Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2826064 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வான்மழை பேண்மின்! கவிஞர் ஜெயபாஸ்கரன் DIN Thursday, December 14, 2017 02:36 AM +0530 வான் மழையானது பூமியின் உயிர்கள் அனைத்துக்குமான நேரடி உறவாகத் தாரை தாரையாகத் தரைநோக்கி நீள்கிறது. உருண்டோடி வந்து ஒன்று கூடியும், ஒருங்கிணைந்தும் பயணிக்கிறது, தன் பயணப் பாதைகளையெல்லாம் உயிர்ப்பித்து உருவாக்கிச் செழிக்கச் செய்கிறது.
நீர் நிலைகள் என்பவை அந்தந்த பகுதி மண் பரப்புகளின் புவியியல் தன்மைகளுக்கு ஏற்ப, சிறிதும் பெரிதுமாகத் தானே அமைந்தவையாகவும், அப்படி அமைந்தவை மக்களால் ஒழுங்குப்படுத்தப்பட்டவையாகவும், சில இடங்களில் தேவையின் பொருட்டு சிறு சிறு அளவுகளில் உருவாக்கப்பட்டவையாகவும் அமைவதுண்டு. தமிழர்களின் மரபில் பல்லாயிரக்கணக்கான நீர்நிலைகள் அவ்வகையில் அமைந்தே பெயர் பெற்றன, மக்களுக்குப் பயன்பட்டன.
குறைந்து வரும் மழை நீரின் அளவு காரணமாகவே நீர் நிலைகளில் வறட்சி நிலவுகிறது என்கிற கருத்து உண்மைக்குப் புறம்பானதாகும். மறைந்து வரும் நீர் நிலைகளின் எண்ணிக்கையும், போக்கிடமின்றிக் கடலில் போய்ச் சேருகின்ற மழை நீரின் அளவு அதிகமாக இருப்பதுமே வறட்சிக்கான உண்மையான காரணங்களாகும்.
பெருமழை நாள்களில் தமிழ்நாட்டின் தலைநகரமாக விளங்கும் சென்னை படும்பாடுகள் விவரிக்க முடியாதவை. கடந்த 2015 டிசம்பர் பெருமழையில் மிக மோசமான நிலையைத் தொட்ட சென்னை மாநகரம், ஒவ்வொரு பருவமழைக்கும் நடுங்கியாக வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
பழங்காலச் சென்னையாக இருந்த பாரிமுனை மற்றும் வடசென்னையின் சில பகுதிகள் தவிர்த்து தென்சென்னை, மத்திய சென்னை என்பதெல்லாம் மிகப் பெரும்பாலும் வேளாண்மை நிலப்பரப்புகள் மீதே அமைந்தன. இன்றைய சென்னை நகரம், மொத்தம் 35க்கும் மேற்பட்ட ஏரிகளின் மீது அமைந்திருக்கிறது. 
மண்ணையே பார்க்க வாய்ப்பில்லாத வகையில் இன்றைய நமது சென்னை மாநகரம் தார்க்கலவை மற்றும் சிமெண்ட் கலவை கொண்டு தரைப்பகுதி முழுவதும் மெழுகப்பட்டிருக்கின்ற நிலையில், தரைக்குக் கீழே வடிகால் வசதிக்கான கால்வாய்கள் அனைத்தும் உடைபட்டும், அடைபட்டும், உருக்குலைந்தும் கிடக்கின்றன. இந்நிலையில் மழை நீர் எங்கேதான் போகும் என்பதுதான் இப்போதிருக்கிற பெருஞ்சிக்கலாகும். 
தற்போதைய அனைத்துக் கட்டடங்களிலும் மழை நீரை நிலத்தடி நீராக மாற்ற கொண்டுவரப்பட்ட திட்டம் இன்றைய நிலையில், கண்காணிப்பின்றியும் அக்கறையின்றியும் செயலிழந்துவிட்டது என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.
சென்னையின் பல லட்சக்கணக்கான, மிகப்பெரிய நிலப்பரப்புகளைக் கொண்ட கட்டடங்கள், தங்கள் வளாகத்தில் விழுகின்ற மழைநீரைச் சேமித்து வைத்துக்கொண்டு அந்த நீரை அந்தக்கட்டத்தின் பயன்பாடுகளுக்கே ஆண்டு முழுவதும் பயன்படுத்த முடியும். 
தனித்தனியாக இருக்கின்ற பெரிய பெரிய வீடுகளுக்கும், இது பொருந்தும். கட்டட பொறியியலில் இது சாத்தியமற்ற ஒன்றல்ல. 
அதிநவீனத் தொழில்நுட்ப வசதிகளை கொண்ட பெரிய பெரிய கட்டுமான நிறுவனங்களும், கட்டடங்களுக்குரிய நிறுவனங்களும் இது குறித்துச் சிந்தித்ததாகவோ, கவலைப்பட்டதாகவோ தெரியவில்லை. வந்து விழுகிற வருணபகவானைச் சேமித்து வைத்துப் பயன்படுத்திக் கொள்கிற வகையில், புதியதொரு வாஸ்து சாஸ்திர கலாசாரம் தகுதியுள்ள அனைத்துக் கட்டடங்களிலும் தொடங்கப்பட வேண்டும்.
சென்னை மட்டுமின்றி தமிழகத்தின் அனைத்து நகரங்களிலும், தொழிற்சாலைகளிலும், வாய்ப்புள்ள பிற பகுதிகளிலும் இப்படிச் செய்யமுடியும். 
தங்களுக்கு வேண்டிய தண்ணீரைப் பூமியில் இருந்து உறிஞ்ச வேண்டும், அரசாங்கம் கொடுக்க வேண்டும் அல்லது பணம் கொடுத்து லாரிகளில் வரவழைத்து, நிலத்தடித் தொட்டிகளில் ஊற்றி நிரப்பிக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற மூன்று நிலைகளுக்கு அப்பால், நமது கட்டடத்தில் விழுகிற மழை நீர் நமக்கானது என்கிற உணர்வோடு கோடிக்கணக்கான கட்டடங்களின் நிர்வாகங்கள் களமிறங்கி மழைநீரைச் சேமிக்கத் தொடங்கினால், நகரங்களின் தண்ணீர் பஞ்சம் பெருமளவில் நீக்கிவிடும்.
தங்களுக்கான தண்ணீருக்கு, அதுவும் நல்ல தண்ணீருக்கு மிகப்பெரிய தேவை இருக்கும்போது இதுபோன்ற திட்டங்கள் குறித்து அரசுகளும், அமைப்புகளும், மக்களும் இன்னும் தீவிரமாக சிந்தித்துச் செயல்படத் தொடங்காமல் இருப்பதைச் சூழலியல் போதாமை என்றே கருதத் தோன்றுகிறது. 
ஆற்றுமணல், கல்குவாரிகள், கிரானைட்கற்கள், பவளப்பாறைகள், தாதுமணல் போன்றவையல்ல, தங்கள் தலைமீது வலிய வந்து விழுகின்ற விசும்பின் துளி. மழை நீரே உண்மையான இயற்கை வளம் என்பது உணரப்பட வேண்டும்.
அரசுகளும், அமைப்புகளும், நிறுவனங்களும், தனி நபர்களும் ஒருங்கிணைந்து பல வழிகளில் மழை நீரைச் சேமித்தாக வேண்டிய அவசியம் இப்போது வந்துவிட்டது. 
நீர் நிலை பராமரிப்பிலும் சேமிப்பிலும் தமிழகம் பின்தங்கியும், செயலற்றுப்போயும், தோல்வியடைந்தும் பல பத்தாண்டுகளாகிவிட்டன. இந்நிலை மாற்றப்பட்டால்தான் அடுத்த தலைமுறைக்குக் குடிநீர் கிடைக்கும். தற்போதைய உடனடித் தேவை, மழை நீர் சேகரிப்பு மற்றும் சேமிப்புக்கான புதிய புதிய திட்டங்கள். அதற்கான புதிய புதிய அமைப்புகள். 
சமூக அக்கறையோடு சிந்திக்கின்ற புதிய வல்லுநர்களின் களச் செயல்பாடுகள், அரசின் ஆதரவு மற்றும் நிதி ஒதுக்கீடு போன்றவையே ஆகும்.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் நமக்கு வாழக்கற்றுக் கொடுக்க வருகிறது வான்மழை. அதை அலட்சியப்படுத்தித் தரம் தாழக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம் நாம். மாமழை போற்றுதும்! மாமழை போற்றுதும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/14/வான்மழை-பேண்மின்-2826064.html
2826062 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தொட்டில் குழந்தைத் திட்டமும் முதியோர் பாதுகாப்புச் சட்டமும் பெ. சிதம்பரநாதன் DIN Thursday, December 14, 2017 02:36 AM +0530 குழந்தைகள் நிராகரிக்கப்படுவதும் முதியோர் கைவிடப்படுவதும் நிகழக்கூடாத குரூர சம்பவங்கள். எதார்த்த வாழ்க்கையில் அவை நடந்துவிடக்கூடாது என்பதற்கான எச்சரிக்கையைச் செய்தவர் வள்ளுவப் பேராசான். அதனால்தான் "நன்றி' - "உதவி' என்ற இரு சொற்களை கலைச்சொல் நுட்பத்தில் இரு குறள்களில் அவர் கையாண்டுள்ளார்.
நன்றி - உதவி என்பவற்றை நாம் பொதுத்தளத்திற்கு நகர்த்திக்கொண்டு வந்துவிட்டதால், அவை பிறந்த வீட்டின் பீடினை இழந்து நிற்கின்றன. நன்றி என்பதைத் தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கொடுத்தவனுக்கும்கூடச் சொல்கிறோம். அலுவலகங்களின் விசாரணைப் பிரிவில் உதவி செய்வதற்காகவே நியமிக்கப்பட்டவர்கள் உண்டு. அவர்களுக்கும் நாம் நன்றிதான் சொல்கிறோம். நன்றி என்பதை வள்ளுவர் இவ்வாறு இளைத்துப்போன அர்த்தத்தில் கையாளவில்லை. 
தந்தை - மகன் உறவாக நன்றியை அவர் தகவமைத்துள்ளார். தந்தை தன் பிள்ளையைச் சான்றோனாகுமாறு வளர்க்க வேண்டும் என்பதில் தந்தைக்கு எவ்வித விதி
விலக்கும் அவர் தரவில்லை. பிள்ளைக்குரிய பின்னணியைத் தயார் செய்து தரவேண்டியது தந்தையின் கடமை. 
இப்படித்தான் வள்ளுவர் காலத்துச் சமுதாயம் வினையாற்றி வந்துள்ளது. தந்தை என்று வள்ளுவர் வரித்துள்ளதைத் தாய்க்கும் விரித்துக் கொள்வது எக்காலத்திற்கும் குறளைப் பொருத்தப்பாடுள்ளதாகச் செய்யும். 
இதேபோல, "மகனுக்கு' என்று வள்ளுவர் சொன்னதை "மகளுக்கும்' என்று கூடுதலாக்கிக் கொள்வதும் வள்ளுவருக்குப் பெருமை செய்வதுதான். 
"தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி அவையத்து / முந்தி யிருப்பச் செயல்' என்கிற சொற்களில் உள்ள தந்தையுடன் தாயையும் சேர்த்துப் பெற்றோர் எனலாம். மகனையோ, மகளையோ நன்கு திட்டமிட்டு வளர்த்தால்தான், அவர்களின் எதிர்கால வாழ்வு நல்வாழ்வாக அமையும். பிள்ளை வளர்ப்பு என்பது பிள்ளைகளின் சுயசிந்தனைக்கான கல்வியையும், நன்னடத்தைக்கான ஒழுக்கத்தையும் ஆரோக்கியத்திற்கான உணவையும், ஊட்டி வளர்ப்பதுதான். இக்கடமையைத்தான் "தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி' என்கிறார். 
தந்தைக்கான இக்கடமை மகனுக்கு மட்டுமாகப் பேசப்பட்டது அக்காலத்திய மரபு. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வள்ளுவர் பெய்துள்ள "நன்றி' எனும் சொல், காலம் செல்லச்செல்ல மெலிந்து போய்விட்டது.
தந்தை தமது மகனை ஆளுமையுள்ளவனாகத் தயாரிக்கத் தவறிவிட்டால், அப்பிள்ளை தறுதலையாகி விடலாம். இதனைக் கருதியே உரையாசிரியர்கள் நன்றி என்ற வள்ளுவரின் சொல் நீர்த்துப் போனதை உணர்ந்து, அதனைப் புடம்போட்டு, அதன் அசலைக் கண்டறிந்துள்ளார்கள்.
"நன்றி' என்ற சொல்லுக்குப் பரிமேலழகர் "நன்மை' செய்வது என்கிறார். முனைவர் மு.வ. "நல்லுதவி' என்கிறார். தமிழறிஞர் வ.சுப. மாணிக்கனாரும், வ.உ.சி.யும் "கடமை' என்கின்றனர். தேவநேயப் பாவாணர் "நன்மை' என்கிறார்.
நன்மை, நல்லுதவி, கடமை என்பவற்றில் "கடமை' என்றால் அதன் கனம் சற்றே கூடுதலாகிறது. காரணம், தந்தையினுடைய முக்கியப் பொறுப்பை அது சுட்டிக் காட்டுகிறது. அப்படிச் சுட்டிக்காட்டினால்தான், பிள்ளைகளின் முன்னேற்றத்திற்குப் தாய் - தந்தையர் பொறுப்பாளியாவார்கள். இல்லையெனில் பொறுப்பற்றவர்களாகி விடுவார்கள். 
இக்குறளில் உள்ள "அவையத்து முந்தியிருப்பச் செயல்' என்பது மகனை முதன்மைப்படுத்துவதற்காகத் தந்தை செய்யும் தீவிர முயற்சியானது உயர்வு நவிற்சியாக உள்ளது. வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிற "அவையம்' அறிவுடையார் சபைதான். 
ஒவ்வொரு தந்தையுமே தன் பிள்ளையை அந்த அறிவுடையார் அவையில் முதலாமவனாகச் செய்யவே ஆசைப்படுவர். எல்லாத் தந்தைகளும் அப்படிச் செய்வாரானால், எல்லா மகன்களுமே முதலானவர்களாகவே விளங்குவர். பண்புடையார் கூட்டத்தினரில் தங்கள் பிள்ளைகளை இடம்பெறச் செய்தாலே போதும், அதுவே தந்தை மகனுக்குச் செய்யும் உயர்வுதான். 
"நன்றி' என்பதன் மூலம், பிள்ளை வளர்ப்பைக் கட்டளையாகவே தந்தைமார்களுக்கு வள்ளுவர் பிறப்பித்திருக்கிறார். வகுப்பில் ஆசிரியர்கள் தருகிற கல்வி முறையைவிட, வீட்டில் பெற்றோர்கள் செய்யும் வளர்ப்பு முறையே சமூக நேயத்தை வளர்க்கக்கூடியது. 
நன்றி என்ற சொல்லை வள்ளுவர் வேறு சில சூழ்நிலைகளிலும் கையாண்டுள்ளதைத் திருக்குறளில் பரவலாக - குறிப்பாக "செய்நன்றியறிதல்' அதிகாரத்தில் காணலாம்.
வள்ளுவப் பேராசான் சொல்லுகின்ற "செய்நன்றி', தந்தை மகனுக்குச் செய்கிற நன்றியல்ல. தெரிந்தவர்கள் மத்தியில் பரிமாறிக் கொள்கிற பொது உதவி அது. அந்த உதவியை மறப்பவர்களைச் "செய்நன்றி கொன்றவர்" என்றும், அவருக்கு உய்வில்லை என்றும் சபித்திருக்கிறார்.
மூன்றாம் நபர் செய்த உதவியை மறந்து விடுபவரையே சபிக்கிற வள்ளுவர், தந்தை செய்த உதவியை மறந்துவிடுகிற மகனைச் சபிக்காமல் விடுவாரா? அதனால்தான், "நன்றி மறப்பது நன்றன்று' என்றும் கூறியுள்ளார். 
இதேபோல இன்னொரு குறள், "மகன்தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி இவன்தந்தை / என்நோற்றான் கொல் எனும் சொல்' இக்குறளில் உள்ள "உதவி' என்பது இக்காலத்திய உதவியாக இருக்க முடியாது. 
பெற்றோருக்குப் பிள்ளைகள் செய்ய வேண்டிய உதவி என்பது மூன்றாம் நபர் செய்யும் உதவி அல்ல. இதனைக் கடமை என்றால் இதன் கனம் கூடுகிறது. அந்த உதவியைக் "கைம்மாறு' என்றால் பிள்ளைகள் திருப்பிச் செலுத்தக் கடமைப்பட்டவர் ஆகிறார்கள். 
முதுமைக் காலத்தில் பெற்றோர்களுக்கு நிறைய உதவிகள் அவசியம். பணம் செலுத்தியும் இவ்வுதவிகளைப் பெற முடியும். அதில் அர்ப்பணிப்பில்லை. அது வேலைக்காரர்களால் சம்பளத்துக்காகச் செய்யும் உதவி. அதன் வாணிபத் தன்மை கவனத்திற்குரியது. இந்த உதவிகளைச் செய்பவர் எவரும், சம்பந்தப்பட்ட வயோதிகரிடமிருந்து எந்தப் பலனையும் பெற்றவர்கள் அல்ல. 
இவர்களின் உதவி இரண்டாம் தரமானது. அப்படியானால், அசலான உதவியை, தள்ளாத காலத்தில் பிள்ளைகள்தான் தந்தைக்குத் தரமுடியும். காரணம், தந்தையால்தான் அந்த மகன் உருவாக்கப்படுகிறான். 
வள்ளுவரின் "உதவி' என்ற சொல் தேய்மானமாகியுள்ளதை உணர்த்த உரையாசிரியர்கள் அதனைக் "கைம்மாறு' என்று காட்டியுள்ளது சிறப்பானது. இக்கைம்மாறை பிள்ளைகள் செய்யத் தவறுவார்
களானால், அப்பெற்றோர்கள் ஆதரவற்றவர்களாவர்; பரிதாபத்திற்குரியவராவர். 
பிள்ளைகள்மீது பெற்றோர் வைக்கிற பாசம் இயல்பானது. ஆனால், பிள்ளைகளின் பாசம் அப்படிப்பட்டது அல்ல. தங்களின் சொந்தப் பிள்ளைகளின்மீது அதிகப்பாசம் இருக்கும். 
அதே பாசம் அவர்களின் பெற்றோர்களின்மீது இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். பெற்றோர்களைப் பிள்ளைகள் அலட்சியப்படுத்துவதற்கான உளவியல் காரணம் இதுதான். 
பெற்றோருக்கு இக்கைம்மாறுகளைப் பிசகாமல் செய்கிற நல்ல பிள்ளைகளை "இப்பிள்ளையைப் பெறுவதற்கு இவனுடைய பெற்றோர் என்ன புண்ணியம் செய்தனரோ' என்றே எல்லோரும் வியப்பார்கள். கைவிடப்பட்ட பெற்றோர்களைப் பார்த்து, "இவர்கள் என்ன பாவம் செய்தார்களோ' என்றுதான் கூறுவார்கள்.
வள்ளுவர் கையாண்டுள்ள "உதவி' என்ற சொல்லுக்குக் "கைம்மாறு' என்று முதலில் உரை கண்டவர் பரிமேலழகர். மு.வ.வும், தேவநேயப்பாவணரும் "கைம்மாறு' என்றே கூறுகின்றனர். வ.சுப. மாணிக்கனாரும், வ.உ.சி.யும் கைம்மாறுக்கு மாற்று நாணயமாகக் "கடமை' என்கின்றனர். 
இவ்விரு குறள்களில் தந்தை - மகன் உறவை, நன்றி - உதவி என்ற இரு சொற்களின் வழியாக வள்ளுவர் அடர்த்திப்படுத்திக் காட்டியுள்ளதைத் தற்காலத்துக்குத் தகுந்தாற்போலக் கையாள்வதற்கு, 
அவற்றை மேலும் விபரப்படுத்திக் கொள்வது தவறாகாது. இதேபோல தந்தை - மகன் என்பதைத் தாய் - மகள் என விரிவாக்கிக் கொள்வதும் வள்ளுவ நெறிக்கு விரோதமாகாது. 
"முந்தியிருப்பச் செயல்' என்கிற தொடரையும் "எந்நோற்றான் கொல்' என்கிற தொடரையும் உயர்வு நவிற்சியாக உணர்வோமானால், அக்குறள்களுக்குள் ஆழ்ந்திருக்கும் கவிஉளத்தையும் அனுபவிக்கலாம்.
ஒரு பாவமும் அறியாத பச்சை மண்ணைப் பெற்ற தாயே குப்பைத் தொட்டியிலோ, பொது இடத்திலோ வீசிவிட்டுச் சென்றதால்தான் நிராகரிக்கப்பட்ட அக்குழந்தைகளை வளர்க்கத் தொட்டில் குழந்தைத் திட்டத்தை அரசு அமல்படுத்தியது.
இத்தகைய ஊதாரி மனிதர்கள் உலவுகிற ஒரு சமுதாயத்தில், வள்ளுவப் பேராசான் எண்ணியதைப்போல, தந்தை மகனுக்கு ஆற்றும் நன்றி கடைப்பிடிக்கப்படுவதாக எப்படி நம்ப முடியும்?
தோள்மீதும் மார்மீதும் சுமந்து வளர்த்த தாய் தந்தையை அவர்களின் மகனே சரிவரக் கவனிக்காமல் அநாதை இல்லத்திற்கு அனுப்புவது அன்றாட நிகழ்வு. 
முதிய வயதில் பெற்றோர்களை இப்படிக் கைவிடக்கூடிய பாசமற்ற பிள்ளைகள்மீது, அப்பெற்றோர்கள் காவல் நிலையத்தில் புகார் தருவதற்கும், நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுப்பதற்கும் சட்டம் இப்போது சாதகமாக உள்ளது. இச்சட்டம் ஒன்றே போதும், "மகன் தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி'யின் அவலட்சணத்தை நாம் அறிந்து கொள்வதற்கு.
நன்றி - உதவி என்ற சொற்கள் வள்ளுவர் காலத்து அர்த்த அடர்த்தியை 
இழந்து விட்டதற்கு, வள்ளுவரல்ல காரணம். வளர்ப்பு முறைதான் காரணம். அதனால்தான் தொட்டில் குழந்தைத் திட்டமும் முதியோர் பாதுகாப்புச் சட்டமும் உருவாகியுள்ளன என்பதை உண்மையென உணரவேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/14/தொட்டில்-குழந்தைத்-திட்டமும்-முதியோர்-பாதுகாப்புச்-சட்டமும்-2826062.html
2825333 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பூனை புலியாகிவிடாது! சா. கந்தசாமி DIN Wednesday, December 13, 2017 02:28 AM +0530 எழுதி அச்சிடப்பட்ட புத்தகம் பொதுவெளிக்கானது. அந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கிற எவரும் தன் கருத்தைச் சொல்ல உரிமை இருக்கிறது. சாதகமாகத்தான் கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்பது கட்டாயம் கிடையாது. பாதகமாகவும் கருத்து சொல்ல உரிமை இருக்கிறது.
ஒரு புத்தகம் வன்முறையைத் தூண்டுகிறது; சமயங்களுக்கிடையில் பகைமையை உண்டாக்குகிறது; ஆபாசமாக இருக்கிறது; பெண்களை இழிவுப்படுத்துகிறது என்று வாசகர்களுக்குப் படுமானால், எதிர்த்து குரல் கொடுக்க எல்லாவிதமான உரிமைகளும் இருக்கிறது. அந்தக் கடும் விமர்சனத்தில் நியாயம் இருக்கிறது என்றுபடுமானால் அரசு அந்தப் புத்தகத்தின் மீது தடை போடுகிறது; புழக்கத்தில் இருக்கும் புத்தகங்களைப் பறிமுதல் செய்கிறது.
எந்த நாட்டிலும் குடிமக்களுக்குக் கட்டற்ற சுதந்திரம் என்பது இல்லை. அரசியல் சாசனத்தால் கொடுக்கப்பட்ட சுதந்திரம்தான் இருக்கிறது. அதில் அடிப்படையாக இருப்பது பேசும் சுதந்திரம்; எழுதும் சுதந்திரம். சுதந்திரம் என்பது பூரணமாக வரையறுக்க முடியாதது. சொல்லப்படும் சொல்லில் இருந்து, சொல்லப்படாததையும் உள்ளடக்கிக் கொண்டுள்ளது. எனவே, சில நேரங்களில் சரியாகவும், பல நேரங்களில் தவறாகவும் அர்த்தம் செய்து கொள்ளப்படுகிறது. எனவேதான் ஒரு புத்தகம் சிறப்பானது என்று பாராட்டி, பரிசு வழங்கப்படுகிறது. அதுபோலவே மோசமான புத்தகம், எங்கள் மாண்புகளை குலைக்கிறது; எங்கள் பெண்களை அவதூறு செய்கிறது; அதனை அரசாங்கம் தடை செய்ய வேண்டும் என்று போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன.
ஒரு புத்தகம் உன்னை பாதிக்கிறது என்றால், உன் சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்களை நிந்தனை செய்கிறது என்றால், அந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்காதே. கைகளில் கிடைத்தால் தூக்கி எறிந்து விடு. உனக்கு விருப்பமானதை மட்டும் படி என்று அறிவுரை வழங்குவது அடாவடித்தனம்.
ஒரு வாசகனின் தனிப்பட்ட விருப்பம், எதிர்ப்பு என்பனவற்றின்படி ஒரு புத்தகம் எதிர்க்கப்படுவதில்லை. ஒற்றை மனிதன் தன் சமூகத்தின் குரலாகப் பேசுகிறான். அந்தப் பொதுப் பண்பே கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது.
எழுதும் எழுத்தாளன், சமூகப் பொறுப்பு கொண்டவனாக எல்லோரையும் ஒன்றாகப் பாவித்து எழுதுகிறவனாகச் சமூகம் கருதுகிறது. சமூகத்தின் நம்பிக்கையைப் பொய்ப்பிக்கும் விதமாக பழக்கவழக்கங்களுக்குப் புது அர்த்தம் கற்பித்து நிந்தனை செய்யும் விதமாக எழுதிப் பணம் சம்பாதிக்க; பரிசுகள் வாங்க முயலும்போது பிரச்னைகள் வருகின்றன.
அசலான எழுத்தாளன் தன் கருத்துக்கும், படைப்புக்கும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று சமூகம் நெடுங்காலமாக நம்பிக்கொண்டு வருகிறது. அந்த நீண்ட வரலாற்றில்தான் புதிய நூல்களை, படைப்புகளைப் பார்க்கிறது. அந்த நம்பிக்கையை எழுத்தாளனே பொய்ப்பித்து, புகலிடம் தேடி ஓடுகிறபோது சமூகம் ஏமாற்றப்பட்டதாகக் கருதுகிறது. அது அற்பர்கள், கோழைகள் வழக்கமாகச் செய்யும் காரியம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போய்விடுகிறது.
சமூகத்தில் இருந்துதான் எழுத்தாளன் வருகிறான். அதோடு அவன் எங்கிருந்தோ வந்த அறிவு ஜீவி இல்லை. சமூகத்தில் ஏற்படும் பிரச்னைகளைவிட, தனக்கு ஏற்படும் பிரச்னைகளை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான் என்பதுதான் முக்கியம். சமூகம் தவறான பிரச்னைகளில் சிக்க வைத்தாலும், தைரியமாக எவ்வாறு 
நடந்து கொள்கிறான் என்று சமூகம் பார்க்கிறது. ஏனெனில், சமூகம் அறிந்த எழுத்தாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள், சமூக சீர்திருத்தவாதிகள் தன்னந்தனியாகவே போராடியிருக்கிறார்கள்.
அவர்களில் சிலர் நாடு கடத்தப்பட்டார்கள்; பலர் தன்னைத்தானே நாடு கடத்திக் கொண்டார்கள். சிறைக்கும், சாவுக்கும் சிலர் ஆட்பட்டார்கள். ஆனால், அவர்கள் ஒருபொழுதும் எழுதியதற்காக மன்னிப்புக் கேட்கவில்லை. அரசிடம், சமூகத்திடம் மண்டியிடவில்லை.
சமூகத்தின் மனசாட்சியாகவே இருந்தார்கள். எதிர்ப்பு இலக்கியம் என்பது தமிழில் நீண்ட நெடிய மரபு கொண்டது. அது ஓர் எழுத்தாளன் படைப்பு சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையும் சம்பந்தப்பட்டது. கவி சக்கரவர்த்தி என்று கொண்டாடப்படும் கம்பர்க்கு, சோழ மன்னனோடு முரண்பாடு ஏற்பட்டது. அது படைப்பு சம்பந்தப்பட்டதா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், கம்பர் மன்னனிடம் பணிந்திருக்கவில்லை.
'மன்னவனும் நீயோ, வளநாடும் உனதோ' என்று கேட்டுவிட்டு வெளியில் போய்விட்டார். இது கல்லூரிகளில் பாடமாகப் போதிக்க, பட்டிமன்றங்களில் பேசி களிக்கக் கூடியதில்லை. எழுத்தாளன் சுயமரியாதை, தன்மானம் பற்றியது.
மகாகவி பாரதியார் 'இந்தியா' பத்திரிகையில் எழுதிய அரசியல் கட்டுரைகளுக்காக அவர் மீது தேசத் துரோக வழக்குப் போட்டு, சிறையில் அடைக்க அரசு நடவடிக்கைகள் எடுத்துக்கொண்டு வந்தது. எழுத சுதந்திரமில்லாத நாட்டில் வாழ வேண்டாமென்று பிரெஞ்சு காலனியாக இருந்த புதுச்சேரிக்குத் தன்னைத்தானே நாடு கடத்திக் கொண்டார்.
எழுத்தாளர்கள் தன்னைத்தானே நாடு கடத்திக்கொள்வது என்பது, அரசுக்கு எதிராகப் போராடுவது மாதிரிதான். பிரெஞ்சு மொழியின் மகத்தான எழுத்தாளர் விக்டர் யூகோ. லூயிஸ் நெப்போலியன் அதிரடி நடவடிக்கைகள் வழியாக ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி கொண்டான். சர்வாதிகார ஆட்சி ஏற்பட்டது. ஒரு சர்வாதிகாரி நாட்டில் தன்னால் வாழ முடியாதென்று விக்டர் யூகோ தன்னைத்தானே நாடு கடத்திக்கொண்டு 'கொரன் சீ' என்ற பிரிட்டீஷ் தீவில் பதினைந்து ஆண்டுகள் எழுதிக் கொண்டும், படித்துக் கொண்டும் இருந்தார். சர்வாதிகாரியான மன்னன் இறந்துபோனதும் நாடு திரும்பினார். பிரெஞ்சு மக்கள் பெரும் திரளாகக் கூடி அவரை வரவேற்றார்கள்.
சுதந்திரம் விரும்பிகள் எல்லாக் காலத்திலும் ஒரே மாதிரிதான் இருந்திருக்கிறார்கள். கால வேறுபாடு எல்லாம் கிடையாது.
சுதந்திரம் என்பதன் பூரணத்துவத்தை அறிந்தவர்கள் எதன் பொருட்டும் அடிமையாவதில்லை. ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மக்கள் சுதந்திரம் விரும்பிகளைக் கொண்டாடுவதற்குக் காரணம், அவர்கள் எல்லோருடைய சுதந்திரத்தின் பாதுகாவலர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதால்தான். அவர்கள் தன்னைத்தானே நாடு கடத்திக் கொள்வது என்பது அதிகாரத்தின் மீதான வெறுப்புதான். எல்லாவிதமான அதிகாரத்தையும் எதிர்க்கும் அவர்கள் அராஜகவாதிகள் இல்லை. இயற்கையான சட்டத்திற்குப் பணிந்து எல்லோரும் இன்புற்றிருக்கத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள்.
சுதந்திரம் என்பது இன்னொருவர் கொடுக்கக்கூடியது இல்லை. அது அரசியல் சாசனத்தில் எழுதப்பட்டு இருக்கிறது என்பதால் கிடைத்ததில்லை. அது இருக்கிறது. எனவே, எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எழுதப்படாத காலத்தில் இருந்தே மக்கள் சுதந்திரத்தைப் பேணிக் காக்கப் பலரும் தன்னுயிர் இழந்திருக்கிறார்கள். உலக வரலாற்றில் ஜீவிக்கக் கூடியவர்கள் என்றால் அவர்கள்தான்.
சுதந்திரத்தைப் பறிக்கின்ற அரசுகள் இருப்பதுபோல, விற்கின்ற தலைவர்கள், எழுத்தாளர்கள், அரசியல்வாதிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நிறைய பேசுகிறார்கள், ஊடகங்களில் நேர்காணல் கொடுக்கிறார்கள், பத்திரிகைகளில் பக்கம் பக்கமாக எழுதுகிறார்கள். இணையம் வந்துவிட்டதால் ஆள் வைத்து சுட்டுரையில் கருத்து சொல்கிறார்கள். சிலர் ஏற்கெனவே சொல்லப்பட்ட நல்ல கருத்துகளை புதிய மொழியில் சொல்கிறார்கள்.
கருத்து, சுதந்திரம் என்பது பழையது, புதியது என்பது கிடையாது. அவை ஒருபொழுதும் பழையதாவது இல்லை. எந்த மொழியில் சொல்லப்பட்டாலும், எந்த மொழியில் எழுதப்பட்டாலும் அது மானிட சமூகம் முழுவதற்கும் உரியதாக இருக்கிறது. அதற்குப் பங்கம் வருகிற போதெல்லாம் படைப்பு எழுத்தாளர்கள், தத்துவ ஞானிகள் எளிதாகப் புறந்தள்ளச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதாவது எதிர்த்தெழுத சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.
ஒரு நாடு எத்தனைதான் செல்வ வளம் கொழிக்கும் நாடாக இருந்தாலும் சரி, மக்களுக்குச் சுதந்திரம் இல்லையென்றால் அது அப்பட்டமாக வறுமையுற்ற நாடு. மனித வளமற்ற நாடு. மனிதர்களின் இயற்கையான குணங்களில் முதலில் இருப்பது தன்னலம் இல்லை, பொதுநலந்தான். அதனைப் பேணிக் காக்கவே எழுதுகிறார்கள்; பேசுகிறார்கள்.
எதிர்ப்பு இலக்கியம் என்பது அராஜகம் புரிய, அவதூறு செய்யக் கூடியதில்லை. அதற்காகக் கூட்டம் போடுவதும், நீதிமன்றம் சென்று வழக்காடுவதும் கிடையாது. எதிர்ப்பு இலக்கியம் ஏற்கெனவே சொல்லப்பட்டது; அங்கீகாரம் பெற்றது என்பதற்காக மூடத்தனத்தையோ, மக்கள் மீது அதிகாரம் செலுத்துவதையோ ஏற்பதில்லை. அது மக்களை இணைந்து வாழச் சொல்வது; ஒற்றுமை காண வைப்பது. அதுதான் பன்முகக் கலாசாரம். பன்முகக் கலாசாரம் என்பது மனிதர்களின் கலாசாரம். அது பழையதோ; தோற்றுப்போன தத்துவமோ கிடையாது. ஆனாலும் அதைத் தோற்கடிக்கத் தன் கலாசாரமே உயர்ந்தது; மேன்மையானது என்று தனிப்பட்ட ஆள்களும், அரசுகளும் செயல்படுவதும் தொடர் நிகழ்வாகவே இருந்து வருகிறது.
ஒன்றுபோல் உருவத்தில் இருக்கும் மனிதர்கள் மகாபுத்திசாலிகள். தங்களை - தங்கள் நாட்டை, தங்கள் குடும்பப் பாரம்பரியத்தை நிலைநிறுத்துக் கொள்ளவும் அது நீடுழி இருக்க வேண்டுமென்ற பேரவாவும் கொண்டவர்கள். அதற்காகத் தெரிந்தும், தெரியாமலும் பல்வேறு காரியங்கள் செய்வார்கள். அதனை வேர் அறுக்க எழுதப்படுவதுதான் எதிர்ப்பு இலக்கியம். அது வெறுப்பில் உருவானது இல்லை. மானிட வர்க்கத்தின் மீது கொண்ட மாசற்ற பரிவால் ஏற்பட்டது. எல்லோருடைய சுதந்திரத்தையும் நிலைநாட்ட எழுதப்படுவதாகும். அசலான படைப்பு எழுத்தாளர்களுக்கு இவர் தன்னவர், இவர் அந்நியர் என்ற பாகுபாடும் கிடையாது. மானிடப் பரப்பு முழுவதும் அவர்களுக்குச் சொந்தம். அதுவே எதிர்ப்பு இலக்கியத்தின் அடிப்படை.
எதிர்ப்பு இலக்கியம் என்பது எதிர்மறையான அர்த்தம் கொண்டது. சொல்லப்பட்டதன் வழியாகச் சொல்லப்படாததை அறிய வைப்பது. எனவேதான் அசல் எழுத்தாளர்கள் தத்துவஞானிகள் அதில் இயல்பாகவே சேர்ந்துகொண்டு விடுகிறார்கள். எதிர்ப்பு இலக்கியத்திற்கு அங்கீகாரம் இருக்கிறது. அதனை முன்னிறுத்தி பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டு எழுதினால் சர்வதேச அளவில் கவனிப்பு பெறலாம், பரிசுகள், பாராட்டுகள் பெறலாம் என்று சிலர் எல்லா நாடுகளிலும் கிளம்பி இருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் பெண்களை இழிவுபடுத்துவது; அவர்கள் மாண்புகளை நிந்தனை செய்வது, பழக்க வழக்கங்களைப் பரிகாசம் செய்வதுபோல சில காரியங்கள் செய்கிறார்கள். அவற்றில் பிரச்னைகள் வந்தால் ஓடி மறைந்துபோய் விடுகிறார்கள்.
எதிர்ப்பு இலக்கியம் என்பது எழுதப்படுவது, சொல்லப்படுவது மட்டுமல்ல. வாழ்க்கையும் எதிர்ப்பு இலக்கியந்தான். சாக்ரடீஸ் தன் வாழ்நாளில் ஒருவரிகூட எழுதவில்லை. ஆனால், அவர்தான் எதிர்ப்பு இலக்கியம் என்பதில் அறியப்பட்ட முன்னோடி.
புலி பூனையின் குடும்பத்தைச் சார்ந்தது. ஆனால், பூனையால் ஒருபொழுதும் புலியாகிவிட முடியாது. அது எதிர்ப்பு இலக்கியத்திற்கும் பொருந்திப் போய் விடுகிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/13/பூனை-புலியாகிவிடாது-2825333.html
2824612 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மீண்டு வருமா மீனவர் வாழ்வு? உதயை மு.வீரையன் DIN Tuesday, December 12, 2017 01:38 AM +0530 உலகெங்கும் பரந்து விரிந்த கடலின் பிள்ளைகளாகக் கருதப்படும் மீனவர்களின் வாழ்க்கையைப் போற்றும் விதமாகவே உலக மீனவர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. அந்த நாள் நவம்பர் 21 என்பதுகூட அவர்களுக்கே மறந்து போனதுதான் வேதனை. தமிழ்நாட்டில் மீனவர்கள் நிலை என்ன? அலைகளுக்கும், புயலுக்கும், சூறாவளிக்கும் அஞ்சியவர்கள் இப்போது இலங்கை கடற்படைக்கு அஞ்சியே வாழ வேண்டியிருக்கிறது.
தினமும் மீனவர்கள் எல்லை மீறியதாகக் கூறி அடித்து விரட்டுவதும், கைது செய்வதும் தொடர்கதையாகி விட்டது. அவர்களின் வாழ்வாதாரமாகக் கருதப்படும் படகுகளைப் பறித்தெடுப்பதும், அவர்களது வலைகளை அறுத்தெறிவதும், அவர்கள் பிடிக்கும் மீன்களைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டு போவதும் தொடருமானால் அவர்கள் வாழ்வது எப்போது?
இந்நிலையில், இந்தியக் கடலோரக் காவல் படையினரே ராமேசுவரம் மீனவர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியிருப்பது மிகுந்த வேதனையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பாதுகாப்பு கொடுக்க வேண்டிய சொந்த நாட்டுக் கடற்படையே துப்பாக்கிச் சூடு நடத்திய நிகழ்வு கடந்த நவம்பர் 13 அன்று, ராமேசுவரத்திலிருந்து 4 கடல் மைல் தொலைவில் இந்தியக் கடல் எல்லைக்குள் நடந்துள்ளது.
மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்த தமிழக மீனவர்கள் மீது ரோந்துப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த இந்தியக் கடலோரக் காவல் படையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி வலைகளைச் சேதப்படுத்தியதோடு, ஹிந்தியில் பேசச் சொல்லித் தாக்குதல் நடத்தியுள்ளனர். இந்தத் துப்பாக்கிச் சூட்டில் 5 பேர் படுகாயம் அடைந்துள்ளனர்.
இதுநாள் வரை இலங்கைக் கடற்படையினர்தான் தமிழ் மீனவர்களைச் சுட்டுக் கொன்றனர். இப்போது இந்தியக் கடலோரக் காவல் படையினரும் தாக்குதல் நடத்தத் தொடங்கியுள்ளனர். இந்த நிகழ்வு பற்றி மண்டபம் காவல்துறையினர் வழக்குப்பதிவு செய்துள்ளனர். ஆனால், இந்தியக் கடலோரக் காவல்படையினர் தாக்குதல் எதுவும் நடத்தப்படவில்லை என அறிக்கை வெளியிட்டு மறுத்துள்ளனர்.
மீனவர் நலச்சங்கத்தின் தலைவர் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த பொதுநல மனுவில் கடந்த 1983-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின் தமிழக மீனவர் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களில் இதுவரை நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பலியாகியுள்ளனர்.
இந்த நிகழ்வு பற்றி விசாரிக்க மத்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகம் சிறப்பு விசாரணைக்குழு அமைக்கவும், பாதிக்கப்பட்ட மீனவர்களின் குடும்பங்களுக்கு உரிய இழப்பீடு வழங்கவும், மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாக்க உரிய நடவடிக்கை எடுக்கவும் உத்தரவிட வேண்டும் என அந்த மனுவில் கோரியுள்ளார்.
இந்த மனுவை ஏற்ற தலைமை நீதிபதி இந்திரா பானர்ஜி மற்றும் நீதிபதி எம்.சுந்தர் அடங்கிய அமர்வு, இந்த வழக்கை துணைக் காவல்துறை கண்காணிப்பாளருக்குக் குறைவில்லாத அதிகாரம் கொண்ட அதிகாரிகள் விசாரிக்கவும், பாதிக்கப் பட்டவர்களின் குடும்பங்களுக்கு உரிய இழப்பீடு வழங்கவும் உத்தரவிட்டு, இந்த வழக்கை நீதிபதிகள் முடித்து வைத்தனர்.
மீனவர்களின் தாய்வீடாக இருந்த கச்சத்தீவை எடுத்து இலங்கைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, அப்போது எடுத்த உடன்பாடுகளையும், ஒப்பந்தங்களையும் உதாசீனம் செய்யலாமா? இலங்கை கடற்படையின் அட்டூழியங்களால் தமிழக மீனவர் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாகி விட்டது.
117க்கும் மேற்பட்டவர்கள் யாழ்ப்பாணச் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களை நம்பி வாழும் குடும்பங்களின் நிலை என்ன? தந்தைமாரை 
இழந்து தவிக்கும் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்ன? தாய்மார்களின் கண்ணீருக்கு விடை என்ன?
உலகமயமாக்கல் கொள்கை இந்தியாவில் அமல்படுத்தியபோது பாரம்பரிய மீனவர்களின் உரிமைகளும் பறிபோய்க் கொண்டிருக்கின்றன. 2004 சுனாமியின் பேரழிவிற்குப் பிறகு மீனவர் பாதுகாப்பு என்ற பெயரால் ஒழுங்குமுறைச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. இதனால் அவர்களின் கடலோரம் வாழும் உரிமைகளும் பறிபோய்க் கொண்டிருக்கின்றன.
தமிழகக் கடற்கரை 1076 கி.மீ. நீளம் கொண்டது. இந்தக் கடல் வளத்தை நம்பி 608 மீனவக் கிராமங்களும், 11 லட்சத்துக்கும் அதிகமான மீனவர்களும் உள்ளனர். கடந்த ஆண்டு கணக்கின்படி 6.69 லட்சம் டன் மீன்பிடிப்பு தமிழ்நாட்டில் நடந்துள்ளது. அந்நியச் செலாவணியாகப் பல்லாயிரம் கோடி ஈட்டப்பட்டுள்ளது.
இந்தியக் கடற்கரையான 7516 கி.மீ. நீளத்தில் 1076 கி.மீ. நீளமுள்ள தமிழகக் கடற்கரை நாட்டிலேயே இரண்டாவது கடல் வளத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஆட்சியாளர்களின் கவனிப்பு மற்றும் பராமரிப்பு போதுமான வகையில் இல்லாமையால் தமிழக மீன்பிடித் தொழில் 5ஆவது இடத்திற்குத் தள்ளப்பட்டது. தமிழகத்தை விடப் பாதியளவு நீளம் கொண்ட கேரள மாநிலம் இந்திய அளவில் முதலிடம் பெற்றுள்ளது. கடந்த 1983ஆம் ஆண்டு முதல் தொடரும் இலங்கைக் கடற்படைத் தாக்குதலிலிருந்து தமிழக மீனவர்களைக் காக்க மத்திய, மாநில அரசுகள் தவறிவிட்டன. இந்திய, இலங்கை அரசுகளின் பேச்சு வார்த்தைக்குப் பிறகு தாக்குதல்கள் தீவிரமடைந்துள்ளன.
அந்த நேரங்களில் தமிழக அரசு மத்திய ஆட்சியாளர்களுக்குக் கடிதம் எழுதுவதும், மத்திய அரசு மெளனம் சாதிப்பதும் இலங்கை ஆட்சியாளர்களுக்கு வசதியாகப் போய்விட்டது. தங்களது பொறுப்புகளை மறந்துவிட்டு இரண்டு நாட்டு மீனவர்களும் பேசித் தீர்வுகாண வேண்டும் என்று இரு நாடுகளும் ஒதுங்கிக் கொள்வது என்ன நியாயம்?
தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் மக்கள் தொகையில் 30 விழுக்காடு உள்ளனர். பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள அவர்களை பட்டியல் சாதியிலோ அல்லது பழங்குடி சாதியிலோ சேர்க்க வேண்டும் என மண்டல் குழு மத்திய அரசுக்குப் பரிந்துரை செய்துள்ளது. ஆனால், இது இதுவரை தேர்தல் கால வாக்குறுதியாகவே இருந்து வருகிறது. இது பற்றி ஆவன செய்ய வேண்டும்.
தமிழக மீனவர் பிரச்னைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காணவே பிரதமர் விரும்புகிறார் என்று மத்திய கப்பல்துறை இணையமைச்சர் பொன். ராதாகிருஷ்ணன் கூறியுள்ளார். விரும்பினால் மட்டும் போதுமா? ஆட்சிக்கு வந்து இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் எந்தவித முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை என்று மீனவர்கள் முணுமுணுப்பது செவிகளில் விழவில்லையா?
இந்திய கடல் எல்லையைப் பாதுகாக்க கடலோரக் காவல்படையினர் 20 ரோந்துக் கப்பல்களில் தீவிரக் கண்காணிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். இதில் 1984-ஆம் ஆண்டு தயாராகி 1988-ஆம் ஆண்டு கடலோரக் காவல்படையில் இணைக்கப்பட்ட வருணா கப்பல் சுமார் 30 ஆண்டுகள் பணியாற்றி, கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் ஓய்வுபெற்றது.
இந்தியப் பெருங்கடல் மற்றும் வங்காள விரிகுடா பகுதிகளில் கடல்சார் குற்றங்களைத் தடுக்கும் நடவடிக்கையில் இலங்கை காட்டிவரும் ஈடுபாட்டுக்காக, அந்நாட்டுக் கடற்படையிடம் வருணா ரோந்துக் கப்பலை பரிசாக அளிக்கவுள்ளதாக மத்திய அரசு அண்மையில் அறிவித்திருப்பது தமிழக மீனவரிடம் கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
இந்திய அரசிடம் இலங்கை அதிபர் விடுத்த வேண்டுகோளுக்கு இணங்க இந்தியக் கடலோரக் காவல்படையினரால் பயன்படுத்தப்பட்ட வருணா ரோந்துக் கப்பலை இலங்கை கடற்படை நன்கொடையாகப் பெற்றுக் கொள்வது என இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் நடந்த அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் ஒருமனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது.
இலங்கைக்கு இலவசமாக ரோந்துக் கப்பலை அளிப்பதற்குத் தமிழக மீனவர்களிடையே கடும் எதிர்ப்பு எழுந்துள்ளது. தனது சொந்த நாட்டு மீனவர்கள் மீதே தாக்குதல் நடத்துவதற்கு இலங்கைக் கடற்படைக்கு இலவசமாக ரோந்துக் கப்பலை வழங்கும் மத்திய அரசின் செயலை மீனவர் இயக்கங்கள் கண்டித்துள்ளன.
இலங்கைக் கடற்படையினரின் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு இதுவரை 500க்கும் மேற்பட்ட தமிழக மீனவர்கள் உயிர் இழந்துள்ளனர். ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் படுகாயமடைந்து உடல் உறுப்புகளை இழந்துள்ளனர். எனவே இலங்கைக்கு வருணா ரோந்துக் கப்பலை வழங்கக்கூடாது என்றும், அந்தக் கப்பலை தமிழக மீனவர்களின் பாதுகாப்புக்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் மீனவர்கள் கோரிக்கை வைத்துள்ளனர். மத்திய அரசு பரிசீலனை செய்யுமா?
கடலில் தங்களுக்கு ஏற்படும் தொழில் சார்ந்த பல உலகளாவிய பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணும் நோக்கில் 1997ஆம் ஆண்டு 42 நாடுகளைச் சேர்ந்த மீனவப் பிரதிநிதிகள் தில்லியில் கூடி விவாதித்தனர். அதன் முடிவில் உலக மீன்பிடித் தொழிலாளர் பேரவை உருவாக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் மீனவர்களுக்கு எதிராக அரசுகள் கொண்டு வரும் திட்டங்கள், மீனவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை பாதிக்கும் பிரச்னைகள், பாரம்பரிய மீனவர்களின் உரிமைகள், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பால் கடல் மாசடைந்து மீன்வளம் குன்றி மீன்பிடித் தொழில் அழிவுப் பாதையை நோக்கிச் செல்வது உள்ளிட்டவற்றிற்குத் தீர்வுகாண முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அந்த நவம்பர் 21ஆம் நாளே உலக மீனவர் தினமாக அறிவிக்கப்பட்டது.
மீனவர் தினத்தில் மட்டும் மீனவர்களுக்கு வாழ்த்து தெரிவித்து விட்டால் போதும் என்று ஆட்சியாளர்களும், அரசியல்வாதிகளும் நினைத்தால் போதாது. அவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்னைகளைத் தீர்க்க முயல வேண்டும். தேர்தல் காலத்தில் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். 
கடலும், மீனவர்களும் பிரிக்க முடியாதவர்கள். அவர்களை ஒழுங்குமுறை சட்டங்கள் மூலம் பிரிக்க நினைப்பது இயற்கைக்கு முரண்பட்டதாகும். மீனவர்களின் வாழ்வு ஒரு தேசத்தின் வாழ்வு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/12/மீண்டு-வருமா-மீனவர்-வாழ்வு-2824612.html
2824611 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆரம்பப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலவழிக் கல்வி கா. செல்லப்பன் DIN Tuesday, December 12, 2017 01:37 AM +0530 மொழிக் கல்வி வேறு; மொழி வழிக் கல்வி வேறு. மொழி, மற்ற பாடங்களைவிட முக்கியமானது. ஏனென்றால், நாம் மொழியைக் கற்று, மொழி வழியாகத்தான் மற்ற பாடங்களையும் கற்கிறோம். அதேபோல் கணிதம், மற்ற அறிவியல் துறைக் கல்விக்கு வழியாகவும் துணையாகவும் உள்ளது. விழிகளால் மற்றவற்றை நாம் பார்ப்பதுபோல, மொழியாலும், கணிதத்தாலும் மற்ற துறைகளைப் பார்க்கலாம்; அறியலாம். எனவேதான், ''எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும்'' என்றனர் ஆன்றோர். கண்கள் புற உலகுக்கும், எண்ணும் எழுத்தும் அக உலகுக்கும் வழிகாட்டும் ஒளிவிளக்குகள்.
ஆரம்பப் பள்ளிகளில் தாய்மொழிக் கல்வியும், தாய்மொழிவழிக் கல்வியும் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். குழந்தைகள் வீட்டுச் சூழலிலே தாய்மொழியை நன்கு பேசக் கற்றுக் கொண்டாலும், அதன் இலக்கணத்தை நனவிலி (unconcies) மனத்தில் உள்வாங்கி உரையாடினாலும், அதன் இலக்கணத்தையும் எழுத்து வடிவத்தையும் பள்ளிகளில்தான் கற்கிறார்கள். அனுபவ நிலையிலிருந்து அறிவு நிலைக்கு மொழி வளர்ச்சியடைகிறது.
இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால், அண்மையில் தமிழக அரசு தயாரித்து வெளியிட்டுள்ள வரைவுக் கல்விக் குறிக்கோள் பட்டியலில், ஆங்கில மொழிக் கல்வியை முதல் வகுப்பிலே தொடங்குவது வியப்பாகவும், விவாதத்துக்குரியதாகவும் உள்ளது. யுனெஸ்கோ போன்ற அமைப்புகள் சென்ற நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலேயே, இரு மொழியறிவின் முக்கியத்துவம் பற்றியும் இரண்டாம் மொழியை எப்போது, எப்படிக் கற்பிக்கலாம் என ஆய்வு நடத்தியுள்ளன.
இருமொழியறிவு மாணவனின், படைப்பாற்றலையும், வித்தியாசமாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றலையும், பரந்த மனப்பான்மையையும் வளர்ப்பது ஆய்வுகளில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதை மிக இளம் பருவத்திலேயே அறிமுகப்படுத்துவதில் சாதகங்களும் சிக்கல்களும் இருப்பதாகவும் உணரப்பட்டுள்ளது.
பொதுவாகச் சிறார்கள் மொழிகளை எளிதாக மட்டுமின்றி, மகிழ்ச்சியுடன் கற்கிறார்கள். குழந்தைகளுக்குத் தடையுணர்வுகள் இல்லை. அவர்கள் புதிய சொற்களை உச்சரிப்பதில் ஆனந்தம் அடைகிறார்கள். ஒரு புதிய உலகினை உருவாக்குவதோடு, புதிய மொழியில் தங்கள் சூழலை அறிகின்றபோது விந்தையுணர்வு பெறுகிறார்கள். ஒரு புதிய 'தான்' (self) பெறுவதாகவும் கருதுகிறார்கள்.
ஆனால், ஆரம்பகாலத்தில் தாய்மொழியையும் இரண்டாம் மொழியையும் இணைத்தே கற்பித்தலில் சிரமங்களும், அதனால் சில சீர்கேடுகளும் உள்ளன என்பதையும் மறக்கக் கூடாது. தாய்மொழித் தளம் உறுதியான பின்தான் அடுத்த மொழியை ஆரம்பிக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்யாவிட்டால், கற்போரின் அறிவாற்றலிலும், தன்னுணர்விலும் பிளவு ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது. கூட்டு இரட்டை மொழித் திறன் சிறார்களின் ஆளுமையிலும், மொழியாற்றலிலும் ஒருவகை பிளவையும் இரட்டை நிலையையும் உருவாக்கும்.
வேண்டுமானால், ஆரம்ப (முதல், இரண்டாம்) வகுப்புகளில் ஆங்கிலத்தைக் கேட்கவும், சிறு சிறு சொற்களையும், தொடர்களையும் பேசவும் கற்பிக்கலாம். 
இதற்கு முதற்காரணம் தாய் மொழியிலேயே வரிவடிவத்தை மாணவர்கள் முதல் வகுப்பிலேதான் கற்கிறார்கள். மேலும் தமிழ், ஆங்கில வரி வடிவத்தில் நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன. மேலும் ஆங்கிலத்தில் எழுத்துக்கும் ஒலிக்கும் முழுமையான ஒருமைப்பாடு இல்லை. ஓர் எழுத்து பல ஒலிகளைக் குறிப்பதும், ஓர் ஒலியைப் பல எழுத்துகள் குறிப்பதும் கற்போருக்குச் சிக்கலை அதிகரிக்கிறது. இந்தச் சிக்கலைப் பற்றி ஆங்கில மேதை பெர்னாட்ஷாவே விரிவாக எழுதி, ஆங்கில மொழி எழுத்துச் சீர்திருத்தத்துக்காக பெரு நிதியம் விட்டுச் சென்றார்.
எனவே, முதல் வகுப்பில் நர்சரி ரைம்களை மாணவர்கள் இசையோடு சொல்லலாம். அது ஆங்கிலச் சொற்களின் அழுத்தங்களை  (stress) யும், வாக்கியங்களின் சந்தத்தையும் மாணவர்கள் இயல்பாகக் கற்க உதவும். ஏவல் வாக்கியங்களை ஆசிரியர்கள் சொல்ல, மாணவர்கள் அவற்றின்படி செய்து காட்டலாம்.
இரண்டாம் வகுப்பில் கதைப் பாடல்களைப் பாடி, அவற்றை ஒட்டிய கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லவும் கற்பிக்கலாம். உரையாடல் மாணவர்களிடையே நிகழ்த்தவும் செய்யலாம். கதைகளை நாடகமாக்கி நடித்தும் பேசலாம். மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்து முதலில் படிக்கவும், பிறகு எழுதவும் கற்பிக்கலாம். ஐந்தாம் வகுப்பின் முடிவில் அடிப்படை வாக்கியங்களை, பேசவும், படிக்கவும், எழுதவும் கற்பிக்கலாம்.
மொத்தத்தில் ஆரம்பப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தில் பேசவும், வாசிக்கவும், எழுதவும் படிப்படியாக, செயல்முறையிலும், உரையாடல், பாடல், கதைகள் மூலமாகவும் கற்பிக்கலாம். படங்கள் வழியாகவும், விடியோ காட்சிகள் மூலமாகவும் கற்பிக்கலாம். ஆனால், ஆசிரியர்களின் மூலம் கற்பதற்கு இணையாக எந்த இயந்திர உபகரணங்களும் உதவ முடியாது. எதையும் அறிந்து கொண்டு செய்வதைவிட, செய்வதன் மூலம் அறிவதே சாலச்சிறந்தது.
தமிழ்வழி ஆரம்ப வகுப்புகளில் உலகைப் புரிந்துகொள்ளவும், படைப்புத்திறனை வெளிப்படுத்தவும் செய்ய வேண்டும். ஆங்கிலம் வழி, கருத்துப் பரிமாற்றத்துக்கும், செய்திகளை அறிந்து கொள்ளவும் செய்யலாம். மாணவர்களுக்கு அறஉணர்வையும் பண்பாட்டுணர்வையும் தாய்மொழி வழி தான் புகட்ட முடியும்.
சென்ற நூற்றாண்டில் அறுபதுகளில் ஆரம்பப் பள்ளியில் இடைநிலைக் கல்வியில் ஆங்கிலப் பயிற்சியை மேம்படுத்த, தமிழக அரசு பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் உதவியுடன் சென்னை ஆங்கில மொழி 'காம்பெயின்' என்ற திட்டத்தைச் செயல்படுத்தியது. அப்போது, மாணவர்கள் மொழிபெயர்ப்பு முறையிலிருந்து மாறி நேரடியாக ஆங்கில வாக்கியக் கூறுகள் வழியாகக் கற்கும் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
இப்போது கருத்துப் பரிமாற்ற முறையில் பல மாணவர்கள் ஆங்கிலத்தைப் பயன்பாட்டு மொழியாகக் கற்க வழி வகுக்க வேண்டும். எந்த நிலையிலும் தாய்மொழிக் கல்விக்கு அது இடையூறாகக் கூடாது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/12/ஆரம்பப்-பள்ளிகளில்-ஆங்கிலவழிக்-கல்வி-2824611.html
2823998 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சிறு தானிய உற்பத்திக்கு முன்னுரிமை பா. ராஜா DIN Monday, December 11, 2017 02:18 AM +0530 வரும் 2018-ஆம் ஆண்டை "உலக சிறு தானியங்கள் ஆண்டாக' அறிவிக்க வேண்டும் என்று மத்திய வேளாண் துறை அமைச்சர் ராதா மோகன் சிங் ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். இதுதொடர்பான பரிந்துரையையும் மத்திய அரசு ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு அனுப்பியுள்ளது. 
இந்தியா முன்வைத்துள்ள இக் கோரிக்கை ஏற்கப்படுமானால், நுகர்வோர், கொள்கைகளை வகுப்போர், தொழில் துறையினர் மற்றும் வேளாண் ஆய்வுப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளோர் ஆகியோருக்கு சிறு தானியங்கள் குறித்தும், அவற்றின் தேவை, பயன் குறித்தும் விழிப்புணர்வு ஏற்படும் என்பது திண்ணம்.
தற்போது நாட்டில் உணவுப் பொருள்கள் தேவை அதிகமாக உள்ளது. மக்கள் அன்றாடம் உணவுக்குப் பயன்படுத்தும் அரிசியையே அதிக விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டிய கட்டாய சூழல் உள்ளது. உணவு தானிய வரத்துக் குறைவால், விலைகள் உயர்ந்துள்ளன என்று அவ்வப்போது காரணம் சொல்லப்படுகிறது. அதிக வருவாய் ஈட்டித் தரும் குறிப்பிட்ட சில உணவு தானியங்களை மட்டும் விவசாயிகள் சாகுபடி செய்வதும் இதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந் நிலையில் பரந்துபட்ட தானியங்களை சாகுபடி செய்ய வேண்டியது அவசியம் என்பதை விவசாயிகளும் அதைப் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியம் என்பதை மக்களும் உணர வேண்டும்.
சிறு தானியங்கள் எனப்படும் வரகு, சாமை, மாப்பிளை சம்பா, தினை, குதிரைவாலி, கேழ்வரகு, சோளம் முதலியவை தற்போது நாம் பயன்படுத்தி வரும் அரிசி, கோதுமைக்கு மாற்றாக விளங்கும். இவை ஒன்றும் புதிய பயிர்கள் அல்ல. நம் முன்னோர்கள் எல்லாம் விடியற்காலையில் கம்பங்கூழைக் குடித்துவிட்டுத்தான் வயலுக்குச் சென்று நாள் முழுவதும் உழைத்துவிட்டு, மாலையில் வீடு திரும்புவர். இத்தகைய சிறு தானியங்களே அவர்களது பிரதான உணவாக இருந்தது. காலமாற்றத்துக்கேற்ப, இவையெல்லாம் வழக்கொழிந்துவிட்டன.
இன்று ஏதோ புதிய வகை உணவு தானியமாக நம்முன் காட்சியளிக்கின்றன. தற்போது உணவுத் தேவையை சமாளிக்க சிறு தானியங்களை அதிக அளவில் பயிரிட வேண்டும் என்பது உணரப்பட்டுள்ளது. வேளாண் துறையினர் இதைப் பெரிதும் வலியுறுத்தி வருகின்றனர்.
வளரும் நாடுகளிலேயே சிறு தானியங்கள் பெருமளவு பயிரிடப்படுகின்றன. இந்தியா, ஆப்ரிக்காவில் இவை அதிக அளவில் பயிரிடப்படுகின்றன. உலக நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியாவில் அதிகம் பயிரிடப்படுகின்றன. இருந்தாலும், உற்பத்திப் பரப்பை இன்னும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்று வேளாண் துறையினர் தெரிவிக்கின்றனர்.
நமது நாட்டில் சுமார் 130 கோடி மக்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் விவசாயத் தொழிலையே தங்களது பிரதானத் தொழிலாகச் செய்து வருகின்றனர். உலக நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, வேளாண் ஆராய்ச்சிப் பணிகளில் இந்தியா வலுவாகவும் முன்னிலையிலும் உள்ளது. நெல், கோதுமை, பழங்கள், காய்கறிகள் உற்பத்தியில் உலக அளவில் இரண்டாவது பெரிய நாடாக இந்தியா விளங்குகிறது. பால், பால் பொருள்கள் உற்பத்தியிலும் தன்னிறைவு பெற்றுள்ளது. இருந்தாலும், பருவநிலை மாறுபாடு, இயற்கைச் சீற்றம், மழை, வெள்ளம், வறட்சி உள்ளிட்ட காரணங்களால் முக்கிய உணவு தானியங்களின் உற்பத்தி பாதிக்கப்படுகிறது. முதல் பருவத்தில் அதிக உற்பத்தி, அடுத்த பருவத்தில் குறைவான உற்பத்தி என சமநிலையற்ற போக்கு நிலவுகிறது. மேலும், விளைநிலங்கள் எல்லாம் வீடுகளாக மாறிவரும் நிலையில், சாகுபடி பரப்பும் குறைந்து வருகிறது. 
நடப்பு நிதியாண்டின் முதல் காலாண்டில் 2.3 சதவீதமாக அதிகரித்திருந்த உணவு தானிய உற்பத்தி, இரண்டாவது காலாண்டில் 1.7 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. ஆனால், தேவை அதிகரித்து வருகிறது. தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய மாற்று வழிகளைப் பின்பற்றித்தான் ஆக வேண்டும். மாற்றுப் பயிருக்கு மாற வேண்டிய கட்டாயம் தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது. 
வரகு, சாமை, தினை, குதிரைவாலி ஆகியவை சோறு, களி, கூழ் என்று பல்வேறு வடிவங்களில் உணவுப் பொருள்களாக இருந்த நிலை மாறி, இன்று மருந்துப் பொருள்களாகக் காட்சியளிக்கின்றன. சர்க்கரை நோயாளிகளும், இதய நோயாளிகளும் சாப்பிட வேண்டிய பொருள்களாகிவிட்டன. தமிழகத்தைப் பொருத்தவரையில் பரவலாக இவை சாகுபடி செய்யப்படவில்லை. குறைந்த அளவிலேயே இவை சாகுபடி செய்யப்படுவதால், இவை அதிக அளவில் சந்தைக்கு வருவதில்லை. மானாவாரிப் பயிர்களான இவை, குறைந்த காலத்தில் அதிக மகசூலைத் தரக்கூடியவை என்று விவசாயிகளுக்குப் போதிய விழிப்புணர்வு அளிக்கப்படவில்லை.
மேலும், பெரு நகரங்களில் உள்ள பெரிய அங்காடிகளில் இவற்றுக்கென தனிப் பிரிவை அமைத்து விற்பனை செய்து வருகின்றனர். அதுபோல, இயற்கை உணவகங்கள் என்ற பெயரில் நகரங்களில் இவை செயல்படுகின்றன. அங்குதான் பல்வேறு வகையான உணவு வகைகள் கிடைக்கின்றன.
மத்திய - மாநில அரசுகள் சிறு தானியங்கள் சாகுபடி செய்வது குறித்தும், அவற்றை பொதுமக்கள் பயன்படுத்துவது தொடர்பாக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும் வேளாண் விஞ்ஞானி எம்.எஸ்.சுவாமிநாதன் வலியுறுத்தியுள்ளார். அடுத்த பத்தாண்டுகளில், ஏதாவது ஓராண்டை "உலக சிறு தானியங்கள் ஆண்டு' என ஐக்கிய நாடுகள் சபை அறிவிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.
சாகுபடி முறையில் ஆகட்டும், உணவாகப் பயன்படுத்துவதில் ஆகட்டும் சிறு தானியங்கள் எளிதானவையே, சிறந்தவையே என வேளாண் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர். இவற்றை சாகுபடி செய்ய அதிக நீர் தேவைப்படாது. பராமரிப்புச் செலவும் குறைவே. இவை பசி தாங்கும் தானியங்கள். அரிசியை விட கம்பு அதிக இரும்புச்சத்து கொண்டது. இதில் கால்சியம், புரதம் ஆகியவை அதிகம் உள்ளன. கேழ்வரகு சர்க்கரை நோயாளிகளுக்கு உகந்த உணவு.
சீனாவில் அதிகம் உற்பத்தி செய்யப்படும் தினைப் பயிரானது இதயத்தை வலுப்படுத்தப் பெரிதும் உதவும். உடல் எடையைக் குறைக்க வரகு சிறந்த உணவுப் பொருள் என்கின்றனர் மருத்துவர்கள். அதனால், சாகுபடி பரப்பை அதிகரிக்க வேளாண் துறை விவசாயிகளுக்கு உரிய வழிகாட்டுதல்கள், மானியங்கள் ஆகியவற்றை வழங்க வேண்டும். விளைந்த சிறு தானியங்களை சந்தைப்படுத்த உரிய வழிமுறைகளை ஏற்படுத்தித்தர வேண்டும். அனைத்து பகுதிகளிலும் இவை தாராளமாகக் கிடைக்க சிறப்பு அங்காடிகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். பொதுமக்களும் இவற்றை உணவாகப் பயன்படுத்த, இவற்றின் சிறப்புகளை எடுத்துரைக்க அரசு ஆவன செய்ய வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/11/சிறு-தானிய-உற்பத்திக்கு-முன்னுரிமை-2823998.html
2823997 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விக்கிரமாதித்தனும் வேதாளமும் சந்த்வானா பட்டாச்சார்யா DIN Monday, December 11, 2017 02:17 AM +0530 குஜராத் மாநிலத் தேர்தலையொட்டி ஆமதாபாத் நகரமே தேர்தல் பிரசாரக் களைகட்டியிருந்தது. பொதுவாகத் தேர்தல் வந்தாலே மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை தேர்தல் வருவது வழக்கமானதுதான். ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சிகளும் போட்டியிடும். தேர்தலில் வென்றவர்கள் ஆட்சியமைக்கப் போகிறார்கள். மற்றபடி என்ன பெரிய மாற்றம் வந்துவிடப் போகிறது? என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றும்.
குஜராத் முதல்வராக நரேந்திர மோடி இருந்தபோது மாநிலத்தின் வளர்ச்சியில் மிகுந்த அக்கறை செலுத்தினார். அவரை தேசத்தின் வளர்ச்சியில் அக்கறைகொண்ட மனிதராகவே குஜராத் மக்கள் பார்க்கின்றனர்.
குஜராத் வளர்ச்சிக்காக அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த மோடி செய்த நல்ல காரியம் என்ன தெரியுமா? மேற்குவங்க மாநிலம் சிங்கூரில் டாடா நிறுவனம் நானோ கார் தொழிற்சாலையை நிறுவ ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று மம்தா பானர்ஜி ஆவேசத்துடன் கூறி, டாடா நிறுவனத்தை விரட்டி
யடித்தபோது மோடி, டாடா நிறுவனத்தின் தலைவருக்கு குறுஞ்செய்தி மூலம் 
அழைப்பு விடுத்தார். அதில் "உங்களுக்கு எந்தக் கவலையும் வேண்டாம். உங்கள் நிறுவனத்தின் கார் தொழிற்சாலைக்கு குஜராத்தில் நாங்கள் இடம் தருகிறோம்' என்று கூறியதுடன், சன்ஸôத் நகரில் அந்த தொழிற்சாலைக்குத் தேவையான நிலத்தையும் ஒதுக்கித் தந்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், தொழிற்சாலைக்கு உரிமம் வழங்கியதுடன் தேவையான அடிப்படை வசதிகளையும் செய்து கொடுத்தார். 
இன்று சன்ஸôத் நகரம் ஆட்டோமொபைல் தொழிலில் முக்கிய கேந்திரமாக விளங்கி வருகிறது.
மகாராஷ்டிரம், தமிழகத்தில் வளர்ச்சி விகிதம் முறையே 10.8 சதவீதமாகவும், 10.3 சதவீதமாகவும் இருந்தாலும் குஜராத்தில் வளர்ச்சி விகிதம் 10.1% என்ற அளவிலேயே இருந்தது. இருப்பினும் தேசிய சராசரியை விட இது அதிகம்தான். இன்னும் சொல்லப்போனால் மாநிலத்தில் வேகமான வளர்ச்சி இருப்பதைக் காணமுடிந்தது. 
ஒரு மாநிலத்தின் அல்லது ஒரு தேசத்தின் வளர்ச்சி என்பது தொழில் செய்வதற்கான நிலத்தைக் கொடுப்பதுடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. தொழில் நடத்துவதற்கான அடிப்படை வசதிகளை செய்து கொடுப்பதிலும்தான் உள்ளது.
சாலை மேம்பாட்டு வசதி, மின்னுற்பத்தியில் தன்னிறைவு, குடிநீர் பிரச்னை எனப் பல்வேறு விஷயங்களில் மோடி கவனம் செலுத்தி, மாநிலத்தின் வளர்ச்சியில் அதிக கவனம் செலுத்தினார். ஆனால், அவர் செய்த ஒரே தவறு மனித ஆற்றலை மேம்படுத்தாததுதான்.
மனிதர்களின் சராசரி ஆயுட்காலம், குழந்தைகள் இறப்பு விகிதம், மகளிர் நலன், கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் தனிநபர் வருமானத்தை அதிகரிக்கச் செய்வது உள்ளிட்ட விவகாரங்களில் அவர் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை. இதில் கேரளம், மகாராஷ்டிரம் , தமிழகம் உள்ளிட்ட மாநிலங்கள் முன்னிலையில் உள்ளன. குஜராத் இவற்றில் பின்தங்கியுள்ளது. அதாவது, ஹிமாசல மாநிலத்தின் வளர்ச்சியைக்கூட எட்டவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
குஜராத்தில் கல்வி கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களுக்கு மிகக் குறைந்த ஊதியமே வழங்கப்பட்டு வந்தன. கல்வி மேம்பாட்டில் அரசு போதிய கவனம் செலுத்தாததால் இடைநிலைக் கல்வியில் பள்ளிப் படிப்பை பாதியில் கைவிட்டவர்கள் எண்ணிக்கை அதிகம். அதாவது, பள்ளிப் படிப்பை கைவிட்டவர்கள் விகிதம் 58% ஆக உள்ளது. இது தேசிய சராசரியான 48 சதவீதத்தைவிட அதிகம். 
பொது சுகாதாரமும் முறையாகப் பேணப்படவில்லை. கர்நாடகம், ஆந்திரம் போல் அல்லாமல் குஜராத் மக்கள் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்வதில் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்றுதான் கூறவேண்டும். சூரத், ராஜ்காட், ஆமதாபாத் உள்ளிட்ட இடங்களில் சிறு மற்றும் குறுந்தொழில்கள் ஏற்படுத்தப்பட்ட போதிலும் அது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. தரமான மருத்துவர்கள், தகுதி வாய்ந்த ஆசிரியர்கள், திறன் மிகுந்த பணியாளர்கள்தான் இன்றைய தேவை.
இதனால்தானோ என்னவோ குஜராத் இளைஞர்கள் பலரும் வர்த்தகத்தில் இறங்கி விட்டனர். திறன் இல்லாததால் வேலையின்மை அதிகரித்ததை அடுத்து, அவர்கள் இப்போது போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.
குஜராத் மக்கள் தொகையில் 14 சதவீதம் பேர் படேல் சமூகத்தினர். இவர்கள் அரசு வேலைவாய்ப்பிலும், கல்வியிலும் இடஒதுக்கீடு கோரி ஹார்திக் படேல் தலைமையில் போராடி வருகின்றனர். பா.ஜ.க.வினர் தங்கள் கோரிக்கைக்கு செவி சாய்க்காதலால் இந்தத் தேர்தலில் காங்கிரஸýடன் இவர்கள் கைகோர்த்துள்ளனர். எனினும், இவர்களில் ஒரு பகுதியினரே காங்கிரஸýக்கு ஆதரவு தெரிவித்துள்ளதால், அது தங்கள் தேர்தல் வெற்றியை பாதிக்காது என்று பா.ஜ.க.வினர் கருதுகின்றனர். 
இதேபோல மாநிலத்தின் மக்கள் தொகையில் 40 சதவீதம் பேர் இதர பிற்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். இவர்களின் வாக்குகள் காங்கிரஸ், பா.ஜ.க. என பிரிந்து கிடக்கிறது. இதர பிற்பட்ட வகுப்பு மக்களின் தலைவராகக் கருதப்படும் அல்பேஷ் தாக்கூர் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஆதரவுக்கரம் நீட்டுவதால், பா.ஜ.க.வுக்கு சிறிது கலக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. தலித் மக்கள் தலைவராகக் கூறிக்கொள்ளும் ஜிக்னேஷ் மேவானி காங்கிரஸ் கட்சியுடன் கைகோர்த்து தேர்தல் களத்தில் குதித்துள்ளார். தலித் மக்கள் 6.7 சதவீதம்தான் என்றாலும் தங்களுக்கு எதிரான வன்முறை அதிகரித்து வருவதாகவும், சமூக ரீதியில் தாங்கள் ஒதுக்கப்படுவதாகவும் கூறிவருகின்றனர்.
மாநிலத்தில் பழங்குடி வகுப்பினர் 15 சதவீதம்பேர் உள்ளனர். இவர்கள் வழக்கமாகக் காங்கிரஸ் கட்சியை ஆதரித்து வருவார்கள். ஆனால் இந்தத் தேர்தலில் அவர்கள் தங்கள் நிலையை மாற்றிக்கொண்டு பா.ஜ.க.வுக்கு ஆதரவுக்கரம் நீட்டியுள்ளனர். தற்போது ஆட்சியிலிருக்கும் பா.ஜ.க. அரசு இவர்களுக்கு எனப் பல்வேறு நலத் திட்டங்களை அறிவித்து, செயல்படுத்தியுள்ளதுதான் இதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.
இடஒதுக்கீடு விவகாரத்தில் ஹார்திக் படேல் மற்றும் தாக்கூர் ஆதரவாளர்கள் எதிர் எதிரான நிலையைக் கொண்டுள்ளனர். ஹார்திக் படேலுக்கு தனித்துவ அடையாளம் ஏதும் இல்லை. அவரது அமைப்புக்குப் பின்புலமும் இல்லை. மேலும், தாக்கூரின் ஆதரவாளர்களான இதர பிற்பட்ட வகுப்பினர் குஜராத்தின் வடக்குப் பகுதியில் மட்டுமே செல்வாக்காக உள்ளனர். இது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாது. ராகுல் காந்தி சுறுசுறுப்புடன் தேர்தல் பிரசாரம் செய்தாலும் அவருக்குப் பக்கபலமாக துணை நிற்கும் தலைவர்கள் இல்லை. இதனால் தொண்டர்கள் சோர்ந்துபோய் உள்ளனர். 
குஜராத்தில் நரேந்திர மோடி முதல்வராக இருந்தபோது ஏற்பட்ட வளர்ச்சி இப்போது ஆட்டம் காண்கிறதா என்று கேட்டால், "ஆம்' என்று சொல்லலாம். ஆனால், இதனால் எல்லாம் பா.ஜ.க.வின் 22 ஆண்டுகால ஆட்சி முடிவுக்கு வந்துவிடுமா என்று கேட்டால் "ஆம்' என்று சொல்லிவிடமுடியாது. 
ஆட்சியை எப்படியாவது தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் பா.ஜ.க.வும், ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பும் முனைப்புடன் தேர்தல் பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. காங்கிரஸ் தேர்தல் பிரசாரத்தில் விறுவிறுப்பு இல்லை. மேலும் காங்கிரஸýடன் கூட்டு வைத்துள்ள மூன்று இளைஞர்களான ஹார்திக் படேல், தாக்கூர், ஜிக்னேஷ் மேவானி ஆகிய மூவருக்குமே அரசியல் அனுபவம் போதாது. ராகுல் காந்தியின் பிரசாரத்துக்கு மக்கள் கூட்டம் வரலாம். ஆனால் அவையெல்லாம் வாக்கு வங்கிகளாக மாறுமா என்பது சந்தேகமே.
குஜராத்தில் காங்கிரஸ் தலைவர் மாதவ்சிங் சோலங்கி காலத்தில் அக்கட்சி தேர்தலில் சாதனையாக 149 இடங்களைக் கைப்பற்றியது. ஆனால், அந்த சாதனையை இந்தத் தேர்தலில் அமித்ஷாவால் முறியடிக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே.
சர்தார் வல்லபாய் படேல், மொரார்ஜி தேசாய் போன்ற தலைவர்களைப் போல் நரேந்திர மோடிக்கும் மக்களிடையே இன்றனவும் செல்வாக்கு நீடிக்கிறது. எனவே, ராகுல் தலைமையில் காங்கிரஸ் என்கிற வேதாளம் எத்தனை முறை முயன்றாலும் மோடி என்கிற விக்கிரமாதித்தனை வெல்ல முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது.

கட்டுரையாளர்: தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிக்கையின் அரசியல் விமர்சகர்
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/11/விக்கிரமாதித்தனும்-வேதாளமும்-2823997.html
2822970 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வரலாற்றுப் புரட்டுகள்! டாக்டர் வி.கே. முத்து DIN Saturday, December 9, 2017 03:27 AM +0530 இன்றைய உலகில் சரித்திரத்திற்குப் பெரிய அளவில் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. பண்டைய காலத்தைப் புகழ்வதும் இன்றைய நிலையைச் சாடுவதும் சாதாரணமாகக் காணப்படுகிறது. 
சரித்திரம் கல்லூரிகளிலும் பல்கலைக் கழகங்களிலும் கற்பிக்கப்படுகிறது. அதை நிறைய பேர் கற்கவும் செய்கிறார்கள். கல்வெட்டுகள், பழங்காலக் கையேடுகள் மற்றும் அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைக்கும் பொருள்கள் சரித்திரத்திற்கு அடிப்படையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 
பழங்கால வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்வதில் மிகுந்த அக்கறை காட்டும் அதே வேளையில் தற்போதைய தீங்குகளுக்குத் தீர்வு காண்பதில் அக்கறை பெயரளவிலேயே காணப்படுகிறது. 
சரித்திரங்கள் தகுந்த ஆதாரங்கள் இல்லாத பெரும்பாலும் யூகத்தின் அடிப்படையிலேயே உருவாக்கப் பெற்றிருக்கின்றன என்ற உண்மைதான். 
சரித்திரத்தை உண்மையின் அடிப்படையில் தீர்மானம் செய்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கூர்ந்து நோக்கின் சரித்திரம் நிறைய பொய்கள் கொண்டதாகவே யூகிக்க முடியும். 
முற்காலத்தில் அரசர்களும் தலைவர்களும் அவர்களின் உண்மை நிறத்தை மறைத்து வெகுவாகப் புகழப்பட்டு இருக்கிறார்கள் என்பதை இன்றைய நிலைமையைப் பார்த்து நம்மால் யூகம் செய்ய முடியும்.
அறிவியல், தொலைத் தொடர்பு மற்றும் இன்ன பிற அறிவியல் முன்னேற்றம் அடைந்துள்ள இன்றைய சூழலில் வரலாற்றை மிகவும் அப்பட்டமாகத் திரித்துக் கூறமுடிகிறது என்றால், முன்னேற்றத்தையே அறியாத பழங்காலத்தில் நிலைமை எப்படியிருந்திருக்கும் என்பதை எளிதில் கற்பனை செய்ய இயலும். 
இதைத்தான் ஸ்பெயின் நாட்டுத் தத்துவ ஞானி ஜார்ஜ் சாண்டயனா "சரித்திரம் என்பது முற்றிலும் நடக்காதவற்றை அந்தக் கால கட்டங்களில் வாழாதவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டு கோர்க்கப்பட்ட பொய்களின் தொகுப்பு' என்று கூறியுள்ளார். 
மனிதப் பண்புகளான நேர்மை மற்றும் நிலைத்தன்மை தற்போதைய தலைவர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகளிடம் காணப்படுதில்லை. 
அவர்கள் பெரிய பேச்சாளர்களாகவோ மொழி வல்லுநர்களாகவோ, கவிஞர்களாகவோ, சமயோஜித புத்தியுள்ளவர்களாகவோ, சிறந்த நடிகர்களாகவோ மற்றும் பல துறைகளில் திறமைசாலிகளாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், நேர்மை என்ற பண்பு இல்லையெனில் அவர்களைச் சிறந்த மனிதர்களாகக் கருதுவது சமுதாயத்திற்கு நல்லதல்ல. 
ஆனால், உண்மையில் நாம் காண்பது என்ன? நற்பண்புகளே இல்லாத ஆண்களும், பெண்களும் அவர்களது உண்மையான குணாதிசயங்களை மறைத்து, வானளாவப் புகழப்படுவதையே காண்கிறோம். நம் மூதாதையர்கள் செய்த அதே தவறை நாமும் செய்கிறோம் என்பது வருத்தமளிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. 
நற்பண்பு இல்லாத நபர்களுக்கு சரித்திரத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்து கொடுப்பது மிகவும் மோசமான செயல். அது நாகரிகம் அடைந்தவர்களின் மன நிலையைப் பெரிதும் பாதிக்கும்.
தற்போது பத்திரிகைகளும் மற்ற ஊடகங்களும் சொந்த லாபத்திற்காகத் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை சர்வ சாதாரணமாகக் காண முடிகிறது. மக்களுக்கு எதிராகப் பெருந்தவறு செய்தவர்களை ஊடகங்கள் புகழ்ந்து பேசுவது நல்லாட்சிக்கு விரோதமானது. 
ஊடகங்கள், இன்றைய அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் எப்படித் தங்களது நேர்மையற்ற செயல்களினால் பெரிய பதவிகளிலும் அதிகாரத்திலும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை வெளிக்கொணர காட்டும் அக்கறையும் செயல்பாடுகளும் மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது.
ஊடகங்கள் மக்கள் விரோத சக்திகளுடன் சேர்ந்து கூட்டுச் சதியில் ஈடுபடுவது சமுதாயத்திற்கு மிகப் பெரிய அளவில் தீங்கு விளைவிக்கின்றன என்பதுதான் உண்மை. 
உண்மையை மூடி மறைத்து திரித்துக்கூறி போலிச்சரித்திரத்தை உண்டு பண்ணுவது நாகரிகமடைந்த சமுதாயத்தின் செயலாக இருக்க முடியாது. பத்திரிகைகளின் தவறான போக்கினைக்கண்டு வெகுண்ட அமெரிக்க எழுத்தாளர், ஜெரால்டு செலண்டே ஊடகங்களில் பொய் சொல்லிப் பிழைப்பு நடத்தியவர்களை "பத்திரிக்கை வேசிகள்' என்று வர்ணித்திருக்கிறார். 
எல்லாம் நன்றாகவே இருக்கிறது என்று எண்ணிக் காலத்தை கடத்துவது நாம் நம்மையே முட்டாளாக்கிக் கொள்ளும் நிலைமையே. அரசியல் மட்டுமல்லாது மற்ற அனைத்துத் துறைகளிலும் ஒழுக்கம் என்பது இல்லவே இல்லை என்பதுதான் உண்மை. 
கீழ்மட்டத்திலிருந்து உயர்மட்டம் வரை எல்லா இடங்களிலும் ஏமாற்று வேலைகள் மலிந்து காணப்படுவதால், மக்கள் மத்தியில் ஒற்றுமை, சகோரத்துவம், போன்ற நற்குணங்கள் காணப்படுவதில்லை. 
எப்படியாவது வாழ வேண்டும் என்ற உந்துதலால் ஏற்படுகின்ற சகிப்புத்தன்மை மட்டுமே காண முடிகிறது. முற்காலத்தில் நடந்ததைப்போல் இன்றைய தெளிவுள்ள சூழலிலும் ஊடகங்கள் போலிச்சரித்திரத்தை உண்டு பண்ணுவதற்குத் துணை போகக்கூடாது. 
மீண்டும் மீண்டும் போலிச் சரித்திரங்களை உண்டு பண்ணுவது நிகழ்காலத்தில் மிக மோசமான விளைவுகளை உண்டுபண்ணுவது மட்டுமின்றி எதிர்காலச் சந்ததினரையும் வெகுவாகப் பாதிக்கும்.
தற்போது மக்களிடையேயும் நாடுகளின் மத்தியிலும் காணப்படும் சண்டை சச்சரவுகளுக்குக் காரணம், உண்மையை மறைத்துக் கூறப்பட்டும் போலி வரலாறுகள்தான் என்பது நன்கு உணரப்படாத உண்மை. 
சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டின், மார்ட்டின் லூதர்கிங் மற்றும் ஆப்ரகாம் லிங்கன் முதலிய அறிஞர்கள் எல்லாம் "எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க வேண்டிய குற்றங்களுக்கு அவ்வப்பொழுது எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் அமைதி காப்பது அந்தத் தீங்குகளைக் காட்டிலும் அபாயகரமானது' என்று கூறியிருக்கிறார்கள் என்பதை இன்றைய சமுதாயம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/09/வரலாற்றுப்-புரட்டுகள்-2822970.html
2822969 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புள்ளிவிவரம் மாறுமா? பிரபா ஸ்ரீதேவன் DIN Saturday, December 9, 2017 03:27 AM +0530 ஒரே நாளில் 100 முறை பெண்கள் மேல் வன்புணர்ச்சித் தாக்குதல். ஒரே நகரில் இதுதான் நமது நாட்டின் தலைநகரம் பற்றிய புள்ளிவிவரம். ஓர் ஆண்டில் ஒரு முறை என்றாலே அதிகம். ஒருநாளில் 100 முறை, அதுவும் மிக முக்கியமான மனிதர்கள் வசிப்பதால் மிக அதிகமான காவல் கட்டுப்பாடு இருக்கும் அந்த தில்லி மாநகரில் இது நடக்கிறது என்றால், ஆண்கள் அனைவரும் தலைகுனிய வேண்டும்.
தில்லிதான் குற்றங்களுக்கு எல்லாம் தலைநகரம் என்கிறார்கள். நம் தலைவர்கள் கண்ணுக்கெதிரேயே பெண்களுக்கு எதிராக 100 தாக்குதல்கள் தினமும் நடக்கின்றன. நமது தலைவர்கள் வளர்ச்சி பற்றியும், பொருளாதாரம் பற்றியும், வல்லரசாவது பற்றியும் கனவு காண்கிறார்கள். நன்றாகவே இருக்கிறது.
ஆண்கள் மனிதர்கள் இல்லையா? அவர்களுக்கு மனது, பாசம், நேசம் என்கிற உணர்ச்சிகள் இல்லையா? இதயம், ஈரல், நுரையீரல், குடல் இது எதுவும் இல்லையா? வெறும் ஆணுறுப்பு மட்டும் இருக்கும் உடலா? பெண்கள் மனிதர்கள் இல்லையா? அவர்களுக்கு, மனது, பாசம், நேசம் என்ற உணர்ச்சிகள் இல்லையா? இதயம், ஈரல் நுரையீரல், குடல் இது எதுவும் இல்லையா? வெறும் பெண்ணுறுப்பு மட்டும் இருக்கும் உடல் என்று பாடம் சொல்லித் தருகிறார்களா? புரியவில்லை.
இரண்டு மாதங்களேயான பெண் சிசுக்கும் இந்த கதி, 100 வயதான உத்தரப் பிரதேசத்து மாதரசிக்கும் அதே கதி . என்ன கொடுமை இது? அந்த அம்மாள் இறந்து போய்விட்டாள். பின்னே, சாகாமல் என்ன செய்வாள்? புணர்ச்சி இல்லை என்றால்... சீண்டல் துன்புறுத்தல் ஏதோ ஒன்று. பெண்களை சும்மா இருக்கவிட மாட்டோம் என்று கங்கணம் வேண்டுதல் போலும். 
ராயா சர்க்கார் என்று ஒரு பெண்மணி, இந்தியர்; பெண்ணிய ஆர்வலர்; அமெரிக்காவில் வசிப்பவர். இவர் அண்மையில் ஒரு பட்டியல் வெளியிட்டார் . அந்தப் பட்டியலில் பாலியல் சீண்டுதலில் ஈடுபட்ட கல்வியாளர்கள், மேல் கல்வித்துறையில் பெரிய பதவி வகிப்பவர்கள், ஆசான்கள். இவர்கள் பெயர்கள் விவரங்கள் அடங்கிய பட்டியல் அது . 
பெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது அந்தப் பட்டியல். ஆதரவும் இருந்தது, எதிர்ப்பும் இருந்தது. இது சட்டத்தின் செயல்முறைக்கு வெளியே உள்ளது, இது முறையல்ல என்று ஒரு பக்கம். ஆமாம், செயல்முறைக்கு உட்பட்டு என்னத்தை கண்டோம், இது ஓர் எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும். 
இதுவே கீழ்மட்ட வர்க்க ஆண்கள் என்றால் இப்படிப் பேசுவீர்களா? இது இன்னொரு பக்கம். சண்டை இன்னும் முழுக்க ஓயவில்லை, அங்கே நாம் போக வேண்டாம்.
பிரச்னைக்கு வருவோம். சட்டத்தின் செயல்முறை உடனடி நிவாரணி அல்ல. குற்றம்சாட்டும் பெண்ணை பொதுவாக யாரும் நம்புவது இல்லை. அந்த ஆண் உத்தமர், மகிழ்வான இல்லறம் நடத்துபவர், அவர் ஏன் இது செய்ய வேண்டும்? சென்னை உயர் நீதிமன்ற நிர்வாகத்தினுள்ளிருந்து வந்த ஒரு வழக்கே இதற்கு சான்று. 
இது போன்ற வாதங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. அதை ஏற்று அந்தப் பெண் பழி வாங்கும் நோக்கம் உள்ளவள் என்று சொல்லி, அந்தப் பெண்மணியின் வழக்கை தள்ளிவிட்டது சென்னை உயர் நீதிமன்றம். நிமிர்ந்த நெஞ்சுடன் அவர் உச்ச நீதிமன்றம் சென்று நீதியை நிலைநாட்டிக் கொண்டார். அது எவ்வளவு பேரால் முடியும்? 
மேலும், பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளான அந்தப் பெண் தனது ஒப்புதல் இல்லை என்று ஐயமின்றி நிரூபிக்க வேண்டும். ஒரு கற்பனை காட்சியைப் பார்ப்போம்.
ஒரு பெரிய கல்வி நிறுவனம், அதில் ஒரு பேராசிரியர். அவரிடம் ஒரு பெண் படிக்கச் செல்கிறாள். "அறைக்கு வா' என்கிறார். பல நாள்கள் எல்லாம் சரியாகவே இருக்கின்றன. ஒரு நாள் கொஞ்சம் "சாயம்' கலந்த நகைச்சுவை ஒன்று சொல்கிறார். பெண் சிரிக்கிறார். வேறு வழி? அந்தப் பெண்ணின் முனைவர்பட்ட ஆய்வுக்கு அவர்தானே வழிகாட்டி? பிறகு ஒருநாள் கை வைக்கிறார். 
அந்தப் பெண்ணின் மனநிலையை சற்று யோசியுங்கள். அந்தப் பெண்ணைவிடக் குறைந்தபட்சம் பதினைந்து வயதாவது மூத்தவராக அவர் இருப்பார் இல்லையா ? அந்தப் பெண் உறைந்து போய்விடுவாள். "இது என்ன நம் ஆசிரியர் என்று நினைத்தோமே இவரா?' என்று நினைப்பார். 
"வீல்... வீல்...' என்று கத்தாமல் இருந்தால் அது அந்தப் பெண் சரி என்று சொல்கிறார் என்று பொருள் அல்ல. அவள் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கிறார், பயந்துபோய் அல்லது உறைந்து போயிருக்கிறார் என்று பொருள். அதை ஒரு பெண்ணின் ஒப்புதலுடன்தான் நடந்தது என்று எப்படிப் கணிப்பீர்கள்?
அந்தப் பெண் எப்படி ஒப்புதல் இல்லை என்று நிரூபிப்பாள்? சட்டத்தின் செயல்முறையைப் பின்தொடர்ந்து இதற்குத் தீர்வு காண்பது கடினம்'. எல்லாம் பார்த்தார். ராயா சர்க்கார் பட்டியலில் போட்டுவிடுவோம் என்று களம் இறங்கிவிட்டார். 
நான் இது சரி என்றோ தவறு என்றோ சொல்லவில்லை. இதற்கு எதிர்மறையான விளைவுகளும் வரலாம். ஆனால், சபல சித்தமுள்ள சில கல்வியாளர்களாவது தங்கள் கைகளை அலையவிடாமல் பட்டியலில் போடப்படுவோமே என்ற பயத்துடன் இருப்பார்கள் இல்லையா?
கல்வி என்பது என்ன? நம்மைப் பண்படுத்தும் ஒரு கருவிதானே? அப்படித்தானே நம்புகிறோம். நமக்கு அறிவை விரிவாக்கி, மற்றவரை மதிக்கும்படி சமன்படுத்தி, நச்சுப் பொருள்களைக் களைந்து, நம் மனதை நல்லதொரு விளைநிலமாக ஆக்குவது தானே கல்வி? 
ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் உயிர்மெய்யெழுத்துகள் அனைத்தையும் தனது பெயருக்குப் பின்னால் ஒட்டிக்கொண்டு தன்னிடம் படிக்க வந்த ஒரு மாணவியைச் சீண்டாமல் முடியவில்லை என்றால், என்னதான் செய்தது அந்தப் படிப்பு? சொல்லுங்கள்!
ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தால் உனக்கும் அவளுக்குள் இருக்கும் உயிர் தெரியவில்லையா ? உன் கல்வி உனக்கு ஓர் அதிகாரம் தருகிறது. ஒரு செல்வாக்கை தருகிறது. அதன் அடித்தளம் உன் மேல் அந்தப் பெண்ணுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கைதானே. அந்த அதிகாரத்தை, செல்வாக்கை துஷ்பிரயோகம் செய்தால் அது நம்பிக்கை துரோகம் . நம்பிக்கை துரோகம் போல ஈனமான செயல் வேறு எதுவும் இல்லை.
திருமணமானவர்கள் தகாத காதல் உறவு கொள்வது சகஜமாகப் போய்விட்டது என்று சொல்கிறார்கள். அது வேறு, அது சம்பந்தப்பட்டவர்கள் தெரிந்து சம்மதத்துடன் செய்வது. அந்த உறவின் பாவ - புண்ணியம் பற்றி இப்போது நான் விவாதிக்கவில்லை.
இது ஒரு பெண்ணின் விருப்பத்திற்கு எதிரான அத்து மீறல். இந்த அத்துமீறல் செய்பவர்கள் பற்றித்தான் இப்பொழுது பேசுகிறோம். இது பலமுகம் கொண்டது. வன்புணர்ச்சி, பாலியல் சீண்டுதல் , பாலியல் துன்புறுத்தல் இத்யாதி. இது பற்றிதான் இங்கு பேசுகிறேன்.
அமெரிக்காவிலும் இந்தப் பிரச்னை திமிலோகப்படுகிறது. கெவின் ஸ்பேஸி என்று ஓர் அற்புதமான நடிகர். இருந்து என்ன பயன்? அவர் மீதும் பாலியல் வன்முறை குற்றச்சாட்டுகள். 'அப்ப் ற்ட்ங் ம்ர்ய்ங்ஹ் ண்ய் ற்ட்ங் ஜ்ர்ழ்ப்க்' (உலகத்திலுள்ள செல்வமெல்லாம் ) என்ற படத்தில் ஒரு பாத்திரம் அவருக்கு. 
ரிட்லி ஸ்காட் என்பவர் இயக்குநர். படம் முடியும் தருவாயில் ரிட்லி என்ன செய்தார் தெரியுமா? கெவின் ஸ்பேசியை நீக்கிவிட்டார். அவர் நடித்த காட்சிகளை மறுபடியும் வேறு நடிகரை வைத்து எடுப்பது என்று முடிவு செய்ததாகச் சொல்
கிறர். 
எவ்வளவு பொருள் நஷ்டம் இருந்தும் இதை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன் என்பதாகச் சொல்லியுள்ளார் என்று செய்தி. இப்படி ஒரு வெறி இந்தியாவில் நிலவுகிறதே, இது எப்படி, எப்போது நிற்கும்? நமது பெண்ணிடம் மதிப்பு என்ற பாடத்தை எந்த இடத்திலிருந்து துவங்குவது? தொட்டிலில் இருந்தா?
காரில் செல்லும்பொழுது மூன்று பள்ளி மாணவிகளைப் பார்த்தேன். இரட்டை பின்னல், அழகாக மடித்துக் கட்டி, ரிப்பன் இரண்டு பட்டாம்பூச்சிபோல. பள்ளிச் சீருடையில் சிரித்துக்கொண்டே செல்கிறார்கள். 
எனக்கு அழுகை தொண்டையை அடைக்கிறது "கண்களே! என் கண்களே உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகக்கூடாது' மனது அலறுகிறது. ஆமாம், இன்றைக்குப் பெண் குழந்தைகளைத் தனியே வெளியே உலவவிடவே பயமாக இருக்கிறது.
பெண்கள் மனிதர்கள், உயிருள்ள மதிக்க வேண்டிய மனிதர்கள். அடுத்த ஆண்டாவது புள்ளிவிவரம் நல்லபடியாக மாறுமா?

கட்டுரையாளர்: நீதிபதி (ஓய்வு)

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/09/புள்ளிவிவரம்-மாறுமா-2822969.html
2822141 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அறிந்து கொள்ளும் அடிப்படை உரிமை! கே. ஜெயக்குமார் DIN Friday, December 8, 2017 04:02 AM +0530 சில அடிப்படையான, தனி நபரின் கண்ணியத்தை நிலைநிறுத்துகின்ற, முக்கியமான உரிமைகளை இந்திய அரசியல் சாசனம் நமக்கு அளித்திருக்கிறது. அந்தரங்க உரிமை என்பது குடிமகனின் அடிப்படை உரிமை என்று உச்ச நீதிமன்றம் அண்மையில் அளித்த தீர்ப்பின் மூலம், மாறி வரும் காலத்துக்கு உகந்த விதத்தில் நமது அரசியல் சாசனம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதும், குடிமக்களின் உரிமைகளை வடிப்பதில் அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதும் மீண்டும் ஒரு முறை நமக்குத் தெரிய வந்திருக்கிறது.
இந்தியக் குடியரசு உருவாகி கடந்த 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான கால அளவில் நமது பல அடிப்படை உரிமைகளை உறுதி செய்யும் விதமாக ஏராளமான சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன.
அந்த வகையிலான முக்கிய சட்டங்களில் தகவல் உரிமை சட்டம் என்பதும் ஒன்று. அரசிடமிருந்து தகவல்களைப் பெறும் உரிமையை குடிமக்களுக்கு வழங்குவதுடன், அதுபோன்ற தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அரசின் கடமையையும் அது உறுதி செய்கிறது. தகவல் உரிமை சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்து பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் கடந்துவிட்ட நிலையில், இந்தச் சட்டத்தின் வழியாகத் "தகவல்' கிடைத்தாலும், அது அரசின் நிர்வாகத் திறமையை அதிகரிக்கவில்லை.
குடிமக்களின் கையில் "தகவல்' என்னும் ஆயுதம் இருப்பதன் மூலம், அரசுத் துறைகளைப் பொறுப்புணர்வுடனும் திறம்படவும் செயலாற்ற வைக்க முடியும் என்ற எண்ணம் பெரும்பாலும் பொய்த்துவிட்டது என்றே கூறவேண்டும். 
அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட புள்ளிவிவரத்தின்படி, கடந்த 2005-ஆம் ஆண்டு இந்தச் சட்டம் அமலானது முதல் தகவல்கள் கோரி 2.44 கோடி விண்ணப்பங்கள் பெறப்பட்டு பதிலளிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தச் சட்டத்தின் கீழ், ஊடகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் பெற்ற அரிய தகவல்கள் மூலம் பல ஊழல்கள் அம்பலமாகியுள்ளன. அந்தச் சட்டத்தால் சமூக நிலை சற்று மேம்பட்டுள்ளது உண்மைதான்; ஆனால் அரசு நிர்வாகத்தில் இது குறைவான தாக்கத்தையே ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
இதனை இயற்றியபோது இந்தச் சட்டம் சமூக மாற்றத்துக்கான கருவியாகத் திகழும் எனக் கருதப்பட்டது. ஆனால், அதற்கு மாறாக, தனக்கு வேண்டாத சக ஊழியர் மீது பகை தீர்த்துக் கொள்ளவும், அரசியல் எதிரிகளைத் தாக்கவும் தகவல் உரிமை சட்டம் ஓர் ஆயுதமாகப் பயன்படுகிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. இந்தச் சட்டம் குறித்துக் கூறப்பட்ட உயரிய லட்சியங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, அதன் சாதனைகள் குறைவே. நமது எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இணங்கியும் பொறுப்புணர்வுடனும் அரசுகள் செயல்படத் தொடங்கினவா என்றால் இல்லையென்பதுதான் பதில். வெளிப்படையான நிர்வாகமும் இல்லையென்பதையும் கூற வேண்டும். நடைமுறைகளில் கூடுதல் எச்சரிக்கையுடன் அரசு செயல்பட அது உதவியிருக்கிறதே தவிர, அரசை விரைவாகவும் நியாயமாகவும் செயல்பட வைக்க இயலவில்லை.
தகவல் உரிமை சட்டத்தின் முக்கியக் குறைபாடு "எனக்குத் தகவல் தேவை' என்று ஒரு பிரஜை விண்ணப்பிக்க வேண்டும் என்பதுதான். தகவல் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டால், தகவல் கிடைப்பதில் தாமதம் ஏற்பட்டால், வேண்டுமென்றே தகவல் அளிக்கப்படாவிட்டால், மேல் முறையீடு செய்யவும் தகவலை மறு ஆய்வு செய்து அளிக்கக் கோரியும் மீண்டும் விண்ணப்பிக்கலாம் என்பது உண்மை. இதில் அடிப்படை விஷயம் என்னவென்றால், நாம் தகவலைக் கேட்கவில்லையென்றால், அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தேவையில்லை என்பதுதான். ஆனால், அரசியல் சாசனத்தின் லட்சிய நோக்கின் அடிப்படையில் இதை நாம் மெளனமாக ஏற்றுக் கொண்டுவிட முடியுமா?
மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு, அந்த மக்களுக்காகவே செயல்படக் கடமைப்பட்டுள்ளது என்பதுதான் ஜனநாயகம். அந்தக் கடமையுணர்வும் பொறுப்புணர்வும், குடிமக்களுடைய லட்சிய விருப்பங்களின் அடையாளச் சின்னமான சட்டப் பேரவை-நாடாளுமன்றம் வழியாக செயல் வடிவம் பெறுகின்றன.
பேரவைகளுக்கும் நாடாளுமன்றத்துக்கும் கடமைப்பட்ட உணர்வுடன் அரசும் நிர்வாகமும் செயல்படுகின்றன என்றால், நாட்டின் பிரஜைகளுடன் தகவல்கள் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றன என்று பொருள்.
இந்த வாதமும் விளக்கமும் கேட்பதற்கு இனிமையாக இருந்தாலும், உண்மையில் பார்க்கப் போனால், ஒரு சாதாரண குடிமகனின் சுற்று வட்டாரத்தில் நடக்கும் மேம்பாட்டுத் திட்டங்களின் விவரங்கள், அல்லது பல்வேறு திட்டங்கள் எப்படி செயல்படுகின்றன என்பதைக் கூட அவர் தெரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை என்பதுதான் உண்மை. 
ஓர் அரசு அலுவலகத்துக்குள் ஒரு சாதாரண குடிமகன் நுழைந்து ஒரு மேம்பாட்டுத் திட்டம், அல்லது நலத் திட்டம் குறித்துக் கூடுதல் தகவல்களை யாரிடமாவது கேட்டறிய முடியும் என்பதை கற்பனைகூட செய்து பார்க்க முடியாது. மிகவும் அரிதாக, ஏதேனும் அரசு அலுவலகத்தில் உள்ள ஒரு புண்ணியாத்மா ஏதேனும் சிறு உதவி புரியக்கூடும். ஆனால் சாதாரணமாக அப்படி விவரம் சேகரிக்க யாராவது முயற்சி செய்தால் அது வீண் வேலையாகத்தான் இருக்கும்.
தற்காலத்தில் ஒரு சிறு மாறுதலாக, "தகவல் உரிமை சட்டத்தின் கீழ் விண்ணப்பம் கொடுங்களேன்' என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டது போல, தகவலை நாம் முறைப்படி கேட்டுதான் பெற வேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு கிராமத்தில் சாலை அமைக்கும் திட்டம் அறிவிக்கப்படுகிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பரபரப்பான தொடக்க விழாவுடன் திட்டம் செவ்வனே ஆரம்பிக்கப்பட்ட பிறகு, விரைவிலேயே மெத்தனமடைந்து, பின்னர் இயற்கையான காரணங்களால், அல்லது மர்மமான, இயற்கை அல்லாத காரணங்களால் முடங்கி, அதன் பின்னர் முற்றிலும் நின்றேவிடும். 
அந்தக் குக்கிராமத்தின் சிறிய சாலைத் திட்டம் ஏன் பாதியிலேயே முடங்கியது என்று யாருக்குமே தெரியாது. ஆனால் சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, சட்டப்பேரவை உறுப்பினரோ அல்லது உள்ளூர் பிரமுகரோ "தீவிரமாகத் தலையிட்டதால்' அந்த சிறிய கிராமத்தின் சாலைத் திட்டம் மீண்டும் எடுத்து நடத்தப்பட்டு, சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முன்பு திட்டமிட்டதைவிட இரண்டு மடங்குக்கும் அதிகமான செலவு செய்த பிறகு நிறைவடையும். 
எத்தனை வலைதளங்கள், வசதிகள், விளம்பரங்கள், செய்தி ஊடகங்கள், தகவல் மையங்கள் இருந்தாலும் அரசு அதிகாரிகள் திறந்த மனதுடன், உருப்படியான தகவல்களை மக்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை. நல்ல வழவழப்பான காகிதத்தில் அரசுத் திட்டங்களை அச்சடித்து துண்டுப் பிரசுரங்களும், அழைப்பிதழ்
களும் வெளியிடுவது நல்ல விளம்பர உத்தியாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு சாதாரண பிரஜைக்கு அதிகாரமளித்தல், அவசியமான தகவல் அளித்தல், வழி காட்டுதல் போன்றவற்றில் அரசுக்கு உள்ளூர உள்ள அலட்சிய மனப்பான்மை இருப்பது தெரிகிறது. மக்களின் "அறிந்து கொள்ளும் உரிமை' குறித்து ஓர் அலட்சியப் போக்கு வெளிப்படுகிறது.
நம் நாடு தகவல் அறிந்து கொள்ளும் உரிமையையும் தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது. இப்போது நமக்குத் தேவை "அறிந்து கொள்ளும் உரிமை'.
பல முன்னேறிய நாடுகளில் கட்டுமான இடங்களில், எல்லோருடைய பார்வையிலும் படும்படி பெரிய அறிவிப்புப் பலகையில் திட்டத்தின் தொழில்நுட்ப விவரம் முதற்கொண்டு, அதற்கான செலவு, எப்போது தொடங்கி எப்போது முடியும் என்ற விவரங்கள் தெரிவிக்கப்படுகின்றன.
நமது நாட்டிலும் அதை செயல்படுத்த வேண்டும். சாலைப் பணி அல்லது மேம்பாலப் பணி போன்ற அரசு திட்டத்தின் விவரங்கள், அதன் ஒப்பந்ததாரர் பெயர், ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய காலம், தொழில்நுட்ப விவரங்கள், பல கட்டங்களில் உருவாகும் திட்டமாக இருந்தால், ஒவ்வொரு கட்டமும் நிறைவடைய வேண்டிய தேதி போன்ற விவரங்கள் மக்கள் அறிந்து கொள்ளும் விதத்தில் வெளிப்படையான பொதுத் தகவலாக அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். திட்டத்துக்கு ஒப்புதல் வழங்கியது முதல், அளிக்கப்பட்ட, பெறப்பட்ட நிதி உதவிகள், திட்டத்தைப் பெற்றவரின் தகுதி உள்பட அனைத்து விவரங்களும் அனைவரின் பார்வைக்கும் பரிசீலனைக்கும் வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்.
நமது நாட்டு இறையாண்மை, ஒருமைப்பாடு, பாதுகாப்பு எப்போதும் அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளானதுபோல அரசு செயல்பாடுகளில் ரகசியம் தேவையில்லை. 
நமது வரிப்பணம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அறிந்து கொள்வதும் புரிந்து கொள்வதும் ஒவ்வொரு பிரஜையின் உரிமை. 
தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் என்னும் அருமருந்து மூலம் பணிகளை நிறைவேற்றுவதில் தாமதம், ஊழல் எல்லாம் முற்றிலும் ஒழிந்துவிடும் என்று கூற வரவில்லை. ஆனால், முழுத் தகவல்கள் வெளியாக அது போன்ற சட்டம் தூண்டுகோலாக அமையும், அதையொட்டி மக்கள் செயல்படுவதற்கான துணிவைத் தரும். மேலே குறிப்பிட்ட சாலைப் பணி போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் குறைந்தபட்சம், அரசு அதிகாரிக்கும் பொறியாளருக்கும் ஒப்பந்ததாரருக்கும் தெரிந்த விவரங்கள் பொதுமக்களுக்கும் தெரிய வரும். இந்த வெளிப்படைத் தன்மையே பணி முடங்காதிருக்கச் செய்யும்.
நாடு சுதந்திரம் பெற்று எழுபது ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்ட நிலையில், எந்த முக்கியஸ்தரையும் பிரபலஸ்தரையும் தெரியாத ஒரு சர்வ சாதாரணக் குடிமகன் ஓர் அரசு அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்து குழப்பத்துடன் விழித்து நிற்பதை இன்றைக்கும் கூட காணலாம். இந்த நிலை மாற வேண்டும். ஒவ்வொரு பிரஜைக்கும் அரசு செயல்பாடு குறித்து அறியும் உரிமை உண்டு என்பதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, அதை செயல் வடிவில் கொண்டு வராவிட்டால், நாம் உண்மையான ஜனநாயக தேசமெனக் கூறிக் கொள்ள முடியாது.

கட்டுரையாளர்: முன்னாள் தலைமைச் செயலர், கேரள மாநிலம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/08/அறிந்து-கொள்ளும்-அடிப்படை-உரிமை-2822141.html
2822142 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வகுப்பறை சிறைச்சாலையல்ல! கிருங்கை சேதுபதி DIN Friday, December 8, 2017 04:01 AM +0530 நான்கு சுவர்களுக்கு நடுவில் கிடக்கும் வெற்றிடமென்று பார்க்கத் தெரிந்தாலும், வகுப்பறை என்பது நான்கு திசைகளையும் அளக்கத்துணிந்த இளந்தலை
முறையினரின் பயிற்சிக்கூடம். 
எத்தனைதான் பயின்றாலும் பயிற்றினாலும், நாளும் பொழுதும் கற்போரும் கற்பிப்போரும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம்தான் வாழ்க்கை. அதற்கான பயிற்சிக்கூடம்தான் வகுப்பறை.
கரும்பலகையில் வெண்சுண்ணக் கட்டி கொண்டு எண்ணையும், எழுத்தையும் இன்னபிற கோடுகளையும் வளைவுகளையும் புள்ளிகளையும் தீட்டிக்காட்டிப் புரியவைக்கும் சாமர்த்தியம் கைவரப்பெற்றவர்களால், வகுப்பறை ஒரு பல்கலைக்கூடமாகப் பரிணாமம் பெற்றெழுகிறது!
கரும்பலகை வசதிகள்கூட இல்லாத இடங்களில் உச்சரிப்பின் மூலமாகவும், மெய்ப்பாடுகளின் வாயிலாகவும் தனி நடிப்பு எனத் தக்க வகையில், கற்போரின் கவனங்களை ஈர்த்து, கருத்துகளைச் செரித்துக் கொள்ளும் வகையில் ஊட்டிவிடுகிறதாய் ஒத்து உயர்கின்றனர், தனித்துவமிக்க ஆசான்கள்.
ஒரு சொல், கற்பிப்பவரின் இதழிலிருந்து உதிர்ந்து, கற்போரின் செவி சேர்கிறபோது எய்துகிற பரிமாணங்கள் பற்பல. சான்றாக, மரம் என்று அவர் சொல்வதை செவியேற்கும் நெஞ்சங்களில் விரியும் மரமும், கிளைகளும், மலர்களும் நிழலும் ஒற்றைத்தன்மை உடையது இல்லை.
எல்லார்க்கும் பொதுவான அனுபவத்திலிருந்து தொடங்கி, அவரவர்க்கான தனித்தனி அனுபவங்களுக்குள் ஆழ்த்தி, மீண்டும் பொதுவான அனுபவத்திற்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிற பாடம் எதுவாயினும் அது சுவாரஸ்யமானது; சமூகப் பயன்மிக்கது.
அதுபோல் ஒரு கருத்து, கற்பிப்போர் - கற்போர் ஆகிய இருதரப்பிலிருந்தும் எழுப்பப்படுகிறபோது, அது ஜனநாயகத்தன்மை பெற்றுவிடுகிறது. தன் கருத்து இது என்று கற்பிப்பவர் சொல்வது
போலவே, கற்போரும் தத்தம் உளக் கருத்துகளை உரைக்கும் வாய்ப்பை வழங்க வேண்டும். பயம் களையப்படுகிற இடத்தில்தான் நல்ல பாடம் கிடைக்கும். அச்சுறுத்தி அடிமைத்தனத்தை வளர்க்கலாமே ஒழிய, அறிவை வளர்க்க இயலாது. 
"குழந்தைகளுடைய மனதின் ரகசியத்தையும், ஆசிரியர் பயிற்சி என்னும் கலையையும், ஆசிரியரின் திறமையையும், அறிய முற்படுகையில், ஒவ்வொரு குழந்தையிடமும் நான் எனது ஆசிரியரை, ஆசானைக் காண்பேன்' என்கிறார், சோவியத் நாட்டுப் பேராசிரியரும் கல்வியாளருமாகிய ஷ. அமனஷ்வீலி. 
இந்த இடத்தில் இன்னொன்றையும் புரிந்து கொள்கிறோம். எந்தக் குழந்தையும் அறியாமையின் சொரூபம் அன்று; அதனதன் அறிவோடு, சூழலியல் தன்மையோடுதான் பள்ளிக்கு வருகிறது. அதன் செவியிலும் சிந்தையிலும் - வரையறுக்கப்பட்ட கருத்தை அல்லது பாடத்தைத் திணித்தால் அது திமிறும்; மறுதலிக்கும்; எதிர்ப்புணர்ச்சிக்கும் வெறுப்புணர்ச்சிக்கும் அதுவே வழிவகுக்கும். அதற்குப் பதிலாக அதன் தன்மை இன்னதென அறிந்து தன் பாடத்தைத் தொடங்காமல், தன்பாட்டுக்குத் தொடங்குபவர்களிடமிருந்து விலகிப்போகிறது, கவனம்!
கவனத்தை ஈர்த்துத் தன்வசப்படுத்தியபின் வகுப்பறை ஒரு மாயாஜாலக் கூடமாகி விடுகிறது! எண்களும் எழுத்துகளும் நிறைந்து வாழ்வின் ருசிகரமான அனுபவங்களை உணர்த்திவிடுகிறபோது, கற்றல் சுகமாகிவிடுகிறது! அண்டா நிறைய இருக்கிற நீரை, குறுகிய வாயினை உடைய ஒரு குடுவைக்குள் கொள்ளும் அளவிற்கு ஊற்றுகிற நேர்த்தி கைவரப்பெற்றவர்கள் நல்லாசிரியர்கள். அதற்குப் பாடப்புத்தகம் என்பது ஒரு கையேடு; அவ்வளவே! அது வேதப்புத்தகம் அன்று. 
எந்தப் பாடமாயினும் அதனோடு தொடர்புடைய கவிதை, கதை, வரலாறு, உள்ளூர் நிலவியல் மற்றும் சூழலியல் தன்மைகளை இணைத்துச் சொல்லி, அப்
பாடம் குறித்த சித்திரத்தைக் கற்போர் மனங்களில் நிலைப்படுத்தி விடுகிற ஆசான்கள், பயில்வோருக்கு மிகச்சிறந்த முன்னோடிகள். உலகின் எந்த உண்மையும் தனது ஆசிரியருக்குத் தெரியாமல் இருக்காது என்ற நம்பிக்கையைப் பிள்ளைகள் பெறுவது இந்தக் கணத்தில்தான்.
வறுமை சூழ்ந்த கிராமத்துப் பழைய பள்ளிக் கூடங்களில் ஆசிரியர்கள் நடத்திய பாடங்கள் இன்னும் மனச்சித்திரங்களாகப் பலரின் சிந்தைகளை நிறைத்திருப்பதற்கும் இதுதான் காரணம். அப்படித்தான் நமது ஆசான்கள் பலரும் நமக்குக் கற்பித்தார்கள்; வாழ்ந்தும் காட்டினார்கள். 
துறைதோறும் சிறந்து விளங்கிய அறிஞர்களாக அவர்கள் உருவாக, முறையோடு எழுத்தறிவித்த கலைக்கோயில்கள் பள்ளிகளே! முக்கால உண்மைகளைத் தற்கால உணர்வுகலந்து தெளிவுபடுத்துகிற இடம் வகுப்பறை!
குழந்தைகள் கற்கும் எந்திரங்கள் அல்லர். கற்பவரும் கற்பிப்பவரும் இணைந்து பெறும் இனிய அமுது கல்வி. அது அறியாமையில் இருந்து அறிவிற்கும், மரணத்திலிருந்து மரணமற்ற பெருவாழ்விற்கும் இட்டுச் செல்லும் ஞானரதம். 
"வித்து முளைத்திடும் தன்மைபோல் கற்றது கைகொடுக்கும்' என்பதைப் பெற்றோரும் மற்றோரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கற்றலில், சில மாதங்களில் பயன்தரும் கடலைச் செடியும் உண்டு; தலைமுறைக்கும் பயன் தருகிற ஆலமரமும் உண்டு.
"கல்வி ஒரு மூட்டை நூல்களை வாசிப்பது அன்று; அடக்கம், ஒழுங்கு, அறம், நீதி இவற்றின் முன்மாதிரியாகும்!' என்கிறார் எட்மண்ட்பர்க். அதனை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய இடம் வகுப்பறை.
வாழ்வியல் விழுமியங்களை உள்ளடக்கிய கல்விமுறை வழங்கும் கலைக்கூடங்களாக, என்று நமது பள்ளிகள் உயர்கின்றனவோ, அன்றுதான் வளரும் தலைமுறையினர் தகுந்த குடிமகன்களாக உருவாவார்கள் என்பது உறுதி. 
தனித்தன்மை சிதையாமல், பொதுத்தன்மை குலையாமல் மனிதத்துவத்தோடு குழந்தைகள் வளரத் துணைபுரியும் வகுப்பறை என்பது சிறைச்சாலையன்று; கனவுகளின் தொழிற்சாலை கூட இல்லை. கருதியது இயற்றக் கற்றுக்கொடுக்கும் தவச்சாலை; அதுவே மனிதப் பயிர் வளர்க்கும் இனிய நாற்றங்கால்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/08/வகுப்பறை-சிறைச்சாலையல்ல-2822142.html
2821487 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பொருளாதாரச் சுழலில் வெனிசூலா! எஸ். இளங்கோ DIN Thursday, December 7, 2017 01:19 AM +0530 தென் அமெரிக்க நாடுகளில் அரசியல் குழப்பங்களும், ஆட்சி மாற்றங்களும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தவண்ணம் உள்ளன. வெனிசூலா எண்ணெய் வளம் மிக்க நாடு. அதன் பொருளாதாரம் முழுக்க முழுக்க கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தி, அதன் ஏற்றுமதி மூலம் கிடைக்கிற வருமானத்தைச் சார்ந்தே இருக்கிறது. இதனால் கச்சா எண்ணெய் விலை உயருகிறபொழுது அல்லது வீழ்கிற பொழுது வெனிசூலாவின் பொருளாதாரமும் ஏற்ற இறக்கங்களைச் சந்தித்து வருகிறது.
வெனிசூலாவின் அரசியல் வரலாற்றில் 1980 மற்றும் 1990 மிகவும் கொந்தளிப்பான காலம். எண்ணெய் ஏற்றுமதியின் மூலம் கிடைத்த வருமானம் எண்ணெய் நிறுவன முதலாளிகளுக்கு மட்டுமே சென்றது. பெரும் செல்வத்தில் கொழித்த அம்முதலாளிகள் தலைநகர் கராகஸில் பெரிய பெரிய மாளிகைகளில் வாழ்ந்து வந்தனர். தங்கள் செல்வத்தைக் கொண்டு அமெரிக்காவின் மயாமி தீவில் மாளிகைகளை, உல்லாசக் கப்பல்களை வாங்கிப் போட்டு களிப்போடு வாழ்ந்து வந்தனர்.
ஆனால் மறுபுறம், அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூட பூர்த்தி செய்ய இயலாமல் அதே காரகாஸ் நகரில், பாரிஸ்ஸோ என்றழைக்கப்படும் நெருக்கடி மிக்க குடிசைப்புறங்களில் கல்வி, மருத்துவ வசதியற்று மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். பல பத்தாண்டுகளாக வெனிசூலாவின் ராணுவமும், அரசு அமைப்புகளும் லஞ்ச ஊழலில் ஊறிப்போயிருந்தன. சொல்லப்போனால் அவை தனது முதலாளிகளுக்குச் சேவை செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல் எதிர்ப்புகளை அடக்கி ஒடுக்க கொள்ளையிலும், கொலையிலும் ஈடுபட்டு குற்றமயமாகிப் போயிருந்தன.
1980}களின் துவக்கத்தில் அரசியலில் ஈடுபடத் துவங்கிய ஹியூகோ சாவேஸ் வெனிசூலாவின் சுரண்டல் அரசியல் பொருளாதார அமைப்புக்கு எதிராகக் கடுமையாகப் போராடினார்; சிறை சென்றார். தனது அரசியல் போராட்டங்களின் உச்சமாக சாவேஸ் பல இடதுசாரிக் கட்சிகளை ஒன்றிணைத்து 1997}இல் வெனிசூலா யுனெடெட் சோஷலிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்கினார். கடும் அதிருப்தியில் இருந்த ஏழை எளிய மக்கள், முதலாளித்துவத்திற்கு எதிராக சோஷலிஸமே தனது கொள்கை என்று முழங்கிய சாவேஸின் கரங்களில் 1999}இல் ஆட்சியை ஒப்படைத்தார்கள்.
மக்கள் சார்ந்த நீண்ட அரசியல் போராட்ட அனுபவங்களின் பின்னணியில் 1999}இல் வெனிசூலாவின் தலைவரான சாவேஸ் புதிய அரசியல் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்து நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றியதோடு, நாட்டின் பொருளாதாரத்தை சோஷலிஸலிப் பாதையில் கட்டி எழுப்பினார். எண்ணெய் நிறுவனங்களை தேசிய மயமாக்கினார். எண்ணெய் ஏற்றுமதியின் மூலம் கிடைத்த வருமானம் அரசுக்கு வந்து சேர்ந்ததும் பள்ளிக்கூடங்களை, மருத்துவமனைகளை நிறுவினார். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், நகரத்திலும் மக்களே பங்கேற்கிற "கொம்யூனல் கவுன்சில்" என்ற அமைப்புகளை உருவாக்கி ஏழை எளிய மக்களுக்கு அரசின் நிதி போய் சேர்வதை உறுதி செய்தார்.
ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஒரு சொந்த வீடு கிடைக்க நீண்டகாலத் திட்டங்களை அவை உருவாக்கிக் கொள்ள ஊக்குவித்தார். உலகின் எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு வீட்டில் இருந்துகொண்டு வீட்டு வேலைகளைச் செய்யும் பெண்களுக்கு அரசு ஊதியம் அளிக்கும் என்று அறிவித்து அதனைச் செயல்படுத்தினார். சாவேஸின் இந்த நடவடிக்கைகள் வெனிசூலாவின் அடித்தட்டு மக்களின் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. அவர்கள் சாவேஸை தங்கள் நாயகனாகக் கொண்டாடினார்கள்.
ஊடகங்களுக்கு சாவேஸ் முழு சுதந்திரம் அளித்திருந்தார். ஆனால் அவை சாவேஸுக்கு எதிரான முதலாளிகளின் கையில் இருந்தது. ஊடகங்கள் அனைத்தும் சாவேஸை கம்யூனிஸ்ட் சர்வாதிகாரி என்று வசை பாடியதோடு அவர் தொடர்ந்து ஆட்சியிலிருப்பது நாட்டுக்குக் கேடு என்றும் திரும்பத் திரும்பப் பேசின. எதிர்க்கட்சிகளுக்கு ரகசியமாக நிதி உதவிகள் செய்யப்பட்டன. கிறிஸ்தவத்துக்கும், கிறிஸ்துவுக்கும் எதிரானவர் சாவேஸ் என்றுகூட வெறிப் பிரசாரம் செய்யப்பட்டது. அதன் உச்சமாக ஏப்ரல் 2011-இல் தலைநகர் கராகஸில் சாவேஸுக்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகளின் பேரணி நடத்தப்பட்டது. 
அப்பேரணியில் கலந்துகொண்ட அப்பாவிகளை சாவேஸின் கட்சியினரே சுட்டுக் கொன்றுவிட்டதாக ஊடகங்களில் பொய்ப் பிரசாரத்தை அவிழ்த்துவிட்டனர். சி.ஐ.ஏ. அமைப்பினால் முன்னரே செய்யப்பட்ட ஏற்பாட்டின்படி வெனிசூலா ராணுவத்தின் 20 உயரதிகாரிகள் ஒன்று சேர்ந்து சாவேஸைக் கண்டித்து அறிக்கை வெளியிட்டனர். ராணுவத்தின் ஒரு சிறு படையை வைத்து சாவேஸை கைது செய்து ரகசிய இடத்தில் அடைத்து வைத்தனர்.
பெட்ரோ கார்மனோ என்கிற பெரும் பணக்காரர் அதிபராக அறிவிக்கப்பட்டார். சாவேஸின் அனைத்து திட்டங்களையும் ரத்து செய்தார் புதிய அதிபர். ஆனால், உலக வரலாற்றிலேயே அதுவரை நிகழாதது நிகழ்ந்தது. லட்சக்கணக்கான ஏழை எளிய மக்கள் தலைநகர் கராகஸின் வீதிகளில் இறங்கித் தலைவர் சாவேஸை ஒப்படைக்கக் கோரி முழங்கினர். அவர்களுக்கு ஆதரவாக வெனிசூலா ராணுவத்தின் அடித்தட்டு படைவீரர்கள் களத்தில் இறங்கினர். பெட்ரோ கார்மனோ அதிபர் பதவியை உதறித்தள்ளிவிட்டு விமானம் ஏறி அமெரிக்காவுக்குத் தப்பி ஓடினார்.
ஹியூகோ சாவேஸ் அரசின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சராகவும், 2012 முதல் இரண்டாண்டுகள் துணை அதிபராகவும் இருந்த நிக்கோலஸ் மடூரோ கடந்த 2013 முதல் வெனிசூலாவின் அதிபராக இருந்து வருகிறார். 2015 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணி வெற்றி பெற்றும், 2016}இல் இவருக்கு எதிராகப் போராட்டம் நடந்தும்கூட அவரை அதிகாரத்திலிருந்து இறக்க முடியவில்லை. உச்சநீதிமன்றமும், ராணுவமும் அவருக்குத் துணை நிற்கின்றன.
2003 முதல் 2007 வரை வெனிசூலா அரசு தனது வருமானத்தை மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து சோஷலிஸலி பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைகள் வலுவாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுவிட்டதாக அரசியல் பார்வையாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால், அமெரிக்கா மற்றும் அதன் கூட்டாளிகளின் தொடர்ந்த சதி வேலைகளால் சாவேஸுக்கு எதிராக ஒரு பகுதி மக்களை எதிர்க் கட்சிகள் கணிசமாகத் திரட்ட முடிந்திருக்கிறது எனவும் அவர்கள் கருதுகிறார்கள். உலகின் பல பகுதிகளில் குறிப்பாக இந்தியா, சீனா போன்ற நாடுகளில் பெட்ரோலியத்தின் தேவை அதிகரிக்க அதிகரிக்க எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளின் வியாபாரம் செழிப்பாகவே இருந்து வந்துள்ளது. 2010}க்குப் பின்னர் எண்ணெய் ஏற்றுமதி செய்யும் நாடுகளின் கூட்டமைப்பில் ஏற்பட்ட ஒற்றுமையின்மையினாலும், போட்டியினாலும் பெட்ரோலிய உற்பத்தி நாடுகள் தாங்கள் ஒப்புக்கொண்ட அளவுக்கு மேல் அதிக எண்ணெய் உற்பத்தியில் ரகசியமாக ஈடுபடத் துவங்கியதாகப் பொருளாதாரப் பார்வையாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
இது தேவைக்கு அதிகமாக உற்பத்தி என்ற நிலைக்குப் போய், 2014 முதல் கச்சா எண்ணெய் விலை கடுமையாகச் சரியத் துவங்கியது. இன்று மூன்றில் ஒரு பங்காகக் குறைந்த கச்சா எண்ணெயின் விலையினாலும் இதர எண்ணெய் உற்பத்தி நாடுகள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கச்சா எண்ணெயை குறைந்த விலைக்கு விற்பதனாலும் வெனிசூலாவின் எண்ணெய் உற்பத்தியும், ஏற்றுமதியும் தடைபட, வருமானம் பெருமளவுக்கு சரிந்து மிகப்பெரிய பொருளாதார நெருக்கடியில் வெனிசூலா சிக்கிக்கொண்டுள்ளது. 
அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டாளி நாடுகளும் வெனிசூலாவுக்கு எந்த வகையிலும் உதவ முடியாது எனக் கைவிரித்து விட்டன. 
தற்போது வெனிசூலாவிலிருந்து வரும் செய்திகள் கூறுவது என்னவெனில், அரசிடம் செலவழிக்கப் பணமில்லை; அங்கு கடும் உணவுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டுள்ளது; தண்ணீருக்கும், மின்சாரத்துக்கும் தட்டுப்பாடு நிலவுகிறது; உணவு மற்றும் நுகர்பொருள்களுக்கு இறக்குமதியை நம்பியுள்ள வெனிசூலா தன் மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளை நிறைவேற்ற இயலாமல் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது.
உணவுப் பொருள்கள் ரேஷன் அடிப்படையிலேயே வழங்கப்படுகின்றன. அரசு திறந்து வைத்திருக்கிற கடைகளின் முன் கிலோ மீட்டர் கணக்கில் மக்கள் வரிசையில் நிற்கிறார்கள். முதியவர்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். பணவீக்கம் 700 விழுக்காடு உயர்ந்துள்ளது. இன்னும் சில மாதங்களில் அது 1000 விழுக்காடாக உயரும். ஒரு பெரிய மனித அவலம் வெனிசூலாவில் அரங்கேறிக்கொண்டிருப்பதாக அரசியல் சமூக விமர்சகர்கள் கருதுகிறார்கள். 
ஆனால் உலக நாடுகள் ஏனோ அமைதி காக்கின்றன. செஞ்சிலுவைச் சங்கம் (ரெட்கிராஸ்) போன்ற தொண்டு அமைப்புகள்கூட வெனிசூலாவுக்கு உதவி அளிக்க மறுப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். குவாதமாலா, நிகராகுவா போன்ற சிறிய நாடுகளின் தலைவர்களாக இடதுசாரிகள் இருக்கிறார்கள். தென் அமெரிக்க நாடுகளின் கூட்டமைப்பைப் பயன்படுத்தி வெனிசூலாவின் இன்றைய அவல நிலையைப் போக்க அவர்கள் முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால் பிரேஸில், ஆர்ஜென்டீனா போன்ற பெரிய நாடுகள் வெனிசூலாவின் உதவிக்கு வரத் தயங்குகின்றன. கராகஸ் உலகிலேயே அதிக வன்முறைகள் நிகழும் நகரமாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. ராணுவத்தினரின் ஒரு பகுதியினரே உணவுக் கடத்தலில், பதுக்கலில் ஈடுபடுகிறார்கள். மக்கள் தெருவில் இறங்கிப் போராடுகிறார்கள். உணவுக்காக கடத்தல், கொள்ளை, கொலைகள் நடக்கின்றன. 
வெனிசூலாவின் அடித்தட்டு மக்கள் சாவேஸை இன்னும் நேசிக்கிறார்கள். மடூரோவை ஆதரிக்கிறார்கள். அவர்கள் பட்டினி கிடந்தாலும் வெனிசூலாவின் அரசு தங்கள் அரசு என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள். அவர்கள் வீதியில் இறங்கி அரசுக்கு எதிராக இதுவரை போராடவில்லை. மாறாக அரசை அவர்கள் காத்து நிற்கிறார்கள்.
ஆனால், இது எவ்வளவு காலத்துக்கு நீடிக்கும் என்பது பெரிய கேள்விக்குறி. அமெரிக்காவில் உள்ள மடூரோவின் சொத்துகள் முடக்கப்பட்டுள்ளன. அவர் அமெரிக்காவில் நுழைவது தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவர் ஒரு சர்வாதிகாரி என்று முத்திரை குத்தப்பட்டிருக்கிறார். ஒருபுறம், வீழ்ச்சி கண்டிருக்கும் வெனிசூலா பொருளாதாரம், இன்னொருபுறம், அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகளின் பகை. உதவிக்கு வரத் தயங்கும் பிரேஸில், ஆர்ஜென்டீனா உள்ளிட்ட அண்டை நாடுகள். எப்படி, எத்தனை காலம் சமாளிக்கப் போகிறார், அதிபர் நிக்கோலஸ் மடூரோ?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/07/பொருளாதாரச்-சுழலில்-வெனிசூலா-2821487.html
2821482 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நிதி சொல்லும் நீதி எஸ். ராஜசேகரன் DIN Thursday, December 7, 2017 01:17 AM +0530 நாம் நமது குழந்தைகளை மருத்துவராக்க வேண்டும் என்றும், பொறியாளர் ஆக்க வேண்டும் என்றும், மாவட்ட ஆட்சியர் ஆக்க வேண்டும் என்றும் கடினமாக உழைக்கச் சொல்கிறோம். ஆனால் நாம் நமது பிள்ளைகளுக்கு நிதியைக் கையாள்வது குறித்தும், நிதி மேலாண்மை குறித்தும் இதுவரை சொல்லிக் கொடுத்தது இல்லை.
பொருளை ஈட்ட வேண்டும் எனில் நல்லதொரு பணியையோ, தொழிலையோ தேட வேண்டும். நல்ல ஒரு பணியைப் பெறுவதற்கு நமது தகுதியை வளர்க்கும் கல்வி வேண்டும். ஆனால் செல்வம் என்ற ஒன்றை நோக்கித்தான் நாம் அனைவருமே இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான் உண்மை. இன்றைய இளைஞர்களுக்கும், சிறுவர்களுக்கும் பணத்தின் அருமை தெரிவதில்லை. பணத்தைச் செலவழிக்கும் விதமும் தெரியவில்லை. கடையில் பணம் கொடுத்து பொருள்கள் வாங்கிய பின்னர், தாங்கள் கொடுத்த பணத்தின் மீதம் எவ்வளவு பெறப்பட்டுள்ளது என்பதை எத்தனை நபர்கள் கணக்கிட்டுச் சரிபார்க்கின்றனர்?
ஒரு திரையரங்கில் செலவு செய்கின்ற பணத்தையோ அல்லது ஒரு வணிக வளாகத்தில் குடும்பத்துடன் சென்று செலவழிக்கின்ற தொகையோ அதை நாம் ஈட்டுவதற்கு எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறோம் என்பதை உணர்கிறார்களா? அல்லது அந்த வருமானத்தை ஈட்டுவதற்குரிய தகுதியைப் பெறுவதற்கு எவ்வளவு முயற்சிகள் செய்தோம் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கிறார்களா?
உஙஐ என்ற முறையை வணிக உலகில் அறிமுகப்படுத்திய பின்புதான் ஒவ்வொரு நிறுவனத்திற்கும் வாடிக்கையாளர்கள் எண்ணிக்கை உயர்ந்துள்ளது. உஙஐ என்பது எளிய மாதத்தவணை என்று பொருள்படும். அதாவது எவ்வளவு விலை உயர்ந்த பொருள்களாக இருந்தாலும் அதற்கு ஒரு குறைந்த முன்பணம் மட்டும் செலுத்திவிட்டு அந்தப் பொருளை நாம் உடமையாக்கிக் கொள்ள முடியும். பின்பு மீதம் உள்ள தொகையை வட்டி கணக்கிட்டு அதை அசலுடன் கூட்டிய பின் அதை சம மாதத் தவணைகளாகப் பிரிக்கும் பொழுது செலுத்த வேண்டிய தொகை மிகவும் எளிதாகத் தெரியும்.
அதிலும் பணம் செலுத்த வேண்டிய மாதங்களின் எண்ணிக்கையின் கால அளவை அதிகரித்தால், செலுத்த வேண்டிய பணம் இன்னும் குறைவாகத் தெரியும். ஆனால், அதற்கான வட்டி பல மடங்கு கூடிவிடும் என்பதை நம்மில் பலர் அறிந்திருப்பதில்லை.
நாம் வாங்கும் பொருள் நமக்கு அவசியம்தானா? என்று யாரும் சிந்திப்பதில்லை. தேவையற்ற பொருளை வாங்குவதற்காக தனது எதிர்காலத்தை அடகு வைத்துவிட்டு மகிழ்ச்சியையும் நிம்மதியையும் தொலைத்துவிட்டு நிற்கின்றனர். சிற்சில சூழ்நிலைகளில் அவசியமற்ற பொருளை வாங்க நினைத்து, அதற்காக அவசியமான பொருளைக் கூட விற்க நேரிடுகிறது.
மிகப் பெரிய செலவு செய்து உங்கள் பிள்ளைகளைப் படிப்பதற்கு அனுப்புகிறீர்களே, அந்த நிறுவனத்தின் தரத்தை என்றாவது தெரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்திருக்கிறீர்களா? அல்லது இந்தப் படிப்பை உங்கள் பிள்ளைகள் படித்தால்தான் உங்களை இந்தச் சமுதாயம் மதிக்கும் என்பதற்காகக் குறிப்பட்ட பாடப் பிரிவில் சேர்த்தீர்களே, அந்தப் பாடப் பிரிவுக்குரிய வேலை வாய்ப்பு குறித்து என்றுமே சிந்துத்துப் பார்த்து இருக்க மாட்டீர்கள்.
குழந்தைகளுக்குக் கடைகளில் பொருள்கள் வாங்கும்போது கணக்குப் பார்த்து, விலையை விசாரித்து, பிற கடைகளில் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து வாங்க வேண்டும் என்பதை நாம் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுப்பதில்லை. எந்தவொரு செலவு செய்வதற்கு முன்னும் அந்தச் செலவு அவசியம்தானா என்பதைப் பகுத்தாய்வதற்கு அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.
அந்தச் செலவு செய்வதற்குப் பதிலாக அதற்கான பலனை வேறு குறைவான செலவுகளில் பெறுவதற்குண்டான வழிகளைக் கற்றுத் தரவேண்டும். அவர்களுக்குச் சிந்திக்கும் தன்மையையும், மாற்று வழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தன்மையையும் பயிற்றுவிக்க வேண்டும்.
தேவையற்ற செலவுகளை எந்நாளும் ஊக்கப்படுத்தாதீர்கள். உங்கள் தகுதியைப் பெரிதாகக் காட்டிக் கொள்வதற்காக வீண்செலவு செய்யாதீர்கள். பிள்ளைகளும் அதையே பின்பற்றுவார்கள்.
உங்கள் குழந்தைகளுக்கு அன்றாடம் பணத்தைக் கொடுத்து பழக்கப்படுத்துவதை விட, ஒவ்வொரு மாதத் தொடக்கத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை அவர்கள் செலவுக்காக வழங்கினால், அது அவர்களிடையே ஒரு திட்டமிடுதலை ஏற்படுத்தும். மேலும், செய்கின்ற செலவுகளை எழுதி வைக்கச் சொல்லுங்கள், அது மட்டுமல்ல அதனைக் கடந்த மாதங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கச் சொல்லுங்கள்.
அதன் மூலம் கூடுதலாகச் செய்த செலவுகளும், அநாவசியமாகச் செய்த செலவுகளும் தெரிய வரும். அதனைத் தவிர்ப்பதற்கு அவர்களுக்கு அது பேருதவியாக இருக்கும். இந்தப் பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் அவர்கள் எதிர்காலத்தில் ஒரு சிறப்பான, திட்டமிட்ட வாழ்க்கை வாழ அது வழி வகுக்கும்.
பொருளை ஈட்டுவது முக்கியமல்ல, ஈட்டிய பொருளை திறமையாகக் கையாள்வது குறித்த விழிப்புணர்வையும் நம் குழந்தைகளுக்கு நாம் வழங்கினால், நம் நாடும் பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சியடைந்துவிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/07/நிதி-சொல்லும்-நீதி-2821482.html
2820983 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெயரளவில் மட்டுமே பெண்ணதிகாரம்! ஸ்வர்ணா ராஜகோபாலன் DIN Wednesday, December 6, 2017 01:26 AM +0530 வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒரு நிகழ்வு 17 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக அரங்கேறியது. சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் 2000-ஆவது ஆண்டு அக்டோபர் 31-ஆம் தேதி. அன்றைய தினத்தில் ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் உலக நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் அனைவரும் குழுமியிருந்தார்கள். அப்போது, ஒரு தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. அது தொடர்பாக விவாதமும் நடைபெற்றது.
ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அதற்கு எந்த நாடும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. முடிவில் அந்தத் தீர்மானத்தை அனைத்து நாடுகளும் ஏகமனதாக ஏற்றுக்கொண்டன. சரி... இதிலென்ன பெரிய வரலாறு புதைந்திருக்கிறது எனக் கேட்கலாம், இருக்கிறது.
சர்வதேச அளவில் அமைதியான சூழலை உருவாக்குவதிலும் சரி; பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணும் நல்லெண்ண நடவடிக்கைகளை முன்னெடுப்பதிலும் சரி. அதுவரை ஆண்களே அவற்றில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தனர். 
அதை மாற்றி அந்தச் செயல்பாடுகளில் பெண்களையும் பங்கெடுக்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அந்தத் தீர்மானத்தின் சாராம்சம். சமூகத்தில் நிலவி வரும் பல்வேறு முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பதில் பெண்களின் பங்கும் மிக அவசியம் என்ற உண்மையை அது வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது.
அதைத் தவிர மூன்று முக்கிய அம்சங்களும் அந்தத் தீர்மானத்தில் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தன. அதாவது, பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் கொடுமைகளில் இருந்து அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பளிக்க வேண்டும் என்பது ஒன்று. 
வலிமையான சட்டங்களின் வாயிலாக பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைத் தடுக்க வேண்டும் என்பது மற்றொன்று. பேரிடர் அல்லது போர்ச் சூழலுக்குப் பிறகு பெண்களுக்கு உரிய நிவாரணங்களும், மறுவாழ்வும் கிடைப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பது மூன்றாவது அம்சம்.
இத்தகைய சிறப்பம்சங்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட தீர்மானத்தைத்தான் உலக நாடுகள் அன்று ஆட்சேபமின்றி ஆதரித்தன. இப்போது அதை எத்தனை நாடுகள் நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளன? என்பது வேறு விஷயம்.
இந்தச் சூழலில், அந்தத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்ட தினத்தைக் கொண்டாடும் வகையில் பெண்கள் நலனுக்கான சர்வதேச அமைப்பினர் பலர் இந்த ஆண்டு ஓரிடத்தில் கூடி பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து விவாதித்தனர். 
அப்போது மத்திய அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த சமூக ஆர்வலர்கள் தெரிவித்த சில தகவல்கள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் விதமாக அமைந்திருந்தன.
சமகாலத்தில் பெண்கள் நலனுக்கு சவாலாக விளங்கும் மூன்று முக்கிய விஷயங்களை அவர்கள் கண்டறிந்து தெரிவித்தனர். அவை அனைத்தும் களையப்பட வேண்டியவை என்பதில் எள்ளளவும் மாற்றுக் கருத்தில்லை.
முதலாவதாக, வளர்ச்சித் திட்டங்கள் என்ற பெயரில் மத்திய - மாநில அரசுகளால் நிலம் கையகப்படுத்தும் பிரச்னையை அவர்கள் குறிப்பிட்டார்கள். பொதுவாகவே, எந்த நாட்டில் என்ன ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்தாலும் சரி; ஒரு விவகாரத்தில் மட்டும் மாற்றம் வராது. அதாவது, அரசுத் திட்டங்களுக்காக மக்களின் நிலத்தைக் கையகப்படுத்தும்போது அதுதொடர்பாக சம்பந்தப்பட்டவர்களின் கருத்தினை எந்த ஆட்சியாளர்களும் கேட்டறிவதில்லை. 
இதன் காரணமாகவே பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தெருவில் இறங்கிப் போராடுகிறார்கள். ஆனால், அதைத் தடுக்க வேண்டிய அரசோ உரிமைகளுக்காகப் போராடும் அந்த மக்களின் குரல்வளையை நெறிக்கிறது. அடக்குமுறையை ஏவிவிடுகிறது.
அதிலும், அந்தத் திட்டங்களில் சில தனியார் நிறுவனங்கள் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில், அவற்றின் பாதுகாவலர்களும் போலீஸாருடன் இணைந்து போராட்டத்தில் ஈடுபடுவர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். 
இத்தகைய ஜனநாயக விரோத நடவடிக்கைகள் தெற்காசியாவில், குறிப்பாக இந்தியாவில், வாடிக்கையாகி விட்டதாக அவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
நிலம் கையகப்படுத்தும் நடவடிக்கையால் பெரிதும் பாதிக்கப்படுவது பெண்கள் என்பதை மறக்கக் கூடாது. அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களின் நலனுக்காக சொந்த நிலத்தை இழக்கும் அவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமே கேள்விக்குறியாகிவிடுகிறது. இது தற்போது நிலவும் முக்கியமான பிரச்னைகளில் ஒன்று.
இரண்டாவதாக, பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் ராணுவத்தினர் மக்களின் வசிப்பிடங்களில் நிறுத்தப்படுவது. இதை வெறுமனே பாதுகாப்புக்கான படைக்குவிப்பு என்று கருத முடியவில்லை. மாறாக, அதிகாரத்தின் துணையோடு தனிமனிதர்களின் இயல்பு வாழ்க்கையை முடக்குவதற்கான முயற்சியாகவே எண்ணத் தோன்றுகிறது.
ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் பெரும்பாலான தருணங்களில் நடுநிலையுடன் இருப்பதாக உணர முடியவில்லை. அசாதாரண சூழல் நிலவும் இடங்களில் மட்டுமல்லாது அனைத்துப் பகுதிகளிலும் தங்களது படை இருப்பினை பதிவு செய்யவே ராணுவம் விரும்புகிறது. 
இது பெண்களின் அடிப்படை வாழ்க்கையில் பெரும் அதிர்வலைகளை உருவாக்குகிறது. குறிப்பாக, அவர்களின் தனி உரிமைக்கும், சுதந்திரமான நடமாட்டத்துக்கும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. அதைத் தவிர, பெண்கள் நல அமைப்பினரின் செயல்பாடுகளையும் ராணுவம் கண்காணிக்கிறது.
இதன் வாயிலாக, கல்வி உள்ளிட்ட அடிப்படை உரிமைகளைக்கூட வேலிகளுக்குள் இருந்து பெற வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்குப் பெண்கள் தள்ளப்படுகின்றனர். இந்த நிலை மாற வேண்டும்.
மூன்றாவதாக, பெண்களுக்கு எதிராக நடத்தப்படும் வன்முறைச் சம்பவங்கள். அதிலும், குறிப்பாக பாலியல் ரீதியான வன்கொடுமைகள்.
அதிகாரத்தின் போர்வையிலும், ஆணாதிக்க மனோபாவத்திலும் அரங்கேற்றப்படும் இத்தகைய சம்பவங்களில் தொடர்புடைய குற்றவாளிகளில் பலர் தண்டனையில் இருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்கள் என்பது சமூகத்தின் மிகப் பெரிய அவலம்.
இது ஒருபுறமிருக்க, துப்பாக்கிகளையும், கத்திகளையும் கொண்டு பெண்கள் மீது தொடுக்கப்படும் தாக்குதல்களும் அதிகரித்து வருகின்றன. இதுதொடர்பான செய்திகள் வழக்கமான ஒன்றாகிவிட்டன. 
இதற்கு ஆயுதப் பரவல் ஒரு முக்கியக் காரணம். ஒரு நாட்டின் ராணுவமோ அல்லது அங்கிருக்கும் தீவிரவாத அமைப்புகளோ அதிக அளவில் பேரழிவு ஆயுதங்களைக் குவித்து வைத்திருக்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். 
அத்தகைய சூழ்நிலையில் வசித்து வரும் மக்களின் கைகளில் துப்பாக்கிகள் சுலபமாகச் சென்றடைவதில் என்ன ஆச்சரியம் இருக்க முடியும்?
இந்த நிலைதான் பெரும்பாலான நாடுகளில் நிலவுகிறது. அதன் தொடர்ச்சியாகவே, பெண்களை ஒடுக்கக் கைகளில் ஆயுதங்கள் எடுக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய அச்சுறுத்தல்கள் உடனடியாக வேரறுக்க வேண்டியவை. 
இந்த மூன்று விஷயங்களைத்தான் அந்தக் கூட்டத்தில் மத்திய அமெரிக்க சமூக ஆர்வலர்கள் தெரிவித்தனர். கொலம்பியா, கியூபா, கெளதமாலா, ஹோண்டுராஸ், எல் சால்வடார் உள்ளிட்ட பகுதிகளில் இருந்தும் சமூக ஆர்வலர்கள் அதில் கலந்துகொண்டனர். அவர்கள் முன்வைத்த சில கருத்துகளும் நினைவிலிருந்து நீங்க மறுக்கின்றன.
ஹோண்டுராஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த பெர்டா கேசரஸ் என்ற சமூக சேவகி கடந்த ஆண்டு மர்ம நபர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். புறச்சூழலை பாதுகாக்கவும், சமூக பாகுபாடுகளுக்கு எதிராகவும் போராடி வந்ததற்காக அவருக்குக் கிடைத்த பரிசுதான் அந்த மரணம். 
இதுவரையிலும் கொலையாளிகள் கண்டறியப்படவில்லை; பெர்டாவின் நோக்கங்களும் வென்றெடுக்கப்படவில்லை. இது மிகவும் வேதனைக்குரிய நிகழ்வு. இதுகுறித்து கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட பெரும்பாலானோர் கவலை தெரிவித்தனர்.
அடுத்தபடியாக, அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கும் பியூர்டோ ரீகோ தீவானது புயலால் பாதிக்கப்பட்டது குறித்தும் விவாதிக்கப்பட்டது. புயல் கரையைக் கடந்து 50 நாள்களான பிறகும் அது ஏற்படுத்திய வலிகளை அப்பகுதி மக்களால் கடக்க முடியவில்லை. 
அதிலும், குடிநீர், மின்சாரம் இன்றி பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது அந்தத் தீவைச் சேர்ந்த பெண்களே என்று சமூக ஆர்வலர்கள் தெரிவித்தனர்.
இப்படியாக, உலக நாடுகள் முழுவதிலும் ஏதோ ஒரு வகையில் பெண்கள் பாதிப்புக்குள்ளாகிக் கொண்டேதான் இருக்கின்றனர். அது பேரிடர்ச் சூழலோ அல்லது போர்க்களச் சூழலோ நிலைமை ஒன்றுதான்.
இதற்குத் தீர்வு காண வேண்டுமென்றால், ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தை அனைத்து உறுப்பு நாடுகளும் ஆக்கப்பூர்வமாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். 
தங்களது எல்லையில் பிரச்னைகளோ, முரண்பாடுகளோ இல்லை என்று கூறி அந்தத் தீர்மானத்தை அமல்படுத்தாமல் இருக்கக் கூடாது. சர்வதேச அளவில் அமைதியை நிலைநாட்ட வேண்டிய முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து உலக நாடுகள் செயல்பட வேண்டும். அதுவே சமூக ஆர்வலர்களின் முதன்மையான எதிர்பார்ப்பும் கூட.

கட்டுரையாளர்:
அரசியல் ஆய்வாளர்
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/06/பெயரளவில்-மட்டுமே-பெண்ணதிகாரம்-2820983.html
2820463 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வசையல்ல வாழ்த்தே பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Tuesday, December 5, 2017 02:35 AM +0530 ஜனநாயக நாட்டின் இரு கண்களாகப் பேச்சுரிமையும், கருத்துரிமையும் இருக்கின்றன. பேச்சுரிமையும், கருத்துரிமையும் இல்லாத நாட்டில் ஒன்று இராணுவ ஆட்சி நடக்க வேண்டும் அல்லது முடியாட்சியோ, காட்டாட்சியோ நடக்க வேண்டும். இந்த பேச்சுரிமையும், கருத்துரிமையும்தான் நம்மையறியாமல் நாம் செய்யும் தவறான செயல்களையும், மக்கள் விரோதப் போக்குகளையும் விளங்கச் செய்து ஒருவரைத் திருத்திக் கொள்ள உதவும். இதில் விமர்சனம் என்பது தவிர்க்க முடியாதது. 
விமர்சனம் என்பது ஒரு குழுவையோ அல்லது தனி நபரையோ பற்றிய மதிப்பீடாகக் கருதப்படுகிறது. அது ஒருவரின் மனதை காயப்படுத்துவதாகவும் இருக்கலாம், அவரின் வளர்ச்சிக்கு உந்து சக்தியாகவும் இருக்கலாம். விமர்சனம் செய்வது என்பதானது ஒருவரின் கருத்துரிமை. அதுதான் ஜனநாயகப் பயிர் தழைத்தோங்க உதவும் உரம். விமர்சனம் இல்லாத எந்தச் செயலும் ஆக்கப்பூர்வமானதாகக் கருத முடியாது. விமர்சனத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத எந்த ஒரு தலைவரும் பொது வாழ்வில் வலம் வர முடியாது. 
இப்போதெல்லாம் விமர்சனங்களை யாரும் வரவேற்பதேயில்லை. முகஸ்துதிகளையே விரும்பி வரவேற்கிறார்கள், அவர்களைப் பாராட்டி, மகிழ்ந்து வெகுமதியும் அளிக்கிறார்கள். 
எல்லாம் வல்ல எனப்படும் இறைவனைக்கூட அவனது படைப்பு எனப்படும் மனிதன் என்றும் விமர்ச்சித்து தான் வருகிறான். இந்தியாவின் தேசிய கவி ரவீந்திரநாத் தாகூர் ஒருமுறை சொன்னார், இறைவன் மிகப் பெரியவன், அவனை இல்லை என்று மறுக்கிற உரிமையையும் எனக்குத் தந்திருக்கிறான் என்று. அதாவது, விமர்சனம் என்பது உள்நோக்கமற்றதாக, உண்மையானதாக, நேரானதாக இருக்க வேண்டும். 
ஒருமுறை புத்தர் கிராமத்தில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது அங்கிருந்தவர்கள் கடுமையான வசை மொழிகளால் புத்தரை தாக்கிப் பேசினர். தன்னைப் பார்த்து வசை மாரி பொழிந்தவர்களைப் பார்த்து அமைதியான குரலில் புத்தர் கேட்டார், ""எனது அன்பிற்குரியவர்களே, ஒன்று கேட்கிறேன். ஒருவர் மற்றொருவருக்கு அன்பளிப்பாக ஒரு பொருளை அளிக்கிறார். 
ஆனால், மற்றவரோ அதனை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து விடுகிறார். அப்போது அந்தப் பொருள் யாருக்குரியது?' உடனே அந்தக் கொடியவர்கள், "அப்பொருளையளிக்க முற்பட்டவருக்கே அந்தப் பொருள் உரிமையாகும்' என்று கூறினார். 
புத்தர் "சரி மகனே, நீவிர் இப்போது எனக்கு அளித்த வசை மொழிகளை நான் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதனால் அதை நீரே வைத்துக் கொள்ளும். எதிரொலியானது எப்படி அதன் ஒலிக்கு சொந்தமோ, நிழல் எப்படி அதன் பொருளுக்குச் சொந்தமோ, அதேபோல் தீமையைச் செய்தவருக்கு இத்துயரம் போய்ச் சேரும்' என்றார்.
மேலும் தொடர்ந்து ""ஒழுக்கச்சீலரைக் கொடியவன் ஒருவன் பழிப்பது வானத்தைப் பார்த்து ஒருவன் எச்சிலைப் துப்புவது போன்றதாகும். எச்சில் ஒருபோதும் ஆகாயத்தைக் காயப்படுத்துவதில்லை. மாறாக துப்பியவனையே களங்கப்படுத்தும்' என்றார். 
புத்தரின் இந்த விளக்கத்தைக் கேட்டவர்கள் வெட்கமுற்று, புத்தரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டனர். அவருடைய அடியவராயினர். விமர்சனங்களும் இப்படிப்பட்டதுதான்.
விமர்சனங்கள் உறுதி மனம் கொண்டு குறிக்கோளுடன் போராடுபவர்களுக்கு உரம் போன்றது. ஒருமுறை காந்திஜி மேல்சட்டை அணியாமல் எளிய உடையோடு, லண்டனில் நடைபெற்ற வட்ட மேஜை மாநாட்டிற்குச் சென்றார்.
அப்போது ஆங்கிலேயர் ஒருவர் அவரை அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக, இந்தியாவின் விடுதலைக்கு போராட உங்களைப் போன்ற ஒரு நோஞ்சான்தான் கிடைத்தாரா? என கிண்டலாகக் கேட்டார்.
அப்போது காந்திஜி சிரித்தபடியே "உங்களை எதிர்க்க நான் ஒருவனே போதும், உங்கள் சாம்ராஜ்ஜியம் அவ்வளவு பலவீனமானது' என்றார். 
விமர்சனங்களைக் கோபத்தோடு எதிர்மறை எண்ணத்தோடு அணுகினால் அதன் பாதிப்பு ஒருதலைபட்சமாகத்தான் இருக்கும். அதன் விளைவுகள் நல்லதை கொடுக்காது.
ஆபிரகாம் லிங்கன் அமெரிக்க அதிபராக இருந்தபோது, நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்கட்சியைச் சேர்ந்த ஒருவர் ""நீங்கள் ஒரு செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளின் மகன் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள்'' என கேவலமாகப் பேசினார்.
அப்போது ஆபிரகாம் லிங்கன் கொஞ்சமும் நிதானம் இழக்காமல் "நான் ஒரு செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளியின் மகன் என்பதை அவமானமாகக் கருதவில்லை. எனக்கு அந்தத் தொழில் நன்றாகத் தெரியம். உங்கள் காலணி பழுதுபட்டிருந்தால் சொல்லுங்கள் இப்போதே சரி செய்து தருகிறேன்' என்றார். நாடாளுமன்றமே ஆபிரகாம் லிங்கனின் நேர்மறை சிந்தனையைப் பாராட்டியது. 
மக்களின் குறைகளைத் தீர்க்கும் வகையில் விமர்சனங்கள் ஆக்கப்பூர்வமானதாகவும், நன்கு ஆராயப்பட்டு தெரிவிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தால் அதை முழு மனதோடு ஏற்று செயல்படுத்த வேண்டும். அப்போதுதான் அந்த விமர்சனத்திற்கு உரிய பலனை அனைவரும் பெற முடியும். 
விமர்சனம் என்பது யார் சொன்னார் என்பதைவிட என்ன சொன்னார் என்பதே முக்கியமானது. அதனால் சமூகத்திற்கு ஏதேனும் நன்மை கிடைக்குமா, அதாவது சொல்லும் கருத்து சரியானதாக, அறிவுபூர்வமானதா, ஆக்கப்பூர்வமானதா என்று சிந்தித்து விமர்சிக்க வேண்டும். அதாவது பழைய கருத்துகளுக்குப் பதில் புதிய கருத்தை முன் வைப்பதாக இருக்க வேண்டும்.
நமக்கெதிராகச் சொல்லப்படும் உண்மையற்ற விமர்சனங்களுக்கு நாம் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. பல சந்தர்ப்பங்களில் மெüனமே சிறந்த பதில் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/05/வசையல்ல-வாழ்த்தே-2820463.html
2820462 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கொள்ளை போகும் கோயில் சொத்துகள்! மன்னை. பாஸ்கர் DIN Tuesday, December 5, 2017 02:34 AM +0530 மாடு கட்டிப் போரடித்தால் மாளாது என்றெண்ணி, யானை கட்டிப் போரடித்த, அந்தக் காலத்தில், கிராமங்களில், அறுவடை முடிந்து விளைச்சலை அளக்கும்போது "முதல் படி நெல்' கோயிலுக்கு என்று ஒதுக்கி விடுவார்கள். 
அதன் பிறகுதான் ஒன்று, இரண்டு என்று எண்ணிக்கையையே தொடங்குவார்கள். அந்த அளவுக்குத் தங்கள் மண்ணின் கடவுள் மீதும், உள்ளூர் கோயிலின் மீதும் ஒரு நம்பிக்கையும் பற்றும் கொண்டிருந்தனர்.
கோயில் நிலங்களை குத்தகைக்கு எடுத்துப் பயிர் செய்தவர்களும் கோயில் நிர்வாகத்துக்கு ஒழுங்காக குத்தகையைச் செலுத்தி வந்தார்கள். கோயில் நிலத்தில் ஓர் அடியை ஆக்கிரமிப்பது என்றால் கூட அச்சப்படுவார்கள், தயங்குவார்கள். நியாய தர்மங்களுக்காக யோசிப்பார்கள். கோயில் சொத்துகளைச் சுரண்டினால் தங்கள் சந்ததி தழைக்காது என்று பயந்தார்கள். அதனால்தான் "சிவன் சொத்து குல நாசம்' என்றார்கள்.
பொன்னேரியை அடுத்த பழவேற்காட்டில் ஸ்ரீதேவி, பூதேவி உடனுறை ஆதிநாராயணசாமி கோயில் உள்ளது. இந்த கோயில் சில ஆண்டுகளாக பழுதடைந்து காணப்படுகிறது. இந்த கோயிலை 2012-ஆம் ஆண்டு இந்து அறநிலையத்துறை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டது. அதற்குப் பிறகு கோயில் பராமரிக்கப்படவில்லை.
கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக கோயில் பூட்டியே கிடக்கிறது. சுற்றிலும் புதர் மண்டிக் கிடப்பதால், சமூக விரோதச் செயல்கள் அதிகம் நடைபெறுகின்றன. கோயில் உத்திரங்களில் இருந்த செம்மரக்கட்டைகள் பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டுள்ளன. கோயிலில் இருந்த சிலைகளும் மாயமாகி உள்ளன.
கோயில் நிலங்களை கையகப்படுத்துவது கூடிய மட்டும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்றும், தகுந்த மாற்று நிலம் கிடைக்காதபோது, கடைசி கட்டமாகத்தான் கோயில் நிலங்களை பொது நன்மைக்காக எடுக்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்ற வழிகாட்டுதல்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன. 
கோயில் சொத்துகளை விற்க முடியாது என அறநிலையச் சட்டம் கூறுகிறது. கோயில் சொத்துகளை ஆக்கிரமிப்பில் இருந்து மீட்பதற்கும், வருமான பாக்கிகளை ஜப்தி செய்து எடுக்கவும், அதிகாரிகளுக்கு சட்டப்படியான அதிகாரங்கள் இருந்தும் அதை யாரும் செயல்படுத்துவது கிடையாது.
கோயில் சொத்துகளில் இருந்து, 90 சதவீதம் வருமானம் வராமல் இருப்பதும், மிகப் பெரிய அளவில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிப்பில் இருப்பதும் அதிர்ச்சி அளிக்கும் உண்மை. கோயில் நிலங்கள் கொள்ளை போயிருக்கும் புள்ளிவிவரங்களைப் பார்த்தால் வேதனை மேலிடுகிறது.
கடந்த 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 5.25 லட்சம் ஏக்கர் நிலங்கள் கோயில்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்ததாக, அரசின் கொள்கைக் குறிப்பு தெரிவிக்கிறது. இப்போதைய நிலவரப்படி கோயில்களுக்குச் சொந்தமாக உள்ள நிலங்களின் பரப்பு 4.78 லட்சம் ஏக்கர். 
அதாவது, ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள நிலங்களையும் சேர்த்தால், ஏறத்தாழ 50 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலங்களைத் தொலைத்திருப்பது என்பது மிகப்பெரிய அநியாயம்! கடந்த 50 ஆண்டுகளில் கோயில்கள் இழந்த நிலங்களின் மதிப்பு, இன்றைய நிலவரப்படி குறைந்தது ரூ.50 ஆயிரம் கோடியைத் தாண்டும். 
இது தவிர நில உடமைப் பதிவு மேம்பாட்டுத் திட்ட செயலாக்கத்தின்போது கோயில்கள், சமய நிறுவனங்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் தனிப்பட்ட நபர்களின் பெயரில் தவறாகப் பட்டா மாறுதல் செய்யப்பட்டுள்ளதாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அறநிலையத்துறை கொள்கை விளக்கக் குறிப்பில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இப்படியே போனால் கோயில்களுக்கு நிலங்கள் சொந்தம் என்பதை கல்வெட்டில்தான் பார்க்க முடியும்.
கோயில் நிலத்தை விற்பதற்குத் தக்காருக்கோ, செயல் அலுவலருக்கோ எந்த அதிகாரமும் கிடையாது. ஆனாலும், அரசே முன் மொழிந்து, அரசே பரிந்துரை செய்து, அரசே விற்பனைக்கு ஒப்புதலும் அளிக்கும் அநியாயத்தை தமிழகத்தை தவிர வேறெங்கும் பார்க்க முடியாது. பொதுநலன் சார்ந்த நோக்கங்களுக்கு கோயில் சொத்துகளைப் பயன்படுத்தலாம் என்றாலும், அதற்குரிய இழப்பீட்டை கோயில்களுக்கு வழங்குவது தானே முறை.
அரசின் திட்டங்களுக்கு அதிக நிலம் தேவை என்றால் நேராக கோயில் நிலத்தில் கை வைத்து விடுகிறார்கள். அதில் தவறில்லை என்றாலும், கோயில் நிலம் மட்டுமால்லாமல் மக்கள் நன்மைக்காக மன்னர்களால் கட்டப்பட்ட நீர் நிலைகளையும் அழிப்பது எந்த வகையில் நியாயமாக இருக்க முடியும். 
திருப்பூரில் ஆட்சியர் அலுவலகம் கட்ட, இப்படித்தான் விஸ்வேஸ்வரர் கோயிலின் சொத்துகள் அரசால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன. அப்படி கட்டடங்கள் கட்ட எடுத்துக் கொண்ட நிலங்களில், கோயிலுக்குச் சொந்தமான ஏரியும் அடங்கும். நீர் நிலைகளில் எப்படி கட்டடங்கள் கட்ட முடியும் என்பது அரசுக்குத் தெரியாதா? அப்படியானால், அரசுக்கும் சாதாரண ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? 
கோயில் நிலங்கள் புறம்போக்கு நிலங்கள் அல்ல. அரசுக்குச் சொந்தமானதும் அல்ல. அவை கோயிலுக்குச் சொந்தமான பட்டா நிலங்கள். கோயில்களின் வளர்ச்சிக்கும், ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கும் அந்தந்தப் பகுதி மக்களின் நலனுக்கு உதவும் வகையில் தர்ம சிந்தனை உள்ள பலர் கோயில்களுக்கு தங்கள் நிலங்கள் உள்ளிட்ட சொத்துகளை வழங்கினர். 
அத்தகைய சொத்துகளைப் பாதுகாத்து, அவை வழங்கப்பட்டதன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதுதான் அரசின் கடமை. அதை விற்கவோ, தானமாக அளிக்கவோ அரசுக்கு உரிமை இல்லை. ஆனால், அந்தக் கடமையை அரசு உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. இயற்கை வளங்கள் சுரண்டப்படுவதைப்போல், ஆலய சொத்துகளும் கொள்ளை போகின்றன.
சமூக சிந்தனையோ, ஆன்மிக சிந்தனையோ இல்லாதவர்களின் கைகளில் கோயில் நிர்வாகங்கள் சென்றதுதான் இதற்கு முக்கிய காரணம். கோயில் சொத்து என்றால் கேட்பதற்கு ஆள் இல்லை என்பதுபோல ஆகி விட்டது. 
கோயில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிப்பு, வாடகை மற்றும் குத்தகை தர மறுப்பது என்பது மட்டுமல்லாமல் கோயில் உண்டியல் பணம் கொள்ளை, நகைகள் கொள்ளை என அதிகரித்து வரும் அநியாயங்கள் கொஞ்சநஞ்சம் அல்ல.
கோயில் நிலங்கள் தனியாரால் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதை எதிர்த்து திருத்தொண்டர்கள் சபை என்ற அமைப்பின் சார்பில் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடரப்பட்டது. அந்த வழக்கில் அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பின் அடிப்படையில், தமிழகம் முழுவதும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட கோயில் நிலங்கள் குறித்த ஆய்வு நடைபெற்று வருகிறது.
கரூர் மாவட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வில், சுமார் 500 ஏக்கர் கோயில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்பட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அது தொடர்பான விரிவான அறிக்கை மாவட்ட ஆட்சியரிடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒரு மாவட்டத்தில் ஒரு சில கோயில்களில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்களே இவ்வளவு என்றால், தமிழகம் முழுவதும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட கோயில் நிலங்களின் உண்மை கணக்கை கேட்டால் மயக்கமே வந்து விடும். 
இது மட்டுமல்ல. கோயில்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்களில் இருந்து இயற்கை வளங்களும், கனிம வளங்களும் ஏராளமாக கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளன. காங்கேயத்தில் உள்ள காசி விஸ்வநாதர் கோயில், வெங்கட்ரமணர் கோயில், சிவன்மலை சுப்பிரமணிய சுவாமி கோயில் ஆகிய கோயில்களுக்கு காங்கேயம் மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளில் ஏராளமான நிலங்கள் உள்ளன. 
காங்கேயம் பகுதி நிலங்களில் இயற்கையாகவே கிடைக்கும் பச்சைக்கல், மரகதக்கல், சந்திரக்கல் போன்ற ஆபரணக் கற்களையும் கொள்ளையடித்திருக்கிறார்கள். 
கோயில்களுக்குச் சொந்தமான சொத்துகள் கொள்ளை போகாமல் இருக்க வேண்டும் என்றால், மிகச் சரியான நிர்வாக முறை வேண்டியது அவசியம். தற்போது இருக்கும் நிர்வாக முறையின் மூலம் அது சாத்தியப்படுமா என்பது கேள்விக்
குறியே.
கோயில் கொள்ளையைத் தடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளும், திட்டங்களும் தாற்காலிகமாக இருந்தால் பயன் தராது. அவை நிரந்தரமான2 ஏற்பாடுகளாக இருக்க வேண்டும்.
இந்தப் பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்க சரியான வழி கோயில்களை அரசின் நிர்வாகத்திலிருந்து விடுவிப்பதுதான். அறநிலையத் துறையின் கட்டுப்பாட்டிற்கு பதிலாக உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி தலைமையில் தன்னிச்சையான ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தி அதன் கீழ் கொண்டு வரலாம். 
இந்த வாரியத்தில் சமய அறிஞர்கள், தமிழறிஞர்கள், சமூக நல்லார்வலர்கள் , ஓய்வு பெற்ற நேர்மையான காவல்துறை உயர் அதிகாரிகள் போன்றவர்களை இடம்பெறச் செய்யலாம்.
புதிதாக ஏற்படுத்தப்படும் அமைப்பு கோயில் சொத்துகளை பாதுகாப்பதில் ஓர் அரணாகத் திகழ வேண்டும். அதற்கான ஏற்பாடுகள் உடனடியாக முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். இல்லாவிட்டால், வரலாற்றுப் பாடப் புத்தகங்களில் மட்டுமே கோயில்களைப் பற்றிப் படிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/05/கொள்ளை-போகும்-கோயில்-சொத்துகள்-2820462.html
2819887 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மன அழுத்தம் அகல வேண்டும்! ஐவி. நாகராஜன் DIN Monday, December 4, 2017 02:11 AM +0530 மாறி வரும் சூழ்நிலையில் பணிச் சுமை என்பது அனைவருக்கும் பெரும் பிரச்னையாக உருவெடுத்திருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் சக்திக்கு மீறிய வேலைப்பளு, விலைவாசி உயர்வு, கூட்டுக்குடும்பம் இல்லாதது, பணிக்கும் படிப்புக்கும் சம்பந்தம் இல்லாத வேலை, கல்லூரியில் படிக்கும் போதே வேலை, அதிக சம்பளம் என்பதால் இரவில் வேலை பார்ப்பது, தூக்கத்தைத் தொலைப்பது, அதிக நேரம் உட்கார்ந்துகொண்டு வேலை பார்ப்பது, நீண்ட நேரம் தொடர்ச்சியான வேலை, குறைந்த சம்பளம், அன்பு காட்டாத சக ஊழியர்கள், பணியில் மோதல், பணியில் தெளிவின்மை, வேலையில் நாட்டமின்மை மற்றும் நிறுவன அமைப்பு அல்லது சவாலற்ற வேலை எனக் காரணங்கள் நீள்கின்றன.
மனதிற்கு பிடிக்காத வேலையை நாளெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருப்பதை நினைத்து பெரும்பாலானோர் சலித்துக் கொள்கின்றார்கள். அதனால் வேலைக்குப் போவது என்றாலே அவர்களுக்குக் கசக்கிறது. இதனால் அடிக்கடி விடுமுறை எடுக்கிறார்கள்.
இப்போது ஆண்களுக்கு நிகராகக் பெண்களும் கடினமான வேலைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இதனால் உடல் அளவிலும், மனதளவிலும் பெண்கள் சோர்வடைகின்றனர். இவர்களைத் தவிர வீட்டு வேலை செய்பவர்கள், ஆட்டோ டிரைவர்கள், காவல்துறையினர், ஐடி நிறுவன ஊழியர் முதல் அன்றாடம் கூலி வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் வரை குடும்பத்தை நடத்துவதற்குப் போதுமான வருமானம் இல்லாமல் பெரும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றனர். 
இவ்வாறு வேலையில் ஏற்படும் மன அழுத்தம் பற்றி 2015-இல் எடுக்கப்பட்ட பொதுவான கணிப்பு என்னவென்றால், உலகில் 350 மில்லியன் மக்கள் மனச் சோர்வினால் பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்பது. 200 மில்லியன் மக்கள் மனச்சோர்வுடனே வாழ்கின்றனர். நான்கு பேரில் ஒருவருக்கு மன அழுத்தப் பிரச்னை ஏற்படுகிறது. 57 சதவீதம் தொழிலாளர்கள் இப்போதைய பணியிடத்தில் ஏற்பட்ட மன அழுத்தத்திற்காக சிகிச்சை பெற்று வருகின்றனர். 69 சதவீத பணியாளர்கள் தாங்கள் பார்க்கும் பணியால் அழுத்தம் இருப்பதாகக் கருதுகின்றனர். இன்னும் சிலர் இதுபோன்ற பிரச்னையால் அடிக்கடி வேலை இழக்கின்றனர். சிலர் பணியின் போதே மன அழுத்தம் இருப்பதனால் அடிக்கடி வேலை மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றனர். 
மன அழுத்தம் இருந்தால் சாதாரணப் பணிகூடக் கடினமானதாகத் தோன்றும். மேலும், மன அழுத்தம் இருந்தால் உடல் அளவில் பல பிரச்னைகளை ஏற்படுத்தும். குறிப்பாக சோர்வு, தசைப் பதற்றம், தலைவலி, ஒழுங்கற்ற இதயத்துடிப்பு, உடல் படபடப்பு, தூக்கமின்மை, இரத்த அழுத்தம், தசை மற்றும் மூட்டு வலி, உடல் நடுக்கம், செரிமான பிரச்னை, மனதளவில் மனச்சோர்வு, கவலை, தனிமை, அவநம்பிக்கை, அதிகப்படியான கவனக்குறைவு, பயம், உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதில் எரிச்சல்படுவது, வேலையில் செயல்திறன் குறைதல், தனிப்பட்ட உறவுகளில் சிக்கல், பின்தங்கிய நிலை இப்படி ஒவ்வொரு பணியாளரும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ பாதிக்கப்படுகின்றனர்.
காலப்போக்கில் இவை அதிகரித்து எளிய வேலை என்றாலும் அமைதியின்மை, அதிகமான அல்லது மிகக் குறைவான தூக்கம், கொழுப்புள்ள திண்பண்டங்கள் மற்றும் இனிப்பு வகைகள் அதிகம் உண்ணுதல், தற்கொலை எண்ணங்கள், மது மற்றும் போதை போன்றவற்றிற்கு அடிமையாதல் உட்பட்ட பல பாதிப்புகளைச் சந்திக்கின்றனர்.
மன அழுத்தம் உள்ள ஒருவர் உங்களுடன் பணி புரிந்தால் அவரை உற்சாகமூட்டும் வகையில் நடந்து கொள்ளுங்கள். அவர் எவ்வளவு திறமை வாய்ந்தவர் என்பதை நினைவூட்டுங்கள். அவரால் வேலையைச் சரியாகச் செய்ய முடியும் என்பதை சொல்லி ஊக்கப்படுத்துங்கள். அவரை வீழ்த்தும் செயல் எதுவாக இருந்தாலும் அவரால் அதை சமாளிக்க முடியும் என்பதையும், அவரின் திறமைகளை நீங்கள் நம்புகிறீர்கள் என்பதையும் அவருக்கு உறுதிபடுத்துங்கள்.
மன அழுத்தம் குறைக்க, நமக்குள்ள பிரச்னையை நமது நலம் விரும்பி, உயிர்த்தோழன் அல்லது தாயிடம் சொல்லி மனதை லேசாக்கிக் கொள்ளலாம். மன உளைச்சல் நம்மை மீறும்போது மூன்று அல்லது ஐந்து முறை ஆழமாக மூச்சு விடுதல் நன்மை பயக்கிறது. படபடப்பான நேரத்தை சிறிது நேரம் மூச்சு விடுவதற்காக நாம் எடுத்துக் கொள்வதால் அந்தக்கால அவகாசம் படபடப்பு குறையவழிவகுக்கும். 
மூளையில் புதைந்துள்ள ஞாபகசக்தி தூண்டப்படுவதால் மனதிற்கு அமைதி தானே வந்துவிடும். வரும் பிரச்னையை எப்படி சமாளிக்கலாம் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அந்தப் பிரச்னையால் அதிகபட்ச இழப்பு என்ன? நாம் முயற்சித்தால் மாற்றக்கூடிய விஷயமா? எனப் பல கேள்விகளை உங்களுக்குள்ளே கேட்டு அவற்றிற்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டே வாருங்கள்.
உங்களால் முடிந்தவற்றை செய்தாகிவிட்டதா? அதற்குமேல் உங்கள் கையில் எதுவும் இல்லையென்றால் பின் எதற்காக அதைப்பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்?
கவலைப்படுவதால் மட்டும் எந்தப் பிரச்னையும் தீராது என்று நம்மை நாமே
தேற்றிக்கொண்டு மன அழுத்தத்தை சமாளிக்கலாம்.
எப்போது நாளுக்கு நாள் மன அழுத்த பாதிப்பை சமாளிப்பது கடினமாகிறதோ அப்போது நீங்கள் உளவியல் ஆலோசகரை (கிளினிக்கல் சைக்காலஜிஸ்ட்) அணுக வேண்டும். உங்கள் பாதிப்புகள் எவ்வாறு உள்ளது என்பதைக் கண்டறிந்தபின் உங்களுக்கு உளவியல் நிபுணரை (சைக்யாட்ரிஸ்ட்) அவர் பரிந்துரைப்பார். உளவியல் நிபுணர்கள் மனநோய் சிகிச்சை மற்றும் உளவியல் ஆலோசகர்கள் மன ஆரோக்கியத்திற்கான சிகிச்சை அளிப்பார்கள்.
உளவியல் ஆலோசகர்கள், உளவியல் நிபுணர்களை அணுகுவதில் இன்னமும் கூடப் பலர் தயக்கம் காட்டுகின்றனர். மன நோயாளி என்று சமூகத்தால் முத்திரை குத்தப்பட்டுவிடுவோமோ என்கிற அச்சம்தான் அதற்குக் காரணம். அந்த மனத்தடை உடைத்து எறியப்பட வேண்டும். உளவியல் ஆலோசனைகள் பெறுவது என்பதல்ல நோயின் அறிகுறி. ஆலோசனை பெறாமல் இருப்பதுதான் தன்னம்பிக்கையின்மையின், தாழ்வு மனப்பான்மையின் அறிகுறிகள். அதுதான் உண்மையான நோய் என்பதை உணர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/04/மன-அழுத்தம்-அகல-வேண்டும்-2819887.html
2819886 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அருவருப்பல்ல, எதார்த்த உண்மை! இரா. செல்வம் DIN Monday, December 4, 2017 02:10 AM +0530 மாதவிடாய் என்பது பெண்களின் பாலின முதிர்ச்சி தொடங்கும் போது / பருவ மாற்றத்திற்கேற்ப இயற்கையாக ஏற்படும் ரத்தப் போக்காகும். 52% பெண்களுக்கு இது ஏற்படுகின்றது. பெண்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் 6 -7 ஆண்டுகளை மாதவிடாய் காலங்களில் கழிக்கிறார்கள். இருப்பினும் மாதவிடாய் காலங்களில் சுகாதார மேலாண்மையைப் பற்றிய ஒரு தெளிவான சிந்தனை இல்லை. இந்தியாவில் 70% தாய்மார்கள் மாதவிடாயை ஓர் அருவருக்கத்தக்க நிகழ்வாகப் பார்க்கின்றார்கள் என்று "வாட்டர் எயிட்-இந்தியா' அமைப்பு கூறுகிறது.
மாதவிடாய் காலங்களில் பெண்கள் வீட்டிற்குள் வரக்கூடாது என்பதும், சமையல் அறைக்குள் நுழையக் கூடாது எனவும், ஆலயங்களுக்குச் செல்லக்கூடாது எனவும், அவர்களைத் தொடக்கூடாது, தீட்டு என்று ஒதுக்கி வைப்பதும் இன்றும்கூட சில வீடுகளில் நடைமுறையில் உள்ளது. இவ்வாறு மாதவிடாய் ஏற்படும்போது, பெண்களை சமூகம் இழிவாகக் கருதுவது மிகவும் வேதனைக்குரிய விஷயமாகும். இது ஒரு சமூகப் பிரச்னை மட்டுமல்லாமல், மனித உரிமையைப் பாதிக்கும் செயலுமாகும். "மாதவிடாய் காலத்தில், சமூகத்தில் பெண்களை அருவருப்பாகப் பார்ப்பது, மனித கண்ணியத்தையும், உரிமையையும் மீறும் செயல்' என 2014-ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகளின் மனித உரிமை ஆணையத்தின் தலைவர் ஜோதி சங்ஹெர கூறியுள்ளார்.
இந்தியாவில் 35.5 கோடி பெண்களும், மாணவிகளும் மாதவிடாய் பருவத்தில் உள்ளார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலோர் மாதவிடாய் பருவத்தில் கண்ணியத்துடன் நடத்தப்படவில்லை என அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. மேலும், இவர்களுக்கு மாதவிடாய் காலம் சுமுகமாகவும் இல்லை.
பருவமெய்தியவுடன் 20% மாணவிகள் இந்தியாவில் பள்ளிப் படிப்பைக் கைவிடுவதாக ஐக்கிய நாடுகளின் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. இதனால், பெண்களின் கல்வியறிவு பெரும் அளவில் பாதிப்படைகிறது. 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி ஆண்களின் கல்வியறிவு 82.1% மற்றும் பெண்களின் கல்வியறிவு 65.5%-ஆகவும் குறைந்திருப்பதற்கு இதுவே முக்கிய காரணமாகும்.
எனவே, மாதவிடாய் சுகாதாரத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை சமூகத்திலும் குறிப்பாக, மாணவியர் மத்தியிலும் ஏற்படுத்துவது மிகவும் முக்கியமானதாகும். இதில் மாணவிகளும், பெண்களும் படும் அவலங்களை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டும், சகித்துக்கொண்டும் 
இருப்பது சரியான சமூக வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தாது.
இங்கு இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டியுள்ளது. ஒன்று, மாதவிடாய் பற்றிய சரியான விழிப்புணர்வை சமூகத்தில் ஏற்படுத்துதல். இரண்டாவது, மாதவிடாய் சுகாதார மேலாண்மை. அதாவது மாதவிடாய் காலங்களில் சானிடரி நாப்கின்களை அதிகம் பயன்படுத்துவதற்கான ஊக்கத்தையும், மேலும் அதனை அப்புறப்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளையும் பெண்களிடம் கொண்டு செல்லுதல்.
மாதவிடாய் பற்றி சமூகத்தில் ஒரு தெளிவான பார்வை இருந்தால் மட்டுமே பெண்கள் பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்பை சரியாகத் தொடரவும், அன்றாடம் வேலைக்குச் செல்லவும், வீட்டு வேலைகளை கவனிக்கவும் முடியும். பள்ளி, கல்லூரிகளில் சரியான சுகாதார வசதி இன்மையானது பெண்கள் படிப்பைத் தொடர்வதற்கு ஒரு தடைக்கல்லாக உள்ளது. இதைப் பற்றி அலுவலகங்கள், பள்ளி, கல்லூரிகளில் பெண்கள், மாணவ- மாணவிகளிடம் ஓர் ஆரோக்கியமான விவாதம் இல்லை.
மேலும், பெண்களுக்கு என்று அலுவலகங்களிலும், மாணவிகளுக்குப் பள்ளிகளிலும் தனிக் கழிவறைகள் இல்லாதது, பிரச்னையை அதிகப்படுத்துகிறது. இது குறித்துப் பேசுவதற்குப் பெண்களும், பெண் ஆசிரியர்களும் மாபெரும் தயக்கம் காட்டுவதாகத் தெரிகிறது. மேலும், வீட்டில் பெற்றோரும் இதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை மகள்களுக்கு ஏற்படுத்த வேண்டும்.
இன்று பாலியல் தொடர்பான விஷயங்களையும், மாதவிடாய் தொடர்பான விஷயங்களையும் பற்றிப் பேசுவதற்கு ஒரு சமூகக் கட்டுப்பாடு உள்ளது. இதை வெளியில் விவாதிப்பது தவறான ஒன்று என்கிற இறுகிய மனநிலை நிலவி வருகிறது. இதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை பள்ளி, கல்லூரி மாணவ- மாணவியர்களிடையே ஆசிரியர்கள் ஏற்படுத்த வேண்டும்.
அதேபோல் அலுவலகங்களிலும், கிராமப்புறங்களில் பருவமைடைந்த மாணவிகளிடத்திலும், பெண்களிடத்திலும் ஒரு சரியான புரிதலை உருவாக்க வேண்டும். மாதவிடாய் குறித்துப் பேசுவதை சமூகம் வெட்கக்கேடாக நினைக்கிறது. இன்றும் மத, புராண கட்டுக் கதைகளின் அடிப்படையில் சமூகத்தில் ஒரு பாதி அங்கத்தினர்களின் பிரச்னையை மறுபாதி அங்கத்தினர்கள் பேசாமலும், புரிந்துகொள்ளாமலும், மேலும் அதற்கான தீர்வைக் காணாமலும் இருப்பது, ஒரு சமமான சமூக வளர்ச்சிக்கு இட்டு செல்லாது. ஆண்களின் பாலின முதிர்ச்சியை இழிவாகக் கருதாத சமூகம், பெண்கள் பருவமடைந்து மாதவிடாய் ஏற்படுவதை மட்டும் அருவருப்பாகப் பார்ப்பது ஒரு மனவளர்ச்சி குன்றிய சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பேயாகும்.
இந்தியாவில் இப்போது 12% மகளிர் மட்டுமே மாதவிடாய் காலங்களில் நாப்கின்களைப் பயன்படுத்துவதாகவும், மீதம் 88% பெண்கள் துணிகளையும், கந்தலாடைகளையும், சாம்பலையும், செய்தித்தாள்களையும் பயன்படுத்துவதாகவும் ஆய்வறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. நகர்ப்புறங்களில் உள்ளவர்கள் மட்டுமே நாப்கின்களை அதிகம் பயன்படுத்துகின்றார்கள். ஆனால், கிராமப்புறங்களில் உள்ள பெண்கள் நாப்கினிற்குப் பதிலாக மற்ற வழிமுறைகளையே அதிகம் பயன்படுத்துகின்றார்கள்.
இதற்கான முக்கிய காரணங்கள் ஒன்று, கிராமப்புறங்களில் நாப்கின்கள் அதிகம் கிடைப்பதில்லை என்பதும், அப்படியே கிடைத்தாலும் நாப்கின்களை வாங்கிப் பயன்படுத்தும் அளவிற்கு வசதி இன்மை காணப்படுவதும்தான். பழைய துணிகளோ, கந்தலாடைகளோ வீட்டிலே கிடைப்பதால் கடைக்குச் சென்று வாங்க முற்படுவதில்லை. இதனால் ஏற்படும் பெரும் சுகாதாரக் கேடுகள் குறித்த சரியான விழிப்புணர்வு இல்லை. மேலும் மாதவிடாயை ஒரு வெட்கப்படக்கூடிய நிகழ்வாக சமூகம் பார்ப்பதால், பெண்கள் நாப்கின்கள் வாங்குவதன் மூலம் அதனை மற்றவர்களுக்கு வெளியே காட்டிக்கொள்ள விரும்புவதும் இல்லை.
இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, பயன்படுத்திய சானிடரி நாப்கின்களை அப்புறப்படுத்துவதும் மாபெரும் சவாலாக அமைந்துள்ளது. நகர்ப்புறங்களில் பயன்படுத்திய நாப்கின்கள் கழிப்பிடங்களிலும், சாக்கடைகளிலும், தெருக்களிலும் வீசப்படுகின்றன. 
இந்திய நகராட்சி திடக்கழிவு மேலாண்மை மற்றும் கையாளும் விதிகளின்படி பயன்படுத்திய நாப்கின்கள் எரிக்கப்பட வேண்டும். பயன்படுத்திய நாப்கின்கள் 800 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பநிலையில் எரிக்கப்பட வேண்டும் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் (ரஏஞ) கூறுகிறது. இந்த வெப்ப நிலைக்குக் குறைவாக எரிக்கப்படும்போது, அதிலிருந்து உருவாகும் நச்சு புகையானது, காற்றை மாசுபடுத்துவதுடன் அருகில் வசிப்பவர்களுக்கு சுகாதாரக் கேடுகளையும் விளைவிக்கலாம் என அறிக்கைகள் கூறுகின்றன.
மேலும், இத்தகைய திடக்கழிவுகளை சேகரிப்பவர்களுக்கும் பல்வேறு சுகாதாரக் கேடுகளும், நோய்களும் வர வாய்ப்புள்ளது. எரிக்கப்படாமல் குப்பைத் தொட்டிகளிலும், சாக்கடைகளிலும், தெருவோரங்களிலும் தூக்கி எறியப்படும் நாப்கின்கள் மிகவும் மோசமான சுகாதாரக் கேடுகளுக்குக் காரணமாகின்றன. எனவே, பயன்படுத்திய நாப்கின்களை சரியான முறையில் பிரித்து அப்புறப்படுத்துவதற்கு வழிவகைகள் கண்டறியப்பட வேண்டும். "கிளீன் இந்தியா' ஆய்விதழின்படி (ஸ்ரீப்ங்ஹய் ஐய்க்ண்ஹ த்ர்ன்ழ்ய்ஹப்), இந்தியாவில் 9,000 டன்கள் சானிடரி திடக்கழிவுகள் (432 மில்லியன் நாப்கின் அட்டைகள்) ஓர் ஆண்டிற்கு உற்பத்தி செய்யப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. மாநகரங்களில் இத்திடக் கழிவுகளை அப்புறப்படுத்துவது மாபெரும் சவாலாக இருப்பதுடன், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பிற்கு மிகப் பெரிய சவாலாகவும் இருந்து வருகிறது.
ஒரு சமூகத்தின் நிறைவான வளர்ச்சி என்பது, ஆண் - பெண் இருபாலரையும் சார்ந்தே உள்ளது. இருபாலருக்கும் உள்ள பிரச்னைகளைச் சரியாகப் புரிந்துக்கொண்டு தீர்வுகள் காண்பதன் மூலமே ஓர் ஊனமற்ற சமூகம் உருவாகும். இதற்குப் பல்வேறு முயற்சிகள் தேவைப்படுகின்றன. இருப்பினும் அரசு இன்று வெற்றிகரமாக செயல்படுத்திக்கொண்டு வரும் "தூய்மை இந்தியா' திட்டத்துடன், மாதவிடாய் சுகாதார மேலாண்மையையும் இணைத்து செயல்படுத்தினால்தான் பொதுமக்களுக்கு ஒரு மாபெரும் விழிப்புணர்வு ஏற்படும்.
கல்வி துறை, சுகாதார வளர்ச்சித் துறை, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் வளர்ச்சித் துறை, ஊரக வளர்ச்சி மற்றும் பஞ்சாயத்து ராஜ் துறையும் சேர்ந்து இதற்கான ஒரு விழிப்புணர்வை மாபெரும் அளவில் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/04/அருவருப்பல்ல-எதார்த்த-உண்மை-2819886.html
2818651 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மழைப்பருவ விடுமுறைதான் தீர்வு! முனைவர் ச.சுப்புரெத்தினம் DIN Saturday, December 2, 2017 01:25 AM +0530 வழக்கமாக, கேரளா, கர்நாடகா மாநிலங்களுக்கு மிகுதியான பயனைத் தரும் தென்மேற்குப் பருவமழை, அக்டோபரில் முடிந்தவுடனேயே வடகிழக்குப் பருவமழை தொடங்கிவிடுவது வழக்கமாகும். தமிழகத்தில் கடந்த 27-ஆம் தேதி தொடங்கிய வடகிழக்குப் பருவமழை தற்பொழுது தீவிரமடைந்துள்ளது.
தமிழகத்தில், மழை தொடர்பான அசம்பாவித நிகழ்வுகளில் கடந்த 8 நாள்களில் இதுவரை 8 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். மழையினால் ஒரு பள்ளிக் கட்டடத்தின் ஒரு பகுதி திடீரென்று இடிந்து விழுந்ததால், விடுமுறை அறிவிப்புக் காரணமாக அப்பள்ளிக்கு வராததால், அங்கு படிக்கும் 29 சிறார்கள் உயிர் தப்பினர் என்று அண்மையில் வந்த ஊடகச் செய்தியால், பலர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள்.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை, கடலோர மாவட்டங்களில் அதிக மழையும், உள் மாவட்டங்களில் சற்றுக் குறைவான அளவில் மழையும் பெய்வது வழக்கமாகும். இவ்வாண்டும் அப்படித்தான் உள்ளது. தமிழக அரசு மீட்பு மற்றும் நிவாரணநடவடிக்கைகளைச் செய்து வருகிறது.
பருவமழை தீவிரமடைந்துள்ளதால், விளை நிலங்களும், தாழ்வான பகுதிகளும் நீரில் மூழ்கியுள்ளன. சாலைகளும் பல இடங்களில் மோசமாகத் தொடங்கியுள்ளன.
பெற்றோருக்கு, மழைக் காலங்களில் சிறார்களைக் காலையிலேயே பள்ளிக்கு அனுப்பத் தயார்படுத்துவதில் உள்ள சிரமத்தைவிட, இன்று பள்ளி இயங்குமா? அல்லது பள்ளிக்கு விடுமுறையா? என்று அறிந்து கொள்வதில் உள்ள சிரமம்தான் மிகுதியாக உள்ளது. இதே சிரமம், பள்ளியை நிர்வகிப்பவர்களுக்கும் உண்டு.
பள்ளியின் கல்வியாண்டு என்பது பொதுவாக, ஜூன் 1-ஆம் தேதி தொடங்கி, ஏப்ரல் 30-ஆம் தேதி வரையிலான காலமாகும். இதில், விடுமுறை தொடங்குவதும் அல்லது விடுமுறை முடிவதும் தொடக்கக் கல்வி வகுப்புகள், உயர்நிலைப் பள்ளி மற்றும் மேல்நிலைப் பள்ளிக் கல்வி வகுப்புகள் என இவற்றைப் பொருத்துச் சில நாள்கள் வேறுபடுவதுண்டு.
ஓர் ஆண்டுக்கான, பள்ளிகளின் வேலை நாள்களும் 216 முதல் 230 நாள்கள் வரை இருக்கும். மீத நாள்கள், வார இறுதி சனி மற்றும் ஞாயிறு விடுமுறை, பண்டிகை, தேசிய விடுமுறைகள் மற்றும் தேர்வு விடுமுறைகளுள் அடங்கும்.
பள்ளிகளில் காலாண்டுத்தேர்வு டிசம்பரில் நடந்து, அதன் பிறகு 7 முதல் 10 நாள்கள் வரை விடுமுறை விடப்படுகிறது. அதன் பின்னர், அரையாண்டுத் தேர்வு விடுமுறை நாள்கள், டிசம்பர் மூன்றாவது வாரத்திற்குப் பின் ஏறத்தாழ இதே கால அளவு இருக்கும்.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை வடகிழக்குப் பருவமழைக் காலம்தான், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை பெரிதும் பாதிக்கப்படும் காலமாகும். இக்காலங்களில் சிறார்கள் பள்ளிக்குச் சென்று வருவதில் நிரம்பச் சிரமங்கள் உள்ளன. மழைக்காலங்களில் பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை அறிவிப்பதில், பள்ளிக் கல்வித்துறை, மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மற்றும் பள்ளியை நடத்துவோர் என அனைத்துத் தரப்பினரும் பல்வேறு இடர்ப்பாடுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
மாவட்ட ஆட்சியர்களோ, ஊடகங்களில் வெளியாகும் மழை பற்றிய செய்திகள், வானிலை ஆய்வு மைய அறிக்கைகள், ஆட்சியரின் வரம்புக்குட்பட்ட பகுதிகளில் நிலவும் வானிலை மற்றும் மழைச் சூழல் ஆகிய இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டே, மாணவர்களின் சிரமத்தைக் குறைக்கும் நோக்கில், பள்ளிகளுக்கான விடுமுறை அறிவிக்க வேண்டியுள்ளது.
மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிவுறுத்தலின்படியே பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை அறிவிக்கப்படுகிறது. இக்காலத்தில் வானிலை ஆய்வு என்பது, முற்காலத்தைவிடத் துல்லியமாக இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டாலும், சில வேளை இடத்திற்கு இடம் அல்லது நேரத்திற்கு நேரம் வானிலையில் மாற்றத்தைக் காண முடிகிறது.
முதல் நாள் மாலை அல்லது இரவில் பொழியும் மழையைக் கருத்தில் கொண்டு, அடுத்த நாளைக்குப் பள்ளி விடுமுறை என்று அறிவிக்கும் பொழுது, சில வேளை கணிப்புத் தவறி, அன்றைய தினம் முழுவதும் மழை பொழியாமல் இருப்பதுண்டு.
அவ்வாறே 'விடுமுறை' என்று அறிவிக்கப்படாத மறுநாள் காலையில் கனமழை பெய்யத் தொடங்குவதுண்டு. இதனால், விடுமுறை விடப்படாத அன்றைய தினத்தையும், விடுமுறை விடாத நிர்வாகத்தையும் எண்ணி பெற்றோரும் மாணவர்களும் வசைபாட வேண்டியிருக்கிறது.
பள்ளிக்குப் புறப்படும் நேரங்களில் வெளியாகும், பள்ளி விடுமுறை பற்றிய அறிவிப்புகளால் பலருக்குப் பயன் ஏற்படுவதில்லை. குழந்தைகள் பள்ளிகளைச் சென்று சேர்ந்தபின் வெளியிடப்படும் அறிவிப்புகளும் அத்தகையனவே.
தனியார் வாகனங்களில் பள்ளி செல்லும் மாணவர்களும், தாமே பள்ளிகளுக்குக் கொண்டுவந்து விட்டுச் செல்லும் அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனப் பணியாளர்களின் பிள்ளைகளும் இத்தகைய சிரமங்களையே அடைகின்றனர்.
தமிழகத்தில் அரசுப் பள்ளிகள், அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகள், தனியார் பள்ளிகள் எனப் பலதரப்பட்ட பள்ளிகள் உள்ளன. இவற்றின், பள்ளி தொடங்கும் நேரமும் வேறுபடுகின்றன.
பெரும்பாலான மாணவர்கள் பள்ளிகளின் சொந்த வாகனங்களில் பள்ளிக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்ட நிலையில், வகுப்புகளை நடத்துவதா? வகுப்புகளை நடத்தினால் ஒரு வேளை, பெற்றோரின் கண்டனத்திற்கும், மாவட்ட நிர்வாகம் விதிக்க நேரும் அபராத நடவடிக்கைக்கும் உள்ளாக்கப்படுவோமா? என்ற அச்சமும் பள்ளியைநடத்துபவர்களை ஆட்டுவிக்கிறது.
மழைக் காலங்களில் அரசின் இலவசப் பேருந்து அட்டையைப் பயன்படுத்திப் பேருந்துகளில் பயணித்துப் பள்ளி வந்து சேரும் மாணவர்களின் இன்னல்கள் சொல்லி மாளாது.
மழையால் பேருந்து சேவை குறைப்பு, கையில் குடையுடன் அல்லது மழைக் கோட்டுடன் பேருந்தினுள் துன்புற்றுப் பயணித்தல், தரமான அரசு மிதிவண்டிகள் இருந்தாலும், தரமற்ற சாலைகளில் பயணிப்பது என்பன போன்றவை, மழைக் காலங்களில் பள்ளி மாணாக்கர் எதிர்கொள்ளும் முக்கியப் பிரச்னைகளாக உள்ளன.
இந்தச் சிரமங்களையெல்லாம் கவனத்திற் கொள்ளும் சில பள்ளி நிர்வாகங்கள், 'ஊடகங்களில் விடுமுறை அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டால், அதற்கொப்ப நீங்கள் நாளை பள்ளி வரவேண்டியதில்லை' என முதல் நாளே கூறி விடுகின்றன. ஆனால், வெவ்வேறு ஊடகங்களிலும், வெவ்வேறு மாதிரியாகச் சில வேளை வெளியிடப்படும் அறிவிப்புகளால், மாணவர்களும் பெற்றோரும் குழம்பிப் போய் விடுகின்றனர்.
இவை ஒருபுறமென்றால், இவ்வாறு மழைக் காலங்களில் அவ்வப்பொழுது விடப்படும் விடுமுறை நாள்களைப் பின்னாளில் பள்ளி வகுப்புகளை நடத்திச் சரிகட்ட வேண்டியுள்ளது இன்னொரு சவாலாக உள்ளது.
வடகிழக்குப் பருவமழைக் காலம் என்பது தமிழகத்தில் அக்டோபர் முதல் டிசம்பர் முதல் வாரம் வரையே. இதில், தொடர்மழை அல்லது கன மழை என்பது 20 நாள்களுக்கு மட்டுமே. ஆதலால், இந்த 20 நாள்களைப் பள்ளிகளுக்கு மழைப்பருவத் தொடர் விடுமுறையாக அறிவித்து அமல்படுத்தினால், பெரும்பாலான இடர்ப்பாடுகளைத் தவிர்க்க முடியும்.
அக்டோபர் நான்காவது வாரம் தொடங்கி நவம்பர் இரண்டாவது வாரம் முடிய 21 நாள்களை மழைப்பருவ விடுமுறையாக மாற்றியமைக்கலாம். இந்நாள்களுக்கு முந்தய அல்லது பிந்தய சில நாள்களில் பெய்யும் மழையை விடுமுறை என்ற கோணத்தில் பார்க்க வேண்டியதில்லை. 21 நாள்களைச் சரிகட்டுவது எளிதானது.
இந்த 21 நாள்களுள் 3 சனி, 3 ஞாயிறு விடுமுறை நாள்கள் ஆக 6 நாள்கள், தீபாவளி விடுமுறை நாள் 1 என 7 நாள்கள் போக, எஞ்சியுள்ளவை 14 நாள்கள். இந்த 14 நாள்களை, காலாண்டுத் தேர்வு விடுமுறையாகச் செப்டம்பரில் விடப்படும் நாள்களுள் 6 நாள்களையும், பின்னர் விடப்படும் அரையாண்டுத் தேர்வு விடுமுறை நாள்களில் 6 நாள்களையும் குறைத்துக் கொள்வதன் மூலம் சரி செய்து கொள்ளலாம். மீதமுள்ள 2 நாள்களைச் சனிக்கிழமைகளில் சரிகட்டிக் கொள்ளலாம்.
தமிழகத்தின் பெரும்பாலான கல்லூரிகளில், இருபருவ விடுமுறை நடைமுறையில் உள்ளது. பள்ளிகளைப் பொருத்தவரை முப்பருவக் கல்விமுறை இருந்தாலும், மழைப்பருவ மற்றும் கோடைப் பருவ விடுமுறை என இருபருவ விடுமுறை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், பள்ளி மாணவர்கள் தற்பொழுது எதிர்கொள்ளும் பல இடர்ப்பாடுகள் தீர்ந்துவிடும்.
இத்தகைய இருபருவ விடுமுறை அமல்படுத்தப்பட்டால், மழைக்காலங்களில் பள்ளிச் சிறார்களுக்குத் தொற்று நோய்கள் பரவும் அபாயத்தைக் குறைக்க முடியும். 
போக்குவரத்துப் பிரச்னைகள் குறையும்.
மழை வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களைத் தங்க வைப்பதற்கும், அவர்களுக்கு நிவாரண உதவிகளை வழங்குவதற்கும், புயல் பாதுகாப்பு மையங்களும், பல்நோக்கு மையங்களும் உள்ளன. இவற்றிற்கப்பாலும் அரசுப் பள்ளிகளும் தேவைப்படுகின்றன. பள்ளிகள் விடுமுறையில் இருந்தால் மாவட்ட நிர்வாகம் இந்நோக்கத்திற்காக இவற்றைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் சிரமம் இருக்காது.
மழைப்பருவத் தொடர் விடுமுறை அமல்படுத்தப்பட்டால், தமிழகத்தில் பயிலும் சுமார் ஒன்றரைக் கோடி பள்ளி மாணாக்கரின் மழைக்கால இன்னல்கள் பெரும்பாலும் தவிர்க்கப்படும்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/12/2/w600X390/subburathinam.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/02/மழைப்பருவ-விடுமுறைதான்-தீர்வு-2818651.html
2818648 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சமூகப் பொறுப்புணர்வும் அலட்சிய மனோபாவமும்... வ.மு. முரளி  DIN Saturday, December 2, 2017 01:23 AM +0530 அண்மையில் சென்னையிலும் கோவையிலும் நிகழ்ந்த வித்தியாசமான இருவேறு சாலை விபத்துகள், நமது மனசாட்சியை உலுக்குபவையாக உள்ளன. சமூகப் பொறுப்புணர்வு உள்ள மனிதர்களாக நாம் இருந்திருந்தால் அந்த இரு விபத்துகளுமே நடந்திருக்காது.
நவம்பர் 24-ஆம் தேதி, சென்னை, செங்குன்றம் அருகே நிகழ்ந்த சாலை விபத்து அரிதினும் அரிதானது. இப்படியும்கூட சாலை விபத்து நடக்குமா என்ற கேள்வியை எழுப்புவதாக அமைந்தது, ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மூவரை பலிகொண்ட அந்த விபத்து.
மூஞ்சூர்- வண்டலூர் வெளிவட்டச் சாலையில் விரிவாக்கப் பணிகள் நடைபெறுகின்றன. அதற்காக மூன்று இடங்களில் உயர்மட்ட மேம்பாலங்கள் கட்டப்படுகின்றன. இப்பணிகள் இன்னும் முழுமை பெறவில்லை. எனவே, அந்தரத்தில் நிற்கும் மேம்பாலத்தை வாகனங்கள் அணுகாவண்ணம் கான்கிரீட் தடுப்புகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. 
செங்குன்றம் அருகே அரைகுறையாக நிற்கும் மேம்பாலத்தில் அண்மையில் திரைப்படப் படப்பிடிப்பு நடந்துள்ளது. அப்போது மேம்பாலத்தை அணுகாமலிருக்க வைத்திருந்த தடுப்புகளைப் படக்குழுவினர் அகற்றியுள்ளனர். படப்பிடிப்பு முடிந்த பிறகு அந்தத் தடுப்புகளை மீண்டும் அதே இடத்தில் வைக்காமல் அவர்கள் சென்றுவிட்டனர். 
இதையறியாமல் காரில் வந்த குடும்பத்தினர் அந்த மேம்பாலத்தில் சென்றதால் 30 அடி உயரத்திலிருந்து கார் விழுந்து விபத்து நேரிட்டுள்ளது. இதில் மூவர் அதே இடத்தில் இறந்துள்ளனர்; மேலும் இருவர் காயத்துடன் உயிர் தப்பியுள்ளனர். 
படக்குழுவினர் தங்கள் பணி முடிந்ததும் பொறுப்புணர்வுடன் பழையபடி தடுப்புகளை மேம்பாலத்தில் வைத்திருந்தால் அந்த விபத்து நேர்ந்திருக்காது.
அதேபோல, விபத்து நடந்த பகுதியிலிருந்த எவரேனும், தடுப்புகள் அகற்றப்பட்டதன் அபாயத்தை உணர்ந்து செயல்பட்டிருந்தாலும், அந்தக் கார் 30 அடி உயரத்திலிருந்து விழுந்திருக்காது. படப்பிடிப்பை அனுமதித்த அதிகாரிகள் மீண்டும் தடுப்புகள் வைப்பதை உறுதிப்படுத்தியிருந்தாலும் மூவர் விபத்தில் இறந்திருக்க மாட்டார்கள். இங்குதான் சமூகப் பொறுப்புணர்வின் முக்கியத்துவம் உணரப்படுகிறது.
நவம்பர் 25-ஆம் தேதி இரவு கோவையில் நிகழ்ந்த விபத்தில் பொறியாளரான இளைஞர் பலியானதும் அதேபோன்ற அரிதான நிகழ்வுதான். கோவை, சின்னியம்பாளையத்தைச் சேர்ந்த ரகுபதி அமெரிக்காவில் பணிபுரிந்த பொறியாளர். திருமண ஏற்பாட்டுக்காக சொந்த ஊர் வந்த அவர், அமெரிக்கா திரும்பும் முன் பழனி கோயிலுக்குச் செல்ல விரும்பியிருக்கிறார். அதற்காக இருசக்கர வாகனத்தில் பின்னிரவில் அவர் சென்றபோது நேரிட்டது அந்தக் கொடிய விபத்து.
எம்.ஜி.ஆர். நூற்றாண்டு விழாவுக்காக அரசியல் கட்சியினரால் கோவை நெடுஞ்சாலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த அலங்கார வளைவின் மரக்கட்டையில் மோதிய அவரது வாகனம் கீழே விழுந்துள்ளது. அதேநேரம் எதிர்த்திசையில் வந்த லாரி ஒன்று அவர் மீது ஏறியதில் அதே இடத்தில் உயிரிழந்தார். 
இந்த விபத்துக்கு, நெடுஞ்சாலையில் வைக்கப்பட்ட அலங்கார வளைவே காரணம் என்று எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சாட்டின. உடனே அந்த அலங்கார வளைவு அகற்றப்பட்டது. ஆனால், அதை அங்கு வைத்தவர்மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. மாறாக, தவறான திசையில் வந்து விபத்தை ஏற்படுத்தியதாக லாரி ஓட்டுநர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.
இந்த விபத்துக்கு, நெடுஞ்சாலை விதிமுறைகளை மீறி அலங்கார வளைவு வைக்கப்பட்டதே காரணம் என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் கண்டித்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, கோவையில் வைக்கப்பட்டுள்ள எம்.ஜி.ஆர். நூற்றாண்டு விழா தொடர்பான அனைத்து விளம்பர கட்அவுட்களையும் அகற்றுமாறு நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. இப்போது அவை அவசர கதியில் அகற்றப்படுகின்றன. இதை நெடுஞ்சாலைத் துறையினரோ, மாநகராட்சி அதிகாரிகளோ முன்னரே செய்திருந்தால், இளைஞர் ரகுபதி விபத்தில் சிக்கி இறந்திருக்க மாட்டார். 
இப்போது ஆளும் கட்சியைக் கண்டிக்கும் எதிர்க்கட்சிகள் இந்த அத்துமீறலை எதிர்த்து முன்னரே குரல் எழுப்பியிருந்தால், ரகுபதி பத்திரமாக அமெரிக்கா சென்றிருப்பார். ஆனால், எல்லாக் கட்சிகளுமே சாலையில் பெரிய அளவில் கட்அவுட் வைப்பதை பெருமையாக நினைக்கும்போது, ரகுபதிகள்தான் மிகுந்த கவனமாக வாகனத்தில் சென்றாக வேண்டியுள்ளது.
இந்த அலங்கார வளைவை அமைக்க நெடுஞ்சாலையில் குழி தோண்டியபோதே விழிப்புணர்வுள்ள பொதுமக்கள் எதிர்த்திருந்தாலும்கூட, இந்த விபத்து நேரிட்டிருக்காது. நமக்கு சமூகப் பொறுப்புணர்வு உள்ளதா என்ற கேள்வியை நமக்கு நாமே எழுப்ப வேண்டிய தருணம் இது.
வாகன ஓட்டுநர்களின் கவனக்குறைவால் விளைபவையே சாலை விபத்துகள். அவற்றைத் தவிர்க்கத்தான் சாலை விதிமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், சாலை விதிகளை வாகன ஓட்டுநர்கள் மீறியதாலோ, கவனக் குறைவாலோ, சென்னை- செங்குன்றத்திலும், கோவையிலும் இவ்விரு விபத்துகளும் நடக்கவில்லை. இவை நாம் அறிந்தே செய்த தவறுகளின் அநியாய விளைவுகள். இவை, நமது அக்கறையின்மை, அலட்சியம், சமூகப் பொறுப்பின்மை ஆகியவற்றின் ஆதார நிகழ்வுகள். 
சாலையில் கிடக்கும் ஆணியை எடுத்து குப்பைத்தொட்டியில் போடும் அக்கறையில் துவங்குகிறது சமூகப் பொறுப்புணர்வு. எது நடந்தால் நமக்கென்ன என்ற அலட்சியத்தில் விளைகிறது சமூகப் பொறுப்பின்மை. நமது சமூகத்தில் சகமனிதர் மீதான அக்கறை குறைந்து அலட்சியம் மிகுந்து வருவது, ஆபத்தின் அறிகுறி.
சமூகப் பொறுப்புணர்வு உள்ள குடிமகன்களால் மட்டுமே வலிமையான தேசம் கட்டமைக்கப்படுகிறது. மாறாக பொறுப்பற்ற சமூகம் தனக்குத்தானே அழிவைத் தேடிக் கொள்கிறது. இதைத்தான், செங்குன்றத்திலும் கோவையிலும் நிகழ்ந்த இரு சாலை விபத்துகளும், நமக்கு எச்சரிக்கையாகச் சொல்கின்றன.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/02/சமூகப்-பொறுப்புணர்வும்-அலட்சிய-மனோபாவமும்-2818648.html
2818062 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பத்மாவதி விவகாரம்: குற்றவாளிகள் யார்? ஏ. சூர்யபிரகாஷ் DIN Friday, December 1, 2017 01:34 AM +0530 கும்பல் மனோபாவத்துக்கு எந்தத் தர்க்க நியாயமும் கிடையாது என்பதைத்தான் சஞ்சய் லீலா பன்சாலியின் பத்மாவதி திரைப்படம் குறித்த சர்ச்சை வெளிப்படுத்துகிறது. வடமாநிலங்களில் இத்திரைப்படத்தைத் தடை செய்யக்கோரிப் போராடும் லட்சக்கணக்கான ராஜபுத்திர சமுதாயத்தினர் உள்ளிட்ட யாருமே படத்தை இதுவரை பார்க்கவில்லை என்று தெரிவித்துள்ளனர். இவர்களில் சிலர் படக்குழுவினருக்கு மிரட்டலும் விடுத்துள்ளனர்.
பத்மாவதி படத்தை எதிர்ப்பவர்களுடைய அச்சம் என்னவென்றால், ஆக்கிரமிப்பாளனான அலாவுதீன் கில்ஜியுடன் சித்தூர் ராணி பத்மினியை இணை சேர்த்துக் காதல் காட்சிகள் படத்தில் இருக்குமோ என்பதுதான். அதை ராஜபுத்திரர்கள் மட்டுமல்ல, சாமானிய இந்தியக் குடிமகன் யாராலும் ஏற்றுக்கொள்ளவோ, சகித்துக் கொள்ளவோ முடியாது.
ஆயினும் படத்தின் முன்னோட்டக் காட்சியைப் பார்த்த பத்திரிகையாளர்கள் சிலர், மக்கள் அஞ்சுவதுபோல பத்மாவதி படத்தில் ஆட்சேபனைக்குரிய காட்சிகள் எதுவும் இல்லை என்று கூறி, நிலைமையை சுமுகமாக்க முயன்றனர். படத்தின் இரு கதாபாத்திரங்களான கில்ஜியும் பத்மினியும் ஒரு காட்சியில்கூட சேர்ந்து வரவில்லை என்றும் அவர்கள் கூறினர். இருந்தபோதும் திரைப்படத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள் தொடர்கின்றன. இந்தச் சர்ச்சையை இமாசலப் பிரதேசம், குஜராத் மாநிலத் தேர்தல்களில் பயன்படுத்தவும் சிலர் விழைகின்றனர்.
இதற்குத் தீர்வு விரைவில் கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாறாக, பிற்போக்காளர்களின் மிரட்டல்களே அதிகரிக்கின்றன. இதற்குப் பெரும்பான்மை ஹிந்து மக்களிடையே அவநம்பிக்கையை விதைக்கும் வகையில் தயாரிக்கப்பட்ட இடைக்கால இந்தியாவின் வரலாறு காரணமாக இருக்கக் கூடும். குறிப்பாக, நேருவிய, மார்க்சிய வரலாற்று ஆய்வாளர்களாலும் போலி மதச்சார்பின்மைவாதிகளாலும் எழுதப்பட்ட இந்திய வரலாறு பெரும்பான்மை மக்கள் மத்தியில் அதிருப்தியைத்தான் விளைவித்திருக்கிறது.
பல்லாண்டுகளாக, இத்தகைய போலி வரலாற்றை எதிர்த்துக் கேட்க ஆளில்லாமல் இருந்தது. ஹிந்து ஆலயங்களை இடித்தவரும், பெரும்பான்மை ஹிந்து மக்களுக்குக் கொடுமை இழைத்தவருமான ஒளரங்கசீப்பை மதச்சார்பின்மை நாயகராகக் காட்ட எத்தனிக்கும் போலி வரலாறு இதுவரை எதிர்க்கப்படவில்லை. வாய்மொழியாகப் பரவிய உண்மையான வரலாற்று நிகழ்வுகளை மக்கள் அறிந்திருந்தபோதும், அறிவுஜீவிகளின் நேர்மையற்ற வரலாற்று உருவாக்கத்தை, சுதந்திரம் பெற்ற பிறகான பல பத்தாண்டுகளில் யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை. திருத்தி எழுத முயலவும் இல்லை. மக்களின் அலட்சிய மனோபாவம், அந்தப் போலி வரலாற்றை ஒப்புக்கொண்டதாக ஒரு கருத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது. 
2014-ஆம் ஆண்டு வரை தில்லியில் நேருவிய, மார்க்சிய அறிஞர் பெருமக்கள் உருவாக்கி வைத்திருந்த உறுதியான கட்டமைப்பு, இலக்கியம், திரைப்படம் உள்ளிட்ட பலவற்றிலும் தாக்கம் செலுத்தி வந்தது. அதனால் கிடைத்த துணிச்சலால், ஹிந்து நம்பிக்கைகளைக் கேவலப்படுத்தும் வகையில் திரைப்படம் எடுப்பதும், ஓவியம் வரைவதும் (எம்.எஃப். உசேன்) கருத்துச் சுதந்திரமாக முன்வைக்கப்பட்டன.
ஆனால், தற்போது மக்களிடம் மாபெரும் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு வருகிறது. இதற்கு இரு காரணங்கள். முதலாவதாக, செல்வாக்கான காட்சி ஊடகமான திரைப்படங்கள் மக்களிடம் உருவாக்கும் தாக்கத்தை உணர்ந்த மக்கள், அவற்றில் இடம்பெறும் தவறான கற்பிதங்களைக் கேள்வி கேட்கத் துவங்கிவிட்டனர். இரண்டாவதாக, தீய நோக்கத்துடன் இந்திய வரலாற்றைத் திரித்து எழுதிய இடதுசாரி ஆய்வாளர்களுக்கு பதிலடி கொடுக்கும் வகையில், உண்மையான வரலாற்றை வெளிப்படுத்த விரும்பும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் உருவாகிவிட்டனர். அவர்கள் உண்மைக்கு நெருக்கமான வரலாற்றை மக்களிடம் சேர்க்கத் துவங்கிவிட்டனர்.
வரலாற்று ஆய்வாளர் ஆர்.சி.மஜூம்தார், பேராசிரியர் கே.எஸ்.லால், டாக்டர் எஸ்.பி.குப்தா, பேராசிரியர் மக்கன்லால், பேராசிரியர் பி.பி.லால் ஆகியோர், இதுவரை எழுதப்பட்ட இந்தியாவின் பழங்கால வரலாற்றிலும், இடைக்கால வரலாற்றிலும் உள்ள புனைவுகளுக்கு சவால் விடுத்து வருகின்றனர். வரலாற்றைத் திருத்தும் அவர்களது செயல்பாடுகள் தேசிய வாழ்க்கையில் பிரதிபலிக்கத் துவங்கியுள்ளன. பத்மாவதி திரைப்படம் குறித்த அதீத அச்சமும், வரலாற்றுத் திரிபுகளைத் தகர்க்கும் அந்தப் போராட்டத்தின் ஓர் அடையாளம்தான்.
இப்போது அலாவுதீன் கில்ஜியின் வரலாற்றுக்கு வருவோம். தில்லியிலிருந்து அவர் 1303, ஜனவரி 8-இல் சித்தூர் நோக்கிப் படைகளுடன் கிளம்பினார். சித்தூர்கர் கோட்டையை அவர் முற்றுகையிட்டார். ராஜபுத்திரர்களின் வரலாற்றை நன்கு ஆய்வு செய்தவரான சரித்திர நிபுணர் தசரத சர்மாவின் கருத்துப்படி, பேராச், காம்பிரி நதிகளுக்கு இடைப்பட்ட பகுதியில் கில்ஜியின் படை முகாமிட்டிருந்தது. 
முற்றுகையைத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல், சரணடைய ராஜபுத்திர மன்னர் ராஜா ரத்னசிங் ஆகஸ்ட் 26-இல் முடிவெடுக்கிறார். ஆனால், மன்னருடன் இருந்தவர்கள் மேலும் சில நாள்கள் போராடலாம் என்று கூறுகின்றனர். அதன் விளைவாக, கில்ஜி படையின் கொடூரத் தாண்டவத்தின் முன்பு 30,000 ஹிந்து வீரர்கள் உயிர்நீத்த பிறகு கோட்டை வீழ்கிறது. அப்போது, எதிரிகளின் கரங்களில் சிக்காமல் இருப்பதற்காக, ராணி பத்மாவதியும் அவருடன் இருந்த அந்தப்புரப் பெண்கள் நூற்றுக் கணக்கானோரும் சிதையேற்றி நெருப்பில் விழுந்து உயிர் துறக்கின்றனர். அவர்கள் ராஜபுத்திர வம்சத்தின் குல வழக்கத்தின்படி, தங்கள் இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்கின்றனர்.
இந்த இடத்தில் 1540-இல் மாலிக் முகமது ஜயாஸி என்ற இஸ்லாமியக் கவிஞர் எழுதிய உருவகக் கவிதை வரிகளை தசரத சர்மா சுட்டிக்காட்டுகிறார். 'தான் அடைய விரும்பிய பத்மாவதியின் கைப்பிடிச் சாம்பல்தான் கில்ஜிக்கு இறுதியில் கிடைத்தது' என்று அக்கவிதையில் எழுதியுள்ளார் மாலிக் முகமது ஜயாஸி. 
பெரும்பாலான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் மேற்கண்ட கவிதையை அடிப்படையாகக் கொண்டே வரலாற்றைத் தீர்மானித்தனர். ராஜஸ்தானிலுள்ள வேறெந்த வீரப் பெண்ணும் ராணி பத்மினிக்கு நிகராக உயர்நிலையில் வைத்துப் போற்றப்படவில்லை என்றும் குறிப்பிடுகிறார் தசரத சர்மா. ராஜஸ்தானில் ராணி பத்மாவதி என்கிற சித்தூர் ராணி பத்மினி பற்றிய கர்ண பரம்பரைக் கதைகள் பல வடிவங்களில் பரவியுள்ளன. ஆயினும், அவை அனைத்தின் மையமாக இருப்பது, பத்மினி அக்கினிக் குண்டம் புகுந்ததுதான். 
'துணிவுள்ள, அழகிய, வெல்ல முடியாத பத்மாவதி, தன்னை அடைய நினைத்த ஆக்கிரமிப்பாளனை முட்டாளாக்கும் வகையில், அச்சமின்றியும், தயக்கமின்றியும், மகிழ்ச்சியாகவும் ஜோஹர் எனப்படும் அக்கினிக் குண்டத்துக்குள் பிரவேசித்தாள்; அதன்மூலம் தன்மானம் காத்தாள்' என்பதே ராஜஸ்தானில் புழங்கும் செவிவழிக் கதைகளின் மையச் செய்தி.
அந்நியன் கில்ஜியிடம் சிக்கி, தன்மானமும், கற்பும் இழப்பதைவிடத் தீக்குள் புகுந்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதே மாவீரம் என்று பத்மினி நிரூபித்திருப்பதாக, ராஜபுத்திரர்களும், இதர ஹிந்துக்களும் கருதுகின்றனர். இதையே இந்தியப் பெண்களின் உயர்சிறப்பாகவும், மரியாதைக்குரிய செயற்கரிய செயலாகவும், அவர்கள் முன்வைக்கின்றனர். அதனால்தான் பத்மாவதி, தெய்வாம்சம் பொருந்திய வீராங்கனையாக மக்களின் மனங்களில் உறைந்தாள்.
தற்போது பத்மாவதி திரைப்படத்தை எதிர்ப்போரின் கவலை, துணிவும் அழகும் மிகுந்த பத்மாவதியின் கற்பையும், தியாக உருவத்தையும் வர்த்தக நோக்கில் படக்குழுவினர் திரித்திருக்கக் கூடும் என்பதே. சித்தூர் ராணி பத்மினி இன்றும் ஆவியாக வாழ்வதாக நம்பும் ராஜபுத்திரர்களும் உண்டு. அவளை பாரதப் பெண்மையின் இலக்கணமாக அவர்கள் போற்றுகின்றனர். 
ஆனால், இந்தத் திரைப்படத்துக்கு வக்காலத்து வாங்கும் இடதுசாரி முற்போக்காளர்கள், பத்மாவதி என்ற பாத்திரமே கற்பனையானது என்று சொல்வதைக் கேட்க முடிகிறது. அவர்கள் ஹிந்துக்களின் உணர்வுகளை மட்டும் காயப்படுத்தவில்லை; மக்களின் நம்பிக்கையையும் சிதைக்கின்றனர்.
பிரச்னைக்குரிய இத்தகையவர்களிடமிருந்து பாலிவுட் தள்ளி நிற்க வேண்டும். ஹிந்து நம்பிக்கைகளை இழிவுபடுத்துவதையே தொழிலாகக் கொண்டவர்களிடமிருந்து திரைப்படத் துறையினர் விலகியிருக்க வேண்டும். தற்போதைய பிரச்னையின் ஆணிவேரை சஞ்சய் லீலா பன்சாலி குழுவினர் புரிந்துகொண்டால், சிக்கலிலிருந்து எளிதாக விடுபட்டுவிட முடியும். 
ஆனால் இதுவரை, தனது படத்தில் மக்களின் நம்பிக்கைக்கு மாறான காட்சியமைப்போ, வரலாற்றைத் திரிக்கும் எண்ணமோ இல்லை என்று உறுதிபடத் தெரிவிக்க இயக்குநர் பன்சாலி முன்வராதது ஏன்? பிரச்னையை உருவாக்கும் அறிவுஜீவிகளிடமிருந்து பாலிவுட் சற்று விலகியிருந்தாலே, சமூக மோதலை ஏற்படுத்தும் நிகழ்வுகள் அரங்கேறாது. 
இறுதியாக ஒரு விஷயம். படைப்பாளியின் கருத்துச் சுதந்திரம் முதன்மையானது. அதைக் காக்க வேண்டிய கடமை அரசுக்கு உண்டு. எனவே, பத்மாவதி படக்குழுவினருக்குக் கொலை மிரட்டல் விடுத்தவர்களை சட்டத்தின் உறுதியான பிடியின்கீழ் கொண்டுவந்து, கருத்துச் சுதந்திரத்தை நிலைநாட்டுவது அரசின் உடனடிக் கடமையாகும்.

கட்டுரையாளர்:
முன்னாள் தலைவர், பிரஸார் பாரதி.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/01/பத்மாவதி-விவகாரம்-குற்றவாளிகள்-யார்-2818062.html
2818061 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்பல்! அருணன் கபிலன் DIN Friday, December 1, 2017 01:33 AM +0530 அறிவின் வரிசையில் ஏழாவது இடத்தில் உயர்ந்து நின்று ஏனைய உயிர்களை அடக்கியாள்கிற மனிதன், உயிரின் வரிசையில் அவ்வாறு இல்லாமல் எல்லா உயிர்களோடும் சமத்துவம் பேண வேண்டிய பொறுப்பினைப் பெற்றிருக்கிறான். இதையே இயற்கையும் விரும்புகிறது; இலக்கியமும் வலியுறுத்துகிறது.
ஏனைய உயிர்களிடத்திலிருந்து தான் பெற்ற இன்பத்தைத் திரும்பவும் அதைவிடக் கூடுதலாகப் பகிர்ந்தளிக்க வேண்டியதே மனிதன் பெற்ற ஆறாவது அறிவின் பெருமை.
ஓரறிவு உயிரான தாவரத்துக்கும் இரக்கம் காட்டிய பண்பே உலகத்தில் இன்றும் புகழ்ந்து போற்றப்படுகிறது. புல் இலை ஆயினும் கடவுள் தனக்கானதாக ஏற்றுக் கொள்வதைப் போல, அவற்றைத் தருகிற தாவரங்களையும் தன்னுடன் வாழும் சக உயிராகக் கருதும் பண்பையே மனிதனிடமுள்ள தெய்வத்தன்மை என்று இலக்கியங்கள் போற்றுகின்றன.
கூடி வாழ்தலின் நோக்கம் பல்லுயிர்களையும் பராமரிக்கும் சூழலை ஏற்படுத்துவதுதான். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் செடி கொடிகள் தொடங்கி, சிறு பூச்சிகள், எறும்புகள், கால்நடைகள் வரைக்கும் அனைத்தையும் மனிதன் அன்பினால் தழுவிக் கொள்வதே இயற்கை சார்ந்த அறிவுடைய உயர்ந்த வாழ்வு.
விருந்தோம்பல் பண்பு என்பது மனிதருக்கு மனிதர் செய்யும் பகிர்வு மட்டுமன்று. உயிர்கள் யாவற்றுக்கும் உவந்து செய்யும் தொண்டு.
அக்கால வாழ்வில் அதிகாலையில் வாசலில் இடுகிற மாக்கோலத்தில் தொடங்குகிறது இந்தப் பல்லுயிர் போற்றும் பண்பு. எறும்புகள் சாரைசாரையாய்த் தனக்கான அன்றைய உணவை மனிதர்கள் வசிக்கும் வீட்டின் வாசலிலேயே பெற்று விடுகின்றன. அதனால் அவை வீட்டுக்குள் வந்து தொந்தரவு செய்வதில்லை. 
அடுத்து, பறவைகளுக்கு உணவு. காக்கை என்பது பொதுவாகச் சொல்லப்பட்டாலும் எந்தப் பறவையும் வந்து உணவுண்டு செல்லும். மீந்த உணவினை அணில் தொடங்கி ஏனைய சிறு உயிரினங்கள் உண்டு மகிழும்.
வயலில் விளைகிற விளைபொருள்கள் மனிதனுக்கு மட்டுமானவையாக இருக்காது. 'நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியோடிப் புல்லுக்கும் ஆங்கே' சேர்வது கால்நடைகளைக் கருத்தில் கொண்டுதான். நெல் மனிதருக்கு என்றால் புல் கால்நடைகளுக்கு உரியதாகிறது. 
நெல் மனிதருக்கு மட்டும் இல்லை எங்களுக்கும்தான் என்று மனிதர்களிடம் பங்கு போடும் எலிகளும் பெருச்சாளிகளும், பாம்புக்கும் அதுபோன்ற பெரிய விலங்குகளுக்கும் தாங்கள் உணவாகின்றன. 
இப்படியாக ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று உயிர்ப்பெய்துவதும் தன்னினத்தைப் பெருக்கிக்கொண்டு சூழியலை வளமாக்குவதும்தான் அற்புதமான உலக வாழ்வு. இங்கு மனிதன் தலைமையிடம் பெறுகிறானே தவிர, தனியிடம் பெறுவதில்லை.
மனிதர்கள் விடுகிற தாவரக் கழிவுகளைத் தான் உண்டு மனிதருக்கு உணவாகும் பாலைத் தருகிறது பசு. மீதமிருக்கிற கழிவும் கூடச் சாணமாகி விளைநிலங்களுக்குச் சென்று மண்ணுக்குள் மறைந்து உயிர்வாழ்கிற நுண்ணுயிர்களுக்கு உணவாகி விடுகிறது. இது இயற்கையாய் இயற்கையே அமைத்துக் கொண்ட சுழற்சி முறை. மனிதன் தான் பெற்ற அறிவினால் இந்தச் சுழற்சி முறை மாறாமல் காக்க வேண்டிய பொறுப்புடையவனாகிறான். 
மாறாக, இந்தச் சுழற்சியை மாற்றிச் சிதைத்துவிடக் கூடாது. ஆனால், இன்றைய அறிவியல் தொழில்நுட்ப வாழ்வில் அந்தச் சுழற்சி சிதைக்கப்படுவதைக் குறித்துக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறார்கள் சூழலியல் ஆர்வலர்கள்.
அசுத்தமுடைய யாவும் மீண்டும் சுத்தமடைய இந்தச் சுழற்சி அவசியமாகிறது. ஆனால், இன்றைய பல்லுயிர்களின் அழிவு, சுழற்சி முறைக்குப் பதிலாக அழற்சியையே உருவாக்குகிறது.
குப்பைகள் மட்கி எருவாவதில்லை. நீரின் அழுக்குகளைத் தூய்மைப்படுத்த மீன்கள் இல்லை. கொசுக்களை உணவாகக் கொண்ட சின்னஞ்சிறு பூச்சிகள் இல்லை. எலிகளையும், பெருச்சாளிகளையும் உணவாகக் கொண்டு வேளாண்மைக்கு உதவி செய்யும் பாம்புகளின் இனம் அருகிப் போய்விட்டது. 
உழவர்களின் நண்பனான மண்புழுக்கள் ரசாயன உரங்களின் அழுத்தத்தினால் வேகமாக மறைந்து வருகின்றன. செயற்கையாகவும் வீரியமாகவும் உருவாக்கப்படும் நவீன விதைகளில் தோன்றும் தாவரங்கள் மலட்டுத் தன்மை உடையன. இவற்றால் சூழலுக்கு எவ்வித நன்மையுமில்லை.
இயந்திர உலகத்தின் வேகத்திற்கேற்ப வாழ்வியல் முறைகளும் அவ்வாறே ஆகிவிட்டன. எறும்புகளுக்கும் கொசுக்களுக்கும் உரிய விஷங்கள் மனிதர்க்கு மருந்து விற்கும் கடைகளிலேயே விற்பனையாகின்றன. அதே விஷத்தன்மை கொண்ட திரவங்கள் பூச்சிமருந்துகளாய் விதைகளோடு சேர்த்து வேளாண் மையங்களில் விற்பனைக்கு உள்ளன.
சில வீடுகளில் மனிதருக்கு இணையான சுதந்திரங்களோடு நாய்கள் வளர்க்கப்பட்டாலும், பல நாய்கள் தெருவிலே நோய்களோடு அலைகின்றன. இந்தச் சுழற்சியில் பெரிதும் சிக்கிக் கொண்டவை மாடுகள்தான்.
நகரப் பகுதிகளில் மட்டுமல்லாமல் கிராமப்பகுதியில் உயிர்வாழும் மாடுகளும் உண்பதற்குப் பசும்புல் இல்லாமல் நெகிழிகளையும், காகிதக் குப்பைகளையும் தின்று இரைப்பையை நிரப்புகின்றன.
உலகுக்கே பொதுமறையாகத் தனது திருக்குறளை அறத்தை முன்னிறுத்தி வடித்துத் தந்த திருவள்ளுவர் நூலோர் தொகுத்த அறங்களுள் எல்லாம் முதன்மையானதாகக் குறிப்பிட்டுச் சுட்டுவது பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புக என்பதைத்தான்.
மனிதனுக்கு மனிதனே காட்டும் நேயம் குறைந்து வருகையில், பல்லுயிர்களின் நிலை கவலைக்குள்ளாகுகிறது. எல்லா உயிர்களோடும் பகுத்து உண்டுதான் வாழச் சொன்னாரே தவிர, எல்லா உயிர்களையும் பகுத்துக் கொன்று வாழுமாறு மனிதர்க்குச் சொல்லவில்லை என்பதை ஆறாவது அறிவு பெற்ற மனிதர்கள் அறிவார்களா? உணரத்தான் போகிறார்களா?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/dec/01/பகுத்துண்டு-பல்லுயிர்-ஓம்பல்-2818061.html
2817526 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அழிவின் விளிம்பில் நெளியும் மொழிகள் முனைவர் மலையமான் DIN Thursday, November 30, 2017 01:34 AM +0530 மொழி என்பது, இயற்கையின் இனிய படைப்பு. வளர்ச்சிப் பரிமாணத்தின் வற்றாத ஊற்று. எண்ண நாற்றுகள் எழுந்திடும் விளை நிலம். இலக்கியக் குழந்தையின் இசைவுக் கருவறை. வரலாறு சேமிக்கும் விந்தைக் களஞ்சியம். இயல், இசை, நாடகம் வளர்த்திடும் பண்ணை. அறிவு மணம் விரிக்கும் அற்புத மஞ்சரி. மனிதம் உயர்த்தும் மேன்மை விருந்து. உறவை உயர்த்தும் உன்னத மருந்து. இனத்தை உணர்த்தும் சிறந்த சான்று.
மொழியின் தோற்றம் பற்றிப் பல கருத்துகள் உள்ளன. கடவுள்தான் மொழியைப் படைத்தார் என்று முன்பு நம்பப்பட்டது. சிவனுடைய உடுக்கையின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து தமிழும், மறுபக்கத்திலிருந்து சம்ஸ்கிருதமும் பிறந்தன என்று கூறப்பட்டது. ஆகவேதான் 'தழல்புரை சுடர்க்கடவுள் தந்த தமிழ்' என்று கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் பாடினார். 
பண்டைய கிரேக்கர், எகிப்தியர், சீனர் முதலியோர் இறைவனே மொழியைப் படைத்தான் என்றனர். பின்னர் தோன்றிய கிறிஸ்துவமும் அதே கருத்தை அறிவித்தது. மொழியின் தோற்றம் பற்றி ஆய்வுகள் நடைபெற்றன. பல்வேறு கருத்துகள் சொல்லப்பட்டன. 
விலங்கு, பறவை முதலியவற்றின் ஒலிகளைப் போன்று, மனிதன் முதலில் ஒலி எழுப்பினான். பின்பு அது மொழியாக வளர்ந்தது என்பது ஒரு கருத்து. இது ஒலிக்குறிப்பு வகை ( (Onomatopoeic) எனப்பட்டது அச்சம், மகிழ்ச்சி, கோபம் முதலிய உணர்ச்சிகளின் நிலையில் வாயிலிருந்து தானாக வெளிப்பட்ட ஒலியே மொழிக்கு அடிப்படை என்பது மற்றொரு கருத்து. இது வியப்புக்குறிவகை (Interjectional)  என்று உரைக்கப்பட்டது. 
மக்கள் முதலில் சைகை மூலமே தம் கருத்தை அறிவித்தனர். அப்படி, சைகை செய்தபோது, அவர்களை அறியாமல் நாக்கில் பிறந்த ஒலிகளிலிருந்தே மொழி உருவானது என்பது இன்னொரு கருத்து. இது சைகைக் கொள்கை(Gesture Theory)   என்று கூறப்பட்டது.
மேக்ஸ்முல்லர் முதலிய மொழியியலாளர்கள் இவற்றுக்குப் பெயர் சூட்டினார்கள். விலங்கு, பறவை முதலியவற்றின் அடிப்படையில் மொழி தோன்றியது என்ற கருத்து 'பெளவெள' (Bow Wow)  கொள்கை எனப்பட்டது (எ-டு: காகா, குயில்). 
அச்சம், சினம் முதலியவற்றைக் காரணமாகக் கொண்டு மொழி உருவானது என்ற கருத்து 'பூ பூ' (Pooh Pooh)  கொள்கை என்று சொல்லப்பட்டது. ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தனிப்பட்ட ஓசை உண்டு (எ-டு: வெண்கல மணி ஓசை). இந்த இயற்கை ஓசையே மொழித் தோற்றத்துக்கு மூல காரணம் என்ற புதுக் கருத்தும் எழுந்தது. இது டிங்டாங் என்ற கொள்கையாக அறிவிக்கப்பட்டது.
ஆட்டோ ஜெஸ்பெர்சன் என்பவர் மொழியியல் ஆய்வாளர். ஓர் ஆண், ஒரு பெண்ணைத் தன் வாழ்க்கைத் துணைவியாக்கிக் கொள்ள முயற்சி செய்த காலத்தில் மொழி பிறந்திருக்கலாம் என்று அவர் அறிவித்தார். 
உணவுதேடலே மொழியின் முதன்மையான அடிப்படை என்று ஆய்வறிஞர் குணா அறிவித்தார். மொழி முதலில் வாக்கியமாகவே உருவானது என்றும் பிறகு, அதிலிருந்து தனித்தனிச் சொற்கள் பிறந்தன என்றும் ஒரு கருத்து கூறப்பட்டது. இதனை அறிஞர் விட்னே மறுத்தார். ஓரசைச் சொற்களே முதலில் தோன்றின என்றார் ஜெஸ்பெர்சன். தமிழில் ஓரெழுத்து இருப்பதைத் தொல்காப்பியம் அறிவித்தது (தமிழில் 64 ஓரெழுத்து ஒரு சொல் உள்ளது. இந்தச் சிறப்பு உலகில் வேறு எந்த மொழிக்கும் இல்லை. இது தமிழின் தொன்மைக்கு முக்கிய சான்று).
உலகில் 6700 மொழிகள் பேசப்படுகின்றன என்று 'வேர்ல்டு வொய்டு வாச்' என்ற நிறுவனம் அறிவித்தது. இவற்றில் தமிழ், வடமொழி, கிரேக்கம், இலத்தீன் ஆகியவை செவ்வியல் மொழி (செம்மொழி) என்பதை உலகம் ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. தமிழே உலகின் முதல் செவ்வியல் மொழி என்று தேவநேயப்பாவாணர் ஆய்ந்து அறிவித்தார். பிறகு பிறந்த ஆங்கிலம், ஃபிரெஞ்சு, ரஷியன் முதலிய மொழிகள் இலக்கிய வளம் பெற்றுள்ளன.
ஆனால் சில மொழிகளில் இலக்கியம் இல்லை. ஒரு சில மொழிகளுக்கு எழுத்தும் இல்லை. மொழி பேசுவோரின் எண்ணிக்கையும் வேறுபடுகிறது. ஆங்கிலம் பேசுவோரின் தொகை மிக அதிகம். சில பழங்குடி மக்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு.
மொழியின் வளர்ச்சிக்குச் சாதகமான சூழல் இல்லை என்றால் அது அழிந்துவிடும். கல்வி, அறிவியல் பண்பாட்டு அமைப்பு என்பது ஐக்கிய நாட்டுச் சபையின் முக்கிய கிளை. இந்த அமைப்பு 21.02.2009-ஆம் நாள் அன்று பாரிஸ் மாநகரத்தில் கூடியது. உலக மொழிகளின் வாழ்வுநிலை பற்றி ஆய்வு அறிக்கையை வெளியிட்டது. அதிர்ச்சி தரக்கூடிய செய்தியை வெளியிட்டது. 2100-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் உலகின் 50% விழுக்காடு மொழிகள் அழிந்துவிடும் என்று அறிவித்தது. இஃது ஓர் எச்சரிக்கைக் குரல். தாய்மொழி பேசுவோருக்கு விழிப்புணர்வு ஊட்டும் இன்றியமையாத் தூண்டுகோல். அந்த அமைப்பு மொழியின் அழிவுக்குரிய முக்கிய காரணங்களையும் குறிப்பிட்டுள்ளது. 
தாய்மொழி, ஆட்சி மொழியாக இல்லாவிட்டால் அம்மொழி அழிந்துவிடும்; கல்விமொழியாக இல்லாவிட்டாலும் ஒரு மொழி மாய்ந்துவிடும்; நீதிமொழியாக இல்லாதிருந்தாலும் மொழி இறந்துவிடும்; வழிபாட்டில் தாய்மொழிக்கு இடம் இல்லை என்றால் மொழி அழிந்துவிடும்; பொருளியல் துறையில் மொழிக்கு முதல் உரிமை இல்லை என்றால் அது மறைந்துவிடும்; மிகுதியாக மொழிக்கலப்படம் ஏற்பட்டாலும் மொழி மாண்டுவிடும்; தாய்மொழியின் பெருமையை உணராமல் பிறமொழி மீது மோகம் கொண்டாலும் தாய்மொழி செத்து விடும்; ஊடகங்கள் தாய்மொழியைச் சிதைத்துவந்தாலும் அம்மொழி அழிந்துவிடும்.
மேலும் சில காரணங்களாலும் மொழி அழிவு நிகழலாம். ஒரு மொழி பேசுவோரின் எண்ணிக்கை நூற்றுக்குக் கீழே இருந்து, அது நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வந்தாலும் அவர்களின் மொழி மறைந்துவிடும். 
உலகமயமாக்கல், மக்களின் வாழ்க்கை முறை மாற்றம், பெற்றோர் தம் மக்களுக்குத் தாய்மொழி கற்பிக்காதிருத்தல், பேச்சு வழக்கில் மட்டும் மொழி இருத்தல் முதலிய காரணங்களாலும் அழிவின் விளம்பில் மொழி நெளியும், பின்பு அடங்கும். ஒரு நாடு மற்றொரு நாட்டுக்கு அடிமையாகிவிடும்போது, ஆதிக்க ஆட்சியால் மொழி தேயும்.
கல்வி அறிவியல் பண்பாட்டு அமைப்பு மறைந்த மொழிகளையும் மறையும் நிலையில உள்ள மொழிகளையும் அறிவித்துள்ளது.
1961-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கின்படி (சென்சஸ்படி) இந்தியாவில் 1652 மொழிகள் இருந்தன. ஆனால் 1971-ஆம் ஆண்டுக் கணக்கின்படி 109 மொழிகளே வழக்கில் இருந்தன. 10,000 பேர் பேசிய மொழியே கணக்கில் கொள்ளப்பட்டது. அதற்குக் குறைவாகப் பேசிய மக்களின் மொழி, ஒரு தொகுதி மொழியாகக் கருதப்பட்டது என்ற அவர் அறிவித்தார் 310 இந்திய மொழிகள் அழியும் நிலையில் உள்ளன என்றும் அவர் சொன்னார். 
கல்வி, அறிவியல் பண்பாட்டு அமைப்பு பிப்ரவரி 21-ஆம் நாளை 'தாய்மொழி தினமாக' அறிவித்தது. எல்லா மொழிகளும் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்தியது (ஆனால் அரசும் இலக்கிய அமைப்புகளும் தாய்மொழி நாளைக் கொண்டாடுவதில்லை). இந்த அமைப்பு, அழிவு நிலையில் உள்ள மொழிகளின் பட்டியலையும் வெளியிட்டது. (இதைப் பற்றி இங்கு யாரும் கவனிக்கவும் இல்லை. கவலைப்படவும் இல்லை).
கூகுள் என்ற நிறுவனம், அழியும் நிலையில் உள்ள மொழிகளைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் இறங்கியது. அழிவு மொழிகளின் (காக்கும்) திட்டம் என்பதைத் தொடங்கியது. அறிஞர்கள் மொழியிலாளர்கள் ஆகியோரின் உதவியை நாடியது. இணையம் ஒன்றை ஏற்படுத்தியது. 
அழிவை நோக்கி நகரும் மொழியினரின் பேச்சு, வாழ்வுமுறை, சடங்கு, வரலாறு முதலியவற்றைப் பதிவு செய்தது இவற்றைப் பற்றிக் குறும்படங்களும் எடுத்தது. எல்லாவற்றையும் அவனிக்கு அறிவித்தது. மொழியைக் காக்க மறைமுகமாகத் தூண்டியது.
இந்தியாவிலும் மொழிகளின் மறுவாழ்வுக்கு முயற்சி தொடர்கிறது. இந்திய மொழிகளின் நடுவண் நிறுவனம் இத்துறையில் உதவி புரிகிறது. தனிப்பட்டவர் மட்டுமன்றி அமைப்புகளும் இவ்வகையில் தொண்டு புரிகின்றன இப்படிப் பல நிலைகளிலும் அழிவின் விளிம்பில் நெளியும் மொழிகளைக் காப்பாற்றும் முயற்சி நடைபெற்று வருகிறது.
கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு மன்றம் அறிவித்த அழிவு நிலை மொழிகளின் பட்டியலில் தமிழும் உள்ளது என்று துணைவேந்தர் பொன்னவைக்கோ அறிவித்தார். 
அப்பட்டியலில் தமிழ் எட்டாம் இடத்தில் இருக்கிறது என்று கவிப்பேரரசு வைரமுத்து கூறியதாக ஒரு நண்பர் சொன்னார், மிகுந்த வேதனையுடன், ஆழமாகச் சிந்தித்து, விரைவாகச் செயற்பட வேண்டிய தருணம் இது. 
ஆளும் அரசு, தொண்டாற்றும் அமைப்புகள், உண்மையான தமிழ் ஆர்வலர்கள், அறிவூட்டும் ஆசிரியர்கள், நலம் நாடும் பொதுமக்கள், உயர்த்தும் ஊடகத்தினர் ஆகிய அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து, மொழிகாக்க முன்வர வேண்டும். 
அணையும் மொழி வாழத் துணை நிற்க வேண்டும்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/30/w600X390/malayaman.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/30/அழிவின்-விளிம்பில்-நெளியும்-மொழிகள்-2817526.html
2817525 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் திருத்தங்கள் அவசியம் ப. இசக்கி DIN Thursday, November 30, 2017 01:32 AM +0530 சட்டத்தின் ஆட்சி நடைபெறும் நாடுகளில் சட்டத்தை இயற்றிவிட்டால் எல்லாம் முறையாக நடைபெற்றுவிடும் என நம்புவதற்கில்லை. சட்டங்களை அமல்படுத்துவதோடு மட்டுமன்றி அவற்றை முறையாகப் பயன்படுத்தினால் மட்டுமே அங்கு சட்டத்தின் ஆட்சி நடைபெறுவதாகப் பொருள். 
அண்மைக் காலமாக தமிழ்நாட்டில் சட்டங்களை அமல்படுத்துவதற்கு இணையாக அல்லது அதைவிட அதிகமாகவே அவற்றை தவறாகப் பயன்படுத்துவதும் நிகழ்ந்து வருகிறது. 
தமிழ்நாட்டில், மாநில அரசின் பட்டியலில் 632 சட்டங்கள் உள்ளதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. மஹாராஷ்டிர மாநிலத்துக்கு (1032) அடுத்தப்படியாக தமிழ்நாட்டில்தான் அதிகமான சட்டங்கள் உள்ளன.
இவற்றில் சமூக, பொருளாதார கோணத்தில் நோக்கினால் எஸ்.சி., எஸ்.டி. வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம் 1989, தமிழ்நாடு அதிக வட்டி வசூல் தடுப்புச் சட்டம் (கந்துவட்டி சட்டம்) 2003, குடும்ப வன்முறைகளிலிருந்து பெண்களைப் பாதுகாத்தல் சட்டம் (வரதட்சணை ஒழிப்புச் சட்டம்) 2005 ஆகியவற்றை முக்கியமானவைகளாகக் கருதலாம். 
இந்தச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்ட பிறகு அத்தகைய சம்பவங்கள் குறைந்ததா என்றால் இல்லை. குற்றம் இழைப்போருக்கு எதிராக இந்தச் சட்டங்கள் பயன்படுத்தப்படும் அதேவேளையில், அரசியல், பழிவாங்குதல் மற்றும் மோசடி நோக்கிலான காரணங்களால் இந்தச் சட்டங்கள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதாகத் தொடர்ந்து புகார்கள் கூறப்பட்டு வருகின்றன. 
கடந்த 2013-இல் கோவாவில் நடைபெற்ற இலக்கிய விழாவில் பேசிய பிரபல சமூக ஆர்வலர் ஆஷீஷ் நந்தி, 'அதிகமாக ஊழல் செய்வோரில் 'தலித்'களும் அடக்கம்' எனப் பேசிவிட்டார். அதற்கு அவர் மீது எஸ்.சி.,எஸ்.டி. வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்து அவரைப் படாதபாடு படுத்திவிட்டார்கள். அவர் பகிரங்க மன்னிப்பு கேட்ட பிறகும் விடுவதாக இல்லை.
இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, எஸ்.சி., எஸ்.டி. வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டமானது தெளிவற்றும், மிகைப்படுத்தும் வகையிலும் உள்ளது எனவும், அதில் உரிய திருத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். 
இந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு 'பிளாக்மெயில்' செய்வதைத் தடுக்க, அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்தக் கூடிய அனைத்து வாய்ப்புகளையும் சட்டத்தில் இருந்து நீக்க திருத்தம் அவசியம் எனவும் வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது.
அடுத்து, கந்துவட்டிக்கு எதிராக 2003-ஆம் ஆண்டு சட்டம் இயற்றப்பட்ட பிறகு 2014 ஆண்டு வரையில் பதிவான 1,531 வழக்குகளில் 20 வழக்குகளில் மட்டுமே குற்றவாளிகள் தண்டனை பெற்றுள்ளனர் என உயர்நீதிமன்றத்தில் காவல்துறை சார்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 
திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலக வளாகத்தில் குடும்பமே தீ வைத்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டதற்குக் கந்துவட்டியே காரணம் என குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. ஆனால், அந்தக் குடும்பம் தற்கொலை செய்து கொண்டதற்கு குடும்பத் தலைவர் வாங்கியிருந்த மிதமிஞ்சிய கடனே முக்கிய காரணம் என்பது பொதுவெளியில் மறைக்கப்பட்டு விட்டது என்ற கருத்தும் உண்டு. 
இப்போது, அம் மாவட்டத்தில் மட்டுமன்றி தமிழகம் முழுவதும் கந்துவட்டி புகார்கள் குவிந்து வருகின்றன. இதில் எத்தனை உண்மை, எத்தனை பொய் என்பது விசாரணைக்குப் பிறகுதான் தெரிய வரும்.
கந்துவட்டிக்காரர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. 4 உயிர்கள் தீயில் கருகியதும் ஏற்புடையது அல்ல. ஆனால், கந்துவட்டி கொடுமையுடன் நெல்லை சம்பவத்தை கோர்ப்பது ஏற்புடையதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
கைமாற்றாக வாங்கிய கடனுக்கும், வருந்தி கேட்டு பெற்ற கடனுக்கும் கந்துவட்டி புகார் கொடுத்தால் என்ன ஆவது? தேவையற்ற பதற்றம்தான் ஏற்படும். 
அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அழுத்தக் குழுக்கள் ஆய்ந்தறிந்து செயல்படுவதாகத் தெரியவில்லை. எல்லோருடைய கடன் தேவையையும் சந்திக்க அரசும், அரசு நிறுவனங்களும் தயாராகும்போதுதான் இதற்குத் தீர்வு ஏற்படும்.
அடுத்து, கணவன் - மனைவியிடையே கருத்து வேறுபாடு என்றால் சட்டப்படி விவாகரத்து செய்து கொள்ளலாம். ஆனால், குடும்பத் தகராறில் கணவன்மார்களைப் பாதுகாக்க சட்டம் இல்லை. 
மனைவியர் கணவன் குடும்பத்தாரை பழிவாங்கும் நோக்கத்தில் வரதட்சணை புகார் கொடுத்தால் உடனடியாக கணவனும் அவரது பெற்றோரும் கைது செய்து சிறையில் அடைக்கப்படுவர். இப்படி இந்தச் சட்டம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை 'சட்ட தீவிரவாதம்' என உச்சநீதிமன்றமே கவலை தெரிவித்துள்ளது.
எனவேதான், வரதட்சணைக் கொடுமை புகார் தொடர்பாக உடனடியாகக் கைது செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும். 
மாவட்டந்தோறும் குடும்ப நலக் குழுக்களை அமைத்து புகார் தொடர்பாக ஒரு மாத காலத்துக்குள் விசாரணை நடத்தி, அறிக்கை அளித்த பிறகு மேல்நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என உச்சநீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியுள்ளது. 
வரதட்சணைக் கொடுமை வழக்குகளில் தண்டனை கிடைப்பதும் குறைவு. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் மற்ற குற்ற வழக்குகளில் தண்டனை விகிதம் 40 முதல் 47 சதவீதமாக உள்ளது. ஆனால் வரதட்சணைக் கொடுமை வழக்குகளில் 13.7 முதல் 22.4 சதவீதம் மட்டுமே. 
இவற்றையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டு இந்தச் சட்டத்தில் உரிய திருத்தங்களை மேற்கொள்ள கேரள மற்றும் கர்நாடக மாநிலங்களின் உயர்நீதிமன்ற முன்னாள் தலைமை நீதிபதி மல்லிமாத் ஆணையம் பரிந்துரை செய்துள்ளது. 
நாட்டில் அமைதியை ஏற்படுத்த பயன்படுத்த வேண்டிய சட்டங்களால் பதற்றம் ஏற்படாமல் தடுக்க அவற்றில் உரிய திருத்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியமும் அவசரமும் ஆகும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/30/திருத்தங்கள்-அவசியம்-2817525.html
2816853 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தனியாருக்குத் தாரைவார்க்கப் பார்க்கிறார்கள்! பி.எஸ்.எம்.ராவ் DIN Wednesday, November 29, 2017 02:18 AM +0530 தனது விற்பனையை அதிகரிப்பதற்காக, புத்திசாலியான வர்த்தகர் 100 சதவீதம் அல்லது அதற்கும் மேலும் விலையை ஏற்றிவிட்டு, எளிதில் ஏமாறக்கூடிய வாடிக்கையாளர்களைக் கவரும் வகையில், 50 சதவீதம் முதல் 70 சதவீதம் வரை 'அதிரடி' தள்ளுபடி அளிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். இதே உத்தியைத்தான் பெட்ரோல், டீசல் விஷயத்தில் மத்திய அரசும் அண்மையில் கடைப்பிடித்துள்ளது.
பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் மீதான உற்பத்தி வரியை லிட்டருக்கு ரூ.2 குறைப்பதாக மத்திய அரசு கடந்த மாதம் அறிவித்தது. பெட்ரோல், டீசல் ஆகியவற்றின் விற்பனையை அதிகரிப்பதற்காக இந்த வரிக்குறைப்பை மத்திய அரசு அறிவிக்கவில்லை. மாறாக, விலைவாசி உயர்வால் மக்கள் மத்தியில் எழும் கொந்தளிப்பை சமாளிக்கவே இந்த நடவடிக்கையை மத்திய அரசு மேற்கொண்டது.
2014 ஏப்ரலில் மத்திய உற்பத்தி வரி லிட்டருக்கு ரூ.9.48 ஆக இருந்தது. அது 2017 அக்டோபரில் ரூ.21.48 ஆக அதிகரித்தது. அதே காலகட்டத்தில் டீசலுக்கான மத்திய உற்பத்தி வரி ரூ.3.56-இல் இருந்து ரூ.17.33 ஆக அதிகரித்துள்ளது. இந்த 3 ஆண்டுகளில் பெட்ரோலுக்கான வரி ரூ.12-ம், டீசலுக்கான வரி ரூ.13.77 அதிகரித்துள்ளது. ஆனால், ரூ.2 மட்டுமே குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் குறைந்தபட்ச ரூ.2 குறைப்பு சலுகையும், அடுத்தடுத்த முறை விலை ஏற்றப்பட்டதால் அர்த்தமில்லாததாகிவிட்டது.
பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை உயர்த்தப்படும்போதெல்லாம், மக்களின் நண்பர்கள் என்று தங்களைத் தாங்களே சொல்லிக் கொள்ளும் பிரதான எதிர்க்கட்சிகளும், அரசுக்கு எதிராகப் போராடி வரும் அமைப்புகளும் ஆரவாரமாகப் போராட்டத்தில் ஈடுபடுவார்கள். துரதிருஷ்டவசமாக, இந்த முறை யாருமே கூக்குரல் எழுப்பவில்லை.
ஆனால், எதிர்க்கட்சிகளும், அரசுக்கு எதிரான அமைப்புகளும் இப்போது ஒரு குழப்ப நிலையில் உள்ளன. பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலையை நாள்தோறும் நிர்ணயம் செய்யும் முறையை மத்திய அரசு 2017 ஜூன் 16-இல் அறிமுகப்படுத்தியது. 
இந்தக் கொள்கையின் விளைவால்தான் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை பலரது கவனத்துக்கும் வராமலேயே உயர்த்தப்படுகிறது. எனவே, பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை உயர்வுக்கு எதிராகப் போராடுவதற்குப் பதிலாக நாள்தோறும் விலை நிர்ணயம் செய்யும் முறைக்கு எதிராகத்தான் இவர்கள் போராட வேண்டும்.
எண்ணெய் நிறுவனங்களும், அரசும் ஒருநாள் கூட வருவாயில் இழப்பை சந்திக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே இந்தப் புதிய விலை நிர்ணய முறை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது முந்தைய கொள்கைகளின் நீட்சியே ஆகும். அரசே விலை நிர்ணயம் செய்யும் முறைக்கு 2002-லேயே முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. ஆனால், இது ஒரே நாளில் நிகழவில்லை. இதற்காக சுமார் 10 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் திட்டமிடப்பட்டது.
காங்கிரஸ் அரசாக இருந்தாலும் சரி, பாரதிய ஜனதா கட்சி அரசாக இருந்தாலும் சரி, 1990-களுக்குப் பிறகு, பொருளாதார சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்வதில் முழு கவனத்தையும் செலுத்தி வருகின்றன. 
'பெட்ரோலியம் என்பது தொழில் துறையின் முதுகெலும்பு போன்றது. அதன் எதிர்கால மேம்பாடு என்பது அரசின் தனிப்பட்ட பொறுப்பு' என்று 1948-இல் வெளியிடப்பட்ட முதல் தொழில் கொள்கை பிரகடனப்படுத்துகிறது. ஆனால், இந்தக் கொள்கையை காங்கிரஸ், பாஜக அரசுகள் காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டன என்பதுடன் அதற்கு நேர் எதிரான நிலையை மேற்கொண்டுள்ளன. 
'சமூக நலம்' என்பதற்குப் பதிலாக 'வர்த்தக லாபம்' என்பதே அடுத்தடுத்த மத்திய அரசுகளின் தாரக மந்திரமாக ஆகிவிட்டது. இந்தத் துறையில் முதலீடுகளுக்கு ஏற்ற லாபம் அடைவதற்காக தனியார் துறையை ஊக்குவிப்பது என்பதே அரசுகளின் இலக்காக ஆகிவிட்டது. ஒவ்வொரு முறை பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை உயர்த்தப்படும்போதும் கோபம் கொள்ளும் எதிரணியினரால் இந்தக் கொள்கை முடிவைத் தடுக்க முடியவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை.
பெட்ரோல் விலை நிர்ணயம் தொடர்பான கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்துவது என்ற முடிவு 2010 ஜூன் 26-இல் எடுக்கப்பட்டது. இந்தக் கொள்கையை மேலும் முன்னெடுத்துச் செல்லும் வகையில், டீசல் விலை நிர்ணயம் தொடர்பான கட்டுப்பாட்டைத் தளர்த்துவது என்ற முடிவை இப்போதைய பாரதிய ஜனதா அரசு 2014 அக்டோபர் 19-இல் எடுத்தது. 
அந்தக் காலகட்டத்தில்தான், சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை மிகவும் குறைந்திருந்தது. ஒரு கொள்கை முடிவு எடுக்கும்போது, அந்த முடிவால் பாதிப்பு ஏற்பட்டால், எதிர்ப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்று அரசுக்குத் தெரிந்திருந்ததால் பாதிப்பு குறைவாக இருக்கும் அந்தக் காலகட்டத்தில் இத்தகைய முடிவை அரசு மேற்கொண்டது.
எண்ணெய் நிறுவனங்கள் கடும் இழப்பைச் சந்தித்து வருகின்றன என்றும், மத்திய அரசுக்குக் கடும் மானியச் சுமை ஏற்படுகிறது என்றும் தவறான காரணங்களைக் கூறி, இத்தகைய கொள்கை முடிவுகளை காங்கிரஸ், பாரதிய ஜனதா அரசுகள் எடுத்தன. 
ஆனால், அரசின் புள்ளிவிவரங்களே இந்தக் காரணங்கள் தவறு என்பதை நிரூபிக்கின்றன. பெட்ரோலியப் பொருள்கள் விற்பனை மூலம் ஈட்டியதைவிட அதிக மானியத்தை அரசு தரவுமில்லை; எண்ணெய் நிறுவனங்கள் கடும் நஷ்டத்தைச் சந்திக்கவும் இல்லை.
இந்த மாற்றத்துக்கு முந்தைய ஐந்து ஆண்டுகளில், அதாவது 2005-06 முதல் 2009-10 வரையிலான காலகட்டத்தில் பெட்ரோலியப் பொருள்கள் விற்பனை மூலம் வரி வருவாய் மற்றும் வரி அல்லாத வருவாய் இனங்களின் வழியாக மத்திய அரசு ரூ.3,91,486 கோடி ஈட்டியுள்ளது. இதில் ரூ.26,008 கோடியை மட்டுமே மானியமாக அளித்துள்ளது. வருவாய் ஈட்டியதில் இது வெறும் 6.64 சதவீதம் மட்டுமே.
அதே காலகட்டத்தில், பெட்ரோலிய அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கும் எண்ணெய் நிறுவனங்கள் ரூ.1,26,294 கோடி வருவாய் ஈட்டியுள்ளன. மூன்று பெரிய பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்கள் ரூ.36,653 கோடியை வருவாயாகப் பெற்றுள்ளன.
பெட்ரோலியம் மற்றும் எரிவாயு அமைச்சகம் 2015-16இல் தொகுத்துள்ள புள்ளிவிவரமும், எண்ணெய்த் துறையில் லாபம் அதிகரித்திருப்பதையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. 2010-11 முதல் 2015-16 வரையிலான ஆறு ஆண்டுகளில் கச்சா எண்ணெய் மூலம் ரூ.95,030 கோடியும், எரிவாயு மூலம் ரூ.19,744 கோடியும் உரிமைப் பங்கீட்டுத் தொகையாகக் கிடைத்துள்ளது. 
அதே காலகட்டத்தில், எண்ணெய் மேம்பாட்டு உபரி வரியாக மத்திய அரசுக்கு ரூ.62,689 கோடி வருவாய் கிடைத்துள்ளது. மேலும், உற்பத்தி மற்றும் சுங்க வரியாக ரூ.7,37,774 கோடி கிடைத்துள்ளது. அத்துடன் ஈவுத்தொகையாக ரூ.86,589 கோடி வருவாய் கிடைத்துள்ளது. இதற்கெல்லாம் மேலாக, எண்ணெய்த் துறை மூலம் மாநில அரசுகள் ரூ.6,99,544 கோடி ஈட்டியுள்ளன.
இந்தியாவில் 2016 நிலவரப்படி, 56,190 சில்லறை பெட்ரோலிய விற்பனை நிலையங்கள் உள்ளன. இவற்றில் 93.6 சதவீதம் மூன்று பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்குச் சொந்தமானவை. இந்த எண்ணெய் நிறுவனங்களும் லாபம் ஈட்டியே வருகின்றன. 2015-16இல் இந்தியன் ஆயில் நிறுவனம் வரிக்குப் பிறகு ரூ.10,399.03 கோடி லாபம் ஈட்டியுள்ளது. இந்த லாபம் அடுத்த ஆண்டு 14,974.77 கோடியாக அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 
பாரத் பெட்ரோலியம் நிறுவனம் 2015-16இல் ரூ.7,432 கோடி லாபம் ஈட்டியுள்ளது. இந்த லாபம் அடுத்த ஆண்டு ரூ.6,123 கோடியாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதேபோல, ஹிந்துஸ்தான் பெட்ரோலியம் நிறுவனம் 2015-16இல் ரூ.3,862 கோடி லாபம் ஈட்டியுள்ளது. இந்த லாபம் அடுத்த ஆண்டு ரூ.4,500 கோடியாக அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
எண்ணெய்த் துறை வளமாக இருக்கிறது என்பது இந்தப் புள்ளிவிவரங்களில் இருந்து தெரியவருகிறது. அத்துடன், வர்த்தக ரீதியாக ஒவ்வொரு நாளும் வலுவடைந்து வருகிறது.
மொத்த மானியத்தில் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் பங்கு 23.34 சதவீதத்தில் இருந்து (2014-15இல் ரூ.60,269 கோடி) 2015-16இல் 11.64 சதவீதமாக (ரூ.30 ஆயிரம் கோடி) குறைந்திருக்கிறது. 2016-17ஆம் ஆண்டுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையில் இதுமேலும் குறைந்து 10.76 சதவீதமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
எண்ணெய்த் துறைக்கு அரசு மானியம் அதிகமாக அளிக்கப்படுகிறது என்பதும் உண்மையல்ல. மாறாக, அரசின் எல்லா மானியங்களும் எண்ணெய்த் துறையின் வருவாய், லாபத்தின் மூலமாக அளிக்கப்படுகின்றன என்பதே உண்மை.
2015-16-இல் அரசு வழங்கிய மொத்த மானியத் தொகை ரூ.2,57,731.95 கோடி. அதேசமயம், எண்ணெய்த் துறை மூலம் மட்டும் மத்திய அரசுக்கு ரூ.2,63,130 கோடி வருவாய் கிடைத்துள்ளது. உரிமைப் பங்கீட்டுத் தொகை ரூ.16,774 கோடி, எண்ணெய் மேம்பாட்டு உபரி வரி ரூ. 15,854 கோடி, உற்பத்தி மற்றும் சுங்க வரி ரூ.2,13,995 கோடி, ஈவுத்தொகை ரூ.16,507 கோடி ஆகியவை இந்த வருவாயில் அடங்கும். இவைதவிர, மாநில அரசுகளுக்கு ரூ.1,42,938 கோடி வருவாய் கிடைத்துள்ளது.
வரிச்சுமை, மானியச்சுமை என்று பேசிக்கொண்டே இருக்காமல், பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலையை உடனடியாகக் குறைக்க வேண்டும் என்பதையே இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்துக் கூறுகின்றன. அதிக அளவிலான கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது என்று அரசு உண்மையை மறைப்பதும் சரியானதல்ல.
உதாரணமாக, 2015-16இல் உள்நாட்டில் 36.950 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுள்ளது. 202.85 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலும், தேவைக்கு அதிகமான கச்சா எண்ணெய் சுத்திகரிக்கப்பட்டுள்ளது. 2015-16-இல் ரூ.5,27,765 கோடி மதிப்பில் பெட்ரோலியப் பொருள்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளன. ரூ.1,76,773 கோடி மதிப்பில் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டுள்ளன.
சுத்திகரிக்கும் அளவைப் பன்மடங்கு அதிகரிப்பதன் மூலம் மிக அதிக அளவில் பெட்ரோலியப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்ய முடியும். அது நாட்டின் பொருளாதாரத்துக்கு மிகவும் நல்லதாக அமையும். ஆனால், எண்ணெய் வளத்தை வைத்து லாபம் சம்பாதிப்பதைக் குறிக்கோளாகக் கொள்ளாமல், லாபத்தின் பயன்களை மக்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். இந்த தேசத்துக்கும், அதன் மக்களுக்கும் சொந்தமான வளத்தின் லாபத்தை தனியாருக்குத் தாரை வார்ப்பதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.
மத்திய அரசின் மொத்த மானியத்தையே சுமக்கும் அளவுக்கு உள்ள எண்ணெய்த் துறையால் மானியச் சுமை என்று கூறுவதை விடுவதுடன், எண்ணெய் விலை நிர்ணயக் கொள்கை என்பது வெளிப்படையானதாக இருக்க, மத்திய அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். ஏன் தயங்குகிறது என்பதைச் சொல்லியா தெரிய வேண்டும்?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/29/தனியாருக்குத்-தாரைவார்க்கப்-பார்க்கிறார்கள்-2816853.html
2815999 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அச்சுறுத்தும் ஆன்டிபயாடிக்ஸ்! ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Tuesday, November 28, 2017 01:36 AM +0530 எவ்வளவுதான் நாம் சொல்லாமை பேசினாலும் உயிரைக் கொல்லாமல் நாம் வாழ முடியாது. தப்பாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டாம். பயங்கரவாதிகளின் துப்பாக்கிக் கலாசாரம் என்பதுகூடக் கிருமிதான். அந்தக் கிருமிகளைக் கொல்லும் இந்திய ராணுவம் கிருமிநாசினிகள் என்றாலும் கிருமிகளை அழிக்க முடியவில்லை. 
அதுபோலவே மனிதநல வாழ்வில் உயிர்களைக் கொல்லும் பாக்டீரியக் கிருமிகள் வலுத்துவிட்டன. கிருமிநாசினிகளாயுள்ள ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகள் வலுவிழந்துவிட்டன.
மனிதனை மனிதன் கொல்வதற்கு மூளையைச் செலவிட்டு அவன் கண்டுபிடித்த ஆயுதங்களைப் பார்த்தால் பிரமிப்பூட்டும். கேட்டால் தற்காப்பு என்பார்கள். யார் மீது எந்த குண்டு, எப்போது பாயுமோ? யாருக்குத் தெரியும்? 
மனிதனே மிருகமாகும்போது மிருகங்கள் என்ன செய்யும்? பாம்புக்குப் பல்லில் விஷம், தேளுக்குக் கொடுக்கில் விஷம், புலிக்கு நகம், யானைக்கு தும்பிக்கை, மாட்டுக்குக் கொம்பு. எல்லாம் பாதுகாப்புக்குத்தான். தாக்குவதற்கு அல்ல.
ஏ.கே.47 இயந்திரத் துப்பாக்கி கொண்டு மனிதனால் டெங்குக் கொசுவைக் கொல்ல முடியுமா? சிக்குன் குனியா, புற்றுநோய், செல் எலும்புருக்கி, மஞ்சள்காமாலை இவ்வாறெல்லாம் நோய்களை ஏற்படுத்தும் கிருமிகள் பலவற்றை எப்படிக் கொல்வது? அதற்கும் மருந்து கண்டுபிடித்தார்கள். அந்த மருந்துக்கு ஆன்டிபயாடிக் என்று பெயர் கொடுத்தார்கள். நாம் கிருமிநாசினி என்கிறோம்.
திடீரென்று காய்ச்சல் வருகிறது. கை, கால் குடைச்சல்; வாய் கசக்கிறது; ஆகாரம் செல்ல மறுக்கிறது; இன்னும் பற்பல கோளாறுகள். டாக்டரிடம் செல்கிறோம். கிருமிநாசினிகளுடன் பல வண்ணங்களில் மாத்திரைகளை வழங்கி, இடைவெளி தவறாமல் தொடர்ந்து சாப்பிடச் சொல்வார்கள் மருத்துவர்கள். 
வாந்தி வரும், வயிற்றுப்போக்கு ஏற்படும். சரி சரி அதை நிறுத்திவிடுங்கள். வேறு மருந்து தருகிறேன் என்பார். மாற்றி மாற்றி என்னென்னவோ தருவார்கள். கூகுளுக்குள் சென்று மருந்துகள் குறித்து குறிப்புகளைப் படித்தால் ஆடிப்போய்விடுவோம். பக்க விளைவுகள் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தும்.
சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டெட்ராசைக்ளின் என்கிற ஆன்டிபயாடிக் 250 மி.கி. அளவு எழுதப்பட்டது. இப்போது அது பயனற்றுப் போய் கோழிகளுக்கும், தேனீக்களுக்கும் வழங்கப்படுகிறது. கூட்டப்பட்ட எடை அளவில், பின்னர் ஆம்பிசிலின். அதுவும் 250 மி.கி. பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இப்போது அமாக்ளீன் 500 மி.கி. என்கிற கலவை பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.
இவ்வளவு அதிசக்தியுள்ள மருந்து தேவைதானா என்று கூகுளைப் பார்த்து பயந்துபோன நோயாளி ஒருவர் மருந்துக் கடைக்காரரிடம் கேட்டால், அவர் சிரிப்பார். '250 மி.கி. கிருமிநாசினி கேக்காது சார்' என்று பதில் வரும். 
நமது உடலைத் தாக்கும் கிருமிகள் அதாவது தீய பாக்டீரியா போன்ற நோய்க்கிருமிகள், கிருமி நாசினிகளை வென்று பழகிவிட்டன. ஆகவே, கூடுதல் வீரியமுள்ள கிருமி நாசினிகள் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன.
அண்மையில் பிரிட்டனில் நிகழ்ந்த கிருமிநாசினி எதிர்ப்புச் சக்தி குறித்த கருத்தரங்கின் ஒரு பதிவை 'பிரிட்டிஷ் மெடிக்கல் ஜர்னல்' வெளியிட்டுள்ளது. 'நோயுற்றவர்களுக்குத் தொடக்கத்திலேயே கிருமிநாசினி மருந்துகள் வழங்குவதால் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி ஏற்படும் என்று கருதிவிடலாகாது. 
தேவைக்கு மேல் நீண்ட நாள்கள் தொடருமானால், நோய் எதிர்ப்பு சக்தி மழுங்கிவிடும். கிருமிகள் வென்றுவிடும்...' என்கிறது அந்தப் பதிவு.
கிருமிநாசினிகளின் வீரிய இழப்பு ANTI MICROBIAL RESISTANCE) அச்சம் தருவதாயுள்ளது. பிரிட்டிஷ் மருத்துவ ஆய்வு அறிக்கையின்படி, ஆன்டிபயாடிக் வீரிய இழப்பால் 2050-ஐ நாம் நெருங்கும்போது ஐரோப்பாவில் 3,90,000 பேரும், அமெரிக்காவில் 3,17,000 பேரும், ஆப்பிரிக்க - ஆசியா கண்டங்களில் 40,00,000 பேரும் ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகளின் வீரிய இழப்பு காரணமாக நோய்க்கிருமிகளால் இறப்பார்கள் என்கிறது இன்னோர் ஆய்வு.
பலதரப்பட்ட அறுவைச் சிகிச்சைகள், மாற்று இதயம், சிறுநீரகம், கல்லீரல் பொருத்தல், கர்ப்பப்பைக் கட்டிகள், சுவாச கோசம், எலும்புருக்கி நோய்கள் எல்லாம் காலப்போக்கில் பிரச்னைகளாகும் என்று மருத்துவ உலகமே மரண பயத்தில் ஆழ்ந்துள்ளது. 
ஏனெனில், கடந்த டிசம்பர் மாதம், 'சூப்பர் பக்' எனப்படும் பன்னோய்க் கிருமிகளை அழிக்கும் தன்மை உடையது என்று கருதப்பட்ட கோலிஸ்டின் (COLISTIN) என்ற ஆன்டிபயாடிக் கிருமிநாசினி வேலை செய்யாமல், அதனால் ஒரு நோயாளி இறக்க நேர்ந்ததுதான் இந்த அச்சத்திற்குக் காரணம்.
அதிக அளவில் கிருமிநாசினிகளை உட்கொள்வதில் இந்தியா உயர்ந்த நாடு மட்டுமல்ல, முதலிடத்தைப் பெற்றுள்ளது. உலக அளவில் அண்மையில் 'லான்ஸெட்' (LANCET) என்ற மருத்துவ இதழ் வழங்கியுள்ள புள்ளிவிவரப்படி, அதிக அளவில் ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகள் எடுத்துக் கொள்வதில் முதலிடம் பெற்றுள்ள இந்தியா ஆண்டொன்றுக்கு பயன்படுத்துவது 13 பில்லியன் யூனிட். 
இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கும் சீனா 10 பில்லியன் யூனிட்டும், மூன்றாவது இடத்தில் உள்ள அமெரிக்கா 7 பில்லியன் யூனிட்டும் ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. 
இந்தியாவுக்கு முதலிடம் என்றால் இந்தியாவுக்குள் முதலிடம் தமிழ்நாடு என்பதை சொல்லியா தெரியவேண்டும்?
இந்த விஷயம் மனிதனோடு நின்றபாடில்லை. மாடு, ஆடு, கோழி, பன்றி என்று மனிதன் உண்ணும் ஜீவன்களும் கிருமிகளால் தாக்கப்பட்டால் கிருமிநாசினிகளை ஊசிகளால் ஏற்றுகிறார்கள். இந்த விஷயத்தில் அமெரிக்காவும் சீனாவுமே முன்வரிசையில் நிற்கின்றன. 
அமெரிக்காவில் மட்டும் பன்றி, மாடு போன்ற கால்நடைகளைக் கொழுக்க வைப்பதற்கென்றே உற்பத்தியாகும் ஆன்டிபயாடிக் கிருமிநாசினிகளில் 90 சதவீதம் செலவாகின்றன. அமெரிக்கப் பன்றிகளைக் காட்டிலும் சீனப் பன்றிகள் அதிக மோசம். 
அதாவது சீனாவில் உள்ள பன்றிப் பண்ணைகளில் மிக அதிக அளவில் கோலிஸ்டின் வழங்கப்பட்டும்கூட, பன்றிகளின் மரணங்களைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. கிருமிநாசினிகளைக் கிருமிகள் வென்று விடுவதால் கிருமிகளின் தாக்கம் பன்மடங்கு பெருகிவிடுகிறது.
நாம் உண்ணும் உணவுகளில் கிருமிநாசினிகள் உள்ளன. முட்டை, கோழி இறைச்சி, ஆட்டிறைச்சி, பன்றி இறைச்சி, மாட்டிறைச்சி, தேன், பால் ஆகியவற்றில் கிருமிநாசினிகள் கலந்திருக்கின்றன. மிருக வைத்தியத்தில் சகல ஆன்டிபயாடிக் ஊசிகளும் போடப்படுகின்றன. கேப்ஸ்யூல் மாத்திரை வடிவிலும் வழங்கப்படுகின்றன. 
உண்ணும் உணவில் இப்படி ரசாயனக் கிருமிநாசினிகள் கலக்கப்படுவதால், அந்த விலங்கினங்களின் தசைகளில் அவை கலந்து விடுகின்றன. அவற்றை உட்கொள்ளும்போது மனித ரத்தத்திலும் அவை கலந்து, அந்த ஆன்டிபயாடிக்குகளுக்கான எதிர்ப்பு சக்தியைக் கிருமிகள் பெற்று விடுகின்றன. மனிதன் நோயால் தாக்கப்படும்போது, ஆன்டிபயாடிக் கிருமிநாசினி மருந்துகள் அந்த நபருக்குப் பயனளிப்பதில்லை.
19, 20-ஆம் நூற்றாண்டுகளை நினைவில் கொண்டு பார்த்தால் முதலாவதாக லூயிபாஸ்டர். கண்ணுக்குப் புலப்படாத பாக்டீரியக் கிருமிகளை ஆராய்ந்து நாய்க்கடிக்கு மருந்து கண்டுபிடித்தார். கறந்த பாலை கெட்டுப் போகாமல் பாதுகாக்கும் உத்தி இவர் பெயரால் பாஸ்ச்சுரேஷன் எனப்படுகிறது. பாலை உச்ச நிலையில் கொதிக்க வைத்து பின் உச்சநிலையில் குளிரூட்டுதல்.
அடுத்து அலெக்சாண்டர் ஃபிளமிங், பெனிசிலின் மருந்து கண்டுபிடித்தார். பின்னர் ஆல்பர்ட் ஷாட்ஸ், ஸ்ட்ரப்டோ மைசின் கண்டுபிடித்தார். அது எலும்புருக்கி (டி.பி.) மருந்து. பென்சிலினும், ஸ்ட்ரப்டோமைசினும் கோடிக்கணக்கான உயிர்களைக் காப்பாற்றின. 
அதன்பின்னர் டெர்ரா மைசின், டெட்ராசைக்ளின், ஆம்பிசிலின், அமாக்ளின், சிப்ரோ ஃப்ளாக்ஸசின்... வரிசையில் 'சின்' என்றும் 'க்ளின்' என்றும் முடியும் கிருமிநாசினி மருந்துகள் பல நூற்றுக்கணக்கில் இருக்கலாம். 
ஆனால், நோய்க்கிருமிகளோ இலியத் என்ற கிரேக்கக் கதையில் வரும் ட்ரோஜன் குதிரைபோல் ரகசியமாக மனித உடலில் புகுந்து வெற்றிக்களிப்பில் ஆட்டம் போடுகின்றன.
டார்வின் கணிப்புப்படி கிருமிகளுக்கும் கிருமிநாசினிகளுக்கும் நடக்கும் போரில் வல்லவர் வெல்வர். வல்லவர் யார் கிருமியா? கிருமிநாசினியா? உடலில் கிருமிநாசினிகளைச் செலுத்திக் கிருமிகளை சக்தியுள்ளவைகளாக மாற்றி வருகிறோம். 
சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பால் புவி மேன் மேலும் வெப்பமாகி, மாசு மிகுந்து உலகம் அழியுமா? இல்லை, கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்கிருமிகளால் அழியுமா என்பதுதான் இனி வரும் தலைமுறையினருக்கு முன்பு இருக்கும் சவால்.

கட்டுரையாளர்:
இயற்கை விஞ்ஞானி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/28/அச்சுறுத்தும்-ஆன்டிபயாடிக்ஸ்-2815999.html
2815998 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விபரீத விபத்துகள் வாதூலன் DIN Tuesday, November 28, 2017 01:34 AM +0530 அண்மைக் காலமாகத் தமிழ்நாட்டில் அதிகமாக விபத்து, மரணங்கள் தொடர்ந்து நிகழ்கின்றன. இவற்றை எப்படி வகைப்படுத்துவதென்றே பிடிபடவில்லை. ஏடுகளிலும் சரி, பிற ஊடகங்களிலும் சரி - பொதுவாக 'விபத்து' என்றே குறிப்பிடுகிறார்கள். எதனால் ஏற்பட்டது என்று குறிப்பிடுவதில்லை.
'எதிர்பாராத வகையில் சேதத்தை ஏற்படுத்தும் செயல்' என்று அகராதி சொல்கிறது. இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால், 'விபத்து' என்ற சொல் சரியான பொருளைத் தருகிறதா?
உதாரணத்துக்கு பதினைந்து நாள் முன்பு வில்லிவாக்கம் பகுதியில் ஏற்பட்ட சாலை விபத்து. அங்கு ஓர் இளைஞர் - கணினிப் பொறியாளர் - வாகனம் ஓட்டிச் செல்லும்போது, லாரி மோதி இறந்துவிட்டார். 
குறிப்பிட்ட நபர் சாலையில் விரைவாக ஓட்டியதாகவோ, சாலை விதிகளைப் பின்பற்றாமலிருந்ததாகவோ செய்தி தெரிவிக்கவில்லை. இடது பக்கமாகத் திரும்புகையில், பெரிய வாகனம் மோதி இறந்திருக்கிறார்.
இது விபத்துத்தான்; ஆனால் தலைக்கவசம் அணிந்திருந்தால் வெறும் முறிவோடு போயிருக்குமே? வினோதப் பொருத்தமாக, அதே வாரம் ஆங்கில நாளேடு புள்ளிவிவரம் தந்திருந்தது. நாற்பது சதவீத சாலை விபத்து மரணங்கள் தலைக்கவசம் பொருத்தப்படாமல் இருந்ததனாலே என்கிறது. 
ஏனைய தலைநகரங்களில் கவசத்தைக் கட்டாயமாக்கியதுபோல தமிழ்நாட்டில் ஏன் கொண்டு வர முடியவில்லை? 
இத்தனைக்கும் இருபது ஆண்டுகள் முன்பிருந்ததுபோல, கவசத்தை ஓடுபோல் கையேந்திக் கொண்டு போக வேண்டிய நிர்பந்தமில்லை. இருக்கைக்குக் கீழேயே பாதுகாப்பாக வைக்கும் வசதி, தற்போது உள்ள இரு சக்கர வாகனங்களில் உள்ளது.
ஆந்திர மாநிலத்தில் ஒரு படி மேலே போய், கவசமில்லாமல் வாகனத்தை ஓட்டி வந்தால், பெட்ரோல் நிறுத்தப்படும் என்ற விதி, புதிதாக வந்திருக்கிறது. முதல் முறை 'எச்சரிக்கை' (Warning) விடுத்து, அடுத்த தடவை எரிபொருள் போட மாட்டார்களாம். 
கவசமில்லா அப்பாவி (?) ஓட்டுநர்களைக் காவல்துறை பிடித்து கையூட்டு வசூலிப்பது நடக்கலாம். ஆனால், தலைக்கவசம் 'உயிர் காக்கும் தோழன்' என்று ஏன் இளைஞர்களுக்குப் புரியவில்லை?
அடுத்ததாக, 'Motor Racing' என்று பெயரில் வெகு வேகமாகக் காலையில் போவது, ஞாயிறன்றோ, விடுமுறையன்றோ, சீருடையுடன் கவசமணிந்து பைக்கில் பறந்து செல்வதைப் பார்த்தால் கதி கலங்குகிறது, இத்தகைய பந்தயங்கள் வழுவழுப்பான சாலை உடைய மேல்நாடுகளில் பொருந்தி வரலாம். 
குண்டும் குழியும் மேடும் பள்ளமுமாக உள்ள தமிழ்நாட்டில், சென்னையில் சரிப்பட்டு வருமா? சிற்சில சமயம், இத்தகைய பந்தயங்களே இல்லாமல், நெரிசலான போக்குவரத்தில் மற்றொருவரை முந்த வேண்டுமென்ற அசாத்திய வெறியில் வாகனங்கள் பாய்கின்றன. 
இது தானாக விபத்தை வரவழைக்கும் செயல் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்து கொள்வதில்லை.
கவசத்தில் மெத்தனம், வேகம் - இவை தவிர முட்டாள்தனமான மோகம் சில ஆண்டுகளாக வாலிபர்களை - ஏன் நடுத்தர, முதியோர்களைக்கூட ஆட்டிப் படைக்கிறது. 
செல்லிடப்பேசியில் 'செல்ஃபி' படம் எடுத்துக் கொள்வது! பத்து நாளுக்கு முன்போ என்னவோ இதுபோல் படம் எடுக்க முனைந்து அடையாறு ஆற்றில் ஒருவர் விழுந்து விட்டார். 
நண்பர்கள் கூச்சலிட்டு ஆம்புலன்ஸை வரவழைத்து, அவரைக் காப்பாற்றினார்கள். மலை உச்சி மேலேறி படம் எடுக்க முற்பட்டு, தவறி இறந்த செய்திகளும் பல வந்துள்ளன.
செல்லிடப்பேசி என்பது ஒருவருக்கொருவர் அவசரமாகச் செய்திகளைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் ஒரு கருவி. அதில் வேறு சில கூடுதல் வசதிகள் இருப்பினும் எதை, எங்கு, எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று இன்றைய தலைமுறையினர் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டாமா?
கடைசியாக இருக்கவே இருக்கிறது மனித உயிர்களை சிறிது சிறிதாகக் கொல்லும் டாஸ்மாக் தாகம்! இதைக் கண்டிக்காத தலைவர்களோ, ஏடுகளோ கிடையாது எனலாம். 
இதன் விளைவால் நேரிடும் விபத்துகள் மிகப் பல. மூன்று நாள் முன்பு கூட ஒரு 'விபத்து' நேர்ந்திருக்கிறது. 
குடிபோதையில் வாகனம் ஓட்டியதால், ஓரமாக நின்றிருக்கும் ஓட்டுநர் மீது மோதி அவர் இறந்திருக்கிறார். வேறு சிலருக்குக் காயம். வாகன ஓட்டி மிதமிஞ்சிய போதையிலிருந்தார் என்பது தெளிவு! 
2016-இல் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற மறைந்த முதல்வர் ஜெயலலிதா படிப்படியாக டாஸ்மாக் கடைகளை மூடுவதாகத் தேர்தல் அறிக்கையில் அறிவித்தார். ஆனால், அதை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான அடையாளமே காணோமே?
வேறு ஒன்று தெரியுமா? டாஸ்மாக் கடைகளுக்கு விநியோகம் செய்யும் மது ஆலைகள் முறைப்படி ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டுமாம். 'இங்கு 13 ஆண்டுகளாக அது நடைபெறவேயில்லை' என்று பிரபல ஆங்கில நாளேடு ஒன்று தெரிவித்திருந்தது. 
கூடவே, 'உதட்டில் வைக்குமுன் யோசியுங்கள்' (think before you sip) என்று தலைப்பட்டிருந்தது. மதுவே தீமைதான். அதனுடன் கூட, பிற நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த பொருள் கலந்திருந்தால்?
குடிபுறங் காத்துஓம்பிக் குற்றம் கடிதல்வடுஅன்று வேந்தன் தொழில்தன் குடிகளுக்குத் துன்பம் வராதபடி தீமைகளைத் தடுத்துப் பாதுகாப்பதற்காகக் குற்றம் செய்கிறவர்களை அரசன் தண்டிப்பது தவறன்று. அதுதான் அரசன் செய்ய வேண்டிய வேலை என்கிறது திருக்குறள்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/28/விபரீத-விபத்துகள்-2815998.html
2815538 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குற்றமற வாழ்ந்து குன்றாக உயர்வோம் தி.வே. விஜயலட்சுமி DIN Monday, November 27, 2017 02:04 AM +0530 ஒருவரின் வயிற்றுப் பசியைப் போக்க ஒரு பிடி சோறு ஓரளவு போதும். ஆனால், மனிதனின் சிந்தனையைத் தூண்டும் ஒரு நல்ல வாழ்வியல் கருத்தோ, பல கோடி மக்களின் அறிவுப் பசியை அகற்றிடும் அரிய சக்தி தரும் மாமருந்தாகும். 
நாட்டு மக்களின் பண்பினை, அந்த நாட்டில் உற்பத்தியாகும் உணவைக் கொண்
டோ, செல்வந்தர்களைக் கொண்டோ சீர்தூக்கிப் பார்க்க இயலாது. நாட்டில் மக்கள் ஒருமைப்பாட்டுச் சிந்தனையுடன் பொறாமை, ஆசை, சினம் போன்ற அக அழுக்குகளை அகற்ற வேண்டும். அன்பும், நல்லொழுக்கமும் பூண்டு வாழ்வதைக் கொண்டே நாட்டு மக்களின் நாகரிக வளர்ச்சியினைக் கணக்கிட முடியும். 
நல்லாட்சிக்கு ஊறு விளைவிக்கும் கயவர்கள் இருப்பது நாடல்ல. ஒருவருக்கொருவர் கொள்ளும் பகையுணர்வும், தீவழியிற் சென்று பொருள் சேர்த்தலும், மனத்தை மயக்கி மரணக்குழியில் தள்ளிவிடும் மதுப்பழக்கமும், வேண்டாத காம இச்சைகளும், ஓருயிரைக் கொல்வதற்குக் காரணமாகி விடுகின்றன. இதை நாளும் கண்டும், கேட்டும், நாளிதழ்களின் வழி அறிந்தும் தாங்கொணாத் துயரத்தால் வருந்துகிறோம்.
இது போன்ற தீயப் பண்புகளால் பாழாவது ஒரு குடும்பம் மட்டுமன்று. ஒட்டு மொத்த நாடே அல்லவா. ஒவ்வொரு வீடும் நாட்டின் ஓர் அங்கம். அண்மையில், சென்னை வில்லிவாக்கம் பகுதியில் இரு மகளிருக்கான காழ்ப்புணர்வில் நான்கு வயது சிறுமியை, அண்டை வீட்டுக்காரப் பெண்ணே தண்ணீரில் மூழ்கடித்துக் கொன்று சடலத்தைக் குப்பை போல புதரில் வீசி எறிந்த செய்தி குடலைப் புரட்டும் செய்தியாகும். 
குன்றத்தூரைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி, தகாத தொடர்பில் பிறக்கவிருக்கும் தன் வாரிசுக்குச் சொத்து சேர வேண்டும் என்று நினைத்து தன் காதலனின் முதல் மனைவியின் நான்கு வயதுக் குழந்தையைத் தண்ணீர் நிறைந்த வாளிக்குள் மூழ்கடித்துக் கொன்றதைச் செவியுற்றோம்.
விலங்கினங்கள் கூட தாய்மையுணர்வுடன், தன் குட்டிகளைத் துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்றுகின்றன. ஆறு அறிவுடைய மனிதனோ, கொடிய அச்சுறுத்தும் விலங்கிற்கும் கீழாக நடந்து கொள்வதை நினைக்கவே உடல் சிலிர்க்கிறது. 
உண்மைக்கும், ஒழுக்கத்திற்கும், உழைப்பிற்கும் சரியான மதிப்பு அளிக்கப் பெறாமையே இன்றைய சமுதாயத்தின் நலிவுக்கு முக்கிய காரணம். அக்குற்றங்கள் பல தலைமுறையினரைத் துரத்தும் என்பது உறுதி. காழ்ப்புணர்வு இல்லாமல், தீய வழியில் வரும் பொருள் மீது நாட்டம் இல்லாமல், கற்புத் திறத்துடன் இருந்திருந்தால், இத்தகு கொடுமைகள் நேர்ந்திருக்காது. துணி வெளுக்க மண்ணுண்டு, மனம் வெளுக்க மார்க்கம் இல்லையே என்று ஏங்கித் துடிக்கிறார் மகாகவி.
அண்மையில் நடைபெற்ற இன்னொரு நிகழ்வில் மது போதையில் காரைச் செலுத்திய சென்னை தனியார் கல்லூரி மாணவர்கள் ஆட்டோவில் மோதியதில், ஆட்டோ ஓட்டுநர் உயிர் நீத்தார் என்ற செய்தி உளம் உருக்கும் செய்தி. 
இன்றைய இளைஞர்கள் வருங்கால பாரதத்தை உருவாக்கும் சமுதாயச் சிற்பிகள் என்றார் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு. அவர்கள் கைகளில்தான் நம் எதிர்காலமே உள்ளது என்று பேசிப் பேசி நாளும் உரமூட்டி அறிவுறுத்துகின்றனர் ஆன்றோர்கள். ஆனால் அவையெல்லாம் விழலுக்கு இறைத்த நீர் போல் ஆகி விடுகிறது. 
மனத்தை மயக்கிக் காரிருளில் படுகுழியில் வீழ்த்தும் மது என்ற நச்சுப் பொருளின் கொடுமை தெரியாமல் கல்வி கற்று, தன் வாழ்க்கையை உருவாக்கிக் கொள்ளும் நேரத்தில் இளைஞர்கள் இந்த இழிச் செயலைச் செய்து தமக்குத் தாமே சேற்றை வாரிப் பூசிக் கொள்கின்றனர். 
மதுப்பழக்கத்தால் தாமும் அழிந்து, மற்றொரு உயிரையும் அழிப்பதுதான் அவர்கள் கண்ட பலன். பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகட்கு முன் மாதிரியாக இருந்து, அவர்கள் நல்வழியில் ஆற்றுப்படுத்த முயலலாம். ஆசிரியப் பெருமக்கள் தங்களால் இயன்ற அறிவுரைகளை இனிமையாக எடுத்துரைக்கலாம். அரசும் மதுக்கடைகளை அறவே ஒழிக்க வழி வகைகளை ஆராயலாம். 
இளைஞர்கள் என்றாலே மாணவர்களைப் பற்றித்தான் நினைக்கிறோம். மாணாக்கர் என்ற சொல் சிறந்த பொருள் நயம் உடையது. 
வாழ்க்கைக்கு வேண்டப்படும் மாண்பொருளை ஆக்குவதற்கு ஒழுக்க நெறி நிற்போர் மாணாக்கர் என்று விளக்கம் தருகிறார் திரு.வி.க. சிறந்த ஒழுக்கமே கல்விக்கு அடிப்படையாக அமைய முடியும். புத்தர், காந்தி, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், விவேகானந்தர் முதலிய சான்றோர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றினால் மாணவர்கள் வாழ்வு சிறக்கும். 
பெற்றோர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையேயான உறவு இதமாக, நெருக்கமாக, ஆரோக்கியமாக இருந்தால், தீங்குகள் குறைய வாய்ப்புண்டு. 
ஒவ்வொரு மாணவனும் தங்கள் எதிர்கால இலக்குகள், தாம் வாழ்வில் கொள்ள வேண்டிய - தள்ள வேண்டியன இவற்றைப் படித்துக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். கல்லூரியிலேயே மாணவர்களைக் கொண்டு நீதி நெறி, வாழ்க்கைப்பாடம் முதலியன நாளும் எடுக்கச் சொல்லுதல் நன்று. 
மாணவர்களைக் கொண்டே ஆசிரியர்கள் பார்வையில் கலந்துரையாடல் மேற்கொள்ளச் செய்யலாம். ஒரு பெண்ணோ ஆணோ தன் கற்பொழுக்கத்தில் இருந்து வழுவாமல் மனத்தைக் கட்டிப் போட வேண்டும்.
இந்தியப் பண்பாட்டிற்கேற்ப தொடர்களும், நிகழ்ச்சிகளும் தொலைக்காட்சியில் இடம் பெறுவதில்லை. தரமான நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பி இன்றைய இளைஞர்களை நல்வழிப்படுத்தும் செயற்பாட்டில் ஊடகங்கட்கும் பெரும் பெரும்பங்கு உண்டு .
நல்லன சிந்தித்து, நல்லன செய்வோம் என்ற உறுதி மொழியை ஒவ்வொருவரும் எடுத்துக் கொண்டால், சிறைப்பறவையாய் இருப்பவர்கள் சிறகடித்துப் பறக்கலாம். குடும்ப வாழ்விலும், சமுதாய வாழ்விலும் நாம் நாமாக இருப்போம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/27/குற்றமற-வாழ்ந்து-குன்றாக-உயர்வோம்-2815538.html
2815530 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நீராதார வீழ்ச்சிக்கு யார் காரணம்? ஜெயபாஸ்கரன்  DIN Monday, November 27, 2017 02:03 AM +0530 வெயில், மழை, காற்று எனும் தனது இடையறாத மூன்று பெருங்கொடைகளின் வாயிலாக, வானம் நமது பூமியை வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இம்மூன்று கொடைகளின் கூட்டு நடவடிக்கைகளே, பூமியைப் பேரழகானதொரு பல்லுயிர்க் களஞ்சியமாகப் பாதுகாத்து வருகின்றன. மனிதகுலம் தனது அறிவியல் வளர்ச்சியைக் கொண்டு, இம்மூன்றிலிருந்தும் தனக்கு இன்றியமையாத ஒன்றாகிப் போன மின்சாரத்தைத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
அந்த வகையில் வீசும்போதே காற்றிலிருந்தும், காயும்போதே வெயிலில் இருந்தும் மின்சாரம் தயாரிக்கப்பட்டாலும் கூட, பொழியும் போதே மழையிலிருந்து நேரடியாகவோ, உடனடியாகவோ எதையும் தயாரிக்க முடிவதில்லை. மழையின் வடிவில் நீர் பூமிக்கு வந்தபிறகுதான் அதைத் தேக்கி வைத்துக்கொண்டு மின்சாரம் தயாரிக்கவோ, மீன் வளர்க்கவோ, பயிர்களை விளைவிக்கவோ, படகுச் சவாரி செய்யவோ முடியும்.
வானின் மழை நீரையும், நிலத்தடி நீரான ஊற்று நீரையும், பனிமலைகளின் உருகு நீரையும் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட பல்வேறு வகையான நீர்நிலைகளே மனிதகுலத்தைக் கடந்த பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நிமிரச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.
முன்தோன்றிய மூத்த இனம் எனும் வகையில், தேவைக்கு ஏற்ப பல்வேறு வகையான நீர் நிலைகளைத் தோற்றுவித்தும், அவற்றைப் பராமரித்துப் பயன்படுத்தியும், பிற்கால விஞ்ஞான உலகம் வியக்கத்தக்க வகையில், வாழ்வாங்கு வாழ்ந்த பெருமை நம் தமிழ் இனத்திற்கு உண்டு. 
இந்த நெடிய வரலாற்றுப் பெருமையை, வேக வேகமாக இழந்து கொண்டிருக்கிற இனமாக இன்றைய தமிழினம் தன்னைத் தரம் தாழ்த்தி கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் சோகம். பல்லாயிரக்கணக்கில் கைவிடப்பட்டுக் கிடக்கிற, காணாமல் போகச் செய்யப்பட்ட நமது முன்னோர்களின் நீர்நிலைகளை நினைத்துப் பார்த்தும், நேரில் போய்ப்பார்த்தும் இந்தத் துயரத்தை நாம் உறுதி செய்து கொள்ளலாம்.
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் தமிழ்நாட்டிற்கு அமைந்த அரசுகளும், அவற்றின் ஆட்சியாளர்களும், தங்களுக்கான நீராதாரங்கள் குறித்த விழிப்புணர்வு எதுவுமற்ற பெருந்திரள் மக்களுமே இன்றைய தமிழகத்தின் நீராதார வீழ்ச்சிக்குக் காரணம். கடந்த 42 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தூர் வாரப்படாமல் கிடக்கும் மதுராந்தகம் ஏரியே நிலைமையின் அவலத்தை நமக்கு உணர்த்தப் போதுமானதாகும். 
தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய ஏரிகளில் ஒன்றான, 34 சதுரமீட்டர் பரப்பளவும், 21 அடி ஆழமும், 2,400 ஏக்கர் பாசனத் தகுதியும் கொண்ட, அந்த ஏரிக்கே இந்த நிலை என்றால், மற்ற நீர் நிலைகளின் நிலை எப்படியிருக்கும் என்பதை எவரும் எளிதில் விளங்கிக் கொள்ள முடியும்.
ஞாயிறையும், மாமழையையும் போற்றிப்பாடி, மழைக்கடவுளான இந்திரனுக்கு "இந்திரவிழா' நடத்திய நாம், இன்றைக்கு எல்லோருக்கும் தேவையான மழையை வரவேற்கும் வகையில் எந்த விழாவையும் கொண்டாடுவதில்லை. மாறாக, மழை மீது பழிபோடுவதும், மழையை வெறுப்பதுமாக ஒரு புதிய இழிவுமனப்பான்மை இப்போது தலைதூக்கிப் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஒரு பக்கம், தமிழ்நாட்டின் அனைத்து ஆறுகளில் இருந்தும் இன்றைய நிலையில் ஒவ்வொருநாளும் சராசரியாக 90,000 லாரிகளில் மணல் அள்ளிச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னொரு பக்கம், காய்ந்து கிடக்கும் ஏரிகளில் இருந்து, மாட்டு வண்டிகளில், வேளாண்மைக்கு உரமாகப் பயன்படுகின்ற வண்டல் மண்ணைச் அள்ளிச் செல்லவும், மண்பாண்டத் தொழில் செய்வோர் தங்களது தொழிலுக்கான மண்ணை எடுக்கவும் மிகக் கடுமையாகத் தடைவிதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அரசு உருவாக்கிய இந்தச் சிறுமைச் சிக்கலுக்கு எதிராக, மண்பாண்டத் தொழில் செய்வோர், நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்து, தங்களது தொழிலின் மீது இறுக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்திக் கொண்டனர். 
தமிழக அரசினால் பல்வேறு காலக் கட்டங்களில் கைவிடப்பட்ட, காணாமற்போகச் செய்யப்பட்ட, நிகழ்காலத்திலும் முறையாகப் பராமரிக்காமல் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டு வருகின்ற பல்லாயிரக்கணக்கான நீராதாரங்களைப் பற்றிய வழக்குகள், நீதிமன்றங்களுக்கான புதிய கூடுதல் சுமைகளாகத் தற்போது மாறியுள்ளன. 
தமிழ்நாட்டின் ஆழியாறு, கல்லணை, கிருஷ்ணகிரி, பாபநாசம் போன்ற 11 பெரும் அணைகளைத் தூர்வாரி முழுமையாகவும், முறையாகவும் பராமரிக்கக்கோரி மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடரப்பட்ட வழக்கு, பின்னர் நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்காகவும் மாறி, இப்போது அரசுத் தரப்பில் விடை சொல்லும் சடங்கில் முன்னகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. வனவெளிகளையழித்தும், அவற்றின் பரப்பளவைச் சுருங்கச் செய்தும், அவ்வனங்களில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வாழ்ந்துவருகின்ற பல்வகை உயிரினங்கள் மற்றும் பழங்குடியின மக்களை, முறையான நிவாரணங்கள் ஏதுமின்றி வலுக்கட்டாயமாக அப்புறப்படுத்தியும்தான் தற்போதுள்ள அணைகள் அனைத்தும் கட்டப்பட்டுள்ளன. 
வேளாண்மை, மின்சாரம் தயாரிப்பு, சுற்றுலா, மீன் வளர்ப்பு போன்றவற்றுக்கான தண்ணீர்த் தேவைகளின் பொருட்டே நமது தமிழ்நாட்டிலும் 11 மாபெரும் அணைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. இவை தவிர நடுத்தர, சின்னஞ்சிறு அணைகளும் நூற்றுக் கணக்கில் உள்ளன என்றாலும் கூட அவை அனனத்தும், உருவாக்கப்பட்டதன் நோக்கத்தை எந்த அளவுக்கு நிறைவேற்றியுள்ளன என்பது தெரியவில்லை. 
தமிழகத்தில் இப்போது, நீர்க்கொள்ளளவில் 30 முதல் 50 விழுக்காடுவரை தூர்ந்துபோயுள்ள பல அணைகள் உள்ளன. பெரிய அணைகளின் நிலையே இப்படி இருக்கிறது என்றால், ஆயிரக்கணக்கான நடுத்தர மற்றும் சிறிய அணைகளின் பராமரிப்பு நிலையை நாம் நேரில் போய்ப் பார்க்காமலேயே தெரிந்து கொள்ள முடியும்.
அகழி, அருவி, ஆழிக்கிணறு, ஆறு, இலஞ்சி, உறைகிணறு என்றெல்லாம் தொடங்கி படுகர், பல்வலம், படு, பட்டம், உவளகம், பண்ணை, வாவி, வட்டம், கயம், பயம், தடாகம், கிடங்கு, ஆழி, அலந்தை, குண்டம் என்றெல்லாம் 61-க்கும் மேற்பட்ட பெயர்களில் நமது தமிழகத்தில் நீர் நிலைகள் அமைந்திருந்தன. அவை ஒவ்வொன்றும் வடிவிலும், கொள்ளளவிலும், நீர்பிடிப்புத் தன்மைகளிலும், பயன்படுகின்ற வகையிலும் வேறுபட்டிருந்தன.
நீர்நிலைகள், குடிநீருக்கு, வேளாண்மைக்கு, கால்நடைகளுக்கு, மீன்வளர்ப்புக்கு, கோட்டைப் பாதுகாப்புக்கு என்றெல்லாம் அதனதன் அமைவுக்கு ஏற்ப பயன்படுத்தப்பட்டாலும் கூட, அவையனைத்தும் நிலத்தடி நீர் வளத்துக்கான ஆதாரங்களாகவே அமைந்திருந்தன. 
தற்போது அவை அனைத்தும் காணாமலும், பாழடைந்தும், கைவிடப்பட்டுத் தூர்ந்தும், ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும் போய்விட்ட நிலையில், நிலத்தடி நீரும் இல்லாமற் போய்விட்டது. 
கடந்த 10 ஆண்டுகளில் சென்னை, திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம் ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டும் 2,400 ஏரிகள் காணாமற் போயுள்ளன. இதே போல கடந்த 40 ஆண்டுகளில் காணாமற் போன பல்வேறு வகையான நீர் நிலைகளின் எண்ணிக்கை லட்சக்கணக்கில் நீள்கிறது.
ஆறுகள், ஏரிகள், கண்மாய்கள், குளங்கள், குட்டைகள் போன்ற தங்களுக்குரிய பல்வேறு வகையான நீர்நிலைகள் காணாமற்போனதன் விளைவாகவே தமிழக விவசாயிகள், ஏரிப்பாசன விவசாய முறையில் இருந்து விலகி, கிணற்று பாசன முறைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். 
1960-ஆம் ஆண்டு 215 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் கிணற்றுப்பாசன முறையில் பயிரிடப்பட்டது. அதே கிணற்றுப்பாசன முறையில், 1996-ஆம் ஆண்டு பயிரிடப்பட்ட நிலம் 761 லட்சம் ஏக்கர்களாக உயர்ந்துவிட்டது என்று ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. அதாவது கிணற்றுப் பாசன முறையின் பரப்பளவு ஆண்டுக்கு ஆண்டு உயர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. 
சூழலியல் பார்வையில் இது மிகவும் அபாயகரமான வீழ்ச்சியாகும். பூமி உள்வாங்குகின்ற நீரைவிட, அதிலிருந்து உறிஞ்சப்படுகின்ற நீரின் அளவும், நீர் உறிஞ்சப்படுகின்ற வேகமும் பல மடங்கு அதிகமாக இருப்பதால் நிலத்தடி நீர் மட்டம் மேலும் மேலும் குறைந்துகொண்டேயிருக்கும். நிலத்தடி நீர் மட்டம் குறையக் குறைய ஆழ்துளைக்கிணறுகளின் ஆழம் அதிகமாகும். பம்புகளின் தேவை அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும்.
இந்நிலையானது, சாதாரண ஏழை, எளிய, விவசாயிகளை விவசாயத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்துகிறது என்பதோடு, அவர்களது நிலவெளிகளையும், நீராதாரங்களையும் வேகவேகமாக மாற்றுப் பயன்பாடுகளுக்குப் பலி கொடுத்துக் கொண்டுமிருக்கிறது. 
வானத்திலிருந்து வலிய வந்து விழுந்து, பூமியின்மீது தேங்கி நிற்கிற நீர் ஆதாரங்களையெல்லாம் கோட்டை விட்டு காணாமற்போகச் செய்துவிட்டு, நிலத்தைத் துளையிட்டு உறிஞ்சியெடுப்பது என்பது இயற்கையியலுக்கும், சமூகவியலுக்கும் எதிரானதொரு அழிவுப்பயணம் என்பது நமது நிர்வாகத் தரப்புகளால் முறையாக இன்னமும் உணரப்படவில்லை. 
நிலத்தின் அடியாழத்திலிருந்து உறிஞ்சப்படுகின்ற நீர், நேரடியாகப் பயிர்களை நோக்கியே செலுத்தப்படுகிறது. பல இடங்களில் அந்த நீரும் பூமிக்குள் பதிக்கப்பட்ட குழாய்களின் வழியே பயணிக்கிறது. 
பறவைகளுக்கும், ஊர்மக்களின் பிற தேவைகளுக்கும், கால்நடைகளுக்கும், செடி, கொடி, மரங்களுக்கும் மீன்களுக்கும் காற்றின் ஈரப்பதம் போன்றவற்றுக்கும் எவ்வகையிலும் பயன்படாத உறிஞ்சு நீரைக் கொண்டு விவசாய முறையை வளர்த்துக் கொண்டிருப்பது, நீரின் உன்னதங்களையே கொச்சைப்படுத்துகின்ற செயலன்றி வேறென்ன?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/27/நீராதார-வீழ்ச்சிக்கு-யார்-காரணம்-2815530.html
2814317 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கழுத்திற்குக் கத்தியாகிய கருவி தி. இராசகோபாலன் DIN Saturday, November 25, 2017 02:17 AM +0530 கற்கால மனிதன், பரிவர்த்தனைக்கு நன்கு தீட்டப்பட்ட கற்களையே நாணயமாகப் பயன்படுத்தினான். வேட்டையாடிய காலத்தில், கூர்மையான அம்புகளையே செலவாணியாகப் பயன்படுத்தினான். அதே காலத்தில் அரிய விலங்குகளின் தோல்கள் பண்டமாற்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. 
விவசாயம் வேர் பிடித்த காலத்தில், நெல்லைக் கொடுத்துவிட்டுக் கள்ளை வாங்கியிருக்கிறான். நம்முடைய பாட்டி காலத்தில் அரிசியைப் போட்டுவிட்டுக் கருவேப்பிலை, கொத்தமல்லி வாங்கியிருக்கிறார்கள். நாணயங்களுக்குப் பதிலாகப் பண்டமாற்றுமுறை இருந்த காலத்தில், மனித வாழ்க்கையில் சாந்தமும் இருந்தது; சாரமும் இருந்தது.
பண்டமாற்றுக்குப் பதிலாக நாணயம் புழக்கத்திற்கு வந்த பிறகுதான், மண்ணிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மண்ணெண்ணெய், நான்கு மனித உயிர்களை எரித்து மண்ணிற்கே கொண்டு சென்றுவிட்டது. வீதியிலே ஒரு பசுங்கன்று அறையப்பட்டதற்காக அரண்மனையிலிருந்த மனுநீதி, வீதிக்கு வந்து நீதி வழங்கினான். 
ஆனால், இன்று ஆட்சித்தலைவரிடத்திலே நான்கு மனுக்களைக் கொடுத்த பிறகும், மண்ணெண்ணெயே வென்றிருக்கிறது. 'காசு நல்ல காரியம் செய்யாது; கண்மூடித் தூங்கக் கருணை காட்டாது' எனும் பழைய திரைப்படப் பாடல் கூட, இன்று மண்ணெண்ணெய் வாடையோடுதான், செவிமடலை நெருடுகிறது.
'பண ஆசை எல்லாத் தீமைக்கும் வேராயிருக்கிறது; சிலர் அதை இச்சித்து, விசுவாசித்ததை விட்டு வழுவி, அநேக வேதனைகளாலே தங்களை உருவக் குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்' என்னும் விவிலிய வாக்கு (தீமோத்தேயூ 6:10) இன்றும் சத்திய சாட்சியாக நிற்கிறது. 
அபரிமிதமான செல்வம் வந்துற்றால், அது படுத்தும் பாடுகளை வில்லிபுத்தூராழ்வார், 'செல்வம் வந்துற்ற காலைத் தெய்வமும் சிறிது பேணார்; சொல்வது அறிந்து சொல்லார்; சுற்றமும் துணையும் நோக்கார்; வெல்வதே நினைவதல்லால், வெம்பகை வலிது என்று எண்ணார்; வல்வினை விளையும் ஓரார், மண்ணில் மேல் வாழு மாந்தர்' என விதுரநீதி பேசுகிறார். மகாகவி பாரதி தமது தந்தையைப் பணத்தாசை வீழ்த்தியதால், 'நாசக் காசினில் ஆசையை நாட்டினான்' என்பார்.
பணத்தினது பேராற்றலைத் தமது லேசர் கண்களால் ஊடுருவிப் பார்த்த கார்ல் மார்க்ஸ், 'பணம் என்பது உலகத்தில் பிரவேசிக்கும் பொழுது, பிறப்பின் அடையாளமாக இரத்தக் குறியுடன்தான் வருகிறது' என மூலதனத்தில் எழுதுகிறார்.
பணம் கேடு செய்கிறது என்பதற்காகப் பணம் இல்லாமல் வாழ முடியுமா? பணத்தைச் சாப்பிட முடியாது; ஆனால், பணம் இல்லாமலும் சாப்பிட முடியாது என்பது பொருளாதாரத்தின் உயிர் நாடி. உழைப்பைப் பயன்படுத்திப் பணம் சம்பாதிப்பதற்குப் பதிலாகப் பணத்தைக் கொண்டே பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்கிற பொழுதுதான், தலையிலே மண்ணெண்ணெயும் தண்டவாளத்திலே கழுத்தும் விழுகிறது. 
ஆயுதபூஜையன்று, உழவன் கதிர் அறுக்கும் அரிவாளை அடுக்குவான்; தச்சன் செதுக்குகின்ற உளியையும் அறுக்கும் வாளையும் அடுக்குவான்; சலவைத் தொழிலாளி இஸ்திரிப் பெட்டிக்குப் பொட்டிடுவான்; சவரத் தொழிலாளி கத்திக்கும் கத்தரிக்கோலுக்கும் சந்தனத்தைத் தெளிப்பான். 
ஆனால், லேவா தேவிக்காரன் குட்டிப் போட்ட வட்டிப் பணத்திற்குச் சாம்பிராணிப் புகை காட்டுவான்! ஒட்டிக்கு ரெட்டியாக வட்டிக்குப் பணம் கொடுத்து ஊரார் முதலைக் கொள்ளையடிக்கும் கந்துவட்டிக்காரனுக்கும் ஈட்டிக்காரனுக்கும் உயிரிரக்கம் தெரியாது; மனிதநேயமும் தெரியாது. 
வட்டித் தொழில் கொடூரமான தொழில் என்று விவிலியம் கண்டிக்கிறது. இசுலாம் வட்டி வாங்குவதைக் கொடிய பாவமாகவே கருதுகிறது; அதனை ஹராமாகவே விலக்கி வைத்திருக்கிறது (திருக்குர்ஆன் - 2: 275, 279).
இந்திய நாட்டில் மட்டுமன்றி, யூதர்கள் வாழுகின்ற நாடுகளில் எல்லாம், வட்டித் தொழில் விழுதுவிட்டு இறங்கியிருக்கிறது. இதனைக் கண்டிப்பதற்காகவே சேக்ஸ்பியர் 'வெனிஸ் நகர வியாபாரி' என்றொரு நாடகத்தையே இயற்றியிருக்கிறார். 
திருமூலர், வட்டி வாங்குபவர்கள் வஞ்சகம் நிறைந்த பாதகர்கள் என்பதை (260) ஒரு பாடல் மூலம் தெரிவிக்கின்றார். இன்னும் வட்டித் தொழிலின் கொடூரத்தை நன்குணர்ந்த வள்ளலார், 'வட்டியே பெருக்கிக் கொட்டியே, ஏழைமனை கவர் - சூதெல்லாம் அடைத்த பெட்டியே! எட்டியே! மண்ணாங்கட்டியே (பாடல் 3361) என்று ஏசும் அளவுக்குச் செல்கிறார். 
மேலும், அவர்களை சபிக்கும் அளவுக்குச் சென்று, 'வட்டிமேல் வட்டிகொள் மார்க்கத்தில் நின்றீர்! பெட்டிமேல் பெட்டி வைத்து ஆள்கின்றீர்! வயிற்றுப் பெட்டியை நிரப்பிக் கொண்டு ஒட்டியே இருந்தீர்! பட்டினி கிடப்பாரைப் பார்க்கவும் நேரீர்! பழங்கஞ்சி ஆயினும் வழங்கவும் நினையீர்! எட்டிபோல் வாழ்கின்றீர் (பாடல் 5561) என்பதன் மூலம் இடித்துரைக்கிறார்.
இந்தியாவில் நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சித் தொடங்கியதே வட்டித் தொழிலின் மூலம்தான் என்று பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, கண்டுணர்ந்த இந்தியாவில் எழுதுகின்றார். 'கிராமங்களில் பணம் கொடுக்கல் - வாங்கல் 'பனியாக்கள்' (லேவாதேவி செய்பவர்கள்) கையில் இருந்தது. கிராமங்களின் பணத்தேவையை அவர்களே கவனித்துக் கொண்டார்கள். 
உழவுத் தொழில் செய்தோர், அவர்களிடம் தங்கள் தேவைக்கு நிலங்களை அடமானம் வைத்துக் கடன் வாங்கினர். வறுமையின் காரணமாய்ப் பணத்தைத் திரும்பித் தர இயலாதவர்களாகி, நிலத்தை இழந்துவிட்டுப் போயினர். இந்த விதம்தான், பணம் கொடுக்கல் - வாங்கலில்; ஈடுபட்டோர், நிலப்பிரபுக்களாய் மாறினர் என்பது நேருவின் கருத்து.
ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்தியாவில் கொத்தடிமைத்தனம் ஏற்பட்டதற்கும், ஆண்டான் - அடிமைத்தனம் ஏற்பட்டதற்கும் காரணம், வட்டித் தொழிலே எனச் சொல்லுகிறார் முகர்ஜி. 'விவசாயத் தொழிலாளர்களில் பெரும்பான்மையோர் தீண்டத்தகாதவர்களாக நடத்தப்படுகின்றனர். அவர்களில் பலர் பண்ணையடிமைகள்; கடன் வாங்கியதன் மூலம் நிலச் சொந்தக்காரர்களின் பரம்பரை அடிமையானார்கள். அந்தக் கடன் திருப்பிக் கொடுக்கப்படுவதில்லை. தலைமுறை தலைமுறையாக அதே கடன் அவர்கள் பேரிலேயே இருக்கிறது. 
கடன் கொடுத்தவன் இறந்தாலும், நிலத்தை விற்றாலும், பண்ணையடிமைகள் நிலச்சுவான்தார்க்குக் கைமாற்றிக் கொடுக்கப்படுகிறார்கள். பம்பாயில் இருக்கும் தூப்ளாக்களும், கோலிகளும், இப்படி அடிமையானவர்களே! தென்மேற்கு சென்னையில் ஈழவர்கள், புலையர்கள், செருமான்கள், ஹோலியர்கள் இப்படி கடன் வாங்கி, அடிமையானவர்களே! 
விவசாயிகள் காலாகாலமாக அடிமைப்பட்டு இருப்பதை ஆராய்ந்த சைமன் கமிஷன் ரிப்போர்ட், விவசாயிகளில் மிகப் பெரும்பான்மையோர் லேவாதேவிக்காரர்களிடம் கடன்பட்டுக் கிடப்பதே இதற்குக் காரணம் எனக் கூறுகின்றது. 
ஏழை, எளியவர்களுக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவைப்படும்பொழுது, கைகொடுத்து உதவுபவர்கள் லேவாதேவிக்காரர்கள்தாம்! அன்றாடம் தொழில் செய்து பிழைப்பவர்களுக்கும் கடன் கொடுத்து உதவுபவர்கள், கந்து வட்டிக்காரர்கள்தாம்! என்றாலும், செய்கின்ற கடனுதவி மனிதநேயத்தை - உறவை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, வாங்கியவர்களின் கழுத்தை அறுக்க வந்த கத்தியாகப் பணம் மாறிவிடுகிறது.
வட்டிக்கடனில் - வட்டிக்கடலில் விவசாயிகள் மூழ்கிப் போவதற்குரிய காரணத்தை ஆராய வந்தார், டாக்டர் ஹெரால்ட்மான் எனும் பொருளாதார நிபுணர். தக்காணத்தில் ஒரு கிராமத்தை இதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஒரு கிராமத்தில் ஒரு விவசாயிக்கு ரூ.8,338 ஆண்டுக்கு நிகர லாபமாகக் கிடைத்தது. அதில் ரூ.2,515-ஐ வட்டி கொடுப்பதற்காக ஆண்டுதோறும் செலவழிக்கப்பட்டது. 
நிலத்திலிருந்து கிடைக்கும் மொத்த லாபங்களில் 24.5 சதவீதம் கடனுடைய வட்டிக்காகச் செலவழிக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது கிராமத்தில் நிலத்திலிருந்து கிடைத்த ஆண்டு வருமானம் ரூ.15,807. அதில் வட்டிக்காக ரூ.6,755 கரைந்து போயிற்று. அதாவது நில வருமானத்தில் ஐந்தில் இரண்டு பங்கு, லேவாதேவிக்காரனுக்குப் போயிற்று என்பது ஓர் அயல்நாட்டு ஆய்வாளர், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் கண்டறிந்த உண்மை.
அண்மைக் காலமாக தமிழ்நாட்டுச் செய்தித்தாள்கள் மையினால் அச்சடிக்கப்படுவதில்லை; கந்துவட்டிக்காரர்களும், கரண்ட் வட்டிக்காரர்களும், சிந்துவிக்கும் ரத்தத்தினாலேயே அச்சடிக்கப்படுகின்றன. தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளில் காட்டப்படும் அகோரமான காட்சிகள், ஈட்டிக்காரர்களால் குடும்பம் குடும்பமாக நெரிக்கப்படும் குரல்வளைகளால் உருவாக்கம் செய்யப்படுகின்றன.
பண்டமாற்று முறையில் நடந்த வணிகத்தில் ஏ.டி.எம். கார்டுகள் கிடையாது. ஆனால், கழுத்து வலிக்கச் சுமந்து வரும் தயிர்ப்பானையைக் கைகொடுத்து இறக்கி வைக்கும் வீட்டுக்காரரின் இதயம் இருந்தது; ஓட்டை உடைசல் ஈயம்பித்தளைக்குப் பேரீச்சம் பழம் எனக் கடும் வெயிலில் கால் சுட நடந்துவரும் உழைப்பாளிக்கு, அவன் தாகம் தீர ஒரு சொம்புத் தண்ணீரை ஏந்தித்தரும் ஒரு தாயின் ஈவிரக்கம் இருந்தது. 
கொடுத்த கடனைக் காட்டிலும் கொடுக்காத ரொக்கத்திற்கும் சேர்த்து கையெழுத்து வாங்கும் கந்து வட்டிக்காரர்களுக்கு, அன்றாடம் காய்ச்சிகள் அள்ளிக் கொடுக்கும் வட்டியை எண்ணி வாங்குவதற்கு நாக்கில் எச்சில் மட்டுமே இருக்கிறது. 
ஆட்டின் உரோமத்தைக் கத்தரித்தால், அடுத்த ஆறு மாதத்தில் உரோமம் வளர்ந்துவிடும். ஆட்டினுடைய தோலையே உரித்தால், ஆடு செத்துப் போய்விடும்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/10/18/w600X390/rajagobalan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/25/கழுத்திற்குக்-கத்தியாகிய-கருவி-2814317.html
2814316 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மதுவிலக்கும் மூன்று தடைகளும் தஞ்சை பா. இறையரசன் DIN Saturday, November 25, 2017 02:16 AM +0530 வருமானத்திற்காகவும் தமது நாட்டுப் பழக்கம் என்பதாலும் சாராயக்கடைகளைத் திறந்த வெள்ளையர் 'கள்' விற்பனைக்கும் ஒப்புதல் அளித்திருந்தனர். சரபோஜி மன்னர் சாராய விற்பனையில் வந்த வருவாயைக் கொண்டு தஞ்சாவூரில் முதன்முதலில் ஓர் ஆங்கிலப் பள்ளியைத் திறந்தார். வெள்ளையர் ஆட்சி வெளியேறிய பின்னர், காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சியேற்றாலும் மதுவிலக்கை முழுதும் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை.
காந்தியடிகள் பிறந்த குஜராத்தில் மட்டும் மதுவிலக்கு என்றார்கள். ராஜாஜி தமிழ்நாட்டில் 1952-இல் முதல்வரான போது முழு மதுவிலக்கைக் கொண்டுவந்தார். வருவாய் இழப்பைச் சரிகட்ட 1% விற்பனை வரி கொண்டுவந்தார். 
வெள்ளையர் காலத்தில் பழகியவர்களுக்காக 40 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கும், மருத்துவர் பரிந்துரைக்கும் குறிப்பிட்ட சில நோயாளிகளுக்கும் 'பர்மிட்' (அனுமதி) மதுவிலக்கை நீக்கக்கூடாது என்று காமராஜர், ராஜாஜி, குன்றக்குடி அடிகளார் ஆகியோர் எவ்வளவோ கூறியும் கேட்காமல், அன்றைய (1971) முதல்வர் மு.கருணாநிதி இரண்டு மூன்று தலைமுறையாக இளைஞர்கள் அறவே அறியாத கள்ளுக் கடைகளைத் திறந்து, தமிழர்கள் பலரும் மதுப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாக வித்திட்டார். 
கள்ளுண்பது சங்க காலத்தில் இருந்தது என்பர். பழைமையோ புதுமையோ நல்லவற்றை மட்டுமே நாம் ஏற்க வேண்டும். பாரதியார் சொல்வது போலத் 'தாத்தா வெட்டிய கேணி என்பதற்காக உப்புத் தண்ணீரைக் குடிக்க முடியாது'. 
உலகமே போற்றும் நம் திருக்குறள் கூறும் 'கள்ளுண்ணாமை'யை நாம் ஒதுக்கலாமா? கள்ளுக் கடைகளைத் திறந்து 'கள்ளுண்ணாமை' அதிகாரத்தைப் புறக்கணித்ததால், திருக்குறளின் 133 அதிகாரங்களைக் குறிக்கும் வகையில் குமரிமுனையில் 133 அடி உயரம் அமைத்த திருவள்ளுவர் சிலையை ஓரடி குறைக்கலாமா? என அன்றைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பீட்டர் அல்போன்ஸ் கேட்டுள்ளார். 
அதற்கு, மு. கருணாநிதி, 'புலால் உண்பதால் திருக்குறளில் உள்ள 'ஊன் உண்ணாமை'க்காக ஓர் அதிகாரம் என ஒவ்வொன்றுக்கும் குறைக்க முடியுமா?' எனக் கேட்டு அரவமடக்கியுள்ளார். மதுவிலக்கைக் கொண்டுவர முற்பட்ட எம்.ஜி. ஆர்., சிறைகள் நிரம்பியதாலும், சிறைப்பட்ட கணவனுக்காகப் பெண்கள் அழுததாலும் மதுவிலக்கைக் கைவிட்டார்.
மக்கள் படிப்படியாக மதுப்பழக்கத்திற்கு அதிகம் ஆளானதால், தனியார் நடத்திய மதுக்கடைகள் கொள்ளை இலாபம் ஈட்டின. இதனைக் கண்ட ஜெ. ஜெயலலிதா 2003-இல், தமிழக அரசு சார்பில் மது விற்பனைக்கு 'டாஸ்மாக்' நிறுவனம் தொடங்கினார். இவ்வாறு அரசே நேரடி விற்பனையில் இறங்கியதால் கோடிக்கணக்கில் அரசுக்கு வருமானம் மிகுந்தது. 
மக்களைக் குடிப்பழக்கத்திற்கு உள்ளாக்கி, 45 ஆண்டுகள் பழக்கியவரே (தொடங்கிவைத்த கருணாநிதியே) குடித்தீமைகள் முற்றிச் சீரழிவின் விளிம்பில் தமிழினம் உள்ளபோது, 'முடிவுக்கு வரவேண்டும்' என்கிறார் என்றால், எந்த அளவுக்கு மனித இனத்துக்கும் மக்கள் சமுதாயத்திற்கும் குடியால் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை உணரலாம்.
45 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக மதுவுக்கும், போதைப் பொருள்களுக்கும் அடிமையாகிப் போய்விட்ட தமிழ்நாட்டில் மதுவிலக்கை செயலாக்குவது மிகவும் கடினமான பணிதான். பெரும்பான்மை மக்கள் விரும்புகிறார்கள் என்றோ, மதுப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிவிட்டார்கள் என்றோ விட்டுவிட முடியாது. 
மதுக்குடியால் மக்கள் சீரழிவதைத் தடுக்க வேண்டியது மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்ற ஓர் அரசின் கடமை. குடித்துவிட்டுக் கிடப்பதால் உழவுத் தொழிலுக்கு வேண்டிய கூலித் தொழிலாளிகள் கிடைப்பதில்லை. குடித்துவிட்டு வண்டி ஓட்டுவதால்தான் பெரும்பான்மை விபத்துகளும் இறப்புகளும் நடக்கின்றன. 
ஒழுக்கம், பண்பாடு, வருமானம், உடல் நலம் போன்றவற்றை இழந்து, இன்றைய தமிழ்நாட்டு மக்களில் பலர் சீரழிந்து வருகின்றனர். காவல்துறை, மருத்துவத்துறைப் புள்ளிவிவரங்கள் இதனை உறுதிசெய்யும். 
எனவே, மிகப்பெரிய அழிவு வந்து பழிசேரும் முன் மதுவிலக்கைக் கொண்டு வருவதுதான் தமிழ்நாட்டைக் காப்பாற்றும்; இப்போது உள்ள தமிழ்நாட்டு அரசையும் காப்பாற்றும். ஆனால், இதனை நடைமுறைப்படுத்துவது கடினம் என்பதால்தான் ஆட்சியாளர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். 
ஏனென்றால், மதுவிலக்கைக் கொண்டு வருவதில் மூன்று தடைகள் உள்ளன. ஒன்று தமிழக அரசுக்கு மதுக்கடைகளால் வரும் மிகப்பெரிய வருவாயை இழக்க நேரும். இரண்டாவது, மது உற்பத்தி ஆலை நடத்தும் முதலாளிகளும், கடை ஏலம் எடுத்துள்ள வணிகர்களும் பாதிக்கப்படுவர். 
மூன்றாவது, மதுக்குடியில் பழக்கமாகிவிட்டவர்களும் குடிக்காமல் வாழமுடியாது என முழுதும் அடிமையாகிப் போனவர்களும் மிகவும் சிரமப்படுவார்கள். எனவே, படிப்படியாகத்தான் மதுவிலக்கைக் கொண்டு வர முடியும். 
மிக நீண்ட காலம் எடுத்துக் கொண்டால் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரவே முடியாது; குறுகிய காலத் திட்டம் ஒன்றை வகுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்குக் கேரளம் வழிகாட்டியுள்ளது. 
மதுக்கடைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்தல், நேரத்தைக் குறைத்தல், வயது எல்லையை அதிகமாக்குதல், அடையாள அட்டை அல்லது 'பர்மிட்' முறை, மருத்துவமனைகளில் குடி நோயாளிப் பிரிவு தொடங்குதல் ஆகியவற்றால் ஓராண்டுக்குள் மதுவிலக்கை முழுதும் கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியும்.
தீயவழியால் அரசுக்கு வருவாய் வருவதைவிட, குடிப்பதால் உழைப்பை மறந்த மக்களை உழைக்கச் செய்வதால், அரசுக்கு வருமானம் அதிகமாகத்தான் செய்யும். ராஜாஜி கொண்டுவந்தது போல 1% விற்பனை வரியை விதிக்கலாம்; இவ்வரி மற்ற பொது மக்களைப் பாதிக்காமல் மது குடிப்போர் மேலேயே சாரும் வண்ணம் உயர்வகை மதுக்களுக்கு விதிக்கலாம்; இதனால் குடிப்பது குறைய வாய்ப்பிருக்கிறது. 
தமிழ்நாடு சிறப்படைய உடனடியாக மதுவிலக்குக் கட்டாயம் கொண்டுவர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/25/மதுவிலக்கும்-மூன்று-தடைகளும்-2814316.html
2813582 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சிகிச்சைக்கு சிகிச்சை தேவை! என். முருகன் DIN Friday, November 24, 2017 01:24 AM +0530 நம் நாட்டின் மருத்துவர்கள், மக்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் வேலை செய்கிறார்களா அல்லது எப்படியாவது பணம் சேர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் தங்கள் மருத்துவப் பணியை செய்கிறார்களா என்ற விவாதம் உருவாகியுள்ளது.
சமீபத்தில் வெளியான 'மெர்சல்' எனும் தமிழ் திரைப்படத்தில் இது பற்றிய வசனம் ஒன்று இருந்ததை மருத்துவர் சங்கங்கள் எதிர்த்துள்ளன. ஆனால், உண்மையான கள நிலைமையை ஆராய்ந்தால், நல்ல சேவை மனப்பான்மையுடன் பணி செய்யும் மருத்துவர்கள் மிகச் சிலரும், பணம் ஈட்டுவதை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு பணி செய்யும் மருத்துவர்கள் வெகுபலரும் இருப்பது தெரியவரும்.
தனியார் மருத்துவமனைகள் மிக அதிக அளவில் தொடங்கப்பட்ட பின்னர் பணம் ஒன்றே குறிக்கோள் என்ற வியாபார நோக்கில் இதுபோன்ற மருத்துவமனைகள் செயல்படுவதால், அவற்றில் பணிபுரியும் மருத்துவர்களும் இதுபோன்ற நிலைமைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள் எனலாம். இதை விரிவாகப் பார்ப்பதற்கு முன், இதுபற்றி ஆந்திர மாநிலத்தைச் சார்ந்த பிரபல மருத்துவர் ஒருவர் இதுபற்றிய ஒரு சிறப்பான கட்டுரையை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதியிருந்தது கவனிக்கத்தக்கது.
அந்தக் கட்டுரையில் தனது சகாவான ஒரு மருத்துவர், கர்னூல் மாவட்டத்தின் ஒரு கிராமத்தில் தனது மருத்துவத் தொழிலை செய்து வருவதாகவும், அவரை ஒரு நோயாளி அணுகியபோது அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் எனவும், அதற்கு ரூ.500 கட்டணம் எனவும் கூறினாராம். அந்த நோயாளி வசதி படைத்தவர் என்பதால், தன்னை ஒரு நகரத்தின் பெரிய மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைக்குமாறு அந்த கிராம மருத்துவரிடம் கேட்டுக் கொண்டுள்ளார். 
அதற்கிணங்கிய அந்த மருத்துவர் அவரை ஒரு நகர மருத்துவமனைக்குத் தனது பரிந்துரையுடன் அனுப்பியுள்ளார். சில நாள்கள் கழித்து அந்த நகர மருத்துவமனையிலிருந்து கிராம மருத்துவருக்கு ரூ.1,000 கமிஷன் தொகையாக வந்துள்ளது. அதாவது, ஒரு நோயாளியை தங்களது பெரிய மருத்துவமனைக்குப் பரிந்துரைத்து அனுப்பியதற்கு அந்த மருத்துவருக்கு ஒரு தொகை வழங்கப்படுகிறது.
இதுபோன்று கமிஷனுக்காகப் பல மருத்துவர்களும் நோயாளிகளை பெரிய மருத்துவமனைகளுக்குப் பரிந்துரைத்து அனுப்பி வைக்கிறார்கள். தனது மருத்துவமனையில் அந்த நோயாளியின் சிகிச்சைக்கோ, அறுவை சிகிச்சைக்கோ பெறும் கட்டணத்தை விடவும், அவரைப் பெரிய மருத்துவமனைக்கு அனுப்பும்போது கிடைக்கும் கமிஷன் அதிகமானது எனும்போது, சுலபமாக சம்பாதிக்க முடிகிறது என்று நினைப்பவர்கள் இல்லாமல் இல்லை. எல்லா ஊரகப்புற மருத்துவர்களும் அப்படிப்பட்டவர்கள் அல்ல என்றாலும், இன்றைய தலைமுறை மருத்துவர்கள் மத்தியில் அத்தகைய எண்ணம் அதிகரித்து வருகிறது என்பதை அவர்கள் மனசாட்சியே சொல்லும்.
இதுபோலவே விஜயவாடாவில், கல்லீரல் சிகிச்சைக்காக ஒரு நோயாளி ஒரு மருத்துவரை சந்தித்தபோது, அவருக்கு மருத்துவம் செய்ய ரூ.2,000 ஆகும் எனக் கூறியுள்ளார். அவர் ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்குச் செல்ல விரும்பியதால், அவரை அப்படிப்பட்ட மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைத்த மருத்துவருக்கு அந்தப் பெரிய மருத்துவமனையால் ரூ.6,000 வழங்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த விவரங்களை எல்லாம் குறிப்பிட்டு, அந்தக் கட்டுரையை எழுதிய மருத்துவர், இது ஒரு நியாயமற்ற நடவடிக்கை எனத் தனது சகாக்களான மருத்துவர்களைக் கண்டித்துள்ளார். தனது பணத்தை சரியான அளவில் செலவு செய்து தரமான மருத்துவ சிகிச்சையை நோயாளிகள் பெறுகிறார்களா எனக் கேட்கிறார் அவர். 
நமது நாட்டில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் 29 கோடி பேர் மருத்துவச் செலவு செய்வதால் மட்டும் ஏழ்மை நிலைமைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள் என்கிற அவரது பதிவைப் பல ஆய்வுகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கொடூரத்தை மருத்துவர்கள் கைவிட வேண்டும் எனவும், இந்திய மருத்துவக் கழகம் அதை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்த நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும் எனவும் அவர் வாதிடுகிறார்.
உடல்நலக் குறைவால் மருத்துவர்களிடம் வரும் எல்லோருக்குமே, தேவை இல்லாத மருத்துவப் பரிசோதனைகள் நடத்தப்படுகின்றன. காரணம், இதுபோன்ற மருத்துவப் பரிசோதனைகளில் கிடைக்கும் கட்டணங்களில் ஒரு பகுதி மருத்துவர்களுக்குக் கமிஷனாக வழங்கப்படுகிறது என்பதுதான்.
சென்னையின் மிகப்பெரிய தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில் 65 வயது நோயாளி ஒருவர் சேர்க்கப்பட்டு, மூன்று நாள்கள் சிகிச்சை பெற்றுள்ளார். அவருக்கான மொத்த செலவு ரூ.1 லட்சத்து 38 ஆயிரம். நோய் குணமாகி வீட்டிற்கு வந்தபின் அவரை சந்தித்த உறவினர் ஒருவர் கூறியது ஆச்சரியமளிப்பது. அவரது நோய் மிகச் சாதாரணமான ஒன்று எனவும், அவர் உள்நோயாளியாக இருந்திருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை எனவும் கூறியுள்ளார். சிகிச்சை பெற்றவருக்கு ஒரே அதிர்ச்சி.
அந்த உறவினர் ஒரு சிறந்த மருத்துவர். பாம்பின் கால் பாம்பறியும் என்பதுபோல, ரூ.1,38,000 ஏன் கட்டணமாக வசூலிக்கப்பட்டது என்பதை அவர் உடனே புரிந்து கொண்டுவிட்டார். உள்நோயாளியாக இருந்தவருக்கு அறை வாடகை மற்றும் மருத்துவப் பரிசோதனைக்கான செலவுகளே அதிகமாக ஆகியுள்ளன என்பதை மருத்துவரான அந்த உறவினர் விளக்கியபோதுதான் தெரிந்தது மருத்துவமனைகள் எப்படி ஏமாற்றுகின்றன என்பது. 
இதைப்போலவே, மற்றுமொரு பெரிய தனியார் மருத்துவமனையில் ஒருவர் நெஞ்சு வலி எனக்கூறி உள்நோயாளியாகச் சேர்க்கப்பட்டார். எல்லா மருத்துவப் பரிசோதனைகளும் செய்யப்பட்டு, அவருக்கு இதய ரத்தக் குழாயில் அடைப்பு இருப்பதால் 'பைபாஸ்' எனப்படும் அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது. அறுவை சிகிச்சை முடித்தது. ஒன்பது நாள் கழித்து குணமாகி வீடு திரும்பினார். அவருக்கான மொத்த செலவு ரூபாய் 9 லட்சத்து 40 ஆயிரம். 
அதே நேரத்தில், அவருக்குத் தெரிந்த ஒருவர் அதே அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டு குணமாகி, ஏழு நாள்கள் மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியேறி உள்ளார். அவருக்கான மொத்த செலவு ரூ.1 லட்சத்து 15 ஆயிரம் மட்டுமே.
இது எப்படி என ரகசியமாக அந்த மருத்துவமனையில் வேலை செய்யும் ஒருவரிடம் விசாரித்தபோது, 'நீங்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்து சேரும்போது, உங்களைப் பற்றிய விவரங்களை ஒரு படிவத்தில் பூர்த்தி செய்யச் சொல்வார்கள். உங்களுக்கு மற்ற நோயாளிகளுடன் தங்கும் பொது வார்டு வேண்டுமா அல்லது தனி அறை வேண்டுமா என்பது போன்ற கேள்விகள் இருக்கும். 
இதை நீங்கள் பூர்த்தி செய்து கொடுக்கும்போதே நீங்கள் பணக்காரரா, நடுத்தர வர்க்கத்தவரா என்பது தெரிந்துவிடும். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு உங்களது அறை, உணவு வகைகள் மற்றும் மருத்துவப் பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்டு, அதிகக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படும்.
உங்களுக்குத் தெரிந்த அந்த நண்பர் பொது வார்டில் தங்கி, சில பரிசோதனைகள் மட்டும் மேற்கொள்ளப்பட்டு, அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படுவதால் அவருக்குக் குறைந்த செலவே ஆகியிருக்கிறது' என்கிற பதில் கிடைத்தது.
அதிகப் பணம் செலவு செய்யத் தகுதி இருப்பவர்கள் இதுபோன்ற மருத்துவமனைகளுக்குச் சென்று பணம் செலவு செய்து குணப்படுத்திக் கொள்ளலாமே, அதில் என்ன தவறு எனக் கேட்கலாம். லாப நோக்கில் மருத்துவச் செலவுகளைப் பெருக்கும் கலாசாரம் பெரிய மருத்துவமனைகளில் தொடங்கி சிறிய மருத்துவமனைகளுக்கும், மருத்துவர்கள் மத்தியிலும் ஊடுருவுகிறதே என்பதுதான் நமது கவலை.
முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை எல்லா உணவு விடுதிகளிலும் சைவ உணவு வெறும் ரூ.10 அல்லது ரூ.15 என்றுதான் இருந்தது. அது 'கஃபே'க்களும், 'விலாஸ்'களும் இருந்த காலம். 'பவன்'கள் வரத்தொடங்கி சைவ உணவுக்கான கட்டணத்தை இருமடங்காக்கிய பிறகு, எல்லா விடுதிகளும் அதே கட்டணத்தை வசூலிக்கத் தொடங்கி, இப்போது ரூ.80, ரூ.100 என்று ஆகிவிட்டிருப்பதைப் போலத்தான் இதுவும்.
பல கோடி செலவழித்துப் படிக்கிறோம், வங்கிகளில் கடன் வாங்கிப் பல கோடிகள் முதலீடு செய்து மருத்துவ சிகிச்சைக்கான உபகரணங்களை வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்கிறோம். அதை நோயாளிகளிடம்தானே வசூலித்தாக வேண்டும் என்பதுதான் இதுபோல அடாவடியாகவும், முறைகேடாகவும் கட்டணம் வசூலிக்கும் மருத்துவர்களும், மருத்துவமனைகளும் தரும் விளக்கம். 
இவர்களால், வங்கிக் கடனில் வாங்கப்படும் விலையுயர்ந்த உபகரணங்களை, அரசு மக்களின் வரிப்பணத்தில் வாங்கி, அரசு மருத்துவமனைகளைத் தரம் உயர்த்த முடியும். 
ஆனால், கிராமங்களுக்கும், ஊரகப் பகுதிகளுக்கும் சென்று வேலை பார்க்கவும், ஏழை எளியவர்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கவும் எத்தனை மருத்துவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்கிற கேள்விக்கு, இன்றைய இளைய தலைமுறை மருத்துவர்கள் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறார்கள்?
இது எங்கே போய் முடியப்போகிறது என்று தெரியவில்லை. திருவள்ளுவருக்கு இது இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெரிந்திருக்கிறது. அதனால்தான் எழுதினார் - பொருள் இல்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை!

கட்டுரையாளர்: 
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு).
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/24/சிகிச்சைக்கு-சிகிச்சை-தேவை-2813582.html
2813581 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தர்மமும் அதர்மமும் இடைமருதூர் கி. மஞ்சுளா DIN Friday, November 24, 2017 01:22 AM +0530 முதலீடோ, மூலதனமோ இல்லாத ஒரே தொழில் பிச்சை எடுக்கும் தொழில்தான். முன்பெல்லாம் கோயில், தேவாலயம், தர்கா முதலிய புனிதத் தலங்களில் மட்டும்தான் பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பார்கள். ஆனால், இன்றைக்கு எல்லா இடங்களிலும் சுற்றித் திரிவதுடன், சாலையில் சிக்னலுக்காக நின்றுகொண்டிருக்கும்போதுகூடப் பிச்சை எடுப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.
அரசரும் புலவருமான அதிவீரராம பாண்டியன் என்பவர், இழிசெயலாக இருந்தாலும் 'கல்வி' கற்பதற்காக பிச்சைகூட எடுக்கலாம் (வெற்றிவேற்கை -35) என்று பாடிவைத்ததன் காரணம், கல்வி அறிவு பெறுவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தத்தான். 
சில மாற்றுத்திறனாளிகள்கூட ஏதாவது ஒரு பொருளை விற்பனை செய்து, தன்மானத்தோடு வாழ்ந்து வரும்போது, எந்தவித உடற்குறைபாடும் இல்லாதவர்கள்கூட இப்போது பிச்சை எடுப்பதற்குப் பல காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. 
கிராமப் புறங்களில் விவசாயம் அழிந்து வருவதால், பிழைப்புத் தேடி நகர்ப்புறங்களுக்கு வருபவர்கள் அதிகமாகி இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இங்கேயும் வேலை கிடைக்காத நிலையில், பிச்சை எடுக்கும் தொழிலில் ஈடுபடுகிறார்கள்; அல்லது ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள்.
உள்ளூர்க்காரர்களைவிட, வெளியூர்க்காரர்கள்தான் எல்லா நகரங்களிலும் அதிகமாகப் பிச்சை எடுப்பதாகப் புள்ளிவிவரம் ஒன்று தெரிவிக்கிறது. சமீபத்தில், ரஷ்யாவைச் சேர்ந்த ஒருவர் காஞ்சிபுரத்தில் பிச்சை எடுத்ததாகப் பத்திரிகைகளில் செய்தி வெளிவந்தது நினைவிருக்கலாம். மிகவும் பின்தங்கிய ஜார்க்கண்ட், பிகார் உள்ளிட்ட வடமாநிலங்களிலிருந்து தென்னிந்தியாவிலுள்ள நகரங்களுக்குப் பிச்சை எடுப்பதற்காகவே பலர் வருகிறார்கள்.
கேட்டால் வியப்பாக இருக்கும்! இலங்கையைப் பொருத்தவரை ஒரு பிச்சைக்காரரின் சராசரி ஒரு நாள் வருமானம் ரூ.4,000 முதல் 5,000 வரையாம். இது குறித்து தனியார் பேருந்து உரிமையாளர் சங்கத் தலைவர் ஒருவர் மேற்கொண்ட ஓர் ஆய்வில் இதைத் தெரிவித்துள்ளார்.
வளைகுடா நாடுகளில் பிச்சை எடுக்கும் தொழில் மிகவும் பரபரப்பாக நடைபெற்று வருகிறதாம். ரமலான் பண்டிகையையொட்டி அந்நாட்டு சுற்றுலாத்துறை 360 பிச்சைக்காரர்களைக் கைது செய்துள்ளது. 
பிச்சைக்காரர் ஒருவர், துபையில் ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டலில் தங்கியிருந்தது கண்டு காவல்துறையினர் அவரைக் கைது செய்து விசாரித்ததில், 'பிச்சை எடுப்பதன் மூலம் தனக்கு அதிக அளவில் பணம் கிடைப்பதால் ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் தங்கியிருந்ததாக' அந்தப் பணக்காரப் பிச்சைக்காரர் கூறியுள்ளார்.
எர்ணாகுளம் - மாவூர் பகுதியின் அருகேயுள்ள குற்றிக்காட்டூர் ஜும்மா பள்ளி வாசலில் 70 வயதான முதியவர் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாராம். அவர் வைத்திருந்த கைப்பையில் இருந்து 80 ஆயிரம் மற்றும் தபால் அலுவலகத்தில் 13 லட்சம் ரூபாய்க்கான சேமிப்புக் கணக்கு விவரங்கள் கைப்பற்றப்பட்டுள்ளன. 
பிச்சை எடுத்த பத்து வயது சிறுமியை சந்தேகத்தின் பேரில் காவல்துறையினர் பிடித்து விசாரித்ததில், 'தலைநகரில் (தில்லி) பிச்சைக்காரர்களை வைத்து வியாபாரம் செய்யும் ஒரு முதலாளியால் தான் கடத்தி வரப்பட்டதாகவும், தினமும் பிச்சை எடுப்பதை அவரிடம் கொடுக்க வேண்டும் என்றும், தான் பணக்கார வீட்டுப் பெண்' என்றும் அவள் கூறியிருக்கிறாள். 
அந்த முதலாளியைக் கண்டுபிடித்து விசாரித்ததில், தன்னிடம் வேலை பார்க்கும் பிச்சைக்காரர்கள் மூலம், நாள் ஒன்றுக்கு ரூ.25 ஆயிரம் சம்பாதிப்பதாக அவர் காவல்துறையினரிடம் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார். 
தலைநகர் தில்லியில், பிச்சைக்காரர்களை வைத்துத் தொழில் செய்யும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட குழுக்கள் இருப்பதாகக் காவல்துறையினருக்குத் தகவல் கிடைத்திருக்கிறது.
பிச்சைக்காரர்கள் மீது எல்லோரும் இரக்கப்படுவார்கள் என்பதால், இந்தத் தொழிலை காரணம் காட்டி பல சட்டவிரோதமான செயல்கள் எல்லா நகரங்களிலும் நடக்கின்றன. குறிப்பாக, இந்தியாவில் - தமிழ்நாட்டில் அதிகம் இதில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது.
மற்ற நாடுகளைக் காட்டிலும் இந்தியாவில்தான் அதிக அளவில் பிச்சைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிறது ஒரு புள்ளிவிவரம். பிச்சைக்காரர்களே இல்லாத தேசமாக இந்தியாவை ஆக்கமுடியுமா என்று பலரும் கனவு கண்டு கொண்டிருந்த வேளையில்தான், 'சென்னையிலாவது அவர்களை இல்லாமல் செய்வோம்' என்று கூறி, 2010 -இல் தீவிரமாகக் களம் இறங்கியது சென்னை மாநகராட்சி.
சட்ட விரோதமான செயல்களுக்குத் துணைபோகும் பிச்சைக்காரர்கள், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோர் மற்றும் அநாதைகள் என 748 பேரை இனங்கண்டு, பிடித்த சென்னைப் பெரு மாநகராட்சி, அவர்களில் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோரை நீதிமன்ற அனுமதியுடன் கீழ்ப்பாக்கம் மனநல மருத்துவமனைக்கும், சிலரை அவர்களின் உறவினர்களிடமும், உடல்நலம் பாதித்தவர்களை சிகிச்சைக்காக அரசு மருத்துவமனைகளிலும், அநாதைகளை ஆதரவற்றோர் இல்லங்களிலும் சேர்த்துள்ளது. 
வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறிய கதையாக, மீண்டும் சென்னையில் பிச்சைக்காரர்களும், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோரும், ஆதரவற்றோரும் அதிக அளவில் சுற்றித்திரிவதாகவும், பொதுமக்களுக்குத் தொல்லை கொடுப்பதாகவும் சமூகநல அமைப்புகள் மூலம் தொடர்ந்து புகார்கள் இப்போது மீண்டும் எழுந்திருக்கின்றன. 
'தருமமிகு சென்னை' என்று பெருமிதப்பட்டுப் பாடினார் அருட்பிரகாச வள்ளலார். சென்னையில் மீண்டும் தருமம் செழிக்க வேண்டுமென்றால், 2010-இல் சென்னை மாநகராட்சியால் நல்லது நடந்ததுபோல மீண்டும் நல்லது நடந்தால் மட்டுமே, இது உண்மையான 'தருமமிகு சென்னை' யாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/24/தர்மமும்-அதர்மமும்-2813581.html
2813029 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் திருமண உறவில் வன்கொடுமையா? ரமாமணி சுந்தர் DIN Thursday, November 23, 2017 01:46 AM +0530 எழுபத்தேழு ஆண்டுகள் பழைமையான சட்டத்தை, சமீபத்தில் உச்ச நீதிமன்றம் மாற்றி அமைத்து, 18 வயது நிரம்பாத மனைவியுடன் கணவன் பாலுறவு கொண்டால், அது பலாத்காரமாகக் கருதப்படும் என்றும், பாதிக்கப்பட்ட பெண் புகார் அளித்தால் தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றும், அந்தக் கணவனுக்கு பத்தாண்டுகள் வரையில் சிறை தண்டனை வழங்கப்படலாம் அல்லது பாலியல் வன்கொடுமைகளிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டத்தின் (POCSO Act 2012) கீழ் ஆயுள் தண்டனை கூட விதிக்கப்படலாம் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது. 
உச்சநீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு குழந்தைகள் நல ஆர்வலர்களிடையே பலத்த வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. சட்டத்தின் இந்த மாற்றத்தின் காரணமாக நாட்டில் குழந்தைத் திருமணங்கள் வெகுவாகக் குறையலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பையும் உண்டாக்கியுள்ளது. 
இது வரையில், இந்திய குற்றவியல் சட்டம் 375 -இன், உட்பிரிவு 2-இன் படி 15 வயதிற்குக் குறைவில்லாத மனைவியுடன் அவரது கணவன் உடலுறவு கொள்வது பலாத்காரம் அல்ல என்று விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், இந்த விதிவிலக்கு பிற சட்டங்களுக்கு முரணாக இருந்தது. 
உதாரணமாக பாலியல் வன்கொடுமைகள் தடுப்புச் சட்டம், 18 வயதிற்குக் கீழ் உள்ளவர்களை குழந்தைகள் என்று குறிப்பிடுகிறது. மேலும் குழந்தைத் திருமணங்களைத் தடுக்கும் சட்டத்தின்படி பெண்ணின் திருமண வயது 18 என்று இருக்கும் பொழுது 15 வயதிற்குக் குறைவில்லாத மனைவியுடன் பாலுறவு கொள்வது சரி என்று சட்டம் எப்படி அனுமதிக்கலாம் என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. 
அதுமட்டுமல்லாமல், வாக்களிப்பு, சொத்துரிமை போன்ற விவகாரங்களில் குறைந்தபட்ச வயது 18-ஆக இருக்கும் பொழுது, இந்த விஷயத்தில் மட்டும் ஏன் விதிவிலக்கு என்ற கேள்வியும் எழாமல் இல்லை. 
நமது நாடு, உலகிலேயே அதிகமாகக் குழந்தைத் திருமணங்கள் நடைபெறும் நாடு என்ற அவப்பெயரைப் பெற்றுள்ளது. ஐக்கிய நாட்டு நிறுவனமான யுனிசெஃப் வெளியிட்டுள்ள புள்ளிவிவரங்களின்படி, நமது நாட்டில் 18 வயதிற்குள் உள்ள பெண்குழந்தைகளில் 47 விழுக்காடு பேரும், 15 வயதிற்குள் உள்ள பெண்களில் 18 விழுக்காடு பேரும் திருமணம் ஆனவர்கள். 
ராஜஸ்தான் (69%), பிகார் (65%)போன்ற மாநிலங்களில் 18 வயதிற்குள் திருமணம் ஆகிவிட்ட பெண்களின் விகிதம் மிக அதிகமாக உள்ளது. திருமணம் செய்துகொள்வதற்குக் குறைந்தபட்சம் பெண்களுக்கு 18 வயதாக இருக்க வேண்டும், ஆண்களுக்கு 21 வயதாகியிருக்க வேண்டும் என்ற சட்டம் அமலில் இருந்தும் (PCMA 2006) குழந்தைத் திருமணங்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. 
குழந்தை / பதின் பருவத்தில் திருமணம் செய்துகொள்ளும் பெண்கள் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தை இழக்கிறார்கள்; முழுமையாகக் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பை இழக்கிறார்கள். உளரீதியாகவும், உடல்ரீதியாகவும் பக்குவம் அடையாத நிலையில், தாங்களே குழந்தைப் பருவத்தைத் தாண்டாத வயதில் குழந்தைக்கு (குழந்தைகளுக்கு) தாயாகிறார்கள். 
18 வயதை எட்டாத பெண் தாய்மை அடைவது அந்தத் தாய்- சேய் இருவரின் உடல் நலனை வெகுவாக பாதிக்கும் என்கிறார்கள் மகப்பேறு மருத்துவர்கள். 
உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு இதுவரையில் சட்டத்தில் இருந்த குழப்பத்தைத் தீர்த்து, 18 வயதிற்குக் கீழ் உள்ள மனைவியுடன் கணவன் பாலுறவு கொள்ளுதல் கிரிமினல் குற்றம் என்று அறிவித்துள்ளது வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான் என்றாலும், இந்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப் படுத்துவதில் பல சிக்கல்கள் உள்ளன என்பதையும் மறுக்க முடியாது. 
இந்தச் சட்டத்தை செயல்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு காவல்துறையையே சாரும் என்பதனால், இதில் போலீஸ் தங்களது அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்த வாய்ப்பிருக்கிறது. மேலும், எத்தனை இளம் பெண்கள் குடும்பத்தினரின் கட்டுப்பாடுகளை மீறி கணவனைப் பற்றி போலீஸில் புகார் கொடுக்க முன்வருவார்கள்? 
அரசு அதிகாரிகளின் உதவியுடன் பல தன்னார்வ நிறுவனங்கள் குழந்தைத் திருமணங்களை எப்படியாவது தடுத்துவிட வேண்டும் என்று கிராமம் கிராமமாகச் சென்று எவ்வளவோ முயற்சித்தும், அவர்கள் கண்களில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு ராஜஸ்தான், பிகார், உத்தரப் பிரதேசம் முதலிய மாநிலங்களில் குழந்தைத் திருமணங்கள் இன்றைக்கும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அப்படியிருக்கையில், 18 வயது நிரம்பாத மனைவியுடன் கணவன் பாலுறவு கொள்வதை எப்படித் தடுக்க முடியும்? 
சட்டத்தின் இந்த மாற்றத்திற்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பவர்களும் இல்லாமல் இல்லை. சீனா, ஜப்பான், ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, கனடா முதலிய நாடுகளில் பரஸ்பர உடன்பாட்டுடன் பாலுறவு கொள்வதற்கான குறைந்தபட்ச வயது 16 அல்லது அதற்கும் குறைவாகவே உள்ளது என்ற வாதத்தை எடுத்துவைக்கிறார்கள் இவர்கள். 
ஆனால், நமது நாட்டை இந்த நாடுகளுடன் நாம் ஒரு போதும் ஒப்பிட முடியாது. இந்த நாடுகளில் பெரும்பாலும் இப்படிப்பட்ட உறவுகள் திருமணமாகாத ஆண்-பெண்களிடையே ஏற்படுவது. அது அவர்கள் சமூகத்தின் சீர்குலைவை எடுத்துக்காட்டுகிறது. 
நமது நாட்டில் பதின் பருவத்தில் ஏற்படும் பாலுறவுகள் பெரும்பாலும் குழந்தைத் திருமணங்களின் காரணமாக ஏற்படுவதே. குழந்தைத் திருமணங்களை தடுப்பதே உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் நோக்கம். 
இந்தப் பிரச்னை ஒருபுறம் இருக்க, தற்பொழுது திருமண பந்தத்தில் ஏற்படும் வல்லுறவுக்கு (Marital Rape)  எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பெண்ணியவாதிகளும், சமூக ஆர்வலர்களும். குற்றவியல் சட்டப்பிரிவு 375(2)ஐ மாற்றியமைத்த உச்ச நீதிமன்ற நீதியரசர்கள், திருமணமான தம்பதிகளிடையே வல்லுறவு என்ற விவகாரத்திற்குள் தாங்கள் செல்லவில்லை என்று குறிப்பிட்டாலும், இன்று நமது நாட்டில் பல பெண்களைப் பாதிக்கும் பிரச்னை இது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. 
குடித்து விட்டு மனைவியை அடித்து, உதைத்து அவளுடைய விருப்பத்திற்கு மாறாக கணவன் பலவந்தமாக உடலுறவு கொள்வது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்று கேட்கிறார்கள், இந்தப் பெண்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க முன் வந்துள்ள மகளிர். 
பெரும்பாலும் தங்கள் சம்மதத்தைக்கூட தெரிவிக்க இடமளிக்காத, குடும்பப் பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்படும் திருமணங்களில், இந்த விஷயத்தில் தங்களது சம்மதமின்மையை வெளியிட எத்தனை பெண்களுக்குத் துணிச்சல் இருக்கிறது? அப்படியே அவள் மறுப்பு தெரிவித்தாலும் ஆண் ஆதிக்கம் மிக்க இந்த சமூகத்தில், எத்தனை ஆண்களுக்கு அந்த மறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் இருக்கிறது? 
நாட்டையே உலுக்கிய தில்லி நிர்பயா பலாத்கார சம்பவத்தையடுத்து, நியமிக்கப்பட்ட நீதியரசர் வர்மா கமிஷன் செய்த பரிந்துரைகளில் ஒன்று, திருமண பந்தத்தில் நடக்கும் வல்லுறவை கிரிமினல் குற்றம் என்று சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும் என்பது. 
ஆனால் நாடாளுமன்றக் குழுவோ, மத்திய அரசோ இந்தப் பரிந்துரையை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் கணவன், மனைவியுடன் பலவந்தமாகக் கொள்ளும் உடலுறவை பலாத்காரமாகக் கருதி அதை ஒரு கிரிமினல் குற்றம் என்று சட்டம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று தில்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் சில மகளிர் நல அமைப்புகள் பொது நல வழக்கு தொடர்ந்துள்ளன. 
திருமண பந்தத்தில் பலாத்காரம் என்பதெல்லாம் நமது நாட்டிற்குப் பொருந்தாத சட்டம் என்று சென்ற ஆண்டு குறிப்பிட்ட மத்திய மகளிர் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் மேனகா காந்தி, இந்த விஷயத்தை அரசு பரிசீலனை செய்யும் என்று தற்பொழுது அறிவித்திருப்பது மகளிர் நல ஆர்வலர்களிடையே புதிய எதிர்பார்ப்பை உண்டாக்கியுள்ளது. 
ஆனால், திருமண பந்தத்தில் பலாத்காரத்தைத் தடுக்க புதிதாக ஒரு சட்டம் இயற்ற வேண்டிய அவசியம் என்ன என்று கேட்கிறார்கள் சிலர். ஏற்கெனவே உள்ள குடும்ப வன்முறைச் சட்டத்தில் (Domestic Violence Act,  2005) உடல் ரீதியான மற்றும் பாலியல் ரீதியான துன்புறுத்தல்களைப் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன என்கிறார்கள் இவர்கள். 
அப்படி ஒரு சட்டம் அமலுக்கு வந்தால், ஏற்கெனவே உள்ள வரதட்சிணை ஒழிப்புச் சட்டம், குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் போன்று இதையும் ஆண்களுக்கு எதிராக மகளிர் துஷ்பிரயோகம் செய்வதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள் ஆண்கள்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு ஒரு கணவன் தனது தாம்பத்திய உறவை / உரிமையை நிலைநாட்டுவது எப்படி குற்றமாகும் என்றும் கேட்கிறார்கள் ஆண்கள். ஒரு பெண் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்கிறாள் என்றால், அவள் அந்த ஆணுடன் பாலியல் உறவு கொள்வதற்கும் சம்மதம் அளிக்கிறாள் என்றுதானே பொருள் என்கிறார்கள் இவர்கள். 
நமது கலாசாரத்தில் கணவன்- மனைவி என்பது புனிதமான ஓர் உறவு, அதில் பலவந்தப்படுத்துதல் அல்லது பாலியல் துன்புறுத்தல் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என்று சொல்கிறார்கள் சில பழைமைவாதிகள். 
இப்படி மாறுபட்ட கருத்துகளை எழுப்பியுள்ள இந்தச் சர்ச்சைக்குரிய தாம்பத்திய உறவில் வல்லுறவை (Marital Rape)  கிரிமினல் குற்றமாக அறிவிக்கும் சட்டம் நிறைவேற்றப்படுமா என்று காத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/23/திருமண-உறவில்-வன்கொடுமையா-2813029.html
2813028 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஒற்றைக் குழந்தை முறை எஸ்ஏ. முத்துபாரதி DIN Thursday, November 23, 2017 01:43 AM +0530 இனிவரும் தலைமுறையினருக்கு அரிதிலும் அரிதாகத் தென்படும் வார்த்தைகளாக இருக்கப்போவது பெரியம்மா, பெரியப்பா, சித்தப்பா, சித்தி, தாத்தா, பாட்டி, கொழுந்தனார், நாத்தனார் முதலிய வார்த்தைகள். 
மாமா, அத்தை என்பது பொதுவாக அனைவரையும் அழைப்பதால் யார் உறவுமுறை மாமா, நட்புக்கான மாமா எனத் தெரியாமல் போய்விடும். 
தாத்தா, பாட்டி, சம்பந்தி போன்ற உறவுகளை கண்களில் காண்பது அரிதாகி, ஆண்டுக்கு ஒருமுறை தங்களின் பிறந்த நாள், திருமண நாளில் அவர்கள் இருக்கும் முதியோர் இல்லம் சென்று சந்தித்து ஆசிபெறும் தினமாக மாறும். 
கிட்டத்தட்ட மேலைநாட்டுக் கலாசாரம் முழுவதும் நம்மை ஆட்கொள்ளும் நிலைதான் தற்பொழுது. தனிமனித சட்ட பாதுகாப்பு ஒன்றைத் தவிர 18வயது வரை வேறு வழியின்றி குழந்தைகள் நம்மோடு இருப்பார்கள். அதுவும் விரும்பியா விரும்பாமலா என்பது நமது நடவடிக்கையைப் பொருத்தது. 
ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு குடும்பத்தில் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை ஐந்திலிருந்து பத்துவரை இருக்கும்; இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வீட்டில் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை நான்கிலிருந்து ஆறு வரை இருக்கும். 
ஆனால், கடந்த ஐந்து அல்லது பத்தாண்டுகளில் ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு குழந்தைதான் அல்லது அதிகபட்சமாக இரண்டு குழந்தைகள்தான் இருக்கும். இது தற்போது ஒற்றைக் குழந்தை கலாசாரமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. இதை ஒரே குழந்தை என பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது. 
இதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தாலும் பொதுவாக, தாங்கள் பெற்ற குழந்தைகளை ஆரோக்கியமாக வளர்த்து கல்வி, வேலை, திருமணம், வீடு, வாகன வசதி என அமைத்துக் கொடுப்பதை நினைத்து அனைத்து பெற்றோரும் பெரிய சுமையாக நினைத்துத் தங்களின் குழந்தை பெறும் எண்ணிக்கையைக் குறைத்துக் கொண்டனர். உண்மையில் குழந்தைகளை முறையாக வளர்த்துவிட்டாலே போதும், அவர்கள் வாழ்க்கையை அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். 
அதற்காக குடும்ப சூழல் தெரியாமல் குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றில்லை. குழந்தைகள் அவர்களுக்குள் அண்ணன், தம்பி, அக்கா, தங்கை என்கிற உறவுகளோடு இருக்கும்பொழுது அவர்களுக்குள் நல்ல மனப்பாங்கு இருப்பதை நம்மால் உணர முடியும். 
இதை எந்தப் பள்ளிக்கூடத்திலும் கற்றுக் கொள்ள முடியாது. குடும்பத்தில் நல்லது - கெட்டது என்றால் அக்கா வீட்டிற்கோ தங்கை வீட்டிற்கோ சென்று உதவுவது அல்லது அண்ணன் வீடு, தம்பி வீடு என சென்று வருவது, அவர்களின் உதவி கிடைப்பது, அவர்களோடு இன்ப - துன்பங்களைப் பகிர்ந்து வாழ்வது என்பதெல்லாம், நம் வாழ்வில் கிடைக்கக்கூடிய அரிய அனுபவங்கள். 
ஒரு குழந்தை இருக்கும் வீட்டில் அவர்கள் இந்த அனுபவங்களை தங்கள் வாழ்நாளில் காணவே முடியாது. எனவேதான், இன்றைய குடும்ப அமைப்புகளில் உறவு எனச் சொல்லிக்கொள்ள குறைந்தது இரண்டு முதல் அவரவர் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அமையலாம். 
அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் கல்வி, வேலை, திருமணம், வீடு, வாகனம் முதலிய அளவீடுகளை நாமே நிர்ணயித்துக் கொண்டதால்தான், நமக்குள்ளாக ஏற்பட்ட தாழ்வு மனப்பான்மை காரணமாகக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்துக் கொண்டோம்.
இருப்பினும் வேறொரு நோக்கத்தில் இந்தச் சமூக சூழலை நாம் அணுக வேண்டியுள்ளது. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதைப் போல, அண்ணன், அக்கா, தம்பி, தங்கை என இருக்கும் குடும்பத்தில் வாழ்ந்து பழகியவர்கள் தங்கள் வாழ்வில் மிகுந்த பொறுப்புணர்வு கொண்டும், வாழ்க்கையில் எவ்வித சூழல் அமைந்தாலும் சமாளித்துச் செல்லும் திறனும் இயற்கையாகவே பெற்று விடுகின்றனர். 
காரணம், அவர்களின் வளர்ந்து வரும் சூழல் அத்தகையது. பல குடும்ப உறுப்பினர்கள் இருக்கும் குடும்பத்தில் அடிக்கடி விருந்து, விசேஷம், பண்டிகை, கொண்டாட்டம் எனப் பலவித உறவுப் போக்குவரத்தினை பார்த்துப் பழக்கம் ஏற்படுகிறது. உறவு முறைகளைப் பராமரிக்கும் முறையையும் கற்றுக் கொள்கின்றனர். 
இதனால், உறவினர்களுக்கு மத்தியில் எப்பொழுதும் ஓர் இணக்கமான சூழல் நிலவுகிறது. ஏதாவது ஒரு குடும்பத்தில் யாருக்காவது நல்லது அல்லது கெட்டது நடந்தால் அனைவரும் துணைநின்று உதவுகிறார்கள். இப்படியான கட்டமைப்பு இன்றைய சூழலில் கேள்விக்குறியாகி விட்டது. 
குழந்தைகள் விடுமுறை காலங்களில் உறவினர் வீடுகளுக்குச் செல்லும் இப்படியான அணுகுமுறைகளை இன்றைய தலைமுறையினர் மறந்து, தங்கள் விடுமுறை காலங்களை தொலைக்காட்சி முன்பும் கணினி முன்பும் அமர்ந்து செலவிட்டு என்னதான் கற்றுக் கொண்டாலும், நேரடியாகச் சென்று கிடைக்கும் அனுபவத்திற்கு ஈடாகாது.
இன்றைய குடும்ப சூழல் சுயநலத்தின் உச்சமாகவே காணப்படுகிறது. முன்பு உறவுகளின் அன்பில் வளர்ந்த விதம், அதனால் ஏற்பட்ட நிம்மதி, மகிழ்ச்சி தற்போது குறைந்துள்ளது. ஒரே வீட்டில் தனித்தனி அறைகளில் தனித்தனித் தீவுகளாக வசிக்கும் நிலை. 
உறவுகள் சுருங்கி, உறவு முறைகளும் சுருங்கி, வாழ்க்கை முறையும் சுருக்கி, மனதும் சுருங்கி மனிதப் பண்புகளை இழந்து சற்றேறக்குறைய இயந்திரங்களாக வாழும் நிலை. 
உறவுகள் அதிகமில்லாத சூழலில் வளரும் குழந்தைகள் ஒருவித தனிமைச் சூழலை விரும்பும் மனப்பான்மையில் இருப்பார்கள். கூட்டமாக சந்தோஷமாக இருக்கும் சூழலை விரும்பமாட்டார்கள். 
எனவே, கூடுமானவரை குழந்தைகள் தங்கள் உடன்பிறப்புகளுடன் வளரும் ஆரோக்கியமான சூழலை உருவாக்க வேண்டும். உறவுகளும் இருக்க வேண்டும், அவர்களுக்குள் மனமகிழ்ச்சியான போக்குவரத்தும் இருக்க வேண்டும். உறவுகள் பராமரிக்கப்படவும் வேண்டும். 
தொழில்நுட்ப வசதியில் உலகம் சுருங்கிவிடலாம், ஆனால் உறவுகள் சுருங்கிவிடக் கூடாது. உடன்பிறப்பு என்பது நமக்காக மட்டுமல்ல, நமது குழந்தைகளுடனான உறவுமுறைகள் தொடரவும் அளிக்கும் நல்வாய்ப்பாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/23/ஒற்றைக்-குழந்தை-முறை-2813028.html
2812325 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உலகின் இசை நகரங்கள்... பாரதிபாலன் DIN Wednesday, November 22, 2017 02:14 AM +0530 ஐக்கிய நாடுகள் கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு நிறுவனம் (United Nation Education, Scientific and Cultural Organization – UNESCO) புதிதாக 44 நாடுகளைச் சேர்ந்த 64 நகரங்களை படைப்பாக்க நகரங்களின் (Creative Citie)  இணைப்பில் சேர்த்துள்ளது. 
இந்தியாவில் சென்னை, ஜெய்ப்பூர் மற்றும் வாரணாசி ஆகிய நகரங்கள் இந்த இணைப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இசை, நாட்டுப்புறக்கலை, திரைப்படக் கலை, இலக்கியம், வடிவமைப்பு, கைவினைக்கலை, ஊடகக்கலைகளில் தனிச்சிறப்பு கொண்ட 72 நாடுகளைச் சேர்ந்த 180 நகரங்கள் இந்த இணைப்பில் தற்போதுள்ளன. இதில் சென்னையும், வாரணாசியும் இசைக் கலையிலும், ஜெய்ப்பூர் கைவினை மற்றும் நாட்டுப்புறக் கலையிலும் சிறந்து விளங்குவதாக 'யுனெஸ்கோ' அறிவித்துள்ளது. 
இதில் இத்தாலி, ஸ்வீடன், மெக்ஸிகோ, நியுஸிலாந்து, போர்ச்சுகல், கஜகஸ்தான் போன்ற நாடுகளைச் சேர்ந்த மிகக் குறைவான எண்ணிகையிலான நகரங்களே 'இசைக் கலையில்' சிறந்து விளங்கும் நகரங்கள் என்ற சிறப்பினைப் பெறுகின்றன. அந்த வகையில் சென்னை நகருக்கு அந்தச் சிறப்பு கிடைத்திருப்பது தனித்துவம் ஆகும்!
உலகளாவிய நிலையில் ஒவ்வொரு நகரங்களும் தங்களுடைய பாரம்பரியத் தன்மைகளையும், பண்பாட்டுச் சிறப்புகளையும், கலை மரபுகளையும், வளங்களையும் அதன் வெளிப்பாட்டினையும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கில், 2004-ஆம் ஆண்டு யுனெஸ்கோ நிறுவனம் இந்தப் படைப்பாக்க நகரங்களின் இணைப்பினை (Creative Cities Network) ஏற்படுத்தியது. 
இதன்மூலம் நமது சென்னை நகரின் இசைப் பாரம்பரிய சிறப்புகளையும், பண்பாட்டுச் செழுமையையும் பன்னாட்டு நிலைக்கு எடுத்துச் செல்வதுடன், பிற நாட்டு இசைக் கலை மரபுகளோடு இணைப்பினை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவும் முடியும்.
சென்னை நகரின் இசை வளமை என்பது, சென்னையோடு இணைந்த, சுற்றியுள்ள ஊர்களில் இருந்தும், மாநிலத் தலைநகர் என்ற நிலையில் அதனோடு சங்கமம் அடைந்த பிற வளங்களோடும் இணைந்த ஒன்றாகவே உள்ளது. 
மயிலாப்பூருக்கு என்று ஒரு தனி வரலாறு உண்டு. அது மதராஸ் நகரத்தின் வரலாற்றைவிட தொன்மை வாய்ந்தது. பன்னிரு ஆழ்வார்களில் மூத்தவரான பேயாழ்வார் அவதரித்த இடம் மயிலாப்பூர். இத்தலத்தைப் பற்றி அப்பர், திருஞானசம்பந்தர் மற்றும் சில சிவனடியார்கள் பல பதிகங்களைப் பாடியுள்ளனர். கபாலீஸ்வரர் கோயில், திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயில் மற்றும் திருவொற்றியூர் வடிவுடையம்மன் கோயில் போன்ற தொன்மையான பாடல் பெற்ற தலங்களின் இசை மரபுகளோடும், இத்தெய்வங்களைப் போற்றிப் பாடல் இயற்றிப் பாட வந்தவர்கள். 
தாராள குணம் கொண்ட சங்கீத ஆதரவாளர்கள் பலர் மதராஸிலும் சுற்றியுள்ள இடங்களிலும் வாழ்ந்து வந்ததாலும், தங்கள் திறமைகளை அவர்கள் முன்காட்ட பல பாடகர்கள் மதராசை நோக்கி வந்ததாலும் மதராஸ் நகரம் இத்தகைய 'இசை வளமை' பெற்றது எனலாம்.
தியாகராஜ சுவாமிகளின் நேரடிச் சீடரான 'வீணை குப்பையர்', 'மதராசின்' இசைத்துறையின் முதன்மையான ஆளுமையாகத் திகழ்ந்துள்ளார். இவருடைய அழைப்பினை ஏற்று தியாகராஜ சுவாமிகள் மதராசுக்கு வந்து திருவொற்றியூரில் தங்கி, அந்த ஊரின் தெய்வமான திரிபுர சுந்தரியைப் பற்றி 'திருவொற்றியூர் பஞ்சரத்தினம்' என்ற பெயரில் ஐந்து கீர்த்திகளைப் பாடியுள்ளார்.
சங்கீதத்தில் வல்லுநராக இருந்த தச்சூர் சிங்காரச்சாரலு (1834-1892) மதராசில் வாழ்ந்தவர். இவருடைய சகோதரர் சின்ன சிங்காரச்சாரலு தெலுங்கில் சங்கீதம் தொடர்பான நூல் வரிசையை வெளியிட்டவர். 'இராமநவமி'யை முன்னிட்டு ஒவ்வோர் ஆண்டும் மதராஸில் கச்சேரி நடத்துவார். அதில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் பங்கேற்பார்கள். 
மதராசுக்கு வந்து பேரும், புகழும் அடைய விரும்பும் ஒவ்வொரு சங்கீத வித்வான்களும் முதலில் சிங்காரச்சாரலு சகோதர்கள் முன் பாடி, அவர்களின் பாராட்டைப் பெற வேண்டும் என்று பெரிதும் விரும்புவார்கள்.
18 வயதான வடிவேலு என்பவரின் வயலின் இசைத் திறமையைக் கண்டு வியந்து, திருவாங்கூர் மகாராஜா தானே மதராசுக்கு நேரடியாக வந்து அவருக்கு 'தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட வயலினைப் பரிசாகத் தந்துள்ளார்.
19-ஆம் நூற்றாண்டில் ஜட்டூர் சுப்பிரமணிய செட்டி என்பவர் இசை ஆர்வம் காரணமாகத் தன்னுடைய வருமானத்தில் ஓர் அறக்கட்டளையை நிறுவி, அதன்மூலம் ஆண்டு தோறும் நாகஸ்வர வித்வான் ஒருவருக்கு பெரும் தொகையை சன்மானமாக வழங்கி வந்துள்ளார்.
அப்பரிசுக்குத் தேர்வு செய்யப்படுபவர் சென்ன கேசவப் பெருமாள் கோயிலில் பத்து நாள்களுக்குத் தொடர் கச்சேரி செய்ய வேண்டும் என்பது வழக்கம். இதேபோன்று 1860இல் இருந்து கொத்தவால் கடைத்தெருவில் உள்ள எஸ்.கே.பி.டி. என்ற அறக்கட்டளை ஆண்டு தோறும் சங்கீதக் கச்சேரிகளை நடத்தி வந்துள்ளது,
மதராஸில் சங்கீதக் கலைஞர்களை ஆதரித்து அவர்களுக்கு உதவி, 'சங்கீதக் காப்பாளர்கள்' என்ற பெரும் புகழைப் பெற்றவர்களாக மணலி முத்துகிருஷ்ண முதலியார், மணலி வெங்கட கிருஷ்ண முதலியார், கோவூர் சுந்தரேச முதலியார், பச்சையப்ப முதலியார் போன்றவர்கள் திகழ்ந்துள்ளனர். பாலசுவாமி தீட்சிதர் என்பவருக்கு ஐரோப்பிய வயலின் இசைக்கலைஞர் ஒருவரைக் கொண்டு வந்து வாசிக்கக் கற்றுக் கொடுத்துள்ளார் மணலி வெங்கட கிருஷ்ண முதலியார்.
இசைக் கலைஞர்களுக்கு இடையே மேதமை போட்டிகளும் இருந்துள்ளன. மதராஸ் நகரில் நடந்த பிரபலமான இரண்டு இசைப் போட்டிகளைச் சுட்டுகின்றனர். ஒன்று தென்பகுதியில் புகழ்பெற்ற மகாவைத்தியநாத அய்யர் அவர்களுக்கும் வேணு என்பவருக்கும் நடந்த போட்டி. 'மதராசுக்கு வந்து தன்னுடன் போட்டியிடுமாறு' வேணு விட்ட சவாலை ஏற்று, மகாவைத்தியநாத அய்யர் வேணுவுடன் ஜார்ஜ் டவுன் திருவண்ணாமலை மடத்தில் போட்டியிட்டுள்ளார். 
அந்தப் போட்டியில் இரண்டு வித்வான்களும் பல இசை நுட்பங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். இதை இசை ஆர்வலர்கள் வியந்து போற்றுகின்றனர். இப்போட்டியின் இறுதியில் மகாவைத்தியநாத அய்யரே வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டது என்றாலும், ஒருவருக்கொருவர் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்பது இசை ஆர்வலர்களின் மதிப்பீடு.
இரண்டாவதாக, 1906-ஆம் ஆண்டு முத்தியால் பேட்டையில் கிருஷ்ணன் என்பவருக்கும் குப்பன் என்பவருக்கும் நடைபெற்ற நாகஸ்வர இசைப்போட்டி. இந்தப் போட்டியில் வென்ற குப்பனுக்கு விலை உயர்ந்த நவரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட நாகஸ்வம் ஒன்றை துபாஷ் முகுந்த நாயுடு பரிசளித்துள்ளார்.
18-ஆம் நூற்றாண்டில் மதராசுக்கு வந்து குடியேறிய குருமூர்த்தி சாஸ்திரி அவர் காலத்தில் வாழ்ந்த பாடகர்களிலே மிக உயர்வாகப் போற்றப்பட்டுள்ளார். அவருடைய சங்கீத ஞானத்தினை அங்கீகரிக்கும் விதத்தில் தஞ்சை மன்னர் அவருக்கு ஒரு பல்லக்கைப் பரிசாக வழங்கியுள்ளார்.
மதராஸ் நகரம் அதிக எண்ணிக்கையில் சபாக்கள், தொழில்முறையிலான பாடகர்கள், சங்கீத அகாடமி விழாக்கள் என்று இசையின் மையமாகவே, தனித்தன்மையுடன் திகழ்ந்து வந்துள்ளது. சங்கீதம் தொடர்பான அனைத்து நூல்களும் அச்சிடப்பட்டு வெளிவந்துள்ளன. தியாகராஜரின் சீடர்களில் ஒருவரின் உதவியுடன் அவரின் மாபெரும் படைப்பான 'ஐரோப்பிய எண் மானத்தில் (Notation) கீழ்திசை சங்கீதம் (Oriental Music in European Notation)  என்ற நூலினை சின்னச்சாமி முதலியார் வெளியிட்டார்.
சென்னையில் டிசம்பர் மாதம் நடைபெறும் இசைவிழா பெரிதும் புகழப்படுகிறது. 100-க்கும் மேற்பட்ட சபாக்கள் 500-க்கும் மேற்பட்ட இசைக் கலைஞர்களைக் கொண்ட மாபெரும் இசை விழாவில் பங்கேற்கவும், கண்டுகளிக்கவும், பிறமாநிலங்களில் இருந்து மட்டுமல்லாது வெளிநாடுகளில் இருந்தும் மக்கள் வருகிறார்கள்.
1927-இல் காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் அகில இந்திய இசை மாநாடு ஒன்று சென்னையில் நடத்தப்பெற்றது. அந்த மாநாட்டின் பரிந்துரையின்படி மியூசிக் அகாதெமி ஒன்று தொடங்கப்பட்டது. சென்னையில் பல்வேறு பகுதிகளில் நடைபெற்று வந்த மார்கழி உற்சவம் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு மிகப்பெரிய இசைவிழாவாக உருக்கொண்டது எனலாம்.
தியாகராஜ சுவாமிகள் நினைவாக அவர் வாழ்ந்த திருவையாற்றில் ஆண்டுதோறும் ஜனவரி மாதத்தில் அவரின் சமாதி அருகில் தியாகராஜ ஆராதனை ஐந்து நாள்கள் சிறப்பாக நடைபெறுவதைப் போல, அதையே மாதிரியாகக் கொண்டு 'சென்னையில் திருவையாறு' என்ற இசை நிகழ்ச்சியும் சென்னையில் ஆண்டுதோறும் நடத்தப்பெறுகிறது.
தமிழகம் சேர, சோழ, பாண்டியர் ஆகிய மூவேந்தர்களின் ஆட்சிக்குப் பின்னர் 15-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரையிலும் பிற மொழியாளர்களின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்து வந்துள்ளது. இதன் காரணமாக இசை அரங்குகளில் வேற்றுமொழிப் பாடல்களே அதிகம் இடம்பெற்றன. கோயில்களில் மட்டும் ஓதுவார்களால் திருமுறை ஓதும் நிலையில் தமிழ் இசைப்பாடல்கள் பெயரளவில் இடம்பெற்றன.
செட்டி நாட்டரசர் ராஜா சர் அண்ணாமலை செட்டியார், சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் நிதியமைச்சர் ஆர்.கே.சண்முகம் செட்டியார், மூதறிஞர் ராஜாஜி, கல்கி, 'ரசிகமணி' டி.கே.சி., அண்ணா போன்றவர்களின் ஆதரவுடன் 1943-இல் சென்னையில் தமிழிசைச் சங்கத்தினை நிறுவினர். அது இன்றளவும் தமிழிசைக்கு வளம் சேர்த்து வருகிறது.
சென்னை திருவான்மியூரில் இசை, நடனம் போன்ற கலைகளைக் கற்பிப்பதற்காக ருக்மணிதேவி அருண்டேல் 100 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் கலாúக்ஷத்ரா என்ற கலைக்கூடத்தை நிறுவினார். 
1993-இல் இது மத்திய அரசின், தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிறுவனமாக்கப்பட்டது. இங்கிலாந்து இராணி எலிசபெத் உள்ளிட்ட பல நாட்டுப் பிரமுகர்கள் இந்தக் கலைக் கூடத்தைக் காண ஆவலுடன் வருகை தந்தனர்; இன்றும் பலர் வருகின்றனர். 
சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்திலும் சென்னை இராணி மேரிக் கல்லூரியிலும் இசையில் இளநிலைப் படிப்பில் இருந்து ஆராய்ச்சிப் படிப்புவரை வழங்கப்படுகிறது. 2013-இல் புகழ்பெற்ற சென்னை இசைக்கல்லூரியை உள்ளடக்கி தமிழ்நாடு இசை மற்றும் நுண்கலைப் பல்கலைக்கழகம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.
இந்தியத் திரைப்படப் பாடல்களின் வளர்ச்சியிலும் சென்னை நகரின் பங்கு அதிகமாகும்.
சென்னையில் உள்ள இசைப் பயிற்றுவிக்கும் மையங்களும் தனிப்பட்ட இசை ஆசிரியர்களும் இணையத்தின் வழியாகப் பல்வேறு நாட்டவர்களுக்கும் இசை பயிற்றுவித்து வருகின்றனர் என்பது ஒரு வளர்ச்சி நிலை என்றாலும் சபாக்களும், இசை கற்பிக்கும் நிறுவனங்களும் வணிக நோக்கின்றி ஆழமும், விரிவும், புத்தாக்கச் செழுமையும் கொண்ட இளம் படைப்பாக்கத் திறமைகளை ஒருங்கிணைந்து இயங்குகின்றபோதுதான் யுனெஸ்கோவின் இந்தப் படைப்பாக்க ஒருங்கிணைப்புத் திட்டம் எதிர்பார்க்கும் பலனைத் தரும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/22/உலகின்-இசை-நகரங்கள்-2812325.html
2811964 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தூய்மையே சேவை  பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Tuesday, November 21, 2017 03:25 AM +0530 இந்தியாவை தூய்மையாக்க, "தூய்மை இந்தியா' திட்டத்தை மகாத்மா காந்தி ஜெயந்தியன்று 2014-இல் மத்திய அரசு துவக்கியது. மகாத்மா காந்திஜியின் 150-ஆவது ஆண்டு விழாவை 2019-இல் கொண்டாடும் போது இந்தியா முழுவதும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பது தான் இதன் குறிக்கோள்.
 சுதந்திரத்தை விட சுகாதாரம் தான் நமது முதல் தேவை என்றார் காந்திஜி. தூய்மையான மனம், உடலை சுத்தமாகப் பேணுவது, சுற்றுப்புறங்களை சுத்தமாக வைத்திருப்பது என சுகாதாரத்தை மூன்று கோணங்களில் காந்திஜி விவரித்துள்ளார்.
 காந்திஜி போற்றிய தூய்மைக்கு ழுழு வடிவம் கொடுக்கும் வகையில் கடந்த 15.9.2017 முதல் காந்திஜி பிறந்த நாளான இன்று வரை மத்திய அரசின் தூய்மை இந்தியா திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக "தூய்மையே சேவை' இயக்கத்தில் மக்கள் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணித்து, அதன் மூலம் சுத்தமான, சுகாதாரமான புதிய பாரதத்தை உருவாக்க, தேசிய அளவில் அரசு அலுவலர்கள், பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள் உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்டனர்.
 இதன் தொடர்ச்சியாக தமிழகத்தில் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் பொது மக்கள் சுற்றுப்புறத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தி, தூய்மை ரத ஊர்வலத்தை அந்தந்த மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர்கள் தொடங்கி வைத்து, சுற்றுப்புறங்களைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்கள்.
 வேலூர் மாவட்டம் அடுத்த ஆண்டு மார்ச் 31-ஆம் தேதிக்குள் திறந்தவெளியில் மலம் கழிக்கும் பழக்கமற்ற மாவட்டமாக மாற்ற நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என அம் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் உறுதியளித்துள்ளார்.
 சுகாதாரம் என்பது ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனின் பொறுப்பு என்பதை உணர்த்தும் வகையில், தூய்மை பாரத இயக்கத்தினை அனைத்து மக்களும் பங்கேற்கும் இயக்கமாக மாற்றுவதே "தூய்மையே சேவை' இயக்கத்தின் முக்கிய நோக்கமாகும்.
 பொது இடங்களை மக்கள் தாங்களாகவே முன் வந்து சுத்தம் செய்வதையும், சுத்தமாக வைத்திருப்பதன் அவசியத்தை உணர்த்தும் வகையிலும் இந்த இயக்கம் நடத்தப்பட்டிருக்கிறது.
 தூய்மையான இந்தியா திட்டத்தின் நோக்கங்களை விரைவில் எட்டுவதே, மகாத்மா காந்திக்கு நாம் செலுத்தும் உண்மையான மரியாதையாக இருக்கும் என குடியரசுத் தலைவர் தெரிவித்துள்ளார்.
 மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சகம் வெளியிட்ட நாட்டிலுள்ள தூய்மையான கல்வி நிறுவனங்களின் பட்டியலில் முதல் 25 இடங்களில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த கல்வி நிறுவனங்கள் 12 இடங்களைப் பெற்றிருப்பது தமிழகத்திற்குக் கிடைத்துள்ள பெருமையாகும்.
 தூய்மை இந்தியா திட்டத்தில் இளைஞர்கள் அதிக ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர்.
 நாமிருக்கும் இடங்களைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பது காந்திஜியின் கனவுத் திட்டமாகும். நாம் பணி புரியும் இடங்கள் திருக்கோயில்கள் போன்றவை, அந்த இடங்களைத் தூய்மையாக, பூஜிக்கத் தகுந்ததாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டியது ஒவ்வொரு இந்தியரின் கடமை என்பதில் காந்திஜி உறுதியாக இருந்தார்.
 2.11.1919 நாளிட்ட "நவஜீவன்' நாளிதழில் "தெருக்களில் எச்சில் உமிழ்வதோ, மூக்கை சிந்துவதோ கூடாது. நாம் உமிழும் எச்சில் அல்லது சளியில் பிறருக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தக் கூடிய கிருமிகள் இருக்கும். அவைகள் பிறருக்கு எலும்புருக்கி போன்ற தொற்று நோய் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும்.
 பொது இடங்களில் எச்சல் உமிழ்வது என்பது குற்றமாகும். பொது இடங்களில் வெற்றிலை, பாக்கு, புகையிலை போன்றவைகளை மென்றுவிட்டு அதன் சாறை உமிழ்பவர்கள் பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற உணர்வே இல்லாமல், பொது நலனில் அக்கறை இல்லாதவர்கள்.
 கிராமங்களில் அல்லது மக்கள் வசிக்கும் இடங்களில் தண்ணீர் தேங்கும் பள்ளங்கள் இருக்கக் கூடாது தண்ணீர் சேராத இடங்களில் கொசுக்கள் உற்பத்திப் பெருகாது' என காந்திஜி குறிப்பிட்டுள்ளார்.
 சுற்றுப்புறங்கள் தூய்மையாக இல்லாவிட்டால், தொற்று நோய்கள் பரவுவது மட்டுமின்றி மன நோய்களும் பரவும் என காந்திஜி அப்போதே வலியுறுத்தியுள்ளர்.
 தனது சுயசரிதை நூலான "சத்திய சோதனை'யில் இந்திய மக்கள் எதிர்காலத்தில் சுத்தமாகமாகவும் சுகாதாரமாகவும் இருப்பார்களா என்ற அச்சத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளார் காந்திஜி. மக்கள் கடைப்பிடிக்கும் பல மூடநம்பிக்கைகளே, அவர்களுக்கு சுகாதாரமற்ற வாழ்க்கை முறையையும், அதனால் நோய் நொடிகளையும் ஏற்படுத்தும் என்றார்.
 ஒருமுறை காந்திஜி பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்து உரையாடினார். அப்போது ஒரு வெளிநாட்டுப் பத்திரிகையாளர் அங்கே வந்தார். அவர் காந்திஜியிடம், "உங்களை ஒரு நாள் மட்டும் இந்நாட்டின் கவர்னர் ஜெனரலாக நியமித்தால் என்ன செய்வீர்கள்?' என்று கேட்டார்.
 அதற்கு காந்திஜி, "கவர்னர் ஜெனரல் மாளிகை அருகே உள்ள துப்புரவு தொழிலாளிகளின் குடியிருப்பைச் சுத்தம் செய்வேன்' என்றார். "உங்களை மேலும் ஒரு நாள் அப்பணியில் நீட்டித்தால்?' என்றார் பத்திரிகையாளர். "மறுநாளும் அதே பணியைத்தான் செய்வேன்' என்றார் காந்திஜி.
 அந்தப் பத்திரிகையாளர் காந்திஜியின் உறுதியைக் கண்டு வியந்தார். சமர்பதி ஆஸ்ரமத்தில் உள்ள கழிவறைகளைப் பயன்படுத்தும் பணியாளர்கள் அவர்களே சுத்தம் செய்தால், அவர்களை ஊக்கப்படுத்தினார்.
 சுகாதாரம் என்பது நாட்டின் பல்வேறு துறைகளுடன் தொடர்புடையது. யூனிசெஃப் ஆய்வின்படி, நமது சுற்றுப்புறத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதன் மூலம், ஒவ்வொரு குடும்பமும் 50 ஆயிரம் ரூபாய் வரை செலவை மிச்சப்படுத்த முடியும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
 நாம் தூய்மையைப் பேணுவதன் மூலம் பெருமளவிலான நோய்களிலிருந்து நம்மைக் காத்துக் கொள்ள முடியும்.
 வீடுகள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள், சுகாதார நிலையங்கள், ரயில் நிலையங்கள், பேருந்து நிலையங்கள், நீர்நிலைகள், சுற்றுலா மையங்கள் மற்றும் இதர பொது இடங்களில் தூய்மையைக் கடைபிடிப்பதன் மூலம் நாம் தூய்மையான பாரதத்தை உருவாக்க முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/21/தூய்மையே-சேவை-2811964.html
2811963 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆய்வுக்கூட்டம் எழுப்பும் சிந்தனைகள் இரா. கதிரவன் DIN Tuesday, November 21, 2017 03:24 AM +0530 தமிழக ஆளுநர் தமது சுற்றுப் பயணத்தின்போது அரசு அதிகாரிகளை அழைத்து ஆய்வு மேற்கொண்டார் என்ற செய்தி, அந்நடவடிக்கை குறித்த இருவித கருத்துகளை ஈர்க்கின்றது.
மாநிலம் மற்றும் உள்ளாட்சிகளுக்கு அதிகாரம் அதிகரிக்கப்பட வேண்டும் எனும் நிலைக்கு மாறாக, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு அல்லது அமைப்பு, புறக்கணிக்கப்படுகிறதோ என்ற ஐயம் ஏற்படுத்தும் எந்த நிகழ்வுகளும் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை.
சாமானிய மனிதனின் பார்வையில், இந்நிகழ்வு, "எந்த முன்னுதாரணமும் அற்றது எனும் எண்ணம் முதல், இது தவறான முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்துவிடக் கூடாது' என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
"நீதி வழங்கப்படுவது மட்டும் அல்ல, வழங்கப்படுவது போன்ற தோற்றமும் அளிக்க வேண்டும்' என்பார்கள். அதுபோல் ஆளுநர், நமது அரசியல்சட்ட வரையறைக்குள் செயல்படுவது மட்டுமல்ல - அத்தகைய தோற்றத்துக்குக் குறைவு வராமல் செயல்படுவதும் அவசியம்.
ஆளுநர் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற விவாதம் அரசியல் சட்ட நிர்ணய சபையில் எழுந்தபோது, சிலர், "ஆளுநர், மக்களது பிரதிநிதிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப் படவேண்டும்' என்று முன்மொழிந்தனர். "ஒரே மாநிலத்தில் ஒரு முதல்வர் மற்றும் ஆளுநர் ஆகியோர் சட்டப்பேரவை அங்கத்தினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது என்பது, இரண்டு அதிகார மையங்களை ஏற்படுத்தி, அவர்களுக்குள் அதிகாரப் போட்டியையும் சச்சரவையும் ஏற்படுத்தும்' என்ற காரணத்தால் அது தவிர்க்கப்பட்டது. ஆளுநர், மைய அரசால் நியமனம் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற முடிவும் எய்தப்பட்டது.
பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் ஆளுநர், அரசரின் பிரதிநிதியாக செயல்பட்டார். பின்னர், இந்தியாவில் படிப்படியாக தன்னாட்சி வழங்கப்பட்டபோது கூட, ஆளுநர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசின் ஆலோசனையின் அடிப்படையில் செயல்படுவதாக சட்டம் இருந்தது. இருப்பினும், அவருக்கு ஏராளமான - சிறப்பு அதிகாரங்கள் (Discretionary  Powers) இருந்தன .
1937-இல் ராஜாஜி, சென்னை ராஜதானியின் பிரதமராகப் பதவி ஏற்க அழைக்கப்பட்டபோது, தமது பதவி ஏற்பினை சில நாள்கள் தாமதப்படுத்தினார். "ஆளுநர், தேந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்கு எதிராகவோ அல்லது முரண்பட்டோ செயல்படக் கூடாது' என்பதனை வலியுறுத்தி, அன்றைய வைஸ்ராயின் சாதகமான உறுதி மொழியைப் பெற்ற பின்னரே பதவி ஏற்றார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம், "ஆளுநர் என்பவர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் அல்ல. அவர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசின் ஆலோசனைகளின் பேரில்தான் செயல்பட வேண்டும். எனவே, அவரது அதிகாரங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறைக்குள் அமைய வேண்டும்' என ராஜாஜி வலியுறுத்தியதுதான்.
இந்தியாவில், மத்திய - மாநில உறவுகள் தொடர்பான விஷயங்களில், அவ்வப்போது எழும் ஒரு நெருடலான விஷயம், ஆளுநர் - அவரது அதிகாரங்கள் குறித்த விஷயம்.
1969-இல் தமது அறிக்கையை சமர்ப்பித்த நிர்வாக சீரமைப்பு ஆணையம் (Administrative Reforms commission), எந்தெந்த விசேஷ அதிகாரங்களை (Discretionary Powers) ஆளுநர்கள் பயன் படுத்தலாம் என்பது குறித்து - (Inter State Council) மாநிலங்கள் கவுன்சில் நிர்ணயிக்கட்டும். அதனை, மத்திய அரசு அரசியல் சட்டமாக்க வேண்டும் என்று சிபாரிசு செய்தது. ஆயினும் இதனை இதுவரை எந்த மத்திய அரசும் முன்னெடுத்துச் செல்லவில்லை.
நெருக்கடி நிலைக்குப் பின்னர், எண்பதுகளின் துவக்கத்தில், தென் இந்தியாவில் காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சிகள் ஆட்சியில் இருந்தபோது, அம் மாநில முதல்வர்கள் கூடி, மாநிலங்களுக்கு அதிக அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற ஒரு கருத்தினை வலியுறுத்தினார்கள். 
அதனையொட்டி அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி, ஜஸ்டிஸ் சர்க்காரியா தலைமையில் ஓர் ஆணையம் அமைத்து, இந்திய அரசியல் சட்டம், மத்திய - மாநில அதிகாரப் பகிர்வுகள் - உறவுகள் ஆகியனவற்றை ஆய்வுக்குட்படுத்தி, எத்தகைய மாற்றங்கள் அவசியம் என்பன குறித்த சிபாரிசுகளை வழங்கச் சொன்னார். 
ஆளுநர் என்ற ஒரு பதவியே அவசியம் இல்லை என்பது முதல், ஆளுநரின் அதிகாரங்கள் பெருமளவு குறைக்கப்பட வேண்டும் என்பன வரையிலும் பல்வேறு கருத்துகள் சர்க்காரியா கமிஷன் முன்னர் வைக்கப்பட்டன. 
ஆயினும் அரசியல் அமைப்பில், ஆளுநருக்குரிய இடம் அப்படியே நிலைக்க வேண்டும் என்றும், அதிக மாறுதல்கள் அவசியம் இல்லை என்றும் கமிஷன் தமது அறிக்கையில் தெரிவித்தது.
மேலும், ஆளுநரின் அதிகாரம் குறித்த சில விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்தி - சுட்டிக்காட்டியது. அவற்றில் முக்கியம் வாய்ந்தவை என ஜஸ்டிஸ் சர்க்காரியா கூறுவன:
1. மந்திரி சபை எடுக்கும் நிர்வாக முடிவுகள், சட்ட மசோதாக்கள் மற்றும் ஆளுநருக்குத் தேவைப்படும் தகவல்களை அளிக்க வேண்டிய கடமை சட்ட ரீதியாக முதல் அமைச்சருக்கு இருக்கிறது. 
2. ஆளுநர், தமது அமைச்சரவையின் ஆலோசனையின் பேரிலேயே செயல்பட வேண்டும். இருப்பினும் அவருக்கென சில சிறப்பு அதிகாரங்கள் உண்டு. ஆனால், அவையும் கூட, 163 - (1), (2) ஆகிய பிரிவுகள் அடிப்படையில் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. 
மக்களாட்சி முறையில் ஆளுநரின் அதிகாரம் என்பது, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசின் அதிகாரங்களை பாதிப்பதாகவோ, குறைப்பதாகவோ, தலையிடுவதாகவோ இருக்கக் கூடாது. ஆளுநரின் சிறப்பு அதிகாரங்கள் என்பது மிகக் குறைவான அளவிலேயே உள்ளன. 
ஆளுநரின் நடவடிக்கைகள், நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலும், மிகுந்த எச்சரிக்கை உணர்வுடனும் எவ்வித அச்சத்துக்கும் இடமளிப்பதாக அமையாது, அந்த சிறப்பு அதிகாரங்கள் பிரயோகிக்கப்படவேண்டும்.
3. ஆளுநர், தமது அரசு தமக்கு ஆலோசனை வழங்க இயலாத சூழலில் அல்லது அரசே இல்லாத சூழலில் தமது சிறப்பு அதிகாரங்களை செயல்படுத்தலாம். சட்டப்பேரவையில் அமைச்சரவை பெரும்பான்மை இழந்துவிட்ட நிலையில் - அதன் ஆலோசனைக்கு எதிராகச் செயல்படலாம். 
அரசு, அரசியல் சட்டத்துக்குட்பட்டு செயல்படாத சூழலில், அதனைக் கலைக்க சிபாரிசு செய்வது போன்ற சமயங்களில், தமது சிறப்பு அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தலாம் என்பனவற்றைத் தவிர்த்து, பொதுவாக, ஆளுநர் தமது அரசின் - அமைச்சரவையின், ஆலோசனையின் பேரிலேயே செயல்பட வேண்டும்.
4. ஆளுநர் தமது அதிகாரத்தினை தனி மனிதர் என்ற முறையில் செயல்படுத்த முடியாது. மாநில அரசுகள், தங்களது நிர்வாக முடிவுகளை ஆளுநரின் பெயரால் செயல்படுத்துகின்றன. ஆளுநரின் பெயரால் இவை செயல்படுத்தப்பட்டாலும், அவற்றின் சாதக பாதகங்களுக்கு மாநில அரசே பொறுப்பு ஏற்க வேண்டும். 
இவை குறித்த வழக்குகளைத் தொடரவும் - அல்லது வழக்கு தொடரப்பட்டால் சந்திக்கவும் வேண்டிய பொறுப்பு மாநில அரசுக்குத்தான் உண்டே தவிர, ஆளுநருக்கு இல்லை (அதாவது, மாநில மக்களுக்காக செயலாற்றும் பொறுப்பும் அதற்கான விளைவுக்கான தார்மீக பொறுப்பும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்கே உண்டு - ஆளுநருக்கு இல்லை). இவை குறித்து பல பிரிவுகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.
இவை தவிர, ஜஸ்டிஸ் சர்க்கரியாவின் மிக முக்கியமான சிபாரிசுகளில் ஒன்று, மத்திய ஆளும் கட்சியைச் சார்ந்த ஒருவர், ஆளுநராக நியமிக்கப்படுவது - அதிலும் குறிப்பாக, வேறு கட்சி ஆட்சி நடத்தும் மாநிலத்தில் நியமனம் செய்யப்படுவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும். இவை, இன்றைய சூழலுக்குப் போதுமான வெளிச்சம் பாய்ச்சுவதாகவே இருக்கின்றன.
பல ஆண்டுகளாக இருந்த அரசுகளினின்றும் கொள்கை ரீதியாக மாறுபட்ட அரசியல் கட்சி, இன்று மைய அரசினை நிறுவியிருக்கிறது. 
மக்களின் ஆதரவு பெற்ற இவ்வரசு, சில அடிப்படை மாற்றங்கள் அவசியம் எனக் கருதுமானால், முறையாக நாடாளுமன்றத்திலும், சட்டப்பேரவைகளிலும், பொதுமக்களிடமும் விவாதித்து, அரசியல் சட்டத்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்த பின்னர், நடைமுறைப்படுத்துவது பொருத்தமாக அமையும். மாறாக, அவர்களது அரசியல் பரிசோதனைகளுக்குத் தமிழ்நாடு சோதைனைக்கூடமாக மாற்றப்படக் கூடாது.
"இப்போதைய சமூக - பொருளாதார முன்னேற்றங்களை மனத்தில் கொண்டும், இந்திய ஒற்றுமையினையும் மக்களின் நலனையும் உறுதி செய்யும் வகையிலும், இந்திய அரசியல் சட்ட அமைப்புக்கு உட்பட்டும், மத்திய - மாநில தற்போதைய உறவுகளைப் பரிசீலித்து, பொருத்தமான - அவசியமான மாற்றங்களை சிபாரிசு செய்ய வேண்டும்' என சர்க்காரியா கமிஷன் அமைக்கப்பட்டபோது அன்றைய பிரதமர் நாடாளுமன்றத்தில் கூறினார்.
இன்றைய சூழல் கூட, இத்தகைய பரிசீலனையின் தேவையை உணர்த்துவதற்காகவே இருக்கிறது.
மேலும், இந்தச் சமயத்தில், நமது அரசியல் சட்டம் - "இந்திய மக்களாகிய நாம்தான் (We the People of India) உண்மையான அதிகாரம் உடையவர்கள் என்று பறைசாற்றுவது நினைவுக்கு வருவதை மறுப்பதற்கில்லை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/21/ஆய்வுக்கூட்டம்-எழுப்பும்-சிந்தனைகள்-2811963.html
2811308 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஏழைகளுக்கும் மருத்துவச் சிகிச்சை!  பி.எஸ்.எம். ராவ் DIN Monday, November 20, 2017 03:45 AM +0530 தேசிய சுகாதாரக் கொள்கை இதற்கு முன் 2002-இல் வெளியிடப்பட்டது. இப்போது நான்கு முக்கியமான வகைகளில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளதாக 2017-இல் வெளியிடப்பட்ட தேசிய சுகாதாரக் கொள்கை கூறுகிறது.
 தாய் - சேய் இறப்பு விகிதம் வெகுவாகக் குறைந்துள்ள போதிலும், தொற்றா நோய்கள் மற்றும் சில வகை நோய்த் தொற்றுகளால் சுமை அதிகரித்துள்ளது. இரண்டாவதாக, வலுவான சுகாதார நலன் காக்கும் தொழில் துறை மலர்ந்துள்ளது.
 மூன்றாவதாக, மருத்துவத்துக்காகப் பெரும் தொகை செலவு செய்வதன் காரணமாக, கடனாளியாவது ஏழ்மை அதிகரிக்க முக்கிய காரணியாக உள்ளதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நான்காவதாக, மற்றொருபுறம் பொருளாதார வளர்ச்சியால் செலவு செய்யும் திறன் அதிகரித்துள்ளது.
 சுகாதாரத் துறைக்கு நிதி அதிகம் ஒதுக்க வரி விதிப்பை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் குழு பரிந்துரைத்துள்ளது. தனிநபர் வருவாய் 1000 அமெரிக்க டாலர்களுக்கும் குறைவாக உள்ள நாடுகளில் 18 சதவீதமும், 1000 முதல் 15 ஆயிரம் டாலர் வருவாய் உள்ள நாடுகளில் 22 சதவீதமும் வரி விதிக்கப்படுகிறது.
 இந்தியாவில் இந்த வரி விகிதம் ஜிடிபியில் 15 சதவீதத்துக்கும் குறைவாகவே உள்ளது என நிபுணர் குழு சுட்டிக்காட்டி உள்ளது. இதை வேறு வார்த்தைகளில் கூற வேண்டுமெனில், சுகாதாரத் துறைக்கு அரசின் பொருளாதாரப் பங்களிப்பு அதிகரிக்க வேண்டும், செல்வந்தர்களுக்குக் கூடுதல் வரி விதிக்க வேண்டும். இந்தியாவில் இது சாத்தியமானதே.
 ஆனால், கள நிலவரம் இதற்கு நேர்மாறாக உள்ளது. அரசின் பங்களிப்பு அதிகரிப்பதற்கு பதிலாக, தனியார் மருத்துவமனைகள் ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன. கடந்த 25 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, தனியார் மருத்துவமனைகள் ஊக்குவிக்கப்பட்டதால், கடன் சுமை அதிகமானாலும் தனியார் மருத்துவமனைகளையே பொதுமக்கள் நாடுகின்றனர்.
 இந்தியாவில் ஊரகப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த 72 சதவீதம் பேரும், நகர்ப்புறங்களைச் சேர்ந்த 79 சதவீதம் பேரும் தனியார் மருத்துவமனைகளிலேயே சிகிச்சை பெறுகின்றனர் என 2014 ஜனவரி முதல் ஜூன் வரை மேற்கொள்ளப்பட்ட தேசிய மாதிரி ஆய்வு முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
 உள்நோயாளிகள் பிரிவிலும் ஊரகப் பகுதிகளில் 58 சதவீதம் பேரும், நகர்ப்புற பகுதிகளில் 68 சதவீதம் பேரும் தனியார் மருத்துவமனைகளிலேயே சிகிச்சை பெற்றுள்ளனர்.
 மத்திய, மாநில அரசுகள் பல்வேறு சுகாதாரத் திட்டங்களை அறிவித்தபோதிலும், 86 சதவீதம் ஊரக மக்களும், 82 சதவீதம் நகர்ப்புற மக்களும் எந்தவிதமான மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்திலும் இல்லை.
 ஊரகப் பகுதிகளில் 68 சதவீதம் பேர் மருத்துவ செலவுகளுக்குக் குடும்ப வருமானம் அல்லது சேமிப்பையே சார்ந்துள்ளனர். 25 சதவீதம் பேர் கடன் வாங்கி மருத்துவ செலவை சமாளிக்கின்றனர். நகர்ப்புற பகுதிகளில் 75 சதவீதம் பேர் வருமானம் அல்லது சேமிப்பையும், 18 சதவீதம் பேர் கடனையும் சார்ந்துள்ளனர்.
 குழந்தைப் பிறப்பில் ஊரகப் பகுதிகளில் 20 சதவீதமும், நகர்ப்புற பகுதிகளில் 11 சதவீதமும் மருத்துவமனைகளில் நிகழ்வதில்லை என்ற தகவல் அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது. ஊரகப் பகுதிகளில் குழந்தைப் பிறப்புக்கு சராசரியாக ரூ.5,544-ம், நகர்ப்புற பகுதிகளில் ரூ.11,685-ம் செலவழிக்கப்படுகிறது. இது ஏழைகளைப் பொருத்தவரை பெரும் சுமையாகும்.
 ஊரகப் பகுதிகளில் 7.7 சதவீதம் முதியோரும், நகர்ப்புற பகுதிகளில் 8.1 சதவீதம் முதியோரும் உள்ளனர். இவர்களில் ஊரகப் பகுதிகளில் 82 சதவீதம் பேரும், நகர்ப்புறங்களில் 80 சதவீதத்தினரும் பொருளாதாரத் தேவைகளுக்குத் தங்கள் வாரிசுகளை சார்ந்துள்ளனர்.
 இயற்கையாகவே, ஏழைகள் தங்கள் சொற்ப வருமானத்தில் பெற்றோர்களின் மருத்துவச் செலவுகளை சமாளிக்க முடியாத நிலையில் உள்ளனர்.
 பெரு மருத்துவமனைகள், மருந்து நிறுவனங்கள், மருத்துவர்களின் கூட்டு காரணமாக, பல லட்சக்கணக்கான நடுத்தர வருவாய்ப் பிரிவு மக்கள் நோயுறும்போது ஏழ்மைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். ஒவ்வோர் ஆண்டும் 3.5 கோடி பேர் நோய்கள் காரணமாக ஏழ்மை நிலைக்கு ஆளாவதாக ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
 ஆனால், 1990-க்குப் பிறகு, அரசுகளின் ஆதரவுக் கொள்கையால் தனியார் மருத்துவமனைகள் வளம் கொழிப்பவையாக ஆகியுள்ளன. ஒரு மருத்துவரில் இருந்து தொடங்கி பன்னாட்டு அமைப்புகள் உள்பட பல பெரிய மருத்துவமனைகள் வரை கணக்கிட்டால், நம் நாட்டில் சுமார் 10.4 லட்சம் மருத்துவமனைகள் உள்ளன.
 இந்தியாவில் மருத்துவத் துறை மிக வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. 2017-இல் அதன் வருவாய் 16,000 கோடி டாலர். 2020-இல் இது 28 ஆயிரம் கோடி டாலராக அதிகரிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
 இந்தியாவில் 2000 முதல் 2017 வரை மருத்துவத் துறையில் 434 கோடி டாலர் அந்நிய நேரடி முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் சிகிச்சை பெற்றுக் கொள்வதற்காக வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 2015-இல் 1.30 லட்சம். இது 2016-இல் 2 லட்சமாக அதிகரித்தது.
 இதுபோன்றதொரு வளர்ச்சி தனியார் துறையினருக்கு லாபம் அளிப்பதாக இருக்கலாம். ஆனால், தனிநபரின் சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தாது. மாறாக, இந்த வளர்ச்சி மருத்துவத் துறையில் முறைகேடுகளை அதிகரிக்கவே செய்யும்.
 மருத்துவத் துறையை பணம் படைத்தவர்களின் கரங்களில் இருந்து விடுவிப்பதுடன், காப்பீட்டு நிறுவனங்களை ஈடுபடுத்தாமல் ஏழைகளுக்கு மருத்துவ சிகிச்சை கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதே இப் பிரச்னைக்குத் தீர்வாக அமையும்.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/20/ஏழைகளுக்கும்-மருத்துவச்-சிகிச்சை-2811308.html
2811307 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சமூக ஊடகங்கள்: வரமா... சாபமா? மனோஜ் சாப்ரா DIN Monday, November 20, 2017 03:44 AM +0530 வயதான தம்பதிக்கு குரங்குப் பாதம் ஒன்று கிடைக்கிறது. அதை வைத்திருப்பவர்கள் நினைத்தது நடக்கும்; அதேசமயம் அந்த நன்மையைப் பெற ஒரு தீமையையும் கூடப் பெற்றாக வேண்டும் என்பது தெரிய வராத சாபம். 
அந்தத் தம்பதிக்கு பணம் தேவைப்படுகிறது. குரங்குப் பாதத்திடம் வேண்டுகிறார்கள். பணம் கிடைக்கிறது. ஆனால், அதற்கு முன் அவர்களது மகன் தொழிற்சாலை விபத்தில் உயிரிழக்கிறான். அதற்கான இழப்பீடாகத்தான் முதிய தம்பதிக்கு பணம் கிடைக்கிறது. 
இந்தக் கதையைப் பள்ளிப்பருவத்தில் படித்தபோது முதுகுத்தண்டு சில்லிட்டது. அண்மைக்காலமாக சமூக ஊடகங்களில் வலம் வரும் நீலத் திமிங்கில விளையாட்டால் இளைஞர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வது பற்றி அறிந்தபோது அதேபோன்ற திகைப்பு ஏற்படுகிறது. 
சமூக ஊடகங்களில் பரப்பப்படும் தீவிரவாதக் கருத்துகளால், ஜிஹாதிகள் என்று தங்களை அறிவித்துக்கொள்பவர்களால் உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்கள் அதிகரித்துள்ளன. 
முகநூல் (பேஸ்புக்), கட்செவி அஞ்சல் (வாட்ஸ் அப்), சுட்டுரை (டிவிட்டர்) போன்ற சமூக ஊடகங்கள் பெரும்பாலும் வெறுப்புப் பிரசாரம், பொய்யான செய்திகள், மோசடியாகத் திருத்தப்பட்ட புகைப்படங்களைப் பரப்புபவையாகவே உள்ளன. அவற்றால் பரவும் வதந்திகளால் வன்முறைகள் பெருகுகின்றன. கேட்டதைக் கொடுக்கும் குரங்குப்பாதம் போலவே, இணையதளமும் சமூக ஊடகங்களும் மாறிவிட்டனவா? இது வரமா, சாபமா?
உலக வலைப்பின்னலின் (www) நன்மைகளை மட்டும் பட்டியலிடும் நேர்மறைச் சிந்தனையாளர்கள், உலகில் புதிய அறிவொளியை அது பாய்ச்சுவதாகக் கூறுகின்றனர். ஆனால், சமூக நலம்விரும்பிகள் சிலர் புதிய கற்காலத்துக்கு நம்மை சமூக ஊடகங்கள் அழைத்துச் செல்கின்றனவோ என்று அஞ்சுகின்றனர். 
உலக வரலாற்றில் கடந்த ஐந்து நூற்றாண்டுகளில் மனிதனின் நுண்ணறிவால் பல புதுமைகள் படைக்கப்பட்டன. அவையே நமது தற்போதைய நவீன வாழ்க்கை முன்னேற்றத்துக்கு அடித்தளமாகின. 
1440-களில் ஜோகன்னஸ் கட்டன்பர்க் கண்டுபிடித்த அச்சு இயந்திரமே இந்த நவீன அறிவியக்கத்தின் முதலடி. அதன்மூலம் ஆயிரக்கணக்கில் அச்சிடப்பட்ட நூல்களால், குறிப்பிட்ட சிலரிடம் மட்டுமே இருந்த கல்வியறிவு பரவலாகியது. 
அதன் தொடர்ச்சியாக, சுதந்திரமான சிந்தனைப்போக்கு, நம்பிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டு எதையும் பரிசீலித்து அதன் காரண காரியங்களை விவாதத்துக்கு உள்படுத்தும் திறன் ஆகியவை மனித வரலாற்றில் மைல்கற்களாக அமைந்தன. எதையும் அறிவியல்ரீதியாக நிருபித்தால் மட்டுமே அதை உண்மையாக ஏற்கும் நிலையும் உருவானது. 
நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது, புதிய கற்காலம் குறித்த கவலைகள் தேவையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இதற்கான பதில், உலக வலைப்பின்னலின் தன்மையிலும் செயல்முறையிலும்தான் இருக்கிறது.
அண்மைக்காலம் வரை, ஆதாரப்பூர்வமான செய்திப்பரவல் என்பது ஒரே திசையில் தான் இருந்தது. பத்திரிகைகள், இதழ்கள், வானொலி, தொலைக்காட்சி போன்ற ஊடகங்களே செய்திகளையும், அறிவுப்பூர்வமான சிந்தனைகளையும் மக்களிடம் சேர்த்து வந்தன. 
அவை வெளியிடப்படுவதற்கு முன் கடுமையான தணிக்கைகளையும், தகவல்கள் உண்மையா என்பதற்கான சோதனைகளையும் தாண்டி வர வேண்டியிருந்தது. தற்போது அதற்குப் போட்டியாக உருவெடுத்துள்ள சமூக ஊடகங்கள் புதிய திசை மாற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளன. ஆனால், இது ஒரு பேரழிவுத் தொழில்நுட்பமாகிவிட்டது.
தற்காலத்தில் இணைய இணைப்புள்ள எந்த ஒருவரும், செய்திகளைப் படிக்கும் வாசகரோ, தொலைக்காட்சி பார்வையாளரோ மட்டுமல்ல. மாறாக அவரே தகவல்களையும் செய்திகளையும் உருவாக்குபவராக மாறி விடுகிறார். மேற்கத்திய எண்மப் (டிஜிட்டல்) புரட்சியில் செய்திகளின் ஆதாரத்தைப் பரிசோதிக்க எந்த வழியும் இல்லை. 
தற்போது எண்ணிக்கையே நாணயமாக மாறி வருகிறது. இத்தகைய நிலையில் உண்மைகளையும் கட்டுக்கதைகளையும் பொய்களையும் வேறுபடுத்திக் கண்டறிவது எப்படி?
எந்தக் காரணமுமின்றி, தொடர்ந்து பரப்பப்படும் உணர்ச்சிகரமான முழக்கங்களால் மக்கள் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டிருப்பதை வரலாறு நமக்கு ஏற்கெனவே சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறது. அப்போது அறிவுப்பூர்வமான சிந்தனையைவிட நம்பிக்கை முதன்மை பெற்றது. அதுவே மத்திய இருண்ட கால வரலாற்றுக்குக் காரணமானது.
இந்த திசைமாற்றத்தின் விளைவாக, அச்சிடப்படும் பத்திரிகைகள்கூட டிஜிட்டல் மயமாகி வருவதைக் காண முடிகிறது. பாரம்பரியமாக செய்திகளை அளித்து வரும் பத்திரிகைகளின் வீழ்ச்சியே சமூக ஊடகங்களின் வளர்ச்சியாக மாறி வருகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் தம்மை நிலைநிறுத்த முயலும் தொலைக்காட்சிகள், சமூக ஊடகங்களையே துணைக்கு அழைக்கின்றன. 
கூகிள் (இது யூ டியூப் தளத்தையும் நடத்துகிறது), பேஸ்புக் (இது வாட்ஸ் அப்பையும் நிர்வகிக்கிறது) ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவம் பெருகி வருகிறது. இவை இரண்டும் குறுகிய காலத்தில் உலகின் மாபெரும் வெளியீட்டாளர்களாக மாறிவிட்டன. மேற்கத்திய உலகில் விளம்பர வருவாயில் 90 சதவீதத்தை இவ்விரு நிறுவனங்களும் கபளீகரம் செய்துவிட்டன. 
ஊடகச் சக்கரவர்த்தியாகத வலம் வந்த ஸ்டார் டி.வி.யின் ராபர்ட் முர்டோக்கின் நிலையே இவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில் பரிதாபம்தான். 
இத்தனைக்கும், கூகிளோ, பேஸ்புக்கோ தங்களுக்கென்று எந்த ஒரு பத்திரிகையாளரையும் பணியில் அமர்த்திக்கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவை விளம்பரங்களையும் செய்திகளையும் வாடிக்கையாளர்கள் மூலமாகவே நிரப்புகின்றன. தகவல் திரட்டலை வாடிக்கையாளர்களிடமே அவை ஒப்படைத்துவிடுகின்றன. படிமுறைத்தீர்வே (அல்கோரிதம்) இன்றைய செய்தி உலகை ஆள்கிறது. அதேசமயம் மனிதனின் நுண்ணறிவு சுருங்கி வருகிறது.
அண்மையில் அமெரிக்காவின் லாஸ் வேகாஸில் நடைபெற்ற பயங்கரமான துப்பாக்கிச் சூட்டின்போது, கூகிளிலும், பேஸ்புக்கிலும் செய்திகள் தேடப்பட்டபோது போலிச் செய்திகளும், குற்றவாளி குறித்த தவறான தகவல்களுமே பெருமளவில் பகிரப்பட்டன. இத்தகைய தவறான தகவல்களால் எதிர்காலத்தில் நிகழவுள்ள பயங்கரங்களை கற்பனை செய்யவே முடியவில்லை. 
போலி ஆவேச முழக்கங்களால்தான் முந்தைய காலத்தில் ஆள் எரிப்பு நிகழ்வுகளும், சூனியக்காரி வேட்டைகளும் நிகழ்ந்தன என்பதை மறந்துவிட முடியாது. தற்போதைய சைபர் வன்முறையாளர்களும் முந்தைய சதிகாரர்களை விட லேசுப்பட்டவர்கள் அல்ல. இதில் பால்பேதம், அரசியல் பேதம் எதுவும் விலக்கில்லை. 
மெய்நிகர் "பத்வா'க்கள் மூலம் இணையத்தில் பவனி வரும் பலரும் அச்சுறுத்தப்படுகிறார்கள். இணையத்தில் தவறாக நீங்கள் சித்திரிக்கப்பட்டுவிட்டால் அந்த வலையிலிருந்து நீங்கள் தப்பவே முடியாது. அது ஒருவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும், நம்பகத்தன்மையையும் நம்ப முடியாத வகையில் பாதித்துவிடும். இணைய உலகின் தொடர்ச்சியாக வெளியுலகிலும் பாதிப்புகள் தொடரும்.
இதில் சிக்கல் என்னவென்றால், உண்மைகள் தனிப்பட்ட சிலரின் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப திரிக்கப்படுவதுதான். தற்போதைய சமூக ஊடகங்களின் பொதுவான குணாம்சமாக, பொய்யான செய்திகள், விருப்பத்துக்கேற்ப சரித்திரத்தை வளைப்பது, போலி அறிவியல் கோட்பாடுகள், உணர்ச்சியைத் தூண்டும் மூர்க்கத்தனமான பதிவுகள் ஆகியவை உள்ளன. சமூக உறுப்பினர் என்ற வகையில், மக்களின் இத்தகைய கருத்துகளை நாம் மாற்றியமைத்தாக வேண்டும். 
நாம் எதைப் படிப்பது, எதைப் பேசுவது, எதைக் காண்பது என்பதற்கான கட்டுப்பாடுகளை சமூக ஊடகம் தகர்த்திருக்கிறது; நம்மைப் போலவே சிந்திப்போருடன் இணைந்து கவனிக்கவும் வாய்ப்பு தந்திருக்கிறது. நம்முடன் முரண்படும் கருத்துகளை நிராகரிக்கவும் அது உதவுகிறது. அதுவே நம்மை மாற்றுக் கருத்துகளை கடுமையாக வெறுக்கும் வகையில், சகிப்புத்தன்மை அற்றவர்களாகவும் நம்மை மாற்றியுள்ளது. 
இந்த நிலைக்கு சமூக ஊடகங்கள் மட்டும்தான் காரணமா என்பதை ஆராய வேண்டிய தருணம் இது. இதற்கு சமூக ஊடகங்களை மட்டும் குறை கூற முடியாது என்பது நிதர்சனம். எந்த ஒரு தொழில்நுட்பமும் நடுநிலையானதே. 
இணையதளத்தை நல்லது என்றோ, கெட்டது என்றோ வகைப்படுத்த முடியாது. அது ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊடகம், அவ்வளவே. அந்த சக்தியை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் அதற்கான விளைவுகளும் கிடைக்கின்றன. 
இணையதளமும் சமூக ஊடகங்களும் மக்கûளை ஒருங்கிணைப்பதில் ஆக்கபூர்வமாக மாபெரும் பங்காற்றுவது போலவே , தீமைகளையும் விதைக்கின்றன. பயன்படுத்துபவரை விட்டுவிட்டு கருவியைக் குற்றம் சொல்வதில் பொருளில்லை. 
உண்மையில் இன்று சமூக ஊடகங்களில் நாம் காணும் காட்சிகள் யாவும், நாம் யார் என்பதைத் தான் பிரதிபலிக்கின்றன. கவிஞர் மிர்ஸா காலிப்பின் கவிதை வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன.
"ஒவ்வொரு முறை கண்ணாடியைத் துடைத்தாலும், அதில் முகத்தைக் காணும்போது அழுக்காகவே தெரிகிறது. முகத்தை சுத்தமாக்காமல் கண்ணாடியைத் துடைத்து என்ன பயன்? ஆயினும் வாழ்க்கை முழுவதும் கண்ணாடியைத் துடைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். காட்சி மாறவேயில்லை' என்பதுதான் அந்தக் கவிதை. 

கட்டுரையாளர்:
மாநில காவல்துறை கூடுதல் தலைவர்,
ஒடிஸா.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/20/சமூக-ஊடகங்கள்-வரமா-சாபமா-2811307.html
2809942 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பழியைத் துடைப்பீர் - அறத்தைக் காப்பீர்! பழ. நெடுமாறன் DIN Saturday, November 18, 2017 01:29 AM +0530 இந்திய நீதித்துறை வரலாற்றிலும் மத்திய குற்றப் புலனாய்வு அமைப்பிலும் இதுவரை நிகழாத இரு நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்று அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்கு ஆளாக்கியுள்ளன.
இராஜீவ் கொலை வழக்கை விசாரித்த உச்சநீதிமன்றத்தின் மூவர் கொண்ட அமர்வுக்குத் தலைமை தாங்கிய நீதியரசர் கே.டி. தாமஸ், 18.10.17 அன்று காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்திக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அதிர்ச்சிகரமான உண்மைகளை வெளியிட்டுள்ளார். அக்கடிதம் 17.11.17 அன்று வெளியாகியுள்ளது. 
'1991-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 26 ஆண்டு காலமாக சிறையிலிருந்து வரும் ஏழு பேரின் பிரச்னையைப் பெருந்தன்மையுடன் அணுகி அவர்களின் எஞ்சிய கால தண்டனையை ரத்து செய்து அவர்களை விடுவிக்க முன்வருமாறு வேண்டிக்கொண்டுள்ளார். 
மேலும், அவர் தனது கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளதாவது: '2016-ஆம் ஆண்டு இந்த ஏழு பேருக்கும் தண்டனையை ரத்து செய்து விடுவிக்க வேண்டும் என தமிழக அரசு செய்துள்ள முடிவிற்கு எதிராக உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசு தடை பெற்றுள்ளது. இந்த வழக்கு இப்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் முன் உள்ளது. இந்தியக் குடியரசுத் தலைவருக்கு நீங்களும், ராகுல், பிரியங்கா ஆகியோரும் வேண்டுகோள் கடிதம் எழுதுவதின் மூலம் மத்திய அரசு இதற்கு இணங்கக்கூடும்.
மனிதநேய அடிப்படையில் நீங்கள் மட்டுமே இதைச் செய்ய முடியும். இவர்களுக்கு எதிராக தண்டனை வழங்கிய நீதிபதி என்கிற முறையில் இப்போது இவர்களுக்குக் கருணை காட்டுமாறு உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்' என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். 
1964-ஆம் ஆண்டில் காந்தியடிகள் கொலை வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்ட நதுராம் கோட்சேவின் தம்பி கோபால் கோட்சே 14 ஆண்டு காலம் சிறைவாசத்திற்கு பின் 1964-ஆம் ஆண்டில் மத்திய அரசினால் விடுதலை செய்யப்பட்டார் என்பதையும் இக்கடிதத்தில் அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
இந்த வழக்கை விசாரணை செய்த மூன்று நீதிபதிகளில் இருவருடன் தான் கருத்து மாறுபாடு கொண்டதையும் அவர் வெளியிட்டுள்ளார். நளினிக்கு ஆயுள் தண்டனை அளிக்கலாம் என்று தான் கூறியதை மற்றவர்கள் ஏற்கவில்லை. எனவே மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. 
புகழ்பெற்ற ஒருவரின் கொலை வழக்கு என்பதால் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு மிகக்கடுமையான தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும் என்பது விசாரணை நடத்திய நீதி ஆயத்தின் கருத்தாக இருந்திருக்கலாம். புகழ்பெற்ற ஒருவரின் கொலை வழக்காக இது இல்லாமல் இருந்திருந்தால் எத்தகையத் தீர்ப்பு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதை என்னால் கூற முடியவில்லை. 
பேரறிவாளன் அளித்த வாக்கு மூலத்தின் அடிப்படையில் அவருக்குத் தண்டனை அளிப்பது குறித்து நீதிபதிகளுக்குள் கடும் கருத்து வேறுபாடு இருந்தது. மரபு வழியிலான சாட்சியச் சட்டத்தின்படி ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் ஒன்றை உறுதி செய்யும் வகையில் மற்றொரு சாட்சியம் இருக்க வேண்டும். 
ஆனால், மற்ற இரு நீதிபதிகளும் இந்த வாதத்தை ஏற்கவில்லை. ஆனாலும், அவர்களை எனது வீட்டிற்கு அழைத்து பல முறை விவாதித்து எனது கருத்தை அவர்களை ஏற்கச் செய்வதற்கு முயன்றேன். தடாச் சட்டத்தின் கீழ் இந்த வாக்குமூலம் பெறப்பட்டிருப்பதால், அது முக்கியமான சாட்சியமாகும் என்று அவர்கள் கூறினர். பின்னர் பல மூத்த நீதிபதிகள் இந்த தீர்ப்பு தவறானது என என்னிடம் கூறினர்.
பிறகு இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் இதழுக்கு அவர் அளித்தப் பேட்டியில், 'சி.பி.ஐ.யின் விசாரணையில் மிகப் பெரிய தவறுகள் உள்ளன. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களிடமிருந்து 40 இலட்சம் ரூபாய் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாக சி.பி.ஐ. கூறியது. இந்தப் பணம் யார் கொடுத்தது என்பதைப் பற்றி சி.பி.ஐ. கண்டுபிடிக்கத் தவறியுள்ளது. குற்றவியல் நீதிமுறையில் மன்னிக்க முடியாத பெரும் குறைபாடு உள்ளது என்பதை இதன் மூலம் நான் நம்புகிறேன்.
அந்த நாளில் இது பெருந் தொகையாகும். அப்படியானால், இவர்களுக்கு பின்னணியில் நிதி வசதி நிறைந்த வலிமையான சக்திகள் உள்ளன. அப்படியானால், இந்த பணம் வந்தவிதம் எப்படி? யார் கொடுத்தது? என அரசு வழக்குரைஞர் அல்டாப் அகமதுவிடம் கேட்டேன். 
புலன் விசாரணைத் தலைமை அதிகாரி கார்த்திகேயனிடம் கலந்து பேசிவிட்டுக் கூறுவதாகச் சொன்னார். ஆனல் மறுநாள் அந்த உண்மையைக் கண்டறிய முடியவில்லை என பதிலளித்தார். இதைக் கண்டு நான் பெரும் ஏமாற்றம் அடைந்தேன். என்னுடைய கவலையை மற்ற இரு நீதிபதிகளிடம் தெரிவித்தேன். இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கும் போது சி.பி.ஐ.யின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டலாம் என அவர்கள் கூறினார்கள். 
ஆனாலும் சி.பி.ஐ. குறித்து இறுதித் தீர்ப்பில் குறை கூறுதலோ, பாராட்டுதலோ செய்வது முறையாக இருக்காது என கூறினேன். அவர்களும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால், மூவரில் ஒருவரான நீதிபதி டி.பி. பாத்வா தனது தீர்ப்பில் விசாரணை அதிகாரி கார்த்திகேயனுக்கு முழுமையான பாராட்டைத் தெரிவித்திருந்தார். இது பத்திரிகைகளில் முக்கியச் செய்தியாக வெளியாயிற்று. இதன் மூலம் புலன் விசாரணைக் குறித்து உச்சநீதிமன்றம் திருப்தியடைந்திருக்கிறது என்ற கருத்தோட்டம் பரவுவதற்கு வழி ஏற்பட்டுவிட்டது.
ஆனால், மூத்த நீதிபதியாக நான் இருந்த காரணத்தினால் என்னுடையத் தீர்ப்பை வாசித்தப் பிறகே அவர் தனது தீர்ப்பை வாசித்தார். அவர் தனது தீர்ப்பில் இத்தகைய மாற்றத்தைச் செய்திருப்பார் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தால் எனது தீர்ப்பிலும் மாற்றம் செய்திருப்பேன் என்று கூறியுள்ளார்.
முன்னாள் நீதியரசர் கே.டி. தாமஸ் தெரிவித்த அதிர்ச்சிகரமான செய்திகளைத் தொடர்ந்து, சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவில் முக்கிய அதிகாரியாக இருந்த தியாகராசன் தான் செய்த முக்கியமான தவற்றினை ஒப்புக்கொண்டு உச்சநீதிமன்றத்தில் மனுதாக்கல் செய்துள்ளார்.
பேரறிவாளனை விசாரணை செய்தவர் தியாகராசன். அப்போது 17 வயது சிறுவனாக இருந்த பேரறிவாளன் வாங்கிக்கொடுத்த பேட்டரிதான் கொலையாளி தனுவின் குண்டில் பொருத்தப்பட்டிருந்தது என்பதுதான் அவர் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டு. ஆனால், சிவராசன் பேட்டரி வாங்கிவரச் சொன்னது ஏன் என்பதும், எதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் என்பதும் தனக்குத் தெரியாது என அவர் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்தபோது கூறியதைப் பதிவு செய்யாமல் விட்டுவிட்டேன். அதை பதிவு செய்திருந்தால் அவர் குற்றச்சாட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருப்பார் என்று கூறியுள்ளார்.
பேரறிவாளன் வாங்கிக் கொடுத்த பேட்டரிதான் கொலையாளியின் குண்டில் பொருத்தப்பட்டிருந்தன என்பது ஊகமே தவிர, அது நிரூபிக்கப்படவில்லை. 26 ஆண்டுகள் கழித்தாவது தியாகராசன் இந்த உண்மையை உச்சநீதிமன்றத்தில் கூற முன்வந்துள்ளது, வழக்கில் அளிக்கப்பட்டுள்ள தீர்ப்பின் அடித்தளத்தையே அசைத்துள்ளது. 
மிக முக்கியமானதொரு கொலை வழக்கில் புலன் விசாரணை சரிவர நடைபெறவில்லை என்பதும் உண்மையான குற்றவாளிகளை மறைப்பதற்கு உதவியிருப்பதும் அம்பலமாகியுள்ளது. உச்சநீதிமன்றத்தில் மூத்த நீதிபதியாகவும் இந்த வழக்கை விசாரித்த நீதிபதிகள் ஆயத்தின் தலைவராக இருந்தவரும், சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுவின் முக்கிய அதிகாரியாக இருந்தவரும் வெளியிட்டுள்ள உண்மைகள் நாட்டு மக்களுக்கு அதிர்ச்சியை அளித்துள்ளன.
ஏற்கெனவே ராஜீவ் காந்தி படுகொலையின் பின்னணி குறித்து ஆராய்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட ஜெயின் ஆணையம் முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பியது. சந்திராசாமிக்கு உள்ள சர்வதேசத் தொடர்புகளின் பின்னணியில் ராஜீவ் கொலையில் அவருக்கு உள்ள பங்கு குறித்து முழுமையான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும். 
மேலும், ராஜீவ் படுகொலையில் வெளிநாட்டு சக்திகளின் பங்கு இருந்திருப்பது உறுதிப்படுவதாகவும் அது குறித்தும் விசாரிக்க வேண்டும். இந்த அம்சங்களை ஆராய்வதற்கு சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு அடியோடு தவறிவிட்டது. எனவே, இது குறித்து முழுமையான மறு விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என கூறியது. அதற்கிணங்க பல்நோக்கு விசாரணை குழு ஒன்றினை மத்திய அரசு அமைத்தது. ஆனால், அந்தக் குழு 17 ஆண்டு காலம் கடந்தும் தனது புலனாய்வை முடிவு செய்து இறுதி அறிக்கையை இன்னமும் அளிக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். 
மூன்று மாதத்திற்கு ஒருமுறை முத்திரையிடப்பட்ட உறை ஒன்றை தடா நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்பி வருகிறது. அதில் என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பதோ அல்லது வெறும் உறையா என்பதோ யாருக்கும் தெரியாத மர்மமாகும். இது குறித்து பேரறிவாளன் தொடர்ந்த வழக்கு தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் விசாரணையில் உள்ளது.
முன்னாள் நீதியரசர் கே.டி. தாமஸ், முன்னாள் புலன் விசாரணை அதிகாரி தியாகராசன் ஆகியோர் வெளியிட்டுள்ள உண்மைகள் ஜெயின் ஆணையத்தின் ஐயத்தை உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. இவற்றைப் போக்க வேண்டிய சிறப்பு விசாரணைக் குழு 17 ஆண்டு காலமாக காலங்கடத்துவதைப் பார்க்கும் பொழுது உண்மையான குற்றவாளிகளை மறைப்பதற்காகவே இவ்வாறு செய்கிறதோ என்ற ஐயம் எழுவது இயற்கை.
உச்சநீதிமன்றம், சி.பி.ஐ. ஆகியவற்றின் மீது படிந்துள்ள பழிகளைப் போக்க வேண்டிய கடமை மத்திய அரசிற்கு உண்டு. அதன்படி எத்தகைய குற்றமும் செய்யாது சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பவர்களை விடுதலை செய்ய முடியாமலும், உண்மைக் குற்றவாளிகளைக் கண்டறிந்து உரிய தண்டனை அளிக்க முடியாத நிலையிலும் மத்திய அரசு உள்ளது. 
உச்சநீதிமன்றத்தில் பேரறிவாளன் தொடுத்த வழக்கு நடைபெற்று வருகிறது. அறத்தை நிலைநாட்டும் வகையில், மத்திய அரசு '26 ஆண்டு காலமாக சிறையில் வாடும் எழுவரை உடனடியாக விடுதலை செய்வதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கும் வகையில் உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு மனுவினைத் தாக்கல் செய்ய முன்வருமாறு வேண்டிக்கொள்கிறேன்'. 
இதன் மூலம் 'பழியைத் துடைத்து அறத்தைக் காப்பது அரசின் கடமையாகும்' என வள்ளுவர் கூறியதை நிலை நாட்ட முன்வருவது மத்திய அரசின் கடமையாகும்.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/11/2/w600X390/nedumaran.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/18/பழியைத்-துடைப்பீர்---அறத்தைக்-காப்பீர்-2809942.html
2809939 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முற்றுப்புள்ளி வைப்போம் ஐவி. நாகராஜன் DIN Saturday, November 18, 2017 01:27 AM +0530 தமிழகத்தில் கடந்த பொதுத்தேர்தலின்போது அ.தி.மு.க. உட்பட பல கட்சிகளின் தேர்தல் அறிக்கையில் கல்விக்கடன் ரத்து இடம் பெற்றிருந்தது. கல்விக்கடனை திரும்பச் செலுத்தும் எண்ணமே இல்லாத நிலை உருவாகிவிட்ட நிலையில், வங்கிகள் எவ்வாறு கல்விக் கடன் வழங்கும் என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. எனவேதான் வங்கிகள் கல்விக்கடன் வழங்க இழுத்தடிக்கின்றன. 
மாணவர்கள் படிக்கும் கல்லூரிகளின் தரம், ஆவர்கள் தேர்வு செய்துள்ள படிப்பைப் பொறுத்து கடன் கொடுப்பதா, வேண்டாமா என்று தீர்மானியுங்கள் என்று வங்கித் தலைமைகள் அந்தந்த வங்கிக் கிளை மேலாளர்களுக்கு அனுமதி கொடுத்துள்ளன. சொத்து, பிணை வைப்பு இருந்தால் கடன் கொடுங்கள் என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளன.
தமிழகத்துக்கு அடுத்த நிலையில் கேரளம் உள்ளது. அங்கே நான்கு லட்சம் மாணவர்கள் ரூ.10 ஆயிரத்து 487 கோடி கல்விக்கடன் பெற்றுள்ளனர். அதனால் வாராக்கடன் அளவு 40%-க்கு உயர்ந்தபோது, இந்தக் கடனை வசூலிக்கும் உரிமை தனியாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் மிரட்டத் தொடங்கினார்கள். இந்தப் பிரச்னை பெரிதான பிறகு, குடும்ப வருவாய் 7.6 லட்சத்துக்குக் குறைவாக உள்ள மாணவர்களுக்கு உதவிட ரூ.900 கோடியை ஒதுக்கியது கேரள அரசு.
அவர்கள் இந்த நிதியைக் கொண்டு எவ்வாறு மாணவர்களின் கல்விக்கடனை அடைப்பது என்று ஒரு நெறிமுறை வகுத்துள்ளார்கள். ரூ.4 லட்சத்துக்கு குறைவான கல்விக் கடன் வராக்கடனாக இருந்தால், அதன் வட்டியை ரத்து செய்ய வங்கி முன் வந்தால் 60%-ஐ அரசும் 40% தொகையை கடன் பெற்றவரும் செலுத்தி கணக்கை முடிக்க வேண்டும். 
ரூ.4 லட்சத்துக்கும் அதிகமாக இருந்து, அதற்கான தொகையை அந்தக் கடன்தாரர் செலுத்தி வந்திருக்கும் பட்சத்தில், முதல் ஆண்டுக்கான தொகையில் 90%, மூன்றாம் ஆண்டுக்கான தொகையில் 50%, நான்காவது ஆண்டுக்கான தொகையில் 25% அரசு வழங்கும்.
கல்விக் கடன் ரத்து என்பதைக் காட்டிலும், ஏழை மாணவர்களுக்கு அரசு இத்தகைய உதவியைத் தருவது நல்லதே. கல்விக் கடன் பெற்ற மாணவர்கள் வேலையில் சேர்ந்துள்ளார்களா? இவர்கள் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார்கள் என்ற விவரங்களையும் அறிந்து, அதற்கேற்ப அரசும் உதவி செய்தால், மேலும் சிறப்பாக அமையும்.
மத்திய நிதியமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரத்தின்படி, இந்தியா முழுவதிலும் வழங்கப்பட்டுள்ள கல்விக்கடன் ரூ.70,475 கோடி என்றால், இதில் அரசு வங்கிகள் வழங்கிய கடன் ரூ.61 ஆயிரம் கோடி. 
அதாவது, தனியார் வங்கிகள் கல்விக்கடன் அளிப்பது மிகமிகக் குறைவு. அப்படியே அளித்தாலும், பிணை இல்லாமல் வழங்குவதில்லை. கல்லூரியின் தரம், படிப்பு, வேலைவாய்ப்பு போன்றவற்றைக் கருத்தில் கொண்டுதான் அளிக்கிறார்கள்.
'பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே' என்கிறார் அதிவீரராம பாண்டியன் (நறுந்தொகை). ஆனால், எல்லாரும் ஏழைகள் போல நடித்து, வங்கிக்கடன் வாங்கி ஏமாற்ற நினைக்கும்போது, உண்மையான ஏழை கல்விக்கடன் பெறுவது இயலாத ஒன்றாகிறது. 
இன்னொருபுறம் விவசாயிகள் வங்கிகளில் வாங்கிய கடன்தொகையை வசூலிப்பதில் வங்கிகள் பெரும் கெடுபிடிகளைச் செய்கிறன்றன. இதனால் உயிரிழப்புகள் தொடர்கிறது.
குறிப்பாக, திருவண்ணாமலை மாவட்டம், போந்தை கிராமத்தை சேர்ந்த ஞானசேகரன் என்ற விவசாயி, கடந்த ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சாத்தனூர் கிராமத்தில் உள்ள பாரத ஸ்டேட் வங்கியில் டிராக்டர் வாங்குவதற்காக ரூ.6 லட்சம் கடன் பெற்றுள்ளார். அதில், ரூ.3.50 லட்சம் வரை திரும்பிச் செலுத்தியுள்ளார். 
கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக வறட்சி, விவசாய பாதிப்பால் கடன் தொகையை முழுமையாக செலுத்தமுடியவில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்நிலையில் வங்கியின் சார்பில் கடன் வசூலிக்கும் பணியில் ஈடுபடும் தனியார் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஞானசேகரனை கடனை கட்டச்சொல்லி மிரட்டியுள்ளனர். 
கடன் தொகையைச் செலுத்தவில்லை என்றால், டிராக்டரை ஜப்தி செய்துவிடுவோம் என்று கெடுபிடி செய்துள்ளனர். ஞானசேகரன், வங்கி மேலாளரிடம் கால அவகாசம் கேட்டுள்ளதாகக் கூறியும், இதனை ஏற்கமறுத்த தனியார் நிறுவன ஊழியர்கள் தகராறு செய்ததில் தள்ளுமுள்ளு ஏற்பட்டுள்ளது. 
ஞானசேகரனைக் கடுமையாகத் தாக்கியதால் அவர் சுருண்டு விழுந்துள்ளார். அப்பகுதி மக்கள் அவரை மீட்டு தானிப்பாடி அரசு மருத்துவமனைக்கும், பிறகு மேல் சிகிச்சைக்காக திருவண்ணாமலை அரசு மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனைக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளார். 
கடும் தாக்குதலுக்குள்ளான ஞானசேகரன் சிகிச்சை பலனின்றி அன்று இரவே உயிர் இழந்துள்ளார். இதுபோன்ற கசப்பான சம்பவங்கள் கடந்த காலங்களிலும் நடைபெற்றுள்ளன. வங்கி அதிகாரிகள் மற்றும் தனியார் நிறுவன ஊழியர்களின் கெடுபிடியால் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் தொடர்கதையாய் மாறிவருகிறது. 
விவசாயிகளின் வங்கிக் கடனாக இருந்தாலும், ஏழை மாணவர்களின் கல்விக் கடனாக இருந்தாலும் கேரளாவைப் போன்று புதிய நடைமுறையை வகுத்து, உரிய கடன்களை வழங்குவதற்கும், உரிய முறையில் திரும்பி கட்டவைப்பதற்கும் அரசு முறைபடுத்திட வேண்டும். அப்போதுதான் இதுபோன்ற கசப்பான சம்பவங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கமுடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/18/முற்றுப்புள்ளி-வைப்போம்-2809939.html
2809229 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வைரவரி நன்னெறிகள்! டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Friday, November 17, 2017 01:30 AM +0530 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்றார் கணியன் பூங்குன்றனார். 'பிறர்க்கென முயலுநர் உண்மையானே' என்றார் மன்னர் கடலூர் மாய்ந்த பெரும் வழுதி. 'உலகம் உவப்ப' என்று திருமுருகாற்றுப்படை நடத்தினார் நக்கீரர். 'உலகம் யாவையும்' என்று தொடங்கினார் கம்பர். 'உலகெலாம் உணர்ந்து' என்ற அசரீரியை முதலாகக் கொண்டார் சேக்கிழார். 
இப்படி எல்லோரும், உலகை, உலக மக்களை முன்னிறுத்திப் பாடி வந்த காலை, நேற்றையக் கவிஞர் இராமலிங்கம் பிள்ளை 'தமிழன் என்றொரு இனம் உண்டு, தனியே அவனுக்கு ஒரு குணம் உண்டு' என்று தமிழனைத் தனியாக அடையாளப்படுத்தினார். 
இதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு. இவன் ஒருவன்தான் எல்லாவற்றையும் நேசிக்கும் பண்பினன். ஆதரவு நல்கும் நல் மனத்தினன். 'எம்மதமும் சம்மதமே' என்ற சொல்லை அவ்வப்போது முழங்கி வருபவன். இச் சொல்லும் வேறு மதத்தினரால் சொல்லப்படாத சொல். 
வேத கால முன்னோர்கள் 'வசுதேவ குடும்பகம்' என்று உலகையே ஒரு குடும்பமாக எண்ணி நேசித்தவர்கள். உலக மாந்தர் அனைவர்க்குமாக 'யோக úக்ஷமம் வகாமியகம்' என்றும் போதித்தார்கள். இவையெல்லாம் பாரதம் உலகிற்கு வழங்கிய கருவூலச் சொற் செல்வங்கள். 'வைர வரி' நன்கொடைகள்.
கடந்த மாதத்தில் ஆங்கிலத் தொலைக்காட்சிகள் பலவும் மியான்மர் நாட்டில் இருந்து வெளியேறும் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம் அகதிகளோடு, ஹிந்து மத அகதிகளும் வெளியேறி வங்க தேசத்தில் தஞ்சம் புகுவதைக் காட்டினார்கள். உலகின் பெரும்பான்மை சமூகமாகத் திகழும் முஸ்லிம் இனத்தின் இந்த அகதிகளின் துன்பம், துயரம் கொடுமையானது. இதுகுறித்து உலகின் எல்லாப் பாகங்களிலும் அதிகமாகப் பேசப்பட்டதைப்போல் உலகின் சிறுபான்மை சமூகமான ஹிந்து அகதிகளின் அவலம் குறித்துப் பேசப்படவில்லை. 
வங்கதேசத்திற்கு வரும் ஹிந்து அகதிகள் கட்டாய மதமாற்றம் செய்யப்படுவதையும், ஹிந்து பெண்களின் நெற்றித்திலகம் அழிக்கப்பட்டு, மங்கல நாண் அவிழ்க்கப்பட்டு 'நமாஸ்' செய்ய வற்புறுத்தப்படுவதையும் கள ஆய்வு செய்து ஆங்கில ஊடகங்கள் ஒளிபரப்பின. ஹிந்து மத அகதிகள் கண்ணீர் மல்க பேட்டி தந்ததையும் கூடக் காட்டினார்கள்.
உலகின் சிறுபான்மை சமயமான இந்து சமூக மக்கள் பாரதத்தில் அந்நியர்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாகக் கட்டாய மத மாற்றம் செய்யப்பட்டனர் என்பது இந்நாட்டின் கடந்த கால வரலாறு. அண்மைக்காலத்தில் இலங்கையில் இலங்கை ராணுவத்தினர் ஈழத்தமிழர்களைக் கொன்று குவித்ததை உலகம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. 
இதைப்போன்றே மியான்மரில் ராணுவத்தாலும் இதர தீவிரவாதிகளாலும் கொன்று புதைக்கப்பட்ட சவக்குழிகளில் இருந்து இன்றைக்கு நூற்றுக்கணக்கில் சடலங்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டன. அத்துணையும் ஹிந்து மக்கள் என்று அறிய நேர்ந்தது ஒரு கொடுமை.
ஒருகாலத்தில் நம் நாட்டு நகரத்தார் அன்றைய பர்மாவில் 52 விழுக்காடு நிலபுலங்களை தங்கள் வசம் கொண்டிருந்தனர். கொடுங்கோலன் நீவின் ராணுவ ஆட்சியில், இடுப்பில் கட்டிய வேட்டியோடும், தோளில் போட்டிருந்த துண்டோடும் ஒரே நாளில் இந்தியாவிற்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். 
ஒரு காலத்தில் நம் நாட்டில் 72 வகையான வழிபாட்டு நெறிகள், சடங்குகள் இருந்தன. ஆதிசங்கரர்தான் அவற்றைச் சுருக்கி அறுவகை சமய நெறிகளாக வகைப்படுத்தினார். சிவனியம், மாலியம் கௌமாரம், சாக்தம், சௌரம், காணாபத்தியம் என்பது சமய வரலாறு.
ஆங்கிலேய ஆட்சிக்காலத்தில் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த கர்சன் பிரபு காலத்தில்தான் இந்திய தொல்லியல் துறைக்கு வித்திடப்பட்டது. 
பாரதத்தில் நெடுங்காலமாகப் பேசப்பட்டு வந்த சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தைப் பற்றி மேலும் அறிய ஹீராஸ்குட் பாதிரியார், ஜான்மார்ஷல் என்ற தொல்லியல் அறிஞர்கள் தலைமையில் ஹராப்பா, மொகஞ்சதாரோ போன்ற இடங்களில் அகழ்வாய்வு பணியை மேற்கொண்டார்கள். அவர்கள், சுமார் நான்கு ஆண்டு
களுக்குப் பிறகு அகழ்வாய்வு அறிக்கையை உலகின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்தார்கள்.
அதுநாள் வரை உலகின் முதல் நாகரிகத் தொட்டில்களாகக் கருதப்பட்டு வந்த நைல், யூப்ரட்டீஸ், டைக்ரிஸ், நதிக்கரைகள் கிரேக்க, ரோமானிய வாழ்விடங்கள் எல்லாவற்றையும்விட காலத்தால் மிகவும் பழைமையான நாகரிகமாக சிந்துவெளி நாகரிகம் இருக்கிறது என்பதால் உலகம் முழுதும் வியந்து நின்றது. 
இந்த நாகரிக எச்சங்களின் மிச்சங்களைக் கொண்டுதான் அறிஞர்கள் தந்த நிறைவான தீர்ப்பு உலகின் மூத்த தொன்மையான நாகரிகம் சிந்து வெளியில் இருந்தது என்பது.
சிந்துவெளி மக்களின் பல்வேறு வாழ்வியல் பெருமையைக் கூறும் தடயங்களில் அவர்களது வழிபாட்டு முறையும் அடங்கும். சிலப்பதிகாரம் சிறப்பித்துக் கூறும் 'பிறவா யாக்கை பெரியோன்' என்ற சிவபெருமானை வணங்கினார்கள். 
இவர்களின் காலம் கி.மு.5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். இன்றைக்கு சுமார் 7000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உலகெங்கிலும் பரவி நின்ற சிவ - சிலை வழிபாட்டு முறைக்கு உரிமையுடைய தொல் சமய மக்கள்தான் இன்றைக்கு இந்தியாவில் வாழும் இந்து சமய மக்கள்.
மத்திய ஆசியாவில், சூரியனுக்கும், சந்திரனுக்கும் ஏன்? காதல் தேவதைக்கும் கோயில் கட்டி இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்த மக்களிடையே தேவகுமாரன், இறைதூதர் என்று போற்றப்படுகின்ற அவதார புருஷர்கள், மகான்களால் சொல்லப்பட்ட அல்லது அவர்களது சீடர்களால் வகுக்கப்பட்ட கொள்கைகள் மூலம் மதம் என்பது பரவலாயிற்று. 
பாரத மண்ணிலும் மக்களிடம் இருந்த மூடப்பழக்கங்களை விலக்கி புதிய ஆன்மிக சிந்தனை பிறப்பிக்கவே மகாவீரர், புத்தர் போன்ற அருளாளர்கள் அவதாரம் கொண்டனர். இவர்களது போதனைகளும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு தனித்தனி மதங்களாகப் பரவின. பின்னர் இதுதான் உன் மதம், இதுதான் உன் கடவுள், இதுதான் உன் மத வழிபாட்டுக் கொள்கை என வகையறை செய்யப்பட்டது.
அந்நியர் படையெடுப்புகளால் இந்நாட்டில் மத மாற்றம் பல வழிமுறைகளில் நடைபெற்றது. இதுநாள்வரை இருந்த மத சுதந்திரக் காற்று மெல்லக் குறைந்தது. இயற்கையை வழிபட்டு வாழ்ந்த மக்கள் ஒரு குறுகிய மத வட்டத்திற்குள் அடைக்கப்பட்டனர். 
ஒரு நாமமும், ஓர் உருவமும் இல்லாத இறைவனை ஆயிரம் நாமம் சூட்டி வணங்கியவர்கள் ஒரு நாம எல்லைக்குள் அடங்கினர். ஊன் உடலையும் இறைவன் குடியிருக்கும் கோயிலாக எண்ணியவர்கள், தூணிலும், துரும்பிலும் ஆண்டவன் இருக்கிறான் என்று நம்பியவர்கள் பரிகசிக்கப்பட்டார்கள். 
இந்த தொல் சமயத்தில்தான் தெய்வ நம்பிக்கையில்லாத நாத்திகர்கட்கும், பகுத்தறிவுவாதிகட்கும் இடம் உண்டு. அவர்கள் சுதந்திர உணர்வோடு பேசவும், எழுதவும் உரிமை உண்டு. சாதிகளும் எண்ணிக்கையில் அடங்கா! சச்சரவுகளும் சொல்லி மாளா! 
இருப்பினும் பாரதி பாடுவார், 'ஆயிரம் உண்டிங்கு சாதி - எனில் அந்நியர் புகல் என்ன நீதி, ஓர் தாயின் வயிற்றில் பிறந்தோர் தம்முள் சண்டை செய்தாலும் சகோதரர் அன்றோ'. 
பீஜித்தீவில் நம்மவர்கள் பட்ட துன்பங்கள் குறித்து மனம் நொந்து 'ஹிந்து மாதர் தம் நெஞ்சு, கொதித்து, கொதித்து மெய் சுருங்குகின்றரே, அவர் துன்பத்தை நீக்க வழியில்லையே' என்று பாடிய மகாகவி பாரதி இன்று இருப்பின் மியான்மர் அரசையும் நமது மத்திய அரசையும் சாடியிருப்பார். 
ஈழப்போர் காலத்தில் முன்னின்று போர்ப் பரணி கொட்டியிருப்பார். ஈழத் தமிழர்கள் கொன்று குவிக்கப்பட்டபோது தமிழகம் தவிர்த்து ஏனைய மாநிலங்களில் ஒரு சிறு அதிர்வுகூட ஏற்படவில்லை. 
இதைப்போன்றே இருபத்தேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காஷ்மீரத்தில் இருந்த 'பண்டிட்டுகள்' கூண்டோடு வெளியேற்றியபோது, இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் ஒரு சிறிய சலனம்கூட ஏற்படவில்லை. பல் குழுவும், பாழ் செய்யும் உட்பகையால் ஒற்றுமை சிதைந்ததால் ஏற்பட்ட விளைவு இது. 
2001-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கின்படி ஹிந்துக்கள் 80.5%, முஸ்லிம்கள் 13.4 %, கிறிஸ்துவர்கள் 2.30%, சீக்கியர்கள் 1.90%, பௌத்தர்கள், 0.80%, சமணர்கள் 0.47%. 2011-ஆம் ஆண்டில் ஹிந்துக்கள் 79.80%, முஸ்லிம்கள் 14.23%, கிறிஸ்துவர்கள் 2.30%, சீக்கியர்கள் 1.72 %, பௌத்தர்கள் 0.70%, சமணர்கள் 0.37% என்ற அளவில் உள்ளனர். 
ஹிந்துக்கள் தொகை 10 ஆண்டுகளில் குறைந்து இருக்கிறது (13.2.2017 தினமணி 9-ஆம் பக்கம்).
இந்த நாட்டின் தொல் சமய மக்களின் எண்ணிக்கை குறையுமானால், நாட்டின் மதச்சார்பின்மை கேள்விக்குறியாகிவிடும். உலகில் உள்ள எல்லா சமய உண்மைகளையும் விரும்பி ஏற்கும் இயல்பினர் ஹிந்துக்கள். இதனால்தான் இவர்களால் 'எம்மதமும் சம்மதமே' என்று சொல்ல முடிகிறது. 
எனவே, இந்நாட்டில் மதச்சார்பின்மை நிலைக்க, நாத்திகர்களும், பகுத்தறிவுவாதிகளும் வாழ ஹிந்து சமய மக்களின் தொகை குறையாது இருக்க வேண்டும். 

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், 
திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/11/17/w600X390/thiyagarasa.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/17/வைரவரி-நன்னெறிகள்-2809229.html
2809227 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முதுமையைப் பேணல்... அனுபவம் தேடல்... ரஞ்சனி பாசு DIN Friday, November 17, 2017 01:30 AM +0530 ஒரு திருமணத்திற்குச் சென்றிருந்தபோது, வெளிநாட்டில் இருக்கும் என் தோழியின் பெற்றோரை அங்கு சந்தித்தேன். தோழியின் பெற்றோர் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டே இருந்தனர். 
வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், என் மகள் கேட்டாள், 'ஏன் அந்த தாத்தா - பாட்டி அப்படி பேசிக்கொண்டே இருந்தாங்க? அவங்களுக்குப் பேச யாருமே இல்லையா?'
இதற்க்கான பதில் நம் அனைவருக்கும் தெரியும். இன்று இத்தகைய பெரியவர்கள் மட்டும் வாழும் வீடுகளின் எண்ணிக்கை மிக வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. 
ஒன்று அல்லது இரண்டு குழந்தைகள் மட்டுமே உள்ள குடும்பங்களில், வேலை, படிப்பு என்று பல காரணங்களுக்காக இடம் பெயர்கிறார்கள் இளைய தலைமுறையினர். விடுமுறைக்கு மட்டும் வந்து போகும் அவர்களின் வருகைக்காக ஆண்டு முழுதும் காத்துக் கிடக்கிறார்கள் முதியவர்கள். 
பெரும்பாலும் ஓய்வூதியத்தை மட்டுமே நம்பி வாழும் அவர்கள் கருணை உள்ளம் கொண்ட ஆட்டோ ஓட்டுநர்களின் துணையோடும், வீட்டு வேலைக்கு வரும் பணிப்பெண்களின் உதவியோடும்தான் ஒவ்வொரு நாளையும் கடக்கிறார்கள். 
கணிசமான தொகை மருத்துவச் செலவிற்குப் போய் விடுகிறது. மீதமுள்ள தொகையைச் சிக்கனமாய் செலவழித்து, தொலைக்காட்சி ஒன்றையே தங்கள் எல்லா உணர்வு நிலைக்கும் வடிகாலாய்க் கொண்டு வீட்டுக்குள் அடைந்துகிடக்கிறார்கள்.
எரிக் எரிக்சனின் சமூக உளவியல்சார் வளர்ச்சிப் படிநிலைகள் என்ற கோட்பாட்டின்படி, வயதின் அடிப்படையில் குணங்கள் எட்டுப் படிநிலைகளால் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. 
ஒவ்வொரு படிநிலையிலும், மனிதன் தாக்குப்பிடித்து, அதில் முதிர்ச்சியடைந்து, புதிய சவால்களை எதிர்நோக்க வேண்டும். தனிநபரின் உயிரியல் வலிமை மற்றும் சமூக கலாசார வலிமை ஏற்பாட்டுச் செயல்பாடுகளாக அவை அமைகின்றன.
*  நம்பிக்கை: அடிப்படை நம்பிக்கை எதிர் அவநம்பிக்கை (பிறப்பு - 2 வயது)
*   விருப்பம்: தன்னாட்சி எதிர்வெட்கம் மற்றும் சந்தேகம் (2-4 வயது)
*  நோக்கம்: முயற்சித்தல் எதிர் குற்றவுணர்வு (4-5 வயது)
*  திறமை: முயற்சி எதிர் தாழ்வுச்சிக்கல் (5-12 வயது)
*   மெய்ப்பற்று: அடையாளம் எதிர் அடையாளக் குழப்பம் (13-19 வயது)
*  அன்பு : நெருக்கம் எதிர் தனிமை (20-24 வயது)
*  கவனம்: உற்பத்தி எதிர் தேக்கம் (25-64 வயது)
*  65-க்கு மேற்பட்ட வயதினரைப் பற்றி அவர், ஞானம்: மனமுழுமை எதிர் மனத்தளர்ச்சி என்று குறிப்பிடுகிறார்.
வாழ்வின் இறுதியை நோக்கிய நிலையில் நபர்கள் தமது வாழ்வில் சந்தித்த வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் வயது முதிர்ச்சியையும் இயல்புகளையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைப்பாடு இப்பருவத்துக்குரியது ஆகும். 
முதல் ஏழு பருவங்களையும் தீர்மானிப்பதில் வெற்றியடைந்த இவர்கள், சொந்த மேலாண்மையை அடைவர். மேலாண்மை உணர்வுடைய இவர்கள் தமது வாழ்க்கை நன்றாகவே கழிந்ததாக ஏற்றுக் கொள்வர். கலாசாரம், எதிர்காலத் தலைமுறையினர் என்பனவற்றோடு உறவுகளைப் பேணிவருவர். 
எனினும், தமது வாழ்க்கையை பரிசீலித்து, தம் வாழ்வின் தவறுகளை உணர்வர். இன்னும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காதா என்று ஏங்குவர். சில சமயங்களில், இயலாமையில் உழல்வர். இவையே இவ்வயதிற்கு உரியவரின் குணங்கள். 
வாழ்வின் பெரும்பகுதியை குடும்பத்தினரின் நலன் கருதி சிந்தித்து, செயல்பட்டதால், தங்களுக்கு என்று சுயமான சின்னஞ்சிறு விருப்பு - வெறுப்புகளைக் கூட வெளிப்படுத்த இயலாமல் இருப்பர். அதற்கான சமயம் இது என்ற எண்ணமும், அதை நிறைவேற்ற முடியாத நடைமுறை சிக்கல்களோடும் சிக்கித் தவிப்பவராக இருக்கின்றனர். 
என் தோழி ஒருவரை ஒருமுறை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். அவர் அப்பாதான் எடுத்தார். மதியவேளை ஆயிற்றே, சாப்பிட்டீர்களா என்று கேட்டேன். அந்த முனையிலிருந்து சத்தமே இல்லை. 
திரும்பத் திரும்ப அழைத்த பின்னர், 'இல்லம்மா. இப்படி ஒரு வார்த்தை கேட்டு எத்தனை வருஷமாச்சு. அதான் கலங்கிட்டேன்' என்றார். இன்று அவர்களுக்குத் தேவை ஆறுதலான அனுசரணையான வார்த்தைகள்தான். அவர்களின் அனுபவப் பகிர்வுகளைக் கேட்க திறந்த மனதுடன் இரு காதுகள். மன அழுத்தம் இன்று எல்லா வயதினரிடமும் காணப்படுகிறது. 'என் பிரச்னைதான் உலகத்தில் பெரியது. என்னைப் போல் பிரச்னைகளை சந்தித்தவர் எவரும் இல்லை' என்ற சுய பச்சாதாபம் ஆட்டிப் படைக்கும் காலம் இது. 
சிறிய தோல்விகளைக்கூட எதிர்கொள்ளும் தைரியம் இல்லாமல், தற்கொலைக்கு முயல்பவரின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி வருகிறது. 
இதெல்லாம் ஒரு பிரச்னையா. இதைவிட பலமடங்கு பிரச்னைகளை எப்படி சமாளித்தேன் தெரியுமா என்று அனுபவப் பகிர்வுகளைச் சொல்லும் தாத்தா - பாட்டிகளின் தேவை இன்று ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கிறது. 
ஆனால், சமூகச்சூழல் இன்று சிறு குடும்பங்களை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. அதனால் என்ன? அருகில் இருக்கும் தாத்தா - பாட்டியை நாம் நமது தாத்தா - பாட்டியாக ஏற்றுக் கொள்ளலாமே?
கடந்த கால வரலாற்றில் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய விழுமியங்களை அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கடத்துபவர்களாக முதியவர்கள் இருக்கிறார்கள். முதியவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை அனுபவங்களின் ஊடாக அறிவைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். 
பழைமை வாய்ந்த உயிரற்ற பொருள்களைக் கூட பழைமைச் சின்னங்கள் என்று சொல்லி, இன்று போற்றிப் பாதுகாக்கிறோமே, உயிர்ச்செறிவான அனுபவங்களை தங்களுக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும் முதியவர்களின் மதிப்பு அதைவிடக் குறைந்ததா என்ன?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/17/முதுமையைப்-பேணல்-அனுபவம்-தேடல்-2809227.html
2808533 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மறந்துபோன மாநில உணர்வு! உதயை மு. வீரையன் DIN Thursday, November 16, 2017 01:30 AM +0530 மொழிவழி மாநிலம் பிரிந்த நவம்பர் முதல் நாளை அனைத்து மாநிலங்களும் பெருவிழாவாகக் கொண்டாடின. ஆனால், தமிழ்நாட்டில் அதற்கான அறிகுறிகள் ஏதும் தெரியாமலேயே போய்விட்டது. தமிழக அரசு இதில் கவனம் செலுத்தாமல் போனதற்குக் காரணம் என்ன? தமிழ்நாட்டில் தமிழ் உணர்வு குறைந்து போய்விட்டதா?
அண்டை மாநிலங்களான ஆந்திரம், கேரளம், கர்நாடகம் ஆகியவை இதனை ஒரு விடுதலை நாளைப் போல கொண்டாடி மகிழ்ந்தன. அரசு விழாவாகவே அவை கொண்டாடிய போது, தமிழ்நாடு அரசு மட்டும் இதனைக் கண்டு கொள்ளாமல் போனது அதற்காகப் போராடிய தியாகிகளை அலட்சியப்படுத்தியது போல ஆகிவிட்டது.
கர்நாடக மாநிலத்தில் நவம்பர் முதல்நாள் விடுமுறை அறிவிக்கப்பட்டது. கர்நாடகா ராஜ்யோத்சவா என்ற பெயரில் தனி மாநிலம் உருவான நாள் உற்சாகமாகக் கொண்டாடப்பட்டது. மாநில முதலமைச்சர் சித்தராமைய்யா கலந்து கொண்டு, கர்நாடக மாநிலக் கொடியான சிவப்பு மஞ்சள் கொடியை ஏற்றி வைத்தார்.
கேரளாவில் அரசு சார்பில் கேரள பிறவி தினம் கொண்டாடப்பட்டது. மேலும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் இதே நாளில் மலையாள மொழியை ஆட்சி மொழியாக்கியதை நினைவுகூரும் விழா நடத்தப் பெற்றது. நீர் நிலைகளைப் பாதுகாக்கும் விழிப்புணர்வு முகாம்களும் நடத்தப்பட்டன.
ஆந்திர மாநிலத்தில் 2013-ஆம் ஆண்டு வரை நவம்பர் முதல் நாள் விசால ஆந்திரா தினமாக அரசு சார்பில் கொண்டாடப்பட்டது. ஆந்திரம் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்ட பிறகு, இந்த நாளை ஜூன் 2-க்கு மாற்றிமைத்து, அந்த நாளில் அரசு விழாக்கள் நடைபெறுகின்றன.
ஆனால், தமிழ்நாட்டில் நவம்பர் முதல்நாள் அரசு சார்பில் எந்த விழாவும் கொண்டாடப் படவில்லை. தமிழ்நாடு தனி மாநிலமாக அமைந்தது 1956 நவம்பர் முதல் நாள். அதன் மணி விழா நிறைவு ஆண்டு இது. தமிழ்த் தேசிய இயக்கங்களும், தமிழ் ஆர்வலர்கள் சிலரும் இதனை நினைவுபடுத்தும் விதமாக கூட்டங்களும், கருத்தரங்குகளும் ஏற்பாடு செய்து நடத்தி வருகின்றனர். ஆனால், பொதுமக்களிடம் இதுபற்றிய விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்படவில்லை.
காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்த சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சிவஞானம் முதன் முதலில் தமிழரசு அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை எழுப்பினார். மொழிவழி மாநிலம் பிரிக்கப்படும்போது, வடவேங்கடம் முதல் குமரி வரை உள்ள தமிழகம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.
திருப்பதியை உள்ளடக்கிய சித்தூர் மாவட்டம் மீது ஆந்திரர்கள் உரிமை கொண்டாடியதையும், திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்திலிருந்த நாஞ்சில்நாடு தேவிகுளம், பீர்மேடு, மலபார் மாவட்டத்திலிருந்த கொச்சி, சித்தூர் ஆகியவற்றின் மீது மலையாளிகள் உரிமை கொண்டாடியதையும் சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சி. கடுமையாக எதிர்த்தார்.
இந்தக் கோரிக்கைகளை வலியுறுத்த காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளேயே 'தமிழரசுக் கழகம்' என்ற பெயரில் ஓர் அமைப்பை ஏற்படுத்தினார். சுதந்திர இந்தியாவில் ஒவ்வொரு தேசிய இனத்திற்கும் சுய நிர்ணய உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். அதன் அடிப்படையில் புதிய தமிழகம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.
அதன்படி தை முதல் நாளை தமிழர் திருநாளாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்று கருதிய ம.பொ.சி. இதற்கு தமிழக அரசியல் தலைவர்களின் ஆதரவைப் பெற்று அறிக்கை வெளியிட்டார். சென்னை செயின்ட் மேரிஸ் மண்டபத்தில் 1947, ஜனவரி 14 அன்று தமிழர் திருநாள் கொண்டாடப்பட்டது.
1949-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் தமிழக எல்லை மாநாடு ஒன்றினைச் சென்னையில் தமிழரசுக் கழகத் தலைவர் ம.பொ.சி. நடத்தினார். மத்திய நிதியமைச்சராக இருந்து பதவியைத் துறந்த டாக்டர் ஆர்.கே.சண்முகம் செட்டியார் இம்மாநாட்டிற்குத் தலைமை ஏற்றார். சென்னை மாநில முதலமைச்சர் பி.எஸ்.குமாரசாமி ராஜா மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு பேசினார்.
வடவேங்கடம் முதல் தென்குமரி வரை உள்ள தமிழகத்தை அமைக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தை ம.பொ.சி. முன்மொழிந்து பேசினார். இத்தீர்மானம் ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது.
1953-ஆம் ஆண்டில் ஆந்திர மாநிலம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தி பொட்டி ஸ்ரீராமுலு உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர் துறந்தார். இதனால் ஆந்திராவில் பெரும் கலவரங்கள் நடந்தன. தனி மாநிலக் கோரிக்கை தலைதூக்கி நின்றது.
அதுவரை மொழிவழி மாநிலப் பிரிவினையை ஏற்பதற்கு மறுத்துவந்த பிரதமர் நேரு மனம் மாறினார். பிரதமர் நேரு நாடாளுமன்றத்தில் ஆந்திர மாநிலம் தனியாகப் பிரிக்கப்படும் என்ற வாக்குறுதியை அளித்தார். இந்நிலையில் சென்னை யாருக்கு? என்ற பிரச்னை பெரும் பூதமாகக் கிளம்பி நின்றது. 
'மதராஸ் மனதே' என்பது ஆந்திரர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது. தமிழகத் தலைவர்களுக்கு இது பெரும் போராட்டமாகப் போய்விட்டது. வாழ்வா? சாவா? என்ற நெருக்கடிக்கு தமிழ் மக்கள் தள்ளப்பட்டார்கள்.
சென்னை மேயர் த. செங்கல்வராயனும், தமிழரசுக் கழகத் தலைவர் ம.பொ.சியும் முன் முயற்சி எடுத்து 13.2.1953 அன்று அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களின் கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. சென்னை நகரம் தமிழருக்கே உரியது என்று வலியுறுத்தும் தீர்மானம் கூட்டத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது.
முதலமைச்சராக இருந்த ராஜாஜி தில்லி சென்று பிரதமர் நேருவை சந்தித்துப் பேசினார். சென்னை திரும்பிய ராஜாஜி, ம.பொ.சி.யை அழைத்து நிலைமையைத் தெளிவாக்கினார். சென்னை நகரைப் பொதுத் தலைநகராக்க நேரு முடிவு செய்துவிட்டார் என்றால் தாம் முதலமைச்சர் பதவியிலிருந்து விலகத் தயாராக இருப்பதாகக் கூறினார்.
இந்நிலையில், பிரதமர் நேரு நாடாளுமன்றத்தில் ஆந்திர மாநில அமைப்பு பற்றிய அதிகாரப்பூர்வமான பிரகடனம் ஒன்றை வெளியிட்டார். அதில், ஆந்திராவின் தலைநகரம் ஆந்திர எல்லைக்குள்ளேயே இருக்கும் என அறிவித்தார். அதன் பிறகே தமிழர்களின் கவலைக்கு முடிவு ஏற்பட்டது. 
இந்த மொழிவழி மாநிலப் போராட்டத்தில் தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை தென் எல்லை மீட்புப் போராட்டமும், வட எல்லை மீட்புப் போராட்டமும் புதிய வரலாறு படைத்தவை எனலாம். 
வட எல்லைப் பாதுகாப்புக் குழு ம.பொ.சி. தலைமையில் அமைக்கப்பட்டது. கே.விநாயகம் இதன் செயலாளர். மக்களை அணி திரட்ட உதவியவர் மங்கலங்கிழார். கடுமையான போராட்டத்துக்குப் பிறகு மத்திய சட்டத்துறை அமைச்சர் எச்.வி.படாஸ்கரை விசாரணைக் குழுத் தலைவராக இந்திய அரசு நியமித்தது.
படாஸ்கர் பரிந்துரைப்படி திருத்தணி தாலூகா முழுவதும் (ஒரே ஒரு கிராமம் நீங்கலாக), சித்தூர் வட்டத்தில் 20 கிராமங்கள், புத்தூர் தாலூகாவில் ஒரே கிராமம், ஆக 322 கிராமங்கள் ஆந்திராவிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டு தமிழகத்துடன் இணைக்கப்பட்டன. 
இந்தக் கிராமங்களின் அப்போதைய மக்கள்தொகை 2,39,502 பேர். அதேபோல தமிழ்நாட்டிலுள்ள திருவள்ளூர், பொன்னேரி தாலூகாக்களிலிருந்து சில கிராமங்கள் ஆந்திராவில் சேர்க்கப்பட்டன.
இந்தப் பெரும் போராட்டத்தில் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட தியாக மறவர்கள் ஏராளம். இதன் உச்சமாக ஆந்திர மாநிலம் அமைக்கக்கோரி போராடி உயர்நீத்த பொட்டி ஸ்ரீராமுலு, 1956 அக்டோபர் 13 அன்று தமிழ்நாடு பெயர் கோரி உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்துறந்த சங்கரலிங்க நாடார் இவர்களை மறக்க முடியுமா?
தமிழ் மாநிலப் போராட்டத்தில் முதலமைச்சராக இருந்த ராஜாஜி, மாநிலக் காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்த காமராஜர், சென்னை மேயராக இருந்த செங்கல்வராயன் ஆகியோரின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. எனினும் எந்தப் பதவியிலும் இல்லாத சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சி.யின் பணியினை தமிழ்மக்கள் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்து கொண்டே தமிழ் உணர்வு மிக்கவராக விளங்கினார். மாநில சுய நிர்ணய உரிமையை முதன்முதலில் முன்னெடுத்தவர் அவரே!
புதிய தமிழகத்தின் அரசியல் அமைப்பை வேறு எவர் தலையீடும் இன்றி தாமே வகுத்துக் கொள்ளத் தமிழருக்குச் சுய நிர்ணய உரிமை உண்டு என்று கூறினார். இந்தச் சுய நிர்ணயத்தின் வழியே தமிழகத்தின் அரசியல் அமைப்பை வகுக்குங்கால், அது சோஷலிசக் குடியரசாக அமைய வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார்.
இவரது கொள்கைகளையே மாநில சுயாட்சி என்ற பெயரில் தற்போது திராவிட இயக்கங்கள் எடுத்துக் கொண்டன. அதுவும் காலப்போக்கில் நீர்த்துப் போய்விட்டது. தமிழ்நாட்டில் எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ் என்பது பேச்சளவிலேயே இருப்பதால், அடுத்த தலைமுறைக்குத் தமிழ் உணர்வும் இல்லாமல் போய்விட்டது.
அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, அண்டை மாநிலங்களான ஆந்திரம், கேரளம், கர்நாடகாவிற்கு இருக்கும் மாநில உணர்வு தமிழர்களுக்கு இல்லாமல் போனது மிகப் பெரிய சோகம்; பெரியார், ராஜாஜி, காமராஜர், அண்ணா, கருணாநிதி, ஜெயலலிதா என்னும் ஆளுமைகளிடமிருந்து தமிழக அரசியல்வாதிகள் பாடம் கற்றுக் கொள்ளாமல் போனதால், மாநில உரிமைகள் பறிபோய்க் கொண்டிருக்கின்றன.
உறவுக்குக் கைகொடுப்பதும், உரிமைக்குக் குரல் கொடுப்பதும் மாநில சுயாட்சியின் மகத்தான தத்துவம். இதற்கு மறந்துபோன மாநில உணர்வை வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். ஆம், மண் இல்லாமல் மரம் வளராது.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/11/18/w600X390/veeriyan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/16/மறந்துபோன-மாநில-உணர்வு-2808533.html
2808532 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனிதப் பேரிடர் மாசு அ. சர்ஃப்ராஸ் DIN Thursday, November 16, 2017 01:29 AM +0530 தில்லியில் பனியுடன் நச்சு மாசு கலந்து அடர் பனிப்புகை மூட்டமாக நிலவி வருகிறது. எதிரே யார் நிற்கிறார்கள் என்பது கூடத் தெரியாத அளவுக்குப் பனிப்புகை மாசு நாளுக்குநாள் அதிகரித்து வருகிறது.
இது தலைநகர் தில்லிக்கு மட்டும் ஏற்பட்ட பாதிப்பு அல்ல. ஏனென்றால், இந்தியாவில் 2015-ஆம் ஆண்டு காற்று, நீர் மாசுகளுக்கு 25 லட்சம் பேர் உயிரிழந்துள்ளனர் என்று அண்மையில் வெளியான ஆய்வுத் தகவல் இதை பொய்யாக்குகிறது.
தில்லியில் கண்கூடாகத் தெரியும் பனிப்புகை மாசு பிற மாநிலங்களில் கண்களுக்குத் தெரியாமல் காற்றில் கலந்துள்ளன. 2015-இல் மட்டும் உலகம் முழுவதும் 90 லட்சம் பேர் காற்று, நீர் மாசுகளால் உயிரிழந்துள்ளனர்.
இந்தப் பட்டியலில் உலகில் முதலிடத்தில் இருக்கும் இந்தியாவில் 25,15,518 பேரும் (24.5%), சீனாவில் 18,38,251 பேரும் (19.5%), பாகிஸ்தானில் 3,11,189 பேரும் (21.9%), வங்கதேசத்தில் 2,60,836 பேரும் (26.6%), நைஜீரியாவில் 2,57,093 பேரும் (18.7%), இந்தோனேசியாவில் 2,11,896 பேரும் (13.5%), ரஷியாவில் 1,72,536 பேரும் (8.6%), அமெரிக்காவில் 1,55,155 பேரும் (5.7%) உயிரிழந்துள்ளதாக ஆய்வுத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. 
உலகம் முழுவதும் புகைப்பழக்கத்தால் உயிரிழப்பவர்களின் எண்ணிகையை விட ஒன்றரை மடங்கு அதிகமானோர் நீர், காற்று மாசுக்களால் உயிரிழக்கின்றனர். 
நிலத்தில் ஏற்பட்ட மாசுக்களால் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை இரு மடங்காக இருக்கக் கூடும். இந்த ஆய்வுத் தகவல்கள் மக்களிடையே எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. காரணம், சுற்றுச்சூழல் மாசு ஏற்பட நாமும் ஏதோ ஒருவழியில் காரணமாக இருக்கிறோம் என்பதுதான்.
சிறு நஞ்சுபோல் மாசுகள் நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில் புகுந்து மனிதனின் சராசரி வாழ்நாளைக் குறைத்து விடுகிறது. இந்தியாவில் மாசு மிக்க நகரங்களில் தில்லி முதலிடத்திலும், காஜியாபாத், அலாகாபாத், பரேலி ஆகிய நகரங்களும் உள்ளன. இந்தப் பட்டியலில் மும்பையைத் தொடர்ந்து சென்னையும் இடம்பெறத் தொடங்கிவிட்டது.
தில்லியில் தீபாவளிக்கு பட்டாசு விற்பதற்கு மட்டும் உச்சநீதிமன்றம் தடை விதித்தும் பலன் தரவில்லை. கடந்த ஆண்டைப் போலவே இந்த ஆண்டும் நச்சு மாசு அதிகரித்தது. தில்லியின் காற்று மாசுக்கு ஹரியாணா, பஞ்சாபில் எரிக்கப்படும் விவசாயக் கழிவுகளும், தில்லியில் அதிகரித்து வரும் வாகனங்களின் புகை மாசும், பழுதடைந்த சாலைகளில் இருந்து கிளம்பும் தூசுகளும்தான் முக்கிய காரணம் என்று ஐஐடி ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. 
விவசாயக் கழிவுகளை எரிக்காமல் இருக்க விவசாயிகளுக்கு மானியம் வழங்க வேண்டும், தில்லியில் கார் பயன்பாட்டுக்குக் கட்டுப்பாடு விதிக்க வேண்டும், 10 ஆண்டுகள் பழைமையான டீசல் வாகனங்களுக்கும், கட்டுமான நடவடிக்கைகளுக்கும் தடை விதிக்க வேண்டும், வாகன நிறுத்தக் கட்டணம் நான்கு மடங்கு உயர்த்த வேண்டும் என காற்று மாசுவைக் கட்டுப்படுத்த தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயம், உச்ச நீதிமன்றம், தில்லி உயர் நீதிமன்றம் ஆகியவை 100-க்கும் மேற்பட்ட உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துவிட்டன. ஆனாலும், இந்த உத்தரவுகளை சரிவர செயல்படுத்தாததால் பலன் கிடைக்கவில்லை.
இதற்கு மாநிலங்களுக்கு இடையே ஒருங்கிணைப்பு இல்லாததே முக்கிய காரணம். இதுபோன்ற உத்தரவுகளைச் செயல்படுத்த மாநில அரசுகளை ஒருங்கிணைத்து, மத்திய அரசு கவுன்சில் ஒன்றை உருவாக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. அப்போதுதான் அரசியல் மாச்சரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு மாசு பிரச்னைக்குத் தீர்வு கிடைக்கும். 
1952-ஆம் ஆண்டு லண்டன் நகரில் வெறும் 5 நாள் ஏற்பட்ட கடும் பனிப்புகை மூட்டத்தால் சுவாசக் கோளாறு பிரச்னையால் நான்காயிரம் பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். சுமார் 1.5 லட்சம் பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதிகமான அளவில் நிலக்கரியை எரித்ததால் ஏற்பட்ட மாசு, சல்ஃபர் ஆசிடாக மாறி பனியுடன் கலந்ததே இந்த பாதிப்புக்குக் காரணம் என்று ஆய்வில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
தில்லியில், காற்றின் தரமும் அதே அளவை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் பனிக்காலங்களில் மாசு அதிகரிக்கும்போது மட்டும் கூச்சல்போடுவதால் எந்தப் பயனும் ஏற்படப்போவதில்லை. காற்றுமாசுவைத் தடுக்க நீண்ட நெடிய திட்டத்தை மத்திய அரசு உருவாக்க வேண்டியுள்ளது.
குறிப்பாக, தில்லியில் சுமார் 1 கோடி பதிவு பெற்ற வாகனங்கள் உள்ளன. அதில் 60 சதவீதம் மோட்டார் சைக்கிள்கள் உள்ளன. 30 சதவீதம்தான் கார்கள் உள்ளன. 
இதனால்தான் முன்பு அமலாக்கப்பட்ட வாகனக் கட்டுப்பாடு திட்டத்தால் மாசு பெருமளவில் குறையவில்லை. ஆகையால், இனி தில்லியில் புதிய வாகனங்கள் பதிவை கடுமையாக்குவதுடன், ஏற்கெனவே பயன்பாட்டில் உள்ள வாகனங்களில், அமெரிக்காவில் பயன்படுத்தப்படும் 'கேட்டலிடிக் கன்வர்டர்' எனும் தொழில்நுட்பத்தை நிறுவுவது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். 
இதனால், வாகனங்களில் இருந்து வெளியாகும் புகையின் நச்சுத்தன்மையை இந்தத் தொழில்நுட்பம் மூலம் அழித்துவிடலாம். வாகன மாசு கட்டுப்பாட்டு பரிசோதனையை ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை கட்டாயமாக்கலாம். 
பட்டாசுகளில் இருந்து நச்சுப் புகையை வெளியேற்றும் ரசாயனங்களுக்குப் பதிலாக, ஆட்கொல்லி கொசுக்களை ஒழிக்கும் புகை வெளியேறும் வகையில் நவீன அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளை ஆராய அரசு முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும்.
சுத்தமான காற்றை சுவாசிக்க வேண்டும் என்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் உரிமை. அந்த உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டியது அரசின் கடமை. 
அதற்கு ஒத்துழைக்க வேண்டியது ஒவ்வொரு குடிமகனின் பொறுப்பாகும். இந்தக் கடமையையும், பொறுப்பையும் தட்டிக்கழித்தால், 1952-ஆம் ஆண்டு லண்டன் நகர் சந்தித்த மனிதப் பேரிடரைப் போன்று இந்தியாவும் சந்திக்க நேரிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/16/மனிதப்-பேரிடர்-மாசு-2808532.html
2807885 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கருமூலம் கண்ட திருமூலர்  கவிஞர் வைரமுத்து DIN Wednesday, November 15, 2017 01:16 AM +0530 பன்னிரு திருமுறைகளுள் பத்தாம் திருமுறையென்றும், மூவாயிரம் திருப்பாட்டுகள் கொண்ட முதுமொழியென்றும், தந்திரம் - மந்திரம் - உபதேசம் என்ற முக்கூறுகள் கொண்ட முதனூலென்றும் அறியப்பெறும் திருமந்திரம் வேதப்பொருளன்று; ஆகமப்பொருள். ஓதப்படுவது வேதம்; ஒழுங்குசெய்வது ஆகமம்.
சிவப்பொருளை உள்ளீடாகக் கொண்டு, உறுதிப்பொருளுரைக்கும் மெய்யாற்றுப்படை இதுவென்று சைவத் தமிழர்களால் பேசப்படுவது; தலைமுறைகளால் பேணப்படுவது திருமந்திரம்.
சமய மறுப்பாளரும் இதனைச் சமயநூலென்று கருதவியலாது. நம் முன்னோர்கள் கட்டியெழுப்பிய திருக்கோயில்கள் கண்டவிடத்து, சிற்பக் கலைக்குச் செழுமை சேர்த்த இனத்தார் பெருமை இதுவென்று கடவுள் மறுப்பாளரும் களிகூருமாறுபோல, திருமந்திரத்தின் சிவப்பொருள் கழித்தும் இது தமிழர் தத்துவ சாரத்தின் தனிப்பனுவல் என்று தடந்தோள் விரியலாம். இது அறமாக விளங்கும் தமிழர் மெய்யியலுக்கு வரமாக வந்த வரவென்றும், வெவ்வேறு கால வெளிகளில் விளங்கிவந்த தமிழர் தம் தத்துவ முத்துக்களை ஆரவாரமில்லாமல் தொடுத்த அறிவாரமென்றும் தமிழ்ச்சமயம் கருதுகிறது.
மந்திரம் என்ற சொல்லாட்சியை முன்னிறுத்தி, 'ஸ்ரீமந்த்ர மாலிகா' என்னும் வடமொழி நூலின் தமிழ் வடிவுதான் திருமந்திரம் என்று கருதிக் கழிந்தாருமுளர். ஆனால், மந்திரம் என்ற சொல் -
''நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற் கிளந்த
மறைமொழி தானே மந்திரம் என்ப''
என்று தொல்காப்பியத்திலேயே துலங்கி விளங்கிப் புழங்குகிறது. மேலும் அவர்கள் விடயமாகச் சுட்டிய அந்த வடமொழி நூலுக்குத் தடயமே இல்லை. ஆகவே, இது தமிழர் தத்துவத்தின் முழுமுதல் காட்டும் முதுநூல் என்று கொள்வதே உண்மையை மகிழ்வுறுத்துவதாகும்.


ஒரு கருத்தையோ ஒரு நூற்பொருளையோ அது பிறந்த காலத்தின் வேரடி மண்ணோடுதான் விளங்கிக் கொள்ளவேண்டும். ஆனால் திருமூலர் குறித்தும், அவர்தம் காலம் குறித்தும், நெற்றியில் முளைத்த முடிபோல் நம்ப முடியாத சில கதைகள் நாட்டில் நிலவுகின்றன.
கயிலையிலே நந்தியருள் பெற்ற சிவயோகி ஒருவர், அகத்திய முனிவரோடு அளவளாவும் ஆசையுற்றுத் தென்னாடு பயணித்தபோது காவிரிக்கரை கடந்தாராம். அங்கே மூலன் என்னும் மாட்டிடையன் ஒருவன் இறந்து கிடந்தது கண்டு காம்புவழி பால்சொரியும் பசுக்கள் கண்வழி நீர்சொரியக் கண்டாராம். பசுக்களின் துயரம் தீர்க்கக் கருதிய சிவயோகியார் மூலன் உடலில் கூடுவிட்டுக் கூடு பாய்ந்தாராம். மாடுகளை வீடு சேர்த்துத் தம் உடல்தேடிச் சென்றபோது அது தொலைந்திருக்கக் கண்டு, திருவாவடுதுறை அரசமரத்தடியில் அமர்ந்து யோகநிலையுற்று ஆண்டுக்கொன்றாய் மூவாயிரம் பாடல் பாடி
னாராம். அதுதான் தமிழ் மூவாயிரம் என்னும் பெயரிய திருமந்திரமாம். இந்தக் கதை உண்மையின் கோடுகளுக்குள் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது.
மூலன் என்ற தமிழன் பெருமையைத் தமிழனுக்கே வழங்காமல் அதனை வடநாட்டுச் சிவயோகிக்கு வார்த்துக் கொடுப்பது என்ன நியாயம்? ஏன்? ஓர் இடையன் ஞானமுறக்கூடாதா? அல்லது ஞானமுறுதல் இயலாதா? கண்ணன் என்ற ஓர் இடையன் கீதோபதேசம் செய்வது சாத்தியமெனில் தெற்கே ஓர் இடையன் மந்திரோபதேசம் செய்வது சாத்தியமாகாதோ? ஆகும்; அவன்தான் திருமூலன்.
திருமூலரின் காலம் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்கு முற்பட்டதென்றும் ஏழாம் நூற்றாண்டுக்கு உட்பட்டதென்றும் திருவாவடுதுறை ஆதீனம் கூட்டிய திருமந்திர மாநாட்டில் பன்மொழிப்புலவர் தெ.பொ.மீ கூறிய கூற்றை ஏற்றுக் கொள்வது இயல்புடைத்தாகும். திருமந்திரத்தின் தொடரமைதியும், திசைச்சொல் வாசனையும், மொழிநெகிழ்ச்சியும், மாற்று உள்ளடக்கமும் இந்தக் கால எல்லைக்குக் கட்டியம் கூறுகின்றன.
ஏழாம் நூற்றாண்டின் காலப்பெருவெளியில் திருமூலரைப் புடம்போட்டால் உண்மையின் உள்ளொளி தெரியவரும். 
பெளத்தவிகாரைகளும் சமணப் பள்ளிகளும் தத்தம் மதங்களை நிலைநிறுத்த நிறுவனப்பட்டபோது, சைவமும் தன்னை அகத்தும் புறத்தும் கட்டமைத்துக்கொள்ளக் காலம் அறிவுறுத்தியது. நாயன்மார்கள் சைவத்தைத் தோத்திரங்களால் தூக்கி நிறுத்திய காலையில் அதனைச் சாத்திரங்களால் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய கட்டாயம் நேர்ந்தது. நாயன்மார்களின் நெகிழ்ந்த தமிழையும் சித்தர்களின் செறிந்த மரபையும் கூட்டிக் குழைத்துச் சித்தாந்தப் பனுவல் செய்யும் திருப்பணியைச் செய்யுள் தெரிந்தவரெல்லாம் செய்ய இயலாது. சைவத்தின் திருவையும் சித்தர்களின் மந்திரத்தையும் ஒன்றுகூட்டித் தமிழ் செய்யத் தொன்றுதொட்ட பேரறிவு வேண்டும். அது திருமூலர் என்ற திருமுனிக்கே வாய்த்திருந்தது.
சைவசித்தாந்தத்தோடு சித்தர்களின் ஞானம் கலந்தபிறகுதான் தத்துவநிலை கடந்து அது வாழ்வியல் நோக்கி வளர்ந்தது. பதி - பசு - பாசம் என்ற குழூஉக்குறி கொண்ட சைவசித்தாந்தம், பதியைத் தலைவராகவும் பசுவை உயிராகவும் பாசத்தைப் பற்றாகவும் சுட்டிச் செல்கிறது. தலைவன் என்ற சொல்லைச் சிவமென்று செய்துகொண்டார்கள் சித்தர்கள். பற்றறுத்த உயிர்கள் சிவப்பொருள் சேர்வதே உயிரின் உச்சம் அல்லது பிறவிப் பெரும்பேறு என்று நம்பினார்கள். அழியாப் பொருளோடு ஐக்கியமாவதற்கே இந்த அழியும் பொருள் பிறந்தது என்ற கருதுகோளையே சைவச் சகடத்தின் அச்சாணியாக்கினார்கள்.
மேற்குலகம் பருப்பொருளின் பெளதிக ஆராய்ச்சியில் புகுந்து புற உலகின் அகலங்காணப் புறப்பட்ட வேளையில், கிழக்குலகம் மனமென்னும் நுண்பொருள் ஆராய்ச்சியில் நுழைந்து அகவெளியின் ஆழங்காணப் புறப்பட்டது. உடல் - உயிர் - மனம் என்ற மூன்றையும் பொருத்தியும் தனித்தனியே இருத்தியும் புரிந்துகொள்ள முற்பட்ட மெய்யுலகம், அணுக்களின் சேர்மானத்தில் ஆக்கப்பட்ட பொருள்களெல்லாம் அழிபட்டே தீரும் என்று ஆய்ந்து கண்டது. தீப்பொறிகளைப் போலவே நட்சத்திரங்களும் காலவித்தியாசத்தில் கழிவன என்று கண்டது. சுற்றிவரும் பூமி மட்டுமன்று மற்றுமுள சந்திரசூரியரும் அழிந்தொழிவதே அண்டவிதி என்று கொண்டது. அவர்களின் புரிதலில் அணுக்களால் ஆக்கப் பெறாத இறைப் பொருள் ஒன்றுதான் என்றும் அழியாதது. அவர்களுக்கேற்ற மொழியில் அதைச் சிவமென்று செப்பிக் கொண்டார்கள். இந்த உடம்பென்ற தசைப் பொருளுக்குள் வதியும் உயிரை இறைப் பொருளோடு இரண்டறக் கலத்தல் என்ற உள்ளொளிப் பயணத்தில் இயங்குகிறது திருமூலரின் திருமந்திரம்.
கடவுள் என்பதற்குத் திருமூலர் கொண்டிருக்கும் கருதுகோள் தமிழ்வெளியில் அவருக்கென்று தனித்த அடையாளம் தருகிறது. கடவுள் என்பது வான்வெளியிலோ மண்பரப்பிலோ தேடிக் கண்டடையும் திருப்பொருளன்று. அது ஒரு கருதுநிலை. அது ஓர் உணர்ச்சி; உணரக் கூடியதன்றி உணர்த்தக் கூடுவதன்று. உருவம் தராதே. உணர்த்தவும் முயலாதே. அது உன் அகவய அனுபவம். கடவுள் என்பதொரு நினைப்பு. ஈசன் என்பதோர் இனிப்பு. தேனைச் சுவைக்கிறாயே. அந்தச் சுவை கறுப்பா? சிவப்பா? என்று எரிகணைக் கேள்வி எறிகிறார் திருமூலர்.
''வானுக்குள் ஈசனைத் தேடும் மதியிலீர்
தேனுக்குள் இன்பம் சிவப்போ கறுப்போ
தேனுக்குள் இன்பம் செறிந்திருந்தாற் போல்
ஊனுக்குள் ஈசன் ஒளிந்திருந்தானே''
இப்படி உருவ வழிபாட்டைச் சலவை செய்வதற்கு ஒரு சித்தனின் சித்தம் வேண்டும். உணர்பொருளே கடவுளென்று காட்ட ஒரு ஞானம் வேண்டும்.
கடவுள் குறித்த ஓர் உரையாடலை நிகழ்த்த இவ்விடமே செவ்விடமென்று இக்கட்டுரை கருதுகிறது.
கடவுள் என்பது வெறும் உள்ளூர்ச் சரக்கன்று; உலகச் சரக்கு. கடவுளைக் கடக்க வேண்டுமானால் முதலில் கடவுளைச் சந்திக்க வேண்டும். மனிதகுல வரலாற்றில் 'கடவுள் வந்த காலமும் வந்துபோன காலமும்' என்று ஒன்று வரும். டினோசரும் - அன்றில் பறவையும் திடப்பொருளாய் வந்து மறைந்தவை. கடவுள் என்பது அருவமாய் வந்து மறையக் கூடியது. சீனப் பழங்குடிகளின் போர்க்கடவுள் 'வேத் வோ' இப்போது எங்கே? கிரேக்கப் போர்க்கடவுள் 'அரேஸ்' இப்போது எந்த யுத்தக்களத்தில் சண்டையிடுகிறார்? ரோமானியக் கடவுளான 'மார்ஸ்' பற்றித் தகவல் தர முடியுமா? ஆப்பிரிக்க ஆதிக்குடிகளின் கடவுள் 'முரிக்' அவர்களுக்கின்னும் அருள்பாலிக்கும் தூரத்திலிருக்கிறாரா? இப்படி எல்லாக் கடவுள்களுக்கும் ஓர் இறந்தகாலம் வரும். 
இயற்கை மனிதனை மிரட்டியபோது அச்சத்தின் கருப்பையில் கடவுள் தோன் றினார். ஒரு படைப்பாளன் கடவுளுக்கு உருவம்தந்த காலையில் கலையின் கருப்பையில் கடவுள் பிறந்தார். ஆளும் வர்க்கம் அடிமை வர்க்கத்தை அடக்கியாளக் கருதியபோது நிறுவனத்தின் கருப்பையிலிருந்து கடவுள் அவதரித்தார். கடவுளின் தேவையிலிருந்து மனிதகுலம் விடுபடும் யுகத்தில் கலையில் மட்டுமே கடவுள் மிஞ்சுவார். பிறகு கற்பித்த உருவம் கழிந்து ஒரே ஓர் உணர்வாக மட்டுமே கடவுள் கருதப்படுவார்.
இந்த வகையில் திருமூலர் என்னைக் கதற வைத்த கவிதை ஒன்றுண்டு.
பல குடங்களில் தண்ணீர் நிரப்பியிருக்கிறீர்கள். எல்லாக் குடங்களிலும் ஒரு துண்டுச் சூரியன் மிதக்கிறது. ஒவ்வொரு குடத்துக்குள்ளும் ஒரு சூரியன். ஆனால் உச்சியில் ஒளிர்வது ஒரே சூரியன்தான். குடத்துக்குள் விழுந்த சூரியன் தனக்கே சொந்தமெனக் குடத்தை மூடினால் அக் கதிரவன் குடத்துக்குள் அடங்குவனோ? ஒவ்வொரு குடத்துக்குள்ளும் தோன்றினாலும் கதிரவன் குடத்துக்குள் அடங்காதவாறு போல ஒவ்வோர் உடம்பிலும் உறையினும் அந்த உடம்புக்கே சொந்தமாகாது உயிர். அந்த உயிரே இறைப்பொருள் என்று நம்புகிறார் திருமூலர்.
''கடம் கடம் தோறும் கதிரவன் தோன்றில்
அடங்கிட மூடில் அவற்றில் அடங்கான் 
விடங் கொண்ட கண்டனும் மேவிய காயத்து
அடங்கிட நின்றதும் அப்பரி சாமே''
திருமூலரை இப்படி எழுத வைத்த அனுபவவெளியின் மீது என் மனப்பறவை திரிந்து திரிந்து பறந்து பறந்து திகைக்கிறது.
''ஊர்க்கிணறு தோறும் மிதக்கிறது ஒரே நிலா'' - என்ற ஜப்பானிய ஐக்கூ கவிதை பின்னாளில் பேசிய ஒரு சிறுபொருளைப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே ஒரு பெரும்பொருளாகப் பேசிமுடித்த மூலனின் மூலம் என்னை வியக்க வைக்கிறது. 
எல்லா உடம்புக்குள்ளும் உறைவது இறையென்று நம்பப் படுவதன் இன்னொரு துண்டு என்ற கோட்பாடுதான் 'ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்' என்ற உலகப் பெருங்கருத்தை முன்வைக்கச் செய்தது மூலரை. சாதிபேதம், இனபேதம், மதபேதம், வர்க்கபேதம் என்ற அனைத்து பேதங்களையும் அழிக்க முற்படும் ஆயுதம் என்றே கருதவேண்டும் இந்தக் கருத்தாடலை. உடலை இறையோடு பொருத்திய இந்த உயிர்க் கொள்கைதான், இழித்துச் சொல்லப்பட்ட உடலென்ற பொருளை மதித்துப் பேசும் மாண்பு கொடுத்தது.
'உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென் றிருந்தேன்
உடம்பினுக் குள்ளே உறுபொருள் கண்டேன்
உடம்புளே உத்தமன் கோயில்கொண் டானென்று
உடம்பினை யானிருந் தோம்புகின் றேனே'
இந்தக் கருத்து தமிழுக்குப் புதுவது; மாயாவாதத்தைச் சூறையாடுவது. 
''காயமே இது பொய்யடா - வெறும் காற்றடைத்த பையடா'' என்று சிரித்துக் கொள்ளா
மலும், பட்டினத்தடிகள் போல் இது ''சலமலப் பேழை'' என்று சலித்துக் கொள்ளாமலும், ''உடம்பொரு கோயில்'' என்று உரக்கச் சொன்ன திருமூலர் உபநிடதங்களின் 'உயிர் அழிவதில்லை' என்ற பழைய வாதத்தையும் களைந்தெறிகிறார்.
''ஆத்மா பிறப்பதில்லை; இறப்பதுமில்லை. அது எதிலிருந்தும் வெளிப்பட்டதில்லை; அதில் எதுவும் வெளிப்படுவதுமில்லை. உடல் அழியும்போதுகூட ஆத்மா அழிவதில்லை'' என்று சொல்லும் கடோப உபநிடதத்திற்கு மாறாக,
''உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்
திடம்பட மெய்ஞ்ஞானம் சேரவும் மாட்டார்''
என்று பாடிய செறிவும் அறிவும் திருமூலத் தமிழனுக்கு வாய்த்திருக்கிறது.
உடலறிவு குறித்த பௌதிகக் கதவைத் திருமந்திரமே முதலில் திறக்கிறது. முதன் முதலில் மூச்சறிவியல் பேசப்படுவதும் திருமந்திரத்திலேதான். எலும்புகள் நிறுத்தி, நரம்புகள் பொருத்தி, இறைச்சியை இருத்தி, உறுப்புகள் மலர்த்தி, உயிர்த்திரி கொளுத்தி உலவவிடப்பட்ட இந்த உடலுக்கு நாடிகள் மொத்தம் பத்தென்று கணித்தார்கள் ஞானச்சித்தர்கள்; அவற்றுள் முக்கியமானவை மூன்றென்றும் முடிவு கட்டினார்கள்.
நீர்வழிப்பட்ட சிலேட்டுமம் - தீ வழிப்பட்ட பித்தம் - வாயுவழிப்பட்ட வாதம் இம்மூன்றுமே உடலென்ற எந்திரத்தின் எரிபொருட்கள் என்று கண்டார்கள். தசைநார்களை இளக்கம் செய்வதும், எப்போதும் இயங்கும் இதயத்தின் சூடு தணிவிப்பதும், நாவின் ஈரம் காப்பதும், உதிர ஓட்டத்தை ஒழுங்குறுத்துவதும், மூட்டுகள் தேயாமற் காத்தலும் சிலேட்டுமத்தின் செம்பணிகள். உணவை எரித்தலும், அறிவும் நினைவும் அழியாமற் காத்தலும், குருதிக்கு நிறமூட்டலும் தோலின் பளபளப்பைப் பாதுகாத்தலும் பித்தத்தின் பெரும்பணிகள். மூச்சினைச் சீர் செய்தலும், உயிருக்கு உயிர்ப்பூட்டலும், மனமொழி மெய்களை நேர் செய்து சீர் செய்தலும், தாதுக்களை உண்டாக்கலும், கழிவுகள் புறந்தள்ளலும் வாதத்தின் அரும்பணிகள்.
நீரின்றியும் நெருப்பின்றியும் இவ்வுடல் சின்னாட்கள் வாழ்வது சாத்தியமெனினும் காற்றின்றிச் சின்னேரம் வாழ்வதும் சிரமம். அந்தக் காற்றுக்கும் உடலுக்குமான தொடர்பைத் தமிழ்க்குலத்துக்கு முதலில் சொன்ன பேரறிஞன் எங்கள் மூலனே என்பது காலம் எமக்களித்த கர்வமாகும்; தமிழ் எமக்களித்த தருக்காகும்.
''ஏற்றி இறக்கி இருகாலும் பூரிக்கும்
காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கறி வாரில்லை
காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கறி வாளர்க்குக்
கூற்றை உதைக்கும் குறியது வாமே'' - 
என்பது திருமந்திரம்
அஃதென்ன காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கு? அதுதான் மூலர் அருளிய மூச்சறிவியல்.
பகலில் எட்டு மில்லி மீட்டர் சுருங்கி, இரவில் எட்டு மில்லி மீட்டர் நீண்டுவிடும் இந்த உடம்புக்குப் படுத்திருக்கும்போது நிமிடத்துக்கு 9 லிட்டரும், அமர்ந்திருக்கும்போது 18 லிட்டரும், நடைபயிலும்போது 27 லிட்டரும் மூச்சுக்காற்று தேவைப்படுகிறது. சராசரியாக 250 கோடி முறை துடிக்கும் இந்த இருதயம் ஒருநாளில் 18,000 லிட்டர் ரத்தத்தை இறைக்கிறது; காற்றால்தான் அந்த இயக்கம் நடைபெறுகிறது.
இந்தக் காற்றுதான் நுரையீரல் சென்று, உயிர்வளி, நைட்ரஜன், ஹைட்ரஜன், உயிராற்றல் எல்லாவற்றையும் உதிர ஓட்டத்தில் கலக்கிறது. உதிர ஓட்டத்தின் மூலம் அவை செல்களுக்குப் பரிமாறப்படுகின்றன. அவற்றின் கழிவுகள் மீண்டும் உதிரத்தில் கலக்கின்றன. அந்தக் கழிவுகளையெல்லாம் நாம் விடும் வெளிமூச்சுதான் வெளியேற்றுகிறது. உட்சுவாசம் உணவு; வெளிச்சுவாசம் கழிவு. உயிரின் இயக்கம் காற்றுதான். சொல்லப்போனால் உயிரே காற்றுதான். அந்தக் காற்றை இழுத்தல் - இருத்தல் - வெளியிடுதல் மூன்றுக்கும் ஒரு கணக்கிருக்கிறது என்று கண்டார் திருமூலர். அந்தக் காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கை அவர் வழியில் உங்களுக்குக் காட்ட விழைகிறேன்.
முவ்வழிகளில் வினைப்படுகிறது மூச்சு. பூரகம் கும்பகம் மற்றும் இரேசகம். பூரகம் என்பது காற்றை இழுத்தல். கும்பகம் என்பது உள்ளே இருத்துதல். இரேசகம் என்பது வெளியே விடுதல். இந்தப் பூரகம் கும்பகம் இரேசகம் மூன்றுக்குமான கால அளவே காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கு. 16 நொடி மூச்சை உள்ளிழுத்து, 64 நொடி அதை உள்ளே இருத்தி, 32 நொடி மூச்சை வெளியிட்டால் மட்டுமே சித்தர்கள் கண்டறிந்தபடி 72,000 நரம்புகளுக்கும் உயிர்ச்சத்து ஓடி உட்சேரும் என்பது திருமூலர் கணக்கு.
''ஏறுதல் பூரகம் ஈரெட்டு வாமத்தால்
ஆறுதல் கும்பகம் அறுபத்து நாலதில்
ஊறுதல் முப்பத்திரண் டதிரேசகம்
மாறுதல் ஒன்றின்கண் வஞ்சக மாமே!''
என்பதே காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கு.
இது சராசரி மனிதர்க்கு சாத்தியமில்லை; சாத்தியம் செய்தோன் சராசரியில்லை.
உயிரியக்கத்தின் வழியே காற்றும் காற்றியக்கத்தின் வழியே உயிரும் ஒன்றுக்கொன்று பரிமாறிக் கொள்வதன் கருமூலம் கண்டு சொன்னவர் திருமூலர். அருகம் புல்லின் நுனியில் தூங்கும் பனித்துளியளவில், விந்தணுவில் ஒரு கரு முளைவிட்டதும் ஓடிவந்து சூழ்ந்து நின்று அந்தக் கருமுளையைக் காவல் செய்வதும் காற்றுதான், உயிருள்ள காலம்வரை உடன் உறைவதும் காற்றுதான். இப்படிப் பேணப்படும் உடம்பின் பெருமை சொன்னதும் திருமூலர்தான்; உயிர் விட்டதும் இது உதவாத பொருளென்று உதறித் தள்ளுவதும் திருமூலர்தான்.
மரணத்தைப் புரிந்து கொள்வதில் தொடங்குகிறது மனித இனத்தின் நாகரிக முதிர்ச்சி. மரணம்தான் இந்த பூமியின் தொடர்ச்சி. அது இன்னோர் உயிருக்குத் தன்னை விட்டுக்கொடுக்கும் இடப்பெயர்ச்சி. சொல்லப்போனால் மரணம்தான் பூமியின் புராதனச் சுத்திகரிப்பு. நாம் எல்லோருமே நம் முன்னோர்களின் மரணத்தில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உதிர்ந்த சருகு வழிவிட்ட இடத்திலிருந்துதான் புதிய தளிர் புறப்பட்டு வருகிறது. மரணம் என்பதைப் பூரணம் என்று புரிந்துகொள்கிறவன் பெரும் பேற்றாளன். மரணத்தால் இந்த உடல் பெருக்கி எறியப்படும்போது அதனால் பெருக்கி எறிய முடியாத பெருஞ்செயல் செய்தவனே மரணத்திற்கு மரணம் தருகிறான். ''மரணத்தை வீரத்தோடு தழுவிக் கொள்கிறவன் தன்னைத் தானே ஆசீர்வதித்துக் கொண்டவன்'' என்ற உத்தமர் காந்தியடிகளின் வாசகம், நல்ல மரண ஊர்வலத்திற்கு முன்னால் நடந்துபோவதைப் பார்க்கிறேன்.
நிலையாமையைச் சொல்லி நெஞ்சுறுதியூட்டுகிறார் திருமூலர். செல்வத்தின் நிலையாமை சொல்லவந்த திருமூலர், ''உனது செல்வம் உன்னை ஒருபோதும் காப்பாற்றாது; உனது நிழலில் நீ ஒதுங்க முடியுமா?'' என்று கேட்கிறார். ''குடம் உடைந்தால் ஓடு மிச்சம்; உடல் உடைந்தால் ஏது மிச்சம்?'' என்று எள்ளி நகையாடுகிறார். மரணம் பூமியின் நிலைத்த மெய் என்று உலகோடு உரையாடுகிறார். 
எப்போதோ பயின்ற ஒன்று இப்போது நினைவாடுகிறது.
வாழ்க்கை மரணத்தைப் பார்த்துக் கேட்டதாம் : ''என்னை ஏன் நேசிக்கிறார்கள். உன்னை ஏன் வெறுக்கிறார்கள்?'' மரணம் சொன்னதாம் : ''ஏனெனில், நீ ஓர் அழகான பொய்; நான் கடினமான உண்மை''. உண்மையை எதிர்கொள்வதும் கடைசியில் ஏற்றுக்கொள்வதுமே வாழ்வின் உள் மையம்.
''ஊரெலாங் கூடி ஒலிக்க அழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பின் பிணமென்று பேரிட்டுச்
சூரையங் காட்டிடைக் கொண்டுபோய்ச் சுட்டிட்டு
நீரினுள் மூழ்கி நினைப்பொழிந் தார்களே''
என்று போகிற போக்கில் மரணத்தைப் புறங்கையால் தள்ளிப் போகிறார் திருமூலர்.
நிலையாமையும் மரணமும் மனிதனை அறத்திற்கே ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறார். 
ஏ தமிழா... அறிவியல் வழிப்பட்ட திருமூலரின் திருச்சொல் கேள்; அறம் புரி; அன்பு கொள்; உடல் பேணு; உயிர் வளர்; வெட்டவெளியெங்கும் உன் மனப்பறவையை ஓட்டு. நட்சத்திரம் கொத்து; சூரியன் தின்; நிலாப்பால் பருகு. உன் இதயவெளி பெரிது. அதில் கடல் ஒரு குடம். ஆகாயம் ஒரு சாளரம். கொடி கோணலாகிக் கிடந்தாலும் பூ நிமிர்ந்தே பூக்கிறது. ஒவ்வொரு மலரும் ஓர் உலகம். ஒவ்வோர் உலகமும் ஒரு மலர். குறையுடைய வாழ்விலும் குற்றமேதுமில்லை. இறக்கை ஒடிந்த குயிலும் சுதிமாறிப் பாடுவதில்லை. வாழ்க்கை இன்பத் தோட்டம். மரணம் ஒரு கொண்டாட்டம். இறைவன் இருப்பது உண்மையானால் நீ நம்பு. நீ இருப்பது உண்மையானால் இறைவன் உன்னை நம்பட்டும். திருமந்திரத்தின் நறுமந்திரத்தை ஓதி ஓதி உள்வாங்கு. நல்லன புதுக்கு; அல்லன ஒதுக்கு. ஒரு ஞானப்பரம்பரையின் நீட்சி நீ என்று நினை. திகைக்கும் உனக்குத் திருமூலன் துணை. 
மூவாயிரம் பாடிய திருமூலருக்கு ஒரு
மந்திரம் பாட என் உள்ளுயிர் துடிக்கிறது. பாடுகிறேன் :
''பூவிடும் மூச்சோ புறவெளி போகும்
தீவிடும் மூச்சோ திசைவழி ஏகும்
மேவிடும் தமிழால் மெய்ம்மறை சொல்லி
நீவிடும் மூச்சே நித்தியமாகும்''
வணங்க வேண்டும்; உன் திருப்பாதம் காட்டு திருமூலா!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/15/கருமூலம்-கண்ட-திருமூலர்-2807885.html
2807320 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குழந்தைகள் இயந்திரங்களா?  மன்னை. பாஸ்கர் DIN Tuesday, November 14, 2017 02:48 AM +0530 "உன் கூடத்தான படிக்கிறா அந்தப் பிரியா, அவ மட்டும் எப்புடி எல்லாப் பாடத்துலயும் முழு மார்க் வாங்குறா?' நீயும் இருக்கியே, ஏதாவது ஒரு தப்புப் பண்ணிட்டு 4 மார்க் குறைச்சு வாங்குறதே உனக்கு பொழப்பா போச்சு.
 "எப்பப் பாரு விளையாட்டுதான். ஒரு நாளாவது நீயா உட்கார்ந்து படிச்சிருக்கியா?' தெனமும் படி, படின்னு பாட்டு பாடனும். இல்ல.. அடிச்சாதான் படிக்கிறது. எப்பதான் திருந்தப் போறியோ..!
 இதுபோன்ற குரல்கள்தான் படிக்கும் பிள்ளைகள் உள்ள வீடுகளில் பெரும்பாலும் எதிரொலிக்கிறது. சென்னை போன்ற பெரு நகரங்களில் நடுத்தர மக்கள் வீடுகளில் இந்த வசவுகள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே கேட்கும். தாய்-தந்தை இருவரும் வேலைக்குச் செல்லும் வீடுகளில் கேட்கவே வேண்டாம்.
 ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பிள்ளைக்கு பெற்றோர் இடும் கட்டளைகளைக் கேட்டால் சிரிப்புதான் வரும். உனக்கு கிரிக்கெட் பேட் வேணுமா? வீடியோ கேம் வேணுமா? சைக்கிள் வேணுமா? இல்லை என்ன வேணுமோ கேள். உடனே வாங்கித் தருகிறோம்.
 ஆனால், எல்லா தேர்வுகளிலும் நூற்றுக்கு நூறு மதிப்பெண் வாங்கி விட வேண்டும் என்பதுதான் பிள்ளைகளிடம் பெற்றோர் பேசும் பேரம்.
 கேட்டதை எல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்த பெற்றோர், அதை வைத்து விளையாட அனுமதிக்க மாட்டேன் என்கிறார்களே என்று பிள்ளைகளுக்குக் கோபம்.
 சில குழந்தைகள் நாம் சொல்வதையெல்லாம் எதிர்ப்பேச்சு பேசாமல் கேட்டுக் கொள்வார்கள். ஒரு சிலர் ஏதாவது ஒரு வழியில் கோபத்தை வெளிப்படுத்தி விடுவார்கள். ஒரு சிலர் முணு முணுத்துக் கொண்டே செய்வார்கள்.
 இதேபோல தொடர்ந்து முணு முணுக்கும் குழந்தைகள் காலப்போக்கில் மனரீதியாக பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பது மனவியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்து. அதிக கண்டிப்பும் ஆபத்து, அளவுக்கு மீறிய செல்லமும் ஆபத்துதான்.
 விளையாடக்கூட நேரம் இல்லையே என மனதுக்குள் புழுங்கும் குழந்தைகள் ஒரு புறம்; அவர்களை மதிப்பெண்கள் வாங்கும் இயந்திரங்களாக மாற்றத் துடிக்கும் பெற்றோர் மறுபுறம். பிள்ளைகளுடன் செலவழிக்கக் கிடைக்கும் நேரத்தை எல்லாம் அவர்கள் மனத்தில் மதிப்பெண் வெறியை ஊட்டவே பயன்படுத்தும் பெற்றோர்.
 இவர்களில் மாற வேண்டியது யார்? விளையாட்டிலேயே குறியாக இருக்கும் குழந்தைகளா? இல்லை, மதிப்பெண்கள் வாங்கா விட்டால் எதிர்காலமே இல்லை என்ற எண்ணத்தை அழுத்தமாக மனத்தில் பதித்திருக்கும் பெற்றோர்களா?
 பொருளாதார ரீதியில் வாழ்க்கையின் உச்சியில் பிள்ளைகளை உட்கார வைக்க வேண்டும் என்று துடிக்கும் பெற்றோர், குழந்தைகளின் எண்ணங்களுக்கு மதிப்பளிப்பதில்லை. அவர்களுக்கென்று ஆசைகளும் ,விருப்பு வெறுப்புகளும் இருக்கும் என்று நினைத்துக்கூட பார்ப்பதில்லை.
 குழந்தைகளின் உடல் மற்றும் மன ரீதியான அமைப்பு பற்றி யோசித்துக் கூட பார்ப்பதில்லை.
 எத்தனை பெற்றோர், இரவில் உறங்கச் செல்லும் முன் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்லி தூங்க வைக்கிறார்கள்? பள்ளிக் கூடங்களில் இப்போதெல்லாம் நீதி போதனை வகுப்புகள் இல்லாததால் ஆசிரியர்களும் கூட கதை சொல்வதில்லை. கதைகள் வழி கிடைக்கும் நியாயமும் நல்லெண்ணமும் குழந்தைகளுக்குக் கிடைப்பதில்லை.
 இந்த உலகம் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பவர்களுக்கு மட்டுமானது என்று நாமும் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு, வளரும் தலைமுறையையும் தவறாக சிந்திக்க வைப்பது நியாயமா?
 இந்த உலகம் கடைசி மதிப்பெண் எடுப்பவனுக்கும் உரிமையானதுதான் என்ற உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாதது மட்டுமல்ல, அவனும் நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள ஏராளமான வாய்ப்புகள் குவிந்து கிடக்கின்றன என்ற எதார்த்தத்தையும் மறைக்கிறோம்.
 இந்த சமூகம் மெத்தப் படித்த மேதாவிகளையும் பார்த்திருக்கிறது, படிக்காத மேதைகளையும் பார்த்திருக்கிறது என்பதுதானே உண்மை.
 பொது வெளியில் இந்த உலகைப் புரிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படும் குழந்தைகள், இளைஞர்களாகவும், இளம் பெண்களாகவும் இன்றைய நவீன உலகில் நுழையும் போது எதிர்கொள்ளும் எதார்த்தங்கள் அவர்களுக்கு மன அதிர்ச்சியையே ஏற்படுத்தும்.
 தனிமனிதனாக எதையும் எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலை அகற்றி அடுத்தவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையை ஏற்படுத்தும். அன்பு, பாசம் ,உறவு, நட்பு போன்றவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் பணம் மட்டுமே அடி மனத்தின் சிந்தனையாக இருக்கும்.
 அளவுக்கு மீறிய அன்பு காரணமாக நம்முடைய விருப்பங்களையும் எதிர்பார்ப்புகளையும், எண்ணங்களையும் அவர்கள் மீது திணிக்கக் கூடாது. நாம் வேண்டுமானால் குழந்தைகளைப் போல் இருக்கலாம், ஆனால், குழந்தைகள் நம்மைப் போல் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது மிகவும் தவறு.
 பச்சிளம் தளிர்களை அதன் இயல்பான போக்கில் வளரவிட வேண்டும். இயன்றவரை குழந்தைகளின் அறிவு வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற சூழலை உருவாக்கித் தந்து, ஊக்குவிப்பதுதான் பெற்றோர்களின் தலையாய கடமை.
 இது போட்டிகள் நிறைந்த உலகம்தான் என்றாலும், போட்டி மனப்பான்மை கொண்ட பிம்பங்களாக மட் டுமே குழந்தைகளை வளர்த்தால் எதார்த்த வெளிச்சம் படும்போது கூச்சம் ஏற்பட்டு, கண்களை மூடிக் கொள்வார்கள்.
 நம் பிள்ளைகள் எப்படி வளர வேண்டும் என்று முடிவு செய்வது நம் கையில்தான் இருக்கிறது.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/14/குழந்தைகள்-இயந்திரங்களா-2807320.html
2807319 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மறைக்கப்படும் உண்மைகள் ஆர். நல்லக்கண்ணு DIN Tuesday, November 14, 2017 02:47 AM +0530 மூன்றாண்டுகளாக மழையில்லாமல் கடும் வறட்சியில் தமிழ் நாடு பாதிக்கப்பட்டது. 146 ஆண்டுகளில் ஏற்படாத வறட்சி என்று தமிழக முதல்வர் அறிக்கை விட்டு போதுமான நிவாரணப் பணிகள் எதுவம் செய்யப்படவில்லை. நாடு விடுதலையடைந்து, எழுபதாண்டுகளில் வறட்சி காலத்தில் தமிழக மக்கள் குடிதண்ணீருக்குக்கூட வழியில்லாமல் திண்டாடியது இல்லை. உடைக்கப்பட்ட பாறைக்குழிகளில் தேங்கிக்கிடந்த தண்ணீரை சென்னை மாநகர மக்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கொடுமையும் நடைபெற்றது.
 மக்களுக்கு உணவு தானியங்கள் உற்பத்தி செய்யும் விவசாயிகளின் கடன்களை அடைக்க முடியாமல் 400-க்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள்.
 வறட்சியால், விவசாயிகளின் தற்கொலையால் மாண்டார்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள தமிழ்நாடு அரசு மறுக்கிறது. மத்திய அரசும் போதுமான நிவாரணத் தொகையை வழங்க மறந்துவிட்டது. ஆனால், பா.ஜ.க. ஆளும் மாநிலங்களுக்கு நிவாரணத் தொகையை மத்திய அரசு அள்ளிக் கொடுக்கிறது.
 மன்னன் விக்கிரமாதித்தன் காலத்தில் நாடு எப்படியிருக்கிறது என்று அமைச்சர்களிடம் கேட்டால், "மன்னா உங்கள் ஆட்சியில் மாதம் மும்மாறி மழை பெய்கிறது. மக்களனைவரும் சுபிட்சமாக வாழ்கிறார்கள்' என்று கூறியதைப்போல் தமிழக அதிகாரிகளும் இருக்கிறார்கள்.
 தென் மேற்குப் பருவமழை காலம் தவறிப் பெய்தது. மேட்டூர் அணையிலிருந்து காவிரியில் ஜூன் 12-இல் தண்ணீர் திறந்துவிடப்பட வேண்டும். 5-ஆவது ஆண்டிலும் குறிப்பிட்ட நாளில் திறக்கப்படவில்லை. காவிரி டெல்டாவிலும் குறுவை சாகுபடி நடைபெறவில்லை.
 வட கிழக்குப் பருவமழையை நம்பி விதைத்த பயிர்கள் மழையால் சேதமடைந்துவிட்டன. வர்தா புயல் சென்னையில் பெரும் சேதத்தை உண்டாக்கிவிட்டது. ஓராண்டிற்கும் மேலாக சென்னை மாநகரமும் வெள்ளத்தில் மிதந்ததை மறந்திருக்க முடியாது.
 மக்களுக்கு முறையான அறிவிப்பு செய்யாமல் செம்பரம்பாக்கம் ஏரி திறந்து விடப்பட்டது. வர்தா புயல் அனுபவங்களும் முடிவுகளும் இரண்டாண்டுகளில் நிறைவேற்றப் படவில்லை. அதே நிலை இந்தாண்டு நவம்பரில் வடகிழக்குப் பருவ மழையின் துவக்கத்திலேயே ஓரிரு நாளில் சென்னை மாநகரம் தண்ணீரில் மிதக்கிறது.
 வெள்ளச் சேதங்களை தடுத்திட தமிழக அரசு எந்தவித படிப்பினைகளையும் கற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஏரி குளங்களை தூர்வாரப்போவதாகவும் இதுவே சாதனையாகவும் அமைச்சரவை கூடி அறிவித்தது. தூர்வாருவது, குடிமராமத்து முறைகளுக்குப் பொதுப்பணித்துறை விதிகளில் வழிமுறை உள்ளது.
 ஏரி குளங்களின் ஆயக்கட்டு விவசாயிகளின் ஒத்துழைப்பு பெற வேண்டும். ஆனால், வழக்கமான கான்டிராக்ட் முறைகளில் கரை ஓரத்தில் உள்ள மண்ணை மட்டும் தோண்டி கரைமீது போடுவதுடன் முடிந்துவிடுகிறது. முழுமையாகத் தூர்வாரப்படுவதில்லை.
 தூர்வாரப்பட்ட வண்டல் மண்ணும் ஆயக்கட்டுப் பகுதியிலுள்ள விவசாயிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். தூர்வாரும் பொழுது மணல் அள்ளக்கூடாது என்று உள்ளது. இவ்விதியும் மீறப்படுகிறது. தாமிரவருணி நதியில் திருவைகுண்டம் அணையில் தூர்வார வேண்டுமென்று மக்களிடமிருந்து நீண்டகாலமாகக் கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. ஆனால், அணையில் மட்டும் தூர்வாருவதற்கு பதில் ஆற்றில் கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு மணலை கொள்ளையடித்து விட்டனர்.
 கூட்டுக்குடிநீர் உள்ள கிணறுகளில் அவற்றைச் சுற்றி 500 மீட்டர் சுற்றளவில் மணல் எடுக்கக் கூடாது என விதி உள்ளது. இதை மீறி வறண்ட பகுதிகளான குலசேகரப்பட்டனம், சாத்தான்குளம், உடன்குடி ஆகிய ஊர்களுக்கான கூட்டுக்குடிநீர் உறை கிணறுகளைச் சுற்றிலும் மணல் எடுத்து விட்டார்கள். தூர்வாருதல் என்ற பெயரால் நடந்த அநீதியாகும் .
 மணல் கொள்ளைக்கு எடுத்துக்காட்டாக வீராணம் ஏரியில் தூர்வாருகிறோம் என்ற பெயரில் நடந்த மணல் கொள்ளை ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
 மணல் கொள்ளை - சிறுகனிம விதி - மணல் எடுப்பதற்கான விதிமுறைகள் 1952-இல் இயற்றப்பட்டுள்ளது.
 மணல் அள்ளுவதற்கு உள்ள விதிகள்:-
 ஒரு மீட்டர் ஆழம்தான் மணல் எடுக்க வேண்டும்; மாலை 6 மணிக்கு மேல் மணல் அள்ளக் கூடாது; மணல் அள்ள ஆறுகளின் குறுக்கே சாலைகள் போடக்கூடாது; மணல் குவாரி அமைக்கப்படும் இடங்களில் எல்லைகளை அடையாளப் படுத்த வேண்டும்; 3 யூனிட் ஒரு லோடாகும். அதற்குரிய டெபாசிட் பணம் வரையறுக்கப் பட்டுள்ளது; வெளிமாநிலம், வெளிநாடுகளுக்கு மணல் கொண்டு செல்வது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.
 இந்த விதிகளை அமுல்படுத்துவதை கண்காணிக்க மாவட்ட ஆட்சியர் பொதுப்பணித்துறை, மாசுகட்டுப்பாட்டுத் துறை, மாவட்ட காவல் துறையும் கொண்ட குழு கண்காணிக்கும்.
 மேற்கண்ட விதிகளை மீறி மணல் கொள்ளை நடந்து வருகிறது. தமிழ்நாட்டில் 33 ஆறுகளும் பலநுறு ஓடைகளும் உள்ளன. அவை அனைத்திலும் மணல் கொள்ளை நடந்து வருகிறது. தமிழ்நாட்டில் மட்டுமே மணல் அள்ளுவதற்கு ஜேசிபி மற்றும் புல்டோசர் போன்ற இயந்திரங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
 இருபதாண்டுகளாக தமிழ்நாட்டில் விதிப்படி மணல் எடுப்பதென்ற பெயரில் மணல் கொள்ளை நடந்து வருகிறது. நாளொன்றுக்கு 90 ஆயிரம் லாரிகளில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்ட மணல் 3 கோடியே 60 லட்சம் கன அடியாகும். தமிழ்நாட்டின் தேவையை விட 4.5 மடங்கு அதிகமான மணல் நமது ஆறுகளில் அள்ளப்பட்டு பிற மாநிலங்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் கடத்திச் செல்லப்படுகிறது.
 3 அடிக்கு மேலாக, 20 அடி முதல் 100 அடி வரை மணல் அள்ளப்படுகிறது. மணல் வெறும் மண் அல்ல, தொட்டனைத்தூறும் மணற்கேணி என திருக்குறளில் கூறியபடி, மணல் தோண்டத் தோண்ட ஊறிப் பெருகும் நீராகும்.
 ஒரு கன அடி மணல் உருவாக 100 ஆண்டுகள் ஆகும். ஆற்றில் வரும் தண்ணீரில் நான்கில் ஒரு பகுதியை மணல் நிலத்தில் சேமித்து வைக்கிறது. தண்ணீரையும் மணல் சுத்தப்படுத்துகிறது. நீரில் வாழும் உயிரினங்களைப் பாதுகாக்கிறது.
 2017-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் முதல் மணல் குவாரிகளை அரசே ஏற்று நடத்தும் என முதல்வர் அறிவிக்கிறார். ஆனால், 2003-லிருந்தே அரசுதான் மணல் குவாரிகளை நடத்தி வந்தது. அது முறையாக அமுல்படுத்தப் படவில்லை.
 அரசு, மணல் குவாரிகளை எடுத்து நடத்தினால் நாள் ஒன்றுக்கு ரூ.20 கோடி முதல் ரூ.25 ஆயிரம் கோடி வரை வருமானம் கிடைக்கும் என்று பொதுப்பணித்துறை அறிவித்தது. டாஸ்மார்க் மதுபான வருவாயை விட அதிகமாக மணல் வருமானம் கிடைக்கும் என்று அதிகாரிகளே கூறியுள்ளனர். உண்மையில் இதையும் விட அதிகமாக வரவும் வாய்ப்புள்ளது. மணல் கொள்ளையர்களின் ஒப்புதல் வாக்கு மூலங்களிலிருந்து தெரிய வருகிறது.
 மலேசியாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட 54 ஆயிரம் டன் மணல் தூத்துக்குடி துறைமுகத்தில் முடங்கிக் கிடப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. இந்த மணலை தமிழ்நாடு அரசு கைப்பற்றி தமிழ்நாட்டில் பயன்படுத்த வேண்டும். வெளிநாட்டிலிருந்து மணலை சாதாரணமானவர்களால் இறக்குமதி செய்வது சாத்தியமில்லை. மணல் வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களால் தான் சாத்தியமாகும்.
 தூத்துக்குடியில் இறக்கப்பட்ட மணலை லாரிகளில் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட செய்திகளும் பத்திரிக்கைகளில் வருகின்றன. நாகர்கோவில் காவல்துறையால் மணல் லாரிகளை மடக்கி பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வழக்கமாக தமிழ்நாட்டில் மணல் லாரிகள் நாகர்கோவில் வழியாக திருவனந்தபுரத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படுவது அனைவருக்கும் தெரிந்ததே.
 மணல் உண்மையிலேயே மலேசியாவில் எடுக்கப்பட்டதா அல்லது இங்கிருந்து அனுப்பப்பட்டு மீண்டும் திரும்ப இங்கு கொண்டு வரப்பட்டதா என்று மக்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பழைய முறையிலேயே மணல் கடத்திச் செல்வதற்கு அனுமதிக்காமல், கப்பலில் இறக்கப்பட்டிருக்கிற மணலை அரசே எடுத்து முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
 தமிழ்நாட்டில் ஆற்று மணல் கொள்ளை, கடற்கரை ஓரத்தில் தாது மணல் கொள்ளை, பாறைகளை உடைத்து கிரானைட் கொள்ளைகள் என பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நடக்கின்றன. இதனால் இயற்கை வளங்களும், நிலத்தடி நீரும், நீர் ஆதாரங்களும் அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதனால்தான் மழை பெய்தாலும் தண்ணீரை தேக்கி வைக்க முடியவில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து வறட்சியும், வெள்ளமும் பாதிக்கிறது.
 இயற்கையைப் பாதுகாப்பது பற்றி காந்தி, "இயற்கை மனிதனின் தேவைக்கு ஏற்ப அனைத்தையும் படைத்துள்ளதே தவிர, மனிதனின் பேராசைக்கு அல்ல; இந்த பூமி, காற்று, மணல், நீர் என அனைத்தும் நம் முன்னோர்களின் பரம்பரை சொத்தல்ல, அவையனைத்தையும் நம் குழந்தைகளுக்குத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கடனாகும். ஆகையால் நாம் எவ்வாறு பெற்றோமோ அவ்வாறே திருப்தி ஒப்படைக்க வேண்டும்" என்று எச்சரித்திருக்கிறார்.
 "இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும் வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு' என திருக்குறளில் கூறியதைப்போல் ஏரி, குளம் எனத் தேங்கும் நீரும், ஆறு ஓடை போல ஓடும் நீரும், உயர்ந்த மலைகளிலும் வானம் பொழிய வருபுனலும் ஒரு நாட்டின் உறுப்புகள். இவை அழிந்து விட்டால் தமிழகம் பாலைவனமாகிவிடும். கானகம் அழிக்கப்பட்டு பல்வேறு அமைப்புகளின் ஆக்கிரமிப்பால் யானை உள்பட பல்வேறு வன விலங்குகள் மனிதர்கள் வாழும் பகுதிக்கு வந்து மக்களை அழிக்கின்றன. எனவே இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்கவும் தமிழகம் பாலை வனமாவதைத் தடுக்கவும் நாம் அனைவரும் உறுதியேற்போம்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 மூத்தத் தலைவர்,
 இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/14/மறைக்கப்படும்-உண்மைகள்-2807319.html
2806668 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வேண்டாம் இந்த விபரீதம் ப. இசக்கி DIN Monday, November 13, 2017 02:42 AM +0530 திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தால், மதுரை விமான நிலையத்துக்கு பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் பெயரை சூட்ட உரிய நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என தேவர் ஜெயந்தி விழாவில் பங்கேற்க வந்தபோது அக்கட்சியின் செயல் தலைவர் மு.க. ஸ்டாலின் கூறியிருக்கிறார்.
தமிழ்நாட்டில் கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரையில் மாவட்டங்களுக்கும், அரசு போக்குவரத்துக் கழகங்களுக்கும் அரசியல் மற்றும் சாதித் தலைவர்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டிருந்தன. 
அவற்றில் ஈ.வெ. ராமசாமி பெரியார், வ.உ. சிதம்பரனார், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் உள்ளிட்ட தேசத் தலைவர்களின் பெயர்களும் அடங்கும். தமிழ்நாட்டில் திராவிடக் கட்சிகள் ஆட்சியைப் பிடித்த பின்பு தொடர்ந்து வாக்கு வங்கியைக் கருத்தில் கொண்டு பெரிய மாவட்டங்களையும், போக்குவரத்துக் கழகங்களையும் பிரித்து சாதித் தலைவர்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டன.
1979-இல் தமிழக முதல்வராக முதல் முறையாக பதவியேற்ற எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன், என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை, தெருக்களுக்கு சூட்டப்பட்டிருந்த சாதித் தலைவர்களின் பெயர்களை நீக்க உத்தரவிட்டார். 
ஆனால், மாவட்டங்களுக்கும், அரசு போக்குவரத்துக் கழகங்களுக்கும், பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் சூட்டப்பட்டிருந்த தலைவர்களின் பெயர்களை நீக்கவில்லை.
முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா, முதன் முறையாக முதல்வர் பதவி வகித்த 1991 முதல் 1996 வரையில் மாவட்டங்களுக்கும், அரசு போக்குவரத்துக் கழகங்களுக்கும் சாதித் தலைவர்களின் பெயர்கள் அதிகமாக சூட்டப்பட்டன. 
அடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த தி.மு.க.வும் பெரும்பான்மை சாதியினரின் வாக்கு வங்கியை கருத்தில் கொண்டு சாதித் தலைவர்களின் பெயர்களை சூட்டுவதில் ஆர்வம் காட்டியது. 
1997-இல் தி.மு.க. ஆட்சியின்போது, விருதுநகரை தலைமையிடமாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட அரசு போக்குவரத்துக் கழகத்துக்கு வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனின் படைத் தளபதியான தலித் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த வீரன் சுந்தரலிங்கத்தின் பெயரை அரசு அறிவித்தது. அறிவிப்பு வெளியான உடனே தென் மாவட்டங்களில் பதற்றம் ஏற்பட்டது. 
வீரன் சுந்தரலிங்கத்தின் பெயரைத் தாங்கிச் செல்லும் பேருந்துகளில் பயணிப்பதில்லை என்று முக்குலத்தோர் அறிவித்தனர். 
அதனைத் தொடர்ந்து அந்த போக்குவரத்துக் கழக பேருந்துகள் மீது ஆங்காங்கே கல்வீச்சு தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. இரு சாதிகளுக்கு இடையே மோதல் வெடித்தது, கலவரங்கள் ஏற்பட்டன. போலீஸ் துப்பாக்கிச்சூட்டில் இரு தரப்பையும் சேர்ந்த ஐந்து பேர் வரையில் இறந்தனர்.
தூத்துக்குடி மாவட்டம் கொடியங்குளத்தில் 1995-இல் நடைபெற்ற காவல்துறை தாக்குதல் சம்பவத்துக்கு பிறகு தென் மாவட்டங்களில் தொடர்ந்து நான்கைந்து ஆண்டுகளாக இரு சாதிகளுக்கு இடையே மோதல் ஏற்பட்டு வந்தது. 
1995 முதல் 1998 வரையில் மட்டும் இரு தரப்பிலும் சுமார் 250 பேர் வரை மாறிமாறி கொலை செய்யப்பட்டுள்ளதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. 
அத்தகைய பதற்றமான சூழ்நிலையில், விருதுநகர் அரசு போக்குவரத்துக் கழகத்துக்கு வீரன் சுந்தரலிங்கம் பெயர் சூட்டப்பட்டது, எரியும் தீயில் எண்ணெய் வார்ப்பது போலாயிற்று. 
இந்தக் கலவரத்தைத் தொடர்ந்து உடனடியாக அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களின் கூட்டத்தை கூட்டினார் அப்போதைய முதல்வர் மு. கருணாநிதி. அந்தக் கூட்டத்தில், இனிமேல் மாவட்டங்களுக்கும், அரசு போக்குவரத்துக் கழகங்களுக்கும் அரசியல் மற்றும் சாதித் தலைவர்களின் பெயரை சூட்டுவதில்லை என முடிவு செய்தார். 
ஆனால், இப்போது அந்த முடிவை தி.மு.க.வின் செயல் தலைவர் மு.க. ஸ்டாலின் மீறி, மதுரை விமான நிலையத்துக்கு பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் பெயரை சூட்ட உரிய நடவடிக்கை எடுப்போம் எனக் கூறியிருப்பது பிரச்னையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.
மதுரை விமான நிலையம் அமைந்துள்ள இடத்தில், முதலாவதாக 1932-இல் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் விமான ஓடுபாதை அமைக்க சின்ன உடைப்பை கிராமத்தைச் சேர்ந்த தலித் மக்கள் சுமார் 1,000 ஏக்கர் நிலத்தை அளித்தார்களாம். 
அதன் பின்பு படிப்படியாக அந்த இடம் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டு தற்போது விமான நிலையமாக உருப்பெற்றுள்ளது. எனவே, அந்த விமான நிலையத்துக்கு தலித் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த தியாகி இம்மானுவேல் சேகரன் பெயரை சூட்ட வேண்டும் என்பதில் அந்த சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த மருத்துவர் க. கிருஷ்ணசாமி, தொல். திருமாவளவன் ஆகியோர் உறுதியாக உள்ளனர். 
ஆனால், சுதந்திரப் போராட்ட வீரரான பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் பெயரை சூட்ட வேண்டும் என முக்குலத்தோர் மட்டுமின்றி ஏனைய அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றனர். அதன் வெளிப்பாடுதான் இப்போது மு.க. ஸ்டாலின் கூறியுள்ள கருத்தும் கூட.
தென் மாவட்டங்களில் கடந்த சில ஆண்டுகளாகப் பெரிய அளவிலான சாதிக் கலவரங்கள் இல்லை. அவ்வப்போது சாதி தலைவர்களின் சிலைகளுக்கு விஷமிகள் செய்யும் அவமரியாதையால் ஆங்காங்கே பதற்றம் ஏற்படுவதுண்டு. ஆனாலும், நிலைமை இப்போது கட்டுக்குள் உள்ளது. 
முத்துராமலிங்கத் தேவரும், இம்மானுவேல் சேகரனும் தலைவர்களாக உயர்ந்தவர்கள். எனினும் அவர்களை சாதித் தலைவர்களாக அடையாளப்படுத்தும் போக்கு இன்னும் மாறாத சூழ்நிலையில் மீண்டும் அவர்களின் பெயர்களை சூட்ட முனைவது பொது அமைதியை சீர்குலைக்கும் செயலாகவே அமையும். 
எனவே, அத்தகைய விபரீதத்தை இனியும் எந்த அரசும், அரசியல் கட்சியும் செய்யாமல் இருப்பதே அமைதிக்கு வழிவகுக்கும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/13/வேண்டாம்-இந்த-விபரீதம்-2806668.html
2806667 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மக்கள் மன்றம் தீர்மானிக்கும்! முனைவர் அ. பிச்சை DIN Monday, November 13, 2017 02:40 AM +0530 'இந்திய மக்கள் தலைவனையே நம்புகிறார்கள்: தத்துவங்களை நம்புவதில்லை: சித்தாந்தங்களைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படுவதில்லை' என்கிறார் இங்கிலாந்து நாட்டின் அரசியல் விமர்சகர் ஒருவர். ஆழ்ந்து ஆய்வு செய்தால் இந்தக் கணிப்பு முழுக்கச் சரியானது என்றே கருதலாம். 
இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் வரலாற்றை மூன்று கால கட்டங்களாகப் பிரிப்பார்கள் ஆய்வாளர்கள். அவை: ஹியூம்ஸ் சகாப்தம், திலகர் சகாப்தம், காந்திஜி சகாப்தம் என்பவை ஆகும். அந்த இயக்கம் தோன்றியது, 1885-ஆம் ஆண்டில். 1885 முதல் 1915 வரை உள்ள 30 ஆண்டுகளில் முதலில் ஹியூம்ஸ் வழிகாட்டியாகவும், அதன் பின் திலகர் வழிகாட்டியாகவும் திகழ்ந்தனர். 
1915-இல் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்ற மனிதர் களத்தில் இறங்கினார். அவர் லண்டனில் படித்ததும், பயின்றதும் ஆங்கிலமே; ஆனால் அவர்தாய் நாட்டில் பேசியது தன் தாய்மொழியில்; அவர் தனது முதல் நூலான இந்து சுயராஜ்-ஐத் தனது தாய்மொழியான குஜராத்தியில்தான் எழுதினார். அவர் லண்டனில் அணிந்தது நவநாகரிக மேல் நாட்டு உடை; ஆனால், இந்தியாவில் அணிந்ததோ, ஏழை இந்தியனின் எட்டு முழ வேட்டியும், நான்கு முழத் "துண்டு'ம் மட்டுமே. 
இந்த மெலிந்த மனிதரைக் கண்ட ஒட்டு மொத்த இந்திய மக்கள், இவர் நம் மொழி பேசுகிறார். நம்மைப் போல் ஆடை அணிகிறார். இவர் நிச்சயம் நம் நலன் காப்பார். இவரே நம் "தலைவர்' என ஏற்றுக் கொண்டனர். அவர் சுட்டுவிரல் காட்டிய திசையில் ஒட்டு மொத்த இந்தியர்களும் நடந்தார்கள். அவர் உயிரோடு இருந்தவரை காங்கிரஸ் இயக்கம் அவரது கையில் இருந்தது. தேசமும் அவரது கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தது.
இவ்வாறு மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தியின் குரலே கொள்கையானது. அவரது சொல்லே மந்திரமானது. வெள்ளையன் வெளியேறுவது நிச்சயம்; அதற்கு முன்னால் உங்கள் மனத்திலிருந்து பயத்தையும் (Fear) தாழ்வு மனப்பான்மையையும் (Inferiority Complex) வெளியேற்றுங்கள் என்றார் மக்களைப் பார்த்து. அந்த மெலிந்த மனிதரின் உறுதிதான் ஆங்கிலேய ஆட்சியின் அஸ்திவாரத்தை அசைத்தது. பாரத தேச விடுதலையை நாம் பார்க்க முடிந்தது.
மகாத்மா 1948, ஜனவரி 30-இல் மறைந்தார். அவர் வாழும் போதே ஜவாஹர்லால்தான் என் அரசியல் வாரிசு. என் மறைவிற்கு பின் என் மொழியை அவர் பேசுவார். நான் நினைத்ததை அவரே நிறைவேற்றுவார் என்றார். நேருஜியின் தலைமையை மக்கள் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டார்கள். 
ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள், அணிசேரா வெளிநாட்டுக் கொள்கை, திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சி - என்று அவர் அறிவித்தத் திட்டங்களை மக்கள் அப்படியே ஏற்றனர். நேருஜியால் நட்பு நாடாகக் கொண்டாடப்பட்ட சீனா, பகை நாடாக மாறியது கண்டு, மக்கள் சீனா மீது சினம் கொண்டார்களே அன்றி, தங்கள் தலைவன் நேருஜியின் கணிப்பு பொய்த்து விட்டதே என்று குற்றம் சாட்டவில்லை.
மூன்றாவது ஆளுமையாக இந்தியாவில் உருவானது இந்திரா காந்தியின் தலைமை. இந்திய தேசத்தை அவர் தன் ஆளுகைக்குள் வைத்திருந்தது சுமார் 16 ஆண்டுகள். 1966 முதல் 1977 வரையிலான கால கட்டத்தில் அவர் அறிவித்த வங்கிகள் தேசியமயமாக்கல், மன்னர் மானியம் ஒழிப்பு, நலிந்தோர் நலன் காக்கும் 20 அம்ச திட்டங்கள் ஆகியவற்றை மக்கள் வாழ்த்தி வரவேற்றார்கள்.
தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் அவரால் அறிவிக்கப்பட்ட அவசர நிலைப் பிரகடனத்தை மக்கள் ஏனோ ஏற்கவில்லை; ஆனால், தாங்கள் நேசித்த தலைவரையே தலைமைப் பீடத்திலிருந்து இறக்கினார்கள். 
இடைப்பட்ட இரண்டரை ஆண்டு காலத்தில் 1977 முதல் 1980 வரை இரண்டு பிரதமர்களின் பதவிச் சண்டையைப் பார்த்த மக்கள், அவரை மீண்டும் அரியணை ஏற்றினார்கள். அவசர நிலைப் பிரகடனத்தை ஏற்காத மக்கள், அதனை அமல்படுத்திய தலைமையை மறுபடியும் அதிகார பீடத்தில் அமர்த்தினார்கள். இங்கும் தலைமைதான் முன் நின்றது; தத்துவம் அல்ல. இந்திராவின் ஆளுமையின் மீது அவ்வளவு நம்பிக்கை மக்களுக்கு!
அவரது மறைவுக்குப் பின்பு மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் தலைவராக எவரும் உருவாகவில்லை. தத்துவம் அல்ல; தலைமைதான் மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் என்ற சூத்திரத்தை சரியாகப் புரிந்து கொண்ட காரணத்தால்தான், பாரதிய ஜனதா கட்சி, சொல்லாற்றலும், செயலாற்றலும், அரசியல் சாதுரியமும் மிக்க நரேந்திர மோடியை இப்பொழுது முன்னிறுத்தியிருக்கிறது. 
அத்தலைமையின் ஈர்ப்பு தேசம் முழுவதும் வேரூன்றுமா, நிலைக்குமா, நீடிக்குமா என்பதற்குக் காலம்தான் பதில் சொல்லும். அதுவரை ஆய்வாளர்கள் காத்திருக்க வேண்டும்.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை நீதிக்கட்சி ஆரம்ப காலத்தில் வேரூன்றியது உண்மையே! அக்கட்சியில் மக்கள் தலைவராக எவரும் உருவாகவில்லை! பெரியார் ஈ.வெ.ரா. மட்டுமே மக்கள் மனத்தில் இடம் பிடித்த தலைவராக நின்றார். அவரும் சமுதாய அவலங்களை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு "போராளியாகவே' வாழ்ந்து மறைந்தார். அண்ணல் காந்தியடிகளைப்போல் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு ஆசைப்படாதவராகவே வாழ்ந்தவர் அவர்.
தமிழ்நாடு காங்கிரûஸப் பொருத்தவரை திரு.வி.க., சத்தியமூர்த்தி, ராஜாஜி என்று பல தலைவர்கள் உருவானார்கள். ஆனால் அதிகம் படிக்காத ஒரு மனிதர், விருதுப்பட்டியிலிருந்து வெறுங்கையை வீசிக் கொண்டு சென்னை நோக்கி வந்தார். அவர் ஏழைகளின் மொழியில் பேசினார்; ஏழைகளைபோல் உடை அணிந்தார்; எல்லோரிடமும் பழகினார்; அவர்கள் இதயங்களில் இடம் பிடித்தார். அவர்தான் கர்மவீரர் என்ற காமராஜர். 
அவர் கையில்தான் காங்கிரஸ் கட்சி, அவர் சாகும் வரை - 1940 முதல் 1975 வரை சுமார் 35 ஆண்டுகள் - அவரது கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தது. மக்களில் பெரும்பாலோர் அவரையே நம்பினார்கள். அவரையே தலைவராக ஏற்றார்கள். அவர் அறிவித்த ஜனநாயக சோஷலிசமே நம்மைக் காக்கும் என மக்கள் நம்பினார்கள். இங்கும் தலைமைதான் முன் நின்றது; தத்துவம் அல்ல.
காமராஜருக்குப் பின், மூப்பனாரின் கைக்கு வந்தது காங்கிரஸ். அவர் 1996-இல் தி.மு.க.வுடன் கூட்டணி அமைத்ததை ஆதரித்தனர் மக்கள். 2001-இல் எதிர்நிலை எடுத்து அ.தி.மு.க.வுடன் கூட்டணி கண்டார். அதையும் மக்கள் ஏற்றனர். இங்கும் தலைமைக்குத்தான் மக்கள் மதிப்பளித்தனர். கொள்கைக்கு அல்ல.
1949-இல் உருவானது திராவிட முன்னேற்றக் கழகம். பெரியாரின் பிரதான தளபதியான, அண்ணா என்று அனைவராலும் அழைக்கப்படும் சி.என். அண்ணாதுரை அதன் தலைவரானார். அவரது ஆழ்ந்த அறிவாற்றல், ஈடு இணையற்ற பேச்சாற்றல், எவரையும் கவரும் எழுத்தாற்றல், அரசியல் சாதுரியம், அரசியல் நாகரிகம் அனைவரையும் கவர்ந்திழுத்தது. குறிப்பாக இளைஞர்கள், மாணவர்கள், கலைஞர்கள், கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், பேச்சாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள் - போன்ற பெரும்படை அவருக்குப் பின்னால் அணிவகுக்கத் தொடங்கியது.
அவர் திராவிடநாடு திராவிடருக்கே என்றால் ஆம் என்றார்கள். திராவிடநாடு கோரிக்கையை நான் தாற்காலிகமாக ஒத்தி வைக்கிறேன் என்றால், அதுவும் சரியே என்றார்கள். இங்கே தலைவர்தான் முன் நின்றாரே தவிர, தத்துவம் அல்ல!
அண்ணாவின் மறைவுக்குப்பின் கருணா நிதியின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது தி.மு.க. 1969 முதல் இன்று வரை இயக்கம் அவரது கரங்களில் முரண்பட்ட முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டாலும் மக்கள் அவர் பக்கம் நின்றார்கள். காரணம் தலைமையை நம்பினார்கள்; தலைவன் முடிவு சரியாக இருக்கும் என எண்ணினார்கள். கொள்கைகள் குறுக்கே நிற்கவில்லை.
எம்.ஜி.ஆர். 1972-இல் தி.மு.க.வை உடைத்துத் தனிக் கட்சி (அ.தி.மு.க) கண்டார். அவர் வாழும் காலம் வரை அவரிடமே இயக்கம் இருந்தது. அவருக்குப் பின்னால் மக்களும் நின்றார்கள். அவர் இருக்கும் வரை எவரும் அவரை அசைக்க முடியவில்லை. 1977-இல் தொடங்கி அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் அவர்பக்கமே மக்கள் நின்றனர். இவற்றில் 1980-இல் நடைபெற்ற மக்களவைக்கான தேர்தல் மட்டுமே விதிவிலக்கு.
எம்.ஜி.ஆர். மறைவுக்கு பின்பு ஜெயலலிதா என்ற ஆளுமை உருவானது. அவரது விவேகம், வேகம், துணிவு அவரை வித்தியாசப்படுத்திக் காட்டியது. இயக்கமோ அவர் இட்ட கட்டளைக்குப் பணிந்து நின்றது. 
இன்று தமிழகத்தில் ஓர் ஆளுமை மறைந்துவிட்டது; அடுத்த ஆளுமை மௌனமாகிவிட்டது. இந்நிலையில் தமிழகத்தின் அரசியல் களத்தில் வெற்றிடம் ஏற்பட்டுவிட்டதாகச் சொல்லுகிறார்கள் சில ஆய்வாளர்கள். 
"உங்கள் தேசத்தில் பெரும்பான்மையினர் படிப்பறிவு இல்லாதவர்கள். அவர்களில் வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை அளித்தது தவறு; உங்கள் தேசத்தில் ஜனநாயகம் தழைக்காது' - என்று நேருஜியிடம் சொன்னார் மேலைநாட்டு பத்திரிகையாளர் ஒருவர்.
"என் மக்களில் பெரும்பாலோர் கல்வி கற்காதவர்கள் என்பது உண்மையே! ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் புத்திசாலிகள். அவர்களிடம் கிராமியப் பொது அறிவு உண்டு. எது சரி; எது தவறு என முடிவு எடுக்கும் திறன் நிரம்பவே உண்டு' எனப் பளிச்செனப் பதில் தந்தார் பண்டித ஜவாஹர்லால்.
தமிழக மக்கள் மிகவும் புத்திசாலிகள்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/13/மக்கள்-மன்றம்-தீர்மானிக்கும்-2806667.html
2805779 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஒன்றுபட வேண்டிய தருணம் ஆர். கண்ணன் DIN Saturday, November 11, 2017 03:53 AM +0530 பசுமைச் சூழலை உருவாக்கும் முயற்சியில் பல்துறை வல்லுநர்களும் மற்றும் அறிவியலும் ஒன்றுபட வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது. பல்வேறு துறைகளின் அறிஞர்கள், அதாவது விலங்கியல், பயிரியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள், வேளாண் மற்றும் கால்நடைத்துறை விஞ்ஞானிகள், சமூகவியல், உளவியல் ஆய்வாளர்கள் இன்னோரன்ன பிரிவுகளில் குறிப்பாக சூழல் குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்வோர் ஒன்றுபட்டு நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமை பசுமைச் சூழலை உருவாக்குவதாகும்.
மக்கட்தொகைப் பெருக்கம், காலநிலை மாறுபாடு, புவி வெப்பமயமாதல், குறைந்த அல்லது அளவுக்கு அதிகமான மழையினால் பெருவெள்ளம் ஏற்படுதல், பனிமலைகள் உருகுதல் எனப் பல்வேறு காரணங்கள் இயற்கைச்சூழல் பாதிக்கப்படுவதில் வரிசைகட்டி நிற்கின்றன. 
வரலாற்றுப் பார்வையில் நாம் அறிவது என்னவென்றால், இனப்பெருக்க சக்தி (Fecundity), எதார்த்த இனப்பெருக்க நிலை (Fertility) போன்ற காரணிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு மருத்துவத்தின் மகத்துவமும், அதன் விளைவாக மனிதனின் சராசரி ஆயுள் அதிகரித்ததும் மக்கட்தொகைப் பெருக்கத்திற்குக் காரணமாக அமைந்தன. 
பெருகிய மக்கட் கூட்டம் இயற்கையோடு இணைந்து வாழத் தலைப்படாமல் இருந்ததால் பசுமைச் சூழல் பெருமளவு பாழ்பட்டது.
மாபெரும் ஜனத்திரள் இயற்கை வளங்களின் மேல் பெருஞ்சுமையை ஏற்படுத்துவதென்பது இன்றுவரை தொடர்கிறது. எரிபொருளுக்காகவும், மரச் சாமான்களுக்காகவும், ஆசனங்கள் போன்றவற்றை தயார் செய்யவும் மரங்கள் கணக்கு வழக்கில்லாமல் வெட்டப்பட்டன. உலக யுத்தங்களின் போது பெருமளவுக்கு மரங்கள் வெட்டப்பட்டதாகப் புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. வரலாற்றில் மிக அதிக அளவிற்கு உலகமெங்கும் இயற்கை வளங்கள் அழிக்கப்பட்டது இந்தக் காலக்கட்டத்தில்தான் நிகழ்ந்தது. 
விடுதலையடைவதற்கு முன் ஏற்றத்தாழ்வுகள் நிறைந்த, சீரற்ற பொருளாதார நிலையை இந்தியா சந்தித்துக் கொண்டிருந்தது. வாழ்வியல் சூழலால் பூமிக்கடியில் கிடைக்கும் எரிபொருள் வேகமாக நுகரப்பட்டது. 
வனங்கள் அழிக்கப்படும் நிர்ப்பந்தம் நடந்தேறியது. இதனால் இயற்கை வளங்களின் பாதிப்பை மட்டுமல்லாமல், காலநிலை மாற்றங்களையும், வாழ்வாதாரத்தைக் குலைக்கும் பொருளாதார சீர்கேட்டையும் இந்தியா சந்திக்க நேர்ந்தது.
நாடு விடுதலை அடைந்த பின் இந்தியாவின் பசுமைச் சூழலை மேம்படச் செய்வதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகளில் முக்கியமானது "வனமகோத்ஸவா' ஆகும். 
1950-ஆம் ஆண்டு உணவு மற்றும் விவசாயத்துறை அமைச்சராக இருந்த கே.எம்.முன்ஷியால் ஓர் இயக்கமாகத் தொடங்கப்பட்ட இந்த மரம் நடுவிழா, ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஜுலை மாதம் கொண்டாடப்படுகிறது. 
"வனமகோத்ஸவா' வாரத்தின்போது இந்த மண்ணின் மைந்தர்கள் மரங்களை 
நடவேண்டும் என்பது அவரவர்களின் கடமையாக எதிர்பார்க்கப்பட்டது. 
அன்று தொடங்கி இன்றுவரை பல லட்சக்கணக்கான மரங்கள் நடப்பட்டிருந்தாலும், 2011-ஆம் ஆண்டு கடலூர் மற்றும் புதுச்சேரி பகுதியைத் தாக்கி உயிர் சேதத்தையும் ஏற்படுத்திய தானே புயல், 2016-ஆம் ஆண்டு சென்னையை நிலைகுலையவைத்த வர்தா புயல் போன்றவற்றால் பல்லாயிரக்கணக்கான மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்தன.
இயற்கை இடர்பாடுகள் ஒருபுறமிருக்க, தனி மனிதத் தவறுகள் எந்த அளவுக்குப் பிரச்னைகளை உருவாக்கியிருக்கின்றன என்பதை நாம் சொல்லத் தேவையில்லை. ஏரிகள், கண்மாய்கள் மற்றும் நீர், நிலைகளின் அருகே வீடுகள் கட்டுவதும் ஆற்றின் வழியையும், நீர்வழிப் பாதைகளையும் மறித்து குடியிருப்புகள் உருவாக்குவதும் தவறு என்ற புரிதலுக்கு நாம் கொடுத்த விலை அதிகம்.
2015-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் சென்னை மாநகரம் வெள்ளக்காடாகக் காட்சியளித்தபோது, பல்வேறு மாநில, மத்திய அரசுத்துறைகளும், தன்னார்வத்தொண்டு நிறுவனங்களும் அரசியல் கட்சிகளும், பொதுமக்களும், திரைப்படத்துறையினரும் பேரிடர் மேலாண்மையை நன்றாகவே செயல்படுத்தினர்.
அனைத்து முகமைகளும் ஒரு முனைப்போடு செயலாற்றிய வகையில் ஏற்பட்ட குழு மனப்பான்மையைப் பாராட்டியே தீரவேண்டும். இயற்கை பேரிடர்களின்போது குழுமனப்பான்மை குறிப்பாக, இளைஞர்களின் சக்தி எப்படி இருக்கும் என்பதை முதன்முறையாக இரு ஆண்டுகளுக்கு முன் உணர்ந்து கொண்டோம்.
இவற்றையெல்லாம் கவனத்தில்கொண்டு கல்வி நிலையங்கள், இயற்கை இன்னல்களை எதிர்கொள்வதையும், பேரிடரின்போது மேற்கொள்ள வேண்டிய மீட்புப் பணிகளையும் பாடத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பயிற்றுவித்தல் என்பது காலத்தின் கட்டாயம். 
கடல் சீற்றம்கொண்டு மக்கள் வாழும் நிலப்பரப்பில் மேவிடும்போதும், நில அதிர்வின்போதும், மழைக்கால வெள்ளம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்போதும் உடனடியாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய நிவாரண நடவடிக்கைகள் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கப்படுவதே வாழ்க்கைக் கல்வியை அர்த்தப்படுத்தும் என்பதை கல்வியாளர்கள் உணர்ந்துகொள்ளும் தருணம் வந்துவிட்டது.
கடல் அலைகள் சீற்றம் தணிக்க தூண்டில் வளைவுகள், அப்படியே நிலப்பரப்பின் மீது கடல் உள்ளே வந்தால் பெரும் பாதிப்பிலிருந்து மீட்டெடுக்க அலையாத்திக் காடுகளை உருவாக்கி, நல்லமுறையில் பராமரிப்பது, இவையெல்லாம் இந்த நூற்றாண்டின் மிகவும் முக்கியமான கடமைகளாகும்.
இந்தியா முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டிய மற்றுமொரு முக்கியக் கடமை உள்ளது. நாட்டின் சில இடங்கள் மிகையான நீர்வரத்தால் வெள்ள அபாயத்தில் தவிப்பதும்; வேறு சில இடங்கள் நீரின்றி வறட்சியின் பிடியில் சிக்குவதும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் நடக்கிறது. நாட்டின் நதிகளை இணைப்பது குறித்தத் திட்டம் சிந்தனை அளவிலேதான் பற்பல ஆண்டுகளாக இருக்கிறது.
நாடு விடுதலை அடைந்த தருணத்தில் இந்தத் திட்டம் செயல் வடிவம் பெற்றிருந்தால், விவசாயம் எனும் ஒரு துறையின் மூலமாகவே இந்தியா வல்லரசாகி இருக்கக்கூடும். 
வல்லரசாக ஆகும் எண்ணம் கைகூடவிருக்கும் இந்த வேளையில், நதிகளை இணைக்கும் திட்டமும் விரைவில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே பலரின் கனவாக உள்ளது.


 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/11/ஒன்றுபட-வேண்டிய-தருணம்-2805779.html
2805778 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மருத்துவத் துறைக்கு அறுவை சிகிச்சை பி.எஸ்.எம். ராவ் DIN Saturday, November 11, 2017 03:50 AM +0530 மூன்று முக்கியத் துறைகளை சந்தையாளர்களின் (பணம் படைத்தவர்கள்) தயவில் விட்டோமானால், அது சமுதாயத்துக்குப் பேரழிவாக ஆகிவிடும். உணவு, கல்வி, சுகாதாரம் ஆகிய மூன்று முக்கிய துறைகளும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை. இவற்றில் சுகாதாரத் துறையில் அரசின் கட்டுப்பாடு, முறைப்படுத்துதல் ஆகியன சிறிது சிறிதாகக் குறைந்து வருகின்றன. 
அதேநேரம், இந்தத் தொழில் வர்த்தகமயமாக மாறிவருகிறது. இந்தத் துறையில் அரங்கேறும் மிகப் பெரிய முறைகேடுகள் நம்மை திடுக்கிட வைக்கின்றன.
உத்தரப்பிரதேச மாநிலம், கோரக்பூர் அரசு மருத்துவமனையில் நிலுவைத் தொகை காரணமாக, பிராணவாயு (ஆக்சிஜன்) உருளை விநியோகம் செய்யப்படாததால் கடந்த ஆகஸ்ட் இரண்டாவது வாரத்தில் 60 குழந்தைகள் இறந்த கோர சம்பவம் அரங்கேறியது. 
அரசுத் துறையினரின் தொடர் அலட்சியப் போக்கு காரணமாக, இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்து ஒரு மாதத்துக்குள் அதே மாநிலத்தில், அதே காரணத்தினால் ஃபரூக்காபாதில் 14 குழந்தைகள் பரிதாபமாக உயிரிழந்தன.
நோய்களின் தீவிரத்தன்ûம் காரணமாகவோ, நோயாளிகளுக்கு மிக அவசரமாக சிகிச்சை அளித்தே ஆகவேண்டும் என்பதற்காகவோ இரக்கமற்ற மருத்துவமனைகள் நோயாளிகளை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அவர்களது கட்டணம் செலுத்தும் திறனை வைத்தே ஏற்கின்றன. 
நோயாளியின் பொருளாதார நிலை அல்லது அவரது நிறுவன உரிமையாளர் அல்லது அரசு அளிக்கும் உத்தரவாதம் அல்லது மருத்துவக் காப்பீடு ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது. வேறு சொற்களில் கூறுவதென்றால், பணம் இருப்பவர்களுக்கு நோய் இல்லையென்றாலும் சிகிச்சை கிடைக்கிறது. பணம் இல்லாத நோயாளிகள் ஈவு இரக்கமே இல்லாமல் விரட்டி அடிக்கப்படுகிறார்கள்.
பரிசோதனைகள் தேவை இல்லை என்றபோதும், பரிசோதனைக் கூடங்கள் அளிக்கும் லஞ்சத்துக்காக பல்வேறு பரிசோதனைகளுக்கு மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். இதற்காக, சங்கேத வார்த்தைகளையும், ரகசியக் குறியீடுகளையும் மருத்துவர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். 
உதாரணத்துக்கு, பரிசோதனைப் பட்டியலில் சிங்க் டெஸ்ட், மார்க்கிங் என மருத்துவர்கள் எழுதுகின்றனர். பட்டியலில் உள்ள அனைத்துப் பரிசோதனைகளுக்கும் என ரத்தம் சேகரிக்கப்படுகிறது. பட்டியலில் சங்கேத வார்த்தையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பரிசோதனைகள் மட்டுமே மேற்கொள்ளப்படும். 
மற்ற பரிசோதனைகளுக்குச் சேகரிக்கப்படும் ரத்தம் குப்பைத் தொட்டியில் (சிங்க்) வீசப்படும். பரிசோதனை மேற்கொள்ளப்படாத அனைத்துக்கும் நார்மல் (இயல்பு நிலை) என குறிப்பிடப்படும். இந்த அனைத்துப் பரிசோதனைகளுக்கும் என "கறக்கப்படும்' பணம் அவர்களுக்குள் பங்கிட்டுக் கொள்ளப்படும்.
தேவையற்ற வகையில் ஒரு மருத்துவர், நோயாளியை மற்றொரு மருத்துவருக்குப் பரிந்துரைப்பார். நோயாளியிடம் பெறப்படும் கட்டணத்தை இருவரும் பகிர்ந்து கொள்வர். எந்த மருத்துவர் அதிகமாகப் பணம் கொடுக்கிறாரோ, அவருக்கு அதிகம் பரிந்துரைகள் வரும்.
தேவையற்ற அறுவை சிகிச்சைகளும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. உதாரணமாக பெண்களுக்கு கர்ப்பப் பை அகற்றுதல், அறுவை சிகிச்சை மூலம் குழந்தைப் பேறு (சிசேரியன்), கண்புரை அறுவை சிகிச்சை, மூட்டு மாற்று அறுவை சிகிச்சை, முதுகுத் தண்டுவட அறுவை சிகிச்சை போன்றவை தேவையின் அடிப்படையில் செய்யப்படுவதில்லை. 
மாறாக, அதிகமாகப் பணம் ஈட்டும் நோக்கத்திலேயே செய்யப்படுகின்றன. இதனால், அப்பாவி மக்கள் பெரும் அபாயத்துக்கு உள்ளாகிறார்கள் என்பது பற்றி மருத்துவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை.
தங்களது நிறுவனத்தின் மருந்துகளை மருத்துவர்கள் பரிந்துரைப்பதற்காக, மருத்துவர்களுக்கு மிக உயர்ந்த விலை உள்ள பரிசுப் பொருள்களையும் மருத்துவ உபகரணங்களையும் மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் அளிக்கின்றன. 
பரிசுப் பொருள்கள் மட்டுமல்ல, ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் தங்கும் வசதியுடன் மருத்துவர்களுக்கும், அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும் வெளிநாட்டு சுற்றுலாவுக்கும் மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் ஏற்பாடு செய்து தருகின்றன. 
ஒவ்வொரு மருத்துவரும் பரிந்துரைக்கும்போது, மருந்தின் வேதியியல் பெயரையே எளிதில் படிக்கத்தக்க வகையில் பெரிய எழுத்துகளில் எழுத வேண்டும் என்றும், நியாயமான பரிந்துரையாக இருப்பதுடன் மருந்து பயன்பாடும் நியாயமான வகையில் இருப்பதை மருத்துவர்கள் உறுதி செய்ய வேண்டும் என்றும் இந்திய மருத்துவ கவுன்சில் விதிமுறை தெளிவாக வரையறுத்துள்ளது. 
ஆனால், மருத்துவர்களுக்கும், மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்களுக்கும் இடையேயான கள்ளக் கூட்டு இந்த விதிமுறையை மீறுவதாக உள்ளது.
ஏழைகளும், படிப்பறிவற்றவர்களும் மருத்துவப் பரிசோதனைகளுக்கு எலிகளைப் போல பயன்படுத்தப்படுவதாகக் கடுமையான குற்றச்சாட்டும் மருத்துவத் துறையினர் மீது உள்ளது. உடனடி சிகிச்சை தேவைப்படும் நோயாளிகளை தங்கள் மருத்துவமனைகளுக்கு அழைத்து வருவதற்காக ஆம்புலன்ஸ் சேவையாளர்களுக்குத் தனியார் மருத்துவமனைகள் லஞ்சம் தருவதாகவும் புகார் உள்ளது. 
மருத்துவர்களுக்கு அதிக ஊதியம் வழங்கப்படுவதால், மாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை வருவாய் ஈட்டப்பட வேண்டும் என மருத்துவர்களுக்கு மருத்துவமனை நிர்வாகம் நெருக்குதல் அளிக்கிறது. இதன் காரணமாகவே, தேவையற்ற பரிசோதனைகளுக்கும், சிகிச்சைகளுக்கும் மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். 
சிறிய மருத்துவமனைகளில் அந்த மருத்துவமனையின் உரிமையாளரான மருத்துவரே மருந்துக் கடையையும், பரிசோதனைக் கூடத்தையும் நடத்தி வருபவராக உள்ளார். எனவே, அதற்கு முழு அளவில் வருவாய் வருவதற்காக தேவையற்ற பரிசோதனைகளையும், மருந்துகளையும் பரிந்துரைக்கிறார்.
தொழில் நடத்தை தொடர்பான இந்திய மருத்துவ கவுன்சில் (2002) விதிமுறைகள் தொடர்ந்து மீறப்படுகின்றன. மருத்துவர் தான் ஊழலில் ஈடுபடாமல் இருத்தல் மட்டுமல்ல, தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் மற்றவர்கள் ஊழலில் ஈடுபட்டால் எந்தவிதமான பாரபட்சமும், அச்ச உணர்வும் இல்லாமல் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்றும், நோயாளிகளின் நலனுக்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகிறது.
மேலும், தனது பொருளாதார நலனுக்காக நோயாளியைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்றும், எந்த நோயாளிக்கும் சிகிச்சை அளிக்கத் தன்னிச்சையாக மறுக்கக் கூடாது என்றும் வலியுறுத்துகிறது.
தேவையற்ற வகையில் ஆலோசனைகள் மேற்கொள்ளக் கூடாது என்றும், பரிசோதனைகளுக்குப் பரிந்துரைக்கும்போது இயந்திரத்தனமாக அல்லாமல், சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகிறது. தங்களது கட்டணத்தை அனைவரும் அறியும் வகையில் தங்கள் வளாகங்களில் எழுதி வைக்க வேண்டும் என்றும் இந்திய மருத்துவ கவுன்சில் விதிமுறைகள் வரையறுக்கின்றன.
மருத்துவ சிகிச்சை, அறுவை சிகிச்சை போன்றவற்றுக்குப் பரிந்துரைக்க பணமோ, பரிசுப் பொருள்களோ கொடுப்பதோ, வாங்குவதோ கூடாது என்றும், நோயாளிகளைப் பிடிக்க ஏஜென்டுகளை பயன்படுத்தக் கூடாது என்றும் இந்திய மருத்துவ கவுன்சில் தெளிவாகக் கூறியுள்ளது. 
துரதிருஷ்டவசமாக, லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு செயல்படும் மருத்துவர்களும், மருத்துவமனைகளும் இந்த விதிமுறைகள் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுவதே இல்லை.
நம்பகத்தன்மை வாய்ந்த, வெளிப்படையான, பொறுப்புள்ள ஒழுங்காற்று முறை சூழ்நிலையில், மருத்துவத் துறையில் உயர்தர அறநெறிகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட தேசிய சுகாதாரக் கொள்கையும் (2017) பிரகடனப்படுத்தியுள்ளது.
மருத்துவத் துறையில் நிலவும் நோய்களுக்குத் தீர்வு காண அதிதீவிரமான மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும். அப்போதுதான் தேசிய சுகாதார கொள்கையில் வெளியிடப்பட்ட இலக்கை எட்ட முடியும். தனியார் மருத்துவமனைகளின் ஆதிக்கத்தால் மேற்கொள்ளப்படும் அறநெறிக்குப் புறம்பான நடவடிக்கைகளைக் குறைக்க வேண்டும் என்றால், சுகாதாரத் துறையில் அரசின் பங்களிப்பு அதிகரிக்க வேண்டும்.
ஆனால், இந்தியாவில் இதற்கு நேரெதிரான போக்குதான் அதிகரித்து வருகிறது. அரசு மருத்துவமனைகளுக்குப் போவதை, கிராமப்புறங்களில்கூடத் தவிர்க்கிறார்கள். அதனால், கடனாளியாகும் குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.
உலக அளவில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 5 சதவீதம் சுகாதாரத் துறைக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது. மத்திய அரசும், மாநில அரசுகளும் சேர்ந்து மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (ஜி.டி.பி.) 1.2 சதவீதத்தையே தற்போது சுகாதாரத் துறைக்கு ஒதுக்கி வருகின்றன. 
இதை, 12-ஆவது ஐந்தாண்டுத் திட்டம் நிறைவடையும்போது குறைந்தபட்சம் 2.5 சதவீதமாகவும், 2022-இல் மூன்று சதவீதமாகவும் உயர்த்த வேண்டும் என திட்டக் குழுவால் டாக்டர் கே. ஸ்ரீநாத் ரெட்டி தலைமையில், 2011-இல் அமைக்கப்பட்ட உயர்நிலை நிபுணர்கள் குழு பரிந்துரைத்துள்ளது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/11/மருத்துவத்-துறைக்கு-அறுவை-சிகிச்சை-2805778.html
2804875 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இயற்கை விவசாயத்தில் சிறு விவசாயிகள் ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Friday, November 10, 2017 01:38 AM +0530 இயற்கை விவசாயம் பற்றிய விழிப்புணர்வு தமிழ்நாட்டில் முழுமையடைந்து விட்டதாகத் தோன்றுகிறது. செக்கருடைத் தலைவர்களும், நாம் தமிழர், நல்ல தமிழர் தலைவர்களும் நம்மாழ்வாரைக் கொண்டாடத் தொடங்கி விட்டனர். முகநூலை கவனித்தால், தமிழ்நாட்டில் இயற்கை விவசாயம் தூள் பறப்பதுபோல் ஒரு தோற்றம். 
சென்னை நகரில் நிறைய இயற்கை அங்காடிகள் தோன்றிவிட்டன. ஆன்லைன் வழங்கலும் உண்டாம். இருப்பினும், நம்பகத் தன்மையுள்ள நல்ல பாரம்பரிய விதைகளுக்கு வழியில்லை. விதைத் திருவிழாவில் வழங்கப்படும் விதைகள் முளைப்பதே இல்லை. 
உண்மையில் ஒட்டன்சத்திரமாகட்டும், கும்பகோணம் ஆகட்டும், சென்னை கோயம்பேடு ஆகட்டும், கோயம்புத்தூர் ஆகட்டும், அங்குள்ள காய்கறி அங்காடிகளில் நள்ளிரவிலிருந்து விடியும் வரை லாரி லாரியாகக் கொட்டிக் குவிக்கப்படும் காய்கறிகள், எவ்வளவு? 
மாம்பலத்தை மறந்து விடக்கூடாது. நடேசன் தெருவில் நடக்கவே முடியாது. காய்கறிகள் பிரமாதம். அவையெல்லாம் இயற்கைதானா? பச்செனத் தெரியும் காய்கறிகளும், கீரைகளும், நீண்ட புடலங்காய்களும், வெண்டை, கத்தரி, கோஸ், வெங்காயம், தக்காளி எல்லாமே இயற்கைதான். எப்படி விளைந்தன? யூரியா போடுவார்கள், பொட்டாஷ் தூவுவார்கள், நோய் வந்தால் மானோ குரோட்டோபஸ் அடிப்பார்கள். அந்தக் காய்கறிகளைக் கையில் வாங்கிப் பையில் போடும் மக்கள், அவை விளைந்து வந்த சரித்திரத்தை நினைப்பது இல்லை. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலை மாறி இயற்கை விவசாயம் வளர வேண்டும் என்பது நியதி.
உண்மையில் தமிழ்நாட்டில் நடப்பது என்ன? 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சத்தியமங்கலத்தில் இயற்கை விவசாயம் செய்துவரும் பெரியவர் எஸ்.ஆர். சுந்தரராமன் 'தமிழ்நாடு உழவர் தொழில்நுட்பக் கழகம்' என்ற அமைப்பைத் தோற்றுவித்து, அவருடைய நண்பர்களின் துணையுடன் இயற்கை விவசாயத்திற்கு ஏற்றபடி முறையான பயிற்சி வழங்கினார். அதில் கலந்து கொண்ட நான் பயிற்சியாளராகவும், பயிற்றுநராகவும் பெற்ற அனுபவத்தில், பத்தாண்டுகளுக்கு முன் நானும் லாப நோக்கம் இல்லாமல் எனது பண்ணையில் பயிற்சி வழங்கினேன்.
அது நாள் வரை விழிப்புணர்வுப் பிரசாரம் மட்டுமே செய்து வந்த நம்மாழ்வார், மணப்பாறை - குளித்தலை செல்லும் வழியில் உள்ள சுருமான்பட்டியில் 'வானகம்' என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தி, மூன்றாவதாக இவரும் இயற்கை விவசாயப் பயிற்சியைத் தொடங்கி வைத்தார். அவர் பெயருக்குள்ள விளம்பரம் சிறப்பாக வேலை செய்தது. விவசாயிகளுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா இளைஞர்களுக்கும் குறிப்பாக நிலமே இல்லாதவர்களுக்கும் சேர்த்தே பயிற்சி வழங்கப்பட்டது. நிலம் உள்ளவர்கள் இயற்கை விவசாயம் செய்யத் தயாராகலாம். நிலமே இல்லாத இளைஞர்கள் என்ன செய்வார்கள்? செய்கிறார்கள். நம்மாழ்வாரின் மறைவு இன்னமும் இந்த இளைஞர்களின் நல்வாய்ப்பு. நம்மாழ்வாருடைய படத்திற்கு மாலை, மரியாதை செய்து, ஆங்காங்கே புற்றீசல் போல் இயற்கை அங்காடிகளும், இடுபொருள் வியாபாரத்தையும் தொடங்கி, பிரமிக்கச் செய்து விட்டார்கள். ரெடிமேட் மிக்ஸ் போல் பஞ்சகவ்யம், தேங்காய்ப்பால், மோர் கரைசல், பூச்சி விரட்டிக் கரைசல் என்று படுஜோராக விற்பனை. 
பெரும்பாலான இயற்கை அங்காடிகளில் காய்கறி, பழ விற்பனை இருக்காது. உலர்ந்த பொருள்கள், தேன் அல்லது சர்க்கரைப் பாகில் ஊறி உலர்ந்த நெல்லிக்காய், சிறுதானியங்கள் வகையறா, சிற்சில சித்த - ஆயுர்வேத மருந்துகள், பல்வேறு மளிகை சாமான்கள் என்று குட்டிக்குட்டிக் கடைகள் மலர்ந்துள்ளன. 
பாரம்பரியமான மளிகைக் கடைகளில் நியாயமான லாபம் வைத்து விற்பது ஏற்புடையது. பாரம்பரிய அரிசிக்கு மருத்துவ குணம் உண்டு என்று கூறி, கிலோ ரூ.50, என்று விற்கப்பட வேண்டிய அரிசி கிலோ ரூ.200 என்று விற்கப்படுவதுண்டு. செங்கார், பெருங்கார் போன்ற சிவப்பு அரிசியை 'மாப்பிள்ளை சம்பா' என்று கூறி புற்றுநோய் எதிர்ப்பு சக்தி, நீரிழிவு நிவாரணம் என்று விற்கும் சாமர்த்தியம் உள்ளவர்கள். 
நிஜமான மாப்பிள்ளை சம்பா ஒரு காலத்தில் புதுக்கோட்டை சமஸ்தான நிலப்பகுதியில் சாகுபடி செய்தார்கள். புட்டு, அவல் உபயோகத்திற்கு ஏற்றது. இட்லி, தோசை செய்யலாம். மாப்பிள்ளை சம்பா புழுங்கிய காலகட்டத்தில்கூட, அதன் மருத்துவப் பயன் குறித்து நம் முன்னோர் பேசியதாகத் தெரியவில்லை.
பாரம்பரிய அரிசி விளைவது நமது மாநிலமா? ஒடிஸாவா? மேற்கு வங்கமா? என்ற கேள்விகள் உண்டு. அதுதான் போகட்டும். நாட்டு மாட்டுப் பால் வியாபாரம், மூத்திர வியாபாரம் இன்னமும் கொடுமை. 
கறந்த பாலாயிருந்தாலும் ஏ1 பால் கூடாதாம். ஏ2 பால்தான் சாப்பிடணுமாம். ஏ1 கலப்பினம். ஏ2 நாட்டு மாடு. இப்படி ஒரு விஞ்ஞான வியாபாரத்தை இயற்கை வியாபாரிகள் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஏ2 பால் சாப்பிடுங்கள், நோயே வராது. அதற்காக ஒரு லிட்டர் பால் ரூ.150 என்றா விற்பது? கறந்த பால் கறந்தபடி கிடைப்பதே அரிது. அட, இயற்கை விவசாயம் செய்துகொண்டு சுத்தமான அடர்தீவனம் தந்து கிர் மற்றும் சாகிவால் எக்ஸ் ஜெர்சி கலப்பினம் வழங்கும் கறந்த பாலுக்கு எங்கள் கிராமத்தில் எனக்குக் கிட்டும் விலை ரூ.20 தான். அப்படியே ஒரு பேச்சுக்கு ஏ2 பால் ஒசத்தி என்றாலும், ரூ.50-க்கு மேல் விற்பது தர்மமாகுமா? 
சிறு தானியங்கள் கிலோ ரூ.150, மாப்பிள்ளை சம்பா ரூ.150, ஏ2 பால் லிட்டர் ரூ.150 என்று விற்றால், ஏழைகளாலும் நடுத்தர மக்களாலும் வாங்க முடியுமா? நம்மாழ்வார், 'வியாபாரமாகப் பார்க்காதீர்கள்' என்றல்லவா கூறினார்.
'இயற்கை விவசாயம் காலூன்ற வேண்டுமானால் ஒவ்வொரு விவசாயியும் அவரவர் தோட்டத்தை இடுபொருள் தொழிற்சாலையாக மாற்றுங்கள்...' என்று ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் நான் உரக்கக் குரல் கொடுத்ததுண்டு. அதற்காக பஞ்சகவ்யத்தையும் நாட்டுப் பசு மூத்திரத்தையும் பாட்டிலில் போட்டு 500 மில்லி ரூ.100 என்றா விற்பது? 
மண்ணைக் கலந்து மண்புழுக் கழிவு என்று பாக்கெட் போட்டு அதையும் ரூ.100 என்று விற்பது என்ன நியாயம்? நாட்டு மாட்டு மூத்திரம் புற்றுநோய் மருந்தாம். அதைக் கொதிக்க வைத்து வடித்து எடுத்தார்களா? நாட்டு மாடு வளர்ப்பவர்களைத் தேடிப்போய் மாட்டின் பின்பகுதியை கவனித்து, நீர் வீழ்ச்சி போல் விழும்போது இரண்டு கையையும் ஏந்தி வயிறு முட்டக் குடிக்கலாம். இலவசமாக, இளஞ்சூட்டில்.
ஆகக்கூடி, தமிழ்நாட்டில் இயற்கை வழி அங்காடிகளுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. ஆனால், அந்த அளவுக்கு இயற்கை விவசாயம் தமிழ் மண்ணில் செய்வதாகத் தெரியவில்லை. வசதியுள்ள சில விவசாயிகளுக்கு மாற்று வருமானம் இருப்பதால் இயற்கை விவசாயம் செய்யலாம். 
பெரிய பெரிய பன்னாட்டு கார்ப்பரேட்டு நிறுவனங்களில் மென்பொருள் பொறியாளர்களாகப் பணிபுரிந்தவர்கள் லட்சக்கணக்கில் பணம் சேர்த்து, பின் கட்டாய ஓய்வு பெற்றும், புதிதாக நிலம் வாங்கி ஈடுபடுவோர் உண்டு. ஆனால், சிறு, குறு விவசாயிகள் இயற்கை விவசாயத்தில் ஈடுபட்டார்களா? இங்கொன்றும் அங்கொன்றும் என்று சில சிறு விவசாயிகள் இயற்கை வழி கீரை, காய்கறி சாகுபடி செய்வது மிகவும் குறைவு. அது போகட்டும்.
ரசாயன விவசாயம் மண்ணை மலடாக்குகிறது. பூச்சி மருந்துகளால் நஞ்சு மிகுந்துவிட்டது என்று வாக்குமூலம் வழங்கும் தமிழ்நாடு அரசின் வேளாண்மைத்துறை இயற்கை விவசாயத்தை ஊக்குவிக்க சிறு விவசாயிகளுக்கென்று எதுவும் திட்டம் வகுத்துள்ளதா?
நகர்ப்புறங்களில் நல்ல வருமானம் உள்ளவர்களுக்குரிய நஞ்சில்லா அங்காடிகள் பெருகியுள்ளன? ஏழை - நடுத்தர மக்களின் வாங்கும் சக்தி கணக்கில் கொள்ளப்படாததைப் போலவே, சிறு விவசாயிகள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளனர். மற்ற மாநிலங்களில் சிறு விவசாயிகளை இயற்கை விவசாயத்தில் ஈடுபடுத்த தனிப்பட்ட நிதி ஒதுக்கீடும் ஊக்கமும் வழங்கப்படுகின்றன.
உதாரணமாக, மத்தியப் பிரதேசத்தில் 'பரம்பரா கட் க்ருஷி யோஜனா' என்ற மைய அரசின் சிறு விவசாயிகளின் பாரம்பரிய விவசாய மேம்பாட்டுத் திட்டத்தை, மாநிலம் செயல்வடிவமாக்கியுள்ளது. 
ஒடிஸா, மேற்கு வங்கத்திலும் பாரம்பரிய நெல் ரகங்களைக் காப்பாற்றவும், இயற்கை வழி விவசாயத்திற்கும் நிதி ஒதுக்கி செயலாற்றுகிறது. வரலாறு காணாத வறட்சி மாநிலமான ராஜஸ்தான் பாலைவனப் பிரதேசம் இன்று வளம் கொழிக்கும் விவசாய மாநிலமாக மாறிவிட்டது. அந்த அளவில் அங்கு மழைநீர் சேமிப்பும், காடு வளர்ப்பும் பல்கிப் பெருகி பருப்பு, சிறுதானிய உற்பத்தி ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.
மகாராஷ்டிரம் மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டு மாநிலம். மழைநீர் சேமிப்பு, வன வளர்ப்பு, இயற்கை விவசாயத்துடன் பருப்பு என சிறுதானிய சாகுபடியைச் சிறு விவசாயிகள் சிறப்புடன் செய்கின்றனர். இதில் அமீர்கானின் 'சத்யமேவ ஜெயதே' இயக்கத்தின் பங்கேற்பும் சிறப்பு. 
அமீர்கான் இயக்கம் நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்களை தத்தெடுத்து, மண்வளத்தையும் இயற்கை விவசாயத்தையும் போற்றி வளர்க்கிறது. ஆனால், தமிழ் நடிகர்கள்? கோடி கோடியாகப் பணம் சேர்த்து ஆங்கிலக் கல்வி பயில்விக்கும் பள்ளிகளையும் கல்லூரிகளையும் கட்டிக் கல்வியை விலை பேசலாம். 
அரசியலில் ஈடுபட்டு முதல்வராக வரத் துடிக்கலாம். விவசாயிகளுக்காக முதலைக் கண்ணீர் வடிக்கலாம். எந்த நடிகராவது, சினிமா இயக்குநராவது அமீர்கானைப் பின்பற்றி பல கிராமங்களைத் தத்தெடுத்து சிறு - குறு விவசாயிகளை இயற்கை வழிக்கு மாற்ற முன் வருவார்களா? தமிழ்நாட்டில் இயற்கை விவசாயத்திற்கும் சிறு விவசாயிகளுக்கும் தொடர்பற்ற நிலையே தொடர்கிறது.
கட்டுரையாளர்:
இயற்கை விஞ்ஞானி.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/25/w600X390/narayanan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/10/இயற்கை-விவசாயத்தில்-சிறு-விவசாயிகள்-2804875.html
2804874 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நல்லியல்புகளைப் போற்றுவோம்! ம. அஹமது நவ்ரோஸ் பேகம் DIN Friday, November 10, 2017 01:37 AM +0530 மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் எள்ளி நகையாடுவது, கேலி செய்தல், நையாண்டி செய்தல், மற்றவர்களைப் போல் நடித்துக் காட்டுதல் போன்றவை சர்வ சாதாரணமாகி விட்டது. அவ்வாறு செய்வது மற்றவர்களைப் புண்படுத்தும் என்பதை உணராதவர்கள் மட்டுமல்ல, தெரிந்தும் கூட சிலர் இதனையே வேலையாக வைத்துள்ளனர். 
திரைப்படங்களில் நகைச்சுவை என்கிற பெயரில் நிறம், உயரம், உடல் பருமன் ஆகியவற்றைக் குறித்து கேலி, கிண்டல் செய்யும் காட்சிகளுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. இத்தகைய காட்சிகளைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் மக்களின் ரசனையை என்னவென்று சொல்வது?
பெரியவர்களின் தவறான வழிகாட்டுதலால் வீட்டில் உடன் பிறந்தவர்கள், உறவினர்கள் என்று தொடங்கும் கேலி, நக்கல் போன்றவை பள்ளியிலும் தொடர்கிறது. ஒருவரின் உருவத்தைக் கேலி செய்பவர்கள் தாங்கள் அழகாக இருக்கிறோம் என்று நினைப்பதாலும், அடுத்தவர்களைப் பற்றி மட்டமாக எண்ணுவதாலும் இவ்வாறு நடந்து கொள்கின்றனர். சுற்றி இருப்பவர்கள் சிரித்துவிட்டால் போதும், இவர்களுக்கு உற்சாகம் பீறிடுகிறது.
மாறுகண், திக்குவாய், வழுக்கைத் தலை போன்ற சிறு குறைகளுடன் இருக்கும் சிலரைக் கூட இவர்கள் விட்டு வைப்பதில்லை. இத்தகைய குறைகள் உள்ளவர்கள் இயல்பிலேயே மற்றவர்களுடன் சகஜமாகப் பழகுவதற்குத் தயக்கம் காட்டுவர். கேலி செய்யும் மக்களால் இவர்கள் தன்னம்பிக்கை இழந்து இன்னும் துவண்டு போய்விடுவர். அலுவலகங்கள், பள்ளி, கல்லூரி, விசேஷ நிகழ்ச்சிகள் என்று எல்லா இடங்களிலும் உருவத்தை வைத்து ஏளனம் செய்வது நடைபெறுகிறது. 
ஏளனம் செய்பவர்கள் அடுத்தவர்களின் உணர்வுகளை மதிக்காததுடன், பிறர் துன்பத்தில் இன்பம் காணும் மோசமான புத்தி உடையவர்கள் என்றும் சொல்லலாம். இப்படிப்பட்ட மக்களை அவர்கள் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும், அந்த இடத்திலேயே யாராவது ஒருவர் கண்டித்தால், அடுத்த முறை கேலி செய்யும்முன் யோசிப்பார்கள். 
ஒருமுறை இரண்டாம் வகுப்பில் படிக்கும் ஒரு மாணவியின் தாய், 'என் குழந்தை மாநிறமாக இருப்பதால் பக்கத்து இருக்கை மாணவன், நீ கருப்பு என் அருகில் உட்காராதே என்று சொல்கிறானாம். பள்ளிக்கே செல்ல மாட்டேன் என்று சொல்பவளை சமாதானப்படுத்திதான் அனுப்பி வைக்கிறோம்' என்று மிகுந்த வருத்தத்துடன் கூறினார். பின்னர் நான் அந்த மாணவனை என் அறைக்கு அழைத்து அறிவுரை கூறினேன். ஆனால், இன்றுவரை பெற்றோரிடமிருந்து இதே காரணத்திற்காக அவ்வப்பொழுது புகார்கள் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.
குழந்தைகளுக்கு வீடுதான் முதல் பள்ளிக்கூடம். தாயும், தந்தையுமே முதல் ஆசான். குழந்தைகளுக்குப் புரியும் வயது வரும்பொழுது நல்ல விஷயங்களை அவர்கள் விளங்கிக்கொள்ளும் வகையில் எடுத்துச்சொல்ல வேண்டும். இன்னும், அவர்கள் முன்னிலையில் பிறரிடம் பேசும் சந்தர்ப்பங்களில், ஒருவரின் அடையாளத்தைக் குறிப்பிடும் வகையில், 'குண்டாக இருப்பாரே, கருப்பாக இருப்பாரே, கத்தரிக்காய்க்கு கை, கால் முளைத்தது போல் இருப்பாரே' என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லக் கூடாது. உறவினர்களைக் குறிப்பிடும்பொழுது கூட, உன் குண்டு சித்தப்பா, நெட்டை மாமி, வழுக்கைத் தலை மாமா என்று சொல்லும்பொழுது பெற்றோரோ குழந்தைகளுக்குத் தவறான முன்னுதாரணம் ஆகிவிடுகிறார்கள். 
இதற்குப் பதிலாக, முகம் முழுக்கச் சிரிப்பாக இருப்பாரே, எல்லோருக்கும் ஓடி, ஓடி உதவி செய்வாரே, ருசியாக சமைப்பாரே என்று மற்றவர்களின் நல்லியல்புகளைச் சொல்லி மனிதர்களை அடையாளப் படுத்தினால், குழந்தைகள் ஒருபோதும், யாரையும் உருவத்தை வைத்து ஏளனம் செய்யமாட்டார்கள்.
பொதுவாக அழகான தோற்றம் உடையவர்களைப் பார்த்து 'நல்ல பர்சனாலிட்டி உள்ள ஆள்' என்று கூறுவது தவறான வார்த்தைப் பிரயோகமாகும். ஆங்கிலத்தில் பர்சனாலிட்டி என்பது ஒருவரது அருங்குணங்களையும், ஆளுமைப்பண்புகளையுமே குறிப்பதாகும், புற அழகை அல்ல. 
வடிவு கண்டு யாரையும் இகழ்தல் கூடாது என்பதை திருவள்ளுவர் அழகாகக் கூறியுள்ளார். புற அழகு அழிந்துவிடக் கூடியது, நம்முடைய குணநலன்களே நாம் மண்ணை விட்டு மறைந்தாலும், இவ்வுலகில் வாழக்கூடிய மக்கள் நம்மை நினைவுகூர்வதற்குக் காரணமாக அமையும் என்று குழந்தைகளுக்குப் புரிய வைப்பதால், அவர்கள் மற்றவர்களின் புற அழகைக் கேலி செய்யாததுடன், மற்றவர்களால் அவர்கள் கேலி செய்யப்பட்டாலும் அதற்காகத் துவண்டுவிடவும் மாட்டார்கள். 
வீட்டில் மட்டுமின்றி பள்ளிக்கூடத்திலும், ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்குப் பட்டப்பெயர் சூட்டி அழைக்கக்கூடாது. குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல, பெரியவர்களுக்கும் ஏளனப் பேச்சுகளால் தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்படும். தாங்கள் குறை உடையவர்கள், தங்களால் எதுவும் சாதிக்க முடியாது என்ற நினைப்பு அவர்களை வாழ்க்கையில் உயர விடாது. இப்படிப்பட்ட மனப்பாங்கை வளர்த்துக் கொண்டவர்களுக்குத் தைரியத்தையும், தன்னம்பிக்கையையும் ஊட்டவேண்டும்.
உயரம் குறைந்தவர்களும், மாநிறம் கொண்டவர்களும், மாற்றுத் திறனாளிகளும் சாதனையாளர்கள் பட்டியலில் நிறைந்துள்ளனர் என்பதை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.
மற்றவர்களின் கேலிப் பேச்சுகளுக்கு ஆளானவர்கள், மலை ஏறுபவர்கள் கயிறைப் பற்றிப் பிடித்து, விடாமுயற்சி செய்து சிகரம் தொடுவதைப் போல ஏளனம் செய்பவர்களின் வார்த்தைகளையே மலையேறுவதற்கான கயிறு போல எண்ணி, விடாமுயற்சியுடன் அயராது உழைத்து, கேலி, கிண்டல் செய்தவர்கள் வியக்கும் வண்ணம் வாழ்வில் உயர்ந்த இடத்தை அடைய வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/10/நல்லியல்புகளைப்-போற்றுவோம்-2804874.html
2804278 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அசுத்தத்தை மறுபடியும் மார்பில் பூசுவதேன்?  தி. இராசகோபாலன் DIN Thursday, November 9, 2017 01:36 AM +0530 சமுதாயமும் நம் சரீரத்தைப் போன்றதுதான்! வயதான ஒரு சரீரத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு நோயைக் குணப்படுத்திவிட்டு வருவதற்குள், அடுத்த பக்கத்தில் ஒரு நோய் தோன்றும். அதுபோல சமுதாயத்தில் மதக்கலவரத்தைத் தீர்த்துவிட்டு வருவதற்குள், சாதிக்கலவரம் தோன்றும். சாதிக்கலவரத்தைத் தீர்த்துவிட்டு வருவதற்குள் தொற்றுநோய் பிரச்னை தோன்றும். தேவதாசி முறைமை ஏற்படுத்தியிருக்கும் புண் புற்றுநோயைப் போன்ற புண்ணாகும். ஒரு பக்கத்தில் அடைத்தால், மறுபக்கத்தில் பொத்துக்கொண்டு வரும்.
அண்மையில் ஆந்திரா மற்றும் திருவள்ளூரை அடுத்துள்ள சித்தூர் மாவட்டங்களில் 'மாத்தம்மா' கோயிலுக்குப் பெண்களை நேர்ந்து விட்டிருக்கின்றனர். அப்படி விடப்பட்ட பெண்களுடைய ஆடைகளை ஐந்து வயதுச் சிறுவர்களை விட்டு அவிழ்க்கச் செய்திருக்கின்றனர். பிறந்த மேனிக்கு அப்பெண்கள் அங்கேயே விடப்படுகின்றனர். அப்படி விடப்பட்ட பெண்கள் கோயிலின் பொதுச் சொத்தாகக் கருதப்பட்டு, பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றனர். கோயில் வளாகத்திலேயே அப்பெண்கள் உறங்க வேண்டும். பெற்றோர்களிடம் திரும்பி வர முடியாது. தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் இதனை, ஓர் அறிக்கையாகவே தந்திருக்கிறது.
ஆந்திர மாநிலம் சித்தூர் மாவட்டத்தில், 22 மண்டலங்களில் புத்தூர், நகரி, நாகலாபுரம், பிச்சாட்டூர், கே.வி.பி. புரம், ஸ்ரீ காளஹஸ்தி, எர்பேடு, தொட்டம்பேடு, பி.என். கந்த்ரிகா, நாராயணவனம் ஆகிய இடங்களில் இவ்வழக்கம் இருக்கிறது. மேற்கு மண்டலங்களான பாபிரெட்டிபள்ளி, தவனம்பலே, பங்காருபாலெம் ஆகிய இடங்களையும் இவ்வழக்கம் ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. ஆந்திரப் பிரதேசத்திலும், தெலுங்கானாவிலும் இவ்வழக்கம் சம அளவில் உள்ளது.
2011-ஆம் ஆண்டிலிருந்து சித்தூர் மாவட்டத்தில் ஏழு பேர் எயிட்ஸ் நோயால் மடிந்திருக்கின்றனர். இந்த மாவட்டத்தில் 1,000-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் 'மாத்தம்மா'க்களாக உள்ளனர். அதில் 363 பெண் பிள்ளைகள் 4 வயதிலிருந்து 15 வயதுக்குட்பட்டவர்களாக உள்ளனர். பெண்களைக் கோயிலுக்கு நேர்ந்து விடுதலுக்கு எதிரான சட்டம், இந்த மாவட்டத்தில் எந்தவித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.
1926-இல் சென்னை மாகாண சட்டசபைக்கு நியமனம் செய்யப்பட்ட டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டி, முதன் முதலில் தேவதாசி முறைக்கு எதிராகப் போர்வாளைத் தீட்டினார். 1929 வரை வாதாடி, போராடி 'டெடிகேஷன் பிரிவென்ஷன் ஆக்ட்' (Dedication Prevention Act) எனும் பெயரில் தேவதாசி முறை ஒழிப்புக்கான சட்டமுன்வடிவை நிறைவேற்றினார். என்றாலும், 1947-ஆம் ஆண்டுதான் சட்ட விதி எண்.31 இன்படி தேவதாசி ஒழிப்புச்சட்டம் அமுலுக்கு வந்தது. 
கோயிலுக்குப் பெண்களை நேர்ந்துவிடும் வழக்கத்தைக் கர்நாடக அரசு 1982-ஆம் ஆண்டு தடை செய்தது. ஆந்திரப்பிரதேசம் 1987-ஆம் ஆண்டுதான், தேவதாசி முறைமைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. என்றாலும், புற்றுநோய் பொத்துப் பொத்துக்கொண்டு வருவதுபோல், சித்தூர் - திருவள்ளூர் எல்லையோரங்களில் மாத்தம்மா வடிவத்தில் புற்றுக்கட்டிக் கொண்டுதானிருக்கிறது, தேவதாசி முறைமை.
அதிகாலையில் எழுந்திருந்து கோயிலுக்கு அலகிட்டு, மெழுக்குமிட்டு, கோலமிட்டுத் தூப தீபங்கள் ஏற்றுவதற்காகக் கன்னிப்பெண்கள் நேர்ந்துவிடப்பட்டனர். தேவதாசி என்ற சொல்லுக்கு 'இறைப்பணி செய்யும் பெண்' என்பது பொருள். கோயிலுக்குத் தொண்டு செய்வதற்கென்று பெரும்பாலும் உருத்திரகணிகையர் குலத்திலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்தனர். இதனை அப்பரடிகள் 'அருமணித்தடம் பூண்முலை அரம்பையரொடு அருளிப் பாடியர், உரிமையில் தொழுவார் உருத்திரப் பல்கணத்தார்' எனப் பாடுவார், தேவாரத்தில்! 
மணிவாசகர் தம் திருவெம்பாவையில், 'கோதில் குலத்தரன் தன் கோயிற் பிணாப் பிள்ளைகாள்' என அவர்களைக் குறிப்பார். பிணாப்பிள்ளைகள் என்றால், 'பெண் பிள்ளைகள்' எனப் பொருள். அவர்களுடைய நேரிய தூய்மை வாழ்க்கையைக் குறிக்க, 'கோதில் குலத்து அரன் தன் கோயிற் பிணாப் பிள்ளைகாள்' என்றார். சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் மணம்புரிந்த பரவை நாச்சியார், உருத்திர கணிகைக் குலத்தைச் சேர்ந்தவரே ஆவார்.
தேவதாசி முறைமை சோழர் காலத்திலும், நாயக்கர் காலத்திலும் நடைமுறைக்கு வந்தது எனலாம். முதலாம் இராஜராஜசோழன் தாம் படையெடுத்துச் சென்ற நாடுகளை வென்ற பிறகு, அந்நாட்டுப் பெண்களை தஞ்சைக்குக் கொண்டு வந்தான். 
இப்படிக் கொண்டு வருபவர்கள் பெரும்பாலும் அவர்களைத் தங்களுடைய அந்தப்புரங்களுக்குக் கொண்டு செல்வதுதான் வழக்கம். ஆனால், அருண்மொழிச் செல்வராகிய இராஜராஜசோழன் பகைப்புலத்துப் பெண்களை தஞ்சைப் பெருவுடையாருக்குத் தொண்டு செய்வதற்கென்று அர்ப்பணித்தான்! தஞ்சைப் பெருவுடையாருக்குத் தொண்டு செய்ய அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு 'வேளத்துப் பெண்டிர்' எனவும் பெயரிட்டான். 
அடுத்து வந்த காலத்தில் அவர்கள் 'தளிச்சேரி பெண்டிர்' எனவும் அழைக்கப்பட்டனர். 'தளி' என்ற சொல்லுக்குக் கோயில் என்பது பொருள்.
'தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலின் தெற்குப் பக்கத்தில் வாழ்ந்த அப்பெண்களுக்குத் 'தெற்குத்தளிச்சேரி பெண்கள்' என்றும், வடக்குப்புறத்தில் வாழ்ந்த பெண்களுக்கு 'வடக்குத் தளிச்சேரி பெண்கள்' என்றும் பெயர். கோயிற் பணிகளுக்கு என்று அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களுக்குச் சோழ அரசு முத்திரையும் (இலச்சினை) பொறித்தது. சைவக் கோயிலில் தொண்டாற்றும் தேவதாசிகளுக்குச் சூல இலச்சினையும், வைணவக் கோயில்களில் பணியாற்றும் தேவதாசிகளுக்குச் சக்கரச் சின்னமும் பொறிக்கப்பட்டதாகக் கல்வெட்டுக் கூறுகிறது (தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுத் தொகுப்பு எட்டாவது: கல்வெட்டு எண்.169).
ஆலயத்திற்குள் இருக்கும் கோகுலத்திற்கு ஆன்மிக அன்பர்கள் பசுக்களை வாங்கித் தானம் கொடுப்பது போல், பக்தி மேலிட்டால், பெண்களை வாங்கியும் கோயிற் பணிக்குத் தானமாகக் கொடுத்துள்ளனர். இராஜராஜன் காலத்தில் ஒருவன் நான்கு பெண்களை 700 காசுகளுக்கு வாங்கி, திருவாலங்காட்டு இறைவனுக்குத் தேவரடியாராக அர்ப்பணித்த செய்தி, அவ்வூர்க் கல்வெட்டால் வெளிப்படுகிறது. மன்னராட்சிக்குப் பிறகு திருக்கோயில்களில் நிலவுடைமைக்காரர்களின் ஆதிக்கமும், ஜமீன்தார்களின் ஆதிக்கமும் மேலோங்கியது. கோயிற் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்த தேவரடியார்கள் நடனம், இசை போன்ற லலித கலைகளிலும் வல்லவர்களாக இருந்ததால், நிலவுடைமைக்காரர்கள் அவர்களை சுகபோகத்திற்கும் ஏகபோகத்திற்கும் குத்தகை எடுத்திருந்தனர். அதுதொட்டு, தேவனுக்குத் தொண்டு செய்ய வந்த தேவரடியார்கள், தேவதாசிகளாகவும் மாறத் தொடங்கினர்.
கோயிற்பணிக்கென்று தம்மை ஒப்படைத்துக்கொண்ட தேவதாசியர் குலத்தில் வம்சாவளி தோன்றியதால், பொட்டுக் கட்டும் பழக்கமும் வழக்கத்திற்கு வந்தது. 
ஒரு தேவதாசியின் மகள், தேவதாசியாக மாற்றப்படுகிறாள் என்பதன் அடையாளம்தான் 'பொட்டுக் கட்டுதல்' ஆகும். பொட்டு என்பது திருமாங்கல்யத்திற்கு இணையான ஒன்றாகும். ஒரு பெண் தேவதாசிக்குப் பிறந்துவிட்ட காரணத்தாலேயே அவள் தேவதாசி ஆக முடியாது. முறைப்படி பொட்டுக்கட்டி, அவளைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பதன் மூலமே அவள் தேவதாசி ஆவாள்.
இவ்விதம் பொட்டுக்கட்டும் சடங்கு அவள் தொண்டாற்றும் திருக்கோயிலில் மட்டுமே நிகழ்த்தப்பெறும். தேவதாசியாகும் பெண்ணுக்கு அவள் குடும்பத்தைச் சார்ந்த வயதான பெண்மணியால் கோயிலில் மூலவர் சந்நிதியில் இச்சடங்கு நிகழ்த்தப்படும். சில சமயங்களில் கோயிலின் அர்ச்சகராலும் இச்சடங்கு நிகழ்த்தப்படுவது உண்டு. இதனால், அப்பெண் இறைவனுக்குத் தாலி கட்டிக் கொண்டவள் என அர்த்தமாகும். இச்செய்தி, பெருந்தனக்காரர்களுக்கும், நிலச்சுவான்தாரர்களுக்கும், பெற்றவளால் தெரிவிக்கப்படும்.
'தேவதாசி ஒழிப்பு மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சீர்திருத்தம்' என்று நாடு சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பேயே மகாத்மா காந்தியடிகள் தம் ஹரிஜன் பத்திரிகையில் எழுதினார். பெண்ணினத்திற்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அபாயங்களை நன்குணர்ந்த ஒரு சான்றோர், ஆங்கில ஆட்சிக் காலத்தில் ஒரு பெரிய பதவியில் இருந்தார். அவர் பெயர் தாதாபாய். 
பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசுச் செயலாளராக இருந்த தாதாபாய், 'பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பாதுகாப்புச் சட்டம்' எனும் பெயரில் 18.09.1912 அன்று சட்ட வடிவை அறிமுகம் செய்தார். 1947-ஆம் ஆண்டு தேவதாசி தடுப்புக் குழுவின் தலைவராக இருந்த சுப்பராயன் பரிந்துரையினால், முதலமைச்சர் ஓ.பி. இராமசாமி ரெட்டியார் அதனைச் சட்ட வடிவில் நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்தார்.
என்றாலும், தேவதாசி முறை பூவும் பொட்டோடும் பாமர மக்களிடத்தில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. தேவதாசி முறையின் தேய்மானமே இன்றைய மாத்தம்மா முறைமை! 'மாதிகா' எனும் சமூகத்தினரிடம்தான் 'மாத்தம்மா' எனும் முறைமை இன்றும் நூற்றுக்கு நூறு வெற்றிகரமாக நடைபோடுகிறது! மாதிகா இனத்தவர், கல்வியறிவிலும், பொருளாதாரத்திலும் மிகவும் பின்தங்கியவர்கள். இவர்கள் இனத்திலிருந்துதான் 2000-த்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் கோயிலுக்கு நேர்ந்துவிடப் பட்டிருக்கிறார்கள்.
இவர்களில் 19 வயதிலிருந்து 30 வயதுக்குட்பட்டோர் 400 பேர்கள் இருக்கிறார்கள். 15 வயதுக்குக் குறைவான சிறுமியர் 350 பேர்கள் இருக்கிறார்கள். இக்கொடுமையைத் தடுத்து நிறுத்த தேசிய மனித உரிமை ஆணையம், தமிழக, ஆந்திர அரசுகளிடமிருந்து எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகளின் தகவலைக் கேட்டிருக்கிறது.
தேவதாசி என்ற சொல் இந்தியாவில் பலவிடங்களில் பலவிதமாக வழங்கப்படுகிறது. ஆந்திரப் பகுதியில் மாதங்கி அல்லது விலாசினி. 
மராட்டியத்தில் பாசவி, கர்நாடகாவில் சூலி அல்லது சானி, ஒடிசாவில் மக, உத்தரப் பிரதேசத்தில் பாமினி, விஜயநகரம் மற்றும் ஸ்ரீகாகுளம் வட்டாரங்களில் பார்வதி எனப் பல பெயர்களில் வழங்கப்பட்டாலும், தொழில் ஒன்றுதான்!
குழந்தைகளும் கோயில்களும் சமூகத்தால் கொண்டாடப்பட வேண்டியவை ஆகும். ஆனால், இன்றைக்கு ஒன்றை வைத்தே மற்றொன்றிற்குக் கொள்ளி வைக்கிறார்கள்.
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு)

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/09/அசுத்தத்தை-மறுபடியும்-மார்பில்-பூசுவதேன்-2804278.html
2804277 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நதிகள் எங்கே போகின்றன...?  வ.மு. முரளி DIN Thursday, November 9, 2017 01:35 AM +0530 பனியன் தொழில் நகரமான திருப்பூரில் பாயும் நொய்யலில், சுமார் 9 கி.மீ. தொலைவுக்கு முட்புதர்களை அகற்றும் பணி தொழில் அமைப்புகளால், பல லட்சம் ரூபாய் செலவில் தற்போது நடைபெற்று வருகிறது. இப்பணியில் மாநகராட்சியும் இணைந்து செயல்படுகிறது. 
இதன் மூலமாக, நொய்யல் ஆறு இப்போது குப்பைகள் இன்றியும், புதர்கள் அகற்றப்பட்டும் அழகாகக் காட்சி தருகிறது. இது பாராட்டத்தக்க பணியே. ஆயினும், அரைக்கிணறு தாண்டும் கதையாகவே இது காணப்படுகிறது. நொய்யலில் காணப்படும் புதர்களை அகற்றி, தூர் வாரிவிட்டால் ஆறு புத்துயிரூட்டப் பட்டுவிடுமா? 
நொய்யல் ஆற்றில் தற்போது புதர்கள் அகற்றப்பட்டுவிட்டாலும், ஓடும் நீரின் தரத்தில் எந்த மாற்றமுமில்லை. அருகில் நெருங்கினாலே முகம் சுளிக்கச் செய்யும் துர்வாடையுடன், கருநீல நிறத்தில் ஆறு ஓடுகிறது. மழை பெய்யும்போது மட்டுமே ஆற்றில் நல்ல நீர் ஓடுகிறது. அதன்பிறகு இரண்டு நாள்களில் ஆறு பழையபடி கழிவுநீர் ஓடையாக மாறிவிடுகிறது. 
உடனடியாக, 'இதற்கு சாய ஆலைகளின் கழிவுநீரே காரணம்' என்று குற்றம் சாட்டுவதும் வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. சாய ஆலைகளிலிருந்து வெளியாகும் சாயக் கழிவுநீரால் ஆறு மாசுபடுகிறது என்பதும் உண்மை. 
ஈரோட்டில் பாயும் காவிரியிலும், வேலூரில் பாயும் பாலாற்றிலும்கூட, தோல் ஆலைக் கழிவுகளால் ஆறு மாசுபடுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. தொழிலகக் கழிவுகளால் நதிகள் நஞ்சாவது ஆபத்தானதே. இருப்பினும், நதிகளின் சீரழிவுக்கு தொழிற்சாலைக் கழிவுகள் மட்டுமே முழுமையான காரணமா? நிச்சயமாக இல்லை.
திருப்பூரில் இயங்கும் சாய ஆலைகளால் நொய்யல் ஆறு பாதிக்கப்படுவதைத் தடுக்க, நீதிமன்ற உத்தரவுப்படி கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அதற்காகப் பல கோடி ரூபாய் செலவிடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், மழைக்காலங்களில் ரகசியமாக சாயக் கழிவுநீரை ஆற்றில் திறந்துவிடும் போக்கு தொடர்கிறது. அதையே காரணமாகச் சுட்டிக்காட்டி, நொய்யலின் பாதிப்புக்கு சாய ஆலைகள் மீது முழு பழியையும் சுமத்துவது நியாயமல்ல.
நொய்யல் மட்டுமல்ல, தமிழகத்தில் பாயும் பெரும்பாலான நதிகள் சாக்கடைக் கழிவுகளின் சங்கமமாகத்தான் காட்சி அளிக்கின்றன. மழையை நம்பியுள்ள ஆற்றில் நீர்வரத்துக் குறையும்போது, நகரங்களின் கழிவுநீர் ஓடைகள் ஆற்றில் கலக்கின்றன. தற்போது தமிழக ஆறுகளில் நீர் ஓடுகிறதோ இல்லையோ, கழிவுநீர் ஓடுகிறது. நதிகளை நல்ல நிலையில் பராமரிக்க வேண்டிய பொதுப்பணித் துறை தனது பொறுப்பை உணர்ந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நதிகளில் கலக்கும் சாக்கடைக் கழிவுகளே அவற்றை மரணிக்கச் செய்கின்றன என்பதுதான் நிதர்சனம்.
இந்தக் கசப்பான உண்மையை மறைக்கவே, தொழிலகக் கழிவுகள் நதியில் கலப்பதாகத் தொடர்ந்து குற்றம் சாட்டி வருகிறோம். இது ஓர் எளிய தற்காப்பு உத்தி. நாம் ஒவ்வொருவருமே நதியில் கலக்கும் சாக்கடைக் கழிவைத் தடுக்காமல் பொறுப்பற்று வேடிக்கை பார்க்கிறோம். 
நம் வீடுகளிலிருந்து வெளியாகும் கழிவுநீர் நமது தெரு முனையைக் கடந்துவிட்டால் போதும் நமக்கு. அதன்பிறகு அக்கழிவுநீர் சாக்கடைக் கால்வாய்கள் வாயிலாக எங்கு சென்று சேர்கிறது என்று நாம் சிந்தித்திருக்கிறோமா?
நமது ஆறுகளும் ஓடைகளும், சாக்கடைக் கழிவுநீர் இறுதியாகச் சென்று கலக்கும் புகலிடமாகி விட்டன. சாக்கடையாகிவிட்ட ஆறுகளை கூவம் நதி என்று விமர்சிப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டது. 
சென்னையின் அடையாளமாகிவிட்ட இதே கூவம் நதியில், மீன்பிடி தொழிலும் படகுப் போக்குவரத்தும் 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்வரை நடைபெற்றிருக்கின்றன. இந்த நதி சென்னை மக்களின் தாகம் தீர்த்தது என்று சொன்னால் யாராலும் நம்ப முடியாது. சென்னையில் ஓடும் மற்றொரு நதியான அடையாறும் இதேபோன்ற மோசமான நிலையில்தான் உள்ளது. 
கூவம் நதியின் நீரை பரிசோதனை செய்ததில், அதில் ஆபத்தான உலோகப் பொருள்களும், வேதிப்பொருள்களும், சுகாதாரக் கேடு விளைவிக்கும் கிருமிகளும் இருப்பது தெரியவந்துள்ளது. தொழிலகக் கழிவுகளும் வீட்டுக் கழிவுகளும் கலந்து இந்நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.
சாக்கடைக் கழிவுநீரை எந்தவித சுத்திகரிப்பும் செய்யாமல் ஆற்றில் விடுவதை அனைத்து உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் எந்தக் கவலையுமின்றிச் செய்கின்றன. கிராம ஊராட்சிகள் துவங்கி, சென்னை மாநகராட்சி வரை எங்கும் இதுதான் நிலைமை. இதுவே நமது நதிகளின் நாசத்துக்குக் காரணம். 
பிரிட்டன் தலைநகரான லண்டனில் பாயும் தேம்ஸ் நதியும் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வரை இதேபோல மாநகர சாக்கடைக் கழிவுகளின் ஓடையாகத்தான் இருந்தது. 
நதியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த அந்நாட்டு அரசும், மக்களும் இணைந்து மேற்கொண்ட முயற்சிகளால் இன்று தேம்ஸ் நதி புத்துயிர் பெற்றுவிட்டது. லண்டனின் கெளரவ அடையாளமாக தேம்ஸ் நதி தற்போது மாறியிருக்கிறது. இதற்கு பிரிட்டன் அரசு மேற்கொண்ட கடுமையான நடவடிக்கைகளும், அதை ஏற்றுக்கொண்டு விதிமுறைகளை நேர்மையாகக் கடைப்பிடித்த மக்களும்தான் காரணம். 
நதி, இயற்கையின் வரம். அதைக் காப்பாற்ற பல்லாயிரம் கோடி செலவிடுவதில் தவறில்லை. அதனால்தான் 'பொலிவுறு நகரங்கள்' திட்டத்தில் நதிகளை சீரமைக்க நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது. அதேசமயம், அரசின் நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவாக மக்களின் செயல்பாடு இருப்பதும் அவசியம். 
முதலில் சாக்கடைக் கால்வாயில் குப்பைகளைக் கொட்டும் அலட்சிய மனப்பான்மை மாற வேண்டும். நமது மக்களுக்கு ஆறுகள் புத்துயிரூட்டப்படுவதன் அவசியத்தை விளக்க வேண்டும். பிறகு அரசை வலியுறுத்தி, கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களை அமைக்க வேண்டும்.
நொய்யல் ஆற்றை சீரமைக்க களமிறங்கியுள்ள அன்பர்கள், மாநில அளவில் முன்னோடியாக விளங்குகிறார்கள். அவர்கள், ஆற்றில் ஒரு சொட்டு சாக்கடைக் கழிவுநீரும்கூட கலக்காத நிலையை உறுதிப்படுத்தவும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதுவே நதிகளைக் காக்கும். 
நாளைய சந்ததிக்கு நமது நதிகளையும் நீர்நிலைகளையும் பத்திரமாக ஒப்படைத்துச் செல்வது நமது கடமை. 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/nov/09/நதிகள்-எங்கே-போகின்றன-2804277.html
2803603 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பண மதிப்பு நீக்கம் ஓராண்டிற்குப் பிறகு... அருண் ஜேட்லி DIN Wednesday, November 8, 2017 01:22 AM +0530 இந்தியப் பொருளாதார வரலாற்றில் 2016, நவம்பர் 8-ஆம் தேதி மிக முக்கியமான தருணமாக நினைவுகூரப்படும். ஊழல், கருப்புப் பணம் என்ற சாபத்தை முற்றாக அகற்ற வேண்டும் என்பது மிக நீண்ட நாள்களாக நமது சமூகத்தின் பெரும்பகுதி மக்களின் உள்ளீடான உந்துதலாக இருந்து வந்துள்ளது. 2014, மே மாத தேர்தல் முடிவுகளில் இந்த உந்துதல் தெளிவாக வெளிப்பட்டிருந்தது.
2014, மே மாதம் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றவுடனேயே, கருப்புப் பணத்தின் மீதான சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுவை உருவாக்கியதன் மூலம் இந்தக் கருப்புப் பண அச்சுறுத்தலை சமாளிக்க வேண்டும் என்ற மக்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அரசு முடிவு செய்தது. இந்த விஷயம் குறித்து உச்சநீதிமன்றத்தின் உத்தரவையும் அப்போது பல ஆண்டுகளாக ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்துவந்த அரசு உதாசீனம் செய்து வந்தது என்பதையும் நமது நாட்டு மக்கள் நன்கு அறிவார்கள். 
கருப்புப் பணத்திற்கு எதிராகப் போராடுவது என்ற நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் கடந்த மூன்றாண்டுகளாக மிகுந்த தீர்மானத்துடனும் திட்டமிட்ட முறையிலும் இந்த அரசு முடிவுகளை எடுத்து இதற்கு முன்பு இருந்த சட்டத்தின் விதிமுறைகளை அமல்படுத்தியது. சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு அமைப்பதிலிருந்து துவங்கி இந்தியர்களின் வெளிநாட்டு சொத்துக்கள் குறித்த தேவையான சட்டங்களை இயற்றுவது, பண மதிப்பு நீக்க நடவடிக்கை, ஜி.எஸ்.டி. அமலாக்கம் போன்றவற்றை உள்ளடக்கியதாக அரசின் இந்த முடிவுகள் இருந்தன.
இந்திய ரிசர்வ் வங்கி அதன் வருடாந்திர கணக்குகளை முன்வைக்கும் போது, 30.06.2017 அன்று வரை ரூ.15.28 லட்சம் கோடி மதிப்புடைய குறிப்பிட்ட வகைப்பட்ட வங்கி நோட்டுகள் மீண்டும் வங்கியில் செலுத்தப்பட்டுள்ளது என குறிப்பிட்டிருந்தது. வெளியில் சுற்றுக்கு விடப்பட்டிருந்த குறிப்பிட்ட வகை வங்கி நோட்டுகளின் மதிப்பு 2016, நவம்பர் 8-ஆம் தேதியன்று ரூ.15.44 லட்சம் கோடி ஆகும்.
ரொக்கப் பண பரிமாற்றத்தை இந்தியாவில் குறைப்பது; அதன் மூலம் அமைப்பிற்குள் கருப்புப் பண ஊடுருவலை குறைப்பது என்பது பண மதிப்பு ரத்து நடவடிக்கையின் முக்கியமான நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. அடித்தளத்தில் சுற்றிவரும் பண நோட்டுக்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளது என்பது அந்த நோக்கம் நிறைவேறி உள்ளது என்பதையே பிரதிபலிக்கிறது.
சுற்றில் உள்ள பண நோட்டுகள் குறித்த அச்சில் வெளியான புள்ளிவிவரம் 2017, செப்டம்பர் வரையிலான அரையாண்டு காலத்தில் ரூ. 15.89 லட்சம் கோடி ஆகும். ஆண்டுக்கு ஆண்டு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியில் ஏற்படும் மாற்றங்களின்படி இது ரூ.(-)1.39 லட்சம் கோடி ஆகும். சென்ற ஆண்டில் இதே காலப்பகுதியில் ஆண்டுக்கு ஆண்டு மாற்றத்தின் போது இது ரூ.(+)2.50 லட்சம் கோடியாக இருந்தது. அதாவது சுற்றில் உள்ள பண நோட்டுக்களின் மதிப்பு ரூ.3.89 லட்சம் கோடி அளவுக்குக் குறைந்துள்ளது என்பதே இதன் பொருளாகும்.
பண மதிப்பு நீக்க நடவடிக்கை அமலாக்கப்பட்டபோது பொருளாதாரத்தில் ரொக்கப் பணம் வைத்திருப்பவர்களின் அடையாளத்தைக் கண்டறிவது அதன் நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. முறைப்படுத்தப்பட்ட வங்கி அமைப்பிற்குள் ரூ.15.28 லட்சம் கோடி பணம் திரும்பி வந்ததும் ரொக்கப் பணம் வைத்திருப்பவர்களின் முகவரி முழுவதும் பதிவாகியுள்ளது. 
இவ்வாறு உள்ளே வந்த பணத்திலிருந்து பல்வேறு மதிப்பீடுகளின்படி ரூ.1.6 லட்சம் கோடியிலிருந்து ரூ.1.7 லட்சம் கோடி வரையிலான சந்தேகத்திற்கிடமான பரிவர்த்தனைகள் என்ற வகையில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. சந்தேகத்திற்குரிய பரிவர்த்தனைகளின் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதற்காக இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் தற்போது வருமான வரி நிர்வாகம் மற்றும் இதர அமலாக்கப் பிரிவுகளிடம் உள்ளன.
2015-16 நிதியாண்டில் சந்தேகத்திற்குரிய பரிவர்த்தனைகள் என வங்கிகள் பதிவு செய்திருந்த அறிக்கைகள் 61,361 எனில் இது 2016-17 நிதியாண்டில் 3,61,214-ஆக உயர்ந்துள்ளது. இதேபோன்ற நிதிசார் நிறுவனங்களின் அறிக்கை என்பது 40,333-லிருந்து 94,836-ஆகவும், செபி அமைப்பில் பதிவு செய்துள்ள துணை நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை 4,579-லிருந்து 16,953-ஆகவும் உயர்ந்துள்ளது.
இந்தப் பெரும் புள்ளிவிவரங்கள் குறித்த ஆய்வின் அடிப்படையில், 2015-16ஆம் ஆண்டை ஒப்பிடும்போது வருமானவரித் துறை கைப்பற்றியுள்ள பணத்தின் மதிப்பு 2016-17இல் இரண்டு மடங்காகியுள்ளது. வருமான வரித்துறை மேற்கொண்ட சோதனை மற்றும் கைப்பற்றல் நடவடிக்கைகளின் மூலம் கணக்கில் கொண்டு வரப்படாத ரூ.15,497 கோடி ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது. இது 2015-16இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட சோதனைகளின் தொகையை விட 38% அதிகம் ஆகும். 
2016-17ஆம் ஆண்டில் ஆய்வுகளின்போது கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தெரிவிக்கப்படாத வருமானத்தின் மதிப்பு ரூ.13,716 கோடி. இது 2015-16இல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதை விட 41% அதிகமாகும்.
வருமானம் குறித்த படிவத்தைப் பதிவு செய்பவர்கள் இவ்வாறு பதிவு செய்வதற்குக் கடைசி நாளான 2017, ஆகஸ்ட் 5 வரை முதல்முறையாக இவ்வாறு பதிவு செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை 56 லட்சமாக இருந்தது. கடந்த ஆண்டில் இவ்வாறு முதன்முறையாக பதிவு செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 22 லட்சம் மட்டுமே.
ஏப்ரல் 1 முதல் ஆகஸ்ட் 5, 2017 வரை நிறுவனமல்லாத வரி செலுத்துவோர் செலுத்திய சுய மதிப்பு வரி (வருமான வரி குறித்த படிவத்தைப் பதிவு செய்யும்போது தானாகவே முன்வந்து வரி செலுத்துவது), 2016-இல் இதே காலப்பகுதியில் செலுத்தப்பட்ட தொகையை விட 34.25% அதிகமாகும்.
வரி செலுத்துவோரின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு, முறைப்படுத்தப்பட்ட பொருளாதாரத்திற்குள் கணக்கில் இல்லாத வருமானத்தைக் கொண்டு வருவது ஆகியவற்றின் விளைவாக நடப்பாண்டில் பெருநிறுவனம் அல்லாதவர்கள் செலுத்திய முன்கூட்டிய வரியின் அளவும் ஏப்ரல் 1 முதல் ஆகஸ்ட் 5 வரையில் சுமார் 42% அதிகரித்திருந்தது.
பண மதிப்பு நீக்க நடவடிக்கையின்போது சேகரிக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்கள் சந்தேகத்திற்கிடமான 2.97 லட்சம் போலி நிறுவனங்களைக் கண்டறிய வழிவகுத்துள்ளது. இந்த நிறுவனங்களுக்கு சட்டப்படியான அறிவிப்புகள் கொடுக்கப்பட்ட பிறகு முறையான நடவடிக்கைகளுக்குப் பிறகு நிறுவனங்களின் பதிவாளர் அலுவலகப் பதிவேடுகளில் இருந்து 2.24 லட்சம் நிறுவனங்களின் பதிவுகள் ரத்து செய்யப்பட்டன.
சட்டப்படி இவ்வாறு பதிவு ரத்து செய்யப்பட்ட நிறுவனங்களின் வங்கிக் கணக்குகளை அவர்கள் செயல்படுத்துவதை நிறுத்தவும், இந்தக் கணக்குகளை முடக்கி வைப்பதற்கும் இந்த நிறுவனங்களில் செயல்பட்டு வந்த இயக்குநர்கள் வேறு எந்த நிறுவனத்தின் இயக்குநர் குழுவிலும் சேரத் தகுதியற்றவர்கள் என்று அறிவிக்கவும் என பல்வேறு மேல் நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்பட்டுள்ளன.
இவ்வாறு நிறுவனப் பதிவாளரின் பதிவேடுகளில் இருந்து நீக்கப்பட்ட 2.97 லட்சம் நிறுவனங்களில் 28,088 நிறுவனங்கள் 2016, நவம்பர் 9 முதல் பதிவேடுகளில் இருந்து நீக்கப்பட்ட காலம் வரையில் அவற்றின் 49,910 வங்கிக் கணக்குகளின் மூலம் ரூ.10,200 கோடியை வங்கியில் செலுத்தியும், எடுத்தும் பரிவர்த்தனைகளை மேற்கொண்டிருந்தன.
இவற்றில் சில நிறுவனங்கள் 100-க்கும் மேற்பட்ட வங்கிக் கணக்குகளை வைத்திருந்தன; ஒரு நிறுவனத்தின் வங்க