்கொள்கை மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. 
விவசாயிகளைக் காப்பாற்ற, மத்திய- மாநில அரசுகள் பல்வேறு முயற்சிகளை எடுத்துவருகின்றன. இருப்பினும், அதன் வெற்றி கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது. இந்தக் கொள்கையின் அடிப்படையில் மத்தியப் பிரதேச அரசு, வேளாண் விளைப் பொருள்களுக்கு விலை பற்றாக்குறை பண வழங்கல்' (Price Deficiency Payment)  முறையை 2017 -18-இல் எட்டு பயிர்களுக்கு அறிவித்தது. 
அதாவது குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை, சந்தை விலையை விடக் குறைவாக இருக்கும்போது, அதற்கான விலை பற்றாக்குறையை (Price Deficiency) அரசு வழங்குவதாக அறிவித்தது. இந்த முறை, இடைத்தரகர்கள் விவசாயிகளிடமிருந்து விளைபொருள்களை முன்கூட்டியே வாங்கி பதுக்குவதற்கு வசதியாக அமைந்தது. பற்றாக்குறை நிதியை இவர்களே பெற்றார்கள். இதில் விவசாயிகளைவிட இடைத்தரகர்களும், பதுக்கல்காரர்களுமே அதிகம் பயனடைந்ததாக தெரிகின்றது. எனவே இம்முறை கைவிடப்படுகின்றது.
எனவே குறைந்த பட்ச ஆதரவு விலைக்கொள்கையை (MSP) குறைந்த பட்ச வருமான கொள்கையாக (Minimum Income Policy)மாற்றினால் விவசாயிகளின் வாழ்வு வளம் பெரும். இந்த மாற்றுக் கொள்கை முறையில் விவசாயிகளை அரசு சென்றடைய வேண்டும்.
அதாவது, நேரடியாக விவசாயிகளுக்கு நிலப்பரப்பின் அடிப்படையில் நிதி உதவி வழங்கலாம். நிலப்பரப்பின் அடிப்படையில் நேரடி நிதியுதவி வழங்கும் முறையானது, ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பிலும், கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சீனாவிலும் நடைமுறையில் உள்ளது. மேலும், இது உலக வர்த்தக நிறுவனத்தின் கொள்கைக்கு உட்பட்டே அமைந்துள்ளது. 
தற்போது மகாத்மா காந்தி நூறு நாள் வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்ட'த்தின் (MGNREGA)  கீழ் மத்திய அரசு நாடு முழுதும் பயனாளிகளுக்கு நேரடியாக நிதி உதவி வழங்கி வருகின்றது. இதே போல் நேரடி நிதி உதவியை, நிலப்பரப்பின் அடிப்படையில் விவசாயிகளுக்கு ஆதார் அட்டை மூலமாக வழங்கலாம்.
நிதி உதவியை நேரடியாக விவசாயிகளின் வங்கி கணக்கில் செலுத்தலாம். மேலும், விவசாயிகளின் நிலப்பரப்பிற்கு உச்ச வரம்பு நிர்ணயித்தும் நிதி உதவி செய்யலாம். இது எளிதாகவும், தெளிவானதாகவும் இருக்கும். அனைத்து விவசாயிகளுக்கும் சமமான நிதி உதவி கிடைக்கும்.குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையில் உள்ள பயிர்களுக்கிடையேயான விலை ஏற்றத் தாழ்வுகள் மறையும்.
இப்போது நிலப்பரப்பின் அடிப்படையில் தெலுங்கானா மாநிலம், விவசாயிகள் முதலீடு ஆதரவு திட்டத்தின் (Farmers' Investment Support Scheme)   மூலம் அவர்களுக்கு நிதி உதவி வழங்கி வருகிறது. கர்நாடக மாநில அரசும் இவ்வாறே செய்யப்போவதாக அறிவித்துள்ளது.
மேலும், இதன் மூலம் விவசாயிகளுக்குத் தேவையான இடுபொருள்களுக்கு நிதியுதவியும் வழங்கலாம். ஆனால், இதில் நில குத்தகைதாரர்களுக்கும், வேளாண் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கும் நிதி உதவி கிடைக்காமல் போகலாம்.
வருவாய்த் துறை வேளாண்மைத் துறை மற்றும் ஊரக வளர்ச்சித் துறை ஆகியவற்றின் மூலம் நில உரிமையாளரையும், குத்தகைத்தாரரையும், கூலித் தொழிலாளர்களையும் கண்டறிந்து, அவர்களுக்கும் உதவி கிடைக்கச் செய்யலாம். 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/19/விவசாயமும்-விலைக்கொள்கையும்-3002980.html
3002244 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அடித்தட்டு மக்களுக்கான அஞ்சலக வங்கி  எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Tuesday, September 18, 2018 01:48 AM +0530
இந்திய அஞ்சல் துறை சார்பில் நாடு முழுவதும் அஞ்சலகங்களில் வங்கிச் சேவை அளிக்கும் (பேமென்ட் பேங்க்') திட்டம் செப்டம்பர் முதல் தேதி புது தில்லியில் தொடங்கியுள்ளது. இத்திட்டத்தின் வாயிலாக நாடு முழுவதும் 650 பேமென்ட் வங்கிக் கிளைகள் தொடங்கப்பட்ட உள்ளன. தமிழக வட்டத்தில் தபால்துறை பணப் பரிவர்த்தனை வங்கி (பேமென்ட் பேங்க்) கிளைகளின் தொடக்க விழா சென்னையில் செப்டம்பர் மாதம் முதல் தேதி நடைபெற்றது.
நம் நாட்டில் 1,55,000 தபால் நிலையங்கள் உள்ளன. உலகிலேயே அதிக எண்ணிக்கையில் தபால் நிலையங்களைக் கொண்ட நாடு என்ற பெருமை நமது இந்தியாவுக்கு உண்டு. அந்த வகையில், 
அஞ்சலக வங்கி மூலம் பணப் பரிவர்த்தனை வங்கிச் சேவையை அளிப்பதில் இந்தியா முதலிடத்தை அடைய முடியும். கடந்த காலங்களில் நம் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்ட அரசுத்துறை தபால் துறைதான்.
ஆனால், அண்மைக் காலங்களில் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியின் பயனாக தபால்காரர்களின் பணி முடிந்துவிடும் என்று பலரும் நினைத்த நிலையில், தபால் துறையுடன் அவர்களுக்கு இருக்கும் தொடர்பு விட்டுப் போகாது என்பதற்கு பேமென்ட் பேங்க் உதயமாகியிருப்பது நல்ல சகுனம்.
பிரதம மந்திரியின் ஜன் தன் யோஜனா' திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்ட பிறகு இந்த புதிய திட்டத்தை செயல்படுத்துவது வரவேற்கத்தக்கது.
இந்த அருமையான திட்டம் உருவானது எப்படி? கிராமப்புற மக்களுக்கு முழு அளவில் வங்கிச் சேவைகள் சென்றடைய வேண்டும் என்ற நோக்கில் 2012-ஆம் ஆண்டு மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட வங்கிச் சட்டத் திருத்த மசோதா மூலம் புதிய தனியார் வங்கிகளைத் தொடங்குவதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது.
அதன்படி இரண்டு வகையான வங்கிகளுக்கு உரிமம் வழங்குவது என்று முடிவு மேற்கொள்ளப்பட்டது. முதலாவது, எல்லாவகை வங்கிச் சேவைகளையும் வழங்கும் வங்கி லைசென்ஸ் (Universal Bank Licence). . இரண்டாவது, குறிப்பிட்ட சேவைகள் மட்டும் வழங்கும் சிறிய வங்கிகளுக்கான அனுமதி 
(Differentiated Bank Licence)  இதன் அடிப்படையில் பேமென்ட்ஸ் வங்கிகள் மற்றும் சிறிய வங்கிகள்(Small Banks)என்கிற இரு வெவ்வேறு விதமான வங்கிகள் அண்மைக்காலமாக செயல்பட்டு வருகின்றன.
உதாரணமாக, ஒரு பேமென்ட் பேங்க் தனது வாடிக்கையாளர்களுக்கு கடன் வழங்க முடியாது. ஆனால், அவர்களிடமிருந்து வைப்பு (டெபாசிட்') தொகையைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அதிலும் ஒரு நிபந்தனை உண்டு. சேமிப்புக் கணக்கில் அல்லது வைப்புக் கணக்கில் அதிகபட்சமாக ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். பேமென்ட் வங்கிகள் சேமிப்பு கணக்குகளை தொடங்குவதற்கும், அவர்களிடம் சேமிப்பு பழக்கத்தை உருவாக்குவதற்கும் இவ்வித வங்கிகள் ஊக்கம் அளிக்கும். முக்கியமாக, ஓர் ஊரிலிருந்து இன்னோர் ஊருக்கு பணம் அனுப்பி வைப்பதற்கு பேமெண்ட் வங்கிகள் எளிய முறையை உருவாக்கித் தருகிறது. 
ஒரு மாநில தொழிலாளர்கள் இன்னொரு மாநில நகரங்களில் அல்லது சிற்றூர்களில் பணிபுரிவது இப்போதெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக நிகழ்கிறது. அவர்களைப் போன்ற அதிக கல்வியறிவு இல்லாத தொழிலாளர்கள் வணிக வங்கிகளுக்குப் போவதைவிட பேமெண்ட் பேங்க் மூலம் தங்கள் சம்பளத்தில் ஒரு பகுதியை தங்கள் குடும்பங்களுக்கு அனுப்புவதற்கு நல்ல வாய்ப்பு அமையும். பேமெண்ட் பேங்குகளுக்கு, இப்படிப் பணம் அனுப்புவதால் கிடைக்கும் கட்டணம் தவிர, வேறு ஏதேனும் வருவாய் உண்டா என்றால் நிச்சயமாக உண்டு.
கிராமங்களில், வங்கிக் கிளை தொடங்குவதற்கு பதில், பேங்கில் கரெஸ்பாண்ட்டென்ட்(Banking Correspondent) ) என்ற வங்கிப் பிரதிநிதி ஒரு சிறிய கிளை செய்யும் பணியான பணம் கொடுத்தல் அல்லது பணம் டெபாசிட் செய்தல் போன்ற சேவைகளை வங்கியின் சார்பில் செய்கிறார்.
இந்த வகை பணியை, பேமெண்ட் பேங்க் வேறு வணிக வங்கிகளின் சார்பில் செய்து வருவாய் ஈட்டலாம்.
சென்ற ஆண்டு 11 அமைப்புகளுக்கு பேமெண்ட் பேங்க் திறப்பதற்கு பாரத ரிசர்வ் வங்கி உரிமம் (லைசென்ஸ்) வழங்கியது. இவற்றில் நான்கு அமைப்புகள் மட்டுமே பேமென்ட் வங்கிகளை நிறுவியுள்ளன. ஏர்டெல் பேமென்ட் பேங்க்', இந்திய தபால் பேமென்ட் பேங்க்', பேடிஎம் பேமென்ட் பேங்க்' மற்றும் பினோ பேமென்ட் பேங்க்' ஆகியவையே அவை.
மேற்கூறிய நான்கு பேமென்ட் வங்கிகளை கவனித்தால் ஒரு விஷயம் புலப்படும். இந்தியாவில் குறிப்பாக, ஊரகப் பகுதிகளில் செல்லிடப்பேசி (மொபைல் போன்) பயன்பாடு மிக வேகமாகவும், அதிக அளவிலும் பரவி விட்டது. அதனால் அதில் அனுபவம் கொண்ட ஏர்டெல்' போன்ற நிறுவனங்களுக்கு பாரத ரிசர்வ் வங்கி வாய்ப்பு அளித்தது.
அதே போல், அஞ்சல் துறையும் ஊரகப் பகுதிகளிலும் கிராமங்களிலும் கிளை அலுவலகங்களை நெடுங்காலமாக பெற்று சிறந்த அனுபவம் வாய்ந்த அமைப்பாகத் திகழ்கிறது. எனவே, அஞ்சல் அலுவலகத்துக்கு பேமென்ட் பேங்க் அமைப்ப தற்கு எல்லாத் தகுதிகளும் உண்டு என் பதில் இருவேறு கருத்துக்கள் இருக்க முடியாது.
பேமென்ட் பேங்க் மூலதனம் ரூ.100 கோடி மட்டுமே. சாதாரணமாக, ஒரு தனியார் வங்கி அமைக்க குறைந்த பட்சம் ரூ.500 கோடி மூலதனம் தேவை. அந்த விதிமுறை பேமெண்ட் பேங்க்குக்கும் சிறிய வங்கிக்கும் தளர்த்தப்பட்டுள்ளது.
அஞ்சல் அலுவலக வங்கி போன்ற பேமென்ட் வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களுக்கு கடன் கொடுக்க முடியாது. இந்நிலையில் அந்த வங்கிகள் திரட்டக் கூடிய டெபாசிட் தொகையை என்ன செய்வது? அஞ்சல் அலுவலக வங்கிகளுக்கு வருவாய் கிடைக்க என்ன வழி? இந்திய அஞ்சல் பேமென்ட் பேங்க் ஆனாலும் சரி, இதர பேமென்ட் வங்கிகள் ஆனாலும் சரி, அவை திரட்டும் டெபாசிட் தொகையில் 75 சதவீதத்தை அரசு பாண்டுகளிலும் அரசு பத்திரங்களிலும் முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்பது பாரத ரிசர்வ் வங்கியின் விதிமுறை. அந்த வகையில் பாதுகாப்பு , மிதமான வருவாய் ஆகிய இரண்டுக்கும் உத்தரவாதம் உள்ளது. மீதமுள்ள 25 சதவீத டெபாசிட் தொகையை வணிக வங்கிகளில் வைப்பு நிதி ஆகப் போடலாம். எதிர்பாராத அவசர நிர்வாகச் செலவுகளுக்கு அதிலிருந்து பணம் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
பேமென்ட் வங்கிகளுக்கு வணிக ரீதியாக இடர்ப்பாடு எதுவும் ஏற்பட்டுவிடக்கூடும் என்னும் அச்சத்தில்தான் அஞ்சலக வங்கிகள் உள்ளிட்ட பேமென்ட் வங்கிகள் கடன் கொடுப்பதற்கு அனுமதிப்படவில்லை. இதனால் லாபம் மிதமாக இருந்தாலும் எந்த நேரத்திலும் ஆபத்து நேர வழியில்லை. அதே நேரம் அஞ்சல் அலுவலகங்களில் காலங்காலமாக சேர்ந்துள்ள சேமிப்புக் கணக்குகளை இனி பேமென்ட் வங்கி கையாளும் என்பதால், அஞ்சலக பேமென்ட் வங்கியின் லாபத்துக்கு வாய்ப்பு ஏற்படக் கூடும். தற்போது அஞ்சலக சேமிப்புக் கணக்குகளில் ரூ.85,000 கோடி வரை பணம் சேர்ந்துள்ளது.
சென்ற ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட பேமென்ட் வங்கிகளான ஏர்டெல்', பேடிஎம்' மற்றும் பினோ' ஆகியவை இதுவரை லாபம் ஈட்டியதாகத் தெரியவில்லை. எனினும் அஞ்சலக பேமென்ட் பேங்க்குக்கு வேறு எந்த அமைப்புக்கும் இல்லாத வாய்ப்பு இருக்கிறது. அஞ்சல் அலுவலகத்தின் 1,55,000 கிளைகள் புதிய அஞ்சல் பேமென்ட் பேங்குடன் இணைக்கப்பட உள்ளன. டிஜிட்டல் வசதியும் செய்து கொடுக்கப்பட உள்ளதால் குக்கிராமங்களுக்கும் அஞ்சலக வங்கியின் சேவை போய்ச் சேரும் என்று நம்பலாம்.
அஞ்சலக பேமென்ட் வங்கி வாடிக்கையாளரின் சேமிப்புக் கணக்குக்கு 4 சதவீத வட்டி வழங்கப்பட உள்ளது என்பதால், பேமென்ட் வங்கியின் நிதிச்சுமை அதிகரித்தாலும், வாடிக்கையாளர்கள் புதிய பேமென்ட் வங்கிச் சேவையைத்தான் தேர்வு செய்வார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. அத்துடன், புதிய வங்கியின் வாடிக்கையாளர்கள் பெரும்பாலும் ஏழை, எளிய மக்களாக, பின்தங்கிய மக்களாக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு தேவையான வங்கிச் சேவையை அவர்களின் வீடுகளுக்கே சென்று தபால்காரர்கள் வழங்குவார்கள். வரும் டிசம்பருக்குள் தமிழக தபால் நிலையங்களில் பணப்பரிமாற்ற வங்கிச் சேவை கொண்டு வரப்பட உள்ளது.
பணப் பரிமாற்ற வங்கியில் கணக்கு வைத்துள்ளவர்கள் எந்த இடத்திலும் விரைவு ரகசிய குறியீடு (கியூ.ஆர்') அட்டை மூலமாகவும் சேவை பெற முடியும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மத்திய, மாநில அரசுகளின் திட்டப் பலன்கள் பயனாளிகளுக்கு சென்றடையும் என்பதே அஞ்சலக பேமென்ட் வங்கிகளின் பெரும் பலமாகவும் சாதனையாகவும் அமையும். ஏழைகள், நெசவாளர்கள், விவசாயிகள், மீனவர்கள் என எளிய மக்கள் பல தரப்பினருக்கும் பல நூறு கோடி ரூபாய் நிவாரண நிதி ஆண்டு தோறும் வழங்கப்படுகிறது. இந்த நிதியை அஞ்சல் பேமென்ட் வங்கி மூலமாக அவர்களுக்கு நேரடியாக கிடைக்கச் செய்தாலே அஞ்சலக பேமென்ட் வங்கியின் உன்னத நோக்கம் நிறைவேறிவிடும். 
நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி, சமூகத்தின் அனைத்து தரப்பு மக்களுக்கும் நன்மை பயக்கும் வகையில் இருத்தல் வேண்டும் என்ற இலக்கை அடைவதற்கு அஞ்சலக பேமென்ட் வங்கி ஒரு வாய்ப்பாக அமையும் என்பதில் ஐயமில்லை.
கட்டுரையாளர்:
வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/18/அடித்தட்டு-மக்களுக்கான-அஞ்சலக-வங்கி-3002244.html
3002243 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கருத்துச் சுதந்திரம் காப்போம் இரா. கதிரவன் DIN Tuesday, September 18, 2018 01:45 AM +0530
வலிமை மிக்கவர்கள் வைத்ததே சட்டம் என்ற நிலை மாறி, எல்லோரும் சமம் எனும் நிலை அடைய, மனித இனம் பல நூற்றாண்டுகளை கடந்திருக்கின்றது. அந்நிலையும் கூட, படிப்படியாகத்தான் வந்தது. ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தில் தோன்றும் கருத்துக்களைச் சுதந்திரமாக பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத சூழல் ஏற்படுமானால் அதனை விட கொடூரமான நிலை வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. 
அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள், தங்களுக்கு எதிராக கருத்துக்கள் பரவாத வண்ணம் தடுப்பது ஒருபுறமும் - கருத்து சுதந்திரத்துக்குமான போராட்டம் இன்னொருபுறமும் எனத் தொடர்ந்து காலங்காலமாக நடைபெற்றுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.
ஆட்சியில் இருப்போர், கருத்துச் சுதந்திரத்தை முடக்குவதும், உரிமை வேட்கை கொண்டோர் அதனை எதிர்த்துப் போராடுவதும் உலகெங்கும் நிலவி வருகிறது. 
குறிப்பாக, கருத்துச் சுதந்திரம் என்பது, அரசு மற்றும் பலம் வாய்ந்த அமைப்புக்களின் ஏராளமான எதிர்ப்புகளை மீறி வளர்ந்து பின்னரே ஏற்று கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக மாறியது.
அரசாங்கம், மக்களின் கருத்து சுதந்திரத்தில் தலையிடுவது என்பது, கி. மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டிலேயே தொடங்கி விட்டது. கருத்துச் சுதந்திரத்துக்காக, மிகப் பெரும் விலையை சாக்ரடீஸ் தந்தார்.
அரசுக்கும் - மதவாதிகளுக்கும் எதிரான கருத்துக்களை மக்களிடையே பரப்பியதற்காக மரண தண்டனை பெற்றார். 
ஜனநாயகத்தின் தொட்டில் எனப்படும் இங்கிலாந்தில் 15-ஆம் நூற்றாண்டில், பெரும் வசதியும், செல்வாக்கும் மிக்கவராக விளங்கினார் தாமஸ் மோர் பிரபு. 
இன்றும் பிரபலமாக விளங்கும் உடோபியா எனும் நூலை எழுதினார். ஆனாலும், அரசு -அரசர் - மத அமைப்புக்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கிய காரணத்துக்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, கண்டம் துண்டமாக வெட்டி வீசி எறியப்பட்டார். 
15-ஆம் நூற்றாண்டில், அச்சுக்கூடங்கள் தொடங்கப் பட்ட பின்னர், எழுத்துகளும் - கருத்துகளும் வேகமாக மக்களிடையே பரவின. அதன் மூலம் அரசுக்கு எதிரான கருத்துக்கள் பரவுவதனைத் தடுக்க அரசுகள், கடிவாளம் போட்டன. பல நாடுகளில், அரசு அனுமதியின்றி புத்தகங்கள் அச்சிடக்கூடாது என்று தடை விதிக்கப்பட்டது.
இரண்டாம் உலக யுத்தத்துக்கு முன்னர், ஹிட்லரின் ஆலோசகர் கோயபெல்ஸ், சுமார் இருபதாயிரம் புத்தகங்களை ஒரே சமயத்தில் தீயிட்டு சாம்பலாக்கினார். புத்தகங்களைக் கொளுத்துவதில் துவங்குவது என்பது, மனிதர்களை கொளுத்துவதில் சென்று முடியும்' என்ற கணிப்பு உண்மையானது. இதனை நாம் யாழ்ப்பாணத்திலும் கண்முன்னேக் கண்டோம். 
வாளேந்தியவன் வாளால் அழிவான்' என்பது பழங்கதை. ஆனால், சில மதவெறி அமைப்புகள் எழுதுகோலால் வாழ்பவன், வாளால் அழிவான்' என்ற புதிய அச்சுறுத்தலை பல நாடுகளில் முன்னிறுத்துகின்றன. அந்த அளவுக்கு எழுத்துகள் மீதும் கருத்து சுதந்திரத்தின் மீதும் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்படுகின்றது. 
இப்படியெல்லாம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும், இன்னொருபுறம் கருத்து சுதந்திரத்துக்கான முன்முனைப்பு நடைபெற்று கொண்டுதான் இருந்தது. மிகச் சிறிய நாடான, ஸ்வீடன், எழுத்து சுதந்திரத்தினை சட்டபூர்வமாக அங்கீகரித்து, தணிக்கை முறையை அகற்றி பல நாடுகளுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்கியது. 
இது ஒருபுறமிருக்க, நம்நாடு கடந்து வந்த பாதையை நாம் கவனிப்போம்:
பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர், மன்னர் எவ்வழி மக்கள் அவ்வழி' எனும் நிலை இருந்தபோது, மன்னர் வணங்கும் தெய்வத்தையே மக்களும் வணங்கும் கட்டாயமும் நிலவியது. 
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன், ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியம் நடைபெற்ற போது, நம் நாட்டில் பத்திரிகைகள் பெரும் இன்னலுக்குள்ளாகின. பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள் வெளியிட, காவல் துறையின் அனுமதி என்பது கட்டாயமாக்கப்பட்டது. தேச விரோத' எழுத்துகள் என்பவை, நீதித்துறையால் அல்ல, காவல் துறையால் நிர்ணயம் செய்யப்பட்டது.
இரண்டாம் உலக யுத்த காலத்தில், ராணுவத்துக்கு முன்னுரிமை தரப்பட்டு, உணவுப் பொருள்கள் அனுப்பப் பட்டன. இதனால், செயற்கையான பெரும்பஞ்சம் வங்காளத்தில் நிலவியது.
பல லட்சம் பேர்களை பலி வாங்கிய, அரசால் உருவாக்கப் பட்ட பஞ்சம்' குறித்து எழுதிய பத்திரிகைகள் தடை செய்யப் பட்டன. சாமானிய மக்கள் அனுபவித்த கொடுமைகள், பிறருக்குத் தெரியாத வண்ணம் மறைக்கப் பட்டன. 
சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர், நம் நாட்டில் நெருக்கடி நிலையின்போது, எழுத்து - பேச்சு உரிமை முழுமையாக மறுக்கப் பட்டது. அச்சு ஊடகங்கள் கடுமையான தணிக்கைக்குப் பிறகே வெளிவந்தன. அப்போது கருத்துரிமைக்காக பலரும் துணிந்து குரல் கொடுத்தனர். இது இந்தத் தலை முறையினர் பலருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. 
ஆக, கருத்துச் சுதந்திரத்தினை உயர்த்திப் பிடிக்க, ஏராளமானோர் பெரும் விலை கொடுத்துள்ளனர். அதனை நசுக்குவதற்காக எத்தனையோ அரசுகள் கடும் முயற்சிகள் மேற்கொண்டுள்ளன. சில தனி மனிதர்கள், நீதிமன்றங்களுக்குச் சென்று, போராடிப் பெற்ற உரிமைகள் இன்று பலருக்கும் பலனளிக்கின்றன.
பலர் போராடிப் பெற்ற உரிமைகளையும் - கருத்து சுதந்திரத்தையும் சிறப்புறப் பேணி பாதுகாக்கும் வகையில் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை ஆகும். 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/18/கருத்துச்-சுதந்திரம்-காப்போம்-3002243.html
3001625 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தோல்வி தந்த படிப்பினைகள் எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Monday, September 17, 2018 02:55 AM +0530 எந்த ஒரு விளையாட்டிலும் ஓர் அணி தோற்கும் போது அது தொடர்பான விமரிசனங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அதிலும், உலகின் முதல்தர டெஸ்ட் கிரிக்கெட் அணியாக விளங்கிவரும் இந்தியக் கிரிக்கெட் அணி, இங்கிலாந்து அணியிடம் 4 : 1 என்ற கணக்கில் தோற்றுள்ள நிலையில், விமரிசனங்களைச் சந்திப்பதுடன், சில படிப்பினைகளையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
 இங்கிலாந்துப் பயணத்தின் ஆரம்பத்தில் "இருபது - இருபது' தொடரைக் கைப்பற்றிய இந்திய அணி, பின்னர் ஒருநாள் கிரிக்கெட் தொடரை இழந்தது. அப்போது கூட, இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் விராட் கோலியின் தலைமை மற்றும் இந்திய அணியின் திறமை ஆகியவற்றின் மீது நம்பிக்கை இழக்காமல் இருந்தனர்.
 ஆனால், ஐந்து பந்தயங்களைக் கொண்ட டெஸ்ட் தொடரின் ஆரம்பம் முதற்கொண்டே ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பல தவறுகளைச் செய்து வந்த இந்திய அணி, இறுதியில் மோசமான ஒரு தோல்விக்கணக்குடன் நாடு திரும்ப வேண்டியதாயிற்று.
 அணியின் இங்கிலாந்துப் பயணம் தொடங்கும் முன்பே அணித் தேர்வு பற்றிய விமரிசனங்கள் எழுந்தவண்ணம் இருந்தன. குறிப்பாக, முதலில் அணி தேர்வு செய்யப்பட்டு அதன் பின்னர் "யோ-யோ' என்னும் உடற்தகுதித் தேர்வை வைத்ததும், அம்பட்டி ராயுடு என்ற வீரர் இதன் அடிப்படையில் அணியிலிருந்து நீக்கப்பட்டதும் பலரது புருவங்களை உயர்த்தின. வீரர்களின் தேர்வுக்கு விளையாட்டுத் திறமைக்கும் மேலாக "யோ-யோ' உடற்தகுதி வேண்டும் என்ற விதியை உருவாக்கியது யார்? தேர்வுக் குழுவுக்கும் அணித்தலைவர் மற்றும் பயிற்சியாளருக்கும் இடையே ஒருங்கிணைப்பும் புரிதலும் இருக்கின்றனவா என்றெல்லாம் கேள்விகள் எழத் தொடங்கின.
 இங்கிலாந்து அணியுடனான "இருபது - இருபது' ஓவர் தொடரை இந்திய அணி வென்றதும் சற்றே அடங்கிய விமரிசனக் குரல்கள், ஒருநாள் பந்தயத் தொடர் தோல்வியை அடுத்து மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கின. தற்போது டெஸ்ட் தொடரையும் இந்திய அணி இழந்து நிற்கும் நிலையில், அணித்தலைவர் விராட் கோலியும், அணி நிர்வாகமும் தன்னிலை விளக்கம் கொடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.
 துடிப்பும், திறமையும் உள்ள இளம் வீரராக இந்திய அணியில் நுழைந்த விராட் கோலி, தனது மட்டை வீசும் திறமையினால் உலக அளவில் தலைசிறந்த வீரராக அறியப்படுகின்றார். மூத்த வீரர்கள் ஓய்வுபெற்றுவிட்டதாலும், மகேந்திர சிங் தோனி இந்திய அணியின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து விலகியதாலும் இந்திய அணியின் தலைமை விராட் கோலியின் வசமானது.
 கோலி, எதிரணியினருக்கு சிம்ம சொப்பனமாகவே திகழ்ந்து வருகிறார். ஆனாலும், தேர்வுக் குழுவினர் கொடுக்கின்ற 16 வீரர்களில், எந்த 11 வீரர்களை எடுத்துக்கொள்வது என்பதில் சரியான முடிவெடுக்க இயலாமல் கோலி திணறுவது போலத் தெரிகிறது.
 மேலும், தனக்கு வேண்டிய, வேண்டாத வீரர்கள் என்ற வகையில் தனது இறுதி அணியைத் தேர்வு செய்கிறாரோ என்ற ஐயமும் எழுகிறது.
 உதாரணத்திற்கு, ஒருநாள் மற்றும் "இருபது - இருபது' ஓவர் பந்தயங்களுக்கு ஏற்ற தவன், பாண்டியா ஆகிய வீரர்களைத் தொடர்ந்து டெஸ்ட் அணியில் சேர்த்துக்கொள்வது அறிவார்ந்த செயல்தானா என்று எண்ணத்தோன்றுகின்றது. புஜாரா, ரஹானே, முரளி விஜய், அஸ்வின் ஆகிய திறமைசாலிகளை அவ்வப்போது புறக்கணிப்பது சரியான செயல் அல்ல. தொடக்க நிலை மட்டையாளர்களாக முரளி விஜய், கே.எல். ராஹுல் ஆகியோர் தொடர்ந்து ஆடுவதற்கு வாய்ப்பளித்து அவர்களை ஊக்கப்படுத்துவது டெஸ்ட் அணிக்கு நன்மை செய்யும். இதை விடுத்து, தடுப்பாட்டத்தில் ஆர்வம் இல்லாத தவனைத் தொடர்ந்து முதல் நிலை மட்டையாளராகக் களம் இறக்குவது சரியாகாது.
 மேலும், ஹார்திக் பாண்டியா திறமையுள்ள ஆல்-ரவுண்டர் எனினும், அவர் டெஸ்ட் பந்தயங்களை விட, ஒருநாள் பந்தயங்களில்தான் அதிகம் சோபிக்கக் கூடியவர் என்பதை கோலி உணராதது ஏனோ? பாண்டியாவுக்கு பதிலாக ஜடேஜா, அஸ்வின் இருவரையும் அணியில் சேர்ப்பது நமது டெஸ்ட் அணியின் சுழற்பந்து வீச்சை வலிமைப்படுத்தும்.
 நான்காவது டெஸ்ட் பந்தயத்தின் ஆடுகளம் (பிட்ச்) வெகு விரைவிலேயே சுழற்பந்துக்கு சாதகமாக மாறியும், அஸ்வின் ஒருவரால் மட்டும் அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டது. ஜடேஜாவும் இருந்திருந்தால் நம்மால் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும். கடைசி டெஸ்டில், அஸ்வினை நீக்கி விட்டு ஜடேஜாவை மட்டும் சுழற்பந்து வீச்சாளராக சேர்த்துக் கொண்டதும் முதிர்ச்சியற்ற முடிவாகும்.
 மேலும், இதற்கு முன்னர் டெஸ்ட் பந்தயத்தில் 300 ரன்கள் அடித்துச் சாதனை செய்திருந்த கருண் நாயரை இத்தொடரின் இறுதிவரை ஆடுகின்ற அணியில் (பதினோரு பேரில் ஒருவராக) சேர்க்காததை முன்னாள் வீரரும் விமரிசகருமான சுனில் கவாஸ்கர் கடுமையாக விமரிசனம் செய்துள்ளார்.
 தனிப்பட்ட முறையில் (கடைசி டெஸ்டைத் தவிர) எல்லாப் பந்தயங்களிலும் சிறப்பாக மட்டை வீசிய விராட் கோலி, இந்திய அணிக்கு மகத்தான பங்களிப்புச் செய்தது உண்மைதான்.
 ஆனால், விருப்பு, வெறுப்பு இல்லாத அணித்தேர்வு, களவியூகங்களை வகுத்தல், ஆடுகளத்தின் தன்மையை சரியாகக் கணித்தல், இந்திய அணியின் பாரம்பரிய பலமான சுழற்பந்து வீச்சிற்கு ஆதரவளித்தல் ஆகிய விஷயங்களில் அவர் தமது தலைமைப் பண்பினை நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
 இளம் வயதிலேயே திறமையுடன் அனுபவமும் கொண்டிருக்கும் விராட் கோலி, இங்கிலாந்தில் பெற்ற தோல்வி கொடுத்துள்ள படிப்பினைகளை நன்கு ஆராய்ந்து, தவறுகளை திருத்திக் கொள்வது நமது இந்திய அணியின் எதிர்கால வெற்றிகளுக்கு வழிவகுக்கும்.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/17/தோல்வி-தந்த-படிப்பினைகள்-3001625.html
3001624 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆசிரியப் பணியெனும் புனித வேள்வி!  வெ. இன்சுவை DIN Monday, September 17, 2018 02:54 AM +0530 இப்போதெல்லாம் காலையில் செய்தித்தாளைப் பிரித்தால், கொலை, கொள்ளை போன்ற செய்திகளுக்கு இணையாக, "ஆசிரியர் மாணவியிடம் சில்மிஷம்', "பள்ளிச் சிறுமிக்கு நேர்ந்த கொடுமை' போன்ற செய்திகளைப் படிக்கும்போது மனம் வலிக்கிறது. இச்செய்திகள் நம் நெஞ்சைச் சுடுகின்றன. சமுதாயத்தை உருவாக்க வேண்டியவர்களே தவறான பாதையில் பயணிக்கிறார்கள் என்று எண்ணும்போது நமக்குக் கோபம் வருகிறது.
 சிறந்த மருத்துவர்களையும், பொறியாளர்களையும், விஞ்ஞானிகளையும் மேலாண்மை அதிகாரிகளையும், வழக்குரைஞர்களையும் உருவாக்குவது மட்டுமே கல்வி நிறுவனங்களின் பணி அல்ல. சிறந்த மனிதர்களையும், நற்பண்புகளும் மனித நேயமும் கொண்ட நல்ல குடிமக்களையும் உருவாக்க வேண்டும். பால் வைக்கும் பாத்திரம் அழுக்காக இருந்தால் அதில் இடும் பாலும் திரிந்துபோகுமல்லவா? அதேபோல் தான் மனத்துக்கண் மாசுடையவர்களாக ஆசிரியர்கள் இருந்தால் அவர்களால் நல்ல குடிமக்களை உருவாக்க முடியாது.
 புலனடக்கம் இல்லாதவர் துறவறம் மேற்கொள்ளக்கூடாது. அதேபோல சுய ஒழுக்கமும், கட்டுப்பாடும் இல்லாதவர்கள் ஆசிரியர் பணிக்கு வரக்கூடாது. தன்னிடம் பயிலும் மாணவிகளைத் தங்கள் குழந்தைகளாகப் பார்க்க வேண்டாமா? அவர்களிடம் தகாத முறையில் நடந்து கொள்வது எதில் சேர்த்தி? இப்படிப்பட்ட இழி மக்களுக்குத் தங்கள் செயலின் சாதக, பாதகங்கள் தெரியாமலா இருக்கும்? தங்கள் பணியின் புனிதம் புரியாமலா இருக்கும்?
 கொலை, கொள்ளை போன்ற குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களை "ரௌடிகள்' என்று நாம் முத்திரை குத்தி விடுகிறோம். தவறு செய்வது அவர்களின் இயல்பு என்றும் எடுத்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் ஆசிரியர்கள் தவறு செய்வதை நம்மால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. பிள்ளைகளின் அறிவுக் கண்களைத் திறந்து அவர்களுக்கு ஒழுக்கத்தையும், உயர் பண்புகளையும் போதிக்க வேண்டிய ஆசிரியர்கள் தவறு செய்யலாமா? வேலியே பயிரை மேய்ந்தால் எப்படி? தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் அறிவு வளர்ச்சிக்கும், ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் தான் மட்டுமே பொறுப்பு என்று ஏன் அவர்கள் உணரவில்லை?
 தற்போது ஆசிரியர்-மாணவர் இடையே புரிதல் இல்லை. காரணம் ஆசிரியர்கள் பாடங்களைக் கற்பிக்கும் இயந்திரங்களாக மாறிப் போயினர். தன் மாணவர்களின் பிரச்னைகள், குடும்பச் சூழல், சிலர் கற்றலில் பின்தங்கியுள்ளதற்கு காரணங்கள் என எதைப்பற்றியும் தெரிந்து கொள்வதில்லை. ஆனால், அவர்களின் ஜாதி, இனம் பற்றி முதலில் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். அக்கால ஆசிரியர் சமுதாயம் பணத்தைவிட சுய கௌரவத்தைப் பெரிதாக நினைத்தது. ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியருக்குக் கூட ஊரில் தனி மதிப்பும், மரியாதையும் இருந்தது. ஆசிரியரின் சொல்லுக்கு ஊர் கட்டுப்பட்டது.
 தங்கள் வறிய நிலை குறித்து அவர்கள் வருந்தவில்லை. சட்டையின் கிழிசலை மேலே போட்டுக் கொண்டிருந்த கோட் மறைத்தது. கறாரும், கண்டிப்பும் அவர்களின் இயல்பாக இருந்த போதிலும் பிள்ளைகள் அவர்களை நேசித்தார்கள். அதற்குக் காரணம் கற்பித்தலில் அவர்களுக்கு இருந்த ஈடுபாடே ஆகும். தங்கள் தொழில் மீது அவர்களுக்குப் பக்தி இருந்தது. தம் மாணாக்கரின் முழு திறமையையும் வெளிக் கொணர்வது தங்களது கடமை என்று நினைத்தார்கள். "இவர்கள் என் மாணவர்கள் மட்டுமல்ல என் குழந்தைகளும் கூட. இவர்கள் வாழ்வு வளம் பெற என் அறிவையும், அனுபவத்தையும் பயன்படுத்துவேன். கல்வியோடு நற்பண்புகளையும் ஊட்ட வேண்டியது என் கடமை' என்றே உறுதியேற்றார்கள்.
 வாசிப்பு மட்டுமே அவர்களின் மூச்சாக இருந்தது. கண்டிக்கும்போது கண்டித்து, கனிவு காட்ட வேண்டிய நேரத்தில் கனிவு காட்டி பிள்ளைகளை அரவணைத்துச் சென்றனர். எனவேதான் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை தண்டித்தபோது, பெற்றோர்கள் சண்டைக்கு வரவில்லை; மாணவர்களும் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. ஆசிரியர் கண்டித்தாலோ அடித்தாலோ நியாயமான காரணம் இருக்கும் என்று நம்பினார்கள். கீழ்த்தரமான எண்ணங்களுக்குத் தங்கள் மனதில் இடம் கொடுத்தது இல்லை.
 ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியராகட்டும், கல்லூரிப் பேராசிரியர்களாகட்டும் குன்றி மணி அளவு கூட ஒழுக்கம் தவறி நடந்தது இல்லை. பணத்தின் முன் மண்டியிட்டதில்லை ; பதவிக்காக குறுக்கு வழியை நாடியதில்லை. தங்களின் தன்மானத்திற்கு இழுக்கு வரும்படி யாரிடமும் யாசித்தது இல்லை. "ஏழை' என்ற சொல் தங்களுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது பற்றி அவர்கள் அதிகம் அலட்டிக் கொண்டது இல்லை. "சரஸ்வதியும், லட்சுமியும் ஒருசேர வாசம் செய்ய மாட்டார்கள்' என்று சமாதானம் கூறிக் கொண்டார்கள்.
 வயதில் சிறியவர்கள் ஆனாலும் ஆசிரியர்கள் தந்தைக்கு ஒப்பாவர். "இவர் என் ஆசான். அறியாமை என்னும் இருளைப் போக்கி என் வாழ்வில் ஒளி ஏற்றுபவர்; நான் தவறு செய்யும் போது என்னைக் கண்டித்து நல்வழிப்படுத்துபவர்; இவர் வழிகாட்டலில் நான் வெற்றி பெறுவேன்' என்று மாணவர்கள் நினைத்தார்கள்.
 இன்றைக்கு ஏன் எல்லாமே மாறிப்போய் விட்டன? பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் நல்ல முன்னுதாரணங்களாகத் திகழ்வது இல்லையே?
 தனி வகுப்பு வைக்க வேண்டும் என்று மிரட்டும் ஆசிரியரை, ஒழுங்காகப் பாடம் நடத்தாத ஆசிரியரை, மாணவர்களைத் தங்கள் சொந்த வேலைக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் ஆசிரியரை, எதற்கெடுத்தாலும் பிரம்பு ஒடிய அடிக்கும் ஆசிரியரை, நடத்தை சரி இல்லாத ஆசிரியரை, குடித்துவிட்டுப் பள்ளிக்கு வரும் ஆசிரியரை, மாணவியரிடம் அத்துமீறும் ஆசிரியரை மாணவர்கள் எப்படி மதிப்பார்கள்?
 ஆசிரியர் பணியை ஒருவர் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்டால் மட்டுமே ஈடுபாட்டுடன் செய்ய முடியும். பாடங்களைக் கற்பிக்கும் போது அது அந்தரங்க சுத்தியுடன் ஒலிக்க வேண்டும். மாணவர்களின் சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்தி மெருகூட்டும் ஆசிரியர்கள், மேதா விலாசமும், நேர்மையும் சுய கட்டுப்பாடும் கொண்டு திகழ வேண்டும்.
 ஒழுக்கமான இளைய சமுதாயத்தை உருவாக்குவது மிக மிக முக்கியம். இன்று பிள்ளைகளின் கவனத்தை சிதறடிக்கப் பல காரணிகள் உள்ளன. தங்களைச் சுற்றியுள்ள வக்கிரங்களில் வழுக்கி விழாமல் மாணவர்கள் இருக்க வேண்டுமானால் அதற்கு ஆசிரியர்கள் அவர்களை கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அடித்தட்டுப் பிள்ளைகளுக்குப் பிரச்னை இருந்தால் அவர்கள் யாரிடம் போய்
 தங்கள் மனக்குறையைக் கொட்ட முடியும்? குடிகாரத் தந்தை, பொறுப்பில்லாத தாய், மிரட்டும் வறுமை, கூடா நட்பு, குற்றப் பின்னணி என்ன செய்வார்கள் அவர்கள்? சரியான மேய்ப்பர் இல்லாவிட்டால் தடம்மாறிப் போய் விடுகிறார்கள்.
 தாங்கள்போகும்பாதையின் விபரீதம் அறியா வயது. அவர்களை நல்வழிப்படுத்துவது ஆசிரியர்களின் கடமை. வெறுமனே புரட்டிப் பார்த்து கையெழுத்துப் போட வேண்டிய கோப்புகள் அல்ல மாணவர்கள். ரத்தமும், சதையும் கொண்ட உணர்ச்சி உள்ள உயிர்கள். மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் போன்றவர்கள். சில சமயம் நத்தையாய் கூட்டுக்குள் ஒடுங்கிப் போவார்கள். அவர்களைத் தம் குழந்தைகளாய் பாவித்து, அவர்களின் கை பிடித்து வெற்றிப் பாதையில் அவர்களைப் பயணிக்க வைப்பது ஒரு நல்லாசிரியரின் கடமை ஆகும்.
 ஒழுக்கத்தின் மேன்மையை, உண்மையின் பலத்தை அவர்கள் ஒருமுறை ருசித்தால் போதும், அதற்குப் பின் தடம் மாற மாட்டார்கள். நூறு சதவீதம் தேர்ச்சி கொடுப்பவர் மட்டுமே நல்லாசிரியர் ஆகார். அதற்கான பயிற்சி அப்பிள்ளைகளுக்கு நிறைய வலியையும், மனச்கசப்பையும், உளைச்சலையும் ஏற்படுத்தி இருக்கக் கூடும்.
 மதிப்பெண் மட்டுமே வாழ்கை ஆகாது. மாணவர்களை கற்றலில் ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்து, பள்ளிக்கு வருவதை ஒரு கொண்டாட்டமாக அவர்களை நினைக்கச் செய்து எதையும் குருட்டு மனப்பாடம் செய்யாமல் புரிந்து கொண்டு படிக்கச் செய்து, அவர்களுக்குள் பொதிந்து கிடக்கும் திறமைகளை வெளிக்கொணர ஒரு தூண்டுகோலாய் இருப்பவரே நல்லாசிரியர். ஆசிரியப் பணியை அனைத்து ஆசிரியர்களும் அகம் மகிழ்ந்து புனித வேள்வியாய் எடுத்துக் கொண்டால் சிறந்த சந்ததியினரை உருவாக்க முடியும்.
 ஆசிரியர்களில் சிலர் தங்களின் தார்மிகப் பொறுப்பை உணராமல் கீழ்த்தரமாக நடந்துகொள்வதைப் பார்க்கும்போது நமக்கு வருத்தம் மேலோங்குகிறது. என்ன பிறவிகள் இவர்கள் என நினைக்கத் தோன்றுகிறது. அப்படிக் கூட மிருக இச்சை தோன்றுமா? பாதிக்கப்பட்ட சிறுமிகளின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? அவர்கள் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆன பின்பும்கூட அந்த ரணம் ஆறாமல் இருக்குமே. ஆண்கள் மேல் ஒருவித வெறுப்பும், பயமும், அருவருப்பும் தோன்றுமே.
 இந்த மோசமான நிகழ்வு அந்தக் குழந்தையின் குடும்பத்தை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கும்? இதை எல்லாம் யோசிக்க வேண்டாமா? விபரம் தெரியாத, புரியாத பிஞ்சுகளிடமா தங்கள் வக்கிரத்துக்கு வடிகால் தேடுவது? சே! வெட்கக்கேடு. ஒரு சில கரும் புள்ளிகளால் நல்லவர்களும் அவமானம் அடைகிறார்கள். இனியாவது இந்த அவலம் மாற வேண்டும்.
 கட்டுரையாளர்:
 பேராசிரியர் (ஓய்வு).
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/17/ஆசிரியப்-பணியெனும்-புனித-வேள்வி-3001624.html
3000338 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பல்கலைக்கழகங்கள் சீர்பெறுமா? ப. கனகசபாபதி DIN Saturday, September 15, 2018 01:52 AM +0530
தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்கள் குறித்து கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே தொடர்ந்து கவலையளிக்கும் செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. 2016-ஆம் ஆண்டு இறுதியில், அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் மீதான ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் நிரூபிக்கப்பட்டு அவர் ஐந்து ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை பெற்றார். 
2018-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தின் துணை வேந்தர் துணைப் பேராசிரியர் இருவரிடம் பணம் வாங்குகின்றபோது லஞ்ச ஒழிப்புத் துறை அதிகாரிகளால் பிடிபட்டார். துணைவேந்தர் ஒருவர் பொறுப்பிலிருக்கும்போதே கையும் களவுமாகப் பிடிபடுகின்ற அவலம் நடந்தேறியது. 
அதைத் தொடர்ந்து மார்ச் மாதத்தில் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் இன்னொரு முன்னாள் துணைவேந்தர் மற்றும் சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் ஆகியோர் மற்றும் அவர்களின் கூட்டாளிகளின் மீது லஞ்ச ஒழிப்புத் துறை வழக்குகளைப் பதிவு செய்தது. அவர்களுக்குத் தொடர்புடைய பல இடங்களில் சோதனை நடத்தப்பட்டு கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புடைய சொத்துகளுக்கான ஆவணங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகச் செய்திகள் வந்தன. 
2012-ஆம் ஆண்டிலேயே தமிழ்நாடு வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தின்அப்போதைய துணைவேந்தரின்அலுவலகம் மற்றும் வீட்டில் சோதனைகள் நடத்தப்பட்டு பின்னர் ஊழல் வழக்கு போடப்பட்டது. தொடர்ந்து பின் வந்த காலங்களில் அந்த வகையான வழக்குகள் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்துள்ளன. திருவள்ளுவர், பெரியார், பாரதிதாசன், மதுரை காமராசர், அழகப்பா, டாக்டர்எம்.ஜி.ஆர். உள்ளிட்ட பல பல்கலைக்கழகங்களிலும் ஊழல்களும் விதி மீறல்களும் நடந்துள்ளதாகவும், தகுந்த நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டுமெனவும் கோரிக்கைகள் வந்து கொண்டிருந்தன. 
எனவே தவறுகள் ஏதோ ஒரு சில பல்கலைக்கழகங்களில் மட்டும் நடப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவை மாநிலத்தின் பல பல்கலைக்கழகங்களிலும் பரவியுள்ள நோயாகத் தெரிகிறது. மேலும், இவை புதியதல்ல என்பதும் தெளிவாகிறது. இவை பற்றி கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே சில கல்வியாளர்கள் எச்சரிக்கை செய்து வந்துள்ளனர். ஆனால், அப்போதெல்லாம் அவற்றைப் பொருட்படுத்தாததன் விளைவுகளைத் தான் நாம் இப்போது கண்டு கொண்டிருக்கிறோம். 
இந்த அவலங்களுக்கெல்லாம் அடிப்படை துணவேந்தர் நியமனங்களில் ஆரம்பிக்கிறது. சுமார் பதினைந்து வருடங்களாக துணைவேந்தர் நியமனங்கள் நேர்மையானதாக இல்லை என்பது கல்வித்துறையில் பரவலாகப் பேசப்படுகின்ற விஷயம். அவர்கள் பதவியேற்ற உடனே தங்களின் முதலீடுகளைப் பல மடங்காகத் திரும்ப எடுப்பதற்காக எல்லா விதமான தவறான நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்கிறார்கள். 
கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே பல்கலைக்கழகங்களில் விதி மீறல்கள், ஊழல்கள், பணப் பரிமாற்றங்கள் என்பதெல்லாம் நடைமுறையாகி விட்டன. அதற்காகப் பல புதிய உத்திகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, அவசியமே இல்லாமல் பல்கலைக்கழகங்களில் புதிய துறைகளை உருவாக்குவது, காரணமே இல்லாமல் ஒரு துறையை இரண்டாகப் பிரிப்பது போன்றவற்றைச் சொல்லலாம். எனவே, மாணவர்கள் போதிய அளவில் இல்லாமல், ஆசிரியர்கள் தேவைக்கு அதிகமாக உள்ள துறைகள் பல்கலைக்கழகங்களில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. 
அவற்றுக்கான நோக்கமே புதியதாக பேராசிரியர் உள்ளிட்ட பணி நியமனங்களைத் தவறுதலாக அதிக அளவில் மேற்கொண்டு தங்களின் வருமானத்தைப் பெருக்கிக் கொள்வது என்பதுதான். அதற்கான விதிமுறைகள் கண்டு கொள்ளப்படுவதில்லை. அவை முறைப்படி நிதிக்குழு உள்ளிட்ட அமைப்புகளின் ஒப்புதல் கூட இல்லாமல் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மேலும், சட்டம் வரையறை செய்துள்ள இடஒதுக்கீடுகள் கூடமுறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லையெனக் குற்றச்சாட்டுகள் வந்துள்ளன. 
ஆசிரியர்கள் நியமனங்களுக்கு, பதவிக்கு ஏற்ப விலை வைத்து ஏலம் விடப்படுவதாகப் பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. அதனால் தகுதி வாய்ந்தவர்கள் வாய்ப்புகளை இழந்ததையும், அவர்களில் பலர் வெறுப்படைந்து வெளி மாநிலங்கள் மற்றும் வெளி நாடுகளில் சென்று பணியாற்றி வருவதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன.
தேவைக்கு அதிகமாக நியமனங்கள்செய்வதனால் பல்கலைக்கழகத்தின் நிதி நிலைமை பாதிக்கப்படும். எதிர்காலத்தில் ஆசிரியர் மற்றும் பணியாளர்களுக்கு சம்பளம் மற்றும் ஓய்வூதியம் கொடுக்க முடியாத நிலை கூட ஏற்படக்கூடும். இவற்றைப் பற்றி எல்லாம் யாரும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. தமது பதவிக் காலத்தை முடித்துச் சென்று விட்டால் சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என்னும் தைரியம் மேலோங்கி உள்ளது. அதிகாரத்தில் உள்ள தமது கூட்டாளிகள்எப்படியும் உண்மை வெளிவராமல் தடுப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கையும் வலுவாக உள்ளது.
மேலும் தவறான வழியில் வந்தவர்களேபலபல்கலைக்கழகங்களில்பதிவாளர்களாகவும், பேராசிரியர்களாகவும், துறைத்தலைவர்களாகவும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஊழல் புரிபவர்கள் பதிவாளராகவும் துறைத்தலைவர்களாகவும் இருக்கும்போது எப்படி நிர்வாகம் நேர்மையாக நடக்கும்?
மேலும், பல்கலைக்கழகங்களின் நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் உள்ளவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும் பலவித தவறுகள் நடக்கின்றன. துணைவேந்தர்கள் தமக்கு இணக்கமானவர்களையே பொறுப்புகளில் நியமிக்க உதவி செய்கிறார்கள். இல்லையெனில் அந்த வகை நியமனங்களை மேற்கொள்வதே இல்லை. ஏனெனில் அந்த நியமனங்கள் மூலம் சில நேர்மையானவர்கள் வந்து விடக்கூடும். வந்தால் அவர்கள் தவறுகள்செய்யமுடியாது. 
எனவே, நியமனங்களை முறைப்படி மேற்கொள்ளாமல் பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள தமது நடவடிக்கைகளுக்கு உடந்தையாக இருக்கும் பேராசிரியர்களை வைத்தே நிர்வாகத்தை நடத்துகிறார்கள். ஆட்சிமன்றக் குழுக்களுக்களுக்குக்கூட அப்படிப்பட்ட நபர்களையே பரிந்துரைத்து தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். அதன் மூலம் எல்லாவிதமான தவறுகளும் நடக்கின்றன. 
சில நேரம் தற்காலிகப் பொறுப்பு என்ற பெயரில் பேராசிரியர்கள் மற்றும் அலுவலர்கள் பணியமர்த்தப்படுகின்றனர். விதிமுறைகளுக்கு மாறாக அவர்களில் திறமைசாலிகள்' தொடர்ந்து பல துணைவேந்தர்கள் வந்த போதும் அதே பதவிகளில் நீடிக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் உண்மையாகப் பணியாற்ற வேண்டிய துறைகளில் வேலை செய்வதில்லை. அதனால் மாணவர்களின் படிப்பும், ஆராய்ச்சியும் பாதிக்கப்படுகின்றன.
மேலும், தவறான முறையில் பணிக்கு வரும் துணைவேந்தர் தனது சொந்த லாபங்களுக்காக கட்டடங்கள் கட்டுவது, வாகனங்கள் வாங்குவது உள்ளிட்ட வேலைகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறார். மூன்றாண்டுகளுக்கொருமுறை புதியதாக வாகனங்களை அதிக விலை கொடுத்து வாங்குவது என்பது வாடிக்கையாக நடைபெறுகிறது. இதற்காக பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ள குழுக்களை எல்லாம் துணைவேந்தர்கள் தம் வயப்படுத்திவிடுகின்றனர். பணி அனுபவம் உள்ள நேர்மையாளர்கள் விலக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள்.
பதவியேற்ற உடனே தனது பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ்வரும் உறுப்புக் கல்லூரிகள் குறிப்பிட்ட தொகையைக் கொண்டு வந்து கொடுக்குமாறு ஒரு முன்னாள் துணைவேந்தர் சொல்லியதாக சில மாதங்களுக்கு முன் செய்தி வந்தது. பின்னர் தொடர்ந்து பல சமயங்களில் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக குறிப்பிட்ட தொகையை துணைவேந்தர் வசூல் செய்வது வாடிக்கையாகி விட்டதாகக் கூறப்படப்டது.
ஒரு ஊழல் துணைவேந்தர் பதவிக்கு வந்தபின்னர் அவர் மட்டும் ஊழல் செய்வதில்லை. அதற்குப் பலரை உடந்தையாக்குகிறார். அதனால் நிர்வாகம் சீரழிந்து, கல்வி வளர்ச்சி தடைப்பட்டு பல்கலைக்கழகமே பாதிப்புக்குள்ளாகிறது.
அதிர்ஷ்டவசமாக தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்களில் இப்போதும் நேர்மையான பேராசிரியர்கள் பலர் உள்ளனர். அவர்கள் மாணவர்களுக்கு முன்னுதாரணமாக இருந்து வருகின்றனர். அதனால்தான் இவ்வளவு குளறுபடிகளுக்கும் இடையிலும் தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்கள் முடிந்தவரை செயல்பட்டு வருகின்றன.
அதே சமயம், தவறு செய்பவர்கள் அதிகாரத்தில் இருப்பதால், நேர்மையாளர்களின் செயல்பாடுகள் தடைபடுகின்றன. நல்ல தலைமை இல்லாத போது மாணவர்கள் நம்பிக்கை இழந்து விடுகிறார்கள். ஆய்வு மாணவர்களில் பலர், ஆய்வுகளை முடித்துப் பட்டம் பெறுவதற்குள் பலவித நெருக்கடிகளுக்கு ஆளாவதாகக் குற்றம் சாட்டுகின்றனர்.
கல்வியில் சிறந்த தமிழ் நாடு' என்று பாரதி பாடிய தமிழகத்தில் உயர்கல்வித்துறை ஏராளமான சிக்கல்களில் சிக்கியுள்ளது. குழந்தைகளைப் படிக்க வைக்க எல்லாத் தியாகங்களையும் செய்யத் தயாராக உள்ள பெற்றோர்கள் நம் மாநிலத்தில் உள்ளனர். நல்ல முறையில் படித்துசாதனைகள்செய்யத் துடிக்கும் மாணவர்களும் இங்குள்ளனர். இந்தச் சூழ்நிலையை நன்கு பயன்படுத்தி நமது கல்வித்துறையை மேலெடுத்துச் செல்ல வேண்டியது கல்வியாளர்களின் கடமை. 
தமிழகத்தின் உயர்கல்வித் துறையில் நேர்மையும், திறமையும் அடிப்படையான தகுதிகளாக்கப்பட வேண்டும். அதன்மூலம் தமிழகம் இந்திய அளவில் முதல் நிலையை எட்ட வேண்டும்.
கட்டுரையாளர்: 
பேராசிரியர்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/15/பல்கலைக்கழகங்கள்-சீர்பெறுமா-3000338.html
3000337 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வெள்ளமும் வறட்சியும் ஐவி. நாகராஜன் DIN Saturday, September 15, 2018 01:51 AM +0530 கடந்த மாத இறுதியில் மேட்டூர் அணையிலிருந்து 2.5 லட்சம் கனஅடிக்கு அதிகமான தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட்டதால் காவிரி மற்றும் கெள்ளிடம் பகுதியில் வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடியது. மேட்டூர் அணைக்கு கீழே கரூர் மாயனூர் தடுப்பணை, திருச்சி முக்கொம்பு தடுப்பணை, தஞ்சை கல்லணை தடுப்பணை, அணைக்கரை தடுப்பணை ஆகியவைஉள்ளன.
இவை நான்கும் தடுப்பணைகளே தவிர நீரைத் தேக்கி வைத்து தேவைப்படும்போது திறந்துவிடக்கூடிய அணைகள் அல்ல. இங்கிருந்து நீரை பிரி த்து அனுப்பும் பணிதான் இங்கு தொடர்ந்து நடைமுறையில் இருந்துவருகிறது.
இந்த தடுப்பணைகளை அதனுடைய வலு குறையாமல் பாதுகாத்து பராமரிப்பதற்காக பலகோடி ரூபாய் அளவிற்கு மக்களுடைய வரிப்பணம் ஒதுக்கப்படுகிறது. ஆனால், அந்தத் தொகை தடுப்பணைகளைப் பராமரிக்க முறையாக செலவிடப்பட்டதா என்பது கேள்விக்குறியே.
அண்மையில் முக்கொம்பில் நீர் திறந்துவிட்டபோது ஒன்பது மதகுகள் உடைந்து வெள்ளத்தில் அடித்துச்செல்லப்பட்டுள்ளன. இதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட பணம் முறையாக செலவிடப்படவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. இந்த மதகுகள் உடைவதற்குக் காரணம் ஆற்று மணல் அளவுக்கு மீறி கொள்ளையடிக்கப்பட்டதே என்பதை யாரும் மறுக்கமுடியாது.
குறிப்பாக, ஆற்றங்கரையில் எந்த வரைமுறையும் இன்றி மணல் திருடுவது, ஆற்றையே சுரண்டுவது போன்ற காரணங்களால்தான் இந்த அவலம் தொடர்கிறது. இதுகுறித்து அரசு கண்டும் காணாமல் இருப்பதும், அமைச்சர்களும், அரசு அதிகாரிகளும் மணல் கொள்ளையர்களிடம் பெரும் தொகைப்பெற்றுக் கொண்டு அவர்களுக்கு துணைப்போவதும்தான் இந்த நிலைமைக்கு காரணம். 
ஆங்கிலேயர் ஆட்சி காலத்தில் முக்கொம்பு தடுப்பணை கட்டப்பட்டது. இந்த அணை கட்டப்பட்டு 200 ஆண்டுகள் நெருங்கும் நிலையில் பலமுறை பெரும் வெள்ளம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதுவரை எந்த சேதமும் இதற்கு எற்பட்டதில்லை.
1983-ஆம் ஆண்டு கொள்ளிடத்தில் சுமார் 1.50 லட்சம் கன அடிவரை தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட்டுள்ளது. 2005-ஆம் ஆண்டு கொள்ளிடத்தில் சுமார் 4 லட்சம் கன அடிவரை தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட்டது. அந்த காலகட்டங்களில்லெல்லாம் இந்த தடுப்பணைகளுக்கும் மதகுகளுக்கும் எவ்வித சேதமும் ஏற்பட்டதில்லை.
கடந்த கால பெரு வெள்ளத்தை விட குறைவாக வினாடிக்கு 2.50லட்சம் கன அடி தண்ணீர் சென்ற நிலையில் இப்போது மதகுகள் உடைந்துள்ளன என்றால் தடுப்பணைகள் போதிய பராமரிப்பில் இல்லை என்பது தெளிவாக தெரிகிறது.
கடந்த 10 ஆண்டுகளாகவே காவிரி டெல்டா பகுதிகளைப் பொருத்தவரை பொதுப்பணித்துறை செயலற்ற துறையாக மாறிவிட்டது. இதுகுறித்து டெல்டா மாவட்ட விவசாயிகள் தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகின்றனர். ஆனாலும் மாநில அரசு அதைப்பற்றி கவலைப்படுவது இல்லை. அதுமட்டும் அல்லாமல் மணல் கொள்ளையை அரசு தடுக்க வேண்டும் என்றும் விவசாயிகள் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றனர். பொறுப்பற்ற பொதுப்பணித்துறையின் முகத்திரையும், அரசின் மெத்தனமும் முக்கொம்பு மதகுகள் வெள்ளத்தில் அடித்துச்செல்லப்பட்டதன் மூலம் அம்பலமாகியுள்ளது.
கல்லணை, மாயனூர், அணைக்கரை தடுப்பணைகள் வலுவுடன் உள்ளதா என்ற அச்சம் தற்போது பொதுமக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது. இன்னொருபுறம் டெல்டா மாவட்டங்களில் நூற்றுக்கும் அதிகமான கிராம மக்களுக்கு தண்ணீர் செல்லாத நிலை நீடிக்கிறது.
குறிப்பாக தஞ்சை மாவட்டம் பட்டுக்கோட்டை, பேராவூரணி ஆகிய பகுதிகளிலுள்ள கடைமடைப் பகுதிகளுக்கு இப்போதுவரை தண்ணீர் சென்றடையவில்லை. இதேபோல் வெண்ணாற்றிலிருந்து பிரியும் வடவாற்றிலும் போதுமான தண்ணீர் வராததால் திருவாரூர் மாவட்டத்துக்குள்பட்ட உள்ளிக்கோட்டை, பரவாக்கோட்டை, நிம்மேலி, மேலநத்தம், மகாராஜபுரம் ஆகிய கிராம மக்கள் பெரும் சிரமத்திற்குள்ளாகி உள்ளனர். 
மாவட்டத்தில் உள்ள வெண்ணாறு, வெட்டாறு, வடவாறு, வெள்ளையாறு, பாண்டவையாறு, ஓடம்போக்கி, முள்ளியாறு, பாமணியாறு, அடப்பாறு, அரிச்சந்திரா நதி, மரைக்கா கோரையாறு, போன்றவற்றில் காவிரி நீர் திறந்துவிடப்பட்டும் போதுமான அளவிற்கு தண்ணீர் ஓடவில்லை.
அதேபோல் நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் கடைமடையான சீர்காழி தாலுகாவில் உள்ள கொள்ளிடம், வைத்தீஸ்வரன் கோவில் ஆகிய பகுதிகளில் 1 லட்சத்து 35 ஆயிரம் ஏக்கர் விளைநிலங்களின் பாசனத்துக்கு முதுகெலும்பாக விளங்கும் கொள்ளிடம் தெற்கு ராஜன், புது மண்ணியாறு, பொறையாறு வாய்க்கால் கழுவம்மலையாறு உள்ளிட்ட வாய்க்கால் மற்றும் கிளை வாய்க்கால்கள் பராமரிப்பின்றி தூர் வாராமல் செடிகொடிகள் படர்ந்தும் கிடப்பதால் தண்ணீர் கொஞ்சம் எட்டிப்பார்த்தாலும் முழுமையான அளவிற்கு தண்ணீர் இல்லாததால் விவசாயிகள் இடையே கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.
கடந்த மாதத்தில் ஏற்பட்ட வெள்ளப் பெருக்கால் வினாடிக்கு இரண்டு லட்சம் கனஅடி தண்ணீர் எவருக்கும் பயன்படாமல் வீணாகக் கடலில் கலந்தது. அந்தத் தண்ணீரை டெல்டா மாவட்டங்களில் விவசாயப் பணிக்கு முறையாக திருப்பிவிட்டிருந்தால் பல்லாயிரம் ஏக்கர் நிலம் பாசன வசதி பெற்றிருக்கும்.
ஆனால், அதற்கான நீர் மேலாண்மைக் கொள்கையோ, நீர் சேமிப்புத்திட்டமோ எதுவும் தமிழக அரசிடம் இல்லை. இதன் விளைவாக ஒரு பக்கம் வெள்ளப்பெருக்கும் மற்றொரு பக்கம் வறட்சியும் ஒரேநேரத்தில் உருவாகியுள்ள விசித்திரமான நிலையை டெல்டா மாவட்ட விவசாயிகள் எதிர்கொண்டுள்ளனர். 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/15/வெள்ளமும்-வறட்சியும்-3000337.html
2999702 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மக்கள் தீர்ப்பளிக்கட்டும்! சா. பன்னீர்செல்வம் DIN Friday, September 14, 2018 01:19 AM +0530 தமிழ்நாடெங்கும் தடபுடல் அமளி' என்றொரு கற்பனையான நோக்கில் பாடினார் பாவேந்தர் பாரதிதாசன். உண்மையாகவே அப்படி நடைபெற்றால் எவ்வளவு சிறப்பாக அமையும் எனும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுவது அப்பாடல். பாடல் வெளியாகி எண்பதாண்டுகள் முடியும் நிலையிலும் பாரதிதாசன் விரும்பிய அந்த அமளி நடைபெறவில்லை. ஆனால், அவ்வப்போது வேறு வேறு அமளிகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வகையில் அண்மையில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் அமளி, இந்த நிலை நீடித்தால் சமூகச்சூழல் என்னாகும் எனும் கவலையைத் தோற்றுவிக்கிறது.
கடந்த மூன்றாம் தேதி சென்னையிலிருந்து தூத்துக்குடிக்கு விமானத்தில் பயணம் செய்த பாரதிய ஜனதா கட்சியின் மாநிலத் தலைவர், தமிழிசை சவுந்தரராசன் தூத்துக்குடியில் விமானத்திலிருந்து இறங்க முற்பட்ட போது, சக பயணியான பல்கலைக்கழக மாணவி லூயி சோபியா என்பவர் தமிழிசையை நோக்கி பாசிச பா.ஜ.க. ஆட்சி ஒழிக' என முழக்கமிட்டிருக்கிறார். அப்போது எதுவும் பேசாது விமானத்திலிருந்து இறங்கிய அம்மையார் விமான நிலையத்தில் மேற்படி மாணவியிடம், விமானத்திற்குள் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளுதல் சரியா' எனக் கேட்க, முழக்கமிடுதல் எனது கருத்துரிமை' என மாணவி கூற இருவர்க்குமிடையே வாக்குவாதம் நடந்த பின்னர், தமிழிசையார் இது பற்றி விமான நிலைய அதிகாரிகளிடம் முறையிட, அவர்கள் காவல்துறையினரிடம் மாணவி மீது புகார் அளிக்க, காவல் துறையினர் மாணவியைக் கைது செய்து நீதிமன்றக் காவலில் வைக்க, பின்னர் மாணவி சார்பில் அளிக்கப்பட்ட விண்ணப்பத்தின் பேரில் மாணவி நிபந்தனையற்ற பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். 
இந்த நிலையில்தான் அ.தி.மு.க தவிர்த்த தமிழக அரசியல் கட்சித் தலைவர்களும், சமூக ஆர்வலர்கள் அறிவுஜீவிகள் எனச் சொல்லிக் கொள்வோரும் சோபியாவின் கைதுக்குக் கண்டனக் கணைகளை வேகவேகமாக வீசித் தமிழ்நாட்டைத் தடபுடல் அமளியாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆர்ப்பாட்டப் போர்ப் பாட்டுகளெல்லாமும், மாணவி சோபியா எழுப்பிய, பாசிச பா.ஜ.க. ஆட்சி ஒழிக' என்னும் முழக்கம் சரியா - தவறா என்னும் நோக்கிலேயே அமைகின்றன. இந்த இடத்தில்தான் முரண்பாடு முட்டுகின்றது.
இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டுவது பாசிச பா.ஜ.க ஆட்சி ஒழிக' என்னும் முழக்கம் சரியா - தவறா என்பதல்ல. தனிமனித ஒழுக்கம் என்னும் நோக்கிலும், சமூகப் பொறுப்புணர்வு என்னும் முறையிலும், முற்றிலும் அமைதி காக்க வேண்டிய விமானத்திற்குள்ளாக, விமானப் பயணத்திற்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத வெளியுலக அரசியல் சார்ந்த முழக்கமெழுப்புதல் அனுமதிக்கத் தக்கதா என்பதை முடிவு செய்துவிட்டு, அதன் பிறகுதான் கைது பற்றியும், பிற நடவடிக்கைகள் குறித்தும் பேச வேண்டும். அதுதான் அறிவு நாணயமுள்ள செயலாகும். 
உரிய அனுமதியுடன் பொதுக்கூட்ட மேடையிலும், குறிப்பிட்ட பிரச்சனைக்காக நடைபெறும் ஊர்வலத்திலும் முழக்கமிடுதல் வேறு. பொது இடத்தில் பொது அமைதி குலையும் படியாக நடந்து கொள்ளுதல் குற்றவியல் சட்டப்படித் தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்பது கூடத் தெரியாதவர்களா நம் நாட்டுக் கட்சித் தலைவர்கள் ? விமானத்திற்குள் முழக்கமெழுப்புதல் கருத்துரிமையென அனுமதிப்போமானால் நாளை பள்ளி - கல்லூரி வகுப்பறைகளில் மாணவர்கள் அவரவர் கருத்துரிமையை நிலைநாட்ட முற்பட்டால் நிலைமை என்னாகும் ? அவ்வளவேன்? கருத்துரிமை பேசும் வீராங்கனை லூயி சோபியா தான் பயின்ற பள்ளி - கல்லூரி வகுப்பறைகளில் இது போல எது பற்றியாவது முழக்கமெழுப்பியதுண்டா? அல்லது ஆய்வு மேற்கொண்டிருக்கும் பல்கலைக்கழக ஆய்வறையில் பல்கலைக்கழகத்திற்குத் தொடர்பில்லாத பிரச்சனை குறித்து முழக்கமிட்டுக் காட்டுவாரா ? ஆர்ப்பாட்டப் போர்ப்பாட்டுப் பாடும் ஒவ்வொருவரும் அறிவுபூர்வமாகச் சிந்திக்கவேண்டும்.
இவ்விடத்தே கண்டிப்பாகக் கேட்க வேண்டிய இன்னொரு கேள்வியுமிருக்கிறது. குறிப்பிட்ட விமானத்தில் தமிழிசை இடத்தில் தி.மு.க. தலைவர் ஸ்டாலின் இருந்து, லூயி சோபியா இருந்த இடத்தில் வேறொருவர் இருந்து, அவர் ஸ்டாலினை பார்த்து, தி.மு.க. ஒழிக' என முழக்கமிட்டிருந்தால் கருணாநிதியின் உடன் பிறப்புக்களும், ஸ்டாலினை முதல்வராக்கியே தீருவேன் எனச் சூளுரைக்கும் தமிழகக் கட்சித் தலைவர்களும் அப்பெண்ணின் முழக்கத்தை எதிரொலித்துக் கருத்துரிமையை நிலைநாட்டுவார்களா ? 
இனி பிரச்னையின் இன்னொரு பக்கத்தைக் கவனிப்பதும் அவசியமாகிறது. விமானத்திற்குள் அந்தப் பெண் முழங்கியதைக் கேட்டும் கேளாதவர்போல இறங்கிய தமிழிசையார், விமான நிலையத்தில் அந்தப் பெண்ணிடம் நயமாக எடுத்துரைத்தும் அந்தப் பெண் தனது தவற்றை உணராது பிடிவாதம் பேசிய நிலையில் அமைதியாக விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியேறி செய்தியாளரைக்கூட்டி இளைய சமுதாயத்தினரின் பொறுப்பற்ற போக்கு குறித்து கண்டனம் தெரிவித்திருந்தால் அதனால் அவருக்கும், அவர் சார்ந்துள்ள கட்சிக்கும் எத்தகைய நெருக்கடியும் ஏற்பட்டு விடாது. ஆனாலும் விமானத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சி பற்றி அதற்குரியோரிடம் தெரிவித்தல் சட்டப்பூர்வமான கடமை என்னும் முறையில் விமான நிலைய அதிகாரிகளிடம் முறையிட்டதைக் குற்றப்படுத்த வழியில்லைதான். ஆனால், அதற்கு மேலாக அம்மையாரும், அவர் சார்ந்த கட்சியின் மூத்த தலைவர்களும் தூக்கிப்போடும் வெடிகுண்டுதான் பாரதிய ஜனதா கட்சியை ஏளனப்படு குழியில் தள்ளுவதாகிறது. அதாவது மாணவி லூயி சோபியா பயங்கரவாதக் குழுவைச் சேர்ந்தவராக, அல்லது பயங்கரவாதக் குழுவுடன் தொடர்புடையவராக இருக்க வேண்டும் என்பது.
பாரதிய ஜனதா கட்சியின் கொள்கைகள் இன்னின்ன வகையில் சிறப்பானவை. எங்கள் கட்சி ஆட்சியின் இன்னின்ன நடவடிக்கைகள் இவ்விவ்வாறு நாட்டு மக்களுக்கு நலம் விளைவிப்பன. எங்கள் கட்சி ஆட்சி எப்படிப் பாசிச கட்சியாகிறது எனக் கேள்வி எழுப்புதலே நேர்மையான அரசியல் நெறியாகும். அதற்கு முன் ஒன்றைத் தெளிவுப்படுத்திக் கொள்ளுதல் கடப்பாடாகின்றது. எது பயங்கரவாதம் ? யார் பயங்கர வாதிகள் ?
இரண்டாயிரத்தைந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கிரேக்க தத்துவ ஞானி சாக்ரட்டீசுக்கு நஞ்சருந்தி சாகும்படியான மரண தண்டனை விதிக்கக் காரணமென்ன ? சாக்ரட்டீசு ஒரு பயங்கரவாதி - சமூக விரோதி என்னும் முறையில்தான் மரண தண்டனைக்காளானார். பயங்கரவாதச் சமூகவிரோதி என்னும் குற்றச் சாட்டின் பேரில்தான் இயேசு சிலுவையிலறையப்பட்டார்.
அதே வகையான நெருக்கடியின் விளைவாகத்தான் நபிகள் நாயகம் மெக்காவிலிருந்து மதீனாவிற்கு இடம் பெயர வேண்டியவரானார். ஓளரங்கசீப்புக்கு வீரசிவாஜி பயங்கரவாதி, ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்க்கு வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனும், மங்கள் பாண்டேயும், வ.உ.சி.யும், திலகரும், பகத் சிங்கும், சாவர்க்கரும் பயங்கரவாதிகள். ஜார் மன்னனுக்கு லெனின் பயங்கரவாதி. சியாங்கே சேக்குக்கு மாசேதுங் பயங்கரவாதி. ஜியாவுல் ஹக்குக்கு முஜிபுர் ரகுமான் பயங்கரவாதி. நெருக்கடி நிலைக் காலத்தில் இந்திராகாந்திக்கு ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனும், வாஜ்பாயும் பயங்கரவாதிகள். சோசலிசச் சீன அரசுக்கு, தியான்மென் சதுக்கத்தில் நிராயுதபாணிகளாகக் குழுமியிருந்த ஆயிரக் கணக்கான, பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பயங்கரவாதிகளாகி புல்டோசர் கொண்டு நசுக்கியழிக்கப்பட்டார்கள். அமெரிக்க அதிபர் டொனால்டு டிரம்புக்கு வடகொரிய அதிபர் பயங்கரவாதி. இப்படியாக இந்தப் பட்டியல் நீளமாகிறது. அதே சமயம் இந்தப் பட்டியலில் பயங்கரவாதிகளாகச் சுட்டப்படுவோர் எல்லாரும் உலகோரால் - நாட்டு மக்களால் போற்றிக் கொள்ளப்படுதலைக் கவனிக்க வேண்டும்.
சரி, பா.ஜ.க ஆட்சி பாசிச ஆட்சியாதல் யாங்கனம் ? இந்தியாவில் எந்தப் பகுதியிலும் எந்தக் குழுவினர்க்கும் அன்றாட வாழ்வியலுக்குப் பயன்படாத வடமொழியை இந்தியா முழுமைக்கும் பொது மொழியாக்குவதன் வழியாகவும், இந்தியா முழுமைக்கும் பொதுப் பாடத்திட்டம், பொதுத் தேர்வு என்றாக்குவதன் வழியாகவும் மாநில மொழிகளையும் மாநில மொழியாளர்களின் வரலாற்றுச் சிறப்புக்களையும் சிதைத்து இந்தியாவை இந்து - சமசுக்கிருத ஒருமுகத்தன்மையாக்கும் முயற்சியும், மாநிலங்கள் தோறும் வெவ்வேறு பாடத்திட்டப்படிப் படித்து பள்ளியிறுதி வகுப்பில் மாநில அரசின் பொதுத் தேர்வுக்கென முயன்று படித்துப் பெற்ற மதிப்பெண்களைச் செல்லாததாக்கி, சி.பி.எஸ்.இ. என்னும் மத்திய பாடத்திட்டப்படியான நுழைவுத்தேர்வு மதிப்பெண் அடிப்படையில்தான் உயர்கல்வி என்னும் அடாவடித்தனமும், சென்னை வரை சென்றறியாத பிள்ளைகளை இமயமலைப் பகுதி சென்று தேர்வெழுதச் செய்யும் கொடுமையும், வினாத்தாள் குளறுபடியால் மாணவர்களுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பை ஈடு செய்யாத கொடூரமும் பாசிசம் அல்லவென்றால் பாசிசம் என்னும் சொல்லை அகராதியிலிருந்து நீக்கிவிட வேண்டும்.
நெருக்கடி நிலைக்காலத்தில் இந்திராதான் இந்தியா, இந்தியாதான் இந்திரா' என்றார்கள் இந்திய தேசியக் காங்கிரசு கட்சியினர். தற்போது அறிவிக்கப்படாத நெருக்கடி நிலையாக பா.ஜ.க. தான் இந்தியா, இந்தியாதான் பா.ஜ.க' என்னும் முறையில் பா.ஜ.க. ஆட்சியை விமர்சிப்போரெல்லாம் தேச விரோதிகளாக பயங்கரவாதிகளாக அடக்குமுறைக்கு ஆளாகிறார்கள். 
ஆட்சியை விமர்சித்தல் பாசிசமா? விமர்சிப்போரெல்லாம் பயங்கரவாதிகளாக அடக்கப்படுதல் பாசிசமா? வருகின்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் மக்கள் தீர்ப்பளிக்கட்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/14/மக்கள்-தீர்ப்பளிக்கட்டும்-2999702.html
2999700 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நம்மிலிருந்து தொடங்குவோம் சொ. அருணன் DIN Friday, September 14, 2018 01:18 AM +0530 யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்கிற தமிழ்ப் பொன்மொழி உலகமெல்லாம் அறிந்ததே. ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து வருகிற வரிகளைப் பலரும் அறிவதில்லை.
தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன' என்பனவே அவ்வரிகள். தனிமனிதனாயினும் குடும்பமாயினும் அரசாயினும் தமக்கு நேர்கிற தீவினைகளுக்கும் நல்வினைகளுக்கும் தாமே பொறுப்பு. அவை பிறரால் வருவதில்லை என்பதே அதன் பொருளாகும்.
இன்றைக்கு நாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள பிரச்னைகளுக்கும் நாமே பொறுப்பு என்பது இதன் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்குப் பெரும் தடையாக இருக்கின்ற ஊழலுக்கும் கையூட்டுக்கும் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மட்டும்தானா பொறுப்பு? அதற்கு உடன்படவோ, ஏற்றுக் கொள்ளவோ இசைந்து விட்ட நாமும் பொறுப்பல்லவா? 
ஆட்சி சரியாக இல்லை. ஆளுவோர்க்குத் திறமில்லை என்கிற எதிர்வாதம் சுதந்திரம் பெற்ற காலத்திலிருந்து எந்த ஆட்சி நடைபெற்ற போதும் உரக்க ஒலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதற்கும் யார் பொறுப்பு? நம்மீது நமக்கு நம்பிக்கை இல்லாததைப் போலவே நமக்குப் பொறுப்பும் இருப்பதில்லை.
கிராமத்தில் பொதுவாக வழங்கப்படுகிற பழமொழி தனக்கு வந்தால் தெரியும் தலைவலியும் காய்ச்சலும்' என்பது. அடுத்தவர்க்கு நேரும்போது ஆறுதலும் அறிவுரையும் பிறக்கிறது. ஆனால் நமக்கு நேரும்போது மட்டும் வலிமட்டும் தெரிகிறது என்பதுதான் அந்தப் பழமொழியின் பொருள்.
பிரியாணிக்கு ஆசைப்பட்டுக் குடும்பத்தையும் குழந்தைகளையும் இழந்து விடுவதிலிருந்து தொடங்கி, பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஆட்சியையும் அதிகாரத்தையும் உரிமைகளையும் இழந்து விடுவது வரைக்கும் எல்லாவற்றுக்கும் நாம்தானே பொறுப்பு. எல்லாம் பட்ட பின்னால் புரிகிறது.
இன்றைக்கு நாட்டையே அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கிற எரிபொருள் விலை உயர்வுக்கும் காரணம் நாமே. எத்தனை விலை உயர்ந்தாலும் வாங்கித்தான் தீருவோம் என்று நாம்தான் வரிசையில் நிற்கிறோம். அப்படிப் பழகிக் கொண்ட காரணத்தால்தானே முடிந்தால் தொட்டுப் பார் என்று அதுவும் உயரம் ஏறுகிறது. 
பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னால்வரை மிதிவண்டிகள் நின்ற வீடுகளில் எல்லாம் இப்போது இரண்டு மூன்று இருசக்கர வாகனங்கள். அவை இருந்த வீடுகளில் இப்போது மகிழுந்துகள். மகிழுந்துகள் ஒன்று இருந்த வீடுகளில் இரண்டு மூன்று. இதைவிடப் பெரிய வேடிக்கை வீடுகட்டும்போதே அவைகளுக்கு என்று தனித்த இடம் வேறு. ஆண்டுவாரியாக விலைவாசி உயர்வைப் பட்டியலிடும்போதே இந்தப் பட்டியலையும் சேர்த்துக் கணிக்க வேண்டாமா?
எரிபொருள் என்பது செல்வர்களுக்கு ஒரு செலவு அவ்வளவே. ஆனால் நடுத்தர மற்றும் ஏழை மக்களுக்கு வருமானத்தில் பாதி. வாழ்வியல் சூழல் இந்த இக்கட்டான நிலைக்கு நம்மைத் தள்ளி விட்டாலும் அதற்கும் நாமே பொறுப்பு என்பதை மறந்து விடுவதால் என்ன புண்ணியம்?
பொருளாதார நோக்கத்தில் ஒரு பொருளின் விலை உயர்ந்தபடி சென்றும் அதன் தேவை குறையவில்லை என்றால் அதற்கு யார் பொறுப்பு? மாதமொருமுறை என்றும் வாரமொருமுறை என்றும் இருந்த எரிபொருள் விலையின் ஏற்றம் தற்போது நாளுக்கொருமுறையில் வந்து நிற்கிறது. அதுவே நாளை வெகுவிரைவில் மணிக்கொரு முறையும், நிமிடத்திற்கொருமுறையும், விநாடிக்கொருமுறையும் உயராது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?
இதைவிடவும் பெரிய ஆபத்து இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இந்த எரிபொருளும் கிடைக்கும் என்பதே. ஒரு கணக்குக்காக வைத்துப் பார்த்தால் இன்னும் பத்தாண்டுகளுக்கு அது தொடர்ந்து கிடைக்கும் என்றாலும் அந்தப் பத்தாண்டுகளில் அதன் தேவையும் விலையும் இப்படியே நிலையாக இருந்து விடுமா என்ன? ஐந்து மடங்கு உயர்ந்து விட்டால், ஆண்டுகள் இரண்டாகக் குறைந்து விடுமே.
இதற்கெல்லாம் அரசுதான் பொறுப்பு என்று இந்த அரசையும் அந்த அரசையும் மாற்றி மாற்றிக் குற்றம் சொல்லலாம்தான். அந்தந்தக் காலங்களில் அந்தந்த அரசுகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் நாம்தானே? நாம் செய்வதையே அரசும் செய்கிறது. அரசன் எவ்வழியோ மக்கள் அவ்வழி என்கிறது தமிழ் மரபு. இங்கே மக்கள்தானே அரசர்கள். அவர்கள் செல்லுகிற வழியில்தானே ஆட்சியும் நடக்கும்.
எரிவதைப் பிடுங்கினால் கொதிப்பது அடங்கும்' என்கிறது இன்னொரு பழமொழி. இதுவும் நமக்காகத்தான். முழுமையாக எரிபொருளின் தேவையைப் புறக்கணித்து விட முடியாவிட்டாலும் கணிசமாகக் குறைக்கலாமே. தேவைக்கு என்பதைத் தவிர தேவையில்லாத நேரத்தில் அதன் பயன்பாட்டைத் தவிர்க்கலாமே.
இந்த மாதத்தில் இத்தனை அளவுக்குமேல் பயன்படுத்துவதில்லை என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்து அதற்கு மாற்றாகச் சில வழிகளைத் தேடிக் கொள்ள முடியும். எத்தனை விலை உயர்ந்தாலும் என்னால் தர முடிந்த தொகை இவ்வளவுதான் என்று கட்டுப்படுத்தி அதற்கு மாற்றாக இயற்கை முறைகளைப் பின்பற்ற முடியாதா? 
இப்படி ஒவ்வொருவரும் உறுதி கொண்டால் தேவை குறையும். பிறருக்கு வழிகாட்டுவதற்கு முன்னால் நாம் கடைப்பிடிப்பது முக்கியமல்லவா? உச்சத்திலிருந்து மாற்றத்தைத் தொடங்குவதற்கு மாறாக, அடியிலிருந்தே மாற்றத்தைத் தொடங்கினால் என்ன?
தனக்கு வந்தால் தெரியும் என்பதை மறுபடியும் நினைத்துப் பார்க்கலாம். இதெல்லாம் நடக்கிற செயலா எனத் தோன்றலாம். இனிமேல் கிடைக்கவே கிடைக்காது என்கிற நிலை வந்து விட்டால் என்னாகும் என்பதையும் அதனோடு சேர்த்துச் சிந்தித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/14/நம்மிலிருந்து-தொடங்குவோம்-2999700.html
2999060 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உழவோர் - நுகர்வோர் உறவு ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Thursday, September 13, 2018 01:24 AM +0530 ஒரு காலத்தில் கொடுத்து வாழ்ந்த உழவர்கள் இன்று கேட்டு வாழ்ந்தும், கேட்பது மறுக்கப்படுகிறது. தான் உழைத்து உழவு செய்து விளைந்த பொருள்களுக்கு விலை இல்லை என்று வீதியில் போராடி பெற்ற பலன் அற்பமே. பண்டமாற்றுப் பொருளாதாரத்தில் பொருளுக்கு மதிப்பு இருந்தது. ஒரு பொருள் பணமதிப்பைப் பெற்ற போது விளைபொருள் விலை மலிந்தும், ஆடம்பரப் பொருள்களின் விலை உயர்ந்தும் போகிறது.
ஹேண்ட்வாஷ்' என்ற பெயரில் டூத் பேஸ்ட்' அளவில் உள்ள சோப்பு நுரை 100 ரூபாய். அதைவிடக் குறைவாக 1 கிலோ உளுந்து ரூ. 70 என்று விற்கப்படுகிறது. நுகர்வோர் விளம்பரக் கலாசாரத்தில் மதிமயங்கிய மத்யமர்கள் விளைபொருள் விலை கூடினால் மட்டும் குரல் எழுப்புகிறார்கள். கிருமி நாசினி என்ற பெயரில் விற்கப்படும் விஷங்களின் விலை ஏற்றத்திற்கு யாரும் குரல் கொடுப்பதில்லை.
கூசாமல் பத்தோடு பதினொன்று என்று சூப்பர் மார்க்கெட்டில் அந்த சோப்பு திரவத்தைக் கூடையில் போட்டு தள்ளிக்கொண்டு போவதுண்டு. விலையைக் கூட கவனிக்காமல் ரூ.10 மதிப்புள்ள சோப்பு நுரைக்கு ரூ. 100 கொடுப்பார்கள்.
வெங்காயம் விலை ஏறினால் சீறுவார்கள். பப்பாளி போட்டு லாபம், நெல்லிக்காயில் லாபம், எலுமிச்சையில் லாபம், கொய்யாவில் லாபம், சம்பங்கியில் லாபம் என்று விளம்பரப்படுத்தும் விவசாயிப் பத்திரிகைகளின் அக்கப்போர் தாங்க முடியவில்லை. தினை போட்டு லாபம், வரகு போட்டு லாபம், சாமையில் லாபம், இருங்கு சோளம் லாபம், கேப்பையில் லாபம், துவரையில் லாபம் என்றெல்லாம் செய்தி உண்டா?
இப்போது சில நுகர்வோருக்கு நல்ல விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. இயற்கை வழியில் சாகுபடி செய்யப்படும் உணவுகளுக்கு ஆதரவு பெருகியுள்ளது. மற்றுமொரு நல்ல விஷயம், ஊட்ட உணவு பற்றியது. அரிசியும் கோதுமையும் முக்கிய உணவாகக் கொண்டவர்கள் இது நாள்வரை புறக்கணிக்கப்பட்ட புஞ்சை தானியங்கள் மீது கவனம் செலுத்தத் தொடங்கிவிட்டனர். தமிழ்நாட்டில் உள்ள நுகர்வோர் புஞ்சை தானியங்கள் மீது ஆர்வம் காட்டலாம். அங்காடி மூலம் தங்கள் தேவையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம். ஆனால், அவற்றை உற்பத்தி செய்யும் விவசாயிகளுடன் நேரிடையாகத் தொடர்பு கொண்டு வாங்கும் வாய்ப்பு இருக்குமானால் புஞ்சை சாகுபடி விவசாயிகள் பயனுறுவார்கள்.
புஞ்சை தானியங்கள் மீது தோன்றிய அக்கறை எப்படி? விழிப்புணர்வுள்ள சில நுகர்வோர் நஞ்சில்லா உணவு தொடர்ந்து கிடைக்கவும், நல்ல சத்தான ஊட்ட உணவு பெறவும் ஒருங்கிணைந்து அப்படி உற்பத்தி செய்யும் உழவர்களுடன் நேரிடையாகத் தொடர்பு கொண்டு, சாகுபடி செலவையும் ஏற்கத் தயாரான செய்தி நம் புருவத்தை உயர்த்த வைக்கலாம். ஊட்டமுள்ள நல்லுணவைத் தொடர்ந்து பெற வேண்டுமானால் அவ்வாறு உற்பத்தி செய்வோரிடமிருந்து நேரிடையாகப் பெறுவதுதான் வழி என்று ஹைதராபாதைச் சேர்ந்த நுகர்வோர் அமைப்பான திஷா' முடிவு செய்தது. இந்த அமைப்பு சூழல் சார்ந்த விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கும் இலக்கோடு தொடங்கப்பட்டது. பரம்பரை பரம்பரையாக இயற்கை விவசாயமும் புஞ்சை தானிய விவசாயமும் செய்யும் விவசாயிகளை அடையாளம் கண்டு, அப்படிப்பட்ட விவசாயிகளுக்குப் போதிய நிதி உதவியை நேரிடையாக வழங்கி லாபகரமாக விலையையும் கொடுத்து விளை பொருள்களை வாங்க திஷா' முடிவு செய்து களத்தில் இறங்கியது. சூழல் சார்ந்த விவசாய விளைபொருள் நுகர்வோர் நூறு பேரைக் கொண்ட நுகர்வோர் மகளிர் அணியையும் உருவாக்கியது.
ஒரே நாளில் திஷா' எடுத்த முடிவு அல்ல இது. கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே சக உறுப்பினர்கள், இயற்கை ஆர்வலர்கள் ஒன்றுகூடி எடுத்த முடிவு இது. நஞ்சில்லா உணவை உண்ண வேண்டும் என்ற குறிக்கோளில் வெறும் பிரசாரமாக இல்லாமல் ஆக்கபூர்வமாக எவ்வாறு செயல்படுவது என்று ஆண்டாண்டு விவாதித்து முடிவு செய்யப்பட்டதாக அதன் தலைவர் சத்யநாராயண ராஜு குறிப்பிடுகிறார்.
புணேயிலும் ஹைதராபாதிலும் இயங்கி வரும் திஷா' இப்படிப்பட்ட யோசனையுடன் களத்தில் குதித்தால்தான் இயற்கை விவசாயத்தைக் காப்பாற்ற முடியும் என்று அவர் கூறுகிறார். மேலைநாடுகளில் இப்படிப்பட்ட உழுவோர் -நுகர்வோர் நேரடி உறவு இயற்கை விவசாயத்தில் செயல்படுகிறார்.
1970-களில் முதலாவதாக ஜப்பானில் இக்கருத்து வேர்விட்டதைத் தொடர்ந்து ஸ்விட்சர்லாந்து , ஸ்காண்டிநேவியா உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், அமெரிக்காவிலும் பரவியது. மேற்படி குளிர்ப்பிரதேச நாடுகளில் பால்பதனப் பொருள், இறைச்சியுடன் காய்கறி, பழங்களில் கவனம் செலுத்தப்பட்டன.
திஷா' நிறுவனர் சத்யநாராயண ராஜு, ஒரு திரளான விவசாய அமைப்பைத் தேடித் கொண்டிருந்தபோது, டெக்கான் டெவலப்மெண்ட் சொசைட்டி' என்ற அமைப்பின் பணி அவரைக் கவர்ந்தது. மேற்படி அமைப்புடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டு வேலையை கவனித்தார். இந்த தக்காண வளர்ச்சிக் கூட்டமைப்பு என்ன சாதித்துள்ளது என்று உற்று நோக்கினால், வியப்பாக இருக்கும்.
டெக்கான் டெவலப்மெண்ட் சொசைட்டி என்ற தொண்டு நிறுவனம் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக, புஞ்சை தானியம், பருப்பு வகை நீர் சிக்கனப் பயிர்களை மானாவாரி நிலங்களில் மீட்டெடுக்க தெலங்கானாவில் பாடுபட்டு வருகிறது. இன்று மகத்தான வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது. இந்த அமைப்பின் உதவியால் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களில் புஞ்சை தானியங்களில் பாரம்பரியத் தொழில்நுட்பங்கள் மீட்டுருவம் பெற்றுள்ளன.
தெலங்கானாவின் மேடக்' மாவட்டத்தில் பன்னிரண்டு பந்துலு' என்ற சாகுபடி முறை புத்துருவம் பெற்றுள்ளது. சிறிய அளவு என்றாலும் ஒரே நிலத்தைப் பன்னிரண்டால் வகுத்துப் பாத்தி எடுத்துப் பன்னிரண்டு வகையான தானிய விதைப்பு செய்வதுதான் பன்னிரண்டு பந்துலு.
ஒரு பாத்தியில் கம்பு, ஒரு பாத்தியில் சாமை, ஒரு பாத்தியில் உளுந்து, ஒரு பாத்தியில் துவரை, ஒரு பாத்தியில் பாசிப்பயறு , ஒரு பாத்தியில் இருங்கு சோளம், குதிரைவாலி, தினை, வரகு, கேழ்வரகு என்று சுமார் ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் ஒரே நேரத்தில் பன்னிரண்டு பயிர்கள் சாகுபடி செய்யும்போது, பயிர்களின் வயது வித்தியாசம் காரணமாக அறுவடை தொடர்ந்து இருக்கும். ஒரு பயிர் சாவியானாலும் வேறு பயிர் பலன் தரும் வாய்ப்பும் உண்டு.
குறிப்பாக, அந்த அமைப்பு விவசாயத்தில் பெண்களின் பங்கேற்புக்குக் கூடுதல் முக்கியத்துவம் வழங்கி, கூட்டுறவு முறையில் புஞ்சை சாகுபடி வளர்ச்சியில் கூடுதல் முனைப்புக் காட்டி வந்துள்ளது. இதன் நோக்கமே கிராமங்களில் உள்ள விவசாயப் பெருங்குடிகளின் ஊட்ட உணவுப் பாதுகாப்புடன் நுகர்வோர்க்கும் ஊட்ட உணவு வழங்குதல் ஆகும்.
நுகர்வோர் உடல் நலம் பேண வேண்டும் என, உழுவோரைத் தேடி கிராமங்களுக்கே வந்து விளைபொருளைப் பெறும் உந்துதல் ஏற்பட்டுள்ளது. அதற்கு உற்ற துணையாக திஷா ஏற்படுத்திய திட்டத்துக்கு கன்ஃபார்ம்' செயல்திட்டம் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. இதில் கன்' என்பது கன்ஸ்யூமர்- நுகர்வோரையும், ஃபார்ம் என்பது ஃபார்மர்ஸ் -உழவரையும் குறிக்கிறது. விழிப்புணர்வுள்ள நுகர்வோர் நஞ்சில்லா உணவை உண்பவர். உழவன் என்பவர் தொடர்ந்து இயற்கை வழியில் சாகுபடி செய்பவர். இதுவே கன்ஃபார்ம்' குறிக்கோள்.
இந்த அமைப்பு செயலாற்றும் 55 கிராமங்களிலிருந்து சுமார் 250 ஏக்கர் நிலத்தில் இயற்கை சாகுபடி செய்யும் விவசாய மகளிர் சங்கம் உருவாக்கப்பட்டது.
அந்த விவசாய மகளிர் சங்கத்துடன் திஷா' உறுப்பினர்களில் உள்ள நூறு நுகர்வோர் அணிப் பெண்களும் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டனர். உற்பத்தியாளர் அணியில் உள்ள விவசாயிகளில் பலர் சராசரி 1 ஏக்கர் நிலமுள்ளவர்களே. அவர்கள் இயற்கை முறையில் சோளம், கம்பு, சாமை, உளுந்து, துவரை போன்ற நவதானியப் புஞ்சை சாகுபடி செய்பவர்கள். அதுவும் மழையை நம்பித்தான். ஆழ்துளைக் கிணறு, பம்புசெட் எதுவும் இல்லை. கடந்த பருவத்தில் காலம் தாழ்த்திப் பெய்த மழையாலும், பறவைகளாலும் நஷ்டம் ஏற்பட்டது. இந்தக் கன்ஃபார்ம்' ஒப்பந்தப்படி நஷ்டத்திலும் நுகர்வோர் பங்கு ஏற்பார்கள். நுகர்வோர் அணிப் பெண்கள் நூறு நபர்கள் தலைக்கு ரூ.10,000 முதல் ரூ.25,000 வரை நிதி திரட்டி, அந்த நிதியத்திலிருந்து புஞ்சை உழவர் மகளிர் ஒவ்வொருவருக்கும் ரூ.1000 முதலீடு வழங்கி அதற்கு ஈடாக உழவர்களின் லாப விலை அடிப்படையில் தானியங்களைப் பெறுவதாக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு, விவசாயமும் தொடங்கப்பட்டுள்ளது.
உழவர் மகளிர் அணியும், நுகர்வோர் மகளிர் அணியும் அர்ச்சுன நாயக் தண்டம் என்ற கிராமத்தில் ஒன்றுகூடிப் பேசி இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டபோது, உழவர் அணி சார்பில் பேசிய ஷக்ரிபாய் என்ற விவசாயி, உழவனைத் தேடி நுகர்வோர்கள் நேரிடையாக வந்து பண உதவி செய்வதற்கு நன்றி தெரிவித்தார். திஷா'நாட்டுக்கு ஒரு நல்ல முன்னுதாரணம் என்றும், இந்தக் கன்ஃபார்ம்-நுகர் உழவன்' இயக்கம் மேலும் விரிவு பெற்று நஞ்சில்லா உணவு உண்டு, எல்லோரும் உடல்நலம் போற்றவும், இந்தியக் குழந்தைகள் எதிர்காலத்தில் ஊட்ட உணவுக் குறைபாடு இல்லாமல் வாழவும் ஆண்டவன் அருள்புரிய வேண்டும் என்றும் அவர் பேசியது அனைவரையும் கவர்ந்தது. ஊட்ட உணவு பெற புஞ்சை தானிய உற்பத்தி மறுமலர்ச்சி பெற வேண்டும். இது ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாறி வருவதும் ஆரோக்கியமே.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/13/உழவோர்---நுகர்வோர்-உறவு-2999060.html
2999059 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தாய்மையின் தடுமாற்றம் ப. இசக்கி DIN Thursday, September 13, 2018 01:23 AM +0530 சென்னையில், திருமணமாகி இரு குழந்தைகளுக்குத் தாயான ஒரு பெண், வேறு ஓர் ஆணுடன் தகாத உறவை விரும்பி, தன் இரு குழந்தைகளுக்கும் விஷம் கொடுத்துக் கொன்றுவிட்டார்' என்ற செய்தி அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது.
தகாத உறவுக்காக, பெற்ற பிள்ளைகளை தாய் கொல்வதும், கணவரை மனைவி கொல்வதும், மனைவியைக் கணவர் கொல்வதும் புதிதல்ல. ஆண்டாண்டு காலமாக நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இப்போது அதிகமாகிவிட்டது என்றும் கூறமுடியாது. ஊடகங்களின் வீச்சு அதிகரித்துள்ளதால், எந்த மூலையில் என்ன நடந்தாலும் உடனே அது பொதுவெளிக்கு வந்து விடுகிகிறது. அப்படி எல்லாமும் நமது காதுகளை வந்து எட்டுவதால் இத்தகைய துன்பியல் சம்பவங்கள் அதிகரித்துவிட்டனபோலத் தோன்றலாம்.
நல்ல தங்காள், தனது ஏழு குழந்தைகளையும் கிணற்றில் வீசிவிட்டு, தானும் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள். இப்போது பெண்களில் சிலர், குடிகாரக் கணவரது அழிச்சாட்டியம் தாங்க முடியாமல் குழந்தைகளைக் கொன்றுவிட்டு தானும் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர். சிலர், பெண் குழந்தை வேண்டாம் என்று பிறந்த உடனேயே கொன்றுவிடுகின்றனர்.
நல்ல தங்காள், குழந்தைகளைக் கொன்றதற்குக் காரணம் வறுமை என்றால், குடிகார அல்லது குடும்பப் பொறுப்பற்ற கணவரால் குழந்தைகளைக் கொல்லும் தாய்மார்களுக்கு பாசம் அதிகம். தான் இறந்த பிறகு குழந்தைகள் அநாதையாகிவிடக் கூடாது என்கிற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் குழந்தைகளையும் கொன்றுவிடுகின்றனர். சமூக-பொருளாதார காரணங்களால் பெண் குழந்தைகள் கொல்லப்படுகின்றனர். ஆனால், இவர்கள் மீது பச்சாதாபம் கொள்ளும் சமூகம், சென்னை சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய பெண் மீது கோபத்தைக் கொட்டுகிறது. அதற்குக் காரணம் அந்தப் பெண்ணின் தாய்மையைத் தடுமாறச் செய்த காமம் எனும் கயமைதான்.
இந்தச் சமுதாய சீரழிவுக்கு சில முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவது, கூட்டுக் குடும்ப முறை சிதைவு. குடும்ப உறுப்பினர்களில் ஒருவர் தகாத செயல்களில் ஈடுபட முயற்சி செய்யும்போது, மூத்தவர்கள் அவர்களுக்கு தக்க ஆலோசனைகளை வழங்கி குடும்ப கட்டமைப்பு உடையாமல் பார்த்துக் கொள்வார்கள். இப்போது கூட்டுக் குடும்பம் அருகி, தனிக் குடும்பம் பெருகிவிட்டது. தனிக் குடும்பத்தில் நடப்பது வெளியில் தெரிவதில்லை. கட்டுப்படுத்தவோ, ஆலோசனை சொல்லவோ ஆள் இல்லை. இறுதியில் விபரீதத்தில் முடிகிறது.
அடுத்து திருமண முறை. பெரியவர்கள் பார்த்து திருமணம் செய்து கொள்பவர்கள் குடும்ப சூழ்நிலைகளை கருத்தில் கொண்டு கணவரும் மனைவியும் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுத்தும், ஒருவரையொருவர் அனுசரித்து வாழவும் கற்றுக் கொள்கின்றனர்; குடும்ப உறவுகள் பிணைக்கின்றன; விபரீதங்கள் தடுக்கப்படுகின்றன.
காதல் திருமணம் செய்துகொண்டு தனிக் குடித்தனம் நடத்துவோரை கண்காணிப்போரும், கட்டுப்படுத்துவோரும் இல்லை. எனவே, கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்ட உடனே பிரிவு தொடங்கிவிடுகிறது. இதனால் குழந்தைகள் பாதிக்கப்படுகின்றனர்; குடும்பம் உருக்குலைந்து போகிறது.
மனித வாழ்வில் உறவுக்கு இணையான முக்கியத்துவம் நட்புக்கும் உண்டு. உறவுகள் செய்யாததைக் கூட நண்பர்கள் செய்வார்கள். உறவுகளுக்கிடையே சில வேளைகளில் பொறாமை இருக்கும். உண்மையான நட்புக்குப் பொறாமை இருக்காது. ஆலோசனை சொல்வார்கள்; நல்வழிப்படுத்துவார்கள். எனவே, தரமான நட்பு அவசியம். தரமான நட்பு என்பது இப்போது அரிதாகி, ஆதாய நோக்குடனான நட்புதான் அதிகமாகி இருக்கிறது. ஆண்-பெண் தகாத உறவு கூட முதலில் நட்பில்தான் தொடங்குகிறது. வீட்டுச் சுவரில் முளைக்கும் சிறு செடி வளர்ந்து கிளைவிட்டு சுவரை உடைப்பது போல, சில நட்பு கணவன்-மனைவி உறவில் விரிசலை ஏற்படுத்தி விடுகிறது. எனவே, நட்பிலும் கவனம் தேவை.
அடுத்து, நமது கல்வி முறை. பள்ளிக் கூடங்களில் அறிவை வளர்க்கும் கல்வி போதிக்கப்படுகிறது. அறத்தை வளர்க்கும் கல்வி இல்லை. நல்லொழுக்க போதனை வகுப்புகள் கிடையாது. சமுதாயத்தில் ஒழுக்கமாகவும், சக மனிதர்களுடன் இணக்கமாகவும், அனுசரித்தும் வாழ வேண்டியதன் அவசியத்தை சொல்லிக் கொடுப்பார் இல்லை. பள்ளிக் கல்வியை முடித்து கல்லூரிக்குச் சென்றால், கல்வி பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம்.
இறுதியாக, பெண்களின் இயல்பான தாய்மைப் பண்பின் அவசியம் குறித்து அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் தவறாமல் போதிக்கிறோமா என்ற கேள்வியும் எழாமல் இல்லை. பெண் குழந்தை பூப்பெய்தியதும் 16 நாள் சடங்கின்போது அவர்கள் கையில் மரப்பாச்சி பொம்மை ஒன்றைக் கொடுப்பார்கள். அந்தப் பொம்மையை குழந்தை போன்று மடியில் வைத்து விளையாடுவாள் அந்தச் சிறுமி. இது சிறுமிக்கு உடல் அளவிலும், உணர்வு நிலையிலும் தாய்மையை ஊட்டும். இப்போது நகர்ப்புறங்களில் மட்டுமல்ல, கிராமங்களில் கூட மரப்பாச்சி பொம்மையைக் காண்பது அரிது.
தமிழ்ச் சமுதாயம் என்பது அடிப்படையில் தாவரச் செழிப்பால் மனிதச் செழிப்பையும், மனிதச் செழிப்பால் தாவர செழிப்பையும் உண்டாக்கி அதன் மூலம் நீடித்து, நிலைத்து வாழும் விருப்பம் கொண்டது. அதாவது, விருத்தி'தான் அடிப்படை. அதனால்தான், மங்கள காரியமாக இருந்தாலும், அமங்கள காரியமாக இருந்தாலும் அங்கு தாவரச் செழிப்பை உண்டாக்கும் தானியங்களுக்கு முக்கியத்துவம் உண்டு. திருமணத்தின்போது வீடுகளில் முளைப்பாரி வளர்ப்பதும், மணமக்கள் மீது அட்சதையாக அரிசி தூவுவதும், ஈமக்காரியங்களின்போது சுடுகாட்டில் தானியங்களை விதைப்பதன் தாத்பரியம் இதுதான். மனித விருத்திக்கான மண் பெண்தான். அவள் அழிவு சக்தி அல்ல; ஆக்க சக்தி. இவற்றையெல்லாம் இன்றைய இளம் தலைமுறையினருக்கு நாம் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டியது அவசியம்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/13/தாய்மையின்-தடுமாற்றம்-2999059.html
2998485 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நாமெல்லாம் பாரதியின் வாரிசுகளே! ஜெயகாந்தன் DIN Wednesday, September 12, 2018 01:32 AM +0530 நாம் எல்லோருமே பாரதியின் வாரிசுதான். சில பேர் அதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள். சில பேர் அதை உணராமலும் இருக்கலாம். ஆனால், பாரதியிலிருந்துதான் நம்முடைய சிந்தனை, நம்முடைய கலாசாரம், நம்முடைய வாழ்க்கை முறை இதெல்லாம் சரியான அர்த்தத்தில் நவீனம் பெற ஆரம்பித்தன. பாரதி, மகாகவி மட்டுமல்ல, மகா புருஷர்; மகத்தான சமூக சிந்தனாவாதி; சமூக விஞ்ஞானி; இந்த உலகத்தைப் புனருத்தாரணம் செய்ய வந்த சிற்பி. 
எங்களுடைய நண்பர்கள் சபையில் நாங்கள் அடிக்கடி ஒரு கேள்வியைக் கேட்பதுண்டு, பாரதியாரை நீ எப்படி பரிச்சயம் கொண்டாய்? முதலிலே உனக்கு என்ன பாடல் தெரியும்?' இந்த கேள்விக்கு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு அனுபவத்தைச் சொல்லுகிற பொழுது, எப்படி பாரதி வேரிலேயிருந்து இந்தப் புதிய தலைமுறை பரிணமித்து வந்திருக்கிறது என்கிற சமூக உண்மையை அறிந்து கொள்கிற ஞானம் பெற முடியும். 
இந்த கேள்வியை என்னைக் கேட்டபோது, எனக்கு பதிலே தெரியவில்லை. அறிவறிந்த பருவத்திலிருந்து, நந்தன் கதையிலே காலில் நகம் முளைத்த நாள் முதலாய்' என்று சொல்வான், அது மாதிரி, ஓடி விளையாடு பாப்பா' என்ற பாடலைக் கேட்கின்ற பருவத்திலேயிருந்து, அவரது பகவத் கீதை' உரையைப் பயில்கிற பக்குவம் வரை பாரதி நம்முடைய அறிவில், சிந்தையில், ஊனில், உயிரில், உடலில் கலந்து கலந்து நம்மைக் காலந்தோறும் உயிர்ப்பித்துக் கொடுப்பதனை உணர்கிற பலரில் நான் ஒருவன். 
நம்மையெல்லாம் - காலம் கடந்து வாழ்கிற, நாடு கடந்து வாழ்கிற பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவிக் கிடக்கிற தமிழர்களையெல்லாம் - ஒன்றிணைக்கிற ஒரு மாபெரும் சக்தி மகாகவி பாரதி என்பதனை அவரது எழுத்துகள் சொல்லும். சைபீரியப் பாலைவனத்திலிருந்து பிஜித் தீவிலே கரும்புத் தோட்டத்திலே கண்ணீர் வடித்து அழுகின்ற பெண்கள்வரை, அவரது உலகப் பார்வை வியாபித்திருந்தது. தமிழர்காள்! மகாகவி பாரதியின் பார்வை படாத இந்தப் பிரபஞ்சத்தை நீங்கள் எங்கேயும் பார்க்க முடியாது.
பாரதியைப் பற்றி நிறைய செய்திகள் உண்டு. அவரது காலம் ரொம்பக் குறுகியது. 39 ஆண்டுதான். நாற்பது வயது கூட ஆகவில்லை. அவரைப் படிக்கிற பொழுது - சிலரைப் படிக்கிறபோதுதான் நமது உள்ளத்திலேயிருந்து அந்த சொற்கள் வருகின்றன என்று தோன்றும். எல்லாரும் கவிதை எழுதுகிறார்கள். நன்றாக எழுதுகிறார்கள். பாரதியாரை விடக் கூட நன்றாகக் கவிதை எழுதுபவர்கள் இருப்பதாக நினைப்பவர்களும் நிரூபிப்பவர்களும்கூட உண்டு. ஆனால், அவரை மாதிரி காலத்தைப் பிணைக்கிற ஒரு மகத்தான சக்தியாய் யார் இருக்கிறார்கள்? கவிஞன் என்றால் சோம்பித்திரிபவர்கள்; சுருண்டு கிடப்பவர்கள்; குனிந்து நடப்பவர்கள்; நிமிர்ந்து நிற்க முடியாதவர்கள்; அழுக்குப் பிடித்தவர்கள் என்றெல்லாம் இக்காலத்தில் பல கோலங்கள் காட்டுகின்றபொழுது, பாரதி, சற்றுக் குனிந்து நடக்கிறவனைப் பார்த்தால் அடே நிமிர்ந்து நட!' என்பார்.
வளைந்து கிடக்கிற மனிதனைப் பார்க்கப் பொறாத மனம். பன்றிப் போத்தை சிங்க ஏறாக்குதல் வேண்டும்' என்கிற மனம். அது மொழி கடந்த மனம். அதனால்தான் அவருக்கு அச்சம் வருகிறது. தான் தமிழன், தான் தமிழன் என்பதை மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இந்தச் சிறப்பெல்லாம் தமிழுக்கு வந்து சேருதல் வேண்டும். சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே'. இந்தச் சொல்லுக்குப் பழுதில்லை. இங்கே தமிழிலே என்ன சொற்கள் வந்து கலந்த போதிலும் இந்த சமுத்திரம் எல்லாவற்றையும் இழுத்து ஈர்த்து தனக்குள்ளே வயப்படுத்திக் கொள்ளும்.
சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும், கலைச் செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்து இங்கு சேர்ப்பீர்' என்றால், எல்லாக் கலாசாரமும் வந்து இங்கு கலக்கட்டும், அந்தச் சவாலை இந்த மொழி ஏற்றுக்கொள்ளும் என்று சொல்லுகிற தெம்பு இருந்தது. மெல்லத் தமிழ் இனி சாகும்' என்று அந்தப் பேதை உரைத்தான் என்றான். அது பேதையர் சொல். இங்கு கூறத் தகாதவர்கள் கூறுகின்ற சொல். கொன்றிடல் போலொரு வார்த்தை இங்கு கூறத்தகாதவன் கூறினன் கண்டீர்'. 
என்ன விபரீதம்! ஆன்றோர்களும், சான்றோர்களும், புலவர்களும், கற்றோர்களும் இன்று மெத்தத்தான் கவலைப்படுகிறார்கள் தமிழ் செத்துப் போகுமென்று. அது சாகாத மொழி! என்றுமுள தென்றமிழ்'. என்றும்' என்றால் மூன்று காலம். இது இருந்தது, இருக்கிறது, இருக்கும் என்று சொல்லத் தகுந்த சொரூபம் உடையது.
எனவே, நான் கற்றதெல்லாம் நான் சிந்தித்ததெல்லாம் நான் பெற்றதெல்லாம் பாரதியிடமிருந்துதான். ஒரு வாரிசை இந்த விஷயத்தில் உரியவனே உருவாக்குவதில்லை. அவனுடைய சொற்கள். அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை. நல்லார் குணங்கள் உரைப்பதுவும் நன்று'. அதனால்தான் பாரதியைப் பற்றி செய்தி பரவுதல் வேண்டும். அது தமிழனைப் பற்றிய செய்தி. தமிழனைப் பற்றிய செய்தி என்றால் அது இந்தியாவின் சிறப்பான சிந்தனையின் சாரம் என்று அர்த்தம்.
தொன்று நிகழ்ந்த தனைத்தும் உணர்ந்திடு 
சூழ்கலை வாணர்களும் - இவள்
என்று பிறந்தவள் என்றுண ராத இயல்பினள் 
என்று சொல்வது இந்த தேசத்தை மட்டுமல்ல; இந்த மொழியை. ஆகவே, இந்த மொழியின்பால் அக்கறை கொண்ட அன்பர்கள் வேறு நாடுகளிலும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வேற்று மொழியிலே வல்லவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். வேறு துறைகளிலே வல்லவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இதெல்லாம் பாரதியார் கண்ட கனவு. அவர் கனவுகள் எல்லாம் பலித்திருக்கின்றன. அவர் கண்ட கனவு பலித்த யுகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். அன்று பாழ்பட்டு நின்றது பாரதம். தாழ்வுற்று, வறுமைமிஞ்சி விடுதலை தவறிக்கெட்டுப் பாழ்பட்டு நின்ற பாரதத்தில் அவர் கனவு கண்டார். இன்றைய பாரதம் உலகுக்கெல்லாம் ஞானதானம் செய்கின்ற நாடாக உயர்ந்திருக்கிறது. பாரதியின் கனவுகள் எல்லாம் பலித்ததன் விளைவு நாம்.
நல்ல சந்ததியினர் பித்ருக்களை மறக்காமல் இருப்பார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, பிதுர்க்கடனையும் தவறாமல் நிறைவேற்றுவார்கள். திருலோக சீதாராம் என்ற நண்பர், பாரதி புத்திரர். நாம் எல்லாம் பாரதியின் புத்திரர்கள். பாரதியாருக்கு ஆண் வாரிசு கிடையாது. அது திருலோக சீதாராமுக்கு ரொம்ப வருத்தம் தந்தது. பாரதியார் இறந்த தினத்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர் பித்ருக்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடனை நிறைவேற்றி வந்தார்.
நம்பிக்கை இருக்கிறதோ இல்லையோ இருக்கிறதை நம்புங்கள். கடவுள் இல்லை என்று யோசிப்பவர்களுக்குத்தானே நம்பலாமா கூடாதா என்பது. இருக்கிற எல்லாவற்றிலும் எழுதுகோல் தெய்வம், எழுத்தும் தெய்வம்' என்று எழுத்தாளர்களுக்கெல்லாம் மந்திரம் போல் சொல்லைக் கற்றுத் தந்தவன் மகாகவி பாரதி. எனவே அவன் புகழைப் பாடுவதற்கு நேரம் கிடையாது; காலம் கிடையாது; நாள் கிடையாது.
நமது சுவாசம் பாரதி. நாமெல்லாம் பாரதியின் வாரிசுகள். நான் எப்போதுமே பாரதியின் வாரிசு என்று நானாகவே எண்ணிக் கொண்டிக்கிறேன். எப்படி திருலோக சீதாராம் பிதுர்க்கடன் நிறைவேற்றி தன்னை வாரிசு என்று நினைத்துக் கொண்டாரோ அதுபோல்.
பாரதியார் இட்ட கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவோம். அவர் என்ன சொன்னார்? தெளிவாகத் தெரிந்து கொள். அப்புறம் இன்னொருவருக்கு தெளிவு ஏற்படுத்துவதற்காக சொல்லு. தெளிவுறவே அறிந்திடுதல். தெளிவு பெற மொழிந்திடுதல்'. சொல்லுவதில் ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குத் தெளிவு ஏற்பட வேண்டும். புரியாத விஷயங்களெல்லாம் எனக்கு சம்பந்தமல்லாததென்று இந்தக் காலத்திலும் நான் ஒதுக்கிவிடுவேன். அது ரொம்பப் பெரிய விஷயமாக இருக்கலாம். கணக்கு எனக்கு இன்று வரை தெரியாது. ஆனால், இந்தக் கணக்கு இல்லாமல் உலகத்தில் எந்தக் காரியமும் இல்லை என்றறிகிறபோது நான் எதற்குமே லாயக்கற்றவன் என்கிற தாழ்வுணர்ச்சி ஏற்படுகிறது. 
பள்ளிக்கூடத்தில் கணக்கு சொல்லிக் கொடுக்கும்போது, மைதானம் எவ்வளவு நீளம், எவ்வளவு அகலம் என்று சொல்லிக் கொடுத்தால் இது ஏண்டா நமக்கு' என்று தோன்றும். நான் எங்கே மைதானத்தை அளக்கப் போகிறேன். நிறுத்தவும், அளக்கவும் விற்கவும் வாங்கவும் கணக்கு வேண்டும். நான் ஏன் கணக்கு படிக்க வேண்டும்? ஒரு கணக்கனுக்கு இவையெல்லாம் வேண்டும். ஒரு விஞ்ஞானிக்கு இதெல்லாம் வேண்டும். அப்புறம் எனக்குத் தோன்றியது. அடடே, பாரதியாரும் நம்ம கேசுதான். அவருக்கும் கணக்கு பிடிக்காதாம். கணக்கு பிணக்கு ஆமணக்கு' என்று எழுதி வைப்பாராம். இப்படி பாரதியாரோடு ஒரு ஒற்றுமை கண்டேன்.
அதற்கு மேலே என்னவென்றால் நம்மை மாதிரியே, வெளியே சொல்ல வெட்கம். இளம் வயதில், அரும்பு மீசை கூட முளைக்காத பருவத்தில் ஒன்பது வயதுப் பொண்ணு மேலே காதல். 
பாரதியார் சொல்கிறார்: 
ஒன்பதாய பிராயத்த ளென் விழிக்
கோதுகாதை சகுந்தலை யொத்தனள் 
என்ப தார்க்கும் வியப்பினை நல்குமால்' 
என்செய் கேன் ? பழி யென்மிசை யுண்டுகொல்? 
அன்பெ னும்பெரு வெள்ளம் இழுக்குமேல் 
அதனை யாவர் பிழைத்திட வல்லரே? 
முன்பு மாமுனி வோர்தமை வென்றவில் 
முன்ன ரேழைக் குழந்தையென் செய்வனே? 
என்று பிள்ளைப் பிராயத்தில் நான் படிக்கிறேன். படித்துக் கொண்டே போனால் நம்மை எங்கெங்கோ கொண்டு போகிறது. உலகத்தை எல்லாம் காட்டித் தருகிறது ஒரு சிறு புத்தகம். கிறிஸ்துவர்க்கு எப்படி பைபிளோ, இஸ்ஸாமியருக்கு எப்படி குரானோ, மார்க்சிஸ்ட்டுகளுக்கு எப்படி தாஸ் காபிடலோ அது போல் தமிழர்களாகிய நம் அனைவருக்கும் கையில் இருக்க வேண்டிய புத்தகம் பாரதியாருடையது.
அதிலே திருக்குறள் இருக்கிறது. அதில் கம்பர் இருக்கிறார். வள்ளுவர் இருக்கிறார். இவர்களைப் பற்றி எல்லாம் பாரதியார் சொல்லவில்லை என்றால் எனக்கு அவர்கள் மீது மரியாதை வந்திருக்காது. இப்படி தானறிந்த, தன்னை உயர்த்திய அனைத்தையும் தன் பிள்ளைகளுக்கு எப்படிப் பெற்றோர் சொல்வார்களோ அது மாதிரி தமிழ்ச் சந்ததியினருக்கு பாரதியார் தந்து போயிருக்கிறார். தமிழ் பேசுகிற, தமிழிலே சிந்திக்கிற அத்தனை பேருமே பாரதியின் வாரிசுகள்தான்!

(வ.உ.சி. நூலகம் வெளியிட்ட மகாகவி பாரதியார் கவிதைகள்' நூலில் இடம்பெற்ற எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் உரை)
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/12/நாமெல்லாம்-பாரதியின்-வாரிசுகளே-2998485.html
2997729 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இறைவனின் பிரதிநிதி இவர்! சுவாமி கமலாத்மானந்தர் DIN Tuesday, September 11, 2018 01:31 AM +0530 சுவாமி விவேகானந்தர் 1891-ஆம் ஆண்டிலிருந்து, இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்று, மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்தார். இவ்விதம் அவர் சுமார் நான்கு ஆண்டுகள் இந்தியா முழுவதும் சுற்றுப்பிரயாணம் செய்தார். அப்போது அவர் இந்திய மக்களிடையே நிலவிய வறுமையையும், கல்வி அறிவின்மையையும் நேரில் கண்டார். ஆதலால், அவர் இந்தியா எழுச்சி பெற வேண்டுமானால், மக்களுக்கு முதலில் கல்வி அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்தார்.
அவ்விதம் மக்களுக்குக் கல்வி அளிப்பதற்குப் பணம் தேவை. அதற்கான பணம் திரட்டுவதற்கு இந்தியாவில் வாய்ப்பில்லை. எனவே சுவாமி விவேகானந்தர், அமெரிக்காவுக்குச் சென்று பணம் திரட்ட எண்ணினார். அவர் அமெரிக்க நாட்டு மக்களிடம் சென்று, இந்திய மக்களுக்காகப் பணம் கொடுங்கள் என்று பிச்சை கேட்கக் கூடாது. இந்திய ஆன்மிகச் செல்வத்தை அமெரிக்காவுக்குத் தந்து, அதற்குப் பதிலாக, அமெரிக்க மக்களிடமிருந்து பணம் பெற்று இந்திய மக்களின் நலனை உயர்த்த வேண்டும் என்று நினைத்தார்.
அந்த எண்ணத்தை அவர் செயல்படுத்துவதற்கு, சிகாகோ சர்வ சமயப் பேரவை அவருக்கு நல்ல ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது. இந்தியாவில் பல நூறு ஆண்டுகளாக, வெளிநாடுகளுக்கு இந்து சந்நியாசி செல்லக் கூடாது என்ற கருத்து இருந்து வந்திருக்கிறது.
இந்த நிலையில் சுவாமி விவேகானந்தர், சர்வ சமயப் பேரவையில் கலந்து கொள்வதற்கு அமெரிக்காவுக்குச் சென்றார். இதை அவர், மேலை நாடுகளுக்கு வந்த முதல் துறவி நான். உலக வரலாற்றில் இந்துத் துறவி ஒருவர் கடல் கடந்து சென்ற முதல் நிகழ்ச்சி இதுவே' என்று ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
இன்றைக்கு சரியாக 125 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1893 ஆம் ஆண்டு சிகாகோவில் சர்வசமயப் பேரவை நடைபெற்றது. அதில் சுவாமி விவேகானந்தர் கலந்து கொண்டு சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தியது இந்தியாவில் இந்து மதத்திலும் ஒரு மகத்தான மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.
சிகாகோவில் நடைபெற்ற சர்வ சமயப் பேரவை, இந்துமதத்தின் வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு நிகழ்ச்சியாகும். சிகாகோ சொற்பொழிவுகள் சுவாமிஜியை உலகிற்கு அடையாளம் காட்டியது. முக்கியமாக, இந்தியாவிற்கு அவரை அடையாளம் காட்டின.
இந்தியாவின் பெருமையையும், இந்துமதத்தின் பெருமையையும் மேற்கு நாடுகள் அறிந்து கொள்வதற்கு, சிகாகோ பேரவை நல்ல ஒரு தொடக்கமாக அமைந்தது. இப்போது சுவாமி விவேகானந்தரை எல்லோரும் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர் சிகாகோவில் சொற்பொழிவு நிகழ்த்தச் சென்றபோது, ஒரு சாதாரண துறவியாகத்தான் இருந்தார்.
1893-ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க நாட்டில் சிகாகோ மாநகரில், சிகாகோ ஆர்ட் இன்ஸ்டிடியூட்டின் கொலம்பஸ் ஹாலி'ல், சர்வ சமயப் பேரவை நடைபெற்றது. அதில் உலகில் முக்கியத்துவம் உடைய அனைத்து மதங்களைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டார்கள். அங்கு சர்வ சமயப் பேரவை' சொற்பொழிவுகள் 1893 செப்டம்பர் 11ஆம் முதல் 27-ஆம் தேதி வரை, பதினேழு நாள்கள் நடைபெற்றன. பேரவையில் 1893 செப்டம்பர் 11-ஆம் நாள் நடைபெற்ற முதல் நாள் நிகழ்ச்சி சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அன்றைய தினம் கொலம்பஸ் ஹாலுக்கு அருகிலிருந்து, பேரவையில் சொற்பொழிவு செய்வதற்கு வந்திருந்த பிரதிநிதிகள் ஊர்வலம் புறப்பட்டது.
பிரதிநிதிகள் அனைவரையும் வரிசையாக அழைத்துச் சென்றார்கள். பிரதிநிதிகள் எல்லோரும் கம்பீரமாக நடந்து ஹாலுக்குள் வந்து மேடை மீது ஏறினார்கள். அப்போது அவர்களைப் பார்வையாளர் கூட்டம் கரவொலி எழுப்பி உற்சாகப்படுத்தியது.
1893 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதி, காலை 10 மணிக்கு சிகாகோ சர்வ சமயப் பேரவை தொடங்கியது. சர்வ சமயப் பேரவையில் உலகில் 10 முக்கியமான மதங்களைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்' என்பதை அறிவிக்கும் வகையில், அங்கு பத்து முறை மணியோசை முழங்கியது.
அதைத் தொடர்ந்து, சர்வ சமயப் பேரவையின் காலை நிகழ்ச்சிகள் தொடங்கின.
அவைத் தலைவர் டாக்டர் பரோஸ் ஒவ்வொரு பேச்சாளரும் பேசுவதற்கு முன்பு, அவரை அவையினருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அதில் முதலில் கிரேக்க சர்ச்சின் ஆர்ச் பிஷப் ஜாந்தே உரை நிகழ்த்தினார். அவரைத் தொடர்ந்து பிரம்ம சமாஜத்தைச் சேர்ந்த பிரதாப் சந்திர மஜும்தார், கன்ஃபூசியஸ் மதத்தைச் சேர்ந்த புங் க்வாங் யூ, புத்த மதத்தைச் சேர்ந்த தர்மபாலர் ஆகியோர் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகளுடன் காலை நிகழ்ச்சிகள் நிறைவு பெற்றன.
பிற்பகல் நிகழ்ச்சிகள் தொடங்கின. பிரதி நிதிகள் ஒருவர் பின் ஒருவர் எழுந்து சென்று. சொற்பொழிவு செய்தார்கள். அப்போது சுவாமி விவேகானந்தருக்கு முப்பது வயது. அவர் சிவப்பு உடையும், மஞ்சள் நிறத் தலைப்பாகையும் அணிந்திருந்தார். அவர் தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட 31 வது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். 
சர்வ சமயப் பேரவையில் கலந்து கொண்டு சொற்பொழிவு செய்ய பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்த குழுவின் தலைவர் டாக்டர் பரோஸ். அவர்தான் அப்போது அங்கு பேரவை நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அவர் இரண்டு மூன்று முறை சைகைக் காட்டி சுவாமிஜியை பேசுவதற்கு அழைத்தார். ஆனால், சுவாமிஜி, பிறகு பேசுகிறேன் என்று தான் பேசுவதை ஒத்திப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார். முடிவில், இதற்கு மேலும் தவிர்க்க முடியாது என்ற ஒரு நிலை வந்தபோது, சுவாமிஜி 23-ஆவது பேச்சாளராகப் பேசுவதற்கு எழுந்தார். 
டாக்டர் பரோஸ், அவையினருக்கு சுவாமிஜியை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சுவாமி விவேகானந்தர் சொற்பொழிவு செய்வதற்கு முன்பு, தன் குரு ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரையும், கல்விதேவதை சரஸ்வதியையும் நினைத்துப் பிரார்த்தனை செய்தார்.
அதன் பின்பு அவர், அமெரிக்க நாட்டின் சகோதரிகளே, சகோதரர்களே..' என்று கூறி, தன் சொற்பொழிவைத் தொடங்கினார். சொற்பொழிவின் ஆரம்பத்திலேயே அவர், சகோதரிகளே, சகோதரர்களே...' என்று கூறியதன் மூலம், உலகம் முழுவதும் ஒரே குடும்பம் - எல்லாரும் உறவினர்கள் -வசுதைவ குடும்பகம்' என்ற இந்தியச் சிந்தனையை வெளிப்படுத்தினார். சுவாமி விவேகானந்தரின் இந்த சொற்கள் அங்கு ஓர் அற்புதத்தையே நிகழ்த்திவிட்டன.
அவர்கள், சுவாமி விவேகானந்தர் அமெரிக்க நாட்டின் சகோதரிகளே சகோதரர்களே..' என்று கூறியதைக் கேட்டு, தங்களை மறந்து இரண்டு நிமிடங்கள் தொடர்ந்து கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தனர்.
ஒருவாறு கரவொலி ஓய்ந்ததும், சுவாமிஜி தன் உரையைத் தொடர்ந்து பேசிவிட்டு, உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் தன் இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தார்.
சுவாமிஜியின் அந்தச் சொற்பொழிவு சிறிய ஒரு சொற்பொழிவுதான். ஆனால், அந்தச் சொற்பொழிவில், அவர் இறைவனின் பிரதிநிதி என்பதற்கு உரிய முத்திரை இருந்தது. ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் வாழ்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகளின் தவவலிமை அவரது பேச்சில் வெளிப்பட்டது.
பிற்காலத்தில் சுவாமிஜி, தன் சீடர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, சிகாகோ சொற்பொழிவு பற்றி இவ்விதம் கூறியிருக்கிறார். சிகாகோவில் எனது முதல் சொற்பொழிவில் நான் எல்லோரையும், அமெரிக்க சகோதரிகளே, சகோதரர்களே என்று அழைத்ததும், எல்லோரும் எழுந்து மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்ததும் உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், அப்படி அவர்கள் பரவசப்பட்டதற்கு என்ன காரணம் தெரியுமா? ஏதோ அதிசய ஆற்றல் என்னிடம் இருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கலாம். உண்மைதான். என்னிடம் அத்தகைய ஆற்றல் இருக்கிறது. அது இதுதான் - ஒருமுறை கூட காம எண்ணம் என்னுள் புகுவதற்கு நான் அனுமதித்ததில்லை. என் மனம், எனது சிந்தனை, பொதுவாக மனிதன் அந்த வழியில் செலவழிக்கும் என் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் ஓர் உயர்ந்த போக்கில் போகுமாறு பயிற்சி அளித்தேன். அது யாராலும் தடுக்க முடியாத ஒரு மாபெரும் ஆற்றலாக உருவெடுத்தது.'
சுவாமிஜி சர்வ சமயப் பேரவையில் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகள் சுவாமிஜியை இந்திய மக்களுக்கு அடையாளம் காட்டின. இந்தியாவில் மக்களிடம் ஒரு பெரும் எழுச்சியை ஏற்படுத்தின. சுவாமிஜியை இந்திய மக்கள் இந்து மதத்தின் பாதுகாவலர்' என்று கண்டார்கள்.
சிகாகோ சர்வ சயம பேரவைக் கூட்டங்கள் பதினேழு நாள்கள் நடந்தன. அவற்றில் சுவாமிஜி பலமுறை பேசினார். இவற்றில் செப்டம்பர் 11, 15, 19, 20, 26, 27 தேதிகளில் நிகழ்த்திய ஆறு சொற்பொழிவுகள் மட்டும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. இந்த ஆறு சொற்பொழிவுகளிலும் முதல் நாள் செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதி நிகழ்த்திய சொற்பொழிவும், மூன்றாம் நாள் செப்டம்பர் 19-ஆம் தேதி இந்து மதம்' என்ற தலைப்பில் படித்த கட்டுரையும், நிகழ்த்திய சொற்பொழிவும் நமக்கு முழுமையாகக் கிடைத்திருக்கின்றன.
அவர் இந்து மதம்' கட்டுரையைப் பேரவையில் படித்த அன்று, அதுவரையில் என்றும் இல்லாதபடி மக்கள் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது.
சுவாமி விவேகானந்தர், நான் எப்போது மேடை மீது சென்றாலும், பலத்த கரவொலி எழும். அநேகமாக எல்லாப் பத்திரிகைகளும் என்னை உயர்வாகப் பாராட்டின. கொள்கை வெறி பிடித்த பத்திரிகைகளும் கூட, அழகிய முகமும், காந்தம்போல் கவரும் தன்மையும், அற்புதப் பேச்சுத்திறனும் கொண்ட இந்த மனிதர் பேரவையில் மிகவும் முக்கியமானவராக விளங்குகிறார்' என்று சொல்ல வேண்டியதாயிற்று. இதற்கு முன்பு கீழை நாட்டினர் யாருமே அமெரிக்க சமுதாயத்தின் மீது இப்படி ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதில்லை' என்று தான் எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.
சிகாகோ சொற்பொழிவுக்குப் பிறகு இந்தியாவின் வரலாற்றில் எல்லாவிதத்திலும் ஒரு மறுமலர்ச்சி தோன்றியது. இந்த உண்மையை இந்திய வரலாற்றைக் கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள் நன்கு தெரிந்து கொள்வார்கள்.
இன்று (செப்.11) சுவாமி விவேகானந்தர்
சிகாகோ சர்வ சமயப் பேரவையில் உரையாற்றியதன் 125 -ஆம் ஆண்டு நிறைவு நாள்.
கட்டுரையாளர்:
தலைவர், ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம், மதுரை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/11/இறைவனின்-பிரதிநிதி-இவர்-2997729.html
2997728 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பாரத சிங்கத்தின் கர்ஜனை வ.மு. முரளி DIN Tuesday, September 11, 2018 01:30 AM +0530
உலகை மாற்றி அமைத்த உரைகள்' என்ற பட்டியலில் சுவாமி விவேகானந்தரின் சிகாகோ உரைகளுக்கு சிறப்பானதோர் இடம் உண்டு. 1893, செப்டம்பர் 11-இல் அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் கூடிய சர்வ சமயப் பேரவையில் அவர் நிகழ்த்திய உரை, உலக சமய வரலாற்றில் முக்கியமான ஒன்றாக இடம்பெற்றுவிட்டது. சமயங்களின் அடிநாதம் மக்களை மேம்படுத்துவதே என்பதுதான் அவரது பிரகடனம்.
உலகிலுள்ள சமயங்கள் அனைத்திலும் இணக்கம் காணும் முயற்சியாக சிகாகோவில் அந்தப் பேரவை கூடியிருந்தது. பல்வேறு சமயங்களின் பிரதிநிதிகள் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தும் வந்து அதில் கலந்துகொண்டனர். அவர்களில் பலரும் தத்தமது சமயத்தின் சிறப்பை முன்வைப்பதையே கடமையாகக் கொண்டு உரையாற்றிய நிலையில், பாரதத்தின் இளஞ்சூரியனாக அங்கு சென்றிருந்த சுவாமி விவேகானந்தர், சமயம் கடந்த பேருண்மையை நிலைநாட்டினார். 
அமெரிக்க சகோதரிகளே, சகோதரர்களே.. ' என்ற வார்த்தைகளுடன் அவர் தனது உரையைத் தொடங்கியபோது, அவரது பேரன்பு கலந்த சொற்களின் தாக்கத்தால் அவையே சில நிமிடங்கள் ஆர்ப்பரித்தது. இந்த வார்த்தைகளை அதற்கு முன் சிலர் கூறியிருந்தபோதும், விவேகானந்தர் கூறியபோதுதான் அதன் உண்மைப் பொருளை அந்த அவை உணர்ந்து கொண்டது.
பிற சமயக் கொள்கைகளை வெறுக்காமல் மதித்தல், அவற்றை எதிர்ப்பின்றி ஏற்றுக் கொள்ளுதல் ஆகிய இரு பண்புகளை உலகுக்குப் புகட்டிய மதத்தைச் சார்ந்தவன் நான் என்பதில் பெருமை அடைகிறேன். எதையும் வெறுக்காமல் மதிக்க வேண்டும் என்னும் கொள்கையை நாங்கள் நம்புவதோடு, எல்லா மதங்களும் உண்மை என்று ஒப்புக் கொள்ளவும் செய்கிறோம்...' என்று அவர் தொடர்ந்தபோது, மாந்தர் அனைவரையும் சகோதரர்களாக அரவணைக்கும் பாரத ஞானத்தை உலகம் அறிந்தது.
யார் என்னை எந்த வழியில் அடைய முயன்றாலும் அவர்களை நான் அடைகிறேன். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வழியில் என்னை அடைய முயல்கிறார்கள். அவை அனைத்தும் இறுதியில் என்னையே அடைகின்றன' என்ற பகவத் கீதை சுலோகத்தைச் சொல்லி அவர் அமர்ந்தபோது, பேரவையில் கரவொலி அடங்க வெகுநேரமாயிற்று.
மறுநாள் அமெரிக்க செய்தித்தாள்களில் சுவாமி விவேகானந்தர் கதாநாயகன் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டார். கீழ்த்திசை ஞானிகளில் தலைசிறந்தவர் அவர் என்று போற்றப்பட்டார். அடுத்து வந்த நாள்களில் சர்வ சமயப் பேரவையில் அலுப்புத் தட்டிய போதெல்லாம், அவைக்குப் புத்துயிரூட்ட உரையாற்றுமாறு சுவாமி விவேகானந்தர் அழைக்கப்பட்டார்.
அந்தப் பேரவையில் பங்கேற்பதற்கு முன் அவர் அடைந்த இடர்கள் பல. அவை அனைத்தையும் குருதேவர் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் மீதான பக்தியால் கடந்தார் சுவாமி விவேகானந்தர். அப்போது அவருக்கு வயது 30 மட்டுமே. காவியுடை தவிர வேறெதுவும் சொத்தாக இல்லாத அந்த சந்நியாசியை அமெரிக்கா துவக்கத்தில் ஆதுரத்துடன் வரவேற்கவில்லை. ஆயினும், தனது தன்னம்பிக்கையாலும், வைராக்கியத்தாலும், கடுமையான பிரம்மச்சரிய விரதத்தாலும், அனைத்துத் தடைகளையும் அவர் கடந்தார். தனது தவ வாழ்வால் அடைந்த தேஜஸ் அவரது வழிகளைத் தெளிவாக்கியது. முன்பின் தெரியாத அவரை சர்வ சமயப் பேரவையில் பேச வைக்க அமெரிக்க அறிஞர்களே பரிந்துரைத்ததை வேறெவ்வாறு நாம் புரிந்துகொள்வது?
அமெரிக்கா செல்வதற்கு முன் பாரதம் முழுவதும் அவர் நிகழ்த்திய யாத்திரை, அவரை புடம் போட்டிருந்தது. குமரிமுனையில் மூன்று நாள்கள் செய்த தவத்தின் பயனாக அவருக்கு உலகை உய்விக்கும் ஞானம் கிட்டிற்று. அமெரிக்காவில் நிகழும் சர்வ சமயப் பேரவையில் இந்து சமயப் பிரதிநிதியாக சுவாமி விவேகானந்தர் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆணையிடும் பாக்கியம் தமிழக இளைஞர்களுக்குக் கிடைத்தது. அதன் விளைவே, அந்த வங்க இளைஞர் நாடு திரும்பியவுடன் ராமேஸ்வரக் கடற்கரை மண்ணில் புரண்டு நெக்குருகி நெகிழ்ந்த நிகழ்வு.
1893 செப்டம்பர் 11 முதல் 27 வரை நடைபெற்ற சிகாகோ சர்வ சமய மாநாட்டில் சுவாமி விவேகானந்தர் ஆற்றிய உரைகளில் வரவேற்புக்கு மறுமொழி', நாம் ஏன் ஒத்துப் போவதில்லை?', இந்து மதம்', மதம் இந்தியாவின் அவசரத் தேவையன்று', புத்த மதம் இந்து மதத்தின் நிறைவு', நிறைவு நாள் உரை' என ஆறு தலைப்புகளில் பேசியவை நமக்குக் கிடைத்துள்ளன.அந்த உரைகள் தொகுக்கப்பட்டு சிகாகோ சொற்பொழிவுகள்' என்ற தலைப்பில் சிறு நூலாக ராமகிருஷ்ண மடத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அளவில் சிறிதெனினும் அதன் கீர்த்தி மிகப் பெரிது. உதவி செய், சண்டை போடாதே; ஒன்றுபடுத்து, அழிக்காதே; சமரசமும் சாந்தமும் வேண்டும், வேறுபாடு வேண்டாம்' என்று தனது நிறைவுரையில் அவர் குறிப்பிட்டது, உலக சர்வ சமயப் பேரவையின் இலக்காக ஒலித்தது. அனைத்து மதங்களும் உபதேசிப்பது ஒன்றே என்று அவர் கூறி இன்றுடன் 125 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துவிட்டன.
அன்றைய உலகம் இன்றில்லை. விஞ்ஞான வளர்ச்சியால் உலகம் இன்று உள்ளங்கைக்குள் அடங்கிவிட்டது. ஆனால் சமயத்தின் உட்பொருளை உணராத மதவெறியாளர்களால் உலகம் இன்னல்படுவது தொடர்கிறது. ஒவ்வொரு சமயத்தவரும் சுவாமி விவேகானந்தர் குறிப்பிட்டது போல கிணற்றுத் தவளைகளாகவே இருக்கத் தலைப்படுகின்றனர். அவர்கள் சமய சாகரத்தின் பேராற்றலை உணரும் நாளில் உலகில் அன்பு தவழும்; அமைதி திகழும். 
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்றுரைத்த தமிழ்ப்புலவனின் வழிநின்று, வசுதைவ குடும்பகம்' என முழங்கிய வேதவழி சென்று, சிகாகோவில் சர்வ சமய ஒற்றுமைக்குக் குரல் கொடுத்த சுவாமி விவேகானந்தரை நினைவில் கொள்ள வேண்டிய நாள் இன்று. அவரது சிகாகோ பேருரையை நினைவில் கொள்வதன் வாயிலாக மானுட மாண்பை நம்மால் உயர்த்த முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/11/பாரத-சிங்கத்தின்-கர்ஜனை-2997728.html
2997446 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ரூபாய் நோட்டுகளால் ஆபத்து  பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Monday, September 10, 2018 02:55 AM +0530 அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் கிருமிகள் இப்போது ரூபாய் நோட்டுகளிலும் ஒட்டிக் கொண்டு விட்டன. சாப்பிடுவதற்கு முன்பும், கழிவறைக்கு சென்று வந்த பின்பும் நாம் கட்டாயம் கைகளைக் கழுவ வேண்டும் என மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர். ஏனெனில், நம் கைகளில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் நுண்கிருமிகள் பல விதமான நோய்கள் உருவாகக் காரணமாகும்.
 இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சில் 2015-ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டிருந்த ஆய்வறிக்கையில், ரூபாய் நோட்டுகள், சிறுநீரக தொற்று, மூச்சுப் பிரச்னை, காச நோய், வயிற்றுப் போக்கு, தோல் நோய்கள், மூளைக் காய்ச்சல் உள்ளிட்ட 78 வகையான நோய்களைப் பரப்பும் கிருமிகளையும், 18 வகையான ஆன்டிபயாடிக் எதிர்ப்புக் கிருமிகளையும் கொண்டிருப்பதாக எச்சரித்திருந்தது.
 இந்த நோய் கிருமிகளில் 70 சதவீதம் யூகார்யோட்டா, 9 சதவீதம் பாக்டீரியா மற்றும் 1சதவீதம் வைரஸ் ஆகியவை இருக்கின்றன என்றும் கூறப்பட்டிருந்தது.
 பல வருடங்களுக்கு முன்பு இங்கிலாந்து நாட்டில் "ப்ளேக்' நோய் தாக்கியதில் ஏராளமானோர் உயிரிழந்தனர். விஞ்ஞானிகள் தலையை பிய்த்துக் கொண்ட நிலையில், கடைசியில் அதற்குக் காரணம் அங்கு புழக்கத்திலிருந்த ரூபாய் நோட்டுகளிலிருந்த கிருமிகள்தான் எனத் தெரிய வந்தது.
 உலகம் முழுவதும் அதிகளவில் பரிமாறிக் கொள்ளப்படும் ரூபாய் நோட்டுகள் இப்போது நோய்க்கிருமிகள் கடத்திகளாக இருக்கின்றன.
 ரூபாய் நோட்டுகளில் கிருமிகள் இருப்பதாக வந்த ஆய்வறிக்கையில் வெளியாகியிருந்த தகவல்களையடுத்து, அதில் படிந்திருந்த டிஎன்ஏ கைரேகைகளை ஆய்வு செய்த புதுடில்லியிலுள்ள மரபியல் மற்றும் ஒருங்கிணைந்த உயிரியல் ஆய்வு நிலைய (இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் ஜெனோமிக்ஸ் இன்டிக்ரேடிவ் பயாலஜி) விஞ்ஞானிகளும், "எய்ம்ஸ்' மருத்துவமனை மற்றும் ராம் மனோகர் லோகியா மருத்துவமனை டாக்டர்களும் நோய்களை உருவாக்கும் வைரஸ், பாக்டீரியா உள்ளிட்ட நுண்ணுயிர்கள் ரூபாய் தாள்களில் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர்.
 இந்திய ரூபாய் நோட்டுகள் காகிதங்களால் செய்யப்படுவதில்லை. பருத்தியும் லினெனும் கலந்த ஒரு பிரத்யேகத் துணியால் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இதுவே கிருமிகள் குடியேற வசதியாக இருக்கின்றன.
 எளிதில் கிழியாமல் இருப்பதற்காக அச்சிடப்படும் ரூபாய் நோட்டுகளின் கடினத் தன்மை காரணமாக, அதில் நோய்க்கிருமிகள் அதிக நாட்கள் வாழும் என்றும், ரூபாய் தாள்கள் எவ்வளவு முறை கைமாறுகின்றன என்பதைப் பொருத்தும், அதன் ஈரத்தன்மையின் அடிப்படையிலும் நோய்க்கிருமிகள் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்றும் மருத்துவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
 அதிக மதிப்புடைய ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என அறிவித்ததற்கு முன்பு வரை, இந்தியாவில் 17.97 லட்சம் கோடி ரூபாய் நோட்டுகள் புழக்கத்திலிருந்தன.
 ரூபாய் நோட்டுகளை எண்ணும் போது விரல்களில் எச்சில் தொட்டு எண்ண வேண்டாம் என்றும், தொற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகள், இறைச்சி விற்பனையாளர்கள் கையாளும் ரூபாய் தாள்களில் அதிக அளவில் நோய்க்கிருமிகள் இருக்கும் எனவும் இத்துறை வல்லுநர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.
 பணத்தை கையாளும் போது, முடிந்த அளவுக்குக் கைகளை சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், மிக மோசமான அழுக்கடைந்த பணத்தைத் தொட்டால் உடனே கைகளைக் கழுவ வேண்டும் என்றும், மிகவும் பழைய நோட்டுகளை உடனே வங்கிகளில் கொடுத்து மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், அவற்றை ஈரமாக்கக் கூடாது என்றும், ரூபாய் நோட்டுகளையோ, நாணயங்களையோ வாயில் வைப்பது ஆபத்தானது என்றும் ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
 ஆனால், இதனை யாரும் பொருட்படுத்துவதில்லை. கடைகளில், பேருந்துகளில், திரையரங்குகளில், வங்கிகளில் என எல்லா இடங்களிலும் ரூபாய் நோட்டுகளை எச்சில்படுத்தியே எண்ணுகின்றனர். வங்கிகளில் பணம் பெறும் வாடிக்கையாளரும், ஏ.டி.எம்.மில் பணம் எடுப்பவரும்கூட நோட்டுகளை ஒருமுறைக்கு இருமுறை எச்சில்படுத்தி எண்ணி சரிபார்த்த பின்பே வெளியே வருகின்றனர். இதனால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்தை அவர்கள் உணர்ந்திருப்பதில்லை.
 ரூபாய் நோட்டுகளில் நோய் கிருமிகள் பரவுவது உண்மையெனில் வணிகர்கள் மட்டுமல்லாது நுகர்வோரும் பெருமளவில் பாதிக்கப்படுவார்கள். எனவே, ரூபாய் நோட்டுகளில் சுகாதார சீர்கேடுகள் ஏற்படுவதை ஆராயும் வகையில் இந்திய மருத்துவக் கழகம் இது குறித்து தீவிர ஆய்வு செய்து விசாரணை நடத்த வேண்டும் என்றும், அதனை தடுக்கும் நடவடிக்கைகளிலும் இறங்க வேண்டும் என்றும், அகில இந்திய வர்த்தகர்கள் கூட்டமைப்பு, மத்திய நிதி அமைச்சர் அருண் ஜேட்லிக்கும் தொழில் நுட்பத் துறை அமைச்சர் ஹர்ஷவர்தனுக்கும் கடிதம் எழுதியுள்ளது.
 இது குறித்து இந்திய ரிசர்வ் வங்கி இதுவரை எந்த விவரமும் தெரிவிக்காத நிலையில், மத்திய அரசு தக்க நடவடிக்கைகளை விரைவில் எடுக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம்.
 
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/10/ரூபாய்-நோட்டுகளால்-ஆபத்து-2997446.html
2997445 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆளுநரே! அறக்கடமையாற்ற முன்வருக!  பழ.நெடுமாறன் DIN Monday, September 10, 2018 02:54 AM +0530 இருண்ட சிறைக் குகையில் 27 ஆண்டு காலத்திற்குப் பிறகு மின்னல் கீற்றுப் போல ஒளி பரவத் தொடங்கியுள்ளது. 6-9-2018 அன்று உச்சநீதிமன்றம் வரலாற்று முதன்மை வாய்ந்த தீர்ப்பினை அளித்துள்ளது. "ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் ஆயுள் தண்டனைப் பெற்றுள்ள 7 பேரின் விடுதலை குறித்து தமிழக அரசு அளிக்கும் பரிந்துரையை ஆளுநர் ஏற்று முடிவெடுக்கலாம்' எனக் கூறியுள்ளது.
 1991-ஆம் ஆண்டு மே 21-ஆம் தேதி முன்னாள் தலைமை அமைச்சர் ராஜீவ் காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டில் சி.பி.ஐ.-யின் சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு 26 பேரைக் கைது செய்தது. இதில் 13 பேர் தமிழ் நாட்டுத் தமிழர்கள். 13 பேர் ஈழத் தமிழர்கள் என்பது தற்செயலானதன்று. புலன் விசாரணையும் நீதிமன்ற விசாரணையும் 7 ஆண்டு காலம் நடைபெற்று 1998-ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் 26 பேருக்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டபோது உலகமே அதிர்ந்தது. ஒரு கொலை வழக்கில் 5 பெண்கள் உட்பட 26 பேருக்கு ஒட்டுமொத்தமாக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது உலக நீதிமன்ற வரலாற்றில் இதுதான் முதல் தடவையாகும்.
 உலக மனித உரிமை அமைப்புகளில் முதன்மையான சர்வதேச மன்னிப்பு சபை இத்தீர்ப்பை "நீதித்துறை படுகொலை' எனக் கூறியது. இதை ஒட்டி இந்தியாவெங்கிலும் உள்ள மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் மரண தண்டனைக்கு எதிரான இயக்கங்கள் கடும் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தன. 26 தமிழர்கள் உயிர் காப்பு வழக்கு நிதிக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டு, மக்களிடம் நிதி திரட்டப்பட்டு உச்சநீதிமன்றத்தில் 27-2-1998 அன்று மேல்முறையீட்டு மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது.
 இந்த வழக்கை விசாரிப்பதற்காக 24-8-1998 அன்று நீதியரசர்கள் கே.டி. தாமஸ், டி.பி. வாத்வா, அப்துல் காதர் காத்ரி ஆகிய மூவர் கொண்ட ஆயம் அமைக்கப்பட்டது. 26 பேரின் சார்பில் மூத்த வழக்குரைஞர் என். நடராசன் வாதாடினார். இது குற்றவியல் சட்டப்படி தொடரப்பட வேண்டிய கொலை வழக்கே தவிர கொடிய தடா சட்டத்தின் கீழ் தொடரப்பட வேண்டிய வழக்கு அல்ல என்பது அவருடைய வாதத்தின் மையமாக அமைந்தது. 23-9-1998 அன்று தொடங்கிய இந்த வழக்கின் விசாரணை 15-1-1999 வரை (சுமார் 4 மாத காலம்) நடைபெற்றது. இறுதியாக 11-5-1999-இல் உச்சநீதிமன்ற ஆயம் தனது தீர்ப்பை வழங்கியது.
 நளினி, முருகன், சாந்தன், பேரறிவாளன் ஆகியோரின் மரண தண்டனை உறுதி செய்யப் பெற்றது. இராபர்ட் பயஸ், ஜெயக்குமார், ரவிச்சந்திரன் ஆகியோருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. எஞ்சிய 19 பேரும் விடுதலை செய்யப் பெற்றனர். இத்தீர்ப்பு மக்கள் மத்தியில் பெரும் வினாவை எழுப்பியது. ராஜீவ் கொலையாளிகள் என சி.பி.ஐ. சிறப்புப் புலன் விசாரணைக் குழுவினால் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, தடா நீதிமன்றத்தினால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களில் 19 பேர் குற்றமற்றவர்கள் என விடுதலை செய்யப்பட்டது எப்படி? குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் சார்பில் உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்யப்படாமல் போயிருக்குமானால் இந்த 19 பேரும் மரண தண்டனைக்கு உள்ளாகியிருப்பார்கள். அப்படியானால் இந்த நீதி பிழைபட்ட நீதியோ என்ற அய்யப்பாடு மக்களுக்கு எழுந்தது.
 இதைத் தொடர்ந்து 4 தமிழர்களின் மரண தண்டனையை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன் வைத்து மாபெரும் மக்கள் இயக்கம் தொடங்கப் பெற்றது. மாணவர்கள், வழக்குரைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் போன்ற பல தரப்பினரும் மரண தண்டனை ஒழிப்பு மாநாடுகள் நடத்தினார்கள்.
 உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர், உயர்நீதிமன்ற முன்னாள் நீதியரசர்கள் நெட்டு சீனிவாசராவ், டேவிட் அன்னுசாமி, சுரேஷ், பி. டி. ஜானகி அம்மாள், பி. சந்திரசேகர மேனன், பி. பி. உமர் கோயா, எஸ். ஆர். சந்திரன் போன்றவர்களும், முன்னாள் சி. பி. ஐ. தலைமை இயக்குநராக இருந்த வி. ஆர். லட்சுமி நாராயணன், முன்னாள் துணை வேந்தர்களான முனைவர் வசந்தி தேவி, முனைவர் கே. எம். வஹாயுதீன், முனைவர் எம். ஏ. கரீம் போன்றவர்களும் பேராசிரியர்களும் எழுத்தாளர்களும் மரண தண்டனைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தனர்.
 முன்னணி மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்களான கே. ஜி. கண்ணபிரான், பால கோபால், ஹென்றி டிபேன், முகுந்தன் மேனன் போன்றவர்களும் பிற மாநிலங்களைச் சேர்ந்த ஹிரேன் முகர்ஜி, சுனித் குமார் சாட்டர்ஜி, சிம்ரஞ்சித் சிங் மான், ஜே. ஆர். ஜேட்லி, மோகினி கிரி போன்றவர்களும் குரல் கொடுத்தனர்.
 17-10-1999 அன்று அப்போதைய தமிழக ஆளுநர் பாத்திமா பீவியிடம் நால்வரின் கருணை மனுக்கள் அளிக்கப்பட்டன. அவர் அதை ஏற்க மறுத்து தள்ளுபடி செய்தார். உடனடியாக நால்வர் சார்பில் உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட வழக்கில் மூத்த வழக்குரைஞர் கே. சந்துரு (பிற்கால நீதியரசர்) ஆளுநரின் ஆணை செல்லாது என்று வாதாடினார். தமிழக அமைச்சரவையின் ஆலோசனை பெறாமல் தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் ஆளுநருக்கு அரசியல் சட்டப்படி கிடையாது என்பதுதான் அவரின் வாதமாகும்.
 அரசியல் சட்ட அமைப்பின் 181-ஆம் பிரிவின்படி பிறப்பிக்கப்பட்ட ஆளுநரின் ஆணையைப் பரிசீலனை செய்ய இந்த நீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் இல்லை என ஆளுநர் சார்பில் வாதிடப்பட்டது. ஆனால், இந்த வாதத்தை உயர்நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை. மூத்த வழக்குரைஞர் கே. சந்துரு உச்ச நீதிமன்றத்தினால் அளிக்கப்பட்ட பல்வேறு தீர்ப்புகளை எடுத்துக்காட்டி ஆளுநரின் ஆணை செல்லாததாகும் என வாதாடினார். இதை ஏற்றுக் கொண்ட உயர்நீதிமன்ற நீதியரசர் கே. கோவிந்தராசன் 25-11-1999 அன்று அளித்தத் தீர்ப்பில் பின் வருமாறு குறிப்பிட்டார்:
 "அரசமைப்புச் சட்டத்தின்படி குடியரசுத் தலைவர் இந்திய ஒன்றியத்தின் தலைமை நிர்வாகி ஆவார். அவரிடம் ஒன்றியத்தின் நிர்வாக அதிகாரம் மேவி நிற்கும். அதைப் போன்று ஆளுநர் என்பவர் சம்பந்தப்பட்ட மாநிலத்தின் தலைமை நிர்வாகி ஆவார். அவரிடம் அந்த மாநிலத்தின் நிர்வாக அதிகாரம் மேவி நிற்கும். அரசியல் சட்டத்தில் உள்ள 72-ஆம் மற்றும் 161-ஆம் பிரிவுகள் முறையே குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் அந்தந்த மாநில ஆளுநர்களுக்கு கருணை மனுக்களில் மன்னித்தல் முதலிய அதிகாரங்களை வழங்கியுள்ளன.
 குடியரசுத் தலைவர் அல்லது ஆளுநர் ஆகியோர் தமது அமைச்சரவைகளின் உதவியுடனும் ஆலோசனையுடனும் மட்டுமே செயல்படுவர். அவர்கள் நேரடியாக நிர்வாகப் பணிகளை மேற்கொள்ள இயலாது. தண்டனைக்கு எதிரான மேல் முறையீட்டினை முடிவு செய்யும் பணியானது நிர்வாகப் பணியாகும். எனவே மாநில அரசால் அவருக்கு வழங்கப்படும் ஆலோசனைக்கு இணங்கவே ஆளுநர் செயற்பட வேண்டும்.
 ஆளுநர் ஆணை பிறப்பிப்பதற்கு முன்பாக அரசியல் சட்ட அமைப்பினைப் பின்பற்றவில்லை; உச்சநீதிமன்றம் அளித்தத் தீர்ப்புகளையும் பின்பற்றவில்லை. எனவே அவரது ஆணை சட்டப்படியாகச் செல்லத்தக்கதல்ல. எனவே, இந்த ஆணை நீக்கப்படுகிறது. மனுதாரர்கள் மனுவின் மீது அமைச்சரவையின் ஆலோசனையைப் பெற்று அதற்குப் பிறகு புதிய ஆணையை அவர் பிறப்பிக்கலாம்' என தனது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டார்.
 ஆளுநராக இருந்த பாத்திமா பீவி உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்தவர். எனவே இத்தீர்ப்பிற்கு எதிராக மேல் முறையீடு செய்தாலும் பயனிருக்காது என்பதை உணர்ந்து அவ்வாறு செய்யவில்லை.
 இந்தத் தீர்ப்பின் நகலுடன் நால்வரின் மரண தண்டனைக்கு எதிராக 12 லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட மக்கள் கையெழுத்திட்ட விண்ணப்பத்தை 30-11-1999 அன்று ஐம்பதினாயிரத்திற்கு மேற்பட்டவர்கள் மாபெரும் ஊர்வலமாகச் சென்று அன்றைய முதல்வர் மு. கருணாநிதியிடம் அளித்தோம். ஆனால் நளினிக்கு மட்டும் கருணைக் காட்டப்பட்டு ஆயுள் தண்டனையாக்கப்பட்டது. மற்ற மூவருக்கும் கருணைக் காட்டப்படவில்லை.
 அதன் பிறகு குடியரசுத் தலைவருக்கு மூவர் சார்பின் கருணை மனுக்கள் அனுப்பப்பட்டன. 11 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவை ஏற்க மறுத்து தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன. இந்த தாமதத்தை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. 18-2-2014 அன்று மூவரின் மரண தண்டனையை உச்சநீதிமன்றம் ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்து தீர்ப்பளித்தது.
 இதனையடுத்து, அப்போதைய ஜெயலலிதா அரசு ஆயுள் தண்டனை பெற்ற 7 பேரையும் விடுதலை செய்ய முடிவு செய்தது. தமிழக சட்டமன்றப் பேரவையிலும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. தமிழக அரசு மத்திய அரசுக்குக் கடிதமும் எழுதியது. ஆனால் மத்திய அரசு இந்த விடுதலை நடவடிக்கைக்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தது. மேலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சார்பாக புதிய மனுக்களும் தாக்கல் செய்யப்பட்டன.
 இது தொடர்பான வழக்கில் கடந்த ஆகஸ்டு 20-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றத்தில் விசாரணை நடைபெற்றது. பின்னர் செப்டம்பர் 6-ஆம் தேதியன்று உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் ரஞ்சன் கோகோய், நவீன் சின்கா, கே. எம். ஜோசப் ஆகியோர் அடங்கிய ஆயம் "ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட 7 பேரின் விடுதலை குறித்து ஆளுநருக்கு தமிழக அரசு பரிந்துரை செய்யலாம். அதை ஆளுநர் பரிசீலித்து முடிவு எடுக்கலாம்' என்று கூறியது.
 வாழ்வின் வசந்த காலமான இளமைப் பருவத்தை சிறையில் தொலைத்து விட்ட இந்த 7 பேரையும் விடுதலை செய்வது குறித்து முடிவு செய்யும் அதிகாரம் தமிழக அமைச்சரவைக்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஏற்கெனவே 1999-ஆம் ஆண்டில் உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பின்படி, அமைச்சரவைக்குள்ள இந்த அதிகாரத்தை உச்சநீதிமன்றமும் உறுதி செய்துள்ளது. முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவும் 7 பேரையும் விடுதலை செய்ய உறுதி பூண்டிருந்தார். அதில் குறுக்கிட்ட தடைகள் அகற்றப்பட்டுவிட்டன. தற்போது தமிழக முதல்வர் தலைமையில் கூடிய அமைச்சரவை 7 பேரை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என ஆளுநருக்கு பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்த மனித நேய நடவடிக்கையை ஏற்று மக்கள் விருப்பத்தை மதித்து தனது அறக்கடமையை ஆளுநர் நிறைவு செய்வார் என நம்புகிறோம்.
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/10/ஆளுநரே-அறக்கடமையாற்ற-முன்வருக-2997445.html
2996431 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சட்டம் கடமையைச் செய்யுமா?  வாதூலன் DIN Saturday, September 8, 2018 05:15 AM +0530 கடந்த மாதம், கோயம்புத்தூர் உக்கடம் பகுதியில் வேகமாக வந்த ஒரு கார், பேருந்துக்காகக் காத்து நின்ற சிலரின் மேல் மோதி அவர்கள் மரணமடைய காரணமாயிருந்தது. அந்த விபத்து நடந்தது இரவு நேரத்திலல்ல, பட்டப் பகலில். அந்தச் செய்தியின் ஈரம் உலருவதற்கு முன்னரே சென்னை சாந்தோம் பகுதியில், இரவு ஒன்பது மணிக்கு ஒருவர் காரை வேகமாக ஓட்டி வந்தார். அந்த கார், சாலையோரம் சவாரிக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்த ஆட்டோவின் மீது மோதியதில் கார் ஓட்டுநர் இறந்து போனார்.
 இத்தனைக்கும் ஓட்டுநர் ஒரு வழக்குரைஞர். ஒரு விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காக விரைவாகச் செல்ல வேண்டியிருந்ததாம். ஓட்டுநர் குடிபோதையில் இருந்ததாக முதற்கட்ட செய்திகள் தெரிவித்தன.
 கடந்த வாரம், ஓட்டுநர் உரிமம் பெறுவதற்கான வயதை அடையாத சிறுவன் ஒருவன் தறிகெட்டுக் கார் ஓட்டியதில், பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அவன் நண்பன் மரணமடைய நேர்ந்தது. இது போன்ற நிகழ்வுகள் தொடர்ச்சியாக நடப்பதைக் காணும் போது, தமிழ்நாட்டில் சட்டம் என்னதான் செய்கிறது என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.
 மது போதையில் வாகனம் ஓட்டுவதற்கும், 18 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்கள் வாகனம் ஓட்டுவதற்கும் தடை உள்ளது. பின்னதற்குப் பெற்றோர் தண்டனை பெறுவார் என்றும் காவல்துறை எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளது. ஆயினும் ஏனோ நடைமுறைக்கு வரவில்லை.
 பிரபலங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். இத்தகைய சட்டம் மீறிய செயல்களில் ஈடுபடும்போது அவர்கள் பெருமிதமே கொள்கிறார்களோ என்கிற ஐயம் ஏற்படுகிறது. பிரபல நடிகரின் பிள்ளையோ, பிரபல இயக்குநரின் மகனோ இது போன்ற நிகழ்வுகளில் சிக்கிக் கொள்ளும்போது அவர்களின் புன்னகை தவழும் முகங்களைப் பார்க்க முடிகிறது. மும்பையில் மிகப் பிரபல இந்தி நடிகர் ஒருவர் அப்பாவி பாதசாரியின் உயிரைப் பறித்ததற்காகச் சிறையில் அடைப்பட்டார். அவர் ஜாமீனில் விடுதலையானதை, ரசிகர்கள் கொண்டாடினார்களாம்.
 இதற்கு சமீபத்திய உதாரணம், பிரபல தெலுங்கு நடிகரின் மரணம். இவர் காரை அதிவேகத்தில் ஓட்டியதுமல்லாமல், இருக்கைப் பட்டையும் (ஸீட் பெல்ட) அணிந்துகொள்ளவில்லையாம்.
 இத்தகைய விபரீத நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் முக்கியக் காரணம், சில நற்பண்புகள் குறித்த மதிப்பீடுகள் நீர்த்துப் போனதுதான். ஒரு காலத்தில், நீதிமன்றம் ஏறுவதே மானக்குறைவு என்று கருதப்பட்டது.
 இப்போது நிலைமை தலைகீழ். மூன்று வார முன்பு கையூட்டு பெற்றதாக கைது செய்யப்பட்ட சுங்கத்துறை அதிகாரிகளின் படம் வெளியானது. அதில் ஓரிரு பேர் மட்டுமே முகத்தை மூடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
 இன்னமும் ஓர் அம்சம் புதிராகவே படுகிறது. நிதி மோசடிக் குற்றங்கள்; சீட்டுக் கம்பெனி கையாடல்; குடும்பத் தகராறால் கொலை; ஆள் கடத்தல்; வங்கிக் குற்றங்கள் போன்றவற்றை நிருபிக்கப் பல வரைமுறைகள் உள்ளன. முதல் தகவல் அறிக்கையிலிருந்து குற்றப் பத்திரிகை வரை கொண்டு போய் சந்தர்ப்ப சாட்சியங்களை வைத்து ஆதாரத்துடன் நிருபிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அரசுக்கு உள்ளது.
 இந்த இடத்தில் தேவன் எழுதிய "ஜஸ்டிஸ் ஜகந்நாதன்' நாவலிலிருந்து சில வரிகளை மேற்கோளிடுவது மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும். அரசு தரப்பு வழக்குரைஞர் நண்பரிடம், "ஒரு குற்றம் நடந்தது என்றால், அது என்ன குற்றமானாலும் சர்க்காருக்கு எதிராகச் செய்ததாகத்தான் எடுத்துக் கொள்ளுகிறோம். யார் குற்றம் செய்தவனாக இருந்தாலும், சமூகத்தைப் பாதுகாக்கிறதற்காகவும், மறுபடி அதே போல செய்யாமல் தடுக்கவும், அந்த ஆளைத் தண்டிக்கிறோம்' என்று கூறுகிறார்.
 நீதிபதி தமது இறுதி உரையில், "உண்மைக் குற்றவாளியைத் தப்ப விடுவதும் சமூகத்துக்குச் செய்யப்படும் ஒரு துரோகம் என்பதில் சந்தேகமில்லை' என்று கூறுகிறார்.
 வாகன விபத்துக்களில் அசலான குற்றவாளி இன்னாரென்று தெரிந்தவுடன், காவல் துறையினர் வழக்குத் தொடுத்து, சான்றுகளுடன் நிரூபித்து அதிகபட்ச தண்டனையை வாங்கிக் கொடுக்க இயலாதா?
 பொதுவாகவே நம் நாட்டில் பணம் செலவு செய்யத் தயாராகயிருந்தால், எந்தக் குற்றத்திலிருந்தும் தப்பிவிடலாம் என்ற மனோபாவம் நிலவுகிறது. அதுவும் தமிழ்நாட்டில் இந்தப் போக்கு வெளிப்படையாகவே தெரிகிறது.
 இங்கு சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தி நடவடிக்கை எடுப்பதில் மெத்தனமே நிலவுகிறது. இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, இரு சக்கர வாகன ஓட்டிகளுக்கு தலைக்கவசம் மற்றும் ஆட்டோ கட்டணம். இந்த இரண்டு விஷயங்களிலும் 2011-இல் சுறுசுறுப்பாக காவல் துறையினர் செயல்பட்டனர். இன்று?
 இரு சக்கர வாகன ஓட்டிகளுக்கு காவல்துறையினர் அறிவுரை வழங்குகிறார்கள். எச்சரிக்கை விடுக்கிறார்கள். தங்கள் உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக, தலைக்கவசமணிந்த வாகன ஓட்டிகளுக்குப் போலீசார் இனிப்பு வழங்கினார்களென்ற செய்தியை படிக்கும்போது சிரிப்புத்தான் வந்தது. சட்ட விதியை மீறுபவர்களுக்கு ஏன் போலீசார் கடுமையான தண்டனை விதிக்க முடிவதில்லை?
 பிற மாநிலங்கள் இதில் சற்று மேல்தான். குறிப்பாக மும்பை, பெங்களூரு போன்ற நகரங்கள். மும்பையில், மின்சார ரயில், பேருந்து போன்ற போக்குவரத்து வசதிகள் அதிகம். இருந்தும் கூட, ஆட்டோக்காரர்கள் மீட்டரின்படிதான் வசூல் செய்கிறார்கள். பாக்கி தொகையைக் கொடுக்கிறார்கள். பெங்களூரில் தலைக்கவசம் அணியாத இரு சக்கர வாகனங்களைக் காணவே முடியாது. தமிழ்நாட்டிலும் அந்த நிலை விரைவில் வரவேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/08/சட்டம்-கடமையைச்-செய்யுமா-2996431.html
2996429 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாற்றங்களும் ஏமாற்றங்களும்  உதயை மு. வீரையன் DIN Saturday, September 8, 2018 05:14 AM +0530 மத்திய அரசு, தற்போதுள்ள பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவைக் கலைத்து விட்டு இந்திய உயர்கல்வி ஆணையம் அமைக்கவிருப்பதும், ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வையடுத்து தமிழக அரசு புதிய போட்டித் தேர்வை அறிவித்திருப்பதும் ஆசிரியர்-மாணவர்-பெற்றோர் மட்டுமல்லாது கல்வியாளர்களையும் கலக்கத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளன.
 சுய சிந்தனையை வளர்ப்பதே உயர்கல்வியின் நோக்கம் என்ற கொள்கையோடு உருவாக்கப்பட்டது பல்கலைக்கழகக் கல்வி வாரியம். இதற்குக் காரணமானவர் தத்துவப் பேராசிரியராக வாழ்வைத் தொடங்கி குடியரசுத் தலைவராக உயர்ந்த டாக்டர் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன். அவர் தலைமையில் 1948-இல் உருவாக்கப்பட்டது இது.
 "அனைவருக்கும் தரமான உயர்கல்வி' என்ற இலக்கோடு 1956-இல் உருவான பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (யு.ஜி.சி.) சட்டபூர்வ அமைப்பு. மாணவர் கல்வி உதவித் தொகை திட்டத்தை முன் வைத்த சி.டி. தேஷ்முக் மற்றும் மகளிர் பல்கலைக்கழகங்களை நிறுவ திட்டங்கள் தீட்டிய மாதுரிஷா ஆகிய இருவரும் ஒரு ரூபாய் மாத ஊதியத்துக்கு இதன் தலைவர்களாகப் பணியாற்றினர். இவ்வாறு கல்வியாளர்களாலும், தொலைநோக்குப் பார்வையாளர்களாலும் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கல்விக் கழகம் இப்போது கலைக்கவிருப்பது வருத்தத்தை அளிக்கிறது.
 இப்போது இருக்கும் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவைக் கலைத்துவிட்டு இந்திய உயர்கல்வி ஆணையம் என்ற புதிய அமைப்பு வரவிருக்கிறது. இதனால் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும், கல்லூரிகளுக்கும் தொடர்பே இல்லாதவர்கள், இனி அனைத்து உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் திட்டத்தை மதிப்பிட்டு மானியம் வழங்கலாம்.
 உயர்கல்வியின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கவிருக்கும் இந்த நடவடிக்கையின் முன்னோட்டம் 2018 ஜூன் 28 அன்று மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சகத்தின் இணையதளத்தில் ஆங்கில மொழியில் மட்டும் வெளியிடப்பட்டது. வேறு எந்த இந்திய மொழியிலும் வெளியிடப்படவில்லை.
 கருத்து கேட்கும் முன்வரைவாகவே அது முன்வைக்கப்பட்டாலும் குறுகிய கால அவகாசமே கருத்து கேட்புக்குத் தரப்பட்டது. அதிலும் மசோதா என்பதற்குப் பதிலாக சட்டம் என்ற பதத்துடன் "இந்திய உயர்கல்வி ஆணையம் சட்டம் 2018' முன் வரைவாக அறிவிக்கப்பட்டது.
 ஒரு சட்டம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முன்பாக நாடாளுமன்றத்தில் அதற்கான மசோதா தாக்கல் செய்யப்படும். அதற்கு குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் கிடைத்த பிறகுதான் சட்டமாக மாறும். அதுவரை அது வரைவு மசோதா என்றே அழைக்கப்படும். ஆனால் இந்த ஆவணம் "முன் வரைவுச் சட்டம்' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது வியப்பளிக்கிறது.
 கல்வி என்பது மத்தியப் பட்டியலிலும், மாநிலப் பட்டியலிலும் இடம் பெற்றிருப்பதால் இந்த வரைவு மசோதா மாநில உரிமையை மீறும் விதமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது அரசமைப்புச் சட்டத்தின் நோக்கத்திற்கு எதிரானதாகும் என்று மாநிலங்கள் எதிர்க்கின்றன.
 அத்துடன் இந்த வரைவு மசோதா பிரிவு 3 துணைப்பிரிவு (6)-இன்படி உயர்கல்வி ஆணையத்தின் தலைவர் பதவிக்கு வெளிநாட்டு குடிமக்களில் ஒருவரை நியமிப்பதற்கு வழி செய்கிறது.
 "பல்கலைக்கழக மானியக் குழு' என்னும் அறுபதாண்டு கால சட்டபூர்வ அமைப்பு, அனைத்து அரசுக் கல்வி நிறுவனங்களுக்கும், அரசு உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் போதுமான நிதி கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டது. இதன் மூலம் கல்வி ஒரு சமூகப் பொருளாக உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அமைப்பைக் கலைப்பதற்கு இவ்வளவு அவசரம் ஏன்?
 முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசும் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவை ஒழித்துக்கட்ட திட்டமிட்டிருந்தது. அப்போதைய மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சர் கபில்சிபல், யுஜிசி செயல்படா அமைப்பாக உள்ளது என்றும் மாற்று அமைப்பை உருவாக்குவது பற்றியும் பேசியுள்ளார்.
 யுஜிசி செயல்படா அமைப்பாக இருப்பதற்கு யார் காரணம்? அதனை செயல்பட வைக்கும் பொறுப்பு அரசுக்கு இல்லையா? இந்தக் கேள்விகள் பரவலாக எழுந்ததும் அப்போதைய அரசு அடங்கிப் போனது.
 தமிழக அரசின் கல்வித்துறை, நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு பெரும் மாறுதல்களைச் செய்து மக்கள் மத்தியிலும், மாணவர் மற்றும் பெற்றோர் மத்தியிலும் புதிய நம்பிக்கைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
 பள்ளி ஆசிரியர் நியமனத்துக்குத் தகுதித் தேர்வு வந்தபோதே அதைக் கல்வியாளர்களும், ஆசிரியர் இயக்கங்களும் எதிர்த்தனர். பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்பு முடிந்த பிறகு ஆசிரியர் பணிக்கான பயிற்சியும், பட்டயமும் பெற்ற நிலையில், இந்தத் தேர்வு தேவைதானா என்ற கேள்வி எழுந்தது.
 இந்நிலையில், இப்போது தமிழக அரசின் ஆசிரியர் பணியிடங்களுக்கு போட்டித் தேர்வு நடத்தப்படும் என்று இரண்டாவது தேர்வையும் அறிவித்திருப்பது வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சியது போல இருக்கிறது.
 தமிழ்நாட்டில் ஆசிரியப் பயிற்சிப் பட்டம் பெற்றவர்களும், கல்வித் துறையில் பட்டம் பெற்றவர்களும் வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்து, அந்த வரிசையின் அடிப்படையில் பணி இடங்களுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதே இதுவரை இருந்து வந்த நடைமுறை.
 இந்த நிலை மாற்றப்பட்டு அவ்வப்போது உருவாகும் காலிப் பணியிடங்களுக்கு நேரடியாகவே போட்டித் தேர்வை நடத்தி, தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வகையில்தான் ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இப்போது அந்தத் தகுதித் தேர்வும் போதாமல், இன்னொரு தேர்வும் நடத்தப் போவதாகத் தமிழக அரசு கூறுவது ஏன்?
 வேலை வாய்ப்பு அலுவலகம் மூலம் தகுதியான ஆசிரியர்கள் கிடைப்பதில்லை என்றும், அப்படி கிடைப்பவர்கள் காலம் கடந்து வேலைக்கு வருவதால் படித்ததை மறந்து விட்டிருக்கிறார்கள் என்றும் சொல்லப்பட்டது.
 இப்போது படிப்பை முடித்துவிட்டு வருபவர்கள் உடனடியாகத் தகுதித் தேர்வு எழுதி வெற்றி பெறும் வாய்ப்பு இருக்கும்போது அவர்களுக்குப் பாடங்கள் மறந்து போகவும் வாய்ப்பில்லை. அப்படியிருந்தும் தகுதித் தேர்வு, போட்டித் தேர்வு என்று இரண்டு தேர்வுகள் நடத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன?
 வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைப் போக்க வேண்டிய அரசுகள் தங்கள் கடமைகளில் இருந்து நழுவுகின்றன. இது மாணவரிடம் அவநம்பிக்கையையும், ஊழலையும் வளர்க்கவே உதவும். ஆசிரியர் தேர்வாணையம் ஆண்டுதோறும் நடத்திட வேண்டிய ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வு, உரிய காலத்தில் நடத்தாமல் தள்ளிப் போய்க் கொண்டே யிருக்கிறது. கடந்த முறை நடந்த தகுதித் தேர்வு பற்றிய ஊழல் புகாரும் இப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது. 200 பேருக்கு அதிக மதிப்பெண் அளிக்கப்பட்டு தேர்ச்சி பெற வைத்திருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
 தமிழ்நாட்டில் ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வை ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் நடத்தி வருகிறது. கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் தகுதித் தேர்வு நடத்தப்பட்டது. இத்தேர்வை 7 லட்சத்து 53 ஆயிரம் ஆசிரியர்கள் எழுதினர். அவர்களில் 34,979 பேர் தேர்ச்சி பெற்றனர்.
 அத்தேர்வைத் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட அரசுப் பாலிடெக்னிக் விரிவுரையாளர் தேர்வில், மதிப்பெண்ணில் முறைகேடு நடைபெற்றதாக புகார் எழுந்தது. இதைத் தொடர்ந்து ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் அத்தேர்வை ரத்து செய்தது. பாலிடெக்னிக் விரிவுரையாளர் தேர்வு வினாத்தாள்களை "ஸ்கேன்' செய்த அதே நிறுவனம்தான் கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் நடந்த தகுதித் தேர்வு விடைத்தாள்களையும் "ஸ்கேன்' செய்திருந்தது. விரிவுரையாளர் தேர்வைப் போலவே தகுதித் தேர்விலும் மதிப்பெண் குளறுபடி செய்யப்பட்டு இருப்பதாக ஆசிரியர் தேர்வு வாரியத்துக்கு ஏராளமான புகார்கள் வந்தன.
 இந்தப் புகார்களைத் தொடர்ந்து, புதிய நிறுவனத்தின் மூலம் தகுதித் தேர்வு விடைத்தாள்கள் "ஸ்கேன்' செய்யப்பட்டன. அப்போது சுமார் 200 பேருக்கு அதிக மதிப்பெண் அளிக்கப்பட்டு தேர்ச்சி பெறச் செய்திருப்பது தெரிய வந்தது.
 அந்த 200 பேரின் விடைத்தாள்களுக்குப் பதிலாக சரியான விடை எழுதப்பட்ட வேறு விடைத் தாள்களை கணினியில் உள்ளீடு செய்து அதிக மதிப்பெண் வழங்கப்பட்டதை ஆசிரியர் தேர்வு வாரிய அதிகாரிகள் கண்டுபிடித்துள்ளனர்.
 இதைத் தொடர்ந்து அந்த 200 தேர்வர்கள் மீது காவல்துறையில் புகார் செய்யப்பட்டதுடன் அவர்கள் இதர தேர்வுகளை எழுதவும் ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் தடைவிதித்து நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. இவ்வாறு நடத்தப்படும் போட்டித் தேர்வுகளில் ஊழல் நடப்பது இது முதன்முறையல்ல. காலம் அவற்றை மறந்து விடுகிறது. அரசுத் துறைகளும் அவற்றை மறைத்து விடுகின்றன. ஆனால் ஊழல் மட்டும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
 பெயரளவுக்கு "தகுதி தேர்வு' என்றும், "போட்டித் தேர்வு' என்றும் கூறப்படுகிறதே தவிர, உண்மையானவர்களுக்குச் சென்று சேரவில்லை. பணம் படைத்தவர்கள் பாதியில் தட்டிப் பறித்துக் கொள்ள வழிவகுக்கிறது. இது அரசுக்கும், தொடர்புடைய துறைகளுக்கும் தெரியாதா? நன்கு தெரியும். தெரிந்துதான் எல்லாம் நடக்கிறது. இது தடுத்து நிறுத்தப்பட வேண்டும்.
 மாற்றங்கள் மட்டுமே மாறாதவை என்பது இயற்கை விதி. அந்த மாற்றங்கள் ஏற்றங்களுக்குத் துணைபோக வேண்டுமே தவிர ஏமாற்றங்களுக்குத் துணை போகக் கூடாது.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/08/மாற்றங்களும்-ஏமாற்றங்களும்-2996429.html
2995591 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மக்களாட்சியும் சமூகவியல் பாடங்களும் க. பழனித்துரை DIN Friday, September 7, 2018 01:16 AM +0530
மக்களாட்சி நடைபெறும் நாடுகளில், சமூகவியல், தத்துவம், வரலாறு, பொருளாதாரம் மற்றும் கலை போன்ற பாடங்கள் மிகவும் சிறப்பாகக் கற்றுத்தரப்படுகின்றன. அத்துடன் அங்கு இந்தத் துறைகள் அனைத்தும் சிறப்பாக வளர்த்தெடுக்கப்படுகின்றன. கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் மற்றும் பல அரபு நாடுகளில் இந்தச் சமூக அறிவியல் பாடங்கள் பல்கலைக்கழகங்களில் கற்றுக்கொடுக்கப்படுவதில்லை. இவற்றில் பல நாடுகள் மிகவும் செல்வ வளமிக்க நாடுகள். 
எனவே, செல்வம் கொழிக்கும் பல நாடுகளில் இப்படிப்பட்ட பாடங்களை மாணவர்களுக்குப் போதிப்பதே இல்லை. இதிலிருந்து, சமூக அறிவியல் பாடங்களுக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதை நாம் தெள்ளத்தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். 
இன்று உலகமயமான பொருளாதாரச் சூழலில், பொருள் ஈட்டப் பயன்படும் படிப்புகளை மாணவர்களுக்குப் பயிற்றுவிப்பதுதான் அவசியம் என்ற நோக்கில் மானுடவியல், சமூகவியல், தத்துவம், வரலாறு போன்ற பாடங்கள் அனைத்தும் உபயோகமில்லாப் பாடங்கள் என அரசாலும் மக்களாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பாடங்களைப் படிப்பதனால் மாணவர்களுக்கு என்ன பொருளாதாரப் பயன் என்று கேள்வி கேட்டு இந்தப் பாடங்கள் அனைத்தும் புறந்தள்ளப்படுகின்றன.
சந்தைக்குத் தேவையான மருத்துவம், தொழில்நுட்பம், பொறியியல் போன்ற படிப்புக்கள் மட்டும்தான் இன்று பணம் சம்பாதிக்க உதவும் என அரசும் சந்தையும் சேர்ந்து சமூகத்தை சிக்க வைத்துள்ளன. இதில் ஒரு அடிப்படையான கேள்வி இருக்கின்றது. பணம் ஈட்டுவதுதான் வாழ்க்கையின் அடிப்படை நோக்கமா? அதற்கு உதவுவதுதான் கல்வியின் நோக்கமா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் தேட நாம் பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற கோணத்தில் பார்க்காமல் மானுட மேம்பாட்டு வரலாறு என்ற கோணத்தில் பார்க்க வேண்டும். 
மானுட வரலாறு பல லட்சம் ஆண்டுகள் பழமையானது. பொருளாதார வளர்ச்சி வரலாறு ஒரு சில நூற்றாண்டுகளைக் கொண்டது. இன்று நாம் பார்க்கும் அனைத்து வேறுபாடுகளும், ஏற்றத்தாழ்வுகளும் பொருளாதார வளர்ச்சி என மானுடம் கண்டுபிடித்து, திட்டமிட்டு செயல்பட ஆரம்பித்த பிறகு வந்தவை. இந்தப் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் அறிவினால் வந்தவை. அறிவு, கல்வியால் வளர்க்கப்பட்டது. அறிவியல் தொழில்நுட்பம் அனைத்தும் கல்வியால் உருவாக்கப்பட்டவை.
இன்றைய உலக வளர்ச்சி வரலாற்றின் பின்னணியில் இருப்பது கல்வி. அதன் மூலம் வளர்வது அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம். அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் மானுடம் பெற்றது பொருளாதார வளர்ச்சி.
வட அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகள், கல்வித்துறையில் இந்தப் பாடங்களைக் கொண்டுவந்து கல்வியின் மூலம் பொதுமக்களின் சிந்தனைத் திறனை அதிகப்படுத்தி, சமூகப் பொருளாதார அரசியல் பண்பாட்டுச் சூழலை மக்களுக்குப் புரிய வைத்தன.
அதன் விளைவு, அந்த நாடுகளில் வாழ்ந்த மக்கள் அரசாங்கத்தை தங்களுக்குச் செயல்படப் பணித்து ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் போக்கி நடுத்தர மக்கள் வாழும் நாடுகளாக மாற்றிவிட்டனர். இந்த நாடுகளில் எல்லாம் மக்களாட்சி என்பது சமத்துவம், நேர்மை, நீதி, கருத்துக்கு மதிப்பளித்தல், மாற்றுக் கருத்தையும் உள்வாங்கிக் கொள்ளும் பக்குவம், சட்டத்தின்படி ஆட்சி போன்றவற்றை அரசாங்கமும் மக்களும் அன்றாடச் செயல்பாடுகளில் கொண்டுவந்துவிட்டனர். 
இந்த நாடுகளில், பொதுமக்களுக்குப் பெருமளவில் குடிமைப் பண்புகளை வளர்த்து அரசாங்கத்தைக் கண்காணித்துச் செயல்படத் தேவையான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி விட்டனர்.
இதற்குச் சிறிய உதாரணம், இரண்டாம் உலகப்போரின் கதாநாயகனாக செயல்பட்டவர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில். அவர் இங்கிலாந்தின் தீரம் மிக்க, சொல் வண்மை மிக்க பிரதமர். போரில் வெற்றி பெற்று உலகப் புகழை தேடிக்கொண்டவர். போருக்குப் பிறகு இங்கிலாந்தில் தேர்தல் நடந்தது அதில் மாபெரும் மக்கள் ஆதரவு இருப்பதாக எண்ணி தேர்தலில் போட்டியிட்டார். அந்தத் தேர்தலில் அவர் மாபெரும் தோல்வியைத் தழுவினார். 
அதற்குப் பிறகு இங்கிலாந்தில் ஓர் ஆய்வு நடத்தினார்கள். ஏன் மக்கள் சர்ச்சிலை நிராகரித்தார்கள்? அவர் செய்த தவறு என்ன என்பதைக் கண்டுபிடிக்க ஆய்வு செய்தனர். அந்த ஆய்வில், மக்கள் அவரை அவமதிக்கவில்லை, மாறாக அவரை உயர்ந்த இடத்தில்தான் வைத்திருந்தார்கள் என்பது தெரிய வந்தது.
இங்கிலாந்துக்கு இரண்டாவது உலகமகா யுத்தத்தை எதிர்கொள்ள போரில் வெற்றி பெற போர்க்குணம் கொண்ட தலைவரான சர்ச்சில் தேவையாக இருந்தது. அவர் சொன்னவற்றையெல்லாம் மக்கள் கேட்டுச் செயல்பட்டனர். போரில் வெற்றிபெற்ற பிறகு போர்க்குணம் கொண்டவர் அமைதிக்கு செல்லும் சூழலில் தேவையற்றவர் என்று மக்கள் முடிவு செய்து அவரை நிராகரித்து, அமைதிக்கான ஒரு பிரதமரை இங்கிலாந்து மக்கள் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டனர். 
அந்த அளவுக்கு பொதுமக்களை சிந்தித்துச் செயல்படும் ஆற்றல் மிக்கவர்களாகத் தயார் செய்திருந்தனர் இங்கிலாந்தில். இதற்குப் பெயர் குடிஉயர்த்தும் பணி. மக்களாட்சி நடைபெறும் நாட்டில் குடிமக்கள்தான் எஜமானர்கள். அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் மக்களுக்குச் சேவகர்கள்தான். இந்தச் சிந்தனையை மக்கள் மத்தியில் வளர்த்து மக்களை அதிகாரப்படுத்தி வைத்திருந்தனர். ஆனால் பெரும்பாலான மக்களாட்சி நாடுகளில் அப்படி நடைபெறுவது கிடையாது. 
உயர்நிலைக் குடிமைப் பண்புகளைக் கொண்ட நாடுகளில், மக்களாட்சி சிறந்து செயல்படுவதற்கான காரணம், சமூக அறிவியல் பாடங்கள் பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் பல்கலைக்கழகங்களிலும் பயிற்றுவிக்கப்படுவதுதான். எனவே, ஒரு நாட்டில் மக்களாட்சி சிறப்புறும்போதுதான் இந்தப் பாடங்களை வளர்த்தெடுக்க முடியும். 
அதேபோல், சமூக அறிவியல் வளர்ச்சியுறும்போதுதான் மக்களாட்சி மாண்புறும். இந்தப் பாடங்கள்தான் புதிய கருத்தாக்கங்களை உருவாக்குகின்றன; விவாதங்களை உருவாக்குகின்றன; புதிய உத்திகளை உருவாக்குகின்றன. கருத்துக்களின் உண்மைத்தன்மைக்கு அழைத்துச் செல்வது இந்த சமூக அறிவியல் பாடங்கள். 
இன்றைக்கு நம் நாட்டில் மிகப்பெரிய விவாதப் பொருளாக இருக்கும் ஒரு சொல் மதச்சார்பின்மை (நங்ஸ்ரீன்ப்ஹழ்ண்ள்ம்). இது ஒரு மேற்கத்திய நாட்டுச்சொல். இதைத்தான் நாம் இன்று வைத்துக்கொண்டு பயன்படுத்தத் தெரியாமல் விழிபிதுங்கி நிற்கின்றோம். இந்தச் சொல் ஐரோப்பிய நாடுகளில் பயன்படுத்தியபோது மதத்தை நிராகரிப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படவில்லை. 
இந்தச் சொல்லுக்குப் பொருள் எந்தத் தனிமனிதனும் சுதந்திரமாக அவன் மதத்தைப் பின்பற்றலாம். ஏனென்றால், இந்தச் சொல் உருவான காலத்தில் அரசும் மதமும் சொல்வதைத்தான் மக்கள் கேட்க வேண்டும் என்கிற சூழல் இருந்தது. அந்தச் சூழலிலிருந்து விடுபட அந்தச் சொல் அப்போது பயன்படுத்தப்பட்டது. அதைப் படிப்படியாக விவாதித்து விவாதித்து மதங்களை கடந்த நிலைக்கு கொண்டுவந்துவிட்டனர். 
ஆனால், நம் நாட்டில் இருக்கும் சிக்கல், மேற்கத்திய நாட்டு சமூக அறிவியல் பாடங்களில் போதிக்கப்படுகின்ற கருத்துகளை அப்படியே போதிப்பது. அந்த வரையறைகளை உள்வாங்கி நம் சூழலுக்கு ஏற்ற கருத்தை உருவாக்கும்போது நம் அடிப்படைகளை மறந்து மேற்கத்தியமயத்திற்குள் சென்று விடுகின்றோம்.
நம் சமூகத்தின் உயர்வான சிந்தனைகள், கருத்தாக்கங்கள், முறைமையியல்கள் அனைத்தும் சிறுமைப்படுத்தப்படுகின்றன. நம் பாடங்களில் சாக்ரடீஸ், பிளாட்டோ, அரிஸ்டாடில் என அனைத்துச் சிந்தனையாளர்களையும் உயர்வாக எண்ணி மாணவர்களுக்குப் பாடம் போதிக்கும் நாம், நம் வள்ளுவரை விவாதிக்கவில்லை. வள்ளுவர் எந்த நிலையில் இவர்களைவிடக் குறைந்தவர்?
பொருளாதாரம் பற்றி கூறவில்லையா? கல்விபற்றிக் கூறவில்லையா? அரசுபற்றிக் கூறவில்லையா? தலைமைப் பண்புகள் பற்றிக் கூறவில்லையா? நிர்வாகம் பற்றிக் கூறவில்லையா? குடிமைப் பண்புகள் பற்றிக் கூறவில்லையா? எல்லாவற்றையும் குறித்துக் கூறியதால்தான் அதனை உலகப் பொதுமறை என்கிறோம். ஆனால் அது நம் பாடத்திட்டத்தில் தமிழில் சேர்க்கப்பட்டு தமிழ் ஆசிரியர் பொறுப்பில் விடப்பட்டுள்ளது.
பொருளாதாரத் துறையிலோ, அரசியல் அறிவியல் துறையிலோ, பொது நிர்வாகவியல் துறையிலோ, மேலாண்மைத் துறையிலோ, வள்ளுவம் சொல்லிக் கொடுக்கப்படுவது கிடையாது. அப்படித்தான் கௌடில்யரை, மகாகவி பாரதியை, ஜே.சி.குமரப்பாவைப் போன்ற எண்ணற்ற இந்தியச் சிந்தனையாளர்களைப் பற்றி ஆய்வோ, விவாதமோ மேற்கொள்ளாமல்அவர்களை வசதியாக மறந்து விட்டோம்.
மேற்கத்திய மாயமும், நவீனமயமும் நம் கல்வியை இன்று ஆட்டிப் படைக்கின்றன. எனவே, சமூக அறிவியல் பாடங்கள் நடத்தும்போது நம் நாட்டுச் சிந்தனையாளர்களின் கருத்தாக்கங்களை மாணவர்களிடம் கொண்டு சென்று சேர்க்க வேண்டியது நம் ஆசிரியர்களின் கடமை .
எனவே, சமூக அறிவியல் பாடங்கள் நம் கல்விக் கூடங்களில் தொய்வின்றி கற்றுக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அதுவும் தாய்மொழியில் தந்திட நம் கல்வி நிலையங்கள் முன்வர வேண்டும். அதுதான் இன்றைய இன்றயமையாத் தேவை.
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு).


 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/07/மக்களாட்சியும்-சமூகவியல்-பாடங்களும்-2995591.html
2995590 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேர்தல் முறையில் மாற்றம் தேவை வெ.ந. கிரிதரன் DIN Friday, September 7, 2018 01:16 AM +0530 மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தில் முறைகேடு நடைபெற வாய்ப்புள்ளதால், வாக்குச்சீட்டு முறையை மீண்டும் கொண்டு வர வேண்டுமென காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்ட் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் வலியுறுத்தி வருகின்றன. தேர்தல் வாக்குப்பதிவு முறையில் மாற்றம் கொண்டுவருவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், தற்போது நம் நாட்டில் நடைமுறையில் உள்ள தேர்தல் முறைக்கு மாற்றாக விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற குரலும் மற்றொருபுறம் ஒலித்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. 
ஒரு சட்டப்பேரவைத் தொகுதிக்கான தேர்தலில் குறிப்பிட்ட இரு கட்சிகளைச் சேர்ந்த வேட்பாளர்களில் ஒருவர் 1.5 லட்சம் வாக்குகளையும், இன்னொருவர் 1.25 லட்சம் வாக்குகளையும் பெறுவதாக கருத்தில் கொள்வோம். இருவரில், 1.5 லட்சம் வாக்குகளை பெற்ற வேட்பாளர் 25,000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றவராகிறார்.
அவருக்கு அடுத்ததாக, இரண்டாம் இடத்தைப் பிடிக்கும் வேட்பாளர் பெற்ற 1.25 லட்சம் வாக்குகளும், மூன்றாம், நான்காம் இடத்தை பிடித்த வேட்பாளர்கள் பெற்ற வாக்குகளும் சுத்தமாக கணக்கில் எடுத்து கொள்ளப்படாமல் அவற்றின் மதிப்பு பூஜ்யமாகி விடுகின்றன.
மேலும், தற்போதுள்ள தேர்தல் முறையில், அதிக வாக்கு சதவீதத்தைப் பெறும் கட்சி, குறைவான தொகுதிகளில் வெற்றி பெறுவதும், குறைவான வாக்கு சதவீதத்தைப் பெறும் கட்சி, அதிக தொகுதிகளில் வென்று ஆட்சி அமைப்பதுமாகிய நகைமுரணும் உள்ளது. இதற்கு அண்மையில் நடைபெற்ற கர்நாடக மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தலை உதாரணமாக சொல்லலாம்.
இத்தேர்தலில் 38.14 சதவீதம் வாக்குகளை பெற்ற காங்கிரஸ் கட்சி 80 இடங்களையும், காங்கிரஸைவிட கிட்டத்தட்ட 2 சதவீத வாக்குகள் குறைவாக, அதாவது 36.34 சதவீத வாக்குகளை பெற்ற பா.ஜ.க. 104 இடங்களையும் கைப்பற்றின. இந்த முரண்பாடு ஏற்புடையதா? 
தற்போது நடைமுறையில் உள்ள தேர்தல் முறையில் பதிவாகும் வாக்குகளில் கிட்டத்தட்ட 60 முதல் 70 சதவீதம் வரையிலான வாக்குகள் பயனற்றுப் போய் விடுகின்றன. அதாவது, தேர்தலில் ஒரு கட்சி தனித்தோ, பிற கட்சிகளுடன் கூட்டணியாகவோ சராசரியாக 30 முதல் 40 சதவீதம் வரை வாக்குகளைப் பெற்றாலே ஆட்சி அமைக்கும் நிலை உள்ளது.
இதன் மூலம், மூன்றில் இரண்டு பங்கு வாக்காளர்களால் விரும்பப்படாத மக்கள் பிரதிநிதிகள்தான் ஆட்சி அமைத்து ஒட்டுமொத்த மக்களுக்குமான சட்டங்களை இயற்றி வருகின்றனர். இதுஎப்படி சரியாக இருக்கும்?
கடந்த 2009 மக்களவைத் தேர்தலில் மொத்தம் பதிவான வாக்குகளில் காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியைச் சேர்ந்த எம்.பி.க்களின் மொத்த வாக்கு சதவீதம் 22. 7 தான். இதேபோன்று 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் 282 பா.ஜ.க. எம்.பி.க்கள் மொத்தமாக 25 சதவீதம் வாக்குகளைதான் பெற்றனர்.
மேலும், 2016 தமிழக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில்அ.தி.மு.க.வின் 134 எம்.எல்.ஏ.க்கள் பெற்ற மொத்த வாக்குகள் 1.1 கோடி. அதாவது மொத்தம் பதிவான வாக்குகளில் 25.6 சதவீதம் வாக்குகளைதான் அ.தி.மு.க. எம்.எல்.ஏ.க்கள் பெற்றுள்ளனர்.
தேர்தலில் தற்போதுள்ள இதுபோன்ற நகைமுரண்களைக் களைய விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையே சிறந்தது என்கின்றனர் அதனை ஆதரிப்போர். இம்முறையில், தேர்தலில் ஒவ்வொரு கட்சியும் பெறும் வாக்கு சதவீதத்தின் அடிப்படையில், தங்களது நாடாளுமன்ற , சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை அக்கட்சிகளே தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பும் ஒரு முறை உள்ளது.
உதாரணத்துக்கு ஒரு மாநிலத்தில் 100 சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகள் இருப்பதாக வைத்து கொள்வோம். அவற்றுக்கான தேர்தலில் நான்கு கட்சிகள் முறையே 40, 30, 20, 10 சதவீதம் என வாக்குகளை பெறுவதாக வைத்து கொள்வோம்.
அதன்படி குறிப்பிட்ட அந்த 4 கட்சிகளில் இருந்தும் முறையே 40, 30, 20, 10 என 100 உறுப்பினர்கள் சட்டப்பேரவைக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுவர். இதன் மூலம் தேர்தலில் போட்டியிடும் எல்லா கட்சிகளுக்கும் அவை பெறும் வாக்கு சதவீதத்தை பொருத்து சட்டப்பேரவையில் பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கும்.
ஆனால், இந்த முறையில் வாக்காளர்கள் தங்களது பிரதிநிதிகளை நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு இல்லை என்ற குறையும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இக்குறையைப் போக்கும் வகையில், திறந்த கட்சிப் பட்டியல் தேர்தல் முறை அமைந்துள்ளது. இதில், ஒரு தொகுதியில் ஒரு கட்சி சார்பில் ஒரு வேட்பாளர் போட்டியிடும் தற்போதைய முறைக்கு மாறாக, ஒரு கட்சியே ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வேட்பாளர்களை களமிறக்க வேண்டும்.
வாக்காளர்களுக்கு குறிப்பிட்ட கட்சியை பிடித்துள்ளது. ஆனால், அக்கட்சி நிறுத்தும் வேட்பாளரைப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அதே கட்சியின் மற்றொரு வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்கும் வாய்ப்பு வாக்காளர்களுக்கு கிடைக்கிறது. இதனால், வீணாகும் வாக்குகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாக குறையும். இவ்விரு முறைகள் மட்டுமின்றி, கலப்பு வாக்கு முறை' எனும் மூன்றாவது முறையும் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையில் உள்ளது. இதில் மக்களவைக்கும், சட்டப்பேரவைகளுக்கும் மொத்தமுள்ள தொகுதிகளில், குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான இடங்களில் அதிக வாக்குகளை பெற்று முதலிடம் பெறும் வேட்பாளர்கள் வெற்றியாளர்களாக கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றனர்.
மீதமுள்ள தொகுதிகளில் கட்சிகள் பெற்ற வாக்கு சதவீதத்தின் அடிப்படையில் அவற்றுக்கு குறிப்பிட்ட தொகுதிகளும் பிரித்து வழங்கப்படுகின்றன. இதன் மூலம் வாக்கு சதவீதம் அதிகம் பெற்றும், குறைந்த இடங்களிலேயே வெற்றி பெறும் அவல நிலை மாறும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/07/தேர்தல்-முறையில்-மாற்றம்-தேவை-2995590.html
2994895 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இப்படியும் ஒரு மகா மனிதர்! தி. இராசகோபாலன் DIN Thursday, September 6, 2018 01:34 AM +0530 சுதந்திரத்திற்கு முன் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?' என பத்திரிகை நிருபர் ஒருவர் மகாத்மா காந்தியடிகளைக் கேட்டபொழுது, மறைவிடங்களிலே பாமர மக்கள் காலைக் கடன்களைக் கழிக்கும் வசதி வேண்டும்' எனச் சொன்னார் அப்பெருந்தகை. நமது முன்னோர்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்தலைச் சொற்களால்கூட உச்சரிக்கக்கூடாது என எண்ணி வாழ்ந்தனர். 
நன்னூல் எனும் இலக்கண நூலைச் செய்த பவணந்தி முனிவர், அதனை இடக்கரடக்கல்' என்றார். அந்நூலுக்கு உரையெழுதிய சங்கர நமச்சிவாயர் சிறுநீர்க் கழித்தலை, புலி நின்று இறந்த நீரல் ஈரத்து' என்றும், மலஜலம் கழித்தான் என்பதைக் கால் கழீஇ வந்தான்' எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். புலி நின்று இறந்த நீரல் ஈரத்து' என்பதற்குப் புலி நின்றுவிட்டுப் போன இடத்தில் ஈரம் நின்றது என்பதாகும். இங்குப் புலி என்பதற்கு ஆண்மகன் எனப் பொருள் கொள்ள வேண்டும். நமது முன்னோர்கள் வாயால் சொல்லுவதற்குக்கூடக் கூச்சப்பட்ட செயலைப் பலரறிய பொதுவிடங்களில் நிகழ்த்துதல், கலாசாரக் கேடல்லவா?
அநாகரிகத்தைக் களைய நினைத்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி 2.10.2014 அன்று ஸ்வச் பாரத்' என்று ஓர் அருமையான திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார். மகாத்மா காந்தியடிகளின் 150 -ஆம் ஆண்டு நிறைவடையும் 2.10.2019-க்குள், இத்தகைய அநாகரிகம் முற்றாகக் களையப்பட வேண்டும்' என்று சூளுரைத்திருக்கிறார். 
இந்த அரும்பெருந்தொண்டில், 1960-களில் பிகாரைச் சேர்ந்த டாக்டர் பிந்தேஸ்வர் பதக் தம் வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்து, வெற்றியும் கண்டிருக்கிறார். மனிதக் கழிவை மனிதர்களே அள்ளி, அந்த மலக்கூடையைத் தலையில் சுமந்து செல்லும் தோட்டிமைத் தொழிலைக் கண்டு மனம் குமுறிய டாக்டர் பிந்தேஸ்வர் பதக், தாமே மலக் கூடையைச் சுமந்து, அக்கொடுமையை மக்களுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டினார்.
ஒழிப்பதற்கும், தோட்டிமைத் தொழிலை ஒழிப்பதற்கும் வாழ்வை அர்ப்பணித்த பிந்தேஸ்வர் பதக், பிகார் மாநிலத்தில், வைஷாலி மாவட்டத்தில் ராம்பூர் கிராமத்தில், டாக்டர் ராம்காந்த் பதக் என்பவருக்கு 2.4.1943 அன்று மகனாகப் பிறந்தார். அந்தணர் குடும்பத்தில் பிறந்த பிந்தேஸ்வர் பதக், தமது ஐந்தாவது வயதிலேயே தெருவில் சென்ற தலித் கூடைக்காரியைத் தொட்டுப் பேசியதால், கடுமையான தண்டனைக்கு ஆளானார். அவருடைய பாட்டியார், பிந்தேஸ்வர் வாயில் சாணிப்பாலைக் கரைத்து ஊற்றினார்; பசுவின் கோமியத்தையும் பருகச் செய்தார். பற்றாக்குறைக்குக் கங்கையிலும் முழுக்காட்டி எடுத்தார்.
நேஷனல் கல்லூரியில் படித்து பட்டதாரியான பதக், இரவு நேரங்களில் தோட்டிகளுடைய தெருக்களில் தங்கி, அவர்களுக்கு நாகரிக வாழ்க்கையைச் சொல்லிக் கொடுத்தார். கல்லூரிக்கு, பேன்ட், ஷர்ட் அணிந்து வராமல், குர்தா - வேட்டி அணிந்து வந்தமைக்காக சக மாணவர்களால் ஏளனமாகப் பேசப்பட்டார். 1968-ஆம் ஆண்டு, பாட்னா காந்தி நூற்றாண்டு விழாக்குழுவினர், காந்திஜியின் உயிர்க்கொள்கையான தோட்டிமைத் தொழிலை ஒழித்தலை மையப்படுத்தி விழா நடத்தினர். 
அதில் தீவிரமாக ஈடுபட்ட பிந்தேஸ்வர் பதக், அதனையே வாழ்க்கையாக மேற்கொண்டார். சுலப் செளராலயா' (சுலப் இன்டர்நேஷனல்) எனும் செயல் திட்டத்தைத் தொடங்கினார். ஒரே கழிப்பிடத்தில் இரண்டு குழிகள் வெட்டப்பட்டு, ஒரு குழி நிரம்பி முடித்தபிறகு இரண்டாவது குழிக்குக் கழிவுகள் செல்லும். இதனால் மனிதக் கழிவை மனிதனே தலையில் சுமக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 
பாட்னா பல்கலைக்கழகத்தில் பிஎச்.டி., ஆய்வை நிகழ்த்துவதற்கு துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் விடுதலை' என்ற தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அதற்காக தோட்டிமைத் தொழிலாளர்களின் குடும்பத்தோடு, பல இரவுகள் தங்கினார்.
1974 -ஆம் ஆண்டு பாட்னா நகரத்தில் 20 குளியலறைகளோடு கூடிய பொதுக் கழிப்பிடத்தைக் கட்டி முடித்தார் பதக். உள்ளே சிறுநீர் கழிப்பதற்குச் சிறிய பீங்கான்களும், சோப்பு வசதிகளும் இருந்தன. பத்து பைசா கட்டணத்தில், இந்த வசதிப் பாமர மக்களுக்குக் கிடைத்தன. பின்னர் 1.5 மில்லியன் வீடுகளில் எளிய கழிப்பறைகளைக் கட்டித் கொடுத்தார். இதனால், 20 மில்லியன் மக்கள் பயனடைந்தனர்.
பதக்கினால், இன்று 8,500 பொதுக் கழிப்பிடங்கள் நாடு முழுவதும் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. இதனால், புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்கள் 50,000 பேருக்கு வேலை வாய்ப்பு கிடைத்தது. பத்து இலட்சம் தோட்டித் தொழிலாளர்கள், இத்திட்டத்தில் இணைக்கப்பெற்றதால் நாகரிக வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினர். இன்று 500 கோடிக்குப் பணப் பரிவர்த்தனை நடக்கும் அளவுக்கு அத்திட்டம் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது.
இத்திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, வங்கியில் ரூ.50,000 கடன் வாங்கினார். அக்கடனைத் திருப்பிக் கட்டுவதற்காகத் தம்முடைய தாயின் நகைகளையும், மனைவியின் நகைகளையும் விற்றிருக்கிறார். அப்போதும் முழுக்கடனை அடைக்க முடியாத நிலையில், பதக் தற்கொலைக்கு முயன்ற சரித்திரமும் உண்டு.
1970- இல் பதக் அகில உலக சுலப் சேவை மையத்தைத் தொடங்கியதன் நோக்கம், மனித நேயத்தை வளர்த்தல், மனித உரிமைகளைக் காத்தல், சுற்றுப்புறத்தைச் சுகாதாரப்படுத்துதல், திடக்கழிவு மேலாண்மை, புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மறுவாழ்வு நல்குதல், சாதி வேற்றுமைகளைக் களைதல், விதவைகளுக்கு வாழ்வாதாரத்தைத் தருதல் என்பனவாகும். 
அந்தணர் குடும்பத்தில் பிறந்த பதக், புறக்கணிக்கப்பட்டவரோடும், துப்புரவுத் தொழிலாளர்களோடும் சேர்ந்து தொண்டாற்றுவதைக் கண்ட குடும்பத்தாரும் மேட்டுக்குடி மக்களும் கடுமையான வெறுப்பைக் கொட்டினர். அதற்கு பதக், நான் காந்தியடிகளின் செயல்திட்டங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். இதற்கு தோட்டிமைத் தொழிலாளர்களின் மேல் யான் கொண்ட மனிதநேயம் மட்டும் காரணம் அன்று; இத்தொழில் மனித நாகரிகத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதோடு, ஒட்டுமொத்த இந்தியச் சமுதாயத்தையே அழிவுப் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும்' என்று கூறினார்.
நவீன கழிப்பிடங்களை பதக் உருவாக்கியதன் மூலம், வேறு பல எதிர்பாராத நன்மைகளும் விளைந்தன. எளிய புதைகுழி கழிப்பறையின் மூலம் எரிபொருள் (பயோ-கேஸ்') தயாரிக்க முடிந்தது. அந்த எரிபொருளை துர்நாற்றம் இல்லாமல் தயாரிக்கும் முறையைக் கண்டறிந்தார். புதைகுழியில் தேங்கிக் கிடக்கும் கழிவு, நிலத்திற்கு நல்லுரமாகவும் அமைந்தது. மேலும், பதக் கண்டறிந்த பயோ-கேஸ்' சுற்றுச்சூழலுக்கு கேடு தராத ஒன்றாக அமைந்தது.
பிந்தேஸ்வர் பதக்கிற்கு ஒரு விஞ்ஞானியின் நுண்ணறிவும், ஒரு பொறியாளரின் நுட்பமும், ஒரு நிர்வாக அதிகாரிக்குரிய திட்பமும் அமைந்ததால், அவரை உலக நாடுகள் அனைத்தும் பாராட்டின. 2011-ஆம் ஆண்டு கேம்பிரிட்ஜ்' பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் அவரை அழைத்து, ஒரு விரிவுரை தர வேண்டினர். அந்தச் சொற்பொழிவின்போது, மாணவர்கள் தங்களால் ஏற்படும் சுகாதாரக் கேடுகளை, அவர்களே துப்புரவு செய்ய வேண்டும். அதற்காக மற்றவர்களைப் பணியமர்த்தல் கூடாது' என்பதை வலியுறுத்திப் பேசினார்.
பதக்கினுடைய அரிய சேவையைக் கண்டு வியந்த போப் இரண்டாவது ஜான் பால், தம்முடைய வாடிகன் நகருக்கு அவரை அழைத்துச் சிறப்பாகப் பாராட்டி, மகிழ்ந்திருக்கிறார்.
பதக், தமிழகத்திற்கும் வந்து, சிவகங்கை மாவட்டத்தில் மதகுப்பட்டி, நாசுரம்பட்டி எனும் இரண்டு ஊர்களில் நவீன கழிப்பிடங்களைக் கட்டுவதற்குரிய அடிக்கல் நாட்டியிருக்கிறார். மேலும், அங்கு சுலப் இன்டர்நேஷனல் மையத்தின் மூலம் 200 இளைஞர்கள் வேலை வாய்ப்பினைப் பெறுவதற்குரிய தொழிற்கல்வி முறைகளையும் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார்.
மகாத்மா காந்தியடிகள் - டாக்டர் அம்பேத்கர் இலட்சியங்களை நிறைவேற்ற வந்தேன்' எனத் தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கின்ற டாக்டர் பிந்தேஸ்வர் பதக்கிற்கு 1991-ஆம் ஆண்டு, இந்திய அரசு பத்மபூஷண்' விருதை வழங்கிக் கெளரவித்திருக்கிறது. 2017- இல், லால் பகதூர் சாஸ்திரி பெயரில் அமைந்த தேசிய விருதும் அவருடைய சேவைக்கு கிட்டியிருக்கிறது. பதக்கினுடைய துப்புரவுத் திட்டங்கள் உலகம் முழுதும் பின்பற்றப்பட வேண்டும்' என கினியா நாட்டின் தூதர், அலெக்சான்ட்டரே ஸீ ஸீ லூயா கூறியுள்ளார்.சுற்றுப்புறச் சூழலைப் பாதுகாத்தமைக்காக பாரிஸ் நகரத்திலுள்ள செனட், பதக்கிற்கு அந்நாட்டின் கெளர விருதை வழங்கியுள்ளது. துபாய் நகரம் அவருடைய சேவையைப் பாராட்டி, துபாய் இன்டர்நேஷனல் விருதை வழங்கியுள்ளது. நியூயார்க் நகரத்தின் மேயர், 14.4.2016 -ஆம் நாளை பதக் நாளாக' அறிவித்திருக்கிறார். ஸ்டாக்ஹோமினுடைய இளவரசர் கார்ல் பிலிப் ஸ்வீடன், ஸ்டாக்ஹோம் வாட்டர் விருது' வழங்கியிருக்கிறார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக யுனெஸ்கோ' நிறுவனம் பல்துறை வல்லுநர்' என்ற விருதை வழங்கியது.
டாக்டர் பிந்தேஸ்வர் பதக்கின் தொண்டு, ஒவ்வொரு இந்தியனாலும் பாராட்டப்பட வேண்டிய தொண்டாகும். இறைவன் தன்னிருப்பை நிலைநாட்டுவதற்காக அவ்வப்போது சில அபூர்வமான மனிதர்களை அனுப்பி வைப்பதுண்டு. அப்படி அனுப்பப்பட்ட மனிதர் - மகா மனிதர், டாக்டர் பிந்தேஸ்வர் பதக் ஆவார்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/06/இப்படியும்-ஒரு-மகா-மனிதர்-2994895.html
2994892 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சொர்க்கமே என்றாலும்... பா. ராஜா DIN Thursday, September 6, 2018 01:32 AM +0530 தற்போதைய சூழலில் ஆணுக்கு இணையாக பெண்களும் அனைத்துத் துறைகளிலும் முத்திரை பதித்து வருகின்றனர். குடும்பத்துக்குத் தேவையான வருவாய் ஈட்டுவதற்காக, தங்களது தகுதிக்கேற்ப பணியைத் தேடிக் கொள்கின்றனர். தகவல் தொழில்நுட்பம் படித்த பெண்கள் அயல்நாடு சென்று பொருள் ஈட்டுகின்றனர். அதே சமயத்தில், எழுத்தறிவு பெறாதவர்கள், பள்ளிக் கல்வியை முடித்தவர்கள் அவர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் உள்ள ஆலைகள், சிறு நிறுவனங்கள், விற்பனையகங்களில் பணிபுரிகின்றனர். 
கிராமப்புற பெண்கள் நூறு நாள் வேலை, விவசாய வேலை, பொருள் உற்பத்தி ஆலைகளுக்குச் சென்று பணிபுரிகின்றனர். சிவகாசி, திருப்பூர், நாமக்கல் போன்ற பகுதிகளில், கிராமப்புறங்களில் இருந்து வாகனங்கள் மூலம் பெண் பணியாளர்கள் தீப்பெட்டி ஆலை, நெசவு ஆலை உள்ளிட்ட பணியிடங்களுக்கு ஏற்றிச் செல்லப்படுகின்றனர். மீண்டும் மாலையில் அவர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் கொண்டு வந்து இறக்கி விடுகின்றனர். இப்பணியின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானம், அவரது குடும்பம் பட்டினி கிடக்காமல் காக்க உதவுகிறது. அவரவரின் தகுதி, திறமை, வசதி வாய்ப்புகளுக்கேற்ப அவர்கள் பணிபுரியும் இடமும், வசதியும் வேறுபடுகின்றன என்பது உண்மைதான். இருந்தாலும், கிராமப்புறப் பெண்கள் சொந்த ஊரிலோ அல்லது சுற்றுப்புறப் பகுதியிலோதான் பணிபுரிய அதிகம் விரும்புகின்றனர் என்பது ஓர் ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது. அதாவது, சொர்க்கமே என்றாலும், அது நம்ம ஊரு போல வருமா என்ற எண்ணமே கிராமப்புற பெண்களிடம் மேலோங்கி இருக்கிறது.
கிராமங்களில் அதிக அளவில் பெண்கள் பள்ளி, கல்லூரிகளுக்குச் சென்றிருக்க மாட்டார்கள். அதுபோல, சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதில்லை. இது தற்போதைய சூழலில் மாறி இருந்தாலும், பணிபுரியும் நேரம், ஆண்-பெண் பாலின பேதம், தொழிலில் போதிய பயிற்சியின்மை உள்ளிட்ட காரணங்களால் பெண்கள் பணிக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்கின்றனர் அல்லது பணி மறுக்கப்படுகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது. அதாவது, கிராமப்புறப் பெண்கள் பொதுவாக பணிக்குச் செல்வதில்லை. அப்படிச் சென்றாலும், 100 பெண்கள் இருந்தால், சுமார் 50 பேரே பணிக்குச் செல்கின்றனர். 
மேலும், கிராமப்புறப் பெண்கள் வசதி வாய்ப்புகள் இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி, தங்களது விவசாய நிலங்களில் விவசாயப் பணிகளை மேற்கொள்கின்றனர் அல்லது கூலிகளாகப் பணிபுரிகின்றனர். மேலும், கிராமப்புறங்களில் பெண்களுக்கு 15 வயதில் திருமணம் செய்து வைத்து விடுகின்றனர். அடுத்த ஓராண்டில் கையில் குழந்தை. இதுவும் அவர்கள் பணிக்குச் செல்வதற்கு முட்டுக்கட்டையாக உள்ளது.
பெண்கள் அதிகம் பணிபுரிய விரும்புவதில்லை என்பதைக் காட்டிலும், அவர்களுக்கு போதிய ஊக்கமும், பயிற்சியும், உகந்த சூழலையும் ஏற்படுத்தித் தருவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டை சமூக ஆர்வலர்கள் முன்வைக்கின்றனர். இந்தியாவைப் பொருத்தவரையில், ஆண்-பெண் என இரு பாலினருக்கும் இடையே ஊதிய விகிதத்தில் அதிக வேறுபாடு காணப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளது. தென்னாப்பிரிக்கா, பிரேசில், சிலி ஆகிய நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இந்தியாவில் இரு பாலினருக்கிடையேயான ஊதிய முரண்பாடு அதிகம் உள்ளது.
ஒரு பெண், ஒரு நாளில் தனது வீட்டில் சமையல் பணிக்கென சராசரியாக இரண்டு மணி நேரம் செலவிடுகிறார். அதே சமயத்தில் ஓர் ஆண், ஒரு நாளைக்கு வீட்டு வேலைகளுக்கென ஒரு மணி நேரமே செலவிடுகிறார். அதுபோல, ஓர் ஆண் ஒரு நாளைக்கு ஊதியமில்லா பணிகளுக்கென (குழந்தைகளைக் கவனிக்கும் பணிகள் உள்ளிட்டவை) சுமார் 50 நிமிடங்கள் செலவிடுகிறார். ஆனால், ஒரு பெண், தனது குடும்பத்துக்கென சுமார் 6 மணி நேரம் செலவிடுகிறார். 
மேலும், குடும்ப உறுப்பினர்களின் தேவைகளைக் கவனிப்பதில் பெண்களுக்கு நிகர் பெண்களே. அதாவது, 100 சதவிகிதத்தில் 22 சதவிகித ஆண்களே (கணவன்மார்கள்) குடும்பப் பொறுப்புகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்கின்றனராம். 
இந்நிலையில், திருமணத்துக்குப் பிறகு அல்லது குழந்தைப் பேற்றுக்குப் பிறகு பணியிலிருந்து விலகும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது. கிராமப்புறங்களைப் பொருத்தவரையில் 17 சதவிகிதப் பெண்கள் பெயரில் மட்டுமே நிலங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. மேலும், கிராமப்புறங்களில் இருந்து 16 சதவிகிதம் பேர் நகரங்களுக்கு இடம்பெயருகின்றனர். கிராமப்புறப் பெண்களுக்கு போதிய சுதந்திரம் அளிக்கப்படவில்லை. ஐந்து சதவிகித பெண்களுக்கே தங்களது கணவரைத் தேர்ந்தெடுக்க உரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ளது என ஆய்வு முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
சரி, அனைவரும் கிராமப்புறங்களில் இருந்து நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்தால், கிராமங்களில் வசிக்கப்போவது யார்? கிராமங்களில் உள்ள கோயில், சாவடி, மடங்களில் கூடி ஊர் விஷயங்களை விவாதிப்பது யார்? கோயில் திருவிழாக்களைக் கொண்டாடுவது யார்? கிராமக் கலாசாரம் பண்பாட்டை பேணிக் காப்பது யார்? 
ஒவ்வொரு தாலுகாவிலும் மாதிரி கிராமங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, அந்த கிராமங்களில் படித்த, படிக்காத பெண்கள் எனப் பகுப்பாய்வு செய்து, அவரவர் திறமைக்கேற்ப பணிகளை வழங்கி, பொருளாதார நிலையில் உயர வழிவகுக்கலாம். கணவரை இழந்த, கணவரால் கைவிடப்பட்ட பெண்கள் குழந்தைகளுடன் கிராமங்களில் போதிய வருவாயின்றி தவித்து வருகின்றனர். இவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றலாம். 
நலத் திட்டங்கள் என்ற பெயரில் அரசுகள் திட்டங்கள் பல கொண்டு வந்தாலும், அவையெல்லாம் விழலுக்கு இழைத்த நீராகத்தான் போகின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்லாமல், தனியார் நிறுவனங்களும் அமைப்புகளும் கிராமப்புறப் பொருளாதாரம் உயர, பெண்களின் வாழ்க்கை மலர வழிவகை காண வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/06/சொர்க்கமே-என்றாலும்-2994892.html
2994096 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கடைப்பிடிக்காததைக் கற்பிக்காதே! பாரதிபாலன் DIN Wednesday, September 5, 2018 01:15 AM +0530 நீ கடைபிடிக்காத எதையும் கற்பிக்காதே' என்பது தான் அண்ணல் காந்திஜியின் கற்பித்தல் கொள்கை! கல்வி என்பது கற்றுக் கொடுப்பது அல்ல, கற்றுக் கொள்வது. புத்தக அறிவு என்பது வேறு, அனுபவ அறிவு என்பது வேறு. பாடப் புத்தங்கள் தகவல்களைத் தரும்; அனுபவமே கல்வியைத் தரும் என காந்திஜி நம்பினார். ஆசிரியர் நிலையில் இருந்து பல பரிசோதனைகளையும் செய்து பார்த்தவர் அவர்.
இன்று நாம் நமது கல்வி முறையில் மாற்றமும் மறுமலர்ச்சியும் ஏற்பட வேண்டும் என விரும்புகிறோம். நவீனத் தளத்தில் நம் கல்வி பயணப்பட வேண்டும் எனச் சிந்திக்கிறோம். காந்தி முன்வைத்த கல்வியில், நம் தேவைக்கும், தேடலுக்கும் விடையும், இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ற நவீனத் தன்மை கொண்ட, நம் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய உயிர்ப்பினையும் காண முடியும். ஆனால் நமக்குத் தேவை அதை நுட்பமாகப் பரீசலித்துப் பார்க்கக்கூடிய கூர்மையான பார்வைதான்.
பண்டைய இந்தியாவில் வளமான கல்விமுறை இருந்தது. கல்விக்கான கட்டமைப்பு பலமாக இருந்தது. பல பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் இது குறித்து எழுதியுள்ளனர். குறிப்பாக, சென்னை மாகாணத்தின் ஆளுநராக இருந்த ஸர் தாமஸ் மன்றோவின் அறிக்கை இந்தியக் கல்வி முறையின் ஆழ, அகலத்தை விவரிக்கிறது.
1813-இல் நிறைவேற்றப்பட்ட சார்ட்டர் ஆக்ட்' மூலம் இந்தியக் கல்வித் திட்டங்களை உருவாக்கும் பொறுப்பினை ஏற்ற கிழக்கிந்திய கம்பெனி, நம் இந்தியக் கல்வியின் முகத்தைப் படிப்படியாகச் சிதைத்து, இறுதியில் அதனை உருக்குலைந்து விட்டது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் இந்தியா வந்தபோது இங்கிருக்கும் முறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், வேரறுக்கத் தொடங்கியதே இதற்குக் காரணம். மண்ணைத் தோண்டி, வேரைப்பார்க்கத் தொடங்கினர். அப்படியே விட்டுவிட்டனர். அழகிய மரம் மரித்தது' இது காந்தி, 1931-இல் லண்டனில் ஆற்றிய உருக்கமான உரையின் மையம்.
காந்தி முன்வைத்த சுதேசிக் கல்வி என்பது, ஆங்கிலக் கல்விக்கு மாற்று அல்ல, அது நமது பண்டைய இந்தியக் கல்வியின் மீட்பு. காந்தியடிகள், தான் கடைபிடிக்காத எதையுமே மற்றவர்களுக்குப் போதிப்பதில்லை. இதுதான் காந்தியக் கல்வியின் தத்துவம். தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்தபோது காந்தி, தன்னுடைய நான்கு பிள்ளைகளையும், ஆங்கிலப் பள்ளிக்கு அனுப்பாமல், தானே அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். பின்னர் அவர் அமைத்த டால்ஸ்டாய் பண்ணையில் இருந்த இந்தியக் குழந்தைகளோடு தாய்மொழியில் கல்வி கற்கவும், தொழிற்பயிற்சி பெறவும் செய்தார். காந்தியக் கல்வியின் முதற்படி தாய்மொழிக் கல்வியும், தொழில்கல்வியும்தான். அந்தப் பரிசோதனையை அவர் தன்னில் இருந்துதான் தொடங்குகிறார்.
தென்னாப்பிரிக்காவில் உள்ள டால்ஸ்டாய் பண்ணையில்தான், காந்தி தான் சிறையில் கற்றுக்கொண்ட தமிழ்மொழியை, குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார். 
எண் கணிதம், வேதியியல், வானவியல் போன்ற பாடங்களில் நான்கு ஆண்டுகளில் நான் கற்றவற்றை, பயிற்றுமொழி ஆங்கிலமாக இல்லாமல் குஜராத்தியாக இருந்திருந்தால் ஒரே ஆண்டில் கற்றிருப்பேன்... இந்த ஆங்கிலப் பயிற்றுமொழி எனக்கும் என் குடும்பத்தாருக்கும் இடையே கடக்க முடியாத ஒரு தடையை ஏற்படுத்தியது' (ஹரிஜன்', 9.7.38) என்று வேதனையோடு குறிப்பிடுவதை நாம் கருதிப் பார்க்க வேண்டும். 
நாம் பெறுகின்ற கல்வி என்ன மாதிரியான விளைவுகளை உருவாக்குகிறது என்பதனை காந்தி தெளிவாகவே உணர்ந்திருந்தார். பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புகிற பெரும்பாலான பெற்றோர் உழவர்கள். இந்த இளைஞர்கள் கல்வி கற்றுத் திரும்புகின்றபோது, விவசாயத்தைப் பற்றி எதுவும் அறியாதவர்களாகவும், தம் பெற்றோரின் தொழில் குறித்து கசப்புணர்வு கொண்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இது நம் தேசத்திற்கு நல்லதல்ல' என்று காந்தி கூறுகிறார். குமாஸ்தாக்களையும், உதவியாளர்களையும் அரசாங்கத் தேவைக்காக உருவாக்கித்தரும் நமது கல்வி முறையால் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி விடமுடியும்? (யங் இந்தியா' 20.3.24) எனவும் கேள்வி எழுப்புகிறார். 
இன்றளவும் அந்தக் கேள்வி தொடர்கிறது. 1993-இல் அமைந்த பேராசிரியர் யஷ்பால் கமிட்டியும் இதே கேள்வியைத்தான், வேறு வகையில் முன் வைக்கிறது. குறிப்பிட்ட பணியைச் செய்ய பயிற்றுவிப்பதாகவே நமது கல்வி முறை உள்ளதே தவிர, மாணாக்கர்களின் முழு ஆற்றலையும் வெளிக்கொண்டு வருவதற்கு நம் கல்விமுறையில் வாய்ப்பில்லை' என வருந்துகிறது.
உண்மையான கல்வி என்பது உங்களிலிருந்து சிறந்தவற்றை, உங்கள் ஆற்றலை வெளிக்கொணர்வதில்தான் உள்ளது. மனிதம் என்கிற புத்தகத்தை விடச் சிறந்த புத்தகம் வேறென்ன இருக்கமுடியும்?' (ஹரிஜன்' 30.3.34) என்பதுதான் காந்தியின் அடிப்படை வாதம்.
நம்முடைய கல்வி நிறுவனங்கள், பாடப்புத்தகங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் அதிகப்படியான முக்கியத்துவத்தையும் அதனால் ஏற்படும் எதிர்மறையான விளைவுகளையும் கூட, காந்தி நுட்பமாகக் கவனித்துக் கூறுகிறார். இந்தியாவில் கல்வி பல்வேறு பாடப்புத்தகங்களைச் சார்ந்திருப்பதால், கிராமக் குழந்தைகளுக்குக் கற்கும் வழி பறிக்கப்படுகிறது. அதனால் இந்தியாவில், அதிலும் குறிப்பாக, ஆரம்பப்பள்ளிகளில் பாடநூல்கள் ஆசிரியர்களுக்கானவையாகவே இருக்க வேண்டும். மாணவர்களுக்கல்ல' (யங் இந்தியா' 16.9.26) என்கிறார் காந்தி.
விடுதலைக்குப்பின்னர் அமைக்கப்பெற்ற கல்விக் குழுக்கள் எல்லாம் புத்தகங்களின் சுமையைப் பற்றியே அதிகம் பேசின. தேசம் முழுவதும் கள ஆய்வு செய்து யஷ்பால் கமிட்டி (1993) வழங்கிய அறிக்கையின் சாரம் அன்றாட வாழ்வின் அனுபவங்களும் பாடப்புத்தகங்கள் சொல்லித் தருபவையும் வேறுவேறாக உள்ளன. பாடப் புத்தகங்கள் மாணாக்கர்களிடம் இருந்து விலகி உள்ளன' என்பதுதான். 
காந்தியின் உற்ற தோழரின் புதல்வர் ஸ்ரீமன் நாராயணன். செல்வச் செழிப்பான பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். லண்டனில் புகழ் பெற்ற பொருளியல் கல்லூரியில் பட்டம்பெற்றுப் பெரும் கனவுகளுடன் இந்தியா திரும்பியவர். காந்தியைக் கண்டு ஆசிபெற்று, இந்தியாவின் வருங்காலத்தை உருவாக்கும் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த விரும்பினார். காந்தி அவரை தன்னுடைய ஆசிரமத்தில் சேர்த்துக்கொண்டார். அவரிடம் காந்தி கழிவறைகளைச் சுத்தம் செய்யச் சொன்னார். அவர் காந்தியின் வாக்கை மீற முடியாமல் ஏற்றுக்கொண்டார். ஒருவாரம் கழித்து பாபுஜி நான் லண்டனில் படித்து பட்டம் பெற்றவன். என்னால் மகத்தான செயல்களைச் செய்ய முடியும். எனது திறமையை இப்படி கழிவறையைச் சுத்தப்படுத்துவதிலேயே விரயம் செய்ய வேண்டுமா?' எனக் கேட்டார்.
அதற்கு காந்தி உன் திறமையை நான் நன்கு அறிவேன். தேச வளர்ச்சி, கல்வி பயிற்சியளித்தல் போன்ற பெரிய பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என நீ விரும்புவது புரிகிறது. ஆனால், கீழான வேலைகளைச் செய்வதற்கான மனப்பக்குவம் இல்லாது போனால் உனது தாய்நாட்டைச் சூழ்ந்திருக்கும் உண்மையான பிரச்னைகளை நீ உணராமல் போய்விடலாம்' என்றார் காந்தி. காந்தியும் தனது ஆசிரமத்தில் தினமும் கழிவறைகளைச் சுத்தம் செய்தார். ஆசிரியர்கள் செய்யாத எந்த வேலையையும் மாணவர்களைச் செய்யச் சொல்லி வற்புறுத்தக்கூடாது'என்ற சிந்தனை மிக நுட்பமானது!
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு' என்ற வள்ளுவக் கோட்பாட்டின்படி உண்மையை அறியச் செய்வதே கல்வி எனக் கருதினார். கல்வித் திட்டங்களை வகுக்கும் வல்லுநர்கள் வகுப்பறைச் சூழலை அறியாதவர்கள். இவர்கள் உருவாக்கும் பாடங்களைப் புரிந்து கொள்ளாமலே மாணவர்கள் தேர்வில் வெற்றிபெற முடியும்' என பேராசிரியர் யஷ்பால் கமிட்டியின் அறிக்கையை இங்கு இணைத்துப் பார்த்தால் காந்தியின் தீர்க்க தரிசனம் புலப்படும்.
கல்வியின் நோக்கமே உயர்பண்புகளைக் கொண்ட நல்ல குடிமக்களை உருவாக்குவதுதான். கல்வி என்பது மனிதனின் ஒட்டு மொத்த ஆளுமையை வளர்த்தெடுக்கக் கூடியதாகவும், அவன் செயல்திறனை மேம்படுத்தக் கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும். பாடப்புத்தகங்களுக்கு அப்பால் கைத்தொழில் ஒன்றினைக் கற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாகவும் இருக்கவேண்டும். அகிம்சை உணர்வினை ஏற்படுத்துவதுடன் அது தற்சார்பு கொண்டதாகவும் இருக்க வேண்டும். கல்வியின் வெளிப்பாடு சேவை மனப்பான்மையை ஏற்படுத்துவதாகவும், ஒற்றுமையைப் பேணுவதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
ஆரம்பக்கல்வி ஏழு ஆண்டுகளுக்கு இலவசமாகவே வழங்கப்பட வேண்டும். கல்வியின் திட்டங்கள் அனைத்தும் கிராமப்புற மக்களின் நிலையைக் கருத்தில் கொண்டே உருவாக்கப்படவேண்டும். இவைகள்தான் காந்தி முன்வைத்த கல்வியின் சாரம்.
காந்தியக் கல்விக்கொள்கையின் மீது விமர்சனங்களும் எழாமல் இல்லை. வர்ணாசிரமக் கல்வி, குருகுலக் கல்வி என்று காங்கிரஸ்காரர்களே கூட விமர்சித்தார்கள். லண்டனைச் சேர்ந்த சர் வில்லியம் ஹர்தோக் என்பவர் காந்தியோடு முரண்பட்டு, எட்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் அவருடைய கல்விமுறை குறித்து அவரோடு விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த விவாதங்களை மையப்படுத்தி தரம்பால் அழகிய மரம் என்ற நூலினை எழுதினார். 
கல்வியின் அடித்தளம் அனுபவம்; கற்பதற்கான வழி சுதந்திரம்' என்ற டால்ஸ்டாயின் கருத்தோட்டத்தில் காந்தியக் கல்வியும் இணைந்து பயணிக்கிறது. காந்தி முன் வைக்கும் கல்வித் தீர்வுகளில் சில விவாதத்துக்கு உரியவை என்றாலும் விடுதலைக்குப்பின் தயாரித்து அளிக்கப்பட்ட கல்வி அறிக்கைகள் - கொள்கைகள் எதுவும் காந்தியைக் கடந்துவிடவில்லை என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
மார்டின் லூதர் கிங், ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டின், பெர்னாட் ஷா, ஹோசிமின், நெல்சன் மண்டேலா, தலாய் லாமா போன்ற ஆளுமைகளும் காந்தியக் கல்விக் கொள்கைகளால் கவரப்பட்டு அவர் சிந்தனையோடு இணைந்தார்கள்.
இன்றைய எல்லோருக்கும் கல்வி' திறன் மிகு இந்தியா' தூய்மை இந்தியா' போன்றவை நவீன திட்டங்களாக முன்வைக்கப்பட்டாலும் அவை காந்தியக் கல்வியின் சாரமே. எனவே, காந்தியின் தேவை, கல்வி வணிகமயமாகிவிட்ட இன்றைய சூழலில்தான் அதிகமாக உள்ளது.

இன்று (செப்.5) ஆசிரியர் தினம்.
கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/05/கடைப்பிடிக்காததைக்-கற்பிக்காதே-2994096.html
2993453 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இவர்களும் இந்தியர்களே  கோதை' ஜோதிலட்சுமி DIN Tuesday, September 4, 2018 01:20 AM +0530 முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம் கனவு காணுங்கள்' என்று நம் இளைஞர்களுக்குச் சொன்னதோடு தானே ஒரு கனவையும் முன்வைத்தார். 2020-இல் இந்தியா வல்லரசாக வளர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்பது அவரது கனவு. அந்தக் கனவை நோக்கி எத்தனையோ இளைஞர் அமைப்புகளும், உழைக்கும் மகளிர் அமைப்புகளும், அரசின் திட்டங்களும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அரசின் பல்வேறு தொழில் முன்னேற்ற திட்டங்கள், அடிப்படைக் கட்டமைப்பு மேம்பாட்டு திட்டங்கள் என நாளுக்கு நாள் புதிது புதிதான அடிகளை எடுத்து வைத்து 2020 இல் இந்தியா' கனவை நோக்கிப் பயணிக்கிறது நம் நாடு. 
பல்முனை வளர்ச்சி ஒருபுறமிருக்க, ஒருங்கிணைந்த முயற்சியாகவும், முன்னேற்றம் அனைவருக்குமானதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது. நான்குவழிச் சாலை, ஆறுவழிச் சாலை, எட்டுவழிச் சாலை என கட்டமைப்பில் முன்னேற்றம் காணப்பட்டாலும் சாலையோரங்களில் வாழும் மக்களின் வாழ்க்கையும் தொடர்கதையாகத்தான் இருக்கிறது. பெரியோர்கள், குடும்பத்தினர் என எவரும் இல்லாத, பாதுகாப்பற்று எந்த கவனிப்பும் இன்றி தெருவோரங்களில் அல்லது சாலையோரங்களில் வாழும் சிறுவர்கள் நம் தேசம் முழுவதும் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். 
முழுவதும் இப்படியான குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் என்ற போதிலும் வளர்ந்த நாடுகளை விட இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் இவர்களின் எண்ணிக்கை அதிக அளவில் இருக்கிறது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
தெருவோரங்களில் இவர்கள் வசிப்பதற்கான காரணம் என்ன? எங்கிருந்து இவர்கள் வந்தார்கள்? இந்த நாட்டில் இவர்களுக்கான அங்கீகாரம் என்ன? இந்தியர்கள் என்ற அடையாளம் இவர்களுக்கு இருக்கிறதா? இப்படி எத்தனையோ கேள்விகள் பதிலற்று இருக்கின்றன. இந்தியா முழுவதிலும் இத்தகைய ஆதரவும் பாதுகாப்பும் அற்று தெருவோரங்களில் வசிக்கும் சிறுவர்கள் லட்சக்கணக்கில் இருப்பதாகக் கூறுகிறது யுனிசெஃப்' நிறுவனம். இத்தகைய குழந்தைகள் பற்றிய தெளிவான கணக்கெடுப்பு, புள்ளி விபரம் கூட இல்லை என்கின்றன தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள். 
சிறுவர்கள் தங்கள் அன்றாட உணவுக்காகவும் பாதுகாப்புக்காகவும் தங்களின் இருப்பிடத்தை மாற்றிக் கொண்டே இருப்பதால்தான் இவர்கள் பற்றிய புள்ளிவிவரம் சாத்தியமில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. இவர்களுக்கு குடும்ப அட்டை, ஆதார் அட்டை போன்ற எந்த அடையாளமோ, சான்று ஆவணமோ இல்லாத நிலையில் இவர்களுக்கான கணக்கெடுப்பு நடத்துவது கூட சாத்தியமற்றதாக இருக்கிறது என்கின்றன தொண்டு நிறுவனங்கள். யுனிசெஃப்' அமைப்பும் இதை உறுதி செய்கிறது. 
மும்பையிலும் கொல்கத்தாவிலும்தான் தெருவோரச் சிறுவர்கள் அதிகம் இருப்பதாக தெரிய வந்துள்ளது. பிற மாநிலங்களில் பெரும்பாலும் மாநகரங்களில் இத்தகைய குழந்தைகள் அதிகம் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. சென்னையும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. வீட்டை விட்டு வெளியேறும் குழந்தைகள், பெற்றோரின் மரணத்திற்குப் பின் ஆதரவற்றவர்களான குழந்தைகள், முறையற்ற வழியில் பிறந்ததால் பெற்றோரால் கைவிடப்பட்டு, தெருவோரங்களில் அடைக்கலமான குழந்தைகள் இவர்கள்தான் ஐக்கிய நாடுகள் குறிப்பிடும் தெருவோரக் குழந்தைகள்' பிரிவில் வருகிறார்கள். 
இவர்கள் அனைவருமே 6 முதல் 16 வயது வரை உடையவர்கள். இந்தியாவின் தெருவோரக் குழந்தைகளில் 13 சதவீதக் குழந்தைகள் 6 வயதுக்கும் குறைவானவர்கள் என்றது யுனிசெஃப்' நிறுவனத்தின் 1989-ஆம் ஆண்டு ஆய்வறிக்கை. இந்தக் குழந்தைகள், சிறு சிறு வேலைகள் செய்வதாலும், தண்ணீர் பாட்டில்கள், பழைய பேப்பர்களைக் குப்பையிலிருந்து எடுத்து விற்பதாலும் கிடைக்கும் பணத்தில் தங்களின் பசியை போக்கிக்கொள்கிறார்கள். இத்தகைய பணிகளை ஆறு முதல் பத்து பனிரெண்டு வயது வரையிலான சிறுவர்கள் செய்கின்றனர். 
பதினாறு வயது ஆன சிறுவர்கள் தங்களை அறியாமலே குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர். உணவுக்காக ஆரம்பத்தில் சிறு சிறு திருட்டுகளில் ஈடுபடும் இவர்கள் பல நேரங்களில் சமூக விரோத சக்திகளால் பயன்படுத்தப்படுகின்றனர். இதனால் வழக்குகளிலும் இவர்கள் சிக்கிக் கொள்கின்றனர். அப்படிச் சிக்கிக் கொள்ளும் பொழுது இந்த குழந்தைகள் மீது குற்றவாளி' எனும் அடையாளம் விழுந்துவிடுகிறது. 
அடிப்படைத் தேவைகள் கூட அற்ற நிலையில் இவர்கள் தங்கள் வயிற்றுப் பாட்டுக்காக எதையும் செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விடுகிறார்கள். ஆண் குழந்தைகள் உணவகம் போன்ற இடங்களில் பணியாற்றியோ சிறுசிறு வேலைகள் செய்தோ தங்கள் பிழைப்பைப் பார்த்துக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பெண் குழந்தைகளுக்கு இதுவும்கூட சாத்தியமற்றது. அவர்களின் பாதுகாப்பு இன்னும் கேள்விக்குரியது. சொல்லப்போனால் பாதுகாப்பு என்பதே இல்லாத நிலையில்தான் பாலியல் தொழிலில் இவர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். பல நேரங்களில் பாலியல் வன்முறைக்கும் ஆளாகிறார்கள். 
இத்தகைய பெண் குழந்தைகளின் அவல நிலைக்குத் தீர்வு என்ன என்பது புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது. இவர்களைப் பற்றிய அரசின் நிலைப்பாடு என்ன? இவர்களுக்காக அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகள் என்ன என்பதை நோக்கினால் சற்று ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. சில திட்டங்கள் இவர்களுக்காக இருக்கின்றன என்று சொல்லப்பட்டாலும் இந்த குழந்தைகளின் நிலையை காணும் பொழுது இந்த திட்டங்கள் செயலற்று இருக்கின்றன அல்லது தோல்வி அடைந்து விட்டன என்றுதான் கருதவேண்டியுள்ளது. 
தற்சமயம் இந்தியாவில் உள்ள தெருவோர குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை குறித்து அதிகாரபூர்வமான புள்ளிவிவரமும் எதுவும் இல்லை. இவர்களில் ஏறத்தாழ 50 சதவீதக் குழந்தைகள் 16 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் என்று மட்டுமே தெரிகிறது. ஏறத்தாழ 8 லட்சம் குழந்தைகள் இப்படி இருக்கக்கூடும் என்று 2010 -ஆம் ஆண்டில் கருதப்பட்டது. இப்போது அதன் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகரித்திருக்கலாம். ரயில் நிலையங்களே பெரும்பாலும் இவர்களின் வசிப்பிடமாக இருக்கிறது. ரயில்வே சில்ரன்' என்ற நூல் இந்த குழந்தைகளின் நிலை பற்றிப் பேசுகிறது. 
இந்தியாவில் தெருவோர குழந்தைகளுக்கான கல்வி வாய்ப்பு இல்லாமலே போகிறது. இவர்கள் பெரும்பாலும் பள்ளிக்கூடமே போனதில்லை என்ற நிலைதான் காணப்படுகிறது. 2004 -ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஆய்வின்படி, ஏறத்தாழ 66 சதவீதக் குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடத்தையே கண்டதில்லை. இந்தக் குழந்தைகள் அடிப்படைக் கல்வி இல்லாமலும் ஆதரிப்பதற்கு எவரும் இல்லாமலும் மனமும் உடலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். வாழ்வில் சந்திக்கும் இன்னல்கள் அவர்களை முரட்டுத்தனமானர்களாகவும், கட்டற்ற சுதந்திரம் கொண்டவர்களாகவும் மாற்றுகிறது. சில குழந்தைகள் மது அருந்துதல், போதைப் பொருளுக்கு அடிமையாதல் போன்ற முறைகேடான செயல்களில் ஈடுபட்டுத் தங்களின் வாழ்வை சிக்கலாக்கிக் கொள்கின்றனர். 
பெரும்பாலும் பிற சிறுவர்களோடு சேர்ந்து குழுக்களாகவே இவர்கள் வாழ்வதும் பயணிப்பதும் தொடர்கிறது. இவர்களுக்கு சத்தான உணவு, சுகாதாரம், மருத்துவம் போன்றவை கிடைப்பதில்லை. குளியலறை, கழிப்பறை, குடிப்பதற்கான நல்ல தண்ணீர்கூட சாத்தியமற்றதாக இருக்கிறது. இந்தியாவின் பெரும்பாலான தெருவோரக் குழந்தைகள் சரியான ஊட்டச்சத்து உணவு கிடைக்காத காரணத்தால் சத்துக் குறைபாடு கொண்டவர்களாகவும் அதனால் வெகு எளிதில் நோய்த் தொற்றுக்கு ஆளாகும் அபாயமும் இருக்கிறது. 
அரசு இக்குழந்தைகளின் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கும் தெருவோர குழந்தைகளை இல்லாமல் செய்வதற்கும் சில கொள்கைகளை வகுத்துள்ளது. பெரும்பாலும் இவற்றில் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டுள்ளன. தெருவோரக் குழந்தைகளுக்கான உதவித் திட்டம் ஒன்றை 1991-இல் அரசு உருவாக்கியது. ஆனாலும் இந்த முயற்சி பலனளிக்கவில்லை. இந்திய குழந்தை நலக் கழகம் தனது திட்டங்களில் தெருவோர குழந்தைகளையும் இணைத்தது. எட்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் மும்பை, கொல்கத்தா, தில்லி போன்ற நகரங்களில் வசிக்கும் இத்தகைய குழந்தைகள் இத்திட்டத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டனர். 
இந்திய தொழிலாளர் அமைச்சகம் வாழ்க்கைத் தொழிற்பயிற்சி நிகழ்ச்சிகளில் இவர்களையும் சேர்த்துக் கொள்வது என தீர்மானித்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டது. அந்த முயற்சிகளும் பலனளிக்கவில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணம் அவர்களிடம் காணப்படும் கல்வி அறிவின்மை. 
இந்தக் குழந்தைகளுக்கென யுனிசெஃப்' அமைப்பு சில பரிந்துரைகளைவழங்கியுள்ளது. அதன்படி, அரசு நேரடியாக குழந்தைகளின் நலனில் அக்கறை செலுத்துவதை விடவும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மிக எளிதாக இவர்களுக்கு உதவ முடியும் என்றும், அரசு சாரா அமைப்புகள் அவர்களின் பிரச்னைகளுக்கான அடிப்படை காரணங்களைக் கண்டறிந்து அதனைத் தீர்ப்பதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபடுவது சுலபமாக இருக்கும் என்று கருத்து தெரிவித்துள்ளது. இந்தியாவிலும் சில அரசு சாரா அமைப்புகள் இத்தகைய குழந்தைகளின் முன்னேற்றத்திற்குப் பல முயற்சிகளையும் எடுத்து வருகிறது என்றாலும் இந்த முயற்சிகள் போதுமானதாக இல்லை என்பதே உண்மை. 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/04/இவர்களும்-இந்தியர்களே-2993453.html
2993452 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஏன் கையை ஏந்த வேண்டும்? ப. இசக்கி DIN Tuesday, September 4, 2018 01:19 AM +0530
காவிரியில் இருந்து மட்டும் கடந்த இரு மாதங்களில் 150 டி.எம்.சி.க்கும் அதிகமான நீர் கடலில் சென்று கலந்து விட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால், கடைமடைப் பகுதிகளுக்கு இன்னும் தண்ணீர் வரவில்லை என விவசாயிகள் போராட்டம் நடத்துகின்றனர். பவானி, தாமிரவருணி உள்ளிட்ட ஆற்றுப் பாசனப் பகுதிகளிலும் இதுதான் நிலை. இந்தப் பகுதிகளில் உள்ள ஏராளமான ஏரிகளும், குளங்களும் நீண்ட நாள்களாக தண்ணீர் இல்லாமல் வறண்டு கிடக்கின்றன. கால்வாய்கள் மற்றும் குளங்கள் முறையாக தூர்வாரப்படாததே இதற்கு காரணம். 
தமிழக அரசு கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் ஏரி, குளங்களைத் தூர்வாரும் குடிமராமத்து பணிக்கு சுமார் ரூ. 600 கோடி வரை நிதி ஒதுக்கியுள்ளதாக கூறுகிறது. அந்த நிதி எங்கே சென்றது எனத் தெரியவில்லை. அரசியல்வாதிகள் தலையீடு மற்றும் முறைகேடுகளால் குடிமராமத்து பணிகள் சரிவர மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதுதான் குற்றச்சாட்டு. அரசையும், அரசியல்வாதிகளையும் நம்பிக் காத்திருந்தால் உபரிநீர் கடலுக்குதான் செல்லுமே தவிர விவசாயத்துக்கு வந்து சேராது என்பதற்கு இந்த ஆண்டின் பருவ மழை ஒரு பாடம். 
நீர்வரத்துக் கால்வாய்கள் மற்றும் குளங்களை மராமத்து செய்யும் பணிகளை அரசுதான் மேற்கொள்ள வேண்டும் என விவசாயிகள் எதிர்பார்க்கின்றனர். அதில் தவறு இல்லை. ஆனால், அரசு தனது கடமையில் தவறாது இருக்க வேண்டும் என விரும்பும் விவசாயிகள், தங்களது கடமையில் இருந்து தவறலாமா?
முற்காலத்தில், உள்ளூரில் உள்ள நீர்நிலைகளில் அவ்வூர் மக்களும், விவசாயிகளும் சேர்ந்து குடிமராமத்துப் பணிகளை செய்தனர். குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் நீர்நிலைகளை ஆழப்படுத்துதல், நீர் தேங்கும் பகுதியை சமப்படுத்துதல், வண்டல் மண்ணை அகற்றுதல், கரைகளைப் பலப்படுத்துதல், புல், பூண்டுகளை அகற்றுதல், மடைகளை சீரமைத்தல் போன்ற பணிகளை செய்தனர். பாசனக் கால்வாய்களையும் ஆண்டுதோறும் அவர்களே சீரமைத்துக் கொள்வர். இதற்காக, வீட்டுக்கு ஒருவர் வீதம் செல்வர். செல்ல முடியாதவர்கள் தங்களுக்குப் பதிலாக வேறு ஆள்களை அனுப்பி வைப்பர். வேறு சிலர் பணமாகவும் கொடுப்பார்கள். 
குளங்களில் தண்ணீர் இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும் 15 நாள்களுக்கு ஒரு முறை மதகுகளுக்கு எண்ணெய் இட்டு ஏற்றி இறக்கி சோதித்து பார்த்துக் கொள்வார்கள். இது மழைக் காலங்களில் மதகுகளை எளிதாக ஏற்றி இறக்க உதவும். தண்ணீர் விரயமாவது தடுக்கப்படும். அப்போது நீர்நிலைகள் செம்மையாக இருந்தன. இதனால், பருவ மழைக் காலங்களில் தண்ணீரை வீணாக்காமல் நீர்நிலைகளில் சேமித்து வைத்து வேளாண்மைக்கு பயன்படுத்தி வந்தனர்.
அணைகள் கட்டப்பட்ட பின்னர் ஆறுகளும், ஏரிகளும், குளங்களும் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக மாறின. எனவே, அரசு அவற்றை தன்வசப்படுத்தி பொதுப்பணித் துறை மூலம் நிர்வகிக்கத் தொடங்கியது. நீர்நிலைகள் அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்ற பிறகு அவற்றை பராமரிக்கும் குடிமராமத்து பணியிலிருந்து விவசாயிகள் படிப்படியாக விலகிக் கொண்டனர். 
இப்போது நீர்நிலைகளை விவசாயிகள் கண்டு கொள்வதில்லை என்பது மட்டுமல்ல, சில இடங்களில் அவற்றின் சீரழிவுக்கு விவசாயிகளே காரணமாகவும் இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. தண்ணீர் பற்றாக்குறைக் காலங்களில் முறைப்பாசன விதிமுறைகளை மீறி கால்வாய்களையும், மடைகளையும் உடைத்து தண்ணீரை தம் பகுதிக்கு திருப்பி விடுதல், மீன் பிடித்தல் போன்ற வணிக நோக்கங்களுக்காக மடைகளை சேதப்படுத்தி தண்ணீரை வெளியேற்றுதல் போன்ற முறைதவறிய செயல்களிலும் சிலர் ஈடுபடுவதுண்டு. 
இவ்வாறு தாங்கள் சேதப்படுத்திவிட்டு அவற்றை அரசு உடனடியாக சீரமைக்க வேண்டும் என விவசாயிகள் எதிர்பார்க்கின்றனர். அதில் காலதாமதம் ஏற்படும்போது அடுத்த பருவ மழைக் காலத்தில் அங்கு தண்ணீரை திறந்துவிடவோ, சேமிக்கவோ முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. இதற்காக அரசை குறை கூறும் விவசாயிகள் தங்களை தவறை உணர்வதில்லை.
இதுமட்டுமின்றி, ஏரி, குளங்கள் மற்றும் கால்வாய்களில் ஆக்கிரமிப்பு, பாசனக் கால்வாய்களில் வீட்டுக் கழிவுகளை வீசுதல், கழிவுநீரை கால்வாய்களில் திறந்து விடுதல், கட்டுமான இடிபாடுகளை கால்வாய் ஓரங்களில் கொட்டுதல் போன்றவற்றாலும் நீரோட்டம் தடைபடுகிறது. நகர்ப்புறங்கள் மட்டுமின்றி நகரை ஒட்டியுள்ள விவசாய கிராமங்களிலேயே இந்த அவலம் நிகழ்கிறது. நமது வாழ்வாதாரத்தை நாமே சீரழித்துவிட்டு அதையும் அரசுதான் சீரமைக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது நியாயமா?
திருநெல்வேலி மாவட்டம் ஆம்பூர் விவசாயிகள் ஒரு காரியம் செய்கின்றனர். அங்குள்ள சுமார் 1,200 ஏக்கர் நஞ்சை நிலத்தில் விளையும் நெல்லை கொள்முதல் செய்ய குறிப்பிட்ட ஒரு வியாபாரிக்கு குத்தகை விடுகின்றனர். அவர் மட்டும்தான் அந்தப் பகுதியில் நெல் கொள்முதல் செய்வார். அதற்காக அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைப் பெற்றுக் கொள்கின்றனர். வயல்காட்டில் வாத்து மேய்ப்புக்கு குத்தகைவிட்டு பணம் பெறுகின்றனர். உள்ளூர் கோயிலுக்கு சொந்தமான குளத்தின் மீன்பாசி (மீன் பிடிக்கும் உரிமை) குத்தகையை பெற்று அதை வியாபாரிகளுக்கு மறு குத்தகைக்கு கொடுத்து அதிலும் லாபம் பார்க்கின்றனர். இவற்றையெல்லாம் ஊர் பொதுப் பணமாக சேமித்து அந்த நிதியைக் கொண்டு ஆண்டுதோறும் நீர்நிலைகளின் பராமரிப்பு பணிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.
இதனால் அப்பகுதியில் விவசாயம் சிக்கல் இல்லாமல் நடைபெறுகிறது. இதேபோல், தமிழ்நாட்டில் வேறு சில ஊர்களிலும் இருக்கலாம். ஆனாலும் எல்லாப் பகுதிகளிலும் விவசாயிகள் இவ்வாறு தற்சார்பு நிலையுடன் செயல்பட்டு நீர்நிலைகளைப் பராமரித்தால் அரசாங்கத்தை எதிர்பார்க்கவோ குறைகூறவே தேவையிருக்காது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/04/ஏன்-கையை-ஏந்த-வேண்டும்-2993452.html
2992770 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சட்டமும் சாமானியனும் அ. சர்ஃப்ராஸ் DIN Monday, September 3, 2018 03:40 AM +0530 தரமான ஐஎஸ்ஐ ஹெல்மெட் அணிய நாங்கள் ரெடி; தரமான சாலைகளை அமைத்துத்தர நீங்கள் ரெடியா?'
"ஒரு பேருந்தில் 55 பேர் மட்டுமே பயணம் செய்ய உரிமம் வழங்கப்படுகிறது. ஆனால் எத்தனை பேர் பயணம் செய்கிறார்கள்?' 
"வீட்டில் ஹெல்மட்டை மறந்து வைத்துவிட்டு சென்றால், ஓட்டுநர் உரிமம், ஆவணங்கள் ஆகியவற்றை காவல் துறையினர் பறிமுதல் செய்து நீதிமன்றத்துக்கு அலைய விடுவது என்ன நியாயம்?'
மோட்டார் சைக்கிள்களில் பின் அமர்ந்து செல்பவர்களுக்கும் ஹெல்மெட் கட்டாயம் என்று உயர் நீதிமன்ற அளித்த உத்தரவை அடுத்து சமூக வலைத்தளங்களில் பலர் இதுபோன்ற கேள்விகளை எழுப்பி வருகின்றனர்.
நீதிமன்றத்தை எதிர்த்து இதுபோன்ற கேள்விகளை எழுப்புவது சரியானது இல்லை என்றாலும், பொது மக்கள் தங்களது தினசரி வாழ்வில் சில காவல் துறையினரால் சந்திக்கும் பிரச்னைகளால் ஆதங்கத்தில் இதுபோன்ற கேள்விகளை எழுப்புகிறார்கள்.
மோட்டார் சைக்கிள்களில் செல்பவர்கள் கட்டாய ஹெல்மெட் அணிய வேண்டும் என்று 2015-ஆம் ஆண்டு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த மதுரை மாவட்ட வழக்குரைஞர்கள் சிலர் மீது நீதிமன்றமே அவமதிப்பு வழக்கு தொடுத்து அவர்களைக் கண்டிக்கவும் செய்தது. 
கட்டாய ஹெல்மெட்டுக்கு பொது மக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தாலும், பின்னர் காலப்போக்கில் ஓட்டுபவர் பயன்படுத்த பழகிக்கொண்டனர்.
தற்போது பின் அமர்ந்து செல்வோரும் கட்டாய ஹெல்மெட் அணிய வேண்டும் என்று மோட்டார் வாகன சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதை அமல்படுத்த சென்னை உயர் நீதிமன்றம் அண்மையில் உத்தரவிட்டுள்ளது. இது இருசக்கர வாகன ஓட்டிகளான சாமானிய மக்களுக்கு எதிரான உத்தரவு என்பதைப்போல் சமூக வலைத்தளங்களில் விமர்சிக்க என்ன காரணம்?
மோட்டார்சைக்கிளை மாதக் கடனில் வாங்கி, அதற்கு சாலை வரி, போக்குவரத்து பதிவு கட்டணம், காப்பீட்டு கட்டணம், தினந்தோறும் அதிகரிக்கும் பெட்ரோலுக்கான கட்டணம் போன்றவற்றை செலுத்திவிட்டு வாகனத்தை இயக்கும் போது ஹெல்மெட் அணியாததற்கும் அபராதமும் செலுத்த வேண்டுமா என்பதுதான் அவர்களின் ஆதங்கம். 
இந்த சட்டத்தை அமல்படுத்தும் காவல் துறையினரோ, சட்டத்தை மதிப்பதில்லை என்பதால் சாமானியனின் கோபம். ஹெல்மெட் அணியாமல் சென்றதற்காக காவல் துறையினர் பறிமுதல் செய்யும் ஓட்டுநர் உரிமத்தைப் பெற நீதிமன்றத்துக்கு மாதக் கணக்கில் அலைய நேரிடுகிறது. ஆனால் அந்த சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்திய காவல் துறை அதிகாரியே ஹெல்மெட் அணியாமல் செல்வதைப் பார்க்கும் பாதிக்கப்பட்டவரின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்?
சில இடங்களில் காவல் துறையினர் மறைந்திருந்து சாலை விதிகளை மீறும் இருசக்கர வாகன ஓட்டிகளை விரட்டிப் பிடிக்கும்போது உயிரிழப்பு சம்பவங்களும் ஏற்படுகின்றன. 
அதைப்போல், ஹெல்மெட் அணியாததற்காக சாலையில் நின்று கொண்டு சில காவல் துறையினர் பேசும் அவதூறு வார்த்தைகளால் அசிங்கப்பட்டு ஓட்டுநர்கள் அபராதம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்போதே அவ்வழியாக போலீஸ் வாகனத்தில் சீட் பேல்ட் அணியாமல் செல்லும் காவல் துறை உயர் அதிகாரிக்கு சல்யூட் அடிக்கும் போலீஸாரைப் பார்த்தால் பாதிக்கப்பட்டவரின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்?
இதுபோன்று சட்டத்தை மதிக்காமல் சாமானிய மக்கள் மீது மட்டும் சட்டத்தை காவல் துறையினர் திணிக்கும்போதுதான், பொது மக்கள் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். ஹெல்மெட் அணியாமல் செல்லும் காவல் துறையினர் குறித்து யாரிடம் புகார் அளிப்பது? சாலை விதிகளை மீறும் காவல் துறையினர் குறித்து யாரிடம் புகார் அளிப்பது? என்பதை சாமானிய மக்கள் கேள்வி எழுப்புகிறான். 
அசல் ஆவணங்களைக் காண்பிக்காத காரணத்தால் இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டி வந்த மாணவரை காவல் அதிகாரி அடித்து துன்புறுத்திய சம்பவம் சென்னையில் நடைபெற்றது. இதை தனது செல்போனில் பதிவு செய்து இணையதளத்தில் மாணவர் வெளியிட்டார். இதற்கு கிளம்பிய எதிர்ப்பால் அந்த காவல் அதிகாரியை பணியிடை நீக்கம் செய்து காவல் துறை ஆணையர் நடவடிக்கை எடுத்தார். இது வரவேற்க வேண்டிய நடவடிக்கை என்றாலும், போலீஸாரின் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் பாதிக்கப்பட்டவர்களால் செல்போனில் பதிவு செய்ய இயலாது என்பதே நிதர்சனமான உண்மை.
சட்டங்களைக் கடுமையாக்கினால் மட்டும் போதாது. அதை செயல்படுத்துவதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். பெண்களுக்கு எதிரான குற்றச் சம்பவங்கள் அதிகரிப்பதால் கார்களில் கருப்பு ஸ்டிக்கர்களை அகற்ற உச்ச நீதிமன்றம் 2012ஆம் ஆண்டு உத்தரவிட்டது. அப்போது, நாடு முழுவதும் கார்களில் கருப்பு ஸ்டிக்கர்கள் தீவிரமாக அகற்றப்பட்டாலும், தற்போது அரசு அதிகாரிகள், எம்எல்ஏக்கள், அமைச்சர்களின் கார்களிலேயே மீண்டும் கருப்பு ஸ்டிக்கர்கள் ஒட்டப்பட்டுள்ளன. இதற்கு யார் காரணம்? 
காவல் துறையினர் ஓட்டுநர் உரிமம் வைத்திருப்பது கட்டாயம். ஆனால், தமிழக காவல் துறையில் சுமார் 10 ஆயிரம் பேருக்கு ஓட்டுநர் உரிமமே இல்லை என்பது அண்மையில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது. 
குடியரசுத் தலைவர், துணைத் தலைவர் ஆகியோரின் கார்களின் நம்பர் பிளேட்களில் நீண்ட காலமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த நான்கு சிங்கங்கள் கொண்ட சின்னங்களை அகற்றிவிட்டு, பதிவு எண் கொண்ட பலகை பொருத்த வேண்டும் என்று தில்லி உயர் நீதிமன்றம் அண்மையில் உத்தரவிட்டது. 
நாட்டின் முதல் குடிமகன் பயன்படுத்தும் வாகன எண்ணை மாற்ற உத்தரவு பிறப்பிக்கும் நீதிமன்றம், ஹெல்மெட் சட்டத்தை அமல்படுத்தும் காவலர்களும் கண்டிப்பாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் சாமானிய மக்களை யாரும் அவதூறான வார்த்தைகளில் பேசாமல் கண்ணித்துடன் நடத்த வேண்டும் என்றும் சட்டங்களை மீறும் காவலர்கள் மீதும் புகார் அளிக்கலாம் என்றும் உத்தரவிட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/03/சட்டமும்-சாமானியனும்-2992770.html
2992769 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முதலீட்டாளர்களை வரவேற்போம்! பெ. சிதம்பரநாதன் DIN Monday, September 3, 2018 03:39 AM +0530 சுதந்திர இந்தியாவில் எழுபது ஆண்டுகளாக "முதலாளிகள்' என்ற ஒரு கருத்தாக்கத்தைக் கழுவிச் சுத்திகரிக்காமல் விட்டுவிட்டோம். முதலாளிகள் என்போரை அபகரிப்பவர்கள் - சுரண்டுபவர்கள் - கொள்ளைக்காரர்கள் என்று அர்த்தப்படுத்தி விட்டோம். அதனைப் பற்றிய சரியான புரிதலை ஏற்படுத்துவது நமது சமுதாய நல்லிணக்கத்திற்குரிய புதிய பரிமாணமாக அமையும்.
கலப்படக்காரர்கள், கருப்புப் பணக்காரர்கள், கடத்தல்காரர்கள் என்பவர்கள் சமூகக் குற்றவாளிகள். இவர்களோடு முதலாளிகளையும் இணைத்துவிட்டோம். அபகரிப்பவர்கள் (உஷ்ல்ழ்ர்ல்ழ்ண்ஹற்ர்ழ்) வேறு . முதலாளிகள் (இஹல்ண்ற்ஹப்ண்ள்ற்ள்) வேறு. முதலாளிகளைத்தான் முதலீட்டாளர்கள் (ஐய்ஸ்ங்ள்ற்ர்ழ்ள்) என மாற்றியுள்ளோம்.
தொழிலில் முதலீடு செய்ய மூலதனம்தான் முதல் தேவை. தொடங்கப்பட்ட தொழிற்சாலையை நடத்தத் தொழிலாளர்கள் இரண்டாவதாக அல்ல, இணையாகத் தேவை. முதலீட்டாளர்கள் நிர்வாகிகளாகவும் பொறுப்பேற்பதால், மூலதனத்தையும், தொழிலாளர்களையும் ஒருங்கிணைத்தால்தான் உற்பத்தியைச் சாத்தியமாக்க முடியும்.
இவ்வாறு, முதலீட்டாளர்கள், தொழிலாளிகள், நிர்வாகிகள் என்கிற இம்முக்கூட்டுச் சக்திகளால்தான் உற்பத்தி சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.
மாமேதை மார்க்ஸ் ஜெர்மன் மொழியில் "பூர்ஷ்வா' என்று கையாண்ட வார்த்தையை, "முதலாளிகள்' என மொழிபெயர்த்தோம். மனத்தில் அவர்களை "அபகரிப்பாளர்கள்' என்று கருதியே மார்க்ஸ் அவ்வாறு நிறுவினார். "அபகரிப்பாளர்களிடமிருந்து அவர்கள் அபகரித்ததை மறு அபகரிப்பு' (உஷ்ல்ழ்ர்ல்ழ்ண்ஹற்ங் ற்ட்ங் ங்ஷ்ல்ழ்ர்ல்ழ்ண்ஹற்ர்ழ்) நிகழ்த்துமாறு தொழிலாளர் வர்க்கத்தினரைப் புரட்சிக்குத் தூண்டினார்.
நவீன விஞ்ஞானம் நமக்கு "ரோபாட்' என்கிற எந்திர மனிதனையே ஏற்படுத்தி தந்து விட்டதால், "சுரண்டல்' என்கிற சூத்திரத்தை மறுவாசிப்புக்கு உள்ளாக்க வேண்டியவர்களாக உள்ளோம். பூர்ஷ்வாக்களை சக மனிதர்கள் மீது கருணை இல்லாதவர்களாகவும், தொழிலாளர்களைக் கசக்கிப் பிழிந்து உறிஞ்சக்கூடியவர்களாகவுமே சித்திரித்துவிட்டோம். 
பூர்ஷ்வாக்களில் நாட்டுப்பற்றுள்ள தேசியப் பூர்ஷ்வாக்களும் உள்ளனர். சக மனிதர்களின் துயரங்களில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளும் மனித நேயர்களும் உள்ளனர். அவர்களை இனங்கண்டால்தான் அவர்களோடு இணைத்துக் காணப்படுகிற சமூகக் குற்றவாளிகளை அவர்களிடமிருந்து விலக்க முடியும்.
அப்படி விலக்கிக் கண்டால்தான் அவர்கள் முதலீட்டாளர்கள் என்பதாக உணரப்படுவர். தொழிலாளர்களோடு ஒருங்கிணைந்துள்ள அவர்களைச் சம சக்தியுள்ளவர்களாக மதிப்பீடும் செய்ய முடியும்.
மார்க்ஸ் தனது விடாமுயற்சியான ஆராய்ச்சியில் கண்டடைந்த இரு முடிவுகளில் ஒன்று, நிலப்பிரபுத்துவம் முதலாளித்துவத்தைவிடப் பிற்போக்கானது; மற்றொன்று, முதலாளித்துவம் தொழிலாளி வர்க்கத்தைத் தனது கருவில் சுமந்துகொண்டேதான் பிறந்தது. 
முதலாளித்துவம் இல்லாமல் நிலப்பிரபுத்துவமே நீடித்திருக்குமானால், முதலாளிகளும் இல்லை, தொழிலாளிகளும் தோன்றியிருக்க மாட்டார்கள். ஜனநாயகம் என்றால், பெரும்பான்மை என்று இலக்கணம் கண்டால், தொழிலாளி வர்க்கத்தின் சர்வாதிகாரம்தான் பெரும்பான்மை ஜனநாயகம்.
இங்கே சர்வாதிகாரமே ஜனநாயகமாவது ஒருவித நகைமுரண். வாரிசு உரிமைப்படியான மன்னரின் சர்வாதிகாரமல்ல இது. பெரும்பான்மையாக உள்ள தொழிலாளி வர்க்கத்தினரின் சர்வாதிகாரம். பெரும்பான்மைத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் ஆட்சி, முதலாளிகள் மீண்டும் எழமுடியாமல் செய்யும் சர்வாதிகாரம்.
இதனை நிறுவ வேண்டுமானால், பெரிய புரட்சி ஏற்பட்டாக வேண்டும். அத்துணை பெரிய புரட்சி சாத்தியமாகுமா என்றால், சந்தேகம்தான். ஏனெனில், மார்க்ஸ், "தொழில் வளர்ச்சியடைந்த இங்கிலாந்தில்தான் வர்க்கப்புரட்சி வெடிக்கும்' என்றார். அவருடைய கணிப்புப் பொய்யாகியது. இதற்கு மாறாக, ரஷியாவில்தான் வெடித்தது. அப்போதைய ரஷியா தொழில் பெருகிய நாடும் அல்ல. இதேபோன்று, சீனாவிலும் வெடித்தது. அதுவும் அப்போது தொழில் வள நாடு அல்ல.
முதலாளித்துவத்துக்கு எதிரான கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை 1848-இல் வெளியானபின், முதலாளித்துவம் முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதா என்றால், இன்றுவரை இல்லை. அதற்கு மாறக, முதலாளித்துவம் புதிய பரிமாணங்களோடு பொது உடமைக் கொள்கைக்குச் சவாலாகிவிட்டது.
சோவியத் யூனியன் உடைந்தது. அதில் இருந்த 28 நாடுகளும் தனித்தனி நாடுகளாயின. இப்போது ரஷியாவும் ஒரு தனிநாடு. தனி உடைமை நாடு. வர்க்க உணர்வைவிட, இன உணர்வுக்கு அது இடம் கொடுத்துள்ளது. உக்ரைனின் கிரிமியாவை ரஷியா ஆக்கிரமித்து இணைத்துக் கொண்டும் விட்டது.
சீன தேசத்தில் ஆட்சிதான் கம்யூனிசமாக உள்ளதே தவிர, சமுதாயம் தனியுடைமையாகவே தொடர்கிறது. ஷாங்காய் மாநிலம் தனியுடமைக்கான நவீன மாநிலமாகவே திகழ்கிறது.
கட்டமைக்கப்பட்ட கம்யூனிச சித்தாந்தப்படி, முதலாளிகள் சுரண்டும் வர்க்கமாக மட்டுமல்லாமல், அச்சுரண்டல்களையே மேலும் மேலும் முதலீடுகளாகச் செய்து, தொழிலாளி வர்க்கத்தைப் பெருக்குகிறார்கள். லாபத்துக்காகவே இதை அவர்கள் செய்தாலும், அந்த லாபத்தில் பொதுநலம் ஒன்று ஊடுபயிராக உள்ளது. பொதுவுடமைச் சித்தாந்தம் தந்த எச்சரிக்கையைப் புரிந்து கொண்ட முதலாளித்துவம், முழுவதுமாகவே தன்னை மறுவார்ப்புச் செய்து கொண்டுவிட்டது. அதன் காரணமாகத்தான் முதலாளிகளும் தொழிலாளிகளும் விளையாட்டில் போல எதிர் எதிர் அணியினராக ஆடத் தொடங்கி விட்டனர்.
இதனால், முதலாளிகளும் சுரண்டல் வர்க்க சுபாவத்திலிருந்து நகர்ந்து, முதலீட்டாளர்களாகியுள்ளனர். இவர்களுக்கு ஒத்துழைக்கும் சம பங்காளியாகத் தொழிலாளிகளும் அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளனர்.
முதலீட்டாளர்களிடமிருந்து தொழிலாளிகளை சட்டப்படிப் பாதுகாக்க, தொழிலாளர் நல ஆணையர் அலுவலகம் உள்ளது. தொழிலாளர் நீதிமன்றங்கள் செயல்படுகின்றன. தொழிலாளர் சட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. தொழிற்சங்கங்கள் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளன. இப்படிப் பலவும் இன்று நடைமுறைக்கு வந்துள்ளன.
இந்தப் புரிதலோடு, உத்தரப் பிரதேசம், லக்னௌவில் சென்ற ஆகஸ்ட் மாதத்தில் நடந்த முதலீட்டாளர்கள் மாநாட்டில் பிரதமர் மோடி பேசும்போது, "ஒரு தேசத்தின் வளர்ச்சியில், விவசாயிகள், வங்கிப் பணியாளர்கள், அரசுத் துறையினர், தொழிலாளிகள் போல முதலாளிகளுக்கும் பங்கு உள்ளது' என்று கூறியுள்ளார்.
அவ்வாறு அவர் கூறியபோது, அந்த மேடையில் பிரதமரோடு வழக்கமாக இருக்கும் சக மந்திரிகள் யாரும் இல்லை. அதற்கு மாறாக, ஆதித்ய பிர்லா குழுமத்தின் தலைவர் குமார்மங்கலம் பிர்லா, அதானி குழுமத்தின் தலைவர் கெளதம் அதானி, எஸ்.எல். குழுமத்தின் தலைவர் சுபாஷ் சந்திரா, பிரபல ஐ.டி.சி. குழுமத்தின் நிர்வாக இயக்குநர் சஞ்சீவ் புரி ஆகியோர் மேடையில் இருந்தனர். 
"நாட்டின் பிரதமராக இருக்கிற நான், இத்தொழிலதிபர்களோடு மேடையில் ஒன்றாக அமர்ந்திருப்பதற்குப் பயப்படவில்லை. மனசாட்சி மட்டும் சரியாக இருக்குமானால், நாம் யாரோடும் இருக்கலாம். யாருக்கும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை' என்று சொன்ன பிரதமர், அதற்கான தன் பலத்தையும், பின்புலத்தையும் விளக்கியபோது, "மகாத்மா காந்தி பிர்லா மாளிகையில்தான் தங்கினார். பிர்லா தொழிலதிபர். மகாத்மாவை அன்றைக்கு யாரும் சந்தேகப்படவில்லை. காரணம், மகாத்மாவின் மனசாட்சி சரியாக இருந்தது. அதுபோன்றுதான் நானும் முதலாளிகளோடு அமர்ந்திருக்கிறேன்' என்று கூறினார்.
மேற்கு வங்க முதல்வர் புத்ததேவ் பட்டாச்சாரியா, மேற்கு வங்கத்தில் இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கித்தர, தொழிலதிபர் டாடாவை "நானோ' கார் தொழிற்சாலையை சிங்கூரில் தொடங்க அழைத்தார். டாடாவை, கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு எதிரான பல சக்திகள் தடுத்தன. விவசாய நிலங்களைக் கையகப்படுத்தியதைப் பூதாகரமாக்கி, "நானோ' தொழிற்சாலையைத் தொடங்க முடியாத நிலை உருவாக்கப்பட்டது. எதிர்ப்பாளர்களை அடக்க மார்க்சிஸ்ட் மாநில அரசு கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்தது. மார்க்சிஸ்டுகளின் தொழிலாளி ஆட்சி, முதலாளி டாடாவை ஆதரித்து நின்றது.
முதலாளிகளை, கொள்ளைக்காரர்கள், அபகரிப்பவர்கள் என்று பொதுத்தளத்தில் தொடர்ந்து பேசி, முதலாளிகளை முடக்கிப் போடுவதற்கான காரியங்களிலேதான் அரசியல்வாதிகள் ஈடுபட்டு வந்தனர். உண்மையில் தொழிலாளிகளை மேம்படுத்த வேண்டுமானால், முதலாளிகளைக் காயப்படுத்துவதைக் கைவிட வேண்டும். 
முதலாளிகளின் நோக்கம் மேலும் மேலும் தொழிற்சாலைகளைப் பெருக்குவதுதான். அதனால் தொழிலாளர்கள்தான் பெருகுவார்கள்; புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகும்; உற்பத்தி பெருகும்; ஏற்றுமதி அதிகரிக்கும்; இறக்குமதி குறையும்; இந்திய நாணயத்தின் மதிப்பு உயர்வதற்கான வர்த்தகப் பரிவர்த்தனைகளும் ஏற்படும்.
தேசத்தின் வளர்ச்சி என்பது இந்த வரிசையிலும், வட்டத்திலும்தான் சாத்தியமாகும். தனியார்துறையும், பொதுத்துறையும் இணைந்து வளரும். கலப்புப் பொருளாதாரத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் இந்தியாவில் முதலீட்டாளர்களைப் பற்றிய இக்கருத்தாக்கத்தை இடதுசாரிகளும், மதச்சார்பற்ற சக்திகளும் விவாதிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளனர். 
கட்டுரையாளர்:

பத்திரிகையாளர்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/03/முதலீட்டாளர்களை-வரவேற்போம்-2992769.html
2991711 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சிறப்பு ஒவ்வா வேற்றுமையான் நெல்லை சு. முத்து DIN Saturday, September 1, 2018 01:38 AM +0530 பிறக்கும்போது உடன் பிறக்கும் ஜாதி, இறப்பிலும் தொடர்வதுதான் மனித வாழ்வின் அவலம். இடுகாடு, சுடுகாடு எங்கும் ஜாதிப் பெயர்கள். பிறப்பு என்பதனை பாலி மொழியில் ஜாதி' என்றே வழங்குவர். இந்த ஜாதி' என்ற சொல்லில் இருந்துதான் ஜாதகம்' என்கிற சொல் பிறந்தது. அது பிறப்புக் குறிப்புகளின் தொகுப்பு.
அருந்தவர்க்கு ஆயினும், அரசர்க்கு ஆயினும், ஒருங்கு உடன் மாய்ந்த பெண்டிர்க்கு ஆயினும் நால்வேறு வருணப் பால்வேறு காட்டி இறந்தோர் மருங்கிற் சிறந்தோர் செய்த குறியவும் நெடியவும் குன்று கண்டன்ன சுடுமண் ஓங்கிய நெடுநிலைக் கோட்டமும்' என்று சக்கரவாளக் கோட்டம் குறித்து தேராவாத பெளத்த நூலாகிய மணிமேகலை' காட்டுகிறது.
சோழர் காலத்தில் சாதி கல் வழக்கம் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. குறிப்பாக, முதலாம் ராஜேந்திர சோழன் செய்யாறு வட்டத்தில் பிரம்ம தேசத்தில் இறந்தபோது, அவனுடைய மனைவியருள் ஒருவரான வீரமாதேவி தீப்பாய்ந்து இறந்தார். அதே போன்று, இரண்டாம் பராந்தகனாகிய சுந்தர சோழன் இறந்த பின், அவனுடைய மனைவி வானவன் மாதேவி உயிர்விட்டுள்ளார். இதனை திருக்கோயிலூர் கல்வெட்டும் ஆண்டிமலை சாசனமும் குறிப்பிடுகின்றன. இறந்த பின், அவர்கள் இருவருக்கும் ராஜராஜ சோழன் தஞ்சைப் பெரிய கோயிலில் ஐம்பொன் சிலை நிறுவியுள்ளான்' என்று முனைவர் கோ.ஜெயகுமார் உரைக்கிறார்.
வடக்கிருந்து உயிர்நீத்த வேந்தர்கள் பற்றிய குறிப்புகள் சங்கப்பாடல்களில் ஏராளம். வெண்ணிப் பறந்தலையில், கரிகாற் சோழனுடன் போரிட்டு புறப்புண் ஏற்ற சேரமான் பெருஞ்சேரலாதன் வடக்கிருந்து உயிர்விட்டான். உறையூரை ஆண்ட கோப்பெருஞ்சோழனும், அவனுடைய நண்பர்களான பிசிராந்தையாரும், பொத்தியாரும் அதே போல வடக்கிருந்து உயிர்விட்டனர். வடக்கிருத்தலை சல்லேகனை' செய்தல் என்கிறது சமண சமயம்.
இறந்தவர்களுக்கு நடுகல் வைத்து வழிபடுவோர் அன்றி, நெல்லைத் தூவி வணங்கப்படும் கடவுளர் இவ்வூரில் இல்லை' என்கிறார் மாங்குடி கிழார் எனும் புலவர் (கல்லே பரவின் அல்லது, நெல் உகுத்துப் பரவும் கடவுளும் இலவே' புறம்: 335). போர்முனையில் பகைவரது யானைகளைக் கொன்று இறந்த வேந்தனுக்கு நம் முன்னோர் காட்டிய மரியாதை இது.
பதஞ்சலிக்குப் பின்னர் தென்னகத்தில் தோன்றிய நாகார்ஜுனர் (கி.பி.150 - கி.பி.250) என்ற பெளத்த குரு, சிறந்த சித்தர்; ரசவாதி; யோகப் பயிற்சி நிபுணர். ஆந்திரத்தில் குண்டூர் மாவட்டத்தில் நாகார்ஜுன கொண்டா என்ற இடத்தில் பிறந்தவர். நாகார்ஜுனரின் தந்தைவழிப் பாட்டனார் பெயர் தா - தோ. இவர் ஒரு சீனர். நாகார்ஜுனரின் தந்தை குமாராயனர் காஷ்மீரத்துப் பிராமணர். முன்னொரு காலத்தில் காஷ்மீரை விட்டு விலகி, பாமிர் பீடபூமியினைக் கடந்து குஷன் நாட்டு மன்னரின் சகோதரியான ஜீவா என்பவரை மணந்தார்.
கனதேவர்', போதிசத் தேவர்' என்று எல்லாம் அழைக்கப்படும் நாகார்ஜுனருடன் அவரின் சீடரான ஆர்யதேவரும் இணைந்து மஹாயான பெளத்தத்தில் மத்யமகா பிரிவினைத் தொடங்கினர். இத்தனைக்கும் ஆர்யதேவர், சிங்கள இளவரசர்.
கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில் இருந்த ஏஜிங் என்ற சீனத்துறவியின் கருத்துப்படி, மஹாயானம்', ஹீனயானம்' ஆகிய இரு பிரிவுகளும் வினைக் கொள்கையினை ஆதாரமாகக் கொண்டவை. போதிசத்வரை ஏற்று, தர்ம வெண்தாமரைச் சூத்திர'த்தினைப் பின்பற்றுவோர் மஹாயானப் பெளத்தர்கள்.
மகாயான சூத்திரத்தில் முக்கியமானது ப்ரஜ்ஞப்பாரமிதை'. சம்ஸ்கிருத மொழியில் ப்ரஜ்ஞா - பிரக்ஞை, பாரமிதா - முழுமை என்க. இதுவும் நாகார்ஜுனரின் பங்களிப்பு ஆகும். ப்ரஜ்ஞப்பாரமிதை சூத்திரங்களில் கடல் நீருக்கு அடியில் வாழும் நாகங்களை வெல்லும் உத்திகள் உள்ளன. அத்தகைய மனிதர்கள் நாகர்களாம். அதனாலேயே பண்டைய ஹீனயானம் அல்லது சமணத்தினை ஏற்றுக்கொண்ட வடகிழக்கு இந்தியக் குடிகள் (நாகர்கள்) நாகாலாந்தில் வாழ்வதாக அமைந்துவிட்டது. தென்னக ஹீனயானர், சமணச் சார்புடைய தேவர் வாத பெளத்தர்கள். பிராந்திய மொழிகளில் தீவிர அக்கறை கொண்ட இப்பிரிவினரே தேராவாத பிராமணர்கள். மணிமேகலை' தேராவாதக் காப்பியம். கம்பராமாயணம்' சுட்டும் இலங்கையில் வைணவத் தாக்கம் கொண்ட மஹாயானப் பெளத்தமே பிரபலம்.
கோவலன் - கண்ணகி திருமணத்தில் மாமுது பார்ப்பான் மறைவழிகாட்டிட' என்று குறிப்பிடப்பட்டது இந்தத் தேராவாதப் பெளத்தர்களையே. மறைமொழி அந்தணர் அந்நாளில் வேதியர்', வைதிகர்' என்றே அழைக்கப்பெற்றனர்.
இல்லையென்றால், சமணரான இளங்கோ அடிகளின் காப்பியத்தை, பெளத்தப் புலவரான சாத்தனார் உடனிருந்து கேட்டிருப்பாரா? அந்நூலில், வயிற்றில் குத்துப்பட்ட ஒருவனுக்கு புத்தப்பள்ளியில் இடம் தர மறுக்கிற கதையும் இடம்பெறுகிறதே!
பாண்டிய வம்சத்தில் ஒரு புலவரான பாண்டியன் ஏனாதி நெடுங்கண்ணன் இயற்றிய குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்றில் (156), ஒரு கிழவன், பார்ப்பன மகனே! பார்ப்பன மகனே! தண்டொடு பிடித்த தாழ்கமண்டலத்துப் படிவ உண்டிப் பார்ப்பன மகனே!' என்று பெளத்தப் பிராமணனை அழைத்து மருந்து கேட்கிறான்.
அந்தணர் என்போர் அறவோர். மற்ற எல்லா உயிர்களிடத்தும் செந்தண்மை பூண்டு, சிகிச்சை செய்த மருத்துவர். சிவந்த புரச மரத்தின் பட்டையை அகற்றி விட்டு, தண்டு மட்டும் ஏந்தி, கமண்டலத்துடன் வருபவர். மரத்தின் தண்டு, பின்னாளில் முனிவர் தம் கை தாங்கும் தண்டு என்கிற வழக்கும் ஆகிவிட்டது.
பெளத்தர்களும் சமணர்களும் இறந்தவர் உடலைப் புதைத்தனர். பின்னாளில் வேதியர்கள் பழங்குடி மக்களோடு ஒத்து பிணங்களை எரித்தனர். சாம்பலை புனித நதிகளில் கரைத்தனர்.
தீ வழிபாடு தேராவாத, திராவிட (தீ -மூல, திரமிள ) மரபு. அதுவே பின்னாளில் சாமவேத கீதங்களுடன் எரியோம்பும் சம்பிரதாயமும் ஆயிற்று. ஈரானியப் பார்சிகளின் பழைய மதக் கோட்பாடும் இதுவே. பாலி மொழியில் தீயினை 'அக்கி' என்பர். சம்ஸ்கிருத மொழியில் அக்னி'; லத்தீனில் இக்னீ'.
இன்று நெருப்பைச் சுட்டும் ஆங்கிலச் சொல் - ஃபயர்'. கிரேக்க மூலச்சொல் பைர'. பிணங்களை எரிக்கும் சிதை விறகு - பைரெ'. அத்துடன் ந' என்ற எதிர்ப்பொருள் கூட்டி வாசியுங்கள், (ந - ரெ - பை', நெருப்பு) என்று வரும். இன்றைக்கும் கனல்நுட்பக் கருவிகளை பைரோடெக்னிக்' என்றே அறிவியலில் குறிக்கிறோம்.
தீ, நெருப்பு, அக்னி ஆகிய மூன்று கலைச்சொற்களும், இந்தியப் பழங்குடி-ஆதி ஈரானியம் - பழஞ்சீனம் ஆகியவற்றின் கலப்புக்கான மொழியியல் ஆதாரங்கள்.
ஆதிகுடிகள் இறந்தோரைத் தீ மூட்டி எரிப்பது வழக்கம். இறந்தோர் நெருப்புடன் வானில் கலந்து நட்சத்திரங்களாக ஒளிர்கின்றனர் என்றும் நம்பினர். அவர்களையே வான் உறையும் தெய்வம்' என்கிறார் வள்ளுவர். சிவ' என்பது சைவ என்று ஆவதைப் போல, தீ' - தைவம்' - தெய்வம்' ஆகிறது. கிருத்திகையை 'அக்னிர் தைவதம்' என்றே பிற்காலத்திய வடமொழி வேதங்களும் குறிக்கும். இரவுதோறும் அந்த நட்சத்திரங்களைக் கண்டு வணங்கி வந்த முன்னோர், அவற்றின் தோற்ற நகர்வுகளை சூரிய சந்திரர்களோடு ஒப்பிட்டு நோக்கினர். வானவியல் பதிவுகள் இவ்விதமே ஆரம்பமாயின.
பொதுவாக, இறந்தவர் உடலைப் பாதுகாப்பதற்கு அந்நாளில் ஃபார்மாலின் (40% பார்மால்டிஹைடு கரைசல்), மெத்தனால் போன்ற வேதிமத் திரவங்கள் கிடையாதே.
அதனால் இயற்கையில் கிடைக்கும் மலர், மஞ்சள், பால், தயிர், குங்குமம் முதலிய ஏதேனும் ஒரு சுகந்தப் பொருளினால் குளிப்பாட்டுவர். 
வழிநெடுக, ஊரார்க்கு அறிவிப்பதற்காகத் தாரை, தப்பட்டை முழங்கும். ஜனன- மரணக் கணக்கு அலுவலகத்திற்குத் தெரிவிக்கவே சங்கு ஊதுவர். உறவினர் கையில் எடுத்துச் செல்லும் கனப்புச் சட்டி என்பது கிராமத்துக்கு வெளியே சிதைமூட்ட உதவும். 
சமணர் பெளத்தர் ஆகிய கீழை தேச பழஞ்சீன மக்கள் சடலத்தினை எரிப்பது இல்லை. மேற்கத்திய நாடுகளிலும் கல்லறையில் சடலம் அழுகாமல், நெய்பூசி, லினன் துணியில் பொதிந்து இருட்டுக் கிடங்கில் பத்திரப்படுத்தி வைக்கின்றனர்.
ஒரிசிஸ்' எனும் பழங்கடவுள் மாதிரி, பொதிந்து வைக்கப்பட்ட சடலத்தின் கண்கள், உதடுகளில் பெருங்கரண்டி ஒன்றினால் தொட்டால் பிணம் உயிர்த்து எழும் என்பது எகிப்தியர் நம்பிக்கை. பெருங்கரண்டி' என்பது பரிபாடல் (5:37)சுட்டும் ஏழ் உறை முனிவர் கூட்டம்'. ஏழு விண்மீன்கள் அடங்கிய சப்தரிஷி மண்டலம்'.
பதினெண் சித்தர்களில் போகர், சீன தேசத்தவர். விட்டமுடன் யானுமல்லோ சீன தேசம் விடுபட்டுப் போயிருந்து ...' என்கிறார்(போகர் ஏழாயிரம்) . போகநாதர் என்றும் அறியப்படும் சமணர், நம் திருமூலரின் சமகாலத்தவர். யோகா, வில் வித்தை, மூலிகை மருத்துவம் போன்ற பல துறைநூல்கள் இயற்றியவர். நவ பாஷாணத்தால் பழனி மலைக்கோவில் முருக விக்கிரம் சமைத்தவர். இன்றும் பீடத்தின் கீழ் நீருக்குள் சமாதி நிலையில் இருப்பதாக ஐதீகம்.
ஒருவர் இறந்த பின் அவர்', அது 'வாகி விடுகிறார். சடலத்தைப் புதைப்பதா, எரிப்பதா என்றும் சிலர் தீபாவளிப் பட்டி
மன்றம் நடத்தலாம்.
கட்டுரையாளர்:
இஸ்ரோ விஞ்ஞானி (ஓய்வு).
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/01/சிறப்பு-ஒவ்வா-வேற்றுமையான்-2991711.html
2991707 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தூய்மையறியாத் தொழிலாளி பா.ராஜா DIN Saturday, September 1, 2018 01:37 AM +0530 கோவை மாநகரின் முக்கியப் பகுதியான சிங்காநல்லூரில் ஓரிடத்தில் கழிவு நீர்க் கால்வாயில் அடைப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. ஒப்பந்தப் பணியில் உள்ள துப்புரவுப் பணியாளர் ஒருவர் அந்த அடைப்பை நீக்குவதற்கு அனுப்பப்படுகிறார். அவரும் அடைப்பை நீக்கிவிட்டு, சாக்கடைக் குழியில் இருந்து மேலே ஏறி வருகிறார். உடல், முகம் முழுவதும் சாக்கடைக் கழிவுகள் படர்ந்துள்ளன.
அவற்றை சுத்தம் செய்ய தண்ணீரைத் தேடுகிறார். கிடைக்கவில்லை. அருகில், தேங்கியுள்ள அசுத்தமான தண்ணீரில் உடலில் உள்ள கழிவுகளை அகற்றுகிறார். அண்மையில் நடந்த இச்சம்பவம் விடியோவாக சமூக வலைதளங்களில் வைரலாகப் பரவி, கடும் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியது. 
நாடு முழுவதும் இத்தகைய சம்பவங்கள் நாள்தோறும் அரங்கேறிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. சாக்கடைக் கழிவுகளையும் மனிதக் கழிவுகளையும் அகற்றுவதற்கு மனித சக்தியைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று சட்டமியற்றப்பட்டுள்ளது. இருந்தாலும், இத்தகைய கழிவகற்றும் பணிகளில் மனிதர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். கழிவுநீர்த் தொட்டிக்குள் இறங்கும் பலர் விஷவாயுத் தாக்கி உயிரிழக்கின்றனர். உயிரிழப்போருக்கு ஏதோ ஒரு தொகையை நிவாரண நிதியாக அளித்து, பிரச்னையை முடித்து விடுகின்றனர்.
கழிவுகளை அகற்ற நவீன தொழில்நுட்பக் கருவிகள் புழக்கத்துக்கு வந்துள்ள போதிலும், இப்பணிகளில் மனிதர்களைப் பயன்படுத்துவதும், அவ்வப்போது மனித உயிர்கள் பழியாவதும் தொடர்கதையாகி வருகிறது. ஊரை சுத்தமாக வைத்திருக்க உதவும் அவர்களின் வாழ்க்கை, அசுத்தமாக இருக்கிறது. 
தூய்மை இந்தியா' திட்டத்தை நாடு முழுவதும் மேற்கொள்ள அதிக நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. அதுகுறித்த விழிப்புணர்வும் பரவலாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. இருந்தாலும், இதில் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு முன்னேற்றம் இல்லை என்பதே கண்கூடு. துப்புரவுப் பணிகளில் இருந்து மனிதர்களை முழுமையாக நீக்க முடியாத நிலையில், அவர்களது மறுவாழ்வு நடவடிக்கையிலும் மத்திய-மாநில அரசுகள் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது.
தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை, அவர்களது வாழ்க்கைத் தரம் குறித்து மத்திய அரசு ஓர் ஆய்வு மேற்கொண்டுள்ளது. இதில் நாட்டில் மொத்தம் 53,000 பேர் துப்புரவுத் தொழிலாளிகளாகப் பதிவு செய்துள்ளனர். இவர்களில் முதல் கட்டமாக 6,650 தொழிலாளர்களிடம் ஆய்வு நடத்தியுள்ளனர். அதாவது, நாட்டில் உள்ள 600 மாவட்டங்களில் 121 மாவட்டங்களில் உள்ள தொழிலாளர்களிடம் ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. பிகார், கர்நாடகம், தெலங்கானா, மேற்கு வங்கம், ஜார்க்கண்ட், ஜம்மு-காஷ்மீர் ஆகிய மாநிலங்களில் இதுவரை ஆய்வு மேற்கொள்ளப்படவில்லை எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 
கழிவுகளை அகற்றுவதில் மனிதர்களை ஈடுபடுத்துவது 1953 -ஆம் ஆண்டிலேயே தடை செய்யப்பட்டுள்ள நிலையில், எப்படி 50,000-க்கும் மேற்பட்டோர் அப் பணியைச் செய்து வருவதாக பதிவு செய்துள்ளனர்? சட்டம் எல்லாம் புத்தகங்களில் மட்டும்தானா? அதாவது, மனிதர்களை கழிவகற்றும் பணிகளில் இருந்து முழுமையாக நீக்க மத்திய, மாநில அரசுககளுக்கு விருப்பம் இல்லையோ என நினைக்கத் தோன்றுகிறது. மேலும், அம் முறையை ஒழிக்க முற்படாமல், அவர்களுக்கு மறுவாழ்வு அளிப்பதிலேயே அரசுகள் முனைப்புக் காட்டி வருகின்றன. 
மத்திய அரசின் ஆய்வில், ஹரியாணா, மத்தியப் பிரதேசம், பஞ்சாப், தமிழ்நாடு, உத்தரகண்ட் ஆகிய 5 மாநிலங்களில் கழிவகற்றும் பணியில் மனிதர்கள் ஈடுபடுத்தப்படவில்லை எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், பதிவு செய்யப்பட்ட ஆவணங்களைப் பார்க்கும்போது, இந்த 5 மாநிலங்களில் இருந்து 11,348 பேர் தங்களது பெயர்களைப் பதிவு செய்துள்ளனர்.
உத்தரப் பிரதேசத்தில் அதிகபட்சமாக 28,796 பேர் பதிவு செய்துள்ளனர். அதனையடுத்து, மத்தியப் பிரதேசத்தில் 8,016 பேரும், ராஜஸ்தானில் 6,643 பேரும் பதிவு செய்துள்ளனர். இந்த ஆய்வு முழுமையும்போது இந்த எண்ணிக்கை மேலும் அதிகரிக்கும். 
துப்புரவுத் தொழிலாளர் முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதும், தற்போதுள்ள தொழிலாளர்களை வேறு தொழில்களில் ஈடுபடச் செய்ய வேண்டும் என்பதுமே அனைவரின் விருப்பம்.
மனித உயிர்களைக் கழிவுகளை அகற்றும் பணியில் ஈடுபடுவதைத் தடை செய்யவும், அவ்வாறு ஈடுபட்டுள்ளோருக்கும், அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும் மறுவாழ்வு அளிக்கவும் 1993 மற்றும் 2013 -ஆம் ஆண்டுகளில் சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளது. உலர் கழிவறைகளை அமைக்கக் கூடாது என்றும் சட்டம் உள்ளது.
மனிதக் கழிவுகளை மனிதர்களே அகற்றும் வகையில், உலர் கழிப்பறைகள் அமைப்போர் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும், சட்டத்தை மீறுவோர் மீது ஓராண்டு வரை சிறைத் தண்டனையும், அபராதமும் விதிக்க வேண்டும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஜாமீனில் வெளிவர முடியாத அளவுக்கு தண்டனை விதிக்கவும் சட்டத்தில் வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது.
மேலும், 2013 -ஆம் ஆண்டில் இயற்றப்பட்ட சட்டத்தில், கழிவகற்றும் பணிகளுக்கென ஆள்களை நியமனம் செய்யக் கூடாது எனவும், அப்பணியில் ஈடுபட்டுள்ளோருக்கு மறுவாழ்வு அளிக்க வேண்டும் எனவும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.
சட்டம் கடுமையாக இருக்கும் நிலையிலும், சட்ட விதிமுறைகள் தொடர்ந்து மீறப்பட்டு வருவதை நாம் தினந்தோறும் கண்டு வருகிறோம். சட்டத்தை மதிப்பவர்களை விட, மிதிப்பவர்களை அதிகம் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளிகளும் பிறரைப் போல மனிதர்களே என்ற எண்ணம் அனைவருக்கும் ஏற்பட வேண்டும். சுத்திகரிப்புப் பணிகளில் இயந்திரங்களைப் புகுத்தி, அத்தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளோருக்கு மறுவாழ்வு அளிப்பதில் மத்திய- மாநில அரசுகள் முனைப்பு காட்ட வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/01/தூய்மையறியாத்-தொழிலாளி-2991707.html
2990991 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சீக்கியப் படுகொலையும் காங்கிரஸூம்! அருளினியன் DIN Friday, August 31, 2018 03:45 AM +0530 முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து, தில்லியிலும் அதன் அண்டை மாநிலங்களிலும் அப்பாவி சீக்கியர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களுக்கும், காங்கிரஸ் கட்சியினருக்கும் தொடர்பு இல்லை என லண்டன் நாடாளுமன்றத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சி ஒன்றில் பேசிய காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் ராகுல் காந்தி கூறியுள்ளார். 
சீக்கியர்களுக்கு தனி நாடு கோரி, இந்திய அரசுக்கெதிராக, ஜர்னையில் சிங் பிந்தரன்வாலா தலைமையில் சீக்கிய கடும் போக்காளர்கள் போராடி வந்தனர். சீக்கியர்களின் புனித கோயிலான பொற்கோயில் மீது "ஆபரேஷன் ப்ளூஸ்டார்' என்ற பெயரிலான ராணுவ நடவடிக்கைக்கு அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்தி உத்தரவிட்டார். இந்த ராணுவ நடவடிக்கையால் பிந்தரன்வாலாவும் அவரது தீவிரவாதக் குழுவினரும் முற்று முழுதாகக் கொல்லப்பட்டனர். கூடவே, பொற்கோயிலுக்கு வந்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான சீக்கியர்களும் கொல்லப்பட்டனர். 
"ஆபரேஷன் ப்ளூஸ்டா'ருக்குப் பழிவாங்கும் வகையில், 1984-ஆம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம் 31- ஆம் தேதி காலை 9.15 மணியளவில், தனது வீட்டில் வைத்து இந்திரா காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.  இதைத் தொடர்ந்து தலைநகர் தில்லியிலும், அண்டை மாநிலங்களிலும் சீக்கியர்களுக்கு எதிராக பெரும் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. 3 நாள்கள் தலைநகர் தில்லியில் உள்ள சீக்கியக் குடியிருப்புகள் தீப்பற்றி எரிந்தன. தில்லியில் மட்டும் சுமார் 3000 சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பல்லாயிரக்கணக்கான சீக்கியப் பெண்கள் பாலியல் வன்கொடுமைக்குள்ளாக்கப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கான சீக்கியர்கள் தில்லியை விட்டு பஞ்சாப்புக்கு குடிபெயர்ந்தனர். 
சீக்கியர்களுக்கெதிரான இந்த வன்முறைகளை மிகத் தெளிவாகத் திட்டமிட்டு காங்கிரஸ் அரசு அரங்கேற்றியதாகவும், தனது ஆளுகைக்குள்பட்ட அனைத்து வளங்களையும் பயன்படுத்தி இந்த வன்முறைகளை அவர்கள் ஊக்குவித்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. தில்லியில் மூன்று நாள்கள் சீக்கியர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட கொலைத் தாண்டவத்துக்கு,  "கூன் ஹா பத்லா கூன்' என்ற வாக்கியம், "கோர்ட் வேர்டாகப்' பயன்படுத்தப்பட்டது. காங்கிரஸ் உயர் மட்டத் தலைவர்கள் கலந்து கொண்ட கூட்டத்தில், பல கோஷங்கள் சரிபார்க்கப்பட்டு இறுதியாக இந்த "கூன் ஹா பத்லா கூன்', கோஷம் தேர்வு செய்யப்பட்டது என்றும், இந்தக் கோஷத்தை உருவாக்கியவர் ராஜீவ் காந்தியின் மைத்துனரும், முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான அருண் நேரு என்று கூறுகிறார் சீக்கியப் படுகொலை தொடர்பாக ஆய்வு செய்து புத்தகம் எழுதியுள்ள பாவ் சிங் என்ற எழுத்தாளர். 
31-ஆம் தேதி மாலை எய்ம்ஸ் மருத்துவமனை வளாகத்தில் தொடங்கிய வன்முறை வெறியாட்டம் ஒரு இரவுக்குள் தில்லி முழுவதும் பரவி, மிகப் பெரிய இனப்படுகொலை வெறியாட்டமாக மாறியது. சீக்கியர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களைத் திட்டமிட்டு நடத்தியவர்கள் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் ஜக்தீஷ் டைட்லர், சஜன்குமார், முன்னாள் காங்கிரஸ் அமைச்சர் எச்.கே.எல். பகத், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் தரம்தாஸ் சாஸ்திரி, இன்றைய தில்லி காங்கிரஸ் 
தலைவர் அஜய் மாக்கனின் மாமனார் லலித் மாக்கன் என்று வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், கலவரத்தை நேரில் கண்ட பத்திரிகையாளர்கள் உள்படப் பலரும் விசாரணைக் கமிஷன் முன்பாக சாட்சியமளித்துள்ளனர்.
இந்திராகாந்தியின் கொலையால் சடுதியாக ஏற்பட்ட குழப்ப நிலையால் இந்தப் படுகொலைகள் நிகழ்ந்ததாக காங்கிரஸ் முட்டுக் கொடுத்தது. ஆனால், இது தொடர்பாக விரிவாக ஆராய்ந்த 'மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகம்' இதை மறுத்துள்ளது. மாறாக, சீக்கியர்களுக்கு எதிரான வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து அதன் மூலம், இந்திரா காந்தி கொலையால், சீக்கியர்கள் மீது வெறுப்பில் இருந்த இந்துக்களின் வாக்குகளைக் கவர்ந்து, தேர்தலில் பெரு வெற்றி பெறுவதுதான் காங்கிரஸ்காரர்களின் நோக்கம் என்கிறன இந்த அமைப்பின் ஆய்வுகள். 
நவம்பர் 1, 2 ஆம் தேதிகளில் முக்கிய பத்திரிகைகள் அனைத்தும் இந்திரா காந்தியின் இறுதிச் சடங்கில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, தில்லியில் சீக்கியர்கள் மீது வன்முறை நடைபெறுவதாக "இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' பத்திரிகை மட்டுமே தொடர்ந்து செய்திகளை வெளியிட்டது. இந்தச் செய்திக்காக, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகையாளர்கள் காங்கிரஸ் குண்டர்களால் தேடித் தேடித் தாக்கப்பட்டனர். சீக்கியப் படுகொலைகளை ரிப்போர்ட் செய்து, காங்கிரஸ் கட்சிக் குண்டர்களிடம் அடிவாங்கிய பத்திரிகையாளர்கள் இன்னும் உயிருடன் உள்ளனர். 
தில்லியில்  "தினமணி' அலுவலகம் அமைந்துள்ள ஐ.டி.ஓ.வில் இருந்து வெறும் 10 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது திரிலோக்புரி. அங்கிருந்த சீக்கிய குடியிருப்பொன்று, காங்கிரஸ் குண்டர்களால் தாக்கப்பட்டு, சுமார் 1000 சீக்கியர்கள் உயிருடன் எரித்துக் கொல்லப்பட்டனர். அந்த மூன்று தினங்களில் திரிலோக்புரியில் மட்டும் சுமார் 600 பெண்கள் விதவைகளாக்கப்பட்டனர். அவர்கள், தில்லி புறநகர் பகுதியான திலக் விஹாரில் குடியேற்றப்பட்டனர். 
1984-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம், 19 ஆம் தேதி, இந்தியா கேட்டுக்கு அருகில் உள்ள, தில்லி போட் கிளப்பில் இருந்து, தேச மக்களுக்கு உரையாற்றிய, இந்திராவின் மகன், ராஜீவ் காந்தி, " மிகப்பெரிய விருட்சம் ஒன்று பெயர்ந்து விழும் பொழுது அந்த நிலம் சற்று அதிரவே செய்யும்" என்று சீக்கியப் படுகொலைகளை நியாயப்படுத்திப் பேசினார். அவர் தன்னுடைய பதவிக் காலத்தில், சீக்கியப் படுகொலைக்காக மனம் வருந்தவும் இல்லை. மன்னிப்புக் கோரவும் இல்லை. 
குறைந்தபட்சமாக, காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் சீக்கியப் படுகொலைக்கும் உள்ள தொடர்பைக் கூட அவர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதே, ராஜீவின் மகன் ராகுல் , 34 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சீக்கியப் படுகொலைக்கும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் உள்ள தொடர்பை மறுக்கிறார். 
அன்பை, சகிப்புத் தன்மையை பரப்புவதுதான் காங்கிரஸ் கட்சியின் பிரதான நோக்கம் என்று நாடாளுமன்றத்தில் பிரதமர் மோடியை கட்டியணைத்த ராகுல் காந்தி, மன்னிப்பில், சகிப்புத் தன்மையில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு உண்மையிலேயே நம்பிக்கை உள்ளது என்றால், காங்கிரஸ் கட்சியின் பெயரால் நடந்த அநியாயங்களை ஒத்துக் கொள்வதுதானே குறைந்தபட்ச நேர்மைத் தன்மையாக இருக்கும். 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/31/சீக்கியப்-படுகொலையும்-காங்கிரஸூம்-2990991.html
2990990 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இயற்கை நடைமுறை என். முருகன்     DIN Friday, August 31, 2018 03:44 AM +0530 கேரள மாநிலம் மிகப்பெரிய மழை வெள்ளத்தால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இது தவிர்த்திருக்கக்கூடிய பேரிடரா என்ற விவாதம் ஆய்வாளர்களின் மத்தியில் உருவாகியுள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் இயற்கைப் பேரிடர்கள் குறித்து அறிவுரை வழங்கும் நிபுணர்களில் ஒருவரான முரளி தும்மருகுடி, 2013-ஆம் ஆண்டில், நம் நாட்டின் உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் ஏற்பட்ட  பேரிடர் குறித்து மலையாள மொழியில் கட்டுரை ஒன்றை எழுதினார். கேரள அரசின் உயரதிகாரிகளோ அமைச்சர்களோ அதை வாசிக்கவில்லையா, அல்லது வாசித்து விட்டு எந்தவித முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லையா என பலரும் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். அந்தக் கட்டுரையை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது.
பெருவெள்ளம் உருவானவுடன் ஆறுகளில் நீர்மட்டம் உயர்வதால் ஆறுகளின் பக்கவாட்டு நிலங்கள் மட்டுமின்றி, தொலைவில் உள்ள நிலப்பகுதிகளும் பாதிக்கப்படும். ஆனால், இதுபோன்ற பெருவெள்ளம் அடிக்கடி உருவாவதில்லை. 50 முதல் 100 ஆண்டு இடைவெளியில்தான் இது உருவாகும்.  இடைவெளிக்காலங்களில் மக்களும் ஆட்சியாளர்களும் வெள்ள அபாயத்தை மறந்து விடுகிறார்கள். ஆனால், வெள்ளம் மறப்பதில்லை.  
வெள்ளம் வராத காலங்களில், மக்கள், நதியின் கரைகளில் ஓய்வு இல்லங்கள், உணவு விடுதிகள், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் ஆகியவற்றைக் கட்டுவார்கள். வெள்ளம் வந்தால் இவை யாவும் அழிந்து போகும். 1924-ஆம் ஆண்டில், கேரளத்தில், அன்றைய இரண்டு அரசர்களின் ஆளுமையிலிருந்த சிறு நாடுகளை, பெருவெள்ளம் சிதைத்தது.  அதை அம்மாநில மக்கள் மறந்து விட்டனர்.  இடுக்கியில் அணைகள் கட்டப்பட்டபின், பெரியாற்றின் கரையில் மக்கள் வீடுகளைக் கட்டி குடியேறினர். 
கடந்த 50 ஆண்டுகளில், நதிக்கரைகளில்தான் பூச்சி மருந்து தொழிற்சாலை முதல் விமான நிலையம் வரை கட்டப்பட்டு, அவை மாநிலத்தின் வளர்ச்சி என கொண்டாடப்பட்டன. ஆனால், இந்த இடங்கள் எல்லாமே வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்படும் என்பது விஞ்ஞானபூர்வமான உண்மை. எனவேதான், முன்னேறிய நாடுகள் பலவற்றிலும், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்போ, வியாபார நிறுவனமோ, தொழிற்சாலையோ கட்டுவதற்கு முன், அந்த இடத்தில் முன்பு எப்போதாவது வெள்ளப் பேரிடர் அல்லது நிலச்சரிவு ஏற்பட்டுள்ளதா என்பதை அறிந்து கொள்கிறார்கள்.
அணைகள், வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படும்போது நீரை உள்ளடக்கி வெள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் என்பது உண்மையே. ஆனால், இது ஒரு சில ஆண்டுகளில் நிகழும்.  கட்டுக்கடங்காத பெருவெள்ளம் அணைகளின் நிலையை மோசமாக்கி விடும்.  2010-ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தானிலும், 2011-ஆம் ஆண்டு தாய்லாந்திலும் வெள்ளம் வந்தபோது, அணைகள் வெள்ளத்தை அதிகமாக்கின. நீர்மட்டம் அணையின் கொள்ளளவை மீறும்போது, அணையைப் பாதுகாப்பதற்காக அதிக அளவு நீர் திறந்து விடப்படும்.  இது ஆறுகளிலும், வாய்க்கால்களிலும் அளவில்லா நீரேட்டத்தை ஏற்படுத்தி, நிலப்பரப்பையும் பாதிக்கும். 
ஆற்றின் கரைப்பகுதிகளில் கட்டடங்கள் இல்லாமல் கண்காணிக்க  வேண்டியது அரசின் கடமை. அங்கு விவசாயம் செய்யலாம். பெருமழையால் பயிர்கள் பாதிக்கப்பட்டால் இழப்பீடு பெறும் வகையில் பயிர்க்காப்பீடு செய்யலாம். ஐரோப்பிய நகரங்கள் பலவற்றில் இந்த முறை உள்ளது. நதிக்கரைகளில், பெரிய குடியிருப்புகள் இருந்தால், மழைக்காலங்களில் மக்கள் தாங்களாகவே வெளியேறி, நீர் குறைந்தபின் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்கு வருவது வெளிநாடுகளில் வழக்கமான நிகழ்வே.  
வெள்ளம் என்பது இயற்கைப் பேரிடர் அல்ல; இயற்கை நடைமுறை. அதிக மழைப்பொழிவினால் மனிதனுக்கும், மற்ற உயிரினங்களுக்கும், பயிர்களுக்கும் தேவையான நீர் கிடைக்கும். நிலத்தடி நீர் பாதுகாக்கப்படும். எனவே, நீர்ப்பெருக்கையும்  வெள்ளத்தையும் குறை கூறாமல் நதிநீர் செல்லும் வழிகளை ஆக்கிரமிக்காமல் வைத்திருக்க வேண்டும்.
கேரள மாநிலத்தில், இந்த ஆண்டு ஆகஸ்ட் 1-ஆம் தேதி முதல் 20-ஆம் தேதி வரை 771 மில்லி மீட்டர் மழை பெய்துள்ளது.  இது, 87 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு அம்மாநிலத்தில் பெய்த அதிகபட்ச மழையாகும். இங்கே உள்ள 14 மாவட்டங்களில், திருவனந்தபுரம், காசர்கோடு ஆகிய இரு மாவட்டங்களைத் தவிர, மீதமுள்ள 14 மாவட்டங்களிலும் பேய்மழை பொழிந்து சொல்லொணா பாதிப்புகளும், துயரங்களும் உருவாகின.
பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் வீடுகளையும், பொருள்களையும் இழந்து, 5,645 முகாம்களில் குடியேறினார்கள்.  இவர்களின் எண்ணிக்கை 7 லட்சத்து, 
25 ஆயிரம்.
இவ்வளவு பாதிப்புகள் ஏற்பட முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எடுக்காததே காரணம் என்று மற்றுமொரு சுற்றுச் சூழல் ஆய்வாளரான மாதவ் காட்கில் எடுத்துக் கூறுகிறார்.  இவர், மத்திய அரசால் 2011-ஆம் ஆண்டு கேரளத்திற்கு அனுப்பப்பட்டு, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை பாதுகாப்பிற்கான யோசனைகளை வழங்கியவர்.
இவரது தலைமையில் ஒன்பது நிபுணர்களைக் கொண்ட குழு சில பரிந்துரைகளை வழங்கியது. அதில், இயற்கை வளங்களை மனிதர்கள் அழிக்காதவாறு கடுமையான சட்டம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் எனவும், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைச்சரிவில் புதிய கட்டுமானங்களை உருவாக்கக் கூடாது எனவும் அறிவுறுத்தப்பட்டது.   இந்த அறிவுரைகளை நடைமுறைப்படுத்தினால், பல கட்டுமான நிறுவனங்களும், கனிம வளங்களை எடுத்து வியாபாரம் செய்யும் நிறுவனங்களும் பாதிக்கப்படும் என்பதால் அன்றைய கேரள அரசு அதை நடைமுறைப்படுத்தவில்லை.
இன்றைய நிலையில், தமிழ்நாட்டை ஒட்டியுள்ள கேரளத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் மிகப்பெரிய பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. வெள்ளத்தால் நிலச்சரிவு ஏற்பட்டு, நிறைய மரங்கள் வேருடன் சாய்ந்து விட்டன. பெரிய கட்டடங்கள் மனிதர்களுடன் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. சுற்றுச்சூழல் சரியாக பராமரிக்கப்படாததால் விளைந்த பாதிப்புகளே இவை என்பது மாதவ் காட்கிலின் கருத்து.
மழை, வெள்ளம் தணிந்தபின் ஆகஸ்ட் மாதம் 20-ஆம் தேதி மனோகரன் எனும் பெரியவர் அரசுக் காப்பகத்திலிருந்து ஆலப்புழாவிலுள்ள தனது பாதிக்கப்பட்ட வீட்டிற்குச் சென்றுள்ளார். தனது  வீட்டிலிருந்து எடுத்த ஆவணங்களை, தண்ணீர் வற்றிய தனது வீட்டுத் தரையில் காயவைத்து காத்திருக்கிறார்.
கோழிக்கோடு மாவட்டம், கரந்தூரில் 19 வயது நிரம்பிய கைலாஷ் எனும் 12-ஆம் வகுப்பு மாணவன், தனது பள்ளிச் சான்றிதழ்கள் நீரில் சிதைந்து போனதால், தான் ஐ.டி.ஐ. படிக்க முடியாது என எண்ணி தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளான்.  
ஒரே மாதிரியான பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும் இருவர், இருவேறு விதமாக நடந்து கொள்வது ஆச்சரியமளிக்கிறது.  வயது முதிர்ந்த ஒருவர் தைரியமாக பாதிப்பை எதிர்கொள்வதும், இளம் வயது மாணவன் வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வதும் புதிராக உள்ளது.  
கேரளத்தின் வியாபார நகரமான கொச்சியில்தான் அந்த மாநிலத்தின் உயர்நீதிமன்றம் உள்ளது. அங்கே உள்ள வழக்குரைஞர்கள் கூட்டாக சேர்ந்து, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக வந்த உணவு, சர்க்கரை மற்றும் தானிய மூட்டைகளை லாரிகளிலிருந்து இறக்கியது எல்லோரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது.  மூட்டைகளை இறக்க கூலித்தொழிலாளர்கள் இல்லை என்பதாலும், வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் உடல்பலத்துடன் இந்த வேலையை செய்ய முடியாது என்பதாலும், எர்ணாகுளம் மாவட்ட சட்ட ஆணையர், எம்.எம்.பஷீர், மூட்டை தூக்கும் வேலையை தனது வழக்குரைஞர்களுடன் சேர்ந்து செய்தது இனிய ஆச்சர்யம்.
இதுபோலவே, வயநாட்டில், இரண்டு ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகள் சர்க்கரை மூட்டைகளை சுமந்து கொண்டுபோய் அரசு 
நிவாரண மையங்களில் அடுக்கியுள்ளனர். பாதிக்கப்பட்ட எல்லாத் தரப்பு மக்களும் ஒரே இடத்தில் ஒற்றுமையுடன் தங்கியிருந்தது பலருக்கும் வியப்பளித்தது. பல மதத்தினர், வேறுபட்ட அரசியல் கட்சியை சார்ந்தவர்கள் மட்டுமின்றி பல சினிமா நட்சத்திரங்கள் கூட இந்தக் கூட்டத்தில் இருந்துள்ளனர். 
மழை அடங்கிய பின் முழு பாதிப்பும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.  
அதன்படி,   இறந்தவர்கள் 387 பேர்; வெள்ளத்தில் சிக்கி மீட்கப்பட்டோர் 40,000 பேர்; 3,275 அரசு நிவாரண முகாம்களில் 10 லட்சத்து 28 ஆயிரம் பேர் தங்கியுள்ளனர்.  39 பெரிய அணைகள் திறந்துவிடப் பட்டன;  41 நதிகள் அபாய எல்லையைத் தாண்டி நீர்மட்டம் உயர்ந்ததால் பாதிக்கப்பட்டன.  மொத்த பாதிப்பு ரூபாய் 21 ஆயிரம் கோடி 134 பாலங்கள் பாதிக்கப்பட்டன.  நகரங்கள் மற்றும் கிராமங்களின் உள்பகுதிகளில் 8,20,000 கி.மீ. சாலைகள் பாதிக்கப் பட்டன.  கொச்சி மாநகரின் சர்வதேச விமான நிலையம் இரண்டு வாரம் செயல்படவில்லை.  42,000 ஹெக்டேர் விவசாய நிலம் சிதைந்து போனது. 36,000 வீடுகள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டன.  
நிவாரணப் பணியில், 60 கடற்படைப் படகுகள், 70 ராணுவ படகுகள், 25 ஹெலிகாப்டர்கள் மற்றும் 58 பேரிடர் மீட்பு அமைப்புகள் ஈடுபட்டன.           நேர்மையான நடைமுறைகளைப் பின்பற்றும் கேரளத்திற்கே இந்த அளவு இழப்பு எனில், சீரற்ற நிர்வாக நடைமுறைகளைக் கொண்ட பிற மாநிலங்களில் தொடர் மழையோ, பெருவெள்ளமோ வந்தால் எந்த அளவு பாதிப்புகள் உருவாகும் என்ற கவலை பிறக்கிறது.  

கட்டுரையாளர்: ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/31/இயற்கை-நடைமுறை-2990990.html
2990287 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தகுதியும் விருதும் ஆர். வேல்முருகன் DIN Thursday, August 30, 2018 04:10 AM +0530  

உலகத்தில் எந்த ஒரு செல்வந்தர் அல்லது அதிகாரம் மிக்கவருக்கும் இல்லாத ஒரு சிறப்பு ஆசிரியருக்கு உணடு. செல்வந்தர் அல்லது  அதிகாரம் மிக்கவர் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் யாராவது  ஓர் ஆசிரியருக்கு மாணவராகத்தான் இருந்திருப்பார்கள்.
அத்தகைய பெருமை மிக்க ஆசிரியர் பணிதான் இப்போது ஒரு சில ஆசிரியர்கள் செய்யும் தவறான செய்கைகளால் ஆசிரியர் சமுதாயத்துக்கே மிகவும் இழிவான பெயரைப் பெற்றுத் தருகிறது.
அருப்புக் கோட்டையில் தனியார் கல்லூரிப் பேராசிரியை ஒருவர் மாணவியைப் பாலியல் பேரத்துக்கு அழைத்த செய்தி வெளிவந்தவுடன் பொதுமக்கள் அதிர்ந்தனர். இத்தனைக்கும்  மாணவியரைப் பாலியல் பேரத்துக்கு அழைத்த அந்தப் பேராசிரியைக்கும் கல்லூரி செல்லும் வயதில் மகள் இருக்கிறார். 
இது தொடர்பாக பலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் மீதான விசாரணை நடந்து வருகிறது. அந்தப் பேராசிரியை யாருக்காக இதைச் செய்தார் என்பதை அறிந்து அவர்களையும் தயவு தாட்சண்யமில்லாமல் கைது செய்ய வேண்டும்.
இதையடுத்து இப்போது திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் வேளாண் கல்லூரியில் அதே சம்பவம் அரங்கேறியிருக்கிறது. இது தொடர்பாக நீதிபதிகள் நேரடியாக விசாரணை நடத்தியிருக்கின்றனர். 
இது போன்ற பேராசிரியர்கள் எல்லாம் ஏழைப் பெண்களைக் குறிவைத்துத்தான் காய் நகர்த்துகின்றனர். ஆடம்பர வாழ்வுக்கும் ஆசை வார்த்தைக்கும் மயங்கி வழிதவறும் மாணவியர், பெரும்பாலும் திருமணத்தின்போதுதான் தாங்கள் எவ்வளவு தவறு செய்துவிட்டோம் என்பதை உணர்கிறார்கள்.
ஆசிரியர் என்றால் இந்தச் சமுதாயத்தில் எவ்வளவு மரியாதை இருந்தது ஒரு காலத்தில். அதனால்தான் முதல் குடியரசுத் தலைவராக ஓர் ஆசிரியரைத் தேர்வு செய்து பெருமைப்படுத்தியது நம் நாடு . அவருடைய பிறந்த நாளைத்தான் இப்போது ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடி மகிழ்கிறோம். குடியரசுத் தலைவராக இருந்த டாக்டர் அப்துல் கலாமுக்கு மிகவும் பிடித்தமானது ஆசிரியர் தொழில்.  அதனால்தான் அவர் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் வருகைப்பேராசிரியராக இருந்தார்.
உலகில் எந்தப் பணிக்கும் இதுபோல ஈடில்லை என்னும் வகையில் மிகச் சிறந்த பணியாகக் கருதப்படுவது ஆசிரியர் பணிதான் எனும்போது அதற்கான மரியாதை மேலும் கூடுகிறது.
பெற்றெடுத்த தாய், தோளில் சுமந்து உலகத்தைக் காணச் செய்த தந்தை ஆகியோருக்கு அடுத்தபடியாகப் புகழுக்குரியவர் குரு என்றழைக்கப்படும் ஆசிரியர்தான். தெய்வம் கூட ஆசிரியருக்கு அடுத்துத்தான்.
அரசர் கால குருகுலக் கல்வியில் இருந்து இப்போதைய ஸ்மார்ட் வகுப்பறை வரை ஒரு மாணவரின் உயர்வும் தாழ்வும் ஆசிரியரால்தான் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. 
ஆசிரியர் நினைத்தால் எந்த மாணவரையும் ஆக்கவும் அழிக்கவும் முடியும் என்பதற்குப் பல உதாரணங்களைக் கூற முடியும். அத்தகைய சக்தி ஆசிரியரிடம் உண்டு. அதனால்தான் இப்போதும் ஆசிரியர் தினத்தன்று நாட்டின் முதல் குடியரசுத் தலைவரான டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் பெயரில் விருது  மத்திய, மாநில அரசுகளால் வழங்கிக் கெளரவிக்கப்படுகிறது.
ஆனால் இன்று அந்த விருதுகள் வழங்கப்படுவதில்லை மாறாக வாங்கப்படுகின்றன என்பது வேதனை தரும் உண்மை.
கடந்த பல ஆண்டுகளுக்கு முன் மிகச் சிறந்த முன்னுதாரணங்களாகத் திகழ்ந்த ஆசிரியர்களைத் தேடிபிடித்து அவர்களுக்கு விருதுகள் வழங்கப்பட்டன.  அதுபோன்றவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட விருதுகள் தொடர்பாக எவ்வித விமர்சனங்களும் எழுந்ததில்லை. அவர்களில் யாரும் பிறரின் கிண்டலுக்கு ஆளானதில்லை.
மாணவர்களின் மத்தியில் சிறந்த விளங்கும் ஆசிரியருக்கு நல்லாசிரியர் விருது கிடைக்கும்போது அவ்விருதுக்கும் பெருமை. மாணவர்கள் மத்தியிலும், சமூகத்திலும் அவர்களுக்குத் தனி மரியாதை கிடைக்கும்.
அண்மையில் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் ஒரு ஆசிரியரைப் பணியிட மாற்றம் செய்ததைத் தடுக்க வேண்டும் என்று பள்ளி மாணவ, மாணவியர் மட்டுமில்லாமல் பெற்றோரும் சேர்ந்து போராட்டம் நடத்தினர். அப்படியானால் அந்த ஆசிரியர், மாணவ, மாணவியரிடம் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பார். ஆனால் அவருக்கு விருது வழங்கப்படாது.
இதுபோல பெங்களூரு இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் படித்த மாணவர்கள் இணைந்து தங்கள் இயற்பியல் ஆசிரியையின் பெயரில் ரூ. 2 கோடி மதிப்புள்ள கட்டடத்தைக் கட்டிக் கொடுத்திருக்கின்றனர்.  இந்நிகழ்வுக்கு சம்பந்தப்பட்ட ஆசிரியையும் அழைத்துப் பெருமைப்படுத்தியிருக்கின்றனர். அந்தப் பேராசிரியை அவர்களிடம் ஏற்படுத்திய தாக்கம் எத்தகையதாக இருந்திருக்கும்?
ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளாக மாநில நல்லாசிரியர் விருது அறிவிக்கப்படும்போது கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுகின்றன. இதற்குக் காரணம் விருது பெறத் தகுதியில்லாத, ஆசிரியராக இருக்கவே தகுதியில்லாத சிலருக்கு இவ்விருது வழங்கப்படுவதுதான். அவர்கள் தங்களுக்கு இருக்கும் அரசியல், பண பலத்தின் மூலம்தான் இத்தகைய விருதுகளைப் பெறுகின்றனர்.
தமிழகத்தில் பெரும்பாலும் ஆளும் கட்சிக்குச்சாதகமாகச் செயல்படும் ஆசிரியர்கள் மாநில நல்லாசிரியர் விருது பெறுகின்றனர்.
தொடக்கப் பள்ளி ஆசிரியர்கள், தொடக்கக் கல்வி  அதிகாரிகள், மாவட்டக் கல்வி அலுவலர்களை ஏதாவது ஒரு வகையில் சரிக்கட்டி விருது பெறுகின்றனர்.  அல்லது அரசியல்வாதிகள் மூலம் அலுவலர்களை மிரட்டிப் பணிய வைக்கின்றனர். இந்த இடத்தில் பணபலம் விளையாடுகிறது. இவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு விருது பெறும் தகுதி சுத்தமாகக் கிடையாதென்பது ஊரறிந்த ரகசியம்.
தகுதியில்லாத ஆசிரியர்களுக்கு விருது வழங்குவது என்பது ஆசிரியர் சமுதாயத்துக்கே மிகக் கேவலம்.  எதிர்காலத் தலைமுறையை உருவாக்கும் சக்தி படைத்த 
ஆசிரியர்களுக்கு வழங்கப்படும்  இந்த விருதுகளால் அவர்களுக்குப் பெருமை கிடைக்க வேண்டுமே தவிர விருது சிறுமையாகிவிடக் கூடாது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/30/தகுதியும்-விருதும்-2990287.html
2990286 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எவருக்கான நலத்திட்டங்கள் இவை? ஜெயபாஸ்கரன் DIN Thursday, August 30, 2018 04:08 AM +0530 கடந்த மாத இறுதியில் ஒரு நாள், சிவப்பு வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளி வெள்ளத்தில் மின்னியது சென்னைப் பெருநகர மாநகராட்சிக் கட்டடமான ரிப்பன் பில்டிங். மீண்டும் ஐந்து நாட்களுக்குப் பின் அது நீலவண்ண அலங்கார விளக்குகளால் ஒளியூட்டப்பட்டு மின்னியது. உலகத் தண்டுவடச் செயலிழப்பு விழிப்புணர்வு நாளை முன்னிட்டு மக்களுக்கு விழிப்புணர்வூட்டும் வகையில் சிவப்பு வண்ண விளக்குகளாலும், அதன்பிறகு எலும்பு மற்றும் மூட்டு நல விழிப்புணர்வு நாளினை முன்னிட்டு விழிப்புணர்வூட்டும் வகையில் நீல வண்ண விளக்குகளாலும் அந்தக் கட்டடம்அலங்காரிக்கப்பட்டதாக அரசின் செய்திக் குறிப்பு தெரிவித்தது.
இப்படி வண்ண வண்ண விளக்குகளால் அந்தக் கட்டடத்தை அலங்கரித்து மக்களுக்கு விழிப்புணர்வூட்ட வேண்டும் என்பது யாருடைய கோரிக்கை? இதற்கான செலவுத்தொகை யாருடையது? மருத்துவம் தொடர்பான இந்த விழிப்புணர்வு நடவடிக்கை அரசு மருத்துவமனைகளில்கூட மேற்கொள்ளப்படவில்லையே!
தரமான மருத்துவம், தேவையான மருந்துகள், அலையவிடாத சேவை முறை,  பணம் பிடுங்காத பணியாளர்கள், தூய்மையான கழிப்பறை மற்றும் படுக்கை வசதி போன்றவையே அரசு மருத்துவமனக்கு வந்து சேருகின்ற ஏழை எளிய மக்களின்  கோரிக்கைகளாகும். ஆனால், இவை தமிழ்நாட்டின் 80% அரசு மருத்துவமனைகளில் இன்றுவரை நிறைவேற்றப்படவில்லை. 
குடிமக்களின் நலன்கள் குறித்து சிந்தித்து விழிப்புணர்வு பெறவேண்டியவர்கள், நமது அரசுகளின் நிர்வாகத் தரப்பினரே ஆவர். ஆனால் அவர்களோ, எதற்கெடுத்தாலும் மக்களுக்கு விழிப்புணர்வூட்டக் கிளம்பி விடுகின்றனர். மக்கள் தங்களுக்கான அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக ஒவ்வொரு நாளும் ஆங்காங்கே போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
மக்களின் போராட்டங்களை நமது அரசுகள் ஒரு போதும் விரும்புவதில்லை. அத்தகையப் போராட்டங்களை ஒடுக்க அரசுகள் களமிறங்குவதைக் கண்கூடாகவே காண்கிறோம். மக்கள் போராட்டங்களை ஒடுக்குவதிலேயே நமது காவல்துறையினரின் நேரம் விரயமாகிக் கொண்டிருப்பதால், கண்டறியப்படமுடியாத அளவுக்குச் சமூகச்சிறு குற்றங்கள் பெருகத் தொடங்கியுள்ளன. இதனால், நீதிமன்றங்களின் பணிச் சுமைகளும் பெருமளவில் கூடியுள்ளன.
தங்களின் தேவைகளைக் கோரி மட்டும் மக்கள் போராடவில்லை; தங்களுக்குத் தேவையில்லாதவற்றை எதிர்த்தும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, அரசு மதுக்கடைகளுக்கு எதிராக, தமிழகப் பெண்களின் போராட்டம் மிகவும் தீவிரம் பெற்றுள்ளது. "மதுக்கடை தேவை' என்று எந்தவொரு தனி மனிதரோ, சமூக அமைப்போ அரசிடம் கோரிக்கை வைக்காத நிலையில், தமிழக அரசு தன்னிச்சையாக, மாநிலம் முழுவதும் ஆறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மதுக்கடைகளைத் திறந்தது. பின்னர் அவற்றின் எண்ணிக்கையை ஏழாயிரத்துக்கும் மேலாக உயர்த்தியது. மதுக்கடைகளுக்கு எதிராகப் பெண்களும் சமூக அமைப்புகளும் போராடியதன் விளைவாக உச்சநீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பால், தமிழக அரசு மதுக்கடைகளின் எண்ணிக்கையைப் பாதியாகக் குறைத்தது.
ஓர் அரசின் தன்னிச்சையான ஒரு திட்டம் எந்த அளவுக்குச் சமூகத்தைச் சீரழித்துத் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளையும் நாசப்படுத்தும் என்பதற்கு தமிழக அரசின் மது வணிகத்திட்டமே சான்று.
இது ஒருபுறமிருக்க, மக்கள் கோரிக்கை வைக்காத, சென்னை-சேலம் எண்தடச்சாலை, நியூட்ரினோ ஆய்வு மையம், அணு உலைகள் போன்ற அரசின் திட்டங்களும், மீத்தேன், ஹைட்ரோ கார்பன் போன்ற அரசின் பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் துறைகளின் திட்டங்களும் மக்களின் கடுமையான எதிர்ப்புக்கும் போராட்டங்களுக்கும் வழி வகுத்துள்ளன. 
தமிழகத்தின் அத்தனை ஆறுகளின் மணலையும் அள்ளி விற்பனை செய்யும் மணல் வணிகம், மலைக்கல் வணிகம் போன்றவையும் மக்களின் கோரிக்கையல்ல என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளான சுற்றுச்சூழல், கல்வி, மருத்துவம், வேலைவாய்ப்பு, குடிநீர் போன்றவை விடுதலை பெற்று எழுபது ஆண்டுகளைக் கடந்தும் உறுதி செய்யப்படாத நிலையில், அரசு, வலுக்கட்டாயமாக நிறைவேற்றுகின்ற திட்டங்களால் மக்களுக்கு எந்தப் பயனும் விளைந்திடாது. 
வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூட அடையாமல், அரசின் திட்டங்களுக்காகத் தங்களது விளைநிலங்களைத் தாரை வார்த்துக் கொடுத்தாக வேண்டிய நிலைக்கும், அத்திட்டங்கள் தோற்றுவிக்கின்ற அபாயகரமான விளைவுகளுக்குத் தங்களது உயிரையும் உடல்நலத்தையும் பறிகொடுத்தாக வேண்டிய நிலைக்கும் நமது வேளாண் மற்றும் மீனவப் பெருங்குடிமக்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். 
லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்குகின்ற திட்டங்கள் எவையும் நமது நிகழ்கால அரசுகளிடம் இல்லை. எனவே, தனியாரின் விருப்பமான திட்டங்கள் வாயிலாக அப்பகுதி மக்களில் சிலருக்கு வேலைவாய்ப்புகளையும், நில மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் பணத்தையும் தருவதாக தற்போதைய அரசுகள் அறிவிக்கின்றன. 
அது போன்ற அறிவிப்புகளுக்கு இசைவு தெரிவித்துவிட்டு, அறிவிக்கப்பட்டவாறு பயன்களைப் பெறாத நிலையில், நாட்டின் பல பகுதிகளில்  மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். "நீங்கள் நிலம் கொடுத்தால் நாங்கள் வேலை கொடுப்போம்' என்கிற நவீன பண்ட மாற்றுக் கொள்கையே நமது அரசுகளின் வேலை வாய்ப்புக் கொள்கை.
காமராசர் தமிழக முதல்வராக இருந்தபோது நிறுவிய பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பெரும்பான்மை மக்களின் வாழ்வை நிமிரச் செய்தன. ஆனால், அடுத்தடுத்து அமைந்த அரசுகள் அதுபோன்ற மக்கள் நலத் திட்டங்களைத் தொடரவில்லை. 
ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலை வாய்புகளை வழங்குகின்ற திட்டங்கள் யாவும் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியம் என்ற நிலை இப்போது உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. அரசின் திட்டங்களோ, மக்களின் அன்றாடப் பயன்பாடுகளுக்கான பல்வகை நுகர்பொருள்களை அவர்களுக்கு நேரடியாகவே வழங்கி நற்பெயரையும், வாக்குகளையும் பெற்றுக் கொள்ள வழிவகை செய்யக்கூடிய இலவசத் திட்டங்களாக மாறிவிட்டன. 
அரசுகள், நலத்திட்டங்கள் என்கிற பெயரில் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்பதும், அத்திட்டங்களின் பயன்கள் குறித்து கேள்வி எழுப்ப வலிமையான அமைப்புகள் இல்லை என்பதுமே இன்றைய நிலை. தனியாரிடமிருந்து நுகர்பொருள்களை பல்லாயிரங்கோடிக் கணக்கில் கொள்முதல் செய்து, தன் குடிமக்களுக்கு இலவசமாக வழங்குகின்ற அன்பளிப்புக் கலாசாரமே, இன்றைய தமிழக அரசு பல லட்சக்கணக்கான கோடிக்கு கடனாளியாக மாறுவதற்கான முதற்காரணமாகும்.
கல்வி, மருத்துவம், வேலைவாய்ப்பு, வாழ்வாதாரக் கட்டமைப்பு போன்ற குடிமக்களுக்கான தனது கடமைகளை தனியாரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தொண்டு நிறுவனங்கள் செய்யக்கூடிய அன்பளிப்பு வழங்கும் பணியை அரசு கையிலெடுத்துக் கொண்டுவிட்டது. கூடுதலாக, மக்களின் உயிரைக் குடிக்கவல்ல மதுவணிகத்தையும்  செயல்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.
தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை, போதிய நிதியை ஒதுக்கி, அவசர அவசரமாகவும், அரை குறையாகவும் நிறைவேற்றப்பட்டு, வெகு விரைவிலேயே மக்களாலும், அரசுகளாலும் கைவிடப்பட்டுக் குலைந்து கிடக்கிற திட்டங்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் நம்மிடையே உள்ளன.
தெருக்குழாய்களில் தண்ணீர் வருவதில்லை. ஆனால் புதிய பூங்காக்களின் திறப்பு விழாவில் மட்டும் வண்ண வெளிச்சங்களில் நீர்க்குழாய்கள் பீறிட்டு அடிக்கின்றன. அவையும் மூன்றே மாதங்களில்முற்றாகச் சீர்குலைந்து பராமரிப்புகளின்றித் துருப்பிடித்து அழிகின்றன. போக்குவரத்துக்கான பேருந்துகளில் பயணிகளின் பாதுகாப்புக்கான உத்தரவாதங்களோ, பேருந்துகளுக்குரிய முறையான கட்டுமானங்களோ இல்லாத நிலையில்,  பேருந்து நிறுத்தங்கள் மட்டும் பளபளப்பான உலோகத்தூண்கள், கண்ணாடிகள் மற்றும் விளக்குகளால் அமைக்கப்பட்டு, அவற்றில் ஆட்சியாளர்களின் சாதனை விளம்பரங்களும் ஒளிக்க விடப் படுகின்றன. அவையும், சில மாதங்களிலேயே சீரழிந்து நிற்கின்றன.
நடைபாதைகளின் அளவு மற்றும் தேவைகளின் பொருட்டான எந்தத் தெளிவும் இல்லாமல், அவை ஆக்கிமிக்கப்பட்டும், குறுக்கப்பட்டும் விட்ட நிலையில், அவற்றில் விலை உயர்ந்த கிரானைட் கற்களைப் பதிக்கின்ற ஒப்பந்தப் பணிகள் மட்டும் வேகவேகமாக அரங்கேறுகின்றன. பளிங்குக் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான கழிப்பறைகள், நாடெங்கிலும் நீரும், நிர்வாகமுன்றி மக்கள் மீதே பழி போட்டுக் கைவிடப்பட்டுள்ளன. இவை அவ்வளவும் மக்களின் வரிப்பணமாகும்.
ஊழல், பொய்யான தரகு ஒப்பந்தம், அலட்சியம், அக்கறையின்மை போன்ற கூறுகளின் கலவைகளையே மக்களுக்கான நலத்திட்டங்களாக நமது அரசுகள் முன் வைக்கின்றன என்பதே மறுக்க முடியாத உண்மை.
ஆட்சியாளர்களை நோக்கி குடிமக்கள் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வியொன்று நாளுக்கு நாள் வலுப்பெற்றுக்கொண்டே இருக்கிறது. அது, "நீங்கள் நிறைவேற்றுகின்ற திட்டங்களெல்லாம் எங்கள் நலத்திற்காகவா? உங்கள் வளத்திற்காகவா?' 
கட்டுரையாளர்:
கவிஞர்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/30/எவருக்கான-நலத்திட்டங்கள்-இவை-2990286.html
2989487 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நீரியல் தொழில்நுட்பத்தின் தந்தை! சி. மகேந்திரன் DIN Wednesday, August 29, 2018 01:11 AM +0530 காவிரியும் கொள்ளிடமும் தனித்தனியே பிரிந்து செல்லும் மையப்புள்ளியான முக்கொம்பு, இயற்கை வரைந்த ஓவியங்களிலேயே தனி அழகைக்கொண்டது. 
தமிழ் மக்களின் தொன்மையான நீர்ப்பாசன முறையை நன்கு அறிந்து அந்தநீர் அழகை, அன்றைய அறிவியல்பூர்வ கண்ணோட்டத்தில் வளர்த்தெடுத்தப் பெருமை, பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் பொறியாளரான ஆர்தர் காட்டன் என்பவரையே சாரும். 
இவரது முதல் லட்சிய சாதனையான முக்கொம்பு தடுப்பணையை, நம்மால் இன்று பாதுகாத்து வைத்து கொள்ள முடியவில்லை. அது உடைந்து விழுந்த துயரம் நிகழ்ந்து விட்டது. ஆனாலும், காலத்தால் அழிக்க இயலாத ஆர்தர் காட்டனின் அர்ப்பணிப்பையும் வழிகாட்டுதலையும் இப்பொழுதாவது ஞாபகப்படுத்திப் பார்த்து கொள்ள வேண்டியது நம் கடமையாகும்.
1829-ஆம் ஆண்டில்தான், காவிரி பாசனப் பகுதிக்கு பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் தனிப் பொறுப்பாளராக பணியில் சேர்ந்தார் ஆர்தர் காட்டன். காவிரி நீரின் பெரும் பகுதி, எந்தவித பயனும் இல்லாமல் கொள்ளிடத்தின் வழியாக கடலில் கலந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. அவரது பொறியியல் மனம் அப்போதே அதைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. இதற்கு ஒரு வலிமை வாய்ந்த காரணமும் இருக்கத்தான் செய்தது.
பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வருகையை ஒட்டி, பெரும் பஞ்சத்தில் இந்தியா சிக்கிக் கொண்ட மோசமான சூழல். 19 -ஆம் நூற்றாண்டில் மட்டும் இரண்டு கோடி மக்கள் பஞ்சத்தாலும், பஞ்சத்தால் ஏற்பட்ட கொள்ளை நோய்களாலும் மடிந்து போனார்கள். இதில் தமிழ் மக்கள் பெரும் எண்ணிக்கையில் அடங்குவர்.
ஒருபுறம் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கொடுமையான வரி விதிப்பு, இயற்கை வளங்களை எல்லை மீறி எடுத்து செல்லுதல் போன்ற அடாவடிச் செயல்கள் இருந்த போதிலும், மறுபுறம் பொறியியல் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்த இளைஞர்களால் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக சாவதை சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. 
அவர்கள், உண்மையான மனித இயல்பில் நின்று, சிந்திக்கத் தொடங்கினார்கள். அந்த இளைஞர்களின் தலைமகன் என்று ஆர்தர் காட்டனை குறிப்பிட வேண்டும்.
பட்டினிச் சாவின் கொடுமை, ஆர்தர் காட்டனை பெரிதும் பாதித்தது. அதற்கான ஆக்கபூர்வமான செயல்கள் குறித்து அவரது மனம் சிந்திக்கத் தொடங்கியது. ஆறுகளின் வடிநிலப் பகுதிகளில் உலகில் குறிப்பிட்டு சொல்லதக்க பெருமையை பெற்றுள்ள காவிரி, ஒரு காலத்தில் மக்கள் பசியை போக்கும் அட்சய பாத்திரமாக இருந்தது. இதை, ஏன் மறுகட்டமைப்பு செய்து பயன்படுத்த கூடாது என்று சிந்திக்க தொடங்கினார் அவர்.
முதலில் காவிரியின் முக்கொம்பில்தான், அவரது பார்வை ஆழமாகப் பதிந்து நின்றது. வேகமெடுத்து ஓடி வரும் பெருநீர், இந்த இடத்தில்தான் காவிரி, கொள்ளிடம் என்று இரண்டாகப் பிரிகிறது. ஆனால், இந்த இயற்கைப் பிரிவுக்குக் காரணம், காவிரியைவிட கொள்ளிடம் ஆறடி பள்ளத்தில் ஓடுகிறது என்பதே ஆகும். 
வெள்ளம் ஏற்படும் காலங்களில் கூடுதல் வெள்ள நீரைக் கொண்டு சென்று கடலில் கலக்க வைத்து, விளைநிலங்களைப் பாதுகாப்பதில் கொள்ளிடம் பெரும் பங்காற்றுகிறது என்பது உண்மைதான். 
ஆனால் நீரற்ற காலத்தில், காவிரிக்கு கொடுக்காமல், கொள்ளிடம், தானே தண்ணீர் அனைத்தையும் எடுத்து சென்று கடலில் சேர்த்துவிடும் கெடுதலையும் செய்து கொண்டிருந்தது. இதைத் தடுக்க, முடிந்த வரை மக்கள் முயற்சி செய்து பார்த்தார்கள். 
கொள்ளிடம் ஓடு பாதையில் முளையடித்து, அதில் மரங்களை அடுக்கி, அதை மண் தடுப்பணையாகப் பயன்படுத்தி, காவிரிக்கு நீர் எடுத்துச் செல்ல முயற்சி செய்தார்கள். ஆனால், இந்த அணைகள் நீண்ட நாள்கள் உயிர் வாழ்வதில்லை. அடிக்கடி வரும் வெள்ளத்தால் அவை மரணம் அடைந்து கொண்டே இருந்தன.
இந்தப் பின்னணியில்தான் காவிரி வடிநிலத்தில் ஆர்தர் காட்டனின் பயணம் தொடங்குகிறது. அங்கு அவருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. நீரியல் தொழில் நுட்பத்தின் அன்றைய உலக அதிசயம் ஒன்றைக் கண்டு கொள்கிறார் ஆர்தர் காட்டன். 
அது தான் இன்றும் நம்முடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கல்லணை. காவிரியின் ஆழம் காண முடியாத மணற்படுகையில் கல்லணை அமைந்திருப்பது, அவரை பெரும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. 
நீரும் மணலும் இணைந்து சுழல் அமைத்து நடத்தும் ஓட்டத்தில், எவ்வாறு அணையை அமைக்க முடியும் என்பதை, அவரது பொறியியல் அறிவால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. 
நெடுநேர யோசனையில் ஈடுபட்ட அவருக்கு, திடீரென்று அதற்கான காரணம் புரிந்து விட்டது. ஒரு புதிய நீரியல் தொழில்நுட்ப ஞானத்தை அதிலிருந்து அவர் பெற்றுக் கொண்டார். ஓடும் நீரில் கட்டுமான அடித்தளம் அமைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையைக் கூட அதற்கு முன்பிருந்த தொழில்நுட்பம் பெற்றிருக்கவில்லை. 
ஆர்தர் காட்டன், தனது ஆவணங்களில் மிகவும் நேர்மையோடு, கல்லணையை ஆய்வு செய்த பின்னர்தான், ஓடும் நீரில் பாலங்களும், அணைக்கட்டுகளும் கட்டும் தொழில் நுட்பத்தை உலகம் அறிந்து கொண்டது. மகத்தான இந்த தொழில்நுட்ப அறிவை நமக்கு வழங்கிய, அன்று வாழ்ந்த மக்களுக்கு நாம் கடமைப்பட்டுள்ளோம்' என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
கல்லணையின் கட்டுமான நுட்பம் சிந்திக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது. கூடுதல் எடையுள்ள கற்பாறைகளை முதலில் போட, அவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மண்ணின் அடி ஆழத்திற்குச் செல்கின்றன. 
அவற்றை மணல் ஓட்டம் மூடி அணைக்கு வலிமை சேர்க்கிறது. அந்த தொழில்நுட்பத்தை ஆர்தர் கார்டன் தெளிவாக அறிந்து கொண்டார். அதன் பின்னர், கல்லணையின் அடித்தளத்தையும் ஆராய்ந்த பின்னர் கிராண்ட் அணைக்கட்' என்ற பெயரையும் அதற்கு சூட்டினார். 
அதன் பின்னர்தான், அவரது காவிரி வடிநில சீரமைப்புப் பணி தொடங்குகிறது. அந்த மாபெரும் லட்சியக் கனவு, முக்கொம்பிலிருந்துதான் ஆரம்பமானது. ஆர்தர் காட்டன் முக்கொம்பில் 45 கதவுகளை கொண்ட ஒரு அணையை கொள்ளிடத்தில் உருவாக்கினார். 1836 -ஆம் ஆண்டில் ஆந்த அணை திறக்கப்பட்டது. 
அன்றைய காலகட்டத்தில், உலக அளவில் முதல் பரிசோதனையாக அந்த அணையின் கட்டுமானம் கருதப்பட்டது. வெள்ளத் தடுப்பு மற்றும் பாசனத்திற்கு நீரை பயன்படுத்துதல் ஆகிய இரட்டைக் கொள்கையோடு அந்த அணை உருவாக்கப்பட்ட பின்னர்தான், காவிரி நீர்ப்பாசன முறையில் தீவிர மாறுதல்கள் ஏற்படுகின்றன. வயல்வெளிகள், விரிந்த அளவில் நீர் பாசன வசதியை பெறத் தொடங்கின. 
ஆனாலும், அதில் வேறொரு பிரச்னை எழுந்தது. பெருவெள்ளம் வரும் காலங்களில் அதிகமாக வெளியேறும் கூடுதல் நீரை எவ்வாறு ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்துவது என்பதுதான் அந்தப் பிரச்னை. அதற்கென்று தனியாக ஒரு திட்டத்தை வகுத்தார் ஆர்தர் காட்டன். 
முக்கொம்பு அணை மேலணை' என்று கூறப்படுகிறது. மேலணை, கல்லணை ஆகியவை போல் மற்றொரு அணையும் இதற்கு தேவை என்பதை ஆர்தர் காட்டன் அறிந்துகொண்டார்.
கொள்ளிடத்தில் வெள்ளம் ஏற்படும் காலங்களில் வெளியேறும் கூடுதல் நீரை ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்தும் அணையாக அது இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். 
கொள்ளிடம் ஆற்றில் கும்பகோணத்திற்கு அருகில் இப்பொழுது அணைக்கரை' என்று அழைக்கப்படும் இடத்தில் கீழணையை கட்டினார். முக்கொம்பில் மேலணை திறந்ததற்கு நான்காண்டுகளுக்கு பின்னர், 1840-ஆம் ஆண்டில் கீழணை கட்டி முடிக்கப்பட்டு திறக்கப்பட்டது. 
சென்னை மாநகரம் உள்ளிட்ட பெரும் பகுதி நிலத்திற்கு நீரை வழங்கி வரும் வீராணம் ஏரிக்கான முக்கிய நீர் சேமிப்பு கீழணையிலிருந்துதான் இப்பொழுதும் கிடைக்கிறது.
இதைப் போலவே, மேட்டூர் அணை 1934 -இல் கட்டி முடிக்கப்பட்டது என்றாலும், அதற்கான அடிப்படையை, முதன் முதலில் அமைத்துக் கொடுத்தவர் ஆர்தர் காட்டன்தான் என்பதை நாம் மறந்து விடக்கூடாது. 
அவர், 1835-ஆம் ஆண்டில் மைசூர் சமஸ்தான மன்னரை சந்தித்து, இந்தத் திட்டத்தை முன் வைத்தார். ஆனால், அது மைசூர் அரசவையால் நிராகரிக்கப்பட்டு விட்டது. இதைப் போலவே, வெண்ணாறு, வெட்டாறு ஆகியவற்றின் நவீன பாசனமுறைகளை வடிவமைத்துக் கொடுத்தவரும் ஆர்தர் காட்டன்தான்.
அதன் பின்னர் அவர் புகழ் இந்திய அளவில் பரவத் தொடங்கியது. தமிழகத்தைப் போலவே, ஆந்திராவில் உள்ள விஜயவாடாவில் கிருஷ்ணா நதியிலும், தவளேஸ்வரத்தில் கோதாவரி நதியிலும் அணைகளைக் கட்டி ஆந்திராவையும் தமிழகத்தைப் போலவே நெல்விளையும் பூமியாக மாற்றினார்.
இங்கிலாந்து நாட்டில் 1803-ஆம் ஆண்டு மே 15-ஆம் தேதி பிறந்து, தனது 15 -ஆவது வயதில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் பொறியியல் பிரிவில் சாதாரண பணியில் சேர்ந்து, பின்னர் நீரியல் அறிஞர்களில் ஒருவராக சர் ஆர்தர் காட்டன் புகழ் பெற்றார் என்பது உண்மை தான். ஆனாலும், அதற்கான பயிற்சியை அவருக்கு அளித்து அவரை உலக புகழ் பெறச் செய்தது காவிரி வடிநிலம்தான் என்பது நமக்கு பெருமிதத்தைத் தருகிறது.
ஆனாலும், ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் மனத்தில் எழுந்து கொண்டேயிருக்கிறது.
கல்லணையை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாகப் பாதுகாத்து நின்றதில் மணல் அடுக்குகளுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு என்றவர் சர் ஆர்தர் காட்டன். 
ஆனால், அவர் கட்டிய முக்கொம்பு அணை உடைந்ததற்குக் காரணம், வரம்பு மீறி மணல் அள்ளப்பட்டதால்தானா? அது குறித்து விவாதிப்பதற்கு கூட இன்றைய அரசு பயப்படுகிறதே, அது ஏன்?

கட்டுரையாளர்:
தேசிய நிர்வாகக் குழு உறுப்பினர், 
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/29/நீரியல்-தொழில்நுட்பத்தின்-தந்தை-2989487.html
2988898 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சுதந்திர இந்தியாவில் பெண்களின் நிலை இரா. கற்பகம் DIN Tuesday, August 28, 2018 01:57 AM +0530 என்றைக்கு ஒரு பெண், நகைகள் அணிந்து கொண்டு, தன்னந்தனியாக, நள்ளிரவில், யார் துணையுமின்றி வெளியில் போக முடிகிறதோ அன்றுதான் இந்தியா உண்மையில் சுதந்திரம் அடைந்ததாகப் பொருள்' என்றார் காந்தியடிகள். அவர் குறிப்பிட்டது நகைகளைக் கவரும் கள்வர்களைப் பற்றி. ஆனால், இன்றோ ஒரு பெண், அது சிறு குழந்தையானாலும் சரி, மூதாட்டியானாலும் சரி, நள்ளிரவென்ன, நண்பகலில்கூடத் தனியே போக முடியாத நிலை உருவாகியிருக்கிறது.
இதைவிடக் கொடுமை, பெற்றோரை இழந்து பாதுகாப்பும், அன்பும் கிடைக்கும் என நம்பி காப்பகங்களில் வாழும் இளந்தளிர்கள், பெண் பொறுப்பாளர்களின் ஒத்துழைப்போடு பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகியிருப்பது. அரசு நடத்தும் காப்பகங்களிலேயே இந்த அவலம் என்றால், தனியார் நடத்தும் காப்பகங்களின் நிலை என்னவோ!
ஆயிரம் சட்டங்களும், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த நீதிமன்றங்களும் இருந்தும் உத்தரப் பிரதேசத்திலும், பிகாரிலும், அரசு உதவி பெற்று வந்த காப்பகங்களே பால் மனம் மாறாத சிறுமியரையும், புகலிடம் தேடி வந்த பெண்களையும் காம வெறி பிடித்தக் கயவர்களுக்கு இரையாக அனுப்பி இருக்கின்றன. இதற்கு ஒரு மருத்துவமனையும் அதிலிருந்த மருத்துவர்களும், செவிலியர்களும் உடந்தை. ஆடுகளுக்கும், மாடுகளுக்கும் ஹார்மோன் ஊசி போட்ட காலம் போய் இப்போது சிறு தளிர்களுக்கும் ஹார்மோன் ஊசி போட்டு பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தியிருக்கிறார்கள். 
இக்கொடுமை பல காலமாகத் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இது அரசுக்கோ, ஆட்சியாளர்களுக்கோ, காவல் துறைக்கோ தெரியவில்லையா அல்லது தெரிந்தும் ஆதரவற்ற பெண்கள்தானே என்ற மெத்தனமா? தாய்நாடு' என்கிறோம், பாரத மாதா' என்கிறோம். அந்தத் தாயின் வடிவங்களான சிறுமிகளின் அவலநிலையைப் பற்றி அறிந்த பின்னரும் நாம் உண்மையிலேயே சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோம் என்று எண்ணினால் நாம் அனைவரும் அறிவிலிகள் மட்டுமல்ல, நெஞ்சில் ஈரமே இல்லாத அரக்கர்களுமாவோம்.
உன்னாவ், கதுவா கொடுஞ்செயல்களிலிருந்து நாம் மீண்டு வருமுன் முசாபர் நகர், பாட்னா சம்பவங்கள் நம்மை அதிர்ச்சியடைய வைத்திருக்கின்றன. பொள்ளாச்சியில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், காப்பகம் ஒன்றில் நடந்த வன்கொடுமைச் சம்பவங்களை நாம் மறந்துவிட்டோம். சிறுமியர்க்கும், பெண்களுக்கும், மூதாட்டிகளுக்கும் நடந்து கொண்டிருக்கும் இத்தகைய கொடுமைகளுக்கு என்ன காரணம்? என்ன தீர்வு?
நம் சமுதாயத்தில் ஆண்கள், பெண்களைவிட ஒருபடி மேலே என்ற எண்ணம் வேரூன்றிப் போயிருக்கிறது. கல்வி, பணம், அந்தஸ்து இவை எதுவுமே ஆண்-பெண் சமத்துவத்துக்கு அடிகோலவில்லை. பெண்களுக்கு உரிமையுமில்லை, பாதுகாப்புமில்லை. இதற்கு முக்கிய காரணங்கள் ஆண்களின் மனோபாவம், மக்களின் சகிப்புத்தன்மை மற்றும் பயம், அரசின் மெத்தனம் ஆகியவையே.
ஆண்கள், பெண்களை ஒரு போகப் பொருளாகத்தான் கருதுகிறார்கள். திரைப்படங்களும், ஊடகங்களும் இந்தப் போக்கை ஊக்குவிக்கின்றன. ஒரு பெண்ணைப் பின் தொடர்தல், சீண்டுதல், தொடுதல், கேலி செய்தல் போன்றவையெல்லாம் தண்டனைக்குரிய குற்றங்கள் என்று சட்டம் இருந்தும், திரைப்படங்கள் காலங்காலமாக இப்படித்தான் ஆண்-பெண்ணைச் சித்திரிக்கின்றன. ஆண்மையின் அடையாளம், பாலியல் வன்முறைதான் என்று திரைப்படங்கள் போதிக்கின்றனவே, இது தண்டிக்கப்பட வேண்டிய குற்றமல்லவா? இப்படி நடிக்க மாட்டோம் என்று நடிகர்கள் மறுக்கலாமல்லவா? 
கேரளத்தில் ஒரு பிரபல நடிகை பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளானபோது ஒரே ஒரு நடிகர் மட்டும் எனது சக நடிகையின், தோழியின் வலியை உணர்கிறேன். இதுவரை பெண்களை இழிவுபடுத்தும் விதமாக நான் நடித்திருந்தால் மன்னிப்புக் கோருகிறேன். இனி அவ்வாறு நடிக்க மாட்டேன்' என்று கூறினார். அத்தகைய மனோபாவம் எல்லா ஆண்களுக்கும் வர வேண்டும். பெண்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட குற்றங்களைக் கண்டு மனம் வருந்தி, இனி எப்பெண்ணுக்கும் அப்படி நிகழாவண்ணம் பெண்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும். 
ஆனால், திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் வக்கிரமான காட்சிகளைப் பார்த்து, ஆகா, நாமும் பெண்களை இப்படி இழிவுபடுத்தலாம்' என்ற மனோபாவம் ஆண்களுக்கு, குறிப்பாக, இளைஞர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. ஒரு பெண் பூப்பெய்தி, திருமணம் செய்து கொண்டு, குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்து, குடும்பத்தை நிர்வகித்து, வாழ்நாள் முழுவதும் உடல் ரீதியாகவும், உள ரீதியாகவும் மிகுந்த சிரமங்களை எதிர் கொள்கிறாள். பெண்களின் வலியை ஆண்கள் உணரவேண்டும். உணர்ந்து பெண்மையை மதிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஆண்-பெண் குழந்தைகளை வளர்க்கும்போதே சமமான பொறுப்புகளையும், உரிமைகளையும் கொடுத்து பெற்றோர்தான் சமத்துவத்தை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
மக்களின் சகிப்புத்தன்மையும், தட்டிக் கேட்கத் துணிவின்றிப் பயம் கொள்ளுதலும் பெண்கள் மீதான வன்முறைக்குத் துணைசெய்கின்றன. பிகாரில் தொடர்ந்து பலகாலமாக காப்பகத்துச் சிறுமிகள் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாகி வந்திருக்கின்றனர். அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் இரவுகளில் சிறுமிகளின் அழுகைக் குரல் கேட்டதாகக் கூறியுள்ளனர். கேட்டும் அவர்கள் அமைதியாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்று எண்ணும்போது நெஞ்சு கொதிக்கிறது. 
எல்லோரும் சேர்ந்து காவல்துறையில் புகார் செய்திருக்கலாம். அப்படிச் செய்தும் காவல்துறை கண்டும் காணாமல் இருந்திருக்கலாம். அதன் பிறகு மாவட்ட ஆட்சியரிடம் புகார் செய்திருக்கலாம். அங்கும் அரசியல் தலையீடு காரணமாக ஒன்றும் நடக்காமல் போயிருக்கலாம். அதன் பிறகாவது எல்லோரும் ஒன்று திரண்டு அந்தக் கயவர்களை அடித்து உதைத்து, அச்சிறுமியரைக் காப்பாற்றி இருக்க வேண்டாமா? 
தங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு இப்படி நடந்தால் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருப்பார்களா? யாருக்கோ ஏதோ நடந்தால் நமக்கென்ன?' என்ற அலட்சியமும் நடப்பது நடக்கட்டும், நாம் செய்யக்கூடியது ஒன்றுமில்லை'என்ற சகிப்புத்தன்மையும், நம்மை ஏதும் செய்து விடுவார்களோ?' என்ற பயமும் அந்தச் சிறுமிகளுக்கு நேர்ந்த கொடுமைக்குத் துணை செய்திருக்கின்றன.
கண்ணெதிரே ஓர் அநியாயம் நடக்கும்போது அதைத் தட்டிக் கேட்கவேண்டும். அப்படித் தட்டிக் கேட்பதற்குஎல்லோருக்கும் தைரியம் வராதுதான். துணிவோடு ஒருவர் தட்டிக் கேட்கும்போது பலர் அவருக்குத் துணையாக நிற்க வேண்டும். 
அரசு தன் கடமையிலிருந்து முற்றிலும் தவறி விட்டது. ஆதரவில்லாத சிறுமிகளையும், அபலைப் பெண்களையும் காப்பாற்ற வேண்டிய அரசு, அவர்களை மொத்தமாகக் கைவிட்டு விட்டது. காப்பகங்கள் ஏற்படுத்தினால் மட்டும் போதாது. அங்கு என்ன நடக்கிறது, அங்குள்ளவர்களுக்கு தரமான உணவு, உடை, கல்வி ஆகியவை வழங்கப்படுகின்றனவா, அவர்களுக்குக் குறைகள் ஏதும் உள்ளதா என்றெல்லாம் அவ்வப்போது சோதனையிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். காப்பகங்களை ஊர்க்கடைசியில் ஏற்படுத்தாமல் நகருக்குள் பொதுமக்களின் பார்வையில் இருக்கும்படிஅமைத்தல் நல்லது. பெண் குழந்தைகளும், பெண்களும் இருக்கும் காப்பகங்களுக்குப் பெண்களையே எல்லாப் பொறுப்புகளிலும் அமர்த்த வேண்டும். அப்பெண்கள் நன்னடத்தை உள்ளவர்கள், சேவை மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் என்பதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும். 
காப்பகங்களைக் கண்காணிக்க குழுக்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும். இக்குழுவில் சமூகத்தில் மதிக்கப்படும் நபர்கள் இருக்கவேண்டும். அவர்களுக்கு எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் காப்பகங்களைச் சோதனையிட அதிகாரம் அளிக்கப்பட வேண்டும். காப்பகங்களுக்குத் தக்க காவல் தரப்பட வேண்டும். அண்மையில் நடைபெற்ற சம்பவங்களில் பெண் பொறுப்பாளர்களே தவறிழைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களை மிகக் கடுமையாகத் தண்டிக்க வேண்டும். பிற்காலத்தில் எந்தவொரு பொறுப்பும் அவர்களுக்கு வழங்கப்படாத வண்ணம் அவர்களைக் கொடுங்குற்றவாளிகளாக அறிவிக்கவேண்டும். அவர்களது சொத்துகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் மறுவாழ்வுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். அவர்களுக்குத் துணைபோன காவல்துறையினர், பிற அரசு அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் சிறையில் அடைக்கப்படவேண்டும். 
பனிரெண்டுவயதுக்குட்பட்டசிறுமியரிடம் பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடுவோருக்கு மரணதண்டனை வழங்கப்படும்' எனஅரசு அறிவித்துள்ளது. ஒரு பெண், எந்த வயதினராக இருந்தாலென்ன, பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளானால் அவரது உடல், மனம், வாழ்க்கை, எதிர்காலம் எல்லாமே மொத்தமாகச் சிதைக்கப்படுகின்றன. பாலியல் வன்முறை வழக்குகளை விசாரிக்க விரைவு நீதிமன்றங்களை அதிக எண்ணிக்கையில் ஏற்படுத்த வேண்டும். குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் மரணதண்டனை விதிக்கப்படவேண்டும்.
ஒவ்வொரு நாளும் சிறுமியரும், மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களும் காணாமல் போகிறார்கள்; கடத்தப்படுகிறார்கள். பேருந்து நிலையங்களிலும், ரயில் நிலையங்களிலும், திருவிழாக்களிலும் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தி அவற்றைக் காவல் நிலையங்களோடு இணைக்க வேண்டும். காவல் துறையிலேயே பெண் குழந்தைகளின் பாதுகாப்புக்கென்று ஒரு தனிப்பிரிவை அமைக்க வேண்டும். இப்பிரிவில் பெண் காவலர்களே நியமிக்கப்படவேண்டும். அரசும், நாமும் விழித்துக்கொண்டு, பொறுப்புடன், துணிவாகச் செயல்பட்டால் தான், பெண்களுக்கு உண்மையான சுதந்திரம் கிடைக்கும். இல்லையெனில் சுதந்திர இந்தியாவில் பெண்கள் அடிமைகளே!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/28/சுதந்திர-இந்தியாவில்-பெண்களின்-நிலை-2988898.html
2988897 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கடலில் மிதக்கும் பிளாஸ்டிக் இரா. மகாதேவன் DIN Tuesday, August 28, 2018 01:56 AM +0530
மனிதனின் வெற்றிகரமான கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்று நெகிழி எனப்படும் பிளாஸ்டிக். குறைந்த விலை, பயன்படுத்துவது எளிது, பன்முகப் பயன்பாடு என்பதால், இன்று உலகம் முழுக்க நீக்கமற நிறைந்துள்ளது பிளாஸ்டிக். 
கடந்த 1950 முதல் 2015 வரை உலகம் முழுக்க உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பிளாஸ்டிக் 830 கோடி மெட்ரிக் டன்னாகும். இவை அனைத்துமே மக்காத தன்மை கொண்டவை என்பதுதான் அதிர்ச்சியளிக்கும் செய்தி. இவை சுற்றுச்சூழலை பேரழிவுக்குக் கொண்டு செல்லக்கூடியவை.
இவற்றில் ஒன்பது சதவீத பிளாஸ்டிக் மட்டுமே மறுசுழற்சி செய்யப்பட்டுள்ளது. 12 சதவீத பிளாஸ்டிக் எரிக்கப்பட்டுள்ளது. எஞ்சிய 80 சதவீதம், அதாவது 630 கோடி மெட்ரிக் டன் பிளாஸ்டிக் பயனற்ற கழிவாக மாறிவிட்டதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இவை முடிவற்ற காலம் கொண்டவையாக நிலத்தையும், கடலையும் ஆக்கிரமித்துள்ளன.
கடலில் சேரும் பிளாஸ்டிக்கால், ஒவ்வோர் ஆண்டும் 10 லட்சம் கடல் பறவைகள், ஒரு லட்சம் கடல் வாழ் பாலூட்டிகள், ஏராளமான விலைமதிக்க முடியாத மீன்கள் ஆகியவை உயிரிழக்கின்றன. தற்போதைய நிலையில், உலகம் முழுவதும் கடலில் மிதக்கும் பிளாஸ்டிக்கின் அளவு 15 கோடி மெட்ரிக் டன் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 
அத்துடன், ஒவ்வோர் ஆண்டும் 80 லட்சம் டன் பிளாஸ்டிக் கடலில் சேருகிறது. அதாவது, ஒவ்வொரு நிமிடத்திற்கும் ஒரு லாரி அளவுள்ள பிளாஸ்டிக். இதில், ஆண்டுக்கு 5 லட்சம் டன் முதல் 30 லட்சம் டன் வரையிலான பிளாஸ்டிக் ஆறுகள் வழியாக கடலுக்கு வருகின்றன.
உலகின் மிகப் பெரிய ஆறுகள்தான் அதிகப்படியான பிளாஸ்டிக்கை கடலுக்கு கொண்டுவருபவையாக உள்ளன. குறிப்பாக, குப்பை மேலாண்மையில் போதிய உள்கட்டமைப்பு இல்லாத நாடுகள் இதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. 
ஆறுகள் வழியாக கடலில் சேரும் பிளாஸ்டிக்கில் 95 சதவீதம் குறிப்பிட்ட 10 நதிகள் மூலம் சேருவதாக ஜெர்மனியின் லேய்ப்ஜிக்'(Leipzig)-இல் உள்ள ஹெல்ம்ஹோல்ட்ஸ்' (Helmholtz) எனும் சுற்றுச்சூழல் ஆய்வு மையம் கண்டறிந்துள்ளது.
அங்குள்ள விஞ்ஞானிகள், உலகில் உள்ள 57 மிகப் பெரிய ஆறுகளின் 79 மாதிரி பிளாஸ்டிக் நுண் குப்பைகள் மற்றும் பாட்டில்கள், பைகள் உள்ளிட்டவற்றின் தரவுகளை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினர். இதில், தவறான பிளாஸ்டிக் குப்பை மேலாண்மை காரணமாக குறிப்பிட்ட 10 ஆறுகள் கடலுக்கு அதிக தீங்கிழைப்பதாக அவர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். இதில் எட்டு ஆறுகள் ஆசியக் கண்டத்தில் உள்ளன.
சீனாவில், கிழக்கு சீன கடலில் கலக்கும் யாங்சே(Yangtze)  மற்றும் ஹாய் ஹீ (Hai He), மஞ்சள் நதி (Yellow River),, தென்சீன கடலில் கலக்கும் பேர்ல் நதி (Pearl River) ரஷியாவில் உற்பத்தியாகி பெரும்பாலும் சீனாவின் எல்லையில் பயணித்து ஓகோட்ஸ்(Okhotsk)  கடலில் கலக்கும் அமுர் நதி (Amur), சீனாவில் உற்பத்தியாகி மியான்மர், லாவோஸ், தாய்லாந்து, கம்போடியா, வியத்நாம் நாடுகளைக் கடந்து தென்சீனக் கடலில் கலக்கும் மேகாங் (Mekong),), சீனாவில் உற்பத்தியாகி, இந்தியா, பாகிஸ்தான் வழியாக அரபிக் கடலில் கலக்கும் சிந்து நதி (Indus), இந்தியாவில் உற்பத்தியாகி, வங்கதேசத்தின் வழியாகச் சென்று வங்கக் கடலில் கலக்கும் கங்கை நதி, எத்தியோப்பியாவில் நீல நைல் நதியாகவும் (Blue Nile), ருவாண்டாவில் வெள்ளை நைல் நதியாகவும் ((White Nile) உற்பத்தியாகி, உகாண்டா, தெற்கு சூடான், சூடான், எகிப்து வழியாகச் சென்று மத்திய தரைக் கடலில் கலக்கும் நைல் நதி, கினியா நாட்டில் உற்பத்தியாகி, மாலி, நைஜர், பெனின், நைஜீரியா வழியாக ஓடி கினியா வளைகுடாவில் கலக்கும் நைஜர் நதி (Niger)ஆகிய இந்த 10 நதிகளே கடலை பிளாஸ்டிக் குப்பைத்தொட்டியாக மாற்றுவதில் முன்னணி வகிப்பதாக விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ளனர். இவற்றில் யாங்சே நதியே ஆண்டுக்கு 15 லட்சம் டன் பிளாஸ்டிக் குப்பைகளை கிழக்கு சீனக் கடலில் கலக்கிறது.
என்னதான் விழிப்புணர்வுப் பிரசாரம் ஒருபுறம் நடைபெற்றாலும், மறுபுறம் பிளாஸ்டிக் மாசு அதிகரித்துக்கொண்டேதான் வருகிறது. 2016-ஆம் ஆண்டு புள்ளிவிவரப்படி உலகம் முழுக்க 48 ஆயிரம் கோடி பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் விற்பனை செய்யப்பட்டுள்ளன. 
இது 2021-இல் சுமார் 54 ஆயிரம் கோடியாக அதிகரிக்கும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதோடு, இதில் 50 சதவீதத்துக்கும் குறைவாகவே மறுசுழற்சி செய்யப்படுகிறது.
தற்போது கடலில் சேரும் பிளாஸ்டிக் கழிவின் நிலை நிமிடத்திற்கு ஒரு லாரி என்ற இதே அளவில் தொடர்ந்தால், வரும் 2050-இல் இது 15 வினாடிகளுக்கு ஒரு லாரியாக அதிகரிக்கும் எனவும் ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். எனினும், பிளாஸ்டிக் கழிவுகளைக் குறைப்பது சாத்தியமே என லேய்ப்ஜிக் விஞ்ஞானிகள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். 
மேற்கண்ட 10 ஆறுகள் பாயும் பகுதிகளில் பிளாஸ்டிக் கழிவு மேலாண்மையைத் தீவிரமாக செயல்படுத்துவதன் மூலம் குறைந்தபட்சம் 45 சதவீத பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் ஆறுகள் மூலம் கடலில் சேருவதை தடுக்கலாம் என அவர்கள் கருதுகின்றனர். 
ஆனால், பிளாஸ்டிக் உற்பத்தியைத் தடுக்காமல், பிளாஸ்டிக் கழிவு மேலாண்மை மூலம் அதன் பாதிப்பில் இருந்து தப்பிவிடலாம் என உலக நாடுகள் கருதுவது புத்திசாலித்தனமல்ல. விழிப்புணர்வு பிரசாரமும், பிளாஸ்டிக் கழிவு மேலாண்மையும், கண் கெட்ட பிறகு சூரிய நமஸ்காரம் செய்வதற்கு ஒப்பானதே. இது, இன்றில்லாவிட்டாலும் நாளை நிச்சயம் புரியவரும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/28/கடலில்-மிதக்கும்-பிளாஸ்டிக்-2988897.html
2988354 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பன்முகத் தமிழ் விளக்கு  ஒளவை அருள் DIN Monday, August 27, 2018 02:49 AM +0530 திருவாரூர் விருத்தாசல முதலியார் மகனார் கலியாணச் சுந்தரனார் என்ற பெயர் தான் திரு.வி.க. என நிலைத்தது.திருவாரூர் மரபினரின் ஊர், பெரும்புலமை கொண்டிருந்ததோடு, பாடம் நடத்திய பள்ளி ஆசிரியர், பதிப்பாசிரியர், உரையாசிரியர், இதழாசிரியர், சமய அரசியல் உண்மையைப் பரப்பியவர், செந்தமிழ்ப்பேச்சாளர், பொருள் செறிந்த எழுத்தாளர், இளைஞர்க்கு வழிகாட்டி, தொழிலாளரின் உற்ற நண்பர், உயர்ந்த நிலையிலிருந்தவர் தொடங்கி, ஏழை எளியவர் வரை எல்லோரோடும் இசைந்து இனிது பழகியவர். எல்லோரும் மதிக்கும் எண்ணம் வாழ்ந்தவர்.
 படிப்பாலும், பண்பாலும், உழைப்பாலும், ஒழுக்கத்தாலும் நாட்டுப்பற்று மொழிப்பற்றாலும், அரசியல் பொதுத் தொண்டினாலும் பொதுமை உணர்வாலும் சிறப்புற்று வாழ்ந்த இவரை இராயப்பேட்டை முனிவர் என்றே அழைத்தனர்.
 வெள்ளாடைச் சூழ்ந்த மெல்லிய உடலும், புலமைப் பொலிவு பெற்ற அழகிய முகமும், அருள் பெருகும் கூரிய விழியும் பெற்ற வானம்பாடி; சமரச வானம் கண்டு களிக்கும் வானம்பாடி; தமிழகம் தழைக்க உலகம் உய்யப் பொதுமை மழை பொழியுமாறு வாழ்த்துப் பாடும் வானம்பாடியாகத் திகழ்ந்தவர்' என்று திரு.வி.க.வுடன் மிக நெருங்கிப் பழகிய நிலையில் பேராசிரியர் மு.வரதராசன் ஒருமுறை சுட்டிக்காட்டினார்.
 "திரு.வி.க. போராட்டவாதி; வர்க்க உணர்ச்சி கொண்டவர்; அன்புள்ளத்தில் காந்தியடிகளின் சீடர்; பொருளாதாரத்தில் காரல்மார்க்சின் பக்தர்; இந்தச் சிறப்பு இயல்புகளால்தான் அவர் சென்ற காலம் - நிகழ்காலம் - வருங்காலம் ஆகிய மூன்றுக்கும் பிரதிநிதியாக இருந்தார்' என்று சிலம்புச்செல்வர் திரு.வி.க.வின் கொள்கையைப் போற்றினார்.
 முரண்பாடு கொண்ட கொள்கையிலும் உடன்பாட்டு தன்மையைப் போற்றுகின்ற பொதுமைப் பண்பாளர் திரு.வி.க, சமுதாயத்தின் வளர்ச்சித் தத்துவத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டதன் காரணமாகப் பழைமைக்கும் புதுமைக்கும் இடையே அவர் பாலமாக விளங்கினார் .
 திருக்குறள் தெளிவுரை என நூற்றுக்கணக்கான உரைகள் இன்று பெருகியுள்ளதற்குத் திரு.வி.க. எழுதிய திருக்குறள் விளக்கமே அடிப்படையாகும்.
 திரு.வி.க. ஐம்பத்தாறு நூல்களை எழுதினார். இவர் காலத்தில் அரசியல்வாதிகள், சமயவாதிகள், இலக்கியவாதிகள் தனித்தனியாகப் பிரிந்திருந்தனர். சமய வேறுபாடும் அரசியல் பிரிவுகளும் வகுப்புவாதங்களும் மலிந்திருந்த அக்காலத்தில் திரு.வி.க. அனைவருடனும் தொடர்பு வைத்துக் கொண்டு அவர்கள் வாழ்வில் பங்கு கொண்டு அமைதித் தொண்டாற்றினார் .
 "பெண்ணின் பெருமை'யில் காதல் மணம், விதவை மணம், கலப்பு மணம் முதலியவற்றை வற்புறுத்தியதோடு இளைஞர்கள் வாழ வேண்டிய நெறிமுறைகளும் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. "இந்தியாவும் விடுதலையும்' என்ற நூலில் அரசியல் வளர்ச்சியும் சமுதாயச் சீர்திருத்தமும் தீண்டாமை ஒழிப்பும் விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளன.
 "மனித வாழ்க்கையும் காந்தி அடிகளும்' என்ற நூலில் "மனிதன்', "வாழ்க்கை', "காந்தி அடிகள்' என்ற மூன்று பெரும் பிரிவுகளில் அரிய கருத்துகள் இடம் பெற்றன. "முடியா? காதலா? சீர்திருத்தமா?' என்ற நூல் எட்டாம் எட்வர்டு தாம் காதல் கொண்ட மாதின் பொருட்டு அரியாசனத்தைத் துறந்ததை முன்னிலையாகக் கொண்டது; உரிமையின் மாண்பையும், தியாகத்தின் விழுப்பத்தையும் விளக்குவது; கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷச் சாரம் தேங்கப்பெறுவது. இதில் கிறிஸ்துவத்தின் நுட்பம் புலனாகும். "உண்மைக் கிறிஸ்துவத்தின் மதிப்பை விளக்கும் ஒரு தனி நூல்' இது என்று அவரே குறிப்பிட்டுள்ளார்.
 நபிகள் நாயகத்தின் பிறந்த நாளாகிய மிலாதுநபியில், நபிகள் நாயகம் - திருநாவுக்கரசர் - விருஷப தேவர் ஆகிய மூவரையும் ஒருங்கிணைத்து இசுலாமியர் கூட்டத்தில் அனைவரும் மகிழ்ந்து போற்றும் வகையில் பேசிய பேராற்றல் படைத்த திரு.வி.க.வின் மேடைத்தமிழ், தமிழுக்கு வாய்த்த அணிகலனாகும்.
 இந்திய நாட்டின் விடுதலை, சாதிப் பாகுபாடு களைதல், பெண் விடுதலை வலியுறுத்துதல், பொருளாதாரப் பொதுமை வேட்டல், இளைஞர் முன்னேற்றம் போற்றுதல், தொழிலாளர் ஏற்றம் காணுதல், சமயப் பொதுமை நாடுதல் இவ்வாறு சமுதாயத்தில் ஏழு துறைகளிலும் தம் சீர்திருத்த முத்திரைகளைப் பதித்த பெருமை திரு.வி.க.வைச் சாரும்.
 தன்னுடைய வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பல்கலைக் களஞ்சியமாக எழுதியதோடு அரசியல் தலைவர்கள், கலைவாணர்கள், இலக்கியப் புலவர்கள், பல்வேறு சமயங்களின் தலைவர்கள், சமுதாயத் தொண்டர்கள், மகளிர் என்று 125 சான்றோர் பெருமக்களைப் பற்றி அந்த வரலாற்று நூலில் எழுதியுள்ளார். திரு.வி.க. வின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகளைக் காட்டிலும், தமிழகத்தினுடைய வரலாறு என்றே அதைக் குறிப்பிடலாம்.
 நடையில் எளிமை, உடையில் எளிமை, வாழ்வில் எளிமை, அரசியலில் வாய்மை, நெஞ்சில் நேர்மை, தொழிலாளர்களை அரவணைக்கும் தாய்மை, அனைத்துச் சமயங்களையும் ஒன்றாகக் காணும் பெருந்தன்மை, பெண்களைத் தாயாக, இறைமையாகப் போற்றிப் பாராட்டிய பண்பு - இவையெல்லாம் ஒரு வடிவம் பெற்றால் திரு.வி.க. வின் வடிவமாகத் திகழும்.
 நாகரிகப் பண்பாடுகள் அனைத்திற்கும் அடிப்படை வகுத்தவர்கள், கிரேக்க நாட்டு மக்கள் என்பர். கிரேக்க நாட்டு மக்கள் உண்மை, நன்மை, அழகு என்னும் மூன்றையும் மிகச் சிறந்த பண்புகளாகப் போற்றினர். உண்மையை, நன்மையை, அழகை "முருகன்' என்னும் சொல்லுக்குப் பொருளாகக் காட்டினார்.
 பன்முகத் தமிழ் விளக்காய் மிளிர்ந்த திரு.வி.க.வின் பிறந்த நாளன்று (ஆக. 26) திருவள்ளூர் மாவட்டம், மதுரவாயல் வட்டத்தில் உள்ள அவர் பிறந்த ஊரான துண்டலத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ள அவரின் திருவுருவச் சிலைக்குத் தமிழ் வளர்ச்சித்துறை ஆண்டுதோறும் மாலை அணிவித்துச் சிறப்பு செய்யப்படும் என்று மாண்புமிகு தமிழ் வளர்ச்சி, தமிழர் பண்பாடு மற்றும் தொல்லியல் துறை அமைச்சர் க. பாண்டியராசன் 13.06.2018 அன்று சட்டப்பேரவையில் அறிவித்தார். அதன்படி குறுகிய காலத்தில் செயல் வடிவம் பெறுவது தமிழ்த் தென்றலின் மகத்துவம் எனலாம்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 இயக்குநர், மொழிபெயர்ப்புத்துறை,
 தமிழ்நாடு அரசு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/27/பன்முகத்-தமிழ்-விளக்கு-2988354.html
2988351 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அணைகள் உடையும் அபாயம்!  பழ. நெடுமாறன் DIN Monday, August 27, 2018 02:48 AM +0530 ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில், 182 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், 1836-ஆம் ஆண்டில் முக்கொம்பு மேலணை 45 மதகுகளுடன் கட்டப்பட்டது. 1924, 1958, 1961, 1977, 1994, 2005, 2013 ஆகிய ஆண்டுகளில் பெருவெள்ளம் பெருகி மேலணை வழியாக ஓடியது. இதில் 2005-ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட வெள்ளம்தான் பெருவெள்ளமாகும். ஆனால், இந்த ஆண்டு ஏற்பட்ட பெருவெள்ளத்தால் ஒன்பது மதகுகள் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன.
 தென்னிந்திய நீர்ப்பாசனத்தின் தந்தை என்று போற்றப்பட்ட சர்ஆர்தர் காட்டனால் ரூ. 2 இலட்சம் செலவில் கட்டப்பட்ட இந்த அணை, இப்போது உடைந்ததால் ரூ. 410 கோடியில் புதிய அணை கட்டவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. 182 ஆண்டு காலமாக பல பெருவெள்ளங்களைச் சந்தித்து உறுதியாக நின்ற அணை, இப்போது உடைந்ததற்குரிய காரணங்கள்ஆராயப்படவேண்டும்.
 இந்த அணையின் பராமரிப்புக்காக ஆண்டுதோறும் பல கோடி ரூபாய் அரசால் ஒதுக்கப்படுகிறது. அணையின் கட்டுமானத்தில் ஏற்படும் சிதைவுகள், வெடிப்புகள் ஆகியவற்றை கவனித்து சீரமைப்புச் செய்யவேண்டும். மூடித் திறக்கும் மதகுகள் இரும்பாலானவை. அவை துருப்பிடிக்காமல் இருக்க தகுந்த பூச்சு பூசப்படவேண்டும். மதகுகள் மழை, வெயில் காரணங்களினால் இற்றுப் போயிருந்தால் மாற்றிவிட்டுப் புதிய மதகுகள் பொருத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
 2002-ஆம் ஆண்டில், தமிழக அரசின் நீர் வளத்துறை ஆலோசகர் மோகன கிருஷ்ணன் ஆய்வு செய்து மேலணை, கீழணை ஆகியவை பலவீனமாக இருப்பதாகத் தெரிவித்துள்ளார். இந்த அணைகளின் மேல் உள்ள பாலங்கள், போக்குவரத்துக்கான தகுதியை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டன. எனவே, வாகனங்கள் செல்ல தடை விதிக்கவேண்டும் எனப் பரிந்துரை செய்திருந்தார். ஆனால், சில ஆண்டுகள் மட்டுமே இந்த பரிந்துரை செயல்படுத்தப்பட்டது.
 கல்லணையில் உள்ள கொள்ளிடம் ஆற்றின் அணையும், கீழணையும் பலப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், மேலணையில் இந்த வேலைகள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. ஆண்டுதோறும் செய்யப்பட வேண்டிய பராமரிப்புப் பணிகளும், பழுது நீக்கல் பணியும் போதுமான நிதி ஒதுக்கப்பட்டும் நடைபெறவில்லை என விவசாயிகள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். கனரக வாகனங்கள் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டதால் மேலணை மேலும் வலிமை குன்றியது.
 கொள்ளிடம் ஆற்றின் குறுக்கே 90 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கட்டப்பட்ட பழமையான பாலத்தின் இரு தூண்கள் ஆகஸ்ட் 18-ஆம் தேதி வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு விட்டன. அணைகள், பாலங்கள், கால்வாய்கள், குளங்கள், ஏரிகள் ஆகியவற்றில் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கொரு முறையாவது பழுது பார்த்தல், பராமரித்தல், தூர்வாருதல் போன்ற பணிகள் மேற்கொள்ளப்படவேண்டும்.
 கடந்த ஆண்டு தமிழக அரசின் நிதிநிலை அறிக்கையில் ஏரி, குளங்கள், கால்வாய்கள் ஆகியவற்றை மராமத்து செய்ய ரூ. 300 கோடியும், நிகழாண்டில் ரூ. 300 கோடியும் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டன. ஆனால் அந்தப் பணிகள் முறையாக செய்யப்படவில்லை. நீரைப் பயன்படுத்துவோர் சங்கங்களின் மூலம் குடிமராமத்துப் பணிகளை செய்யவேண்டும் என்பது விதியாகும்.
 2013 -ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்த சங்கங்களுக்குத் தேர்தல் நடத்தப்படவில்லை. இந்தப் பணிகள் அரசியல் பின்னணியில் உள்ள ஒப்பந்ததாரர்களுக்கு அளிக்கப்படுவதால் அவர்கள் தொடர்ந்து முறைகேடுகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். திட்ட மதிப்பீட்டில் 60% நிதி அரசியல்வாதிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் அளிக்கப்படுகிறது. எஞ்சிய 40% நிதியில் ஒப்பந்தக்காரரின் ஆதாயம் போக எஞ்சிய பணத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் பணிகளால் எவ்விதப்பயனும் கிட்டுவதில்லை.
 மேலணை மற்றும் கொள்ளிடம் பாலம் உடைந்ததற்கு மணல் கொள்ளைதான் முக்கியமான காரணமாகும். ஆறுகள் நீரை மட்டுமன்றி செழிப்பான வண்டலையும், மணலையும் அள்ளித் தருகின்றன. ஆனால் நீரும், மணலும் இப்போது வணிகப் பொருள்களாகி விட்டன. ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் ஆறுகளைக் காப்பதற்காக 1884-ஆம் ஆண்டில் கொண்டு வந்த சட்டம் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது. ஆற்றின் நீரையும், மணலையும் இச்சட்டம் பாதுகாத்தது. 1920-ஆம் ஆண்டில் "கிராமப் பஞ்சாயத்துச் சட்டம்' இயற்றப்பட்டது. 1935-ஆம் ஆண்டில் இதில் சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. நாடு சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு 1950-ஆம் ஆண்டில் சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன.
 பாசன வேலைகளில் கிராமப் பஞ்சாயத்துகள் ஈடுபட இத்திருத்தம் வழிவகுத்தது. ஆனால், பஞ்சாயத்துகளுக்கு போதிய நிதியும், அதிகாரங்களும் வழங்கப்படாததால் அவை சரிவர செயல்பட முடியவில்லை. 1958-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட பஞ்சாயத்துச் சட்டம் பிரிவு 84-இன்படி ஆறு, குளங்களில் மணல் அள்ளுவதை அனுமதிக்கும் அதிகாரம் கிராமப்பஞ்சாயத்துகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. எனவே அந்தந்த ஊர் மக்கள் தங்கள் பகுதிகளிலிருந்த ஆறுகளில் உள்ள நீர், மணல் ஆகியவற்றைப் பாதுகாத்தனர்.
 ஆனால் 1994-ஆம் ஆண்டில் பஞ்சாயத்துச் சட்டத்தில் பிரிவு 132, 133 ஆகியவை புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டன. நீர் நிலைகள் மீது பஞ்சாயத்துகளுக்கு இருந்த உரிமையும், அதிகாரமும் பறிக்கப்பட்டு மாவட்ட ஆட்சியாளரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.
 ஆளுங் கட்சியினர் உத்தரவின்படி மாவட்ட ஆட்சியர் செயற்படவேண்டிய நிலையில் ஆற்று மணல் கொள்ளை பெருகியது. ஆறுகளில் இயந்திரங்கள் மூலம் மணல் அள்ளுவதை இச்சட்டம் அனுமதிக்கவில்லை. 2004-ஆம் ஆண்டில் பிறப்பிக்கப்பட்ட அரசு ஆணையின்படி தொழில்துறை செயலாளரின் அனுமதியுடன் இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தலாம் என சட்டம் திருத்தப்பட்டது. இதன் பிறகு தமிழக ஆறுகள் அனைத்திலும் இருந்த மணல் சூறையாடப்பட்டு அண்டை மாநிலங்கள் வரை கொண்டுபோகப்பட்டது.
 1996-ஆம் ஆண்டில் உச்சநீதிமன்றம் இப்பிரச்னையில் தலையிட்டு மணல் கொள்ளையைத் தடுக்குமாறு கரூர் மாவட்ட ஆட்சியாளருக்கு உத்தரவிட்டது. அதற்கிணங்க, மணல் எடுக்கும் உரிமம் இரத்து செய்யப்பட்டது. மேலும் ரூ.21.2 கோடி அபராதமும் விதிக்கப்பட்டது. அப்போது மணல் கொள்ளை நின்றது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் தொடங்கியது. 2000-ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாட்டின் நீர்வளத்தைப் பாதுகாக்கும் வழிமுறைகளைக் கண்டறிய ஒரு குழுவை தமிழக அரசு நியமித்தது.
 இக்குழு கொடுத்த அறிக்கை, "அரசுத்துறைகளில் உள்ள ஊழல் அலுவலர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளும் கூட்டுச்சேர்ந்து மணல் கொள்ளையில் ஈடுபடுகிறார்கள். இதைத் தடுக்க வல்லுனர்கள் மற்றும் கிராம மக்களைக் கொண்ட குழுவே மணல் அள்ளுவதற்கு அனுமதி வழங்கும் அதிகாரம் கொண்டதாக அமைக்கப்படவேண்டும்' என்று பரிந்துரைத்தது. ஆனால், இந்தப் பரிந்துரை மதிக்கப்படவில்லை.
 மணல் கொள்ளைக்கெதிராக தொடுக்கப்பட்ட பொதுநல வழக்கில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் 2002-ஆம் ஆண்டு கீழ்க்கண்ட ஆணைகளைப் பிறப்பித்தது. "ஒரு மாத காலத்திற்குள் விஞ்ஞானிகள், நிலவியல் வல்லுநர்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் வல்லுநர்களைக் கொண்ட குழுவை அமைத்து தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஆறுகளைப் பார்வையிட்டு இனி செய்யவேண்டியவை குறித்து ஆறு மாதத்திற்குள் நீதிமன்றத்திற்கு அறிக்கை அளிக்கவேண்டும். அந்த அறிக்கையின்படி தக்க ஆணைகளை தமிழக அரசு பிறப்பிக்கவேண்டும்' எனக் கூறியது.
 அதன்படி அண்ணா பல்கலைக்கழக நிலவியல்துறைத் தலைவரான முனைவர் சி. மோகன்தாஸ் தலைமையில் அரசு ஒரு குழுவை அமைத்தது. அக்குழு அளித்தப் பரிந்துரைகளில் மிக முக்கியமானது, பாசனக் கட்டுமானங்கள் மற்றும் பாலங்கள் அமைந்திருக்கும் இடங்களிலிருந்து 500 மீட்டருக்கு அப்பால்தான் மணல் எடுக்கவேண்டும் என்பதாகும். ஆனால், இந்த விதி அரசாலும், மணல் கொள்ளையர்களாலும் மதிக்கப்படவே இல்லை. இரவு வேளைகளில் மணல் திருட்டு தொடர்ந்து நடைபெற்றது.
 இக்குழுவின் பரிந்துரைப்படி தனிநபர்களுக்கு மணல் அள்ள கொடுக்கப்பட்ட உரிமங்கள் இரத்து செய்யப்பட்டன. 2003-ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில் "அரசு பொதுப்பணித்துறை மூலம் மட்டுமே இனி ஆறுகளில் மணல் அள்ளி விற்கப்படும்' என தமிழக அரசு ஆணையிட்டது. ஆனால், ஆற்றிலிருந்து மணலை அள்ள போதுமான இயந்திரங்கள் மற்றும் வேலையாட்கள் அரசிடம் இல்லை என்று பொய்யான காரணம் கூறி ஆற்றிலிருந்து மணல் எடுத்து அரசின் கிடங்குகளில் சேர்க்க ஒப்பந்ததாரர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். இதன் மூலம் மறைமுகமாக மணல் கொள்ளை தொடர்ந்தது. மணல் கொள்ளைக்கு எதிராகச் செயற்பட்ட அதிகாரிகள், மக்கள் தொண்டர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.
 ஆறுகளில் உள்ள மணல், வெள்ளம் பெருகி வரும்போது அதன் வேகத்தைக் குறைக்கிறது; நீரை உறிஞ்சி, நிலத்தடி நீரைச் சேமிக்கிறது. இதன் விளைவாக, ஆற்றின் கரைகளில் உள்ள கிணறுகள் ஊற்றெடுக்கின்றன. மரம், செடி, கொடிகள் தழைக்கின்றன. மக்களுக்குத் தூய்மையான குடிநீர் கிடைக்கிறது. விவசாயத்திற்கும் நிலத்தடி நீர் பயன்படுகிறது. பாசனக் கட்டுமானங்கள் மற்றும் பாலங்களிடமிருந்து 500 மீட்டருக்கு அப்பால்தான் மணல் எடுக்கப்படவேண்டும் என்ற விதி மதிக்கப்படவில்லை. கட்டாந்தரை வரை மணல் அள்ளப்பட்டதன் விளைவாக வெள்ளம் பெருகி ஓடி வரும்போது தங்கு தடையில்லாமல் வேகமாகப் பாய்ந்து அணைகள், பாலங்கள் மீது மோதுகின்றன. அதன் விளைவாக அவை இடிகின்றன.
 ஆரணி ஆற்றின் குறுக்கே இருந்த காரனோடைப் பாலம் இருமுறை இடிந்தது. இலட்சுமிபுரம் அணைக்கட்டு, கூவம் ஆற்றின் குறுக்கே இருந்த அணைக்கட்டு ஆகியவையும் வெள்ளத்தால் தகர்ந்தன. திருவள்ளூரில் இருந்த பாலம் இடிந்தது. வைகை, காவிரி, பாலாறு பகுதிகளிலும் இதுபோன்ற சேதங்கள் ஏற்பட்டன. இப்போது மேலணையும், கொள்ளிடம் பாலமும் இடிந்து தகர்ந்தன.
 தமிழ்நாட்டில் உள்ள அனைத்து ஆறுகளிலும் மணல் சூறையாடப்பட்டுள்ளதால், இந்த ஆறுகளில் உள்ள பாலங்கள், அணைகள் மற்றும் பாசன கட்டுமானங்கள் ஆகியவை உறுதியாக உள்ளனவா என்பதைப் பரிசோதித்து அறிக்கை தர வல்லுநர் குழு ஒன்றினை உயர்நீதிமன்றம் அமைக்க வேண்டும். அக்குழு அளிக்கும் அறிக்கையின்படி உரிய நடவடிக்கைகளை அரசு மேற்கொள்வதை உயர்நீதிமன்றமே கண்காணிக்கவேண்டும்.
 இப்படி செய்தாலொழிய இன்னும் பல அணைகள், பாலங்கள் இடிவதையும், தமிழ்நாடும் மக்களும் பேரழிவிற்குள்ளாவதையும் யாரும் தடுக்க முடியாது.
 
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/27/அணைகள்-உடையும்-அபாயம்-2988351.html
2987098 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஜாதிச் சாயம் பூசாதிருப்போம்  ப. இசக்கி DIN Saturday, August 25, 2018 02:34 AM +0530 'ஜாதி பாகுபாடு கொடுமையானது; ஜாதியை ஒழிக்க வேண்டும்; ஜாதி இருக்கும் வரை இந்த சமுதாயம் முன்னேறாது; ஜாதியை ஒழிக்க இளைஞர்கள் முன்வர வேண்டும்' என ஜாதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டே மறுபக்கம் ஜாதியை தூக்கிப்பிடிப்பது நியாயமா? அதுவும் ஒரு ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி, தன் பணியின் நிமித்தம் தனக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலையை சிறப்பாக செய்து முடித்தவரை "அவர் எங்கள் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்', "அவர் எங்கள் வீட்டுப் பெண்' என அவருக்கு ஜாதிச் சாயம் பூசி ஒரு சாரார் கொண்டாடுவது அந்த அதிகாரியின் உழைப்பையும், திறமையையும் மதிப்பவர்களுக்கு மன வருத்தத்தையே ஏற்படுத்தும்.
 சென்னை மெரினா கடற்கரையில் நடைபெற்ற தமிழக முன்னாள் முதல்வர் கருணாநிதியின் இறுதிச் சடங்கில் வெள்ளை உடை அணிந்து அங்கும் இங்கும் ஓடியாடி சுறுசுறுப்பாக பணியாற்றியவர் மூத்த ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி பி. அமுதா. தமிழக அரசின் முதன்மைச் செயலர் நிலையில் இருக்கும் அவர், தற்போது உணவு பாதுகாப்புத் துறை ஆணையராக உள்ளார். மெரினா கடற்கரையில் கருணாநிதியின் இறுதிச் சடங்கை மேற்கொள்ளும் பணிக்கு தமிழக அரசால் நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகளில் அவரும் ஒருவர். தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியில் எவ்வித குறைபாடும் இல்லாமல் செய்து முடித்தார். அதற்காக ஊடகங்களாலும், பொதுவெளியிலும் அவர் பாராட்டப்பட்டார்.
 தமிழ்நாட்டில் அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் அதிகாரிகளின் செயல்பாடுகள் குறித்து பொதுமக்களிடையே இருக்கும் எதிர்மறையான எண்ணங்களுக்கு மாறாக ஒரு ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி பணியாற்றினார் என்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஆனால், இணையதளங்களிலும், சமூக ஊடகங்களிலும் சிலர், அவரது ஜாதியை குறிப்பிட்டும், அவர் பிறந்த ஊர், பூர்வீகம், குலம், கோத்திரம் வரை அலசி ஆராய்ந்தும் பதிவிட்டு பாராட்டி பரவசப்பட்டனர். இதன் மூலம் இதுவரையில் அந்தப் பெண் அதிகாரி எந்த ஜாதி, எந்த மதம் என்று தெரியாதவர்களுக்குக் கூட எல்லாவற்றையும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டினர். இது ஜாதிய அவர்களுக்கு வேண்டுமானால் பெருமையாக இருக்கலாம். ஆனால், தனது திறமை மீதும், உழைப்பின் மீதும் நம்பிக்கை வைக்கும் ஒரு நேர்மையான அதிகாரி அதை ஒருபோதும் விரும்ப மாட்டார்.
 ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். உள்ளிட்ட உயர்நிலை அதிகாரிகளுக்கு ஜாதிச் சாயம் பூசுவது அண்மைக் காலமாக அதிகரித்து வருகிறது. ஒரு அதிகாரியின் ஜாதி பொதுவெளியில் தெரியாத வரை அவரது பணிக்கால நடவடிக்கையானது செயல் சார்ந்த வகையில் மட்டுமே விமர்சிக்கப்படும். அதேவேளையில், அந்த அதிகாரியோ அல்லது ஜாதி அனுதாபிகளோ அவரது ஜாதியை பகிரங்கப்படுத்தும்போது, அவர் அரசு சட்ட திட்டங்களுக்கு உள்பட்டு நேர்மையாக செய்யும் பணிகளில் கூட குற்றம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு ஜாதி சார்ந்த முறையில் விமர்சனம் செய்யப்படுகிறது. இதனால் அவரது நேர்மை கேள்விக்குறியாகி எஞ்சிய பணிக்காலம் பாதிப்புக்கு உள்ளாகலாம். இதை அதிகாரிகளுக்கு ஜாதிச் சாயம் பூசுவோர் உணர வேண்டும்.
 கடந்த 1995-இல் தென் மாவட்டங்களில் இரண்டு ஜாதிகளுக்கு இடையே மோதல் ஏற்பட்டு கலவரம் உண்டானது. அதனைத் தொடர்ந்து ஒரு ஜாதியைச் சேர்ந்த மாவட்ட ஆட்சியர் உடனடியாக பணியிட மாறுதல் செய்யப்பட்டார். அவர் ஒரு ஜாதிக்கு ஆதரவாக செயல்படுகிறார் என எதிர்தரப்பினர் புகார் கூறியதே காரணம். அவர் நல்ல நிர்வாகியாக இருந்தாலும் கூட அவரது திறமையை பயன்படுத்த முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
 அதுமட்டுமின்றி, குறிப்பிட்ட இரு ஜாதிகளைச் சேர்ந்த வருவாய்த்துறை மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகளை அந்த மாவட்டங்களில் உயர் பதவிகளில் நியமனம் செய்யக் கூடாது என அரசு உத்தரவிட்டது. இதனால், நேர்மையும், திறமையும், அனுபவமும் மிக்க அதிகாரிகளை சிக்கலான சூழ்நிலைகளில் பயன்படுத்த முடியாத நிலை ஏற்பட்டு விடுகிறது.
 ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். அதிகாரிகளில் சிலர், தங்கள் ஜாதி மீதுள்ள பற்றுதலினாலும், தான் பிறந்த ஜாதிக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்ற உந்துதலினாலும் சில வேளைகளில் அவர்களே தங்களது ஜாதிய அடையாளத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்வது உண்டு. அப்படி வெளிக்காட்டிக் கொள்வோரை ஜாதிய அமைப்புகள் தக்க முறையில் பயன்படுத்திக் கொண்டு அவர்களை தங்களின் பாதுகாவலராக பாவிக்கத் தொடங்கி விடுகின்றன. இதனால் அவர்களது எஞ்சிய பணிக்காலம் பாதிக்கப்பட்ட அதிகாரிகள் பலர் தமிழ்நாட்டில் உண்டு. சிலர் பல்வேறு சோதனைகளுக்கு ஆளானதும் உண்டு. அந்த அதிகாரிகளின் முழுத் திறமையையும் பயன்படுத்தும் வகையிலான முக்கியமான அரசுத் துறைகளில் அவர்கள் பணிநியமனம் பெறாமலேயே பணி ஓய்வு பெற்றுவிடும் சூழ்நிலையும் உருவாகி விடுகிறது.
 தனக்கு ஜாதிய அடையாளத்தை விரும்பாத சில நேர்மையான அதிகாரிகளைக் கூட சில ஜாதிய அமைப்புகள் விட்டுவைப்பதில்லை. பொதுநிகழ்வுகளில் தங்கள் ஜாதியைச் சேர்ந்த அதிகாரிகளைப் பாராட்டி ஜாதிச் சங்கங்களின் பெயரில் சுவரொட்டிகளை ஒட்டுகின்றனர். நகரின் முக்கிய இடங்களில் பதாகைகளை வைக்கின்றனர். இது பொதுமக்களை முகம் சுளிக்க வைக்கிறது. குறிப்பிட்ட அதிகாரிகள் அவற்றை விரும்பாதபோதும் ஜாதிச் சங்கங்கள் தங்களின் சுயநலத்துக்காக இவ்வாறு செயல்படுவது அதிகாரிகளை மட்டுமின்றி சமுதாயத்தையும் பாதிக்கிறது என்பதை ஜாதிய அமைப்புகள் உணர வேண்டும். ஒவ்வொரு ஜாதிச் சங்கமும் அவரவர் ஜாதியைச் சேர்ந்த அதிகாரிகளை இனங்கண்டு இவ்வாறு ஜாதிச் சாயம் பூசத் தொடங்கினால் நடுநிலையான அரசு நிர்வாகம் என்பது கேள்விக்குறியாகிவிடும்.
 ஆந்திரம், கேரளம் ஆகிய மாநிலங்களில் ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். அதிகாரிகள் மத்தியில் ஜாதிய பாகுபாடு நிலவுவதாகவும், அதனால் பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு முக்கியமான துறைகள் ஒதுக்கப்படுவதில்லை என்றும் பரவலான புகார் உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் அப்படிப்பட்ட பகிரங்க புகார்கள் எதுவும் இல்லை என்ற போதிலும், தலைமைச் செயலர் மற்றும் காவல்துறை இயக்குநர் போன்ற உயர் பதவிகளிலும், முக்கியமான அரசுத் துறைகளிலும் பட்டியலினத்தவர்களுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிப்பதில்லை என சில அரசியல் கட்சிகள் குற்றம்சாட்டி வருகின்றன. எனவே, தகுதியும், திறமையும் மிக்க அதிகாரிகள் உயர் பதவிகளைப் பெற்று மக்களுக்கு சிறப்பன முறையில் சேவையாற்ற வேண்டுமானால் அவர்களுக்கு ஜாதிச் சாயம் பூசாதிருப்போம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/25/ஜாதிச்-சாயம்-பூசாதிருப்போம்-2987098.html
2987097 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விதைகள் மறப்பது இல்லை ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Saturday, August 25, 2018 02:33 AM +0530 தமிழ்நாட்டையும் மகாராஷ்டிரத்தையும் உலுக்கிய கரும்பு விவசாயிகள் பிரச்னை, இப்போது உத்தரப் பிரதேசத்தில் விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ளது.
 மத்தியில் அன்று ஆண்ட காங்கிரஸ் கட்சியும் சரி, இன்று ஆளும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் சரி, கரும்பு விவசாயிகளின் பிரச்னைகளைக் கருத்தில் கொள்ளவே இல்லை. உத்தரப் பிரதேசத்தில் நடப்பது பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஆட்சிதான். இருப்பினும் கூட, உத்தரப் பிரதேசத்தில் கடந்த நான்காண்டு காலமாக கரும்பு விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய 23,270 கோடி ரூபாய் இன்னமும் பாக்கி. முந்தைய ஆண்டு வழங்கப்பட்ட தொகையும், உரிய காலத்தில் வழங்காமல், பத்து மாதம் தாமதமாகத்தான் வழங்கப்பட்டது.
 மத்திய அரசின் கரும்புச் சர்க்கரை கட்டுப்பாடு உத்தரவு 1966-இன்படி ஒரு விவசாயி, சர்க்கரை ஆலைக்கு கரும்புகளை வழங்கிய 15-ஆம் நாள் மேற்படி விவசாயிகளின் வங்கிக் கணக்கில் பணம் வரவு வைக்கப்பட வேண்டும். அவ்வாறு வழங்காவிட்டால் 15 சதவீதம் வட்டி சேர்த்து வழங்க வேண்டும். இந்த உத்தரவை எந்த ஆலையும் மதிப்பதில்லை. சர்க்கரை உற்பத்தி குறைந்து, கரும்பின் வரத்தும் குறைவாயிருக்கும்போது இந்த உத்தரவுப்படி பணம் வழங்கப்பட்டுவிடும். ஆனால், உற்பத்தி அதிகரித்து சர்க்கரை விநியோகம் ஆகாமல் இருப்பும் தேங்கியுள்ள சமயத்தில், சர்க்கரை ஆலைகளால் மேற்படியான உத்தரவைச் செயல்படுத்த முடிவதில்லை. ஏற்றுமதிக்கும் வழி இருக்காது. அனைத்துலகச் சந்தையில் சர்க்கரை விலை வீழ்ச்சியடைந்து விட்டதால் கரும்பு விவசாயிகளுக்குக் கஷ்டம் வந்துவிட்டது.
 இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைக்கு அடிப்படையான காரணம், உற்பத்தி அதிகம் என்றும், அப்படி உற்பத்தி அதிகரிக்க முக்கியக் காரணம் கோவையில் உள்ள கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலையத்தின் புதிய கண்டுபிடிப்பான கோ.0238 விதையின் அறிமுகம் என்றும் கூறப்படுகிறது.
 2012 -ஆம் ஆண்டில் நேர்மாறான நிலை இருந்தது. சர்க்கரைப் பற்றாக்குறையும் அனைத்துலக அங்காடியில் விலை உயர்வும் நிலவியபோது கோவை வீரிய விதை ரகங்கள் வட இந்தியாவுக்குள் பிரவேசித்தன. அவற்றில் கோ.0238 கரும்பைப் பிழியும் போது சாறு அதிகமும் சக்கை மெலிந்தும் காணப்படும். இதன் காரணமாகப் படிப்படியாக சர்க்கரை உற்பத்தி அதிகரித்தது. சர்க்கரை உற்பத்தி எந்த அளவுக்கு அதிகரித்ததோ அந்த அளவுக்கு விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டிய பாக்கித் தொகையும் உயர்ந்தது. அதை வழங்காமல் இருந்துவிட்டு இப்போது குற்றம் எல்லாம் கோ-0238 மீது சுமத்தப்படுகிறது.
 இதற்குப் பதிலடியாக கோவை கரும்பு ஆராய்ச்சி நிறுவனத் தலைவர், பக்ஷிராம், "ஒரு விஞ்ஞானியின் பணி நல்ல பொருளை உருவாக்குவது தான், அந்த நல்ல பொருளை நிர்வாகம் செய்ய வேண்டிய பணி அரசின் அங்கமான அமைச்சரக அதிகாரத்திற்கு உட்பட்ட விஷயமாகும்' என்று கூறியுள்ளார். இந்த பக்ஷிராம்தான் இப்புதிய கரும்பு ரகத்தை வடமாநிலங்களில் அறிமுகம் செய்தவர்.
 இந்தியாவிலேயே அதிகம் கரும்புச் சர்க்கரை உற்பத்தியாகும் மாநிலம் உத்தரப் பிரதேசம். கங்கை நீர் அம்மாநிலத்திற்கு சாதகமான விஷயம். நிலத்தடி நீரின் அவசியம் இல்லை. "தொட்டணைத்து ஊறும் மணற்கேணி' அங்கு நிறைய உண்டு. குறிப்பாக, 2016-17-இல் இருந்து 2017-18-க்குச் செல்லும்போது கரும்பு உற்பத்தி சுமார் 15 கோடி டன்னிலிருந்து 18 கோடி டன் என்ற உச்சத்தைத் தொட்டு சாதனை படைத்துள்ளது. ஆனால், இந்தச் சாதனை வேதனையாகிவிட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட தேவைக்கு மேல் சர்க்கரை ஆலைகள் விவசாயிகளிடமிருந்து கரும்புகளை வாங்கத் தயாராக இல்லை.
 எத்தனால் உற்பத்தி செய்ய முனைந்திருந்தால் இந்த இழிநிலை வந்திருக்குமா?
 மாசில்லா எரிசக்திப் பயன்பாட்டில் எத்தனால் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. உயிரி எரிசக்தி தேசியக் கொள்கை டிசம்பர், 2009-இல் உருவானதைத் தொடர்ந்து, கரும்பு உற்பத்தியில் ஐந்து சதவீதம் எத்தனால் உற்பத்தி செய்து பெட்ரோலில் கலந்து பயன்படுத்த வேண்டும் என்று உத்தரவிடப்பட்டது. 2015-இல் எத்தனால் பெட்ரோல் கலப்பு பத்து சதவீதமாக உயர்த்தப்பட்டது. ஆனால், இந்தச் சிறிய இலக்குகூட எட்டப்படவில்லை.
 இது குறித்து மாநிலங்களவையில் கேள்வி எழுப்பப்பட்ட போது பதில் கூறிய மத்திய பெட்ரோல் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான், ஒட்டு மொத்தக் கரும்பு உற்பத்தியில் சுமார் 3.3 சதவீதம் மட்டுமே எத்தனால் உற்பத்திக்குச் சென்றதாகத் தெரிவித்தார். என்னே பரிதாபம்! பிரேசில், தாய்லாந்து போன்ற நாடுகளில் 80 முதல் 90 சதவீதம் கரும்பு உற்பத்தி எத்தனாலாக மாற்றப்படும்போது, சர்க்கரை உற்பத்தியில் முதல் நிலை வகிக்கும் இந்தியாவில் 10 சதவீத இலக்கைக் கூட எட்டமுடியவில்லையே! எத்தனால் உற்பத்தியை உயர்த்தியிருந்தால் கரும்பு விவசாயிகளின் துயரத்தைத் துடைத்திருக்கலாமே?
 அது மட்டுமல்ல, பத்து சதவீத எத்தனால் உற்பத்தி இலக்கை நிறைவேற்றியிருந்தால் ஆண்டுக்கு 4,000 கோடி ரூபாய் அந்நியச் செலவாணியை மீட்டிருக்கலாம். அத்துடன் சுமார் 3 கோடி டன் அளவிலான கார்பன் மாசைக் குறைத்து வானவெளியைத் தூய்மைப்படுத்தியிருக்கலாம். எத்தனால் உற்பத்தி துரித கதியில் அதிகரித்திருந்தால் கரும்பு விவசாயிகளின் நிலுவைத் தொகை எல்லாமே தரப்பட்டிருக்குமே. ஆகவே, சர்க்கரைக் கரும்பு உற்பத்தியில் தவறு இல்லை. சர்க்கரைக் கொள்கையில் தான் தவறு உள்ளது. இன்று உத்தரப் பிரதேசத்தில் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடியால் திருத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு மத்திய }மாநில அரசுகளுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.
 இப்போது நாம் இப்படி உற்பத்தி அதிகரித்த வரலாற்றுக்குள் நுழைந்து கோவை கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலையத்தின் தொடக்கத்தையும், அரிசி, கோதுமையில் பசுமைப் புரட்சி ஏற்படுவதற்கு முன்பே பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் கரும்பு உற்பத்தியில் பசுமைப் புரட்சி ஏற்பட்டுவிட்ட விவரத்தையும் நினைவில் கொள்வோம். இந்தியாவில் கோதுமை, நெல்லில் பசுமைப் புரட்சி ஏற்படுத்திய டாக்டர் எம்.எஸ்.சுவாமி நாதனைப் பலரும் அறிவார்கள். ஆனால் கரும்பில் பசுமைப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய கரும்பு விஞ்ஞானி டி.எஸ். வெங்கட்ராமனைப் பலரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
 இந்தக் காலத்தில் ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்புக்கு மாநில அளவில், தேசிய அளவில் விருது மழை பொழியும். ஆனால் நாணல் பயிரை ஆய்வு செய்து அதில் செங்கரும்பை ஒட்டி ஆலைக் கரும்பைக் கண்டுபிடித்த டி.எஸ். வெங்கட்ராமனுக்கு 1918- இல் கிடைத்தது ஐந்து ரூபாய் சம்பள உயர்வு மட்டுமே. இப்படிப்பட்ட ஆலைக் கரும்பைக் கண்டுபிடிக்க அல்லும் பகலுமாக மூன்றாண்டுக்காலம் உழைத்த உழைப்புக்குப் பலன் கிட்டியது. எனினும், இவர் கண்டுபிடிப்புக்கு உலகளாவிய ஒப்புதல் பெற மேலும் பல ஆண்டுகள் ஆயின. 1928-இல்தான் இவருக்குப் பெயரும் புகழும் வந்தன.
 சென்னை சைதாப்பேட்டையில் முதலில் கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலையம் தொடங்கப்பட்ட போது அதன் இயக்குனர் டி.எஸ். வெங்கட்ராமன். முதலில் டாக்டர் பார்பர் என்ற விஞ்ஞானிக்கு உதவியாளராக சேர்ந்தார். பின்னர் இந்த கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலையம் சென்னையிலிருந்து கோவைக்கு மாற்றப்பட்டு பார்பரின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான டி.எஸ். வெங்கட்ராமன் பார்பரின் ஓய்வுக்குப் பிறகு 1919-இல் தலைமைப் பதவியைப் பெற்றார். கோ-205 கரும்பைத் தொடர்ந்து கோ-285, கோ-244, கோ-290, கோ-313, கோ-419 கோ-527 என்று பலவிதமான ஆலைக் கரும்புகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அவை கியூபாவுக்கும்,மேற்கிந்தியத் தீவுகளுக்கும் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் கீழ் இருந்த எல்லா நாடுகளுக்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டன.
 உலகத்தில் சர்க்கரை உற்பத்தி பெருகியது. டி.எஸ். வெங்கட்ராமனின் சாதனை 1928-இல் இந்தியாவை ஆண்ட இர்வின் பிரபுவின் கவனத்திற்கு வந்தது. கோவை கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலையத்திற்கு வந்த இர்வின் பிரபு, கோவை கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலையத்தை "கரும்பின் மெக்கா' என்று வர்ணித்தார். டி.எஸ். வெங்கட்ராமனுக்கு "ராவ்பததூர்' பட்டம் வழங்கப்பட்டது. டி.எஸ். வெங்கட்ராமனை "கரும்பு மந்திரவாதி' என்றும் வர்ணித்தார் இர்வின் பிரபு. கோதுமை, நெல்லில் பசுமைப்புரட்சியைக் கொணர்ந்த நார்மன் பார்லாக் பெற்றது நோபல் பரிசு. டாக்டர் எம்.எஸ்.சுவாமிநாதன் பெற்றது உலக உணவுப் பரிசு. இப்படிப்பட்ட தகுதியுடைய டி.எஸ். வெங்கட்ராமன் பெற்றது ஒரு "ராவ்பகதூர்' பட்டம் மட்டுமே. அவர் பணி ஓய்வு பெற்றதும் அவரை உலகம் மறந்து விட்டது. அவர் 1950-60-களில் மிக எளிய மனிதராக, காய்கறி சந்தைக்கு வந்து ஒரு துணிப்பையில் காய்கறி வாங்கிச் சென்றார் என்பதைப் பலர் கூறிக் கேட்டுள்ளேன்.
 எனினும், டி.எஸ். வெங்கட்ராமன் தொடங்கி வைத்த கரும்பு ஆராய்ச்சியில் அவருக்குப் பின் வந்த கோவை கரும்பு ஆராய்ச்சி நிலைய விஞ்ஞானிகள் டி.எஸ். வெங்கட்ராமன் காட்டிய வழியில் தொடர்ந்து நடைபோடுகிறார்கள். இக்கால விஞ்ஞானத் தொழில் நுட்பத் துணையுடன், அவர் கண்டுபிடித்த கோ-208 ஆலைக் கரும்பு வீரிய ரகம் புதிய வடிவில் கோ -0238 ஆகப் புத்துருவம் பெற்று, உற்பத்தியைப் பெருக்கி வருகிறது. இச்செய்தி, மனிதர்கள் மறந்தாலும் விதைகள் மறக்காமல் கோவையையும், டி.எஸ். வெங்கட்ராமனையும், நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது.
 
 கட்டுரையாளர்:
 இயற்கை விஞ்ஞானி.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/25/விதைகள்-மறப்பது-இல்லை-2987097.html
2986326 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தொடரும் சர்ச்சை...  ஜெ. ராகவன் DIN Friday, August 24, 2018 03:12 AM +0530 அஸ்ஸாமில் உண்மையான இந்திய குடிமக்கள் யார் என்பதை சட்டப்பூர்வமாக அறிவிக்கும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டின் வரைவுப் பட்டியல் சில தினங்களுக்கு முன் வெளியிடப்பட்டது. இந்தப் பதிவேட்டில் இடம்பெறுவதற்காக மொத்தம் 3.29 கோடி பேர் விண்ணப்பித்த நிலையில், 2.89 கோடி பேரின் பெயர்கள் மட்டுமே வரைவுப் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளன. சுமார் 40 லட்சம் பெயர்கள் விடுபட்டிருப்பது பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பியுள்ளது.
 அரசின் இந்த நடவடிக்கை உள்நோக்கம் கொண்டது என்று எதிர்க்கட்சிகளும் வேறு சில தரப்பினரும் விமர்சனங்களை முன்வைத்து வருகின்றனர். இந்த விவகாரத்தை முன்வைத்து பா.ஜ.க. அரசியல் ஆதாயம் தேட முயல்வதாக திரிணமூல் காங்கிரஸ் குற்றம் சாட்டி வருகிறது. எனினும், இந்த விவகாரம் குறித்து அஸ்ஸாம் பா.ஜ.க. இரண்டுவிதமான மனோநிலையில் உள்ளது.
 "நான் விடுபட்டுப்போன 40 லட்சம் பேருக்காகப் பரிந்து பேசவில்லை. வங்கதேசம், ஆப்கானிஸ்தான், நேபாளம், பூடானை பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்கள் பலரின் பெயர் இன்னும் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்படவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அஸ்ஸாமைச் சேர்ந்தவர்கள் சிலரின் பெயர் பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை. இந்த வரைவுப் பட்டியல் கணினி மூலம் எடுக்கப்பட்ட உத்தேசக் கணக்குதான்.
 உச்சநீதிமன்றம் சொன்னபடி அஸ்ஸாமில் சட்டவிரோதமாகத் தங்கியுள்ள வெளிநாட்டவர்களைக் கண்டுபிடித்து வெளியேற்ற வேண்டும் என்பதுதான் எங்கள் நோக்கம்' என்கிறார் அஸ்ஸாம் மாநில சுகாதாரத்துறை அமைச்சர் ஹிமந்த் விஸ்வ சர்மா.
 இதனிடையே தேசிய குடிமக்கள் வரைவுப் பட்டியலை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யும் முன்பே வெளியிட்டதற்காக தேசிய குடிமக்கள் பதிவுத்துறை பதிவாளர் ஜெனரல் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பாளர் இருவரையும் உச்ச நீதிமன்றம் கடிந்துகொண்டதுடன் அவர்களை ஏன் சிறைக்கு அனுப்பக்கூடாது என்று கேள்வியும் எழுப்பியது.
 "வரைவுப் பட்டியலில் பெயர் விடுபட்டுப் போனவர்களுக்கு அதற்கான காரணங்கள் தெரிவிக்கப்படும். அவர்கள் தங்கள் தரப்பு வாதங்களை அளித்த பின் முடிவு எடுக்கப்பட்டு இறுதிப் பட்டியல் வெளியிடப்படும்.
 நீண்ட காலமாக அஸ்ஸாமில் இருந்துவரும் மேற்குவங்க மாநிலத்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படும். தேவையில்லாமல் இப்பிரச்னையை அரசியலாக்க வேண்டாம்' என்கிறார் ஹேமந்த் விஸ்வ சர்மா.
 "வாக்காளர் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளவர்களில் சிலர் போலி வாக்காளர்களாக இருக்கலாம். தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டு பட்டியலில் விடுபட்டவர்களின் பெயர்கள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்தும் நீக்கப்படும். உண்மையான குடிமக்களாக இருந்தால் உரிய ஆவணங்களுடன் நிரூபித்தால் அவர்கள் பெயர் வாக்காளர் பட்டியலில் இடம்பெறும்' என்று தேர்தல் ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது.
 "சிலர் வீடு மாறியிருக்கக்கூடும் . இதைவைத்து ஒருவரை அவர் அஸ்ஸாமைச் சேர்ந்தவர் இல்லை என்பதை எப்படித் தீர்மானிக்க முடியும்' என்கிறார் அகில இந்திய ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணியின் மாநிலச் செயலர் அமானுல் இஸ்லாம். "யாராவது ஒருவர் வீடு மாறியிருந்தால்கூட சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் அவரது பெயரை தேர்தல் ஆணையம் நீக்கிவிட முடியும்.
 மாவட்ட வாரியாக பட்டியல் வெளியிடப்படவில்லை என்பதுதான் எங்கள் குற்றச்சாட்டு. முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ள மாவட்டங்களில் பலரது பெயர் விடுபட்டுள்ளது. ஏதோ முஸ்லிம்களை குறிவைத்து இந்த வரைவுப் பட்டியல் தயாரிக்கப்ப்டுள்ளது போல் தெரிகிறது. அதாவது ஏறக்குறைய 15 லட்சம் முஸ்லிம்களின் பெயர் விடுபட்டுள்ளது' என்கிறார் இவர்.
 இந்த குளறுபடிகளுக்கு எல்லாம் மேற்குவங்க மாநில அரசுதான் காரணம் என்கின்றனர் பா.ஜ.க.வினர். சுமார் 1.17 லட்சம் பேரின் பெயர் பட்டியல் மேற்குவங்க மாநிலத்தின் பரிசீலனைக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டதாகவும் அங்கிருந்து சுமார் 20 ஆயிரம் பெயர்கள் தொடர்பான விவரங்கள்தான் சரிபார்க்கப்பட்டு திருப்பி அனுப்பிவைக்கப்பட்டதாகவும், மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி இதில் போதிய அக்கறை செலுத்தவில்லை என்றும் கூறுகின்றனர் பா.ஜ.க.வினர். ஆனால், மம்தாவோ இது குறித்து தனக்கு தகவல் ஏதும் இல்லை என்கிறார்.
 "புதிய குடிமக்கள் திருத்தச் சட்டத்தில் எங்களுக்கு உடன்பாடு இல்லை. அஸ்ஸாமில் சட்டவிரோதமாக குடியேறியிருப்பவர்கள் அனைவரும் வெளியேற்றப்பட பட வேண்டும். இதில் ஹிந்து, முஸ்லிம் என்று வேறுபடுத்திப் பார்க்கவில்லை' என்கின்றனர் அகில இந்திய அஸ்ஸாம் மாணவர் சங்கத்தினர்.
 இது பற்றி முன்னாள் முதல்வர் பிரபுல்ல குமார் மஹந்தா, "தேசிய குடிமக்கள் வரைவுப்பட்டியல் முழுமையானது அல்ல. இதில் ஏராளமான தவறுகள் உள்ளன. புதிய பட்டியல் வெளியிடும்போது நிலைமை மாறிவிடும். நாங்கள் பெங்காலிகளை எதிர்க்கவில்லை. வங்கதேசத்தைச் சேர்ந்தவர்களும், மேற்குவங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் பேசுகின்றனர். வங்க தேசத்திலிருந்து சட்டவிரோதமாக இங்கு குடியேறியுள்ளவர்களைத்தான் நாங்கள் எதிர்க்கிறோம்' என்கிறார்.
 "மேற்குவங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களை வங்கதேசத்தவர்கள் என்று கூறி வெளியேற்ற சதி நடப்பதாக மேங்குவங்க முதல்வர் மம்தா கூறுகிறாரே' என்று கேட்டதற்கு, "முன்பு மம்தா தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் இருந்தபோதும் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்தபோதும் மேற்குவங்கத்தில் வங்கதேசத்தவர்கள் சட்டவிரோதமாகக் குடியேறிவிட்டனர் என்று கூறிவந்தார். இப்போது பேச்சு மாறுகிறார்.
 இதிலிருந்தே அவரின் இரட்டை வேடம் புரியும். முன்பு மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சியிலிருந்தபோது இதில் போதிய அக்கறை செலுத்தவில்லை. அதனால்தான் இத்தனை பிரச்னைகளும். என்னை பொருத்தவரை குடியேறிகள் குடியேறிகள்தான். அவர்கள் இந்த நாட்டில் இருக்கக்கூடாது. வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்பதுதான் எனது கருத்து' என்றார் அவர்.
 இந்தப் பிரச்னை இப்போதைக்கு ஓய்வதாகத் தெரியவில்லை. அரசியல் ஆதாயத்துடனும், தேர்தல் கண்ணோட்டத்துடனும் இப்பிரச்னையை மத்திய அரசு அணுகாமல் சுமுகமான ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டும் என்பதே அனைவரின் விருப்பமாகும்.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/24/தொடரும்-சர்ச்சை-2986326.html
2986325 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஒன்று உண்டு மானுட சாதி!  டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Friday, August 24, 2018 03:12 AM +0530 மானுடராய் பிறப்பவர் எவரும் சாதி, மத அடையாளங்களோடு பிறப்பது இல்லை. எந்தப் பெற்றோரும் தம் மழலைகட்கு பெயர் சூட்டும்போது சாதி மாலை அணிவிப்பது இல்லை. பள்ளி பருவத்தில் தொடங்கும் சாதியைக் குறிப்பிடும் முறை வாழ்நாள் வரை, உரம் பெற்று உறுதி கொள்கிறது. மிகச் சொற்பமானவர்களே சாதி, மத அடையாளங்களைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. பெரும்பான்மை மக்கள் தத்தம் சாதி, மதப் பிரிவு அடையாளங்களால் தாங்கள் பயன்பெற இயலும் என்பதால் அவற்றைக் கெட்டியாக பிடித்துக் கொள்கிறார்கள்.
 சாதித் தலைவர்களும் சாதி, மதம் ஒழிய வேண்டும் என்றும் சமூக நீதி வேண்டும் என்றும் முழங்குகிறார்கள். இவர்கட்கு பின்பலமாகவும், பின்புலமாகவும் இருப்பவர்கள் இவர்களின் சாதியினரே. ஆளும் அரசுகளும் சாதி வழிச் சலுகைகளைத் தந்து மக்களை பலவாறாக பிரித்து மகிழ்கின்றன.
 மகாகவி பாரதியார், மழலைப் பருவத்திலேயை மனதில் பதியும் வண்ணம், "சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா! குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்' என்றார்.
 நம் நாட்டின் மக்கட்தொகை 132 கோடி. இதில்தான் எத்துணை எத்துணை சாதிப்பிரிவுகள்? மதங்கள்? சுதந்திர நாட்டிற்கு அரசியல் சாசனம் எழுதிய குழுவிற்கு தலைவராக இருந்த அண்ணல் அம்பேத்கர், கடைக்கோடி பாமரன் பெரும்பான்மை மக்களால் புறந்தள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்த கொடுஞ்செயலை அகற்ற எண்ணி, குறிப்பிட்ட வகுப்பார்க்கு குறிப்பிட்ட காலம் வரை இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையைக் கடைப்பிடிக்க சாசனம் எழுதினார்.
 குறிப்பிட்ட காலமும் கரைந்தது. எனினும், குறிப்பிட்ட வகுப்பார் கரை ஏறவில்லை என்பதால் கால வரையறை நீட்டிக்கப்பட்டது. சாதி இட ஒதுக்கீட்டால் உயர்ந்தவர்கள், தம் பிரிவினை உயர்த்த முன் வராதது மட்டுமல்ல, பிற பிரிவினரை அரவணைத்துக் கொள்ளவும் தவறினர். இந்நிலை இப்படியே நீடிக்குமானால், சூரிய, சந்திரர் இருக்கும் வரை இடஒதுக்கீட்டு கொள்கையின் காலமும் நீடித்துக் கொண்டே போகும். பின் எப்படி சாதி வேற்றுமைகள் குறையும்?
 அரசுகளும் உண்மையான சமதர்மம் காண முயலுவதை விட்டு, நேரத்திற்கு ஏற்ப சாதி, மதங்களுக்கு சலுகைகளை வழங்குகின்றனர். இதனால் ஒரு மாநிலத்தில் அதிகம் உள்ள இதர சாதியினர், தங்களுக்கு இத்தனை விழுக்காடு சலுகை தேவை எனப் போராடுகின்றனர். புதிய புதிய இளைஞர்கள் எல்லாம் தத்தம் சாதிகளின் தலைவர்களாக உருவெடுக்கின்றனர். கோரிக்கை ஊர்வலம், சாலை மறியல், முழு அடைப்பு இப்படியே போய் வன்முறையில் முடிகிறது. காவல்துறை நடவடிக்கை துப்பாக்கிக் சூட்டில் முடிகிறது.
 தமிழ்நாட்டில் பல ஆண்டுகட்கு முன்னர் இட ஒதுக்கீட்டுப் போராட்டம் காரணமாக நாடே நிலை குலைந்தது. வீரம் செறிந்த ராஜபுதனத்து மண்ணில் இட ஒதுக்கீட்டுப் போராட்டம். மாநிலமே அதிர்ந்து போனது. ஹரியாணாவில் தங்கள் சாதிக் கொடியினை ஏந்தி இட ஒதுக்கீடு வேண்டிப் போராட்டம் நடத்தினார்கள்.
 வழக்கம் போல் தடியடி. பலர் உயிரிழப்பு. பல ஆண்டுகளின் வளர்ச்சி ஓரிரு மாதங்களில் முடங்கியது. குஜராத் மாநிலத்தில் முன்னேறிய சமூகமும் தங்களுக்கும் இட ஒதுக்கீடு வேண்டும் என்று போராட்டம் நடத்தி பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள பொதுச்சொத்துகளுக்குக் கேடு விளைவித்தார்கள்.
 அண்மையில், மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் நடைபெற்ற சாதி இட ஒதுக்கீட்டுப் போராட்டம், மும்பை நகரையே அடியோடு செயலிழக்கச் செய்தது. இப்படி மாநிலத்திற்கு மாநிலம் சாதிவாரியாக போராட்டம் நடத்திக் கொண்டு இருந்தால் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு குந்தகம் ஏற்படாதா? இப்போது இன்னும் ஒரு படிமேலே போய் நீதிபதிகள் நியமனத்திலும் சாதி அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு வேண்டும் என்ற குரல் மேலெழும்புகிறது.
 "சீசரின் மனைவி சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டு இருக்க வேண்டும்' என்பது கிரேக்கப் பழமொழி. நம் நாட்டு இதிகாசங்கள், இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், பக்திப் பனுவல்கள், நீதி நூல்கள் எல்லாமே சாதி வேற்றுமைகளைக் களையவே முற்பட்டன. அத்தணராயினும், வேறு எந்த குலத்தவராயினும், திருக்கோயில்களில் இருக்கும் அறுபத்து மூவரை வணங்கத் தவறுவது இல்லை. அந்த மூர்த்திகளுக்கு ஆராதனைகளும் நிகழாமல் இருப்பது இல்லை.
 திருநாளைப் போவாரும், திருஞான சம்பந்தரும், திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணரும், திருநீலநக்க நாயனாரும், இளையான் குடி மாறனாரும், திருநீலகண்டரும் ஒரே வரிசையில்தான் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.
 வேதியரான திருஞான சம்பந்தர், திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணரை உடன் அழைத்துக் கொண்டு கோயில் கோயிலாகச் சென்று திருப்பதிகம் பாட, யாழ்ப்பாணர் யாழ் இசைத்தார். இடையில் ஒரு நாள் இரவு தங்குவதற்கு வேதியர் இல்லத்தில், தழல் வளர்த்து யாகம் புரியும் இடத்தருகே யாழ்ப்பாணரையும் அவர்தம் மனைவி மதங்க சூளாமணி அம்மையாரையும் துயில் கொள்ள வைத்தார்.
 திருவரங்கத்தில் திருப்பாணாழ்வாரிடம், லோகசாரங்கரைத் தோளில் ஏற்றி வர திருவரங்கனே ஆணையிட்டாராம். காசி நகர்ப் பெரு வீதியில் ஆதிசங்கரரேயே கடை நிலைக் குடிமகனைக் கொண்டு மடக்கி மகிழ்ந்தாரே இறைவன்! இந்த காட்சிகள் எல்லாம் "சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை' என்ற ஒளவைப் பிராட்டியின் வாக்கை மெய்ப்பிக்க வைத்த நிகழ்வுகள் அல்லவா?
 ஆனால், நாம் இன்றும் திருந்தினோம் இல்லை. சிவபெருமானே, தனக்கு அனுதினமும் அருச்சனை புரிந்து வழிபாடு இயற்றும் சிவகோசரியாரைக் காட்டிலும், காளத்தி வேடனைத் தானே அதிகமாகக் காதலித்து மகிழ்ந்தார். இன்னும் ஏன்? இதயம் கவர் இதிகாசங்களான இராமாயணமும், மகா பாரதமும் அந்தணர்களாலோ அன்று உயர் வகுப்பு எழுத்தர்களாலோ வரையப்படயில்லையே! அனுதினமும் காலையும், மாலையும் அந்தணர்களால் மந்திரமாக உச்சாடனம் செய்யும் காயத்திரி மந்திரம், சத்தியர் ஒருவரால் வழங்கப்பட்டது தானே!
 யாராக இருந்ததாலும், அவரது பிறப்பை விட, மேன்மையும், தகுதியும்தான் உயர்வுக்கு வழி காட்டும். அண்ணல் அம்பேத்கர் வேண்டுகோளை ஏற்று அவரது உயர்கல்விக்கு நிதியுதவி செய்தாரே பரோடா மன்னர், அவர் என்ன குலம் என்று எண்ணினார் இல்லை. இவரது அறிவின் ஆழம் கருதியும், சட்ட நுணுக்க வல்லமை கருதியும் அல்லவா இந்திய அரசியலமைப்பு வரைவுக் குழுவிற்குத் தலைவராக அமர்த்தப்பட்டார். திருநாளைப்போவாரின் உண்மையான இறையுர்ணவும் தொண்டுள்ளமுமே, பாரதியை "நந்தனைப் போல் ஒரு பார்ப்பானை நானிலத்தில் கண்டதும் இல்லை' என்று பாட வைத்தன. அவருக்காகத் திருப்புங்கூர் நந்தியும் சற்றே விலகியது.
 சாதிவழி இட ஒதுக்கீட்டால் சாதிப் பிரிவுகள் மலிந்து, அவை நாட்டை மெலியச் செய்துவிடும். காலையில் தன் சாதி மாநாடு; மாலை சாதி, மத ஒழிப்பு மாநாடு; மதம் ஒழிய மைய மண்டபத்தில் போர்க்குரல். பின்னர் ஒரு நாளில் சிறு பான்மையோர் நலம் காக்கக் கருத்தரங்கம் - என்ன போலி மனிதர்கள்? சிறுபான்மையோ, பெரும் பான்மையோ தேவையில்லை. பொது மனப்பான்மை மட்டுமே வேண்டும். "சட்டத்தின் கண்களுக்கு முன் அனைவரும் சமம்' என்ற லத்தின் பழமொழிக்கு ஏற்ப தலைவர்கள் நடக்க வேண்டும். பொருளாதார அடிப்படையில் சலுகைகள் வழங்கினால் மட்டுமே சாதிச் சச்சரவுகள் தொலையும்.
 திரையங்குகளில், உணவு விடுதிகளில், பேருந்துகளில், தொடர் வண்டிகளில் எப்படி சாதி இனம் காண முடியாத நிலை இருக்கிறதோ, அதே நிலை எல்லா இடங்களிலும் பரவ வேண்டும். ஏழை- பணக்காரன், படித்தவன்- படிக்காதவன், உழைப்பவன்-சோம்பறி, நேர்மையாளன்- பொய்யுரைப்பவன் என்று பேதங்களை சாதிகள் அல்லாத இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்க வேண்டும். எதனையும் இலவசமாகக் கொடுத்து ஏழ்மையை வளர்க்கக்கூடாது. உழைப்பின் உன்னதத்தை உணருமாறு சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும். உழைத்தால் உயர்வு நிச்சயம் என்பதைக் காட்ட வேண்டும்.
 யாரும் தான் இன்ன சாதியில் பிறக்க வேண்டும் என்று நேர்ந்து கொள்வது இல்லை. முப்பிறவியில் என்ன சாதியில் பிறந்தோம் என்று அறியவும் இயலாது. ஆண்டாண்டு காலமாக நீங்கள் எங்களை அடக்கி ஆண்டீர்கள் என்றும் நாங்கள் தான் இந்நாட்டையை ஆண்டவர்கள் என்றும் சொல்லி சமர் செய்வது நிழலோடு போரிடுவது போலாகும். இன்று நாம் புதிதாய்ப் பிறந்தோம். ஒன்று உண்டு மானுடசாதி என்று வாழுதல் வேண்டும்.
 ஸ்ரீராமாநுஜர், குருநானக், ஸ்ரீநாராயண குரு, தேசப்பிதா காந்தியடிகள், அண்ணல் அம்பேத்கர், பெரியார் ராமசாமி போன்ற சீர்திருத்தச் செம்மல்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்ற வேண்டும் என்று மக்கள் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும். அமெரிக்காவைப் போல், இங்கிலாந்தைப் போல், அரசியல் கட்சிகளின் எண்ணிக்கைக்குக் கடிவாளம் போட வேண்டும். இதனால், தேர்தல் செலவுகள், அரசியல் பேரங்கள் கட்சிச் சண்டைகள் எல்லாம் வெகுவாகக் குறையும். "எல்லாரும் ஒர்குலம்; எல்லாரும் ஒர் இனம்; எல்லாரும் இந்திய மக்கள். எல்லாரும் ஓர் நிறை; எல்லாரும் ஓர் விலை' என்ற பாரதியின் வாக்கு கனவாகும்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர்,
 திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/24/ஒன்று-உண்டு-மானுட-சாதி-2986325.html
2985675 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விருந்தோம்பல் எனும் பண்பு  எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Thursday, August 23, 2018 03:18 AM +0530 விருந்தோம்பல் என்பது தமிழர்களின் தனிப்பண்பு. நம் வீட்டுக்கு வந்தவர்கள் சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் செல்ல வேண்டும் என்று நாம் அனைவருமே விரும்புவோம். வீடு தேடி வருபவர் உறவினரோ, நண்பரோ யாராக இருந்தாலும், வசதி படைத்தவர்கள் விருந்தளிப்பதும், வசதியில்லாதவர்கள் ஒரு கோப்பை தேநீராவது கொடுப்பதும் காலம் காலமாய் நடப்பதுதான்.
 வீட்டுக்கு வருகின்ற ஒரு சில விருந்தினர்களைக் கவனிப்பது போன்றே, திருமணம், நிச்சயதார்த்தம் போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு வருகின்ற அதிக விருந்தினர்களையும் தனித்தனியே உபசரிக்கும் வழக்கம் முன்பெல்லாம் இருந்தது. அது இக்காலத்தில் மெல்ல மெல்லத் தேய்ந்து வருகின்றது என்பதே உண்மை.
 முன்பெல்லாம் திருமணம் போன்ற வீட்டு விசேஷங்கள் அவரவர் வீடுகளிலேயே நடபெறுவது வழக்கம். காரணம் அன்றைய ஜமீன்தாரர்கள், அரச பரம்பரையினர் போன்ற பெரும் பணக்காரர்களின் வீடுகள், இன்றைய திருமண மண்டபங்களை விட விசாலமாகவும் வசதியாகவும் இருந்தன.
 ஏழை, எளிய மற்றும் நடுத்தர மக்களின் வீடுகள் வசதியாக இல்லாவிடினும், அக்கம் பக்கத்து வீட்டினர் ஒத்துழைப்புடன் வீட்டிலேயே விசேஷங்கள் நடைபெறுவது வழக்கம்.
 மணமகள் அல்லது மணமகனின் வீட்டில் திருமணமும் அண்டை வீடுகளில் குளியல், சாப்பாடு போன்றவையும் இடம்பெறும்.
 திருமணம் நடைபெறும் பகுதியில் உள்ள ஒவ்வொரு வீட்டினரும் அதைத் தங்கள் வீட்டு விசேஷமாகவே கருதி, ஒவ்வொருவரும் தங்களாலான உதவிகளைச் செய்வதுடன், திருமணம் நடந்து முடிந்து வெளியூர் விருந்தினர்கள் அனைவரும் கிளம்பும் வரை, தங்களது அன்றாடச் செüகரியங்களைச் சற்றே குறைத்துக் கொண்டு ஒத்துழைப்பார்கள்.
 அவ்வளவு ஏன், திருமணத்துக்கு சில நாள்கள் முன்பாகவே, பெண்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, திருமணத்திற்கு வேண்டிய நூற்றுக்கணக்கான அப்பளம், கூடைகூடையாக வற்றல்-வடகம் இவற்றைத் தயாரித்துக் கொடுப்பார்கள். திருமண நாளன்று சிற்றுண்டி, சாப்பாடு, இனிப்பு, பலகாரம் போன்றவற்றையும் அண்டை வீட்டுப் பெண்களே செய்து கொடுத்து உதவுவதும் உண்டு.
 வீட்டில் நடைபெற்ற பெரிய விசேஷங்கள் ஒரு காலகட்டத்தில், மெல்ல மெல்ல திருமணக் கூடங்களுக்கு இடம் பெயரத்தொடங்கின. திருமணங்களுக்கு சமையல்காரகளை வைத்துச் சமையல் செய்யும் வழக்கம் உருவானது.
 அதன் பின்னர், வளைகாப்பு, சீமந்தம், பிறந்த நாள், அறுபதாம் கல்யாணம் போன்ற சற்றே சிறிய அளவிலான நிகழ்வுகளும் மெதுவாக வீடுகளை விட்டு திருமண மண்டபங்களின் "மினி ஹால்'களுக்கு இடம்பெயரத் தொடங்கின. அவற்றுக்கான சமையலையும் சமையல்காரர்களைச் செய்யச் சொல்வது வழக்கமானது.
 சமையல்காரர்கள் சமையலை மட்டும்தான் செய்தார்கள்; வாழைமரம், பந்தல், பால், காய்கறி, பழம், மளிகை, மேளக் கச்சேரி, புரோகிதர் முதலிய மற்ற ஏற்பாடுகளை விசேஷத்தை நடத்தும் வீட்டினரே செய்து வந்தனர்.
 கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, சமையல்காரர் "சமையல் கான்டிராக்டர்' என்றும் பின்னர் "திருமண ஏற்பாட்டாளர்' என்றும் மறு அவதாரம் எடுக்கத் தொடங்கினார். அவர் கேட்கும் தொகைக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டு, நாம் பத்திரிகை விநியோகிக்கும் கடமையை மட்டுமே கவனித்தால் போதும் என்று ஆகிவிட்டது.
 இதைக் கூட ஒருவிதத்தில் ஏற்றும் கொள்ளலாம். வரவேற்று உபசரித்தலைக் கூட "ஏற்பாட்டாளர்' பொறுப்பில் விட்டுவிடுவதைத்தான் நம்மால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.
 திருமணமோ, வரவேற்போ எதுவாயினும் அந்த நேரத்தில் நூற்றுக் கணக்கானோர் வருகை தருவது சகஜம்தான். திருமண வீட்டைச் சேர்ந்த இளம் பெண்கள் சிலர் திருமண மண்டப வாசலில் நின்று புன்னகைத்தபடி சந்தனம் கொடுத்தும், பன்னீர் தெளித்தும் வரவேற்பார்கள். இப்போது, அதற்கும் கான்டிராக்டர் மூலம் சில "ஒப்பனை' செய்த பெண்கள் சந்தனக் கிண்ணம், குங்குமம், பூக்கள் மற்றும் சாக்லெட்டுகள் வைத்த தட்டுகளுடன் நிறுத்தப்படுகின்றனர். பன்னீர் தெளிக்க மிஷின் வந்துவிட்டது.
 சாப்பாட்டுக் கூடத்தில், திருமண வீட்டைச் சார்ந்த பொறுப்பான சிலர் இருந்துகொண்டு, அங்கு வருகிறவர்ளை வரவேற்பார்கள். "கூச்சப்படாமல் சாப்பிடுங்கள்', "உங்களுக்கு எல்லா ஐட்டமும் வந்ததா', "இன்னும் ஏதாவது பரிமாறச் சொல்லவா' என்றெல்லாம் பந்தி விசாரணை செய்வார்கள். இப்போது அதற்கும் "கான்டிராக்ட்'தான். பட்டு வேட்டி, பட்டுச் சட்டை அணிவிக்கப் பட்ட கான்டிராக்டரின் ஆட்கள் ஒருசிலரே பந்தி விசாரணை செய்கிறார்கள்.
 சில இடங்களில் அதுவும் கிடையாது. பந்தி பரிமாறுபவர்களின் தயவிருந்தால் சற்றே ஆர்வத்துடன் விருந்துண்ணலாம். காதில் கேட்காததுபோல் அவர்கள் போய்க் கொண்டிருந்தால் அதோகதிதான். இலையில் விழுந்த வரையில் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்து கொள்ள வேண்டியது தான். திருமண வீட்டினரே பந்திவிசாரணை செய்யும்போது சாப்பிடுகின்ற திருப்தி, அந்த வீட்டிற்குச் சம்பந்தமில்லாத ஒருவரின் கவனிப்பில் சாப்பிட நேரும்போது நிச்சயம் ஏற்படுவதில்லை.
 சின்னச் சின்ன விசேஷங்கள் நடக்கும் போது மட்டுமின்றி, கோயில் திருவிழாக் காலங்களிலும் கூட உறவினர் வீடுகளுக்குச் சென்று நாள்கணக்கில் தங்கியிருந்த காலம் இல்லை இது. நெருங்கிய உறவினர்களையும், குடும்ப நண்பர்களையும் கூட, திருமணம் போன்ற பெரிய நிகழ்வுகளில் மட்டுமே நேரில் சந்திக்க முடிகின்றது. அதிலும், முதல்நாள் வரவேற்புக்கு வருபவர்கள் மறுநாள் முகூர்த்தத்துக்கு வருவதில்லை.
 நிலைமை இப்படி இருக்க, திருமண மண்டப வாசலில் நின்று வந்தோரை வரவேற்கவும், உணவுக் கூடத்தில் அவர்களைப் பந்தி விசாரணை செய்யவும் மட்டுமாவது காண்டிராக்ட் ஆட்களை விடாமல், திருமண வீட்டினரே பொறுப்பேற்றுக்கொண்டு வரவேற்று உபசரித்தால் அது எவ்வளவு சிறப்பாக இருக்கும் ?
 இக்காலத்தில் கல்யாணம் என்பது ஒருநாள் நிகழ்வாக சுருங்கி விட்டது. அந்த ஒரு நாளில் கூட நம்மை மதித்து வருகை தரும் விருந்தினர்களை உபசரிக்கவில்லையென்றால் வேறு எப்போதுதான் நாம் உபசரிக்கப்போகிறோம்?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/23/விருந்தோம்பல்-எனும்-பண்பு-2985675.html
2985674 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இன்னொரு கிரீஸ் உருவாகிறதா? எஸ். ராமன் DIN Thursday, August 23, 2018 03:17 AM +0530 அமெரிக்க டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பில் ஏற்படும் கணிசமான மாறுதல்கள், சாமானிய மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கைப் பொருளாதாரத்தை பாதிக்கும் வல்லமை படைத்தது என்பதால், அம்மாதிரி நிகழ்வுகளின்போது, அதற்கான அடிப்படை காரணங்களை புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். 
கடந்த வாரத்தில், உலக பொருளாதார சந்தைகளில் ஏற்பட்ட பெரும் அதிர்வலைகள், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பிலும் பிரதிபலித்தது. ஒரு அமெரிக்க டாலரை வாங்குவதற்கு எவ்வளவு ரூபாய் தேவைப்படும் என்பதை அளவீடாக கொண்டுதான், நம் நாணயத்தின் மதிப்பு கணக்கிடப்படுகிறது. சந்தையில் ஒரு டாலர் வாங்குவதற்கு, முந்தைய காலத்தை விட, தற்போது அதிக தொகை தேவைப்பட்டால், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு சரிந்து விட்டதாகக் கணக்கிடப்படுகிறது.
ரூபாய் மதிப்பு சரிவினால், வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெய், தங்கம், பிற உற்பத்திக்குத் தேவையான மூலப் பொருள்கள் போன்றவற்றின் விலை அதிகரிக்கும். அதனால் ஏற்படும் உற்பத்திப் பொருள்களின் விலை உயர்வு, பண வீக்கத்துக்கு ஒரு காரணியாக அமையும். பண வீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வட்டி விகிதம் உயர்த்தப்படும். இதனால், தொழில் துறையில் முதலீடுகள் குறைந்து, அதனால் உள்நாட்டு மொத்த உற்பத்தி மதிப்பும் (Gross Domestic Product) நலிவடையும். இந்த நலிவு, சர்வதேசச் சந்தையில், நம் நாணயத்தின் மதிப்பை வலுவிழக்க செய்யும். இந்த நிகழ்வுகள் ஒரு சுழல் போன்றது. அந்தச் சுழலின் தாக்கம், சாமான்ய மக்களின் அடிப்படை வாழ்வாதரங்களை பெருமளவில் பாதிக்கும். 
2013-ஆம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதத்தில் டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 68 என்ற நிலையில், அதிகபட்ச சரிவை சந்தித்தது. அதற்கு பிறகு, சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலையில் இறக்கம், உள்நாட்டுப் பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் போன்ற காரணங்களால், அந்த மதிப்பு 63 முதல் 66 வரை என்ற நிலைக்கு இறங்கி, அந்த குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், பெரும்பாலும் கச்சா எண்ணெய் விலை சரிவுதான், நம் நாணய மதிப்பின் பெரும் சரிவை தடுத்து நிறுத்தியது எனலாம். 
ஆனால், சமீப காலங்களில் நிகழ்ந்த கச்சா எண்ணெய் விலை ஏற்றம் மற்றும் அமெரிக்க மத்திய வங்கியின் தொடர் வட்டி உயர்வு கொள்கை ஆகிய காரணிகள், இந்திய நாணய மதிப்பை மீண்டும் பதம் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டன. இந்த காரணங்களால், கடந்த ஆண்டிலிருந்து இந்த ஆண்டு வரை, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு சுமார் 10 சதவீதம் வீழ்ச்சி கண்டிருக்கிறது. 2018 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் மட்டும், அந்த சரிவின் அளவு சுமார் 2.5 சதவீதமாகும். ஆகஸ்ட் மாதத்தில் காணப்பட்ட சரிவுக்கு முக்கிய காரணம், சில சர்வதேச பிரத்யேக நிகழ்வுகளாகும். அந்த நிகழ்வுகள், சர்வதேசச் சந்தையில் பல நாடுகளின் நாணய மதிப்புகளைத் தாக்கும் வல்லமை படைத்தவையாக அமைந்திருந்தன. 
கடந்த வார நிகழ்வுகளின் மையப்புள்ளி துருக்கி என்ற சிறிய நாடுதான். எட்டு கோடி மக்கள் தொகை உள்ள துருக்கி, 2008-ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட உலகப் பொருளாதார சரிவுகளுக்கு பிறகு, வேகமாக வளர்ந்த நாடுகளில் ஒன்றாகும். ஆசியா, ஐரோப்பா ஆகிய இரு கண்டங்களிலும் காலூன்றி நிற்கும் துருக்கி, "யூரோஷியா கண்ட நாடு' என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஹேசல் நட் உற்பத்தியில், உலக அளவில் துருக்கி முதல் இடம் வகிக்கிறது. 
சமீப காலங்களில், பொருளாதாரத்தில் தொடர்ந்து பலம் இழந்து வரும் இந்த நாடு, அமெரிக்காவுடனான மோதல் போக்கைக் கடைப்பிடித்து, அதன் கோபத்திற்கு உள்ளானது. ரஷியாவுடன் ஆயுத பேரம், ஈரானுடன் எண்ணெய் ஒப்பந்தம் போன்ற அதன் நடவடிக்கைகள், அதன் மீதான அமெரிக்காவின் கோபத்திற்கு சில காரணங்களாகும்.
மேலே குறிப்பிட்ட காரணங்களை தவிர, 2016-இல் துருக்கி அரசால், உளவு குற்றத்தில் சிறையிலிடப்பட்ட அமெரிக்க மத போதகரை இதுவரை விடுவிக்காமல் வீட்டு சிறையில் வைத்திருப்பதும் இந்த மோதலுக்கு மற்றொரு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது எனலாம்.
இந்த மோதல், துருக்கி மீதான சில திடீர் பொருளாதாரத் தடைகளுக்கு வித்திட்டது. பொருளாதாரத்தில் ஏற்கெனவே தொடர் சரிவுகளை சந்தித்து வந்த துருக்கிக்கு, இது ஒரு பேரிடியாக உலக நாடுகளால் கருதப்பட்டது. சென்ற ஓராண்டில் 70 சதவீத அளவில் மதிப்பு இழந்திருந்த அந்த நாட்டு நாணயமான "லிரா', கடந்த வாரத்தில் மட்டும் 20 சதவீத மதிப்பை இழந்தது.
உலகப் பொருளாதாரத்தில் துருக்கியின் பங்கு சிறியது என்றாலும், அதைவிட சிறிய நாடான கிரீஸ் சந்தித்த பொருளாதார நலிவு நிகழ்வுகளின் போது, அதன் அதிர்வலைகள் உலகப் பொருளாதாரச் சந்தைக்கு பரவியது சமீபத்திய வரலாறு ஆகும். துருக்கியும் மற்றுமொரு கிரீஸ் ஆகிவிடும் என்ற பீதி உலக நாடுகளைத் தொற்றிக் கொண்டது எனலாம். அந்த பீதிக்கான அடிப்படை காரணங்கள் இல்லாமல் இல்லை.
துருக்கியின் 70 சதவீத பொருளாதாரம், அயல்நாடுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட, அமெரிக்க டாலர் கடன்களை சார்ந்திருக்கிறது. மற்ற வளரும் நாடுகளை விட, இது மிகவும் அதிக அளவு ஆகும். இந்த கடன்கள், ஸ்பெயின், பிரான்ஸ், இத்தாலி, ஜப்பான், இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளை சார்ந்த வங்கிகளிடமிருந்து பெறப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. "லிரா'வின் மதிப்பு இழப்பால், கடன் பெற்ற துருக்கிய நிறுவனங்களால் அந்த கடன்களை திருப்பி கொடுக்க முடியாத நிலை ஏற்படுவதற்கு வாய்ப்புகள் உள்ளன. அதனால், கடன் வழங்கிய அயல் நாட்டு வங்கிகள் பாதிக்கப்படும் அபாயம் காத்து நிற்கிறது. 
மேலும், எப்பொழுதும் இல்லாத அளவுக்கு நாட்டின் தற்போதைய பண வீக்கம் 15.9 சதவீதத்திற்கு வளர்ந்துள்ளது மற்றொரு அபாய அறிகுறியாகும். கடந்த காலங்களில் வேகமாக வளர்ந்த கட்டுமானத் துறையும், அதே வேகத்தில் சரிந்து விழ வாய்ப்புகள் உள்ளதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதனால், அந்தத் துறைக்கு பெருமளவில் கடன் வழங்கிய உள்நாட்டு வங்கிகள் திவால் நிலையை சந்திக்க நேரிடும். 
பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தத் தேவையான வட்டி விகித உயர்வை, அந்நாட்டு அதிபர் விரும்பவில்லை என்பதால், நெருக்கடியான தருணத்தில், துருக்கி நாட்டின் மத்திய வங்கி வெறும் பார்வையாளராக செயல்படுவதாக கடும் விமர்சனம் எழுந்துள்ளது. 
மேலும், துருக்கியின் அந்நிய செலாவணி கையிருப்பு, நிலுவையில் இருக்கும் குறுகிய கால கடன்களை திருப்பி செலுத்தும் அளவுக்கு கூட இல்லை என்பது மற்றுமொரு பொருளாதார பின்னடைவாகும். 
அதன் எதிரொலியாக, ரஷியா, தென் ஆப்பிரிக்கா, பிரேசில், மெக்ஸிகோ, அர்ஜென்டினா, இந்தியா போன்ற நாடுகளின் நாணய மதிப்புகள் கடந்த வாரம், கடந்த இரண்டு வருடங்களில் கண்டிராத அளவுக்கு கீழ்நிலையைத் தொட்டன. நாணய மதிப்பை ஓரளவு பாதுகாக்கும் நடவடிக்கையாக, அர்ஜென்டினாவின் மத்திய வங்கி, வட்டி விகிதத்தை ஒரே நாளில் 5 சதவீதம் உயர்த்தி, 45 சதவீதமாக மாற்றி அமைத்தது. 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, ஆகஸ்ட் 14-ஆம் தேதி அன்று, ஒரு டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு, இதுவரை காணாத சரிவை எதிர்கொண்டு, 70.08-ஐ தொட்டுத் திரும்பியது. ரூபாயின் மதிப்பிழப்பைக் கட்டுப்படுத்த, கையிருப்பிலிருந்து பெருமளவு அமெரிக்க டாலர்கள், மத்திய வங்கியால், சமீப காலங்களில், இந்திய சந்தையில் விற்கப்பட்டதாகத் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ள நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவரும் நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாக, நாணயத்தின் மதிப்பை தாங்கிப் பிடிக்க, கையிருப்பு டாலர்களை உடனடியாக "லிரா'வுக்கு மாற்றும்படி தன் நாட்டு மக்களுக்கு துருக்கி அதிபர் வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார். அமெரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதியாகும் மின்னணுப் பொருள்களுக்குத் தடை விதிக்க ஆலோசிப்பதாகவும் தெரிவித்துள்ளார். வரும் நாள்களில், துருக்கியின் மத்திய வங்கி, சில பொருளாதாரக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளை எடுக்க இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. 
இந்த மோதல்கள் முடிவுக்கு வந்து, துருக்கியின் பொருளாதார நிலை கட்டுக்குள் வரும்வரை, சர்வ தேச நாணய சந்தைகள் கடும் ஏற்ற இறக்கங்களைச் சந்திக்க நேரிடும். அதற்கு இந்தியாவும் விதி விலக்கல்ல. 
நம் நாட்டில் நிலைமையை சமாளிக்க, தங்கம் போன்ற இறக்குமதிகள், தற்போதைக்குக் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதைத் தவிர, பண மதிப்பு இழப்பால் இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருள்களின் விலை உயர்வால் ஏற்படும் பண வீக்கம் மற்றும் அந்நிய செலாவணியில் ஊடக பேர வணிகம் (Speculative Trades) ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும், உள்நாட்டுப் பணப் புழக்கத்தை கட்டுப்படுத்துவதிலும் ரிசர்வ் வங்கி கவனம் செலுத்தும். 
அதற்கான முக்கிய சாதனம் வட்டி உயர்வு என்பதால், இடைக்கால வட்டி உயர்வு அறிவிப்பை ரிசர்வ் வங்கியிடமிருந்து எதிர் பார்க்கலாம் என்று நிபுணர்கள் கருதுகிறார்கள். இதனால், தொழில் நிறுவனங்களின் லாபக் கணக்குகள் பாதிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் உள்ளன. 
கடந்த வாரப் பொருளாதார நிகழ்வுகளின் தாக்கத்தினால், வளர்ந்த நாடுகள், தங்கள் முதலீடுகளை வளரும் நாடுகளிலிடமிருந்து மீட்கத் தொடங்கி விட்டன. இம்மாதிரி நடவடிக்கைகளால் பாதிப்புக்குள்ளாகும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. மேலும், பொதுத்தேர்தல் நெருங்கி வரும் நிலையில், அரசாங்கத்தின் நிதிப் பற்றாக்குறை விரிவடைய வாய்ப்புகள் உள்ளன. 
நாணய மதிப்பு வீழ்ச்சியால் ஏற்படும் எரிபொருள்களின் விலையேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்த, அவற்றின் மீது மத்திய, மாநில அரசுகளால் சுமத்தப்பட்டிருக்கும் பல்வேறு முனை வரிகளைக் குறைக்க வேண்டிய தருணம் இது. உறுதிமொழிகளை விட, சாதாரண மக்களின் அன்றாடப் பொருளாதாரத்தைக் காக்கும் அரசின் உறுதியான நடவடிக்கைகள்தான் தற்போது அனைவரது எதிர்பார்ப்பாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/23/இன்னொரு-கிரீஸ்-உருவாகிறதா-2985674.html
2984874 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சிற்றூர்கள் சேர்ந்து உருவான நகரம்! பாரதிபாலன் DIN Wednesday, August 22, 2018 01:49 AM +0530 சென்னை! இது தமிழ்நாட்டின் தலைநகர் மட்டுமல்ல, உலகத் தமிழர்களின் பண்பாட்டு மையம்; உலக அளவில் 35-ஆவது பெரிய நகரம்; இந்தியாவில் நான்காவது பெரிய நகரம்; யுனெஸ்கோவின் பாரம்பரிய இசையைப் பாதுகாக்கும் நகரங்களின் பட்டியலில் இடம் பெற்ற நகரம் - இப்படிப் பல்வேறு சிறப்புகளையும் பெற்றுள்ளது நம் சென்னை. 
விஜயநகரப் பேரசின் வழிவந்த சந்திரகிரி இரண்டாம் வெங்கட்டாவின் தளபதியாக இருந்தவர், தாமல் சென்னப்ப நாயக்கர். இவர் வந்தவாசியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஒரு சிற்றரசராகச் செயல்பட்டு வந்தார். இவருக்குக் கீழே தாமல் ஐயப்ப நாயக்கர், பூந்தமல்லியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வந்தார் (இவர் பெயரில் அமைந்தது தான் போரூருக்கு அருகில் உள்ள ஐயப்பன்தாங்கல்). 
தாமல் சென்னப்ப நாயக்கருக்குப் பின்னர் அவரது மகன் வெங்கடப்ப நாயக்கர் பாளையக்காரராக இருந்துள்ளார். அவரிடம் இருந்துதான் பிரான்சிஸ் டே என்பவர் தற்போது தலைமைச் செயலகம் அமைந்துள்ள பகுதியை 1639 ஆகஸ்ட் 22 அன்று பத்திரம் எழுதிப் பெற்றுள்ளார்.
அந்தப் பகுதியில்தான் பிரிட்டிஷ்கார்கள், செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையை 1640-இல் கட்டினர். அதுவே மெட்ராஸ் நகரம் உருவாக அடித்தளமாக அமைந்தது. இதன் அடிப்படையில், பிரான்சிஸ் டே அந்த நிலத்தைப் பத்திரம் எழுதிப் பெற்ற ஆகஸ்ட் 22-ஆம் தேதியை ஒவ்வோர் ஆண்டும் சென்னை தின'மாகக் கொண்டாடுகின்றனர். அப்படிப் பார்த்தால், தற்போது சென்னை நகருக்கு வயது 379. 
பிரான்சிஸ் டே அந்த நிலத்தை வாங்க வெங்கடப்ப நாயக்கரிடம் பேரம் பேசியபோது, அவர் தன் தந்தை சென்னப்ப நாயக்கரின் பெயரை, புதிதாக அமைய உள்ள குடியிருப்பிற்குச் சூட்ட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் நிலத்தை, பட்டா எழுதிக் கொடுத்ததனால் சென்னப் பட்டணம்' என பெயர் வந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. 
பிரான்சிஸ் டே புதிய குடியிருப்புப் பகுதியை உருவாக்கிய காலத்தில் அப்பகுதியைத் தவிர, அதாவது தற்போது தலைமைச் செயலகம் அமைந்துள்ள பகுதியைத் தவிர, மற்ற பகுதிகள் பெரும்பாலும் வனப் பகுதிகளாகவும், வேளாண்மை நிலங்களாகவும் இருந்துள்ளன. எழும்பூர் (ஏழு சிற்றூர்களைக் கொண்ட பகுதி - எழுப்பூர்), சேத்துப்பட்டு, நுங்கம்பாக்கம், திருவொற்றியூர், திருவல்லிக்கேணி (திரு-அல்லி-கேணி), சாந்தோம், மயிலாப்பூர், திருவான்மியூர், போன்றவை 19-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னதாகவே சிறு சிறு குடியிருப்புகளாக இருந்துள்ளன. தற்போதைய அண்ணா சாலை (மவுன்ட் ரோடு') மலைப்பாதையாக (செயின்ட் தாமஸ் மவுன்டுக்குச் செல்லும் பாதையாக) இருந்துள்ளது. 1726-இல் தான் இது போக்குவரத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
மதராஸ், பல சிற்றூர்களைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொண்டு வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. தெற்கே அடையாற்றில் இருந்து வடக்கே திருவொற்றியூர் கிராமத்திற்கு ஒரு மைல் தூரம் வரை - அதாவது 27 சதுர மைல் மெட்ராஸ் விரிவடைந்து இருந்ததாக 1939 -இன் நகராட்சி ஆவணம் குறிப்பிடுகிறது. தொடக்கத்தில் மதராஸ் நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு பத்து மைல் தொலைவாகவே இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அப்போது நெல், வாழை, கரும்பு, காய்கறிகள் விளைந்து கொண்டிருந்த வயல்வெளியில் ( இன்றைய தேனாம்பேட்டை) ரிச்சர்ட் எல்டாம் என்னும் வணிகர், அரை ஏக்கர் நிலம் வாங்கி லஸ் இல்லம்' என்று ஒரு வீட்டைக் கட்டினார். தற்போது உள்ள எல்டாம் சாலை' இவர் பெயரைத்தான் தாங்கியுள்ளது. 1801-இல் இவர் மதராஸ் மேயராகவும் இருந்தார்.
நந்தவனம் (இன்றைய நந்தனம்) பகுதியில் தாடு(TODD) என்ற வேட்டைக்கார் வன இல்லம் அமைத்து இருந்ததாகத் தெரிகிறது. தற்போது சைதாப்பேட்டையில் உள்ள தாடண்ட நகர்' (Todd Hunter) இவரின் பெயரைக் கொண்டது தான். புதுப்பாக்கத்தில் வந்த முதல் குடியிருப்பு மெக்கே தோட்டம்'. இதை உருவாக்கியவர் ஜார்ஜ் மெக்கே. இவர் 1738-இல் புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்கு வந்து சேர்ந்த வணிகர். இவர் 1756-இல் மதராசின் மேயரானார். ஜேம்ஸ் டெய்லர் என்ற அரசு ஊழியர், அரசு வேலையை விட்டு விட்டு முழுநேர வணிகர் ஆனவர். 1764-இல் கீழ்ப்பாக்கம் பகுதியில் அரசிடம் 99 வருடத்திற்கு ஒரு தோட்டத்தை குத்தைக்கு எடுத்துப் பெரிய தோட்ட இல்லம் அமைத்துக் குடியிருந்தார். தற்போது உள்ள டெய்லர்ஸ் சாலை' இவருடைய பெயரில் அமைந்தது தான்.
1820-இல் வில்லியம் மான்டியத் என்ற புகழ்பெற்ற பொறியாளரின் தோட்ட இல்லம் அமைந்த பகுதிதான் தற்போது மான்டியத் சாலை' என வழங்கப்படுகிறது. வாலாஜா நவாபுக்கு மதராசில் 37 தோட்ட இல்லங்கள் இருந்தன.
1651-ஆம் ஆண்டு கிழக்கிந்திய கம்பெனி முகவர் கீன்கில் என்பவர் பரங்கிமலை' பகுதியை வேட்டைப் பறவைகளைப் பழக்கப் பயன்படுத்தினார். 1685-இல் உடல்நலம் குன்றியவர்களைத் தேற்றுவதற்காக கும்பெனியர் இப்பகுதியைப் பயன்படுத்தினர். 17-ஆம் நூற்றாண்டில்தான் இப்பகுதியில் வீட்டுமனைகள் உருவாகின.
அரசு ஊழியர்களான ஜான் பின்னி, கேப்டன் பட்டுலோ, ஜேம்ஸ் பிராடி, ஜான் ஒயிட், எட்வார்ட் உட் பொறியாளர் வில்லியம் ஜெனரரால் ஹோமில்ட்டன் ஹால், கோசா மேஜர் போன்றவர்கள் தனித்தனியே தாங்கள் விரும்பிய இடங்களில் தோட்ட இல்லங்களை உருவாக்கி தங்கியிருந்தனர். பின்னாளில் இவற்றை ஒட்டியே மக்கள் குடியிருப்புகள் உருவாயின.
ஆங்கிலேயர்கள் மதராசில் குடியேறி 79 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு இங்கு வந்த அலெக்சாண்டர் ஹேமில்ட்டன் என்ற கிழக்கிந்திய வணிகர் 1718-இல் சென்னப்பட்டணம் நான் பார்த்த ஊர்களிலேயே இடவசதியற்ற இடத்தில் அமைந்துள்ளது. இவ்விடத்தின் முன்புறம் கட்டுக்கடங்கா வேகத்தில் அலைவீசும் கடற்கரை உள்ளது. புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்குப் பின்னால் உப்பு நீர் ஓடும் ஆறு உள்ளது. இந்த ஆறு கோட்டைப் பகுதிக்குச் சுவையான நீர் வரும் ஊற்றுகளைத் தடுத்துவிடுகிறது. எனவே கோட்டையைச் சுற்றி குடிநீர் என்பதே இல்லை' என்று குறிப்பிட்டுள்ளதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
அப்போது, இந்தக் குடிநீர் பிரச்சனை தீர கேப்டன் பேகர் என்ற ஆங்கிலப் பொறியாளரின் ஆலோசனைப்படி, இன்றைய மின்ட் பகுதியில் பத்து கிணறுகள் தோண்டப்பட்டன. அதில் ஏழு கிணறுகளில் ஊற்றுகள் நன்றாக இருந்தன. இதன் காரணமாக அப்பகுதிக்கு ஏழு கிணறு' என்ற பெயர் நிலைத்தது. 
தற்போது மாம்பலம் அமைந்துள்ள பகுதி மிகப் பெரிய குளமாக இருந்த இடம். கூவம் ஆற்றின் நீர் தெற்கே இதன் வழியாக வழிந்தோடி அமைந்தகரை அருகே அடையாற்றில் கலக்கும். 18-ஆம் நூற்றாண்டில் பீட்ரஸ் உஸ்ச்சன் என்ற ஆர்மேனிய வணிகர், தன்னுடைய சொந்தச் செலவில் அடையாற்றின் குறுக்கே, சைதாப்பேட்டை - கிண்டி இரு இடங்களையும் இணைக்க ஒரு பாலம் கட்டினார். அதை மர்மலாங் பாலம்' என்பர். 1898-இல் மன்றோ பாலத்தில் இருந்து நுங்கம்பாக்கம் செல்லும் ஒத்தையடிப் பாதை விரிவாக்கப்பட்டு நுங்கம்பாக்கம் சாலை அமைக்கப்பட்டது.
மதராசின் முதல் வரைபடத்தை 1710-இல் கவர்னர் பிட் வெளியிட்டார். அந்த வரைபடத்தில் முட்புதர்கள் அடர்ந்த தீவு ஒன்று காணப்படுகிறது (இன்றைய தீவுத்திடல்). 1775 வரைபடத்தில்தான் மதராசின் எல்லைகள் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. 
1871-இல்தான் மதராஸ் நகரில் அறிவியல்பூர்வமான மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதன்படி அன்றைய மக்கள்தொகை 3 லட்சத்து 97 ஆயிரத்து 552. (தற்போது சென்னையின் மக்கள்தொகை சுமார் ஒரு கோடியே 16 லட்சம் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.) 
மதராஸ் நகரின் போக்குவரத்து வசதிகளைப் பொருத்தவரை, மாட்டு வண்டி, குதிரை வண்டிகளுடன், 1895 முதல் 1953 வரை ட்ராம்' வண்டிகளும் பயன்பாட்டில் இருந்தன (1895-இல் லண்டன் நகரத்தில் கூட டிராம் வண்டிகள் இல்லை). தங்கச்சாலை, கடற்கரைச்சாலை, மவுன்ட்ரோடு, பாரிமுனை உள்ளிட்ட பகுதிகளில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட டிராம்' வண்டிகள் இயங்கின. இவை மணிக்கு ஏழு கிலோமீட்டர் வேகத்தில் சென்றன. மெட்ராஸ் எலக்ட்ரிசிடி சிஸ்டம்' என்ற நிறுவனம் தான் இதனை இயக்கியது. இன்றைய வேப்பேரி பகுதியில் டிராம் வண்டிகளின் ஷெட்' இருந்தது (அந்த இடம் இன்றைய பெரியார் திடல்).
1832-இல் பிரித்தானிய நிர்வாகம் ரயில் வண்டிக்கான தடத்தை, மதராசில் நிறுவியது. இதன் அடுத்த கட்டமாக சென்னையின் முதல் ரயில் நிலையம் (இந்தியாவில் இரண்டாவது) ராயபுரத்தில் 1853-இல் அமைக்கப்பட்டது. இதனை அடுத்தது பார்க் டவுன்' ரயில் நிலையம் அமைந்தது. தற்போது உள்ள எழும்பூர் ரயில் நிலையம் எழும்பூர் ரெடோ' என்ற பெயரில் வெடி பொருட்கள் பதுக்கி வைக்கும் இடமாக இருந்தது. இது 2.5 ஏக்கர் பரப்பளவு, இதில் 1.7 ஏக்கர் நிலம் டாக்டர் பால் ஆன்டி என்பவரிடம் இருந்து ஒரு லட்ச ரூபாய் கொடுத்துப் பெறப்பட்டது. சென்ரல் இரயில் நிலையம் 1873-லும் எழும்பூர் ரயில் நிலையம் 1908-லும் திறக்கப்பட்டன.
சென்னையில் உள்ள உயர்நீதிமன்றம், சட்டக் கல்லூரி, எழும்பூர் கவின் கலைக் கல்லூரி, மியூசியம், கன்னிமாரா நூலகம் போன்ற பல புகழ்பெற்ற கட்டடங்களை உருவாக்கிய பொறியாளர், தாட்டிக்கொண்ட நம்பெருமாள் செட்டியார் என்பவர். இவர், தனது சொந்தப் பயன்பாட்டிற்காக நாலு பெட்டிகள் கொண்ட ஒரு தனி ரயிலே வைத்திருந்தார். 
பேருந்துப் போக்குவரத்தை 1925 முதல் 1928 வரை The Madras Tramway Corporation என்ற நிறுவனம் ஏற்படுத்தித் தந்தது. பின்னர் 1939 சட்டப்படி தனியார் பேருந்துகள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டன. 1895 -இல் மதராசில் முதல் மின்சார ரயில் இயக்கப்பட்டது.
மதராஸ் நகரமைப்பு திட்டமிடலுக்கு மூலகாரணமாக இருந்தவர் 1912-இல் மதராஸ் கவர்னராக இருந்த லார்ட் பென்ட் லான்ட், இவர் பாட்ரிக் கெட்டெஸ் என்ற பிரபல ஆங்கிலேயே நகர வடிவமைப்பு நிபுணரை அழைத்துவந்து, மதராசின் சுற்றுப்புறத்தில் உள்ள வரன்முறையற்ற நகரமைப்பை சீர் செய்ய முயன்றார். 1915 ஆம் ஆண்டில் எச்.வி.லான்செஸ்டர் என்பவர் நகரமைப்பு ஆலோசகராக நியமிக்கப்பட்டார். 
அவர் ஐரோப்பிய நகரங்களை மாதிரியாகக் கொண்டு சில திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தினார். பின்னர் 1920-இல் பிரபல நகர வடிவமைப்புப் பொறியாளர் கெட்டெஸ் மற்றும் லான் செஸ்டரின் அயராத முயற்சியால் மதராஸ் நகரமைப்புச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது.
மக்கள்தொகைப் பெருக்கமும், கட்டுப்பாடு இல்லாத வாகனப் பெருக்கமும், முறைப்படுத்தப்படாத நகர விரிவாக்கமும் சென்னை நகரின் சீரான வளர்ச்சிக்கு சிக்கலாக உள்ளன. 
சென்னை நகர் அபரிமிதமாக வளர்ந்துள்ளது. ஆனால் மக்கள் வளமாகவும் நலமாகவும் வாழுவதற்கு ஏற்ப அது சீராக அமைந்துள்ளதா என்பது சிந்தனைக்குரியது.

இன்று (ஆக. 22) சென்னை நாள்.

கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/22/சிற்றூர்கள்-சேர்ந்து-உருவான-நகரம்-2984874.html
2984149 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாயன் என்னும் ஆதித் தமிழர்! முனைவர் மலையமான் DIN Tuesday, August 21, 2018 01:45 AM +0530
வான் சிறு கோளம் மோதியதால் கடலுள் மூழ்கிய குமரிக்கண்டத்திலிருந்து பல தமிழ்க் குழுவினர் மரக்கலம் ஏறி, உலகின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்றார்கள். கருணாமிர்த சாகரம்' என்னும் இசைக் கலைக்களஞ்சியம் இயற்றிய ஆபிரகாம் பண்டிதர் இக்கருத்தை உரைத்துள்ளார். ஐயா வைகுண்டரும் இதே உண்மையைச் சொன்னார். பின்னாளில் தேவநேயப் பாவாணரும் இந்த வரலாற்றைப் பரப்பினார். தமிழர்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கடல் வழியாகவும் தரை வழியாகவும் பயணம் செய்து உலகின் பல வேறு பகுதிகளுக்கும் சென்று குடியேறினார்கள் என்று கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர் ஹிரோடட்டஸ் தனது வரலாறுகள்' என்னும் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
தமிழர் தோன்றி வாழ்ந்த அந்த நிலப்பகுதி கடலுள் மூழ்கியது. குமரிக்கண்டம்' என்ற அந்த நிலப்பரப்பை, லெமூரியா' என்று ஸ்காட் எலியட் கூறினார். மற்றொரு ஆய்வாளர் காண்ட்வானா' என்று பெயர் சூட்டினார். தமிழ் மண் கடலுள் மறைந்த செய்தியை சிலப்பதிகாரம்' சொன்னது; கலித்தொகை' குறிப்பிட்டது. அடியார்க்கு நல்லாரின் விளக்க உரையும் தெரிவித்தது. பெருங்கலம் ஏறிச் சென்ற தமிழ்க் குழுவினர் கடல் கடந்து நெடுந்தூரம் புதிய நிலப்பரப்பில் குடியேறினர். புதுவாழ்வு தொடங்கினர்.
வட அமெரிக்காவின் அடிப்பாகத்தில் மெக்ஸிகோ' என்று இன்று சொல்லப்படும் நாடு உள்ளது. அங்கு மாயன் இனத்தவர் என்று கூறப்படும் மக்கள் இன்றும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். ஐரோப்பாவில் முன்பு இருந்தவர்கள் காட்டுமிராண்டிகளாகத் திரிந்த காலத்தில், இந்த மாயன் இனத்தவர் நாகரிகம் மிக்கவராக விளங்கினார்கள் என்று மேலைநாட்டு வரலாற்றாசிரியர்களே கூறுகிறார்கள். மாயன் மக்கள் 2000 ஆண்டுகளாகச் சீரும் சிறப்புடனும் வாழ்ந்ததாக அவர்கள் புகழ்கிறார்கள். மாயன்களில் வரலாற்றுத் தொடக்கம் 4500 ஆண்டு அளவு (கி.மு. 2500) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அவர்களின் செழிப்பு மிக்க காலம் கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 800 வரை இருந்தது. அதன் பிறகும் கி.பி. 16-ஆம் நூற்றாண்டுவரை அவர்கள் நலமாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். பதினாறாம் நூற்றாண்டில் ஸ்பானியர்களின் படையெடுப்பு, மாயன் நாட்டின் மேல் நடந்தது. 
ஸ்பானியர் ஆயிரக்கணக்கான மாயன் இனத்தவரைக் கொன்று குவித்தார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவரை மதம் மாற்றினார்கள். அவர்களின் வாழ்விடத்தை அபகரித்துக் கொண்டார்கள். புகழ்மிக்க வரலாற்றையும் அழித்தார்கள். பழம்பெருமை மிக்க நாகரிகத்தையும் நாசம் செய்தார்கள். இந்தப் பேரழிவுக்குத் தப்பி இரண்டு லட்சம் மாயன் மக்கள் இன்றும் உயிருடன் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் மெக்ஸிகோ நாட்டின் யுகாட்டன் பீடபூமியில் சியாப்பஸ் மாநிலத்திலுள்ள குவாடிமாலா நிலப்பரப்பில் இருக்கிறார்கள். 
மாயன் இனத்தவர் குள்ளமான தோற்றம், திண்மையான உடல், கருமை முடி, சற்று லேசான தடித்த உதடு கொண்டவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள். மலைச்சாரல்களில் வயல்கள் அமைத்துப் பயிரிடுகிறார்கள். அவர்களின் கலப்பை தமிழ்நாட்டின் கலப்பை போன்று உள்ளது. அவர்களின் முக்கிய உணவு சோளம். அவர்கள் மூலிகைச் செடிகளையும் வளர்க்கிறார்கள். சட்டி, பானை, அம்மி, குழவி ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். (சிந்துவெளி அகழ்வாய்விலும் அம்மி, குழவி போன்றவை கிடைத்துள்ளன. 
மாயன்கள் மண் பாத்திரங்களின் மேல் ஓவியம், எழுத்து முதலியவற்றைத் எழுதினார்கள். உழவர் மட்டுமன்றி குயவர், சிற்பி, ஓவியர் முதலிய பல துறையினரும் மாயன் சமுதாயத்தில் இருந்தார்கள். அவர்கள் மரப்பட்டைகளில் எழுதினார்கள். அந்த எழுத்துகள் பட எழுத்துகளாக இருந்தன. அவர்கள் இலக்கியம் படைத்தார்கள். அந்த இலக்கியங்களையும் ஸ்பானியர் அழித்தார்கள். அந்த அழிவிலிருந்தும் சில இலக்கியங்கள் தப்பிப் பிழைத்தன. அவர்கள் சூரியனை முதன்மைக் கடவுளாகக் கொண்டார்கள். மழைக் கடவுள், மரணத்தின் கடவுள், தேவலோகத்தின் கடவுள் முதலியவர்களையும் தொழுதார்கள். லிங்கம் அமைத்து வழிபட்டார்கள். கடவுளுக்கு நரபலியும் கொடுத்தார்கள். 
மாயன் மக்கள் கூர்மையான அறிவு பெற்றிருந்தார்கள். கணக்கியலில் வல்லமை கொண்டிருந்தார்கள். வானியலிலும் புலமை மிக்கவராக விளங்கினார்கள். நிலா, வெள்ளி முதலியவற்றின் இயக்கம் பற்றி உணர்ந்திருந்தார்கள். சூரிய, சந்திர கிரகணம் பற்றி முன்னதாகவே அறிவித்தார்கள். ஓர் ஆண்டு 365 நாள்களைக் கொண்டது எனக் கணக்கிட்டார்கள். 
மாயன் மக்கள் கூர்முனைக் கட்டடமான (எகிப்திய பிரமிடு போன்ற) வழிபாட்டுத் தலங்களை அமைத்தார்கள். அப்படிப்பட்ட பிரமிடு கட்டடங்கள் டிகால், யாக்ஸ்சிலான், பேகல், சிக்கன் இட்சா முதலிய இடங்களில் இன்றும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கின்றன.
மாயன் மக்களில் மேல், கீழ் என இருபெரும் பிரிவினர் இருந்தனர். மேல்நிலைப் பிரிவினர் நாட்டை ஆள்பவராகவும் சமயத் தலைவராகவும் திகழ்ந்தனர். கீழ்நிலைப் பிரிவினர் தொழில் செய்யும் மக்களாக உழைத்தனர்.
மாயன் நாகரிகம், வரலாறு பற்றி அமெரிக்காவின் கார்னிஜி நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த மார்லே, கிட்டர் முதலியோர் ஆய்வு செய்தார்கள். ஹார்வார்டு, பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சியாளர்களும் மாயன் ஆய்வில் ஈடுபட்டார்கள். டேவிட் ஹோடெல், ஜோசப் பால், புகழ் பெற்ற எரிக் தாம்சன் முதலியோரும் ஆய்வு நடத்தினார்கள். சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தினுடைய தமிழ்த் துறையின் முன்னாள் தலைவர் ந. சஞ்சீவி, மாயன் இனத்தவர், ஆதித் தமிழரின் வழியினராக இருக்கலாம்' என்று குறிப்பிட்டார். 
குமரி முனையில் உள்ள திருவள்ளுவர் சிலையினை வடிவமைத்த கணபதி ஸ்தபதி மாயன் ஆய்வில் ஈடுபட்டார். தமிழ்நாட்டு மயன் என்ற தலைவனின் மரபினரே மாயன் இனத்தவர்' என்று அறிவித்தார். அவருடைய அறிவுரையின்படி ஆய்வறிஞர் எஸ். பத்மநாபன் மெக்ஸிகோ சென்றார். கள ஆய்வு செய்தார். அரிய உண்மைகளை ஆதாரங்களுடன் அறிவித்தார். 
மாயன் நாட்டில் பிரமிடு வடிவக் கட்டடங்கள் பல உள்ளன. பிரமிடு வடிவக் கட்டடம் தமிழருக்குரியது. இன்றும் பிரமிடு வடிவக் கட்டடங்கள் குமரி, தூத்துக்குடி மாவட்டங்களில் உள்ளன. கண்ணனூர், கோழிக்கோடு ஆகிய ஊர்களிலும் காணப்படுகின்றன. கங்கை கொண்ட சோழபுரத்துக் கோயில் கோபுரம் பிரமிடு வடிவமைப்புப் கொண்டது. தமிழகத்துப் பெரிய கோயில்களின் கோபுரங்கள் ஏறத்தாழ பிரமிடு வடிவம் கொண்டவையே. மெக்ஸிகோ நாட்டின் டாஜின் என்ற ஊரிலுள்ள கோபுரம் மதுரை மீனாட்சிக் கோயில் கோபுரம் போன்றுள்ளது. 
நடுகல் வழிபாடு தமிழருக்கே உரியது. மாயன் வாழிடங்களிலும் நடுகற்கள் நிற்கின்றன. அவற்றில் புடைப்புச் சிற்பங்கள் உள்ளன. சிவலிங்க வழிபாடு தமிழ்நாட்டில் தோன்றியது. இது மாயன் நாட்டிலும் அன்று இருந்தது; இன்றும் இருக்கிறது. அங்குள்ள அருங்காட்சியகத்திலும் பல சிவலிங்கங்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. பாம்பை வணங்கும் பழக்கம் தமிழகத்தில் இன்றும் இருக்கிறது. மாயன் இனத்தவரிடமும் பாம்பைத் தொழும் பழக்கம் இன்றும் இருக்கின்றது. 
மாயன் மக்களின் முகத்தோற்றம் தமிழரின் முகத்தை ஒத்துள்ளது. தமிழ்ப் பெண்களைப் போல் அவர்களும் தலைவாரிப் பின்னலிட்டுப் பூச்சூடிக் கொள்கிறார்கள். தமிழரின் பானைகளின் மேற்புறத்தில் ஓவியம் தீட்டும் பழக்கம் இருக்கிறது. இதே பழக்கம் மாயன் மக்களிடமும் உள்ளது. இங்கிருக்கும் அம்மி - குழவிப் பயன்பாடு அங்கும் இருந்தது.
ஓகம் என்னும் யோகக்கலை தமிழ் மண்ணில் பிறந்தது. மாயன் நாட்டிலும் இது நிலவியது. பத்மாசனம்', கந்தபேராசனம்' ஆகியவற்றை அறிவிக்கும் சிற்பங்கள் அங்குள்ளன. தொல்பழந்தமிழர், கணிதத்துறை, வானியல் துறை ஆகியவற்றில் வல்லுநராக இருந்தார்கள். மாயன் மக்களும் இந்த இரு துறைகளிலும் வல்லவராக விளங்கினார்கள். நகரமைப்பு முறையிலும் தமிழர் திறமை பெற்றிருந்தார்கள். மாயன்களும் இத்திறமையைக் கொண்டிருந்தார்கள். இப்படிப்பட்ட அடிப்படைக் காரணங்களால் மாயன் இனத்தவர் தமிழ் மரபினரே என்று ஆய்வாளர்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றனர்.
ஓர் ஆய்வாளர் அறிவித்த கருத்துகள் வருமாறு: மாயன் இனத்தவரிடையில் இருபெரும் மொழிப் பிரிவுகள் இருந்தன. ஒன்று யுகாட்டன் பிரிவு, மற்றொன்று சோலன் பிரிவு, சோழன் என்பதன் திரிபே சோலன். பழைமைச் சேரநாடு கடற்கரையை ஒட்டிய நிலப்பகுதி. மெக்ஸிகோ நாட்டின் கடற்கரை ஓரப் பகுதியில் வாழ்வோர் தம் பெயருக்கு முன்போ பின்போ, சேரோ' என்ற சொல்லைக் குடும்பப் பெயராகக் கொண்டுள்ளனர். சேரன்' என்ற சொல்லை ஒட்டிச் சேரோ' என்ற சொல் அமைந்துள்ளது. எல்' என்ற தமிழ்ச் சொல்லுக்கு ஒளி' என்றும், சூரியன்' என்றும் பொருள் உள்ளது (எல்' என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டே இலங்கை' என்ற சொல் பிறந்தது). இந்த எல் என்பதை முன் ஒட்டாகப் பெற்று மெக்சிகோவில் நகரமும் கோயில்களும் உள்ளன. எல் சால்வடார், எல் காஸ்டிலோ, எல்பிலர், எல் காரகோல் இவை தமிழ் - மாயன் உறவை உறுதிப்படுத்தும்' என்று அவர் உரைத்தார். இவை சிந்தனைக்கு உரியவை.
மேற்சொன்ன ஆதாரங்கள், மாயன் இனத்தவர், தமிழ் மரபினரே என்ற உண்மையை உரைக்கின்றன. இந்த உண்மையை இன்று வாழும் மாயன் இனத்தவருக்கும் உலக வரலாற்றாசிரியர்களுக்கும் உணர்த்த வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/21/மாயன்-என்னும்-ஆதித்-தமிழர்-2984149.html
2984148 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ரபேலும் சுரண்டல் முதலாளித்துவமும் மோகன் குமாரமங்கலம் DIN Tuesday, August 21, 2018 01:44 AM +0530
தொழில் துறையினருக்கும் அரசு அதிகாரிகளுக்கும் இடையே இருக்கும் நெருங்கிய உறவைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு தங்களுடைய தொழிலை வளர்த்துக்கொள்வதையே, சுரண்டல் முதலாளித்துவம்' என்று பொருளாதாரம் கூறுகிறது. சட்டப்பூர்வமான அனுமதிகளைப் பெறுவதிலும், நிதி நல்கைகள் பெறுவதிலும் சிறப்பு வரிச் சலுகைகள் பெறுவதிலும் இதர அரசு சார்ந்த வசதிகளைப் பெறுவதிலும் சுரண்டல் தன்மை வெளிப்படுவதே சுரண்டல் முதலாளித்துவம். 
பொருளாதார தாராளமயமாக்கலுக்கு முன்பு, அரசாங்கம் இதையே வேறு விதமாக செய்து கொண்டு இருந்தது. ஒருவருக்கு இத்தகைய சலுகைகளைப் பெறுவதற்குத் தகுதி இருக்கிறதோ இல்லையோ, அவர் வேண்டப்பட்டவராக இருந்தால் இத்தகைய சலுகைகளை வழங்கப்பட்டு வந்தன. ஆனால், தற்போதைய தாராளவாத பொருளாதாரத்தில், அரசாங்கம் ஒருசில சொத்துகளின் மீது கட்டுப்பாட்டை வைத்துக்கொண்டு இருந்தாலும், பாதுகாப்பு போன்ற துறைகளில் அது தாராளமாகச் செலவு செய்து வருகிறது. 
அதேசமயம், நிலம், கனிம வளங்கள் போன்ற இயற்கை வளங்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் செய்கிறது. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில், சுரண்டல் முதலாளித்துவம்தான் முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கிறது. குறிப்பாக, ஒரு சில தொழிலதிபர்கள், அரசாங்கத்திடம் இருக்கும் நெருக்கத்தினால் கவனம் பெற்றுள்ளார்கள். இதன் தொடர்ச்சியாக நடந்ததே, ரபேல் ஒப்பந்தம்.
இந்திய அரசாங்கத்துக்கும் பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த நிறுவனமான டஸ்ஸல்டு'க்கும் இடையே ரபேல் ராணுவ விமானங்களை வாங்குவதற்குப் போடப்பட்ட ஒப்பந்தம், சுரண்டல் முதலாளித்துவத்துக்குச் சரியான உதாரணம். முந்தைய அரசாங்கம் இந்த ஒப்பந்தத்தை மிக நேர்த்தியாகவும் இந்தியத் தரப்புக்கு லாபகரமாகவும் வடிவமைத்திருந்தது. ஆனால், இன்றைய பிரதமரோ, இந்த ஒப்பந்தத்தை தூர எறிந்ததோடு, இந்திய பொதுத் துறை நிறுவனத்துக்குக் கிடைக்கவேண்டிய ஒப்பந்தத்தை, தனியார் நிறுவனம் ஒன்றுக்கு கிடைக்கும் விதத்தில் விதிமுறைகளில் திருத்தங்கள் செய்துவிட்டார்.
ரபேல் ஒப்பந்தத்தில் சுரண்டல் முதலாளித்துவம் எப்படிச் செயல்பட்டிருக்கிறது? நீங்கள் ஓர் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் ஒரு பிளாட் வாங்குவதற்கு திட்டமிடுகிறீர்கள். அந்த பிளாட் உங்கள் பட்ஜெட்டுக்குள் அடங்கவேண்டும், குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் கட்டிக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அதற்குமேல் அது நீண்டகாலம் உழைக்கக்கூடியதாகவும் இருக்கவேண்டும். இந்தத் தேவைகளோடு இருக்கும் நீங்கள், எப்படிப்பட்ட பில்டரைத் தேடுவீர்கள்? 
அதேதுறையில் நீண்டகாலம் செயல்படும் தரமான அதேசமயம் சரியான நேரத்துக்கு கட்டிக் கொடுக்கும் பில்டரைத்தானே தேடுவீர்கள்? அதேபோல், அந்த பில்டர் பணச்சிக்கல் இல்லாத வசதியானவராகவும் இருக்கவேண்டும் என்று யோசிப்பீர்கள். இல்லையென்றால், அவர் உங்கள் பணத்தை வாங்கி, பிற கடன்காரர்களுக்குக் கொடுத்துவிடலாம். அல்லது வேறு கட்டுமானத்துக்கு செலவழித்துவிடவும் செய்யலாம் அல்லாவா? 
இந்த நிலையில் நீங்கள் இரண்டு பில்டர்களைக் கண்டுபிடிக்கிறீர்கள். அதில் ஒருவர் உங்கள் மகனே. அவர் இந்தத் துறையில் பல்லாண்டுகள் முட்டி மோதி, பல்வேறு சிரமங்களைச் சந்தித்து முன்னுக்கு வந்தவர். அவருக்கு நீங்களே உங்கள் பணத்தைக் கொடுத்து, சிரமமான நேரங்களில் காப்பாற்றியுள்ளீர்கள் என்றும் வைத்துக்கொள்வோம். 
இன்னொருவரோ உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்தவர், அண்டைவீட்டுக்காரர், வெற்றிகரமான பில்டர். தனிப்பட்ட வகையில் செல்வந்தர். அவரது பிளாட்டை வாங்கினால் சிறப்பாகக் கட்டிக் கொடுப்பதாக உறுதியும் அளிக்கிறார். இங்கே பிளாட் என்பதுதான் ரபேல் விமானம், மகன் என்பவர்தான் ஹிந்துஸ்தான் ஏரோநாட்டிகல் லிமிடெட்', அண்டை வீட்டுக்காரர்தான் அனில் அம்பானி, நீங்கள்தான் இந்த நாடு.
இதில் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் என்னவென்றால், அனில் அம்பானியின் நிறுவனங்கள் எல்லாம் கடனில் தத்தளிக்கின்றன. விமானத் துறையில் அவருக்கு எந்தவிதமான முன் அனுபவமும் கிடையாது. மேலும், பாதுகாப்புத் துறையில் அவர் மேற்கொண்ட திட்டங்கள் எல்லாம் தோல்வியையே தழுவியிருக்கின்றன. இந்த நிலையில் நீங்கள் யாரிடமிருந்து உங்கள் பிளாட்டை வாங்குவீர்கள்?
அதனால் ஏராளமான பாதிப்புகளும் உண்டு. அதில் ஒன்று, இந்தியாவுக்குத் தம் விமானத் தொழில்நுட்ப அறிவை மாற்றித் தரவேண்டும் என்பது ஒரு விதி. இதனை காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐ.மு.கூட்டணி அரசு வலியுறுத்தியதோடு, கடைசிவரை அதில் உறுதியாகவும் இருந்தது. இப்போது இந்த அம்சங்கள் நீக்கப்பட்டிருப்பதுடன், அதற்கு பொருளாதார ரீதியான நொண்டிச் சமாதானங்களை இப்போதைய மத்திய அரசாங்கம் வழங்குகிறது. 
இந்தத் தொழில்நுட்ப பரிமாற்றம் நடந்திருக்குமேயானால், இந்துஸ்தான் ஏரோநாட்டிக்கல்' நிறுவனம் 108 போர் விமானங்களையும் உற்பத்தி செய்திருக்கும்; எதிர்காலத் தேவைகளுக்கான அடித்தளத்தையும் அமைத்துக்கொண்டிருக்கும். இந்த நிறுவனத்தில் இந்தியர்கள் பணியாற்றுவதற்கும் அதன் நுட்பங்களைக் கற்றுத் தேறுவதற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பதோடு, எதிர்காலத்தில் நமக்கே நமக்கான ஓர் உள்நாட்டு ராணுவ விமானத்தை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பும் கிடைத்திருக்கும். 
இது ஒரு மிகப்பெரிய ராணுவ ஒப்பந்தம். இதன்மூலம் நமது ராணுவம் பெரும் பலம் பெறுவதற்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கும் என்பதோடு, விமானத் துறையில் உள்நாட்டிலேயே தயாரிப்புகளை மேற்கொள்வதற்கான வசதிகளும் பெருகியிருக்கும். இந்தத் தொழில்நுட்ப பரிமாற்றம் என்ற விதிமுறை ஏன் கைவிடப்பட்டது? கடன் பிரச்னையில் சிக்கித்தவிக்கும் அனில் அம்பானியைக் காப்பாற்றுவதற்காகவா?
முதலாளிகளுக்கு மதிப்புமிகுந்த சேவைகளையோ பொருட்களையோ உருவாக்க, சந்தை ஒரு சிலருக்கும் மட்டும் வாய்ப்பாக இருக்கக்கூடாது. அது எண்ணற்றோருக்கு வாய்ப்பளிக்க வேண்டும். ஆனால், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக பிரதமர் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தான் செய்துவருகிறார். அதிகாரமும் செல்வமும் குறிப்பிட்ட சிலரிடம் மட்டுமே குவிவதற்காகன முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார். 
இத்தகைய சுரண்டல் முதலாளிகளைக் கொண்டே இந்த நாட்டை நிர்வகித்துவிட முடியும் என்றும் அவர் நம்புகிறார். இது இந்த நாட்டின் பொருளாதார வளத்துக்கு மட்டும் பாதிப்பில்லை; ஜனநாயகத்துக்கே ஊறுவிளைப்பதாகவும் அமையும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/21/ரபேலும்-சுரண்டல்-முதலாளித்துவமும்-2984148.html
2983556 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மருந்தில்லா மருத்துவம்  ம. அஹமது நவ்ரோஸ் பேகம்  DIN Monday, August 20, 2018 03:25 AM +0530 மருந்தில்லா மாற்று சிகிச்சை முறைகளைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதிலும் அதனைப் பயிற்சி செய்யும் மருத்துவர்களை அணுகி ஆலோசனை பெறுவதிலும் மக்கள் அதிக ஆர்வமும், அக்கறையும் காட்டுவதை தற்பொழுது நாம் பார்க்கிறோம். இன்னும் சமூக வலைதளங்களில் இயற்கை சிகிச்சை முறைகள், மருந்தில்லா சிகிச்சை, பாரம்பரிய மற்றும் இயற்கை உணவை உட்கொள்வதின் பயன்கள் பற்றியும் அதிக அளவில் பகிரப்படுகிறது. இப்படிப் பகிரப்படுபவற்றையும், கேள்விப்படுபவற்றையும் அப்படியே எடுத்துக் கொண்டு பின்பற்றுவது சரியா என்று தெரியவில்லை. 
இவ்வாறான மாற்றுச் சிகிச்சை முறைகளுக்கு மாறும் மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவது போல், இச்சிகிச்சை முறைக்கு எதிர்ப்பும் வலுத்து வருகிறது. வரவேற்பு எதற்காகவென்று எளிதாகச் சொல்லி விடலாம். ஆங்கிலமுறை மருத்துவத்தின் சிகிச்சை முறைகள், மருந்துகளால் ஏற்படும் பக்க விளைவுகள், மருத்துவச்செலவுகளைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் புதிதாக ஒரு நோய் உடலைப் பாதித்தது போல் வரும் உணர்வு போன்ற காரணங்களுக்காக, சாமானியர்கள் மட்டுமல்ல, வசதி வாய்ப்புள்ளவர்கள் கூட இதுமாதிரியான சிகிச்சையை நாடிச் செல்கிறார்கள். 
இப்படிப்பட்ட முறைகளால் மக்களின் ஆரோக்கியத்திற்கும், உயிருக்கும் எந்த வித உத்தரவாதமும் இல்லை என்று எதிர்முறை மருத்துவத்தின் மூலம் சிகிச்சை அளிக்கும் மருத்துவர்களின் எச்சரிக்கை சரிதான் என்றாலும் மருத்துவர்களும், மருத்துவமனைகளும் நோயாளிகளை வாட்டி, வதைக்கும் கட்டணத்தைக் குறைத்துக் கொண்டால் மாற்று மருத்துவத்தை நாடிச் செல்லும் மக்களின் மனப்பாங்கு மாறலாம். கட்டணம் குறைவு என்று இயற்கை மருத்துவத்தை நோக்கி மக்கள் படையெடுப்பதை தங்களுக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்தும் இயற்கை மருத்துவர்களும் அண்மைக்காலமாகப் பெருகி விட்டனர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். 
"மற்ற மருத்துவர்களிடம் ஆயிரக்கணக்கில் கொடுக்கத்தானே செய்கிறீர்கள், எங்களுக்குத் தரமாட்டீர்களா?' இப்படி இவர்களும் கேட்கத் தொடங்கி விட்டார்கள் என்று உறவினர் ஒருவர் வருத்தப்பட்டார். சிகிச்சை முறைகள் மாறினாலும் "வந்தவரை லாபம்' என்று நோயாளிகளிடம் பணம் கறக்கும் முறை மட்டும் மாறவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா மருத்துவர்களையும் குற்றம் சொல்ல முடியாது. குறைந்த தொகையைக் கட்டணமாகப் பெற்றுக் கொண்டு நோயாளிகளுக்கு கருணையுடனும், பரிவுடனும் சேவை செய்யும் மருத்துவர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள்.
நம் பாட்டி தாத்தா காலத்தில் தனியார் மருத்துவமனைகளை அரிதாகவே பார்க்கமுடியும். அவசரத் தேவைகளுக்கு, மருத்துவர்கள் நோயாளியின் வீட்டிற்கே வந்து சிகிச்சை அளித்த நாள்கள் அவை. மக்கள் எந்த மருத்துவமும் தேவையின்றி இயற்கை வேளாண்மை செய்து, உடற்பயிற்சி என்ற பெயரில் தங்களை வருத்திக் கொள்ளாமல் உடல் வருந்த உழைத்து ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்தார்கள். சுத்தமான காற்று, நீர் போன்றவை செலவில்லாமல் கிடைத்தன. ஆரோக்கியத்தை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் கட்டப்பட்ட வீடுகளில் நெருங்கிய சொந்த, பந்தங்களுடன் கூட்டமாக சுக, துக்கங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள். 
இயற்கையுடன் இயைந்து வாழ்ந்ததால் அவர்கள் ஆரோக்கியமாக வாழ இயற்கையும் துணை புரிந்தது. எப்பொழுதாவது உடல்நிலை சரியில்லையென்றாலும், மருத்துவர்களை நாடாமல், மக்கள் தங்கள் முன்னோர்கள் மூலம் தாங்கள் அறிந்திருந்த கை மருத்துவம் என்று சொல்லப்படும் சிகிச்சை முறையையே பெரும்பாலும் பின்பற்றினர். இவை எல்லாமே கனவாகிப்போய் விட்ட இன்றைய சூழ்நிலையில், மருந்தில்லா மருத்துவம் சாத்தியமா? 
இன்று நாம் காசு கொடுத்து வாங்கும் தரமற்ற தண்ணீர் முதல் ரசாயன பூச்சிக் கொல்லிகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட, செயற்கை உரங்களால் செறிவூட்டப்பட்ட உணவுப்பொருட்கள் வரை அனைத்திலும் நம் ஆரோக்கியத்திற்கு எதிரான நச்சுப்பொருள்கள் கலந்துள்ளன. இந்நிலையில் மருந்தில்லா மருத்துவம் பலனளிக்காது என்று முற்றிலும் மறுதலிக்கவும் முடியாது. எதுவெல்லாம் நம் ஆரோக்கியத்திற்கு உகந்தது என்பதை அறிவுபூர்வமாக சிந்தித்து, ஆபத்தானவற்றை அறவே ஒதுக்கி, நம் உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டால் மருந்துகளை நாடுவதன் தேவை வெகுவாகக் குறைந்து விடும். 
சிறிய இடர்ப்பாடுகளான தலைவலி, காய்ச்சல், வயிற்று வலி போன்றவைகளுக்கு வலி நிவாரணிகளை நாடக்கூடாது. பெரியவர்களிடம் நாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்ட மருத்துவ முறைகளைப் பயன்படுத்தி நிவாரணம் பெறவே முயற்சிக்க வேண்டும். நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் மருத்துவரை (நோய் எதிர்ப்பு மண்டலம்) செயல்பட அனுமதிக்க வேண்டும். அதுவரை சிறு, சிறு வலிகளைத் தாங்கிக்கொள்ள பழகிக் கொள்ள வேண்டும். குழந்தைகளையும் பழக்க வேண்டும்.
மருந்தாக உதவக்கூடிய உணவுப்பொருட்களான மஞ்சள், கருஞ்சீரகம், மிளகு, கடுக்காய், பெருங்காயம், சுக்கு, அதிமதுரம், கிராம்பு போன்றவை கட்டாயம் வீட்டில் இருக்க வேண்டும். தாங்க முடியாத வலியை ஏற்படுத்தக் கூடிய நோய்கள் மற்றும் அறுவை சிகிச்சைதான் ஒரே தீர்வு என்று சொல்லப்படக் கூடிய நோய்களுக்கு மருத்துவ ஆலோசனையும், சிகிச்சையும் பெறுவது அவசியம்தான். 
இவற்றை எல்லாம் விட முக்கியமானது, மன ஆரோக்கியமே. அமைதியான, நல்ல எண்ணங்கள் நிறைந்த உள்ளம் இருந்தால், உடலும் நோயின்றி நலமுடன் இருக்கும். ஆரோக்கியம் என்பது எவ்வளவு பெரிய செல்வம் என்பதையும், என்ன விலை கொடுத்தாலும் அதை வாங்க முடியாது என்பதையும் அதை இழக்கும் பொழுதுதான் உணருகிறோம். 
அப்படிப்பட்ட ஆரோக்கியத்தை நோயாளிகளுக்கு அளிக்கக்கூடிய வாய்ப்பினை இறைவன் தங்களுக்கு அருளிய அருட்கொடை என்று மருத்துவர்கள் எண்ணி சிகிச்சையை ஒரு சேவையாகக் கருத வேண்டும். நோயைப் பற்றிய பயத்தை விட மருத்துவச் செலவை நினைத்து மக்கள் பயப்படும் நிலைதான் இன்று உள்ளது. கட்டண விஷயத்தில் மருத்துவர்கள் மற்றும் மருத்துவ மனைகளின் நிலைப்பாடு மாற வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/aug/20/மருந்தில்லா-மருத்துவம்-2983556.html
2983555 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேர்தலும் கணிப்புகளும் க. பழனித்துரை DIN Monday, August 20, 2018 03:25 AM +0530 இந்தியாவில் அடுத்த ஆண்டு வரவிருக்கும் தேர்தலுக்கான வேலைகள் அனைத்துத் தரப்பிலும் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில் நம் நாட்டில் நடந்த கருத்துக்கணிப்புகளைப் பற்றியும், அவற்றில் ஏற்பட்ட பிழைகளைப் பற்றியும் இங்கிலாந்து நாட்டு சமூகவியல் ஆராய்ச்சியாளர் பேராசிரியர் ஜேம்ஸ் மெனோர், பல்வேறு தகவல்களை புது தில்லியிலிருந்து வெளிவரும் "செமினார்' என்ற ஆய்விதழில் ஒரு கட்டுரை மூலம் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளார். அதில், நம் ஊடகங்களும், கருத்தாளர்களும் ஊடக விவாதங்களிலும், கட்டுரைகளிலும் எவ்வளவு பிழைகளான கருத்துகளைத் தந்துள்ளனர் என்பதைப் படம்பிடித்து காண்பித்துள்ளார். 
இந்தியச் சமூகப் பொருளாதார, கலாசார, அரசியல் பின்னணி பற்றிய சரியான புள்ளிவிவரமும் புரிதலும் இல்லாவிட்டால் நாம் முன்வைக்கும் கருத்துகள், விவாதங்கள் அனைத்தும் பொருளற்றவையாகும் என்று விவரித்துள்ளார். 
ஏனெனில், இந்தியாவில் நிலவி வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகளும் வேறுபாடுகளும் இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இருக்கும் சவால்கள் என்பதை நாம் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு கருத்துக்கணிப்புப் புள்ளிவிவரங்களை பகுத்துப் பார்த்து கருத்துக் கூறவேண்டும் என்று கூறியுள்ளார். 
இதே கருத்தை மோரிஸ் ஜோன்ஸ் என்ற ஆங்கிலேய சமூகவியலாளரும், மைரோன் வெய்னர் என்ற அமெரிக்க சமூகவியலாளரும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்துள்ளனர். இந்த இருவருமே இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்ததிலிருந்து தொடர்ந்து, தாங்கள் இறக்கும்வரை இந்திய அரசியலை ஆய்வு செய்து கட்டுரைகளும், புத்தங்களும் எழுதியவர்கள். உயர்நிலை ஆய்வாளர்களால் பெரிதும் போற்றப்படக்கூடியவர்கள்.
இந்த இருவரும் தாங்கள் இறப்பதற்கு முன் இந்தியா பற்றி கூறும்போது "இந்தியா ஒரு புதிரான நாடு, அதைப் புரிந்துகொள்வது என்பது மிகக் கடினமான ஒரு செயல்' என்ற கருத்தைப் பதிவு செய்துள்ளனர். அதேபோல், அரண் லிஜ்பார்ட் என்பவரும் "இந்திய மக்களாட்சி என்பது வரையறைக்குள் அடங்காத ஒரு மகா சக்தி' என்று கூறியுள்ளார். அது மட்டுமல்ல, "இதுவரை மக்களாட்சி பற்றி உருவாக்கப்பட்டுள்ள கோட்பாடுகள் அனைத்தையும் தகர்க்கும் நிலையில் இந்திய மக்களாட்சி செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது' எனக் கூறியுள்ளார்.
இந்தக் கருத்தை உள்வாங்கிய நிலையில்தான், தில்லியில் பேராசிரியர் ரஜினி கோத்தாரி உலகத்தரத்தில் இந்திய அரசியல் அறிவியலில் ஆராய்ச்சி நடைபெற வேண்டும் என்ற குறிக்கோளை முன்வைத்து ஒரு ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை உருவாக்கினார். அந்த நிறுவனத்தில் "லோக் நிதி' என்ற ஒரு பிரிவை ஏற்படுத்தி தேர்தல் ஜனநாயகம் தொடர்பான மக்கள் கருத்துக்களை ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். இந்தியாவிலும், உலக அளவிலும் நடைபெறும் இந்தியா பற்றிய ஆராய்ச்சிகளுக்கு நம்பகத்தன்மை கொண்ட புள்ளி விவரங்களை சேகரித்தளிக்கும் நிறுவனமாக இந்த "லோக் நிதி' அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இன்று தரமான ஆராய்ச்சிக்கு, நம் நாட்டிலும், வெளி நாட்டிலும் இந்தியத் தேர்தல் பற்றிய ஆய்வுக்கு இந்த நிறுவனத்தால் திரட்டப்படுகின்ற புள்ளிவிவரங்களைத்தான் பயன்படுத்துகின்றனர். மேற்கத்திய நாடுகளில் பல பல்கலைக்கழகங்கள் "லோக் நிதி' திரட்டிய புள்ளிவிவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இந்தியத் தேர்தல் குறித்த ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளுகின்றன. ஜேம்ஸ் மெனோரும் இந்த "லோக் நிதி' திரட்டிய புள்ளிவிவரங்களை வைத்துத்தான் நம் ஊடக கருத்துக் கணிப்புகளையும் கருத்தாளர்களின் கருத்துகளையும் விமர்சனம் செய்துள்ளார். "இந்தியாவில், ஊடகங்கள் மேற்கத்திய நாட்டில் நடத்தப்படும் கருத்துக்கணிப்பு முறைமைகளைப் பின்பற்றி புள்ளிவிவரங்களைச் சேகரிக்கின்றன. இது முற்றிலும் தவறானது. இந்தியச் சூழக்கேற்ப இந்த முறைமையியல் மாற்றிமைக்கப்பட்டு புள்ளிவிவரங்கள் சேகரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்' என்று தன் வாதத்தை வைத்திருக்கிருன்றார் ஜேம்ஸ் மெனோர். "இந்தக் கருத்துக்கணிப்புகளால் பலர் தவறான முடிவுகளை எடுக்க வழி செய்துவிட்டனர். இந்தத் தவறான முறைமையினால் அறிவுத்தளத்தில் பல எதிர்பாராத விளைவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன என்றும் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளார். 
இதற்குப் பல உதாரணங்களை அவர் முன்வைக்கின்றார். 2004-ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி வெற்றி பெற்றபோது உள்நாட்டு ஊடகங்களும், உலக ஊடகங்களும் கிராமப்புற ஏழைகள் மிகப்பெரிய புரட்சியைச் செய்து தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி ஆட்சியை அகற்றிவிட்டனர் என்ற கருத்தை முன்வைத்து பெரும் விவாதங்களை நடத்தின. அவர், "லோக் நிதி' அமைப்பு திரட்டிய புள்ளிவிவரங்களை வைத்துக்கொண்டு இந்தக் கருத்து எவ்வளவு அறிவியல் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை விளக்கியுள்ளார். 
அதாவது ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அதிக அளவில் ஆதரவைப் பெற்றது நகரங்களில்தான், அதுவும் பொருளாதாரத்தில் மேம்பட்ட சமூகங்களிலிருந்துதான் என்ற உண்மையை "லோக் நிதி' திரட்டிய புள்ளிவிவரங்களை வைத்து நிரூபித்துள்ளார். எனவே, தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியை வீழ்த்தியது கிராமத்து ஏழை மக்கள் அல்ல; நகரத்து மக்களும் வசதியானவர்களும் என்பதை ஜேம்ஸ் மெனோர் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார். 
2009-ஆம் ஆண்டு, மீண்டும் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி வெற்றி பெற்றது. அப்போது, ராகுல் காந்தி காங்கிரஸ் கட்சியை இளைஞர்களின் சக்தி கொண்டு புனரமைத்துவிட்டார் என்றும், அந்தக் கூட்டணிக்கு இளைஞர்களின் வாக்கு அதிகமாகக் கிடைத்தது என்றும் பல்வேறு கட்டுரைகளும் வெளிவந்தன; ஊடங்களிலும் விவாதங்கள் நடைபெற்றன. மேற்கூறிய கருத்துகளின் உண்மைத்தன்மை பற்றி அறிய "லோக் நிதி' புள்ளிவிவரங்களை வைத்து அலசிப் பார்த்து, காங்கிரஸ் கட்சிக்கு இளைஞர்களின் ஆதரவு என்பது குறைவாகவே இருந்துள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார். அதுமட்டுமல்ல, காங்கிரஸ் கட்சியை வலுப்படுத்த முடியாமல் திணறுவதை ராகுல் காந்தியே பல கூட்டங்களில் வெளிப்படுத்தியதையும் ஜேம்ஸ் மெனோர் விளக்கியுள்ளார். 
காங்கிரஸ் கட்சி மட்டுமல்ல, அதன் கூட்டணியில் இருந்த மற்ற கட்சிகளும் அதே நிலையில