Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2942308 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அறிவியல் பார்வை தேவை! க. பழனித்துரை DIN Tuesday, June 19, 2018 01:21 AM +0530 தூத்துக்குடியில் பதிமூன்று பேர் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்குப் பலியாகியுள்ளனர். ஸ்டெர்லைட் காப்பர் ஆலையை மூடக்கோரி போராட்டம் நடத்தியபோது பெரும்பாலான கட்சிகள் தங்கள் ஆதரவை தெரிவித்துவிட்டு வெளியேறிவிட்டனர். பொதுமக்களே அரசியல் கட்சிகளை நீங்கள் வராதீர்கள்' என்று சொல்லிவிட்டனர். நம் தமிழகத்தின் அரசியல் வரலாறு அந்த அளவுக்கு தாழ்நிலையை எட்டி இருக்கிறது என்பதை கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். 
சமீபகாலமாக தமிழகத்தில் பொதுமக்கள் தன்னெழுச்சியாக ஒன்றுசேர்ந்து இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்க அரசியல் கட்சியைக் கலக்காமல் போராட ஆரம்பித்துவிட்டனர். இந்த எழுச்சி ஜல்லிக்கட்டில் ஆரம்பித்து வெற்றிபெற்று தற்போது கதிராமங்கலம், நெடுவாசல் வழியாக தூத்துக்குடி வந்து ஒரு பெரும் வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது. 
இதற்குக் கொடுத்த விலை அதிகம். பதிமூன்று உயிர்கள். இந்தியாவில் ஏழை மக்களின் உயிருக்கு எந்த மரியாதையும் கிடையாது. இயற்கை மற்றும் இயற்கை வளப் பாதுகாப்பிற்கான மக்கள் போராட்டம் ஓயப்போவது கிடையாது. மாறாக அது தொடரப்போகிறது என்றே தோன்றுகிறது. ஏனென்றால், ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதிக்கும் அளவிற்கு இன்று தமிழகத்தில் கனிம வளங்கள் சூறையாடப்படுகின்றன. இப்படிப்பட்ட சூறையாட்டத்தில்தான் ஒரு பெரு அரசியலும் பெரு வணிகமும் இன்று தமிழகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.
வளர்ச்சி செயல்பாடுகளுக்கும், இயற்கைவள அழிப்புக்கும் ஒரு தொடர்பு இருப்பதைப் புரிந்துகொண்டு பெரும்பாலோர் கருத்துக்களைத் தெரிவிப்பது இல்லை. இயற்கை வளத்தைப் பயன்படுத்தாமல் வளர்ச்சி வராது என்பதுதான் நிதர்சனம். 
வளர்ச்சி இல்லாமல் ஒரு சமூகம் மேம்பாடு அடைய முடியாது. வேகமான வளர்ச்சி வேண்டும் என்றால் அதற்கான விலையைக் கொடுத்துதான் ஆக வேண்டும். அது, இயற்கை வளம் சுரண்டப்படுகிறது' என்கிற குற்றச்சாட்டில்தான் முடியும். 
இன்று உலகமயப் பொருளாதார வளர்ச்சி உலகம் வியக்கும் வண்ணம் உள்ளது என்றால், அது எப்படி இயற்கை வளத்தைப் பாதிக்காமல் சாத்தியமாகியிருக்கும்? இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் காந்தியடிகளையும் ஜே.சி. குமரப்பாவையும் படிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, இன்று நம் நாட்டில் பல்வேறு விதமான வளர்ச்சித் திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. அரசிடம் மூலதனம் என்பதே கிடையாது. தனியாரின் உதவியுடன் வெளிநாட்டு மூலதனத்தைப் பெற்றுதான் இந்த வளர்ச்சித் திட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. 
வீடு கட்டும் கட்டுமானத் திட்டங்கள், சாலைகளை அகலப்படுத்துவது, விமான நிலையங்களை உருவாக்குவது - விரிவுபடுத்துவது, துறைமுகங்களை உருவாக்குவது - விரிவுபடுத்துவது, வணிக வளாகங்களை உருவாக்குவது, புதிய தொழிற்சாலைகளை உருவாக்குவது போன்ற பல்வேறு வளர்ச்சித் திட்டங்களை அரசு பல்வேறு நிறுவனங்களின் உதவியுடன் செயல்படுத்தி வருகின்றது. சாலைகள் நான்கு வழியில், ஆறு வழியில், எட்டு வழியில் கிடைக்கின்றன. வாகனங்கள் வேகமாகச் செல்வதற்கேப்ப சாலைகள் உருவாக்கப்பட்டு உலகத்தரத்தில் கார்களை வாங்கி ஓட்டிச் செல்கின்றார்கள். குறைந்த விலையில் ஆகாய விமானத்தில் பறக்க வழி பிறந்துவிட்டது. எங்கு சென்றாலும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட, நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் கிடைக்கின்றது. அடுக்குமாடிக் கட்டடங்கள் கட்டிக் குடியிருக்க வீடுகள் கிடைத்துவிட்டன. அமெரிக்காவில் கிடைக்கும் அத்தனைப் பொருள்களும் நம் ஊரின் மெகா மால்'களில் கிடைக்கின்றன. 
இந்த வசதிகளெல்லாம் எப்படி சாத்தியமானது என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இவற்றுக்குத் தேவையான இயற்கை வளங்களை எடுக்காமல் இவையெல்லாம் எப்படி உருவாகியிருக்க முடியும்? மணல் ஆனாலும் சரி, கருங்கல்லானாலும் சரி, நீரானாலும் சரி மற்ற கனிம வளங்களானாலும் சரி எதையும் எடுக்கவில்லை என்றால் அந்த வேலைகள் நடைபெற்றிருக்க முடியாது. தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, பிற மாநிலங்களிலும் இப்படித்தான் நடைபெறுகின்றன. 
ஒரு சில மாநிலங்களில் மக்கள் எதிர்ப்புக் குரல் கொடுப்பதை உடனே புரிந்துகொண்டு மாற்றுவழி கண்டுபிடிக்கின்றன அல்லது தொடங்கிய திட்டச் செயல்பாடுகளை நிறுத்திவிடுகின்றன. வேறு சில மாநிலங்களில் இத்திட்டங்களைப் பற்றி மக்களிடம் பேசி அவர்களிடம் ஒப்புதல் பெற்று, அவர்களிடம் விழிப்புணர்வை உருவாக்கி, பின்னர் சட்டதிட்டங்களைப் பின்பற்றி திட்டச் செயல்பாடுகளை நிறைவேற்றுகின்றனர். எனவே, பல இடங்களில் இந்த இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. 
இந்தச் சூழல் நமக்கு எப்படி வந்தது என்றால், நாம் மேற்கத்திய நாட்டு வளர்ச்சி முறை மற்றும் அணுகுமுறையைக் கையாண்டதால்தான். மேற்கத்திய நாட்டு வளர்ச்சி முறையைப் பின்பற்றி நடந்த வளர்ச்சி செயல்பாடுகளை ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் உருவாக்கப்பட்ட குழு ஒன்று ஆய்வு செய்து ஒரு அறிக்கையைத் தயார் செய்து சமர்ப்பித்தது. அதற்குப் பெயர் நமது பொது எதிர்காலம்'. அந்த குழுவுக்குப் பெயர் பிரண்லேண்ட் குழு'. அந்த அறிக்கை ரோம் நகரில் 1987-ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. அதற்குப் பெயர் ரோம் பிரகடனம்'. அது பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற பெயரில் பெருமளவு உலகில் இயற்கை அழிப்புச் செய்துவிட்டீர்கள், எனவே வளர்ச்சியின் வேகத்தைக் குறையுங்கள்' என்று உலக நாடுகளைக் கேட்டுக்கொண்டது. 
இதற்கு முன்னதாகவே 1972-ஆம் ஆண்டு இந்திரா காந்தி ஸ்டாக்ஹோமில் ஐ. நா மன்றக் கூட்டத்தில் பேசும்போது, இயற்கை வளப் பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் மேம்பாடு இவற்றின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்கூறி, இவற்றைப் பாதுகாக்கவில்லையேல் எதிர்காலத்தில் ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வாதாரம் மிகவும் மோசமான சூழலுக்கு சென்றுவிடும் என்று கூறி உலகை வியக்க வைக்கும் உரையை ஆற்றி உலகத் தலைவர்களின் பார்வையைத் தன் மேல் ஈர்த்துக்கொண்டார். 
அந்த உரை உலகத் தலைவர்களால் பாராட்டப்பட்ட ஒன்று. அந்த உரையில் அவர் மற்றொரு கருத்தையும் பதிவு செய்தார். பரந்த உலக ஞானம் எங்களுக்கு உண்டு. அதை எங்கள் வேதம் எடுத்துக்காட்டியுள்ளது. இருந்தபோதும் நாங்கள் ஏன் மேற்கத்திய முறையிலான வளர்ச்சிப் பாதையைப் பின்பற்றுகிறோம் என்றால், விரைவாக பொருளாதார வளர்ச்சியைக் கொண்டுவந்து எங்கள் வறுமையைக் நீக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்' என்று ஒரு விளக்கத்தினைத் தந்தார். 
இதனைத் தொடர்ந்து, சூழல் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் பல உண்மைகளை உலகுக்குக் கொண்டு வந்ததன்மூலம் சூழல் பற்றிய விழிப்புணர்வு உலகம் முழுவதும் ஏற்பட்டு விட்டது. அதே நேரத்தில் அது அறிவியல்பூர்வ விழிப்புணர்வா அல்லது அச்சத்தால் வந்த விழிப்புணர்வா என்பதுதான் இன்று நமக்கு முன்னுள்ள கேள்வி. எந்தப் பிரச்னையும் இன்று தமிழ்நாட்டில் அறிவியல்பூர்வமாக விவாதிப்பதை விட அரசியல் பின்னணியில் விவாதித்து வாக்கு அடிப்படையில் நம் கட்சிகள் பிரச்சனைகளுக்குக் குரல் கொடுப்பது தமிழ்நாட்டை நல்வழிக்கு இட்டுச் செல்லாது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 
பொதுவாக அரசையோ, அரசியல்வாதிகளையோ, அரசு அதிகாரிகளையோ, காவல்துறையையோ மக்கள் நம்புவதற்குத் தயங்குகின்றார்கள். அதற்கான காரணங்களும் இருக்கின்றன. ஆனால் அறிவுஜீவிகளுக்கும், விஞ்ஞானிகளுக்கும், ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் இதுபோன்ற பிரச்னைகளில் தலையிட தார்மிக பொறுப்பு உள்ளதா இல்லையா என்பதுதான் இன்றுள்ள ஒரு முக்கியமான கேள்வி. 
தமிழகத்தில் எத்தனைப் பல்கலைக்கழகங்கள் இருக்கின்றன, அவற்றில் உள்ள ஆராய்ச்சியாளர்கள் கதிராமங்கலத்தையோ, நெடுவாசலையோ, தூத்துக்குடியையோ ஆய்வு செய்து ஏன் ஓர் அறிக்கையை அரசுக்குத் தரக்கூடாது? இதற்கு பலருடைய பதில், நம் அரசு அதை விரும்பாது. நாம் உண்மையை எழுதினால் அது அரசுக்குச் சாதகமாக இல்லை என்றால், அரசு நம்மைச் சிரமத்திற்கு உள்ளாக்கும் என்று பலர் கருதுகின்றனர். 
நீண்ட நாட்களுக்கு முன் நான் பார்க்லேண்ட் இன்ஸ்டிட்யூட் என்ற நிறுவனத்தை கனடாவில் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். அது ஒரு வித்தியாசமான ஆராய்ச்சி நிறுவனம். அல்பர்ட்டா பல்கலைக்கழகம் அமைந்துள்ள எட்மாண்ட் நகரில் பல்கலைக்கழக வளாகத்திற்குள்ளேயே அமைந்துள்ளது. அந்த நிறுவனத்திற்கு அரசு நிதி கிடையாது. பல்கலைக்கழகம் ஒரு கட்டடம் மட்டும்தான் கொடுத்துள்ளது. பேராசிரியர்கள், ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் என சமுதாயத்தின் மேல் அக்கறை கொண்டோர் தங்கள் ஓய்வு நேரத்தில் பொதுப் பிரச்னைகள் குறித்து ஆய்வு நடத்தி, அதை மக்கள் மத்தியில் வெளியிடுவர். 
ஆய்வறிக்கையை வெளியிடும்போது அந்த ஆய்வுக்கான செலவுத் தொகையை, அங்கேயே பொதுமக்கள் திரட்டித் தந்து விடுவார்கள். பல ஆய்வு அறிக்கைகள் வெளிவந்ததால் மக்கள் அரசாங்கத்தின் மீது நம்பிக்கை இழந்து விட்டனர். அதேபோன்று பலர் பதவிபோனதும் இந்த பார்க்லேண்ட் நிறுவனத்தின் அறிக்கையால்தான். இதனைக் கேட்டபோது இப்படிப்பட்ட நிறுவனங்களை ஏன் நம் நாட்டில் உருவாக்க முடியாது என்ற எண்ணம் எழுந்தது. இன்று அறிவியல்பூர்வ விவாதம் நடைபெறுவதற்கு பதில் அரசியல்பூர்வ விவாதம்தான் நடைபெறுகிறது. நம் அறிவுஜீவிகள் நம் நாட்டிலும் பார்க்லேண்ட் ஆராய்ச்சி நிறுவனம்போல் செயல்பட்டிருந்தால் அனைத்தும் அரசியலாகவே இருந்திருக்காது. எனவே இன்று நமக்குத் தேவை அறிவியல்பூர்வமான பார்வையும் விவாதமும்தான்.

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/19/அறிவியல்-பார்வை-தேவை-2942308.html
2942307 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இருக்கும் இடத்தை விட்டு... வாதூலன் DIN Tuesday, June 19, 2018 01:18 AM +0530 சில வாரங்கள் முன் ஒரு உறவினரின் வீட்டுத் திருமணத்துக்குப் போக வேண்டியிருந்தது. காலை வேளையில் முகூர்த்தம். மண்டபம் இருக்கும் இடத்தின் வரைபடம் அழைப்பிதழின் பின்புறம் அச்சிடப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் மண்டபம் தட்டுப்படவேயில்லை. எரிச்சலும், அலுப்பும் மேலிட (அதிகாலை தூக்கம் கெட்டதனால்) கைப்பேசியில் விசாரித்தால், மேள சப்தம்தான் பெரிதாக ஒலித்தது. கொஞ்சம் தொலைவு போய் ஒருவரிடம் கேட்டபோது, அட, அதைத் தாண்டி வந்திட்டீங்களே' என்று கூறினார். என்ன ஆயிற்றென்றால், கல்யாண மண்டபத்தின் வாசலில் ஏராளமான விளம்பரப் பலகைகள் வைக்கப்பட்டிருந்ததால், மண்டபத்தின் பெயர் சிறிதாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தது கண்களுக்குத் தெரியவில்லை.
இது போன்று பல சமயங்களில் நடந்திருக்கிறது. ஆட்டோ, வாடகைக் கார் என எதுவானாலும் வேகமாகத்தான் செல்லும். அந்த விரைவில், ஏற்கனவே தெரிந்த பல கடைகள், கட்டடங்களைக்கூட தவறவிடச் சந்தர்ப்பங்கள் அதிகம். மேலும் நம்மூரில் திடீரென்று நடைமுறைப்படுத்தப்படும் ஒரு வழிப்பாதையை நீக்குவது', இரு வழித்தடத்தை அனுமதி இல்லாத' வழியாக மாற்றுவது போன்ற விதிமுறைகள் பிரச்னையைக் கூடுதலாக்குகின்றன.
இவை யாவும் வீட்டுக்கு வெளியே பயணம் போகும்போது ஏற்படும் நிகழ்வுகள். ஆனால் இல்லத்துக்குள்ளேயே பல பொருள்களைத் தேடித் திணறுகிற சங்கடங்கள் அவ்வப்போது உண்டாகும். இதில் முதலாவதாக நிற்பது கைப்பேசி. அதை அவசரத்தில் எங்காவது வைத்துவிட்டுப் பின்னர் தேடாத இடமே இருக்காது. வேறு கைப்பேசி மூலம் அழைத்தால், ஓசை வரும் திசை தெரியும். அப்போது அது மெளன நிலையிலிருந்தால் கண்டுபிடிப்பது கடினம்.
அடுத்ததாக வருவது, அட்டைகள். வங்கி அட்டைகள், அரசு தொடர்பான ஆதார், பான், ரேஷன் அட்டைகள் போன்ற பல. இப்போதெல்லாம் வங்கி அட்டைகளைப் பயன்படுத்தும்போதே கணினி குற்றங்கள் நேர்கின்றன. ஒரு முறை பற்று அட்டையைத் தேடுவதற்குள் நான் பட்ட பாடு இருக்கிறதே. நிதானமாக, வரிசை கிரமமாக முன்தின நிகழ்வுகளை யோசித்துப் பார்த்தேன். சட்டென்று ஞாபகம் வர அவசரமாகச் சென்று பார்த்தேன். துவைக்கப் போட்டிருந்த சட்டைப் பைக்குள் அது இருந்தது. நல்ல காலம், துணி துவைக்கும் இயந்திரத்திற்குள் போகவில்லை.
மற்றொன்று, இப்போதெல்லாம் கடைகளில் வாங்கும் கருவிகளுக்கோ, மின்னணு சாதனங்களுக்கோ கனமான உத்தரவாத அட்டை கொடுப்பதில்லை. கணினியில் அச்சிடப்பட்ட ரசீதே தருகிறார்கள். அதன் கீழ் பொடி எழுத்தில் உத்தரவாத வாசகம் அச்சாகி இருக்கும். கருவியில் ஏதேனும் பழுது வந்தால், இந்த ரசீதைத் தேட வேண்டும்.
இந்தத் தேடல் படலம், வயதானவர்களும், சிறு குழந்தைகளும் இருக்கிற இல்லங்களில் கூடுதல் பிரச்னையைத் தருகிறது. அந்த நாளில் அறுபது பிளஸ் வயதுக்காரர்கள் மூக்குக் கண்ணாடியையும், பேனாவையும் மட்டுமே தேடுவார்கள். இப்போது வயது அதிகரிக்கும்போது, மாத்திரைகளின் எண்ணிக்கையும் கூடுகிறது. அதுவும் சில மாத்திரைகளைப் பிய்க்கும்போது, அவை கீழே விழுந்து ஓடி விடுகின்றன. குனிந்து தேடுவதற்கு மற்றவர்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது.
காலையில் பூஜையின்போது பால் வைக்கிற வெள்ளிக்கிண்ணத்தை எங்கேயோ வைத்து விட்டுத் தேடுகையில், மனத்துக்குள் சஞ்சலம் புகுந்தது. அதைப் பற்றி மறந்தே போய் நிச்சலனமாய் அமைதியாய் இருந்த சமயம், மிகத் தற்செயலாய்க் கிடைத்தது. குழந்தையின் கைங்கரியம்!
உணர்வு பூர்வமான பல அம்சங்களும் பொருளைத் தேட நம்மை அலைக்கழிக்கின்றன. அதுதான் ராசி'. வீட்டில் ஏதாவது விசேடம் நிகழும்போது முதன் முதலில் வைக்கிற வெள்ளிப் பாத்திரம், மருத்துவரைப் பார்க்கப் போகிற போது உடுத்துகிற பழைய புடவை இப்படிப் பல. ஒரு முறை, மனைவி ராசியான மஞ்சள் புடவையைத் தேடிப் பிடித்து டாக்டரைச் சந்திப்பதற்குத் தாமதமாகி விட்டது. நல்ல காலமாக, அவர் கடைசி நோயாளியைப் பரிசோதிக்கும் தருணத்தில் போய்ச் சேர்ந்தோம்.
இந்தக் காலகட்டத்தில், சுயதொழிலுக்கும், சுய முன்னேற்றத்துக்கும் கூட ஒரு தேடல் வேண்டியிருக்கிறது. உன்னிடம் மறைந்திருக்கும் திறமையைத் தேடித் தெரிந்து கொள்' என்று நிபுணர்கள் அறிவுறுத்துகிறார்கள். சுயதொழிலில் முன்னுக்கு வர வேண்டுமானால் சுற்றுப் புறத்திலுள்ள நுகர்வோரின் தேவைகளைத் தேடுவதுதான் முதற்படி என்று கூறுகிறார்கள்.
இறுதியாக ஆன்மிகத் தேடல். இது யாருக்கும் எளிதில் கைவரப் பெறாத ஒன்று. இமயம் முதல் குமரி வரை பல கோயில்களுக்குச் சென்று வந்தும், ஏதோவொரு வெறுமையை உணரும் முதியோர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். இந்த ஊரிலில்லை யென்று எங்கு நாடி யோடுறீர்? அந்த வூரிலீசனும் அமர்ந்து வாழ்வதெங்ஙனே?''என்கிற சிவவாக்கியர் பாடல்தான் ஞாபகம் வருகிறது.
இல்லற ஆசாபாசங்களிலிருந்து முற்றுமாக விலகித் துறவு நிலை எய்வதற்கு அசாத்திய மனப் பக்குவம் வேண்டும். அது மதுரையைச் சார்ந்த வெங்கட்ராமனுக்கு எட்டு வயதிலேயே கிடைத்ததால் அவர் ரமண மகரிஷியாகப் புகழ் பெற்றார். சின்மயானந்தாவின் சீடரான நடராஜன் வாலிபரான பின்னர் தயானந்த சரஸ்வதியாக மாறினார்.
எல்லாம் கிடக்கட்டும். ஓர் அம்சம் இன்றைய நாளில் ரொம்பவும் உறுத்தவே செய்கிறது. எந்த நாளேட்டைப் பிரித்தாலும், முதலில் எதிர்மறை செய்திகள்தான் கண்ணில் படுகின்றன. தொழிலதிபர் கடத்தல், சைபர் குற்றங்கள், அரசியல் குதிரை பேரம் இத்யாதி. நற்செய்திகளை தாளின் உள்ளே தேடிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்த நிலைமை மாறி, நல்ல செய்திகளை முதல் பக்கத்தில் இடம் பெறும் நாள் விரைவில் வர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/19/இருக்கும்-இடத்தை-விட்டு-2942307.html
2941754 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாணவர் விரும்பும் தேர்வுகள் கா. செல்லப்பன் DIN Monday, June 18, 2018 02:47 AM +0530 கல்வியின் மூன்று முக்கிய அங்கங்கள் கற்போர், கற்பிப்போர், கற்பவை. இவற்றுள் கற்பவை கல்வியின் மையப் பகுதி. திருவள்ளுவரும் கற்பவையையும், கற்பதையும் முதன்மைப் படுத்தி, "கற்க கசடற கற்பவை' என்று கூறுகிறார். கற்பவை, பாடத்திட்டங்களும், பாடப்புத்தகங்களும் ஆகும். பாடத்திட்டங்கள் பாடப்புத்தகங்கள் வழியாக மாணவர்களைச் சென்றடைகின்றன. இப்படிச் சேர்வதற்கு உதவுபவர்கள் ஆசிரியர்கள்.
தமிழகத்தில் பள்ளிக்கல்வியின் தரத்தை, மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரிய (சி.பி.எஸ்.இ.) பள்ளிகளின் கல்வித்தரத்திற்கேற்ப உயர்த்தி, தமிழக மாணவர்களை தேசிய அளவிலான போட்டித் தேர்வுகளில் பங்கு பெறத் தகுதியுள்ளவர்களாக ஆக்கும் நோக்கத்துடன் பள்ளி பாடத்திட்டங்கள் சிறந்த வல்லுநர் குழுவால் மாற்றியமைக்கப்பட்டு, சில வகுப்புகளுக்கான புத்தகங்களும் அண்மையில் வெளிவந்துள்ளன. இவற்றில் இன்றைய வாழ்வுக்கேற்ற புதிய அறிவுக்கூறுகளும், புதிய செய்திகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. பாடத்திட்டத்தில் தரம் பெரிதும், அளவு ஓரளவும் கூட்டப்பட்டுள்ளன.
ஆனால், சி.பி.எஸ்.இ.யில் பாடங்கள் பாதியாகக் குறைக்கப்படவிருப்பதாக, மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் கூறுகிறார். இதன் நோக்கம் மாணவர்களின் புத்தகக் கல்விச்சுமையைக் குறைத்து, உடற்கல்வி, விழுமியங்கள் உள்ளிட்டவற்றை சேர்த்து கல்வியை ஒரு முழுமையான வளர்ச்சிக்கான வழியாக மாற்றுவதே. கல்வி சுவையாக இருக்க வேண்டும்; சுமையாக இருக்கக்கூடாது என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்க முடியாது. கல்வி, வெறும் செய்திகளைத் திணிப்பதாக இல்லாமல், மாணவர்களின் சிந்தனையைத் தூண்டி வளர்ப்பதாக இருக்க வேண்டும். மனித மனம் நிரப்பப்பட வேண்டிய பாத்திரம் அல்ல; தூண்டப்பட வேண்டிய ஒளிவிளக்கு.
பாடத்திட்டங்களின் அளவை விட அவற்றின் தன்மைதான் முக்கியம். அவை மாணவர்களின் உள்ளாற்றலை வெளிக்கொணர்ந்து, அவர்களை வாழ்வின் எல்லா சவால்களையும் (போட்டித் தேர்வுகளை மட்டுமல்ல) எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் படைத்தவர்களாக உருவாக்க வேண்டும். 
முதல் இரண்டு வகுப்புகள் பயிலும் இளம் குழந்தைகளுக்கு வீட்டுப்பாட பளுவைக் குறைக்கும் திட்டம் வரவேற்கத்தக்கது. இந்த வயதில் குழந்தைகள் வீடுகளில், பெற்றோர் பிணைப்பில் ஆனந்தமாக வளர்வதைத் தடுக்கக் கூடாது. பொதுவாகவே வீட்டுப்பாடத்தை, மாணவர்கள் விரும்பி செய்வதாக அமைய வேண்டும். 
மாநிலக் கல்வி ஆராய்ச்சி நிறுவனம், மாணவர்களுக்கு செயற் புத்தகங்களை (வொர்க் புக்) தருவது, மாணவர்களிடம், தாமே கற்றுக்கொள்ளும் ஆற்றலை வளர்க்கும். இதை கம்ப்யூட்டர் கல்வியோடு இணைத்து, ஒலிக்காட்சிகளோடு தொடர்பு படுத்துவதும், குழந்தைகளின் ஆர்வத்தை அதிகரிக்கும். ஆனால், இது இயந்திரக் கல்வியாக மாறிவிடக்கூடாது. மாணவர்கள் ஆசிரியர்களோடும், சக மாணவர்களோடும் இணைந்து பெறும் கல்வியே சிறந்தது. 
மத்திய கல்வி வாரியம், விழுமியங்களைக் கற்பிக்க வகை செய்வதாகக் கூறியுள்ளது. இது நல்ல முயற்சியே. தமிழில் ஆத்திச்சூடி, பாரதியார், பாரதிதாசன் முதல் திருக்குறள் வரை மாணவர்கள் வயதுக்கேற்ப இலக்கியங்களோடு இலக்குகளையும் கற்பிக்க வேண்டும். இவை கதைகள், நாடகங்கள் வழியாகக் கற்பிக்கப்பட்டால் அவை மாணவர்கள் நடிக்கவும் உதவும். மாணவர்கள் மாற்றுக் கருத்து கூறினால் அவை விவாதிக்கப்பட வேண்டும். மாணவர்கள் கதைகளை மாற்றியும் படைக்கலாம்.
பாடத்திட்டங்களின் மாற்றத்துக்கு ஏற்ப தேர்வுமுறையும் மாற்றப்பட வேண்டும். தேர்வுகள்தான் கல்வியின் அனைத்து அம்சங்களுக்கும் தலையானது என்ற நிலை மாற வேண்டும். தேர்வும் கற்றலின் ஒரு பகுதியே. தேர்வு வினாக்களும் மாணவர்களின் உண்மையான திறனை வெளிக்கொணர உதவ வேண்டும். தேர்வுகளின் தன்மை மாணவர்களின் வளர்ச்சியைக் காட்டும் வகையில் அமையும்போது தேர்வுகள் மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்கொள்ளப்படும்.
பிற போட்டித் தேர்வுகளுக்கு பள்ளித் தேர்வுகள் முன்னோடியாக அமைய வேண்டும். தேர்வுகளில் தோல்வியை எளிதாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வில் வெற்றி பெற எத்தனையோ வழிகள் உள்ளன என்பதை மாணவர்கள் உணரச் செய்ய வேண்டும். தேர்வுகள் மாணவர்களின் நினைவாற்றலைச் சோதிக்காமல், அறிவாற்றலை வெளிப்படுத்துபவையாக இருக்க வேண்டும்.
கல்வியின் எல்லா நிலைகளிலும் ஆசிரியரின் பங்கு மிக முக்கியமானது. மாணவர்களை மையமாகக் கொண்ட கல்விமுறையிலும் ஆசிரியரின் அணுகுமுறைதான் கற்றலை எளிதாகவும், இனிதாகவும் மாற்ற முடியும். திட்டங்களும், பாடப்புத்தகங்களும் வெறும் ஆவணங்களே. அவற்றுக்கு உயிரூட்டுபவர்கள் ஆசிரியர்களே. அவர்களது துறையறிவு அவ்வப்போது வளர்க்கப்படுவதோடு, கற்பிக்கும் புதிய முறைகளிலும் அவர்களுக்குப் பயிற்சி தரப்பட வேண்டும். 
இறுதியாக, எல்லா பள்ளிகளின் உள்கட்டமைப்புகளும், ஆய்வறைகளும், நூலகங்களும், உபகரணங்களும் சமமானதாக்கப்பட வேண்டும். பள்ளிச்சூழல் மாணவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக அமைய வேண்டும். சமூகத்தின் எல்லாத் தரப்பு மாணவர்களும் இணைந்து ஒன்றாகவும், நன்றாகவும் கற்கும் புத்துலகப் பூங்காவாக அமைய வேண்டும்.
ஒரே வகையான பாடத்திட்டங்களை விட, சமமான கல்விச்சூழல் அமைவது முக்கியம். அப்போதுதான், "எங்கே அறிவு சுதந்திரமாகவும் மனம் அச்சமற்றும் உள்ளதோ, எங்கே அறிவாற்றல் என்ற தெளிந்த நீரோடை மக்கிப் போன வழக்கங்கள் என்னும் பாலை மணலுக்குள் வழிதவறிச் செல்லவில்லையோ, எங்கே மனம் தொடர்ந்து விரிவடையும் சிந்தனைக்கும் செயலுக்கும் இட்டுச் செல்கிறதோ, அந்தச் சுதந்திர சொர்க்கத்தில்,எந்தையே, என் நாடு விழித்தெழட்டும்' என்ற தாகூரின் கனவு நனவாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/18/மாணவர்-விரும்பும்-தேர்வுகள்-2941754.html
2941753 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புத்துயிர் பெறுமா பொதுத்துறை வங்கிகள்? எஸ். ராமன் DIN Monday, June 18, 2018 02:46 AM +0530 பொதுமக்கள் வழங்கும் வைப்புத் தொகையிலும், சாதாரண குடிமக்கள் உழைத்து செலுத்தும் வரிப் பணத்திலும் இயங்கி கொண்டிருப்பவை பொதுத் துறை வங்கிகள். நம் அன்றாட வாழ்வில் இறண்டறக் கலந்துவிட்ட பொதுத்துறை வங்கிகளின் நிலை பற்றி நாம் அவ்வப்பொழுது அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும்.
2017 - 18ஆம் நிதி ஆண்டில், 19 பொதுத்துறை வங்கிகளின் மொத்த நஷ்டத்தின் அளவு 87,357 கோடியாகும். இவற்றுள், பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி, 12,282 கோடி ரூபாய் அளவிலான அதிகபட்ச நஷ்டக் கணக்கை காட்டியுள்ளது. அதற்கு அடுத்த இடத்தை பிடிக்கும் ஐ.டி.பி.ஐ வங்கியின் நஷ்டத்தின் அளவு, 8,238 கோடி ரூபாயாகும். 
மூன்றாம் இடத்தைப் பிடித்த பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் நஷ்டம், 6,547 கோடி ரூபாய்.
வளர்ந்து வரும் வாராக்கடன்களுக்கான ஒதுக்கீட்டு தொகை (டழ்ர்ஸ்ண்ள்ண்ர்ய் ச்ர்ழ் க்ஷஹக் க்ங்க்ஷற்ள்) பெருமளவில் அதிகரித்து வருவதே, இம்மாதிரியான பெரும் நஷ்டங்களுக்குக் காரணம். 
2013-ஆம் ஆண்டில் 1.15 லட்சம் கோடி ரூபாயாக இருந்த வாராக்கடன்களின் அளவு, தற்போது 10.3 லட்சம் கோடி ரூபாயாக அதிகரித்துள்ளது கவலையளிக்கும் விஷயமாகும். இது மேலும் வளர்ச்சி அடையும் என்று கிரிசில் தர நிர்ணய நிறுவனம் கணித்துள்ளது.
வாராக்கடன்களால் சூழப்பட்ட பொதுத்துறை வங்கிகள் தங்கள் மூலதன மேம்பாட்டிற்கு மத்திய அரசையே சார்ந்துள்ளன. கடந்த நிதி ஆண்டில், வாராக்கடன்களால் பாதிக்கப்பட்ட வங்கிகளின் மூலதனக் கணக்கிற்கு உயிரூட்ட, மறு மூலதன திட்டத்தின் மூலம், 2.10 லட்சம் கோடி ரூபாய் மத்திய அரசால் அறிவிக்கப்பட்டு, அதில் 90 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் ஒதுக்கீடும் செய்யப்பட்டது. ஆனால், தற்போதைய வாராக்கடன்களின் நிலவரப்படி, வங்கிகளின் மூலதனத்தைக் காப்பாற்ற மேலும் பெருந்தொகை தேவைப்படும் என்று தோன்றுகிறது. 
கடந்த மூன்று வருடங்களாக அவ்வப்போது வெளிவந்து கொண்டிருக்கும், பொதுத்துறை வங்கிகளின் வாராக்கடன் பற்றிய தகவல்கள், மக்களிடையே, வங்கித் துறை செயல்பாடுகள் குறித்த நம்பிக்கையைக் குறைத்து வருகின்றன. வங்கிகளின் நிர்வாகத்தில் என்னதான் கோளாறு என சாமானிய மக்களும் சிந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டனர்.
வங்கிகளால் அறிவிக்கப்படும் வாராக்கடன்கள் பற்றிய பகீர் தகவல்களில் பெரும்பாலும், ஏற்கனவே வங்கி நிர்வாகங்களால் நீண்ட காலமாக மறைக்கப்பட்ட வலுவிழந்த கடன்கள் அடங்கி இருக்கின்றன. வாராக்கடன்களை வசூலிக்கும் திறமையை வளர்த்துக் கொள்ளாமல், அவற்றை மறைக்கும் திறமையை வங்கிகள் வளர்த்துக் கொண்டுவிட்டன. 2016-17-ஆம் ஆண்டுகளில், ரிசர்வ் வங்கி அறிவித்த "ஒரு முறை சுத்தம் செய்வோம்' திட்டத்தின் கீழ், ஒளிந்திருந்த வாராக்கடன் விவரங்களை வெளியிட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு வங்கி நிர்வாகங்கள் தள்ளப்பட்டதுதான் இதற்குக் காரணமாகும். 
கடந்த பிப்ரவரி மாதம் ரிசர்வ் வங்கி, "எந்த விதமான மேம்பாடும் இல்லாமல், வசூல் மேம்பாட்டு திட்டங்கள் என்ற போர்வையில் ஒளிந்திருந்த நீண்ட காலமாக வசூலாகாத அனைத்து கடன்களும் வாராக்கடன்களாக பட்டியலிடப்படவேண்டும்' என்று உத்தரவிட்டது. இந்த உத்தரவை உடனடியாக அமல் படுத்தப்பட வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு வங்கிகள் தள்ளப்பட்டன. இல்லையென்றால், ஆழமாக வேரூன்றி விட்ட வாராக்கடனோடு, வங்கிகள் இன்றும் வலம் வந்து கொண்டிருக்கும்.
திரும்ப செலுத்தப்படாத பெரும் கடன்களை, வாராக்கடன்களாகப் பகுதி நீக்கம் செய்து, வசூல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளாததால் ஏற்படும் விளைவுகள் ஏராளம். தாமதமாகும் காலத்தில், கடன் சார்ந்த பிணையங்களைக் கடனாளிகள் தவறாக பயன்படுத்துவதற்கு அது வாய்ப்பாக அமையும். கடன் கணக்கின் சகஜ நிலைமையை (நற்ஹய்க்ஹழ்க் ள்ற்ஹற்ன்ள்) எடுத்துக்காட்டி, வெளி இடங்களில் கடனாளி மேலும் கடன் பெறக்கூடும். கடனைத் திரும்ப செலுத்துவதிலிருந்து தப்பிக்க, கடனாளி வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பி செல்வதற்கும் வழியேற்படும். 
கடன் கணக்கு சார்ந்த வசூலாகாத வட்டித் தொகையை, வசூலானது போல் வரவுக் கணக்கில் காட்டுவதாலும், ஒதுக்கீடுகளைத் தவிர்ப்பதாலும் வங்கிகளின் செயற்கை லாபம் (ஆர்ர்ந் ல்ழ்ர்ச்ண்ற்ள்) அதிகரித்து, அந்த லாபத்துக்குரிய ஈவுத் தொகையை பங்குதாரர்களுக்கு வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். இந்த மாதிரி சூழ்நிலையில்தான் வங்கிகள் கடந்த சில வருடங்களாக இயங்கி வந்தன எனலாம். 
வாராக்கடன் எனும் சிக்கலால் பாதிக்கப்பட்ட 12 பொதுத்துறை வங்கிகள் தற்போது, ரிசர்வ் வங்கியின் கண்காணிப்பில் வந்து விட்டன. இந்தக் கண்காணிப்பு முறைப்படி, வங்கிகள் பொதுமக்களிடமிருந்து வைப்புத் தொகை பெறுவதில் எந்தத் தடையும் இல்லை. ஆனால், கடன் வழங்குவதற்குப் பல கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. இதனால், இவற்றின் வர்த்தகம் குறுகி, வருமானம் பெருமளவில் பாதிக்கப்படும். ஆனால், நிலுவையில் இருக்கும் வாராக்கடன்களை வசூலிக்கும் பணி முடுக்கி விடப்பட்டு, அந்த பணியில் வங்கிகள் ஓரளவு வெற்றி கண்டால், அவற்றின் வருமானம், வரும் காலங்களில் கூடுவதற்கு வாய்ப்புண்டு. 
கடந்த வருடம் இயற்றப்பட்ட திவால் சட்டம், வங்கிகளின் பெருந்தொகையிலான வாராக்கடன்களை விரைவில் வசூலிக்க ஓரளவு உதவி புரிகிறது. திவால் சட்டத்திற்கு உள்படுத்தப்பட்ட "பூஷன் ஸ்டீல்' என்ற நிறுவனத்தை "டாடா ஸ்டீல்' நிறுவனம் கையகப்படுத்தியதன் மூலம், 35 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் வாராக்கடன் வசூலாகும் சூழ்நிலை உருவாக்கப்பட்டிருப்பது ஓர் உதாரணமாகும். 
கடன் வழங்குவது ஒரு கலை என்றால், வழங்கிய கடனை வசூலிப்பதும் ஒரு கலையாகும். அந்தக் கலையை அறியாமல் கடன் வழங்கியதால்தான், பல வங்கிகள் வாராக்கடன் எனும் சுமையை சுமந்து, தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. கடன் வசூல் நிர்வாகத்தில், சில சிறிய வங்கிகளின் அடிப்படைத் திறமை கேள்விக்குறியாகவே இருக்கிறது. இதனைக் கருத்தில் கொண்டு, சிறிய வங்கிகளின் வாராக்கடன்களை பெரிய வங்கிகளுக்கு மாற்றுவது குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. 
பொதுத்துறை வங்கிகள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கை தற்போது அதல பாதாளத்திற்கு சென்று விட்டது. நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்கள் மூலம், இழந்த நம்பிக்கையை மீட்டு எடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு, ரிசர்வ் வங்கி மற்றும் மத்திய அரசை சார்ந்ததாகும். இது போன்ற குழப்பங்களால் பெரிதும் பாதிக்கப்படுபவர்கள், தங்கள் வைப்புத் தொகை மூலம், வங்கிகள் கடன் வழங்க மூலதனத்தை வழங்கும் வாடிக்கையாளர்கள்தான். வேண்டுமென்றே கடனை செலுத்தாத பெருந்தொகை கடனாளிகளையும், அந்த கடன்களை சரிவர மேற்பார்வையிட்டு பராமரிக்காத குற்றத்திற்காக விசாரணைக்கு உள்படுத்தப்படும் வங்கி அதிகாரிகளையும் வாடிக்கையாளர்கள் வில்லன்களாகவே பார்க்கிறார்கள். 
நாட்டின் வங்கி நடவடிக்கைகளில் 70 சதவீதத்தை ஆக்கிரமிக்கும் பொதுத்துறை வங்கிகளில், நிர்வாக சீர்திருத்தங்களை மேம்படுத்த, மத்தியில் ஆளும் அரசுகள் தொடர்ந்து தயக்கம் காட்டி வருவது வியப்பை அளிக்கிறது. அரசின் கருவூலமாகக் கருதப்படும் பொதுத்துறை வங்கிகளை நிர்வகிக்க, தகுதியான அதிகாரிகளை நியமிப்பது, இயக்குநர் குழுக்களில் வங்கித்துறையில் ஆழ்ந்த அனுபவம் உள்ளவர்களைச் சேர்ப்பது மற்றும் நியமனங்களில் அரசியல் தலையீடுகளை தவிர்ப்பது போன்றவை இந்த சீர்திருத்தத்தில் அடங்கும். பிரச்னை பூதாகரமாக வளர்ந்த பிறகு அதற்கான தீர்வைத் தேடுவதை விட, பிரச்னைக்கான காரணங்களை ஆராய்ந்து, மீண்டும் அம்மாதிரி பிரச்னை எழாமல் செயல்டுவதுதான் விவேகமாகும்.
தற்போதைய நிலவரப்படி, பிரச்னையில் சிக்கித் தவிக்கும் நான்கு வங்கிகளுக்கு தலைமை நிர்வாக அதிகாரிகள் இல்லை. எட்டு வங்கிகளின் தலைமை நிர்வாகிகள் ஓய்வு பெறுவதால், நிர்வாகத்தில் வெற்றிடம் மேலும் அதிகரிக்கும். ஒரு சில வங்கிகளின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி மற்றும் நிர்வாக இயக்குனர்களின் அதிகாரங்கள், அவர்கள் மீது விசாரணை நடப்பதால் முடக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 
பொதுத்துறை வங்கிகளால் வழங்கப்படும் ஊதிய விகிதம், இடர்ப்பாடுகளுக்கு ஏற்ப அமையவில்லை என்பதால், வங்கித் துறையில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்த திறமைசாலிகளை கவர்ந்திழுக்க முடிவதில்லை என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது. 
பொதுத்துறை வங்கிகளில் திறமை மிக்க பல அதிகாரிகள் பணி புரிகின்றனர். ஆனால், அதிகார மையத்தின் அருகில் இல்லாதது, பதவி உயர்வுகளில் பாரபட்சம், நேர்மறையான அணுகுமுறைகளால் ஒதுக்கி வைக்கப்படுவது, வங்கி நிர்வாக மேம்பாட்டுக்கான வெளிப்படை கருத்து பகிர்வுகள், அரசியல் சார்பின்மை போன்ற காரணங்களால் பல திறமையான அதிகாரிகள் புறந்தள்ளப்படுவதாக கருத்துகளும் நிலவுகின்றன. ஒரு வங்கியின் பணி கலாச்சாரத்துக்குப் பொருந்தாத வெளி நபர்களை குறுகிய காலத்திற்கு தலைமைப் பொறுப்பாளர்களாக நியமிப்பதை விட, அதே வங்கியை சார்ந்த திறமையான அதிகாரிகளை அடையாளம் கண்டு, தலைமை பொறுப்புக்கு அவர்களை உருவாக்குவது நிர்வாக சீர்திருத்தத்திற்கு பெரிதும் பயன்படும். 
வங்கித் துறையில் தற்போது மலிந்திருக்கும் குறைகள் களையப்பட்டு, தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் பல பொதுத்துறை வங்கிகள் புத்துயிர் பெற்று, வாடிக்கையாளர் மத்தியில் இழந்த நம்பிக்கையை விரைவில் மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்: வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/18/புத்துயிர்-பெறுமா-பொதுத்துறை-வங்கிகள்-2941753.html
2940511 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாறவேண்டும் மனப்பான்மை! சா.பன்னீர்செல்வம் DIN Saturday, June 16, 2018 01:28 AM +0530 கல்வி கற்றலின் அவசியமாக, பயனாகத் திருவள்ளுவர் கூறுவது யாது ? மணற்கேணியில் தோண்டுமளவு நீர் ஊறுவது போலக் கற்குமளவு அறிவு வளரும் என்கிறார். சரி, அறிவாவது யாது? எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு' - அதாவது பலவற்றையும் அறிதல் மட்டும் அறிவாகாது. அறிந்தவற்றின் மெய்ம்மையை ஆராய்ந்துணரும் சுய சிந்தனைத்திறனே அறிவாகும். அதன்படி இன்றைய படிப்பறிவு, பல்கலைக்கழகப் பட்டங்கள் சுய சிந்தனைத்திறனை ஏற்படுத்துகின்றனவா எனச்சிந்தித்தால் இல்லை' என்பதே வருந்தத்தக்க விடையாகின்றது. 
அதே வள்ளுவர், மனம் போகும் போக்கில் போக விடாது தீயதை விலக்கி நல்வழியிற் செலுத்துவதே அறிவாகும் எனவும் கூறுகிறார். ஆனால் இன்று கொலை, கொள்ளை, பண மோசடி, லஞ்சம், ஊழல் என ஊரைக் கெடுத்து உலையில் போடுபவர்கள் எல்லாரும் படிப்பறிவற்றவர்கள் அல்லவே? எனவே, இந்த வகையில் வள்ளுவர் தோற்றுவிட்டார் எனல் தவறாகாது. வள்ளுவர் மட்டுமா ? கல்வி பற்றிக் காந்தியார் கூறுவதென்ன ? நல்லொழுக்கத்தை வளர்ப்பதற்கு உதவி செய்யும் கல்வி முறையே உண்மையான கல்வி என்று சொல்ல முடியும்' என்பது காந்தியார் கருத்து. 
சரி, நல்லொழுக்கமாவது யாது? மற்றவர்கள் நம்மிடம் எவ்வாறு நடந்து கொண்டால் நமக்கு மகிழ்ச்சியும், இன்பமும் ஆகிறதோ அவ்வாறே நாமும் மற்றவர்களிடம் நடந்து கொள்ளுதலே நல்லொழுக்கமாகும்' என்கிறார் ஈ.வெ.ரா. பெரியார். ஆனால், நடைமுறையில் மெத்தப் படித்தவர்களே தம்மால் மற்றவர்களுக்கு ஏற்படும் சங்கடத்தையும், துன்பத்தையும் பொருட்படுத்தாதவர்களாகிறார்கள். ஆக இன்றைய கல்வி முறை சுய சிந்தனைத் திறனை வளர்ப்பதற்கும் பயன்படவில்லை; பிறரைச் சங்கடப்படுத்தாமல் நடந்து கொள்ளும் நல்லொழுக்க உணர்வை வளர்ப்பதற்கும் பயன்படவில்லை. காரணம், தற்காலம் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தம் பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்புவதன் நோக்கம் வேறாகின்றது. படிப்பு என்பதைப் பொருளீட்டுதற்குரிய கருவியாகவே இன்றையை பெற்றோர் கருதுகின்றனர். 
எனவே என்ன படிப்பு படித்தால் பெரும் பொருள் ஈட்டலாம் எனக்கணித்து அதற்கேற்ற படிப்பை அளித்தலே தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி'யாக எண்ணுகின்றனர். அதன்படி இன்றைய சூழலில் மருத்துவமும், பொறியியலுமே பெரும் பொருள் ஈட்டுதற்குத் துணையாவதால் தம் பிள்ளைகளின் பிஞ்சு நெஞ்சத்தில் நல்ல பிள்ளை என மதிப்புப் பெற வேண்டுமென்பதைப் பதிப்பதற்கு மாறாக, எப்படியாவது மருத்துவராக, பொறியாளராக ஆக வேண்டுமெனும் வெறியுணர்வைப் பதிக்கின்றனர். 
தம் பிள்ளைகள் மருத்துவராக பொறியாளராக ஆக வேண்டுமெனப் பெற்றோரும், தான் மருத்துவராக - பொறியாளராக ஆக வேண்டுமெனப் பிள்ளைகளும் விரும்புதல் தவறல்ல. ஆனால், அதுதான் சாதனை, அப்படியாகாவிட்டால் அவமானம் என எண்ணுதலே தவறாகின்றது. சிறு வயது முதலே பிள்ளைகளை மருத்துவர் கனவில் வளர்ப்பதுதான் கனவு நிறைவேறவில்லையெனத் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் ஆபத்தாக முடிகின்றது. 
மருத்துவம், பொறியியல் கல்லூரிகளில் இடம் பிடிக்கும் மாணவர்களே சாதனையாளர்கள், அவர்களைத் தயார்ப்படுத்தும் பள்ளிகளே சாதனைப் பள்ளிகள் என்பது சமூக மனப்பான்மையாக உருப்பெற்றுவிட்டது. இவ்விடத்தே சில கேள்விகள் எழுகின்றன. 
முதலாவது, மருத்துவம், பொறியியல் கல்லூரிகளில் இடம் பிடிக்கும் சாதனையாளர்களாக மாணவர்களைத் தயார்ப்படுத்துவோர் மருத்துவரும் பொறியாளரும் அல்லவே? மருத்துவம் பொறியியல் கல்லூரிகளில் இடம் பிடிக்க மாட்டாது கலை, அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேர்ந்து கணிதம், இயற்பியல், தாவரவியல், விலங்கியல் பாடங்களில் பட்டப்படிப்பை முடித்து, அத்துடன் ஆசிரியர் பயிற்சிப் பட்டமும் பெற்றவர்களல்லவா மாணவர்களை மருத்துவம் பொறியியல் கல்லூரிகளில் இடம் பிடிக்கும் சாதனையாளர்களாக்குகிறார்கள். 
அங்ஙனமாகவும் மருத்துவர்களும் பொறியாளர்களுமே அறிவுத்திறத்தில் மேம்பட்டவர்கள் மற்ற படிப்பாளிகள் அவர்களினும் அறிவுத் தரத்தில் கீழ்ப்பட்டவர்கள் என்னும் பான்மையில் பேசுதலும் நடந்து கொள்ளுதலும் என்னென்று சொல்லத்தக்கது? அடுத்து காந்தி, நேரு முதலான தலைவர்களும், சகதீசு சந்திரபோசு, சர்.சி.வி.இராமன், அமர்த்தியா சென் போன்றோரும் அப்துல் கலாம், டாக்டர் எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் போன்ற கல்வியாளர்களும், தாகூர், பாரதி போன்ற கவிஞர்களும் எவ்வகையும் சமூகத்திற்குத் தேவைப்படாத வேலையற்ற வெட்டிப் பேர்வழிகளா? 
மருத்துவர்களும், பொறியாளர்களும் அல்லாத மற்றவர்கள் வாழ்வது வாழ்க்கையில்லையா ? அரசுப் பள்ளியாயினும், தனியார் பள்ளியாயினும் எங்கள் பள்ளி மாணவர்கள் இவ்வளவு பேர் மருத்துவர்களாக - பொறியாளர்களாக ஆகியிருக்கிறார்கள்' என்னும் பட்டியலுடன், பிறதுறைகளில் சிறந்து விளங்கும் இன்னின்னார் எங்கள் பள்ளி முன்னாள் மாணவர்கள்' என்பதையும் பெருமையுடன் குறிப்பிடும் நாளே நாட்டிற்குப் பொன்னாளாகும்.
சரி, இன்றைய பிரச்னைக்கு வருவோம். 1988 வரையும் பள்ளியிறுதித்தேர்வில் பெறும் மதிப்பெண்களுடன், அவ்வத்துறை சார்ந்த வல்லுநர் குழுவின் நேர்காணலில் பெறும் மதிப்பெண்களும் கூட்டப்பட்டு அதனடிப்படையில் மருத்துவம் பொறியியல் கல்லூரியில் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.
நேர்முகத் தேர்வு ஊழல் மயமாகிவிட்டது எனக்கூறி 1989-இல் மருத்துவம், பொறியியல் கல்லூரிக்கென நுழைவுத் தேர்வு நுழைக்கப்பட்டது. அதில் பெறும் மதிப்பெண்களும் பள்ளியிறுதித் தேர்வு மதிப்பெண்களும் கூட்டப்பட்டு அந்தத் தரவரிசைப்படி சேர்க்கை நடைபெற்றது. 2006 -இல் நுழைவுத் தேர்வு கைவிடப்பட்டு, பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வு மதிப்பெண் அடிப்படையிலேயே மருத்துவம், பொறியியல் கல்லூரிச் சேர்க்கை நடைபெற்றது.
கடந்த இரண்டாண்டுகளாக மீண்டும் நுழைவுத்தேர்வு நுழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும் எப்படி? அனைத்திந்திய அளவில். அதுவும் மத்திய இடைநிலைக்கல்வி வாரியம் நடத்தும் பள்ளிகளுக்கான பாடத்திட்டப்படி. அதாவது சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு பள்ளியிறுதித் தேர்வும், நுழைவுத் தேர்வும் ஒன்று என்றாகிறது. மாநிலப் பாடத்திட்டப்படிப் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு இரண்டும் வெவ்வேறாகின்றன. 
இப்படியொரு குரூரமான நடைமுறை இந்தியாவைத் தவிர உலகில் வேறெங்கேனும் நடைபெறுதல் உண்டா ? அது மட்டுமா? பழைய நேர்முகத் தேர்விலும், பிந்தைய நுழைவுத் தேர்விலும் பெறும் மதிப்பெண்கள், பள்ளியிறுதித் தேர்வு மதிப்பெண்களுடன் சேர்க்கப்பட்டு, அந்தத் தரவரிசைப்படிக் கல்லூரிச் சேர்க்கை நடைபெற்றது. இப்போது நுழைவுத் தேர்வு மதிப்பெண் அடிப்படையிலேயே சேர்க்கை என்றாகிவிட்டது. 
அதாவது பன்னிரெண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வுக்கெனப் படித்த படிப்பும், பெற்ற பயிற்சியும், உழைத்த உழைப்பும் விழலுக்கிரைத்த நீராகின்றது.
மத்திய அரசு இப்படியோர் அடாவடித்தனத்தை மேற்கொள்ளுதல் எப்படிச் சாத்தியமாகிறது ?
இங்கேதான் நீட்' தேர்வு என்பதன் மூலம் முடங்கிக் கிடக்கிறது. 1975 -இல் நெருக்கடி நிலை அறிவித்த இந்திராகாந்தி நெருக்கடிநிலை அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மாநில அதிகாரப் பட்டியலில் இருந்த கல்வியை பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றி விட்டார். பல மொழியினங்களைக் கொண்ட இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில்தான் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் கல்வி என்பது மாநிலப் பட்டியலில் வைக்கப்பட்டது. 
அமெரிக்காவில் மிகப் பெரும்பான்மையர் கிறித்துவ மதத்தினர். அமெரிக்காவில் வாழும் அனைவரும் பேசும் மொழி ஆங்கிலம். ஆனாலும் அங்கே கல்வி என்பது முற்றிலும் மாநில அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டதாகிறது. ஆனால், இந்தியாவை, இந்து இந்தியா' என்னும் ஒருமுகத் தன்மையாக்குதலை உள்நோக்கமாகக் கொண்ட இந்துத்துவ ஆட்சியாளர்கள் அதற்கான அடிப்படையாகக் கல்வியைக் காவி மயமாக்கும் முயற்சியின் முதற்கட்டமாக நீட்' தேர்வை நீட்டுகிறார்கள். அடுத்தடுத்த கட்டங்களாக பன்னிரெண்டு, பத்து, எட்டு வகுப்புக்களையும் அனைத்திந்திய பொதுத் தேர்வு வளையத்திற்குள் கொண்டுவரும் திட்டத்தையும் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் வெளியிட்டிருக்கும் தேசியக் கல்விக்கொள்கை வரைவறிக்கையைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளலாம். 
எனவே, சமயச் சார்பற்ற சக்திகளை ஒருங்கிணைத்துக் கல்வியை பழையபடி மாநில அதிகாரப்பட்டியலுக்கு உரித்தாக்குதலே பிரச்னைக்கு நிலையான, சரியான தீர்வாக அமையும். இடைக்கால ஏற்பாடாக, பழைய நுழைவுத் தேர்வு முறையில், நீட் தேர்வு மதிப்பெண், பன்னிரெண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வு மதிப்பெண் இரண்டின் சராசரி அடிப்படையில் கல்லூரிச் சேர்க்கையை நடத்த வேண்டும்.
தமிழக அரசு தெளிவான, சரியான நிலைப்பாட்டுடன் செயற்பட வேண்டும். எதிர்க்கட்சியினரும் பொதுமக்களும், காவிரிப் பிரச்னையில் கர்நாடக எதிர்க்கட்சியினரும், பொதுமக்களும் நடந்து கொள்வதுபோல, மாநில அரசுடன் சேர்ந்து போராட வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, தோல்வி கண்டு துவளாது, கிடைக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி அதனில் தமது திறமையை வெளிப்படுத்தி, சாதனை படைக்கும் மனப்பான்மையராகப் பிள்ளைகளை வளர்க்கும் மனப்பான்மைக்குப் பெற்றவர்கள் மாற வேண்டும். மருத்துவமும், பொறியியலுமே உயரிய படிப்பு என்பதும், பணம் படைத்தவர்க்கே முதல் மரியாதை என்பதுமான மனப்பான்மையிலிருந்து சமூகம் விடுபட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/16/மாறவேண்டும்-மனப்பான்மை-2940511.html
2940508 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சுமைகளும் சுவையாகும்  இரா. கற்பகம் DIN Saturday, June 16, 2018 01:27 AM +0530 ஆண்கள் பலரும் அலுவலகப் பணியில் இருக்கும் காலத்தில் குடும்பத்துக்கென்று அதிக நேரம் ஒதுக்குவது இல்லை. அலுவலகம், வேலை, நண்பர்கள் என்றே இருப்பார்கள். அதை அனுசரித்து மனைவியும் குழந்தைகளும் தங்களுக்கென்று ஒரு வட்டத்தையும், தினசரி நடை முறையையும் உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஓய்வு பெற்ற பின் திடீரென்று குடும்பத்தார் கண்ணுக்குத் தெரிவார்கள். அப்போது குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் எல்லோரும் தனக்கு நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்று நினைப்பார்கள். அலைவரிசை ஒத்துப்போகாது. பிரச்னைகள் தலை தூக்கும்.
இன்னும் சில ஆண்கள், மற்றவர்களின் வசதிகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்காமல், தங்களை மட்டும் முன்னிறுத்திக் கொண்டு, தங்கள் வசதிக்கேற்ப ஒரு நடைமுறையை ஏற்படுத்திக் கொள்வார்கள். காலையில் நடைப்பயிற்சி, அது முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட செய்தித்தாள்களை, ஏதோ பரீட்சைக்குப் படிப்பது போல விழுந்து விழுந்து ஒரு வரி விடாமல் படிப்பார்கள். பிறகு தொலைக்காட்சி. ஒரே செய்தியை எல்லாச் சேனல்களிலும் மாற்றி மாற்றிப் பார்ப்பார்கள். குழந்தைகள் கல்லூரிக்கும் அலுவலகத்துக்கும் அவசரமாகக் கிளம்பிக் கொண்டிருப்பார்கள். மனைவியும் வேலைக்குச் செல்பவராக இருந்தால் அவரும் பரபரப்பாக இருப்பார். இவர்கள் இதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் ஓய்வாக' இருப்பார்கள்!
அலுவலகமே கதியாக இருந்தவர்களுக்கு வீட்டில் என்ன பொருள் எங்கு இருக்கிறது என்றுகூடத் தெரியாது. ஒவ்வொன்றுக்கும் மனைவியைக் கேட்பார்கள். அவர் சற்றே சலித்துக்கொண்டால் கூட இவர்களுக்குக் கோபம் வரும். தன்னை உதாசீனப் படுத்துகிறார் என்று எண்ணம் வரும். அதுவும், உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனால் போச்சு! வீட்டையே இரண்டாக்கி விடுவார்கள். 
மருந்து, மாத்திரைகள் எங்கே என்று தெரியாது. அவர்கள் கையில் கொண்டு வந்து கொடுக்க வேண்டும். பல்வலியா, குடிப்பதற்கு வெந்நீர் வேண்டும். வெந்நீர் போடத் தெரியுமா? தெரியாது. கண்ணில் வலியா, மருந்துவரிடம் போவார், கூடவே மனைவியும் போவார், பரிசோதனைகள் எல்லாம் முடியும் வரை உடனிருந்து பின் வீட்டுக்கும் அழைத்து வருவார். கண்ணுக்கு மருந்து, தானே போட்டுக் கொள்ளத் தெரியுமா? தெரியாது. மனைவிதான் செய்ய வேண்டும். 
இதே உடல் உபாதைகள் பெண்களுக்கும்தான் வருகிறது. அவர்கள் முடிந்தவரை எல்லாவற்றையும் தாங்களாகவே சமாளித்துக் கொள்வார்கள். முடியாத பட்சத்தில்தான் அடுத்தவர் உதவியை நாடுவார்கள்.
ஆக, இன்று பல குடும்பங்களில், கணவர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்று விட்டால், மனைவிக்குக் கூடுதல் சுமை ஏற்படுகிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை! சுமை'யாக இல்லாமல் சுவை'யாக மாற்றலாம், ஆண்கள் தங்கள் வாழ்க்கை முறையைச் சற்றே மாற்றியமைத்துக் கொண்டால்!
காலையில் மனைவியோடு சேர்ந்து நடைப்பயிற்சி செய்யலாம். காலைநேரப் பரபரப்பில் எத்தனையோ வேலைகள். மோட்டார் போடுவது, தண்ணீர் பிடிப்பது, பால் வாங்கி வருவது, வாஷிங் மெஷினில் துணிகளைப் போட்டு எடுத்துக் காயப் போடுவது போன்ற சிலவற்றைச் செய்யலாம். மனைவிக்கு வேலைப் பளு குறையும். 
கூட்டுக்குடும்பமாக இருந்தால், இவர்கள் செய்வதைப் பார்த்து இளையவர்களும் சிறுசிறு வேலைகளைச் செய்வார்கள். தான் சாப்பிட்ட தட்டைத் தானே கழுவி வைப்பது கூட ஒரு ஒத்தாசைதான். பேரக் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்குக் கிளப்ப உதவலாம். அவர்களுக்குத் தண்ணீர் பாட்டில், சிற்றுணவு, புத்தகங்கள் எடுத்துவைக்கலாம். முடிந்தால் பள்ளியில் கொண்டு விடலாம், இல்லை பள்ளி வாகனத்தில் ஏற்றி விடவாவது செய்யலாம்.
வயது முதிர்வு காரணமாக ஆண், பெண் இரு பாலருக்குமே மறதி உண்டாக வாய்ப்புண்டு. இதைத் தவிர்க்க வேண்டுமென்றால் புலன்களைக் கூர்மையாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். குறுக்கெழுத்துப் புதிர்கள், விடுகதைகள் போன்றவை நம் புத்தியைத் தீட்ட வல்லவை. கணவரும் மனைவியும் சேர்ந்து குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களின் விடைகளைக் கண்டுபிடிக்கலாம். செய்தித்தாள்களிலிருந்து ஒரு பெரிய வார்த்தை அல்லது ஒரு சிறிய வாக்கியத்தை எடுத்துக் கொண்டு அதிலிருந்து சிறிய வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடித்து எழுதலாம். இவையெல்லாம் மறதியைச் சரிசெய்யும் வழிகள் என்று மருத்துவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
மின்கட்டணம், வரி கட்டுவது, வங்கிக்குச் செல்வது, காய்கறி, மளிகைப் பொருள்கள் வாங்குவது போன்ற வெளிவேலைகளை, ஒவ்வொரு நாளுக்கு ஒரு வேலை என்று பிரித்துக் கொண்டு, அப்படியே ஒருநாள், உணவகத்தில் உணவருந்திவிட்டு வரலாம். மனைவியோடு கூடுதல் நேரம் செலவழிக்க வாய்ப்பு கிடைக்குமல்லவா? அருகிலுள்ள கோயில்களுக்கும், உறவினர் வீடுகளுக்கும் இருவரும் சேர்ந்து சென்று வந்தால் சுவாரசியம் கூடுமே!
மாலை நேரங்களிலும் தொலைக்காட்சியில் தொடர்களையும், விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகளையும் பார்ப்பதைத் தவிர்த்து, பேரப் பிள்ளைகளின் படிப்புக்கு உதவி செய்யலாம். பள்ளிகளில் ப்ராஜெக்ட்' என்ற பெயரில் வண்டி வண்டியாகக் கொடுக்கிறார்களே அவற்றைச் செய்வதற்கு ஒத்தாசை செய்யலாம். ஆண்கள் இவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டால் பெண்களுக்கு நேரம் மிச்சமாகும். அந்த நேரத்தை இருவருமாகச் சேர்ந்து செலவிடலாம்.
மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு முறையாவது குடும்பத்தோடு சுற்றுலா சென்றுவரலாம். பேரப்பிள்ளைகளுக்கு விடுமுறையென்றால் அவர்களைப் பூங்கா, அருங்காட்சியகம், மிருகக்காட்சி சாலை, நூலகம் ஆகியவற்றுக்கு அழைத்துச் செல்லலாம். கணவரும் மனைவியும் ஒருவருக்கொருவர் அனுசரணையாக இருந்து ஒன்றாக நேரத்தைச் செலவிட்டால் ஓய்வுக் காலம் சுமையாகாமல் சுவையாக இருக்கும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/16/சுமைகளும்-சுவையாகும்-2940508.html
2939719 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முடிவுக்கு வருமா வங்கி மோசடிகள்? என். முருகன் DIN Friday, June 15, 2018 10:41 AM +0530 இந்தியாவிலுள்ள பொதுத்துறை வங்கிகள் பலவும், நேர்மையற்ற தொழிலதிபர்கள் பலருக்கும் விதிகளை மீறி பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய்களை கடனாக வழங்கி, அந்தப் பணத்தை வசூல் செய்ய முடியாமல் நஷ்ட நிலைமைக்கு சென்று விட்டன. இந்த நிலைமை உலகின் எல்லா நாடுகளின் கவனத்தையும் ஈர்த்துள்ளது. நம் நாட்டின் நிதிநிலைமை சீர்குலைவு, நமது பொருளாதாரத்தை எந்த அளவிற்கு பாதிக்கும் என்பது குறித்து பல நாடுகளும் விவாதிக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது.
அரசுடமையாக்கப்படுவதற்கு முன்பு வங்கிகள் பல முறைகேடுகளில் ஈடுபட்டதால், அவற்றில் பணத்தை சேமித்து வைத்திருந்த பொதுமக்கள் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டனர். இதை நினைவில் கொண்டால்தான் வங்கிகளின் இன்றைய நிலைக்கான காரணம் புரியும். ஒரு தனியார் வங்கி, அதில் வேலை செய்பவர்களுக்கு சம்பளம் தரவும், கட்டட வாடகை போன்ற நிர்வாகச் செலவுகளுக்கும், வங்கியில் கடன் பெற வரும் வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணம் வழங்கவும் அந்த வங்கியில் டெபாசிட் செய்யப்படும் பணத்தை உபயோகிப்பது நடைமுறை. மிகப்பெரிய பணக்காரர்களின் குடும்பங்கள் வங்கியை ஆரம்பிக்கும்போது, கிராமப்புற மக்கள் அங்கே முதலீடு செய்தால் தங்கள் பணம் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என எண்ணினார்கள்.
பின்னர், நிறைய வங்கிகள் இதுபோன்று சேமிப்பு முதலீட்டுப் பணத்தை தங்கள் வியாபாரத்திற்கும் வங்கியின் நிர்வாகத்திற்கும் செலவிட்டதால், வாடிக்கையாளர்கள் முதலீடு செய்திருக்கும் பணத்தை திருப்பிச் செலுத்த முடியாத நிலை ஏற்பட்டு பல வங்கிகள் மூடப்பட்டன. இதனால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சாதாரண மக்களே. 
இவர்கள் பணத்தை வங்கியில் முதலீடு செய்யாமல் தங்கள் வீடுகளில் சேமிப்பு பெட்டிகளில் பணத்தை மறைத்து வைத்து வாழும் நிலைமை உருவாகியது. இதனால், பல வீடுகளில் சேமிப்புப் பெட்டிகளை உடைத்து திருடிச் செல்லும் வழக்கம் நாட்டின் எல்லா பகுதிகளுக்கும் பரவியது.
அதற்கும் மேலாக, தங்கள் வருமானத்திலிருந்து சேமித்துக் கிடைக்கும் பணத்திற்கு வட்டி வருமானம் கிடைத்தால் மக்களிடம் சேமிப்புக் கலாச்சாரம் உருவாகி, அது நமது பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு வித்திடும் என்ற அடிப்படை தத்துவம் மேலைநாடுகளிலிருந்து கற்றுக் கொள்ளப்பட்டது.
இவை எல்லாவற்றையும் அடிப்படையாக்கி, பெரிய வங்கிகளை நாட்டுடைமையாக்கும் மிகப்பெரிய நடவடிக்கையை அன்றைய மத்திய அரசு எடுத்தது. அதன்பின், வங்கிகள் தரமானதாகவும், ஒழுங்கான வகையிலும் நடந்து வருகின்றன என்ற மனநிலை மக்கள் மனத்தில் உருவானது. தொழில் வளர்ச்சிக்கு தேவையான பல்லாயிரம் கோடி முதலீட்டுப் பணத்தை வங்கிகளுக்கு மக்கள் அளிக்கும் வைப்புத் தொகையிலிருந்து வழங்கும் வழக்கம் உருவானது!
ஆனால், வங்கிகளை ஏமாற்றி பல்லாயிரம் கோடி ரூபாயை சுருட்டிக் கொண்டு நம் நாட்டிலிருந்து தப்பிச் சென்று வெளிநாடுகளில் தஞ்சமடைந்துவிட்ட பல முதலாளிகளின் கதை அண்மையில் வெளிவர ஆரம்பித்துள்ளது. அதில் முக்கிய இடத்தில் இருப்பவர், நீரவ் மோடி எனப்படும் குஜராத் மாநில வைர வியாபாரி. இவர் பல நடவடிக்கைகளை விளம்பரப்படுத்தி தான் ஒரு சிறந்த வைர வியாபாரி என்று பிரகடனப்படுத்தினார். சினிமா நடிகை மற்றும் மாடல் அழகிகளை வைத்து தனது வைர நகைகளை விளம்பரம் செய்ததால் நீரவ் மோடியின் பெயர் எல்லா நாடுகளிலும் பிரபலமானது.
பெரிய அளவில் வர்த்தகம் நடக்கும் நிறுவனங்களுக்கு வங்கிகள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு கடன் வழங்குவது வழக்கம். காரணம், அதிக லாபம் ஈட்டும் கம்பெனிகள் தங்கள் கடனுக்கான வட்டியை ஒழுங்காக செலுத்துவதோடு, கடன் தொகையையும் குறிப்பிட்ட காலத்தில் முறையாக வங்கிகளுக்கு திருப்பி செலுத்தி விடும். ஆனால், பிரபல வைர வியாபாரி நீரவ் மோடி, பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி'யிடம் கணிசமான தொகையை கடனாகப் பெற்று திருப்ப செலுத்தாமல் வெளிநாட்டிற்கு தப்பிச் சென்றுவிட்டார்.
இவர் செய்த மோசடிதான் இந்திய வங்கிகளின் வரலாற்றிலே மிகப்பெரிய பண மோசடி எனக் கருதப்படுகிறது. இவரிடமிருந்து பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி' வசூலிக்க வேண்டிய பணம் ரூபாய் 11,300 கோடி. ஆனால், அவர் வெளிநாட்டிற்கு தப்பிச் சென்று தனது வாழ்க்கையை மிக செழிப்பாக நடத்தி வருகிறார். இவர் ஒரு நாட்டில் இருப்பதாக தகவல் கிடைத்து நமது நாட்டின் போலீசார் இவரை தேடிச்சென்றால், இவர்அந்த நாட்டிலிருந்து தப்பி வேறு நாட்டிற்குச் சென்று விடுகிறார். 
அதாவது, போலீசார் எப்போது தன்னைத் தேடி வருவார்கள் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ளும் வகையில் பல கையாட்களுக்கு கையூட்டுகள் வழங்கி எளிதாகத் தப்பித்துக் கொள்கிறார். இவரது மோசடி பற்றி பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி' 
சி.பி.ஐ. போலீசாரிடம் புகார் அளித்தபோது, அவர் சில வாரங்களுக்கு முன் தனது குடும்பத்தாருடன் இந்தியாவை விட்டே வெளியேறி விட்டது தெரிய வந்தது. 
நீரவ் மோடி ஓர் இந்தியக் குடிமகன், இவரது மனைவி அமி அமெரிக்கக் குடியுரிமை பெற்றவர், மோடியின் சகோதரர் நிஷால் பெல்ஜியம் நாட்டுக் குடிமகன், மற்றுமொரு உறவினர் மெஹுல் சோக்ஸி என்பவர் இந்தியக் குடிமகன். இவர்கள் நான்கு பேருமே நீரவ் மோடியின் பல கம்பெனிகளில் பங்குதாரர்களாக இருக்கின்றனர். இவர்கள் அனைவருமே நம் நாட்டை விட்டு தப்பி ஓடி விட்டனர். அரசு வங்கிகளில் பணத்தைக் கடனாகப் பெற்று, திரும்பத் தராமல் ஏமாற்றும் தொழிலதிபர்களை விசாரிக்கும் ஒரு மையத்தை உருவாக்க மத்திய அரசு 2016-ஆம் ஆண்டு நடவடிக்கைகளை தொடங்கியது. நாடாளுமன்றத்தில் அதற்கான சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு, இந்திய நிதி மோசடி ஆணையம்' உருவாக்கப்பட்டது. இது, வங்கிகளை ஏமாற்றிவிட்டு தப்பி ஓடும் நபர்களின் இந்திய சொத்துகளைக் கைப்பற்றி அவற்றை விற்பனை செய்து, அந்தப் பணத்தை இந்த மோசடிப் பேர்வழிகளால் ஏமாற்றப்பட்ட வங்கிகளுக்கு செலுத்தும்.
இந்த ஆணையம் உருவாவதற்கு 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே என்.சி.எல்.டி. என்ற பெயரில் ஓர்ஆணையம் இதுபோன்ற நடைமுறைகளை நிறைவேற்ற உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், அதன் நடைமுறைகளை நன்கு புரிந்து பலர் எளிதாகத் தப்பித்துக் கொண்டனர்.
அதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம், மிக திறமையான வங்கி கடனாளி விஜய் மல்லையா எனும் மது ஆலைகளின் அதிபரே. லண்டனில் மிக சொகுசான கடற்கரை இல்லத்தில் சொகுசு வாழ்க்கை நடத்தும் இவரை நம் நாட்டிற்கு கொண்ட வர நமது நாட்டின் சி.பி.ஐ போலீசாரால் ஏழு ஆண்டுகளாக முடியவில்லை.
வங்கிகளிடம் கடன் பெற்று திருப்பிச் செலுத்தாமல் மேலைநாட்டிற்கு தப்பிச் சென்று சொகுசு வாழ்க்கை நடத்தும் கலையில் முன் உதாரணமாகத் திகழ்பவர் மல்லையா. வெகு திறமையுடன் மது ஆலைகளை நடத்தி, இந்தியாவின் பீர்பானம் என்றால் அது தன்னுடையதுதான் என்று உலகெங்கம் புகழப்படும் வகையில் திறமையுடன் தனது மது தொழிலை நடத்தி பல்லாயிரம் கோடிகள் சம்பாதித்து வாழ்ந்தவர் மல்லையா.
2005-இல் சொந்தமாக கிங் பிஷர்' விமான நிறுவனத்தை ஆரம்பித்த மல்லையா, 2007-ஆம் ஆண்டில் மிகவும் நஷ்டமடைந்து இயங்க முடியாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட ஏர் டெக்கான்' விமான நிறுவனத்தை விலைக்கு வாங்கி தனது கம்பெனியுடன் இணைத்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில் பல விமான நிறுவனங்கள் நஷ்டத்தில்தான் இயங்கின. 2008-இல் அந்த நிறுவனத்தின் கடன் தொகை ரூபாய் 5,600 கோடியாக இருந்தது. ஐ.டி.பி.ஐ. வங்கி 900 கோடி ரூபாயை அந்த நிறுவனத்திற்குக் கடனாக வழங்கியிருந்தது. 
2012-ஆம் ஆண்டில், வங்கி கடன் தொகையையும் தனது பெட்ரோல் நிறுவனங்களுக்கான கடன் தொகையையும் திருப்பி செலுத்த முடியாததால், கிங் பிஷர்' விமான நிறுவனம் மூடப்பட்டது. அதில் வேலை செய்தவர்களுக்குப் பல மாதங்களாக சம்பளம் வழங்கப்படவில்லை. மல்லையாவிற்கு இருந்த மொத்த கடன் தொகை 9,000 கோடி ரூபாய் .
2013-ஆம் ஆண்டில், 6,800 கோடி ரூபாய் கடன் தொகையை உடனடியாக திரும்பி செலுத்த வேண்டுமென்று வங்கிகள் நோட்டீஸ் அனுப்பின. விமான நிறுவனத்திற்காக கடன் பெற்ற தொகையை, லாபத்தில் இயங்கும் மது ஆலைகளின் வருமானத்திலிருந்து மல்லையா திரும்பச் செலுத்துவார் என்ற நம்பிக்கையில்தான் வங்கிகளும், எண்ணெய் நிறுவனங்களும் அவருக்கு கடன் வழங்கின. அவர் அவ்வாறு திருப்பி செலுத்தாததால் அவரை வில்ஃபுல் டிஃபால்ட்டர்' பட்டியலுக்கு, அதாவது, வேண்டுமென்றே பணத்தைத் திருப்பிச் செலுத்தாத கடனாளிகள் பட்டியலுக்கு வங்கிகள் கொண்டு சென்றன. மத்திய அரசின் நிதித்துறை, மல்லையா மீது நடவடிக்கை எடுக்க உத்தரவிட்டது. 2016-ஆம் ஆண்டு, மார்ச் மாதம் 2-ஆம் தேதி, மல்லையா லண்டன் மாநகருக்குத் தப்பிச் சென்றார். மல்லையாவை இந்தியாவிற்கு அழைத்து வர சி.பி.ஐ. யால் எடுக்கப்பட்ட எந்த நடவடிக்கையும் இன்றுவரை வெற்றியடையவில்லை.
இன்றைய நிலையில், காவலர்களை விடவும் திறமையாக குற்றவாளிகள் இருப்பதை நமது வங்கி மோசடிகள் நிரூபிக்கின்றன. 2017-18 நிதியாண்டில் மட்டும் நமது நாட்டில் அரசு வங்கிகளில் மோசடி செய்யப்பட்ட கடன் தொகை ரூபாய் 87 ஆயிரத்து 300 கோடி!
நமது நாட்டிலுள்ள 21 அரசு வங்கிகளில், இந்தியன் வங்கி, விஜயா வங்கி ஆகிய இரண்டு வங்கிகள் தவிர, மற்ற 19 வங்கிகளும் இந்த ஆண்டு நஷ்டத்தை காட்டியுள்ளன. காரணம், இதுவரை வசூலாகாத கடன் தொகைகள் எப்படியும் வசூலாகிவிடும் என்ற கணக்கை மேலோட்டமாக காட்டிய வங்கிகளை, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியும் மத்திய நிதித்துறையினரும் கண்காணித்து இந்த தொகைகள் வசூலாகாது எனக் கணித்து அந்த வங்கிகளை நஷ்டக் கணக்கில் கொண்டு வந்துவிட்டனர்.
வங்கியில் கடன் வாங்கி மோசடி செய்ய ஒரு பிரஜை பிரபல கோடீஸ்வரனாக இருக்கலாம் என்று ஆகிவிட்டது. எப்போதுதான் முடிவுக்கு வருமோ இந்த வங்கி மோசடிகள்?
கட்டுரையாளர்:
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு).
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/15/முடிவுக்கு-வருமா-வங்கி-மோசடிகள்-2939719.html
2939718 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆர்ப்பாட்டம் வேண்டாமே... எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Friday, June 15, 2018 01:15 AM +0530 சமீபத்தில், எங்கள் வீட்டருகில் வசித்த தொண்ணூறு வயது மதிக்கத்தக்க பெண்மணி ஒருவர் அமரரானார். விவரம் கேட்டவுடன் சற்றே பதற்றமானேன். 
இறந்தவர் குறித்த மரியாதையும் அனுதாபமும் ஒருபுறம் இருக்க, இறுதிச்சடங்குக்காக அவரது உடலை எடுத்துச் செல்லும் வரை அக்கம்பக்கத்தில் யாரும் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியாது என்ற கவலைதான் பதற்றத்துக்குக் காரணம். மேளச்சத்தமும், வெடியோசையுமாக சுமார் ஒன்றரை நாள் நமது காது கிழியப் போகிறது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
எனக்குக் கிடைத்ததோ இன்ப அதிர்ச்சி.
வேறு யார் வீட்டு வாசலையும் அடைக்காமல் தங்கள் வீட்டு வாசலின் அகலத்திற்கு மட்டும் ஒரு துணிப்பந்தல் போட்டு, தெருவில் போவோர், வருவோர்க்கு வழிவிட்டு சில நாற்காலிகளை மட்டும் போட்டு வைத்திருந்தார்கள்.
இறுதி ஊர்வலத்துக்குப் பல மணி நேரம் முன்பாகவே இறந்தவரின் உடலை வீட்டிலிருந்து வெளியில் எடுத்து வந்து, நடுத்தெருவில் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வைத்து இடைஞ்சல் செய்யவில்லை. மாறாக, இறுதிச்சடங்குகள் தொடங்குவதற்கு சற்று முன்புதான் வெளியில் கொண்டு வந்தார்கள்.
இறந்த பெண்மணியின் உறவினர்கள் ஒலி மாசு ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளைப் பற்றி மிகவும் அறிந்திருக்க வேண்டும்.
இறுதிச்சடங்கு தொடங்கிய நேரத்தில் காதைக் கிழிக்கின்ற மேளச்சத்தம் எதுவுமில்லை. 
மேலும், இறுதி ஊர்வலத்திற்கென பகட்டான மலர் அலங்காரங்கள் செய்த வண்டிக்கு ஏற்பாடு செய்யாமல், குளிர்சாதனப் பெட்டியுடன் ஆம்புலன்ஸ் வண்டியிலேயே இறந்தவர் சடலத்தை மயானத்துக்கு ஆரவாரம் ஏதுமின்றி எடுத்துச் சென்றார்கள். 
இதற்குப் பெயர்தான் உண்மையான இறுதி மரியாதை என்று எனக்குத் தோன்றியது. இறந்தவர் மீது அனுதாபமும், இறந்தவரின் உறவினர்கள் மேல் ஒரு மரியாதையும் இயல்பாகவே என் நெஞ்சில் உருக்கொண்டுவிட்டது.
சில வருடங்களுக்கு முன்பு, என்னுடைய நண்பர் ஒருவரின் தாயார் இறந்தபோதும் ஏறக்குறைய இதேபோன்று நடந்தது நினைவுக்கு வந்தது. தன் தாயாருக்கு ஒரே மகனான அவர், எவ்வித ஆரவாரமும் இன்றி அனைத்துச் சடங்குகளையும் செய்து முடித்துவிட்டு, தம்முடைய தாயாரின் உடலை மருத்துவக் கல்லூரியின் ஆராய்ச்சிப் பயன்பாட்டிற்கென தானமாக அளித்து விட்டார். நண்பரின் இச்செயல் அனைவரின் பாராட்டையும் பெற்றது.
இறப்புகளை முன்னிட்டு பொதுவாக நடப்பது என்ன என்பதை யாவரும் அறிவோம்.
ஒரு வீட்டில் இறப்பு ஒன்று நேர்ந்து விட்டால், தங்களது துயரத்தில் ஊரே பங்குகொள்ள வேண்டும் என்பது போல் பலர் நடந்து கொள்கிறார்கள்.
நேரம் செல்லச் செல்ல, இறந்து போனவரின் உடல் பல்வேறு மாறுபாடுகளை அடையும் என்பது தெரிந்தும்கூட சுமார் இரண்டு நாட்கள் வரையிலும் இறுதிச்சடங்குகளைத் தாமதப்படுத்துவது கண்கூடு. முக்கியமான நெருங்கிய உறவினர்கள் வந்தாலும்கூட திருப்திப்படாமல், தூரத்து உறவினர்களும் வந்து சேரும் வரை இறந்தோர் உடலை வைத்திருக்கிறார்கள். குளிர்சாதனப் பெட்டி இருக்கிறது என்பதற்காக நாள் கணக்கில் உயிரற்ற உடலை வீட்டிலேயே பலர் நடுவில் அடைகாக்கின்றார்கள்.
இறப்பு ஒன்று ஏற்பட்டவுடன் உறவினர்களுக்குச் சொல்கிறார்களோ இல்லையோ, தாரை, தப்பட்டை வாத்திய கோஷ்டிக்கு முதலில் தகவல் சென்று விடுகின்றது. அவர்கள் வந்து சேர்ந்தது முதல், இறுதி ஊர்வலம் கிளம்பி அடுத்த தெருவைத் தாண்டும் வரை வாத்தியச் சத்தம் அக்கம்பக்கத்தினரை ஒரு வழி பண்ணிவிடும். அக்கம்பக்கத்து வீடுகளிலுள்ள குழந்தைகள், நோயாளிகள், வயதானவர்கள், மாணவர்கள் ஆகியோர் ஒலி மாசு காரணமாக அடையும் இன்னல்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. இந்த மேளச்சத்தத்திற்கேற்ப ஆட்டம் போடும் இளவட்டங்களின் அட்டகாசத்தையும் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். 
தீபாவளி பண்டிகைக்கு ஒரு ஊரே கொளுத்திப்போடும் வெடிகளையெல்லாம் இறப்பு நிகழ்ந்த வீட்டினர் வாங்கி வெடிப்பது இன்னொரு பெரும் சங்கடம் ஆகும். இதனால் கிளம்பும் கந்தகப் புகை மூச்சுத்திணறலுக்கே வழிவகுக்கும்.
அடுத்தபடியாக, இறந்தவர்களுக்கு மரியாதை செய்யும் விதமாக பலரால் வைக்கப்படும் மாலைகளும் மலர் வளையங்களும் இறுதி ஊர்வலத்தின்போது பிய்த்து வீதியில் இறைக்கப்படுகின்றன. சிலர் ஆர்வமிகுதியில் மாலைகளை மின் தடக்கம்பிகள் மீது வீசுவதும் உண்டு. இதனால் எதிர்பாராமல் மின்பொறிகள் கிளம்பி தீ விபத்து நேர்வதற்கும் வாய்ப்புண்டு. 
உதிர்க்கப்படும் மலர்களும், வெடிக்கப்படும் வெடிகளின் சிதறல்களும் குப்பைக் குவியல்களாய் சாலையில் கிடைப்பது எத்தனை மோசமான விஷயம். உள்ளாட்சித் துப்புறவுப் பணியாளர்கள் மறுநாள் அந்தக் குப்பை மலைகளை அகற்றும் வரை அனைவருக்கும் சங்கடம்தான். 
இன்னும் சொல்வதென்றால், இறப்பு நிகழ்ந்த வீட்டைச் சேர்ந்த சிலர் சோகத்தை மறப்பதற்காக என்று சொல்லிக்கொண்டு மது அருந்துவதும், அவர்களால் தகராறுகள் கிளம்புவதும் அரங்கேறுகின்றன. 
இது தவிர, இறந்து போனவர் உள்ளூரில் முக்கியப் புள்ளியாகவோ, பிரபல தாதாவாகவோ இருந்து விட்டால் சில மணி நேரத்துக்குப் போக்குவரத்துமுடக்கம், கடையடைப்பு எல்லாமும் நிகழ்கின்றன. இவற்றின் காரணமாக இறந்தவர் மீது மரியாதையும், இறப்பு நிகழ்ந்த வீட்டினர் மீது அனுதாபமும் ஏற்படுவதற்கு பதில், பலருக்கும் வெறுப்பும் கோபமும்தான் ஏற்படுகின்றன.
இறந்தவர்களை அமரர் என்று அழைத்து, அவர்களை தெய்வத்துக்குச் சமமாக மதிப்பது நமது பண்பாடு. இறுதிச்சடங்குகளும் இறுதி ஊர்வலங்களும் இறந்தவர்களின் பெயருக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக இருக்க வேண்டும். அந்தப் பெருமை ஆர்ப்பாட்டங்களால் ஒருபோதும் கிடைப்பதில்லை என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/15/ஆர்ப்பாட்டம்-வேண்டாமே-2939718.html
2938951 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வட்டி உயர்வு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையே!  எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Thursday, June 14, 2018 01:26 AM +0530 இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஜூன் மாதம் 6 - ஆம் தேதி அறிவித்துள்ள கடன் மற்றும் நிதிக் கொள்கை' பலரை வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளது. யாரும் எதிர்பாராத நேரத்தில், எதிர்பாராத முடிவை ரிசர்வ் வங்கியின் நிதிக் கொள்கைக் குழு மேற்கொண்டதே அதற்குக் காரணம். பொருளாதாரம் முன்னேற்றம் அடையத் தொடங்கிய நேரத்தில், ரிசர்வ் வங்கி வணிக வங்கிகளுக்கு வழங்கிடும் குறுகிய காலக் கடனுக்கான வட்டி (ரெப்போ ரேட்) 6 சதவீதத்திலிருந்து 6.25 சதவீதமாக அதாவது கால் சதவிகிதம் உயர்த்தப்பட்டது ஏன் என்கிற கேள்வி பலர் மனத்திலும் எழுந்ததில் வியப்பில்லை.
ரிசர்வ் வங்கியின் நிலைப்பாடு என்ன? அவசரத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு அல்ல இது. சம்பந்தப்பட்ட குழு இதுவரை இல்லாத வகையில் லிமூன்று நாள் தொடர்ந்து விவாதித்து எடுத்த முடிவு. நாட்டின் பொருளாதார நிலை பல கோணங்களில் அலசப்பட்டது. பொருளாதார நிலை சீரடைந்து வருவது உண்மை. ஆனால் அடுத்து வரும் மாதங்களில் பணவீக்கம் மீண்டும் உயருவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் உள்ளதாகவும், அப்படி நேராமல் தடுக்கவும், ÷ஒருவேளை நேர்ந்தால் அதை எதிர்கொள்ளவும்தான் ரிசர்வ் வங்கி தற்போது வட்டி விகிதத்தை உயர்த்தியுள்ளது. ஆக இது ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாகும்.
நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தற்போது ரெப்போ ரேட்' உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. மோடி அரசு அமைந்த பிறகு அறிவிக்கப்பட்டுள்ள முதல் வட்டி அதிகரிப்பு இது. கடந்த காலத்தில், ரகுராம் ராஜன் கவர்னராக இருந்தபோது, ஒவ்வொரு முறையும் கால் சதவீதம் என நான்கு முறை தொடர்ந்து ரெப்போ ரேட்' குறைக்கப்பட்டது. உர்ஜித் படேல் கவர்னர் பொறுப்பை ஏற்ற பிறகு, அவர் பங்குக்கு, கால் சதவீதமாக இரண்டு முறை ரெப்போ ரேட்' குறைக்கப்பட்டது. கடைசி வட்டி குறைப்பு நிகழ்ந்தது 2017-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில்.
அதேபோன்று, தற்போதைய வட்டி அதிகரிப்புக்கு முந்தைய அதிகரிப்பு நிகழ்ந்தது ரகுராம் ராஜன் காலத்தில். 2014-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் ரெப்போ ரேட் ' அரை சதவிகிதம் உயர்த்தப்பட்டு எட்டு சதவிகிதமாக நிலை நிறுத்தப்பட்டது.
தற்போது, நிதிக் குழுவில் இடம் பெற்றுள்ள ஆறு உறுப்பினர்களும் ஒருமனதாக ரெப்போ ரேட்'டை கால் சதவிகிதம் உயர்த்த இசைந்துள்ளனர் என்றால் அதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன.
முதலாவது, கடந்த பல மாதங்களாக சரிந்து கொண்டிருந்த பணவீக்கம் மீண்டும் உயரத் தொடங்கியுள்ளது. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்டு டிரம்ப் நிர்வாகத்தின் எதிரொலியாக, உலக அளவில், வளரும் நாடுகளுக்கிடையே உருவாகியுள்ள வர்த்தகப் போராட்டங்கள், அதன் காரணமாக எழுந்துள்ள நிலையற்ற தன்மை, அமெரிக்க டாலரின் மதிப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருவது, அதனால் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு சரிவது, அமெரிக்க ரிசர்வ் வங்கி (ஃபெடரல் ரிசர்வ்) அவ்வப்போது வட்டி விகிதத்தை உயர்த்தி வருவது, அதன் விளைவாக இந்தியா உள்ளிட்ட வளரும் நாடுகளில் உள்ள அந்நிய முதலீடுகள் படிப்படியாக வெளியேறுவது - இவை போன்ற பல வலுவான காரணங்களால்தான் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி, ரெப்போ ரேட்'டை உயர்த்தியுள்ளது.
2018 -ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் முதல், மே மாதம் வரையிலான ஐந்து மாதங்களில் அந்நிய முதலீட்டாளர்கள் இந்தியப் பங்குச்சந்தை மற்றும் முதலீட்டுச் சந்தையிலிருந்து, கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு, முதலீடுகளை திரும்பப் பெற்றுள்ளனர் என்பது உண்மையிலேயே கவலை அளிக்கும் செய்திதான். ஜூன் மாதம் முதல் வாரம் வரை, இந்திய முதலீட்டுச் சந்தையிலிருந்து வெளியேறிய அந்நிய முதலீடு 6.7 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ. 45,000 கோடி) ஆகும். இவை இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைய வழிவகுத்துவிட்டன.
அதே ÷நேரம், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி கவர்னர் உர்ஜித் படேல் தற்போதைய வட்டிக் குறைப்பு நடவடிக்கையின் நோக்கம் அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேறுவதைத் தடுப்பது அல்ல. ரிசர்வ் வங்கி மற்றும் நிதிக்கொள்கை குழுவின் முக்கிய நோக்கம் உள்நாட்டில் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதே' என்கிறார்.
எது எப்படி இருந்தாலும், இந்தியப் பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதம் 2018-19 நிதியாண்டில் 7.4 சதவீதமாக இருக்கும் என்று ஏற்கெனவே அறிவித்ததை மீண்டும் ரிசர்வ் வங்கி உறுதி செய்திருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. அதேநேரம், பணவீக்கத்தைப் பொருத்தவரை, நிதிக் கொள்கைக்குழு ஏற்கெனவே கணித்திருந்த 4.4 சதவீதத்திலிருந்து 4.7 சதவீதமாக அதிகரித்திருப்பது கவலையளிக்கும் அம்சம் என்பது உண்மையே. உலக அளவில் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை அதிகரித்திருப்பதே, இந்தியாவில் பணவீக்கம் அதிகரிக்கும் என்கிற கணிப்புக்கு அடிப்படையாக உள்ளது. சென்ற மாதம் ஒரு பீப்பாய் கச்சா எண்ணெய் விலை 66 டாலராக (ரூ. சுமார் 4,400) இருந்தது, தற்போது 74 டாலராக (ரூ. சுமார் 5,000) அதிகரித்துள்ளது. இந்த விலை உயர்வு கடுமையானதும் அதிக காலம் நீடிக்கக்கூடியதுமாகும் என்கிறது நிதிக் கொள்கைக் குழு. இந்நிலையில் இந்தியாவில் ரெப்போ ரேட்' இம்மாத முதல் வாரத்தில்தான் உயர்ந்தது என்றாலும், அதற்கு சில நாள்கள் முன்பே சந்தையில் வட்டி விகிதம் அதிகரித்துவிட்டது.
இந்திய வர்த்தகம் மற்றும் தொழில் சம்மேளனம்' கருத்துத் தெரிவிக்கையில், ரிசர்வ் வங்கியின் ரெப்போ' வட்டி விகித அதிகரிப்பு பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருக்கும் என்று கூறியுள்ளது.
ஆனால், பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் தலைவர் ரஜ்னிஷ் குமாரின் கருத்து வேறு விதமாக உள்ளது. ரிசர்வ் வங்கியின் நிலைப்பாடு நடுநிலையானது என்றும் அவ்வப்போது மாறும் நிலைமைக்கேற்ப தனது செயல்பாடுகளை அது மாற்றிக்கொள்ளும் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார்.
இதில் வியப்பளிக்கும் விஷயம் என்னவெனில், கடந்த பல ஆண்டுகளாக மத்திய அரசு ரிசர்வ் வங்கியிடம் வளர்ச்சியை முன்னிட்டு, வட்டி விகிதம் குறைக்கப்பட வேண்டும் என்று வாதாடி வந்தது. இந்
நிலையில், தற்போது ரிசர்வ் வங்கி வட்டியை உயர்த்திருப்பதை மத்திய அரசு நியாயப்படுத்தியிருக்கிறது.
வரும் செப்டம்பரில் பண வீக்கம் 4.8 அல்லது 4.9 சதவீதமாக இருக்கும் என்பது ரிசர்வ் வங்கியின் கணிப்பு.
ஜி.டி.பி. என்கிற நாட்டின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தியின் மதிப்பு, 2018-19-இன் முதல் அரையாண்டில் 7.5 சதவீதமாகவும், இரண்டாவது அரை ஆண்டில் 7.3 அல்லது 7.4 சதவீதமாகவும் இருக்கும் என்று ரிசர்வ் வங்கி கணித்துள்ளது.
ரிசர்வ் வங்கி ரெப்போ ரேட்டை அறிவித்த இம்மாதம் 6-ஆம் தேதியில், பத்து ஆண்டுகளுக்கான அரசு பத்திரங்களின் (BONDS) வட்டிவிகிதம் 7.91ஆக உயர்ந்திருந்தது. அதேபோல் அமெரிக்க டாலருக்கான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 67.15 ரூபாயிலிருந்து 66.92-ஆக ஆனது. பருவமழை உரிய காலத்திலும் ஒரே சீராக, பரவலாகவும் பொழியுமானால் பணவீக்கம் கட்டுக்குள் வருவதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.
ஒருவேளை கச்சா எண்ணெயின் விலை மீது மத்திய அரசின் வரிவிதிப்புக் கொள்கையில் மாற்றம் ஏற்பட்டு, அதன் லிமூலம் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை குறையுமானாலும் பணவீக்கம் குறையக்கூடும். அதனால் வட்டி வீதம் குறையலாம்.
இது ஒருபுறம் இருக்க, தற்போதைய நிலையில் ரெப்போ' வட்டி உயர்த்தப்பட்டுள்ளதால், கணிசமான அளவில் அந்நிய முதலீடுகள் மீண்டும் இந்தியாவுக்கு வருவதற்கு வழி பிறக்கும்.
அதேநேரம், மேற்கூறிய வட்டி உயர்வு, சாதாரண மற்றும் நடுத்தர மக்களை எப்படி பாதிக்கும் என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
வீட்டுக்கடன், வாகனக்கடன், தனி நபர் கடன் ஆகியவற்றுக்கான வட்டி விகிதம் உடனடியாக அதிகரிக்கும். அதன் விளைவாக வாடிக்கையாளர்கள் வங்கிக்குச் செலுத்த வேண்டிய மாதாந்திர தவணைத் தொகை (ஈ.எம்.ஐ.)அதிகரிக்கும். இதனால் பலருடைய குடும்ப பட்ஜெட்டில் துண்டு விழக்கூடும்.
நாம் ஒரு விஷயத்தை கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். ரிசர்வ் வங்கியின் முக்கியக் கடமை, வளர்ச்சிக்குத் தேவையான வங்கிக் கடனைத் தங்கு தடையில்லாமல் வழங்க வழிவகுப்பதே. அதே சமயம், பணவீக்கம் அதிகரிக்காமலும் அதன் காரணமாக விலைவாசி ஏற்றச் சுமை மக்கள் தலையில் விழாமலும் பார்த்துக்கொள்ளவும் வேண்டும். இந்திய ரிசர்வ் வங்கிக்குப் புதிய கவர்னர்கள் வரலாம்; அவர்கள் மாறலாம். இதுவரை ரிசர்வ் வங்கியின் கவர்னர்களாக பல பெரும் புள்ளிகள் வந்துள்ளனர். மன்மோகன் சிங், டாக்டர் சி.ரங்கராஜன், பிமல் ஜலான், ஒய்.வி.ரெட்டி, டி.சுப்பராஜ், ரகுராம் ராஜன் இப்போது உர்ஜித் படேல் என பல வல்லுநர்கள் ரிசர்வ் வங்கியின் கவர்னர் பொறுப்பை ஏற்றுள்ளனர். அவர்கள் அனைவருக்குமே மேற்கூறிய இரட்டை இலக்கை எட்ட வேண்டும் என்பதே பிரதான குறிக்கோளாக இருந்து வந்துள்ளது.
இந்த இலக்கை எட்டுவதற்கு ரிசர்வ் வங்கியின் கையில் உள்ள ஒரே ஆயுதம் ரெப்போ ரேட்' மட்டுமே. அதனை எவ்வளவு சிறப்பாகக் கையாள முடியுமோ, அவ்வளவு சிறப்பாக அவர்கள் கையாண்டு வந்துள்ளனர். ஆக, ரிசர்வ் வங்கியின் தற்போதைய வட்டி உயர்வு நடவடிக்கை ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையே என்பது தெள்ளத் தெளிவு.
கட்டுரையாளர்:
வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/14/வட்டி-உயர்வு-முன்னெச்சரிக்கை-நடவடிக்கையே-2938951.html
2938950 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முட்டுக்கட்டைகள் நீங்கட்டும் ப. இசக்கி DIN Thursday, June 14, 2018 01:22 AM +0530 மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசின் சமீபத்திய இரண்டு நடவடிக்கைகள் அதிகாரிகள் மற்றும் அரசியல் கட்சிகள் மத்தியில் அதிருப்தியையும் சர்ச்சையையும் ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன. முதலாவது, மத்திய பணியாளர் தேர்வாணையம் மூலம் தேர்வு செய்யப்படும் ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். உள்ளிட்ட அதிகாரிகளுக்கு 15 வார கால அடிப்படைப் பயிற்சிக்கு பிறகே அவர்கள் பணியாற்ற வேண்டிய மாநிலங்கள் ஒதுக்கப்படும் என்பது. இரண்டாவது, மத்திய அரசுத் துறைகளில் இணைச் செயலர் பதவிக்கு இணையான 10 பணி இடங்களுக்கு நேரடி நியமனம் என்பது.
முதலாவது நடவடிக்கை குறித்து இன்னும் இறுதி முடிவு எடுக்கப்படவில்லை என்று கூறப்படுகிறது. ஆனாலும், அது பாஜகவுக்கு அணுக்கமானவர்கள் மற்றும் ஆதரவானவர்களை அக்கட்சி விரும்பும் மாநிலத்தில் பணி நியமனம் செய்யவும், அதன் மூலம் அரசின் மறைமுக செயல்திட்டங்களை நிறைவேற்றவும் வழிவகுக்கும் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. மேலும், கடுமையான தேர்வு முறைக்குப் பிறகு தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அதிகாரிகளில் ஒரு சாரார், அரசின் இந்த நடவடிக்கையால் பாதிக்கப்படலாம் என்ற அச்சமும் ஏற்பட்டுள்ளது.
இரண்டாவது நடவடிக்கை, மத்திய அரசுத் துறைகளில் இணைச் செயலர் பதவிக்கு இணையான 10 இடங்களுக்கு நேரடி யமனத்துக்கானஅறிவிக்கையை மத்திய பணியாளர் அமைச்சகம் வெளியிட்டுள்ளது. இந்தப் பதவிகளுக்கு விண்ணப்பிக்க விரும்புவோர் இந்த மாதம் 15 - ஆம் தேதி தொடங்கி அடுத்த மாத இறுதி வரையில் ஆன்லைன் மூலம் விண்ணப்பிக்கலாம். எனவே, அரசு இதில் இறுதி முடிவு எடுத்தாகி விட்டது.
அரசுத் துறைகளில் இந்த நேரடி நியமனமானது, வெளியே தனியாரிடம் உள்ள அறிவு, ஆற்றல், அனுபவம், திறமை, நிபுணத்துவம் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வழிவகுக்கும் என்று காரணம் கூறப்படுகிறது. இது ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய வாதம் அல்ல. இந்த நேரடி நியமனம் மூன்று வகைகளில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
முதலாவது, அரசுத் துறைகளில் பணியாற்றுவோர் பல்வேறு போட்டித் தேர்வுகளை எழுதி வெற்றி பெற்றுதான் பணியில் சேருகின்றனர். பல ஆண்டுகள் திறமையாக பணியாற்றினால்தான் இணைச் செயலர் நிலையை எட்ட முடியும் (அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடைபெறும் முறைகேடுகள் விதிவிலக்கானவை). அரசுப் பணியாளர்களின் திறமையையும், நிபுணத்துவத்தையும் பயன்படுத்திக் கொள்ள அரசு இயந்திரமும், ஆட்சியாளர்களும் முடிந்த அளவு முட்டுக்கட்டைகளை போடுகின்றனர். 
தனியார் துறைகளில் அளிக்கப்படும் ஊக்கமும், வசதிகளும், வாய்ப்புகளும், சுதந்திரமும் அரசுத் துறையினருக்கு அளித்து முறையான கண்காணிப்பை மேற்கொண்டால் அவர்களாலும் அரசு எதிர்பார்க்கும் பலனை அளிக்க முடியும். இதற்கு வெளியே இருந்துதான் ஆள்களை கொண்டு வர வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. 
இரண்டாவது, தனியார் மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பணியாற்றுவோரை மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு அரசுத் துறைகளில் ஒப்பந்த முறையில் பணி நியமனம் செய்வதால், அரசு மற்றும் மக்களின் நீண்ட கால நலன்கள் பாதிக்கப்படும். ஒரு கட்சியின் ஆட்சிக் காலத்தில் பணி நியமனம் பெற்றவர், ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படும்போது அந்தப் பணியில் தொடர முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இப்போது உள்ள நடைமுறையில் ஒப்பந்த நியமனங்கள் எல்லாம் ஆட்சி மாற்றத்தின்போது அகற்றப்பட்டு விடுகின்றன. எனவே, அரசின் தொடர் நடவடிக்கைகள் துண்டிக்கப்படலாம். 
அரசுத் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெறுவோர் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே தனியார் நிறுவனங்களில் பணியாற்ற முடியும் என்று இதுவரை இருந்தது இப்போது ஓர் ஆண்டாகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. அரசுப் பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற உடனே ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்து அரசுத் துறைகளுடனான தமது தொடர்பின் மூலம் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஆதாயம் பெற்றுத் தருவதைத் தடுக்கவே இந்த நடைமுறை இருந்தது. ஆனால், இப்போது அரசுத் துறைகளில் உயர் பதவி வகித்தவர்களை கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் வரவேற்று ஆலோசகர்' என்ற பொறுப்பில் நியமித்துக் கொள்கின்றன. அவரது அரசுத் துறை தொடர்புகளைப் புதுப்பித்து அதன் மூலம் ஆதாயம் பெற்று வருகின்றன.
இந்தப் பின்னணியில், தனியார் நிறுவனங்கள் தங்களிடம் பணியாற்றுவோரில் அரசின் ஒப்பந்த நியமனம் பெற தகுதி உள்ள நபர்களை கண்டறிந்து அவர்களை அரசுத் துறைகளுக்குள் புகுத்தி ஆதாயம் தேட மாட்டார்கள் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. மேலும், பன்னாட்டு நிறுவனத் தொடர்பு உள்ளவர்களை அரசின் முக்கிய துறைகளில் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மட்டும் பணி செய்ய அனுமதிப்பது நாட்டு நலன் மற்றும் பாதுகாப்புக்கு உகந்தது அல்ல. 
இப்போது வெளியாட்கள் 10 பேரை நியமனம் செய்ய விவசாயம், சுற்றுச்சூழல், வனம் உள்ளிட்ட சில துறைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. இவை எல்லாம் இன்றைய சூழ்நிலையில் வளர்ச்சி' என்ற பெயரில் பன்னாட்டு நிறுவனங்களால் தாக்குதலுக்கு இலக்காகி இருக்கும் உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரங்கள் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
மூன்றாவதாக, பறிபோகும் அரசு வேலைவாய்ப்பு. புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை அறிமுகமான உடனே வந்ததுதான் இந்த ஒப்பந்த முறை. இந்த வகை பணி நியமனம் என்பது, ஊழியருக்கும், நிறுவனத்துக்குமான உறவின் மாண்பையே இழக்கக் செய்கிறது. நீண்ட கால உறவுக்கு உத்தரவாதம் இல்லாத நிலையில் ஊழியர்களின் பணி அர்ப்பணிப்பும் குறைகிறது. நியமனம் பத்து பேர் என்று இருப்பது நாளை அதிகரிக்கப்படலாம். 
எனவே, நிர்வாகத்தில் அரசு எதிர்பார்க்கும் மாற்றத்தைக் கொண்டு வர, உள்ளுக்குள் இருக்கும் சக்தியை ஒருமுகப்படுத்தி, முட்டுக்கட்டைகளை நீக்கினால் புதிய பாதை புலப்படும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/14/முட்டுக்கட்டைகள்-நீங்கட்டும்-2938950.html
2938358 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அமைதியான போராட்டமே தேவை ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Wednesday, June 13, 2018 01:35 AM +0530 ஆண்டுதோறும் ஐ.நா. சுற்றுச்சூழல் நிறுவனம் உலக சுற்றுச்சூழல் மாநாடு நடத்தி புவி வெப்பமாகி வருவதைத் தடுக்க எப்படிப்பட்ட நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும் என்று ஆலோசனை வழங்கி வருகிறது. 23 -ஆவது உலக சுற்றுச் சூழல் மாநாடு 2017-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 6-ஆம் தேதியிலிருந்து 20 தேதி வரை ஜெர்மனியின் தலைநகரான பெர்லின் நகரில் நடந்தது. பத்து நாள்; 20 அமர்வுகள். புவியின் அழிவைத் தடுப்பதே பல்வேறு அமர்வுகளின் கருப்பொருள்.
உலகக் காலநிலை அமைப்பு வழங்கிய புள்ளிவிவர அறிக்கையை ஒவ்வொரு அமர்விலும் விவாதித்தார்கள். அப்படி என்ன அந்த அறிக்கை கூறுகிறது? கடந்த 20 ஆண்டுகளில் புவி வெப்பமாகும் முறை குறையாமல் அதிகரித்தே செல்கிறது. ஆனால் 2017 -இல் சற்று எல்லை மீறிவிட்டது. 2017-ஆம் ஆண்டை மிக அதிகபட்ச வெப்ப ஆண்டாக அறிவிக்கக் கோரியுள்ளது. ஆம், 2017-ஆம் ஆண்டு அதிகபட்ச வெப்ப ஆண்டாக சாதனை படைத்துள்ளது. உண்மையில் இது சாதனை அல்ல வேதனை. 2013 முதல் 2017 வரையில் நிகழ்ந்த வெப்ப உயர்வு வரலாறு காணாத நிலை.
நாளுக்கு நாள் வெப்பம் அதிகமாவது இயல்புதானே' என்று கூற முடியாது. இதனால் ஏற்பட்டுள்ள விளைவுகளையும், இனி ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளையும் மனதில் கொள்ள வேண்டும். கார்பன்-டை
ஆக்சைடின் உயர் குவி நிலை, கடல்மட்ட உயர்வு, மீனின அழிவு, வெளுத்துவரும் பவளப்பாறைகள், தென்துருவப் பனிமலையில் பனிக்கட்டி அளவு சராசரியை விடக் குறைதல், பாதுகாப்பு என்று கருதப்பட்ட அண்டார்ட்டிகா வடதுருவத்திலும் பனிக்கட்டிகள் குறைந்து வருதல், ஆல்ப்ஸ் சிகரங்களிலும், இமயத்துச் சிகரங்களிலும் வெள்ளிப்பனி மலைகள் குறைவடைந்து விட்டது ஆகியவை கவலையளிக்கும் செய்திகள்.
இதனால் புவியின் மையக்கோட்டுக்கு வடக்கில் உள்ள குளிர் மண்டலமும், தென் துருவத்து குளிர் மண்டலமும் சற்று சூடானதால் குளிர்நிலை குறைந்து வருகிறது. பூமத்திய ரேகைக்கு அருகில் உள்ள வெப்ப - மித வெப்ப மண்டலத்தில் கதிர் வீச்சு கூடுதலாகியுள்ளது. நான்கு டிகிரி வெப்பம் கூடியதால் வறட்சியின் தாக்கமும் அதிகம். 
இந்நிலை தொடர்ந்தால் தென்துருவத்தின் பனிநிலை குறைந்து குளிர்மண்டலம் மிதவெப்பமண்டலமாக மாறலாம். வடதுருவத்தையும் பாதுகாப்பானது என்று மதிப்பிட முடியாது. அண்டார்ட்டிகாவில் லார்சன் ஸி ஐஸ்ல்ஃப்' வெப்ப மிகுதியில் துண்டாகிவிட்டது.
ஒட்டுமொத்தமாக கவனித்தால் மிக மிக அடிப்படைக் காரணம் புதைவு எரிசக்தி கொண்டு எழுந்த நச்சுப் புகையே. கார்பன்டை ஆக்சைடு மிகுந்த குளோரோ புளுரோ கார்பன் வெளிப்பாடு சரியான அளவில் கட்டுப்படாமல் உள்ளது. குளொரோ புளுரோ கார்பன் வெளிப்பாட்டில் முதல் எதிரி நிலக்கரி மூலம் பெறப்படும் தெர்மல் பவர் யூனிட்டுகள்.
உலகில் உள்ள நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் எல்லாம் மூடப்பட்டு நமக்குத் தேவையான மின்சாரத்தை சூரிய சக்தி மூலமும் காற்று சக்தி மூலமும் பெற வேண்டும் என்பது ஒரு தொலைநோக்கு திட்டமாக ஐ.நா. உலகச் சுற்றுச் சூழல் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
அண்மையில் தில்லி- மீரட் இடையே ஸ்மார்ட் நெடுஞ்சாலை, மாசு தவிர்க்கும் யோசனையுடன் திறக்கப்பட்டது. அந்நெடுஞ்சாலையைத் திறந்து வைத்துப் பேசிய பிரதமர் நரேந்திர மோடி, இந்த நெடுஞ்சாலை செல்லும் வழித்தடங்களில் நான்கு மிகப்பெரிய பாலங்கள், 46 சிறிய பாலங்கள், 3 மேம்பாலங்கள், 221 சுரங்கப் பாதைகள் உள்ளன. இந்த நெடுஞ்சாலை மின் விளக்குகள் எல்லாம் சூரியசக்தி மூலம் எரியும். இந்நெஞ்சாûலையை ஒட்டி 8 சூரிய ஒளி மின் நிலையங்கள் இயங்குகின்றன, 500 மீட்டர் தூர இடைவெளியில் மழைநீர் சேமிப்பு அமைப்புகளும் உள்ளன' என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். 
இந்நிலையங்களில் தினம் 4 ஆயிரம் கிலோ வாட் சூரியசக்தி மின்சாரம் உற்பத்தியாகிறது. புவி வெப்பமாதலின் முதல் எதிரி நிலக்கரி மூலம் உற்பத்தியாகும் அனல் மின் நிலயங்கள் என்பதை அன்றே உணர்ந்து, குஜராத்தை சூரிய மின்சக்தி மாநிலமாக மாற்றிய பெருமையும் மோடிக்கு உண்டு. நிலக்கரிக்கு முக்கியத்துவம் தரும் எரிசக்தி திட்டம் இனி இல்லை என்பதை மோடி வலியுறுத்தி வரும் சூழ்நிலையில் தமிழ்நாட்டு நிகழ்வுகளை உலக நடப்புடன் ஒப்பிட்டு கவனித்தல் நலம்.
இன்றைய தமிழ்நாட்டில் சுற்றுச் சூழல் உணர்வு மிகவும் தூக்கலாகவே உள்ளது. நெடுவாசல், கதிராமங்கலம், தூத்துக்குடி என நெடிய போராட்டங்கள் நடந்தேறின. தூத்துக்குடியில் துப்பாக்கி சூடு நிகழும் அளவில் நிலைமை மோசமானது. உயிர் இழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு நிவாரணத் தொகை, மாவட்ட ஆட்சியர் பணி மாற்றம் எல்லாம் நடந்தன. மாநில அரசு அதிகாரம் ஸ்டர்லைட்டை மூடவைத்துள்ளது. இவ்வளவு சூழல் கேடுகள் ஏற்படும் என்ற கவலை இல்லாமல் அன்று தொழிற்சாலை அமைக்க உரிமம் வழங்கப்பட்டது எப்படி? பல்லாயிரம் கோடி முதல் போட்டு ஒரு தொழிலை வளர்த்துப் பல்லாயிரம் ஊழியர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு , வீட்டுவசதி, நிரந்தர வருமானம் வழங்கிய பின் நீ மூடிக்கொண்டு போ' இடத்தை காலிசெய்' என்று தும்பைப் பிடிக்காமல், வாலைப் பிடிக்கும் செயல் சரியா? இனி அரசு அதிகாரமா? நீதி அதிகாரமா? என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. 
மூடச்சொல்லி போராடி மடிந்தவர்களுக்குத் தந்த மரியாதை 25 வருடமாகப் பணிபுரிந்த ஆலைத் தொழிலாளர்களுக்கு உண்டா? இல்லையா? ஸ்டெர்லைட் ஆலைப் பங்குதாரர்கள் கேட்கக்கூடிய இழப்புத் தொகை எத்தனை ஆயிரம் கோடிகளோ? புவிவெப்பமாதல், மாசுகள் என்ற சூழல்கேடுகள் இருப்பினும் வளர்ச்சியை முற்றிலும் புறக்கணிக்க முடியுமா? மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் நகரங்களிலும் உண்டு. உலகத்தில் சுமார் 70 சதவீத மக்கள் நகரங்களின் வாழ்கிறார்கள். கிராமங்கள் நகரங்களாக மாறிவருகின்றன. நகரங்கள் மாநகரங்களாகின்றன. ஊராட்சிகள் இப்போது பேரூராட்சிகளாகின்றன.
ஒரு பக்கம் சூழல் பிரச்னைகள் இருந்தாலும் மறுபக்கம் அவற்றை மீறி வளர்ச்சி, சூழல் பிரச்சினைகளுக்கு ஈடு கொடுத்து இயங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது. சூழல் பிரச்னைகளை ஆயுதமாக ஏந்திக் கொண்டு எந்த உலக நாடுகளும் தொழில்களைப் புறக்கணிக்கவில்லை. மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம், பசுமைத் தீர்ப்பாயம், போன்றவை மாநில அளவிலும் மத்திய அளவிலும் சுற்றுக் சூழல் - காலநிலை மாற்றம் அமைச்சரவைக் கட்டுப்பட்டின் கீழ் இயங்கி வளர்ச்சியின் போக்கைக் கண்காணித்து வருகின்றன. இவற்றில் பல குறைபாடுகள் இருக்கலாம். அவற்றை நாம் அமைதியான வழியில் திருத்தியமைக்கப் போராட வேண்டும். ஆயுதங்களைக் கொண்டு சூழல் போராளிகள் போர் தொடுக்கக் கூடாது. அப்படிச் செய்யும்போது பயங்கரவாதிகள் என்ற முத்திரை குத்தப்பட்டு விடும். 
சூழல் மாசு, கேன்சர் போன்ற பிரச்னைகள் தாமிர உற்பத்தியில் மட்டுல்ல. அதே தூத்துக்குடியில் நிலக்கரிப் பயன்பாட்டில் உற்பத்தியாகும் அனல் மின் நிலையம் இன்னமும் பயங்கரமானது. நெய்வேலி, எண்ணூரிலும் அதே பிரச்சினை உண்டு. கூடங்குளம், கல்பாக்கம் உள்ளது. சிமெண்ட் ஆலைகளின் புகையிலும் நுரையீரல் கேன்சர் வரலாம். தமிழ்நாட்டில் கணக்கிலடங்காத சாயப்பட்டறைகள் உள்ளன. சின்னாளப்பட்டியில் கூட சாயப்பட்டறைக் கழிவுநீர் சுற்றுப் பகுதிகளின் நிலத்தடி நீரை விஷமாக்குகிறது. திண்டுக்கல் பேகம்பூர் பகுதியில் உள்ள தோல் தொழிற்சாலைகள், வாணியம்படி தோல் தொழிற்சாலைகள் என்று பட்டியல் போடலாம். எனினும், இப்படிப்பட்ட சூழல் கேடுள்ள தொழில்கள்தாம் ஏற்றுமதி மூலம் பல கோடிக்கணக்கான ரூபாய் அந்நியச் செலாவணியையும் வேலைவாய்ப்புகளையும் வழங்கி வருகின்றன.
இந்தியாவில் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் நகர்வாழ் மக்கள் தொகை 22 கோடியிலிருந்து 41 கோடியாக உயர்ந்துள்ளது. இது 2014 - ஆம் ஆண்டின் நிலவரம். இன்று 50 கோடியாகியிருக்கலாம். 50 கி.மி. இடைவெளியில் 10 லட்சம் மக்கள் வாழும் நகரம் உருவாகியுள்ளது. இது தவிர புதிய பொலிவுறு நகரங்கள் (ஸ்மார்ட் சிட்டி) சுமார் 20,000 கோடி ரூபாய் செலவில் 90 இடங்களில் உருவாகின்றன. நகர்ப்புற்ற வளர்ச்சி வரவேண்டும், அதே நேரம் கூடவே சுத்தம், சுகாதாரம், கழிவுநீர் மேலாண்மை, மழைநீர் சேமிப்பு முதலியவற்றிலும் கவனம் வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட புதிய புதிய தொழில்கள் வளரும் போது கூடவே மாசு நீக்கிய புகை வெளியேற்றம், ரசாயனக்கழிவு சுத்திகரிப்பு கட்டாயம் செயல்படும் அளவில் கடுமையான சட்டங்களும், விதிமீறலுக்கு அபராதங்களும் அவசியம்.
எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் அவசரமான செயல்திட்டம், மாற்று எரிசக்திகளின் படிப்படியான அறிமுகம். உதாரணம், தில்லி-மீரட் நெடுஞ்சாலைதிட்டம். இவ்வாறு படிப்படியாக மாற்று எரிசக்திப் பயன்பாடு உயர்ந்து நிலக்கரிப்பயன்பாடு முற்றிலும் நீக்கப் பட வேண்டும். அதுவரை நமது வளர்ச்சிக்கு சில எரிவாயுத்திட்டங்கள் தவிர்க்க முடியாதவையாகும். நாள்தோறும் 14 லட்சம் மக்கள் கிராமங்களை விட்டு நகரங்களுக்குக் குடிபெயர்கின்றனர். மாட்டுவண்டி, சைக்கிள் சவாரி, காலாற நடந்து செல்லும்பழக்கம் எல்லாம் இப்போது மறந்து விட்டன. பன்னிரெண்டு வயதுப் பெண் கூட இலவச ஸ்கூட்டி ஓட்டுகிறார். எண்ணெய்க்கிணறுகளை எதிர்ப்பவர்கள், மீத்தேன் திட்டத்தை எதிர்ப்பவர்கள் தத்தம் இரு சக்கர, நான்கு சக்கர வாகனங்கனையோ, சமையல் எரி வாயுவையோ புறக்கணிப்பதாகத் தெரியவில்லை. 
மீத்தேன் ஏன்? மாட்டுச்சாணி போதுமே என்பார்கள். அதுவும் சூழல் கேடுதானே. திறந்த வெளியில் மாட்டுச்சாணி கொட்டுவதும் மீத்தேன் மாசுதான். ஆகவே சூழல் எதிர்ப்பு அளவுடன் இருப்பதே நன்று. முக்கியமாக, அமைதி அவசியம். சுற்றுச்சூழலைக் காக்கும் போராட்டம் என்ற பெயரில் வன்முறை வளர்த்து வெடிக்கும் போர்களாலேயே உலகம் அழிந்துவிடுமோ என்ற பயம் ஒரு பக்கம் இருப்பினும் தமிழ்நாடு நசிந்து விடுமோ என்ற அச்சமும் உள்ளது.
கட்டுரையாளர்:
இயற்கை விஞ்ஞானி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/13/அமைதியான-போராட்டமே-தேவை-2938358.html
2937765 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சீனாவும் டிரம்ப் - கிம் சந்திப்பும்! பொ. லாசரஸ் சாம்ராஜ் DIN Tuesday, June 12, 2018 01:34 AM +0530 இன்று (ஜூன் 12) சிங்கப்பூரில் நடக்க இருக்கும் அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப்-வட கொரிய இளம் தலைவரான கிம்-ஜோயிக்-உன் சந்திப்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதில் ஐயமில்லை. 1950-53-இல் நடந்த சிந்தாந்தத்தின் அடிப்படையிலான கொரிய போரில் ராணுவ வலிமை மற்றும் சீனாவின் உதவி மூலம் தென் கொரியாவை கைப்பற்றும் வட கொரியாவின் பகீரத முயற்சியை ஐ.நா. கொடியின் கீழ் செயல்பட்ட அமெரிக்க கூட்டுப்படைகள் தடுத்தன. இதனால் இரு தரப்பிலும் பெரும் இழப்புகள் ஏற்பட்டன. 
இப்போரில் விமானப் படை விமானியான மாவோவின் மூத்த மகன் மாவோ ஏனிங் உட்பட ஒரு லட்சத்து எண்பதாயிரம் சீனப் போர் வீரர்கள் உயிரிழந்தனர். போர் நிறுத்தத்திற்கான முறைப்படியான ஒப்பந்தம் இல்லாமல் போர் நிறுத்தப்பட்டது. எனினும், தென் கொரியாவை எப்படியாவது போரின் மூலம் இணைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் 65 ஆண்டுகளாக முயற்சிக்கிறது கிம் குடும்பம். 
ஆனால், தன் நோக்கத்திற்கு தடங்கலான தென் கொரியாவைப் பாதுகாக்க 28,000 அமெரிக்க வீரர்கள் நவீன ஆயுதங்களுடன் நிரந்தமாக முகாமிட்டிருப்பது வட கொரியாவுக்கு எரிச்சலூட்டியது. இதனால், அமெரிக்காவைத் தன் முதல் பகைவனாகக் கருதி, அமெரிக்க எதிர்ப்புப் பிரசாரத்தைத் தொடங்கி நடத்தி வருகிறது வட கொரியா.
அடக்குமுறை மற்றும் குடும்ப ஆட்சியும், பிரசார உத்திகளும், கம்யூனிச சிந்தாந்தமும், அதிநவீன ஆயுதங்களும், கட்டுப்பாடான ராணுவமும், அமெரிக்க எதிர்ப்பும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அண்மைக்காலம் வரை கை கொடுத்த நட்பு நாடான சீனாவும், வட கொரிய ஆட்சியாளர்களைப் பாதுகாத்து வருகின்றன. வட கொரிய குடும்ப அடக்குமுறை ஆட்சியை மாற்ற தென் கொரியாவும் விதவிதமான பிரசார உத்திகள், ராஜதந்திரங்கள், ராணுவக் கூட்டணி, அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை, பொருளாதார உதவி என்று பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகிறது. ஆனால், அவ்வப்போது இருநாட்டு எல்லையில் அமெரிக்க படைகளுடன் நடத்தப்படும் அச்சுறுத்தல் போர் ஒத்திகைகள் மற்றும் தென் கொரியாவிலிருந்து அவ்வப்போது அனுப்பப்படும் பிரசார ராட்ஷச பலூன்கள் ஆகியவை வட கொரிய ஆட்சியாளர்களை ஆத்திரமூட்டி வந்தன. 
இரு கொரிய இணைப்பு அமைப்பினர் மற்றும் கிம் ஆட்சிக்கு எதிரானவர்களால் ஆயிரக்கணக்கில் அனுப்பப்படும் பிரசார பலூன்களில் கிம் குடும்ப ஆட்சிக்கு எதிரான துண்டு பிரசுரங்களும், உணவுப் பொருள்களும், காணொளிகளும், வட கொரிய மக்களைப் புரட்சி செய்யத் தூண்டி வந்தன. மேலும், இரு கொரிய எல்லையிலிருந்து முழங்கும் பிரசார ஒலிபெருக்கிகள் பரஸ்பரம் எரிச்சலூட்டி இரு நாட்டு எல்லையை எப்பொழுதும் பதற்றத்துடனும், பரபரப்புடனும் மாற்றின. இதனால், தன் ஆட்சியையும், நாட்டையும் காப்பாற்ற கிம் குடும்பம் பெரும்பாலான பணத்தை நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு செலவழித்தது. 
ஆனால், அமெரிக்கப் பாதுகாப்பிலும், ஆதரவிலும் மேற்கு ஜெர்மனியைப் போன்று, தென் கொரியா மிகப்பெரிய வளர்ச்சியைக் கண்டுள்ளது. ஆயுதப் பெருக்கத்தையும், பிரசாரத்தையும், தனிமையையும் நம்பிய வட கொரியா தன் மக்களுக்கு கிழக்கு ஜெர்மனியைப் போல, தொடர்ந்து வறுமையையும், அச்சத்தையும் தான் தந்துள்ளது. 
உதாரணமாக, 1993-இல் ஏற்பட்ட கடும் உணவுப் பஞ்சத்தின்போது, ஜப்பானிடம் இருந்து உணவை இறக்குமதி செய்வதற்காக, அந்நாட்டில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த மிகக் கொடிய கதிர்வீச்சை ஏற்படுத்தும் அணு உலைக் கழிவுகளை தன் நாட்டில் வைக்க அனுமதித்து, உணவை இறக்குமதி செய்தது வட கொரியா. 1948 - முதல் கொரிய ஆட்சியாளர்கள் அச்சமடைந்தும், அச்சப்படுத்தியும் தங்களையும் தங்கள் நாட்டையும் தனிமைபடுத்தியே ஆட்சியில் தொடர்கின்றனர். 
அணு ஆயுதப் பெருக்கமோ, தொடர் பிரசார உத்திகளோ, அடக்குமுறை சிந்தாந்தமோ, இரும்புத் திரையோ ஒரு நாட்டை பாதுகாக்காது என்பதற்கு முன்னாள் சோவியத் யூனியன் ஒரு சிறந்த உதாரணம். அதுபோல், பல்வேறு அத்துமீறல்களை உள்நாட்டிலும், வெளிநாட்டிலும் நடத்திவிட்டு, திடீர் சமாதான முயற்சிகளும், அணு ஆயுத ஒழிப்பு ஒப்பந்தங்களும் செய்தால் ஆட்சியைக் காப்பாற்ற முடியாது என்பதும் வரலாறு காட்டும் உண்மை.
உதாரணமாக, 2003 - ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம், சதாம் உசேன் பிடிபட்டவுடன், லிபியா அதிபர் கடாபி, தன்னையும், தன் ஆட்சியையும் பாதுகாக்க, தன் நாட்டின் அணு உலைகளை மூடும் ஒப்பந்தத்தை அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் உடன் அவசரஅவசரமாக செய்து கொண்டார். ஆனால், அமெரிக்கா தலைமையிலான நேட்டோ படைகள், கடாபி எதிர்ப்பாளர்களின் உதவியுடன் கடாபியை அக்டோபர் 11, 2011-இல் கொன்று, நாட்டையும் சீர்குலைத்தன. 
கடாபியின் படுகொலைக்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பு, டிசம்பர் 17, 2011-இல் வட கொரிய அதிபராக பதவியேற்றார் கிம். எனவே அணு ஆயுதங்கள் மற்றும் ஏவுகணைகள்தான் தனக்கும், தன் நாட்டுக்கும் பாதுகாப்பு என்பதாக நினைத்தார் அதிபர் கிம். இதன் அடிப்படையில், கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் ஏராளமான ஏவுகணைகளையும், நான்கு முறை அணு ஆயுத சோதனைகளையும், அமெரிக்காவின் மேற்கு பகுதியைத் தாக்கும் கண்டம் விட்டு கண்டம் பாயும் ஏவுகணைகளையும், ஹைட்ரஜன் குண்டுகளையும் அடுத்தடுத்து சோதித்து தென் கொரியா, ஜப்பான் நாடுகளுக்கு பயத்தையும், அமெரிக்காவிற்கு ஆத்திரத்தையும் ஏற்படுத்தினார் அதிபர் கிம். 
இத்துடன், அனைத்து ஆயுதங்களையும் அமெரிக்காவிற்கு எதிராக தான் பயன்படுத்தப் போவதாகவும் மிரட்டத் தொடங்கினார். ஆத்திரமடைந்த டிரம்ப் வட கொரியாவைத் தீக்கிரையாக்கப்போவதாக எச்சரித்ததோடு, அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தை மீறியதற்காக ஐ.நா. மூலம் கடுமையான பொருளாதாரத் தடைகளையும் விதித்தார். 
இறுதியாக, வட கொரியாவின் ஒரே நட்பு நாடான சீனாவிற்கும் பல்வேறு நிர்பந்தங்களை கொடுத்தது அமெரிக்கா. அணு ஆயுதங்களை வட கொரியா ஒழிக்காவிட்டால் சதாம் உசேன், கடாபி போன்றவர்களின் நிலைமைதான் கிம்முக்கும் ஏற்படும் என்று அமெரிக்கா நேரடியாக எச்சரிக்கை விடுத்தது.
இந்நிலையில், அமெரிக்காவின் தொடர் நிர்ப்பந்தங்களுக்கு அடிபணிந்த சீன அதிபர் ஷீ ஜின்பிங்க்-இன் நிர்ப்பந்தத்தால் அணு ஆயுத ஒழிப்பு பேச்சுவார்த்தையும், அமைதிக்கான பேச்சுவார்த்தையும் தவிர்க்க இயலாதது என்பதை வட கொரிய தலைமை உணரத் தொடங்கியுள்ளது. 
கடந்த 65 ஆண்டுகளாக இரண்டாம் மட்ட தலைவர்களின் அளவில் நடத்தப்பட்ட பேச்சுவார்த்தைகளின்போது உலகத்தையும், தென் கொரியாவையும் ஏமாற்றுவதுதான் வட கொரியாவின் வாடிக்கை. 
ஆனால், தற்போது அதிரடியாக அதிபர் கிம் அணு ஆயுதங்களை படிப்படியாக அழிக்கவும், அணு ஆயுத சோதனைக் கூடங்களைத் தகர்க்கவும் உத்தரவாதம் அளித்ததோடு, ஏப்ரல் 24-ஆம் தேதி இரு நாட்டு எல்லையில் தென் கொரிய அதிபரான மூன் ஜே-வை சந்தித்து நட்போடு உறவாடியதோடு, புதிய சமாதான வரலாற்றை உருவாக்கவும், போர் நிறுத்தத்தை முறைப்படி அறிவிக்கும் பல்முனை பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடக்குவதாகவும் உறுதியோடு அறிவித்தது மிகப்பெரிய மாற்றம்.
சிங்கப்பூர் உச்சி மாநாட்டில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு கிழக்கு-மேற்கு ஜெர்மனி மற்றும் வட-தென் வியத்நாம் நாடுகளைப் போன்று, வட-தென் கொரிய நாடுகளும் இணைந்தால் தென் கொரியா, ஜப்பான் மற்றும் அமெரிக்காவின் செல்வாக்கு அப்பிராந்தியத்தில் வலுபடும். இதனால் சீனாவின் பிராந்திய மேலாண்மைக்கு பெரும் அச்சுறுத்தல் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. 
சீனாவின் விரிவாக்கக் கொள்கையினால் ஏற்கெனவே படிப்படியாக சீனாவை சுற்றி வளைக்கவும், பல்வேறு பொருளாதார நிர்ப்பந்தங்களை ஏற்படுத்தவும், பாதுகாப்பு ரீதியாக தனிமைப்படுத்தவும் அமெரிக்கா பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. உதாரணமாக, அமெரிக்காவின் தலைமையில் 26 பசிபிக் பிராந்திய நாடுகள் மூன்று லட்சத்து எழுபத்தைந்தாயிரம் வீரர்களுடன் நடத்தவிருக்கிற பிரம்மாண்டமான இரு வார கடற்படை ஒத்திகையில் கலந்து கொள்ளுமாறு சீனாவிற்கு கொடுத்த அழைப்பை அமெரிக்கா திரும்ப பெற்றுக்கொண்டது, சீனாவிற்கு எரிச்சலூட்டியது. 
ஆனால், சீன அதிபர் ஷீ ஜின்பிங் அமைதியாக, ஆனால் உறுதியாக தன் விரிவாக்க கொள்கையில் தீவிரமாக உள்ளார். இதனால், புதிய பனிப்போர் அமெரிக்காவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையில் உருவாகலாம்.
மிகவும் சிக்கலான, 65 ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்ட கொரிய பிரச்னைக்கு நிச்சயமாக இரு தரப்பு பேச்சுவார்த்தை மூலம் ஒரே நாளில் முடிவு கட்ட முடியாது. எனினும், பகைவர்களாக இருந்த டிரம்ப்-கிம் இடையே நட்பை உருவாக்கி, எதிர்காலத்தில் சீனா, ஜப்பான் உட்பட பன்னாட்டு- பலகட்ட பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு இன்றைய சிங்கப்பூர் சந்திப்பு அடித்தளமிட்டால் அதுவே மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்படும். இம்முயற்சியில், இரு தலைவர்களும் வெற்றி பெற்றால் இருவரும் அமைதிக்கான நோபல் பரிசைப் பெற நிச்சயமாக தகுதியுள்ளவர்களாவார்கள்.

கட்டுரையாளர்: 
பேராசிரியர்,
புதுவை மத்திய பல்கலைக்கழகம். 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/12/சீனாவும்-டிரம்ப்---கிம்-சந்திப்பும்-2937765.html
2937764 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தோழர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை... வெ.ந.கிரிதரன் DIN Tuesday, June 12, 2018 01:34 AM +0530 எதிர்வரும் மக்களவைத் தேர்தலையொட்டி தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியில் அங்கம் வகிக்கும் கட்சிகளுடன் பாஜக பேச்சுவார்த்தை தொடங்கிவிட்ட நிலையில், பாஜக, காங்கிரஸுக்கு எதிராக மூன்றாவது அணியை அமைப்பதற்கான ஆயத்தப் பணிகளை முன்னெடுப்பதில் தெலுங்கு தேசம், திரிணாமூல் காங்கிரஸ் போன்ற மாநிலக் கட்சிகளைவிட மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு.
ஆனால், மதவாதம் எனச் சொல்லி பாஜகவுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை சற்றும் தயங்காமல் எடுக்கத் துணியும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கு, காங்கிரஸுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுப்பதில் தயக்கம் தொடர்வதாகவே தெரிகிறது.
அண்மையில், ஹைதராபாதில் நடைபெற்ற அக்கட்சியின் தேசிய மாநாட்டில், காங்கிரஸ் கட்சியுடன் தேர்தல் கூட்டணி அமைக்காமல், அனைத்து மதசார்பற்ற சக்திகளையும் ஒன்றிணைக்க வேண்டும்' என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.
அதேசமயம், மதவாத சக்திகளைத் தடுப்பதற்காக நாடாளுமன்றத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் காங்கிரஸுடன் தேர்தல் உடன்படிக்கை வைத்துக் கொள்வோம்' என மார்க்சிஸ்ட் பொதுச் செயலர் சீதாராம் யெச்சூரி கூறிக் கொண்டிருக்கிறார்.
இதன் மூலம் காங்கிரஸுடனான உறவை முற்றிலும் முறித்துக் கொள்ள கம்யூனிஸ்ட்டுகள் தயாராக இல்லை என்பது தெளிவாகிறது.
வரும் மக்களவைத் தேர்தலில் ஒருவேளை பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய இரு கட்சிகளுக்கும்அறுதிப் பெரும்பான்மை கிடைக்காதபட்சத்தில், மூன்றாவது அணியின் ஆதரவை காங்கிரஸுக்கு அளிக்க வேண்டி வரலாம் என்பதன் அடிப்படையில் இடதுசாரிகள் இப்படியொரு நிலைப்பாட்டை எடுத்திருக்கலாம். ஆனால், பொருளாதாரக் கொள்கையில் பாஜகவுக்கும், காங்கிரஸுக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லையென்ற விமர்சனத்தைத் தொடர்ந்து முன்வைத்துவரும் தோழர்கள், காங்கிரஸுடன் தேர்தல் உடன்படிக்கை வைத்துக் கொள்வோம் எனச் சொல்வது நகைமுரணாக உள்ளது. 
அத்துடன் கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் இருதலைக் கொள்ளி போன்ற இந்த நிலைப்பாடு, வரும் எம்.பி. தேர்தலில் பாஜக, காங்கிரஸ் அல்லாத மூன்றாவது அணி மத்தியில் ஆட்சி அமைக்க வேண்டுமென்ற அதன் இமாலய இலக்கை நோக்கிய பயணத்துக்கும் தடையாக அமைந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது. எனவே, தேசிய அரசியலில் பாஜக, காங்கிரஸுக்கு எதிரான மாற்று அரசியலை முன்னெடுப்பதன் முதல் முயற்சியாக காங்கிரஸுவுடன் தேர்தல் உடன்படிக்கைக் கூட இல்லை என்ற முடிவை மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் முதலில் தீர்க்கமாக எடுக்க வேண்டும்.
அடுத்து அந்தந்த மாநிலங்களில் செல்வாக்குடன் விளங்கும் தெலுங்கு தேசம், சிவசேனை, திரிணாமூல் காங்கிரஸ், சமாஜவாதி, பகுஜன் சமாஜ், ஆம் ஆத்மி உள்ளிட்ட மாநிலக் கட்சிகளை ஓரணியில் திரட்ட வேண்டும். இதன் மூலம், வரும் எம்.பி.தேர்தலில் இரு தேசிய கட்சிகளுக்கும் மூன்றாவது அணி கடும் சவாலை அளிக்கும்படி செய்ய முடியும்.
சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களிலும், மக்களவைத் தேர்தலிலும் வாக்காளர்களின் நிலைப்பாடு வேறு வேறாக உள்ளது. அதாவது சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் தேசியக் கட்சிகளுக்கோ, மாநிலக் கட்சிகளுக்கோ பொதுமக்கள் வாக்களித்தாலும், எம்.பி. தேர்தலில் காங்கிரஸ், பாஜக ஆகிய தேசியக் கட்சிகளை கருத்தில் கொண்டுதான் வாக்காளர்கள் தங்களது வாக்குகளை செலுத்துகின்றனர் என்ற பொதுவானதொரு வரையறை உண்டு. 
ஆனால், 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் தமிழகத்தில் உள்ள 39 எம்.பி., இடங்களில் 37 இடங்களை கைப்பற்றி தேசிய அளவில் மூன்றாவது மிகப் பெரிய கட்சியாக அதிமுக உருவெடுத்ததன் மூலமும், மோடி அலை என்று சொல்லப்பட்டபோதும், மேற்கு வங்கத்தில் திரிணாமூல் காங்கிரஸ் 34 தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்றதன் மூலமும் இந்த வரையறை பொய்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளதை இடதுசாரிகள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 
ஆளுங்கட்சி மீது பொதுமக்களுக்கு இருக்கும் பொதுவான அதிருப்தியுடன், பணமதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை, ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு ஆகியவற்றால் சிறு, குறு, நடுத்தரத் தொழில் நிறுவனங்கள் சந்தித்து வரும் பாதிப்புகள், வேலையிழப்பு , வேலைவாய்ப்பின்மை போன்ற எதிர்மறை விளைவுகள், பெட்ரோல், டீசல் விலை உயர்வு என, மத்திய பாஜக அரசுக்கு எதிராக மூன்றாவது அணியினர் அனல் பறக்கும் பிரசாரம் மேற்கொள்ள பல பிரச்னைகள் வரிசைக்கட்டி நிற்கின்றன.
பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு, பெட்ரோல், டீசல் விலையை நாள்தோறும் மாற்றியமைத்துக் கொள்ள பொதுத் துறை எண்ணெய் நிறுவனங்களை அனுமதித்துள்ளது. சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை நிலவரப்படி எனக் கூறிக்கொண்டு, பொதுமக்களுக்கு நாள்தோறும் இழைக்கப்பட்டு வரும் இந்த அநீதிக்கு, எரிபொருள்களின் விலையை எண்ணெய் நிறுவனங்கள் மாதத்துக்கு இருமுறை மாற்றி அமைத்துக் கொள்ள அனுமதித்த, காங்கிரஸ் தலைமையிலான முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசுதான் அடிகோலியது. 
இதேபோன்று சிறு, குறு ,நடுத்தர தொழில் நிறுவனங்கள் கடும் நெருக்கடியை சந்தித்து வருவதற்குக் காரணமான ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்புக்கு சூத்திரதாரியே முந்தைய மத்திய காங்கிரஸ் அரசுதான். எனவே, காங்கிரஸுக்கு எதிராகவும் வலுவான பிரசாரத்தை முன்னெடுக்க மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் உள்ளிட்ட கட்சிகளுக்கு பிரகாசமான வாய்ப்புள்ளது. 
வரும் மக்களவைத் தேர்தலில் பாஜகவுக்கு எதிரான வாக்குகள் சிதறிவிடுமே என்று கவலைக் கொள்ளாமல், காங்கிரஸுக்கு எதிரான வாக்குகளையும் அறுவடை செய்யும் வகையில் கம்யூனிஸ்ட் உள்ளிட்ட மூன்றாவது அணியினர் தேர்தல் பிரசார உத்தியை வகுக்க வேண்டும். அதன் பயனாக மூன்றாவது அணி மத்தியில் ஆட்சியைப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ, பாஜக - காங்கிரஸின் வெற்றிக்கு நிச்சயம் கடிவாளம் போடலாம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/12/தோழர்களுக்கு-ஒரு-வார்த்தை-2937764.html
2937153 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விழித்துக் கொள்ள வேண்டிய தருணம் க. பாலுச்சாமி DIN Monday, June 11, 2018 02:42 AM +0530 பல்வேறு வகையான மரங்கள் நிலத்தின் தன்மைக்கேற்ப ஆங்காங்கே தானாகத் தோன்றியோ அல்லது நடப்பட்டோ வளர்க்கப்படுகின்றன. எல்லா இன மரங்களும் எல்லாப் பகுதிகளிலும் வளருவதில்லை. குறிப்பாக விழுப்புரம், திண்டிவனம், கடலூர், பாண்டிச்சேரி ஆகிய நிலப்பரப்புகளில் நட்டு வளர்க்கப்படும் சவுக்கு மரங்கள் மற்ற மாவட்டங்களில் வளர்க்கப்படுவது அரிது. இம்மாவட்டங்களில் உள்ள மண்ணின் தன்மை, சவுக்கு வளர ஏதுவாக உள்ளது. பெரும்பான்மையான பகுதிகளில் வேம்பு, புளி, புங்கன், புரசை, மா, மருதம், குறிஞ்சி, வாகை, சீத்தை அரசு ஆகியவை இயல்பாகவே வளரக் கூடிய தன்மை கொண்டவை.
நீர் வசதி உள்ள இடங்களில் தேக்கு வைத்து வளர்க்கலாம். வனப் பகுதிகளில் யூகலிப்ட்ஸ் மரங்கள் வைத்து வளர்க்கப்படுகின்றன. சில மாவட்டங்களில் பலா, முந்திரி ஆகியவை வளருகின்றன.
மேற்கூறிய மரங்களைத் தவிர கருவேலம், வேலமரம் ஆகிய மரங்கள் தென் மாவட்டங்களில் அதிகம் காணப்படுகின்றன. வெள்ளை நிறமாக இருக்கும் வேலமரத்தின் பட்டை ஒரு வகையான மணம் வீசக் கூடியது. காய்கள் ஆடுகளுக்கு உணவாகும். அதன் பட்டை, சாராயம் காய்ச்சவும் பயன்படுகிறது. கருவேல மரம் பல் துலக்கப் பயன்படுகிறது. காய்களில் பால் போன்ற ஒரு திரவம் கசியும்.
மேற்கூறப்பட்ட இரண்டு வேலமரங்களைத் தவிர சீமைக் கருவேலான், வேலிக்காத்தான் என்ற மரம் ஆஸ்திரேலியா நாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டு, ஐம்பதுகளில் தமிழகத்தில் ஹெலிகாப்டர் மூலம் விதைகள் தூவி உற்பத்தி செய்யப்பட்டன. டழ்ர்ள்ர்ல்ண்ள் ஒன்ப்ண்ச்ர்ழ்ஹ என்ற தாவரப் பெயர் கொண்ட இந்த ண்ய்ஸ்ஹள்ண்ஸ்ங் ல்ப்ஹய்ற் என்ற கொடிய தாவரம் தற்போது தமிழ்நாடெங்கும் பரவியுள்ளது.
எல்லா இடங்களையும் இப்போது சீமைக் கருவேல மரங்கள் ஆக்கிரமித்துள்ளன. பல ஆண்டுகள் மழை இல்லாவிட்டாலும், இம்மரங்கள் பசுமை மாறாமல் தானாக வளருகின்றன. இம்மரங்களில் பறவைகள் கூடு கட்டுவதில்லை. பாம்புகள் ஊர்ந்து செல்வதில்லை. மனிதர்கள் நிழலுக்கு ஒதுங்குவதில்லை. 
இதன் இலைகளை யானைகள் தின்று விட்டதாக பத்திரிகைகளில் செய்தி வந்திருக்கின்றன. இதன் முள்பட்டால், விஷம் ஏறியதுபோல் ஒரு கடுமையான வலி ஏற்படுகிறது. இந்த வேலிக்காத்தான் மரங்களுக்கு அடியில் எந்த மூலிகைச் செடியும் வளராது.
சிலர் நீதிமன்றங்களில் வழக்கு தொடுத்ததன் பலனாக, பல்வேறு இடங்களில் இந்த நச்சு மரங்கள் அழிக்கப்பட்டன. அதன் பிறகு வேறு சிலர் தொடுத்த வழக்கின் காரணமாக, இம்மரங்களை அழிக்கும் முயற்சிகள் நீர்த்துபோய்விட்டன.
இம்மரங்கள் பரவியதன் காரணமாக நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சப்படுவதற்கு அறிவியல் பூர்வமான ஆதாரங்கள் இல்லை எனவும், இம்மரங்கள் பிராணவாயுவை உட்கொண்டு சுற்றுச்சூழலை மாசுப்படுத்துவதற்கு ஆதாரங்கள் இல்லை எனவும், இதனை ஆய்வு செய்ய குழு அமைக்கப்பட வேண்டும் எனவும் சிலர் கூறினர். மேலும், ஒரு சாரார் இம்மரங்கள் செங்கல் சூளைக்கு பெரிதும் பயன்படுகின்றன என்ற வியாக்கியானமும் கொடுத்து இதன் ஆபத்தை அறியாமல் செயல்படுகிறார்கள்.
எனவே, வேலிக்காத்தான் என்ற சீமைக்கருவேல மரத்தின் ஆபத்தை உணர்ந்து இதற்கென தாவரவியலில் நிபுணத்துவம் கொண்ட குழுவினை ஏற்படுத்தி காலதாமதம் செய்யாமல், இந்தக் கொடிய தாவரத்தை வேரோடு அழிக்காமல் விட்டால், இன்னும் ஐந்நாண்டுகளில் மெல்ல மெல்ல மலைப்பாம்பு இரையினை விழுங்குவது போல், இத்தாவரம், மற்ற தாவரங்களை அழித்து, நிலத்தடி நீரினை உறிஞ்சி, தமிழகத்தை பாலைவனம் ஆக்கிவிடும். இதனுடைய பாதிப்பை மக்கள் குறிப்பாக இளம் சமுதாயத்தினர் உணர்ந்து செயல்படுவது மிகவும் அவசியம்.
இம்மரங்கள் வேரோடு அழிக்கப்படாவிட்டால் மீண்டும் முளைத்து வளரக்கூடிய ஒன்றாகும். பெருவாரியான இடங்களையும், ஆற்றுப்படுகை, ஏரி குளங்கள் ஆகியவற்றை ஆக்கிரமித்துள்ள இம்மரங்களை வேரோடு களைவது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. நூறு நாள் வேலைத்திட்டத்தில் அமர்த்தப்படும் வேலையாட்களைக் கொண்டு இதனை களைவதும் இயலாத ஒன்று. ஏனெனில், நூறு நாள் வேலைத்திட்டத்தில் இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்த வழிவகை செய்யப்படவில்லை. ஜே.சி.பி. போன்ற இயந்திரத்தின் மூலம்தான் இந்தக் கொடிய நச்சுமரத்தை வேரோடு அகற்ற முடியும்.
இளைஞர்களிடையே ஊடகங்களின் மூலம் இந்த நச்சு மரத்தின் தீமையினை உணரச் செய்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி அவர்களைச் செயல்பட வைக்க வேண்டும். இதற்கென ஒரு துறையினை ஏற்படுத்தி பொதுமக்களிடமிருந்து நன்கொடை பெற்று, அல்லது அரசு சாரா அமைப்பு மூலம் செயல்பட வேண்டும்.
தற்போது பெருகிவரும் மக்கள்தொகையினைக் கணக்கில் கொண்டால், எதிர்காலத்தில் தண்ணீர் ஒரு சவாலாக உள்ளது. இந்த வேலிக்காத்தான் என்ற நச்சுமரங்கள் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சுகிறது என்ற கருத்து அறிவியல்பூர்வமானதா என்ற விவாதத்துக்குள் நுழையாமல் இம்மரங்களை வேரோடு அழிக்க முற்பட வேண்டும்.
மூன்றாம் உலக யுத்தம் தண்ணீருக்காக ஏற்பட முகாந்திரம் உள்ளதாக விஞ்ஞானிகள் கூறியுள்ளதை கருத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. எனவே நிலத்தடி நீர் குறைய ஒரு காரணமாகக் கருதப்படும் வேலிக்காத்தான் மரங்களை ஒட்டுமொத்தமாக அழிப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை விரைந்து எடுக்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டின் நிலப்பரப்பில் 25 விழுக்காடு உள்ள இம்மரங்களை அழிக்காமல் விட்டால் இந்த 25 சதவீதம் அதிகமாகி அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் வேலிக்காத்தான் மரங்களே தென்படும். தமிழகம் பாலைவனமாக மாறுவதற்கு முன்னால் நாம் விழித்துக் கொண்டாக வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/11/விழித்துக்-கொள்ள-வேண்டிய-தருணம்-2937153.html
2937152 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தலைசாய்த்த வங்கத்தின் தங்கமகன் தி. இராசகோபாலன் DIN Monday, June 11, 2018 02:42 AM +0530 தூங்குகின்றபோதுகூட பாரதத்தாயின் பாதமலர்களை மறவாதவர்கள் வங்கத்து மக்கள்' என்றார் மகாகவி பாரதியார். "நாளைக்கு இந்தியா சிந்திக்கப் போவதை, இன்றைக்கே சிந்திக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர்கள் வங்கத்து மக்கள்' என்றார் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு. அந்த வங்கத்தில் தோன்றிய அறிவுப் பிழம்பான டாக்டர் அசோக் மித்ராவை (10.04.1928 - 01.05.2018) அண்மையில் காலன் கொள்ளை கொண்டு போனதால், ஓர் அறிவுஜீவியின் இடம் வெற்றிடம் ஆகிற்று.
அசோக் மித்ரா டாக்கா பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரத்தில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்ற பிறகு, பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் முதுகலை பட்டமும் பெற்றார். அவருடைய அசாத்திய ஆற்றலை உணர்ந்த லக்னௌ பல்கலைக்கழகம், உடனடியாக மித்ராவை பொருளாதாரப் பேராசிரியராக அமர்த்தியது. இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு, தில்லி பொருளியல் பள்ளி (ஈங்ப்ட்ண் நஸ்ரீட்ர்ர்ப் ர்ச் உஸ்ரீர்ய்ர்ம்ண்ஸ்ரீள்) அவரை இருகரம் ஏந்தி வரவேற்றது. பின்னர் நெதர்லாந்திலுள்ள ரோட்டர்டாம் பல்கலைக்கழகம் அவரை பொருளாதாரத்தில் முதன்முதலில் நோபல் பரிசு பெற்ற டாக்டர் ஜான் டின்பெர்கன் வழிகாட்டுதலில் பிஎச்.டி. மாணவராக ஏற்க இசைந்தது. 
பொருளாதார உலகத்திற்குப் புத்தொளி ஊட்டக் கூடிய ஓர் ஆய்வைத் தந்த பிறகு, 1956-ஆம் ஆண்டு இந்தியா திரும்பிய மித்ரா, தேசிய பொருளாதார ஆய்வு ஆணையத்தில் நிபுணராகச் சேர்ந்தார். பின்னர் பொருளாதார அமைச்சரவையில் தனியதிகாரியாகவும் பணியாற்றினார். 1961-ஆம் ஆண்டு, உலக வங்கியால் வாஷிங்டனில் நிறுவப்பட்ட பொருளாதார மேம்பாட்டு இயக்ககத்தில், உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டார். ஆனால், உலக வங்கி, தன் பணிகளை அனைத்து மக்களுக்கும் சென்று சேரும்படியாகச் செயலாற்றாததால், அதனைக் கடுமையாக விமர்சித்துவிட்டு வெளியேறினார்.
இந்தியா திரும்பிய அசோக் மித்ரா, கொல்கத்தாவில் முதன் முதலில் தொடங்கப்பெற்ற இந்திய நிர்வாகவியல் நிறுவனத்தில் பொருளாதாரப் பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். இந்த நிறுவனம் மேனாள் பாதுகாப்பு அமைச்சர் வி.கே. கிருஷ்ண மேனனுடைய மூளைக்குழந்தையாகும். அதனால் இயல்பாக அனைவருமே மார்க்சீயத்தைச் சுவாசக் காற்றாகப் பெற்றிருந்தனர்.
1970-ஆம் ஆண்டு பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கு பொருளாதார ஆலோசகராகப் பணியாற்றுவதற்காக மித்ரா அழைக்கப்பட்டார். இந்திரா காந்தியின் "வறுமையை ஒழிப்போம்' எனும் கொள்கை மித்ராவுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்ததால், அவருக்கும் மித்ராவுக்கும் நல்லிணக்கம் இருந்தது. என்றாலும், இந்திரா காந்தியால் கொண்டுவரப்பட்ட நெருக்கடி நிலையை எதிர்த்துத் தம் பதவியை ராஜிநாமா செய்தார் மித்ரா. மேலும், நெருக்கடி நிலையைக் கண்டித்து பத்திரிகைகளில் கூர்மையான கணைகளையும் தொடுத்தார். அதனால், அசோக் மித்ராவின் அனைத்து எழுத்துகளுக்கும் தடை விதித்தார் பிரதமர் இந்திரா காந்தி.
இதற்கிடையில், இங்கிலாந்திலுள்ள பிரைட்டன் டெவலப்மென்ட் ஸ்டடீஸ் இயக்ககத்திலிருந்து, பேராசிரியர் - ஆய்வாளர் பதவிக்கு அசோக் மித்ராவுக்கு அழைப்பு வந்தது. அந்த அழைப்பை ஏற்ற மித்ரா, இலண்டனில் இருந்து கொண்டே "தி எகானமிஸ்ட்'பத்திரிகையில் நெருக்கடி நிலையைக் குறித்து காரசாரமாகக் கட்டுரைகள் எழுதினார். அக்கட்டுரைகள் இந்தியாவில் தடை செய்யப்பட்டன.
நெருக்கடி நிலை நீக்கப்பட்ட பிறகு இந்தியா திரும்பிய அசோக் மித்ரா, மேற்கு வங்க முதலமைச்சர் ஜோதி பாசு தலைமையில் நிதியமைச்சராக 1977-இல் இருந்து 1986 வரை பணியாற்றினார். அவர் நிதியமைச்சராகப் பணியாற்றிய காலத்தில், மத்திய அரசு, வடகிழக்கு மாகாணங்களை, குறிப்பாக, மேற்கு வங்கத்தைப் புறக்கணிப்பதை, மேடைகளிலும், பத்திரிகைகளிலும் கடுமையாகக் கண்டித்தார். தாம் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்பதை ஒவ்வொரு நிலைப்பாட்டிலும் நிரூபித்து வந்தார், அசோக் மித்ரா.
முதலமைச்சர் ஜோதிபாசுவுடன் ஏற்பட்ட சில கருத்து வேறுபாடுகளால் 1986-ஆம் ஆண்டு நிதியமைச்சர் பதவியிலிருந்து விலகினார், மித்ரா. ஆயினும், 2010-ஆம் ஆண்டு ஜோதிபாசு அமரத்துவம் அடைந்தவுடன், அசோக் மித்ரா, "ப்ரண்ட்லைன்' பத்திரிகைக்குக் கொடுத்த பேட்டி, அவர்களுடைய பெருந்தன்மையான உறவை எடுத்தியம்புகின்றது.
அந்த பேட்டியில், "நாங்கள் மிகவும் கடுமையாக உழைத்தோம். மேற்கு வங்கத்திலே நாங்கள் தொடங்கிய முன்மாதிரிப்பணிகள் எல்லாம், இந்திய தேசத்தின் வரைபடத்தையே மாற்றிவிடக்கூடும் எனக் கருதினோம். நிலமற்ற ஏழை விவசாயிகளுக்கு நிலங்களை வழங்கினோம். உழவர்களுக்கு வார உரிமைகள் (60-க்கு 40) வழங்கி, அவர்களின் உரிமைகளை உறுதி செய்தோம். கிராமப்புறங்களில் மூன்று அடுக்குப் பஞ்சாயத்து அமைப்பை நிறுவினோம். அடித்தள மக்களிடமிருந்து தொடங்கி, மேல்நோக்கிச் செல்லும் நிர்வாகத்தை அமைத்திட முயன்றோம்' என்று கூறினார்.
ஆட்சியைவிட்டு வெளியேறிய பிறகும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, அவரை கெüரவமாகவே நடத்தியது. "உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஈடேற்றத்திற்காகவும், அடித்தட்டு மக்களுக்கு வாழ்வு தருவதற்காகவும் அசோக் மித்ரா பதவியை விட்டு வெளியேறுகிறார்' எனப் பொலிட்பியூரோ தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. மேலும், அவரை மாநிலங்களவை உறுப்பினராகவும் பின்னர் மாநிலங்களவையில் தொழில் வர்த்தகத் துறை நிலைக்குழுவின் தலைவராகவும் ஆக்கியது.
அசோக் மித்ரா ஒரு பொருளியல் வல்லுநராக மட்டுமல்ல, கவிஞராகவும், எழுத்தாளராகவும், அரசியல் விமர்சகராகவும் திகழ்ந்தார். பன்முகம் கொண்ட படைப்பாளியாக விளங்கினார். அரசியல் களத்திலிருந்து விலகிய பின்னர் கவிஞர்களோடும், ஓவியர்களோடும், இசை வல்லுநர்களோடும் கலந்துறவாடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். 
"இஷ்யூஸ் இன் டெவலப்மென்ட்', "சைனா' ஆகிய தலைப்புகளில், "எகானமிக் அண்ட் பொலிட்டிகல் வீக்லி' பத்திரிகையிலும் "டெலிகிராப்' நாளிதழிலும் அவர் எழுதி வந்த கருத்துகள் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டன.
அவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கட்டுரைகள் "தி ஹூட்லம் இயர்ஸ்' எனும் கட்டுரைத் தொகுப்பும், "தி ஸ்டார்க்நெஸ் ஆப் இட்' எனும் நூலும் ஆங்கில வாசகர்களிடம் நல்வரவேற்பைப் பெற்றன. மேலும், "பிராட்லர்ஸ் டேல்' எனும் வாழ்வியல் தொகுப்பு, ஆங்கிலத்தில் வெளியானதோடு, வங்க மொழியிலும் வெளியிடப்பெற்றது. ஆங்கிலத்திலும், வங்க மொழியிலும் மித்ரா வல்லாண்மையோடு திகழ்ந்தார்.
மித்ரா வங்க மொழியில் சில புதினங்கள் உள்பட 20 நூல்களை எழுதியுள்ளார். வங்க மொழிக்கு மித்ரா ஆற்றியுள்ள சேவையை மதித்து 1996 - ஆம் ஆண்டு அவருக்கு சாகித்ய அகாதெமி விருது வழங்கப்பட்டது. 
அவர் தனது 85- ஆவது வயதில், "அரெக் ராகம்' எனும் தலைப்பில் மாதமிருமுறை பத்திரிகையொன்றை வெளியிட்டு வந்தார்.
எழுத்துலகத்தில் மித்ராவுக்குச் சில கசப்பான அனுபவங்களும் உண்டு. நெருக்கடி நிலை காலத்தில் அவர் "கல்கத்தா டைரி'"எனும் நூலையும், "டெர்ம்ஸ் ஆப் டிரேட் அண்ட் கிளாஸ் ரிலேஷன்ஸ்' எனும் நூலையும் எழுதி வைத்திருந்தார். 
பல பதிப்பாளர்களை அணுகி அவற்றை வெளியிட வேண்டுமென்று கேட்டபோது, ஒருவரும் முன்வரவில்லை. ஆனால், நெருக்கடி காலம் நீங்கியவுடன், இலண்டனிலுள்ள "ப்ரான்ங் கால்' எனும் பதிப்பகம், அவற்றுக்கு 250 பவுண்ட் முதல் தவணையாகக் கொடுத்து, அந்நூல்களை வெளியிட்டது. 
அசோக் மித்ரா இறுதிக்காலம் வரையில் எழுத்தையும் பேச்சையுமே தம் இரண்டு கண்களாகப் பாவித்து வந்தார். கடைசிக் காலத்தில் அவருடைய கை கொண்டு எழுத முடியாதபொழுது "கணசக்தி' எனும் பத்திரிகைக்கு, வாய்மொழி மூலமாகவே வரைவுகளை வழங்கினார். அஜய் தாஸ்குப்தா எனும் மூத்த பத்திரிகையாளர், மித்ரா சொல்லச் சொல்ல எழுதிக்கொள்வார்.
1981-ஆம் ஆண்டு அசோக் மித்ரா மேற்கு வங்க நிதியமைச்சராகவிருந்தபோது, அவர் தலைமையில் கொல்கத்தா பாரதி தமிழ்ச்சங்கத்தில், பாரதியும் இந்திய சுதந்திரமும் குறித்த தலைப்பில் பேசினேன். நிகழ்ச்சி முடிந்து வெளியே வந்தபொழுது, நேரம் இரவு எட்டு மணிக்கு மேலாகிவிட்டிருந்தது. அசோக் மித்ராவின் கார் ஓட்டுநர் காரைக் கொண்டுபோய் தலைமைச் செயலகத்தில் நிறுத்திவிட்டு, வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டார். அசோக் மித்ரா வெளியே வந்தபொழுது, கார் இல்லை. விழாக்காரர்கள் அவருக்கு வாடகைக்கார் ஏற்படுத்தித்தர முயன்றனர். ஆனால், அவர், "எனது வீடு அருகில்தான் உள்ளது; நான் நடந்து சென்றுவிடுவேன்' என்று கூறி, நடந்தே போய்விட்டார். 
வங்கத்தின் தங்கமகன் தன் இறுதி மூச்சை நிறுத்துவதற்கு முன், "எந்தப் பெரிய சாதனையையும் செய்தேன் எனச் சொல்லிக் கொள்ள இடமேதுமில்லாத எனது எளிய வாழ்க்கையில், எனக்குத் தெளிவாகவும், முழுமையாகவும் மனநிறைவு அளித்த இரண்டு செய்திகள் உள்ளன. ஒன்று, நான் இரவீந்திரநாத் தாகூர் பேசிய மொழியையும், அவர் வளர்த்த கலை - பண்பாட்டையும் கொண்டு பிறந்தேன். இரண்டு, தொடக்கத்திலிருந்து, எனது சிந்தனையும் மனசாட்சியும் மார்க்சீய சிந்தனைகளில் ஒளிவீசப்பட்டு துலங்கின' என்று கூறியுள்ளார். மானுடத்தில் நாம் நம்பிக்கையிழக்காமல் இருப்பதற்கு அசோக் மித்ரா போன்ற தங்கமகன்கள் அவ்வப்போது வந்து, முதலுதவி செய்துவிட்டுப் போகிறார்கள். 
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு)

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/11/தலைசாய்த்த-வங்கத்தின்-தங்கமகன்-2937152.html
2935905 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வெறுப்பு அரசியலை வெறுப்போம்! பெ. சிதம்பரநாதன் DIN Saturday, June 9, 2018 01:35 AM +0530 காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி, பிரதமர் மோடி லஞ்சத்தை ஒழிப்பதாகக் கூறி வருவதைப் பச்சைப் பொய் என்றும், ஆட்சி அமைக்க குதிரை பேரத்தில் ஈடுபடுவதற்குத் தமது கட்சித் தலைவர்களைத் தூண்டிவிட்டவரென்றும், அவர் ஒரு சர்வாதிகாரி என்றும் சாடியுள்ளார். 
27.5.2018 - இல் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தேசியச் செயலாளர் தோழர் சீத்தாராம் யெச்சூரி பீப்பிள்ஸ் டெமாக்ரசி' கட்சிப் பத்திரிகையில் எழுதியுள்ள தலையங்கத்தில், அரசியல் சட்ட அதிகார மையங்கள் மீது அனைத்து விதமான தாக்குதல்களையும் மத்திய பா.ஜ.க. அரசு ஏவியிருக்கிறது' என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
ராகுல் காந்தியின் கருத்தும் தோழர் யெச்சூரியின் கருத்தும் ஒரே விதமாக வெளியாகியுள்ளன.
அவர்கள் கூறியுள்ள அரசியல் சாசன நிறுவனங்களான, உச்சநீதிமன்றம், தேர்தல் ஆணையம், ஆளுநர் பதவி, இம்மூன்றுக்கும் ஏற்பட்டுள்ள தாக்குதல்களைப் புரிந்துகொள்ள குஜராத், கர்நாடக மாநிலத் தேர்தல்கள் நமக்கு உதவுகின்றன.
தேர்தலில் போட்டியிடும் கட்சிகளோ, சுயேச்சைகளோ சாதியைப் பயன்படுத்தியோ, மதத்தைப் பயன்படுத்தியோ ஆதரவு திரட்டுவது அரசியல் சட்டப்படி குற்றமாகும். அது நிரூபிக்கப்பட்டால், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வேட்பாளர் தேர்வு செல்லாது.
குஜராத் தேர்தலில் படேல் சாதியினர் தங்களுக்கு வேலைவாய்ப்பிலும், கல்வியிலும் ஒதுக்கீடு வேண்டும் என்று மாணவர் ஹர்திக் படேல் தலைமையில் கோரிக்கை வைத்தது அரசியல் சட்டத்திற்கு எதிரானது.
குஜராத் தேர்தலில் வெற்றியை நிர்ணயிப்பதற்கு 10 எம்.எல்.ஏ.-க்களே போதும். படேல் சாதியினர் பா.ஜ.க.வில் 20 பேர் இருப்பதாக மதிப்பீடு செய்யப்பட்டது. படேல் சாதித் தலைவர் மாணவர் ஹார்திக் படேல் தனது கோரிக்கையை காங்கிரஸ் கட்சி ஏற்றால், அதற்கு ஆதரவு தருவதாகவும், பாஜ.க. ஏற்க முன்வருமானால் அதற்கு முன்னுரிமை தருவதாகவும் அறிவித்தார். பா.ஜ.க. விடமிருந்து பதில் வரவில்லை. அதனால் கெடு விதித்தார். கெடுவும் முடிந்தது. இதற்கிடையில், காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி, காங்கிரஸ் ஆட்சி அமைத்தால் படேல் சாதியினருக்கு இடஒதுக்கீடு தரப்படும்' என்று அறிவித்தார்.
அப்போதும்கூட பிரதமர் அக்கோரிக்கையை அலட்சியப்படுத்தினார். காரணம், படேல் சாதியினர் வசதியானவர்கள் என்று புள்ளிவிவரங்கள் கூறின. கொள்கையில் கோணல் இல்லாமல் நின்றார் பிரதமர் மோடி. பத்துக்கும் குறைவான எம்.எல்.ஏ.க்கள் வித்தியாசத்தில்தான் குஜராத்தில் நூலிழையில் பி.ஜே.பி. ஜெயித்தது. 
அடுத்து, கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கு முன்பு லிங்காயத்துக்களையும், வீரசைவர்களையும் இருவேறு சிறுபான்மை மதங்களாகக் கர்நாடக காங்கிரஸ் அரசு அறிவித்தது. அதனுடைய உள்நோக்கம் லிங்காயத்து வாக்கு வங்கி பா.ஜ.க. வுக்கு ஆதரவாகாமல் தடுப்பதுதான். 71 ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள்போல லிங்காயத்துகளும் சிறுபான்மை மதமாக்கப்பட்ட நடவடிக்கை கர்நாடகத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சியில்தான் நடந்தது. 
கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் பெரும்பான்மை பெற்ற தனிக்கட்சியாக இருந்த பா.ஜ.க.வை ஆட்சியை அமைக்குமாறு ஆளுநர் அழைத்தார். முதல்வராக பி.எஸ். எடியூரப்பாவுக்குப் பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைத்தார். அதை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டது.
ராகுல் காந்தி, தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா நடுநிலையற்றவர் எனக் குற்றம்சாட்டி மாநிலங்கள் அவையில் 60 எம்.பி.-க்களின் ஆதரவுடன் ஒரு மனுவை அளித்துத் தலைமை நீதிபதியைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் சட்ட நடவடிக்கையில் ஏற்கெனவே இறங்கியிருந்தார். மாநிலங்களவைத் தலைவர் வெங்கய்ய நாயுடு அம்மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தார். உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யப்பட்டும், ராகுல் காந்தியின் நோக்கம் நிறைவேறவில்லை.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி மீது ராகுலுக்கு இருந்த சந்தேகம் நீடித்து வந்த நிலையில், கர்நாடக மாநில ஆளுநரின் அழைப்பாணையை எதிர்த்து, உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவிடமே மேல்முறையீடு செய்யப்பட்டது. தலைமை நீதிபதி நடுநிலையோடு அவ்வழக்கை மூன்று நீதிபதிகளைக் கொண்ட அமர்வுக்கு அனுப்பி வைத்தார். வழக்கை விசாரித்த அந்நீதிபதிகள் கர்நாடக மாநில ஆளுநர் அளித்த 15 நாள் அவகாசத்தை, 48 மணி நேரமாகக் குறைத்து, பெரும்பான்மையை நிரூபிக்குமாறு எடியூரப்பாவுக்கு உத்தரவிட்டனர்.
குறைந்த அவகாசத்தில் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியாமல், வாக்கெடுப்புக்கு முன்பாகவே முதலமைச்சர் பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு துயரம் கப்பிய முகத்தோடு எடியூரப்பா வெளியேறினார்.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு சரியானது என்று ராகுல் காந்தியே உரத்துப் பாராட்டினார். உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியின் மீதுதான் ராகுல் காந்தி முன்னர் குற்றம் சுமத்தினார் என்பது நினைவுகூரத்தக்கது.
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு பாதகமாக வழங்கப்பட்டால் குறை கூறுவதும், சாதகமாக வருமானால் பாராட்டுவதும் சராசரிகளுக்கு உரியவை.
கர்நாடக ஆளுநர் களங்கமுள்ளவர் என்றும், அவர் பி.எஸ். எடியூரப்பாவுக்குச் சார்பாக ஆட்சியமைக்க முதலில் அவரை அழைத்துவிட்டதாகவும் ராகுல்காந்தி குறை கூறினார். சர்க்காரியா கமிஷன் வழிகாட்டுதல்படியும் சட்ட வல்லுநர்களின் ஆலோசனைப்படியும் முதலில் ஆட்சியமைக்கத் தனிப்பெரும் கட்சியை அழைக்கலாம். அடுத்து கூட்டணியை அழைக்கலாம். தேர்தலுக்கு முந்திய கூட்டணியாக இருந்தால், முதலில் அதையே அழைக்கலாம். காங்கிரஸ் - ஜனதா தளம் கூட்டணி தேர்தலுக்குப் பிந்தைய கூட்டணிதான்.
ஆனாலும் ஆளுநரை பா.ஜ.க. சார்பானவர் என்றே ராகுல் பிரச்சாரப்படுத்தினார். சட்டசபையில் எடியூரப்பா பதவி விலகிய பிறகு, ஜனதா தளத் தலைவர் குமாரசாமியை அரசமைக்க இதே ஆளுநர்தான் அழைத்தார். குமாரசாமிக்கு முதலமைச்சராகப் பதவிப் பிரமாணமும் இதே ஆளுநர்தான் செய்து வைத்தார்.
குற்றம்சாட்டப்பட்ட ஆளுநர் - இப்போது குற்றமற்றவராகி ராகுலின் மதிப்பிற்குரியவராகவும் ஆகிவிட்டார்.
1975 - இல் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தில் இந்திரா காந்தி தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது செல்லாது என்று தீர்ப்பு வெளியாகி உச்சநீதிமன்றமும் அதை உறுதிப்படுத்திய பிறகு, பிரதமர் இந்திரா எமர்ஜென்சி' என்ற நெருக்கடி நிலையை ஜனாதிபதியை பிரகடனம் செய்ய வைத்தார்.
லோக்நாயக் ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன், பாபு ஜெகஜீவன் ராம், சோஷலிஸ்ட் தலைவர் ஜார்ஜ் பெர்ணான்டஸ் முதலிய தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். பத்திரிகைகள் தணிக்கை செய்யப்பட்டன. சுதந்திர இந்தியாவில் நெருக்கடி நிலையை அறிவித்த பிரதமர் இந்திராவை, சர்வாதிகாரி' என்று யாரும் சொல்வதில்லை. ஆனால் பிரதமர் மோடியை சர்வாதிகாரி' என்று ராகுல்காந்தி சொல்கிறபோது, தமது பாட்டியைத் தனக்கு வசதியாக அவர் மறந்துவிட்டதாகவே தெரிகிறது.
பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எதிராக ஏறக்குறைய எல்லா எதிர்க்கட்சிகளும் பெங்களூரில் ஒன்று திரண்டு மேடையில் உற்சாகமாக கைகளை உயர்த்தி, மோடி ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வரத் திட்டமிட்ட முதல் காட்சியை ஊடகங்களில் பார்த்தோம்.
அகிலேஷ் யாதவ், சோனியா காந்தி, தேவகவுடா, மாயாவதி, சந்திரபாபு நாயுடு, சந்திரசேகர ராவ், மம்தா பானர்ஜி, சீத்தாராம் யெச்சூரி, ஸ்டாலின் முதலியோருக்கு மோடிதான் முதல் எதிரி என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை. ஆனால், மோடியை அப்புறப்படுத்திவிட்டு அந்த இடத்தில் அமரவைக்க வேண்டிய இன்னொருவரைப் பற்றி யாரும் எந்த முடிவுக்கு வர முடியவில்லை. மர்மம் நிறைந்த இந்த மாய ஒற்றுமையை வெளிக்காட்டிக் கொள்வதற்குகான காரணம், இச்சந்தர்ப்பம் இன்னொரு முறை சாத்தியப்படுமா என்ற சந்தேகம்தான்.
சர்க்கஸில் ஆடும், புலியும் அருகருகே நிற்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். விதான் செளதா அரங்கத்தில் இவர்கள் திரண்ட விதம் அதைத்தான் நினைவூட்டியது. சென்ற மாதம் நடந்த மேற்கு வங்க உள்ளாட்சித் தேர்தலில் 40 பேர் படுகொலையானதைக் கண்டித்து அறிக்கைவிட்ட தோழர் சீத்தாராம் யெச்சூரி, மம்தா பானர்ஜி நின்ற அதே மேடையில் நிற்கிறார். ராகுலை மாற்றுப் பிரதமராக ஏற்க முடியாது என்று அடுத்த இரு நாள்களில் அறிக்கை விட்ட சந்திரபாபு நாயுடுவும் அதே மேடையில். நிதிஷ்குமாருக்கு நிழலாக உள்ள பா.ஜ.க.வை ஒழித்தால், நிதிஷ்குமார் நிர்கதியாகப் போவார் என எண்ணுகிற பிகார் லல்லு பிரசாத் யாதவின் மகன் தேஜஸ்வியும் அதே மேடையில்.
அதர்மக் கூட்டணி' என்று இதனைக் கூற ஒரே ஒரு காரணம் போதும். கர்நாடகத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் வேட்பாளர்களை 224 தொகுதிகளிலும் பா.ஜ.க.வைவிடக் கடுமையாக எதிர்த்த கட்சி மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் (ம.ஜ.த.)தான். 
தேர்தலுக்குப் பிறகு 78 இடத்தில் ஜெயித்த காங்கிரஸ், 37 இடத்தில் மட்டுமே ஜெயித்த ம.ஜ.த.வுடன் நிபந்தனையற்ற கூட்டணிக்காக சோனியா காந்தியே வலிய வந்து தொலைபேசியில் பேசியதாக தேவகவுடாவே கூறினார். பா.ஜ.க. ஆட்சியை மத்தியில் நீடிக்கவிடக் கூடாது என்பதும், காங்கிரஸ் இல்லாத மத்திய ஆட்சி அமைய வேண்டும் என்பதும் வெறுப்பு அரசியலின் வெளிப்பாடாகும். 
சுமத்தப்பட்ட குற்றத்தைச் சந்தேகத்துக்கு இடமளிக்காமல் அரசுத் தரப்பு நிரூபிக்கத் தவறுமானால், சந்தேகத்தின் பலனை சம்பந்தப்பட்ட குற்றம்சாட்டப்பட்டவருக்கே அளித்து, அவர் விடுதலை செய்யப்படுவதைப் பல வழக்குகளில் பார்த்திருக்கிறோம்.
அரசியல்வாதிகளில் பலர் இப்படித்தான் சந்தேகத்தின் பலனால் சமூகத்தில் உலவக் கூடியவர்களாகத் தெரிகின்றனர். நபர்களைவிட நாடு பெரிது; பதவிகளைவிடப் பணிகளே முக்கியம்.
தேசத்துக்கு இப்போதைய அவசரத் தேவை, வளர்ச்சி. அதற்குத் தேவை வேலைவாய்ப்புகளை வழங்கும் தொழிற்சாலைகள். அதற்குத் தேவை, வெளிநாட்டு மூலதனம். அதற்குத் தேவை, நிலையான ஆட்சி. அதற்குத் தேவை மத்தியிலும் மாநிலங்களிலும் வாரிசு இல்லாத ஆட்சி.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/09/வெறுப்பு-அரசியலை-வெறுப்போம்-2935905.html
2935904 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விவசாயிகளின் எதிர்பார்ப்பு ஐவி.நாகராஜன் DIN Saturday, June 9, 2018 01:35 AM +0530 இன்று விவசாயம் கடும் நெருக்கடியில் தள்ளப்பட்டுள்ளது. சிறியதும், பெரியதுமாக நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆறுகள், 17 ஆற்றுப் படுகைகள், 61 நீர்த் தேக்கங்கள், 49,480 பாசனக் குளங்கள், ஆண்டுக்கு சராசரியாக 9.58 மி.மீ. மழை என எல்லா வளங்களும் நிறைந்த நம் மாநிலத்தில் விவாசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். நமது குடும்பத்தில் என்ன ஆகுமோ என்று பயந்து, பெண்கள் ஆண்களை வயல் பக்கம்போக விடாமல் தடுக்கின்றனர். நாமும் இதில் சிக்கிக் கொள்வோமோ என்று பயந்து கிராமத்தை விட்டு நகரத்திற்குப் பிழைப்பு தேடி ஒடுகிறது இளைய தலைமுறை. 
பரிதவிக்கும் விவசாயத் தொழிலாளர் குடும்பங்களை கந்துவட்டியினர் சத்தமில்லாமல் கழுத்தறிக்கின்றனர். ஆடுகளும், மாடுகளும் தீவனமின்றி சாகின்றன இதற்குக் காரணம், வரலாறு காணாத வறட்சி என்கிறது மத்திய - மாநில அரசுகள். பருவமழை சரியாகப் பெய்து விட்டால் இந்த நெருக்கடிகள் மாறிவிடும் என்கின்றனர் அதிகாரிகள். நீர்நிலைகளை முறையாக பராமரித்திருந்தால் இந்நிலை வந்திருக்காது என்று சமூக ஆர்வலர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால், காவிரி பிரச்சனையைத் தீர்க்க தவறிய மத்திய - மாநில அரசுகள்தான் இதற்கு முழுக்காரணமென்பதே உண்மை.
தாரளமயக் கொள்கைகள் புகுத்தப்பட்ட பிறகு விவசாயத்துக்கான அடிப்படை ஆதாரங்களான நிலவளம், நீர்வளம் சந்தை ஆகிய அனைத்தும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காக பயன்படுத்தபடுகிறது. வியாபார நோக்கத்திற்காக ஆற்று நீரும், ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மூலம் நிலத்தடி நீரும் கொள்ளையடிக்கபடுகின்றன. தண்ணீர் வியாபாரம் கொடிக்கட்டிப் பறக்கிறது. மத்திய - மாநில அரசுகள், கிராமப்புற வறுமையை ஒழிப்பதாகவும், உணவுப் பற்றாக்குறையை நீக்குவதாகவும், வேலைவாய்ப்பைப் பெருக்குவதாகவும், விலைவாசியை குறைப்பதாகவும் வாக்குறுதிகளை கொடுத்தன. 
இந்த வாக்குறுதிகளை நம்பி, அரசு கொண்டுவந்த ஒட்டுரகப் பயிர்கள், ரசாயன உரங்கள், வீரியரகப் பயிர்கள், பணப் பயிர்கள், நடவு எந்திரம், அறுவடை எந்திரம், சொட்டு நீர் பாசான முறைகள் என எல்லா முறைகளையும் விவசாயிகள் பின்பற்றினர். ஆனால் அரசின் வாக்குறுதிகளில் ஒன்றுகூட நிறைவேறப்படவில்லை. வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதில் மத்திய - மாநில அரசுகள் தேல்வியடைந்து விட்டன.
கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட மனைவணிகம், தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள், தொழிற்பேட்டை மற்றும் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களின் வளர்ச்சி காரணமாக 12 லட்சம் ஹெக்டர் விளைநிலங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டதாக வேளாண் பல்கலைகழகமே குற்றம் சாட்டுகிறது. ஹைட்ரோ கார்பன், கெயில் குழாய் பதிப்பு, மீத்தேன் திட்டம் போன்ற திட்டங்களின் பெயரில் விளைநிலங்களை அரசே அழிக்கிறது. அத்துடன், பழைய நில உச்சவரம்பு சட்டம், குத்தகைதாரர் பாதுகாப்பு சட்டம் ஆகியவற்றை பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நலனுக்கேற்ப மாற்றியமைத்து வருகிறது. 
முன்பெல்லாம், நாகை, தஞ்சை, திருவாரூர் மாவட்டங்களில் குறுவை, சம்பா, தாளடி என மூன்று சாகுபடிகள் 13 லட்சம் ஏக்கரில் நடைபெற்று வந்தன. அது பழைய கதை. இப்போதெல்லாம் மேட்டூர் அணையில் இருந்து திறக்கப்படும் தண்ணீர் கடைமடைப் பகுதிகளை எட்டிப் பார்ப்பதே இல்லை. டெல்டா மாவட்டங்களில் உள்ள ஆறுகள், பாசன வாய்க்கால்கள் தூர்வாரபடாததே இதற்குக் காரணம்.
ஒவ்வோர் ஆண்டும், மழைக்காலத்திற்கு முன்பே தூர்வாரப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் எந்த ஆண்டும் தூர்வாரும் பணி நடைபெறுவதில்லை. அணை திறந்த பின், தண்ணீர் வந்துவிட்டதைக் காரணம் காட்டி அவசர கதியில் அரைகுறையாக தூர்வாரும் பணி நடைபெறுகிறது.
தமிழ்நாட்டில் 31கிராமப்புற மாவட்டடங்களில் உள்ள 12,527 கிராமப்புற ஊராட்சிகளில், மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்புத் திட்டம்' செயல்படுத்தப்பட்டு வந்தது. பருவமழை பொய்த்துப் போனதால் தமிழக அரசு 32 மாவட்டங்களையும் வறட்சி பாதித்த மாவட்டங்களாக அறிவித்தது. அதை தொடர்ந்து விவசாய தொழிலாளர்கள் முன்வைத்த 200 நாள் வேலைவாய்ப்பு திட்டத்தை ஏற்க மறுத்து ஏற்கெனவே இருந்து வந்த 100 என்பதை மாற்றி 150 நாள் வேலையாக அரசு அறிவித்தது. 
இன்னொருபுறம் 100 நாள் வேலைத் திட்டத்தில் பயனாளிகளுக்கான ரூபாய் 750 கோடி சம்பளபாக்கியை மத்திய அரசு நிலுவையில் வைத்து இருந்தது. அதனை கேட்டு பெறுவதற்கு தமிழக அரசு அப்போது எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை. 
இதனால் நாகை, தஞ்சை, திருவாரூர், காரைக்கால், புதுக்கோட்டை, திருச்சி, பெரம்பலூர், கடலூர் உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் சம்பள பாக்கி கேட்டு பயனாளிகள் சாலை மறியல் போராட்டம் நடத்தினர். அதற்கு பிறகுதான் நிலுவைத் தொகையைப் பட்டுவாடா செய்வதற்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. 
இப்போது 200 நாள் வேலை வழங்கிடவும், அதற்கான கூலி ரூ. 400 அளித்திடவும், 200நாள் வேலையை பேரூராட்சி பகுதிகளுக்கு விரிவுபடுத்திடவும் விவசாயத் தொழிலாளர்கள் கோரிக்கை வைத்துள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை நிறைவேற்றப்பட்டால் அழிவின் விளிம்பில் உள்ள விவசாய தொழிலாளர்களுக்கு புதிய நம்பிக்கையை பிறக்கும் என்பது உறுதி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/09/விவசாயிகளின்-எதிர்பார்ப்பு-2935904.html
2935187 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அமைதியின்றி ஆனந்தமில்லை டி.எஸ்.தியாகராசன் DIN Friday, June 8, 2018 01:34 AM +0530 இன்று தமிழ்நாடு எல்லா நிலைகளிலும், எல்லா இடங்களிலும் அமைதியை, ஆனந்தத்தை இழந்து வருகிறதோ என்ற ஐயம் எழுந்துள்ளது. நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக பிரச்னைகள் தோன்றிய வண்ணம் உள்ளன. தொடரவும் செய்கின்றன. போராட்டங்கள், ஊர்வலங்கள், கண்டன ஆர்ப்பாட்டங்கள், கடையடைப்புகள், மறியல்கள் என்று வீறு கொள்கின்றன. தடையுத்தரவு மீறப்படுகிறது. கூட்டம் கலைய கண்ணீர்ப்புகை, எதிர்க்க கல்வீச்சு, காவலர் தடியடி பிரயோகம் என்று வளர்ந்து துப்பாக்கிச் சூட்டில் முடிகிறது. அப்பாவி மக்கள் பலர் பலி, வாகனங்கள் எரிந்து நாசம், பொருள்கள் சேதம் என்ற துயரச்செய்தி வெளியிடும் நாளேடுகள், காட்சி ஊடகங்கள். தொடர்ந்து கண்டன கணைகள் வீசப்படுகின்றன. மீண்டுமொரு கதவடைப்பு, அஞ்சலி ஊர்வலம், உண்மை கண்டறிய விசாரணை ஆணையம் அமைக்கப்படுகிறது. அறிக்கை வர எவ்வளவு காலம் ஆகுமோ? 
கத்தியின்றி ரத்தம் இன்றி சுதந்திரம் பெற்ற நாடு என்று மகிழ்ந்த நாம், நம்மை நாமே ஆளுகின்ற மக்களாட்சி நாட்டிலே நம்மை நாமே வதைத்துக் கொள்கிறோம். தூத்துக்குடி ஆலையால் இதுநாள் வரை பாதிக்கப்பட்டு உயிர் துறந்தார்கள் என்று சொல்லப்படுகின்ற எண்ணிக்கையை விட, இப்போது ஏற்பட்ட கலவரத்தில் பலியானவர்கள் எண்ணிக்கை அதிகம். பொருள் சேதமும் மிக அதிகம். 
கொடிய பாம்பின் நஞ்சையே மருந்தாக்கி மருத்துவ உலகிற்கு வழங்குகிறோமே! மிருகங்களின் சாணங்களையும் சமையல் எரிவாயுவாக்கி, அறுசுவை உணவைப் படைக்கிறோமே! அப்படி இருக்க, ஒரு ஆலையால் ஏற்படும் தீமைகளைக் கண்டறிந்து தக்கவாறு நீக்கிச் செயல் வினையாற்ற நம் நாட்டில் எது பஞ்சம்? விஞ்ஞானிகளா? நிபுணர்களா? தொழில்துறை வல்லுநர்களா? பிற துறை அறிஞர்களா? எதுவும் இல்லை. தீமையைக் களையவும், நன்மையை வளர்க்குமான தூய மனவளம் நம்மிடம் இல்லை என்பதே உண்மை. 
பல நூறு கோடி செலவில் தொழிற்சாலை உருவாகவும், பயன்பாட்டிற்கு வரவும் ஆண்டுகள் பல சென்றன. ஆனால் ஒரே ஒரு ஆணை, ஒரே ஒரு பூட்டு ஓரிரு நிமிடங்களில் ஆலையை மூடிவிட்டோம். ஆனால் பல ஆண்டுகளாக காவிரிப் படுகையில் ஈரோடு, திருப்பூர் போன்ற இடங்களில் உள்ள சாயப்பட்டறைகளால் மண்ணும், நீரும் நஞ்சாகி மனிதர்களும், மாடுகளும் முடங்கிப் போகின்றனரே; பாலாற்று கரையோரங்ளில் இருக்கின்ற தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைகளால் எங்கள் வாழ்வே பாழ் என்று பல்லாயிரவர் நொந்து போகின்றனரே; நாட்டில் நாளுக்கு நாள் சாராய ஆலைகள் பல்கிப் பெருகுகின்றனவே; இங்கே எல்லாம் நாம் ஏன் போராட்டம் நடத்தவில்லை? 
இந்த ஆலையின் தயாரிப்பு என்ன பீரா? விஸ்கியா? இல்லையே. வாழ்க்கைக்கு மிகவும் அவசிய உலோகமான செம்புதான் அதன் தயாரிப்பு. நம் நாட்டில் மொத்த பயன்பாட்டு செம்பில் 35 விழுக்காடு முதல் 43 விழுக்காடு வரை உற்பத்தி செய்தது இந்த தூத்துக்குடி ஆலை. உலக செம்பு உற்பத்தியில் இந்தியாவில் 5 சதவீதம்தான் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. அதிலும் மூன்று நிறுவனங்கள்தான் உற்பத்தி செய்கின்றன. அவற்றில் ஒன்றுதான் இது. ஆண்டுக்கு 4 லட்சம் டன் செம்பினை உற்பத்தி செய்து வந்தது. தங்கம், வெள்ளிக்கு அடுத்து மதிப்பு மிக்க அவசியமான உலோகம் செம்பு. நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் பல பொருட்களில் இரண்டற கலந்து நிற்கிறது. மின்கம்பி வடங்களில் 90 சதவீதம் செம்புதான். மோட்டார் இயந்திரங்களில் 20 சதவீதமும், குளிர்சாதன இயந்திரத்தில் ஒரு டன் ஏ.சி.க்கு 1.4 கிலோவும் செம்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது. தங்க ஆபரணங்கள் தொடங்கி வீட்டு உபயோக பொருட்கள்வரை செம்பின் பயன்பாடு மிக அதிகம். உள்ளூரில் உற்பத்தி நின்று போனதால் விலை அதிகமாகும் என்கிறார்கள் வணிகர்கள். ஆலை மூடப்பட்டதால், நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் 50 ஆயிரம் பேர் வேலை இழக்கிறார்கள். அரசிற்கு வரியாகக் கிடைக்கும் பல நூறு கோடி வருமானம் நின்று போனது. புதிதாக தொழில் தொடங்க விரும்பும் தொழிலதிபர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து உள்ளனர். 
பல்குழுவும், பாழ் செய்யும் உட்பகையும் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு தடைக்கற்கள் என்கிறார் வள்ளுவர். வேலையின்மை கூடும். வறுமை வாட்டும். அமைதி குறையும். நம்மால் புதிதாக ஒரு தொழிற்சாலையைத் தொடங்க முடியுமா? நூற்றுக்கணக்கானவர்களுக்கு வேலை தர இயலுமா? தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் காவிரி நதிப் படுகையில் எரிபொருள் கிடைக்கும் என்று நிலவியலாளர்கள் 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கணித்து கூறினர். கடந்த 40 ஆண்டு காலமாக அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக எரிபொருள் கிடைக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இதற்கும் இப்போது எதிர்ப்பு, போராட்டம். பல்லாயிரம் மனித நாட்கள் பாழாகிப் போகின்றன. தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியம் சூறையாடப்படுகிறது. 
நிலம், நீர் மாசடைகிறது', மக்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படுகிறது' என்கிறார்கள். தஞ்சை மாவட்டத்தில் நல்ல நீர்வரத்து இருந்த காலத்தில் விவசாயிகள் செலவுக்கு ஏற்ற வருமானம் பயிர்த்தொழிலில் பார்த்தது இல்லை என்பதே உண்மை. மேலும், வேளாண் பணிகளுக்கு தகுந்த பணியாட்கள் கிடைப்பதில்லை என்பதும் உண்மை. நீர்வரத்து குறைந்த இன்றைய நாளில் சாகுபடியே முழுமையாக நடைபெறுவது இல்லை. குறுவை, தாளடி, சம்பா என்ற முப்போக சாகுபடி குறைந்து இன்று ஒரு போகத்திற்கே திண்டாட்டம் என்ற நிலை. பூமியின் மேற்பரப்பை நம்பி வாழ்ந்த நம் விவசாயிக்கு இறைவன் பூமித்தாயின் கர்ப்பப்பையில் இருந்து கருப்புத் தங்கத்தை தோண்டி எடுக்க துணை நிற்கிறான் இன்று. அன்று வறண்ட பாலைவனக் காட்டில் ஒட்டகம் மேய்த்துக் கொண்டும், பேரீச்சம் பழத்தைச் சுவைத்துக்கொண்டும் இருந்த அரேபியன் இன்று உலகின் பெரும் பணக்கார வரிசையில் அமர்ந்து இருக்கிறானே, எதனால்? பூமிக்கு கீழ் இருந்து தோண்டி எடுக்கப்பட்ட கருப்பு தங்கம்தானே காரணம். அங்கே நெல்வயல் இல்லை, எண்ணெய் வயல்தான் உண்டு. பாசுமதி அரிசி விளைவதில்லை. ஆனால் உண்ணுவது என்னவோ பாசுமதிதான். 
உலக வரைப்படத்தில் குண்டூசி முனை உள்ள சின்னஞ்சிறு நாடான சிங்கப்பூரில் சீரக சம்பாவா விளைகிறது? இல்லை, பஞ்சாப் கோதுமையை அறுவடை செய்கிறார்களா? எதுவும் இல்லை. குடிநீர் கூட பக்கத்து நாட்டில் இருந்துதான் வருகிறது. ஆனால், உலகின் முக்கிய துறைமுகங்களில் ஒன்றாக சிங்கப்பூர் விளங்குகிறது. விமானப் பயணத்துறையில் சாதனை புரிகிறது. சிங்கப்பூர் நாணய மதிப்பு நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து வருகிறது. பல குறுந்தொழில்கள் செழித்து வளருகின்றன. இதைப் போன்றே சின்னஞ்சிறு தீவான ஜப்பானில் என்ன செந்நெல்லும், கரும்பும், கமுகுமாகப் பயிரிடப்படுகிறதா? இரும்பு உற்பத்தி இல்லை. ஆனாலும் வாகன உற்பத்தியிலும், மின்னணு பொருட்கள் தயாரிப்பிலும் கோலோச்சுகிறதே எங்ஙனம்? உலக யுத்தத்தில் நிர்மூலமாகி சிதைந்து போன அந்த நாட்டின் மக்கள், உழைப்பில் உறுதியும், வணிகத்தில் நேர்மையும் கொண்டு உலகை வலம் வருகிறார்கள். உணர்ச்சிக்கு உரம் ஏற்றி பேதங்களை நீரூற்றி வளர்த்திட்டால் வருங்கால சந்ததியினர் நம்மை மன்னிக்க மாட்டார்கள்.
தமிழ்நாட்டில் இப்போதெல்லாம் எடுத்ததற்கெல்லாம் எதிர்ப்பு போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன. மெட்ரோ ரயில் பாதை அமைத்தால் எங்கள் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கும்' என வணிகர்கள் கடை அடைத்து கண்டனம். புதிய பசுமை வழிச்சாலை அமைக்க எதிர்ப்பு. மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் முற்றுகை. இப்படிப் பல. அண்மையில் ஓர் ஊரில் விநோதமான ஒரு போராட்டம். எங்கள் ஊரில் உடனடியாக மது பானக் கடைகளைத் திற' என்று பெண்களே போராட்டம் நடத்தினர். நீர்நிலைகளில் கட்டப்பட்ட கட்டடங்கள், குடிசைகளை அகற்ற நடவடிக்கை எடுத்ததால், ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்ற விடாமல் மறியல், ஏழைகளின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறிக்காதே என்று எதிர்க்கட்சிகளின் ஓங்கிய குரல். 
சிங்கப்பூர் விமான நிலையம் உலகின் சிறந்த விமான நிலையங்களில் ஒன்று. ஆனால் நிலப்பரப்பு நமது விரிவடைந்த சென்னை மாநகரின் அளவை விட குறைவு. சென்னையில் ஆண்டிற்கு ஓரிரு கோடி மக்கள் விமானப் பயணிகளாக வந்து போகிறார்கள். இடம் போதவில்லை. விமான நிலைய விரிவாக்கத்திற்காக அரசு கடந்த 25 ஆண்டுகளாக எவ்வளவு முயன்றும் நிலம் பெற முடியவில்லை. 
பக்கத்து நாடான சீனாவில் சீனாவின் துயரம்' என்று 4,000 ஆண்டு காலமாக அழைத்து வந்த மஞ்சள் ஆற்றை, இப்போது சீனாவின் மகிழ்ச்சி' என்று அரசு மாற்றி விட்டது. 1887 மற்றும் 1931 -ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்குகளில் 60 லட்சம் மக்கள் மடிந்தனர் என்பது வரலாறு. 1960-ஆம் ஆண்டு முதல் 2015-ஆம் ஆண்டுவரை உள்ள காலத்தில் 12 பெரிய அணைகளைக் கட்டியது சீன அரசு. இதனால் 74 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர் நிலத்திற்கு பாசன வசதி கிடைத்தது. ஏழு புனல் மின் நிலையங்கள் மூலம் 5,618 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தியாகிறது. இந்த அணைகளைக் கட்டும்போது விவசாயிகள் இழந்த நிலத்தின் பரப்பளவு பல்லாயிரம் ஏக்கர். இடம்பெயர்ந்த மக்கள் பல ஆயிரம் பேர். ஆனால், அரசின் மக்கள் நலன் சார்ந்த திட்டங்களுக்கு முழு ஒத்துழைப்பை நல்கினார்கள். இதனால்தான் இன்று உலகின் சக்தி மிகுந்த நாடாக சீனா திகழ்ந்து வருகிறது.
உலக மாந்தர் அனைவர்க்கும் அமைதி, ஆனந்தம், ஆரோக்கியம் வேண்டும் என்றும், உலகில் வன்முறை, வறுமை, அறியாமை வேண்டாம் என்றும் வேண்டுவோம். அமைதி தழைக்கட்டும். ஆனந்தம் பெருகட்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/08/அமைதியின்றி-ஆனந்தமில்லை-2935187.html
2935184 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இலவசங்களுக்கும் விலையுண்டு இரா.கதிரவன் DIN Friday, June 8, 2018 01:33 AM +0530 எங்கள் துணிக்கடையில் ஒரு புடவை வாங்கினால் ஒரு புடவை இலவசம்!', எங்கள் நிறுவனத்தில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி வாங்கினால் ஒரு இஸ்திரி பெட்டி இலவசம்!', எங்கள் மூலமாக, சென்னைக்கு மிக அருகில் மனை வாங்கினால் பத்திரப் பதிவு இலவசம்!' - இத்தகைய விளம்பரங்களை தினசரிகளிலும் தொலைக் காட்சிகளிலும் அடிக்கடி பார்க்கின்றோம். திரைப்படத் துறையினர் உள்ளிட்ட பல பிரபலங்கள் இவற்றால் மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்கின்றனர் . 
இது தவிர, பத்திரிகைகளில் அதிகம் வெளிவராத விஷயமாக, இரண்டு மாணவர்களை எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தால் , மூன்றாம் மாணவருக்கு கல்விக்கட்டணம் இல்லை' , என்று வாய்மொழிச் செய்திகளைச் சில கல்வி நிறுவனங்கள் பரப்புகின்றன. பள்ளியின் வசதிகள், கற்பித்தலின் தரம், ஆகியனவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், தங்களுக்கு கல்விக்கட்டண தள்ளுபடி அல்லது சலுகை கிடைக்கிறது என்பதற்காக, சில பெற்றோர் மற்றும் ஆசிரியர்கள் முகவர்களாக மாறி, பிள்ளை பிடிக்கும்' அவலத்தையும் நாம் பார்க்கிறோம். 
பொதுவாக இலவசங்கள் சார்ந்த திட்டங்கள் இரு சாராரால் நடத்தப்படுகின்றன. ஒன்று தனியார் வியாபார நிறுவனம். இன்னொன்று அரசாங்கத்தின் திட்டங்கள்.
முதலில், தனியார் நிறுவனங்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். தங்களது வியாபாரத்தைப் பெருக்குவதற்கும் போட்டியாளர்களை சமாளிப்பதற்கும் பல நிறுவனங்கள் இத்தகைய இலவசங்களை தாராளமாக அள்ளி வழங்குகின்றன. ஆனால், உறுதியாக சொல்லக் கூடிய ஒன்று, இந்த இலவசங்கள் நிச்சயமாக இலவசமானவை அல்ல. இலவசம் எனக் கூறப்படும் பொருள்களின் விலை மற்ற பொருள்களின் விலையில் கூட்டப்படுவது நிச்சயம். இன்னும் சொல்லப் போனால், இந்த இலவசம் குறித்த விளம்பரங்களுக்கு ஆகும் செலவையும்கூட வாடிக்கையாளர்கள்தான் செலுத்த நேரிடும்.
ஆனாலும் இந்த இலவசங்கள்', வாடிக்கையாளர்கள் எனும் விட்டில் பூச்சிகளை தங்களது நிறுவனம் என்னும் விளக்குகளுக்கு இழுத்து செல்லுகிறன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை . 
அடுத்ததாக, அரசின் இலவசத் திட்டங்கள். அரசின் எல்லா இலவசத் திட்டங்களையும் ஒரேயடியாகக் குறைகூறிவிட முடியாது; கூறவும் கூடாது. சில விஷயங்கள் மிகவும் பயனுள்ளவை. குறிப்பாக, பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கு மதிய உணவு, புத்தகங்கள் , சைக்கிள், மடிக்கணினி போன்றவை நேரடியாக அவர்களைச் சென்று சேர்பவை. இவற்றின் மூலம், பத்து வயதுக்குட்பட்ட சிறார்களுக்கு முன்பு இருந்துவந்த சத்துக் குறைபாடு சார்ந்த பல நோய்கள் தற்போது அறவே நீங்கியிருக்கின்றன. மேலும் பள்ளிக்கு செல்லும் பிள்ளைகளின் , குறிப்பாக மாணவிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதும், பள்ளியிலிருந்து மாணவர்கள் இடைநிற்றல் கணிசமாகக் குறைந்திருப்பதும் மிக முக்கியமான பலன்களாகும்.
ஆக, இந்த திட்டம் பெரும் பலனை தருவதனாலும், சுகாதாரம் - கல்வி ஆகியனவற்றில் பெரும் முன்னேற்றத்தை தருவதாலும், இலவசம் என்று கூறப்பட்டாலும் இவற்றை நாம் வரவேற்கலாம்.
அடுத்ததாக, ரேஷன் கடைகளில் வழங்கப்படும் இலவச அரிசி திட்டம். உரலுக்கு ஒரு புறம் இடி, மத்தளத்துக்கு இரண்டு புறமும் இடி' என்பார்களே அது போல, இத்திட்டத்துக்கான மிகப்பெரும் விலையை தருபவர்கள் விவசாயிகள்தான். இலவசமாக அரிசி வழங்கப்படுவதால், பொதுச்சந்தையில், விவசாயியின் விளைபொருளுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான விலை கிடைப்பதில்லை என்பது உண்மை. 
இன்னொருபுறம், இத்திட்டத்துக்கு 2011-இல் ஆண்டொன்றுக்கு 3,400 கோடி ரூபாய் செலவு செய்த தமிழக அரசு, தற்போது சுமார் 5,400 கோடி செலவு செய்கிறது. இந்த இழப்பினை ஈடுகட்ட, அரசு மக்களிடமிருந்து வெவ்வேறு வகைகளில் வரி வசூல் செய்கின்றது. அதனைச் செலுத்துபவர்களில் பெரும்பாலோர் விவசாயிகள் மற்றும் விவசாய கூலித் தொழிலாளர்கள் ஆவர். அதாவது, இந்தத் திட்டத்துக்காக, ஏற்கெனவே தன்னுடைய விளைபொருளுக்கு போதுமான விலை பெறாமல் கடும் இன்னலுக்கு ஆளாகியிருக்கும் விவசாயிகள், மறுபுறம் மறைமுகமாக, இலவச திட்டத்துக்கான விலையையும் செலுத்துகின்றனர்.
வேறு சில இலவசங்கள் வழங்கப்பட்டும் பயன்படைத்தவை. அவற்றின் தரம் அப்படி. உதாரணமாக, இலவசம் என்ற பெயரில் வழங்கப்படும் மின் உபகரணங்கள் (எலெக்ட்ரானிக் பொருட்கள்). அவை சில வாரங்கள் கூட இயங்காதவை. இவை வெறும் முழுக்க முழுக்க விரயம் ஆகும் . 
இத்தகைய அரசு இலவசங்களுக்கு நம்மால் தரப்படும் விலை எது? அடிப்படையில் ஒருவரது இலவசத்துக்கான விலையை இன்னொருவரும் பகிர்ந்து கொள்ளுகிறார். இப்படி மறைமுகமாக பணமாக இலவசத்துக்கு' தரப்படும் விலை மட்டுமல்ல, மக்கள் மனதில் ஏற்படும் இலவசம் குறித்த ஆவல், பிறரை அண்டி வாழும் மனோபாவத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இலவசமாக எது கிடைத்தாலும் கூச்சமின்றி அதனை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்போக்கினை அதிகரிக்கின்றது. 
அது, மனோதத்துவ ரீதியாக, தம்மை தாமே தாழ்த்திக் கொள்ளும் மனப் போக்கினை நாளடைவில் ஏற்படுத்துகிறது. இலவசத்திற்கு அடிமையான மக்கள் மனதளவில் முடங்கிப் போவார்கள். இவை எல்லாம் ஒரு சமுதாயமே இலவசத்துக்காக' தரும் ஒரு பெரும் விலையாகும். எனவே அரசு, தனது ஒவ்வொரு இலவச திட்டத்தினையும் சீர்தூக்கி, சாதக பாதகங்களை தீவிரமாக அலசி, அவை குறித்த விழிப்புணர்வை மக்களுக்கு ஏற்படுத்தி, தேவையற்ற இலவசத் திட்டங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட கால வரையறைக்குள் நிறுத்திவிட வேண்டும் . 
ஆக மொத்தம், தனியார் நிறுவனங்கள் என்றாலும் சரி, அரசு ஆனாலும் சரி இலவசம் என்று எதுவுமே இல்லை என்பதும், மாறாக ,அதற்கென ஒரு பெரும் விலையை நாம் கொடுத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம் என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/08/இலவசங்களுக்கும்-விலையுண்டு-2935184.html
2934411 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கல்விக்கும் அறமே துணை! பாரதிபாலன் DIN Thursday, June 7, 2018 01:38 AM +0530 உலகத் தரமான பல்கலைக்கழகங்களின் தரவரிசைப் பட்டியலில் இந்த ஆண்டிலும் (2018) முதல் இருநூறு இடங்களில் இந்திய பல்கலைக்கழகம், உயர்கல்வி நிறுவனம் ஒன்று கூட இடம் பெறவில்லை. இந்தத் தர ஆய்வுக்கு 77 நாடுகளைச் சேர்ந்த பல்கலைக்கழகங்கள் உட்படுத்தப்பட்டன. கற்பித்தல், ஆய்வு, மேற்கோள்களில் இடம் பெறுதல், உலக அளவிலான வெளிப்பாடு, தொழில் துறையின் வாயிலாகப் பெறும் வருவாய் ஆகியவற்றை அளவீடுகளாக வைத்து, தன்னாட்சியான வல்லுநர் குழுவை கொண்டு, 'THE TIMES HIGHER EDUCATION WORLD UNIVERSITY'  என்ற அமைப்பால், மதிப்பீடு செய்யப்பட்டு ஆண்டுதோறும் தரவரிசைப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த மதிப்பீட்டில் மாணாக்கர்களின் எண்ணிக்கை, ஆசிரியர் - மாணாக்கர் விகிதம், வெளிநாட்டு மாணாக்கர்களின் எண்ணிக்கை போன்ற காரணிகளும் கருத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன.
இந்த ஆண்டின் உலகத் தர பல்கலைக்கழகங்களின் பட்டியலில் முதல் இடத்தினை இங்கிலாந்து நாட்டின் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகமும், இரண்டாவது இடத்தினை கேம்பிரிஜ் பல்கலைக்கழகமும், மூன்றாவது இடத்தினை அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகமும் பிடித்துள்ளன. ஹாவர்டு பல்கலைக்கழகம் ஆறாவது இடத்திலும், சிகாகோ பல்கலைக்கழகம் ஒன்பதாவது இடத்திலும், பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழகம் பத்தாவது இடத்திலும் உள்ளன. இப் பல்கலைக்கழகங்கள் அனைத்தும் மிகத் தொன்மையானவையாகும்.
இந்தத் தர வரிசைப் பட்டியலில் 27 நாடுகள், முதல் 200 இடங்களில் குறைந்தபட்சம் ஒரு பல்கலைக்கழகமாவது இடம்பெறும் நிலையைப் பெற்றுள்ளன.
நமது இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்கள், உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் இந்தத் தரவரிசை பட்டியலில் 251 முதல் 300 வரையிலான இடங்களில் தான் உள்ளன. இதில் எட்டுக்கும் மேற்பட்ட இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்வி நிறுவனங்களும் (ஐ.ஐ.டி.), பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகம், அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகம், தில்லி பல்கலைக்கழகம், ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகம், கேரளப் பல்கலைக்கழகம், தமிழ்நாட்டில் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், தமிழ்நாடு வேளாண்மைப் பல்கலைக்கழகம் இவற்றோடு எஸ்.ஆர்.எம், சாஸ்த்ரா, சத்தியபாமா போன்ற தனியார் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களும் அடங்கும்.
இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்கள் உலகத் தர வரிசை பட்டியலில் இடம் பெறும் வகையில், பல்வேறு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. அந்த வகையில் இந்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் வாயிலாக உருவாக்கப்பட்டதுதான் தேசிய கல்வி நிறுவனங்களின் தரவரிசை கட்டமைப்பு' (National Institutional Ranking Frame work – NIRF). இந்த அமைப்பு ஆண்டுதோறும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களை, கற்றல் - கற்பித்தல், ஆராய்ச்சி, ஆலோசனை வழங்குதல் மற்றும் மாணாக்கர்களின் திறன் வெளிப்பாடு என்ற அளவீடுகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிட்டு, தலைசிறந்த நூறு உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் பட்டியலை வெளியிட்டு வருகிறது.
2018-இல் வெளியிடப்பட்ட தேசிய தரவரிசைப் பட்டியலில் ஒட்டுமொத்த (Overall) பிரிவில், முதல் நூறு இடங்களில் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 22 உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இதில் மத்திய அரசு நிறுவனங்கள் 2, மாநில அரசு நிறுவனங்கள் 8, அரசு நிதி உதவி பெறும் நிறுவனங்கள் 3, தனியார் நிறுவனங்கள் 9. இதில் சென்னையிலுள்ள இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்வி நிறுவனம் 2-ஆவது இடத்திலும், அண்ணா பல்கலைக்கழகம் 10-ஆவது இடத்திலும், பாரதியார் பல்கலைக்கழகம் 20-ஆவது இடத்திலும் இடம் பெற்றுள்ளன.
பல்கலைக்கழகங்களைப் பொருத்தவரை, தமிழ்நாட்டின் 21 பல்கலைக்கழகங்கள் தேசிய அளவில் முதல் நூறு இடங்களில் இடம் பெற்றுள்ளன. இவற்றில் மத்திய பல்கலைக்கழகம் ஒன்றும், மாநில பல்கலைக்கழகங்கள் பத்தும், தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் பத்தும் இடம் பெற்றுள்ளன. இதில் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் 4-ஆவது இடத்திலும், கோவை அமிர்தா விஷ்வ வித்யா பீடம் 8-ஆவது இடத்திலும், சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் 18-ஆவது இடத்திலும் உள்ளன.
இதேபோன்று பொறியியல் கல்விப் பிரிவில், தேசிய அளவில் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 19 உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் முதல் நூறு இடங்களுக்குள் வந்துள்ளன. இவற்றில் மத்திய - மாநில அரசு நிறுவனங்கள் ஒவ்வொன்றும் இரண்டு, அரசு நிதியுதவி பெறும் நிறுவனங்கள் 3, தனியார் நிறுவனங்கள் 12 இடம் பெற்றுள்ளன. இவற்றில் சென்னை இந்திய தொழில் நுட்பக் கல்வி நிறுவனம் (IIT)  முதலிடத்திலும், அண்ணா பல்கலைக்கழகம் 8-ஆவது இடத்திலும் இடம் பெற்றுள்ளன. திருச்சி தேசிய தொழில்நுட்ப நிறுவனம் 11-ஆவது இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. வேலூர் வி.ஐ.டிக்கு 16 ஆவது இடமும், கோவை பி.எஸ்.ஜி கல்லூரிக்கு 29-ஆவது இடமும், எஸ்.எஸ்.என் கல்லூரிக்கு 36-ஆவது இடமும், மதுரை தியாகராசர் கல்லூரிக்கு 39-ஆவது இடமும் கிடைத்துள்ளன.
கலை அறிவியல் கல்லூரிகள் பிரிவில் தேசிய தர வரிசைப் பட்டியலில் முதல் நூறு இடங்களில் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 38 கல்லூரிகள் இடம் பெற்றுள்ளன. இவற்றில் அரசு கல்லூரிகள் 5, அரசு நிதியுதவி பெறும் கல்லூரிகள் 26, தனியார் கல்லூரிகள் 7 இடம் பெற்றுள்ளன. திருச்சி பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி 
3-ஆவது இடத்திலும், சென்னையிலுள்ள மாநிலக் கல்லூரி 5-ஆவது இடத்திலும், லயோலா கல்லூரி 6-ஆவது இடத்திலும் உள்ளன.
இந்தியாவில் தற்போது 864 பல்கலைக்கழகங்கள், 40,026 கல்லூரிகள், 11,669 தனிக் கல்வி நிறுவனங்கள் உள்ளன. தேசிய கல்வி நிறுவனங்களில் தரவரிசைக் கட்டமைப்பின் பட்டியலில் இடம் பெற்றிருந்த முதல் 50 கல்வி நிறுவனங்களில் இருந்து 20 நிறுவனங்களை மத்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகம் தேர்வு செய்து, ஒவ்வொன்றுக்கும்ஆயிரம் கோடி ரூபாய் நிதி உதவி வழங்கி அவற்றை மேம்பட்ட கல்வி நிறுவனங்களாக (Institutions of Eminence) தரம் உயர்த்தி உலகத்தர வரிசையில் இடம் பெறச் செய்யும் வகையில் திட்டம் வகுத்துள்ளது. தமிழ்நாட்டில், சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், அழகப்பா பல்கலைக்கழகம், பாரதியார் பல்கலைக்கழகம், பெரியார் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் ஆகியவை இதற்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதியைப் பெற்றுள்ளன.
மற்றொரு சீரிய முயற்சியாக மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள தேசியத் தர மதிப்பீட்டு நிர்ணயக் குழுமத்தின் (National Assessment and Acredition Council - NAAC) வாயிலாக மதிப்பிட்டு வழங்கப் பெறுகின்ற தர புள்ளிகளின் அடிப்படையில். இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களை வகைப்படுத்தி, தன்னாட்சி நிலை வழங்கி உள்ளது. இதன்படி தமிழ்நாட்டில் அழகப்பா பல்கலைக்கழகம், சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் அண்ணா பல்கலைக்கழகங்கள் முதல் தகுதி நிலை (Categorty - I Status)  பெற்று தன்னாட்சி நிறுவனங்களாகின்றன. இதன் மூலம் இந்தப் பல்கலைக்கழகங்கள் பல்கலைக்கழக நிதி நல்கைக் குழுவின் - (UGC)  வழிகாட்டுதல் நெறிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தேவையில்லை. அந்தந்தப் பல்கலைக்கழகங்களே தங்களுக்கான நெறிமுறைகளை வகுத்துச் செயல்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
நமது பல்கலைக்கழகங்கள், உலகத் தர வரிசையில் இடம் பெற வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடம் இல்லை. அதே வேளையில், நாம் மரபு வழியாகப் பெற்றுள்ள நமது கல்வியின் அடிப்படை நோக்கங்களையும் பேண வேண்டும். மனிதர்களுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் முழுமையை வெளிப்படுத்துவதும், அதை முறையாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலையும் பெற்றுத் தன்னம்பிக்கையோடு வாழ்வதும், பிறர் வாழ்வதற்கு உதவுவதுமே நமது கல்வியின் நோக்கமாக உள்ளது.
தொழில்நுட்பத் திறன் என்பது வேறு, புதுமை படைக்கும் ஆற்றல் என்பது வேறு. பல்கலைக்கழகங்கள் பொருள் உற்பத்தி, தொழில்நுட்பத் திறன் கொண்டவர்களை உருவாக்குவதோடு மட்டும் நின்று விடக்கூடாது. நமது பல்கலைக்கழகங்கள் உலகத் தரத்தைப் பேணுவதுடன், நமது அறக்கோட்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்தி மேம்பாட்டை உருவாக்குவதிலும் முழுக்கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
துறை சார்ந்த அறிவையும் ஆற்றலையும் பயிற்றுவிப்பதைத் தாண்டி பல்கலைக்கழகங்கள் உருவாக்கும் ஆளுமைகள் ஒட்டு மொத்த சமுகத்தின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்பவர்களாக, ஆளுமைத் திறன் கொண்ட தலைவர்களாக, சிந்தனையாளர்களாக படைப்பாளிகளாக மலர வேண்டும். இதனையே பல்கலைக்கழகங்கள் இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும்.
பல்கலைக்கழக ஆசிரியர்கள் தங்கள் அறிவுசார் ஆலோசனைகள் வாயிலாக பல்கலைக்கழகத்திற்கு எவ்வளவு வருவாய் ஈட்டித்தந்தார்கள் என்று மதிப்பிடும் அதே வேளையில், சமூக வளத்திற்கும் மேன்மைக்கும் அவர்கள் ஆற்றியுள்ள பங்கினையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
சிந்திக்க வேண்டிய மற்றொரு அம்சம், பல்கலைக்கழக ஆய்வுகள். ஆண்டுதோறும் பல்கலைக்கழகங்க ஆய்வு கட்டுரைகளின் எண்ணிக்கை கூடிக்கொண்டே போகிறது. இந்த ஆய்வுகள் பெரும்பாலும் பட்டங்களைப் பெறவும் பதவி உயர்வினை அடையவுமே பயன்படுகின்றன. அதனால், அவை பல்கலைக்கழக ஆய்வுக் கூடங்களோடும் நூலகங்களோடும் தேங்கிவிடுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. பல்கலைக்கழக நிதி நல்கைக் குழு அங்கீகரித்து வெளியிட்டுள்ள பல ஆய்விதழ்கள் வணிக நோக்கம் கொண்டவையாகவும், சில போலியானவைகளாகவும் உள்ளன.
நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய மற்றொரு முக்கிய அம்சம், மத்திய மனித வள மேம்பாட்டு அமைச்சகம் பல்கலைக்கழகங்களைத் தரம் பிரிப்பது. இதில் தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் ஊக்குவிக்கப்பட்டு மாணாக்கர்களிடையே தாழ்வு மனப்பான்மை உருவாகி விடக் கூடிய அபாயம் உள்ளது.
இவற்றை எல்லாம் நாம் நன்கு உணர்ந்து அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும். பல்கலைக்கழகங்களின் தரம், அவை உருவாக்கும் அறக் கோட்பாடுகளில்தான் உள்ளது என்பதை நாம் எப்போதும் 
மறக்கலாகாது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/07/கல்விக்கும்-அறமே-துணை-2934411.html
2934401 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தற்கொலை தவிர்ப்போம்! இராம. பரணீதரன் DIN Thursday, June 7, 2018 01:34 AM +0530 மனித உயிரின் மதிப்பு தெரியாத ஒரு சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம். அண்மையில் நடைபெற்ற நீட்' தேர்வில் தோல்வியடைந்ததால் விழுப்புரம் மாவட்டம் பெரவளூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த மாணவி ஒருவர் உயிரிழந்த தகவல் நம் அனைவரையும் மிகுந்த சோகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. இதே காரணத்திற்காக கடந்த ஆண்டு அனிதா என்ற மாணவி தற்கொலை செய்து கொண்ட நிகழ்வு தமிழகத்தையே உலுக்கியது. இதனை நீட் அரசியல்' என்ற அரசியல் பார்வை கடந்து, நாம் நம் மாணவச் சமுதாயத்தை எந்தளவுக்கு ஆக்கபூர்வமான பாதையில் இருந்து மாற்றி, அழிவை நோக்கி அழைத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என பார்க்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு முறை பத்தாம் வகுப்பு, பிளஸ் 2 தேர்வு முடிவுகள் வெளியிடப்பட்ட பின்பும், தேர்வில் தோல்வி, மாணவர் தற்கொலை' போன்ற செய்திகளைப் படிக்கும்போது எல்லாம் நம் இதயம் வலிக்கிறது. வாழ வேண்டிய மொட்டுகள் சிறு தோல்விக்காக மனமுடைந்து கருகி விட்டனவே என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
நம் கல்வி முறையின் மீதுதான் குறை கூறவேண்டியுள்ளது. மாணவர்களுக்கு என்ன மாதிரியான கல்வி முறையை நாம் வழங்குகிறோம்? தோல்வியை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப் பக்குவத்தை வழங்காத, தோல்வியை ஏற்று வெற்றிக்கு போராடும் தன்னம்பிக்கையை அளிக்காத இந்தக் கல்வியினால் என்ன பயன்?
மருத்துவராகி சமூகத்திற்கு சேவை செய்வதே என் லட்சியம்' எனக் கூறி, லட்சியம் ஈடேறாத காரணத்தால் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளத் துணியும் மாணவ மணிகளே! சிறிது சிந்தியுங்கள்...சேவைதான் உங்களின் நோக்கமெனில் அதற்கு மருத்துவம் ஒன்றுதான் வழியென யார் கூறியது? மருத்துவர் ஆக இயலவில்லையெனில் துணை மருத்துவப் படிப்பு பயிலுங்கள். செவிலியர் ஆகலாம், மருந்தாளுநர் ஆகலாம், மருத்துவத் துறையில் ஆய்வக உதவியாளர், அறுவைச் சிகிச்சை உதவியாளர் என நீங்கள் மருத்துவத் துறையிலேயே சேவை செய்ய படிப்புகள் ஏராளம் உள்ளன.
இவை தவிர, ஒரு மனிதனுக்கான அடிப்படை உரிமையை போராடி பெற்றுத் தந்து, அவனை தன்மானத்துடனும், சுய மரியாதையுடனும் வாழச் செய்யும் வழக்குரைஞர் பணியும் சிறந்த சேவையே. இரவு, பகல், வெயில், மழை பாராது ஓய்வின்றி உழைத்து மக்களைக் காக்கும் காவல் துறை பணியும் சேவையே. சில நொடி கூட கவனம் சிதறாமல் தன்னை நம்பி பேருந்தில் பயணம் செய்யும் ஏராளமான பயணிகளை ஓரிடத்தில் இருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு பத்திரமாக கொண்டு சேர்க்கும் ஓட்டுநர் பணியும் சேவையே. இடி, மின்னலுடன் பலத்த மழை பெய்து மின் விநியோகம் துண்டிக்கப்படும் நள்ளிரவு வேளையில் சென்று மின் விநியோகத்தைச் சீரமைக்கும் மின் ஊழியர்களின் பணிகளும் சேவையே. தன்னுயிரை துச்சமென மதித்து, பிற உயிர்களைக் காக்கும் தீயணைப்பு துறை, ராணுவப் பணி போன்றவையும் சேவையே. அவசர வேலையாக குடும்பத்துடன் இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்லும்போது, அது நடுக்காட்டில் பழுதாகி நின்றுவிட்டால், ஓடிவந்து பழுது நீக்கிச் செல்லும் மெக்கானிக்கின் பணிகூட சேவைதான்.
இப்படி அனைத்துப் பணிகளுமே ஏதோ ஒரு வகையில் சமுதாயத்துக்கு சேவையளிக்கும் பணியாகத்தான் இருக்கின்றன. எனவே நாம் நம் லட்சிய பணியை அடைய முடியாவிட்டாலும், கிடைத்த பணியை முழு மனதோடு மேற்கொண்டு, அதன் மூலம் மக்களுக்கு சேவையாற்றலாம்.
லட்சியத்தை அடைய முடியவில்லை என்பதற்காக உயிரை மாய்த்துக் கொள்வது கோழைத்தனம். ஒவ்வொரு உயிரும் ஓர் உன்னத நோக்கத்துக்காகத்தான் படைக்கப்பட்டுள்ளது. அதனை அறியாமல் நம் உயிரை நாமே மாய்த்துக் கொள்வது மிகவும் தவறானது.
ஒரு கதவு மூடினால் மற்றொரு கதவு திறக்கப்படும் என்று கூறுவார்கள். நாம் இன்று இழந்த ஒரு வாய்ப்புக்கு பதிலாக, நாளை நமக்கு எதிர்காலத்தில் மற்றொரு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு காத்திருக்கும். அந்த வாய்ப்புக்காக நாம் காத்திருக்கவேண்டுமே தவிர அவசரப்பட்டு, தற்கொலை போன்ற கோழைத்தனமான முடிவை எடுத்துவிடக் கூடாது.
விமானியாக வேண்டும் என்று விரும்பிய ஒரு இளைஞனின் லட்சியம் தோற்றதால்தான் விஞ்ஞானியாகி, நாட்டின் உயரிய பொறுப்பாகிய குடியரசுத் தலைவராகவும் பதவி வகித்து, இன்றைய இளைஞர்களின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக விளங்குகிறார் மறைந்த முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம். அன்று அவர் தனது லட்சியத்தில் வென்றிருந்தால், விமானியாகி லட்சக்கணக்கான மக்களில் ஒருவராக வாழ்ந்து மறைந்திருப்பார். ஆனால் லட்சியத்தில் தோற்றாலும் மனம் தளராமல் உழைத்ததால்தான், மறைந்து விட்டாலும் இன்றும் இளைஞர்களின் லட்சிய நாயகனாக இருந்து வருகிறார்.
நாட்டை ஆண்டவர்கள், விஞ்ஞானி ஆனவர்கள், சினிமா, விளையாட்டுத் துறையில் நட்சத்திரமாக ஜொலிப்பவர்கள், தொழில் துறையில் கொடிகட்டி பறப்பவர்கள் என பலர் தங்களது பள்ளிக் கல்வியைக்கூட முழுமையாக நிறைவு செய்யாதவர்கள்தான் என்பது வரலாறு காட்டும் உண்மை. 
கல்வி என்பது அறியாமை இருளகற்றி, அறிவொளி ஏற்றி, வாழ்க்கையை உயர்த்துவதாக இருக்கவேண்டும். ஆனால் இன்றைய கல்விமுறையோ தேர்வுத் தோல்விக்கே தற்கொலை செய்து கொள்ளும் கோழைகளையே உருவாக்குகிறது. தற்கொலை செய்து கொள்வதற்கு ஒரு நிமிடத் துணிவு போதும். ஆனால் போராடி வாழ்க்கையில் ஜெயிப்பதற்கு ஒவ்வொரு நொடியும் துணிவும் நம்பிக்கையும் வேண்டும்.
உலகுக்கே பண்பாடு, கலாசாரம், வீரத்தைப் போதித்து தரணியில் தலை நிமிர்ந்து வாழ்ந்த தமிழினம், இன்று தனது தன்னம்பிக்கை சீர்குலைவால் தனக்குத்தானே அழிவைத் தேடிக் கொள்வது வேதனைக்குரியது. சிறிய சிறிய தோல்விகளெல்லாம் வாழ்க்கைத் தோல்விகளல்ல. தற்கொலைஅவற்றுக்குத் தீர்வுமல்ல என்பதை இன்றைய மாணவர் சமுதாயம் உணர்ந்து தோல்வியில் இருந்து பீனிக்ஸ் பறவை போல உயிர்த்தெழ வேண்டும்.
எத்தகைய தோல்வி, பிரச்னை வந்தாலும் தகர்க்க இயலாத இரும்பைப் போன்ற இதயங்களை உருவாக்கும் நவீன கல்வி முறைதான் நமது இப்போதைய மாணவர் சமுதாயத்தின் பிரச்னைகளை தீர்க்கக்கூடிய அருமருந்து.


 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/07/தற்கொலை-தவிர்ப்போம்-2934401.html
2933676 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மக்களின் அறச்சீற்றம் பழ. நெடுமாறன் DIN Wednesday, June 6, 2018 01:11 AM +0530 தூத்துக்குடியில் 1908-ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயருக்கு உரிமையான கோரல் பஞ்சாலையில் தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தம் நடைபெற்றது. தொழிலாளர்கள் நாள்தோறும் 12 மணி நேரம் வேலை செய்ய வேண்டுமென வற்புறுத்தப்பட்டனர். வார விடுமுறை கிடையாது. சிறு தவறுகளுக்குக் கூட சவுக்கடி தண்டனை வழங்கப்பட்டது. நிறத் திமிருடன் தொழிலாளர்களை ஆங்கிலேய முதலாளிகள் அவமானப்படுத்தினர். இவற்றிற்கு எதிராக தொழிலாளர்கள் நடத்தியப் போராட்டத்திற்கு வ. உ. சிதம்பரனாரும், சுப்ரமணிய சிவாவும் தலைமை தாங்கினர். இப்போராட்டத்தை ஒடுக்குவதற்கு தூத்துக்குடி இணை ஆட்சியராக இருந்த ஆஷ் துரை வெறித்தாண்டவம் ஆடினான். ஆனாலும் தொழிலாளர்களையோ அவர்களின் தலைவர்களையோ மிரட்டி ஒடுக்க முடியவில்லை. வேறு வழி இல்லாமல் வ. உ. சி.யுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி போராட்டத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதன் விளைவாக தொழிலாளர்களின் ஊதியம் அரை மடங்கு உயர்த்தப்பட்டது. உணவு இடைவேளை விடப்பட்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை நாள் அறிவிக்கப்பட்டது. அப்போது பணிந்த ஆங்கிலேயர் ஆட்சி சற்றுக் காலம் கழித்து வ. உ. சி. மீது தேச விரோத வழக்குத் தொடுத்து அவரை சிறையில் அடைத்துப் பழிவாங்கியது என்பது வரலாறாகும்.
110 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே தூத்துக்குடி நகரில், அதே பிரிட்டனைத் தலைமையகமாகக் கொண்டு இயங்கும் வேதாந்தா நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான ஸ்டெர்லைட் தாமிர ஆலைக்கு எதிராக மாபெரும் மக்கள் போராட்டம் வெடித்தது. முந்தைய போராட்டம் தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்படுவதற்கு எதிரானப் போராட்டமாகும். தற்போதையப் போராட்டம் தூத்துக்குடியின் நிலம், நீர், காற்று ஆகியவை ஸ்டெர்லைட் ஆலையால் மாசு படுத்தப்பட்டு மக்களின் வாழ்வை அழித்துக் கொண்டிருப்பதற்கு எதிரான போராட்டமாகும்.
1994-ஆம் ஆண்டு தூத்துக்குடியில் 1,083 ஏக்கர் பரப்பளவில் தூத்துக்குடி சிப்காட் தொழிற்பேட்டை அமைக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக அங்கு ஸ்டெர்லைட் உட்பட பல தொழிற்சாலைகள் உருவானதைத் தொடர்ந்து தூத்துக்குடியின் இயற்கை வளம் சீரழியத் தொடங்கிற்று. சங்க காலத்திலிருந்து முத்துக் குளிப்புக்குப் பெயர் போன தூத்துக்குடியின் கடல் நீரில் தொழிற்சாலைகளின் வேதியியல் கழிவுகள் கலக்கப்பட்டதின் விளைவாக முத்துக் குளிப்பு அறவே நின்று விட்டது. மீன் பிடித்தலும் குறைந்துவிட்டது. நகரத்திலும் சுற்றுப்புறத்தில் உள்ள கிராமங்களிலும் நிலத்தடி நீர் நச்சு கலந்ததாக மாறியது. காற்றும் மாசுபட்டது. மக்களுக்கு நுரையீரல் தொடர்பான நோய்கள், புற்று நோய் மற்றும் பல்வேறு நோய்கள் பரவின. குறிப்பாக குழந்தைகள் உடல் குறையுடன் பிறந்தன.
இந்திய நிலவியல் கழக மாதாந்திர வெளியீட்டின் 2017 சூலை இதழில் பிரசுரமான ஆய்வுக் கட்டுரை ஒன்று பின் வருமாறு கூறுகிறது. தூத்துக்குடியில் உள்ள ஆலைக் கழிவுகளின் விளைவாக நிலத்தடி நீர் குடிக்கத் தகுதியற்றதாகிவிட்டது. உலக சுகாதார நிறுவனம் வகுத்துள்ள அளவுக்கும் மிக அதிகமான அளவில் நீர் கெட்டுவிட்டது. ஸ்டெர்லைட், கன நீர் ஆலை, நிலா கடல் உணவு ஆலை ஆகியவை இதற்கு முக்கிய காரணமாகும். தமிழ்நாடு மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் வகுத்துள்ள விதிமுறைகளையோ அல்லது குடிநீர்ச் சட்ட விதிமுறைகளையோ சிறிதளவும் மதியாமல் ஸ்டெர்லைட் தாமிர ஆலை தன்னுடைய வேதியியல் கழிவுகளை வெளியேற்றி நிலம், நீர், காற்று ஆகியவற்றை பேரளவிற்கு மாசு படுத்திவிட்டது”என கூறியுள்ளது. தேசிய சுற்றுச்சூழல் ஆய்வு நிலையம் 1998, 1999, 2003 மற்றும் 2005-ஆம் ஆண்டுகளில் வெளியிட்ட அறிக்கைகளிலும் மேலே கண்ட குற்றச்சாட்டுகளை உறுதி செய்துள்ளது.
1991-ஆம் ஆண்டில் மராட்டிய மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இரத்தினகிரியில் இந்த ஆலையை அமைப்பதற்கான முயற்சி நடைபெற்றது. அங்குள்ள மக்களின் கடுமையான எதிர்ப்புக்குப் பின்னால் கோவாவில் அமைக்க முயற்சி நடைபெற்றது. அங்கும் மக்களின் எதிர்ப்பின் காரணமாக இறுதியில் தூத்துக்குடியில் அமைக்க அனுமதிக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து தொடர்ச்சியாக 23 ஆண்டு காலமாக இந்த ஆலைக்கு எதிராக மக்கள் போராடி வருகிறார்கள். 2010-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 28-ஆம் நாளில் இந்த ஆலையை மூடும்படி சென்னை உயர்நீதிமன்றம் ஆணைப் பிறப்பித்தது. உச்சநீதிமன்றத்தில் இதற்கு தடையாணையை நிர்வாகம் பெற்றது. 2013-ஆம் ஆண்டில் உச்ச நீதிமன்றம் தலையிட்டு பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வழங்குவதற்காக ரூ. நூறு கோடி அளிக்க வேண்டுமென ஆணையிட்டது. ஆனால், இந்தத் தொகையில் வெறும் ரூ. 2.5 கோடியை மட்டும் ஆலையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் சாலைகள் போடுவதற்கு தமிழக அரசு பயன்படுத்தியது. இப்போது இந்தத் தொகை வட்டியுடன் சேர்ந்து ரூ. 140 கோடியாக உள்ளது. கடந்த ஐந்து ஆண்டு காலமாக பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மருத்துவ உதவிக்காகவோ, அவர்களுக்கு நல்ல குடிநீர் வழங்குவதற்காகவோ இந்தப் பணத்தைச் செலவழிக்க அரசு முன் வரவில்லை. இதற்கிடையில், இந்த ஆலையின் உற்பத்தியை இரு மடங்காக்கும் திட்டத்துடன் விரிவாக்க முயற்சிகளை நிர்வாகம் தொடங்கியபோது மக்கள் போராட்டம் மூண்டது.
99 நாட்களாக அமைதியாக மக்கள் போராடிய போது தமிழக அரசு தலையிட்டு இந்த ஆலையை மூடவோ அல்லது மக்களின் குறைகளைத் தீர்க்கவோ எதுவும் செய்ய முன் வரவில்லை. நூறாவது நாளில் ஆட்சியர் அலுவலகத்தை முற்றுகையிட மக்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் திரண்டு சென்ற போது வரலாறு காணாத வகையில் அவர்கள் மீது கொடூரமான ஒடுக்குமுறை ஏவப்பட்டது. குடும்பம் குடும்பமாக பெண்களும் குழந்தைகளும் இந்த ஊர்வலத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வன்முறையில் ஈடுபடுவது அவர்கள் நோக்கமாக இருந்தால் பெண்களும் குழந்தைகளும் தவிர்க்கப்பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் திரும்பத் திரும்ப மக்கள் மீது அரசு குற்றம் சுமத்துகிறது. சமூக விரோதிகள் ஊடுருவி விட்டதாக முதலமைச்சர் கூறியிருக்கிறார். பெரும் திரளாக மக்கள் கூடும் போது சமூக விரோதிகள் ஊடுருவாமல் தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பும் கடமையும் காவல் துறைக்கு உண்டு. ஆனால் தனது கடமையைச் செய்யத் தவறிய காவல் துறை, மக்களை கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டதை மறைப்பதற்கும் திசைத் திருப்புவதற்கும் சமூக விரோதிகள் என பழி போடுகிறது. அதற்கு முதலமைச்சரும் துணை போவது வெட்கக்கேடாகும். தனது ஆதாயத்திற்காக பல இலட்சக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வை அழிக்க முற்படும் ஸ்டெர்லைட் ஆலை நிர்வாகம்தான் மிகப் பெரிய சமூக விரோதியாகும்.
இந்தப் போராட்டத்தைத் தடுப்பதற்கும் திசை திருப்புவதற்கும் ஸ்டெர்லைட் நிர்வாகம் பெரு முயற்சி செய்திருக்கிறது. பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆலையின் நிர்வாகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்களது கையாட்களை ஊர்வலத்தில் ஊடுருவ வைத்துக் கலவரத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கக் கூடும் என்ற குற்றச்சாட்டை மறுப்பது எளிதல்ல. இந்தக் கோணத்திலும் விசாரணை நடைபெற வேண்டும்.
தூத்துக்குடியில் கலவரத்தை ஒடுக்குவதற்குக் காவல்துறை கையாண்ட வழிமுறைகள் அனைத்தும் சட்டத்திற்குப் புறம்பானதாகும் என்பதை கீழே கண்டுள்ள உண்மைகள் அம்பலப்படுத்துகின்றன. வாகனத்தின் மீது ஏறி நின்றும், கட்டடங்களின் மீது நின்றும், காவலருக்குரிய சீருடை அணியாமல் மாற்றுடைத் தரித்தும் சுட்டிருக்கிறார்கள். கொல்லப்பட்ட 13 பேரில் 8 பேர் இந்தப் போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்தியவர்கள். சுடப்பட்டவர்கள் அனைவரும் இடுப்புக்கு மேல்தான் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். வயிற்றிலும் மார்பிலும் வாயிலும் தலையிலும் சுடப்பட்டு இறந்திருக்கிறார்கள். குறி தவறாமல் சுடுபவர்களைக் கொண்டு இந்தத் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டதன் காரணமாக போராட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கியவர்கள் குறி பார்த்துப் படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
இறந்தவர்களின் உடல்களை அவசரம் அவசரமாக பிணப் பரிசோதனை செய்ததும் குடும்பத்தினர் வாங்க மறுத்தால் அதை தாங்களே எரித்து விடுவோமென காவல் துறை மிரட்டியதும் ஏன்? வழக்கறிஞர்கள் குழு ஒன்று உயர்நீதிமன்றத்தின் கவனத்திற்கு இதை கொண்டு சென்றதால் இறந்தவர்களின் உடல்களை தாங்கள் மறு உத்தரவு பிறப்பிக்கும் வரை பத்திரமாக வைத்திருக்க வேண்டும் என ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு உயர்நீதிமன்றம் நியமித்த மருத்துவர்கள் உடல் பரிசோதனை செய்து அறிக்கை அளித்துள்ளனர்.
காவல் துறையினால் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் தூத்துக்குடி காவல் நிலையங்களிலோ திருமண மண்டபங்களிலோ வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் தூத்துக்குடிக்கு அப்பால் வெகு தூரத்தில் உள்ள வல்லநாடு துப்பாக்கி சுட்டுப் பழகும் திடலுக்கு 95 பேர் கொண்டு போகப்பட்டுள்ளனர். இவ்வாறு செய்ததன் நோக்கம் என்ன? இந்த நடவடிக்கைக்கு யார் காரணம்? வழக்கறிஞர்களின் கூட்டு முயற்சியால் மாவட்ட நீதிபதியின் கவனத்திற்கு இது கொண்டு செல்லப்பட்டு, அவரும் உடனடியாகச் செயல்பட்டு துணை நீதிபதி ஒருவரை வல்லநாட்டிற்கு அனுப்பி உண்மையைக் கண்டறிந்து அனைவரையும் பிணையில் விடுதலை செய்ய ஆணையிட்டுள்ளார். வல்லநாட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த அனைவரும் காவல் துறையினரால் கடுமையாக தாக்கப்பட்டுள்ளனர். மாவட்ட நீதிபதி தக்க சமயத்தில் தலையிட்டிருக்காவிட்டால் இவர்களில் பலர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கக் கூடும்.
ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கான தாமிரத் தாது ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து கப்பலில் கொண்டு வரப்படுகிறது. மக்கள்தொகை குறைவாகவும் பரப்பளவில் பெரிதாகவும் உள்ள நாடு அது. அங்கு தாமிர உற்பத்தி ஆலை அமைக்காமல் தாமிரத் தாதுப் பொருட்களை தமிழகத்திற்கு அனுப்பி இங்குள்ள தாமிர ஆலையில் உற்பத்தி செய்து மீண்டும் அங்கு அனுப்புவது ஏன்? தன்னுடைய நாட்டில் நிலம், நீர், காற்று மாசுபட அந்நாடு அனுமதிக்கவில்லை. நம்முடைய நாட்டில் ஏன் இத்தகைய நச்சு ஆலை அனுமதிக்கப்பட்டது? ஏற்கெனவே இந்தியாவின் பிற மாநிலங்கள் அனுமதிக்க மறுத்த நிலையில் தமிழகத்தில் அனுமதித்தது ஏன்? தமிழ்நாட்டில் காசை விட்டெறிந்தால் எதை வேண்டுமானாலும் சாதிக்கலாம், எதை வேண்டுமானாலும் பாழ்படுத்தலாம். கேள்வி கேட்பார் கிடையாது என்ற நிலை நீடிப்பது காரணமா?
மேட்டுப்பாளையம் அருகே சிறுமுகையில் பவானி ஆற்றின் கரையில் செயற்கை பட்டு இழை உற்பத்தி செய்யும் விஸ்கோஸ் தொழிற்சாலை அமைக்கப்பட்டது. இந்தத் தொழிற்சாலையின் வேதியியல் கழிவு நீரால் பவானி ஆறு பாழ்பட்டது. 20 ஆண்டு காலமாக மக்கள் போராடி, அதன் விளைவாக இத்தொழிற்சாலை மூடப்பட்டது. திருப்பூர் பின்னலாடைக்கு சாயமூட்டும் ஆலைகளால் நொய்யலாறு பாழ்பட்டது மட்டுமல்ல. அந்த ஆற்றின் நீர் பாய்ந்த நிலங்களும் பாழ்பட்டு விட்டன. வேலூர் மற்றும் சுற்றுப்புறமுள்ள ஊர்களில் ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட தோல் தொழிற்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளியேறும் கழிவு நீர் பாலாற்றில் விடப்பட்டு அது பாழாறு ஆகிவிட்டது. தமிழகத்தின் ஒரே வற்றாத ஆறான தாமிரபரணியின் கரையில் கோக், பெப்சி குளிர்பானத் தொழிற்சாலைகள் அனுமதிக்கப்பட்டு நமது மக்களுக்கும் வேளாண்மைக்கும் தேவையானத் தண்ணீர் உறியப்பட்டு காசாகிறது. கேரளா, இராஜஸ்தான், மஹாராஷ்ட்ரா உட்பட ஏழுக்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களில் பன்னாட்டு குளிர் பான ஆலைகளுக்கு தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் தண்ணீர் பற்றாக்குறை மாநிலமான தமிழ்நாட்டில் அவர்களுக்குத் தங்குத் தடையில்லாத அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது. கையூட்டு வாங்கும் கரங்களும் இயற்கையை அழிக்கும் கரங்களும் கைகோத்து நாட்டைச் சூறையாடுகின்றன.
நமது நாட்டைப் பற்றியோ மக்களைப் பற்றியோ இயற்கைச் சூழலைப் பற்றியோ கொஞ்சமும் கவலைப்படாத உள்நாட்டுத் தரகு முதலாளிகள் இத்தகைய தொழிற்சாலைகளைத் தொடங்குகிறார்கள். கோடி கோடியாக செல்வம் சேர்க்கிறார்கள். அதில் ஒரு பகுதியை அரசியல் கட்சிகளுக்கு அள்ளி அள்ளித் தருகிறார்கள். ஆனால் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக சாகிறார்கள். மக்களைச் சாகடித்தும், இயற்கைச் சூழலை அழித்தும் நமது தொழில் வளம் பெருக வேண்டும் என்று சொன்னால் அந்தத் தொழில் வளம் நமக்குத் தேவையில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/06/மக்களின்-அறச்சீற்றம்-2933676.html
2933274 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மதிப்பற்ற எண்கள்  சொ. அருணன் DIN Tuesday, June 5, 2018 02:51 AM +0530 தேர்வுமுறை என்பது காலத்திற்குக் காலம் மாறுபடக் கூடியது. ஆசிரியர்களுக்குத் தகுந்தவாறும் கூட மாறுபடும். ஆனால் வாழ்க்கை என்பது தேர்வினைப் போன்றது அன்று. வெறும் மூன்று மணி நேரத்திற்குள் ஒருவருடைய உண்மையான இயல்பறிவை அறிந்து கொண்டு விட முடியாது.
 தேர்வு என்பது மாணவர்க்குத் தேடுவதற்குரிய ஊக்கத்தை அளிப்பதாக இருக்க வேண்டும். குழப்பம் மிகுந்த கேள்விகளும் அதற்கு எந்திரத்தனமான பதில்களும் தேர்வுக்குரிய பெருமையைச் சிதைத்து விடுகின்றன. முந்தைய காலத் தேர்வுகள் மாணவர்களின் மனத்தில் சிந்தனை வளத்தைப் பெருக்குவதாக அமைந்திருந்தன.
 "உனக்குத் தெரிந்தவற்றை எழுதுக' என்றுதான் கேள்வியின் அமைப்பே இருக்கும். ஆனால் இன்றைய வினாத்தாள்கள் எந்தவிதத்திலும் முடிவு கண்டு விட முடியாத குழப்பங்களையே அதிகம் கொண்டிருக்கின்றன.
 "தங்கத்தை விட உயர்ந்தது எது?' என்னும் கேள்விக்குச் சரியான விடையாக- ஏதேனும் உயர்ந்த உலோகங்களின் பெயர்களை எழுதி அதிக மதிப்பெண்களைப் பெற்ற குழந்தைகளைக் காலம் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவில்லை. பாடநோக்கில் முற்றிலும் மாறான விடையாக "தங்கத்தை விட உயர்ந்தது சத்தியம்' என்று எழுதிய குழந்தையைத்தான் மகாத்மா என்று காலம் போற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.
 விடைகளை வைத்தோ, அதன்மூலம் பெறுகிற மதிப்பெண்களை வைத்தோ மாண்புகள் தோன்றுவதில்லை. மனித மனத்தின் சிந்தனையை, அதன் ஆழத்தைத் தூய்மையாக்குவதே தேர்வுகளின் நோக்கம்.
 வகுப்பறையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு ஆப்பிள் மரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்த நியூட்டன்தான் அறிவியலில் பல புதிய விதிகளையும் கண்டறிந்தவர். எப்போதும் ஆப்பிள் பழம் கீழே விழும் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்த ஒருவித மனன மூளைக்கு மாறாக நியூட்டனின் சிந்தனை ஆப்பிள் பழம் ஏன் மேலே போகாமல் கீழே விழுகிறது என்ற வினாவை எழுப்பியபோதுதான் புவியீர்ப்பு விசைக் கோட்பாடு தோற்றம் பெற்றது.
 அரண்மனையில் சுகபோகங்களில் திளைத்து ராஜரீகத் தேர்வுகள் பலவற்றில் தேர்ச்சி பெற்ற சித்தார்த்தனுக்கு வாழ்க்கையில் தேர்ச்சி பெறுவது எங்கு, எப்படி என்று தெரியவில்லை. அரண்மனைச் சுகபோகங்களைத் தூக்கி எறிந்து விட்டுத் தனிமனிதனாக நடு இரவில் வெளியேறிக் கால்போன போக்கெல்லாம் நடந்தலைந்த பின்னால்தான் போதிமரமே அவருக்குத் தேர்வுக்கூடமாயிற்று.
 கேள்விகளையே கேட்டுக் கொண்டிருந்த தேர்வுக் கூடத்துக்கு மாற்றாக விடைகளைத் தருகிற ஞானக்கூடமாக அந்தப் போதிமரத்து நிழலடி இருந்தது. சித்தார்த்தன் அங்குதான் புத்தர் ஆனான்.
 பண்டிதர்களிடமும், ஞானிகளிடமும் கற்றுப் பெற முடியாத ஞான உணர்வைப் பலரும் பல இடங்களிலிருந்து சுயமாகவே பெற்றிருக்கிறார்கள். தேர்வுக்கூடம் என்பது ஓர் அறை மட்டுமல்ல. அது ஒரு வெளி. எங்கிருந்தும் எப்போதும் அங்கே அறிவின் வெளிச்சம் பாய்ச்சப்படும். பலருக்கும் அறிவுக்கண்கள் திறந்து கொள்ளும்.
 பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் கொன்று குவித்து விட்டு வெற்றியைக் கொண்டாடுவதற்காகப் போர்க்களத்திற்கு வந்த அசோகனுக்கு அந்தக் களத்திலேதான் அறிவுக்கண் திறந்தது.
 தேர்வு என்பது தேர்ந்து கொள்வதுதான். கேள்விக்கான சரியான விடை எது என்பதை மட்டுமல்ல... அதற்கான நிறைய மதிப்பெண்களை மட்டுமல்ல... சுய அறிவையும் உயிரிரக்கப் பண்பையும் உணர்ந்து தன்னையே தேர்ந்து கொள்வதுதான் தேர்வின் நோக்கம். தங்களுக்குத் தேவையான நல்ல தலைவனைத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிற முறைக்குத்தான் தேர்தல் என்று பெயர். அந்த வழியாகத் தங்களைத் தாங்களே தேர்ந்து கொள்வதற்காகத்தான் தேர்வுகள் தொடங்கப்பட்டன. ஆனால் இன்றைய தேர்வுகளின் நிலை வேறு.
 தேர்வெழுதச் செல்பவர்கள் குழந்தைகள் என்பதும், அவர்களைத் தேர்ச்சி பெறச் செய்யவும் எழுச்சி பெறச் செய்யவும்தான் தேர்வு நடக்கிறது என்பதையும் ஏனோ தேர்வாளர்கள் மறந்து விடுகிறார்கள். ஆலைக்குள் நுழைக்கும் கரும்பினைப் போல அவர்கள் பரபரத்துத் திணிக்கப்படுவதையும், மூன்று மணி நேரத்திற்குப் பிறகு பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட சக்கையைப் போல வெளித்தள்ளப்படுவதையும் கண்டால் அதுத் தேர்வறையாகத் தோன்றவில்லை; சோர்வறையாகத் தோன்றுகிறது.
 தேர்வுக் கலவரங்களில் கடவுளுக்கும் பங்கு கிடைத்து விடுகிறது. தனது பிள்ளைகள் இத்தனை மதிப்பெண்கள் எடுத்தால் இன்னின்ன பரிகாரங்களைச் செய்கிறேன் என்பதில் தொடங்கி, இந்தத் தெய்வத்தை வணங்கினால் எந்தத் தேர்விலும் வெற்றி கிடைக்கும் என்பதான வேடிக்கைகளையும் பெற்றோரிடம் காண முடிகிறது.
 இதையெல்லாம் கடந்து அந்தப் பிஞ்சுகள் தம் அறிவுக்கெட்டியவரை எழுதிய வினாக்களுக்குப் பதிலாகப் பெறுகிற அந்த எண்கள் அவர்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும் வலிமையுடைதாகக் கருதப்பெறுவது எத்தனை மூடத்தனம்? பத்தாம் வகுப்பு, (இப்போது பதினோராம் வகுப்பும்) பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு மதிப்பெண் பட்டியலில் இடப்பட்டுள்ள எண்களின் கூட்டுத் தொகைதான் ஒரு மாணவனின் குழந்தையின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கப் போகிறது என்று யார் உறுதி சொல்ல முடியும்? இது கல்வி வியாபாரிகளின் மூடப் பரப்புரை என்பதைத் தவிர வேறென்ன சொல்ல?
 அறியாத குழந்தைகளுக்கு அறிவு புகட்டத்தான் ஆசிரியர்குழுவும் கல்விக்கூடங்களும் இருக்கின்றனவே தவிர, "நீங்கள் அறிவிலிகள்' என்று முத்திரை குத்தி அவர்களை வெளித்தள்ளுவதற்கு எதற்கு இத்தனை ஆர்ப்பாட்டமான தேர்வறைகள்?
 ஒரு மாணவனை மருத்துவனாக, பொறியாளனாக ஆக்குவதற்கு வேண்டுமானால் இவை மதிப்புடைய எண்களாகக் கணிக்கப்படலாம். ஆனால் நல்ல மனிதனாக, சமூக சிந்தனையாளனாக, செயற்பாட்டாளனாக உருவாக்குவதற்கு மதிப்புடைய அகமாண்புகளே தேவை. அவற்றை இந்தத் தேர்வுகள் வளர்த்துத் தரவில்லை என்றால் இவற்றால் ஒருபோதும் சமூகத்துக்குப் பயனில்லை.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/05/மதிப்பற்ற-எண்கள்-2933274.html
2933273 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஊழலற்ற இந்தியா எனும் கனவு கே.ஜெயகுமார் DIN Tuesday, June 5, 2018 02:50 AM +0530 "நோயாளியை குணப்படுத்த வேண்டுமானால், முதலில் மருத்துவர் ஆரோக்கியத்துடன் இருக்க வேண்டும்' - இது ஏதோ நகைப்புக்குரிய விஷயமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஷேக்ஸ்பியர் இந்த சமூகத்துக்கு அளித்துச் சென்ற சிறந்த தத்துவம் இது.
 "மற்றவர்களின் தவறுகளைத் திருத்துவதற்கு முன்பு நாம் சரியானவர்களாக இருக்கிறோமா என்பதை யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும்' என்பதுதான் அந்த உவமை கூறும் உண்மை. மானுட வாழ்வின் பல்வேறு தருணங்களில் அந்தக் கூற்றை நம்மால் பொருத்தி பார்க்க முடியும். கடந்த சில நாள்களுக்கு முன்பு கர்நாடக மாநிலத்தில் அரங்கேற்றப்பட்ட அரசியல் சதிராட்டங்களைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்தபோது எனக்கு ஷேக்ஸ்பியர் குறிப்பட்ட அந்தத் தத்துவம்தான் நினைவுக்கு வந்தது.
 அந்த மாநிலத்தில் வெற்றி பெற்ற எம்.எல்.ஏ.க்கள் பலர் விலை போய்விடக் கூடாது என்பதற்காக சொகுசு விடுதிக்குள் சொந்த கட்சியாலேயே சிறை வைக்கப்பட்டனர். மந்தையில் அடைப்பதுபோல ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல்களில் மக்கள் பிரதிநிதிகளைப் பாதுகாத்து வைப்பது ஒன்றும் இந்திய தேசம் இதுவரை சந்தித்திராத விநோத நிகழ்வல்ல.
 ஆட்சியமைக்கத் தேவையான பெரும்பான்மை எந்தக் கட்சிக்கும் கிடைக்காதபோது, அரசியல் களம் பேரம் பேசும் இடமாக மாறிப்போவதும் புதிதல்ல. பல முறை இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். அத்தகைய சம்பவங்கள் ஒவ்வொரு முறை அரங்கேறும்போதும் அவற்றைப் பார்த்து ஒட்டு மொத்த சமூகமும் சிரிக்கும். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களை அதே மக்கள் விமர்சிப்பார்கள். ஆனால், சில நாள்கள் கழிந்த பிறகு அந்த நிகழ்வுகள் அனைத்துமே மக்களின் மனதில் இருந்து மறைந்து விடுகின்றன. இப்படிப்பட்ட அரசியல் நாடகங்களால் ஜனநாயகத்தின் மாண்பு முழுமையாக சிதைத்து அழிக்கப்படுகிறது என்ற உண்மையும் அவர்களுக்கு மறந்துவிடுகிறது.
 ஒருவேளை, எம்.எல்.ஏ.க்களை விடுதிகளில் அடைக்காமல் வீட்டிலேயே இருக்கச் சொன்னால் என்னதான் ஆகிவிடப் போகிறது எனக் கேட்கலாம். நிச்சயமாக ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை. ஆனால், பெரும்பாலானோர் மாற்றுக் கட்சிக்கு விலை போய்விடுவார்கள், அவ்வளவுதான். ஆசை வார்த்தைகளுக்கும், அமைச்சர் பதவிக்கும் நாட்டம் கொண்டு தன்னை வெற்றி பெற வைத்த கட்சியை விட்டு இன்னொரு கட்சிக்குத் தயக்கமின்றித் தாவி விடுவார்கள்.
 இதைப் பார்க்கும் நமக்கு, தனக்கு வாய்ப்பு கொடுத்த சொந்த கட்சிக்கே அவர்கள் துரோகம் இழைத்ததாகத் தோன்றும். ஆனால், நிஜம் என்ன தெரியுமா? அவர்களை நம்பி வாக்களித்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களுக்குத்தான் அந்த எம்.எல்.ஏ.க்கள் மிகப்பெரிய துரோகத்தைப் பரிசாகத் தருகிறார்கள். வாக்குப்பதிவின்போது விரலில் வைக்கப்பட்ட மை அழிவதற்கு முன்னதாகவே, வெற்றி பெற்ற எம்.எல்.ஏ.க்கள் மீது மக்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை அழிந்துவிடுகிறது.
 இத்தகைய நிலையைத் தடுக்கத்தான் விடுதிகளுக்குள் எம்.எல்.ஏ.க்களை அடைத்து வைக்கிறார்களோ, என்னவோ? இந்த நேரத்தில் இன்னொரு விஷயமும் சொல்லத் தோன்றுகிறது. நட்சத்திர ஹோட்டல்களில் எம்.எல்.ஏ.க்களை பாதுகாத்து வைத்திருப்பதன் மூலம் அவர்களை வெளியே எங்கும் செல்லாமல் வேண்டுமானால் தடுத்துவிட முடியும். அதே வேளையில், சம்பந்தப்பட்ட எம்.எல்.ஏ.க்களின் மனதில் தோன்றும் ஆசைகளையும், அமைச்சர் பதவிக் கனவுகளையும் அணை போட்டுத் தடுக்க முடியுமா?
 சரி, அதற்கும் கட்டுப்பாடுகளையும், கடிவாளங்களையும் அமைத்து எம்.எல்.ஏ.க்களை கடுங்காவலில் வைக்கட்டும். இதேபோன்ற மற்றொரு தருணம் உருவாகும்போது அவர்கள் விலை போக மாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?
 இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தையும் உடைத்தெறிந்து மற்றொரு கட்சிக்கு ஒரு எம்.எல்.ஏ. மாறிவிடுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஏற்கெனவே பேசியபடி அவருக்கு உடனடியாக அமைச்சர் பதவியை புதிய கட்சி வழங்கி விடும். அவரும், "மக்கள் நலன் காப்பேன்' என உறுதியேற்று பதவிப் பிரமாணமும் செய்து கொள்வார்.
 சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்... பணத்துக்கும், பதவிக்கும் விலை போன அந்த அமைச்சரா பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான திட்டங்களை மக்களிடம் முறையாகக் கொண்டு சேர்க்கப் போகிறார்? அவரா சாமானிய மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்த சமரசமின்றி உழைக்கப் போகிறார்? நாணயத்துடனும், நன்னடத்தையுடனும் பணியாற்றுமாறு அரசு அதிகாரிகளுக்கு அந்த அமைச்சரா அறிவுறுத்தப் போகிறார்? ஜனநாயக மாண்புகளையும், ஜாதி - மத பேதமற்ற கொள்கைகளையும் அவரா உயர்த்திப் பிடிக்கப் போகிறார்? எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அந்த அமைச்சரா புரையோடிக் கிடக்கும் ஊழலை ஒழிக்கும் புருஷோத்தமராக உருவெடுக்கப் போகிறார்?
 இதற்கான பதில் அனைத்தும் மக்களுக்குத் தெரியும். இருந்தும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல்வாதிகளை நாம் சகித்துக் கொள்கிறோம். அரசு உயரதிகாரிகளும் சரி, வாக்காளர்களும் சரி மக்கள் பிரதிநிதிகளின் இந்த முறைகேடுகளை ஏற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டால், "ஊழலை ஒழிக்க வேண்டும்', "லஞ்சம் வாங்குபவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டும்', "நாணயமான நாடாக இந்தியாவை உருவாக்க வேண்டும்' என்ற கனவுகளை எல்லாம் கைவிட்டுவிட வேண்டியதுதான்.
 பொது வாழ்வில் நேர்மை மிகமிக அவசியம். அரசுத் துறைகளில் பணியாற்றும் கீழ் நிலை ஊழியர்களில் இருந்து மேல்மட்ட அதிகாரிகள், அமைச்சர்கள் வரை அனைவருக்கும் அது முக்கியம். அதில் மட்டும் சமரசமே இருக்கக் கூடாது. இல்லாவிடில் லஞ்ச லாவண்யம் எங்கும் பரவி விடுவது மட்டுமன்றி, சமூகத்தில் தவிர்க்க முடியாத சக்தியாகவும் அது மாறிவிடும். மக்கள் பிரதிநிதிகள் பேசும் வார்த்தைக்கும் செயலுக்கும் மலையளவு இடைவெளி இருக்கக் கூடிய நிலைதான் தற்போது உள்ளது. இதே நிலை நீடித்தால், "நாணயம், நேர்மை என்றெல்லாம் ஒரு சில விஷயங்கள் முன்னொரு காலத்தில் இருந்ததாமே' என்று எதிர்காலத் தலைமுறையினர் வியப்புடன் பேசிக்கொண்டிப்பார்கள்.
 அதற்கான முன்னோட்டத்தைத்தான் தற்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். சமூகத்தின் அடிமட்டத்தில் கூட ஊழல் புரையோடிப் போயிருப்பதும், அதை எவரும் ஒரு பொருட்டாகக் கூடக் கருதாததுமே அதற்கு சான்று.
 மற்றொரு புறம், ஆட்சி நிர்வாகத்தில் வெளிப்படைத் தன்மையை ஏற்படுத்த, மின் - ஆளுகை (இ-கவர்னன்ஸ்) நடைமுறைகளும், தொழில்நுட்ப மாற்றங்களும் கொண்டுவரப்படுகின்றன. ஆனால், அந்த முயற்சிகளால் எந்தப் பலனும் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. இருந்திருந்தால், அரசுத் துறைகளில் முன்பு மலிந்திருந்த முறைகேடுகளில் இம்மியளவாவது தற்போது குறைந்திருக்க வேண்டுமே. மாறாக அதிகரித்துக் கொண்டு அல்லவா செல்கிறது?
 அரசு நிர்வாகத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை அதிகம் நிறைந்துள்ள நாடுகளின் தரவரிசைப் பட்டியல் அண்மையில் வெளியிடப்பட்டது. அதில் 80-ஆவது இடத்தைத்தான் இந்தியாவால் பிடிக்க முடிந்தது. சரி, அதில் அதிர்ச்சியடைவதற்கோ, ஆதங்கப்படுவதற்கோ என்ன இருக்கிறது? தரவரிசையில் எப்போதும் இறுதி நிலையைப் பெறும் தகுதிதான் நமக்கு வாய்த்திருக்கிறது என்பது தெரிந்ததுதானே.
 ஊழலும் லஞ்சமும் நாட்டை எவ்வாறு சீரழிக்கும் என்பது அனைத்து அரசியல் கட்சிகளுக்கும் நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் அவற்றை ஒழிக்க நடவடிக்கை எடுக்காது. இதுதான் சமூகத்தின் மிகப்பெரிய நகைமுரண்.
 மகாத்மா காந்தி சுதந்திரப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும்போது ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் தீர்மானமாக இருந்தார். விடுதலை வேள்வியை எந்த நிலையிலும் நெறி தவறாமல் நடத்த வேண்டும் என்பதுதான் அது. சில நேரங்களில் அவரது நோக்கத்தை சிதைக்கும் சம்பவங்கள் சில அரங்கேறின. அப்போதெல்லாம் உடனடியாக அதற்கு தீர்வைக் கண்டறிந்து சத்தியம் தவறாத போராட்டத்தை மீண்டும் மீட்டெடுத்திருக்கிறார் காந்தி.
 அதில் எந்த சமரசத்துக்கும் அவர் இடம் கொடுக்காமல் இருந்தார். எத்தனை நெருக்கடிகள் வந்தாலும் நேர்மையை மட்டும் ஒருபோதும் மகாத்மா விட்டுக் கொடுத்ததில்லை. ஆனால், இன்றைக்கு நிலைமை அப்படியா இருக்கிறது? மகாத்மா வகுத்த பாதையில் இருந்து முற்றிலும் வேறாக அல்லவா சமூகம் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
 இந்த நிலை மாற வேண்டும். நேர்மையான தேசமாக இந்தியா உருவாக வேண்டும். இளைய தலைமுறையினரின் மனத்தில் எதிர்கால இந்தியா பற்றிய கனவுகள் நிறைந்திருக்கின்றன. அவை மங்கி மறைவதற்குள் அவர்களிடையே புதிய நம்பிக்கையை மலரச் செய்ய வேண்டும். ஊழலற்ற தேசங்களின் பட்டியலில் இந்தியா முதல் 10 இடத்திற்குள்ளாவது வர வேண்டும். அப்போதுதான் அனைத்து மக்களும் பெருமிதத்துடன் இந்த தேசத்தில் வாழக்கூடிய நிலை உருவாகும். அந்த நிலை உருவானால், எம்.எல்.ஏ.க்களை நட்சத்திர விடுதிகளுக்குள் சிறைபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படாது. அவர்களும் பணம், பதவிக்கு மயங்காத தலைவர்களாக உருவெடுப்பார்கள். அத்தகைய தலைவர்களால்தான் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியும். அந்த நாள் வரும் வரை "நோயாளியை குணப்படுத்த வேண்டுமானால், முதலில் மருத்துவர் ஆரோக்கியத்துடன் இருக்க வேண்டும்' என்ற ஷேக்ஸ்பியரின் வார்த்தையைத்தான் திரும்பத் திரும்ப நாம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கும்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 முன்னாள் தலைமைச் செயலர்,
 கேரள மாநிலம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/05/ஊழலற்ற-இந்தியா-எனும்-கனவு-2933273.html
2932677 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கனவு நனவாகுமா? ஸ்ரீதுரை DIN Monday, June 4, 2018 02:37 AM +0530 வாஷிங்டனில் 1963-ஆம் வருடம் நடந்த பேரணியில் அமெரிக்க நாட்டின் வரலாற்று நாயகன் மார்டின் லூதர் கிங் கூறிய "எனக்கு ஒரு கனவு இருக்கிறது' (I have a dream) என்ற வாசகம் அமெரிக்க நாட்டில் மட்டுமின்றி உலக நாடுகளிலெல்லாம் பரவி அழியாப் புகழைப் பெற்று விட்டது. 
இந்தியத் தாயின் திருவடியில் தவழும் தமிழ் மக்களாகிய எமக்கும் ஒன்றல்ல, பல கனவுகளிருக்கின்றன. அவை பெருங்கனவுகளாகவும் இருக்கின்றன.
தமிழர்களாகிய நாங்கள் எமது கனவுகளை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்கிறோம்....கேளீர். கேட்க வேண்டிய இடங்களிலிருப்பவர்கள் அனைவரும் தவறாமல் கேளீர்.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - காவிரியாற்றுத் தண்ணீரில் எங்களுக்குரிய நியாயமான பகுதியை எங்களின் கர்நாடகச் சகோதரர்கள் தயக்கம் ஏதுமின்றிப் பாச உணர்வுகளுடன் பகிர்ந்துகொள்ளுவார்கள் என்று. அப்படிச்செய்ய அவர்கள் தயங்குவார்கள் எனில், எங்கள் மத்திய அரசு உடனடியாகத் தலையிட்டு நியாயத்தை நிலை நிறுத்தும் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - காவிரியோ, பெரியாறோ, பாலாறோ எந்த நதி சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினை இனி எதிர்காலத்தில் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றாலும் அந்தந்தக் காலத்தில் நடைபெறக்கூடிய தேர்தல்களைக் காரணம் காட்டித் தாமதம் ஏதும் செய்யப்படாது என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எங்கள் விவசாயப் பிரதிநிதிகள் மாநிலத்தில் ஏதாவது ஓர் ஊரிலோ அல்லது இந்த தேசத்தின் தலைநகரிலோ போராடச் சென்றால், அவர்கள் போராட்டத்தைத் துவக்கும் முன்பாகவே மாநில அல்லது மத்திய அரசின் பிரதிநிதிகளோ, அமைச்சர் பெருமக்களோ நேரில் சந்தித்துப் போராட்டத்திற்கான காரணங்களைக் கேட்டறிந்து ஆவன செய்வதாக உறுதியளித்து அதற்கான ஆணைகளையும் தாமதமின்றிப் பிறப்பிப்பார்கள் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எமக்கெல்லாம் உணவளிக்கும் விவசாயிகள் வீதியில் இறங்கிப் போராடுவதையே ஓர் அவமானமாக எங்களை ஆள்வோர்கள் கருதுவார்கள் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எமது விவசாயிகள் விளைவிக்கும் கரும்பை டன் கணக்கில் வாங்கிக்கொண்டு அவர்களுக்குரிய பணத்தை வருடக்கணக்கில் பைசல் செய்யாமல் இருப்பதை ஒரு பெரும் பாவச்செயலாக எம் சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் நினைப்பார்கள் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எங்களது விளைநிலங்களைப் பாழ் செய்து எங்களது சுற்றுச்சூழலைக் கெடுத்து எங்களுக்குத் தீராத வியாதிகளைப் பரிசாகக் கொடுக்கும் எந்த ஒரு தொழில்நிறுவனமும் நாங்கள் குரல் எழுப்பும் முன்பாகவே தடை செய்யப்படும் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எமது மாநில மாணவர்கள் எழுதும் தேர்வுகளுக்கு பலநூறு, ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் தேர்வு மையங்களை ஒதுக்கும் பிள்ளை விளையாட்டை இனி யாரும் அரங்கேற்ற மாட்டார்கள் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - குடிக்க வைத்துக் குடிகெடுக்கும் டாஸ்மாக் கடைகள் தரும் லாபத்தைக் கணக்கில் கொள்ளாமல், சமூக நன்மையைக் கருதி அக்கடைகள் அனைத்தும் மூடப்படும் என்று. 
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - டெங்கு காய்ச்சல் பரவுதல் போன்ற நிலைமைகள் ஏற்பட்டால், எமது உள்ளாட்சி நிர்வாகத்தினர் பொதுமக்களின் வீடுகள் மற்றும் நிறுவனங்களில் நுழைந்து ஆய்வு செய்து குடிமக்களுக்கு அபராதம் விதிப்பதற்கு பதில், தங்கள் பொறுப்பில் உள்ள கால்வாய்கள் மற்றும் குப்பைக்கிடங்குகளைச் சுத்தமாகப் பராமரிக்க முற்படுவார்கள் என்று. 
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - பட்டா, வாரிசுச் சான்றிதழ், வருமானச் சான்றிதழ், ஓட்டுநர் உரிமம் என்று எதற்கு விண்ணப்பித்தாலும், விண்ணப்பதாரர்களை அலைக்கழிக்காமல், குறிப்பிட்ட காலவரையறைக்குள் அரசு அலுவலகங்களில் செய்து கொடுப்பார்கள் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எமது மாநிலத்தின் பிரச்சினை எதுவானாலும், இங்குள்ள கட்சியினர் ஒருவரை ஒருவர் பழிசொல்லி லாவணி பாடிக்கொண்டிருக்காமல், பிற மாநிலங்களைப் போல ஒரே அணியாகத் திரண்டு நின்று மாநில உரிமைகளுக்குக் குரல் கொடுப்பார்கள் என்று .
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - எந்த ஒரு பிரச்னையையும் முற்றவிட்டுப் போராட்டம், வன்முறை, உயிரிழப்பு என்று போவதற்கு முன்பு ஒரு நல்ல தீர்வு காணப்படும் என்று.
எமக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது - போராட்டங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள் என்று எதற்கும் வாய்ப்பே இன்றி எமது பிரச்னைகள் முன் கூட்டியே தீர்க்கப்பட்டு, எமது சீரிய உழைப்பினால் இந்த நாட்டின் வளமான எதிர்காலம் கட்டமைக்கப்படும் என்று.
இன்னொரு கனவும் இருக்கிறது - மேலே கூறப்பட்ட எமது கனவுகள் அனைத்தும் எமது வாழ்நாளுக்குள்ளாகவே நிறைவேறி, ஒரு புதுவாழ்வு மலரும் என்று.
கனவு நனவாகுமா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/04/கனவு-நனவாகுமா-2932677.html
2932676 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அருந்தமிழ் வளர்த்த அயல்நாட்டவர்  மலையமான் DIN Monday, June 4, 2018 02:35 AM +0530 அற்புத காந்தம் இரும்புத் துண்டுகளை ஈர்க்கின்றது. மதுமலர், விரும்பிவரும் தேனீக்களை அன்புடன் அழைக்கிறது. நிமிர்ந்து நிற்கும் நெடுமலை, உலவும் மேகங்களை மகிழ்வுடன் வரவேற்கிறது. தொன்மைச் செந்தமிழும் பன்னாட்டு அறிஞர்களைத் தன்பால் இழுக்கின்றது. இது நேற்று நடந்தது; இன்றும் நடக்கின்றது; என்றும் நடக்கும். கடந்த பல நூற்றாண்டுகளாக அயல்மொழி அறிஞர்கள் பலரும் தமிழுக்குப் பயன்தரும் தொண்டாற்றியிருக்கிறார்கள்.
 சீகன்பால்கு, கால்டுவெல், ஜி.யூ. போப், வீரமாமுனிவர் முதலியோர் முன்பு தமிழுக்குப் பெருந்தொண்டு புரிந்தார்கள். அவர்கள் வழியில் தமிழுக்கு அயல்மொழித் தமிழரின் அருந்தொண்டுகள் இன்றும் தொடர்கின்றன. அவற்றைத் தமிழர் நன்றியுடன் நினைவுகூர வேண்டும்; மனத்தில் போற்றவும் வேண்டும். அமெரிக்காவின் ஜார்ஜ் ஹார்ட், ஷானன் சிஃபோர்டு, பிளேக் வெண்ட்வொர்த், பாலா ரிச்மன், டேவிட் சார்லஸ் பக் ஆகிய அறிஞர்கள் தமிழுக்கு ஆக்கம் சேர்த்திருக்கிறார்கள்.
 பேராசிரியர் ஜார்ஜ் ஹார்ட், தமிழ், வடமொழி இரண்டிலும் புலமை பெற்றவர். துளசிதாசர் முதல் மகாதேவி வர்மா வரை இந்தி மொழியில் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களில் மனம் தோய்ந்தவர். தமிழ் தொன்மையான மொழி. இது செவ்வியல் மொழி (செம்மொழி) என்று அழுத்தமாக அறிவித்தவர். சங்க இலக்கியப் புதையலான புறநானூற்றுப் பாடல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தவர். இவருடைய துணைவியார் கெüசல்யா என்ற தமிழ் மங்கையாவார்.
 ஷானன் சிஃபோர்டு என்ற மாதரசி இசைத்துறை வல்லுநர். "நான் தமிழைக் காதலிக்கிறேன்' என்று அறிவித்த சாதனை நங்கை. இவர் எச்.ஏ. கிருஷ்ண பிள்ளை படைத்த "இரட்சண்ய யாத்ரிகம்' என்ற காப்பியத்தைப் படித்தார். அதன் சுவையில் மதி மயங்கினார். அத்துடன் நிற்கவில்லை. அந்நூலை ஆங்கிலத்தில் கொடுத்தார்.
 பிளேக் வெண்ட்வொர்த் என்ற அறிஞர் பிற்காலச் சோழர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் மாட்சிமையுடன் வாழ்ந்த புலவர்களை ஆங்கில உலகத்திற்கு அறிமுகம் செய்தார். புகழ்பெற்ற இரட்டைப் புலவர்கள், அந்தகக்கவி வீரராகவ முதலியார் முதலிய புலவர்களைப் பற்றி ஆய்வு செய்தார். ஒட்டக்கூத்தரின் பெருமையைத் தன் மண்ணில் நட்டார். தமிழகத்துச் சைவம் பற்றிய சிறப்பை, மொழிபெயர்ப்பு வானத்தில் பறக்க விட்டார்.
 பாலா ரிச்மன் என்பவர் பெண்பால் அறிஞர். இவருக்கு அருந்தமிழ் வல்லுநரான ஏ.கே. இராமாநுஜமே வழிகாட்டி. இவர் சங்கப் பாடல்களில் முங்கித் திளைத்தார். அவற்றைப் பொங்கல் புதுச்சோறு போல ஆங்கிலேயருக்கு அள்ளி அளித்தார். முந்நூறு வகையான இராமாயண நூல்கள் இருப்பதாக ஏ.கே. இராமாநுஜம் இவருக்குச் சொன்னார். அதைக் கேட்டு வியப்படைந்த இவர், இராமாயணத்தின் மேல் விருப்பம் கொண்டார். சிறப்புக்குரிய இராமாயண நாட்டுப்புறப் பாடல்களைத் தேடித் தொகுத்தார். அவற்றை வாடா மலர்மாலை ஆக்கினார். வாழ்க்கையில் ஏராளமான சோதனைகளை எதிர்கொண்டு, சிறப்பேந்திய இராமாயண நாயகி சீதையின் மேல் ரிச்மன் பேரார்வம் கொண்டார்.
 டேவிட் சார்லஸ் பக் என்பார் இசையின் பக்கம் சென்றவர். காரைக்குடி வீணை லட்சுமி அம்மாள் என்பவரிடம் வீணை இசை பயின்றார். இவர் "நற்றிணை'யைக் கற்றார். அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். திரிகூட ராசப்பக் கவிராயரின் ஓங்கு புகழ் "குற்றாலக் குறவஞ்சி' நூலின் உயர்வை உணர்ந்தார். அதை மொழியாக்கம் செய்தார். "இறையனார் களவிய'லின் பெருமையை அறிந்தார். அதைத் தன் மொழியினர் தெரிந்துணரச் செய்தார். "மயில் நடனமாடியபோது' என்ற இவருடைய கட்டுரை தமிழரின் நடனக்கலை பற்றி விரிவாகவும் சிறப்பாகவும் எடுத்துரைக்கிறது.
 கனடா நாட்டு பிரெண்டா பெக் என்ற பெண்மணி தமிழ் மண்ணின் கண்மணியாகவே காட்சியளிக்கிறார். தமிழ் மகளைப்போல் புடவையை உடுத்துகிறார். இவர் தன் பெயரை "பிரிந்தா' என்று தமிழ்ப்படுத்திக் கூறுகிறார். இவருக்குப் பிடித்தமான தமிழ்த்தொடர் "போய்ட்டு வாங்க' என்பது. தன்னைப் பிரிந்து செல்பவர் மறுபடியும் தன்னிடம் வர வேண்டும் என்று அறிவிக்கும் சிறந்த பண்பாட்டுத் தொடரை இவர் பெரிதும் பாராட்டுகிறார். மூன்று தலைமுறைக்குச் சான்றாக விளங்கும், கொங்கு மண்டலத்தின் புகழ்பெற்ற நாட்டுப்புறப்பாடல் கதையான "அண்ணன்மார் கதை'யை இவர் தேர்ந்தெடுத்தார். அது குறித்து ஆய்வு செய்தார். அந்தக் கதையை ஆங்கிலத்தில் மொழிமாற்றம் செய்து வெளியிட்டார்.
 ஆர்.இ. ஆஷரும், கிரிகோரி ஜேம்சும் இங்கிலாந்தின் தமிழ் அறிஞர்கள். ஆஷர் ஐரோப்பாவில் உள்ள 37 பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ் இலக்கியங்கள் பற்றிச் செற்பொழிவாற்றிய தலைமகன். அது மட்டுமல்ல, "தமிழ் உரைநடை வரலாற்றில் மைல் கற்கள்' என்ற நூலை எழுதியவர். ஆறுமுக நாவலர், "மனோன்மணீயம்' சுந்தரம் பிள்ளை, மு. வரதராசனார் முதலியவர்களை தன் நாட்டவருக்கு அறிமுகம் செயதவர்.
 கிரிகோரி ஜேம்ஸ், தமிழ் இலக்கணம் பற்றி ஆய்வுகளை மேற்கொண்டவர். கோவையில் நடைபெற்ற செம்மொழி மாநாட்டில் தமிழ் இலக்கணம் குறித்து கட்டுரை வாசித்தவர்.
 பிரான்சுவா குரோ என்பவர் ஃபிரான்சு நாட்டுத் தமிழர். இவர் பிற செம்மொழி இலக்கியங்களுடன் தமிழ் இலக்கியங்களை ஒப்பாய்வு செய்தார். "பரிபாட'லை பிரெஞ்சு மொழியில் பெயர்த்தார். "பண்ணாராய்ச்சி வித்தகர்' என்று அறியப்படும் குடந்தை ப.சுந்தரேசனார் மூலம் தமிழிசையின் பெருமையை அறிந்தார். காரைக்காலம்மையாரின் "அற்புதத் திருவந்தாதி' போன்ற பாடல்களை பிரெஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். முதல் முதலில் குடவோலைத் தேர்தல் முறையை அறிவித்த உத்திரமேரூர் கல்வெட்டின் சிறப்பை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தினார். பல தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பற்றி மதிப்புரை வழங்கினார்.
 ஜெர்மனியின் தாமஸ் லோமன் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகத் தமிழாய்வு செய்து வருகிறார். ஏற்கெனவே, தமிழ்மொழியின் அமைப்பு, தற்காலத்தமிழ் இலக்கணம் முதலியவை பற்றி ஆய்வு செய்தார். இவர் தாமஸ் மால்டனுடன் இணைந்து சங்க இலக்கியச் சொல்லடைவை உருவாக்கியது குறிப்பிடத்தக்கது. இவருடைய அன்புத் துணைவியார் ஷீலா என்ற தமிழ்மகளாவார். கே.ஜ. பெர்சா லுத்சி என்ற ஜெர்மானியப் பெண்மணி தூய தமிழில் பேசும் திறமை மிக்கவர். இவர் தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம் பற்றி ஆய்வு செய்தவர். புதுமைப்பித்தன், லா.ச.ரா., ராஜம் கிருஷ்ணன் முதலியோரின் நூல்களை மதிப்புரை செய்தவர். தமிழர்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு மிகுதி என்று உணர்ந்து அதைத் தனது நூலில் பதிவு செய்தவர். உல்ரிக் நிக்கோலஸ் என்ற மற்றொரு ஜெர்மானிய மங்கையும் தமிழ்த் தொண்டு புரிந்து வருகிறார். இவர் "யாப்பருங்கலக் காரிகை'யை ஜெர்மன் மொழியில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். "தொல்காப்பிய'த்திலுள்ள அகப்பொருள், வாழ்வியல் பகுதிகள் போன்று வேறு எந்த மொழியிலும் எந்த நூலிலும் இல்லை என்று அறுதியிட்டுக் கூறயவர். ஒரு தமிழரைத் திருமணம் செய்து கொண்ட இவர் கோவை செம்மொழி மாநாட்டில் ""நான் தமிழ்நாட்டு மருமகள்' என்று பெருமையுடன் தெரிவித்தார். ஈவா வில்டன் என்ற இன்னொரு ஜெர்மானிய மாதரசியும் தமிழறிஞர்தான். இவர் சங்க இலக்கியங்கள்குறித்துஆய்வு மேற்கொண்டார். "குறுந்தொகை'யைப் பதிப்பித்தார். "நற்றிணை'க்கும் சிறந்த ஆய்வுரை ஒன்றை அளித்திருக்கிறார். மேலும், பிரான்சு நாட்டு தமிழறிஞரான செவியா என்பவருடன் இணைந்து "அகநானூ'ற்றையும் பதிப்பித்தார்.
 பின்லாந்து நாட்டு அஸ்கோ பர்ப்போலா, சிந்துவெளி நாகரிகம் குறித்த ஆய்வை மேற்கொண்டவர். அது தமிழருக்கே உரியது என்று ஆணித்தரமாக அறிவித்தார். சிந்துவெளி மக்களுக்கும் மெசபடோமிய (சுமேரிய) மக்களுக்கும் தொடர்பு இருந்தது என்று தெரிவித்தார். இவர் திருக்குறளை ஃபின்னிஷ் மொழியில் பெயர்த்தார். டென்மார்க்கைச் சேர்ந்த மைக்கேல் ஸ்டாம் சைவசித்தாந்தத்தின் மேல் ஆர்வம் கொண்டார். இவர் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் படித்தார். சைவசித்தாந்தம், நியாய மீமாம்சம் ஆகியவற்றை ஒப்பீடு செய்தார். பத்திரகிரியாரின் அறக்கொள்கைகளையும் போற்றினார்.
 மோனிக்கா டோர்னா என்ற நங்கை ஸ்லோவாக்கிய நாட்டின் தமிழறிஞர். இவர் கருநாடக இசையில் தோய்ந்தார். அத்துறையில் ஆய்வு செய்தார்; பட்டமும் பெற்றார். தமிழிலும் ஹங்கேரி மொழியிலும் உள்ள திருமணப் பாடல்களை ஒப்பாய்வு செய்தார். 2000 இந்திய நாட்டுப்புறப் பாடல்களை இவர் சேகரித்து, ஆய்வு மேற்கொண்டார்.
 நெதர்லாந்தின் ரூஸ்கெரிட் சென் தமிழரின் திருமண முறைபற்றி ஆய்வு நிகழ்த்தினார். இவர் பல கோயில்களுக்கும் சென்றார். இந்திய நகரமைப்பு, குறிப்பாக, தமிழ் நகரமைப்பு திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது என்று அறிவித்தார்.
 இத்தாலியின் கிறிஸ்டியானா முர்ரே, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழ் தெளிவான இலக்கணம் பெற்றதனால் அது இனிமையான மொழியாக உள்ளது என்றார். அதே இத்தாலி நாட்டு இராபர்ட்டோ கலசோ வேத விற்பன்னர். வேத, புராண கதைகளைத் தமிழில் வெளியிட்டவர். இந்தியாவுக்குள்ளேயே தமிழ்ப் பண்பாடு பற்றிச் சரியான அறிமுக நிலை இல்லை என்று இவர் வருத்தப்பட்டார்.
 ரஷியாவின் மாபெரும் தமிழறிஞர் அலெக்சாண்டர் துபியான்ஸ்கி "உலகின் பழைமையான மொழிகளில் தமிழ் முதன்மையானது' என்று அறிவித்தார். இவர் அகத்துறைப் பாடல்களில் ஆய்வு செய்தார். பாரதியின் தேசபக்திப் பாடல்களைத் தன் நாட்டவருக்கு அறிமுகம் செய்தார். தன் மாணவர்களையும் அழைத்து வந்து தமிழர்களுடன் பேசிப் பழகச் செய்தார். இவர் "பனை ஓலையில் பாடல்கள்' என்ற நூலை எழுதினார். கொரியாவின் தமிழறிஞர் ஜங் நாம் கிம் "கொரியத் தமிழ்ச்சங்கம்' நடத்துகிறார். கொரிய மொழியில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தமிழ்ச் சொற்கள் உள்ளன என்கிறார்.
 தற்காலத்தில் பயன்தரும் தொண்டு புரியும் அயல்மொழித் தமிழறிஞர்களுடன் தமிழ் மண்ணின் அறிஞர்களும் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும். அவர்களின் எண்ணமும் உழைப்பும் பொன்முடி சூடுவதற்கு உதவ முன்வரவேண்டும்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/04/அருந்தமிழ்-வளர்த்த-அயல்நாட்டவர்-2932676.html
2931526 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வங்கிகள் யாருக்காக?  ஆர். வேல்முருகன் DIN Saturday, June 2, 2018 02:48 AM +0530 நாடெங்குமுள்ள வங்கி ஊழியர்கள் கடந்த புதன் மற்றும் வியாழக்கிழமைகளில் (மே 30 மற்றும் 31) வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். இதனால் இரு நாள்களிலும் சுமார் ரூ.40,000 கோடிக்கும் மேற்பட்ட காசோலைப் பரிவர்த்தனை நடைபெறவில்லை. ரொக்கப் பரிவர்த்தனை தனி. வங்கிகளின் ஏடிஎம்-கள் இயங்காததால் பொதுமக்கள் மிகுந்த சிரமத்துக்கு உள்ளாகினர்.
 கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் வங்கித்துறையில் மிகப் பெரிய சீர்திருத்தம் ஏற்பட்டுள்ளது. தனியார் வங்கிகளின் வரவுக்குப் பின்னர் தேசிய மயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளின் நடவடிக்கைகளிலும் மிகப் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால் ஊழல் என்று எடுத்துக் கொண்டால் அரசும் தனியார் வங்கிகளும் ஒன்றையொன்று மிஞ்சும் அளவுக்குத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.
 நாட்டின் மிகப் பெரிய வங்கியான பாரத ஸ்டேட் வங்கி, தனியார் வங்கியான ஐசிஐசிஐ வங்கி உள்ளிட்ட பலவற்றில் ஒரு கட்டத்தில் வாராக்கடன்கள் அதிகரித்தன. கண் மண் தெரியாத அளவுக்கு மிகப் பெரிய தொழிலதிபர்களுக்கு(?) வாரிக் கொடுத்தனர். அவர்கள் சுருட்டிக் கொண்டு ஓடினர். இப்போது அந்தப் பிரச்னைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வெளி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதில் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கு என்ன பலனென்ற தகவல்கள் எப்போது வெளிவரப்போகின்றனவோ தெரியாது. ஐசிஐசிஐ பிரச்னை மட்டும் இப்போது வெளியே வந்துள்ளது.
 பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் காலாண்டு லாபத்தை விட அப்பாவிப் பொதுமக்கள் தங்கள் வங்கிக் கணக்குகளில் குறைந்தபட்ச இருப்புத் தொகை வைக்கவில்லை என்று அபராதம் வசூலித்த தொகை அதிகம். பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் அறிக்கையிலேயே இது தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
 இப்போதெல்லாம் வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் கணக்குகளில் பணம் கட்டுவதற்கும் எடுப்பதற்கும் அதிகபட்ச எண்ணிக்கை நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. கணக்கு வைத்துள்ள வங்கியில் இத்தனை முறைதான் எடுக்கலாம், பிற வங்கிகளில் இத்தனை முறைதான் எடுக்கலாம். அதற்கும் மேல் நமது பணத்தை எடுக்கவே நாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டும். இது ரிசர்வ் வங்கியின் உத்தரவு.
 சரி, குறிப்பிட்ட வங்கிகளின் ஏடிஎம்கள் இயங்காதபோது வங்கிகள் வாடிக்கையாளர் கணக்கில் அபராதத் தொகை செலுத்த வேண்டும் என்று ஏன் ரிசர்வ் வங்கி உத்தரவிடக் கூடாது? ஏடிஎம்களில் எடுக்கப்படும் பணம் தொடர்பான கணக்குகளும் வங்கிக்குத் தெரியுமல்லவா?
 இப்போது வங்கிகளின் கட்டமைப்பும் மாறிவிட்டது. குளிர்பதன வசதியுடன் கூடிய அறைகள். 24 மணி நேரமும் பணம் எடுக்கவும் செலுத்தவும் ஏடிஎம், பணம் செலுத்தும் இயந்திர வசதிகள், பாஸ் புத்தகத்தில் கணக்கு பதிவு செய்யவும் தேவையான வசதிகள். அதாவது, முடிந்த அளவு வங்கிக்கு வராதே என்று சொல்கின்றனர். வங்கி ஊழியர்களும் இன்று முகம் கொடுத்துப் பேசும் நிலையில் இல்லை. ஆனால் நேரடியாக வருவதை விட ஏடிஎம்-களில் பணம் எடுப்பதால் வங்கிக்குக் கூடுதல் செலவுதான்.
 ஒரு காலத்தில் வங்கியே தேவையில்லை என்ற நிலை இருந்தது. கடன் கொடுக்கவும், நகையை அடமானம் வைத்துப் பணம் வாங்க மட்டுமே என்றிருந்த வங்கி, இப்போது அனைவருக்கும் அத்தியாவசியம் என்றாகிவிட்டது. இப்போதும் நகையை அடமானம் வைக்கலாமென்றாலும் அச்சமாகத்தான் உள்ளது. வங்கி ஊழியர் உதவியோடு அல்லது நகை மதிப்பீட்டாளர் உதவியோடு கொள்ளையர்கள் திருடிச் சென்றதாக செய்திகள் வருகின்றன. போலீஸார் பலமுறை கூறியும் வங்கிகளுக்கு இன்னமும் இரவுக் காவலர்களைப் பெரும்பாலான வங்கிகள் நியமிக்கவில்லை.
 வங்கியின் மூலமாகத்தான் அனைத்துப் பரிமாற்றங்களும் என்ற நிலை இப்போது வந்துவிட்டது. ஆனால், இது அனைத்துமே பெரும் பணம் படைத்த கார்ப்பரேட் தொழிலதிபர்களுக்கு என்றாகிவிட்டது. அரசும் அவர்களுக்குத்தான் ஆதரவாக இருக்கிறதே தவிர சாதாரண மக்களுக்கு உதவும் எண்ணத்தில் இல்லை.
 வங்கிகள் தேவைக்கேற்பக் கடன் வழங்காததால்தான் மக்கள் தனியாரிடம் கடன் பெறுகின்றனர். ஒரு சில இடங்களில் மனிதாபிமானமிக்க மேலாளர்கள் துணிந்து சாமானியர்களுக்கும் கடன் வழங்குகின்றனர். அந்த இடங்களில் மக்கள் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தித்தானே வருகின்றனர்.
 இவ்வளவு ஏன், உரிய தகுதிகள் இருந்தும் கல்விக் கடன் வழங்குவதற்கு மறுக்கும் வங்கிகள் எத்தனை? தந்தையின் "சிபில்' விவரம் சரியில்லை, உங்களுக்கு இவ்வளவுதான் கடன் தகுதி என்று சொல்லும் வங்கியாளர்கள் பற்றிய புகார்களைச் சொல்வதென்றால் விசாரணை அதிகாரிகளுக்கு இது மட்டுமே வேலையாக இருக்கும். கல்வி தடைபட்டு விடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் கடன் வாங்குகிறார்கள். ஆனால் அதிலும் கல்விக்கூடங்கள் கேட்கும் தொகையையும் குறைத்தால் என்ன செய்வார்கள் அப்பாவிப் பொதுமக்கள்.
 முன்கூட்டியே கடனை செலுத்தினால் அபராதம் வேறு. உரிய முறையில் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்காகவா? அல்லது இதுவும் வாராக்கடனாக வேண்டும் என்பதற்காகவா? முன்கூட்டியே கடனைச் செலுத்தினால் கூடுதல் சலுகைதானே தர வேண்டும். வங்கி நிர்வாகங்கள் இதுகுறித்துச் சிந்திக்க வேண்டும்.
 சாதாரண மக்கள் தங்கள் உடலை வருத்தி, உதிரத்தைத் தந்து சம்பாதிக்கும் பணத்தை வங்கியில் டெபாசிட் செய்துள்ளனர். அதை கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்குத் தாரை வார்க்கின்றன வங்கி நிர்வாகங்கள். கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் பரிவர்த்தனை அதிகமாக இருக்கலாம். ஆனால் சாதாரண மக்கள் ஒரே நாளில் சென்று தங்கள் தொகையைத் திரும்ப எடுக்கும் சூழ்நிலை வந்தால் அனைத்து வங்கிகளும் திவாலாகிவிடும் என்பதைக் கவனத்தில் கொண்டு வங்கி நிர்வாகங்கள் செயல்பட வேண்டும்.
 இனிமேலாவது வங்கிகள் சாதாரண மக்களுக்காகச் செயல்படும் சூழ்நிலை உருவாக வேண்டும். "வாடிக்கையாளரே முக்கியம்' என்று போர்டு வைத்தால் மட்டும் போதாது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/02/வங்கிகள்-யாருக்காக-2931526.html
2931525 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புத்துயிர் பெறவேண்டும் கூட்டுக் குடும்பம்!  "கோதை' ஜோதிலட்சுமி DIN Saturday, June 2, 2018 02:47 AM +0530 குழந்தைகள்தான் ஒரு குடும்பத்தின், தேசத்தின் செல்வம் என்ற நம்பிக்கை கொண்ட கலாசாரம் நம்முடையது. நமது தாத்தா, பாட்டிகளுக்கு பத்துப் பன்னிரெண்டு பிள்ளைகள் இருந்ததை நாம் அறிவோம். பதினாறு பிள்ளைகள் பெற்ற பெண்ணை "ஒரு கோட்டை பிள்ளை பெற்ற மகராசி' என்று கொண்டாடியும் இருக்கிறார்கள். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கூட நான்கைந்து குழந்தைகள் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருந்திருக்கிறார்கள்.
 அந்தப் பிள்ளைகள் எப்படி வளர்ந்தார்கள்?அப்போதைய குழந்தை வளர்ப்பின் சாத்தியப்பாடுகள் என்ன? என்று யோசிக்கப் புகுந்தால் மலைப்பும் ஆச்சர்யமும் தோன்றும். மூத்த பிள்ளை கடைசிப் பிள்ளையைப் பொறுப்பாய் பார்த்துக்கொள்ளும். பெண் பிள்ளைகள் ஒன்றுகூடி ஒருவருக்கொருவர் ரகசியம் பேசுவதும், உதவி புரிவதும் துணையாய் இருப்பதும் என அவர்களின் வாழ்வியல் முறையே ஒரு கொண்டாட்டம் போல இருந்தது. குழந்தைப் பருவம் முதல் வயோதிகம் வரை இந்தச் சகோதர உறவுகள் ஒருவருக்கொருவர் துணை நின்று அன்பு பாராட்டித் தங்கள் வாழ்வையே ஒரு திருவிழா போல ஆக்கிக் கொண்டார்கள்.
 பத்துப் பிள்ளைகள் பெற்ற பெற்றோருக்குத் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குத் தேவையானதெல்லாம் தர முடிந்ததா என்ற கேள்வியை இன்றைய தலைமுறையினர் முன்வைக்கிறார்கள். இதற்கான பதில் "நிச்சயமாய் இல்லை' என்பதுதான். என்றோ விசேஷ நாட்களில் மட்டுமே அவர்கள் பலகாரங்களை ருசித்தார்கள். அந்த விசேஷ நாட்களுக்காக கற்பனையோடு காத்திருந்தார்கள். நண்பர்களோடு கூடி பண்டமாற்று செய்து கொண்டார்கள். ஒரு புதிய உடைக்காக தீபாவளி வரை காத்திருந்த அவர்களின் காத்திருப்பில் மகிழ்ச்சியும் சுவாரசியமும் இருந்தது.
 வாழ்வில் எதுவும் உடனே கிடைத்து விடாது. எதனையும் அடைவதற்கு காத்திருத்தல் அவசியம் என்று கற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். அதனால் பொறுமை எனும் குணம் அவர்களுக்கு இயல்பாகவே அமையப்பெற்றிருந்தது. பெரிய கூட்டுக்குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான இயல்பு கொண்டவர்களாய் இருந்த சூழலில் வளர்ந்தவர்கள் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் தன்மையைப் பெற்றிருந்தார்கள்.
 தம்பியைப் படிக்க வைத்த அண்ணன்மார்கள், சகோதரியின் திருமணத்திற்காக உழைத்த சகோதரர்கள், குடும்பத்திற்கெனதன் ஆசைகளைத் துறந்த பெண்கள் எனஅவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தில் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மை, ஒற்றுமை, உழைப்பு, இப்படி பல நற்பண்புகளைப் பெற்று செம்மையாய் வளர்ந்திருந்தார்கள். குழந்தை வளர்ப்புக்கென பிரத்யேகத் திட்டங்கள் எதனையும் இந்தப் பெற்றோர்கள் வைத்திருக்கவில்லை. குழந்தைகள் கூடி வாழ வேண்டுமென நினைத்தார்களே தவிர, எப்படி சம்பாதிக்க வேண்டுமெனநினைத்தார்களில்லை. "மரம் வைத்தவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்'என்ற நம்பிக்கை பெரியவர்களுக்கும், பெரியவர்கள் மீது மரியாதை பிள்ளைகளுக்கும் இருந்தது.
 இப்படி இருந்த நமது குடும்ப கலாசாரம், கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்குள் பெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்துள்ளது கண்கூடான உண்மை. கூட்டுக் குடும்பங்கள் மறைந்து தனிக் குடும்பங்கள் தோன்றிவிட்டன. இதற்குப் பணி நிமித்தமான காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றாலும், அதனால் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்புகள் இன்றைய தலைமுறை குழந்தைகளுக்கே.
 இன்று குழந்தை வளர்ப்பு என்பது ஆகக்கடின பணி என்றும், சிக்கலான, சவால்கள் நிறைந்த பெரும் சுமை என்றும் கருதுகிறார்கள். வீடு நிறைய குழந்தைகள் கூடிக்களித்து ஒருவருக்கொருவராக வளர்ந்த காலம் போய், ஒரேயொரு குழந்தை தன்னந்தனியே ஏது செய்வதென அறியாது தவிக்கும் நிலைக்கு குழந்தைகளைத் தள்ளி விட்டோம்.
 தாத்தா, பாட்டி, பெரியப்பா, அத்தை போன்று வீட்டில் குழந்தைகளுக்கு அன்பு செய்த உறவுகளெல்லாம் கனவாய்ப் போய்விட்ட நிலையில், வேலைக்காரப் பெண்களின் அல்லது குழந்தைகள் பாதுகாப்பு மைய பணிப்பெண்களின் கைகளில் பிள்ளைகள் சிக்குண்டு தவிக்கிறார்கள். இந்த நிலையில், அக்குழந்தைகள் தங்கள் பொழுதுபோக்கிற்கு நாடுவது பொம்மைகள், வீடியோ கேம்ஸ் எனப்படும் மின்னணு சாதன விளையாட்டுப் பொருட்கள் மற்றும் தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றையே.
 குழந்தைகளோடு நேரம் செலவிட முடியாமல் அவர்களைத் தனிமைப்படுத்தியிருக்கும் பெற்றோர் தங்கள் அன்பைப் பிள்ளைகளுக்குக் காட்ட சில வழிகளைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கின்றனர். அது, குழந்தைகள் கைகாட்டும் பொருள்களையெல்லாம் அவர்களுக்கு வாங்கித் தருவது. அது மட்டுமல்ல, தாராளமயமாக்கல், உலகமயமாக்கல் கொள்கைகளால் சந்தையாக மாறியிருக்கும் நம் தேசத்தில் வந்து குவியும் சர்வதேசப் பொருட்களையெல்லாம் வாங்கித் தந்து தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அபரிமிதமான சொகுசு வசதிகளை ஏற்படுத்தி தருவது.
 உடைகள், அலங்காரப் பொருட்கள் தொடங்கி கைக்கடிகாரங்கள், காலணிகள் வரை தேவைக்கு அதிகமாக வாங்கிக் குவிப்பது, சர்வதேச உணவுகள் என்ற பெயரில் நம் சீதோஷண நிலைக்கு ஒவ்வாத உணவுப் பொருட்களை வாங்கித் தருவது என அவர்களின் மன, உடல் ஆரோக்கியத்தைக் கெடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர் பெற்றோர்.
 கூடி வாழ்ந்து பகிர்ந்துண்ட கலாசாரம் மறைந்து, நுகர்வு கலாசாரம் தலைதூக்கி, காண்பதையெல்லாம் யோசனையின்றி வாங்கிக் குவிக்கும் நிலையில் குழந்தைகள் தங்கள் தேவை, ஆசை என்பதையன்றி வேறு எதையும் அறியாதவர்களாக மாறிப் போனதில் வியப்பில்லை.பெற்றோர் இதனை வாங்குவதற்கு எத்தனை உழைத்தார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை, விட்டுக் கொடுத்தல் போன்ற அடிப்படைப் பண்புகளைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான சூழலே அவர்கள் வாழ்வில் இல்லாமல் செய்தாயிற்று. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் குழந்தை வளர்ப்பு சுலபமல்லதான். குழந்தை வளர்ப்பென்பதை வரவு, செலவுக் கணக்கோடு தொடர்புபடுத்தும் நிலை தோன்றிவிட்ட சோகம் குழந்தைகளை எப்படியெல்லாம் பாதிக்கிறது என்பதை எவரும் யோசிப்பதில்லை. ஆனால், அடிப்படை குடும்ப கலாசாரத்தையும் மனிதர்களின் இயல்புகளையுமே மாற்றம் காணச் செய்து கொண்டிருக்கும் இந்த நுகர்வு கலாசாரம் பற்றி சிந்தித்துத் தீர்வு காண வேண்டிய அவசியமும் அவசரமும் இப்போது ஏற்பட்டிருக்கிறது.
 கேட்டதையெல்லாம், நினைத்ததையெல்லாம் வாங்கிப் பழகிவிட்ட பின்னர் வளரிளம் பருவப் பிள்ளைகள் தங்கள் வி ருப்பம் போல எல்லாம் நடந்தாக வேண்டுமென எதிர்பார்க்கத் தொடங்குவது பல குற்றங்களுக்கும் வழி செய்கிறது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.
 குழந்தைகளுக்கு வசதியான சூழலை உருவாக்கித் தருவதைவிட ஆரோக்கியமான சூழலை ஏற்படுத்தித் தரவேண்டியது அவசியம். தொலைக்காட்சி மற்றும் வீடியோ கேம்ஸ் இவற்றிலிருந்து மீட்டு நம்மோடு வைத்துக் கதை சொல்லலாம். இது அவர்களுக்குக் கற்பனையை, அறம் பற்றிய சிந்தனையை வளர்க்கும் என்கிறார்கள் மனநல ஆலோசகர்கள். விரும்பியதை உடனே அடைய அடம் பிடிக்கும் பிள்ளைகள் காலப்போக்கில் எல்லாம் தனக்கு மட்டுமே வேண்டும் என்றும் தனக்கு மட்டுமே சொந்தமென்றும் எண்ணும் மனப்பான்மையைப் பெறுவதற்கான சாத்தியங்கள் அதிகம் என்பதால் அடம் பிடித்தவுடன் அவர்கள் விரும்பியதை வாங்கித் தராதீர்கள் என்கின்றனர்.
 காத்திருப்பதற்கு அவர்களைப் பழக்குவதும், அவசியமானவற்றை மட்டுமே வாங்கித் தருவதும் நல்ல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும். குழந்தைகளிடம் அன்போடும் அதே நேரத்தில், உறுதியோடும் நடந்து கொண்டு சூழலை விளக்கிசொல்ல முற்படும்போது அவர்களுக்கும் புரிந்து கொள்வதற்கான பக்குவம் வரும். பொருட்கள் மட்டுமே ஒருநாளும் மனநிறைவைத் தரப்போவதில்லை, ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மனம் மாறிக் கொண்டே இருக்கும் என்பதால் திருப்தியும் நிம்மதியும் பொருட்களின் அடிப்படையில் இல்லை என்பதை முதலில் நாம் உணர வேண்டும்; பிள்ளைகளுக்கும் உணர்த்த வேண்டும். தன்னிடமிருப்பதை இல்லாதவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள கற்றுக்கொடுத்தால் அவர்களின் மனநலம் மேம்படும்.
 பெற்றோராகிய நாம்தான் பிள்ளைகள் முன் இருக்கும் உதாரணம் என்பதை நினைவில் கொண்டு எளிமையானவாழ்க்கைக்கு நாம் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொண்டால் குழந்தைகளும் அதையே கற்றுக்கொள்வார்கள். பெற்றோர், பிள்ளைகளுக்கு நட்போடு துணை நிற்க முற்பட்டால் அவர்கள் மனஅழுத்தம் இல்லாமல் இயல்பாய் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் வளர முடியும். குடும்பத்தில் அவர்களுக்கும் வளரும் வயதில் சில பொறுப்புகளைத் தந்து குடும்பத்தின் செயல்பாடுகளில் அவர்களையும் இணைத்துக் கொண்டால், பிற்காலத்தில் அவர்கள் தங்கள் சொந்த காலில் நிற்க முடியும். உழைப்பின் அருமையையும் அவசியம் அறிந்து செலவு செய்வதையும் சேமிப்பின் அவசியத்தையும் அவர்கள் அறிய இது உதவும்.
 எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நம் பிள்ளைகளுக்கு தாத்தா, பாட்டி எனும் உறவோடு சகோதர வாஞ்சையை அனுபவிக்கும்படியான குடும்ப கட்டமைப்பை சரிசெய்து கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை நாம் உணர வேண்டும். நுகர்வு கலாசாரத்தைப் புறந்தள்ளுவதும், கூட்டுக் குடும்ப கலாசாரத்திற்குப் புத்துயிர் தருவதும் நாளைய தலைமுறையின் மேன்மைக்கு அவசியம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/02/புத்துயிர்-பெறவேண்டும்-கூட்டுக்-குடும்பம்-2931525.html
2930702 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெருந்திரள் போராட்டம்!  கோமல் அன்பரசன் DIN Friday, June 1, 2018 02:54 AM +0530 இது போராட்டங்களின் காலமாக இருக்கிறது. குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்பதில் தொடங்கி, ஆலைகளுக்கு, அரசுத் திட்டங்களுக்கு எதிர்ப்பு வரை பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உணர்வுக் குரல்கள் ஓங்கி ஒலிக்கின்றன. முன்பெல்லாம் எதிர்க்கட்சிகளின் முன்னெடுப்போடுதான் போராட்டங்கள் நடக்கும். இப்போதோ தனி மனிதர்களும், சின்னஞ்சிறு அமைப்புகளுமே போராட்டங்களை ஒருங்கிணைக்கிறார்கள். நேரடி அரசியலில் இல்லாமல், வாழ்க்கையே போராட்டமாகக் கொண்டிருக்கிற அடித்தட்டு மக்கள்தான் இவற்றின் முக்கியப் பங்கேற்பாளர்கள்.
 சில இடங்களில் மதமோ, பிரிவினைவாதமோ, அரசியலோ அல்லது இன்ன பிற சக்திகளோ பின்புலத்தில் இருந்து இயக்கலாம். ஆனால், எல்லாப் போராட்டங்களையும் அந்த வட்டத்திற்குள் நிறுத்தி பார்த்து, மொத்தமாகக் குற்றம் சொல்ல முடியாது. உண்மையிலேயே பாதிப்பு இருக்கும்போது, கண்ணெதிரே உரிமை பறிபோகும்போது மக்களுக்கு இயல்பாகவே உணர்வு உந்தப்படுகிறது. ஏதோ ஒரு முனையில் அது தன்னெழுச்சியாக மாறுகிறது. எத்தனையோ நாள்கள், எத்தனையோ விதமாக மக்கள் போராடினாலும் அதனை அதிகார வர்க்கம் கண்டுகொள்ளாதபோது, அமைச்சரோ, அதிகாரிகளோ வந்து பெயருக்குக்கூட பேசாதபோது மக்களின் உணர்வும் எழுச்சியும், கோபமாகவும் தீவிரமாகவும் உருவெடுக்கின்றன. எப்போதுமே போரும், புரட்சியும் திடீரென வெடித்தது போலத்தான் தோன்றும். ஆனால் ஒரே நாளில் அவை நடந்திருக்காது. தொடர்ச்சியான நிகழ்வுகளின் அழுத்தம் ஒரு கட்டத்தில் பீறிட்டுக் கிளம்பிவிடும்.
 அதிலும், தமிழ்நாட்டில் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்திற்குப் பிறகு அறவழிப் போராட்டங்களின் மீதான நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. "ஆளுங்கட்சியை மட்டுமல்ல; அத்தனை அரசியல் கட்சிகளையும் புறக்கணிப்போம்' என்று அப்போது தொடங்கிய ஒரு போராட்ட உத்தி, அதற்குப் பிறகு நன்கு பிரபலமாகி இருக்கிறது. தமிழகத்தில் அதுவரை நடந்த எந்தவொரு வரலாற்றுப் போராட்டத்திற்குப் பின்னாலும், நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ ஏதோ ஒரு அரசியல் கட்சி இருந்திருக்கும்.
 ஒருவேளை போராட்டம் தொடங்கும்போது இல்லாவிட்டாலும், தொடங்கியபின் அதனை ஏதாவது ஒரு அரசியல் கட்சி கைப்பற்றிவிடும் (ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் கடைசி நாட்களில் சில அமைப்புகள் கூட்டத்தின் பலனை அறுவடை செய்ய முயன்று, வன்முறையில் முடித்து வைத்ததைப் புறந்தள்ளிவிடுவோம்). அப்படியில்லாமல், ஆதரவு தெரிவிக்க வந்த தலைவர்களைக்கூட அருகில் சேர்க்காமல் வெளியேற்றியது, தற்போதைய அரசியல் மீதான இளைய சமுதாயத்தின் அவநம்பிக்கையை அப்பட்டமாக காட்டிய தருணம். அதன் பிறகான பல போராட்டங்களில் இந்த பாணியை பொதுமக்கள் கையிலெடுக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆதரவாக அரசியல் கட்சிகள் தனியாகப் போராட்டங்களை நடத்த வேண்டியிருக்கிறது. ஒப்புக்கு ஏதோ ஓர் அறிக்கை கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கும் மக்களிடம் பெரிய வரவேற்பு கிடைப்பதில்லை. இப்படி கட்சிகளின் போராட்டங்கள் மதிப்பிழந்து போவதும், போராட்டக் களத்தில் கட்சிகள் இப்படி விலக்கி வைக்கப்படுவதும் நிறைய செய்திகளைச் சொல்கின்றன.
 அரசியலில் போலிகள் முளைத்ததைப் போலவே கட்சிகளின் போராட்டங்களிலும் போலித்தனம் புகுந்து விட்டது. உண்மையான ஈடுபாடில்லாமல், பெயருக்கு அவர்கள் நடத்தும் ரயில் மறியல், பேருந்து மறியல், ஆர்ப்பாட்டம், கடையடைப்பு போன்றவற்றைப் பார்த்துப் பொதுமக்கள் சிரிக்கவும், அக்கட்சிகளை வெறுக்கவும் தொடங்கிவிட்டனர். இவை எல்லாமே வெளிவேடம் என்ற எண்ணமும் நம்பகத்தன்மையில்லா நிலையும் மக்களிடம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
 யாருக்காக போராட்டம் நடப்பதாக சொல்லப்படுகிறதோ அவர்களே அதனை நம்பாதபோது பிறகு யாருக்காக அதை நடத்துகிறார்கள்? வேறு யாருக்காக? தங்களுக்காகத்தான். தொலைக்காட்சி செய்திகளில் இடம்பிடிப்பதையும், அடுத்த நாள் பத்திரிகையின் இண்டு இடுக்கிலாவது செய்தி வரவழைப்பதையும் மட்டுமே போராட்டத்தின் முதன்மை நோக்கமாக கட்சிகளும் முன்னணி அமைப்புகளும் மாற்றி வைத்திருக்கின்றன. பொதுநலனுக்காக என்பது மாறி கட்சிகளின் இருப்பைக் காட்டுவதற்காகவே போராட்டங்கள் என்றான பிறகு மக்களுக்கு அவற்றின்மீது நம்பிக்கை எப்படி வரும்?
 அந்தக் காலத்தில் முகநூல், கட்செவி அஞ்சல், மின்னஞ்சல் போன்ற தொழில்நுட்பம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் தேச விடுதலை என்னும் ஒரு புள்ளியில் மக்களின் இதயங்கள் இணைந்தன; அவர்களின் கரங்கள் உயர்ந்தன. மூலை முடுக்கெல்லாம் காந்தி என்ற மந்திரச் சொல் போய்ச் சேர்ந்திருந்தது. அதுவே அத்தனை மனிதர்களையும் ஒன்று சேர்த்தது. சாலை வசதிகூட இல்லாத குக்கிராமங்களைக் கூட காந்தி சென்றடைந்திருந்தார். இது எப்படி சாத்தியமாகி இருக்கும்? இதற்கு ஒரே காரணம்தான். போராட்டங்களின் நோக்கம் உண்மையாக இருந்தது. போராடும் தலைவர்கள் உண்மையாக இருந்தார்கள். எனவே, மக்களும் உண்மையாக அவர்கள் பக்கம் நின்றார்கள்.
 அப்போதெல்லாம் உண்ணாவிரதங்கள் உண்மையிலேயே உண்ணாத விரதங்களாக இருந்தன. என்ன கோரிக்கைக்காக போராடத் தொடங்கினார்களோ, அதை வென்றெடுத்தால் மட்டுமே போராட்டம் முடியும். இல்லாவிட்டால் உயிர் மடியும். அதனால்தான் அவர்கள் உண்மைப் போராளிகளாக வரலாற்றில் பதிந்து இருக்கிறார்கள். இதைப் பெருமையோடு சொல்கிறபோது, இப்போதைய உண்ணாவிரதப் பந்தல் ஒன்றுக்குப் பக்கத்திலே பஜ்ஜி, போண்டா விற்பனை சூடு பறந்து, அது படமாக பத்திரிகையில் வந்ததை வேதனையோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்கத்தானே வேண்டியிருக்கிறது?
 பாத யாத்திரை எனப்படும் நடை பயணங்களுக்கு ஒரு காலத்தில் நல்ல மவுசு இருந்தது. போராட்ட வடிவமாக, ஒரு கோரிக்கையை முன்வைத்து இத்தகைய பயணங்கள் நிகழ்ந்தாலும், நடந்தே போய் தொண்டர்களையும் மக்களையும் இயல்பாக பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பாக, நெருக்கத்தில் இருந்து அவர்களது குறைகளைத் தெரிந்து கொள்வதற்கான ஒரு சந்தர்ப்பமாக தலைவர்கள் அதனைப் பயன்படுத்தினார்கள். இப்போது அத்தகைய பயணங்களிலும் நிறைய செயற்கைத்தனங்கள் புகுந்துவிட்டன. சர்க்கரை நோய் இருப்பதால்தான் சில தலைவர்கள் நடக்கிறார்கள் என்று சம்பந்தப்பட்ட கட்சிக்காரர்களே கிண்டல் செய்கிறார்கள்.
 முன்பெல்லாம் தலைவர்களைக் காண்பதற்காக, கைப்பணத்தைச் செலவழித்து வந்து, கால் கடுக்க நின்ற கூட்டம் இருந்தது. அவர்களின் பேச்சைக் கேட்பதை, அதனை வேதவாக்காக கருதி செயல்படுவதைப் பெருமையாக கருதினார்கள். மெüனவிரதம் இருக்கும் மகாத்மா காந்தி வெறுமனே கையசைத்துப் போவதைப் பார்ப்பதற்கும் பலமுறை மக்கள் திரண்டிருக்கிறார்கள். இரவில் அவரைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும் அவர் பயணிக்கும் ரயிலையாவது பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று மணிக்கணக்காகக் காத்து கிடந்திருக்கிறார்கள்.
 இன்றைக்கு கூட்டங்களுக்கும் போராட்டங்களுக்கும் ஆட்களைக் கொண்டு வருவதே பெரும் தொழிலாகி இருக்கிறது. இதற்காக எல்லா ஊர்களிலும் முகவர்கள் முளைத்துவிட்டார்கள். அவர்களின் மூலமாக பிரியாணி, மது ஆகியவற்றோடு சம்பளமும் நிர்ணயித்து ஆள் பிடித்து வருகிறார்கள். இதனால் கூலி வேலைக்குப் போவதைப்போன்று எல்லாக் கட்சிப் போராட்டங்களுக்கும் செல்வதற்கு ஊருக்கு ஊர் ஒரு தனி கூட்டம் உருவாகி விட்டது. "பாஸ்ட் புட்' என்கிற உடனடி உணவுப் பொருள்களைப் போல, உடனடிப் போராட்டக்காரர்களும் எல்லா ஊரிலும் தயாராக இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு எல்லாக் கட்சியும் நம் கட்சியே. அவற்றின் கொள்கை, கோட்பாடு பற்றியெல்லாம் கவலை இல்லை. கட்சிகளின் தலைவர்களே அவற்றைப் பற்றி கண்டுகொள்ளாத போது நாம் எதற்காக சிந்திக்க வேண்டும் என எண்ணுகிறார்கள். அதனால் இடத்திற்கு ஏற்றபடியான விதவிதமான கோஷங்கள் ஒரே வாயிலிருந்து வருகின்றன. அதே கைகள் எதிரும் புதிருமான வாசகங்களை ஏந்தி நிற்கின்றன.
 காலந்தோறும் களங்களும் போராட்டங்களின் வடிவங்களும் மாறியே வந்திருக்கின்றன. ஜனநாயகத்தின் பெரிய பலம் போராட்டங்களே. அவைதான் எப்போதும் வரலாற்றைத் தீர்மானித்து வந்திருக்கின்றன. நல்லரசியலுக்கான அறிவைத் தந்திருக்கின்றன. அதனால்தான் "போராடு, போராடு போராட்டத்தில்தான் ஞானம் பிறக்கும்' என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். ஆனால், போராட்டத்தில் உண்மை இருக்க வேண்டும். பேருக்கு செய்யப்படும் போராட்டங்கள் மக்களின் ஆதரவைப் பெற முடியாது.
 வெற்றி, தோல்வி என்பதைத் தாண்டி, போராட்டத்திலும் போராடுபவர்களிடமும் ஒழுங்கான நோக்கமும் தீர்வை நோக்கி நகர்கிற உறுதியும் மன ஆழத்தில் இருக்க வேண்டியது அவசியம்.
 அரசியல் செய்வதற்கு இதுவும் அடிப்படை என்பதையும் அதிலும் அறம் சார்ந்து, அமைதி வழியில் நிற்பது அதனினும் முக்கியமென்பதையும் காலம் உணர்த்தியபடி இருக்கிறது. உயர்வான இலக்கிற்கான போராட்டமே உண்மையான அரசியல் நடவடிக்கை என்பதை நம்மூர்க் கட்சிகள் உணர வேண்டும். காலையில் கைது - மாலையில் விடுதலை, இடைப்பட்ட உணவு வேளையில் காவல்துறை வாங்கிக்கொடுக்கும் பிரியாணி என வடிவமைக்கப்பட்டால், போராட்டங்களுக்கு மரியாதை இருக்காது; அவற்றை நடத்துபவர்களுக்கும் பெருமை கிட்டாது.
 
 கட்டுரையாளர்:
 ஊடகவியலாளர்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/01/பெருந்திரள்-போராட்டம்-2930702.html
2930703 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இது மறுபரிசீலனைக்கான நேரம்  ப. இசக்கி DIN Friday, June 1, 2018 02:53 AM +0530 தமிழ்நாட்டில் இதுவரையில் நிகழ்ந்துள்ள சில அசம்பாவிதங்கள் மூலம் ஆட்சியாளர்கள் பாடம் கற்றிருக்கிறார்களோ இல்லையோ, அண்மையில் நிகழ்ந்த தூத்துக்குடி வன்முறைக்குப் பிறகாவது பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். காரணம், ஸ்டெர்லைட் தாமிர உருக்காலை பிரச்னை போன்று தமிழ்நாட்டில் கொதிநிலையில் மேலும் பல பிரச்னைகள் அணிவகுத்து நிற்கின்றன.
 "வளர்ச்சி' என்ற முத்திரையுடன் மத்திய - மாநில அரசுகள் மேற்கொள்ளும் எந்த ஒரு புதிய திட்டத்துக்கும் முதலில் எதிர்ப்பை பதிவு செய்துவிடுவது என்பது ஒரு புதிய வகை ஜனநாயகமாக உருவாகி வருகிறது. உள்ளூரில் சிறிய அளவில் தொடங்கும் எதிர்ப்பு, நாளடைவில் அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் சமூக அமைப்புகளால் ஊதிப் பெரிதாக்கப்பட்டு பெரும் போராட்டமாக மாறி விடுகிறது.
 நீர், நிலம், காற்று ஆகியவற்றை மாசுபடுத்தும் திட்டங்களால் உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படும்போது எதிர்ப்பு ஏற்படுவது என்பது தவிர்க்க முடியாதது. அதற்கு அரசு செவிசாய்க்க மறுக்கும்போது, அந்த எதிர்ப்பை தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டு சில அரசியல் கட்சிகளும், பொதுநல அமைப்புகளும் ஆதாயம் பெற நினைப்பதும் அதிகரித்து வருகிறது.
 தமிழ்நாட்டில் தற்போது நீர், நிலம், காற்று ஆகியவற்றை மாசுபடுத்தும் வகையிலான திட்டங்கள் 50-க்கும் மேலாக இருக்கலாம் என கூறப்படுகிறது. தெற்கே கூடங்குளம் அணுமின் திட்டம் தொடங்கி, ஸ்டெர்லைட் ஆலை, தேனியில் நியூட்ரினோ திட்டம், கிழக்கே காவிரி டெல்டா மாவட்டங்களில் மீத்தேன், ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள், மேற்கு மாவட்டங்களில் விளைநிலங்களில் எண்ணெய் குழாய் பதிக்கும் திட்டம், வடக்கே சென்னை-சேலம் ஆறுவழிச் சாலை திட்டம், "சாகர்மாலா' திட்டம் என மாநிலம் முழுவதும் எல்லாப் பகுதியிலும் உள்ள பல்வேறு முக்கிய திட்டங்கள் இதில் அடங்கும். இவை எல்லாம் பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்யப்படும் திட்டங்கள் ஆகும். இந்த திட்டங்களுக்கு உள்ளூர் மக்களிடம் மட்டுமின்றி மாநில மற்றும் தேசிய அளவிலும் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. நல்ல திட்டமாக இருந்தால்கூட எதிர்ப்புகளால் அவற்றை நிறைவேற்ற காலதாமதம் ஆவதால் முதலீட்டு தொகையும் பல மடங்கு அதிகரித்து மக்கள் வரிப்பணம் வீணாகி வருகிறது.
 கடந்த 2002-இல் தொடங்கப்பட்ட கூடங்குளம் முதல் மற்றும் இரண்டாம் அணு உலைகளின் ஆரம்பகட்ட திட்ட மதிப்பு சுமார் ரூ. 13,171 கோடி. ஐந்து ஆண்டுகளில் முடிக்கப்பட வேண்டிய இந்தப் பணி, எதிர்ப்புகளால் பணி முடிய 11 ஆண்டுகள் ஆகியது. திட்டச் செலவும் ரூ. 17,270 கோடியாக உயர்ந்தது. இது ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்.
 ஸ்டெர்லைட் தாமிர ஆலைக்கு எதிரான போராட்டத்தில் நிகழ்ந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் 13 பேர் இறந்துள்ளனர். ஆலையை நிரந்தரமாக மூட தமிழக அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது. ஆனால் மக்களுக்கு அதில் நம்பிக்கை இல்லை. அதற்கு கடந்த கால அனுபவமே காரணம். இதற்கு முன்பும் ஸ்டெர்லைட் ஆலை மூடப்பட்டு பின்னர் திறக்கப்பட்டுள்ளது. அதேபோல், இப்போதும் சட்ட நடவடிக்கைகள் மூலம் நீதிமன்ற அனுமதி பெற்று ஆலை மீண்டும் திறக்கப்படலாம் என்ற அச்சம் பொதுமக்களிடையே நிலவுகிறது. அதை உறுதி செய்வது போன்று, ஆலையைத் திறக்க சட்ட நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப் போவதாக ஆலை நிர்வாகம் தெரிவித்துள்ளது. எனவே, பிரச்னைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு ஏற்பட்டு விட்டதாக கருத முடியாது. நியூட்ரினோ திட்டத்தையும் இடமாற்றம் செய்ய முடியாது என திட்ட இயக்குநர் அறிவித்துள்ளார்.
 இந்த கொந்தளிப்பான சூழ்நிலையில் மத்திய - மாநில அரசுகள் ஒன்றை செய்யலாம். தமிழ்நாட்டில் தற்போது எதிர்ப்புக்கு இலக்காகியுள்ள அனைத்து மத்திய, மாநில அரசு திட்டங்கள் குறித்தும் மறு ஆய்வு செய்ய வேண்டும். "வளர்ச்சி' என்ற பெயரிலான இந்த திட்டங்களால் நிலம், நீர், காற்று ஆகியவை மாசுபடுமா? அதனால் மக்களின் வாழ்வாதாரங்கள் பாதிக்கப்படுமா? பாதிக்கப்படும் என்றால் அதை தடுக்கவோ அல்லது பாதிப்பை குறைக்கவோ முடியுமா? முடியும் என்றால் அரசு செய்ய வேண்டியது என்ன? அவ்வாறு செய்தால் பொதுமக்களுக்கு குறிப்பாக உள்ளூர் மக்களுக்கு கிடைக்கும் நன்மைகள் என்ன?
 ஆய்வு ஒளிவுமறைவு இல்லாமல் வெளிப்படைத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். அதில், அரசியல் சார்பற்ற உள்ளூர் மக்களின் பங்களிப்பையும் உறுதி செய்வதும் அவசியம். அவ்வாறு செய்தால், பொதுமக்களிடம் தவறான தகவல்களை பரப்பி ஆதாயம் தேட முயற்சிக்கும் அரசியல் கட்சிகளையும், சில பொதுநல அமைப்புகளையும் புறந்தள்ள முடியும்.
 எல்லா வளர்ச்சி திட்டங்களுக்கும் சம்பந்தப்பட்ட அரசுத் துறைகள் உரிய ஆய்வுகளின் அடிப்படையில்தான் அனுமதி அளிக்கின்றன. ஆனால் அந்த ஆய்வுகள், அதன் முடிவுகளில் மக்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இத்திட்டங்களுக்குப் பின்னால் மறைமுக செயல்திட்டம் இருக்குமோ என்றும் ஐயம் ஏற்படுகிறது. மேலும், உள்ளூர் வளத்தை உலகச் சந்தைக்கு கொண்டு செல்லும்போது, தாம் இழப்பதற்கு ஈடு என்ன என்ற கேள்வியும் அவர்களை உலுக்குகிறது. அதுவே போராட்டமாக வெடிக்கிறது.
 ஆளுங்கட்சியாக இருக்கும்போது ஆதாய நோக்கத்துடன் ஒரு திட்டத்துக்கு அனுமதி அளிப்பதையும், எதிர்க்கட்சியான பிறகு அதே திட்டத்துக்கு எதிராக வீறுகொண்டு எழுந்து போராடுவதையும் மக்கள் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.
 சில பொதுநல அமைப்புகள் சுயநலத்துக்காகப் போராடுவதையும் மக்கள் அறிவர். இன்றைய தகவல் புரட்சி யுகத்தில் பொதுவெளியில் மறைக்க கூடியது என்று ஒன்றுமில்லை.
 எனவே, ஆட்சி, அதிகாரத்தை விரும்பும் எந்த ஒரு அரசியல் கட்சிக்கும் வெகுஜன ஆதரவுதான் அச்சாணி. மக்களுக்கு எதிரானவற்றை செய்யும் அரசியலையும், அதிகாரத்தையும் மக்கள் ஏற்க மாட்டார்கள். மக்கள் விரும்பாத "வளர்ச்சி'யையும், திட்டங்களையும் நிறைவேற்றி ஆட்சியாளர்கள் யாருடைய ஆதரவைப் பெற்று ஆட்சி, அதிகாரத்தில் கோலோச்சப் போகிறார்கள்? ஆதலால், எதிர்ப்புக்கு இலக்காகி இருக்கும் திட்டங்கள் எல்லாவற்றையும் திறந்த மனதுடன் வெளிப்படையான மறு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி முடிவு எடுக்க இதுவே தக்க தருணம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/jun/01/இது-மறுபரிசீலனைக்கான-நேரம்-2930703.html
2930016 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வனங்களை வாழவைப்போம்! முனைவர் இரா.கற்பகம் DIN Thursday, May 31, 2018 01:15 AM +0530 தமிழகத்தில் அரசுக்காகட்டும், மக்களுக்காகட்டும், வனங்கள் பற்றிய புரிதல் இல்லை. வனங்களும் அவற்றின் உயிரினங்களும் மக்களின் வாழ்க்கைக்கு எவ்வளவு இன்றியமையாதவை என்பதை இவர்கள் உணரவேயில்லை. காடுகள் செழிப்பாக இருந்தால்தான் மழையைப் பூமிக்குக் கொண்டுவர முடியும்; மழை பெய்தால்தான் அருவிகளும், ஆறுகளும், குளம் குட்டைகளும் நிரம்பும்; நிலத்தடி நீர்மட்டம் உயரும்; நகரங்களின் தண்ணீர்த் தேவையை நிறைவேற்ற முடியும். காடுகள் வளமாக இருக்க வேண்டுமானால், மக்கள் காடுகளை விட்டு ஒதுங்கி இருப்பது நல்லது. ஆனால், அரசின் நிலைப்பாடோ நேர் எதிராக இருக்கிறது. 'சூழல் சுற்றுலா' என்ற பெயரில் காடுகளைச் சுற்றுலாத் தலங்களாக மாற்றி வருகிறது.
'சுற்றுலா' என்ற பெயரில் நம் பாரம்பரியச் சின்னங்களைச் சிதைத்து விட்டோம்; கோயில்களை வியாபாரத் தலங்களாக்கி விட்டோம்; வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடங்களை ஒழித்துவிட்டோம். இப்போது வனங்களையும் பாழ்படுத்தப் பிரயத்தனப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.
காடுகளுக்குள் தார்ச் சாலைகள், ரயில் தண்டவாளங்கள், விடுதிகள், வாகன நிறுத்தங்கள், கல்வி நிலையங்கள், ஆன்மிக மையங்கள் முதலியவை அரசின் அனுமதியோடு அல்லது அனுமதியின்றி உருவாகியுள்ளன. காடுகளுக்குள் தார்ச் சாலைகள் எதற்கு? விலங்குகள் தாங்கள் நடந்து செல்வதற்கு சாலை வசதி கேட்பதில்லை. வனத்துறையினர் வனப்பணிகளுக்காகக் காடுகளுக்குள் செல்வதற்கு மிக நவீன வாகனங்கள் உள்ளன. பின் யாருக்குச் சாலைகள்? நாடு, நகரங்களைச் சுற்றிப் பார்க்கிறோம் என்று விலங்குகள் ஊருக்குள் செல்கின்றனவா? இல்லையே. பின் மனிதர்கள் ஏன் அவற்றின் வாழ்விடங்களுக்குச் சுற்றுலா செல்ல வேண்டும்? 
வனத்துறையின் பெரும்பாலான உயரதிகாரிகள் 'சூழல் சுற்றுலாவை' முன்னெடுத்துச் செய்வதில் உடன்பாடு கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணங்கள் இரண்டு. ஒன்று, 'மக்கள் வனங்களுக்குள் சென்று இயற்கையை ரசித்தால்தான் அதன் அருமை அவர்களுக்குப் புரியும். அப்போதுதான் வனங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் ஏற்படும்' என்பது. இதனால் பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்களையும், பொதுமக்களையும் பல குழுக்களாக வனத்துறை சில நிபந்தனைகளோடு வனங்களுக்குள் சுற்றுலா செல்ல அனுமதிக்கிறது. ஆனால், இந்த நிபந்தனைகளை மக்கள் பின்பற்றுகிறார்களா என்று வனத்துறை கண்காணிப்பதில்லை, அதற்குண்டான ஆள் வசதியோ, நவீன வசதிகளோ வனத்துறையிடம் இல்லை. 
கேரளம், கர்நாடகம் ஆகிய மாநிலங்களில் வனத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள மிருகக்காட்சி சாலைகள், பாம்புப் பண்ணைகள், முதலைப் பண்ணைகள், சூழல் சுற்றுலாத் தலங்கள் ஆகியவற்றில் சுற்றுலாப் பயணிகள் பிளாஸ்டிக், உணவுப் பொருள்களைக் கொண்டு செல்லத் தடை உள்ளது. வெளியிலேயே பயணிகள் சோதனையிடப்பட்டுத் தடை செய்யப்பட்ட பொருள்கள் இருந்தால் கைப்பற்றப்படுகின்றன. தமிழ்நாட்டில் அப்படி ஏதும் கிடையாது. சோதனைச் சாவடியில் ஒரே ஒரு காவலர் மட்டும் இருப்பார். அவரது வேலை வண்டிகளின் எண்களைக் குறித்துக் கொள்வது மட்டுமே. சூழல் சுற்றுலாத் தலங்களில் வனத்துறை சார்பாக ஒன்றோ இரண்டோ ஊழியர்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள் சொல்வதை நம் பயணிகள் காதில் கூட வாங்க மாட்டார்கள். நம் மக்களில் பெரும்பாலானோர் வனங்களுக்கு வருவது சத்தம் போட்டுப் பேச, ஆடிப் பாட, வாகனங்களில் பயணித்தபடிசத்தமாகப் பாடல்கள் கேட்க, நன்றாகச் சாப்பிட, புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொள்ள! 
இரண்டாவது காரணம், மக்கள் நடமாட்டம் அதிகரிப்பதால் வேட்டையாடுவது குறைந்திருக்கிறது. அதாவது காட்டைப் பூட்டி வைத்திருக்கும்போது வேட்டையாடுவது அதிகமாக இருப்பதாகவும், திறந்துவிட்டால் வேட்டையாடுவது குறைந்திருப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள். இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், 'வீட்டின் கதவைப் பூட்டி வைத்திருந்தீர்களானால் கதவை உடைத்துத் திருடர்கள் திருடிக்கொண்டு போய்விடுவார்கள், அதனால் கதவுகளைத் திறந்தே வைத்திருங்கள்' என்று சொல்வது போல் இருக்கிறது! வேட்டையாடுவது குற்றம், அதைத்தடுக்க காவலை அதிகப்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு, காட்டைத் திறந்து விடுவது எந்த விதத்தில் நியாயம்? 
உயரதிகாரிகள் நிலைப்பாடு இதுவென்றால், கீழ்மட்டத்தில் உள்ளவர்களின் நிலைப்பாடு நேர் எதிராக உள்ளது. ஆள்பற்றாக்குறையால், இருப்பவர்களுக்கு அதிக பணிச்சுமை, வனப் பராமரிப்புப் பணிகளோடு கூடுதலாக 'சூழல் சுற்றுலாவுக்கான' பணிகள், பயணியர் காட்டில் விட்டுச் செல்லும் குப்பைகளை அகற்றும் பணி, வனங்களுக்கும் வன உயிரினங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை விடுத்து, சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு முக்கியத்துவம் தரவேண்டிய கட்டாயம் ஆகியவற்றால் இவர்கள் சூழல் சுற்றுலாவுக்கு எதிராகவே இருக்கிறார்கள். ஆனால் அரசிடமோ, தங்கள் உயரதிகாரிகளிடமோ தங்கள் நிலைப்பாட்டை இவர்கள் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாது.
எடுத்துக்காட்டுக்கு இரண்டு நிகழ்வுகளைக் கூறலாம். ஒரு வேட்டைத் தடுப்பு முகாமைத் தத்தெடுத்து அதில் பணியில் இருந்த வேட்டைத் தடுப்புக் காவலர்களுக்குச் சில வசதிகள் செய்துதரும் பணி தொடர்பாக நாங்கள் ஒரு மிக அடர்ந்த வனப்பகுதிக்குச் சென்றிருந்தோம். எல்லாக் காடுகளுக்கு உள்ளேயும் இருப்பது போல் இங்கும் ஓரிரு கோயில்கள் இருந்தன. வாரத்திற்கு மூன்று நாள்கள் மட்டும் பக்தர்கள் உள்ளே செல்ல வனத்துறை அனுமதிக்கிறது. 
எங்கள் பணிகள் முடிந்து நாங்கள் திரும்பும் நேரம், 'பக்தர்கள்' சிலர் வழிபாடு முடிந்து திரும்பினார்கள். லாரிகளிலும், டெம்போக்களிலும், கூட்டம் கூட்டமாக, கூச்சலிட்டுக் கொண்டும், துணிகளையும், பிளாஸ்டிக், கண்ணாடி பாட்டில்களை வீசிக் கொண்டும் சென்றார்கள். யானை, சிறுத்தை, கரடி, காட்டெருமை ஆகியவை நடமாடும் பகுதி அது. இவர்கள் போட்ட கூச்சலில் ஒன்று அந்த மிருகங்கள் அரண்டு ஓடி ஒளிந்துகொள்ளும் அல்லது வெகுண்டு தாக்கும். நல்ல வேளையாக இரண்டாவது நிகழவில்லை! எங்களோடு வந்த வேட்டைத் தடுப்புக் காவலர்கள் இதை இயலாமையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 
உயரதிகாரிகளுக்கு நடைமுறையில் அங்கு என்ன நடக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. உண்மையை அவர்களுக்கு எடுத்துக் சொல்ல கீழ்மட்டத்தில் உள்ளவர்களுக்குத் துணிவில்லை. நமது சுற்றுலாப் பயணிகளோ இயற்கையை நேசிக்கும் பொறுப்பான பயணிகள் இல்லை. இந்த முக்கோணத்தில் சிக்கிச் சீரழிவது நமது வனங்களே! இச்சீரழிவிலிருந்து வனங்களைக் காப்பாற்றாவிடில், வருங்காலத்தில், எஞ்சிய வனப்பகுதியையும் நாம் இழக்க நேரிடும்.
அரசு, உடனடியாக பத்து நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். 
1. வனம், சுற்றுச் சூழல் ஆகிய இரு பெரும் துறைகள் தற்போது ஒரே துறையாக இருக்கின்றன. இவை வனத்துறை, சுற்றுச்சூழல் துறை என்று தனித்தனியாகச் செயல்பட்டால் நிர்வாகம் மேம்படும்.
2. வனத்துறையில் பல்வேறு நிலைகளிலும் காலியாக இருக்கும் பணியிடங்களை உடனடியாக நிரப்ப வேண்டும். இவற்றிற்கு முற்றிலுமாக வனம் பற்றிய அறிவும், புரிதலும் உள்ளவர்களையே பணியமர்த்த வேண்டும். வனக் கல்லூரிகளில் வனம் சார்ந்த படிப்புகளைப் படித்து வரும் மாணவர்களை, அவர்களின் மதிப்பெண்களுக்கு ஏற்ப வெவ்வேறு நிலைகளில் பணியமர்த்தலாம். 
3. வனத்துறையின் செயலராக இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரி நியமிக்கப்படுகிறார். இந்திய வனப் பணி அதிகாரி இப்பதவியில் இருந்தால் நிர்வாகம் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்.
4. வனத்துறையின் எல்லா மட்டத்திலும் உள்ள ஊழியர்களில் தொண்ணுற்றி ஐந்து சதவீதம் பேர் வனங்களையும் விலங்குகளையும் தங்கள் உயிரினும் மேலாக நேசிப்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குரிய அங்கீகாரமும், மேலும் பல சலுகைகளும், வசதிகளும் அரசால் அளிக்கப்பட வேண்டும். எந்த மட்டத்திலும் அரசியல் தலையீடின்றிச் சுதந்திரமாகச் செயல்படும் சூழலையும் அரசாங்கம் அவர்களுக்கு உருவாக்கித் தர வேண்டும். 
5. எக்காரணத்தாலும், யார் சிபாரிசினாலும், வனங்களுக்குள் வெளியாள்கள் வனப் பணி சாராத உல்லாசப் பயணம் செல்வது தடுக்கப்பட வேண்டும்.
6. யானை வழித்தடங்களில் முளைத்திருக்கும் எண்ணற்ற கட்டடங்களையும், பிற ஆக்கிரமிப்புகளையும் பாரபட்சமின்றி இடித்துத்தள்ளலாம்.
7. வனங்களுக்குள் மக்கள் வசதிக்காகச் சாலைகள், ரயில் பாதைகள் அமைப்பது கூடாது. 
8. வனத்துறை ஊழியர்களுக்கு இக்காலத்துக்கேற்ற நவீன உபகரணங்கள், பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும். ஒலிமாசு, காற்றுமாசு ஆகியவற்றை இந்த ஊழியர்களே ஏற்படுத்தாமலிருக்கும் வண்ணம் அவர்களுக்குப் போதிய விழிப்புணர்வும், பயிற்சியும் தர வேண்டும்.
9. காவல் துறையில் இருக்கும் 'ஆர்டர்லி' முறைபோன்று இத்துறையில் இல்லாத போதும், சில சமயங்களில் கீழ்நிலை ஊழியர்கள் சிலர் தங்கள் பணியைத் தவிர வேறு சில பணிகளைச் செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. இது தவிர்க்கப் பட வேண்டும். 
10. சோதனைச் சாவடிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்துவது, எல்லாச் சோதனைச் சாவடிகளையும் ஒருங்கிணைத்து வனத்துறைக் கட்டுப்பாட்டு அறைகளை ஆங்காங்கே அமைப்பது, உயரதிகாரிகள் முன்னறிவிப்பின்றி சோதனையிடுவது போன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு நாம் வனங்களை வாழவைப்போம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/31/வனங்களை-வாழவைப்போம்-2930016.html
2930015 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மயக்கத்தை ஏற்படுத்தும் மருத்துவச் செலவுகள் பா. ராஜா DIN Thursday, May 31, 2018 01:14 AM +0530 நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதுபோல, நோய்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருகின்றன. காய்ச்சல், தலைவலி, மஞ்சள் காமாலை, வயிற்றுப்போக்கு, நெஞ்சு வலி என்று மட்டுமே கேட்டுப் பழகிப்போன நமக்கு, தற்போது வாயினுள் நுழையாத மருந்துகளுக்கும் கட்டுப்படாத எண்ணற்ற நோய்கள் உடலினுள் புகுந்து வாட்டி வதைக்கின்றன. டெங்கு, நிபா போன்று பல்வேறு பெயர்களில் வைரஸ்கள் பரவி வருகின்றன.
சுகாதாரம் குறித்து தற்போது பெரிதும் பேசப்படுகிறது. மிகவும் பின்தங்கிய பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்களின் நலனைப் பேணிக் காக்க மத்திய - மாநில அரசுகள் ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களை அந்தந்தப் பகுதிகளில் அமைத்துள்ளன. எனினும், பெருநகரங்கள், நகரங்கள், புறநகர்ப் பகுதிகளில் தனியார் மருத்துவமனைகள் புற்றீசல் போல பல்கிப் பெருகி வருகின்றன. தற்போது, அனைத்து நோய்களுக்கும் ஒரே இடத்தில் சிகிச்சை பெறும் வகையில் பல்நோக்கு மருத்துவமனைகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருகின்றன. 
இத்தகைய நவீன வசதிகளைக் கொண்ட மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்ல வேண்டுமானால், பண வசதி இருக்க வேண்டும். அனைத்துத் தரப்பு மக்களும் நவீன மருத்துவ வசதிகளை, உயர்தர மருத்துவ வசதிகளைப் பெற தனியார் மருத்துவமனைகளை நாடுகின்றனர். பொருளாதார வசதி இல்லாதவர்களுக்கு உதவும் வகையில் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டங்களை மத்திய - மாநில அரசுகள், தனியார் நிறுவனங்கள் செயல்படுத்தி வருகின்றன. இத்தகைய வசதிகளை அனைத்துத் தரப்பினரும் பெற முடியும். இருந்தாலும், இத்தகைய காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் கூறும் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றி காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவது என்பது அவ்வளவு எளிதான செயல் அல்ல.
தற்போதைய வாழ்க்கை, ஓர் அவசர, இயந்திரமயமான வாழ்க்கையாக உள்ளது. ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும், தங்களது பொருளாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய பம்பரமாகச் சுழல வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். பணம் சம்பாதிக்கும் அதே வேளையில், அதிக பணத்துடன் அதிக நோய்களையும் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இந்த நோய்களில் இருந்து விடுபட அல்லது தற்காலிக நிவாரணம் பெற விடிந்தும் விடியாமலும் அதிகாலைப் பொழுதில் எழுந்து நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்கிறார்கள்; யோகா மையங்களை நாடுகிறார்கள். மேலும், மருந்து, மாத்திரைகளை மூன்று வேளையும் உணவைப் போல உண்டு வருகிறார்கள். இத்தகைய மருந்து, மாத்திரைகளை வாங்குவதற்கே வருமானத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை ஒதுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அனைவரும் உள்ளோம். 
இப்படி மருந்து, மாத்திரைகள் வாங்குவதற்கும், சிகிச்சை பெறுவதற்கும் அதிகம் செலவழிப்போர் பட்டியலில் இந்தியா முன்னிலை வகிக்கிறது. மருத்துவம் பார்த்தே தங்களது சொத்துகளை இழந்து, பலர் கடனாளியாகியுள்ளனர் என்று புள்ளிவிவரம் ஒன்று தெரிவிக்கிறது. குறிப்பாக, இந்தியாவில் இதய நோய், சிறுநீரக நோய், புற்றுநோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட லட்சக்கணக்கான மக்கள் சிகிச்சைக்கென அதிகம் செலவிட்டு வருகின்றனராம். இதற்காக, தாங்கள் சேமித்த பணம், தங்களிடம் உள்ள சொத்துகளை விற்பது, கடன் பெறுவது எனப் பின்னாளில் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றனராம். 
உலக நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் சுமார் ஐந்து கோடி பேர் மருத்துவச் செலவுக்கென பணத்தை அதிகம் செலவிடுகின்றனர் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் கடந்த ஆண்டு வெளியிட்ட அறிக்கை ஒன்றில் தெரிவித்துள்ளது. இதே கருத்தை மத்திய சுகாதார மற்றும் குடும்ப நலத்துறை வெளியிட்டுள்ள புள்ளிவிவரமும் தெரிவிக்கிறது.
மருத்துவச் சுற்றுலாவுக்கு உகந்த நாடு இந்தியா என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், தரமான மருத்துவ வசதி கிடைக்கும் நாடுகள் பட்டியலில் இந்தியா 145-ஆவது இடத்தில் உள்ளது. இந்தியாவில் நோய்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருவதாகவும் மற்றொரு புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. 
2004-ஆம் ஆண்டு மேற்கொண்ட ஆய்வின்படி, இந்தியாவில் உயிரிழப்போரில் சுமார் 50 சதவிகிதம் பேர் இதய நோய், புற்றுநோய், சுவாசக் கோளாறு ஆகியவற்றால் இறந்துள்ளனர். இந்த இறப்புகள், 2014-இல் 60 சதவிகிதமாக அதிகரித்துள்ளது. அதுபோன்று, மேற்கூறிய நோய்களால், 2004-இல் 29 சதவிகிதம் பேர் மருத்துவமனைகளில் அனுமதிக்கப்பட்டு, சிகிச்சை பெற்றுள்ளனர். இது 2014-இல் 38 சதவிகிதமாக அதிகரித்துள்ளது எனத் தெரியவருகிறது.
இதற்குத் தீர்வுதான் என்ன? மத்திய - மாநில அரசுகள் பெருநகரங்களை விட்டுவிட்டு, அதற்கு அடுத்த நிலையில் உள்ள பகுதிகளில் அதிக அளவில் மருத்துவமனைகளைத் தொடங்க வேண்டும். ஒவ்வோர் ஆண்டும் நிதிநிலை அறிக்கையில், இந்த நிதியாண்டில், இந்தந்தப் பகுதியில் இத்தனை மருத்துவமனைகள் துவக்கப்படும்; அதற்கென இத்தனை கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஆனால், ஆண்டு இறுதியில் பார்க்கும்போது, ஏதோ சில இடங்களில் மட்டும் மருத்துவமனைகள் தொடங்கப்பட்டிருக்கும். இந்த நிலை மாற வேண்டும். மருத்துவமனைகளை அதிகம் திறந்து, உயர்தர சிகிச்சைகளை ஏழை மக்களுக்கும் இலவசமாக வழங்க வேண்டும். அதுபோல, தனியார் மருத்துவமனைகளிலும் குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு இலவச சிகிச்சை அளிக்க ஆவன செய்ய வேண்டும். 
அதுபோன்றே, இத்தகைய நோய்கள் வராமல் தடுக்க எத்தகைய வழிமுறைகளை பொதுமக்கள் பின்பற்ற வேண்டும் என்பது குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். அவை பெயரளவுக்கு இல்லாமல், முனைப்புடன் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். உடல் நலமே நமது சொத்து. பணச் சொத்தை இழந்தால் சம்பாதித்து விடலாம்; உடல் சொத்தை இழந்தால் மீட்டெடுப்பது கடினம். வருமுன் காப்போம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/31/மயக்கத்தை-ஏற்படுத்தும்-மருத்துவச்-செலவுகள்-2930015.html
2929265 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எரிபொருள்: விலையேற்றமும் தீர்வும்! எஸ். ராமன் DIN Wednesday, May 30, 2018 01:09 AM +0530 இந்த நூற்றாண்டில், உலக சந்தையில் அனைத்து நாடுகளாலும் உற்று நோக்கப்படும் ஒரு பயன்பாட்டு பொருள் (Commodity) உண்டென்றால், அது கச்சா எண்ணெய்தான் என்று உறுதியாக சொல்லலாம். அதன் விலையில் ஏற்படும் ஏற்றமும் வீழ்ச்சியும் உற்பத்தி நாடுகள் மற்றும் பயனாளி நாடுகளின் பொருளாதாரத்தின் அஸ்திவாரத்தையே ஆட்டிப் படைக்கும் வல்லமை படைத்தவை என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.
உற்பத்தி பெருக்கம் அல்லது குறைப்பு, போருக்கான சூழ்நிலை, எண்ணெய் வள நாடுகளின் மீது பொருளாதாரத் தடை ஆகியவை, உலகச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலையின் ஆக்ரோஷ தாண்டவத்திற்கு (voleint price fluctuations)  சில முக்கிய காரணங்களாகும். அமெரிக்க அதிபரின் அதிரடி அறிவிப்புகளையும் இந்த காரணங்களுடன் தற்போது சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.
ப்ரென்ட் ப்ளெண்ட்(Brent blend), வெஸ்ட் டெக்ஸாஸ் இன்டெர்மீடியட் (ரபஐ), துபாய், ஓமன் ஆகியவை உலகச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை நிர்ணயிப்பில் அளவு கோல்களாக பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பீப்பாய் (Barrel) என்பது விற்பனை விலை அளவு கோலாகும். ஒரு பீப்பாய் சுமார் 159 லிட்டர் கச்சா எண்ணெயை உள் அடக்கியதாகும். இதிலிருந்து, சுமார் 50 முதல் 80 லிட்டர் வரை பெட்ரோல் அல்லது டீசலைப் பிரித்தெடுக்கலாம். 
இதைத் தவிர, பிரித்தெடுக்கும் முறையைப் பொருத்து, 1,500 விதமான துணைப் பொருள்களும் கிடைக்க வாய்ப்பு உள்ளது. துணைப் பொருள்களில் கெரோசின், கேஸ் ஆகிய எரி பொருள்களும் அடங்கும்.
உலகச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை 2000-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2008 வரை, பீப்பாய்க்கு 25 டாலரிலிருந்து 144 டாலர் வரை சென்று உச்சத்தை தொட்டது. சீனா, இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளின் தேவை அதிகரித்ததும், பெட்ரோலிய பொருள்கள் உற்பத்தி நாடுகளின் கூட்டமைப்பு (Organisationof petroleum exporting countries)  தங்கள் உற்பத்தியை குறைத்ததும் அசாதாரண விலை உயர்வுக்கு வித்திட்டன. 
உலகப் பொருளாதார மந்த நிலையினால், 2008-ஆம் வருட இறுதியில், எண்ணெய் விலை வேகமாக வீழ்ச்சி அடைந்து 40 டாலரைத் தொட்டது. அதற்கு பிறகு ஏற்பட்ட பொருளாதார மறுமலர்ச்சி, 125 டாலர் வரையிலான மற்றொரு விலை ஏற்ற படலத்திற்கு வழி வகுத்தது. இந்த படலம் 2014-இல் முடிவுக்கு வந்து, உலகச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை மீண்டும் இறங்குமுகத்தைக் கண்டது. 
2014-15-ஆம் ஆண்டுகளில், அமெரிக்கா, சீனா, ஐரோப்பா போன்ற நாடுகளின் பொருளாதார மந்த நிலையால், கச்சா எண்ணெயின் தேவை குறைந்தது. ஆனால், சில எண்ணெய் வள நாடுகள், பல்வேறு காரணங்களுக்காகத் தங்கள் உற்பத்தியை குறைக்க மறுத்தன. தேவைக்கு அதிகமான உற்பத்தியால் உலக சந்தையில், அதன் விலை தொடர்ந்து வீழ்ச்சி அடைந்தது. 
இந்த விலை வீழ்ச்சி, இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு பெரிதும் உதவியது எனலாம். 
கடந்த சில வருடங்களாகக் கட்டுண்டு அமைதியாக, அதிக அசைவுகள் இல்லாமல் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கச்சா எண்ணெய் என்ற புலி, மீண்டும் தட்டி எழுப்பப்பட்டு, உலக நாடுகளின் பொருளாதாரத்திற்குப் பல விதங்களில் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் விதமாக தனது வழக்கமான பீதியைப் பரப்பும் கர்ஜனையுடன் தற்போது சீறிப் பாய ஆரம்பித்து விட்டது. 
கடந்த ஏப்ரலில் பீப்பாய் ஒன்றுக்கு 65 டாலர் அளவில் சுழன்று கொண்டிருந்த கச்சா எண்ணெய் விலை, திடீரென தன் மேல்நோக்கு பயணத்தைத் தொடங்கி, தற்போது 80 டாலர் அளவில் மையம் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நகர்வின் இலக்கு 100 டாலருக்கு மேல் என 'மெரில் லின்ச்' மற்றும் 'பேங்க் ஆஃப் அமெரிக்கா'வின் கச்சா எண்ணெய் பற்றிய ஆராய்ச்சி பிரிவுகள் கணித்திருக்கின்றன.
ஈரானுடனான அணு ஆயுத ஒப்பந்த உடன்படிக்கையிலிருந்து விலகுவது என்றும் அந்த நாட்டின் மீது பொருளாதாரத் தடை விதிக்கப்படும் என்றும் அமெரிக்கா அண்மையில் வெளியிட்ட அறிவிப்பு, இந்த விலையேற்றப் பதற்றத்திற்கு முக்கிய காரணமாகக் கருதப்படுகிறது. 
இந்த அறிவிப்பின் விளைவாக, எண்ணெய் வளத்தில் ஐந்தாவது இடத்தை வகிக்கும் ஈரான், அதன் கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தியைச் சந்தைப்படுத்த முடியாத சூழ்நிலை உருவாகும். அதனால், உலக நாடுகளின் தேவைக்கும் உற்பத்திக்கும் இடைவெளி ஏற்பட்டு, எண்ணெய் விலை ஏற்றம் காணும் என்று எதிர்கால விலையை நிர்ணயிக்கும் ஊக வணிக சந்தை (Futures and options market)  பங்கேற்பாளர்கள், தங்கள் சதுரங்கக் காய்களை நகர்த்த ஆரம்பித்துள்ளதும் இதற்கு மற்றொரு காரணமாகும்.
பெட்ரோலிய உற்பத்தி நாடுகளின் கூட்டமைப்பும், ரஷியாவும் எண்ணெய் உற்பத்தியைக் குறைப்பதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் இருப்பதாக வெளியான கருத்துகளும், வெனிசூலாவில் அரசியல் ஸ்திரமின்மையும்கூட தற்போதைய விலை ஏற்றத்திற்கு வழி வகுத்திருக்கின்றன எனலாம்.
இந்தியாவின் கச்சா எண்ணெய் தேவையில், 80 சதவீதம் அளவிற்கு இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது என்பதிலிருந்தே, அதன் விலை ஏற்றம், பண வீக்கம் போன்ற பக்க விளைவுகளால், நம் பொருளாதாரம் எந்த அளவுக்கு பாதிக்கப்படும் என்பதை எளிதாக ஊகித்து விடலாம். 
அமெரிக்க டாலருக்கு எதிரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு, கடந்த சில மாதங்களில் பெரும் வீழ்ச்சியை சந்தித்து கொண்டிருப்பதால், இறக்குமதிக்குச் செலுத்த வேண்டிய அந்நிய செலாவணி தொகை பெருமளவில் அதிகரிக்கும். இறக்குமதி மதிப்புக்கு ஏற்ப ஏற்றுமதியின் மதிப்பு உயரவில்லையானால், ரூபாயின் மதிப்பு மேலும் சரிவதற்கு வாய்ப்பு அதிகம். 
2022-ஆம் ஆண்டுக்குள், கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியை 10% வரை குறைக்கத் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கப் போவதாக, பிரதமர் நரேந்திர மோடி கூறியுள்ளார். அந்த நடவடிக்கைகளின் ஒரு பகுதியாக, பெட்ரோலில் 10% வரை, சர்க்கரைத் தயாரிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் கரும்பிலிருந்து பிரித்து எடுக்கப்படும் துணைப் பொருளான எத்தனால்(Ethanol) என்ற எரிபொருளைக் 
கலக்க, எண்ணெய் வளத் துறை திட்டமிட்டது. 
ஆனால், அதற்குத் தேவையான 140 கோடி லிட்டர் அளவிலான எத்தனால் கிடைக்காததால், அந்தத் திட்டம் முழுமையாக இதுவரை நிறைவேற்றப்படவில்லை. பிரேசில், ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகள் இந்தத் திட்டத்தை ஏற்கனவே அமல் செய்து, தங்கள் நாடுகளின் எண்ணெய் இறக்குமதியைக் கணிசமாக குறைத்திருக்கின்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 
நம் மத்திய அரசாங்கத்தைப் பொருத்தவரை, எண்ணெய் என்ற புலி, பொதுமக்களிடமிருந்து வரியை கறக்கும் பசுவாகத்தான் தொடர்ந்து கையாளப்பட்டு வருகிறது.
2017-ஆம் ஆண்டு, ஜூன் முதல், தங்கத்தைப் போல் பெட்ரோல் விலையையும், சந்தை நிலவரங்களுக்கு ஏற்ப தினமும் நிர்ணயித்துக் கொள்ளும் அதிகாரம், எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. 
ஆனால், கடந்த நான்கு வருடங்களில் நிகழ்ந்த எண்ணெய் விலை சரிவு பொது மக்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளப்படாமலேயே, நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால், விலை ஏற்றம் மட்டும் உடனடியாக பாமரனின் பாக்கெட்டைப் பதம் பார்த்து விடுகிறது. 
பெட்ரோல், டீசலுக்கான தற்போதைய விலை ஏற்றம், முழு சுமை தூக்கி செல்லும் ஒட்டகத்தின் மீது வைக்கப்பட்டிருக்கும் கடைசி வைக்கோலாகும். இதற்கு முழுக் காரணம், பெட்ரோலுக்காக நாம் செலுத்தும் விலையில், 86% அரசாங்க வரியாகும். அந்த வரியை குறைப்பதற்குப் பதிலாக, 11% வரை உயர்த்தப்பட்டிருப்பதுதான் எரிபொருள்களின் விலை உயர்ந்த நிலையிலேயே நீடிப்பதற்கு முக்கியக் காரணமாகும். 
கடந்த நான்கு வருடங்களில் பெட்ரோல் பொருள்களின் மீதான வரி விதிப்பின் மூலம், அரசாங்கம் வசூலித்த தொகை 16.57 லட்சம் கோடி ரூபாய். இந்தத் தொகையில் 46% மத்திய அரசின் கலால் வரியும், 40% மாநில அரசுகளின் விற்பனை வரியும் அடங்கும்.
பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் விலையைக் கட்டுக்குள் வைக்க மத்திய அரசு சில மாற்று யோசனைகளை மேற்கொண்டு வருவதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அவற்றுள் ஒன்று, ஓ.என்.ஜி.சி. போன்ற எண்ணெய் நிறுவனங்களின் உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு வழங்கப்பட்டு வந்த சர்வதேசச் சந்தை விலையால் குவிந்த அசாதாரண லாபத்தில் ஒரு பகுதியை விலை குறைப்புக்கு பயன்படுத்துவதாகும். 
ஆனால், இந்த நடவடிக்கை, எண்ணெய் துறையில் புதிய முதலீட்டாளர்களைக் கவர்ந்து இழுக்கத் தடையாக அமைந்து விடக்கூடும் என்பதால், அம்மாதிரி செயல்பாடுகள் உகந்தது அல்ல என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது.
கையில் வெண்ணையை வைத்துக் கொண்டு, நெய்க்கு அலைவது போல, மாற்று யோசனைகளில் கவனம் செலுத்தாமல், எரிபொருள் விற்பனையை ஜி.எஸ்.டி. வரையறைக்குள் கொண்டு வர முயற்சிகள் உடனடியாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். 
அதிகபட்ச வரியான 28% வரி விதிக்கப்பட்டாலும், பெட்ரோல், டீசல் விலை வெகுவாக குறைவதற்கு வாய்ப்புகள் உள்ளது. எனவே, இந்த விஷயத்தில், ஜி.எஸ்.டி கவுன்சிலின் ஒப்புதலைப் பெற மத்திய அரசு நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது அடித்தட்டு மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்காத வகையில் இருக்க வேண்டும். எரிபொருள்களின் அசாதாரண விலை ஏற்றம், அவர்களின் அன்றாடப் பொருளாதாரத்தை புரட்டிப் போட்டுவிடக் கூடியது. பெட்ரோலியப் பொருள்களின் மீது அவர்கள் சுமக்கும் கனமான வரிச்சுமையை ஓரளவுக்காவது உடனடியாகக் குறைப்பதுதான் மக்கள் நலனில் அக்கறை கொண்ட அரசின் கடமையாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/30/எரிபொருள்-விலையேற்றமும்-தீர்வும்-2929265.html
2928604 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் போரற்ற புதிய உலகம் காண்போம்! உதயை மு. வீரையன் DIN Tuesday, May 29, 2018 01:04 AM +0530 இதுவரை உலகம் இரண்டு போர்களைக் கண்டுவிட்டது. அதனால் ஏற்பட்ட இழப்புகள் கொஞ்சமா? நஞ்சமா? மூன்றாவது உலகப் போர் வருமானால் அதனை உலகம் தாங்காது. முரட்டுத்தனத்துக்குப் பேர் போன அமெரிக்க அதிபர் டொனால்டு டிரம்ப், வட கொரிய அதிபர் கிம் ஜோங் - உன் இருவரும் அறைகூவல் விடுக்கும்போதெல்லாம் உலகம் அச்சத்தின் பிடியில் சிக்கத் தவித்தது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, இரு கொரிய நாடுகளுக்கும் இடையே கடந்த 1950 முதல் 1953-ஆம் ஆண்டு வரை போர் நடைபெற்றது. அதனால் கொரிய மக்கள் அடைந்த துன்பங்களும், துயரங்களும் சொல்ல முடியாதவை. தங்கள் உறவினர்களையே பார்க்க முடியாமல் இரு நாட்டு மக்களும் பிரிந்து கிடந்தனர்.
அதன்பின் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்டது. ஆனால் அமைதி ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளப்படவில்லை. இதனால் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே இப்போது போர் நடைபெறவில்லை என்றாலும், அதிகாரபூர்வமாக போர் முடித்து வைக்கப்படவில்லை.
இந்தச் சூழ்நிலையில், வட கொரிய மற்றும் தென் கொரிய அதிபர்கள் இடையே வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பேச்சுவார்த்தை 2018 ஏப்ரல் 27 அன்று நடைபெற்றது. இந்தச் சந்திப்பு, இருநாட்டு எல்லையில் உள்ள அமைதி கிராமமான பான்முன்ஜோமில் நடைபெற்றது.
வட கொரிய அதிபர் கிம் ஜாங், தென் கொரிய எல்லையில் கால் வைத்ததும் அதிபர் மூன் ஜே-இன் அவரை ஆரத்தழுவி வரவேற்றார். இரு தலைவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொண்டனர். 
பின்னர் தென் கொரியாவின் அணிவகுப்பு மரியாதையை வட கொரிய அதிபர் ஏற்றுக் கொண்டார். அதன் பின் 'அமைதி இல்ல'த்தில் மாநாடு தொடங்கியது. வட கொரிய அதிபர் ஒருவர் தென் கொரியாவுக்கு வந்தது இதுவே முதல் முறை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அங்குள்ள வருகைப் பதிவேட்டில் தமது கருத்தைப் பதிவு செய்த வட கொரிய அதிபர் கிம் ஜோங், 'ஒரு புதிய வரலாறு தொடங்கியுள்ளது. இது அமைதிக்கான தொடக்கம்' என்று எழுதினார். அதுதான் உண்மை என்பதால் உலகம் அதனை ஆவலோடு எதிர்நோக்கி நின்றது.
கொரியப் போருக்குப் பிறகு நிரந்தர சமாதான ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்துதல், கொரிய தீபகற்பத்தை அணு ஆயுதமற்ற பிராந்தியமாக்குதல் ஆகிய விவகாரங்களை முன்னிலைப்படுத்தி இந்த பேச்சுவார்த்தை நடைபெற்றது.
ஐ.நா.வின் எதிர்ப்பையும் மீறி வட கொரியா ஏவுகணைச் சோதனைகளையும் தொடர்ந்து நடத்தி வந்ததால், கடந்த ஆண்டின் இறுதி வரை கொரிய தீபகற்பத்தில் போர் மேகமே சூழ்ந்திருந்தது.
ஐ.நா. அமைப்பும், அமெரிக்க ஆதரவு நாடுகளும் வட கொரியா மீது கடுமையான பொருளாதாரத் தடை விதித்தன. இதனால் பொருளாதார அடிப்படையில் வட கொரியா பின்னடைவைச் சந்தித்தது. எனினும், சீனாவும், ரஷியாவும் அதனை ஆதரித்து நின்றன.
இந்தச் சூழலில் தென் கொரியாவில் மார்ச் மாதம் நடைபெற்ற குளிர்கால ஒலிம்பிக்கில் தங்கள் நாட்டு வீரர்களை அனுப்புவதற்குத் தயாராக இருப்பதாக வட கொரியா அறிவித்தது. அத்துடன் ஒலிம்பிக் தொடக்க விழாவிற்கு தமது தங்கை கிம் யோ-ஜோங்கை அனுப்பி வைத்தார் கிம்.
அதனைத் தொடர்ந்து வடகொரிய - தென் கொரிய நாடுகள் இடையே பிணக்கம் குறைந்து சுமுகச்சூழல் ஏற்பட்டது. வட கொரியாவுக்கு தனது நாட்டு தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் சங் உய்-யோங் தலைமையிலான நல்லெண்ணத் தூதுக்குழுவை தென் கொரியா அனுப்பி வைத்தது.
இதன் தொடர்ச்சியாக வட கொரிய, தென் கொரிய அதிபர்களின் நேரடிச் சந்திப்பு பற்றி இரு தரப்பு அதிகாரிகளும் இரண்டு முறை சந்தித்து மாநாட்டுக்கான ஏற்பாடுகளைத் தயார் செய்தனர். 'கொரிய மாநாடு 2018' இப்படித்தான் தொடங்கியது.
கொரிய தீபகற்பத்தை அணு ஆயுதங்களற்ற பிராந்தியமாக நிர்மாணிப்பதே இரு பெரிய நாடுகளின் பொதுவான இலக்கு என்பது இந்தப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. கொரியப் போர் முடிந்து 65 ஆண்டுகள் ஆகியும் நிரந்தர போர் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.
அந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்தி, கொரியப் போரை முறைப்படி முடிவுக்குக் கொண்டு வர இரு நாடுகளும் ஒப்புக் கொண்டுள்ளன. கூடிய விரைவில் தென் கொரிய அதிபர் வட கொரியத் தலைநகரில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு பேச்சுவார்த்தை நடத்துவார் என்றும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இந்தச் சந்திப்பை உலக அமைதியை நாடும் அனைத்து நாடுகளும் வரவேற்றுள்ளன. ஐ.நா. பொதுச் செயலாளர் அன்டோனியோ குட்டெரெளி, “'வட கொரிய மற்றும் தென் கொரிய அதிபர்கள் நேரடி பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருப்பது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வாகும். இரு தலைவர்களும் தங்களது வாக்குறுதிகளுக்கு விரைவில் செயல் வடிவம் தரவேண்டும்'என்று கூறியுள்ளார்.
இந்த மாதத்திற்குள் தமது அணு ஆயுத சோதனை மையத்தை முழுவதுமாக மூட, வட கொரியா வாக்குறுதி அளித்துள்ளது. மேலும், சோதனை மையம் முழுவதுமாக மூடப்பட்டதை நேரில் ஆய்வு செய்து உறுதிப்படுத்த அமெரிக்க வல்லுநர்கள் மற்றும் செய்தியாளர்கள் அந்தப் பகுதிக்கு வந்து பார்வையிடலாம் என்றும் அந்நாடு அழைப்பு விடுத்துள்ளது.
நீண்ட எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கும் அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் மற்றும் வட கொரிய அதிபர் கிம் ஜோங் ஆகியோருக்கு இடையிலான சந்திப்புக்கு முன்னதாக, இந்த வாக்குறுதியை தென் கொரிய அதிபரிடம் அளித்ததாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.
'பேச்சுவார்த்தைக்கு முன்பாக ஏவுகணைச் சோதனைகள் எதையும் வட கொரியா நடத்தாது என்ற வாக்குறுதியை அந்த நாடு காப்பாற்றும்' என்று அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் நம்பிக்கை தெரிவித்துள்ளார்.
கடந்த 2017 நவம்பர் 28-க்குப் பிறகு வட கொரியா ஏவுகணை சோதனை எதையும் நடத்தவில்லை என்பதை தெளிவாகத் தெரிவித்துள்ளது. 'வட கொரியா இப்போது சரியான பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இதுவே நமக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றி. எதிர்கால நல்லெண்ண நடவடிக்கைகள் நிச்சயம் வெற்றி பெறும்' என்றும் அவர் கூறியுள்ளார்.
'வட கொரியாவில் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ள முன்று அமெரிக்கக் கைதிகள் விரைவில் விடுவிக்கப்படுவார்கள்' என்றும் சூசகமாகத் தெரிவித்துள்ளார். வட கொரிய அதிபருடன் நடக்கவிருக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சந்திப்பு விரைவில் நடைபெறும் நிலையில் இந்தத் தகவல் வெளிவந்துள்ளது.
வட கொரியாவில் பிணைக் கைதிகளாகச் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ள மூன்று அமெரிக்கர்களையும் விடுவிக்குமாறு முந்தைய ஒபாமா அரசு கோரிக்கை விடுத்திருந்தது. அமெரிக்கர்களான கிம் சாங்-டக், கிம் ஹாக்-சாங், கிம் டாங்-சுல் ஆகிய மூவரும் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளின் பேரில் வட கொரியாவில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.
இந்நிலையில், இரு நாட்டு அதிபர்களின் சந்திப்பை முன்னிட்டு அவர்கள் மூவரும் விடுதலை செய்யப்படுவார்கள் என்று தகவல் அறிந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. மேலும் அவர்களை விடுதலை செய்வதற்கு வசதியாக அவர்கள் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு தலைநகர் பியாங்கியோங்குக்கு வெளியே ஒரு இரகசிய இடத்தில் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது.
இந்த அளவுக்கு வட கொரியா இறங்கி வந்திருப்பதற்கு சீனாவின் வற்புறுத்தலே முக்கியக் காரணமாகக் கருதப்படுகிறது. வட கொரியாவில் இரண்டு நாள் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்ட சீன வெளியுறவுத் துறையமைச்சர் வாங் யீ, கொரிய தீபகற்பத்தில் போரை நிரந்தரமாக முடித்து வைக்கும் சமாதான முயற்சிகளுக்கு சீனா தமது முழு ஆதரவை அளிக்கும் என்று தெரிவித்துள்ளார்.
அமொக்க அதிபரும், வட கொரிய அதிபரும் சந்திக்கும் இடமும், நாளும் இப்போது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. வரும் ஜூன் 12-ஆம் நாள் சிங்கப்பூரில் சந்தித்துப் பேச முடிவு செய்துள்ளதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. நடக்கும் என்று நம்புவோம்.
இந்நிலையில், வட கொரியாவில் அணு ஆயுத சோதனை மையம் இருப்பது அமெரிக்கர்களுக்கு அச்சுறுத்தல் என்றும், தங்கள் நாட்டிலுள்ள அணு ஆயுத சோதனை மையத்தை 10 முதல் 12 நாட்களுக்குள் தகர்க்கப்போவதாகவும் வட கொரியா அறிவித்திருப்பது, அமெரிக்கர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் உலக நாடுகளுக்கும் நல்ல செய்தி என்றும் அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் மைக் போம்பியோ கூறியுள்ளார்.
இப்போது அமெரிக்காவும், தென் கொரியாவும் நடத்தப்போகிற கூட்டு போர் பயிற்சி தொடர்பாக தென் கொரியாவுடன் நடத்தவிருந்த உயர்மட்ட பேச்சுவார்த்தையை வட கொரியா ரத்து செய்து விட்டது. இது அமெரிக்காவுக்கு விடுத்த எச்சரிக்கையாகப் பன்னாட்டு அரங்கில் பார்க்கப்படுகிறது.
அறிவியல் மேதை ஐன்ஸ்டீன் போரை வெறுத்தார். 'போர் அநாவசியமானது. நல்லவர் பலரது உயிரைக் குடிக்கும் போர் அநாகரிகத்தின் உருவேயாகும்' என்றார்.
கீரியும், பாம்புமாக இருந்த இரண்டு நாடுகள் சந்திப்பதும், சமாதானம் பேசுவதும் மனித நாகரிகத்தின் அடுத்த கட்டமாகும். போர் என்பது சிந்திக்கத் தெரிந்த மனிதர்களின் செயல் அல்ல. விலங்குகளின் செயல். அதனை அறிவுலகம் ஏற்றுக் கொள்ளாது. போரற்ற புதிய உலகம் காண்போம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/29/போரற்ற-புதிய-உலகம்-காண்போம்-2928604.html
2928603 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எல்லாவற்றிலும் அரசியல்... ஆர். வேல்முருகன் DIN Tuesday, May 29, 2018 01:04 AM +0530 தமிழக அரசியல்வாதிகளுக்கு எதிலெதில்தான் ஆதாயம் தேடுவது என்ற தராதரமே இல்லாமல் போய்விட்டது என்பது தொடர்ந்து நிரூபணமாகி வருகிறது.
ஏதாவது ஒரு பொதுப் பிரச்னையென்றால், பிற மாநிலங்களில் உள்ள அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் கட்சி பேதமில்லாமல் இணைந்து மாநில நலனை முன்னிறுத்திப் போராடுவார்கள். காவிரிப் பிரச்னையென்றால் கர்நாடகத்தில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிகளும் பாஜக, காங்கிரஸ், மஜத என எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளாக இருந்தாலும் தமிழகத்துக்குத் தண்ணீர் தரக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருப்பார்கள்.
அதுபோன்றே, கேரளத்தில் முல்லைப் பெரியாறு பிரச்னையிலோ அல்லது சிறுவாணி, பரம்பிக்குளம் ஆழியாறு திட்டம் என எதுவாக இருந்தாலும் தமிழகத்துக்கு எதிரான பிரச்னை என்றால் கேரளத்தில் உள்ள அனைத்துக் கட்சியினரும் கட்சி வித்தியாசமில்லாமல் ஒன்று சேர்வார்கள். அந்த 
மாநிலத்துக்குச் சிறப்பான பலனைப் பெற்றுத் தர வேண்டும் என்பதுதான் இதன் நோக்கம். உச்சநீதிமன்ற உத்தரவாக இருந்தாலும் அதை அனைவரும் சேர்ந்து எதிர்ப்பார்கள்.
ஆனால் தமிழகத்தில் மட்டும் அப்படியில்லை. எந்தப் பொதுப் பிரச்னையில் யார் சாவார்கள்? எப்படி தமிழக அரசுக்கு எதிராகச் செயல்படலாம்? யாரைப் பதவி விலகச் சொல்வது? என்ற சிந்தனைதான் அனைத்துக் கட்சியினருக்கும் உள்ளதே தவிர வேறு எந்தப் பிரச்னையிலும் சிந்தனை செல்வதில்லை.
ஏதாவது ஒரு பொதுப் பிரச்னையில் ஒரு பொது அமைப்புப் பெயர் பெற்றுவிட்டால் தங்களுக்கு வேலையில்லாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் காரணமாகத்தான் அரசியல் கட்சிகள் தங்கள் இருப்பைக் காட்டிக் கொள்வதற்காகவும் தாங்கள்தான் அனைவரையும் ரட்சிக்க வந்தவர்கள் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லவும் தான் இப்படிப்பட்ட செயல்களை செய்கின்றனரா என்பது தெரியவில்லை.
காவிரிப் பிரச்னையில் வணிகர் சங்கத் தலைவர் கடையடைப்பு என்று தன்னிச்சையாக அறிவிக்கிறார். வணிகர் சங்கப் பேரமைப்புகள் சார்பாக ஒரு நாள் கடையடைப்பு, அதிமுக தவிர பிற கட்சிகள் சார்பில் கடையடைப்பு என மனம் போனபடி ஒவ்வொருவரும் ஒரு நாள் கடையடைப்பு என அறிவித்தால் எப்படி? இதனால் பாதிப்பு யாருக்கு? 
அப்புறம் கள்ளச் சந்தையில்தான் பொருள்களைக் கூடுதல் விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டியிருக்கும் என்பது ஏன் வியாபாரிகளுக்குக் கூடத் தெரிவதில்லை. ஒருவேளை தெரிந்தே அப்படி ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கப் பாடுபடுகிறார்களா?
இவர்களுக்குக் கவலையில்லை சாப்பாட்டுக்கு. ஆனால் இன்று சம்பாதித்தால்தான் தங்கள் குழந்தைகளின் வயிறு நிறையும் என்ற நிலையில் உள்ள தாய், தந்தையரின் வயிறு எரிந்தால் என்ன ஆகும்?
கடையடைப்பு, வேலை நிறுத்தம் சட்ட விரோதம் என்று நீதிமன்றங்கள் தொடர்ந்து அறிவித்தும் அரசியல்கட்சிகள் வேலை நிறுத்த அறிவிப்பைத் தொடர்கிறார்களே, ஏன்? அவ்வாறு அறிவிக்கும் கட்சிகளைத் தேர்தலில் போட்டியிட குறிப்பிட்ட காலத்துக்குத் தடை விதித்தால்தான் என்ன? 
தேர்தலில் தனியாக நின்று டெபாசிட் பெறும் தகுதி கூட இல்லாத ஒரு சில லெட்டர் பேடு கட்சிகள், பிற கட்சிகளுடன் கூட்டுச் சேர்வதற்காக வெட்கமில்லாமல் கெஞ்சும் கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் கூட கடையடைப்பின்போது ரத்த ஆறு ஓடும் என்று சொல்லும் தைரியத்தைத் தந்தது யார்? இவர்களையல்லவா முதலில் சிறைக்குள் தள்ள வேண்டும்?
பேருந்து ஊழியர் போராட்டமென்றால் சாலைகளில் பேருந்தை நிறுத்திவிடுகின்றனர். வெளியில் சென்ற பெண்கள் அல்லது கணவர், மனைவி வீடு திரும்பினால்தான் உண்டு என்ற நிலைமை இப்போது வந்துவிட்டது. இதனால் பலர் நித்தியகண்டம் பூரண ஆயுசாகத்தான் வாழ்க்கையைத் தொடர வேண்டியுள்ளது. எந்த அரசியல் கட்சித் தலைவரின் குழந்தைகள் அல்லது குடும்பத்தினர் திரும்பி வந்தால்தான் உண்டு என்ற நிலையில் உள்ளனர்?
பல்வேறு வழக்குகளில் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்படும் கைதிகளுக்குக் கூட தண்டனைகளை ஏக காலத்தில் அனுபவிக்க வேண்டும் என்றுதான் நீதிபதிகள் உத்தரவிடுவார்கள். ஆனால், இந்த அரசியல்வாதிகள் செய்யும் கேலிக்கூத்துகளால் பொதுமக்கள் ஒவ்வொரு விதமான தண்டனையை ஒவ்வொரு நாளும் அனுபவித்து வருகின்றனர். 
வியாபாரிகள் ஒரு நாள் கடையை மூடினால் எத்தனை இழப்புகள்? இன்று சம்பாதித்தால் மட்டுமே சாப்பாடு என்றுள்ள பல ஆயிரம் பேரின் பசியைத் தீர்க்க என்ன செய்வது?
இன்று ஆளும் கட்சியாக இருப்பவர்கள் செய்யும் அதே தவறை நாளை இப்போது எதிர்க்கட்சியாக இருந்து ஆளும் கட்சியாக மாறுபவர்களும் செய்வார்கள். ஆட்சிதானே மாறுகிறது. காட்சி மாறவில்லையே. 
ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சுயநலத்தை மட்டுமே பார்க்கும்போது வளரும் நாளைய தலைமுறையினர் அதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள்? இதன் மூலம் இப்போதைய அரசியல் கட்சியினர் நாளைய தலைமுறையினருக்கு விட்டுச் செல்லும் சேதிதான் என்ன? வன்முறையைப் பார்த்து வளரும் குழந்தைகள் வன்முறைதான் வாழ்க்கை எனப் பழகிவிட்டால்...
வாக்களிக்கும் மக்கள்தான் தெய்வம் என்று அரசியல் கட்சிகள் சொல்வது உண்மையானால் அவர்களின் வாழ்க்கை முடங்கும் செயல்களை ஏன் செய்ய வேண்டும்?
இவர்கள் நடத்தும் போராட்டத்தால் எத்தனை விதமான பிரச்னைகள்? சில பல்கலைக்கழகத் தேர்வுகள் ஒத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் சம்பந்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கு ஏற்படும் மன அழுத்தம் எத்தகையது? 
அரசியல் கட்சிகள் தொடர்ந்து தங்கள் சுயநலத்தை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் மக்கள் மனதிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்படுவார்கள்.
தொட்டதற்கெல்லாம் பிற மாநிலங்களை ஒப்பிடும் தமிழக அரசியல்வாதிகள், அங்குள்ளவர்கள் தங்கள் மாநிலப் பிரச்னைக்காக ஒற்றுமையாக இருப்பதை ஏன் பார்ப்பதில்லை. இதே நிலை நீடித்தால் தமிழகத்தில் அமைதி நிலவுவது சாத்தியமில்லை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/29/எல்லாவற்றிலும்-அரசியல்-2928603.html
2928164 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வருங்காலத்துக்கான வழிகாட்டி முனைவர் அ.பிச்சை DIN Monday, May 28, 2018 02:13 AM +0530 எஃகு போன்ற நெஞ்சுறுதி, அனைவரையும் அரவணைக்கும் அன்பு மனம்; சத்தியம், அகிம்சை, அமைதி, சமூக நீதி ஆகிய தத்துவங்களின் மொத்த உருவம்; மனித உருவில் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்த ஓர் புனித ஆத்மா - அவர் தான் அண்ணல் காந்தியடிகள்.
 இந்தியர்கள் அவரை "தேசப்பிதா' என்றார்கள். ஆப்பிரிக்க மக்களோ "சமூக நீதிக்கான போராளி அவர்' என்றார்கள்.
 "ஆங்கிலேயர்களை நேசிக்கிறேன், ஆனால் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியை வெறுக்கிறேன்' என்று அறிவித்த அவரை ஆங்கிலேயர்களும் நேசித்தார்கள்.
 இந்திய மக்கள் அவரை "மகாத்மா' எனப் போற்றினார்கள்.
 அண்ணல் காந்தி அமெரிக்கா சென்றதில்லை; அங்கு தன் தத்துவங்களைப் பரப்ப எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பது உண்மையே! ஆனாலும் அமெரிக்க நாட்டு அறிஞர்கள் அண்ணலை நேசித்தார்கள். அந்நாட்டு மக்களோ அண்ணலைப் பெரிதும் மதித்தார்கள்.
 அமெரிக்க அதிபர் ட்ரூமன் "அன்பால் அனைவரையும் தன்வயப்படுத்தியவர்; அஹிம்சையால் ஆயுத பலத்தை வென்றவர்' என்று அண்ணலுக்குப் புகழாரம் சூட்டினார்.
 "இப்படி ஒரு மனிதர் சதையோடும் ரத்தத்தோடும் இந்திய மண்ணில் பிறந்து வாழ்ந்தார் என்பதை வருங்கால உலகம் நம்ப மறுக்கும்' என்றார் ஜெர்மனியில் பிறந்து, அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த விஞ்ஞானி ஐன்ஸ்டின்.
 "இந்தியர்களுக்கு மட்டுமல்ல, உலகத்துக்கே வழிகாட்டும் நாயகராகத் திகழ்கிறார் உத்தமர் காந்தி' என்று 06.11.2010 அன்று மும்பைக்கு வந்திருந்த பராக் ஒபாமா, மணி பவனில் உள்ள பார்வையாளர் புத்தகத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
 அன்றைய தினம் மும்பை கல்லூரி மாணவர்கள் சந்திப்பின்போது, ஒரு மாணவி ஒபாமாவிடம், "இன்றைய இரவு உணவை எவருடன் அமர்ந்து உண்ண விரும்புகிறீர்கள்?' எனக் கேட்க, அதற்கு அவர் அளித்த பதில் "இறைவன் வரமும் வாய்ப்பும் தந்தால், அண்ணல் காந்தியின் அருகில் அமர்ந்து உணவருந்துவேன். ஏனெனில் இன்றைய உலகின் தீர்க்க முடியாமல் உள்ள பல பிரச்னைகளுக்கு, அம்மகானே எனக்கு தீர்வு சொல்ல முடியும். நிறவெறியை எதிர்த்து அகிம்சை வழியில் போராடிய மார்ட்டின் லூதர் கிங் போன்ற தலைவர்களுக்கும் காந்தியே சிறந்த வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறார்' என்று கூறினார்.
 அமெரிக்காவில் ஆபிரகாம் லிங்கனைப் போல் நிறவெறியை எதிர்த்தவர், மனித உரிமைக்காக இயக்கமே (சிவில் ரைட்ஸ் மூவ்மென்ட்) நடத்திய கருப்பினத் தலைவர் மார்ட்டின் லூதர் கிங் (ஜூனியர்). அவர் வாழ்ந்தது 39 ஆண்டுகளே (1929 - 1968). நிறவெறியன் ஒருவனால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்.
 "இனவெறி, ஏழ்மை, போர் இம்மூன்றுமே மனித சமுதாயத்தின் இழிநிலைக்குக் காரணங்களாகும். அவற்றை ஒழிப்பதே என் லட்சியம்' என்று, தன் பொதுவாழ்வைத் தொடங்கினார் மார்ட்டின் லூதர் கிங். ஆயுத பலமே அதற்கான வழி என்று இளமைக் காலத்தில் எண்ணினார்.
 ரஸ்டின், வோபோர்ட், ஸ்மைலி போன்ற சீர்திருத்த சித்தாந்தவாதிகள், "ஆயுத பலம் அழிவுக்கு வழி; அஹிம்சையே விடியலுக்கான வழி' என்ற அண்ணலின் பாதையை அவருக்குக் காட்டினார்கள். மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் மனம் அதன்பின்புதான் மகாத்மாவின் திசை நோக்கித் திரும்பியது.
 காந்திஜியை சந்திக்கும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிட்டவில்லை. ஆனாலும், 1959-ஆம் ஆண்டு தனது 30-ஆவது வயதில், தனது மனைவி, கொரட்டா ஸ்காட் - உடன் இந்தியாவுக்கு வருகை தந்தார். காந்திய தத்துவங்களைக் கற்றார். அஹிம்சையின் அணுகுமுறையை முழுமையாக உணர்ந்தார்.
 அவர் தனது இந்தியப் பயணத்தை முடித்து அமெரிக்கா திரும்பும்போது, "ஏசுநாதர் எனது ஆன்மீக வழிகாட்டி; காந்தி எனது அரசியல் வழிகாட்டி' என்று சொன்னார். வாழும் காலம் வரை அண்ணல் காட்டிய வழியில் நடந்தார். சத்தியம், ஆன்ம பலம், பிறருக்குத் தீங்கிழைக்காமை மற்றும் துணிவு ஆகிய நான்கு நல்லியல்புகளின் துணை கொண்டு, நிறவெறியை எதிர்த்துப் போராடினார். எதிர்பாராத விதமாக, தனது 39-ஆவது வயதில் ஒரு நிறவெறியனால் சுடப்பட்டு, மகாத்மாவைப் போல் மரணத்தைத் தழுவினார்.
 அவரது மறைவுக்குப் பின்பும் அவரது துணைவியார் அவர் விட்டுச் சென்ற பணிகளைத் தொடர்ந்தார்.
 அமெரிக்காவின் ஜார்ஜியா மாநிலத்தின், வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற நகரமான "அட்லாண்டா'வில் "மார்ட்டின் லூதர் கிங் தேசிய வரலாற்று மைய'த்தை நிறுவினார்.
 முதலாவதாக, தனதுஅரசியல் வழிகாட்டியான காந்திஜியின் நினைவைப் போற்றும் வகையில், ஆண்டுதோறும் அண்ணலின் பிறந்தநாளை அந்த வரலாற்று மையத்தில் தவறாமல் கொண்டாட ஏற்பாடு செய்தார்.
 இரண்டாவதாக, அந்த மையத்தில் 1983-ஆம் ஆண்டு சில இந்திய - அமெரிக்கத் தலைவர்களோடு இணைந்து "காந்தி நினைவிட அறை' ஒன்றைத் திறந்தார்.
 மூன்றாவதாக, 1989-இல் காந்தி - லூதர் கிங் என்ற இரு பெரும் தலைவர்களின் இணையற்ற சேவையை விளக்கும் கண்காட்சி ஒன்றும் அங்கு திறந்து வைக்கப்பட்டது.
 நான்காவதாக, 1992-இல் அட்லாண்டாவில் அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தியர்களின் கூட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. சுமார் 14 லட்சம் இந்திய அமெரிக்கர்கள் அதில் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். அதன் மூலம் "காந்திஜி கொள்கை பரப்புக்குழு' ஒன்று உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அகிம்சையின் தூதரானஅண்ணலின் லட்சியங்களை அமெரிக்க தேசம் முழுவதும் பரப்பும் நோக்குடன் அது செயல்பட்டு வருகிறது.
 ஐந்தாவதாக, "மார்ட்டின் லூதர் கிங் தேசிய வரலாற்று மையம்' அமைந்துள்ள தெரு }வுக்கு, காந்திஜியின் பெயரைச் சூட்ட முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. ஆனால், அத்தகைய பெயர் மாற்றம், அங்கு வாழும் மக்களுக்கு சில சிரமங்களைக் கொடுக்கும் என்ற கருத்து எழுந்தபோது, பெயர் மாற்ற முயற்சி கைவிடப்பட்டது. காரணம், காந்தியின் பெயரால் எவருக்கும் எந்த சிரமமும் ஏற்படக்கூடாது என்பதுதான். இந்த முயற்சி வெற்றி பெறாததால் அமைப்பாளர்கள் துவண்டு போகவில்லை.
 மாறாக, மகாத்மாவின் முழு உருவச் சிலையை, லூதர் கிங் மையத்திற்கு முன்னால் நிறுவத் திட்டமிட்டார்கள். அதற்கு அமெரிக்க அரசுத் துறையின் அனுமதி கிடைத்தது. புதுதில்லியில் வசிக்கும் ராம் சுதார் என்ற சிற்பி அண்ணலின் ஆளுயர சிலையை அற்புதமாகச் செதுக்கிக் கொடுத்தார். அந்தச் சிலைக்கான செலவை இந்திய அரசே ஏற்றுக்கொண்டது.
 பாராட்டத்தகுந்த இப்பெரும் பணியை சீராகவும், சிறப்பாகவும் செய்து முடிப்பதற்கு ஓயாத உழைப்பு, சாயாத முயற்சி, நிதி உதவி, அனைத்து மக்களின் ஆதரவு - ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்று திரட்டியவர்களில் பலர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். குறிப்பாக இந்திய அமெரிக்கர்களான ரஜ்தான், ராவ், காசி பரேக், அந்தோணி தாலியாத் , வினோத் பட்டேல் மற்றும் அமெரிக்கர்களான டாக்டர் ஜாய் பெர்ரி, லிஸ்ஸிமோர், க்ரேக் பிரிட்கான் ஆகியோர்.
 இத்தகைய ஓயாத உழைப்பின் காரணமாக அண்ணலின் முழு உருவச்சிலை 24.01.1998 அன்று அழகுமிகு அட்லாண்டா நகரில் திறந்து வைக்கப்பட்டது. சிலை திறப்பு விழா மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது.
 சிலை திறந்ததோடு தங்கள் கடமை முடிந்துவிட்டதாக அமைப்பாளர்கள் அமைதியடையவில்லை. ஆண்டுதோறும் அண்ணலின் பிறந்தநாள், லூதர் கிங் பிறந்தநாள், இந்திய குடியரசு தினம், மையம் திறக்கப்பட்ட நாள், சிலை திறப்பு நாள் - என்று தொடர்ந்து விழாக்கள் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. அத்துடன் நலிந்தோர் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்டோருக்குத் தேவையான உதவிகளும் இந்த அமைப்பின் மூலம் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன.
 காந்திய சித்தாந்தங்கள், அவற்றை மார்ட்டின் லூதர் கிங் கடைப்பிடித்த பாங்கு ஆகியவை பற்றிய கருத்தரங்குகளும் அங்கு நடைபெற்று வருகின்றன. இந்த மையத்தைக் காண்பதற்கும், காந்தி - கிங் என்ற இரண்டு மனிதப் புனிதர்களின் சிலைகளைக் கண்டு வணங்குவதற்கும் இங்கு ஆண்டுதோறும் சுமார் 10 லட்சம் பார்வையாளர்கள் வருகிறார்களாம். வருகின்ற பார்வையார்களுக்கு காந்தியின் தத்துவங்களை விளக்குவதற்காக இந்திய உடை அணிந்த இந்திய இளைஞர்கள் இலவசமாகப் பணிபுரியக் காத்திருக்கிறார்கள்.
 மெலிந்த உடலில், குறைந்த உடை அணிந்து, கையில் கோல் ஊன்றி நிமிர்ந்து நிற்கும் காந்திஜியின் சிலையைப் பார்ப்பவர்கள்: "சர்வ வல்லமை படைத்த பிரிட்டிஷ் அரசைப் பணிய வைத்தது இந்த எளிய மனிதர்தானா?' என்று வியப்போடும் கேட்கிறார்கள்.
 அமெரிக்காவில் அண்ணல் காந்தியின் சிலைகள் ஐந்து இடங்களில் உள்ளன; உலகின் பிற நாடுகளில் 11 சிலைகள் உள்ளன.
 அமெரிக்காவில் மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் உள்ள மக்களுக்கு நல்வழி காட்டும் நாயகராக, உணர்வூட்டும் உந்துசக்தியாக விளங்குகிறார் காந்திஜி.
 நோபல் விருது பெற்றவர், இஸ்ரேல் தேசத்தின் முன்னாள் பிரதமர் சிமோன் பெரேஸ் சொல்லுகிறார் "காந்திஜி கடந்த காலத்துக்கு உரியவரல்ல வருங்காலத்துக்கான வழிகாட்டி' என்று. மகாத்மா மறையவில்லை; அவர் இன்றும் வாழ்கிறார்; வழிகாட்டி வருகிறார்.
 மார்ட்டின் லூதர் கிங் தேசிய வரலாற்று மையத்தைப் போல், உலகின் பல இடங்களில் காந்தியச் சித்தாந்தங்களைப் பரப்பும் அமைப்புக்கள் ஓசை ஏதும் இல்லாமல் இயங்கி வருகின்றன. அத்தகைய அமைப்புகளைக் கண்டறிய வேண்டும்.
 காந்திஜியின் 150-ஆவது ஜயந்தி விழாவில், அவ்வமைப்புக்களின் பிரதிநிதிகளையும் பங்கேற்க அழைக்க வேண்டும். அவர்களுக்குப் பாராட்டும் விருதும் வழங்கி கௌரவிக்க வேண்டும்.
 அதற்கான முன் முயற்சியை மத்திய - மாநில அரசுகள் எடுக்க வேண்டும்.
 
 
 
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/28/வருங்காலத்துக்கான-வழிகாட்டி-2928164.html
2928163 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் ம. அஹமது நவ்ரோஸ் பேகம் DIN Monday, May 28, 2018 02:12 AM +0530 அறிவியலின்படி உலகின் அனைத்து உயிரினங்களும் இரு பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஒன்று, தாவர இனங்கள், மற்றொன்று விலங்கினங்கள். அறிவியலில், மனிதன் விலங்கினமாகவே கருதப்படுகிறான். விலங்கினத்திலேயே அளப்பரிய ஆற்றல் உடைய மூளையைக் கொண்டிருப்பதாலும், மற்ற திறமைகளாலும், பரிணாம வளர்ச்சியை விளக்கும் பரிணாம மரத்தின் உச்சாணிக்கொம்பில் மனிதன் அமர்ந்திருப்பது போல் காட்டப்பட்டிருக்கும்.
உயிரினங்களே தோன்றியிராத காலத்தில், உயிரணுக்களாகத் தொடங்கி, ஒரு செல் உயிரி, பலசெல் உயிரிகளாக உருவெடுத்து, முதுகெலும்பு கொண்ட உயிரிகளாகப் பெருக்கம் அடைந்து, இறுதியில் மனிதர்களைப் போன்ற குரங்குகளில் இருந்து ஆதி மனிதன் ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றினான் என்பதாகப் பரிணாம வளர்ச்சி பற்றிய வரலாறு விரிகிறது. இன்னும் ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல படிப்படியாக ஒரு உயிரினம் இன்னொரு உயிரினமாக உருவெடுக்கிறது என்பதே அதன் தத்துவமாகும். அதன்படி கடைசி உயிரினமான மனிதன் இன்னும் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வேறொரு புதிய உயிரினமாக (!) மாறுவான் என்பதை அறுதியிட்டுக் கூறுகிறது. இறை நம்பிக்கை உடையவர்களோ, வெவ்வேறு மதங்களைப் பின்பற்றினாலும், எல்லா உயிர்களும் இறைவனால் படைக்கப்பட்டவையே என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள். உண்மையான இறை நம்பிக்கையும், அதனால் ஏற்பட்ட இறையச்சமும் மக்களை தவறுகள் செய்வதில் இருந்து தடுக்கிறது. நல்லொழுக்கத்தைப் பேணும் இறை நம்பிக்கை அற்றவர்கள் கூட தவறு செய்வதற்குத் துணிய மாட்டார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் தங்களின் நற்பண்புகளால், மனிதர்களும், விலங்குகளும் ஒன்றல்ல என்று தங்களை விலங்குகளிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள் .
தலைமுறை தலைமுறையாகக் கட்டிக்காக்கப்பட்டு வந்த பழக்க வழக்கங்களும், கலாச்சாரங்களும், ஒழுக்க விழுமியங்களும் காற்றில் கற்பூரம் கரைவதைப் போல் காணாமல் போய் விட்டதற்கு தாய், தந்தை இருவரும் வேலைக்குச் செல்வது, பிள்ளைகளுடன் அதிக நேரம் செலவழிக்காமல் இருப்பது, குழந்தைகளைப் பராமரிக்க வீட்டில் பெரியோர் இல்லாமல் இருப்பது, தடையின்றிக் கிடைக்கும் இணையம், கைப்பேசி வசதிகள் எனப் பல காரணங்களைச் சொல்லலாம். சிறுவர்கள், தொலைக்காட்சியில் சில காட்சிகளைப் பார்க்கும்போது தணிக்கை அதிகாரிகள் போன்று பெற்றோர் அங்கே வந்தால், காட்சிகள் மாற்றப் பட்டு விடும். அவர்கள் பார்க்கக் கூடாதவை என்று பெற்றோர், பெரியோர் எதையெல்லாம் அவர்களிடம் இருந்து மறைத்தார்களோ, அவை எல்லாம் தற்பொழுது மிக எளிதாக கணினியிலும், கைப்பேசியிலும் கிடைக்கிறது.
அவர்களின் வயதுக்கு மீறிய, இலைமறை காயாக இருக்க வேண்டியவை எல்லாம் அவர்களின் கண்களுக்கு அருகில் தங்கு தடையின்றித் தணிக்கை செய்யப்படாமலேயே கிடைக்கிறது. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் பிள்ளைகள் ஒழுக்கமுள்ளவர்களாக வளர்வது எப்படி சாத்தியமாகும்?
ஒழுக்கமான பெற்றோர், கண்டிப்பு, நல்ல வீட்டுச்சூழல் என்று எல்லாம் இருந்தும் பிள்ளைகள் வழி தவறுவதற்கு கெட்ட நண்பர்களின் சகவாசம் முக்கியக் காரணமாகும். சுதந்திரமான கணினி, கைப்பேசி பயன்பாட்டுடன் குடிப் பழக்கமும் சேர்ந்து விட்டால் கேட்கவே வேண்டாம். மதுவின் தீமையைப் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்ட ஒரு குறுங்கதை, எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் இல்லாத ஒரு மனிதனின் முன் மது, மாது, குழந்தை மூன்றும் காட்டப்படுகிறது. மது குடிக்க வேண்டும், அல்லது பெண்ணை மான பங்கப்படுத்த வேண்டும், அல்லது குழந்தையைக் கொல்ல வேண்டும், இந்த மூன்றில் ஒன்றை அவன் எப்படியாவது செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளை இடப்படுகிறது.
பெண்ணை மானபங்கப்படுத்துவதும், குழந்தையைக் கொலை செய்வதும் கொடூரமான குற்றங்களாக அவனுக்குத் தோன்றவே மதுவைக் குடிக்கிறான். குடி போதையில் குழந்தையைக் கொன்று விட்டு, பெண்ணையும் மான பங்கப்படுத்துகிறான் என்று, மதுவின் தீமையை விளக்குவதாகக் கதை முடிகிறது. மதுப் பழக்கத்தாலும், கூடா நட்பினாலும், பிறன் மனை விழைதலாலும், தாயோ, தந்தையோ பெற்ற குழந்தைகளைக் கொலை செய்கிறார்கள். இன்னும் கணவன், மனைவியை அல்லது மனைவி கணவனைக் கொலை செய்ததாகப் பத்திரிகைகளில் வரும் சில செய்திகளைப் படிக்கும்போது மிருகப் பண்புகள் மரபணுக்கள் வழியாக மனிதர்களிடம் படிமம் போல் படிந்து மக்களை, மாக்களாக்கி விட்டதோ என்றும், "தாயிற் சிறந்த கோயிலுமில்லை,' தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை', "தாயின் காலடியில் சொர்க்கம் இருக்கிறது' என்பதெல்லாம் இத்தைகையோருக்கு எள்ளளவும் பொருந்தாது என்றும் எண்ணத் தோன்றுகிறது.
குழந்தைப்பருவம், இளமைப்பருவம், முதுமைப்பருவம் என்பதாக மனிதர்களின் வாழ்நாட்களை மூன்று பருவங்களாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம். குழந்தைப்பருவம் எதுவும் எழுதப்படாத, சுத்தமான கரும்பலகைக்குச் சமம். நாம் அவர்களை எப்படி வளர்க்கிறோமோ, எந்த சூழலில் வளர்கிறார்களோ அப்படியே கரும்பலகை நிரப்பப்படுகிறது. நாற்பது நாட்களுக்கு நாய் கூட பிள்ளை வளர்க்கும் என்று பெரியோர் அடிக்கடி கூறுவார்கள். பிள்ளைகள் வளர வளர பிரச்னைகள் வரும் சமயம் எல்லாம் அவர்களின் கூற்று, நினைவில் வரும். இந்தக் கடினமான கடமையை, பெற்றோர் நல்ல விதமாகப் பூர்த்தி செய்து விட்டால் இளமைப்பருவம் அழகாக மலரும். இப்பருவத்தில் அவர்கள் பெறும் அனுபவங்கள் அவர்களை நல்ல மனிதர்களாக மாற்றும்.
ஆபத்தான அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் இல்லாத காலத்தில் பெற்றோருக்கு இவ்வளவு சவால்கள் இருந்திருக்காது. கைக்கெட்டும் தூரத்தில் அவை நிறைந்திருக்கும் இந்தக் காலத்தில், பிள்ளைகளை, புதையலைக் காக்கும் பூதம் போல் காக்கும் பணி நிச்சயமாக சவால் நிறைந்ததுதான். அவற்றை சமாளித்து வெற்றி பெற்று விட்டோமானால் நாம் கனவு காணும் புதிய சமுதாயத்தில் நன்மக்களைப் பெற்ற பெற்றோர் என்று அனைவரும் கொண்டாடுவர்; நாமும் பெருமிதம் கொள்ளலாம். வலிகள் இல்லாத வெற்றிகள் கிடையாது. "மாக்கள் அல்ல நாம், மக்கள்' என்பதை என்றும் நினைவில் கொண்டு நம் குழந்தைகளை நன்மக்களாக வளர்ப்பதில் மிகுந்த அக்கறையும், முயற்சியும் எடுப்போம்.












 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/28/பெற்றோரும்-பிள்ளைகளும்-2928163.html
2926773 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ரூபாய்: சரிந்த மதிப்பு உயருமா? எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Saturday, May 26, 2018 01:15 AM +0530 அமெரிக்க டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு கடந்த 16 மாதங்களில் இல்லாத அளவு கடும் சரிவை சந்தித்துள்ளது. மே மாதம் 16-ஆம் தேதி ரூபாயின் மதிப்பு டாலருக்கு 68.07 ரூபாயாக வீழ்ச்சி அடைந்தது.
உலக நாடுகளின் பல்வேறு கரன்ஸிகளின் அன்றாட மதிப்போடு ஒப்பீடு செய்துதான், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு கணக்கிடப்படுகிறது. இந்த ஒப்பீடுகளில் சர்வதேச கரன்ஸியான அமெரிக்க டாலர்தான் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. அதாவது சர்வதேச பணச் சந்தையில் ஒரு டாலரை வாங்குவதற்கு எவ்வளவு ரூபாய் தரவேண்டும் என்பதை பொருத்துதான், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு கணக்கிடப்படுகிறது. டாலரின் விலை இவ்விதமாக உயருகையில் ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்துவிட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது.
கடந்த சில ஆண்டுகளில், அமெரிக்க டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு பல்வேறு கட்டங்களில் பல்வேறு காரணங்களால் சரிந்தது. எனினும் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு, முதல் முறையாக ரூ. 60-க்கும் அதிகமாக சரிந்தது 2013-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில்தான். பொருளாதாரச் சிந்தனையாளர்கள் இதனை ஓர் அபாய அறிவிப்பாகப் பார்த்ததில் வியப்பில்லை.
இந்நிலையில், 2018-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 6.2 விழுக்காடு அளவுக்கு இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்திருப்பது கவலையளிக்கும் செய்தி. ஏற்கெனவே சர்வதேச அளவில், பல்வேறு ஆசிய நாடுகளின் கரன்ஸிகள் மதிப்பு இழந்துள்ளன என்றும், அவற்றில் இந்திய ரூபாயும் ஒன்று எனவும் கருதப்படுகிறது.
இந்த ஆண்டில் கச்சா எண்ணெயின் விலை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவது ஒரு பக்கம். இன்னொரு பக்கம் மேற்கு ஆசிய நாடுகளில் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் பதற்றங்கள், அதன் காரணமாக கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தி பாதிப்பு ஆகியவை இந்திய ரூபாயின் மதிப்புச் சரிவுக்கு காரணங்களாக அமைந்துவிட்டன.
முன்னதாக, சுமார் நான்கு ஆண்டு காலம் சர்வதேசச் சந்தையில் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை குறைவாகவே இருந்து வந்தது. இது இந்தியா போன்ற, பெட்ரோலியப் பொருள்களை அதிக அளவில் இறக்குமதி செய்யும் நாடுகளுக்கு ஒரு வரமாக இருந்தது. அந்த நிலை இப்போது திடீரென மாறிவிட்டது.
பொதுவாக இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறையும்போதெல்லாம் இந்தியப் பண்டங்களின் ஏற்றுமதி அதிகரிப்பது வாடிக்கை. காரணம், இந்தியப் பொருள்களுக்கு வெளிநாட்டு இறக்குமதியாளர்கள் குறைவான டாலர்களை வழங்கினால் போதும் என்கிற நிலை இருக்கும். இப்போது ரூபாய் மதிப்பு குறைந்து, விலை குறைந்துள்ள போதிலும், ஏற்றுமதி அதிகரிக்கவில்லை என்பது கவலையளிக்கும் விஷயம் மட்டும் அல்ல; அது ஏன் என்பதை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவும் வேண்டும்.
2018 ஏப்ரல் மாதம் இந்திய ஏற்றுமதி குறிப்பாக, ஆயத்த ஆடைகள், ஆபரணங்கள், ஆபரணக் கற்கள் ஆகியவற்றின் ஏற்றுமதி சரிந்திருப்பதாக மத்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
இதனால் இந்தியாவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை அதிகரித்துவிட்டது.
கச்சா எண்ணெய் மற்றும் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் இறக்குமதி கடந்த ஒரு ஆண்டில் 41.5 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. இறக்குமதியின் மதிப்பு 10.4 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.70,000 கோடி) அதிகரித்துள்ளது.
வரும் ஜூன் மாதம் 22-ஆம் தேதி பெட்ரோலிய உற்பத்தியாளர்கள் சம்மேளனத்தின் கூட்டம் நிகழ உள்ளது. அப்போது பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை மேலும் உயர்த்தப்படுமோ என்ற அச்சம் நிலவுகிறது.
அமெரிக்க மத்திய வங்கியின் நிதி கொள்கை காரணமாகவும் வளரும் நாடுகளிலிருந்து அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேறுகின்றன. இதனாலும் உள்நாட்டில் டாலருக்கு தட்டுப்பாடு அதிகரித்து, ரூபாயின் மதிப்பு சரிகிறது.
கடந்த ஏப்ரல் மாதத்தில் மட்டும் இந்தியாவிலிருந்து அந்நிய முதலீடுகள் 15,500 கோடி ரூபாய் அளவுக்கு இந்திய முதலீட்டுச் சந்தையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளன என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்!
இந்தியாவில் வட்டி விகிதங்களைப் பொருத்தவரை, கடனுக்கான வட்டி விகிதத்தை குறைத்திட வேண்டும் என்பதும், அப்போதுதான் வளர்ச்சி பெருகும் என்பதும் மத்திய அரசின் நிலைப்பாடு. ஆனால், ஏற்கெனவே பணவீக்கம் அதிகரிக்கத் தொடங்கிவிட்ட நிலையில், வட்டி விகிதத்தைக் குறைப்பதற்கு இந்திய ரிசர்வ் வங்கி பெரிதும் தயங்குகிறது.
இந்த விஷயத்தில் ஆறுதல் அளிக்கும் அம்சங்களும் இல்லாமல் இல்லை. கடந்த ஏப்ரல் மாதம் தங்கத்தின் இறக்குமதி கணிசமாகக் குறைந்திருக்கிறது. கடந்த வருட ஏப்ரல் மாதத்துடன் ஒப்பிடுகையில் 39 விழுக்காடு தங்க இறக்குமதி குறைந்திருப்பது வரவேற்கத்தக்க நிகழ்வு. இது வர்த்தகப் பற்றாக்குறையை ஓரளவு சரிசெய்ய உதவும்.
கரிய மேகங்களுக்கிடையே ஓர் ஒளிக்கீற்று போல் விளங்குவது, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் பாரம்பரியமாக தங்கள் தாய் நாட்டுக்கு தவறாமல் அனுப்பும் மாதாந்திரப் பணம். இந்தப் பணம் வெளிநாடு வாழ் இந்தியக் குடிமக்கள் தங்கள் குடும்பங்களுக்காகவும், சேமிப்பு மற்றும் முதலீடு செய்வதற்காகவும் அனுப்பும் பணம்; டாலரில் வரும் பணம். இந்தத் தொகையின் வரத்து குறைவதில்லை. 
மாறாக, ஆண்டுக்கு ஆண்டு அதிகரித்துக் கொண்டு வருகிறது. உதாரணமாக, 2017-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவுக்கு வந்துள்ள வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் பணம் அதற்கு முந்தைய ஆண்டைவிட 9.97% அதிகம். அதாவது 2017-இல் அனுப்பப்பட்ட பணம் 69 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.447 லட்சம் கோடி). 
இதன்மூலம் உலகிலேயே, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள்தான் தங்கள் தாய்நாட்டுக்கு பணம் அனுப்புவதில் முதல் இடத்தில் உள்ளனர். இந்தியாவுக்கு அடுத்தபடியாக, சீனா இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது. பிலிப்பின்ஸ், மெக்ஸிகோ, பிரான்ஸ் ஆகியவை அடுத்தடுத்த இடங்களில் உள்ளன.
எந்தெந்த நாட்டில் வசிக்கும் இந்தியர்கள் அதிகபட்சமாக பணம் அனுப்புகிறார்கள் என்பதை கணக்கிட்டால் மேற்கு ஆசிய நாடு, அதற்கு அடுத்தபடியாக ஆசிய நாடு, அதற்கு அடுத்தப்படியாக அமெரிக்கா, சவூதி அரேபியா, கத்தார் மற்றும் இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட 12 நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் அதிகபட்சமாக இந்தியாவுக்கு பணம் அனுப்புகிறார்கள். இந்த 12 நாடுகளில் 6 நாடுகள் மேற்கு ஆசிய நாடுகள்.
இது ஒருவகையில் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை தாங்கிப் பிடிக்க உதவுகிறது.
இது ஒருபுறம் இருக்க, கவலை அளிக்கும் விஷயம், அதிகரித்து வரும் மின்னணுப் பொருள்களின் இறக்குமதி. 2011-12-இல் மின்னணுப் பொருள்களின் இறக்குமதி மதிப்பு 3.4 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.23 கோடி) இருந்தது. இது 2016-17-ஆம் ஆண்டில் 42 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.285 கோடி) அதிகரித்துவிட்டது. அதாவது 5 ஆண்டுகளில் 12 மடங்கு அதிகரித்துள்ளது. பெரும்பாலும் இந்த இறக்குமதி சீனாவிலிருந்து நிகழ்ந்துள்ளது. இந்த விரும்பத்தகாத அதிகரிப்பு திட்டமிட்டு குறைக்கப்படாவிட்டால், மின்னணு இறக்குமதி மதிப்பையும் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் தாண்டிவிடும் என்கிறார்கள் வல்லுனர்கள்.
இந்திய ரூபாயின் சரிவு என்பது, மக்களை நேரடியாக பாதிக்கிறது. அவர்களது அன்றாடச் செலவு அதிகரிக்கின்றது. காரணம் பணமதிப்பின் சரிவு விலை உயர்வுக்கு வழி வகுக்கிறது. அடுத்து வட்டி விகிதம் அதிகரிக்கிறது. வியாபாரிகளை பெரிதும் பாதிக்கிறது.
இதை கருத்தில் கொண்டு, ரூபாய் மதிப்பு வீழ்வதைத் தடுத்திட, ரிசர்வ் வங்கி அவ்வப்போது தலையிடுவது உண்டு. அந்நிய செலவாணி கையிருப்பில் ஒரு பகுதியை, வங்கிகள் மூலம், அவ்வப்போது பணச் சந்தையில் விற்பது வழக்கம். இதனால் அந்நியச் செலவாணியின் புழக்கம் அதிகரிக்கும். இதன் மூலம் இடைக்காலமாக நிவாரணம் கிடைக்கும். 
ரிசர்வ் வங்கி இந்த நடவடிக்கையை எல்லா நேரங்களிலும் மேற்கொள்வதில்லை. காரணம், அந்நியச் செலவணியின் இருப்பு குறைந்துவிட்டால், நமது இன்றியமையாத இறக்குமதிக்கு பணம் இருக்காது. நாட்டின் உடனடித் தேவைக்கு வெளிநாட்டில் கடன் வாங்க நேரிடும். அதற்கான வட்டி பொதுமக்கள் தலையில் வரி வடிவத்தில் விழும்.
இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது ஏற்றுமதியை அதிகரிப்பதுதான் மிகவும் முக்கியம். இதற்கு ஜி.எஸ்.டி வரியை திரும்ப அளிக்கும் நடைமுறையில் தற்போது நிகழும் தாமதங்கள் தவிர்க்கப்படவேண்டும். அந்தப் பணப்பட்டுவாடா துரிதப்படுத்தபட வேண்டும்.
இரண்டாவதாக, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் சேமிப்பு மற்றும் முதலீடுகளை டாலரில் இந்தியாவுக்குக் கொண்டு வரும் வகையில், 'சாவரின்' அரசு பாண்டுகளை வெளியிடலாம். கடந்த காலங்களில் செயல்படுத்தப்பட்டு, வெற்றி பெற்ற திட்டம் இது. 
1991-இல் 'இந்தியா டெவலப்மெண்ட் பாண்டு', 1998-இல் 'சர்ஜண்ட் இந்தியா பாண்டு' மற்றும் 2001-இல் 'இந்திய மில்லினம் டெபாசிட்' ஆகிய திட்டங்கள் வெற்றிகரமாக வெளியிடப்பட்டன. அவற்றில் சில குறைபாடுகள் இருந்தன என்றாலும், அவற்றில் கிடைத்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில் புதிய முதலீட்டுத் திட்டத்தை காலத்துக்கேற்ப வடிவமைத்து, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கும், நாட்டுக்கும் நன்மை பயக்கும் வண்ணம் செயல்படுத்தலாம். இதன் மூலம் நாட்டின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான முதலீடுகளும் கிடைக்கும்; பெரிய அளவில் டாலர் வரத்தால், டாலர் மதிப்பு குறைந்து, ரூபாய் மதிப்பு உயருவதும் சாத்தியம் ஆகும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/26/ரூபாய்-சரிந்த-மதிப்பு-உயருமா-2926773.html
2926772 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நன்மையும் தீமையும் நம்மால்தான் எஸ்ஏ. முத்துபாரதி DIN Saturday, May 26, 2018 01:15 AM +0530 நம் நாட்டில் நடக்கும் லஞ்சம், ஊழல் உட்பட அனைத்துக் குற்றங்களுக்கும் காரணம் பொதுமக்களாகிய நாம்தான். இது சற்று அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால், அதுதான் உண்மை. நமக்கானஆட்சியாளர்கள் குறித்து நாம் பெருமைப்படுவது, குற்றம் சொல்வது எல்லாவற்றையும் நமது மனநிலைதான் நிர்ணயம் செய்கிறது. 
பொதுவாக நமக்கு இது தெரிந்ததுதான். ஆனால் நாம் எப்போது மிகவும் கவனமாகச் செயல்பட வேண்டுமோ, அப்போது ஏதோ ஒரு மயக்கத்தில் தவறான முடிவை எடுத்து விடுகிறோம். ஒரு நேரத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகித மக்கள் எடுக்கும் முடிவே நாட்டின் ஒட்டுமொத்த மக்களுக்கும் பலன் தருவதாகவோ அல்லது பாதிப்படைவதாகவோ அமைந்து விடுகிறது. 
ஒரு நாட்டைப் பொருத்தவரைஅல்லது ஒரு மாநிலத்தைப் பொருத்தவரைஅரசு அலுவலகங்களில் நடைபெறும் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் பொதுமக்களின் நலனுக்காகத்தான். ஆனால், மக்களின் வரிப்பணத்தில் சம்பளம் பெறும் அரசு ஊழியர்கள் எப்போதும் அதை மறந்து விடுகிறார்கள். 
அரசு அலுவலகங்களில் எந்த ஒரு செயலுக்கும் ஏதாவது ஒரு கூடுதல் பலனை எதிர்பார்க்கும் ஓர் அநாகரிக நிலைமை இன்று ஏற்பட்டுவிட்டது. இதற்கு மிக முக்கிய காரணம் திருவாளர் பொதுஜனம்தான்.
பொதுமக்களில் யாராவது ஒருவர் ஏதாவது ஓர் அலுவலுக்காக அரசு அலுவலகத்தை அணுகினால், அவருடைய வேலை முடிவடைவதற்கு குறிப்பிட்ட கால அவகாசம் ஆகக்கூடும் என்று அங்குள்ள ஊழியர் கூறினால் அதுவரை பொதுஜனம் பொறுத்திருக்க வேண்டும். 
ஆனால், மாண்புமிகு பொதுஜனம் தனது அவசரத்திற்கு ஏற்றபடி அரசு ஊழியருக்கு ஏதாவது ஒரு பலன் கிடைக்கும்படிச் செய்து, தனது சொந்த வேலையைக் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு முன்பாகவே முடித்து வாங்கிச் சென்று விடுவார். இங்குதான் லஞ்சம் ஆரம்பமாகிறது.
இப்படி ஒருவரிடம் வாங்கிய பின்னர், அந்த ஊழியருக்கு இயல்பாகவே மற்றவர்களிடமும் எதையாவது எதிர்பார்க்கத் தோன்றும். அப்படிக் கிடைக்காதபோது, அவர்களின் வேலையை முடித்துத் தராமல் வேண்டுமென்றே காலம் தாழ்த்துவது நடக்கும். பிறகு, வேறு வழியின்றிஅவரைஅணுகி விவரம் கேட்டால்,கையூட்டுக்கான சமிக்ஞையை வெளிப்படுத்துவார். பிறகு நமது பொதுஜனம் மேலும் காத்திருக்கப் பொறுமையின்றி தன்னால் இயன்றதைக் கொடுத்து வேலை முடித்துக் கொண்டு விடுவார். 
சாதாரண பிறப்பு சான்றிதழ் வாங்குவதில் ஆரம்பித்து, சொத்துகள் வாங்கும் பத்திரப்பதிவு வரை - நூறு ரூபாயிலிருந்து லட்சக்கணக்கான ரூபாய் வரை - வேலைக்குத் தகுந்தபடியும் வேலையின் மதிப்பிற்குத் தகுந்தபடியும், இடத்திற்கு ஏற்றபடியும், அவசரத்திற்கு ஏற்றபடியும் தொகை மாறிக்கொண்டே இருக்கும். நிலைமை இப்படியிருக்க, நாம் இந்தச் சமூகத்தில் யாரைக் குற்றம் சொல்வது? 
அடுத்ததாக ஊழல். அதைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் இந்த ஊழல், உலகில் அனைத்து நாடுகளிலும் ஏதோ ஓர் அளவில் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. சில இடங்களில் நூற்றுக்கு ஐந்து சதவீதமாகவும் பல இடங்களில் நூற்றுக்கு தொண்ணூறு சதவீதமாகவும் இருக்கிறது. இதுபோன்ற முறையற்ற வழிகளில் சென்றால்தான் வேலை முடியும் என்ற நிலையே எங்கும் உள்ளது. நாட்டுக்கு நாடு பணமதிப்பும், பணத்தின் பெயரும் மாறியிருந்தாலும் முறையற்ற செயல்கள் என்பது சர்வதேச அளவில் எங்கும் பொதுவாகத்தான் இருக்கிறது. 
இப்படிப்பட்ட லஞ்சம், ஊழல் போன்ற முறையற்ற செயல்களை நாம் பட்டியலிட்டாலும், அத்தனைக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது, மனிதனின் மனதில் எழும் பேராசைதான். எதையும் முறையான வழியில் செய்வோம்; குறிப்பிட்ட வேலைக்காக விண்ணப்பித்திருந்தால் முறைப்படி நமக்கான முறை வரும்போது நமது வேலையை முடித்துக் கொள்ளலாம் என்று காத்திருப்பதே முறையானது. நமது முறை வரும் முன் அவசரப்படுவதும், அதற்காக ஏதாவது குறுக்கு வழியைக் கையாள்வதும்தான் அனைத்துக் குற்றங்களுக்கும் காரணமாக அமைந்து விடுகின்றன. எதையும் நேர்மையான வழியில் சென்று செய்து முடிக்க வேண்டும் என்கிற உணர்வு நமக்கு எப்போதும் இருக்க வேண்டும். 
ஏதோ ஒரு பலன் கிடைக்கிறது என்பதற்காக நாமும் முறையற்ற வழியில் பிறருக்கு வேலை செய்து கொடுக்கவும் கூடாது. பிறர் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று நாம் எண்ணும்போது நமக்கும் அது பொருந்துமல்லவா? 
கையூட்டு எனும் லஞ்சம் வாங்குபவர்கள் மற்றும் பல்வேறு விதமான ஊழலுக்கு உடந்தையாக இருப்பவர்கள் சொல்லும் ஒரே காரணம் - 'இந்தப் பலன் எனக்கு மட்டும் அல்ல, மேலதிகாரிகள் வரை பலருக்கும் சேர்த்துதான்' என்பதுதான். 
முறையற்ற செயலுக்கு எத்தனை பேர் கூட்டாளிகள்? அரசு ஊழியர்கள், அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் ஆகியோர் வேற்று கிரகத்திலிருந்தா வருகிறார்கள்? அவர்கள் நம்மிலிருந்து சென்றவர்கள்தானே. நாம்தான் நமக்கான பிரதிநிதிகளைத் தேர்வு செய்கிறோம். எனவே, அவர்கள் பதவியில் இருந்து கொண்டு முறையற்ற வழியில் சம்பாதிப்பதும் நமக்குத் தவறாகவே தெரிவதில்லை. 
சமூகத்தில் முறையற்ற வழியில் பணம் சம்பாதித்து பெரிய மனிதர்களாக வலம் வருபவர்களைப் பற்றிப் பலரும் பெருமையாக பேசும்போது, தவறான வழியில் பொருள் ஈட்டுவது தவறில்லை என்கிற மனநிலை மற்றவர்களுக்கும் உருவாக்கி விடும். ஆகவே, பொதுமக்களாகிய நாம்தான் சரியான மக்கள் பிரதிநிதிகளை அடையாளம் கண்டு ஆதரிக்க வேண்டும்; அவர்கள் தவறு செய்யும்போது அவர்களை நிராகரிக்கவும் வேண்டும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/26/நன்மையும்-தீமையும்-நம்மால்தான்-2926772.html
2926276 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எரியும் தீயில் எண்ணெய்... ப. இசக்கி DIN Friday, May 25, 2018 02:07 AM +0530 தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட் தாமிர உருக்காலைக்கு எதிரான போராட்டம் என்பது இன்று, நேற்று ஏற்பட்டது அல்ல. கால் நூற்றாண்டை எட்டவிருக்கும் இந்தப் போராட்டம் இப்போது 13 பேரின் உயிரை காவு கொண்டுள்ளது. இதற்கு முன்பும் ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிராக போராட்டங்கள் நடந்துள்ளன. ஆனால் உயிரிழப்புஅளவுக்கு சென்றதில்லை.
ஆலையின் கட்டுமானப் பணிகள் நடைபெற்றபோது போராட்டம் தீவிரமடைந்தது. காலப்போக்கில் நீர்த்துவிட்டது. ஆலையும் 1996-இல் செயல்படத் தொடங்கியது. அவ்வப்போது சில அரசியல் கட்சிகளும், அமைப்புகளும் போராட்டம் நடத்தியதுண்டு. கடந்த 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆலைக்கு எதிராக பெரிய அளவிலான களப் போராட்டம் எதுவும் நடைபெறவில்லை. ஆனால் சட்டப் போராட்டங்கள் தொடர்ந்து வந்தன.
இந்த நிலையில் இப்போது திடீரென போராட்டம் தீவிரமாகி உயிர்ப்பலி வரை சென்றது எப்படி என்ற கேள்வி 
எழுகிறது. ஸ்டெர்லைட் ஆலையை நிரந்தரமாக மூட வலியுறுத்தி அப்பகுதியிலுள்ள கிராம மக்கள் கடந்த பிப்ரவரி முதல் தொடர்ந்து 100 நாள்களாக போராட்டம் நடத்தினர். நூறாவது நாளில் ஆட்சியர் அலுவலகத்தை முற்றுகையிடப் போவதாக அறிவித்தனர். அந்த நாளில்தான் வன்முறை வெடித்து 13 பேர் பலியாகியுள்ளனர். கடந்த 100 நாள்களாக கிராம மக்களை தூண்டி கொதிநிலைக்கு கொண்டு வந்து இப்போது அவர்களை பொங்கி எழச் செய்தது சில தீவிரவாத இயக்கங்களாக இருக்கலாம் என்ற கருத்து பொதுவெளியில் வலுப்பெற்றுள்ளது. 
சில வட மாநிலங்களில் கோலோச்சி வரும் மாவோயிஸ்ட்கள், ஆந்திரத்தில் காலூன்றி வளரத் தொடங்கினர். இப்போது அங்கு அரசின் தீவிர கண்காணிப்பால் அங்கிருந்து சில குழுக்கள் இடம் பெயர்ந்து தமிழ்நாட்டில் காலூன்றி இருக்கலாம் என அச்சம் நிலவுகிறது. 
முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்கு பிறகு தமிழ்நாட்டில் இடதுசாரி தீவிரவாத இயக்கங்களின் செயல்பாடுகள் அதிகரித்து வருகின்றன. வலுவான அரசியல் தலைமை இல்லாமை, புரையோடியுள்ள லஞ்சம், வேலைவாய்ப்பு இல்லாத இளைஞர்கள் பெருக்கம், பாதுகாப்பு படையினரின் கண்காணிப்புக் குறைபாடு ஆகியவை இந்த அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளுக்கு இங்கு சாதகமான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கின்றன. கடந்த ஆண்டு ஜனவரியில் நடைபெற்ற ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவு போராட்டத்தில் இவர்களின் செயல்பாடுகளை யாவரும் அறிவர். 
கடந்த ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே இடதுசாரி தீவிரவாத இயக்கங்களைச் சேர்ந்த சிலர் தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் ஊடுருவிவிட்டதாகவும், ஸ்டெர்லைட் ஆலையைச் சுற்றியுள்ள சுமார் 10 கிராமங்களில் முகாமிட்டு மக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டு போராட்டத்துக்கான ஆயத்தங்களை மறைமுகமாக செய்து வந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. அதன் வெளிப்பாடுதான் நூறு நாள் போராட்டம். அதை ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்து தடுக்க காவல்துறையினரின் உளவுப் பிரிவு தவறிவிட்டதா அல்லது தெரிந்தும் தடுப்பு நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல் அலட்சியம் காட்டப்பட்டதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில், போராட்டம் நடைபெறும் இடங்களில் ஊர்த் தலைவர்களையோ அல்லது பொதுமக்களில் குறிப்பிட்ட சிலரையோ உளவுப் பிரிவு போலீஸார் தன்வயப்படுத்துவர். பின்னர் அவர்களைக் கொண்டு போராட்டத்தின் பின்னணி தகவல்கள் அனைத்தையும் சேகரித்து சமாதானம் அல்லது தடுப்பு நடவடிக்கைகளை காவல்துறை அதிகாரிகள் மேற்கொள்வதுண்டு. இந்த நூறு நாள் போராட்டத்தில் அப்படிப்பட்ட முயற்சிகளை மாவட்ட நிர்வாகம் அல்லது காவல்துறை மேற்கொண்டிருந்தால் அசம்பாவிதங்களை தவிர்த்திருக்க முடியும்.
தென் மாவட்டங்களில் இப்போதும் ஒரு பழக்கம். ஒரு ஆண் கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டு அவரது மனைவி குறிப்பிட்ட நாளில் தாலியை கழற்றவில்லை என்றால் கொலை செய்தவரை பழிவாங்கும் திட்டம் 3 மாதத்திலேயோ அல்லது முதலாவது நினைவு தினத்திலேயோ நிறைவேறும் என போலீஸார் கணிப்பதுண்டு. அதேபோல் ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிரான "போராட்டத்தின் 100-ஆவது நாளில் ஆட்சியர் அலுவலகம் முற்றுகை' என அறிவித்தால் அதன் மறைமுக திட்டம் என்ன என்பதையும் உளவுப் பிரிவு போலீஸார் கணிக்கத் தவறியதன் விளைவு 13 பேர் பலி.
பொதுவாக இடதுசாரி தீவிரவாதிகளின் வன்முறை என்பது ஆட்சி நிர்வாகத்தையும், பாதுகாப்புப் படையினரையும் சீர்குலையச் செய்வதாக இருக்கும். தூத்துக்குடி கலவரத்திலும் அது நடந்துள்ளது. ஆட்சியர் அலுவலகத்தை முற்றுகையிட சென்றவர்கள் அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்து தாக்குதல் நடத்தியதோடு தீயும் வைத்துள்ளனர். மறைந்திருந்து போலீஸார் மீது தாக்குதல் நடத்தியுள்ளனர். அதுமட்டுமின்றி, ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிரான போராட்டம் என்கிறபோது மாவட்ட ஆட்சியரையோ, காவல் கண்காணிப்பாளரையோ குறிவைக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? இதுவெல்லாம் சாமானிய மக்கள் செய்யும் காரியம் அல்லவே.
இந்தக் கலவரத்தில் இறந்தவர்களில் ஒருவர் மதுரை மாவட்டம் உசிலம்பட்டியைச் சேர்ந்தவர். இவர் "மக்கள் அதிகாரம்' என்ற அமைப்பைச் சேர்ந்தவர். இவரோடு அங்கு போராட்டத்துக்கு சென்றவர்கள் எத்தனை பேர், இவர் சென்றதன் பின்னணி என்ன என்பது குறித்து போலீஸார் விசாரணை நடத்தி வருகின்றனர். 
தமிழ்நாட்டில் இந்த அமைப்பு அண்மைக் காலமாக காவிரி, "டாஸ்மாக்' உள்ளிட்ட பல்வேறு பொதுப் பிரச்னைகளுக்காக தொடர்ந்து போராட்டம் நடத்தி வருகிறது. இந்த அமைப்பின் போராட்டங்களுக்கு சில இடங்களில் காவல்துறையினர் அனுமதி மறுத்துள்ளனர். தடையை மீறி அவர்கள் போராட்டம் நடத்தி கைதாகியுள்ளனர்.
எனவே, அரசு எரியும் தீயில் எண்ணெய் ஊற்றுவோரை கண்டறிந்து அவர்களை ஒடுக்கினால் மட்டுமே இத்தகைய கலவரத் தீ தமிழ்நாட்டில் மேலும் பரவாமல் தடுக்க முடியும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/25/எரியும்-தீயில்-எண்ணெய்-2926276.html
2926275 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உயர வேண்டும் உயர்கல்வித் தரம் என். முருகன் DIN Friday, May 25, 2018 02:06 AM +0530 ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும், சமூக, பொருளாதார முன்னேற்றங்களுக்கும் அடிப்படை உயர்கல்வியே. நமது நாட்டில் உயர்கல்வியின் நிலைமை தரமானதாக இல்லாதது மட்டுமல்ல, இருக்கும் தரமும் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வருவதென்பது மிகவும் கவலை அளிக்கக்கூடியதுதான்.
மத்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை, 2015-ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் 677 பல்கலைக்கழகங்களும், 37,204 கல்லூரிகளும் இருந்தன. இவை தவிர, அரசு அனுமதியின்றி தபால் மூலம் உயர்கல்வி கற்பிக்கும் நிலையங்கள் 11,443 இருந்தன. இந்த எண்ணிக்கைகள் தற்போது கூடுதலாகியிருக்கலாம். அந்தமான் நிகோபார் தீவுகள், தாத்ரா மற்றும் நாஃகர் ஹவேலி, டாமன் டையு, லட்சத்தீவுகள் ஆகியவற்றில் ஒரு பல்கலைக்கழகம் கூட கிடையாது.
நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அடிப்படையான விஞ்ஞானக் கல்வி, கணினி மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்வியைக் கற்க உயர்கல்வி நிலையங்கள் அவசியமாகின்றன. இவற்றைத் உடனே நிறுவி மாணவர்களை தகுதியுள்ளவர்களாக உருவாக்கிவிட முடியாது. ஏற்கெனவே இயங்கி வரும் உயர்கல்வி நிலையங்களில் பல்வேறு வகையான ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டு புதிய பல கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்கினால் நமது பல்கலைக்கழகங்கள் உலகத் தரத்திற்கு எழுந்து நிற்கும். அது போன்ற வளர்ச்சி உருவாக மத்திய - மாநில அரசுகள், உயர்கல்விக்காக ஒதுக்கும் தொகையை அதிகரிக்க வேண்டும். ஆனால், தற்சமயம் இயங்கி வரும் உயர்கல்வி நிலையங்களே போதும் என்ற மனநிலையில் அவற்றை மேம்படுத்தும் வகையிலான செலவினங்கள் அதிகப்படுத்தப்படவில்லை.
தொழில்துறையிலும், பொருளாதாரத்திலும் நமது நாட்டுடன் போட்டியிட்டு முன்னேறும் பல்வேறு நாடுகளும் இந்த உயர் கல்விக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. சீனா, சிங்கப்பூர், தைவான் மற்றும் தென் கொரியா ஆகிய நாடுகள் உயர்கல்வியில் அதிக கவனம் செலுத்தி, அதிக அளவில் பண ஒதுக்கீடு செய்து வளர்ச்சியடைந்துள்ளன. இந்த நாடுகள், உயர்கல்வி நிலையங்களின் அடிமட்ட வகுப்புகளில் அதிக மாணவர்களைச் சேர்க்கின்றன. உயர் வகுப்புகளில் ஆராய்சிகளை ஊக்குவித்து பிற வளர்ச்சியுற்ற நாடுகளின் உயர்கல்வி நிலையங்களின் தரத்திற்கு தங்கள் நாட்டு உயர்கல்வி நிலையங்களையும் உருவாக்குகின்றன.
அண்மையில் "லண்டன் டைம்ஸ்' பத்திரிகை, உலகின் தரம் வாய்ந்த 200 பல்கலைக்கழகங்களைப் பட்டியலிட்டுள்ளது. அதில் சீனாவில் மூன்று, ஹாங்காங்கில் மூன்று, தென் கொரியாவில் மூன்று, தைவான் நாட்டில் மூன்று மற்றும் இந்தியாவில் ஒரே ஒரு பல்கலைக்கழகம் இடம் பெற்றுள்ளது. அது, ஐ.ஐ.டி. எனப்படும் இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கல்வி கழகம். எந்த ஐ.ஐ.டி. என்பது குறிப்பிடப்படவில்லை. 41-ஆவது இடத்தில் அந்த ஐ.ஐ.டி. உள்ளது. நம் நாட்டின் மக்கள்தொகையோடு ஒப்பிடும்போது, பிற நாட்டின் தரமான உயர்கல்வி நிலையங்களுக்கு ஈடானது ஒரே ஒரு பல்கலைக்கழகம்தான் எனும் தகவல் நமக்கு கவலையளிக்கிறது.
நம் நாட்டின் அரசியல் தலைவர்களும், உயரதிகாரிகளும் உயர்கல்வியின் முன்னேற்றம் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு மிகவும் அவசியம் என்பதை உணர்ந்துள்ளார்களா என கேட்கத் தோன்றுகிறது. முற்காலங்களில், ஒரு நாடு வளர்ச்சி அடைந்து பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்பட சாதாரண தொழிலாளிகளும், உற்பத்தி நிலையங்களுமே போதுமானவையாக இருந்தன. ஆனால், தற்காலத்தில் எல்லா நாடுகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்கள் தொழிற்சாலைகளில் நவீன உற்பத்தி முறைகளை நடைமுறைப்படுத்தி வருகின்றன. எனவே, கல்வியிலும், விஞ்ஞானத்திலும் தேர்ச்சியடைந்த பணியாளர்களும், நவீன இயந்திரங்களால் உருவான தொழிற்சாலைகளும் தேவை. மத்திய அரசு இது போன்ற உயர்நிலைமையை உருவாக்குவோம் என்று பிரகடனப் படுத்தியுள்ளது. ஆனால், அதை நிறைவேற்றத் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவில்லை.
உயர்கல்வியில் அதிக எண்ணிக்கையில் மாணவர்களை கொண்ட நாடு இந்தியா. சீனாவிற்கும், அமெரிக்காவிற்கும் அடுத்த நிலையில், உலகின் மூன்றாவது இடத்தில் உள்ள நம் நாட்டில் உயர்கல்வியில் ஆங்கிலம் பயிற்சி மொழியாகவும், அதிக அளவில் கல்வியில் ஆராய்ச்சி நடைபெறும் நிலைமையும் உள்ளது. ஆனால், இவை எல்லாமே எண்ணிக்கை சார்ந்த உயர்வுகள். தரம் சார்ந்த உயர்வினை நாம் அடையவில்லை.
நம் நாட்டு இளைஞர்களில் 10 சதவிகிதத்தினர் உயர்கல்வி கற்கும் நிலைமை உள்ளது. ஆனால், வளர்ந்துவிட்ட சில நாடுகளில் 50 சதவீத இளைஞர்களும், சைனாவில் 15 சதவீத இளைஞர்களும் உயர்கல்வி கற்கிறார்கள். மேலும், மேலை நாடுகளில் கல்லூரிகளும், பள்ளிகளும் தரமான கல்வியை மாணவர்களுக்கு போதிப்பதால், உயர்கல்விக்கு வரும் மாணவர்கள் மிக தரமானவர்களாக இருக்கின்றனர். ஆனால், நம் நாட்டில் பெரும்பாலான பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் மாணவர்களுக்கு சரியான கல்வி கிடையாது. மனப்பாடம் செய்து பரீட்சைகளில் தேர்ச்சி பெறும் மாணவர்கள் உயர்கல்வி கற்பதும் பிற்காலங்களில் ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபடுவதும் கிடையாது.
நம் நாட்டின் பல மாநிலங்களில், சிறந்த கல்லூரிகள் உருவாகி அவற்றை சிறப்பாக நிர்வகிக்கும் அதிகாரிகளோ நிதி நிலைமையோ கிடையாது. கல்லூரி நிர்வாகத்தில் அரசியல் புகுந்து, பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர்கள் முதல் பேராசிரியர்கள் மற்றும் உதவி ஆசிரியர்களை நியமிப்பது வரை ஊழல் புகுந்துள்ளது. பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் ஒருவர், தான் பதவி ஏற்ற உடன் அந்த பல்கலைக்கழகத்தின் கல்லூரிகளில் வேலை செய்யும் முதல்வர்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர்களை அழைத்து தனக்கு இவ்வளவு பணம் வழங்க வேண்டும் என குறிப்பிட்டு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.
இவ்வாறு கையூட்டு கொடுத்துவிட்டால், அவர்கள் செய்யும் தவறுகளையும் ஊழல் நடவடிக்கைகளையும் அந்த துணைவேந்தர் கண்டு கொள்ளமாட்டாராம். இந்த செய்தி பரவலாகி, லஞ்ச ஒழிப்பு போலீசார் துணைவேந்தரை கைது செய்து விசாரணை நடத்தினர். அது சமயம், இவர் பல லட்சம் ரூபாய்களை லஞ்சமாக செலுத்தி துணைவேந்தர் பதவியை பெறும்போதே, இவர் இந்த லஞ்சப் பணத்தை ஈடு செய்து, அதற்கு மேலும் வசூல் செய்து கொள்ள முடியும் என்ற எண்ணம் இவருக்கு இருந்தது தெரியவந்தது. 
மேலை நாடுகளில் உயர்கல்வி கற்கச் செல்லும் நம்மில் பலரையும் அங்கே உள்ள நாணயமான, அறிவு சார்ந்த ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ளும் பேராசிரியர்கள் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துகிறார்கள். அமெரிக்காவின் ஓக்லஹோமா பல்கலைக்கழகத்தில் காலை 8 மணிக்கு வகுப்புகள் ஆரம்பித்து மாலை 4 மணிக்கு முடியும். அங்கே பணி செய்யும் ஆசிரியர்கள் அமரும் அறைகள் வரிசையாக இருக்கும். ஒருநாள் காலை ஒரு ஆசிரியரை சந்திக்கச் சென்ற நம் நாட்டைச் சேர்ந்த மாணவர் ஒருவர், எல்லா அறைகளிலும் ஆசிரியர்கள் அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்துள்ளார்.
அந்த மாணவர் எம்.பி.ஏ. படிக்க அமெரிக்கா செல்லும் முன்னர் தமிழ்நாட்டில் அரசுப்பணியில் இருந்தவர் என்பதால், காலையில் பணிக்கு வரும் ஆசிரியர்கள் கையெழுத்துப் போடும், "வருகைப் பதிவு எங்கே உள்ளது' என அங்குள்ள ஒரு ஆசிரியரிடம் கேட்டுள்ளார். அந்த கேள்வியைப் புரிந்து கொள்ளாத ஆசிரியர், ""அப்படியென்றால் என்ன?' எனக் கேட்டுள்ளார். அதற்குப் பதிலளித்த மாணவர், ""எங்கள் நாட்டில் எல்லா அலுவலகங்கள் மற்றும் கல்லூரிகளில் தினமும் காலை 9 மணிக்கு பணிக்கு வந்துவிட வேண்டும். அதை உறுதிப்படுத்த "அட்டண்டென்ஸ் ரிஜிஸ்டர் எனப்படும் ஒரு பதிவேடு உண்டு. அதில் பணியாளர்களின் பெயர்கள் குறிக்கப்பட்டிருக்கும். 9 மணிக்கு வந்து கையொப்பமிடாவிட்டால், தாமதம்"எனக் குறிக்கப்படும். வாரத்தில் இரண்டு நாட்கள் தாமதமாக வந்தால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்' எனக் கூறியுள்ளார்.
அமெரிக்க பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள ஆசிரியர் சொன்ன விவரங்களை புரிந்து கொண்டு மேலும் பல ஆசிரியர்கள் பற்றி விசாரித்த அந்த மாணவர், மற்றொரு ஆசிரியர் பற்றியும் கூறியுள்ளார். அதிக மதிப்பெண்களுடன் உயர்கல்வி பட்டம் பெற்று ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் அதிக சம்பளத்துடன் இருந்த ஒருவர் அந்த வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு ஒக்லஹோமா பல்கலைக்கழகத்தில் ஆசிரியர் பணியில் சேருகிறார். இந்த பணியில் குறைவான சம்பளமே. மாணவர்களுக்கு பாடம் போதிப்பது, ஆராய்ச்சிகளுக்கு மேற்பார்வையாளராக இருப்பது மற்றும் நிறைய ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டு பல கட்டுரைகளை உலகப் புகழ்பெற்ற விஞ்ஞான இதழ்களில் பிரசுரிப்பது ஆகியன இவர் செய்யும் வேலைகள்.
எப்படி குறைந்த சம்பளத்தில் நிறைய பணிகளை இவர் செய்கிறார் என கேட்ட இந்திய மாணவருக்கு, அந்த அமெரிக்க ஆசிரியர் அளித்த பதில்: "எனது வேலையில் எனக்கு கிடைக்கும் ஆத்ம திருப்தி, அதிக சம்பளத்துடன் நான் செய்த முந்தைய வேலையில் எனக்குக் கிடைக்கவில்லையே' என்பதே!
இவர் போன்று சுமார் ஒரு லட்சம் ஆசிரியர்கள் பணியில் இருக்கும் அமெரிக்க உயர்கல்வியை, நமது நாட்டு உயர்கல்வியோடு ஒப்பிட முடியாதுதான். ஆனால் 
அதே வேளையில் நமது உயர்கல்வியின் தரம் உயர்ந்து நமது மாணவர்கள் பலன் அடைவார்களா என்ற கேள்விக்கும் தற்போது பதில் கூற முடியாது என்பதே உண்மை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/25/உயர-வேண்டும்-உயர்கல்வித்-தரம்-2926275.html
2925726 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வாக்குகளை விற்காதீர்! க. கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Thursday, May 24, 2018 02:54 AM +0530 நமது நாட்டில் 545 மக்களவை உறுப்பினர்களுக்கான இடங்கள் உள்ளன. இதில் மக்களால் 543 பேரும், குடியரசுத் தலைவரால் 2 பேரும் நியமிக்கப்படுவர். இதே போல, 245 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களுக்கான இடங்களில் 233 பேர் அந்தந்த மாநிலங்கள், யூனியன் பிரதேச மக்களாலும், 12 பேர் குடியரசுத் தலைவராலும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர். தமிழகத்தில் 39 மக்களவை, 18 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களுக்கான இடங்கள் உள்ளன. நமது நாடு கடந்த 1952-ஆம் ஆண்டு முதல் இதுவரை 16 மக்களவைத் தேர்தல்களை சந்தித்துள்ளது.
தமிழகத்தில் 234 சட்டப்பேரவைகளுக்கும் தேர்தல் மூலம் எம்.எல்.ஏ.க்கள் தேர்வு செய்யப்படுவர். கடந்த 1952-ஆம் ஆண்டு முதல் தமிழகம் இதுவரை 15 சட்டப் பேரவைத் தேர்தல்களை சந்தித்துள்ளது. தமிழகத்தின் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அக்டோபர் 1996 முதல் 2011 வரை 4 முறை தேர்தல் நடைபெற்றுள்ளது.
இந்திய அளவில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் ஓட்டுக்கு பணம் என்பது தற்போது தவிர்க்க இயலாத ஒன்றாகி விட்டது என அரசியல் நோக்கர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். வாக்காளர்களுக்கு பணம் கொடுப்பது என்பதும் ஒரு வித லஞ்சம் தான் என்பது கொடுப்பவருக்கும், வாங்குபவருக்கும் நன்கு தெரிந்த நிலையிலேயே நடைபெறுகிறது. 
கடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் கூட, தமிழகத்தில் தஞ்சாவூர், அரவக்குறிச்சி ஆகிய தொகுதிகளில் வாக்காளர்களுக்கு அதிக அளவில் பணம் விநியோகித்தன் காரணமாக தேர்தல் தள்ளி வைக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. 
தேர்தல்கள் நமக்கு புதிதல்ல; தேர்தலின்போது அரசியல் கட்சிகள் தங்களது வேட்பாளர்களை வெற்றி பெற வைக்க வாக்காளர்களுக்கு பணம் வழங்குவதும் புதிதல்ல. தேர்தலின்போது வாக்காளர்களுக்கு பணம் வழங்கப்படுவதை இந்திய தேர்தல் ஆணையமும், நடுநிலையாளர்களும், ஏன் சில அரசியல் கட்சிகளுமே கூட எதிர்த்து வரும் நிலையிலும், பணம் வழங்குவது நின்ற பாடில்லை. மாறாக அதிவேகமாக அதிகரித்து வருவதையே நாம் காணமுடிகிறது. இதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் என்னாகுமோ என நடுநிலையாளர்கள் கவலைப்படுகின்றனர். 
இது இப்படி இருக்க, தேர்தலின் போது வாக்காளர்களுக்கு வழங்கப்படும் பணம் என்னாவாகிறது? அதனை வாக்காளர்கள் எவ்விதம் செலவிடுகின்றனர் என அமெரிக்கா நாட்டின் கென்ட் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் அனிர்பன் மித்ரா, சபானா மித்ரா, அர்னாப் முகர்ஜி ஆகியோர் கொண்ட குழுவினர் "கேஷ் பார் வோட்ஸ்: எவிடென்ஸ் ஃப்ரம் இந்தியா' என்ற தலைப்பில் ஆய்வு செய்து, அண்மையில் அதன் முடிவுகளை வெளியிட்டுள்ளனர். இந்த முடிவுகள் மூலம் ஓட்டுக்கு வழங்கப்படும் பணம் இந்திய பொருளாதாரத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை அறிய முடிகிறது.
கடந்த 2004 முதல் 2011-ஆம் ஆண்டு வரை இந்தியாவில் நடைபெற்ற சட்டப்பேரவை தேர்தல்களில் விநியோகிக்கப்பட்ட பணத்தை வைத்து வாக்காளர்கள் என்ன செய்தனர் என்பது அந்த ஆய்வில் தெரிய வந்துள்ளது.
ஓட்டுக்காக வழங்கப்படும் பணம் பெரும்பாலும் கருப்புப் பணமாகவே உள்ளது. இந்த பணத்தினால் தேர்தலுக்கு 30 நாள்களுக்கு முன்பும், அதன் பின்பும் பருப்பு உள்ளிட்ட உணவுப் பொருள்களின் வகைகள் 8,790 மில்லியன் ரூபாய்க்கும், மீன், இறைச்சி உள்ளிட்ட அசைவ உணவுகள் 20,150 மில்லியன் ரூபாய்க்கும், மது உள்ளிட்ட போதைப் பொருள்கள் 15,000 மில்லியன் ரூபாய்க்கும், துணி வகைகள் 41,000 மில்லியன் ரூபாய்க்கும் வாங்கப்பட்டுள்ளன. அதே போல, உடல்நிலைக்காக 3,43,000 மில்லியன் ரூபாயும், கல்விக்காக (புத்தகங்கள், பள்ளி ஆடைகள் உள்ளிட்டவை) 1,81,000 மில்லியன் ரூபாயும் செலவிடப்பட்டுள்ளது. இதில் குறிப்பாக பருப்பு வகைகளின் விற்பனை 10 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது.
இக்காலக் கட்டத்தில் கட்டுமானத் துறை அமைதியாக உள்ளது. தேர்தலுக்குப் பிறகு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியுள்ளது. இந்தியா முழுவதும் உள்ள 4,210 சட்டப் பேரவை தொகுதிகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்தினால் ரூ.12 லட்சம் கோடி வரை கருப்புப் பணம் புழக்கத்துக்கு வரலாம் எனவும், மக்களுக்கு வழங்கும் பணம் அல்லது பரிசு பொருள்கள் ஓட்டுகளாக மாறுகின்றனவா என்ற கேள்விக்கு ஓரளவுக்கு என்றும் பதில் கிடைத்துள்ளது.
நாம் பெரும்பாலும் வெளிப்படையாகக் காண்பது ஓட்டுக்கு கொடுக்கும் பணமானது மதுபானம் உள்ளிட்ட போதைப் பொருள்களுக்கே பயன்படுகிறது என்பது தான். ஆனால் ஆய்வு முடிவுகள், கல்வி, மருத்துவச் செலவு உள்ளிட்டவற்றிற்கு அதிகபட்சமாக செலவிடப்பட்டதை காட்டுகிறது. ஓட்டுக்கு வழங்கும் பணம், நல்ல விதத்திலேயே வாக்காளர்களால் செலவிடப்படுகிறது என்று கூறிக் கொண்டு நாம் திருப்திபட்டுக் கொள்ளலாம்.
இருப்பினும், ஓட்டுக்கு பணம் வாங்குவதால் நமது வாக்குகளை விற்கிறோம் என்ற எண்ணம் மேலோங்க வேண்டும். வருங்காலத்தில் பணம் வழங்கினால் போதும், மக்கள் பணி செய்யாமலேயே ஓட்டு வாங்கி விடலாம் என்ற எண்ணம் தேர்தலில் நிற்பவருக்கு ஏற்பட்டு, ஜனநாயகம் பணநாயகமாகும் கேலிக்கூத்து அரங்கேறும். 
ஜனநாயகத்தில் ஓட்டு, நமக்குத் தேவையான நல்லாட்சியை ஏற்படுத்தக் கூடிய ஓர் ஆயுதம். நமது முன்னேற்றத்திற்கான அரசை உருவாக்க வல்லது என்பதை அறிந்து, வாக்காளர்கள் செயலாற்ற வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/24/வாக்குகளை-விற்காதீர்-2925726.html
2925722 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குப்பையில் மாணிக்கம் ஆர். நடராஜ் DIN Thursday, May 24, 2018 02:53 AM +0530 ஒரு நாட்டில் சுத்தம், சுகாதாரத்திற்கு எந்த அளவிற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறேதோ, அந்த அளவிற்கு அந்நாட்டு மக்களின் கலாசாரம் மேம்பட்டிருக்கிறது என்பது பொருள். சுத்தம் ஓர் ஒழுங்குணர்வு, எல்லோரிடமும் ஒருமித்தால்தான் பளிச்சிடும். 
எல்லா நகரங்களிலும் சவாலாக இருக்கக்கூடிய பிரச்னை, கழிவுகளையும், குப்பைகளையும் நிர்வகிக்கும் மேலாண்மை. நகரங்களில் சிதறிக்கிடக்கும் குப்பை எல்லார் கண்களையும் உறுத்துகிறது. அதுவே நகர மக்களின் மனப்போக்கு, நகர நிர்வாகம், ஏன் அரசாங்கத்தின் ஒட்டுமொத்த நிர்வாக மேலாண்மைக்கே அளவுகோலாகிறது. குப்பையைக் கூட அகற்ற யோக்கியதை இல்லையா என்று கேட்கத் தோன்றும்.
இதனால்தான் மத்திய அரசு "ஸ்வச் பாரத்' திட்டத்தை அறிவித்து செயல்படுத்தி வருகிறது. அதில் முக்கியமான அம்சம் பொதுமக்கள் திறந்தவெளியில் மலம் மற்றும் சிறுநீர் கழிக்கும் அவலத்தை நீக்குவது. இந்தியாவில் 62 சதவீத மக்கள் கழிப்பறையின்றி திறந்தவெளியில் இயற்கை அழைப்பை நிறைவு செய்யும் கேவலம் தொடர்கிறது.
சிங்கப்பூர், மலேசியா சென்று வரும் தமிழர்கள் அங்கு ஒழுங்கு மரியாதையாக சட்டத்திற்கு உட்பட்டு குப்பை போடாதவராக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் சென்னை வந்ததும் எச்சில் துப்புவதும், குப்பை போடுவதும் பொது இடங்களைப் பாழாக்குவதும் தங்களின் சுதந்திரத்திற்கு அடையாளம் போல நடந்து கொள்வதை என்னவென்று சொல்வது? வெட்கித் தலை குனிய வைக்கும் நடத்தை இந்தியர்களுக்கே உரித்தானது போலும்! 
மத்திய அரசு திடக்கழிவு மேலாண்மை விதிகளை அமல்படுத்தியுள்ளது. இது 2016 -ஆம் ஆண்டு அமலுக்கு வந்தது. இந்த சட்டம் "நகராட்சி திடக்கழிவு சட்ட விதிகள் 2000' - த்தின் திருத்தி அமைக்கப்பட்ட வடிவம். இந்த விதிகள், புறநகர்ப் பகுதிகள், குடியிருப்புகளுடன் கூடிய சிறு நகரங்கள், விசேஷ பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகள், வியாபாரத் தலங்கள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், சுற்றுலா மையங்கள் மற்றும் வரலாற்றுப் பெருமைக்குரிய இடங்களுக்கும் பொருந்தும்.
குப்பைகள் உருவாகும் இடத்திலேயே தரம் பிரித்து அதனை பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வருவது இந்த விதிகளின் முக்கிய நோக்கமாகும். குப்பை உற்பத்திக்கு பொறுப்பானவர்கள், மக்கும் குப்பை, மக்காத குப்பை, பாதிப்பு ஏற்படக்கூடியவை என்று தரம் பிரித்து அதனை உரிய வகையில் கழிவு செய்ய வேண்டும். 
திறந்தவெளியில் குப்பை போடுவது, எரிப்பது, நீர்நிலைகளில் கழிவு பொருட்
களை போடுவது, புதைப்பது ஆகியவை விதி மீறலாகக் கருதப்பட்டு அபராதம் விதிக்கப்படும். 
தூய்மைத் துணிகள் (சானிடரி நாப்கின்ஸ்), கழிக்கப்பட்ட மருந்து வகைகள் இவற்றை மூடி, மக்காத குப்பை தாங்கிய கூடைகளில் போட வேண்டும். 
குப்பை பொறுக்குவோர், குப்பைகளை சேகரித்து வியாபாரம் செய்வோர் இவர்களை இணைத்து நிர்வகிக்க இந்த விதிகளில் இடமுண்டு. இதற்கான முயற்சியை உள்ளாட்சி அமைப்புகள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், குடியிருப்பு நல சங்கங்கள் எடுக்கலாம்.
பயணியர் விடுதிகள், சிற்றுண்டி விடுதிகள் கழிவு பொருட்களை தங்களின் இருப்பிடங்களிலேயே சமன் செய்ய வேண்டும் அல்லது உள்ளாட்சியோடு இணைந்து கழிவுகளை தரம் பிரித்து விதிகள்படி பதம் செய்ய வேண்டும். 
ஐயாயிரம் சதுர மீட்டருக்கு அதிகமான குடியிருப்பு வளாகங்கள், குப்பைகளை தரம் பிரித்து, மக்கக்கூடிய மற்றும் தாவரக் கழிவுகளை வளாகத்திற்கு உள்ளேயே எருவாக பதம் செய்து - மக்காத மற்றும் மீண்டும் உபயோகத்திற்கு வரக்கூடியவற்றை குப்பை அகற்றும் அமைப்புகளிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். இதனால், பல அடுக்கு மாடி குடியிருப்புகள் உருவாக்கும் கழிவுகள் தெருவிற்கு வராது. 
சாலையோர சிறு வியாபாரிகள், கழிவுப் பொருட்களை தனி கூடையில் போட்டு, குப்பை அகற்றும் ஊழியரிடம் அளிக்க வேண்டும். 
மேலும், தொழில் வளாகங்கள், "கேடட் கம்யூனிட்டி' எனப்படும் வாயிற்கதவடைத்தக் கூட்டு குடியிருப்புகள் உற்பத்தி செய்யும் குப்பைகளை அவர்களே பதம் செய்ய வேண்டும். அதற்கென்று மொத்த பரப்பில் ஐந்து சதவிகிதத்தை ஒதுக்க வேண்டும். சிறு தொழில் செய்பவர்கள், தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வரும் கழிவு பொருட்களை பதம் செய்வதற்கு செயல் குறிப்பு அளித்து கழிவு செய்ய வேண்டும். 
சென்னையில் நாள் ஒன்றுக்கு 4,500 மெட்ரிக் டன் குப்பை சேகரிக்கப்பட்டு களையப்படுகிறது. இதில் கட்டட இடிபாட்டுக் கழிவுகள் 700 மெட்ரிக் டன். ஒரு நாளைக்கு ஒரு நபர் உருவாக்கும் குப்பையின் அளவு சுமார் 700 கிராம். இதில் உணவு தாவர கழிவு 40.25% ப்ளாஸ்டிக் 5.86%. பல்வேறு இடங்களிலிருந்து பெறப்படும் குப்பையில் குடியிருப்பு பகுதிகளிலிருந்து 68%, வணிக பகுதி 16%, அரங்குகள், பள்ளிகள், நிறுவனங்கள் 14%. சென்னயில் தினசரி கனரக வாகனங்கள் மூலம் இரு முறையும், இலகுரக வாகனங்கள் மூலம் மூன்று முறையும் குப்பைகள் அகற்றப்படுகின்றன. ஒரு சில இடங்களில் தரம் பிரிக்கப்பட்ட குப்பைகளை உரமாக்குவதற்கும், அதிலிருந்து எரிவாயு தயாரிப்பதற்கும் வசதி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. பிளாஸ்டிக் போன்ற நெகிழ்வுப் பொருட்களை துகள்களாக்க பதினைந்து மண்டலங்களில் இயந்திர நிலையம் உருவாக்கப்பட்டு, அந்தத் துகள்கள் சாலை போடுவதற்கு உபயோகப்படுத்தப்படுகின்றன. 
தரம் பிரிக்கப்பட்ட மக்காத குப்பைகளை அடக்கம் செய்ய, வடசென்னையில் கொடுங்கையூர் தென்சென்னையில் பெருங்குடி ஆகிய இரு இடங்களில் 200 ஏக்கர் பரப்பில் நிலம் உள்ளது. இந்த இரு "குப்பை அடக்கம் செய்யும் மையங்'களும் 24 மணி நேரமும் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் மூலம் மாநகராட்சி தலைமையிடத்திலிருந்து பார்வையிடப்படுகிறது. 
கட்டுமானப்பணிகளின்போது சிமென்ட், கான்க்ரீட் போன்ற பாகங்கள் விழுகின்றன. வீடுகள் பராமரிப்புப் பணியின்போது கழிவுப் பொருட்கள் வீடுகளின் முன்பாக நடை பாதைகளில் போடப்படுகின்றன. ஒரு வீட்டில் பராமரிப்பு வேலை நடந்தால் மற்ற வீடுகளிலும் டைல் ஒட்டுவது தரை தளம் போடுவது என்று பணிகள் துவங்கி விடுகிறார்கள். ஆனால், கழிவுகளை சரியாக அப்புறப்படுத்துவதில்லை. நாட்கணக்காகக் கிடக்கிறது. விதிகளின்படி, உள்ளாட்சியோடு தொடர்பு கொண்டு கட்டணம் செலுத்தி இவற்றை அகற்ற நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். மற்ற நகரங்களில் கட்டடக் கழிவுகளை அகற்ற நியமிக்கப்பட்ட தனியார் அமைப்புகள் உள்ளன. கட்டடக் கழிவுகளை இயந்திர நொறுக்கிகள் மூலம் துகள்களாக்கி பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வர வேண்டும். ஆனால், நமது நகரங்களில் ஏதாவது சாலை ஓரத்தில் இருட்டு நேரத்தில் கொட்டி விட்டு தப்பி விடுகிறார்கள். இது சென்னையில் சர்வ சாதாரணமாக நடக்கிறது.
தரம் பிரித்து குப்பையை அகற்ற வேண்டும் என்று விதிகள் இருந்தாலும் செயல்பாட்டில் இல்லை. சில இடங்களில் மக்கள் தரம் பிரித்து கொடுத்தாலும் அதை அகற்றும் மாநகராட்சி அல்லது தனியார் ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள் அவற்றைச் சேர்த்து எடுத்து சென்று மண்டல கழிவு நிலையங்களில் கொட்டி விடுகின்றனர். 
குப்பைகளைக் களையும் மேலாண்மை பற்றிய விழிப்புணர்வு அவசியம். அதற்காக பல முயற்சிகளைத் தனியாரும் உள்ளாட்சி துறையும் எடுக்கின்றன. ஆனால் முழுமையடையவில்லை. சென்னையில் சிறியதும் பெரியதுமாக சுமார் 900 குடிசை பகுதிகள் உள்ளன. அதிகமான குடிசை பகுதிகள் கொண்ட நகரம் சென்னை என்றால் மிகையில்லை. கூவம், அடையாறு, கொசஸ்தலை ஆகிய ஆறுகளும் அவற்றை இணக்கும் பக்கிங்காம் கால்வாயும் கரையோரம் குடிசை அமைக்க வசதி கொடுக்கின்றன. பல இடங்களில் குடிசை மாற்று வாரியக் குடியிருப்புகளில் பெருகும் குப்பைகளை அகற்றுவது பெரும்பாடு. மூன்றாவது மாடி ஜன்னலில் இருந்து கீழே குப்பை வீசப்படும். சூடான சமையல் கழிவு நீரை அப்படியே கொட்டுவார்கள். இரு குடியிருப்பு பகுதிக்கு நடுவே மலை போல குப்பை வளர்ந்து விடும். எடுக்க எடுக்க விளையும். துர்நாற்றம் வீசும். குப்பை கூளம் நடுவே அன்றாட வாழ்க்கை சுழலும்.
நடுத்தர மற்றும் வசதியுள்ள பகுதி வாசிகளும் குப்பை நிரப்புவதில் சளைத்தவர்கள் இல்லை. நாம் ஏன் இவ்வாறு இருக்கிறோம்? சுத்தம், சுகாதாரம் பற்றிய உணர்வில்லையா? இதனால் எவ்வளவு வியாதிகள் பரவுகின்றன என்று சிந்திப்பதில்லையா?
"வேஸ்ட் டு வெல்த்' - குப்பையிலிருந்து பணம் அள்ளலாம் என்பதை அறிந்திருந்தும் குப்பையிலேயே உழல்கிறோமே! 
வீட்டை சுத்தமாகப் பெருக்கி மெழுகி குப்பையை வீட்டி ற்கு முன்னால் தெருவில் கொட்ட எப்படி மனசு வருகிறது? 
தெருக்களில் குப்பைக் குவியல் இருப்பது எல்லாருக்குமே தலைகுனிவுதான். 
இதற்கு முக்கிய காரணம் இயலாமை அல்ல, முயலாமைதான். நாம் நினைத்தால் முடியும். எந்த ஒரு பிரச்னைக்கும் முனைப்பாக செயல்பட்டால் தீர்வு கிடைக்கும். பிரச்னையை பெரிதாக்கி எதிர்கொண்டால் பிரமிப்பாக இருக்கும். அதையே சிறியதாக பிரித்துப் பார்த்தால் சுலபமாகத் தீரும். பெரிய குடியிருப்புகளில் வசிப்போர், சில சட்ட திட்டங்களை தங்களுக்குள் வகுத்து செயல்படுகிறார்கள். குப்பையைத் தரம் பிரித்துப் போட வேண்டும் என்கிற வழிமுறையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். இவ்வாறு எல்லாப் பகுதிகளில் வசிப்போரும் செயல்பட்டால் நாம் எதிர்பார்க்கும் இலக்கை அடைய முடியும். 
இவ்வளவு விதிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் விதி மீறலுக்கு எவ்வளவு அபராதம்? அதை எவ்வாறு அமல்படுத்துவது என்பது பற்றி தெளிவில்லை. மற்ற நகரங்களில் உள்ளது போல் பறக்கும் படை அமைத்து கண்காணித்து விதியை மீறுபவர்கள் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்தால்தான் விடிவு பிறக்கும்.
"குப்பையிலே மலர் கொஞ்சும் குருக்கத்தி கொடி வளராதோ' என்ற பாரதியின் வாக்கு நினைவில் கொண்டு உணவுதான் குப்பையாகிறது குப்பைதான் உரமாகி உணவாகிறது என்பதை உணர்வோம். மரத்தில் இருந்தால் இலை, உதிர்ந்து விழுந்தால் சருகு, குவிந்தால் குப்பை, மக்கினால் எரு! எருக்குழிகள் தான் தாவரங்களின் கருக்குழி. 
சென்னையை குப்பையில்லா நகரமாக்குவோம். அது நம் கையில்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/24/குப்பையில்-மாணிக்கம்-2925722.html
2925091 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காலக் கண்ணாடி சொன்ன கதை மாலன் DIN Wednesday, May 23, 2018 03:27 AM +0530 நீராவி படிந்த குளியலறைக் கண்ணாடி போல, முகங்கள், காட்சிகள் எல்லாம் மங்கலாக நினைவடுக்கில் புதையுண்டு கிடந்தன. ஆனால் அண்மையில் கர்நாடகத்தில் எதிர் எதிராகத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு களத்தில் ஒருவரை ஒருவர் தூற்றிக் கொண்டு தேர்தலுக்குப் பின் பதவி ஆசையால் கை கோத்துக் கொண்ட சமகால அரசியல் நிகழ்வுகள் கடந்த காலக் காட்சிகளை அகழ்ந்தெடுத்துவிட்டன.
விடுதலைக்குப் பிந்தைய இந்திய அரசியலில் உச்சக்கட்ட பரபரப்பு உலவிய தருணம் 90 கள். பரபரப்பிற்குக் காரணம் அன்றைய அரசியல்வாதிகளின் முகமூடிகள் கழன்று அந்தரங்கங்கள்அரங்கேறிய காலம் அது. "ஆசை வெட்கம் அறியாது' என்ற நிஜம் நிரூபணமான வேளை அது.
நவம்பர் 10, 1990
கை தட்டிக் குதூகலிப்பது போல, குடியரசுத் தலைவர் மாளிகை செல்லும் வழியெங்கும் காங்கிரசின் மூவர்ணக் கொடிகள் படபடக்கின்றன. விறைப்பான வெள்ளைச் சீருடை உடுத்திய காங்கிரசின் தொண்டர் படை (சேவாதள்) அணிவகுத்து நிற்கிறது. ராஜீவ், இந்திரா ஆகியோரின் பிரம்மாண்ட படங்கள் கட்டப்பட்ட மாருதி ஜிப்சிகள் வீதிகளில் விரைந்தோடுகின்றன. வருவோர் போவோரையெல்லாம் நிறுத்தி காங்கிரஸ்காரர்கள் வாயில் இனிப்பைத் திணிக்கிறார்கள். 
ஆனால், பதவி ஏற்கப் போவது காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவர் இந்திராவின் எதிரி. எமெர்ஜென்சியின் போது இந்திராவால் சிறை வைக்கப்பட்ட காங்கிரஸ்காரர்களில் ஒருவர். அவர் - சந்திரசேகர்.
மக்களவையில் உள்ள மொத்த இடங்களில் 10 சதவீதத்திற்குச் சற்று அதிகமான இடங்களைக் கொண்ட, வெறும் 60 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கட்சியின் தலைவரான சந்திரசேகர் பிரதமராக பதவி ஏற்கிறார். அன்று அவரது கட்சியினரைவிட அதிகம் மகிழ்ந்து கொண்டாடியவர்கள் காங்கிரஸ்காரர்கள். அவர்கள் முகத்திலும் மனதிலும் பழிதீர்த்துக் கொண்ட பரவசம், நிறைவு, ஆனந்தம். ஆட்சியில் அமர்வது யார் என்பது அன்றைக்கு அவர்களுக்கு இரண்டாம் பட்சம். யாரை வீழ்த்தினோம் என்பதை எண்ணித்தான் மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் வீழ்த்தியது வி.பி. சிங்கை. ராஜீவ் மீது போபர்ஸ் ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்களைச் சுமத்தியவர் வி.பி. சிங்.
வி.பி.சிங் அரசிற்கான ஆதரவை பாஜக விலக்கிக் கொண்ட அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே காங்கிரசிடமிருந்து அறிவிப்பு வந்துவிட்டது. வி.பி. சிங் இல்லாத ஜனதா தளத்தை ஆதரிக்க நாங்கள் தயார் என்றது அந்த அறிவிப்பு. 
"கட்சியை நீங்கள் உடைக்கலாம்' என்று சந்திரசேகருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சமிக்ஞை அது. அவரோடு எத்தனை எம்.பிகள் வருவார்கள் என்று உறுதியாகத் தெரியாத சூழல். ஆனால் குறைந்தது 60 பேராவது வந்தால்தான் ஆட்சி அமைக்க முடியும். காங்கிரசின் வசம் 211 எம்.பி.க்கள் இருந்தார்கள். ஆட்சி அமைக்க 271 உறுப்பினர்களாவது தேவை. அது மட்டுமல்ல, அப்போதுதான் அந்த எம்.பி.க்களின் பதவி தப்பும். இல்லை என்றால் அவர்கள் மீது கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் பாயும்.
ஜனதா தளத்தில் வி.பி. சிங்கிற்கு எதிரான அணியில் நான்கு பிரிவினர் இருந்தார்கள்.உ.பி. முதல்வராக இருந்த முலாயம் சிங்கிடம் 12 எம்.பி.க்கள் இருந்தார்கள். வி.பி.சிங் தேசிய அரசியலுக்குப் போய்விட்ட சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு உ.பி.யை தன்வசப்படுத்திக் கொள்ளும் முயற்சியில் முலாயம் சிங் முனைந்திருந்தார். அதற்கு "செக்' வைக்கும் விதமாக, எண்ணிக்கையில் மற்றொரு பெரிய சமூகமான "ஜாட்' சமூகத்தைச் சேர்ந்த அஜித் சிங்கை முதல்வராக்கும் முயற்சியில் வி.பி. சிங் குழு இறங்கியிருந்தது. முலாயம் சிங், தன் முதல்வர் பதவி காப்பாற்றப்படும் என்றால் சந்திரசேகரை ஆதரிக்கத் தயாராக இருந்தார். என்.டி. திவாரி மூலம் காங்கிரஸ் அவருக்கு உறுதியளித்தது.
மற்றவர் தேவிலால். அவர் பிரதமர் பதவியின் மீது ஒரு கண் வைத்திருந்தார். ஆனால் தினேஷ் சிங், சிவசங்கர், பல்ராம் ஜாக்கர் ஆகியோர், அவரை பக்கத்திலேயே சேர்க்கக் கூடாது என்று முரண்டு பிடித்தார்கள். அதையே சொல்லி அவரை பிரதமர் ஆக்காமல் - ஆனால் துணைப் பிரதமர் பதவி தருவதாகச் சொல்லி - சமாதானப்படுத்தினார்கள்.
சுப்பிரமணியன் சுவாமி நிதி அமைச்சர் பதவி தனக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும் எனக் கோரி வந்தார்.அதைத் தனக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றும், இல்லையென்றால் தான் வி.பி.சிங் அணிக்கு மாறிவிடப்போவதாகவும் கமால் மொரார்கா வெளிப்படையாக அறிவித்தார். இதையெல்லாம் சமாளித்து 60 எம்.பி.களைத் திரட்டினார் சந்திரசேகர். ஜனதா தளம் உடைந்தது. சந்திரசேகர் தன் கட்சிக்கு வைத்த பெயர் ஜனதா தளம் -எஸ். இந்த "எஸ்' என்பது "செக்யூலர்' என்பதைக் குறிக்கவில்லை. சமாஜ்வாதி என்பதைக் குறிப்பது.
எதிரணியில் இருந்தபோது ராஜீவ் காந்தியும் சந்திரசேகரும் பரஸ்பரம் செய்து கொண்ட விமர்சனங்களையும், பின் கைக்கெட்டும் தொலைவில் பதவி வந்ததும் பொழிந்த பாராட்டுக்களையும் இன்று படிக்கும் போது சந்தர்ப்பவாதம் சலங்கை கட்டிக் கொண்டு ஜல் ஜல் எனச் சிரிக்கிறது. "ராஜீவ் தவறுதலாக அரசியலுக்கு வந்துவிட்ட குழந்தை' - இது சந்திரசேகர் 1990 - ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் எதிரணியில் இருந்த போது. "நாட்டைக் காப்பாற்ற நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து உழைக்கத் தீர்மானித்திருக்கிறோம்' இது அதே 1990 - ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம், ஆட்சியில் அமரும்போது. "சந்திரசேகரோடு கூட்டு வைத்தால் எங்களுக்குத்தான் இழப்பு' - இது ராஜீவ் 1989 - ஆம் ஆண்டு ஜூலையில். "சந்திரசேகர் முன்னாள் காங்கிரஸ்காரர். அவரை நம்புகிறோம்' - இது 1990 - ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம்!
வி.பி.சிங் வீழ்ந்தவுடன், ஜனதா தளத்தை உடைத்து, உடைந்த பிரிவினரின் ஆதரவோடு தன்னிடம் இருந்த 211 எம்.பி.களைக் கொண்டு ராஜீவை பிரதமராக்காமல், சந்திரசேகரை பிரதமராக்கியது ஏன்? அன்று நாடு ஒரு கொதி நிலையில் இருந்தது. பஞ்சாப் புகைந்து கொண்டிருந்தது. காஷ்மீர் தலைவலி உக்கிரமடைந்திருந்தது. மண்டல் கமிஷன் விவகாரம், பாப்ரி மஸ்ஜித் இரண்டும் கொந்தளிப்பை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன. இதில் எது வெடித்தாலும் பழி சந்திரசேகர் மீது விழும். இன்னொரு புறம் ராஜீவ் மீது போபர்ஸ் ஏற்படுத்தியிருந்த கறை அப்போது நீங்கியிருக்கவில்லை. நாட்டில் நிலவிய பிரச்சினைகளையெல்லாம் எதிர்கொள்ள வலிமையான ஆட்சி வேண்டும். இன்னொருவர் தயவில் நடக்கும் ஆட்சி பயன் தராது. இன்னும் சொல்லப் போனால் சமரசங்களுடன் நடக்கும் ஆட்சி மேலும் அவப் பெயரைக் கொண்டு வரும் சாத்தியங்களே அதிகம். எனவே, அது சந்திரசேகரைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பின் அவரைக் காங்கிரசிற்குக் கொண்டு வந்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தது.
சந்திரசேகர் தன்னுடைய நிலைமையை நன்கு புரிந்து வைத்திருந்தார். தன்னுடைய 60 எம்.பிக்களில் 20 பேரை அணி மாறச் செய்தால் தன் ஆட்சியும் கட்சியும் கவிழ்ந்து விடும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அதனால் அரசியலில் பழுத்த அனுபவம் கொண்ட அவர் காங்கிரசை தன் பக்கம் கொண்டுவரத் திட்டமிட்டார். அவர் மறைமுகமாக சரத் பவார், குஜராத் முதல்வராக இருந்த சிமன்பாய் படேல் இவர்களின் துணை கொண்டு காங்கிரசிற்குள் ராஜீவிற்கு எதிராக ஒரு அணியை உருவாக்க முயற்சித்தார். அவர்கள் மூலம் பிஜு பட்நாயக், அருண் நேரு, ஆரிஃப் முகமது கான் ஆகியோரையும் ஒருங்கிணைக்க முயன்றார். அவருக்கு கான்ஷிராமின் ஆதரவும் இஸ்லாமியர்களின் ஆதரவும் இருந்தது. திருபாய் அம்பானி,ஜெயந்த் மல்ஹோத்ரா போன்ற தொழிலதிபர்களும் அவருக்கு உதவத் தயாராக இருந்தனர்.
எதையோ பிடிக்கப் போய் அது வேறெதுவாகவோ முடிந்ததை உணர்ந்த ராஜீவ் சுதாரித்தார். ஹரியாணாவில் தேவிலாலின் மகன் சௌதாலா ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்தது. அவரை டிஸ்மிஸ் செய்யச் சொல்லி சந்திரசேகரை வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தார்.அப்படிச் செய்தால் தேவிலால் வெகுண்டெழுவார், அது ஜனதா தளத்திற்குள் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும், அதை சமாளிப்பதில் சந்திரசேகர் கவனம் திரும்பும் என்பது அவர் கணக்கு. ராஜீவின் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிக்க, ஹரியாணா காவல் துறையின் உளவுப் பிரிவைச் சேர்ந்த பிரேம் சிங், ராஜ் சிங் என்கிற இரு கான்ஸ்டபிள்களை ராஜீவ் வீட்டின் முன் பணியமர்த்தினார் சௌதாலா. சௌதாலாவோடு முரண்பட்டிருந்த அவரது சகோதரர் ரஞ்சித், ராஜீவிற்கு இந்த உளவு விஷயத்தைத் தெரியப்படுத்தினார்.
ராஜீவ் வெகுண்டெழுந்தார். சந்திரசேகரை சந்திக்க மறுத்தார். அவரது தொலைபேசி அழைப்புக்களைக் கூட நிராகரித்தார்.காங்கிரஸ் நாடாளுமன்றத்தை புறக்கணித்தது. பின் சந்திரசேகர் அரசிற்கான ஆதரவை விலக்கிக் கொண்டது. 1991 - ஆம் ஆண்டு மார்ச் ஆறாம் தேதி, நான்கு மாதங்களுக்குள் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.
அதிகாரத்தின் மீதுள்ள ஆசையால், அதை அடைய குறுக்கு வழிகள் மூலம் அமைக்கப்படும் கூட்டணிகள், பொருந்தா உறவுகள் நிலைப்பதில்லை என்பதை வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறது.
கேட்கத்தான் நமக்கு காதில்லை. 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/23/காலக்-கண்ணாடி-சொன்ன-கதை-2925091.html
2924428 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புறக்கணிக்கப்படும் திருநங்கையர் ஐவி. நாகராஜன் DIN Tuesday, May 22, 2018 02:31 AM +0530 அண்மையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வில் பெரும் நிறுவனங்கள் மற்றும் தன்னார்வ அமைப்புகளில் பணிபுரியும் திருநங்கைகள் பலர் பாலியல் ரீதியான மோசமான துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளாவதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இதையும் தாண்டி குடியிருப்பு, வேலைவாய்ப்பு ஏன் கழிப்பிடம் கூட அவர்களுக்கு பிரச்னைதான். பள்ளிகளில் படித்து வந்தாலும் ஒரு கட்டத்தில் புறக்கணிப்பு காரணமாகப் படிப்பை பாதியில் கைவிடவேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது. இதனால் பெரும்பாலான திருநங்கைகளுக்கு முறையான கல்வி கிடைப்பதில்லை. கல்வி அறிவு இல்லாததால் முறையான வேலைவாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. 
திருநங்கைகளை மூன்றாம் பாலினமாக சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரித்து அவர்களுக்கு அனைத்து உரிமைகளையும் மத்திய, மாநில அரசுகள் வழங்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. இது இந்திய மனித உரிமைகள் வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல் ஆகும். தழிழகத்தில் ஏறக்குறைய 3 லட்சம் திருநங்கையர் இருப்பதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. திருநங்கையருக்கான உரிமைகள் மற்ற மாநிலங்களைவிட தமிழகத்தில் பரவாயில்லை. குடும்ப அட்டைகளில் பாலினம் என்ற வரையறையில் மூன்றாம் பாலினத்தையும் இணைத்திட 2008-ஆம் ஆண்டிலேயே தமிழக அரசு உத்தரவு பிறப்பித்தது. இது திருநங்கையரின் குடியுரிமை சார்ந்த தொடர் போராட்டத்திற்கு கிடைத்த முதல் வெற்றி என்றே சொல்லாம்.
குடும்பத்தால், நண்பர்களால், உறவுகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டாலும் அதனையும் தாண்டி சாதித்திருக்கிறார்கள் திருநங்கைகள். இந்தியாவிலேயே முதன்முதலாக சப்-இன்ஸ்பெக்டராக ஆகியிருக்கிறார் தழிழகத்தைச் சேர்ந்த திருநங்கை பிரித்திகா யாஷினி. இந்த சமூகத்தை சேர்ந்த ரோஸ் வெங்கடேசன் விஜய் தொலைக்காட்சியில் ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியை நடத்தியுள்ளார். இன்னொரு சேனலில் திருநங்கை பத்மினி பிரகாஷ் செய்தி வாசிப்பாளராக உள்ளார்.
சமீபத்தில் கேரளாவில் மெட்ரோ ரயிலில் ஏராளமான திருநங்கைகளுக்கு பணிவாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. திருநங்கைகளுக்கு சிறந்த கல்வி வசதியை அளிக்கும் வகையில் கொச்சி நகரில் திருநங்கைகளுக்கான பள்ளி 2016-ஆம் ஆண்டு இறுதியில் தொடங்கப்பட்டது. நாட்டிலேயே முதன்முறையாக திருநங்கைளுக்கு என தொடங்கப்பட்ட பள்ளி என்ற பெருமையை இந்தப் பள்ளி பெற்றுள்ளது. இந்தப் பள்ளிக்கான விடுதி வசதியும் அங்கு இருக்கிறது. இந்த பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியைகளாக திருநங்கைகளே பணியாற்றுகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மேற்கு வங்கத்தில் நாடியா மாவட்டத்தில் உள்ள கிருஷ்ணா நகர் மகளிர் கல்லூரியில் நாட்டின் முதல் திருநங்கை முதல்வராக மானபி பந்தோபாத்யா பதவி வகித்து வந்தார். மெய்யியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் இவர். இவருடைய சாதனைகள் பல பத்திரிகைகளால் பாராட்டப்பட்டது. ஆனால் அவருக்கு கல்லூரி ஆசிரியைகள் அலுவலர்கள் சரியான ஒத்துழைப்பு வழங்கவில்லை. வேறுவழியில்லாமல் வேதனையோடு பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.
திருநங்கைகள் முதலில் குடும்பத்தாராலும் பின்னர் சமூகத்தாலும் நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள். திருநங்கைகள் நலனில் அரசுகள் அக்கறைகாட்ட வேண்டும். அரசியலைப்புச் சட்டம் மூலம் அவர்கள் போதிய உரிமைகளைப் பெறுவதற்கு அரசு நடவடிக்கையை தீவிரப்படுத்த வேண்டும். இவர்களின் உரிமைகளை 2014-ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு உறுதிசெய்துள்ளது. அது மட்டும் போதாது. அவர்களுக்கென சிறப்புச் சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்பதுதான் நம்முடைய கோரிக்கை.
அவர்கள் சொந்தக் காலில் நிற்கவும், சுயமரியாதையோடு வாழவும், வருமானத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவும் அவர்களுக்கு முறையான வாழ்வாதாரப் பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும். மிகக்குறைந்த வட்டியில் தொழிற் கடன்கள் வழங்கப்பட வேண்டும். அரசு மற்றும் தனியார் துறைகளில் திருநங்கைகள் வேலைகளில் சேர்ந்திட அவர்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை அரசு உத்தரவாதப்படுத்த வேண்டும்.
ஆண்கள் திருநங்கைகளை மணந்து கொள்வதற்கு சட்ட அங்கீகாரம் அளிக்க வேண்டும். இதனால் போலியாக மணமுடித்து திருநங்கைகளை சுரண்டிப்பிழைக்கும் நபர்களுக்கு தண்டனையை பெற்றுத் தரவும் திருமணம் முடித்து விட்டுச் செல்ல நினைப்பவர்களிடம் முறையாக போராடி தங்கள் உரிமையை நிலைநிறுத்தவும் திருநங்கைகள் திருமணச்சட்டம் உதவும். படிப்பைத் தொடர அரசு உதவுவதோடு கல்விக்கட்டணத்தையும் அரசே ஏற்க வேண்டும். திருநங்கைகள் பலருக்கு இலக்கியம், நாடகம், இசை என்று பல தளங்களில் இயங்கும் திறன் உண்டு. அவர்களின் திறமையை மேம்படுத்திட அவர்களுக்கு பயிற்சியும் வாய்ப்புகளும் கிடைக்குமாறு செய்யவேண்டும்.
குழந்தைத் தத்தெடுப்பு, சொத்துகள் வாங்குவது என்று பல விஷயங்களில் திருநங்கைகள் எதிர்கொள்ளும் தடங்கல்களை நீக்க சட்டம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். அரசின் சார்பில் மக்கள் குறைதீர்க்கும் நிகழ்ச்சிகளைப் போல் மூன்றாம் பாலினத்தவர்களுக்கும் தனியாக குறைதீர்க்கும் நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டால் பிரச்னைகளை நேரடியாக அரசின் கவனத்துக்குக் கொண்டுசெல்லும் வாய்ப்பு உருவாகும். திருடர்கள் குடிகாரர்கள் என்று தவறு செய்பவர்கள்கூட குடும்பத்தில் அனுமதிக்கப்படும்போது எங்களை மட்டும் புறக்கணிப்பதும் விரட்டியடிப்பதும் வேதனை தருகிறது என்று திருநங்கையர்கள் புலம்புவதை பார்க்க முடிகிறது. குடும்ப அமைப்பில் நாங்கள் இணைந்திருக்கும் வகையில் அரசு சட்ட ரீதியான பாதுகாப்பை வழங்க வேண்டும் என்கிறார்கள் திருநங்கைகள் வேதனை தோய்ந்த குரலில் - நியாயம்தானே?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/22/புறக்கணிக்கப்படும்-திருநங்கையர்-2924428.html
2924426 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மறந்தார்களா? மறுக்கிறார்களா? பழ. நெடுமாறன் DIN Tuesday, May 22, 2018 02:31 AM +0530 கன்னித் தமிழ்க் காவிரி என தமிழுடன் காவிரியை இணைத்து சங்கப் புலவர்கள் பாடினார்கள். தமிழோடும், தமிழர்களோடும் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக காவிரி வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்து விளங்கி வருகிறது. ஆனால் விடுதலை பெற்ற இந்தியாவில் ஏறத்தாழ அரை நூற்றாண்டு காலமாக காவிரி மீதுள்ள நமது நியாயமான உரிமையை நிலைநாட்டப் போராட வேண்டிய நிலை நீடித்தது. 

பன்னாட்டு நதியின் மேல் பகுதியில் உள்ள நாட்டிற்கு என்னென்ன உரிமைகள், கீழ்ப்பகுதியில் உள்ள நாட்டிற்கு என்னென்ன உரிமைகள் என்பதை ஹெல்சிங்கி உடன்பாட்டின் மூலம் 1956-ஆம் ஆண்டில் உலக நாடுகள் ஒன்றுகூடி வரையறுத்துள்ளன. இதன் அடிப்படையில் 1956-ஆம் ஆண்டில் பன்மாநில நதிநீர் தாவாச் சட்டம், நதிநீர் மேலாண்மை வாரியச் சட்டம் ஆகியவை இந்திய அரசியல் சட்ட விதிமுறைகளுக்குட்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன. ஆனால், 50 ஆண்டு காலமாக இந்த உலக நீதியையும், இந்திய அரசியல் சட்டத்தின்படியும் அமைக்கப்பட்ட சட்டங்களின் விதிமுறைகளையும் நடுவர் மன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் ஆகியவை அளித்தத் தீர்ப்புகளையும் கர்நாடகம் மதிக்க மறுத்தது. அதைத் தட்டிக்கேட்க வேண்டிய இந்திய அரசும் அதற்குத் துணை நின்றது. 

1968-ஆம் ஆண்டு முதல் 22ஆண்டுகள் காவிரிப் பிரச்சனை தொடர்பாக ஒன்றிய அரசின் முயற்சியின் பேரில் இரு மாநிலங்களுக்கிடையேயும் பேச்சுவார்த்தை என்ற பேரால் திட்டமிட்டுக் காலம் கடத்தப்பட்டது. இந்த காலகட்டத்தில் காவிரியின் துணை நதிகளில் கர்நாடகம் தமிழகத்தின் எதிர்ப்பையும் மீறி அணைகளைக் கட்டி முடித்தது. அப்போதும் இந்திய அரசு அணைகள் கட்டுவதைத் தடுக்கச் செயலற்று இருந்தது.

பேச்சுவார்த்தையால் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்த தமிழக அரசு, நடுவர் மன்றம் அமைக்கவேண்டும் என ஒன்றிய அரசை வற்புறுத்தியது. ஆனால், சட்டப்படி அவ்வாறு செயல்பட ஒன்றிய அரசு தவறியபோது தமிழகம் முறையிட்டதன் விளைவாக உச்ச நீதிமன்றம் நடுவர் மன்றத்தை அமைத்தது. 

21-06-1991-இல் நடுவர் மன்றம் அளித்த இடைக்காலத் தீர்ப்பினையும், 5-02-2007-இல் அளித்த இறுதித் தீர்ப்பினையும் அரசிதழில் வெளியிடாமல் ஒன்றிய அரசு காலம் கடத்தியது. மீண்டும் உச்ச நீதிமன்றம் தலையிட்டு ஆணை பிறப்பித்ததன் விளைவாக 6 ஆண்டுகள் கழித்து 19-2-2013-இல் அரசிதழில் இத்தீர்ப்பு வெளியிடப்பட்டது. இதன்படி காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். தமிழகத்திற்கு மாத வாரியாக 192 டி.எம்.சி. நீர் வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். சட்டப்படி நடுவர் மன்றம் அளித்த தீர்ப்பு உச்சநீதிமன்றத்திற்குச் சமமானதாகும். ஆனாலும், கர்நாடகம் இதை மதிக்க மறுத்தது. தமிழகம் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தது. 

கடந்த 10 ஆண்டு காலமாக உச்ச நீதிமன்றத்தில் இந்த வழக்கின் விசாரணை நீடித்தது. தமிழக மக்களின் கொந்தளிப்பின் விளைவாக உச்ச நீதிமன்றம் இந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணும் வகையில், கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டு முதல் காவிரி வழக்கை வாரத்தில் 3 நாட்கள் விசாரிக்கத் தொடங்கியது. இதன் விளைவாக கடந்த 16-2-2018 அன்று உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு இறுதித் தீர்ப்பை அளித்தது. தமிழ்நாட்டிற்கு வழங்கப்படவேண்டிய நீர் அளவு 192 டி.எம்.சி.யிலிருந்து 177.25 டி.எம்.சி.யாக குறைக்கப்பட்டது. இந்தத் தீர்ப்பை செயல்படுத்தும் வகையில் 6 வாரங்களுக்குள் ஒரு வரைவுத் திட்டத்தை ஒன்றிய அரசு உருவாக்கவேண்டும் என ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால், கர்நாடகத் தேர்தலைக் காரணம் காட்டி வரைவுத் திட்டத்தை அளிக்க ஒன்றிய அரசு தவறியது. இதற்கு உச்சநீதிமன்றம் கடுமையான கண்டனம் தெரிவித்த பின்னர் 14-5-2018 அன்று வரைவுத் திட்ட அறிக்கையை ஒன்றிய அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் அளித்தது. இந்த அறிக்கையில் பல்வேறு திருத்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டுமென தமிழகம், கர்நாடகம், கேரளம், புதுச்சேரி ஆகிய மாநிலங்கள் வற்புறுத்தின. அதை ஏற்றுக்கொண்ட உச்ச நீதிமன்றம், வரைவுத் திட்டத்தைத் திருத்தி அளிக்குமாறு கூறியது. 

பல கட்ட கால தாமதத்திற்குப் பிறகு மத்திய நீர்வளத்துறைச் செயலாளர் 17-5-2018 அன்று திருத்தப்பட்ட வரைவு அறிக்கையை உச்ச நீதிமன்றத்தில் அளித்தார். அதை ஏற்றுக்கொண்ட உச்ச நீதிமன்றம் கீழ்வரும் ஆணையை 18-05-2018 அன்று பிறப்பிக்கும்போது திருத்தப்பட்ட இந்த வரைவுத் திட்டம், நடுவர் மன்றம் அளித்த ஆணை மற்றும் வழிகாட்டுதல் ஆகியவற்றோடு ஒத்திசைவு கொண்டதாகவும், உச்ச நீதிமன்றத்தினால் திருத்தியமைக்கப்பட்டதாகவும், 1956-ஆம் ஆண்டு நதிநீர் தாவாச் சட்டத்தின் 6ஏ பிரிவின்படி அமைந்ததாகவும் திகழ்கிறது எனக்கூறி வெளியிட்ட ஆணையின் முதன்மையான கூறுகள் வருமாறு:

1. காவிரி நீர் மேலாண்மை ஆணையத்திற்கே அனைத்து அதிகாரங்களும் உண்டு. ஒன்றிய அரசுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை.
2. அணைகளிலிருந்து நீர் திறப்பு, நீர் இருப்பு மேலாண்மை ஆகியவற்றை ஆணையமே மேற்கொள்ளும். 
3. காவிரி மேலாண்மை ஆணையத்தின் அனுமதியின்றி காவிரியின் நீர்ப் பிடிப்பு பகுதிகளில் எத்தகைய அணைகளையோ, தடுப்பு அணைகளையோ கர்நாடக, தமிழக அரசுகள் அமைக்கக் கூடாது. 
4. இறுதித் தீர்ப்பின்படி காவிரி நதிநீர்ப் பகிர்வைச் செயல்படுத்தும் அதிகாரம் பெற்ற அமைப்பு மேலாண்மை ஆணையம் மட்டுமே.
5. ஆணையத்தின் தலைமை அலுவலகம் தில்லியில் அமைக்கப்படும். நிர்வாக ரீதியான அலுவலகம் பெங்களூரில் செயல்படும்.
6. ஆணையத்தின் தலைவராக செயல்திறன் கொண்ட தலைமைப் பொறியாளர் ஒருவரோ அல்லது மூத்த இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரியோ நியமிக்கப்படுவார். இரண்டு முழுநேர உறுப்பினர்களும், இரண்டு பகுதி நேர உறுப்பினர்களும் நான்கு மாநிலங்களின் பிரதிநிதிகள் உட்பட 9 பேர் இடம் பெறுவார்கள். 
7. காவிரி மற்றும் கிளை ஆறுகளின் அணைகள் யாவும் அந்தந்த மாநில அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.
8. மேற்கண்ட மாநிலங்களில் உள்ள காவிரி தொடர்பான அணைகள், காவிரி நீர்ப் பிடிப்புப் பகுதிகள் ஆகியவற்றில் எந்த நேரத்தில் வேண்டுமானாலும் ஆணையம் ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளலாம். 
9. மேற்கண்ட மாநிலங்களில் உள்ள காவிரி அணைகளில் உள்ள நீர் இருப்பைக் கண்காணித்தல், உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கு உரிய நீரைப் பகிர்ந்தளித்தல் ஆகியவற்றை ஆணையம் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரும். அணைகளில் உள்ள நீரைக் கண்காணித்து நீர் திறந்துவிடுவது உள்ளிட்டவற்றை ஆணையம் மேற்கொள்ளும். இதற்காக கர்நாடக-தமிழக எல்லையில் உள்ள பிலி குண்டுலுவில் அளவை நிலையம் அமைத்துக் கண்காணிக்கும்.
10. மழைப் பருவ காலமான சூன் 1-ஆம் தேதிக்கு முன் காவிரி மேலாண்மை ஆணையம் அமைக்கப்படவேண்டும். அரசிதழிலும் அது உடனடியாக வெளியிடப்படவேண்டும். 

இந்தத் தீர்ப்பின்படி நமக்கு நியாயமாக வழங்கப்படவேண்டிய நீரின் அளவு ஓரளவு குறைக்கப்பட்டிருந்தாலும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது இந்தத் தீர்ப்பு நீதியை நிலைநிறுத்தும் தீர்ப்பாகும். 50ஆண்டு காலமாக காவிரிப் பாசன உழவர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். கடன் தொல்லையால் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
50 ஆண்டு காலமாக ஏற்பட்டுள்ள இந்தப் பேரழிவுக்கு ஒன்றிய அரசின் கட்சி அரசியல் ஆதாய நோக்கமே முதன்மை காரணமாகும். 1968-ஆம் ஆண்டு முதல் 2014-ஆம் ஆண்டு வரை இந்திய தலைமையமைச்சர்களாக 10 பேர் பதவி வகித்திருக்கிறார்கள். 2014 முதல் இன்றுவரை மோடி தலைமையமைச்சராக இருக்கிறார். இந்த 11 தலைமையமைச்சர்களும் தமிழகத்திற்கு நீதி வழங்க மறுத்துள்ளனர். இவர்கள் அனைவரும் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை வலியுறுத்தும் கொள்கையைக் கொண்ட அகில இந்தியக் கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்தான். 
ஆனாலும்கூட, பேச்சுவார்த்தைகளின் போது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டவற்றை கர்நாடகம் மீறியபோதும், நடுவர் மன்றத்தின் தீர்ப்புகளை மதிக்க மறுத்தபோதும், உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஆணையை செயல்படுத்தத் தவறியபோதும் தலையிட்டு சட்டத்தின் மாண்பையும், நீதியின் மேன்மையையும் நிலை நிறுத்தவேண்டிய அதிகாரம் படைத்த தலைமையமைச்சர்கள் அனைவருமே பாராமுகமாக இருந்தது ஏன்? 
நடுவர் மன்றம், உச்ச நீதிமன்றம் ஆகியவற்றின் தீர்ப்பை ஏற்று தமிழகத்திற்கு உரிமையான நீரை அளிப்பதற்கு கர்நாடகம் பிடிவாதமாக மறுத்தபோது, அகில இந்தியக் கட்சித் தலைவர்கள் முன்வந்து கர்நாடகத்தின் போக்கைக் கண்டிக்காதது ஏன்? கர்நாடகத்தில் மாறிமாறி அகில இந்தியக் கட்சிகளே ஆட்சியில் அமர்ந்திருக்கின்றன. தமிழகத்திற்கு அநீதி இழைக்க முற்பட்டபோது அக்கட்சிகளின் அகில இந்தியத் தலைவர்கள் தலையிட்டு தடுக்காதது ஏன்? 
இடைக்கால ஏற்பாடாக 4 டி.எம்.சி. நீரை உடனடியாகத் தமிழகத்திற்கு திறந்துவிடுமாறு உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த ஆணையை நிறைவேற்ற கர்நாடகத்தின் முதலமைச்சராக இருந்த சித்தராமையா பிடிவாதமாக மறுத்தபோது அவர் சார்ந்த காங்கிரசுக் கட்சியின் மூத்த தலைவரான சோனியா காந்தியோ அல்லது தலைவரான ராகுல் காந்தியோ தலையிட்டு அவரைக் கண்டித்து உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஆணையை நிறைவேற்றும்படி கூறாதது ஏன்?
ஆனால், இந்தியக் கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் 23-ஆவது மாநாடு 2018 ஏப்ரல் 26 முதல் 29 வரை கேரள மாநிலம் கொல்லம் நகரில் நடைபெற்றபோது காவிரிப் பிரச்சனையில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பை காலதாமதமின்றி நிறைவேற்றவேண்டும் என்ற தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியுள்ளது. வேறு எந்த அகில இந்தியக் கட்சிகளின் தலைவர்களும் இத்தகைய தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற முன்வராதது ஏன்?
இந்திய ஒன்றியத்தில் தமிழ்நாடும் அங்கம் வகிக்கிறது என்பதை இவர்கள் மறந்து போனார்களா? அல்லது மறுக்கிறார்களா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/22/மறந்தார்களா-மறுக்கிறார்களா-2924426.html
2923799 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனிதப் பிறவியின் மாண்பு வாதூலன் DIN Monday, May 21, 2018 02:36 AM +0530 அண்மைக் காலமாக இந்தியா முழுவதும் தற்கொலைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை விவசாயிகள் தொடர்புள்ளவை. மிக அண்மையில் தமிழ்நாட்டில் நேர்ந்த இரண்டு தற்கொலைகள் பொதுமக்கள் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கின்றன. ஒன்று ஓர் அரசியல் கட்சித் தலைவரின் உறவினரின் தற்கொலை. மற்றொன்று நெல்லை மாவட்ட மாணவனின் தற்கொலை. இரண்டுமே அரசியல் சார்பு கொண்டவை.
தற்கொலைகள் ஏன் நிகழ்கின்றன? ஒரு வகையான மன அழுத்தத்தினாலும், பிரச்னைகளிலிருந்து எளிதாக விடுபடவுமே சிலர் இச்செயலில் ஈடுபடுகிறார்கள். பள்ளித் தேர்வில் தோல்வி, காதல் நிராகரிப்பு, உயர் அதிகாரிகளின் கெடுபிடி போன்ற பலவும் இதில் அடங்கும். ஆனால், ஒரு பொதுப் பிரச்னை சம்பந்தமாக தனி மனிதர்கள் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளுதல் சரிதானா? இல்லை என்றே கூறத்தோன்றுகிறது.
இதுவரை ஒரு சில தற்கொலைகள்தான் பொதுமக்களின் கவனத்தை ஈர்த்து, பலன் கிட்டுவதற்கும் காரணிகளாய் அமைந்துள்ளன. குறிப்பாக இரண்டு தற்கொலைகள். இரண்டுமே உணர்வுபூர்வமான பிரச்னைகள். முதலாவது வாஞ்சிநாதன். ரயிலில் முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்த கலெக்டர் ஆஷ் துரையைச் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, பின்னர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்ட நிகழ்வு 1911-இல் நடந்தது. ஆனால், இந்தியாவுக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்து 1947-இல். இருந்தால்கூட தேச விடுதலைப் போராட்டத்தில் தமிழர்களும் தீவிரமாகப் பங்கேற்றார்கள் என்பதற்கு ஒரு சான்றாக இது அமைந்தது.
மற்றொன்று, "தமிழ்நாடு' என்று பெயர்சூட்டக் கோரி சங்கரலிங்கனார் தொடர்ந்து இரண்டு மாதத்துக்கு மேல் உண்ணாவிரதம் இருந்து, பிறகு இறந்து போனார். ஆனாலும், 1967-இல் அண்ணாதுரை தலைமையில் திமுக ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற பின்தான் "தமிழ்நாடு' என்ற பெயர் அரசாங்கப் பதிவேடுகளில் இடம்பெற்றது.
கிட்டத்தட்ட சங்கரலிங்கனார் மாதிரியே உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர் நீத்தவர் ஆந்திராவைச் சேர்ந்த பொட்டி ஸ்ரீராமுலு. மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியிலிருந்து ஆந்திர மகாணம் தனியே பிரிய வேண்டும் என்பது அவர் கோரிக்கை. அந்த ஒரு தற்கொலைக்கு உடனே பலன் ஏற்பட்டது. பிறகு, நேருவின் தலைமையிலான காங்கிரஸ் நடவடிக்கை எடுத்து, ஆந்திரா தனி மாநிலமாக மாறியது.
மேற்சொன்னவற்றோடு தற்போது நிகழ்ந்த தற்கொலைகளை ஒப்பிட முடியுமா என்பது கேள்விக் குறிதான். ஏனெனில், நெல்லை மாவட்ட மாணவன் தினேஷ், தந்தையின் குடிப்பழக்கத்தால் தனிப்பட்ட முறையில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவனுக்கும், பிற தம்பி, தங்கைகளுக்கும் அவர்களின் சித்தப்பா உதவி புரிந்து வருகிறார். தினேஷ் கல்வியில் ஆர்வமுள்ளவன் என்றும், மருத்துவப் படிப்பைத் தொடர விரும்பியிருக்கிறான் என்றும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. அந்தக் கணநேர முடிவு சோகமானது மட்டுமல்ல, பேதமையானதும்கூட.
ஓர் அரசியல்வாதியின் சகோதரி மகன் தீக்குளித்த சம்பவத்தை எப்படி வகைப்படுத்துவது என்றே தெரியவில்லை. அரசியல்வாதியின் உறவினருக்கு அரசியல் சார்பான முடிவுகள் எப்படி எடுக்கப்படும் என்று தெரியாதா என்ன? மேலும், காவிரி நீர்ப் பிரச்னை இன்று நேற்று முளைத்ததல்ல. எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் தாங்கள் பதவியில் இல்லாதபோது இதை ஒரு பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தி ஆதாயம் தேட முனைகின்றனவே தவிர, உருப்படியாக ஏதும் செய்யவில்லை என்பதே நிதர்சனம்.
நிலைமை இப்படி இருக்க, தற்கொலையால் தான் விரும்பத்தக்க மாறுதல் ஏற்படும் என்று நினைப்பது அறிவுடைமை அல்ல. அதுவும் சுயநலவாதிகள் மிகுந்திருக்கும் இன்றைய சூழ்நிலையில், அதுபோல மாறுதல் நேர்ந்தால் அது எட்டாவது அதிசயமாகத்தான் இருக்கும்.
என் நண்பர் ஒருவர் பட்டப் படிப்பு முடித்து வேலையில் சேர்ந்து, தனது விதவைத் தாயாருடன் வசித்து வந்தார். மெத்தப் படித்த அவருடைய தமையன்மார்களும் தமக்கைகளும் அவரைக் கேலி செய்துகொண்டே இருப்பார்கள். வீட்டில் விசேஷம் ஒன்று நடந்தபோது, அண்ணன் மகள் அவரை ஏளனம் செய்தவுடன் அவர் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமளவுக்குச் சென்றுவிட்டார். மனம் சமாதானப்பட்டுத் திரும்பியபோது, மனைவியும் தாயாரும் அவருக்கு அறிவுரை கூறினார்கள். தன்னுடைய தற்கொலையால் யாரும் திருந்தி, மாறப்போவதில்லை என்ற எண்ணம் மிக ஆழமாக அவருக்குள் பதிந்தது. ஓய்வு பெற்றபிறகு அவர் ஆன்மிகப் பணியில் ஈடுபட்டு, இப்போது நலமாக இருக்கிறார்.
இதற்கு மாறாக, நாசிக் அருகே நான்காம் வகுப்பு படித்த சிறுவன் மண்ணெண்ணெய் ஊற்றிக் கொளுத்திக்கொண்டு "சக்திமான் என்னைக் காப்பாற்று' என்று கூவி அழைத்த ஒரு பழைய சம்பவமும் இருந்திருக்கிறது. 1993-இல் "சக்திமான்' தொலைகாட்சித் தொடர் ஏற்படுத்திய பாதிப்பு இது. சிறுவர்கள் பலர் இதுபோன்ற வீரதீரச் செயல்களில் இறங்கியதாக நிறைய செய்திகள் அப்போது வெளிவந்தன.
ஆனால் ஒன்று உறுத்துகிறது. வீராவேசம் பேசும் அரசியல்வாதிகள் குறைந்தபட்சம் தொடர் உண்ணாவிரதம் கூட இருப்பதில்லையே ஏன்?
ஸ்ரீதயானந்த சரஸ்வதி சுவாமிகள் கூறுகிறார்: "இந்தச் சரீரம் என்னுடையது மட்டுமல்ல, இந்தச் சரீரத்தை என்னுடையது என்று சொந்தம் கொண்டாடும் உரிமை, தாய் - தந்தைக்கும் இருக்கிறது. அதனால் அதைக் கொலை செய்யும் உரிமை நமக்கு இல்லை'. 
அப்பர் தேவாரமும் "மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மாநிலத்தே' என்று கூறுகிறது. "அரிது அரிது மானிடராய்ப் பிறத்தல் அரிது' என்று ஒளவைப்பாட்டியும் மனிதப் பிறவியின் மாண்பைக் கூறியிருக்கிறார். இத்தகைய மாண்புமிக்க மானுடப் பிறவியை அற்பக் காரணங்களுக்காக மாய்த்துக் கொள்வது போன்ற பேதமைச் செயல் வேறொன்றுமில்லை!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/21/மனிதப்-பிறவியின்-மாண்பு-2923799.html
2923797 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும் வழிநாடுவோம்! சா. பன்னீர்செல்வம் DIN Monday, May 21, 2018 02:35 AM +0530 பத்திரிகைகளிலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் நாள்தோறும் வழிப்பறி, கொள்ளை, கொலை, பாலியல் தொல்லை, பாலியல் வன்முறை, பாலியல் முறைகேடு, பணமோசடி, லஞ்ச ஊழல் பற்றியசெய்திகளும், அவைதொடர்பான வழக்குகள்பகுதியாகின்றன. இவை தொடர்பான விவாதங்கள் நடத்துதல் காட்சிஊடகக்காரர்களின் பிழைப்பை எளிதாக்குகிறது. பன்னிரண்டுவயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளைப் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாக்குவோருக்கு மரண தண்டனை எனச் சட்டமும் இயற்றியாயிற்று. ஏனைய குற்றச் செயல்களுக்கும் மரண தண்டனை என்றாக்கி விட்டால் அனைத்து வகையான குற்றச் செயல்களும் வெகுவாகக் குறைந்து விடும். எப்படி? குற்றச் செயல்கள் அனைத்திற்கும் மரண தண்டனை என்றாக்கி விட்டால் மக்கள் தொகை வெகுவாகக் குறைந்துவிடும். மக்கள்தொகை குறையும்போது குற்றங்களும் குறையத்தானே செய்யும் ? எந்தப் பிரச்சனைக்கும் மரண தண்டனை தீர்வாகாது. 
சின்னச்சின்ன வழிப்பறியிலும், கொள்ளையிலும் ஈடுபடும் இளைஞர்களின் நோக்கம் அதை வைத்துச் செல்வந்தர் ஆவதல்ல. குடித்துக் கும்மாளமிடுதலேஅவர்களின் நோக்கமாகிறது. வெவ்வேறு வகையான பண மோசடிகளில் ஈடுபடுவோருக்கும், பெரும்படியான லஞ்சஊழலில் திளைப்போருக்கும் செல்வந்தர்களாகிச் சுகபோகத்தைஅனுபவித்தல் நோக்கமாகிறது. அரசியல் கட்சித் தலைவர்களுக்குத் தங்களின் தலைமையை நீட்டிக்கவும்,தங்களின் குடும்பத்தாரே அரசியல் வாரிசுகளாகவும் பெரும் பொருளைச் சேர்ப்பதுடன் தங்களுடைய கட்சிக்காரர்களின் ஊழலுக்கும் துணை செய்யவேண்டியவர்களாகிறார்கள்.
இளைஞர்களின் குற்றச் செயல்களை மட்டுப்படுத்த, அனைத்துவகையானமதுபானக் கடைகளையும் இழுத்து மூட வேண்டும். மதுவிலக்கு கள்ளச் சாராயத்திற்கு வழிவகுக்கும் எனல் சரியல்ல. பொதுமக்கள் போதிய விழிப்புணர்வுடனும், காவல் துறையினர் மாமூலுக்கு ஆட்படாத பொறுப்புணர்வுடனும் செயற்பட்டால் கள்ளச்சாராய விற்பனை எப்படி நடைபெறும் ? இன்னொன்று, சாராயத்தில் கள்ளச் சாராயமென்ன ? நல்ல சாராயமென்ன ? அரசு விற்பனை செய்யும் நல்ல சாராயத்தால்தானே இளைய சமுதாயம் கெட்டுக் குட்டிச்சுவராகிறது ?
1967 தேர்தலையொட்டி நடைபெற்ற ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய காமராசர், "நாட்டில் லஞ்ச ஊழல் கூடிக் கொண்டே போகிறதுஎன்கிறார்கள். அதற்கு என்னகாரணம் ? நாமதான் காரணம். நாம் என்னசெய்கிறோம் ? எவன் பணக்காரனோஅவனுக்கே மாலை போட்டு முதல் மரியாதை செய்கிறோம். அவன் நல்லவனா ? இந்தப் பணத்தை அவன் எப்படிச் சம்பாதித்தான் என்பது பற்றி நாம் கவலைப்படுவதில்லை. எனவே, அவனவனும் எப்படியாவது பணம் சம்பாதித்துப் பெரிய மனிதனாக முயல்கிறான். எனவே நாம மாறனும், யார் நல்லவரோஅவருக்கே மதிப்பும், மரியாதையும் காட்டவேண்டும். அப்படிச் செய்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்' எனக்குறிப்பிட்டார். காமராசரின் கருத்து மிகச் சரியானது என்பதில் மறுப்பில்லை. ஆனால் அத்தகைய சமூக மனமாற்றம் அவ்வளவுஎளிதல்ல. எனவே, மாற்றுவழிகளையும் ஆராய வேண்டியிருக்கிறது.
"மன்னன் எவ்வழி, மக்கள் அவ்வழி' என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. எனவே லஞ்ச ஊழல் ஒழிப்பை மேலிருந்து தொடங்க வேண்டும். முதலமைச்சர், தலைமையமைச்சர் லஞ்ச ஊழலில் ஈடுபடாதவரானால் அமைச்சர்கள் லஞ்சம் வாங்கத் துணியமாட்டார்கள். அமைச்சர்கள் லஞ்சம் வாங்காதவரானால் அதிகாரிகள் லஞ்சம் வாங்க அஞ்சியொதுங்குவர். அதிகாரிகள் அஞ்சும் நிலையில் அலுவலகப் பணியாளர் யாரிடமும் கை நீட்டமாட்டார். மன்னர் நிலையில் இருக்கும் முதலமைச்சரைக் கட்டுப்படுத்துவதுஎப்படி?
முதலாவது, அரசியல் கட்சியின் தலைவர் பதவியில் அதிக அளவாக பத்தாண்டுகளுக்குமேல் ஒருவரே நீடிக்கக் கூடாது. அவ்வாறே முதலமைச்சராகவும், தலைமையமைச்சராகவும் ஒருவர் பத்தாண்டுகளுக்குமேல் நீடிக்கக்கூடாது. அவருக்குப் பின் அடுத்த பத்தாண்டுகளில் அவருடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாரும் அந்தப் பதவிக்கு வரக்கூடாது என்றாக்கவேண்டும். அமெரிக்காவில் எவ்வளவு தூய்மையான தலைவராயினும் ஒருவர் இரு தடவைகளுக்கு (எட்டாண்டுகளுக்கு) மேல் அதிபர் பதவியில் தொடர முடியாது. ஆனாலும் அமெரிக்காதான் உலகின் சட்டாம்பிள்ளையாகிறது. எனவே, ஒரேதலைமை, வாரிசுஅரசியல் இரண்டும் ஒழியாதவரை லஞ்ச ஊழல் ஒழியாது. அடுத்து, தேர்தலில் போட்டியிடும் வேட்பாளர், தமது பெயரிலும், தம்முடைய மனைவி பெயரிலும் உள்ள சொத்து விவரங்களைக் குறிப்பிடுதல் நடைமுறையாகிறது. அதுபோதாது. அவரவர்க்கும் அந்தச் சொத்தை வாங்குவதற்கான வருமானம் எப்படிக் கிடைத்தது என்பதற்குரிய ஆதாரத்தை பத்திரிகைகளில் வெளியிடுதலும் கட்டாயமாகப்பட வேண்டும். அத்துடன், ஒருவர் ஒருசொத்தை வாங்கும்போது அதற்கான தொகை எப்படிக் கிடைத்தது என்பது பற்றிய ஆதாரத்தையும் சமர்ப்பித்தால்தான் பத்திரப்பதிவு நடைபெறும் என்பதாகப் பத்திரப்பதிவு சட்டத்தை மாற்றியமைக்க வேண்டும். பினாமி பெயரில் சொத்து சேர்ப்பதைத் தடுத்துவிட்டால் லஞ்ச ஊழல் ஒழியும்.
சிறுவர் சிறுமியர் பாலியல் தொல்லைக்கு ஆளாதல் காலங்காலமாக உள்ளதுதான். அந்தக் காலத்தில் இலைமறை காயாக நடைபெற்ற அப்படியானசெய்திகளைப் பெரியவர்கள் கண்டுங்காணாதது போல் மறைத்துவிடுவர். தற்போதுசிறுவர் சிறுமியரைச் சேர்ந்த பெரியவர்கள் அதனைப் பெரிதுபடுத்தும் நிலைமையாதலால் குற்றவாளிகள் அதற்குப் பயந்து பாலியல் தொல்லையைக் கலையாக்கி மாட்டிக் கொள்கிறார்கள். இவ்வாறான செயல்களில் இளையோர் மட்டுமின்றிப் பெரியவர்களும் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். என்னகாரணம் ? அந்தரங்க உறுப்புக்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும்படியான ஆடையணிந்து கதாநாயகிஆடும் குத்தாட்டம் தணிக்கைத் துறையினரின் தாராள விதிமுறைகளால் அப்படியே வெள்ளித்திரையில் காட்சியாக விரிகிறது. அதே பான்மையில் குடும்பப் பெண்களின் நடமாட்டமும் இயல்பாகிறது. இப்போது இணைய வசதிகள் என்பதன் வழியாகவும் ஆபாசக் காட்சிகள் அவரவர் கைக்குள் அடக்கமாகிறது. இவையெல்லாவற்றாலும் ஏற்படும் வக்கிர உணர்வைஅடக்கமாட்டாதவர்கள் தங்களுக்குவாய்ப்பான சூழலில் விபரீதச் செயலில் ஈடுபட்டுக் கொலைக் குற்றவாளியாகிறார்கள். மேற்படியானசெயல்களைக் கட்டுப்படுத்துதற்கான முயற்சியின்றி மரணதண்டனைஎன்பது சரியான தீர்வாகாது. இன்னொன்று, தொலைக்காட்சிகளில் நடைபெறும் சிறுவர், சிறுமியர்க்கான இசைப் போட்டிகளில் பாடப்படும் பாடல்களில் பெரும்பான்மையானவை திரைப்படங்களில் வரும் காதற் பாடல்களாகின்றன. அதுவொருபுறமிருக்க, காதல் பாட்டுகளைப் பாடியாடும் சிறுவர்,சிறுமியர் பெரியவர்களாகும்போது அந்தநினைப்புக்கு ஆளானால் அதற்கு யார் பொறுப்பு ?
இன்னொன்று, தங்களின் உடம்பைக் கொடுத்தும் தங்களின் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளப் பெண்களில் சிலர் தயாராகும் நிலையில் பாலியல் முறை கேடுகளுக்காக ஆண்களை மட்டும் குற்றவாளிகளாக்குதல் நியாயமல்ல. ஆண்களால் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள் என்பது சரியான வாதமாகாது. "இவ்வாறாக நான் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறேன்' எனக் காவல் துறையினருக்கும், மாநில ஆளுநருக்கும் மனித உரிமை ஆணையருக்கும் புகார் மனுஅளிக்கலாம். ஊடகங்களில் வெளியிடலாம். அதுதான் பாரதி விரும்பிய வீரப் பெண்மணிக்குஅடையாளம். 
இவையெல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையானகாரணம் இருக்கிறது. குட்டி போடுதல் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பொதுவான இயற்கை நியதி. குட்டிகளின் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்துதல் மனித இனத்திற்குமட்டும் உரிய தனிப்பண்பு. கட்டுப்பாடுதான் மனிதர்களை ஒரு சமூகமாக இணைந்து வாழவும் - செயற்படுவும் செய்கிறது. அந்தக் கட்டுப்பாடு குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே உருவாக வேண்டும். நிர்பயாவின் கதையென்ன ? நடமாட்டம் குறைந்த நள்ளிரவில் ஆண் நண்பருடன் கூட்டம் குறைவான பேருந்தில் ஏற நேர்ந்ததன் விளைவுதான் கொடூரமான கொலையில் முடிந்தது. நேரங்கெட்ட நேரத்தில் ஆணுடன் சுற்றுவதுதான் பெண் சுதந்திரமா? எனவே முதலாவது, "பெற்றவர்கள் தம் பிள்ளைகளை எங்கேபோகிறாய் எதற்காகப் போகிறாய் - ஏன் இவ்வளவு காலதாமதம் என்றெல்லாம் கேட்டுக் கட்டுப்படுத்தக்கூடாது, பிள்ளைகளைச் சுதந்திரமாக விடவேண்டும்' என்றொரு மூடக்கருத்துரை முற்போக்கு என்னும் பெயரால் பரப்பப்படுதலை நிறுத்த வேண்டும். பெற்றவர்கள் பிள்ளைகளின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் கண்காணித்து அன்பாகவும், நயமாகவும் கட்டுப்படுத்துதல் அவசியமாகும். பெரிய படிப்பு படித்துப் பெரிய உத்தியோகம் பெற்றுக் கை நிறைய சம்பாதிப்பதுமட்டும் போதாது. நல்ல பிள்ளை எனப் பெயர் பெறுதலும் முக்கியமானது என்பதைப் பிஞ்சு நெஞ்சத்திலேயே பதிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தம்பிள்ளைகளை, நம்மால் மற்றவர்கள் சங்கடப்பட வேண்டாம் ; நட்டப்பட வேண்டாம் என்னும் மனப்பான்மையராகவளர்த்துவிட்டால் பிரச்னைக்கு இடமேது ? சரி, பிள்ளைகளை அத்தகைய மனப்பான்மையராக உருவாக்குதல் எப்படி? பெற்றவர்கள் அவ்வாறாக நடந்து கொள்வதன் வழியாகவே பிள்ளைகளையும் அவ்வாறாக உருவாக்கமுடியும். ஆக, முதலில் நாம் திருந்தவேண்டும். அதன் வழிப் பிள்ளைகளைத் திருத்தவேண்டும். அதன்வழிச் சமூகத்தைச் சீர்படுத்தவேண்டும். அதுவே நோய் முதல் நாடிஅது தணிக்கும் வழிநாடுதலாகிச் சமூகத்தைச் சீர்படுத்தும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/21/நோய்முதல்-நாடி-அதுதணிக்கும்-வழிநாடுவோம்-2923797.html
2922425 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உயிர் துறக்கும் தமிழ் நதிகள் ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Saturday, May 19, 2018 01:19 AM +0530 ஆங்கில மொழிவழிக் கல்விக்கு நாம் அடிமையாகிவிட்டோம். வேலை வாய்ப்பு, உயர்கல்வி என்று பல காரணங்கள் இருப்பினும், தமிழைப் பயின்ற மாணவர்களுக்குப் பிழையில்லாமல் நான்கு வாக்கியம் தமிழில் எழுத முடியவில்லை. வல்லினம், மெல்லினம் தெரியவில்லை. துணைக்கால் போடக்கூடத் தெரியவில்லை! இன்று தமிழ்மொழி ஆடையின்றி இருப்பதைப் போல் நாளை நதிகளும்.
மத்திய அரசைக் காரணம் காட்டி மாநில அரசு தப்பிக்கும். நதியில் நீர் இல்லாவிட்டால் என்ன? மணல் உள்ளதே. ரூ. 2000 விற்ற மணல் 20,000, 30,000 என்று விற்கும்போது, தமிழா! தண்ணீரைப் பற்றி உனக்கு ஏன் கவலை? மணலை விற்றுப் பணம் பண்ணும் ஆசையில் சமூக விரோதிகளால் கொல்லப்பட்ட நாங்குனேரி காவலர் ஜகதீஷ்துரை, பிணமானார். நதிகளும் பிணமாகின்றன. தண்ணீரை நிலை நிறுத்தும் ஆற்றல் கொண்ட மணலை அள்ளிய பின், அந்த நதிக்குத்தான் வாழ்வு உண்டா?
காவிரி ஒப்பந்தத்தை மீறி, வழக்கு நிலுவையில் உள்ளதைப் பொருட்படுத்தாமல் தமிழ்நாடு அரசின் எதிர்ப்புகளையும் மீறி, மத்திய நீர் வள ஆணையம் நீர் தர மறுத்தபோதும், சொந்த மாநில நிதியைக் கொண்டு கர்நாடகத்தில் ஹேமாவதி, ஹாரங்கி அணைகளைக் கட்டி முடித்தார், கர்நாடக முன்னாள் முதல்வர் தேவராஜ் அர்ஸ். அந்த முதல்வர், அம்மாநில விவசாயிகள் மீது அக்கறை கொண்டிருந்தார். ஆனால், தமிழ்நாட்டிலோ பரம்பிக்குளம் - ஆழியார் ஒப்பந்தத்தில் உள்ள ஆனை மலையாறு அணைகளைக்கூடக் கட்டாத தமிழ்நாடு அரசு, 48 ஆண்டுகளாக சாக்குப் போக்கு சொல்லி வருகிறது. நதிநீர்ப் பங்கீட்டில் 'காவிரி காவிரி' என்று இல்லாத தண்ணிக்குக் குரல் தூக்கும் தமிழினம், நம் எல்லையில் உள்ள மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையை மறந்தே போய்விட்டது.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் தமிழ்நாட்டு எல்லையில் உள்ள நதிகள் கேரளம் வழியே அரபிக்கடலில் கலந்து வீணாவதைக் கண்டறிந்த வேட்டைக்காரன் புதூர் வி.கே. பழனிச்சாமி கவுண்டர் அப்போது அரசாண்ட காமராஜரின் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்ல, இரு மாநில விவசாயிகளும் பயன்பெற பரம்பிக்குளம் - ஆழியாறு அணைத்திட்டம் உருப்பெற்று அணைகள் கட்டப்பட்டாலும், ஒப்பந்தப்படி சில ஆறு இணைப்புகள் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை.
1970-இல் தமிழ்நாடு - கேரளம் ஆகிய இரு மாநிலங்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் தமிழ் நாட்டுக்கு ஆனை மலையாறு திட்டம் முழுமையாகச் செயல்படவில்லை. 
ஆனை மலையாறு திட்டத்தின் கீழ், 1. ஆனை மலையாறு- (2.5 டி.எம்.சி); 2. மேல் நீராறு -(9.0 டி.எம்.சி); 3. கீழ் நீராறு- (2.5 டி.எம்.சி); 4. தமிழ்நாடு சோலையாறு - (2.5 டி.எம்.சி); 5. பரம்பிக்குளம் -தூணக்கடவு-பெருவாரிப்பள்ளம் - (14 டி.எம்.சி). 
மேற்கண்ட ஐந்தில் நான்கு கட்டி முடிந்து தண்ணீர் எடுத்து வருகிறார்கள். ஆனால், ஆனைமலையாறு அணை தொடங்கப்படவில்லை. காரணம், ஒப்பந்தத்தில் உள்ள ஒரு ஷரத்துப்படி கேரள அரசு இடைமலையாறு திட்டத்தை முடித்தபின் ஆனைமலையாறு தொடங்க வேண்டும். 1990-இல் கேரள அரசு இடைமலையாறு திட்டத்தை நிறைவேற்றிவிட்டது. 
முழு பூசணிக்காயை சோற்றில் மறைத்த கதைபோல் உள்ளது. இடைமலையாறு திட்டத்தைக் கேரள அரசுக்கு ஹிந்துஸ்தான் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பெனி முடித்துக் கொடுத்துள்ளது. போபாலில் உள்ள பாரத் ஹெவி எலக்ட்ரானிக்ஸ் லிமிடெட் மின் உற்பத்தி நிலையம் அமைத்துக் கொடுத்துள்ளது. ஆனால், நாம் ஏன் ஆனைமலையாறு அணைத்திட்டத்தைத் தொடங்கவில்லை? மாநில அரசின் மெத்தனத்தால் ஆண்டுக்கு 2.5 டி.எம்.சி தண்ணீரை 1990-க்குப் பின் அணை கட்டாத காரணத்தால் 20 ஆண்டுகால இழப்பைக் கணக்கிட்டால், 50 டி.எம்.சி அதாவது, 5 லட்சம் ஏக்கர் விளைச்சல் போய்விட்டது. ரூ.50 கோடி செலவில் 1990 விலைவாசியின்படி தயாரித்து அனுப்பப்பட்ட ஆனைமலையாறு அணைத்திட்டம் மத்திய நீர் மற்றும் மின்சார ஆணையம் என்ற கிடங்கில் போட்டுவிட்டார்கள். எப்போது கண்டுபிடித்து, என்று பணி தொடங்கும் என்பதே யோசனையாக உள்ளது. சோற்றில் மறைந்த பூசணிக்காய் இப்போது அழுகி நாற்றமெடுத்தாலும், வீசுவது காவிரி நாற்றமே; ஆனைமலையாறை அமுக்கிவிட்டது.
பரம்பிக்குளம் - ஆழியாறு திட்டம் 1958 நவம்பர் 9-ஆம் தேதியிலிருந்து அமல் செய்யப்பட்டது. இது காவிரி டெல்டா பாசனத் திட்டத்திற்குப் பிறகு உருவான இரண்டாவது பெரிய அணைக்கட்டுக்கான திட்டமாகும். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் மீது பாயும் ஆனைமலையாறு, நீராறு, சோலையாறு, பரம்பிக்குளம் ஆறு ஆகிய ஆறுகளையும், சமவெளியில் பாயும் ஆழியாறு, பாலாறு, ஆகிய இரண்டு ஆறுகளையும் இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட பரப்பிக்குளம் ஆறு திட்டத்தில் ஆனைமலை ஆறு இன்றளவும் இணைக்கப்படவில்லை. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மேற்படி திட்டத்தை மறு ஆய்வு செய்ய வேண்டும். செய்தார்களா? கூடிக் கூடிப்பேசியும் விவாதம் முடிந்தபாடில்லை.
இரு மாநிலங்களிலும் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட ஆட்சி மாற்றம், கட்சி மாற்றம், பொதுப்பணித்துறை அமைச்சர்கள் மாற்றம், உயர்மட்டக்குழு அதிகாரிகள் மாற்றம் ஏற்பட்டதே தவிர, ஆனைமலையாறு திட்டம் விடிவு பெறவில்லை. இவ்வாறு முடங்கிய திட்டத்தைப் புதைபொருள் ஆய்வு செய்து தோண்டி எடுப்பார்களா?
தமிழ்நாட்டில் உள்ள நதிகளில் நீர் வழங்கி, விவசாயம் செய்து, விளைந்ததைக் கொள்முதல் செய்து லாபமா நஷ்டமா என்று ஏற்படும் சந்தேகத்தை விட, நதிகளை வற்ற வைத்து மணல் அள்ளும் தொழிலில் உள்ள லாபத்தில் சந்தேகமே இல்லை. தமிழ்நாட்டில் நிறைய நிலங்களைக் கையகப்படுத்தியுள்ளவர்களும், விவசாயிகள் என்ற போர்வையில் ரியல் எஸ்டேட், கந்துவட்டி செய்யும் செந்தமிழ் ஃபைனான்சியர்களும், 'செம்மொழியே எங்கள் தமிழ்' என்று முழுங்கும் போர் வாட்கள் எல்லாம் அரசியல் புரிதல்களோடு மணல் அள்ளி, இதை எதிர்க்கும் காவலர்களையும், வருவாய்த்துறை அதிகாரிகளையும் தமிழ்வாளால் கொல்லும் போக்கு, குறைந்தபாடில்லை!
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் ஓர் அங்கமாயுள்ள கொடைக்கானல் மலைத்தொடரை ஓர் உதாரணமாகக் கொள்வோம். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பூக்கும் குறிஞ்சி மலர்கள் கொண்ட கொடைக்கானல் எங்கள் தமிழ்மலை. தாண்டினால் வரும் தாண்டிக்குடி எங்கள் தமிழ் மலை; தாண்டிக்குடி தாண்டினால் தடியன் குடிசை எங்கள் தமிழ்மலை; அதைத் தாண்டி வந்தால் முறுக்கடி-அமைதிச்சோலை - பன்றிமலை எங்கள் தமிழ்மலை. மேலே மேலே ஏறி 7000 அடி உயரத்தில் உள்ள தோணி மலை எங்கள் தமிழ்மலை. இங்குதான் குடவனாறு உற்பத்தியாகிறது. மூலிகைச் சாறுடன் கலந்த அக்குடவனாற்றுத் தண்ணீர் மாசில்லா நன்னீர். தண்ணீர் சுத்தி அங்கு. இங்கு சுத்திக்குரிய தண்ணீரை சுத்தம் செய்து தானே குடிக்கிறோம்! 
மலைக்கதை இன்னும் முடியவில்லை. முறுக்கடி தாண்டி வடமேற்கு வழியில் பழனி மலை. பழனிமலை செல்வதற்குள் கே.சி.பட்டி, பாச்சலூர், சரிவுச் சூழலில் சண்முகாநதி பாலாறு - பொருந்தலாறு குதிரையாறு வரதமா நதி, பரப்பலாறு என்று பல நதிகள் உற்பத்தியாகி இறக்கத்தில் வேடசந்தூர் வழியில் குடகனாற்றில் கலந்து, பின்னர் கரூர் அருகில் காவிரியில் கலக்கிறது.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் தொடர்பு விட்டுப்போன ஒரு பெருமலைத் தொடர்பு, திண்டுக்கல்லில் சிறுமலை என்று அழைக்கப்பட்டாலும் அதன் நீட்சி கிழக்கே, நத்தம் வரையிலும், தெற்கே அழகர் மலை வரையிலும் தொடர்ச்சி உண்டு. நத்தம் செல்லும் வழியில் கோபால்பட்டியின் மலைப்பகுதி அய்யலூர் வரை கோம்பை, காக்கேயம்பட்டி என்று பல மலைகள் சூழ்ந்த திண்டுக்கல், சங்ககாலக் குறிஞ்சித் திணையின் இலக்கணம். இன்று பாலையாகிவிட்டது. கமலை வைத்து இரைத்த நாளெல்லாம் பொய்யாய்ப் பழங்கனவாய்ப் போனது. கொடைக்கானல் மலைப் பகுதியில் பாரம்பரிய மரங்களை வெட்டி காபி, ஆரஞ்சு, ஏலக்காய், உருளைக் கிழங்கு, முட்டைக்கோஸ், காலிஃப்ளவர், பீன்ஸ், செளசெள சாகுபடி ஒரு பக்கம். சிறுமலைத் தொடரிலும் அப்படித்தான். பழைய மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. ஏராளமான சுனைகளும் வற்றிவிட்டன. மரத்தை வெட்டியதோடு சும்மா இருந்தார்களா? குடவனாறு பரப்பலாறு, வரதமா நதி, சண்முகா நதிகளின் மணலையும் அள்ளி விற்றார்கள். சிறுமலைத் தொடரிலிருந்து இறக்கத்தில் ஓடும் சிறு சிறு ஓடைகளின் மணலையும் விற்றார்கள்.
தமிழ் மலையில் விளையும் தமிழ் மணலை அள்ள தமிழர்களுக்கு உரிமையில்லையா? சின்னச் சின்ன ஓடைகளைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லையே. திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் ஓடும் பல சிற்றாறுகளின் பெயர்கள் விட்டுப்போயிருக்கலாம். ஆனால், அந்தச் சிற்றாறுகளின் மணல் திருட்டு விட்டுப்போகவில்லை. எண்ணெய்க் கிணறுகளுக்குத்தான் ஆழ்துளை போடுவார்கள். இங்கு தண்ணீருக்கு 2000 அடி துளை போடப்படுகிறது. ஆற்று மணலை அள்ளிவிட்டு அதனருகிலேயே ஆழ்துளைகள். தண்ணியும் வரவில்லை; எண்ணெய்யும் வரவில்லை; மணலையும் விற்றுவிட்டோம். 
'உலகிலேயே ஒப்பற்ற வீரமும், ஆழ்ந்த அறிவும், வரலாற்றுப் பாரம்பரியமும் கொண்டவர்கள் தமிழர்கள்' என்ற பெருமையெல்லாம் தலையணைக்கு உறைபோட மட்டும்தானா? நதிகளைக் காப்பாற்றுவதற்கில்லையா?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/19/உயிர்-துறக்கும்-தமிழ்-நதிகள்-2922425.html
2922424 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தொடர்கதையாகும் குழந்தை கடத்தல்... பா. ராஜா DIN Saturday, May 19, 2018 01:18 AM +0530 அண்மையில் திருவண்ணாமலை மாவட்டம், போளூர் அருகே உள்ள குலதெய்வம் கோயிலுக்குச் சென்ற சென்னையைச் சேர்ந்த 65 வயது மதிக்கத்தக்க பெண்மணி குழந்தை கடத்தல் கும்பலைச் சேர்ந்தவர் என்ற சந்தேகத்தின்பேரில், கிராமவாசிகளால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டுள்ளார். அவருடன் சென்ற சிலரும் தாக்கப்பட்டு, படுகாயமடைந்தனர். 
இதுபோன்ற சம்பவங்கள் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் அவ்வப்போது அரங்கேறி வருகின்றன. மேலும், இத்தகைய குழந்தை கடத்தல் நடவடிக்கைகளில் வட மாநிலங்களைச் சேர்ந்தோர் ஈடுபட்டு வருகின்றனர் என்றும், அவர்களது நடமாட்டம் தமிழகத்தில் அதிகரித்து வருவதாகவும் வதந்தி பரப்பப்பட்டு வருகிறது. 
இப்படி செய்யப்படும் வீண் வதந்திகளால் அப்பாவிகள் பலர் பாதிக்கப்பட்டு வருகின்றனர். இருந்தாலும், இதற்கென உள்ள பெரிய நெட்வொர்க்கைக் கொண்ட கும்பல், தங்களது பணியை செவ்வனே அரங்கேற்றி, பணம் சேர்த்து வருகின்றனர் என்று அதிர்ச்சியூட்டும் தகவல் தற்போது வெளியாகியுள்ளது. 
அதாவது, அப்பாவிகள் பாதிக்கப்பட்டுவரும் நிலையில், குழந்தைகள் கடத்தப்படுவது தொடர்கதையாகவும், அதிகரித்து வருகிறது என்றும் தெரிவிக்கப்படுகிறது. தமிழகத்தில் நாள்தோறும் 10 குழந்தைகள் காணாமல் போவதாகக் காவல் நிலையங்களில் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. மாநில குற்றவியல் ஆவண அமைப்பு வெளியிட்ட தகவலின்படி, 2011 முதல் 2015- ஆம் ஆண்டு வரை தமிழகத்தில் 14,716 குழந்தைகள் காணாமல் போனதாகக் காவல் நிலையங்களில் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இதில் ஆண் குழந்தைகள் 5,056 என்றும், பெண் குழந்தைகள் 9,660 பேர் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்களில் 14,174 பேரை போலீஸார் மற்றும் குழந்தைகள் நல அமைப்புகள் கண்டறிந்து, அவர்களது குடும்பத்தினரிடம் ஒப்படைத்துள்ளனர். இவர்களில் 535 குழந்தைகள் இன்னும் கண்டறியப்படவில்லை. அவர்களின் தற்போதைய நிலை என்ன என்றும் தெரியவில்லை. தமிழகத்தில் மட்டும் இவ்வளவு பேர் என்றால், இந்தியா முழுவதும் எவ்வளவு பேர் காணாமல் போயிருப்பர்? 
மேற்கூறிய நான்கு ஆண்டுகளில் சென்னை மாநகரில் மட்டும் சுமார் 2,500 குழந்தைகள் காணாமல் போயுள்ளனர். இவர்களில் ஆண் குழந்தைகள் 1,000 பேர், பெண் குழந்தைகள் 1,500 பேர். இவர்களில் ஏராளமானோர் இன்னும் கண்டறியப்படவில்லை. இந்த அறிக்கையின்படி, காணாமல் போனவர்களில் அதிகமானோர் பெண் குழந்தைகள் எனத் தெரியவருகிறது. இவ்வாறு காணாமல் போகும் குழந்தைகளை மீட்க காவல் துறையினர் மற்றும் பல்வேறு அமைப்பினர் ஈடுபட்டு வந்தாலும், எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வெற்றி கிடைக்கவில்லை.
இந்த நிலையில், யுனிசெஃப் நிறுவனம் ஒரு புள்ளிவிவரத்தை வெளியிட்டுள்ளது. அதில், சுமார் 1.5 கோடி குழந்தைகள் உயிருக்கு ஆபத்தான நச்சுத்தன்மைமிக்க தொழில்களில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். உலகம் முழுவதும் சுமார் 15 லட்சம் குழந்தைகள் பாலியல் சார்ந்த தொழில்களுக்காகக் கடத்தப்பட்டுள்ளனர். மேலும், இந்தியாவில் சுமார் 4 லட்சம் குழந்தைகள் பிச்சை எடுக்கும் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
தற்போது குழந்தைகள் கடத்தல் என்பது இந்தியாவில் முக்கிய, தீர்க்க முடியாத பிரச்னையாக விளங்குகிறது. குழந்தை கடத்தல் கும்பலின் முக்கிய இலக்கு ஏழைகள் மற்றும் பிற்பட்ட பகுதிகளில் வசிப்போர். குழந்தைகள் அதிகம் கடத்தப்படும் நாடுகளில் இந்தியா முதலிடம் வகிக்கிறது. இவ்வாறு கடத்தப்படுவோர் ஆபத்தான பணிகளிலும் பாலியல் தொழிலிலும் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர் என்று அமெரிக்க அரசுத் துறை வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்தியாவில் கடத்தப்படுவோரில் 61 சதவிகிதம் பெண் குழந்தைகள் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
கடத்தப்படும் குழந்தைகள் தவிர, ஆபத்தான தொழில்களில் ஈடுபடுத்துவதற்காக பெற்றோரே பணத்துக்காகக் குழந்தைகளை விற்கும் அவலமும் இந்தியாவில் அரங்கேறி வருகிறது. இத்தகைய குழந்தைகள் செங்கல் சூளைகள், கட்டுமானப் பணிகள், விவசாயப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். கொத்தடிமைத் தொழிலாளர்களும் இதில் அடங்குவர். இந்தியாவிலிருந்து நேபாளம், வங்க தேசம் ஆகிய நாடுகளுக்கு குழந்தைகள் கடத்தப்படுகின்றனர். இதற்கென நாடு முழுவதும் பெரிய அளவிலான பல்வேறு கும்பல்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. 
ஆண், பெண் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க சட்டங்களை வலுப்படுத்த வேண்டும் என்ற குரல் உலகம் முழுவதும் ஓங்கி ஒலித்து வருவதுடன், குழந்தைகளைக் கடத்துவோர் மீது தற்போது எடுக்கப்பட்டுவரும் நடவடிக்கைகள் போதாது என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அவ்வப்போது தொழில் நிறுவனங்கள், பெட்டிக் கடைகள், டீக்கடைகளில் குழந்தைத் தொழிலாளர் பணிபுரிவது குறித்து ஆய்வு நடத்தினாலும், அவர்களது எண்ணிக்கை குறையவில்லை.
இப்பிரச்னைக்கு ஆரம்ப நிலையிலேயே தீர்வுகாண வேண்டுமென்றால், பெற்றோர் போதிய கல்வி அறிவு பெற்றிருக்க வேண்டும். சமூகம் குறித்த அக்கறை மற்றும் விழிப்புணர்வு அவர்களுக்கு இருக்க வேண்டும். இத்தகைய பணிகளை மத்திய - மாநில அரசு நிறுவனங்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் செய்து வந்தாலும், அவை முனைப்புடன் செய்யப்படுவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு எழுகிறது. கடத்துவோருக்கான தண்டனையைக் கடுமையாக்க வேண்டும்.
நாடு முழுவதும் ஏழைகள், பின்தங்கியோர் வசிக்கும் பகுதிகளில் அதிகளவில் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளை நடத்த வேண்டும். குழந்தைகளின் நலன் குறித்து அவர்களது போதிய அறிவைப் புகட்ட வேண்டும். அடிக்கடி கண்காணிப்புப் பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை மற்றும் குழந்தைத் திருமணங்களை ஒழிக்க நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். குழந்தையைக் காணவில்லை என்று முதல் தகவல் அறிக்கையைப் பதிவு செய்வதை மட்டும் பணியாகச் செய்யக் கூடாது. 
இத்தகைய பணிகளை மத்திய - மாநில அரசுகள், பல்வேறு அரசுத் துறை நிறுவனங்கள், அரசு சாராத அமைப்புகள் ஆகியவை இணைந்து மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பது சமூக ஆர்வலர்களின் விருப்பமாகும். குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து, அவர்கள் வாழ்வில் ஒளியேற்றுவோம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/19/தொடர்கதையாகும்-குழந்தை-கடத்தல்-2922424.html
2921831 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவை: ஒரு நல்ல மாற்றம்! முனைவர் இரா. கற்பகம் DIN Friday, May 18, 2018 01:47 AM +0530 ஓர் அரசின் முக்கியமான மூன்று அங்கங்கள்: ஆட்சியாளர்கள், அரசு அதிகாரிகள், மக்கள். இம் மூன்று அங்கங்களும் நல்வழியில் திறம்படச் செயல்பட்டால் அந்த அரசின் ஆட்சி நல்லாட்சியாக அமையும். ஒன்று பழுதுபட்டால் கூட விபரீதமான விளைவுகள் உண்டாகும். தற்போது நம் நாட்டின் பல மாநிலங்களில் குறிப்பாக, தமிழ் நாட்டில் இதுதான் நிலைமையாக இருக்கிறது. இந்நிலைமை மாறி நல்லாட்சி மலர வேண்டுமானால், இம்மூன்று அங்கங்களிலும் நல்ல மாற்றம் ஏற்படுவது அவசியம்.
அரசியல் என்பது ஒரு வியாபாரமாகி விட்டது. இவ்வளவு முதலீடு செய்தால் எவ்வளவு எடுக்கலாம் என்று கணக்கிட்டுப் பார்த்துத்தான் எல்லா நிலைகளிலும் அரசியலில் நுழைகிறார்கள். நிர்வாகத்தைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதவர்களும், சமூகத்துக்கு எவ்வித சேவையும் செய்யாதவர்களும் அரசியலுக்கு வந்தால் எப்படி நல்லாட்சி செலுத்த முடியும்? 
எல்லா வேலைகளுக்கும் ஒரு குறைந்தபட்ச, குறிப்பிட்ட கல்வித்தகுதி தேவைப்படுகிறது. அரசியலைத் தவிர, மருத்துவம் படித்தவர்தான் மருத்துவராக முடியும், பொறியியல் படித்தவர்தான் பொறியியல் வல்லுநராக முடியும் என்றெல்லாம் இருக்கும்போது, அரசியலுக்கு வருபவர்களுக்கும் குறைந்தபட்ச கல்வித் தகுதியாகக் கீழ்க்காணும் இரண்டு தகுதிகளில் ஒன்றையோ அல்லது இரண்டையுமோ கட்டாயமாக்க வேண்டும். ஒன்று, அரசியல், நிர்வாகம் இவற்றில் இளங்கலைப் பட்டமாவது பெற்றிருக்க வேண்டும். 
இரண்டு, ஏதாவதொரு பட்டப் படிப்போடு, இரண்டு ஆண்டு காலமாவது ஏதாவதொரு துறையில் ஏதாவதொரு வகையில் சமூகத்துக்குத் தொண்டாற்றியிருக்க வேண்டும். மற்ற எல்லாத் துறைகளிலும் உள்ளது போல் அரசியலிலும் எல்லா நிலைகளிலும் உள்ள ஊழியர்களுக்கும், அரசே சம்பளத்தையும், பிற சலுகைகளையும் நிர்ணயம் செய்துவிடலாம். சலுகைகள் தருவதோடு அவர்களைக் கண்காணிப்பு வளையத்துக்குள்ளும் கொண்டுவந்து விடலாம். அதாவது, வேலை செய்யாதவர்களையும், ஊழல்வாதிகளையும் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குப் பின் தகுதி நீக்கம் செய்ய வழிவகை செய்யலாம்.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை, திரைப்படத் துறையிலிருந்து பலர் அரசியலுக்கு வந்துள்ளனர். அவர்கள் யாரும் இதுவரை முழுமையான நல்லாட்சி தந்ததில்லை. இனி வரப்போகிறவர்களும் நல்லாட்சி தர வாய்ப்பில்லை. தங்களை மாற்றிக் கொள்ளாவிட்டால்!
ஒரு சமுதாயத்தின் அச்சாணியாக விளங்குபவர்கள் பெண்கள்தான். தாய், சகோதரி, மனைவி என்று எல்லா நிலைகளிலும் ஒரு குடும்பத்தை நல்வழியில் நடத்திச் செல்பவர் பெண்களே. பல குடும்பங்கள் ஒன்று சேர்ந்துதான் ஒரு சமுதாயம் உருவாகிறது. 
ஆக, ஒரு சமுதாயம் நல்ல வகையில் இருக்கிறது என்றால் அதற்குப் பெண்களின் பங்களிப்பு பிரதானமாக உள்ளது என்று பொருள். அப்படிப்பட்ட பெண்களை மதிக்காத - போற்றாத அரசியல்வாதிகள் நல்லாட்சி தர முடியாது. மகள் வயதில் இருக்கும் பெண்ணைத் திரையில் அரைகுறை ஆடையுடன் ஆடவிட்டவர்களும், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பெண்களை மணந்து கொண்டவர்களும், அரசியலுக்கு வந்து ஆட்சியிலும் அமர்ந்தால், நாடு என்னாகும்? 
ஆனால், அவர்கள் தங்களது தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ளலாம். இன்று, அரசியலுக்கு வரவிழையும் திரைத்துறையினர் இனியாவது பெண்களை எவ்விதத்திலும் இழிவுபடுத்தும் வண்ணம் நடிக்க மாட்டோம் என்று வெளிப்படையாக மக்களிடம் உறுதி கூறி, அதன்படி நடந்தும் கொண்டால், பெண்களின் வாக்குகளை நேர்மையான முறையில் பெற வாய்ப்பிருக்கிறது.
திரைத்துறையிலிருந்து நிறைய பெண்களும் அரசியலுக்கு வருகிறார்கள். வரட்டும்; நல்லதுதான். இன்னும் 33 சதவீதத்தை நாம் எட்டவில்லையே! ஆனால், அவர்களும் சற்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். கண்ணியமற்ற முறையில் ஆடை அணிந்து ஆடிப்பாடி நடித்துவிட்டுப் பிறகு ஆட்சி செய்யவந்தால் மக்கள் மதிப்பார்களா? ஒருக்கால் ஆட்சிக்கு வந்தால், அவர்கள் நடித்த படங்கû ள அவர்களே திரும்பிப் பார்க்க நேரிடும்போது, 'அடச்சே' என்று கூச்சப்படும் வண்ணம் இருக்கலாமா? பண்போடு மட்டுமே இனி நடிப்போம் என்று நடிகைகளும் உறுதிகூறி அதன்படி நடக்கட்டும், பிறகு அரசியலுக்கு வரட்டும்.
தற்போது அரசியலில் இருக்கும் பலர் குற்றப் பின்னணி உள்ளவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்களால் எப்படிக் குற்றமற்ற ஆட்சி நடத்த முடியும்? குற்றப் பின்னணி உள்ளவர்கள் அரசியலுக்கு வருவது தடைசெய்யப்பட வேண்டும்.
மதச் சார்புடையவர்கள் அரசியலுக்கு வரும்போது மிகத் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். அவர்களது மத நம்பிக்கைகளை நிர்வாகத்தில் திணிக்க மாட்டோம் என்று உறுதி கூறினால் மட்டுமே அவர்கள் எல்லாத் தரப்பினரையும் ஈர்க்க முடியும்.
எந்தவித விளம்பரமும் இல்லாமல் சமூகத் தொண்டாற்றி வரும் பலரும், நிர்வாகமும் அரசியலும் நன்கறிந்த நேர்மையாளர்கள் பலரும் அரசியலுக்கு வராமல் ஒதுங்கியே இருக்கிறார்கள். இதுவும் சரியன்று. நியாயப்படி, இவர்கள் அரசியலுக்கு வரவேண்டும்; ஆட்சியில் அமர வேண்டும். 
ஆனால், பணபலம், சாதி, அரசியல் போன்றவற்றை எதிர்த்து இவர்களால் வெற்றிபெற முடிவதில்லை. இதிலும் ஒரு மாற்றம் ஏற்படுவது நல்லது. அரசியல் கட்சிகள் இத்தகைய நல்லோரைத் தங்கள் கட்சியின் சார்பாகத் தேர்தலில் முன்னிறுத்த வேண்டும். ஊடகங்களும் இவர்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். 
இன்னும், படித்த இளைஞர்கள் வெளிநாடுகளுக்குப் பறந்து போகாமல், 'இது நம் தேசம், இதை நாம் நல்ல முறையில் ஆள வேண்டும்,' என்ற உத்வேகத்தோடு, ஒரே சமயத்தில், பெருமளவில் அரசியலில் நுழைய வேண்டும். ஓய்வுபெற்ற நேர்மையான ஆட்சிப்பணி அதிகாரிகள், நீதிபதிகள் இத்தகைய இளைஞர்களை ஒருங்கிணைத்து, ஆட்சி, நிர்வாகம் பற்றி அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்து, அவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டும். இவையெல்லாம் நடந்தால் அரசியலில் ஒரு நல்ல மாற்றம் ஏற்படும். 
அரசு அதிகாரிகளை எடுத்துக் கொள்வோம். கையூட்டு, ஊழல், அளவுக்கதிகமான சொத்து சேர்த்தல், வேலையே செய்யாமல் சம்பளம் பெறுவது. ஏற்கெனவே பழம் தின்று கொட்டை போட்ட அரசு ஊழியர்களிடத்தில் மாற்றம் ஏதும் எதிர்பார்ப்பதில் அர்த்தமில்லை. 
இனிவரும் காலத்திலாவது இளைஞர்கள் அரசுஅலுவல்களை ஏற்று, அவற்றைத் திறம்படி நேர்மையாகச் செய்ய வேண்டும். இன்னின்ன படிப்புக்கு இன்னின்ன வேலை என்று கல்லூரியில் நுழையும் முன்பே இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டி, அவர்களை முறைப்படுத்த வேண்டும். தேவையில்லாமல் தேர்வுக்கு மேல் தேர்வு எழுதி, படிப்பது ஒன்று வேலை பார்ப்பது ஒன்று என்று இளைஞர்கள் வேலையில் சேரும்போதே அலுத்துச் சலித்து வந்தால், அவர்களிடம் நல்ல நிர்வாகத்தை எதிர்பார்க்க முடியாது. 
எல்லா அரசுத் துறைகளிலும் ஒரு பக்கம் ஆள் பற்றாக்குறை; மறுபக்கம் வேலையில்லாமல் திண்டாடும் இளைஞர்களின் கூட்டம். இதை மாற்றி, அனைவருக்கும் பல்வேறு நிலைகளில், அவரவர் மதிப்பெண்களுக்கு ஏற்ப அரசு வேலை என்று வகை செய்தல் நல்லது.
பொறியியல், மருத்துவம் ஆகிய படிப்புகளுக்கு இருப்பது போல் வேலைவாய்ப்பு பிற படிப்புகளுக்கு இல்லை. சரித்திரத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். நம் தமிழகத்தில் எண்ணற்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சுற்றுலாத் தலங்கள் உள்ளன. 
அவற்றின் பராமரிப்பு, விளம்பரப்படுத்துதல், அங்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளை ஒருங்கிணைத்து வழிகாட்டுதல் முதலிய பணிகளை அரசுப் பணிகளாக்கி, அவற்றில் வெவ்வேறு நிலைகளுக்கு வெவ்வேறு கல்வித் தகுதிகள், ஊதியங்கள் என்று அரசே நிர்ணயம் செய்தால், சரித்திரம் படிக்கும் பலருக்கும் வேலை கிடைக்கும், சுற்றுலாவும் மேம்படும்,நிர்வாகமும் நடக்கும். வேலைப்பளுவைக் குறைக்கும் வண்ணம் நிறைய அலுவலர்களை நியமித்து நிறைவாக ஊதியமும் கொடுத்தால், தீயவழியில் பணம் சேர்க்கும் எண்ணம் மாறும்.
உயர் பதவிகளில் இருப்பவர்கள் முறைகேடாகப் பணம் சேர்ப்பது அவர்களது பேராசையினால்தான். வழக்கு, நீதிமன்றம், இவையெல்லாம் இவர்களைத் தண்டிக்க மட்டுமே முடியும். மனமாற்றம்தான் இத்தீங்கைப் போக்க இயலும். நேர்மை, நல்லொழுக்கம், கடமையுணர்வு போன்ற நல்லியல்புகளை மாணவப் பருவத்திலிருந்தே போதிக்க வேண்டும். அதுமட்டும் போதாது, மூத்த தலைமுறையினர் இவற்றைக் கடைப்பிடித்து இளைய தலைமுறையினருக்கு எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ வேண்டும். 
மக்கள் மன்றத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். மக்கள் கூட்டத்திலிருந்துதான் ஆட்சியாளர்களும், அரசு அலுவலர்களும் வருகின்றனர். இவர்களிடத்தில்தான் அதிக அளவு மாற்றம் தேவைப்படுகிறது. இலவசங்களால் சோம்பேறிகளாகி, திரைப்படங்களிலும் தொலைக்காட்சிகளிலும் சமூக வலைதளங்களிலும் மூழ்கித் தரம் தாழ்ந்து, தவறான தலைவர்கள் பின்னால், தவறான கொள்கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, தவறான ஆட்சிக்கு அடிகோலியிருப்பவர்கள் மக்களே! 
மக்கள் மனங்களில் ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்பட வேண்டுமென்றால், ஒரு சமுதாய மறுமலர்ச்சி ஏற்பட வேண்டும். சாதி, மதங்களைத் தாண்டிச் சிந்திக்கத் தெரிந்த சான்றோர்களும், நன்னெறி பிறழாத ஒழுக்க சீலர்களும், இறைவழியில் நடக்கும் இறையன்பர்களும், ஒன்று சேர்ந்து மக்களின் மனங்களை மாற்றி நல்வழிப்படுத்த வேண்டும். மக்களும் இந்த மாற்றங்களை விரும்பி ஏற்க வேண்டும்.
தடுமாறித் தடம்புரண்டுத் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் தமிழகத்துக்குத் தேவை ஒரு நல்ல மாற்றம். அந்த மாற்றம் விரைவில் வரும் என்று உறுதியாக நம்புவோம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/18/தேவை-ஒரு-நல்ல-மாற்றம்-2921831.html
2921828 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் 'பெயராசை' என்னும் பெருநோய் சொ. அருணன் DIN Friday, May 18, 2018 01:47 AM +0530 'ஆசையே துன்பங்களுக்கான தோற்றுவாய். ஆதலால் அதிலிருந்து விடுபட்டுக் கொள்ளுங்கள்' என்பதுதான் ஆன்றோர் வாக்கு. 
அந்த ஆசைகளை மண்ணாசை, பெண்ணாசை, பொன்னாசை என மூன்றாக வகைப்படுத்தினர் முன்னோர். மண்ணின் மீது கொள்கிற ஆசை ஆதிக்க வெறியாகவும், பெண் மீது கொள்கிற ஆசை காமவெறியாகவும் பொன் மீது கொள்கிற ஆசை நுகர்வு வெறியாகவும் மாறி முடிவில் அழிவையே தந்து விடுகின்றது.
இந்த மூன்று ஆசைகளில் அடங்காத மற்ற சில ஆசைகளும் உண்டு. அதில் முதலாவது பேராசை. முன்னர் கூறிய மூன்றின் மீது மட்டுமல்லாமல் எதன் மீதும் எதன் பொருட்டும் அளவுகடந்த வெறி கொள்ளுவதே பேராசையின் வெளிப்பாடு. 
ஆசையே பெருந்துன்பம் என்றால், பேராசை எப்படிப்பட்ட துன்பம் உடையதாக இருக்கும் என்று தனித்துச் சுட்ட வேண்டியதில்லை. எல்லா ஆசைகளையும் ஒருசேர அனுபவித்துவிடத் துடிக்கிற கொடுவெறித்தனமே பேராசை.
இந்த ஆசைகளுக்கெல்லாம் உச்சமாக மற்றொரு பெரும் பேராசையும் உண்டு. அதன் பெயரே பெயராசை. பார்க்கும் இடங்களிலெல்லாம் தன் பெயர் நீக்கமற நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்பதும், உலகத்து மக்களெல்லாம் தன் பெயரை உச்சரிக்க வேண்டும் என்றும் சுயநலத்தோடு கருதுகிற கயமைத்தனமே பெயராசை.
இளம் பருவத்தில் வெள்ளைச் சுவர்களில் தனது பெயரைக் கிறுக்கி வைக்கிற குழந்தைத்தனத்திலிருந்து தொடங்கி, கோயிலுக்கு உண்டியல் வாங்கித் தந்து அதில் உண்டியலை விடப் பெரிதாகத் தன் பெயரை எழுதி வைத்துக் கொள்கிற 'பெரிய மனிதத்'தனம் வரைக்கும் இந்தப் பெயராசை உள்ளுக்குள்ளேயே ஒளிந்து மறைந்து வளர்கிறது.
நான், எனது என்னும் அகம்பாவத்தின் வெளிப்பாடே பெயராசையின் அடிப்படை. அதனால்தான் இறைவனை வணங்கும் பக்தர்களும், குருவை வணங்கும் சீடர்களும் 'நான்' என்று கூறாமல் 'யான்' என்றோ, 'அடியேன்' என்றோ 'எளியோன்' என்றோ குறிப்பிட்டுத் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வார்கள்.
சுயநலம் மிகுந்த இந்தப் பெயராசை அரக்கத்தனத்தின் குறியீடு. அரக்கத்தன்மை உடைய பெயராசைக்காரர்கள் வரிசையில் முதலிடம் பெறுபவன் இரணியனே. கடவுளுக்கான மூலமந்திரத்துக்கு இணையாக இரணியாய நம என்று தன் பெயரையே நிறுவ முற்பட்ட முதல் பெயராசைக்காரன். 
இன்றைய காலத்திலும் அந்தப் பெயராசை என்னும் இராக்கதம் தொடரத் தான் செய்கிறது. அழைப்பிதழ்களில் விடுபட்டுப்போன பெயர்களால் பல குடும்பங்களில் நற்செயல்கள் தடைப்பட்டுப் போனதோடு, தீராத பகையும் வந்து சேர்ந்த கதைகளும் உண்டு. அழைப்பிதழைக் கண்டவுடன் தனது பெயர் எங்கே இருக்கிறது என்று தேடுகிற பெயராசைக்காரர்களினால் அடைகிற புண்ணியம் அது.
வாழ்க்கையில் நிறைய சாதித்துவிட்ட இந்தப் பெயராசைக்காரர்கள்தான் தங்களின் பல சாதனைகளில் ஏதேனும் ஒரு சாதனையை விளக்கிப் பிரம்மாண்டமான அளவில் தெருவையே அடைக்கிற மாதிரியும், ஒவ்வொரு தெருவுக்கும் தான் நிற்கிற மாதிரியும் உயரமான விளம்பரப் பதாகைகளை வைத்துத் தன் பெயர் நிறுவியிருப்பார்கள்.
இந்தப் பெயராசை தனக்கு இல்லை என்கிற நிலையைப் புலப்படுத்தவே அடியார்களும் துறவிகளும் தங்களை நாயேன் என்றோ, பாவி என்றோ தாழ்த்தி அழைத்துக் கொண்டனர். 
மடாதிபதிகளும் கூடத் தங்களுடைய பூர்வாசிரமப் பெயரை விடுத்துவிட்டு மற்றொரு பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வதே வழக்கமாகும். ஆனால், இதற்கு நேர்மாறாகத் தன் பெயரோடு சேர்த்துப் பலவிதப் பட்டங்களை தானே தரித்துக்கொண்டு அதனைப் பிரபலப்படுத்தும் விளம்பரப் பிரியர்களும் உளர்.
அறிவுலகில் வேறுமாதிரியான பெயராசை உண்டு. ஒருவருடைய படைப்பை - ஆய்வை - உழைப்பை அப்படியே தனதாக்கி, தன் பெயரில் எழுதிக் கொள்ளுகிற பெயராசை அது. 
இவரிடமிருந்து இந்தக் கருத்தினை - தகவலை - புதிய செய்தியைப் பெற்றேன் என்று குறித்துக்காட்டி அதற்காகப் பெயருக்கேனும் ஒரு நன்றியைத் தெரிவிப்பதற்குக்கூட இந்தப் பெயராசை இடம் கொடுப்பதில்லை. 
தமிழ் இலக்கணத்தில் இரண்டு திணைகள்தான் உண்டு. ஒன்று உயர்திணை; மற்றொன்று அது அல்லாத திணை. ஆறு அறிவுகளும் நிறைய உடையதனால் மனிதன் மட்டுமே உயர்திணைக்கு உரியவனாகிறான். 
ஏனைய எல்லாமே உயர் அல்லாத திணைதான். அறிவுக்காக மட்டும் மனிதனுக்கு அந்த உயர்நிலை தரப்படவில்லை. அதனைக் காத்துக் கொள்வதிலும் அந்த அறிவினால் உண்டாகும் மமதையிலிருந்து விடுபட்டுக் கொள்வதிலும்தான் அவனுடைய உயர்நிலை புலப்படுகிறது. 
பெயராசைக்கு ஆட்படுகிற மனிதர்கள் அல்லாத திணைக்கும் கீழாகப் போய் விடுவதையும் காலந்தோறும் காண முடிகிறது. பெயராசை என்னும் பெருநோயை விடுத்தவர்கள்தான் பெரும்புகழ் எய்தியிருக்கிறார்கள். நாமும் பெரும்புகழ் எய்துவோமே!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/18/பெயராசை-என்னும்-பெருநோய்-2921828.html
2921456 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேர்வு முடிவு மட்டுமே வாழ்க்கையல்ல... ஆர். வேல்முருகன் DIN Thursday, May 17, 2018 04:38 AM +0530 நேற்று பிளஸ் 2 தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகி உள்ளன. வாழ்க்கையில் பிளஸ் 2 தேர்வெழுதும் ஒவ்வொருவருக்கும் இத்தேர்வு மிக முக்கியமானதுதான். இத்தேர்வில் பெரும் மதிப்பெண்ணை வைத்துத்தான் அவர்களுக்கு உயர்கல்வி வாய்ப்பு அமையப்போகிறது. அதனால் பெற்றோர், பள்ளிகளின் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப மதிப்பெண் பெற முடியாமல் தவிக்கும் மாணவ, மாணவியரின் மன அழுத்தத்துக்குக் கொடுக்கும் விலைதான் என்ன?
பிளஸ் 2 என்பது வாழ்வில் மிகப் பெரிய திருப்புமுனை. பெரும்பாலான பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகள், ஒரு குறிப்பிட்ட கல்லூரியில் குறிப்பிட்ட படிப்பைப் படிக்க வேண்டும். அதன்பின் மேல்படிப்புக்கு வெளிநாடு செல்ல வேண்டும். அங்கு படித்து முடித்த பின் கைநிறைய ஊதியம், அதன்பின் திருமணம், பிறகு சில ஆண்டுகளில் ஓரிரு குழந்தைகள் - இப்படித்தான் வாழ்க்கை செல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்.
ஆனால், "நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை. நடந்ததையே நினைத்திருந்தால் அமைதி என்றுமில்லை' என்ற பாடலின் பொருளை எத்தனை பேர் உணர்கின்றனர்? "உனக்கும் கீழே உள்ளவர் கோடி, நினைத்துப் பார்த்து நிம்மதி நாடு' என்ற வரிகளைக் கேட்டு ரசித்தாலும்கூட அதனை யாரும் கடைப்பிடிப்பதில்லை. 
கிடைப்பதை நினைத்துத் திருப்தியடைந்தால் எதற்கும் கவலையில்லாமல் எங்கும் பயணிக்க முடியும். பெற்றோர், தங்களுடைய மகன் அல்லது மகள் மீது மிகப் பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டு விட்டால் அது நிறைவேறாமல் போகும்போது ஏற்படக்கூடிய ஏமாற்றத்தை அவர்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடிவதில்லை.
மதுரையில் மருத்துவப் படிப்புக்கான நீட் தேர்வு எழுதி முடித்து வெளியே வந்த மாணவியிடம் அவருடைய தந்தை, "கேள்வித்தாள் எப்படியிருந்தது' எனக் கேட்க, "கடினமாக இருந்தது' என்று மகள் பதிலளித்திருக்கிறார். இதைத் தாங்க முடியாத தந்தை மாரடைப்பால் மரணமடைந்து விட்டார். அவர் மரணத்துக்கான அடிப்படைக் காரணம் என்ன? மிகுந்த எதிர்பார்ப்புத்தானே. மருத்துவப் படிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கையா? அப்படிப்பு படிக்க இயலாவிட்டால் வாழ்க்கையில் எதையுமே சாதிக்க முடியாதா?
இந்தியக் குடியரசின் முன்னாள் தலைவர் டாக்டர் அப்துல் கலாம், தான் ஒரு சிறந்த போர் விமானியாக வேண்டுமென்றுதான் விரும்பினார். ஆனால் அந்த வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதனால் அவர் மனம் தளர்ந்துவிடவில்லை. தனது முயற்சியால் வாழ்வில் வெற்றி பெற்று, விமானப்படை உள்ளிட்ட முப்படைகளுக்கும் தலைவராகி சாதனை படைத்தார். அவர் அடிக்கடி குறிப்பிடுவதுபோல, ஒரு மனிதனின் பிறப்பு சாதாரணமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அவனுடைய இறப்பு ஒரு சரித்திரமாக மாற வேண்டும்.
இன்போசிஸ் நிறுவனத்தின் மனித வள மேம்பாட்டுப் பிரிவில் முதுநிலை மேலாளராக உள்ள நண்பர் ஒருவர் விரும்பியது ஒன்று. அவர் படித்தது வேறொன்று. ஆனால் படித்து முடித்து பணியில் சேர்ந்த பிறகு, தனக்குப் பிடித்த வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக பலமுறை மாணவர்களிடம் கூறியிருக்கிறார்.
இந்த உலகில் விரும்பியவாறு வாழ்க்கை அமையப்பெற்றவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள். ஆனால் அவர்களின் சதவீதம் மிக
மிகக் குறைவு என்பது நம் அனைவருக்கும்தெரியும். 
இப்போது இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பணக்காரர் யாரென்றால் முகேஷ் அம்பானி என்று சிறு குழந்தை கூடச் சொல்லும். இன்று அவருக்கு உலகம் முழுவதும் செல்வாக்கு உள்ளது. ஆனால் அவருடைய தந்தை திருபாய் அம்பானி வெளிநாடுகளில் பெட்ரோல் பங்க்கில் வேலை செய்து பணம் சம்பாதித்தார் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? அவருடைய பிறப்பு சாதாரணமானதுதான். ஆனால் அவருடைய இறப்புக்கு பிரதமர் முதல் அனைவரும் வந்திருந்தனர்.
இந்தியக் கிரிக்கெட் ரசிகர்களால் கடவுளாகப் போற்றப்படும் சச்சின் டெண்டுல்கர் எந்தக் கல்லூரிக்குச் சென்று பட்டம் பெற்றார்? இன்று அவர் புகழ் பெறவில்லையா? கிரிக்கெட் வீரர்கள் தோனி, விராட் கோலி, யுவராஜ் சிங் ஆகியோர் புகழ் பெறவில்லையா?
கிரிக்கெட் மட்டுமில்லாமல் ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் புகழ் பெற்றவர்கள் பலரையும் உதாரணமாகக் காட்ட முடியும். பசி, பஞ்சத்தால் அடிபட்டுக் கிடக்கும் எதியோப்பியா உள்ளிட்ட ஆப்பிரிக்க நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் மாரத்தான் ஓட்டம் எனப்படும் நீண்ட தொலைவு ஓட்டப்பந்தயத்தில் உள்ள அளவில் சாம்பியன்களாகி சாதனை படைத்து வருகின்றனர்.
மேலே குறிப்பிட்ட சாதனையாளர்கள் அனைவருமே வாழ்க்கையை ரசித்து தாங்கள் விரும்பியபடி அமைத்துக் கொண்டவர்கள். யாருக்குமே அவர்கள் விரும்பிய வாழ்க்கை கிடைக்கவில்லை. மிகுந்த சிரமப்பட்டு இப்போதைய வாழ்க்கையில் சாதித்துக் காட்டியவர்கள்தான்.
இந்த உலகில் வெற்றிச் சிகரத்தைத் தொட்டுப் பார்த்த அனைவரின் வாழ்க்கைச் சரித்திரத்தையும் பார்த்தால் யாருக்குமே விரும்பிய வாழ்க்கை கிடைத்திருக்காது. அதேபோல தொழிலதிபர்களை எடுத்துக் கொண்டால் அவர்களின் ஒவ்வொரு வெற்றிக்குப் பின்னாலும் பல்வேறு தோல்விகளின் நினைவுகள் எப்போதும் நிழலாடிக் கொண்டே இருக்கும்.
இந்த உலகில் பிறந்த அனைவரும் ஒருநாள் இறந்துதான் ஆக வேண்டும். இதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்தில்லை. அதனால் பிளஸ் 2 என்பது மேற்படிப்புக்கான ஒரு படிக்கல் என்று மட்டுமே பார்க்க வேண்டும். அத்தேர்வு மதிப்பெண்ணை மட்டுமே பிரதானமாக எண்ணாமல் நான் இந்த உலகில் சாதிக்கப் பிறந்தவன் என்று நினைத்து கிடைத்த மதிப்பெண்ணில் ஆறுதலடைந்து கொள்வது மிகவும் நல்லது. இதனைப் புரிந்துகொண்டால் தேர்வு முடிவின் வெற்றி தோல்வி மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல என்கிற உண்மை அனைவருக்கும் புரியும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/17/தேர்வு-முடிவு-மட்டுமே-வாழ்க்கையல்ல-2921456.html
2921454 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அச்சமூட்டும் வாகனப் பொருளாதாரம் ஜெயபாஸ்கரன் DIN Thursday, May 17, 2018 04:38 AM +0530 இன்றைய நிலையில் நமது நாட்டின் மனிதவளத்துக்கு மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தலாக விளங்கி பேரிழப்புகளை ஏற்படுத்தி வருவது வாகன விபத்துகள்தான். வாகன விபத்துகளை இயல்பானவை, தற்செயலானவை, தவிர்க்கமுடியாதவை என்கிற மூன்று கோணங்களில் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு கடந்து போவதற்கு நமது சமூகம் பழகிவிட்டது. இது மிகத்துயரமானதும், சமூக அறிவியலுக்குப் புறம்பானதும் ஆகும்.
தற்போதைய நிலவரப்படி இந்திய அளவில் சராசரியாக ஆண்டுக்கு 1,50,000, தமிழ்நாட்டில் ஆண்டுக்கு 17,000 எனும் கணக்கில் மனித உயிர்களை சாலை விபத்துகளில் நாம் பலி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். வாகன விபத்துகளில் உயிரையும், உடலுறுப்புகளையும் இழப்பவர்களில் 60 விழுக்காட்டினர் நமது சமூகத்தின் மனிதவளப் பிரிவினராகவே உள்ளனர். அதிலும் பெரும்பாலோர், குடும்பங்களின் பொருளாதாரச் சக்திகளாக இருப்பவர்களே. வாகனங்களின் தரமும், அவை பயணிக்கின்ற சாலைகளின் தரமும், அவற்றைச் செலுத்துவோரின் தரமும், வாகனப் போக்குவரத்து அலுவலர்களின் தரமும் எந்த அமைப்பினராலும் முறையாக சோதிக்கப்படுவதில்லை.
வாகனப் பொருளாதாரம் என்கிற ஒரு புதிய உத்தி இப்போது வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. தனது தேவைக்காக ஒருவர் வாங்குகின்ற வாகனம் மற்றவர்களுக்கான காமதேனுவாக மாறி காசு கொடுக்கிறது. வாகனம் வாங்கப் பணம் செலுத்தத் தொடங்கும் வாகன உரிமையாளர் ஒருவர், அதற்குப்பிறகு அதைப் பயன்படுத்துகின்ற ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோவொரு வகையில் எவருக்கேனும் பணம் கொடுத்தாக வேண்டும். எரிபொருள், வழி மறிப்பின் பொருட்டான கையூட்டு, வழிமறிப்பின் போதான தண்டத்தொகை, சுங்கச்சாவடிக் கட்டணம், சாலை வரி, ஆண்டுதோறும் புதுப்பித்தாக வேண்டிய காப்பீட்டுத்தொகை, விபத்துகளின் பொருட்டான வழக்குச் செலவுகள், விபத்துகளின் பொருட்டான கட்டப்பஞ்சாயத்துத் தொகை, அரசு மற்றும் தனியார் இடங்களிலும், வணிக வளாகங்களிலும் கட்டியாக வேண்டிய நிறுத்தக் கட்டணம், பொது இடங்களில் இடையூறாக நிறுத்தப்பட்டதாகக் குற்றம் சாட்டி லாரிகளில் குவியல் குவியலாக அள்ளிச் செல்லப்பட்ட பிறகு கட்டியாக வேண்டிய தண்டத்தொகை, களவுபோன வாகனங்களின் பொருட்டான வழக்குச் செலவுகள் என்றெல்லாம் பல்வேறு வகையில் நமது வாகனப் பொருளாதாரம் கிளைவிரித்துத் தழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. 
இன்னொரு பக்கம் மாநகரங்களின் 
காவல் நிலையங்களிலும், வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகங்களிலும் வழக்குகளில் சிக்கிய நிலையில் குவிக்கப்பட்டுக் கிடக்கின்ற வாகனங்கள். பெறப்படுகின்ற புகார்களின் மீது நடவடிக்கை எடுக்காதவர்கள், ஆனால் வாகனங்களை மறித்து வழக்குப் பதிவு செய்பவர்கள் எனும் புகாருக்கு காவல்துறையினர் ஆளாகியிருக்கின்றனர். வாகனங்களைச் செலுத்துபவர்கள் குற்ற உணர்ச்சிக்கும், அவற்றில் பயணிப்பவர்கள் அச்ச உணர்ச்சிக்கும் உள்ளாகியிருக்கின்றனர். 
சாலை விபத்துகளைத் தவிர்க்க "சாலைப் பாதுகாப்பு வாரம்', "வாகனக் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டம்', "வாகன ஓட்டுனர்களுக்கான உளவியல் பயிற்சிகள்' என்றெல்லாம் பல்வேறு திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. தமிழகத்தில் "விபத்துப் பாதுகாப்புக்குழு' எனும் பெயரில் ஒரு குழு தேவை என்று தொழிற்சங்கங்கள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றன. 2007-ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் 1,14,590 ஆக இருந்த சாலை விபத்து மரணங்களின் எண்ணிக்கை 2017-ஆம் ஆண்டில் 1,50,000க்கும் மேலாக உயர்ந்திருக்கிறது.
புதிய மேம்பாலங்கள், நவீன நான்கு
வழிச்சாலைகள், காவல் ரோந்து வாகனங்கள், போக்குவரத்து வழித்தட மருத்துவ உதவி வாகனங்கள் போன்ற பல்வேறு விதமான பயணநல நடவடிக்கைகள் விபத்துகளைக் குறைக்கவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் நான்குவழிச் சாலைகளில்தான் விபத்துகள் அதிகரித்துள்ளன. வாலாஜாபேட்டை - பூவிருந்தவில்லி தேசிய நெடுஞ்சாலையில் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் மட்டும் 1,103 விபத்துகள் நடந்துள்ளன. 
நமது அரசுகளும், தனியார் நிறுவனங்களும் தனி நபர்களின் வாகனங்களைத் தங்களது வருமானத்திற்கான கருவிகளாகக் கருதுகின்றன. தனிமனிதர்களின் அசையும் சொத்துகளில் பல வகையில், மற்றவர்களுக்கான பணப் பயன்களை அளிக்கக்கூடியவை வாகனங்கள்தான். ஒருவர் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு ஒரு தங்கச் சங்கிலியையும், ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு ஓர் இரு சக்கர வாகனத்தையும் வாங்கினால் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு தங்கச்சங்கிலியை 1.25 லட்சம் ரூபாய்க்கும், இருசக்கர வாகனத்தை 10,000 ரூபாய்க்கும் விற்பனை செய்யலாம். மேலும் அந்த ஐந்தாண்டுக் காலத்தில் அந்த வாகனத்தின் பொருட்டு அவ்வப்போது அவர் செய்து வந்த தொடர் செலவினங்கள் அதன் முதலீட்டுத் தொகையையே மிஞ்சியிருக்கும். 
நமது நாட்டில் வாகனங்களின் ஓட்டுனர்கள் அடிக்கடி மன அழுத்தம், பதற்றம், அச்சம் போன்ற உணர்வுகளுக்கு உள்ளாகின்றனர். மேலும் அனைத்து ஆவணங்களையும் சரியாக வைத்திருப்பினுங்கூட, காவலர்களால் அவர்கள் மறிக்கப்படுகையில் பொது இடத்தில் குற்ற உணர்ச்சிக்கும் அவமானத்திற்கும் ஆளாவதோடு, விலைமதிப்பு மிக்க தங்களின் நேரத்தையும் இழக்கின்றனர். அரசின் பேருந்துகள் காப்பீடு செய்யப்படுவதில்லை. காவல்
துறையினர் அவற்றை மறித்து ஓட்டுனரிடம் காப்பீட்டு ஆவணத்தைக் கேட்பதில்லை, அப்படிக் கேட்கவும் முடியாது. விபத்துகள் நேரும்போது போக்குவரத்து நிர்வாகங்களே வழக்குகளின் வாயிலாக அவற்றைச் சந்தித்து, நீதிமன்றத்தின் வாயிலாக வழக்கிலும் மேல்முறையீட்டிலும் காலம் கடத்துகிற உத்தியைக் கடைப்பிடித்து வருகின்றன. நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படாத நிலையில் போக்குவரத்துத்துறை வாகனங்களும் சொத்துகளும் நீதிமன்றத்தால் பறிமுதல் செய்யப்படுவதும் அடிக்கடி நடக்கிறது.
மேலும், பெருகி வருகின்ற வாகன விபத்துகளால் காவல்துறை, நீதித்துறை, மருத்துவத்துறை ஆகிய மூன்று துறைகளும் மிகக் கூடுதலான பணிகளைச் சுமக்க நேர்ந்திருக்கிறது. தற்போதைய நிலையில் ஆண்டுக்கு 1,700 இறந்த உடல்களைக் கூறாய்வு செய்தாக வேண்டிய நிலையில் நமது அரசு மருத்துவமனைகள் உள்ளன. இத்தனை வழக்குகளையும் காவல் துறையினர்தான் நடத்தியாக வேண்டும். நீதிமன்றங்கள் அவற்றுக்குத் தீர்ப்பு சொல்லியாக வேண்டும். இது, விபத்துக்களின் பொருட்டான உயிரிழப்புகளுக்கு மட்டுமேயான கணக்கு. மற்றபடி உடற்சிதைவு, வாகனத்திருட்டு, வாகனத்தில் வந்து திருட்டு, வாகனங்களின் பொருட்டான பல்வகை மோதல்கள் போன்றவை தனித்தனிக் கணக்குகளாகும்.
ஆக, வாகனப் போக்குவரத்து முறைகளை கையாளத் தெரியாமல் இருப்பனால் நிலைமை இன்னும் பல மடங்கு மோசமாக மாறும் என்பதில் ஐயமில்லை. பொது இடங்களில் நிறுத்தி வைக்கப்
படுகின்ற வாகனங்களாலும் நெரிசல் அதிகரிக்கிறது. பொது இடங்களில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள வாகனங்களை 15 நாள்களுக்குள் அப்புறப்படுத்தாவிட்டால் அவை ஏலம் விடப்படும் என்று சென்னைப் பெருநகர மாநகராட்சி அண்மையில் அறிவித்திருக்கிறது.
வாகனப் பாதைகளின் தரம், வாகனங்களின் தரம், வாகன ஓட்டுநர்களின் தரம் ஆகியவற்றில் நிறைந்திருக்கின்ற பெருங்
குறைபாடுகளே விபத்துகளுக்கான காரணங்களாக அமைகின்றன. இம்மூன்று வகையான குறைபாடுகளில் முதன்மையானது வாகன ஓட்டுனர்களின் தரமே ஆகும். வாகனங்களை இயக்குகின்ற மனிதர்களே மிகவும் கவனமாகவும், பொறுப்புடனும் இருக்கவேண்டும். ஆனால் 93 விழுக்காடு விபத்துகள் வாகன ஓட்டுனர்களின் கவனக்குறைவுகளால் ஏற்படுகின்றன என்பது ஆய்வுகளின் வாயிலாக நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
பெண்களுக்கான இருசக்கர வாகனத் திட்டத்தின் கீழ் மானியத் தொகை அளித்து மேலும் ஒரு லட்சம் இருசக்கர வாகனங்களைக் களத்தில் இறக்க ரூ. 250 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கியிருக்கிறது தமிழக அரசு. அவ்வளவும் காப்பீடு, நிறுத்துமிடக்கட்டணம், எரிபொருள், பழுதுநீக்கம், உள்ளிட்டப் பல்வேறு வகையில் அரசுக்கும் தனியாருக்கும் பணப்பயன்களை அளிக்க இருக்கின்றன என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை.
நடைபாதைகள் அற்றுப்போய்விட்ட, ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு விட்ட, மிதிவண்டிகளுக்கு எனப் பாதைகளே இல்லாத, தரமற்ற சாலைகளைக் கொண்ட மாநகரங்களை பல லட்சக்கணக்கான உதிரி வாகனங்களால் நிரப்பி, நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்குவது ஓர் அரசின் திட்டமாக இருக்கக் கூடாது. மக்களுக்குத் தேவைப்படாத, மக்கள் கோரிக்கை வைக்காத அனைத்துத் திட்டங்களுக்கும் இது பொருந்தும்.
நமது மாநகரங்களில் அரசின் பொதுப் போக்குவரத்து வாகனங்கள் சீரழிந்த நிலையில், இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. மழையின் போது மேற்கூரை ஒழுகக்
கூடிய நிலையில் இருக்கின்ற, தட தடத்தபடியும், ஓலமிட்டபடியும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்ற நமது அரசுப்பேருந்துகள் சொகுசு, சாதாரணம் என்றெல்லாம் கட்டணத்தில் மட்டும் வேறுபடுத்தப்பட்டிருப்பது அவலத்தின் உச்சமாகும். தரமான சேவையை அளிக்காமல் பணம் பறிக்கிற புதிய புதிய உத்திகளை மட்டுமே நமது அரசு கடைப்பிடித்து வருகிறது. அரசு, பொதுப் போக்குவரத்து பற்றிய தெளிவைப்பெறும் வகையில், தன்னார்வத் தொண்டு நிறவனங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான நிறுவனங்களிடமும் ஆய்வறிக்கைகளைப் பெற்று அவற்றைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/17/அச்சமூட்டும்-வாகனப்-பொருளாதாரம்-2921454.html
2920496 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெண் கல்வி கடந்து வந்த பாதை பாரதிபாலன் DIN Wednesday, May 16, 2018 02:42 AM +0530 பெண்கள் கல்வி பெறுவதில், குறிப்பாக, உயர்கல்வி பெறுவதில் இருந்த மனத் தடையை நீக்கி புதுத்தடம் போட்டுத் தந்ததில் மகளிர் கல்லூரிகளின் பங்கு மிக முக்கியமானது. சமூகத்தில் அதற்கான தேவையும் இருந்தது. மகளிருக்காக தனிக் கல்லூரி என்பது ஒரு வீட்டின் புறவாயிலாகக் கருதப்பட்டது. என்றாலும் அங்கிருந்து வெளிப்பட்டவர்களின் புகழ் வெளிச்சம் பல புதிய வாயில்களைத் திறந்துவிட்டன. உயர்கல்வியின் மூலம் பெண்கள் அடைந்த உரமும் உயர்வும் சமூகத்திற்கே ஊக்கமாக அமைந்தன. இன்று உள்ள பெரும்பாலான தனியார் மகளிர் கல்லூரிகள், இருபாலர் பயிலும் கல்லூரிகளாக மாற்றங்கண்டு வருகின்றன. அரசுக் கல்லூரிகளைப் பொருத்தவரை 1998- இல் இருந்து 2018 வரை இருபது ஆண்டுகளில் தொடங்கப் பெற்ற கல்லூரிகளில் நான்கு மட்டுமே மகளிர் கல்லூரிகளாகும். 2011-2018 - இல் மட்டும் 81 அரசுக் கல்லூரிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன என்பதனையும் கருதிப் பார்க்க வேண்டும். இன்று, உயர்கல்வியில் உள்ள அனைத்து அறிவுத் துறைகளிலும் பெண்கள் முதன்மையிடம் பெற்றுத் 
திகழ்கின்றனர். 
நம் நாட்டின் விடுதலைக்கு முன்பாகவே, அனைவருக்கும் கல்வி வழங்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை வலுப்பெற்றுவிட்டது. 1854-இல் சார்லஸ் வுட் என்பவர் "சார்லஸ் வுட் டெஸ்பாட்ச்' என்ற பெயரில் வழங்கிய அந்த அறிக்கை பெண்களுக்கு கல்வி அளிப்பதனால் சமூகத்தில் ஏற்படும் சிறப்பான மாற்றங்களைச் சுட்டியது. 1882-ஆம் ஆண்டின் சர் வில்லியம் ஹண்டர் அறிக்கையும் பெண் கல்விக்கு ஆதரவாகவே இருந்தது. இருப்பினும் பெண்கள் கல்வி பெறுவது என்பது பெரும் கனவாகவும் சவால் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. நீண்ட, நெடிய போராட்டங்களும், தியாகமும் அதற்குத் தேவையாக இருந்தது. பெண்கள் கல்வி பெறும் நிலையை அடைந்தாலும் உயர்கல்வி பெறுவதில் உள்ள பல தடைகளைத் தாண்ட இந்த நூற்றாண்டு வரை காத்திருக்க வேண்டிய நிலை.
அதிகம் அறியப்படாமல், பெண்களின் கல்விக்காக அரிய பல சாதனைகளைப் படைத்தவர் சாவித்ரிபாய் புலே.தன் கணவர் ஜோதிராயுடன் இணைந்து, பெண்களுக்கான தனிப் பள்ளியை புணேயில் 1848 லேயே நிறுவியவர் அவர். இந்தியாவில் பெண்களுக்கான முதல் பள்ளி என்ற சிறப்பு அப்பள்ளிக்கும்,முதல் பெண் ஆசிரியர் என்ற புகழ் அவருக்கும் கிடைத்தன. 19- ஆம் நூற்றாண்டில், ஒன்பது மாணவியரைக் கொண்ட அந்தப் பள்ளியை நிறுவ பெரும்பாடுபட்டார். "மகிளா சேவா மண்டல்' என்ற அமைப்பினை ஏற்படுத்தி, பெண்கள் கல்வி பெறுவதற்கான பல தடைகளை உடைத்து, பல மடைகளைத் திறந்துவிட்டவர் சாவித்ரி பாய் புலே.அவரைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில் புணே பல்கலைக்கழகம் 2015-இல் "சாவித்ரி பாய் புலே பல்கலைக்கழகம்' எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
1901-இல் சென்னை மாகாணத்தில் எழுத்தறிவு பெற்ற பெண்களின் சதவீதம்
0.9 மட்டுமே. நம் நாடு விடுதலை அடைந்த போது (1947-இல்) மொத்தமே 12 சதவீதம் பேர்தான் எழுத்தறிவு பெற்றவர்கள். பல்வேறு சமூக இயக்கங்கள், சிந்தனையாளர்களின் தொடர் முயற்சிகளினால், 2011-ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பில் 74 சதவீதமாக அது உயர்ந்துள்ளது. என்றபோதும் பெண்களின் நிலை 65.46 சதவீதம் மட்டுமே (ஆண்கள் சதவீதம் 82.14) தமிழ்நாட்டில் எழுத்தறிவு பெற்ற பெண்கள் 73.86 சதவீதம். 
உயர்கல்வியில், பெண்கள் இன்றைய உயரத்தினைத் தொட, பலரின் உழைப்பும், தீரமும், தியாகமும்தான் அடிப்படை. 1952 - இல் இலட்சுமணசாமி முதலியார் தலைமையில் அமையபெற்ற கல்விக்குழுவின் முன் ஈ.வெ.ரா பெரியாரும், ஜி.டி. நாயுடுவும் நேரில் சென்று பெண்களுக்காக தனியாகக் கல்வி நிறுவனங்கள் அதிக அளவில் தொடங்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை முன்வைத்தனர். இந்தியாவின் முதல் பெண்கள் கல்லூரி வங்கத்தில் உருவான பெத்தூன் கல்லூரி (1879). ஆசிய கண்டத்திலேயே மிகத் தொன்மையான மகளிர் கல்லூரியான அக்கல்லூரி 1849-இல் ஜான் எலியட் டிங்கிங் தெர் பெத்தூனால் பெண்கள் பள்ளியாகத்தான் தொடங்கப்பட்டது. பல்வேறு படிநிலைக்குப் பின்னர் அது கல்லூரியாக வளர்ச்சி பெற்றது. தமிழ்நாட்டில் 1914 - ஆம் ஆண்டு தொடங்கப் பெற்ற இராணி மேரி கல்லூரிதான் முதல் பெண்கள் கல்லூரி என்ற சிறப்பினைப் பெறுகிறது. அப்போது இந்தியாவில் இருந்த மூன்று மகளிர்கல்லூரிகளில் இதுவும் ஒன்று.
இதே போன்று, மும்பையில் உள்ள "ஸ்ரீமதி நதிபாய் தாமோதர் தக்கர்சே மகரிஷி டாக்டர் தாந்தோகேசவ் கரே பல்கலைக்கழகம்'தான் தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலேயே பெண்களுக்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட முதல் பல்கலைக்கழகம். இது 1916 - இல் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தினைத் தோற்றுவித்தவர் டாக்டர் தாந்தோ தேசவ் கரே என்ற பெருங் கொடையாளி. இப்பல்கலைக்கழக உருவாக்கம்தான் இந்தியப் பெண்கள் உயர்கல்வி பெறுவதற்குப் 
போடப்பட்ட முதல் விதை. 1921 - இல் இந்தியாவின் முதல் ஐந்து பெண் பட்டதாரிகள் இங்கிருந்துதான் உருவானார்கள். 1939-இல் நடைபெற்ற இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தின் பட்டமளிப்பு விழாவிற்கு மகாத்மா காந்தி தலைமை ஏற்றார். நேதாஜி, சர்தார்படேல், சரோஜினி நாயுடு உள்ளிட்ட தலைவர்கள் அதில் கலந்து கொண்டுள்ளனர்.
'பெண் கல்வி குறித்து அழுத்தமாகத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்த மகாகவி பாரதியின் நூற்றாண்டு விழாவினை முன்னிட்டு, 1984-இல், கொடைக்கானலில் தொடங்கப்பெற்ற அன்னை தெரசா மகளிர் பல்கலைக்கழகமே தமிழ்நாட்டில் பெண்களுக்கான முதல் பல்கலைக்கழகம் என்ற சிறப்பினைப் பெறுகிறது. இதனை அடுத்து, தி.சு. அவிநாசிலிங்கம் செட்டியாரால் 1957-இல் தொடங்கப்பெற்ற அவிநாசிலிங்கம் மகளிர் கல்லூரி 1988 இல் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகமாகத் தரம் உயர்த்தப்பட்டது.
இந்தப் பின்புலத்தில் இந்தியாவில் முதன் முதலில் பட்டம் பெற்ற பெண்களைப்பற்றி எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். அந்தச் சிறப்பினை இருவர் பெறுகின்றனர். ஒருவர் மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த சந்திரமுகி பாசு (1860-1944) மற்றொருவர் காதம்பினி கங்குலி (1861-1923). இவர்கள் இருவருமே 1883-இல் பட்டம் பெற்றவர்கள் .சந்திரமுகி பாசு கலைப்பிரிவிலும், கங்குலி மருத்துவத்திலும் பட்டம் பெற்றனர். 
சந்திரமுகி பாசு, தான் பயின்ற பெத்தூன் கல்லூரியிலே 1886- இல் விரிவுரையாளராகப் பணியைத் தொடங்கி, பின் அக்கல்லூரியிலேயே முதல்வராகவும் உயர்ந்தார். கங்குலி மருத்துவ மேற்படிப்பிற்காக இங்கிலாந்து சென்று பின்னர் இந்தியாவில் புகழ்பெற்ற மருத்துவராகத் திகழ்ந்தார். 
தமிழ்நாட்டில் டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி (1886-1968) மதராஸ் மருத்துவக் கல்லூரியில் இருந்து மருத்துவப் படிப்பில் பட்டம் பெற்ற முதல் பெண் என்ற சிறப்பினைப் பெறுகிறார்.
பல்கலைக்கழகத்தின் மிக உயரிய பட்டபடிப்பாக பி.எச்.டி ஆய்வுப் படிப்பு கருதப்படுகிறது. இன்றைய நிலையிலும் பலருக்கும் எட்டா நிலையில் உள்ள அந்த ஆய்வு படிப்பில் அப்போதே பல பெண்மணிகள் வெற்றி கண்டு சாதனை புரிந்துள்ளனர். 
சென்னை, இராணி மேரிக் கல்லூரியில் இளநிலை, முதுநிலை தாவரவியல் பட்டம் பெற்ற கேரளத்தைச் சேர்ந்த ஜானகி அம்மாள் (1897-1984) செல் மரபணுவியலில் 1931-இல் அமெரிக்காவின் மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆய்வு செய்து டாக்டர் பட்டம் பெற்றுள்ளார். இத்துறையில் இவருடைய பங்களிப்பு மிக முக்கியமானதாகும். 1957-இல் இவருக்கு இந்திய அரசு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கிச் சிறப்பித்துள்ளது.
நாட்டிலேயே முதன்முதலில் உயிர் வேதியியலில் ஆய்வு செய்து, கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் 1939 - இல் டாக்டர் பட்டம் பெற்ற பெண்மணி கமலா ஹோனி. இவர் சர்.சி.வி. ராமனின் ஆராய்ச்சி மாணவி.
இந்திய துணை கண்டத்தில் உள்ள மருத்துவத் தாவரங்கள் குறித்து, அறிவியல் பிரிவில் 1944 - இல் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர் அசிமா சட்டர்ஜி (1917-2006).
வானிலை ஆராய்ச்சியில் புகழ்பெற்ற அன்னாமணி (1918-2001) சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பட்டபடிப்பை நிறைவு செய்து லண்டனில் உள்ள புகழ்பெற்ற இம்பீரியல் கல்லூரியில் தனதுஆய்வை மேற்கொண்டு டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர். 1946 - இல் தில்லி அரசின் நிதி உதவியுடன் அமெரிக்காவில் உள்ள மெக்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர் ராஜேஸ்வரி சாட்டர்ஜி.
இவர்கள் எல்லாம் பெண்களுக்கான உயர்கல்வி வாய்ப்பும் வசதியும் இல்லாத காலகட்டத்தில் இந்த நிலையை அடைந்தவர்கள்.
மத்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் 2016-2017 அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் பெண்களுக்காக தனியாக 15 பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளன. தற்போது உள்ள 40,026 கல்லூரிகளில் 9.3 சதவீதக் கல்லூரிகள் பெண்கள் கல்லூரிகளாகும். இது மட்டுமல்லாது தொலைநிலைக் கல்வி முறையில் பயில்பவர்களில் 46.9 சதவீதம் பேர் பெண்கள் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.
இந்தியாவில் தற்போது உயர்கல்வி பெறும் 35.7 மில்லியன் மாணாக்கர்களில் 16.7 மில்லியன் பேர் பெண்கள். 2016 - இல் இந்திய அளவில் பி.எச்டி ஆய்வு படிப்பினை வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்தவர்கள் 28,779 பேர். இவர்களில் 12,505 பேர் பெண்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
இந்தியாவில் உள்ள 58.6 மில்லியன் தொழில் நிறுவனங்களில் 8.05 மில்லியன் நிறுவனங்களைப் பெண்களே நிர்வகிக்கின்றனர். தமிழ்நாட்டில் எழுத்தறிவு பெற்ற பெண்களில் 13.3 சதவீதம் பேர் தொழில் முனைவோர்களாக உள்ளனர். இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநிலமும் இந்த உயரிய நிலையைப் பெறவில்லை. அதே நேரத்தில், பட்டம் பெற்ற பெண்களில் 25.5 சதவீதத்தினர் மட்டுமே பணி வாய்ப்பினைப் பெறும் சூழல் உள்ளது என்பதனையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள 
வேண்டும்.
இந்திய அளவில் நடத்தப்படும் போட்டித் தேர்வுகளில் முதன்மையாகக் கருதப்படுவது ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.பி.எஸ் போன்ற குடிமைப் பணித் தேர்வுகள். 
கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற தேர்வுகளில் ஏழு முறை பெண்களே இந்திய அளவில் முதலிடம் பெற்றுள்ளனர். இவர்கள் அனைவருமே நடுத்தர, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட, பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பிரிவினர்களே.
இந்தச் சமூக மாற்றத்திற்கு அடித்தளமிட்ட, அறியப்படாத முகங்களையும், மறுக்கப்பட்ட, மறைக்கப்பட்ட முகங்களையும் வெளிப்படுத்துவதன் மூலமே நாம் இன்னும் பல புதிய வெளிச்சங்களைக் காணமுடியும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/16/பெண்-கல்வி-கடந்து-வந்த-பாதை-2920496.html
2919811 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனநோயாளிகளுக்கு மறுவாழ்வு எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Tuesday, May 15, 2018 12:55 AM +0530 நாம் ஒரு நாகரிக சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை நிரூபிக்கப் பல வழிகள் இருக்கின்றன. பொது இடங்களில் மனநோயாளிகளை நாம் நடத்தும் விதமும் அவற்றில் ஒன்று. ஆனால், நாமெல்லாம் அப்படி ஒன்றும் நாகரிமானவர்களில்லை என்பதைத்தான் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்.
தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருக்கும் மனநோயாளிகளைச் சீண்டுவதும் பகடி செய்வதும் பலருக்கு இங்கு ஒரு வேடிக்கை. தெருவில் திரியும் மனநோயாளிகளைப் பலர் முன்னிலையில் கோபமூட்டுவது, அழவைப்பது, பயமுறுத்துவது, விரட்டுவது ஆகையவை சிலருக்கு பொழுதுபோக்கு. இப்படியெல்லாம் வளர்ந்து வந்த நமது நயத்தகு நாகரிகம், இப்போது கொள்ளை மற்றும் குழந்தைகள் கடத்தல் என்னும் சந்தேகத்தில் பின்னணியில் மனநோயாளாளிகள் சிலரது உயிரையும் பறிக்க வைத்துள்ளது.
கடந்த பிப்ரவரி மாதத்தில் கேரள மாநிலத்தில் பசிக்காக உணவுப்பொருள்களைத் திருடிய மது என்ற மனநலம் குன்றிய ஆதிவாசி இளைஞன் அடித்துக் கொல்லப்பட்டதை யாரால் மறக்க முடியும் ? 
அந்த இளைஞன் அடித்துத் துவைக்கப்படும் நேரத்தில் சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள் தங்களது கைப்பேசியில் கைப்படம் (செல்ஃபி) எடுத்துக்கொண்டது அவனைக் கொன்றதைவிட மிகவும் கொடூரமான செயல்.
முன்பின் அறிமுகமில்லாதவர்களைச் சந்தேகப்படுவது மனித இயல்பு. அதிலும், கொள்ளை மற்றும் குழந்தைக் கடத்தல் பற்றிய வதந்திகள் பரவும்போது இத்தகைய சந்தேகங்கள் ஒரு கூட்டத்தைக் கொதிப்பின் உச்சிக்கே கொண்டு செல்லும். உண்மையான குற்றவாளிகளையும் அப்பாவிகளையும் இனம்பிரித்துப் பார்க்கின்ற நிதானமும் நம்மிடமிருந்து விடைபெற்றுக் கொள்ளும். அதன் விளைவாகத்தான் மனநோயாளிகள் கூட கொலை செய்யப்படும் அவலம் அரங்கேறுகின்றது. சந்தேகமோ அல்லது வேறு எந்தக் காரணமானாலும் சரி. அதற்காக, சந்தேகத்திற்கிடமான நபர் கொல்லப்படுவதை ஏற்க முடியாது. அதிலும், தாங்கள் நிரபராதிகள் என்று எடுத்துக்கூறவும் திறன் பெற்றிராத மனநோயாளிகள் தாக்கப்படுவதையும் கொல்லப்படுவதையும் ஏற்கவே முடியாது. 
இன்னும் சொல்லப் போனால், உண்மையான மனநோயாளிகளையே குற்றவாளிகளாகவும், மனநோயாளியைப் போல வேஷம் போடுபவர்களாகவும் கருதி அடித்து நொறுக்குகின்ற நாம்தான் நிஜமான மனநோயாளிகள் என்று சொல்ல வேண்டும்.
மற்றவர்களைப் போலவே, மனநோயாளிகளும் தங்களது இறுதி மூச்சு வரையில் ஒரு கெளரவமான வாழ்க்கையை வாழும் உரிமை கொண்டவர்களே. இந்தப் பின்னணியில் இன்னொரு உண்மையையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது. 
வட மாநிலங்கள் சிலவற்றில் கணவனை இழந்த பெண்களை அவர்களுடைய குடும்பத்தினரே மதுரா நகரில் கொண்டுவந்து விட்டுப் போய்விடும் வழக்கம் உண்டு. அப்பெண்கள் தங்களது இறுதிக் காலத்தை மதுரா மற்றும் பிருந்தாவனம் போன்ற புனிதத் தலங்களில் உள்ள மடங்கள் மற்றும் கோயில்களில் கழிக்க வேண்டியதுதான்.
அதைப் போலவே, தங்களால் இனிமேலும் பராமரிக்கவோ சமாளிக்கவோ முடியாது என்ற நிலையில் உள்ள மனநோயாளிகளை அவர்களது உறவினர்களே சில சுற்றுலாத் தலங்களுக்கு அழைத்து வந்து விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவதாக ஒரு செய்தி கூறுகின்றது. குறிப்பாக, தமிழகத்தின் மிக முக்கியமான சுற்றுலாத் தலமான கன்னியாகுமரியில் இப்படிப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான மனநோயாளிகள் சுற்றித் திரிகின்றார்களாம். மற்ற ஊர்களிலும் இப்படிப் பட்ட பலர் சுற்றித்திரிய வாய்ப்பு உண்டு.
உறவினர்களால் கைவிடப்பட்டவர்களைப் போலவே, தத்தமது இல்லங்கள் அல்லது மனநோயாளிகள் பராமரிப்பு இல்லங்களிலிருந்து தப்பித்து வெளியில் செல்பவர்களும் உண்டு. தமிழகம் மட்டுமின்றிப் பிற மாநிலங்களிலிருந்து வரும் மனநோயாளிகளும் நமது மாநிலத்தில் அநேக ஊர்களில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கலாம். இப்படிப்பட்டவர்களில் ஒருசிலர் சமீபத்திய சந்தேகத் தாக்குதல்களில் சிக்கியவர்களாகவும் இருக்கலாம். 
இவ்விதம் திரிகின்ற ஆண் மனநோயாளிகள் தாக்கப்படுவது ஒருபுறம் இருக்க, பெண் மனநோயாளிகள் விஷமிகள் சிலரால் பாலியல் சீண்டல்களுக்கு ஆளாகும் சாத்தியத்தையும் மறுப்பதற்கில்லை.
இந்நிலையில், நமது ஊரில், நாம் வசிக்கும் தெருவில் நம் கண்ணெதிரே உலவும் ஒரு மனநோயாளிக்கு முடிந்தால் உணவோ உடையோ அளித்து, அருகில் உள்ள ஏதாவது ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்திற்கு நாம் தகவல் தெரிவிக்கலாம். அவர்கள் மூலம் அந்த மனநோயாளிக்கு மறுவாழ்வு கிடைக்க உதவலாம்.
அரசு இயந்திரமும் இவ்வகையில் சில முன்முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டியது அவசியம்.
கைவிடப்பட்ட அல்லது வீட்டைவிட்டு வெளியேறிய மனநோயாளிகள் வீதிகளில் திரிவதால் இதுவரை அதிகம் நிகழாத (தாக்குதல், கொலை முதலிய) சட்டம் - ஒழுங்குப் பிரச்னைகள் இப்போது அரங்கேறத் தொடங்கியிருக்கின்றன. 
இந்நிலையில், சமூக நலத்துறையினர் மற்றும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் கூட்டு முயற்சியில் இவ்விதம் வீதியில் திரியும் மனநோயாளிகளைக் கணக்கெடுத்து அவர்களை அருகிலிருக்கும் மனநோய் மருத்துவமனை அல்லது காப்பகத்தில் சேர்க்க வேண்டும். இயலுமெனில், அவர்களில் ஒரு பகுதியினரையாவது அவர்களது குடும்பத்தினருடன் மீண்டும் இணைக்க முயற்சிகள் எடுக்கப்பட வேண்டும். இதை ஒரு போர்க்கால அடிப்படையில் செய்வது மிகவும் அவசியம். 
மனநோயாளிகள் ஒருவிதத்தில் இச்சமூகத்தின் குழந்தைகளைப் போன்றவர்கள். குழந்தைகளை நடுவீதியில் அலையவிடுவது நம் சமூகத்திற்குப் பெருமை தருமா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/15/மனநோயாளிகளுக்கு-மறுவாழ்வு-2919811.html
2919807 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விதிகளை மதிப்போம்; விபத்தைத் தவிர்ப்போம்! டி. எஸ். தியாகராசன் DIN Tuesday, May 15, 2018 12:54 AM +0530 இப்போதெல்லாம் மனிதர்கள் முதுமையோ, பிணியோ இல்லாமலே அற்ப ஆயுளில் மரணத்தைத் தழுவக் காரணம் என்ன? முளைவிட்டு, முகிழ்த்து, கிளை பரப்பி, மலராகி, பிஞ்சாகி, காயாகி, கனிந்து பின் இயற்கையாக விழுவது போல் அல்லாது, சிலர் தம் வாழ்நாளில் பலவற்றை ஆண்டு அனுபவிக்கத் தவறி, அகாலத்திலேயே போய்ச் சேருவது எதனால்? நாள்தோறும் கதிரவன் உதயத்திற்கு முன்பாகவே இல்லத்துக்குள் வரும் நாளேடுகள் மரண ஓலத்தின் வரிவடிவமாகவே இருப்பது ஏன்? காலையிலேயே நம் கண்களைக் குளமாக்கும் செய்திகளே அவற்றில் நிறைந்திருப்பது ஏன்?
"மகிழுந்துடன் சரக்கு வாகனம் மோதி நால்வர் மரணம்', "இருசக்கர வாகனம் மோதி பாதசாரி பலி', "விமானத்திலிருந்து பத்திரமாகத் தரையிறங்கிய பயணி சாலையைக் கடக்கும்போது வாகனத்தில் அடிபட்டு இறந்தார்', "அரசுப் பேருந்தும் எதிரே வந்த தனியார் பேருந்தும் நேருக்கு நேர் மோதிய விபத்தில் குழந்தை உட்பட எட்டு பேர் பலி, மூவர் நிலை கவலைக்கிடம்', "ஓட்டுநரின் கட்டுப்பாட்டை இழந்து பேருந்து மரத்தில் மோதியது, சம்பவ இடத்திலேயே இருவர் உயிரிழப்பு' இப்படிப்பட்ட அவலச் செய்திகள் பற்பல.
நெடுஞ்சாலை விபத்துகளில் பெரும்பாலானவை இரவு நேரத்திலேயே நடக்கின்றன. அதுவும் குறிப்பாக, நள்ளிரவுக்கு மேல் அதிகாலை நான்கு மணிக்குள்தான் நடக்கின்றன. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், தென்னிந்திய மோட்டார் வாகனக் கழகத்தின் சார்பில் சாலை விபத்து குறித்த ஆய்வறிக்கை ஒன்று வெளியிடப்பட்டது. அதில் விபத்துக்கான காரணங்கள் என்று ஐந்து விஷயங்கள் குறிப்பிட்ப்பட்டிருந்தன. முதலாவது, வாகன ஓட்டுநர்களின் தவறான கணிப்பு, இரண்டாவது, தனது வாகனம்தான் முன்னதாகச் செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணும் ஓட்டுநர்களின் தன்முனைப்பு, மூன்றாவது, நீண்ட நேரப் பயணத்தால் ஓட்டுநர்களுக்கு இயல்பாக ஏற்படும் உடல் களைப்பு, நான்காவது, சாலைகளில் வளைவுகள், குறுகிய பாலம், மாற்றுப்பாதை, வேகத்தடை போன்றவற்றிற்கான எச்சரிக்கைப் பலகைகள் இல்லாதிருத்தல் அல்லது மிகச்சிறியதாக இருத்தல், ஐந்தாவது, வாகனங்களில் ஏற்படும் எதிர்பாராத இயந்திரக் கோளாறுகள் போன்றவை.
அந்த அறிக்கையில் விபத்துளைத் தவிர்க்கும் வகையில் சில யோசனைகளும் சொல்லப்பட்டிருந்தன. அவை, இரவு பதினோரு மணிக்குப் பின்னர் பயணம் செய்வதை முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும், பகல் நேரத்தில் பயணிக்கும் தூரத்திற்கு ஆகும் நேரத்தைக் கணக்கிட்டு, அதற்கு அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும், ஒவ்வொரு இருநூறு கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கும் கட்டாயம் முப்பது நிமிடம் ஓய்வு எடுக்க வேண்டும் இப்படி.
வெளிநாடுகளில், வாடகை வாகனங்களை ஓட்டுபவர்கள் ஒரு நாளைக்கு இத்தனை மணி நேரம்தான் ஓட்டவேண்டும் என்ற விதி உள்ளது. அந்த விதி கடுமையாகப் பின்பற்றப்படுகிறது. சாலை விதிகளை மீறுவது என்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. அவ்வளவு கடுமையாக சாலை விதிகள் மதிக்கப்டுகின்றன; பின்பற்றப்படுகின்றன. சமரசத்திற்கே இடமில்லை. சாலையில் செல்லும் வாகனம் மோதி ஒருவர் இறந்தால் அது விபத்து என்று கருதப்படுவதில்லை, கொலையாகவே கருதப்படுகிறது. அதற்கான தண்டனை மிகவும் கடுமையாகவே இருக்கிறது. ஆனால், நமது நாட்டிலோ இதற்கு நேர் எதிரான நிலைதான். வேகக் கட்டுப்பாட்டுக் கருவிகூட பெரும்பாலான வாகனங்களில் பொருத்தப்படுவதில்லை. 
வளர்ந்த நாடுகளில் அமைக்கப்பட்டுள்ள சாலைகளின் தரத்தைக் கருத்தில் கொண்டு அதிவேகமாகச் செல்லும் வாகனங்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் சாலைகள் அவ்வளவு தரமானதாக இல்லை. இதனை மனத்தில் கொண்டே நாம் அதிவேகமாகச் செல்லக்கூடிய இரு சக்கர மற்றும் நான்கு சக்கர வாகனங்களை இயக்க வேண்டும். ஆனால், பெரும்பாலானோர் - குறிப்பாக இளைஞர்கள் - அப்படி கவனமாக இயக்குவதே இல்லை. அதனால்தான், தமிழ்நாட்டில் வாகன ஓட்டிகள் சாலை விதிகளை மீறிய வகையில் 2017 - ஆம் ஆண்டில் காவல் துறையினர் மூன்று கோடி ரூபாய்க்கு மேல் அபராதமாக வசூல் செய்துள்ளனர். 
1988 - ஆம் ஆண்டு மோட்டார் வாகனச் சட்டம், பிரிவு 129 - இன் கீழ் இரு சக்கர வாகன ஓட்டிகள் தலைக்கவசம் (ஹெல்மெட்) அணிய வேண்டியது கட்டாயம். ஆனால், பெரும்பாலானவர்கள் தலைக்கவசம் அணிவதில்லை. சட்டத்தை மதிப்பதுமில்லை. கடந்த இரு மாதங்களில் மட்டும் தலைக்கவசம் அணியாமல் வாகனம் ஓட்டியதாக ஐம்பத்தையாயிரம் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாக காவல்துறை அறிக்கை ஒன்று தெரிவிக்கிறது. மேலும், அந்த அறிக்கை, 80 விழுக்காடு விபத்துகளுக்குக் காரணம் தலைக்கவசம் அணியாமல் வாகனங்களை இயக்குவதே என்றும் கூறுகிறது. 
இதுபோன்ற காவல்துறை அறிக்கைகள் பலசமயம் நம்மை அதிர்ச்சியில் உறைய வைக்கின்றன. கடந்த ஆண்டு மட்டும் விபத்தின் காரணமாக உணர்வு இழந்துவிட்டவர்கள் 1,36,544 பேர். மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டவர்கள் 84393 பேர். கடந்த நான்கு மாதங்களில் மட்டும் தலைக்கவசம் இல்லாததால் தலையில் அடிபட்டவர்கள் 25,000 பேர். இதுபோன்ற விபத்துகளில் சிக்குவோர் பெரும்பாலும் இளைஞர்களே. சிவப்பு விளக்கை மதிக்காமல் சிட்டாகப் பறப்பதும், தடுப்புக் கோட்டைத் தாண்டிப்போவதும் வீரமல்ல என்பதை இளைஞர்கள் உணர வேண்டும். இவையெல்லாம் நாமே வலிந்துபோய் விபத்தில் சிக்கிக் கொள்ளும் செயல்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 
இன்றைய இளைஞர்கள் காதில் அலைபேசியை அணைத்தபடி சாகசங்கள் செய்வது வாடிக்கையாகி விட்டது. விளம்பரத்தில் வரும் இரு சக்கர வாகனம் தனக்கு அவசியமா என்று இளைஞர்கள் யோசிப்பதே இல்லை. உடனே வாங்கிவிடத் துடிக்கிறார்கள். வாங்கியும் விடுகிறார்கள். வாகன எரிபொருள் விலை வரலாறு காணாத அளவுக்கு உயர்ந்து விட்டது, பல இடங்களில் வாகனங்களை நிறுத்துவதற்கு இடமே இல்லை, போக்குவரத்து நெரிசல் சொல்லி முடியாது - ஆனாலும் வாகனப் போக்குவரத்து அலுவலகங்களில் பதிவாகும் புதிய வாகனங்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் கூடிக்கொண்டேதான் போகிறது. நடைப்பயிற்சி உடல் நலத்திற்கு ஏற்றது என்பதை மறந்தோம், பொதுப் போக்குவரத்து சிக்கனமானது என்பதையும் புறந்தள்ளினோம், ஆளுக்கு ஒரு வாகனம் தேவை என்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டோம்.
சென்னயின் மக்கள்தொகை (புறநகர் நீங்கலாக) சுமார் 83 லட்சம். ஆனால் வாகனங்களின் எண்ணிக்கையோ சுமார் நாற்பத்து மூன்று லட்சம். இருவருக்கு ஒரு வாகனம் என்கிற பொருளாதார வளர்ச்சி மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து இருக்கிறோம். வாகனத்தை இயக்க, தவணைத்தொகை கட்ட பணம் வேண்டுமே. அதற்காக அறம் பிறழ்ந்த வழிகளில் பொருள் ஈட்டவும் பலர் தயங்குவதில்லை. இதனால்தான் எல்லா காவல்நிலைய வாயில்களிலும் ஏராளமான இரு சக்கர வாகனங்கள் பழசாகி, பயனற்று வரிசையாக அணிவகுத்து நிற்கின்றன. முறையான ஆவணங்கள் இல்லாததாலும், திருடப்பட்ட வாகனங்கள் நீதிமன்ற ஆணைக்காகக் காத்துக்கொண்டும் இருக்கின்றன. 
குடும்பத்தலைவனோ, தலைவியோ விபத்தில் இறந்துவிட்டால் அவரது குடும்பமே நிலைகுலைந்து போவது தவிர்க்க முடியாதது. இரு மாதங்களுக்கு முன்னர் சென்னை பெரம்பூரிலிருந்து ஒரு பெண்மணி, தனது இரு குழந்தைகளுடன் இரு சக்கர வாகனத்தில் கோயம்பேடு சென்றார். வழியில் ஒரு ஆட்டோவுடன் மோதியதில் தூக்கி எறியப்பட்டார். படுகாயங்களுடன் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லும் வழியிலேயே இறந்துவிட்டார். அவர் மரணத்திற்கு முக்கிய காரணம், தலைக்கவசம் அணியாததே. குழந்தைகள் சிறுசிறு காயங்களுடன உயிர் பிழைத்தனர். அவரது கணவர் நிலைகுலைந்து போனார். இப்போது அவர் தலைக்கவசத்தின் அவசியம் குறித்து வாகன ஓட்டிகளிடம் பரப்புரை செய்து வருகிறார். 
ஆண்டுதோறும் போக்குவரத்து காவல் துறையினர் "சாலைப் பாதுகாப்பு வார விழா' கொண்டாடி சாலைப் பாதுகாப்பு குறித்து அறிவுறுத்துகின்றனர். ஆயினும் நம் மக்களிடம் அதுகுறித்து போதிய விழிப்புணர்வு ஏற்படவில்லை என்பதே உண்மை. மேல்நாடுகளில் தொடக்கக்கல்வி முதலே சாலைப்பாதுகாப்பு குறித்து பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. மேலும், மாணவர்களுக்கு சாலையிலேயே நேர்முகப் பயிற்சி, செயல்முறை விளக்கம் தருகின்றனர். தினமும் பள்ளிகளுக்கு முன்பு பெற்றோரும், ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகளும் போக்குவரத்தை ஒழுங்கு செய்வதில் உதவி புரிகின்றனர். சில தன்னார்வத் தொண்டர்களும் இதில் பங்கெடுக்கின்றனர். "சாலைகள் வாகனப் போக்குவரத்திற்கு, நடைபாதை நடப்பதற்கு' என்கிற விதி கண்டிப்பாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. குடியிருப்புப் பகுதிகளில் வணிக நிறுவனங்கள், கடைகள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இதனாலதான் அங்கு விபத்துகள் குறைவு. 
நம் நாட்டில் எப்போதும் சாலைகளில் வாகனங்களை நிறுத்தி மகிழ்கிறோம். நடபாதைகளை சிறுவணிகத் தெருக்களாக மாற்றிவிட்டோம். வீட்டுக்குள் நுழைய முடியாதபடி வெளியே இருபுறமும் கடைகளைக் கட்டி வாடகைக்கு விட்டு பணம் சம்பாதிக்கிறோம். முழுக்க முழுக்க சுயநலம், பிறர்நலம் பேணாமை, சட்டத்தை மதிக்காத போக்கு, நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு துணைநிற்காமை, அறம்சார் கொள்கைகளில் ஈடுபாடின்மை - இவையே இன்றைய மனித குலத்தின் முக்கிய எதிரிகள்.
அல்லன களைந்து, நல்லன வளர்த்து நல்ல வழியில் நாளும் உழைத்தால் மனித வளம் பெருகும். விபத்துகளில் சிக்கிச் சீரழியாமல் இருக்க, இனி ஒரு விதி செய்வோம். சாலை விதிகளை மதித்து நடப்போம்; விலை மதிப்பு மிக்க மனித உயிர்களைக் காப்போம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/15/விதிகளை-மதிப்போம்-விபத்தைத்-தவிர்ப்போம்-2919807.html
2919235 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முக்கியமானவற்றுக்கு முதலிடம்  இரா. கதிரவன் DIN Monday, May 14, 2018 02:05 AM +0530 ஒர் அலுவலகத்தின் செயல்பாடுகளில் பணத்தை விட முக்கியத்துவம் கொண்ட அம்சம் நேரம் ஆகும். பணியிடங்களில் - தொழிற்கூடங்களில் நேரம் எவ்வாறு செலவிடப் படுகின்றது எனபது குறித்து ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறன.

பொதுவாக, பணிகள், முக்கியமானவை- முக்கியத்துவம் குறைந்தவை -மற்றும் கூடியமட்டும் தவிர்க்கப்படவேண்டியவை என மூன்று வகையாக பிரிக்கப்படும்.
நிர்வாகத்தின் நேரடி வியாபாரம் - வருவாய் - லாபம் ஆகியனவற்றைப் பெருக்கக் கூடிய நடவடிக்கைகள் மற்றும் வாடிக்கையாளர் நலன் போன்றவை முக்கிய விஷயங்களாக கருதப்படும்; அறிக்கை தயாரித்தல் உள்ளிட்ட விவகாரங்கள் போன்றவை முக்கியம் குறைவான விஷயங்களாக கருதப்படும். சாதாரண பிரச்னைகள், கண்காணிப்புகள், தொலைபேசி உரையாடல்கள் போன்றவை குறைக்கப்படவேண்டிய அல்லது தவிர்க்கப்படவேண்டிய விஷயங்கள் என்று கொள்ளப்படும் .

அலுவலகங்களில், பொதுவாக ஒவ்வொருவரது நேரத்திலும், இவற்றில் முறையே 10 - 20 - 70 சதவீத நேரம் செலவிடப்படுகிறது என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. ஆனால் இன்னொரு அம்சம் என்னவெனில், முக்கியத்துவம் குறைந்த மற்றும் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய செயல்பாடுகள் என்பனவற்றை முற்றிலுமாக தவிர்த்து விடவோ அல்லது முழுதுமாக ஒதுக்கி விடவோ முடியாது என்பதும் நிதர்சனம்.

இத்தகைய பின்னணியில், ஊழியர் மற்றும் நிர்வாகத்தின் நலன் கருதி வழங்கப்படும் ஆலோசனை எதுவெனில், பணி புரியும் ஒவ்வொருவரும், முக்கிய விஷயங்களில் ஈடுபடும் 10 சதவீத நேரம் என்பதை 15 சதவீதம் என்ற அளவிற்காவது - அதாவது, முக்கியமான காரியங்களில் செலவிடும் நேரத்தினை ஒன்றரை மடங்காக உயர்த்த முழு முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்பது ஆகும். 

இப்படி நிகழும்போது, அவ்வலுவலகத்தின் செயல்பாட்டுத் திறன் உயர்த்தப் படும்; நேரடியாகவும் - மறைமுகமாகவும் நிர்வாகத்தின் வளர்ச்சி பெருகும்; அங்கு பணிபுரியும் அனைவரும் பயனடைவர் என்பதும் நிதர்சனம். மேலும் இதன் மூலம் தவிர்க்கபபடவேண்டிய விஷயங்களுக்கு செலவிடப்படும் நேரமும் குறைக்கப் படும் என்ற கூடுதல் பலனும் கிட்டும். 

அலுவலகம், தொழிற்கூடம் போன்றவனவற்றுக்கு மட்டுமின்றி, தனிநபர்கள்கூட, தாங்கள் செய்கின்ற பணிகளை வகைப் படுத்தி எவ்வளவு நேரம் எததகைய செயல்பாடுகளுக்கு செலவிடுகிறோம் என்று கருத்தில் கொண்டு செயல்படும்போது அவர்களது செயல்திறன் கூடுவது மட்டுமின்றி, வாழ்க்கைத் தரமும் உயரும் என்பது உறுதி. அதற்கு அடுத்த கட்டமாக,அத்தகைய முக்கிய செயல்பாடுகளுக்கு செலவிடும் நேரத்தினை சுய பிரக்ஞயோடு அதிகப் படுத்துவதும் அவசியம்.

இது போன்ற நடவடிக்கைகள், பிள்ளைகள் மீது அக்கறை கொண்ட பெற்றோர்களுக்கும் ஒர் இன்றியமையா கடமை ஆகும்; தங்களது பிள்ளைகள், அவர்களது செயல்பாடுகளில் முக்கியமானவை - முக்கியம் குறைந்தவை - தவிர்க்க வேண்டியவை என்பதனை பகுக்கும் வழக்கத்தை இளம் வயதிலேயே கற்கவும் , அதன்படி அவற்றினை செய்து முடிக்கவும் கற்றுத்தர வேண்டியது பெற்றோரின் கடமை ஆகும். 

பள்ளி ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் மீது ஏராளமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியவர்கள். எனவே, அவர்களும் இதில் முனைப்பினை காட்ட வேண்டும்.
முக்கியமானவற்றுக்கு முதலிடம் என்ற கருத்தினை அலசும்போது, இதன் நீட்சியாக, நமது அன்றாட வாழ்வில் ஒரு கணிசமான நேரத்தை ஆக்கிரமிக்கும் - ஊடகங்களை - குறிப்பாக காட்சி ஊடகங்களை பற்றி சிந்திக்காமல் இருக்க முடியாது.

தொலைக்காட்சிகள், முக்கிய விஷயங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து விவாதங்கள் நடத்த வேண்டும் என்பதும் , நேயர்களின் விஷய ஞானத்தினை உயர்த்தும் வகையில் நிகழ்ச்சிகளை அமைக்க வேண்டும் என்பதும் நியாயமான எதிர்பார்ப்பு ஆகும். 

அந்த அடிப்படையில் அவை , நாட்டு நலன், சராசரி மனிதனின் அறிவு வளர்ச்சி, விழிப்புணர்வு போன்றவை தொடர்பான நிகழ்ச்சிகளுக்கு முதலிடம் தர வேண்டும் என்பது அவசியம். 

மாறாக, குடும்பத்துக்குள் நடக்கும் உறவினர் சண்டைகள், போட்டி, பொறாமை போன்றவற்றுக்கும், திரைப்படத் துறையினரின் அங்க அசைவுகளுக்கும் திரைப்
படப் பாடல் வரிகளுக்கும்,தேவையற்ற முக்கியத்துவம் கொடுத்து மணிக் கணக்கில் விவாதிப்பது என்பது, நாம் எந்த திசையில் செண்டு கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வியையும் மனக்கலவரத்தையும் எழுப்புகிறது. நமது நாட்டில், பொதுவாக அரசியலில் ஈடுபடுபவர்கள் மீதான நல்ல அபிப்ராயம் என்பது குறைந்து வருவது என்னவோ உண்மைதான்.

ஆனாலும், பல ஆண்டுகள் பொது வாழ்வில் ஈடுபட்டு சேவையை மட்டுமே செய்தவர்கள், பதவியில் இருந்தும் தவறான வழிகளில் பொருள் சேர்க்காதவர்கள், அப்பழுக்கற்றவர்களாக விளங்குபவர்கள் ஆகியோர் அருகிவரும் இனத்தை சார்ந்தவர்களாக இருப்பினும், இன்னமும் பொதுவாழ்வில் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்; அவர்களை முன்னிலைப்படுத்த வேண்டியதும் முதலிடம் தருவதும்- குறைந்த பட்சம் அப்படிப் பட்டவர்களை மக்களிடையே அறிமுகப்படுத்த வேண்டியதும், ஊடகங்களின் சமுதாயம் சார்ந்த கடமை எனலாம். அது ,நமது அரசியல்வாதிகள் மீது தளர்ந்து வரும் நமது நம்பிக்கையை சிறிதேனும் அதிகரிக்க செய்து ஆரோக்கியமான சூழலை வளர்த்தெடுக்கும். 

ஆக, தனி மனிதன் - நிறுவனம் - ஊடகம் என எல்லாத் தரப்பினரும், சமுதாயத்தின் எல்லாத் தளங்களிலும் முக்கியமானவற்றுக்கு மட்டுமே முதலிடம் தர வேண்டியதும், தவிர்க்க வேண்டியவற்றை கண்டறிந்து அவற்றை அறவே ஒதுக்க வேண்டுவதும் அவசியம் ஆகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/may/14/முக்கியமானவற்றுக்கு-முதலிடம்-2919235.html
2919234 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கருணைக் கொலை: ஒரு பார்வை ரமாமணி சுந்தர்  DIN Monday, May 14, 2018 02:03 AM +0530 ஒரு மனிதனுக்கு வாழ்வதற்கு எவ்வளவு உரிமை இருக்கிறதோ, அதே அளவு கௌரவத்துடன் இறப்பதற்கும் உரிமையுள்ளது. மேலும் கண்ணியத்துடன் இறப்பதற்கான உரிமை அந்த மனிதனின் அந்தரங்கத்திற்கான உரிமையின் (ழ்ண்ஞ்ட்ற் ற்ர் ல்ழ்ண்ஸ்ஹஸ்ரீஹ்) ஒரு முக்கிய அங்கம் என்றும் சொல்லலாம். இப்படிப்பட்ட தனிமனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வழிவகுக்கும், சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பு ஒன்றை அண்மையில் உச்ச நீதி மன்றம் வழங்கியுள்ளது. தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு, "தீராத நோயால் அவதிப்படுபவர்களை கருணைக் கொலை செய்யலாம்' என்ற உத்தரவை கடந்த மார்ச் மாதம் பிறப்பித்தது. எவ்வளவோ சிகிச்சை அளித்தும் காப்பாற்ற முடியாத நிலையில் உள்ள நோயாளியை கௌரவமாக உயிரிழக்க வழிவகுக்கிறது உச்ச நீதிமன்றதின் இந்தத் தீர்ப்பு! "தன்மானத்துடன் இறப்பது மனிதனின் அடிப்படை உரிமை என்ற அடிப்படையில், கருணைக் கொலையும், வாழும்போதே தன் விருப்பப்படி உயிலை எழுதி வைப்பதும் சட்டப்படி செல்லும்' என தீர்ப்பு அளித்துள்ளது இந்த அமர்வு.
நமது நாட்டில் கருணைக் கொலை பற்றி மக்களையும் நீதிமன்றங்களையும் சிந்திக்க வைத்த விஷயம், 42 ஆண்டுகள் கோமா நிலையில் இயந்திரங்களின் உதவியுடன் உயிர்ப்பிணமாய் வாழ்ந்த மும்பை அருணா ஷாம்பாக் என்பவரின் வழக்கு. 1973}ஆம் ஆண்டு மும்பை கே.இ.எம். மருத்துவமனையில் செவிலியராகப் பணியாற்றிய அருணா ஷான்பாக்கை அங்குள்ள பணியாளர் ஒருவர் பாலியியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கி, கழுத்தைச் சுற்றி சங்கிலியால் கட்டிப்போட்டதால் மூச்சுக்குழாய் துண்டிக்கப்பட்டு அவர் கோமா நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட கொடுமை இந்த நாட்டையே உலுக்கியது. அதே மருத்துவமனையில் 42 ஆண்டுகள் சுய நினைவின்றி செயலற்ற நிலையில் வாழ்ந்து 2015}ஆம் ஆண்டு தனது 68 } ஆவது வயதில் உயிரிழந்த அருணாவின் வழக்கே கருணைக்கொலைக்கு உச்ச நீதிமன்றம் பச்சைக் கொடி காட்டுவதற்கு வித்திட்டது . 2009}ஆம் ஆண்டு பிங்கி விரானி என்கிற பத்திரிகையாளர், அருணாவை கருணைக் கொலை செய்யவேண்டுமென்று, உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தார். உச்ச நீதிமன்றம், பிங்கியின் மனுவை நிராகரித்து விட்டாலும், "கருணைக்கொலை' எனப்படும் "பேசிவ் யுதேனிசியா' முறைக்கு விரைவில் அனுமதியளிக்கப்படும் என்று அறிவித்தது. 2011} ஆம் ஆண்டு கருணைக் கொலையை அனுமதிக்கும் வகையில் உச்சநீதிமன்றம் முதல் தீர்ப்பை வழங்கியது. இதனையடுத்து, இந்த ஆண்டு மார்ச் 9 அன்று கருணைக் கொலை தொடர்பான வழக்கு ஒன்றில், மருத்துவ சிகிச்சையால் காப்பாற்ற முடியாதவர்களுக்கு கருணைக் கொலையை அனுமதிக்கலாம் என்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.
ஆங்கிலத்தில் "மெர்ஸி கில்லிங்' என்று சொல்வதை நாம் தமிழில் கருணைக் கொலை என்கிறோம். ஆனால் இதைக் "கொலை' என்று சொல்வதே தவறு என்று வாதாடுகிறார்கள் ஒரு சாரார். இப்படிப்பட்ட இறப்பை "யுதேனிசியா' என்று சொல்வதே சரி என்பது இவர்களது வாதம். "யுதேனிசியா' என்பது கிரேக்க மொழியிலுள்ள ஒரு சொல். இதற்கு "நல்ல சாவு" அல்லது "நல்மரணம்" என்று பொருள் கொள்ளலாம். யாராவது ஒருவர் படுத்த படுக்கையாக கிடக்காமல், உறக்கத்திலோ அல்லது திடீரென்றோ இறந்து விட்டால் அதை "நல்ல சாவு' என்று சொல்வதுண்டு. ஒருவருக்கும் சுமையாக இல்லாமல் தானும் கஷ்டப்படாமல் பிறரையும் கஷ்டப்படுத்தாமல் இறக்க வேண்டும் என்பதே எல்லோருடைய விருப்பமும். 
யுதேனிசியாவை, பாசிவ் யுதேனிசியா, ஆக்டிவ் யுதேனிசியா என்று இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். அதாவது தூண்டுதலின்றி மரணம் சம்பவிக்க வைப்பது மற்றும் மரணம் சம்பவிக்கும்படி தூண்டுவது என இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். உயிர் பிழைக்க வாய்ப்பில்லாத நிலையில் உள்ள ஒருவருக்கு செயற்கை சுவாசம் அளிப்பதை நிறுத்துவது, அதுவரை அளிக்கப்பட்டு வந்த சிகிச்சையை நிறுத்துவது அல்லது உயிர் காக்கும் கருவிகளை அகற்றுவது போன்றவை "பாசிவ் யுதேனிசியா" என்ற வகையில் சேர்க்கப்படும். காப்பாற்ற முடியாத நிலையில் உள்ளவரை மரணம் அடையச் செய்யும் ஊசி போட்டு (ப்ங்ற்ட்ஹப் ண்ய்த்ங்ஸ்ரீற்ண்ர்ய்) முடிவுக்குக் கொண்டு வருவது போன்ற வழிகளை "ஆக்டிவ் யுதேனிசியா" என்று கூறலாம். இது மருத்துவரின் உதவியுடன் செய்யப்படும் தற்கொலை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 
உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் ஆக்டிவ் யுதேனிசியா செய்வதற்கு அனுமதி கிடையாது. சட்டப்படி அது குற்றமே. அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா, ஓரகன், கொலராடோ போன்ற ஒரு சில மாநிலங்களிலும்,கனடா,நெதர்லாந்து, சுவிட்சர்லாந்து, ஜப்பான், பெல்ஜியம் போன்ற சில நாடுகளிலும் மட்டுமே ஆக்டிவ் யுதேனிசியா முறையை சட்டம் அனுமதிக்கிறது. ஆனால் பெரும்பாலான நாடுகளில் பாசிவ் யுதேனிசியாவை சட்டம் அனுமதிக்கிறது. 
நமது நாட்டில் பாசிவ் யுதேனிசியாவிற்கு அனுமதி வழங்கிய உச்ச நீதி மன்றம், உயிர் பிழைக்க வாய்ப்பில்லாத செயலற்ற (கோமா)நிலைக்குச் சென்று விட்டால் தன்னை உயிர் காக்கும் கருவிகளின் உதவியுடன் வாழ வைக்க வேண்டாம் என்று சுயநினைவுடன் இருக்கும் பொழுதே ஒருவர் உயில் எழுதி வைக்கவும் வழி செய்துள்ளது. அமெரிக்காவில் உள்ள யுதனேசியா சொசைட்டி தான் முதல் முதலில் வாழும்போதே தன் விருப்பப்படியான உயில் (கண்ஸ்ண்ய்ஞ் ஜ்ண்ப்ப்) என்ற கருத்தை முன்வைத்தது. ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து அறுபதுகளில், சிகாகோ வாழ் லூயிஸ் குண்டர் எனும் மனித உரிமை வழக்குரைஞர் இந்தக் கருத்திற்கு வலு சேர்த்தார். தற்பொழுது அமெரிக்கா