Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2792507 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விவசாயம் விரும்பு வா. சுந்தரேசன் DIN Friday, October 20, 2017 03:28 AM +0530 நம் முன்னோர்கள் ஆறுகள், ஏரிகள், குளங்கள், குட்டைகள், கால்வாய்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மிகச்சிறந்த நீர் மேலாண்மை முறைகளை ஏற்படுத்தி பராமரித்து வந்தனர். மழை நீரை துளியும் வீணாக்காமல் இருக்கும் நோக்குடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட அத்தகைய நீர் மேலாண்மைத் திட்டங்களை நாம் தற்போது பராமரித்து வருகிறோமா? 
தமிழகத்தில் மொத்தம் 100 ஆறுகளில் தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது (தற்போது அவற்றில் பல ஆறுகள் இருந்தற்கான வழித்தடங்களே இல்லாமல் செய்துவிட்டோம்). 
அவற்றில் வந்த மிகுதியான நீர் சிறந்த கால்வாய்கள் மூலம் பெரிய பெரிய ஏரிகளில் சேகரிக்கப்பட்டு விவசாயத்திற்கும் குடிநீருக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. ஏரிகள் நிறைந்து வழிந்தால் அந்த உபரி நீரானது சிறிய ஏரிகள், குளங்கள், குட்டைகள் போன்றவற்றை நிரப்பிய பின்னரே அருகில் உள்ள ஆற்றில் கலக்கும். 
1950-ஆம் வருடங்களில் நமது இந்திய நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் விவசாயத் துறையின் பங்கு 50%-க்கும் மேல் இருந்தது. அச்சமயங்களில் அமெரிக்க டாலருக்கு எதிரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு நான்கு ரூபாயிலிருந்து ஐந்து ரூபாய் என்ற அளவில் இருந்தது. 
அதன் பிறகு, வெளிநாடுகளை பார்த்து தொழில் துறையில் முன்னேற வேண்டி அத்துறையின் வளர்ச்சிக்கான திட்டங்கள் தீட்டப்பட்டன. அதனால் சிறிது சிறிதாக விவசாயத்துறையின் முக்கியத்துவம் குறைக்கப்பட்டது. 
தொழில் துறையின் முன்னேற்றத்திற்காக பல லட்சம் கோடி ரூபாய்களும், பல லட்சம் ஏக்கர் விவசாய நிலங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆனால் கடந்த 70 ஆண்டுகளில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (எஈட)-யில் தொழில் துறையின் பங்களிப்பானது 30%-ஐ தாண்ட முடியவில்லை. ஆனால், தொழில் துறையின் வளர்ச்சிக்காக அழிக்கப்பட்ட இயற்கை வளங்கள் ஏராளம். 
1990-ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க டாலருக்கு எதிரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 17 ரூபாயாக இருந்தது. 1991-ஆம் ஆண்டு நிதியமைச்சராக இருந்த மன்மோகன் சிங்கால் கொண்டுவரப்பட்ட தாராளமயம் மற்றும் உலகமயம் போன்ற பொருளாதாரக் கொள்கைகளினால் விவசாயம் மாயமானது தான் மிச்சம். அதன் பிறகு இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து சரிவைச் சந்தித்து வந்து கொண்டிருந்தது. 
மேலும், அந்த காலகட்டங்களில், சேவைத் துறை (நங்ழ்ஸ்ண்ஸ்ரீங் நங்ஸ்ரீற்ர்ழ்)-க்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க துவங்கினர். அதன் பயனாக தற்போது நமது நாட்டின் மொத்த பொருளாதார உற்பத்தியில் (எஈட)-இல் சேவைத் துறையின் பங்கு 55% என்ற அளவில் உயர்ந்துள்ளது. ஆனால், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து சரிவைச் சந்தித்து வருகிறது. 
ஏனெனில், நம் நாட்டின் சேவை துறை முற்றிலும் வெளிநாடுகளுக்கு வழங்கப்படும் சேவைகளை மட்டுமே நம்பியுள்ளது. அதனால் ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்து டாலரின் மதிப்பு உயர்ந்தால் மட்டுமே சேவைத் துறையில் ஈடுபட்டுள்ள நிறுவனங்களுக்கு லாபம் கிடைக்கும். 
எனவே, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைவதை நம் நாட்டு நிறுவனங்களே ஆதரிக்கின்றன. 
அரசாங்கங்களின் ஐந்தாண்டு திட்டங்களைத்தும் தொழில் துறை மற்றும் சேவைத் துறைகளின் மூலமாக வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்துவது எப்படியென்ற கோணத்திலேயே தீட்டப்பட்டன. விவசாயத் துறை பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்பட்ட துறையாகவே கருதப்பட்டது.
கிராமங்களில் விவசாய வேலைகள் பெரும்பாலும் விடியற்காலை நேரங்களிலேயே துவங்கும். ஒரு கிராமத்தில் விவசாயக் குடும்பத்தில் இருக்கும் ஒரு மாணவன் அல்லது இளைஞன் விவசாய வேலைகளை முடிப்பதற்கே காலை ஒன்பது மணி ஆகிவிடும். ஆனால், பள்ளிக்கூடம் அல்லது கல்லூரி அதற்கு முன்பே தொடங்கிவிடும். 
இதனால், விவசாய வேலையில் தன் தாய்தந்தைக்கு உதவுவது என்பது இயலாத விஷயமாகிறது. இதனால், இளையச் சமுதாயத்திற்கு விவசாயத்தில் ஈடுபட வாய்ப்பே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. 
மேலும், தங்களுடைய ஸ்மார்ட் போன்களில் உள்ள வாட்ஸ் ஆப், பேஸ்புக் போன்ற செயலிகளில் விவசாயத்திற்கு ஆதரவாக கருத்துகளை பதியவிடுவதும், ப்ரொஃபைல் படங்களில் விவசாயி என்று வைத்துக்கொள்வதும் விவசாயத்தை வளர்த்துவிடாது என்பதை இளையச் சமுதாயம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். 
ஐ.டி. நிறுவனங்களில் வேலைச் செய்யும் இளைஞர்கள் தங்களின் வாரயிறுதி விடுமுறை நாட்களில் சினிமா, க்ளப், பப் என்று வீணாகச் சுற்றுவதை தவிர்த்து கிராமங்களுக்குச் சென்று விவசாயிகளுக்கும் விவசாயத்திற்கும் உதவி செய்யலாம். விவசாயக் குழந்தைகளுக்கு கல்வியறிவு புகட்டலாம். 
ஏர் ஓட்டுவது, நடவு நடுதல், அறுவடை செய்வது, வைக்கோல் போர் போடுவது, முதல் போகம், இரண்டாம் போகம், மூன்றாம் போகம், ஆடிப் பட்டம் போன்ற விவசாயம் தொடர்பான வார்த்தைகள்கூட இக்கால தலைமுறையினருக்கு தெரிந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே.
இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விவசாயம் செய்யும் ஒரு ஆண்மகனை கல்யாணம் செய்துகொள்ள எந்த பெண்ணும் மனமுவந்து முன்வருவதில்லை. பிறகு எப்படி விவசாயம் கெளரவமான தொழிலாக இருக்கும்?
2013-14-ஆம் ஆண்டில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் விவசாயத்தின் பங்கு 16%. டாலருக்கு எதிராக இந்திய ரூபாயின் இன்றைய மதிப்பு 60 ரூபாய். இதை உற்று நோக்கினால் ஒரு உண்மை புரியும். 
அதாவது, 1950-ஆம் ஆண்டில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் விவசாயத்தின் பங்கு 50% இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு ரூபாய் நான்கு. ஆனால், 2014-இல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் விவசாயத்தின் பங்கு 16% - இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு ரூ.60. விவசாய உற்பத்திக் குறைந்தால் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பும் குறையும். 
நம் முன்னோர்கள் ஏற்படுத்திச் சென்ற நீர்மேலாண்மையை உதாசீனப் படுத்தியதுதான் விவசாயம் வீழ்ச்சியடைய காரணம். 
யாரையும் குறைச் சொல்வதால் மட்டும் எந்த தீர்வும் ஏற்பட்டுவிடாது. இளைய சமுதாயமே! விவசாயம் விரும்பு.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/20/விவசாயம்-விரும்பு-2792507.html
2792506 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவையா இந்தப் பாதுகாப்பு? உதயை மு. வீரையன் DIN Friday, October 20, 2017 03:27 AM +0530 நாட்டின் பாதுகாப்புச் செலவு ஆண்டுக்கு ஆண்டு அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. காங்கிரசு ஆட்சி செலவிட்டதைவிட பா.ஜ.க.வின் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் ஒதுக்கீடு அதிகரித்துள்ளது. சுமார் ரூ.2 லட்சம் கோடிக்கு மேல் தேசப் பாதுகாப்புக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
நாட்டின் பாதுகாப்புச் செலவுதான் இப்படியென்றால் நாட்டில் இருக்கும் முக்கிய பிரமுகர்களின் பாதுகாப்புச் செலவும் ஆண்டுக்காண்டு அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. இதுபற்றி மத்திய அரசு மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய நேரம் இது.
எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு உயர்ந்துள்ள தலைவர்களின் எண்ணிக்கை, அவர்களின் பாதுகாப்புக்கு ஆகும் அதிகப்படியான செலவு இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு மிக மிக முக்கிய பிரமுகர் (வி.வி.ஐ.பி.)களுக்கு அளிக்கப்படும் பாதுகாப்பு அளவையும் செலவையும் குறைக்க மத்திய அரசு திட்டமிட்டுள்ளது.
பல்வேறு மாநிலங்களில் மிக முக்கியப் பிரமுகர்களுக்குக் "கருப்புப் பூனைப்படை' எனப்படும் "தேசிய பாதுகாப்பு படை' வீரர்களைக் கொண்டு பாதுகாப்பு அளிக்கப்படுகிறது. இது "எக்ஸ்', "ஒய்', "இசட்' என்ற மூன்று பிரிவுகளில் நபர்களின் முக்கியத்துவத்திற்கேற்ப வழங்கப்படுகிறது.
மத்தியில் முந்தைய காங்கிரஸ் ஆட்சிக் காலத்தில் 350 பேருக்கு மட்டுமே கருப்புப் பூனைப் படை பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டது. இது இப்போது 475-ஆக அதிகரித்துள்ளது. இசட் பிரிவு பாதுகாப்பு இப்போது 50 பேருக்கு வழங்கப்படுகிறது. இது முந்தைய காங்கிரஸ் ஆட்சிக் காலத்தில் 35-ஆக மட்டுமே இருந்தது.
இசட் பிரிவு பாதுகாப்புப் பிரிவில் இருக்கும் தலைவர்கள் மற்றும் முக்கிய பிரமுகர்கள் தங்கள் சொந்த மாநிலத்திலிருந்து வெளியே செல்லும்போது இந்தப் பாதுகாப்பு தொடரும். இதனால் பாதுகாப்புப் படை வீரர்களுக்கு அதிகமாக செலவு செய்ய வேண்டியுள்ளது.
ஆனால் இசட் பிரிவு பாதுகாப்பு பெற்ற பலர் தங்களுடைய சொந்த இடங்களை விட்டு வெளியில் செல்வது மிகவும் குறைவாகும். ஆனாலும் அவர்களது பாதுகாப்புக்காக நாள்தோறும் 50 வீரர்களை நிறுத்த வேண்டியுள்ளது.
ஆட்சியிலும், அரசியலிலும் இல்லாதவர்களுக்கும்கூட கொலை, மிரட்டல் போன்ற காரணங்களுக்காக இந்தப் பிரிவில் பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது. இப்போது இருக்கும் தலைவர்களுக்குப் பெரிய அளவில் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் இல்லையென்றாலும்கூட, தொடர்ந்து அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கப்படுகிறது.
மேலும் இசட் பிரிவில் இருக்கும் பல முக்கிய தலைவர்களும், மத்திய அமைச்சர்களும் தலைநகர் தில்லியிலேயே உள்ளனர். இவர்களுக்கு மாற்றுவழியில் பாதுகாப்பு வழங்க முடியும். இதுபற்றியும் மத்திய அரசு ஆலோசனை நடத்தி வருகிறது.
இந்நிலையில் உள்துறை அமைச்சகமும், தேசிய பாதுகாப்புப் படை தலைமையகமும் மிக முக்கிய பிரமுகர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதன் மூலம் தீவிரவாத எதிர்ப்புப் பணிகளில் தங்களால் சிறப்பாகச் செயலாற்ற முடியும் என்று ஆலோசனை தெரிவித்துள்ளன.
இதன் அடிப்படையில் அதி முக்கியப் பாதுகாப்பு வளையத்துக்குள் இருக்கும் வி.ஐ.பி.க்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கவும், அவர்களுக்குப் பிற வழிகளில் பாதுகாப்பு வழங்கவும் முடிவெடுத்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
அதாவது, இசட் பிரிவு பாதுகாப்பு பட்டியலில் இருக்கும் தலைவர்களின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்படும். 
இதற்கு அடுத்தபடியாக உள்ள ஒய் பிரிவில் இருக்கும் தலைவர்களுக்கும் தேசிய பாதுகாப்புப் படை வீரர்களின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்படும். எக்ஸ் பிரிவில் துணை ராணுவப் படை வீரர்கள் மட்டுமே பாதுகாப்பு அளிப்பார்கள்.
இதற்கான திட்டம் பற்றி மத்திய அரசு தீவிரமாகப் பரிசீலித்து வருவதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த முக்கிய பிரமுகர்களின் செலவுக்காக மத்திய அரசு மக்களின் வரிப்பணத்தில் இருந்து ஆண்டுதோறும் ரூ.800 கோடியை செலவழிக்கிறது. 
1993-ஆம் ஆண்டில் இந்தப் பாதுகாப்புச் செலவு ரூ.400 கோடியாக இருந்தது. இசட் பிரிவில் பணிபுரியும் தேசிய பாதுகாப்புப் படை வீரர்களுக்காக மட்டும் ரூ.120 கோடி செலவழிக்கப்படுகிறது.
உண்மையான மக்கள் தலைவர் எப்போதும் காவல்துறைப் பாதுகாப்பை விரும்புவதில்லை. அவர்களுக்கு மக்களே பாதுகாப்பு என்பதால் காவலர் உதவியை நாடுவதில்லை. அரசுக் காவல்துறை அவர்களைக் கேட்காமலும், அவர்களுக்குத் தெரியாமலும் பாதுகாப்பினை அளித்து வந்தனர். அது அவர்களது கவனத்துக்கு வந்தபோது அதனை விலக்கிக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகோள் விட்ட தலைவர்களும் உண்டு.
மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்த காந்தியடிகள், காமராஜர், கக்கன், ஜீவா முதலியவர்கள் எந்தப் பாதுகாப்பையும் விரும்பியதில்லை. மக்களுக்குத் தொண்டு செய்வதையே தம் வாழ்நாள் பணியாகக் கொண்டிருந்தனர். மக்களோடு மக்களாக இருப்பதையே அவர்கள் விரும்பினர்.
இந்திய விடுதலை நாள் நெருங்க நெருங்க வகுப்புக் கலவரங்கள் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து அகதிகளாக மக்கள் ஒரு பக்கத்திலிருந்து மறுபக்கம் செல்லத் தொடங்கினர். கொலை, கொள்ளை, கலவரங்கள் அரங்கேறின.
மொத்தத்தில் இரண்டு லட்சம் பேர் மடிந்திருப்பார்கள் என்று அப்போது மதிப்பிடப்பட்டது. வீடு வாசல் இழந்து தவித்தவர்கள் தொகைக்குக் கணக்கே இல்லை. இந்திய விடுதலை வரலாற்றில் கறை படிந்த பக்கங்கள் இவை. இந்நிலையில்தான் இந்திய விடுதலை நாடெங்கும் கொண்டாடப்பட்டது.
இந்தக் கொண்டாட்டங்கள் கோலாகலமாக நடைபெற்ற நேரத்தில் நவகாளியில் இந்து - முஸ்லிம் கலவரம் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தது. பல்வேறு பகுதிகளிலும் வகுப்புக் கலவரம். கொண்டாட்டங்களைத் துறந்து காந்தியடிகள் நவகாளியை நோக்கித் தனியாகத் தம் பயணத்தைத் தொடங்கினார். பாதுகாப்பைப் பற்றி எப்போதும் அவர் கவலைப்பட்டதில்லை.
விடுதலையடைந்த நாட்டின் உள்துறையமைச்சராக சர்தார் வல்லபபாய் படேல் இருந்தபோது, காந்திஜியின் உயிருக்கு ஆபத்து இருப்பதாகவும், அதனால் முன் எச்சரிக்கையாய் காவல்துறையினரின் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு அனுமதிக்க வேண்டுமென்று காவல்துறையினர் கேட்டுக் கொண்டபோது காந்திஜி மறுத்து விட்டார்.
"எனக்குப் பாதுகாப்பு எதுவும் தேவையே இல்லை. என்னுடைய உயிர் கடவுளின் கையில் இருக்கிறது. நான் சாக வேண்டும் என்று இருந்தால் எந்த முன் எச்சரிக்கை நடவடிக்கையும் என்னைக் காப்பாற்ற இயலாது. 
தனது சுதந்திரத்துக்காகப் பாதுகாப்பைத் தேடுபவர்கள் வாழ்வதற்கு உரிமையற்றவர்கள். ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகப் பரிசோதிப்பதற்கு அனுமதிப்பதை விட நான் பொது பிரார்த்தனையையே நிறுத்தி விடுவேன்' என்று காந்திஜி கூறிவிட்டார்.
1948 ஜனவரி 30 அன்று பிரார்த்தனைக்குப் போகும்போது காந்திஜி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இதற்கு யாரைக் குறை கூறுவது? பாதுகாப்புக் குறைபாடு காரணமா? சகிப்புத் தன்மையற்ற மத வெறியா?
1984-ஆம் ஆண்டு பஞ்சாப் மாநிலம் அமிர்தசரஸ் பொற்கோயிலில் பயங்கரவாதிகள் வன்முறையில் ஈடுபட்டபோது இந்திரா காந்தி படைபலத்தைப் பயன்படுத்தி அதனை அடக்கினார். இதனால் அவரது உயிருக்குத் தீவிரவாதிகளால் அச்சுறுத்தல் இருந்தது. பாதுகாப்பும் பலப்படுத்தப்பட்டது.
என்றாலும் என்ன பயன்? பாதுகாப்பு பலமாக இருந்த நிலையில் 1984 அக்டோபர் 31 காலை 9.30 மணியளவில் தம் இல்லத்திலிருந்து அலுவலகம் நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தபோது தம் பாதுகாப்புப் படையைச் சேர்ந்த வீரர்களினாலேயே இந்திரா காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.
அமெரிக்க நாட்டின் ஒற்றுமைக்காகவும், கருப்பர் அடிமைகளின் விடுதலைக்காகவும், மக்கள் ஆட்சிக்காகவும் அரும்பாடு பட்டவர் ஆபிரகாம் லிங்கன். ஏழைக் குடிமகனாகப் பிறந்து நாட்டின் குடியரசுத் தலைவராக உயர்ந்தவர். இருமுறை அப்பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்.
1865 ஏப்ரல் 14, இரவு 10 மணியளவில் நாடகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அவர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். கொலைகாரனை காவலர்கள் சுட்டுக் கொன்றனர்.
இப்படியே பல நிகழ்வுகளை எடுத்துக்காட்டலாம். என்றாலும் இன்றைய உலகில் பாதுகாப்பு மூலம் நம் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும் என்று எண்ணுகிறவர்களின் தொகையே அதிகம். 
இதனால் செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் அரசாங்கத்திடமிருந்து பாதுகாப்பைப் பெறுகிறார்கள். மக்களின் பணம் இப்படித்தான் பாழாகிறது.
அரசாங்கம் என்பது பொதுமக்களைப் பாதுகாப்பதற்காக இருக்கிறதே ஒழிய, ஒருசில வசதி படைத்தவர்களுக்காக இல்லை. 
செல்வாக்கு மிக்க அரசியல்வாதிகளும், தொழிலதிபர்களும் தங்கள் சொந்தச் செலவிலேயே பாதுகாப்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அதனையே அரசாங்கமும் அவர்களுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும்.
அரசாங்கச் செலவில் இந்தப் பாதுகாப்பைத் தங்களது பந்தா அரசியலுக்குப் பயன்படுத்தும் போக்கை ஒழித்துக் கட்ட வேண்டும். மக்கள் பணத்தை வசதி படைத்தவர்களுக்கு வாரி இறைப்பதா? இது இனியும் தொடரக் கூடாது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/20/தேவையா-இந்தப்-பாதுகாப்பு-2792506.html
2792208 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அறிவு தீப ஒளி ஏற்றுவோம்! நெல்லை சு. முத்து DIN Wednesday, October 18, 2017 02:36 AM +0530 பாவளி என்ற சொல்லாட்சி உலக வழக்கில் முதன்முறையாக, "ஷாகா சம்வாத' யுகத்தின் 705-ஆம் ஆண்டு ஜீனúஸன ஆச்சாரிய(ர்) என்பவரால் இயற்றப்பட்ட "ஹரிவம்ஸ புராணம்' என்கிற சமண நூலில் காணப்படுகிறது.
"தத்ஸý லோகஹ: ப்ரதி வர்ஷம் ஆகரத் தீபாலிகய ஆத்ர பாரதே-- ஸமுத்யதஹ பூஜாயிதும் ஜீனேஷ்வரம் ஜீனேந்த்ர - நிர்வாண விபூதி - பக்திபாக்--'
அதாவது, (24-ஆம் தீர்த்தங்கரரான) ஜீனேந்திரர் ஆகிய மகாவீரர் நிர்வாண நிலை (மோட்சம்) அடைந்த நாளினை பாரத மக்கள் ஆண்டுதோறும் பிரபலத் "தீபாலிகயா' என்ற தீப ஆவளி (தீபங்களின் வரிசை) விழாவாகக் கொண்டாடி வருகின்றனர்.
மகாவீரர், பாவபுரியில் கார்த்திகை மாதம் சதுர்த்தசி நாளில் வீடுபேறு அடைந்த நாள் கி.மு.527 அக்டோபர் 15. பிரபஞ்சவியல் குறித்து பிராகிருத மொழியில் இயற்றப்பட்ட "திரிலோக ப்ரஞ்ஞாபதி' அல்லது "திலோயப் பன்னத்தி' எனப்படும் ஜைன நூலில் யதிர்விருஸப ஆச்சாரியார் தரும் குறிப்பு இது. 
அதனாலேயே முதன்முறையாக, 2016 அக்டோபர் 15 அன்று அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் சபை, தீபாவளிக்கு அஞ்சல் தலை வெளியிட்டுச் சிறப்பு சேர்த்தது.
தீபாவளி நாளில் ஜைனர் அனைவருக்கும் "நிர்வாண லாடு'ஆகிய இனிப்பு வழங்கி மகிழ்வர். கொல்லாமை, பிறர்க்கு இன்னா செய்யாமை, அகிம்சை போன்ற கொள்கை உடையவர்கள். ஆதலால், அவர்கள் தீபாவளி தினத்தில் பட்டாசுகள் வெடிப்பது இல்லை. அவற்றின் ஒலி முழக்கம் சிறு உயிர்களுக்கு இன்னல் விளைவிக்கும் என்பதே அவர்தம் கருத்து.
இன்றைக்கும் வெடிகளின் இடியோசையும், கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளிமின்னல் பொறி மத்தாப்புகளும் வானத்தில் இருக்கும் தீய சக்திகளையும் துர்தேவதைகளையும் அச்சமடையச் செய்யும் என்ற நம்பிக்கை பழஞ்சீன மக்களிடையே நிலவுகிறது.
வரலாற்றில் மஹாஜன(ன்), வீராஜன(ன்) ஆச்சாரியர்கள் விஷ்ணுவைப் போற்றினர். அடிப்படையில் அவர்கள் மஹாயான பெளத்தர்கள். பெளத்த மதத்திலும் இந்திரனே காவல் தெய்வம். இந்திரர்கள், நரகாசுரன் என்ற அரக்கனின் கொடுஞ்செயல்கள் குறித்து கிருஷ்ணரிடம் சென்று முறையிட்டனர். 
கிருஷ்ணரது தாயார் ஆன பூமாதேவியினால் மட்டுமே அவனை அழிக்க முடியும் என்பது வரம். அதனால் பூமாதேவியின் அவதாரமான, கிருஷ்ணரின் மனைவி சத்யபாமா நரகாசுரனை அழித்தார். அவன், தனது மரணத்தை மக்கள் தீப ஒளியேற்றிக் கொண்டாட வேண்டும் என்று கிருஷ்ணரிடம் வேண்டினான். 
அதனாலேயே தீபாவளி, விஷ்ணுவைப் போற்றி ஒளியும் ஒலியும் ஆகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
இதைப் போலவே, மகாபலி என்ற அசுரனையும் விஷ்ணு, வாமன அவதாரம் எடுத்துப் பாதாளத்தில் தள்ளினார் என்கிற ஒரு தொன்மக் கதையும் உண்டு. பிரகலாதனின் புதல்வனான வீராஜனனின் புதல்வன் அந்த மகாபலி. பிராகிருத - பாலி இன மன்னன். பண்டைய கேரளத்தில் மிகவும் சிறப்பாக ஆட்சி செய்தவன். 
மகாபலி, இந்திரனை வென்றவன். ஆண்டுதோறும் கேரளத் துக்கு வருகை தரும் அவனை வரவேற்கும் திருவோணப் பூக்களின் திருவிழா இன்றைக்கும் கேரளத்தில் பிரபலம். "கணம் கொள் அவுணர்க் கடந்த பொலந்தார் மாயோன் மேய ஓண நன்னாள்' (மதுரைக் காஞ்சி 590 - 591) என்கிறார் மாங்குடி மருதனார் எனும் சங்கப் புலவர்.
உண்மையில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், அதாவது சங்க காலத்தின் "தைந்நீராடல்' இன்று மார்கழி நீராடல் ஆயிற்று. இதே கணக்கில்தான், கார்த்திகை மாதத்தில் நடைபெற்ற இந்தத் தீப ஒளிவிழா இன்று. வானவியல் அடிப்படையில் ஐப்பசியில் முன்னேறி வருகிறது என்க.
மகாகவி பாரதி வாழ்வில் மண்டயம் ஸ்ரீநிவாசாச்சாரியாரின் புதல்வி யதுகிரியிடம் தோழி மீனா கூறுகிறார்: "திருவண்ணாமலையில் தீபம் அணையும் வரையில் எல்லோர் வீட்டு வாயில்களிலும், விளக்குகள் இருக்க வேணுமாம். 
நம் ஏழ்மையால் வருஷம் முழுவதும் ஏற்ற முடியாவிட்டாலும் தீபாவளியி
லிருந்து கார்த்திகை வரையில் ஆசாரமாய் விளக்கு ஏற்றினால் பார்வதி, லக்ஷ்மி, கங்கை மூன்று பேரும் நம் வீட்டில் தங்குவார்கள் என்று என் பாட்டியார் சொல்வார்.'
அதற்குப் பாரதியோ, "இதற்குக் காரணமே வேறு. நாம் வழக்கம், சாத்திரம் என்று சொல்லிக் கொண்டு முக்கியமான காரணத்தை மறந்துவிடுகிறோம். முன்பு தெருவில் விளக்குகள் இருக்கவில்லை. இந்த மழைக்காலங்களில் இருட்டு 
அதிகம். 
எல்லார் வீடுகளிலும் வரிசையாக விளக்கு ஏற்றினால் முக்கால்வாசி ஊரே வெளிச்சமாகி மேகம், இருட்டு இரண்டும் சேர்த்துச் செய்யும் கும்மிருட்டை நீக்கிவிடும் அல்லவா? அதற்குதான் முன்னோர்கள் உபாயம் செய்தார்கள். இப்போது அடிக்கொரு மின்சார விளக்கு இருக்கும்போது, இந்த மின்மினி விளக்கு எதற்கு? சொல்லுங்கள். 
எங்கள் தாத்தா இருட்டில் வளர்ந்தார். நாங்களும் இருட்டில்தான் இருப்போம் என்பது சரியான வாதமா? லக்ஷ்மிக்கு எண்ணெய் விளக்கு, அழுக்கு, மடி, கள்ள யோசனையுடைய பொய் பக்தி, வெளிவேஷம் இவைகளெல்லாம் வேண்டாம். முதலில் உள் அன்பு, உண்மை பக்தி, திடமனத்துடன் பாடுவது இவைதான் முக்கியம். அவள் ஆடம்பரத்தில் மயங்க மாட்டான்' என்கிறார்.
எது எப்படியோ, ஐப்பசி - கார்த்திகை மழைக்காலங்களில் தோட்டம் துரவுகளில் நீர் தேங்கிவிட்டால் டெங்கு கொசு உற்பத்தியும் நோய்களும் பரவும் அபாயம் வேறு இருக்கிறது.
ஒரு வகையில் தீபாவளி வெடிமருந்துப் புகையினால் வானமும் கதகதப்பாகும். கொசுத் தொல்லைகளும் குறையும். வீட்டிற்குள் கட்டில் இடைப் பொந்துகளிலும், தலையணைகளிலும் பதுங்கி இருக்கும் தீவிரவாத மூட்டைப் பூச்சிகளும்கூட மடிந்து போகும்.
பட்டாசு வெடிமருந்துகளின் இந்திய வரலாறும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்வோமே.
கி.மு.325-ஆம் ஆண்டு கிரேக்க மன்னர் அலெக்சாண்டர் பஞ்சாப் வழி இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தபோது, பியாஸ் நதிக் கரையோரம் வாழ்ந்துவந்த "ஆக்சித்ரேசிய' இன மக்கள் கிரேக்கப் படைகளைத் தங்கள் 
நகருக்குள் நுழையவிடாமல் தடுத்துவிட்டனர். மதில்களில் இருந்து இடிமுழங்கும் 
தீ அம்புகளை எதிரிகள் மீது வீசி எறிந்தனராம்.
தீ அம்புகள் என்பது வேறு ஒன்றுமில்லை, இயற்கையில் கிடைக்கும் கரி, கந்தகம் இவற்றுடன் நீற்றுச் சுண்ணாம்பும் கலந்ததுதான் தீ அம்பு. வீட்டுக்கு வெள்ளை அடிக்கப் பயன்படும் நீற்றுச் சுண்ணாம்புக் கற்களைத் தண்ணீரில் போட்டதும் வெப்பம் வெளிப்படும். அந்த வெம்மையில் கரி - கந்தகக் கலவை புகைந்து எரியக் கூடும்.
"சுக்ரநீதி' எனும் பழைமையான நூலில் வெடிமருந்து தயாரிப்பு முறை விளக்கப்பட்டு உள்ளது. "சால்ட் பெட்ரே' என்னும் பாறையப்பு (இந்துப்பு) ஆக்சிஜன் வாயுவைத் தனக்குள் அடக்கி இருக்கும். இது, பொட்டாசியம் நைட்ரேட் ஆகும். வடமொழியில் "லவண் உத்தம.' அதாவது உத்தம உப்பு.
இந்த வெடிமருந்தினை "விறலி விடு தூது' எனும் நூல் 619-ஆம் பாடல் "வெடி பாண உப்பு' என்று குறிப்பிடுகிறது. கி.பி.1092-ஆம் ஆண்டு "பதார்த்த குண சிந்தாமணி' என்ற தமிழ் இலக்கியமும் வேறு பல இலக்கியங்களும் இதனை "வெடியுப்பு' என்றே வழங்கின.
போதானந்த விருத்தி உரையும் ஆர்செனிக் (2 பங்கு), கரி (3 பங்கு), இந்துப்பு (3 பங்கு) அடங்கிய வெடிமருந்துத் தயாரிப்பது எப்படி என்பதைப் பற்றி விரிவாகக் கூறுகிறது.
ஐரோப்பாவில் 1260-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ரோஜர் பேக்கன் என்னும் ஐரோப்பியச் சிந்தனாவாதி வெடியுப்பு பற்றி குறிப்பிடுகிறார். 1275-ஆம் ஆண்டில் டி-மிராபிலிஸ் முண்டி எழுதிய "அல்பர்த்தஸ் மாக்னஸ்' எனும் நூலில் "பறக்கும் தீ' பற்றியக் குறிப்பு உள்ளது. 
சாமுவேல் புருன்ட் எழுதிய "காக்லோகலினியாவுக்கு ஒரு பயணம்' என்ற புனைகதை 1727-இல் வெளியானது. அதில் பறவைகள் ஏந்திச் செல்லும் ஏவூர்தி எனும் ஒரு கருத்தாக்கம் இடம் பெற்றது. 700 பீப்பாய்களில் வெடிமருந்து நிறைத்து, அதன் வெடிவேகத்தில் நிலாவுக்குப் போகலாமாம்.
இந்தியாவைப் பொருத்தமட்டிலும் மொகலாயர் வருகைக்குப் பிறகு பல்வேறு காலகட்டங்களில் போர்கள் அடிக்கடி நிகழ்ந்த வண்ணம் இருந்தன. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு மத்தியில் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக மைசூர் மன்னர் திப்புசுல்தான் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில் நடத்திய போர்களில் முதன்முறையாக ராக்கெட்டுகள் போர்க் கருவியாகக் கையாளப் பெற்றன. நவீன இந்திய ஏவுகணை வரலாற்றின் முதல் அத்தியாயம் அது.
ஏறத்தாழ 10 அங்குல நீளமும் ஒன்றரை அங்குலக் குறுக்களவும் கொண்ட இரும்புக் குழாய்களில் வெடிமருந்து நிறைத்து ராக்கெட் தயாரிக்கப்பட்டது. 1799-ஆம் ஆண்டு துருக்கனஹள்ளியில் நடந்த போரில் வில்லியம் காங்கிரீவ்ஸ் என்ற 
ஆங்கிலத் தளபதி திப்புசுல்தானைக் கொன்றார். 
அவரது படையிலிருந்த 700 இந்திய ராக்கெட்டுகளைக் கைப்பற்றியதோடு அவர்களிடமிருந்து ஏவுகணைத் தொழில்நுட்பங்களையும் ஆங்கிலேயர் கற்று அறிந்தனர். இந்தப் போர்க்கணைகள் தோற்றத்தில் இன்றைய தீபாவளி ராக்கெட்டுகள் போன்றவைதாம்.
தீபாவளி நெருப்பு விளையாட்டில் பாதுகாப்புக் கவனமும் தேவை. குறிப்பாக, வேட்டியை ஒட்டினாலும் கட்டினாலும் பரவாயில்லை. ஒரு சேலைக்கு இரண்டு சேலை இலவசம் என்று வாங்கினாலும் தப்பு இல்லை. 
ஏதேனும் கடையில் தீப்பற்றாத துணிமணிகள் கிடைத்தால் அவற்றை வாங்கி உடுத்திக் கொண்டு தைரியமாகப் பட்டாசு கொளுத்துங்கள். உங்கள் உடைகள் மட்டுமல்ல, பக்கத்து ஓலைக் கூரைகள், மின் கம்பங்கள் எதிலும், எவர் மீதும் தீப்பொறி பட்டுவிடாமல் பட்டாசுகள் கொளுத்தலாம். 
ஒவ்வொரு தீபாவளிக்கும் அரைக்கிலோ பட்டாசு எரித்தால் போதும் என்ற ஆத்ம திருப்தி கொள்வோம். ஒலிமாசு வரையறைக்கும் மதிப்பு அளிப்போம். அனைவருக்கும் அரைக்கிலோ செயற்கைச் சர்க்கரை ஜிலேபியுடன் இனிய தீபாவளி வாழ்த்துகள்.

கட்டுரையாளர்: இஸ்ரோ விஞ்ஞானி (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/18/அறிவு-தீப-ஒளி-ஏற்றுவோம்-2792208.html
2791448 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பழிபோட ஆள்தேட வேண்டாம்! சா. பன்னீர்செல்வம் DIN Tuesday, October 17, 2017 01:14 AM +0530 ஊர்தோறும் அரசுப் பள்ளிகள் இருக்க மக்கள் தனியார் பள்ளிகளை நாடியோடுவானேன் என்றொரு கேள்வியை எழுப்பிக் கொண்டு, அரசுப் பள்ளிகளின் தரக்குறைவே காரணம். அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் தங்களின் கடமையைச் சரியாகச் செய்வதில்லை என முடிவு செய்து, ஆசிரியர்கள் ஒழுங்காகக் கடமையாற்ற என்ன செய்யலாம் என்பதாக ஒரு விவாதம் நாட்டில் நடைபெறுகிறது.
முதலாவது கல்வித்தரமாவது யாது? அரசுப்பள்ளி - தனியார் பள்ளி மாணவர்களின் கல்வித்தரம் எவ்வாறு அளவிடப்படுகிறது? எழுத்தறிவித்தலாவது நல்லொழுக்கத்தையும் இணைத்துணர்த்து என்பதே வழிமரபாக இருந்து வந்தது. இன்றைய நிலையில் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நடைபெறும் தேர்வில் பெறுகின்ற மதிப்பெண்களே கல்வித்தர அளவுகோலாகிறது.
பள்ளிப் படிப்பாகட்டும், பல்கலைக் கழகப்பட்டமாகட்டும் கூடுதல் மதிப்பெண்ணுடன் முதல் வகுப்புப் பெறுவோர் அனைவரும் சுய அறிவுத்திறனும், செயல்திறனும் நிரம்பியவர்கள். மூன்றாம் வகுப்பு என்னுமளவில் தேர்ச்சி பெறுவோரெல்லாம் அறிவுக்கூர்மையும், செயல்திறனும் அற்றவர்கள் எனல் பட்டறிவாகும் உண்மைக்குப் புறம்பானது. 
பத்து, பன்னிரெண்டாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில் தேர்ச்சி விழுக்காடு, கூடுதல் மதிப்பெண் பெறுவோரின் எண்ணிக்கை என்னும் முறையில் அரசுப்பள்ளி, தனியார் பள்ளிகளின் தரவேறுபாட்டிற்குரிய காரணங்களை ஆராய்வோம்.
முதலாவது, தனியார் பள்ளியில் மாணவர் சேர்க்கை வடிக்கட்டல் முறையில் நடைபெறுகிறது. அதாவது மாணவனின் குடும்பச் சூழல், பெற்றோரின் கல்விநிலை, முந்தைய வகுப்பில் தேர்ச்சி நிலை எனப்பலவகையாகவும் தேர்ந்து தெளிந்து சேர்த்துக் கொள்ளும் முழு உரிமையும் தனியார் பள்ளித்தலைமையாசிரியருக்கு உண்டு. 
பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில் நானூறுக்கு மேல் மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் மட்டுமே பதினோராம் வகுப்பில் சேரமுடியும். அதே போது அரசுப்பள்ளியில் முதல் வகுப்பில் சேர வேண்டுமானால் அய்ந்து வயது நிறைவு என்பதற்கான சான்று மட்டும் போதும். 
அடுத்தடுத்த வகுப்பில் சேருவதற்கு, அதற்கு முந்தைய வகுப்பில் தேர்ச்சி என்பதே போதுமானது. தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை என்னும் பேச்சுக்கு இடமில்லை. அரசுப் பள்ளியில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறையே அடிப்படைப் பிரச்னை.
இரண்டவாது, அரசு உயர்நிலை, மேனிலைப் பள்ளிகளில் மாணவர் - ஆசிரியர் விழுக்காடு. குறிப்பாக பத்து, பன்னிரண்டாம் வகுப்புகளில் ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் தேவையாகும் ஆசிரியப் பணியிடங்கள், அனுமதிக்கப்பட்ட பணியிடங்கள், நிரப்பப்பட்ட பணியிடங்கள் என்பன பற்றிய புள்ளி விவரங்களைக் கவனித்தால் வெறும் கையால் முழம் போட வேண்டிய பரிதாப நிலையிலுள்ள அரசுப் பள்ளித் தலைமையாசிரியர்கள் ஏராளம். 
மூன்றாவது, தனியார் பள்ளிகளில் ஒன்பதாம் வகுப்பில் பத்தாம் வகுப்புப் பாடங்களையும், பதினொன்றாம் வகுப்பில் பன்னிரண்டாம் வகுப்புப் பாடங்களையும் நடத்துதல், காலை, மாலை கட்டாயத் தனிப்பயிற்சி என்னும் இரண்டும் அரசுப்பள்ளிகளில் சட்டப்படி செயற்படுத்த மாட்டாதவை என்பதை உறைக்கும் வகை உரைத்தும் பலர்க்கும் அது உறைப்பதில்லை. 
அரசுப்பள்ளிகளின் சாதனை குறைதற்கு அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்களின் தரம் குறைதலே காரணமென முடிவு செய்து சில திட்டங்களை பலரும் பரிந்துரைக்கின்றனர். ஆசிரியர்கள் அரசு தரும் ஊதியத்திற்கு அப்பாலாக வேறு வேறு தொழில் மூலம் பொருளீட்ட முற்படுகிறார்கள். 
அதனைக் கட்டுப்படுத்திவிட்டால் ஆசிரியர்கள் கற்பித்தல் கடமையில் கருத்தூன்றுவார்கள் என்பது சிலரின் கருத்துரை. ஆசிரியர்களைப் போல அரசு ஊதியமும் ஓய்வூதியமும் பெறும் பிறதுறை அரசு அலுவலர்களும், சட்டமன்று-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் அரசு ஊதியத்தை மட்டுமே கொண்டு குடும்பம் நடத்துகிறார்களா? 
அரசு மருத்துவர்கள் தனியார் மருத்துவமனைகளுக்குச் சென்று பகுதி நேரப் பணியாற்றுவதைப் போல அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் பகுதிநேரப் பணியாக தனியார் பள்ளிகளுக்குச் சென்று பாடம் நடத்துகிறார்களா - பயிற்சியளிக்கிறார்களா? 
அடுத்து, அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் - தங்களின் பிள்ளைகளை அரசுப்பள்ளிகளில் தான் சேர்க்க வேண்டுமெனச் சட்டமியற்றிக் கட்டாயப்படுத்திவிட்டால் அரசுப்பள்ளிகளின் சாதனைப் பட்டியல் நீளும் என்றொரு பரிந்துரை பலகாலமாகப் பலராலும் கூறப்படுகிறது. 
இலவசக் கல்வி தரும் அரசுப் பள்ளிகளை விடுத்துக் கொள்ளையடிக்கும் தனியார் பள்ளிகளை நாடியோடுதல் மட்டுமே நாட்டில் நடைபெறவில்லை. இலவச மருத்துவம் தரும் அரசு மருத்துவமனைகளை விடுத்துக் கொள்ளையடிக்கும் தனியார் மருத்துவமனைகளை நாடியோடுதலும் நடைபெறுகிறதல்லவா? 
எனவே, நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள், நீதிபதிகள் உட்பட மக்கள் வரிப்பணத்தில் அரசு ஊதியமும், ஓய்வூதியமும் பெறுவோர் அனைவரும் தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளைகளை அரசுப்பள்ளி - கல்லூரிகளில்தான் சேர்க்க வேண்டும், தங்களுக்கும், தங்கள் குடும்பத்தார்க்கும் அரசு மருத்துவமனைகளில்தான் மருத்துவம் செய்து கொள்ள வேண்டுமெனச் சட்டமியற்றி நடைமுறைப்படுத்தினால், ஏழை - எளியோர் உட்பட அனைவருக்கும் தரமான கல்வியும், உயர்தரமான மருத்துவமும் கிடைக்குமல்லவா? 
இடைப்பிறவரலாக ஒன்று. ஆசிரியர்கள் தமது துறை சார்ந்து வெளியாகும் பத்திரிகைகளையும், நூல்களையும் தொடர்ந்து படிப்பதன் வழியாகத் துறை சார்ந்த புலமைத் திறனையும், கற்பித்தல் திறனையும் வளர்த்துக் கொள்ளுதல் அவசியமாகும். 
அத்துடன் ஆசிரியர் சங்கங்கள் ஊதிய உயர்வுக்கும், பிற சலுகைகளுக்கும் போராடுவதுடன், பள்ளிக்கல்வியின் தரத்தையும் அரசுப்பள்ளிகளின் தரத்தையும் உயர்த்திடச் செய்ய வேண்டுவன குறித்தும் கோரிக்கை எழுப்பவும், போராடவும் தயாராக வேண்டும்.
இவ்விடத்தே இன்னொன்று. வீட்டிலே கெட்ட வார்த்தை பேசினால் பள்ளியிலே அடிவிழுந்தது அந்தக்காலம். பள்ளியிலே ஆசிரியரிடமே கெட்டவார்த்தை பேசினாலும் ஆசிரியர் பொறுமையாகப் புன்னகை பூக்க வேண்டுமென்பது இந்தக் காலம். 
மாணவர்களைக் கண்டிக்கவும், தண்டிக்கவும் உரிமையற்றவர்களாகும் ஆசிரியர் புத்தகத்திலுள்ள பாடங்களை நடத்தி முடிப்பதுடன் தமது கடமையை முடித்துக் கொள்ள வேண்டியவராகிறார்.
சமூக வளர்ச்சியின் அடித்தளமாகும் கல்வியைத்தனியார் மயமாக்குதல் சமூகச் சீரழிவாக முடியும் என்பதைச் சமூகப் பொறுப்புணர்வுக்கு உரியோர் நினைவிற் கொள்ள வேண்டும்.
இன்னொரு கேள்வி. மருத்துவம் மற்றும் பொறியியல் கல்லூரிகளில் சேர்வோரின் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் சாதனைப் பள்ளியா - வேதனைப் பள்ளியா என முடிவு செய்தல் சரிதானா? 
இதன்படி மருத்துவர்களும், பொறியாளர்களுமே உயர்தரமானவர்கள். பிறரெல்லாம் தரம் குறைந்த சமூகத்திற்கு அவசியமற்ற வீண் சுமைகளா? 
இனி, அரசுப்பள்ளிகளைச் சாதனைப் பள்ளிகளாக மாற்றுதற்குச் செய்ய வேண்டுவன யாவை? முதலாவது அரசுப்பள்ளிகளின் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்த வேண்டும். 
இரண்டாவது, குறைந்தளவான மாணவர் விகிதப்படி, ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் தேவையான ஆசிரியர்களைப் பணியமர்த்த வேண்டும். மூன்றாவது, ஆங்கிலவழி வகுப்புக்களைக் கைவிட்டு, ஆங்கில மொழிப்பாடத்திற்கு ஆங்கிலப் பட்டதாரிகளைப் பணியமர்த்தி, ஆங்கிலப் பாடத்தில் பேச்சுப் பயிற்சியைக் கட்டாய அம்சமாக்க வேண்டும். 
நான்காவது, ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் மாணவர்களுக்கெனத் தனி நூலகம் அமைய வேண்டும். ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் வாரத்திற்கு ஒரு மணி நேரம் நூலகத்திற்கென ஒதுக்க வேண்டும். 
அய்ந்தாவது, தனிப்பயிற்சி. அரசுப்பள்ளியாயினும், தனியார் பள்ளியாயினும் சி.பி.எஸ்.இ பாடத்திட்டமாயினும், மாநிலப் பாடத்திட்டமாயினும் பாடப்புத்தகத்திலுள்ள பாடப்பொருளை மாணவன் உளங்கொளச் செய்தல் வேறு; ஆண்டிறுதித் தேர்வில் கூடுதல் மதிப்பெண் பெறுதற்கான பயிற்சியளித்தல் வேறு. 
முந்தையதற்குப் பிந்தையது தேவையில்லை. பிந்தையதற்கு முந்தையது தேவையில்லை. பள்ளி வேளையில் இரண்டிலொன்றைத்தான் செய்ய முடியும். அத்துடன், நீட் போலும் நுழைவுத் தேர்வுக்கான சிறப்புப் பயிற்சி மூன்றாவது சுமை. 
இவ்வளவையும் பள்ளிப்பாட வேளையிலேயே நிறைவு செய்தல் எப்படிப்பட்ட திறமைசாலியாலும் இயலாது. எனவே, உயர்நிலை, மேனிலை வகுப்பு மாணவர்களுக்குக் காலை, மாலை தனிப்பயிற்சி கட்டாயமாக வேண்டும். 
தவிர்க்க வியலாத காரணத்தால் தனிப்பயிற்சிக்கு வர இயலாத ஆசிரியர்களுக்கு மாற்றாக ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். 
ஆறாவது, பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் வகுப்புகளை பழைய இண்டர்மீடியட் பான்மையில் ஒருங்கிணைந்த இரண்டாண்டுப் பாடத்திட்டமாக்கி, அதற்கான தேர்வை இரண்டிற்கு மேற்பட்ட பருவமுறைத் தேர்வுகளாக்கி ஒருபருவத் தேர்வில் தோல்வியுறும் பாடங்களை அடுத்தடுத்த பருவத் தேர்வுகளில் நிறைவு செய்து கொள்ளும்படியாக அமைக்க வேண்டும். 
பழியைத்தூக்கி யார் தலையில் போடலாம் என நினைப்பதை விடுத்து, சிக்கலைப் போக்க என்ன செய்ய வேண்டு
மெனச் சிந்தித்தால் வழிபிறக்கும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/17/பழிபோட-ஆள்தேட-வேண்டாம்-2791448.html
2791447 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குழந்தை மனம் அறிவோம் வசீகரன் DIN Tuesday, October 17, 2017 01:13 AM +0530 குழந்தைகள்தான் வருங்காலத்தை ஆளப்போகிறவர்கள். எனவே நாட்டை நேசிக்கின்றவர்கள் குழந்தைகளையும் நேசிப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். 
குழந்தைகள் மீதான கவனம் அதிகப்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆரோக்கியமான குழந்தைகளை உருவாக்க வேண்டும். அவர்கள் ஆற்றல் மிக்கவர்களாக நாளை மின்னுவார்கள் என்பது திண்ணம்.
குழந்தைகள் மீது நாம் எதையும் திணிக்கக் கூடாது. குழந்தைகளோடு குழந்தைகளாக நாமும் மாற வேண்டும். குழந்தைகளை கோபித்துக் கொள்வது என்பது ஒரு வன்கொடுமை. பெற்றோர் தங்களுடைய சொந்த ஆசாபாசங்களை அவர்கள் மீது காட்டக் கூடாது.
குழந்தைகள் ஒன்றும் தெரியாதவர்கள் இல்லை. பலம் குறைந்தவர்களும் இல்லை. ஆற்றல் குன்றியவர்களும் இல்லை. பெரியவர்களின் முறையற்ற ஆளுமைகள்தான் அவர்கள் மூளையை மழுங்கடிக்கச் செய்கிறது. ஆற்றல் குன்ற வைக்கிறது.
பல நிலைகளில் குழந்தைகள் நமக்குச் சொல்லித் தருபவர்களாக இருக்கிறார்கள். உண்ணாவிரதம், மெளனவிரதம், காய் விட்டு ஒத்துழையாமை என காந்திய நெறிமுறை போராட்டங்களை எல்லாம் உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளும் முறையை கடைப்பிடித்தவர்கள், உலகுக்கே சொல்லித் தந்தவர்கள் முதலில் அவர்கள்தான்.
குழந்தையை அதன் போக்கிலேயே விட்டுவிட வேண்டும். அவ்வப்போது அமைதியான முறையில், இதனால் இதை இப்படிச் செய்ய வேண்டும். அதனால் அதை அப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை மட்டும் சொல்லிக் கொடுத்தால் போதும். அவர்களது முன்னேற்றம் இயல்பாகவே வடிவமைக்கப்பட்டுவிடும்.
'நீ டாக்டராக வேண்டும்', 'என்ஜினியராக வேண்டும்', 'டான்ஸ் மாஸ்டராக வேண்டும்' என நமது நிராசைக் கனவுகளை எல்லாம் அவர்களது கனவாக்க முயலக் கூடாது. அது நம் கனவுகள் தானே தவிர, அவர்களது கனவுகள் அல்ல. 
நம் லட்சியங்களை அவர்களது லட்சியமாக்க வேண்டும் என நினைக்கக் கூடாது. குழந்தை தானே தனக்கான கனவு ஒன்றை கண்டுபிடித்துக் கொள்ளும். அந்தக் கனவு அக்குழந்தையின் எதிர்காலத்துக்கு கை கொடுக்கும் வகையில் நம் செயல்பாடுகள் இருக்கட்டும்.
குழந்தையின் மீது பிறமொழிகளை திணிக்காதீர்கள். முதலில் தாய்மொழியை நன்கு கற்றுக் கொடுங்கள். இயல்பான பேச்சு, இயல்பான செயல்பாடுகளே குழந்தையின் மனநலத்தைப் பாதுகாக்கும். ஏழு வயதுக்குப் பின்னரே குழந்தைக்கு பிற மொழிகள் அறிமுகம் ஆக வேண்டும். 
குழந்தை சில நாள்களிலேயே பிறமொழியை பேசிவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தோம் என்றால் அது பேராசை மட்டுமல்ல, நாம் அந்தக் குழந்தையை வதை செய்கிறோம் என்றும் அர்த்தம்.
குழந்தை அழுது கொண்டே கற்கக்கூடாது. பள்ளிக்கூடம் இன்று விடுமுறை என்று ஒரு குழந்தை மகிழ்ச்சி அடைகிறது என்றால் அக்குழந்தை பள்ளிக்கூடத்தை கொடுமைக் கூடமாகப் பார்க்கிறது என்று தான் அர்த்தம். பள்ளிக்கூட விடுமுறையை குழந்தை விரும்பாத அளவுக்கு பள்ளிக் கூடங்கள் குழந்தைக் கூடங்களாக இருக்க வேண்டும்.
தவறு செய்யும் குழந்தையை அடிப்பதனாலோ, திட்டுவதனாலோ திருத்திவிட முடியும் என்று ஆசிரியரோ, பெற்றோரோ நினைப்பது மூட நம்பிக்கை. அடி வாங்கும் குழந்தை அடி கொடுப்பதைத்தான் கற்றுக் கொள்ளும். 
திட்டப்படும் குழந்தை கெட்ட வார்த்தைகளைத்தான் கற்றுக் கொள்ளும். மென்மையான முறையில் குழந்தைகளோடு உறவாடுவோம். அன்பான வழியில் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவோம். 
குழந்தை எதிர்த்துப் பேசுகிறது என்றால் அதை காது கொடுத்து கேட்டு, பின்னர் அதற்கு அமைதியான முறையில் நீ சொன்னதில் இந்த விதத்தில் பிழை இருக்கிறது. சரிதானா என நீயே யோசித்துப் பார் எனச் சுட்டுவோம். குழந்தை புரிந்து கொண்டு தவறை உணர்ந்து வெட்கப்படுவதைப் பார்க்கலாம்.
நிறைய சம்பாதிக்க வேண்டும். அதற்காகத் தான் படிக்க வேண்டும் என்று கூறி குழந்தையின் பிஞ்சு மனதில் பண ஆசையை விதைக்காதீர்கள். கல்வியின் நோக்கம் வறுமையை ஒழிப்பது அல்ல. மடமையை ஒழிப்பது. பண்பை விதைப்பது. சிறந்த பண்புடைய, அறநெறிமிக்க மனிதனாக கல்வி அவசியம் என்றுதான் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.
உலக வங்கி வெளியிட்டுள்ள அறிக்கை, 'இந்தியக் குழந்தைகள் கல்வியை புரிந்து கொள்ளுவதில் மிக மிக கீழ்நிலையில் உள்ளனர்' என்று கூறுகிறது. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைக்கு இரண்டாம் வகுப்பு கணக்கைக்கூட போடத் தெரியவில்லை. 
ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தையால் இரண்டு இலக்க கூட்டல், கழித்தல் கணக்கைக்கூட போடத் தெரியவில்லை என்று உலக வங்கி செய்த ஆய்வில் தெரிய வந்துள்ளது.
இது நம் கல்விமுறை தந்த குற்றம். நாம் குழந்தைகள் மீது பாடச் சுமைகளை ஏற்றுகிறோம். அதன் விளையாட்டு நேரங்களை அதனிடம் இருந்து பிடுங்கிவிட்டோம். கடுமையான வீட்டுப் பாடங்களை கொடுத்து போட வைக்கிறோம். தனிப் பயிற்சி (டியூசன்) வகுப்பு முகாம்களில் சிக்கி நசுங்குகின்றனர் குழந்தைகள். 
நல்ல பள்ளி என சொல்லி தொலைவில் உள்ள பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு பள்ளி ஊர்தியில் அதிகாலை வேளையிலேயே உள்ளே அடைத்து அனுப்பி வைக்கிறோம். அதற்கு பசிக்காத வேளையில் உணவை திணித்து அனுப்புகிறோம். 
அதற்கு பசிக்கும் வேளையில் பள்ளியில் பட்டினி கிடக்கிறது. அல்லது நாம் கொடுத்தனுப்பிய காசில் கண்ட உணவுகளை தின்று உடல் நலம் கெடுகிறது. பல குழந்தைகள் அதிக எடை போடுகின்றன. ஆரோக்கியம் அற்ற குழந்தை எப்படி உற்சாகமாக கல்வியை கற்கும்?
பள்ளிக்கூடம் சென்று வருவதே, குழந்தைகளுக்கு ஒரு பெரிய வதையாக இருக்குமேயானால், அந்த குழந்தை எப்படி கல்வி கற்கும்?
குழந்தையின் உள்ளம் ஒரு மலர். அதை வாட வைக்காதீர்கள்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/17/குழந்தை-மனம்-அறிவோம்-2791447.html
2790806 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சீரமைக்க வேண்டிய நேரம் இரா. கதிரவன் DIN Monday, October 16, 2017 02:32 AM +0530 காவல்துறை சட்டங்கள் பிரிட்டிஷ் அரசு 1861-இல் உருவாக்கியவை ஆகும். மக்களின் நலனைவிட, அரசின் நலன் - அதிகாரம் ஆகியவற்றுக்காகவே செயல்பட்ட இத்துறை, நகைமுரணாக சுதந்திரத்துக்கு பின்னரும் மாற்றங்கள் அதிகமின்றி, மாநில அரசாங்கங்களுக்கு மிகவும் கட்டுப்பட்ட அமைப்பாக இருக்கிறது. மக்களுக்கும், இத்துறைக்கும் இடையே பெரும் இடைவெளி நிலவு
கிறது. 
இந்த துறை குறித்த ஒரு பிரச்னை சற்று வித்தியாசமானது: இத்துறையினருக்கு வழங்கப்படும், அதிக சுதந்திரம் இந்த துறையினரை அதிகார துஷ்பிரயோகம் செய்ய அனுமதிக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு ஒருபுறம்; இவர்கள் மீதான அரசின் அதீத கட்டுப்பாடுகள், போலீசாரை கருவியாகக் கொண்டு, அரசே அதிகார துஷ்பிரயோகம் செய்ய முகாந்திரமாக அமைகிறது என்ற குற்றச்சாட்டு மறுபுறம்.
நெருக்கடி நிலையின்போது காவல்துறை சார்ந்த ஏராளமான அத்துமீறல்கள் நிகழ்ந்தன. அந்த அடிப்படியில், பின்னர் ஜனதா கட்சியின் ஆட்சியில், இது குறித்து ஆய்வு செய்யவும், இவைபோன்ற துஷ்பிரயோகங்களை தடுக்க வழி வகை செய்யவும், "தேசிய போலீஸ் ஆணையம்' (National Police Commission) அமைக்கப்பட்டது. 
இந்த ஆணையத்தின் சிபாரிசுகள் முழுமையாக சமர்ப்பிக்க படுமுன்னர், மீண்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு வந்ததால் இந்த ஆணையத்தின் உத்தரவுகள் செயலாக்கப்படுவதில் பெரும் தொய்வு ஏற்பட்டது.
இந்த தேசிய போலீஸ் ஆணையம் குறிப்பிட்ட சில முக்கிய விஷயங்களை கவனிப்போம்:
மாநில பாதுகாப்பு ஆணையம் அமைத்தல்: போலீஸ் இலாகா மந்திரி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் இருவர், நீதித்துறை மற்றும் அரசு நிர்வாகத் துறைகளில் இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்கள், மக்களால் பெரிதும் மதிக்கப்படும் பிரமுகர் சிலர் அடங்கிய குழு சட்டரீதியாக அமைக்கப்பட வேண்டும்
இந்த மாநில பாதுகாப்பு ஆணையம் சுதந்திரமாகவும் வெளிப்படையாகவும் செயல்பட வேண்டும். இதன் உறுப்பினர்கள் பாரபட்சமின்றி தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும். போலீஸ் இலாகா மீது தேவையற்ற அழுத்தம் ஏற்படாமல் இருப்பதனை உறுதி செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், அவை பெருமளவில் ஏட்டளவிலேயே இருந்தன.
இந்நிலையில், 1996-இல் போலீஸ் துறையில் சீரமைப்புகள் குறித்து உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடரப் பட்டது. மத்திய அரசும் ரிபெரியோ கமிட்டி (1996), பத்மநாபா கமிட்டி (2000), சோலி சோரப்ஜி கமிட்டி (2006) என பல்வேறு கமிட்டிகளை நிறுவியது. இந்த கமிட்டிகளின் சிபாரிசுகள் தேசிய போலீஸ் ஆணையத்தின் கட்டளைகளை ஒட்டியே பெருமளவு அமைந்தன .
ஆனாலும், மாநில அரசாங்கங்கள் தங்களது நிலையினை கணிசமாக மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. அதற்கான முக்கிய காரணங்கள்: போலீஸ் இலாகாவின் செயல்பாடுகளுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு பொறுப்பாக இருக்கும்போது, அதன் நிர்வாகத்துக்கும் - கண்காணிப்புக்கும் அரசு மட்டுமே அதிகாரம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்றும் அதனை வேறு பிற அமைப்புகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது எனவும் மாநில அரசுகள் கருதியதால், எந்த வித முன்னெடுப்பும் நிகழவில்லை.
போலீஸ் துறையில் செய்யப்படும் எந்த மாறுதலும் அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்தினை குறைப்பதாக அமையும் என்ற கருத்தும், தற்போதிருக்கும் நிலை (ள்ற்ஹற்ன்ள் வ்ன்ர்) தொடருவதே அரசுக்கு சாதகம் என்பதாலும் சீர்திருத்தங்கள் குறித்து அரசு பெரும் அக்கறை காட்டவில்லை . 
பல்வேறு மாநிலங்களின் நிலை இவ்வாறிருக்க, ஏ.கே. அந்தோணி தலைமையிலான கேரளா அரசு முழு மனதோடு இத்துறையை சீரமைக்க 2001-ஆம் ஆண்டு சில முக்கிய நடவடிக்கைகளை எடுத்தது குறிப்பிடத்தக்கது.
போலீஸ் இலாகாவுக்கு, பெருமளவு நிர்வாக சுதந்திரமும் - அரசியல் தலையீடுகள் அற்ற ஒரு சூழலும் ஏற்படுத்தப்பட்டது. போலீஸ் துறையில் அரசியல் தலையீடு அற்ற நிலை இருக்கும் என்ற அறிவிப்பினை அரசே வெளியிட்டது. 
அரசியல் கட்சிகளுக்கு மெய்யான கட்டுப்பாடு விதித்தது. இதன் மூலம், போலீஸ் துறை எந்த அரசியல் தலையீட்டிற்கும் - நெருக்கடிக்கும் ஆளாகாத நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டது.
இந்நடவடிக்கை போலீஸ் துறையில் ஒரு முக்கிய மைல் கல் முடிவாக கருதப்பட்டது. சட்ட அந்தஸ்து தரப்படாவிட்டாலும் செயலளவில் இந்த ஏற்பாடு சிறப்பாக இருந்தது. 
மேலும், போலீஸ் துறைக்கு அளிக்கப்பட்ட நிர்வாக சுதந்திரம் சரிவர பலனளிக்கின்றதா என்பது குறித்து ஆராயவும், போலீஸ் இலாகாவின் செயல்பாடுகளை மேம்படுத்தவும், இத்துறையினரது நடவடிக்கைகளுக்கு அவர்களைப் பொறுப்பாக்குவதும் குறித்து ஆராய ஒரு அமைப்பு உருவாக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. 
அதன்படி போலீசார் செயல்பாடு மற்றும் பொறுப்புடைமை ஆணையம் - (Police Performance and Accountability Commission) என்ற அமைப்பு உருவாக்கப் பட்டது. ஆனாலும், 2004-இல் அந்தோணி, பதவி விலகியதும் இந்த போலீஸ் துறை நிர்வாக சீரமைப்பும் முடிவுக்கு வந்தது .
இருப்பினும், அரசுக்கு உறுதி - Political will  - இருப்பின், போலீஸ் துறையில் சீரமைப்பு முயற்சிகள் வெற்றி பெரும் என்பதற்கு இது ஒரு முன்னுதாரணமாகும். அதுமட்டுமல்ல, இது மற்ற மாநிலங்கள் பின்பற்ற வேண்டியதுமாகும் .
போலீஸ் இலாகா சீரமைப்பு என்பது அத்துறை சிறப்பாக செயல்பட உதவுவது மட்டுமல்ல, தனிமனிதனின் சுதந்திரம் - பாதுகாப்பு - அடிப்படை மனித உரிமைகளை உறுதி செய்யும். இன்னொரு புறம், மாநிலங்கள் தங்கள் உரிமைகளை தக்க வைத்துக் கொள்ள உதவும் ஒரு முக்கிய செயல்பாடும் ஆகும்.
எனவே, இவை குறித்த விவாதங்களை அரசியல் கட்சிகள், தொலைகாட்சிகள், பத்திரிகைகள், தன்னார்வ அமைப்புகள் ஆகியவை நடத்த முற்படுவது மக்களிடம் விழிப்புணர்வையும், அரசின் மீது அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தி நற்பயனளிக்கும் என நம்பலாம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/16/சீரமைக்க-வேண்டிய-நேரம்-2790806.html
2790800 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழும் தரவகமும் ந. நடராச பிள்ளை DIN Monday, October 16, 2017 02:28 AM +0530 கணினி இன்றி வாழ்க்கை இல்லை' என்று கூறும் அளவிற்குக் கணினியின் பயன்பாடு மிகவும் வளர்ந்திருக்கின்ற இக்காலக் கட்டத்தில் "தரவகம்' / "தரவுத்தொகுப்பு' (ஆங்கிலத்தில் "கார்ப்பஸ்') என்னும் துறை மிக மிகத் தேவையான ஒன்றாக வளர்ந்துள்ளது. தமிழில் கிடைக்கிற சொற்களையும் வாக்கியங்களையும் கணினியில் உள்ளீடு செய்து நிரல்படுத்தி வைப்பதுதான் "தரவகம்'. 
இதில் சொல்வகை விளக்கியும் இருப்பதால் மிகவும் பயன்பாடு உடையது. இதன் அடிப்படையிலேயே "தரவக மொழியியல்' என்னும் துறையும் வளர்ச்சியடைந்து பாடநூல்கள் உருவாக்கத்திற்கும் மொழி கற்பித்தல்}கற்றல் செயற்பாட்டுக்கும் மொழிபெயர்ப்புக்கும், அகராதி உருவாக்கத்திற்கும் கணினி பயன்பாட்டிற்கும் பெரும் துணையாக உள்ளது. 
ஆங்கிலம் போன்ற ஐரோப்பிய மொழிகளில் "தரவகத்தின்' பயன்பாடு கூடுதலாகவே இருக்கின்றது. இந்திய மொழிகளில், குறிப்பாகத் தமிழில் அதன் பயன்பாடு மிக மிகக் குறைவாகவே இருக்கிறது. 
தமிழ் நாளிதழ்கள், மாத இதழ்கள், நூல்கள் போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட தரவுத்தொகுப்புகளும், பற்பல நிறுவனங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் "பொதுத் தரவுத் தொகுப்புகளும்' எனப் பல்வேறு விதமான "தரவகங்கள்' தமிழில் உள்ளன. 
அவை பெரும்பாலும் மொழியின் "தரவுத்தொகுப்பை' உயர்த்த வேண்டும் என்ற குறிக்கோளையே அடிப்படையாகக் கொண்டவை. சுமார் 36 மில்லியன் (3.6 கோடி) சொற்கள் கொண்டவை. ஆனால் தமிழ் வளர்ச்சியை மனத்தில் கொண்டு எல்லோரும் தாங்கள் தொகுத்திருப்பதை ஒரே தரவுத் தொகுப்பாகத் கொடுத்தால் தமிழ் மொழியை வேறொரு தளத்திற்கு எளிதாக எடுத்துச் செல்ல முடியும். 
இதைத் தமிழ் வளர்ச்சி இயக்குநரகம் போன்ற அரசு சார்ந்த நிறுவனங்கள் முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டும். குறிப்பாக, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், மையச் செம்மொழித் தமிழ் நிறுவனம், உலகத் தமிழ்ச் சங்கம், தமிழ்நாடு மையப் பல்கலைக் கழகம் போன்றவை சேர்ந்து செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. 
அதோடு மைசூரில் அமைந்துள்ள இந்திய மொழிகளின் நடுவண் நிறுவனம் 22 மொழிகளில் தரவுத் தொகுப்புகள் செய்து வருவது பாராட்டுக்குரியது. அத்தரவுத் தொகுப்பையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.
ஓர் அகராதியைத் தயாரிக்கும்போது, 10,000 சொற்கள் கொண்டதாக வேண்டும் என்றால் இச்சொற்களை எங்கிருந்து தொகுத்து எடுப்பது? கணினியிலிருக்கும் "தமிழ்த் தரவகத்திலிருந்து' பயன்பாட்டு எண்ணிக்கை கூடுதலாக உள்ள சொற்களை எளிதாகப் பெறலாம். 
வகுப்புவாரியாகப் பாடநூலில் பயன்படுத்த வேண்டிய சொற்களையும் இத்தரவகத்திலிருந்து பெறமுடியும். எனவே, கல்விக்கெனப் பாடநூல்கள் சார்ந்த } குறைந்தபட்சம் ஓர் ஐம்பது ஆண்டுக்காலப் பாடநூல்கள் சார்ந்த } ஒரு தரவுத்தொகுப்பு தேவையாகிறது. இதுபோலவே, பாடநூல் தயாரிப்புக்கு என "மாணவர் தரவகம்' ஒன்றும் உருவாக்கப்பட வேண்டியதும் அவசியம்.
தொடக்கப்பள்ளி முதல் முதுகலைப் பட்டக்கல்வி வரையிலான தமிழ்மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்கும் அல்லது தமிழ் வாயிலாகக் கற்றுக் கொடுக்கும் பாடநூல்களிலிருந்தும் பல்வேறு நாடுகளிலும் பயன்படுத்தப்படும் அச்சு, ஒலி, ஒளி, ஊடகங்களிலும் பயன்படுத்தப்படும் "தரவுகள்'} சொற்களும் வாக்கியங்களும்} தொகுக்கப்பட வேண்டும். 
இவ்வாறான தொகுப்பு மட்டுமே கல்விக்கான தரவுத்தொகுப்பாக இருக்க முடியும். இத்தரவுத் தொகுப்பைப் பயன்படுத்திப் பாடநூல்கள் எழுதும்போது பாடநூல்களில் ஒரு பொதுமையைக் கொண்டு வர முடியும்.
பாடப்பொருள்கள், அதாவது, பாட நூல்கள், ஒலி/ஒளிப் பேழைகள், பல வகையான ஊடகங்கள் போன்றவற்றின் தயாரிப்பின் போது கொள்கைகளாக வருகின்ற தெரிவு செய்தல், படியமைப்பு செய்தல், வழங்குதல், மதிப்பீடு செய்தல் ஆகிய நான்கிற்காகவும் தெரிவு செய்யப்படுகின்ற சொற்களஞ்சியமும் பனுவல்களும் இயற்கையாக எல்லோரும் பயன்படுத்தும் மொழியை அடிப்படையாகக் கொள்வதில்லை. 
எடுத்துக்காட்டாக, ஒரே தலைப்பில் இருவேறு ஆசிரியர்கள் பாடம் எழுதும் போது ஏற்படுகின்ற வேறுபாடுகளுக்கு அவர்களின் பட்டறிவும் மொழியறிவும் பயன்படுத்தும் சொற்களும் வாக்கிய அமைப்புகளும்தாம் காரணங்களாகின்றன. ஆனால் "தரவகத்தை' அடிப்படையாகக் கொள்ளும்போது இவ்வாறு அமைவதற்கு வாய்ப்பில்லை.
இத்தரவகங்களின் வாயிலாக மொழியை ஆராயும் "தரவக மொழியியல்' இன்று மொழிக் கல்வியில் கற்பித்தல் } கற்றல் செயல்பாடு, கல்வியியல், அகராதியியல், மொழி பெயர்ப்பியல், அதிலும் சிறப்பாக இயந்திர மொழிபெயர்ப்பு போன்ற துறைகளுக்கு மிகவும் உதவும்.
சொல்வகை அடையாளப்படுத்தல் (ஆங்கிலத்தில் டஞந ற்ஹஞ்ஞ்ண்ய்ஞ்) என்னும் கூறு கல்வியில் மிக முதன்மையான இடத்தைப் பெறுகின்றது. 
இலக்கணக் கூறுகளின் வகைகளை அறிந்துகொள்வதும் பயன்படுத்துவதும் இலக்கண அறிவை வளர்ப்பதோடு அவற்றைப் பயன்படுத்துகின்ற அறிவை, அனுபவத்தை மாணவர்கள் தரவுத்தொகுப்பு வாயிலாக அறிந்து கொள்ளலாம். 
எடுத்துக்காட்டாக, 'கை' என்னும் சொல்லை எடுத்துக் கொண்டால் கை, கைப்பிடி, கைபிடி, கையாடு, கைவை, கையொப்பம், கைராசி, கையூட்டு, கையாலாகாத, கைமேல் பலன், போன்ற பல சொற்களும் அவற்றின் பயன்பாடும் மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும்.
பல கூறுகளை இட்டுக்கட்டிய வாக்கிய அமைப்புகளாக இல்லாமல் இயற்கையாகப் பயன்படுத்தும் சூழல்களின் வழி மாணவர்கள் அறிந்து கொள்ளத் தரவுத்தொகுப்பு மிகவும் உதவும். 
பாடநூல்களில் 7}ஆம் வகுப்புவரை மாணவர்களின் மொழியறிவு, மொழித்திறன்களுக்கேற்ப பாடங்கள் எழுதப்படுகின்றன. அவற்றின் வாக்கிய அமைப்புகள், பத்திகள், முழுப் பனுவல்கள் ஓரளவு கட்டுப்படுத்தப்பட்டவை.
கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பனுவல்களிலிருந்து பரந்த வானில் பறப்பதற்கான படியமைப்பு எட்டாம் வகுப்பிலிருந்து தொடங்குகிறது. 
"பேச்சுத் தரவுத்தொகுப்பு' முழுவதுமாகக் கிடைக்கும் போது பல்வேறு சமுதாய}வட்டார வழக்கு வேறுபாடுகளை அறிந்துகொள்ளவும் சொற்களின் பயன்பாட்டு வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் இத்தரவகம் உதவும்.
இத்தரவகத்திலிருந்து ஒரு "பொதுமைப் படுத்தப்பட்ட அல்லது நிலைபேறு பெறும் தமிழ் வழக்கை'ச் சிறப்பாக உருவாக்க முடியும். அது பாடநூலாக்கத்திற்கு மிகவும் உதவும். 
"மாணவர் தரவகம்' எனப்படுவது அவர்கள் செய்கின்ற பிழைகளையும் சேர்த்து அமையும். இதனால் அந்த மாணவர்கள் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்கள், மீண்டும் கற்பித்தலுக்கான அணுகுமுறைகள் போன்ற பலவற்றையும் மீள்பார்வை செய்யவும் பயன்படும். 
அவர்கள் செய்கின்ற பிழைகளைக் கண்டறிந்து விட்டால் பாடப் பொருள்களிலும் கற்பிக்கும் உத்திகளிலும் பயிற்சிகளிலும் மாற்றங்களை எளிதாக ஏற்படுத்தி விடலாம். 
இத்தரவுத் தொகுப்பையும் பல கல்விநிலைகளில் அமைத்துக் கொள்ளலாம். இது புதிய அணுகுமுறைக்கும் சிறந்த மாணவர்களை உருவாக்குவதற்கும் முதற்படிக்கட்டாக அமையும். இன்னொன்று "இணை தரவுத்தொகுப்பு'. 
இந்த இணை தரவுத்தொகுப்பும் உருவாக்கப்பட்டால் தாய்மொழி } பயில்மொழிக்கிடையிலான இலக்கண மற்றும் பயன்பாட்டு வேறுபாடுகளையும் மொழிக்கூறுகளின் பல்வேறு பயன்பாடுகளையும் அறிந்து கொள்ள இயலும். ஆங்கிலம் போன்ற இரண்டாம் மொழிக் கற்றலுக்கும் பயன்படும்.
இத்தரவகங்களை உறுதியாகவும் நம்பகத்தன்மையுள்ளதாகவும் மாற்றி எப்படி மொழிக்கல்விக்குப் பயனாக்குவது.
= புதியதொரு இணைய தளத்தை உருவாக்குதல்.
= தரவுத்தொகுப்பு பற்றிய செய்திகளையும் அணுகுமுறைகளையும் பற்றிய தகவல்களைத் தொகுத்துத் தருதல் } அதுவும் ஆசிரியர், மாணவர் போன்றோருக்கு உதவும் வண்ணம் தருதல்.
= புதிய ஆய்வு முடிவுகளையும் தரவுச் சேர்க்கைகளையும் அவ்வப்போது உள்ளீடு செய்தல்.
= புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பாடத்திட்டம், பாடப்பொருள்கள் பற்றிய சுருக்கத்தை வெளியிடல்.
= தரவுத்தொகுப்பைக் கற்றல் } கற்பித்தல் செயல்பாட்டில் எவ்வாறெல்லாம் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கான குறிப்புகள். 
எடுத்துக்காட்டாக, பிழைகளைத் திருத்திக் கொள்வதற்கும் பயனாகும். "பிழைகள் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட மாணவர் தரவகம்' மாணவர்களின் மொழித் திறன்களை மேம்படுத்தும்
தமிழ்நாடு அரசு புதிய பாடத்திட்டத்தைச் சிறப்பாக உருவாக்கும் முன்னெடுக்கும் இந்நேரத்தில் கணினியாக்கப்பட்ட "பொதுத் தமிழ்த் தரவகமும்', "மாணவர் தரவகமும்' மொழித் திறன்கள், வெளிப்பாடுகள், பாடத்திட்டம், பாடப்பொருள்கள் போன்றவற்றை மேம்படுத்தும் என்பதில் ஐயம் இல்லை.

கட்டுரையாளர்: பேராசிரியர் (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/16/தமிழும்-தரவகமும்-2790800.html
2789969 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆடம்பரம் தவிர்ப்போம் ஐவி. நாகராஜன் DIN Saturday, October 14, 2017 02:26 AM +0530 திருமணங்கள் சொர்க்கத்தில் நிச்சயக்கப்படுகின்றன என்பது மிக பழைய மொழி. "திருமணம் என்பது யாரோடு வாழலாம் என்பதை விட யாரில்லாமல் வாழ முடியாது என்பதை அறிவதுதான்' என்று சொல்கிறார் டாக்டர் ஜேம்ஸ் டாப்சன். 
திருமணத்தைப் பற்றி கேலியாகவும், நகைச்சுவையாகவும், உணர்வுபூர்வமாகவும் பல்வேறுவிதமான விளக்கங்கள் இருந்தாலும் வெற்றி பெறும் திருமணம் என்றால் என்ன என்று அறுதியிட்டு கூறமுடிவதில்லை. யாரோ ஒருவர் உனக்கென்று உலகத்தில் எந்த மூலையிலாவது பிறந்திருப்பார் என்று கூறுகிறார்கள்.
அந்த சரியான ஒருவரை தேடிகண்டுபிடிப்பதுதான் வெற்றிகரமான திருமணத்திற்கு வழி என்று சொல்ல முடியுமா? திருமணத்திற்கு தயாராய் இருப்பவர் அல்லது அவரது பெற்றோர் அலைந்து திரிந்து ஜாதகம் பார்த்து எல்லாப் பொருத்தங்களும் பார்த்து அந்த தேவதையையோ அல்லது ராஜகுமாரனையோ கண்டுபிடித்து திருமணமும் நடக்கிறது என்று வைத்துகொள்வோம். 
அப்படி திருமணம் செய்து கொண்டவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம் உண்மையிலேயே இனிதாக நடைபெறுகிறதா? இருவரும் மனம் ஒத்துப்போகிறார்களா? இப்படி பல வினாக்கள் உண்டு.
திருமணத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கும் துணையைப் பற்றி, அவரது விருப்பு வெறுப்புகள் பற்றி ஒருவர் திருமணத்திற்கு முன்னரே நன்கு அறியவேண்டும். அதற்கு ஒரே வழி அந்த துணையோடு மனம் விட்டு பேசுவதுதான். 
பல்வேறு விஷயங்களில் இருவரும் தகவல்களை பரிமாறிக்கொண்டு மனம் ஒத்த தம்பதிகளாக வாழ முடியும் என்ற முடிவுக்கு வந்த பின்னரே திருமணத்தை நிச்சயிக்க வேண்டும். 
மன முதிர்ச்சியுறாத பருவத்தில் உடல் கவர்ச்சியை மட்டுமே முக்கியமாக கொண்டு தீர்மானிக்கப்படும் திருமணங்கள் பெரும்பாலும் தோல்வியையே தழுவுகின்றன.
திருமணம் நிச்சயமாவது, வரதட்சணை, சீர் செய்வது இவற்றைப் பொருத்துதான் இன்றைய சமுதாயத்தில் அதிகமான திருமணம் அரங்கேருகின்றன. இரு மனம் இணைவதைவிட பணம் பரிமாறப்படுவதுதான் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. 
ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் திருமணம் என்பது மிக முக்கியமான ஒன்று. கொண்டாடத்திற்கு உரியதும் கூட. ஆனால் திருமணத்திற்காக நாம் இன்று செலவழிக்கும் தொகை கொண்டாட்டம் என்பதை தாண்டி ஆடம்பர செலவு என்ற அளவுக்கு போய்கொண்டிருக்கிறது.
130 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட நம் நாட்டில் ஆண்டு ஒன்றுக்கு 1 கோடி திருமணங்கள் நடக்கின்றன. திருமணத்திற்காக குறைந்தது 5 லட்சம் ரூபாயில் தொடங்கி 50 கோடி வரை செலவழிக்கப்படுகிறது. 
திருமணம் என்பது தங்களின் அந்தஸ்தை நிர்ணயிக்கும் அளவு கோல் என்று ஒவ்வொரு குடுபத்தினரும் நினைக்கின்றனர். ஆகையால்தான் அவர் அவர்கள் முடிந்தளவுக்கு ஆடம்பரமாக திருமணங்களை நடத்துகின்றனர். 
மணப்பெண்னுக்கு சீர் வரிசை, விருந்து, மறுவிருந்து அலங்காரங்கள் உறவினர்களுக்கு தாம்பூல பை என்று எல்லாவற்றிலும் பிரம்மாண்டமாக செய்யும் போக்கு வளர்கிறது.
இதன் காரணமாக பணம் தண்ணீராய் வாரி இறைக்கப்படுகிறது. நம் நாட்டின் ஓராண்டு பட்ஜெட்டே 22 லட்சம் கோடி ரூபாய்தான். ஆனால் நம் நாட்டில் திருமணத்திற்காக மட்டும் ஓர் ஆண்டில் 1.25 லட்சம் கோடி ரூபாய் செலவழிக்கப்படுகிறது என்று புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. 
இந்தத் தொகை ஒவ்வோர் ஆண்டும் 25 முதல் 30 சதவீதம் வரை அதிகரித்துக்கொண்டு செல்கிறது என்றும் அந்த புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. 
நாட்டு மக்களுக்கு சோறு போடும் விவசாயத்திற்கே நம்முடைய அரசு ஒரு லட்சம் கோடி ரூபாயை செலவழிப்பதில்லை எனும்போது ஒன்றி இரண்டு நாள் கொண்டாட்டத்திற்காக 1.25 லட்சம் கோடி ரூபாய் செலவு என்பது மிக அதிகம்.
திருமணத்திற்காக இவ்வளவு பெரிய தொகை செலவழிக்க வேண்டியிருப்பதால், குறிப்பாக பெண்னைப் பெற்றுவிட்டால் திருமண செலவு என்பது அந்த பெண்ணின் பெற்றோருக்கு மிக பெரிய அச்சுறுத்தலாக மாறி விடுகிறது. 
அதுவே நடுத்தர குடும்பத்தில் பெண் குழந்தை மீதான ஆர்வமின்மை என்ற சமூக பிரச்னைக்கும் வழிவகுக்கிறது. இது தவிர கெளரவத்துக்காக கடன் வாக்கியாவது கல்யணத்தை தடபுடலாக நடத்த வேண்டும் என்ற நுகர்வு கலாசாரத்தால் பல பெற்றோர் பாதிக்கப்படுகின்றனர். 
பெண்ணுக்கு கல்யாணம் செய்துவிட்டு பெரும் கடன்காரர்களாகி நிம்மதி இழந்து தவிக்கும் பெற்றோரையும் பார்க்க முடிகிறது. 
இவ்வளவு தொகை திருமணத்திற்காக செலவு செய்பவர்கள் அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு, சமூகத்தில் வாழ்விழந்து தவிக்கும் எழை எளியோர்களுக்கு கல்வி வேலைவாய்ப்புகளுக்கு உதவி செய்திடலாம். 
தன்னுடைய சக்திக்கு மீறி செலவு செய்துவிட்டு பிறகு இல்லற வாழ்க்கை நிலைக்காமல் பல சச்சரவுகளும் சண்டைகளும் ஏற்பட்டு பெற்றோர்களின் வீடு தேடி வந்து நிற்கும் பிள்ளைகளையும், அவர்கள் துன்பத்தை காண சகிக்காமல் பெரும் துயரத்திற்குள்ளாகும் பெற்றோரையும் பார்க்க முடிகிறது.
இவ்வாறு திருமணத்திற்காக செலவிடும் அதிகமான தொகையை ஏதோ ஒரு வகையில் முதலீடாக்கினால் அந்த திருமண ஜோடியின் எதிர் காலம் சிறப்படைவதற்கு நல்ல வாய்ப்பாக அமையும். 
எனவே எதிர்காலத்தில் ஆடம்பரம் இல்லாத, கூடுதல் செலவுகள் தவிர்த்த சிக்கனமான திருமணங்களை நோக்கி நமது பார்வையும் பயணமும் திரும்ப வேண்டும். இதனைப் பெற்றோர் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/14/ஆடம்பரம்-தவிர்ப்போம்-2789969.html
2789968 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் என்றும் வேண்டும் இன்ப அன்பு கிருங்கை சேதுபதி DIN Saturday, October 14, 2017 02:25 AM +0530 பிரதிபலன் எதிர்பாராதது அன்பு. அதனை வெளிப்படுத்தவும், நிரந்தரமாகத் தத்தம் நினைவுகளை நிலைப்படுத்திக்கொள்ளவும் வழங்கப்பெறுவது அன்பளிப்பு என்பதுபோய், காரியம் முடிவதற்காகவும் தொடர்ந்து கவனிப்பில் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவும் கொடுக்கப்படுகிற கையூட்டு எனும் இலஞ்சத்திற்கு அன்பளிப்பு என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது அநாகரிகத்தின் உச்சம் எனலாம்.
இப்போக்கு, திடீரென்று வந்துவிட்டதாக நினைக்கத்தோன்றவில்லை. பாலபருவத்தில் இருந்தே பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஒரு பழக்கம் இது என்பதுதான் உண்மை. 
இந்த வேலை செய்தால் இது கிடைக்கும் என்பதான ஒப்பந்தத்தில் பிள்ளைகளைப் பழக்குகிறோம். நூறு ரூபாய்க்குப் பொருள் வாங்கிவரச்சொல்லிக் கடைக்கு அனுப்பப்படுகிற ஒரு குழந்தைக்குப் பத்து ரூபாயேனும் பரிசுத்தொகையாகக் கொடுக்கிற பெற்றோர் பலர் இருக்கிறோம். 
இத்தனை மதிப்பெண் பெற்றால் இன்னது பரிசு என்று சொல்லி, மதிப்பெண் உயரும் அளவிற்கு, பரிசுப்பொருளின் மதிப்பையும் உயர்த்திச் சொல்கிறபோது, தந்தை மகன் அல்லது மகள் உறவு வாழ்வியல் உறவாக மலர்வதில்லை. வர்த்தக உறவாகப் பிறழ்கிறது. கவர்ச்சியின் காரணமாகப் பெறுகிற பொருளும், பொருளை முன்னிட்டுக் கற்கிற பாடமும் தமக்குரிய மதிப்புகளை இழந்துவிடுகின்றன. 
இதனால், உழைப்பும் கல்வியும் தமக்குரிய மதிப்பீடுகளை இழந்து, விலைபொருள்களாகிவிடுகிற அவலத்தைப் பார்க்கிறோம். இதனால் வாழ்வியல் விழுமியங்களும் வீழ்ச்சிக்குரியதாகிவிடுகின்றன. சமுதாயச் சீரழிவுகளுக்கு இத்தகு போக்குகளே விரைந்து சாலையமைத்துத் தந்துவிடுகின்றன.
இல்லப்பணிகளை ஏற்றுச் செய்வதும் எப்போதும் சிறப்பு மதிப்பெண் பெறுவதும் பிள்ளைகளின் கடமை. அதற்கு விலையோ, அன்பளிப்போ தேவையில்லை என்கிற பழக்கமும் பயிற்சியும் எப்போது இல்லந்தோறும் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றனவோ அப்போதுதான் நிலைத்த மாற்றத்தைச் செயல்படுத்தமுடியும். கடமையைச் செய்வதற்கு அன்பளிப்பு எனும் கையூட்டுப்பெறுவது நாணத்தக்கது.
ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தேவையிருக்கிறது. ஜனநாயக நாட்டில் கொண்டும் கொடுத்தும் வளர்வதற்குரிய வாய்ப்புகள் அதிகம். அது வாழ்வியல் நெறியாக இருக்க வேண்டுமேயொழிய, வணிகமயமாகிவிடலாகாது. இலாப நட்டக் கணக்குப் பார்த்துச் செய்கிற எதிலும் வணிக தர்மம் இருக்குமே ஒழிய, வாழ்வில் அறம் இருக்காது.
தன்னை இழப்பதில்தான் அன்பின் ஆழம் புலப்படும். இன்னும் சொல்லப்போனால், பலவீனங்களின்போது தாங்கிப்பிடிக்கும் கணத்தில் எழும் பலத்தின் அடிப்படையில் அன்பு கால் கொள்கிறது. 
தந்தையன்பு விழுமியது; தாயன்பு தூயது; தாயன்பினும் மேலது மனைவியின் அன்பு; "அன்பு அகலாத மனைவி' வேண்டும் என்றுதான் அபிராமிப் பட்டர் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். 
பிள்ளைகளிடமும் பெற்றோர்களிடமும் காட்டுகிற பாசம் அன்பாகப் பரிணமிக்க வேண்டும். பாசம் சில சமயங்களில் கண்ணை மறைக்கும். கண் பார்வையில்லாத திருதராஷ்டிரன் மீது கொண்ட காதலால் தன் கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்த காந்தாரியின் பாசத்தின் விளைவைப பாரதக் கதை காட்டும். 
கண் பார்வையில்லாக் கவிஞர் ஒருவரும் கால்நடக்கப் பயன்படாப் பிறிதொரு கவிஞரும் தமக்குள் உதவிக்கொண்டு தமிழ்பாடியதன் பலன்தான் தனிப்பாடல் திரட்டில் இரட்டைப்புலவரை ஈன்றுபுறந்தந்தது. இளஞ்சூரியர் முதுசூரியர் என்பதுகூடக் காரணப்பெயர்களாகத்தான் அவர்களுக்கு வாய்த்திருக்கக்கூடும்.
ஒத்துப்பிறந்தாரினும் உயரிய இடத்தைக் கொடுக்கவல்ல நட்பு அன்பின் உயரிய பரிமாணம். அதுதான் கபிலர் பாரியை இணைவித்தது; மரணத்திற்கு அப்பாலும் ஒருங்கிணைய வைத்த மகிமையை நிலைநாட்டியது பிசிராந்தையார்- கோப்பெருஞ்சோழனின் நட்பு.
ஆண் - பெண் பேதங்கடந்து அரிய நட்பிற்கு உரிய அன்பளிப்பாய்க் கருநெல்லி கொடுத்துக் காத்தவன் அதியன்; ஏற்றுப் போற்றியவர் ஒளவை. 
கண்ணனுக்குக் குசேலன் கொண்டுவந்து கொடுத்த அவலில் அன்பின் ருசிதான் அதிகமே தவிர, விலையின் மதிப்பு அதிகமல்ல.
தேனும் மீனும் அமுதினுக்கு அமைவதாகத் திருத்தி நன்கு கொணர்ந்து சமர்ப்பித்த குகன், "என்கொல் திருவுளம்?' எனக் கேட்கும் அன்பின் ருசியில், இராமன் தன்னையே குகனுக்குத் தம்பியாகத் தந்தது மிக உயர்ந்தது.
கொடுக்கிறபோதும் பெறுகிறபோதும் ஏற்படுகிற மகிழ்வு, அந்தக் கணத்தோடு நிறைவுபெற்றுவிடுமேயானால், அது நிலைத்த அன்பாக இருக்காது. அது நிகழ்ந்துபல காலம் ஆனபிறகும் நினைக்கிறபோதெல்லாம் நெகிழ்வு ஏற்படுகிறதே, அதில்தான் அன்பின் ருசி நன்கு வெளிப்படுகிறது.
சிறையிருந்த காலத்தில் தன் சிந்தையெல்லாம் இராமனே நிரம்பத் தனிமைநெருப்பை அணைத்துக்கொண்டு தவித்தாளே சீதை, அவளின் மனத்தில் இந்த அன்பின் ருசி குகநினைவாய்க் குமிழியிடுவதைப் பார்க்கலாம்.
ஆழ நீர்க் கங்கை அம்பி கடாவிய
ஏழை வேடனுக்கு, 'எம்பி நின் தம்பி; நீ
தோழன்; மங்கை கொழுந்தி' எனச் சொன்ன
வாழி நண்பினை உன்னி, மயங்குவாள்
எனக் கம்பன் சித்திரித்துக் காட்டுகிறான். அதுமட்டுமா, சபரித்தாய் தான் ருசித்த பழங்களையே இராமனுக்குப் படைத்து மகிழ்ந்ததும், இராமன் அதனை ஏற்று நெகிழ்ந்ததும் அன்பின் ருசியால்தானே?
கங்கைவேடனைப்போல், காளத்திவேடனாகிய திண்ணன், தான் சமைத்த பன்றியின் கறியை மென்று ஊட்டியதை ஏற்றுப்போற்றிய ஈசனின் அருள்திறத்தில் வெளிப்படுவது அன்பின் ருசியல்லாமல் வேறு என்ன? 
இயேசு பெருமானும், நபிகள் நாயகமும், கெளதமபுத்தரும் தத்தம் வாழ்வியல் நிலைகளில் செயற்படுத்திக் காட்டியதெல்லாம் இத்தகு அன்பின் பரிமாணங்களைத்தானே!.
"அன்பெனும் பிடியுள் அகப்படும் மலை'யாக இறைவன் இருக்கிறான் என்கிற - அன்பின் பரிமாணமாகிய பக்தியின் நிலை, இன்றைக்கு அன்பெனும் வலை விரித்துப் பிடிக்கப்படுகிற கலையாக மலிந்து, அதுவோர் வணிகச்சூதாகப் பிறழ்ந்துவிட்டிருக்கிறது. ஆன்மிக நிலையினைவிடவும் அரசியல் போக்குகளில் இது இன்னும் வீழ்ச்சியடைந்துவிட்டது. 
அலுவலகங்களிலும், இல்லங்களிலும் பணமதிப்பீட்டுக்குரியதாக அன்பு சரிந்துவிடுகிறபோது, அது உயிர்ப்பண்பாக இல்லை என்பது தெளிவாகிவிட்டது.
என்பு தோல் போர்த்த உடம்புக்கு அன்புதான் அடிப்படை உயிர்ப்பண்பு. அகத்து உறுப்பு என்றே இதனை அறிமுகப்படுத்துகிறார் திருவள்ளுவர்.
இந்த அன்பின் ருசியை உணராத யாரும் வாழ்வின் அருமையைப் புரிந்துகொள்ளமுடியாது; சுற்றத்தின் சுகத்தை அனுபவிக்க இயலாது; நட்பின் மேன்மையைத் தெளிந்து கொள்ளுதல் அரிது. வறட்சிமிகுந்த எந்திரவாழ்க்கையில் விரக்தி அதிகமாகும். தனக்கு யாருமில்லை என்கிற தன்னம்பிக்கைக் குறைவாக அது எழுந்து, தாழ்வு மனப்பான்மையை அதிகரித்துத் தற்கொலை முயற்சியில் கொண்டுபோய்த் தள்ளிவிடும். 
இதைவிடவும் குரூரம் தன்னிடம் அன்பு கொள்ள வேண்டிய ஒருவர் தன்னைவிடவும் பிறரிடம் காட்டுகிற அன்பைக் கண்டால் அவர் மீது பாய்வதும், அவரால் அன்பு செலுத்தப்படுபவரிடம் மோதுவதும் அதிகரித்து அதிகரித்து அவர்களை அழித்துவிடும் அளவிற்கும் கொண்டுபோய் நிறுத்தும்.
இன்றைய சமூக அவலங்களுக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணியாக இருப்பது அன்பின் ருசியறியாச் செயற்பாடுதான்.
அன்பு ஆர்வத்தை உண்டாக்கும்; ஆர்வம் நட்பினைச் சேர்க்கும்; அது பரந்து விரிந்து சுற்றத்தைக் கொடுக்கும்; அன்பும் அறமும் பண்புகளாய் மலரும். 
அன்பு அருள் என்னும் குழந்தையைப் பெற்றுத் தரும். செல்வம் செவிலித்தாயாய் இருந்து வளர்க்கும் சமூகத்தில் நட்பும் சுற்றமும் பெருகித் தழைக்கும். அந்த நிலையில்தான், "யாதும் ஊர் யாவரும் கேளிர்' என்கிற நிலை வளந்தோங்கும்.
அன்பற்ற நிலையில் அளிக்கப்படும் பொருள்களால் ஆசையே பிறக்கும்; ஆசை வெட்கமறியாதது; தன்னிலை தகர்ப்பது. அதன்வழி பெருகும் பேராசை நிராசையாகிறபோது நெறி வெறியாகிவிடும்; அது அழுக்காறு என்னும் பொறாமை நெருப்பை ஊதிப் பெருக்கும்; வெகுளித் தீயை மூண்டெழச்செய்யும். 
இன்னாச்சொல் பிறக்க, நட்புக்குள்ளும் உறவுக்குள்ளும் பகை வளர்ந்து பண்பழிக்கும்; இதனால் பெருமைக்குரிய தன்மானம் கெடும்; தனித்தன்மை மிக்க தலைமுறை மானமும் தறிகெட்டுப்போகும். குடிப்பிறப்பழிக்கும்; விழுப்பம் கொல்லும் என்கிற நிலைதான்.
பொருளற்ற வறுமையினும கொடியது அருளற்ற வறுமை. அது வெறுமையில் துவங்கி, கவலையில் வீழ்த்தும். அருள் என்னும் குழவியை ஈன்று தருகின்ற அன்பு வளர வளர, முதலில் துன்பம் போகும். சோர்வு நீங்கும். பயம் அழியும். 
அன்பு தீயன அனைத்தையும் அழிக்கும். ஆனால், தான் அழியாது. அது சிவனைப்போன்றது. தென்னாட்டில் சிவன், பிறநாட்டில் அதன் பெயர் வேறு. ஆக, எந்நாட்டிற்கும் உரிய இறையை, அன்பின்வழியே அறியலாம். அதனால்தான், "இறவாத இன்ப அன்பு வேண்டும்' எனக் காரைக்காலம்மையார் கயிலைமலையானிடம் நமக்காகவும் விண்ணப்பித்துப் பெறுகிறார். அம்மரபில் பாரதியும் துன்ப நினைவுகளும் சோர்வும் பயமுமெல்லாம் அன்பில் அழியுமடீ - கிளியே அன்புக்கு அழிவில்லைகாண் என்று பாடுகிறார்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/14/என்றும்-வேண்டும்-இன்ப-அன்பு-2789968.html
2789245 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வழிமாறும் வழிபாடுகள் சொ. அருணன் DIN Friday, October 13, 2017 02:35 AM +0530 மனிதன் தனக்குத் தேவையான சக்திகளைப் பெறுவதற்குரிய வேண்டுதல் புரியும் இடமாகத்தான் தொடக்க காலங்களில் கோயில்கள் விளங்கின. பின்னாள் தன் மனத்தில் நிறைந்திருந்த மாயைகளையும், துன்பங்களையும் நீக்குவதற்கும் - அமைதி அடைவதற்கும் அது மனநல மருத்துவமனையாகவே மாறியது.
வழிபடுதல் என்றால் முறையான பாதையில் பயணித்தல் என்பதுதான் உண்மைப் பொருள். முன்னோர் வகுத்த வழியில் பயணிக்கிறேன் என்பதுதான் வழிபடுதலாகிய ஆலயம் தொழுவதின் அடிப்படை நோக்கமே.
இறையை இயற்கை வடிவாகக் கண்டு உணர்ந்து மனத்தின் உள்நிறுத்தி தானும் அதுவாக முழுமையாக ஆகிவிட முயற்சித்தலே வழிபாட்டின் இலக்கு. அதனால்தான் மனித்தப் பிறவியும் வேண்டும் என்கிறார்கள் ஞானிகள்.
ஆலயத்தில் ஆன்மாவை இலயப்படுத்த பல வழிமுறைகள் உண்டு. முதலில் உடற்பயிற்சியிலிருந்து தொடங்குகிறது வழிபாடு. கூப்பி வணங்குதல் தொடங்கி கும்பிட்டு வீழ்தல் வரையிலும் யோகக் கலையின் அத்தனை முறைகளையும் ஆலயத்தில் முறையாகப் பின்பற்ற இயலும். 
ஆலயம் நுழைவதற்கு முன்னரே நீர்நிலைகளில் தங்களது உடலைச் சுத்தம் செய்து கொள்வதோடு அந்தந்தத் தலங்களின் தீர்த்தத்தை அமுதம் என அள்ளிப் பருகிக் கொள்வது வழிபாட்டின் முதற்கடமை. 
ஓங்கி உயர்ந்த கோபுர வாயில் ஒருவித காற்றுவடிப்பானா இருந்து உள்நுழைகிற நமக்கு உயிர்வளியை நெஞ்சமெல்லாம் நிரப்பித் தந்து விடுகிறது. அங்கேயே நமது உடலின் அலுப்பெல்லாம் தீர்ந்து விடுகிறது.
அடுத்துக் கருங்கற் பாறைகளால் செப்பம் செய்யப்பட்ட கருவறைச் சுற்றுகளில் வலம் வருவது அடுத்த நடைப் பயிற்சி. ஆலயம் சுற்றி வந்த பின்னால் குளத்தங்கரையிலோ அல்லது மரத்தடியிலோ உயிர்வளியை நன்றாக அடிவயிறுவரை உள்ளிருத்துவதற்காக சம்மணமிட்டு அமர்வது அமைதி நிலைப்படுதல். இப்படியான பல பயிற்சிகள் உண்டு.
இரு கை விரல்களால் இடவலம் மாற்றிக் காதுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து எழுகிற தோப்புக் கரணப் பயிற்சி மூளைக்கும் உடலுக்கும் நல்ல பயிற்சி தருவதோடு குண்டலினிக்கும் காரணமாகிறது என்கிறது யோகக் கலை.
ஆலயங்களில் வழங்கப்படும் உணவுகள் மூலிகைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. பெருமாள் ஆலயங்களில் வழங்கப்படும் துளசி இலை, சிவன் ஆலயங்களில் தரும் வில்வ இலை, அருகம்புல் இவையெல்லாம் நோயையும் கிருமிகளையும் நீக்கும் வல்லமை கொண்டவை.
பூக்கள் மருத்துவ குணம் கொண்டவை. அவை வெறும் பூசைக்கு மட்டும் உரியதன்று. பூக்களைக் கையால் தொடுவதாலும், அவற்றைப் பெண்கள் தலையில் சூடிக் கொள்வதாலும் பலவித நலன்கள் ஏற்படுகின்றன. நம்மைச் சுற்றிலும் நறுமணச் சூழலை ஏற்படுத்துகின்றன. 
ஒரு காலத்தில் ஆண்களும் கழுத்தில் மாலைகளை அணிந்திருந்தனர். சிலர் தங்கள் காதுகளிலும் பூக்களைச் செருகியிருப்பர். இவை இப்போது நாகரிகக் குறைவாகக் கருதப்படுகிறது.
இருப்பவர்கள் தங்கள் பொருள்களைப் படையலாக்கி இறைவனின் பெயரால் இல்லாதவர்களுக்கு வழங்கும் அறக்கூடமாகவும் ஆலயங்கள் விளங்கின. அங்கே மனிதர்கள் மட்டுமின்றி உயிரினங்கள் பலவும் உணவும் அன்பும் பெற்று நன்கு வாழ்ந்தன.
இப்படியாக உடலுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நோய்களிலிருந்து தொடங்கி மனத்திற்குள் புகுந்திருக்கும் மாயைத் துயரங்கள் வரைக்கும் எல்லாவற்றுக்கும் தீர்வு தந்து நலத்தை வழங்கும் ஆலயங்களை அணுகுவதும் அங்கு மேற்குறித்த பயிற்சிகளைப் பின்பற்றுவதும்தானே உண்மையான வழிபாடு.
ஆனால் இன்றைய நிலையில் ஆலயங்கள் விற்பனை நிலையங்களாகவும் வணிகக் கூடங்களாகவும் மட்டுமே விளங்குகின்றன. பெரும்பாலான ஆலயங்கள் மக்களுக்குத் தேவையான அடிப்படை வசதிகள்கூட இன்றி நோயைப் பரப்பும் கழிவுகள் நிறைந்தனவாக உள்ளன. 
பளபளக்கும் சலவைக் கற்களாலும் வண்ண வண்ண ஒளிவிளக்குகளாலும் காதைப் பிளக்கும் ஒலிபெருக்கிகளா
லும் கூட்டம் நிரம்பி வழியும் செயற்கையான ஆலயங்களே இன்றைக்கு நிறைய உள்ளன.
இதுபோன்ற ஆலயங்களுக்குச் செல்லும் மக்களும் வங்கிகளில் பணம் செலுத்தச் செல்வதைப் போலக் கடமைக்காக வரிசையில் நிற்கிறார்கள். அவர்கள் எண்ணம் பக்தியில் ஈடுபடுவதில்லை. 
எத்தனைதான் கைபேசியை ஆலயத்துக்குள் உபயோகப்படுத்த வேண்டாம் என அறிவுறுத்தினாலும் தவிர்க்க முடியாமலும் தவிர்க்க விரும்பாமலும் அதைப் பயன்படுத்துபவர்களே அதிகம்.
சுற்றுலாத் தலங்களைப் போல ஆலயங்களைக் கருதிக்கொண்டு சுயபடம் எடுப்போரும் குழுப்படம் எடுப்போரும் கும்மாளக் கூச்சல் இடுகின்றனர். 
ஆலயத்தில் விற்கப்படும் சிற்றுண்டிகளை வாங்கி நினைத்த இடத்தில் அமர்ந்து உண்டுவிட்டு கழிவுகளைக் காற்றில் பறக்க விடும் அவலம். அங்கு ஈக்கள் தொடங்கி அழுக்குகளால் உருவாகும் கொசுக்கள் வரைக்கும் பெருகி வாழ்கின்றன.
கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் ஆலயங்கள் இவ்வாறென்றால், ஆளரவமற்ற ஆலயங்கள் நிலையோ துயரம் நிறைந்தவை. வெளவால்களும் கோட்டான்களும் குடியேறியிருக்கும் அங்கே ஒட்டடைகளுக்கும் பஞ்சமில்லை. 
அந்த ஆலயங்களுக்குள்ளே அரிய கல்வெட்டுகள் தமிழக வரலாற்றைச் சுமந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதன்மீது வரலாற்றின் பெருமை அறியாத சிலர் தங்களது பெயர்களைக் கரிக்கோட்டில் கிறுக்கி வைப்பதை என்னென்பது?
அறக்கூடங்களாகவும் கலைக்கூடங்களாக விளங்கிய ஆலயங்கள் இன்றைய சூழலில் ஒருபுறம் வணிகத்தலமாகவும் மற்றொருபுறம் பாழடைந்தும் சீரழிந்தும் வருவது காலக் கொடுமையல்லாமல் வேறென்ன?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/13/வழிமாறும்-வழிபாடுகள்-2789245.html
2789244 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விவசாயத்தை அழிக்கும் விலங்குகள் ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Friday, October 13, 2017 02:35 AM +0530 சில காப்பி வனப் பிரதேசங்களை ஒட்டியுள்ள விவசாய நிலங்களில் வன விலங்குகளின் அட்டகாசங்களைச் சொல்லி மாளாது. யானை, புலி, சிறுத்தை, காட்டுப் பன்றி, மயில் போன்றவைப் பயிர்களை அழிப்பதுடன், சமயங்களில் விவசாயிகளையே கொன்று விடுவதும் உண்டு. 
திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் கொடைக்கானல் மலைத்தொடர், சிறுமலைத்தொடர் அருகில் உள்ள கிராமங்களில் காட்டுப் பன்றியும் மயில்களும் விவசாயம் செய்துள்ள நிலங்களில் உள்ள பயிர்களை அழிக்கின்றன. பன்றி குழி பறிக்கும். பயிர்களுடன் வேர்களையும் தின்றுவிடும். கதிர் வைத்ததும் மயில் வேட்டையாடும். விவசாயி மயிலை வேட்டையாடினால் சிறை செல்ல நேரிடும். 
பயிர்ப் பாதுகாப்பு என்று பயிர்களுக்கு நோய் வராமலிருக்க பூச்சி மருந்து அடிக்க போதிக்கப்படுகிறது. நோய் வந்த பின்னும் பூச்சி மருந்து அடிக்க கற்றுத்தரப்படுவதுண்டு. ஆனால் ஒட்டுமொத்தப் பயிரையும் அழிக்கும் காட்டு விலங்களிலிருந்து பயிரைக் காக்கும் வழிபற்றி யோசிப்பதும் பயிர்ப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தின் கீழ் வர வேண்டும். 
கொடைக்கானல் மலைத்தொடர் (பழனி மலைத்தொடர்) வரிசையின் கீழ் வரும் கிராமங்களில் மயில் வராமல் தடுக்கக் கலர் கலராகப் பளபளக்கும் பழைய பாலியெஸ்டர் புடவைகளை வேலியில் கட்டி வைக்கிறார்கள். காற்றில் சல சலவென்று புடவைகள் பறக்கும்போது மயில் பயந்து உள்ளே நுழையாது. இப்படி ஒரு உத்தியை திண்டுக்கல் விவசாயிகள் கையாள்கின்றனர். 
யானைகளிடமிருந்து தென்னை மரங்களைக் காப்பாற்ற ஆளியாறு பாசனப் பகுதி பொள்ளாச்சி - பாலக்காடு எல்லைப்புற விவசாயிகளில் சிலர் வேலிப்பயிராகப் பனை மரங்களை நெருக்கமாக நடுகிறார்கள். தென்னிந்தியாவைவிட இமயமலைக் காடுகளை ஒட்டியுள்ள உத்தரப் பிரதேசம், ஜார்க்கண்ட் மாநிலங்களில் யானைகளின் அட்டகாசம் அதிகம் உள்ளது. 
மத்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனம் அமைச்சரவை வழங்கும் புள்ளிவிவர அடிப்படையில், கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் 15 மாநிலங்களில் 1,224 விவசாயிகள் யானை தாங்கி இறந்துள்ளனர். யானைகளுடன் நேருக்கு நேர் நின்று போராடியதில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் 100 யானைகள் கொல்லப்படுகின்றன. 400 விவசாயிகள் உயிர் துறக்கின்றனர்.
யானைகள் வாழ்விடங்களை ஒட்டிய சில கிராமங்களில் உள்ளவர்கள் யானைகளிடமிருந்து தங்கள் பயிர்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள மாற்றுப் பயிர்த் திட்டத்தை மேற்கொள்கிறார்கள். ஒடிஸா மாநிலத்தில் யானைக்கு பயந்து நெல், காய்கறி சாகுபடியை நிறுத்திவிட்டு எலுமிச்சை பயிரிடுகிறார்கள். 
சில கிராமங்களில் இந்த முயற்சி வெற்றியளித்துள்ளது. எலுமிச்சைச் செடியை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு சேதப்படுத்தாமல் வந்த வழியில் யானைகள் சென்றுவிடுவதாக ஒடிஸா விவசாயிகள் தெரிவிக்கின்றனர். 
உதாரணமாக, பிம்ரிபால் கிராமத்தில் வாழும் குமுத்சந்திர பிரதான் என்ற விவசாயி முன்கூட்டிய திட்டமிட்டுப் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே காய்கறி, நெல் சாகுபடிக்கு மாற்றாகத் தனது ஏழு ஏக்கர் நிலத்தில் 1,100 எலுமிச்சை மரங்களை நட்டதில் இப்போது தான் ஆண்டுதோறும் 25 லட்ச ரூபாய் வருமானம் பெறுவதாகத் தெரிவிக்கிறார்.
ஒடிஸா மாநில அரசு யானைகளிடமிருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள நெல் - காய்கறிகளுக்கு மாற்றாக வேறு சில பயிர்களையும் சிபாரிசு செய்கிறது. மஞ்சள், இஞ்சி, வெங்காயம், பூண்டு போன்ற பயிர்களை யானை விரும்பாது என்று கூறி, அவற்றை சாகுபடி செய்ய விவசாயிகளை ஊக்கப்
படுத்துகின்றது.
பசுமைப் புரட்சியால் முதல் நிலை மாநிலங்களாக விளங்கிய பஞ்சாபிலும் தமிழ்நாட்டிலும் பாரம்பரிய கோதுமை, நெல் ரக சாகுபடி முற்றிலும் அழிந்தபோது, ஒடிஸாவும், மேற்கு வங்கமும் பாரம்பரிய ரகங்களை அழிக்காமல் காப்பாற்றியிருப்பதால் தமிழ்நாட்டில் பல இயற்கை விவசாயிகள் ஒடிஸா, மேற்கு வங்கம் சென்று பாரம்பரிய நெல் விதைகள் வாங்கி வரு
கிறார்கள். 
ஒடிஸாவில் நிறைய வாசனை அரிசிகளும், குறுகியகால நெல் விதைகளும் கிடைக்கின்றன. அவுன் என்ற வாசனை அரிசி ஒடிஸாவில் உண்டு. அப்படிப்பட்ட வாசனை அரிசியைப் பயன்படுத்தும்படி 17 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வனவிலங்கு நலத்துறை திட்டம் வகுத்தது. 
அதன் பலனாக விவசாயத்தில் விலங்கினத் தாக்குதல் கட்டுப்படுத்தப் படுவதுடன் சிறப்பு ரக அரிசிகளின் பெருக்கமும் காப்பாற்றப்படுகிறது.
மணம் நிரம்பிய அரிசி என்றால், பிரியாணி அரிசிதான் நினைவுக்கு வரும். பாசுமதி அரிசிதான் பிரியாணி அரிசி. உத்தரகாண்ட், ஹிமாசலப் பிரதேசம், காஷ்மீர் போன்ற மலைப் பிரதேசங்களில் நிறைய விளைகிறது. இமயமலைத் தொடர் காடுகளில் உள்ள யானைகளுக்கு பாசுமதி வாசனை உவப்பாக இருக்குமென்று தோன்றவில்லை. 
எனினும் ஒடிஸா தென்கனால் மாவட்டத்தில் வன எல்லை கிராமங்களான கனகா, கஜூரியா கிராமங்களில் அவுன் என்ற வாசனை ரகம் யானையை விரட்டுமாம்.
யானைகளிடமிருந்து விவசாயத்தைக் காப்பாற்ற பருவத்திற்கு ஏற்ப குறுகிய காலப் பயிர் சாகுபடியை மேற்கொள்ள வேண்டும். பொதுவாக யானைகள் நிரந்தரமாக ஒரே இடத்தில் வாழாது. இடம் பெயர்ந்து செல்லும். வங்கத்திலிருந்து ஒடிஸாவுக்கும் மீண்டும் ஒடிஸாவிலிருந்து வங்கத்திற்கும் இடம் பெயரும். 
ஒடிஸா, வங்கம் ஆகிய பிரதேசங்களில் யானைகளிடமிருந்து விவசாயத்தைக் காப்பாற்ற பல்வேறு குறுகிய கால நெல் வகைகளுடன் கடுகு, மசூர், பாசிப்பயிறு, உளுந்து போன்ற பருப்பு வகைப் பயிர்களை விவசாயிகள் சாகுபடி செய்து வருகிறார்கள்.
யானைகளுக்கு எலுமிச்சையும் பிடிக்காது. எலுமிச்சைப் புல்லும் பிடிக்காது. எலுமிச்சைப் புல்லிலிருந்து சிட்ரோ நெல்லா (இஐபதஞசஉககஅ) என்ற வாசனை எண்ணெய் தயாராகிறது. இந்த வாசனை எண்ணெய் கொண்டு விரட்டிக்கும், குளியல் சோப்புக்கு வாசனை ஏற்றவும் பயனாவதால் விற்பனை அதிகம். 
இந்தப் புல்லினம் விரைந்து வளரும். ஐந்தாண்டுக்குப் பலன் தரும். இந்தப் புல் கடினமான இலைகளை உடையதால் யானை உண்ணாது. தமிழ்நாட்டிலும் வனப்பகுதியை ஒட்டிய சில கிராமங்களில் எலுமிச்சைப் புல் பயிராகிறது. பிரித்தெடுக்கும் இயந்திரத்தை நிர்மாணித்து அதன் கொள்திறனுக்கு ஏற்ப சாகுபடி தொடர்ந்து நிகழ வேண்டும். 
இருப்பினும் ஜார்க்கண்ட் பகுதியில், வனப் பிரதேச எல்லைப்புற கிராமங்களில் எலுமிச்சைப் புல் சாகுபடி வெற்றிகரமாக நிகழ்கிறது. ஒரு லிட்டர் எலுமிச்சை எண்ணெய் விலை ரூ.2,500. எலுமிச்சை எண்ணெய் எடுக்கும் இயந்திரங்கள் அதிக அளவில் நிறுவப்படுமானால் ஒடிஸா, ஜார்க்கண்ட் விவசாயிகளுக்கு நன்மை உண்டு.
கர்நாடக மாநிலத்தில் யானைப் பிரச்னை பூதாகரமாயுள்ளது. இங்குள்ள விவசாயிகள் நெல், கேழ்வரகு போன்ற ஜீவாதாரப் பயிர்களை சாகுபடி செய்கிறார்கள். மாற்றுப் பயிர்களைப் பயிரிடுவதில் நிறைய சிரமங்கள் உள்ளன. முன்பெல்லாம் காபி பயிரிட்டு வந்தார்கள். ஆனால், இப்போது கர்நாடக மாநிலத்தில் காபிக்கும் ஆபத்தாம்.
மனிதனைப்போல் யானைகளும் உணவு விஷயத்தில் யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டன. முன்பெல்லாம் காபிப் பயிரை யானை தின்னாது. 
மாற்றுப் பயிர்களைக் காணும்போது முதலில் உண்ணத் தயங்கும் யானை, மெல்ல மெல்ல ருசித்துத் தன் உடலுக்குச் சேர்கிறதா என்று சிந்திக்கிறது. பிறகு சரியென்று உணர்ந்து உண்ணத் தொடங்குகிறது. இப்போது குடகு மாவட்டத்தில் சில இடங்களில் யானைகள் காபிப் பயிரைத் தின்னத் தொடங்கிவிட்டன. 
சிங்கம்,புலி, சிறுத்தை போன்ற மிருகங்கள் பயிர்களை சேதப்படுத்தாது. மனிதர்களை அடித்துத் தின்றுவிடும். காட்டில் வசிக்கும் விலங்குகளுக்குப் போதிய உணவும் நீரும் காட்டில் கிட்டுமானால், காடுகளை ஒட்டிய கிராமங்களுக்கு அவை வராது.
யானைப் பிரச்னை தமிழ்நாட்டில் பொள்ளாச்சி - பாலக்காடு வனப் பகுதியில் உண்டு. இவற்றைவிட அதிகமாகத் தொல்லை தருவது குரங்குகளும், மயில்களும். விவசாயிகளின் நண்பன் பாம்பு என்பது உண்மைதான். எலி பிடிப்பதால் பாம்பு வரவேற்கப்படுகிறது. 
மயில், கீரி போன்றவை பாம்பின் எதிரிகள். விவசாயிகளில் சிலர் வயலில் திரியும் கீரி, உடும்பு, முயல் ஆகியவற்றைக் கிட்டி வைத்துப் பிடித்துத் தின்று விடுகின்றனர். இதனால் நல்ல பாம்பு, கட்டு விரியன் போன்ற விஷப் பாம்புகள் பெருகிவிட்டன. 
மனிதர்களை மட்டுமல்ல, பசுமாடுகளையும் விஷப் பாம்புகள் தீண்டி விடுகின்றன. பாம்பு கடித்து மரணமுறும் விவசாயிகளுக்கும் பசு மாடுகளுக்கும் கணக்கே இல்லை. பாம்பு, மயில் போன்றவற்றை வேட்டையாடுவது சட்டப்படி குற்றம் என்பதால் பாம்பின் தோலுக்காகப் பாம்பு பிடிக்கும் மக்கள் அத்தொழிலைக் கைவிட்டு விட்டனர்.
குரங்கு, மயில், விஷப்பாம்பு ஆகியவற்றை உயிரியல் பூங்காக்கள் அமைத்து அங்கு வளர்க்க திட்டமிடலாம். உயிரியல் பூங்காக்கள் வளர வளர சிற்சில வனவிலங்குகளையும் அங்கு சேர்ப்பிக்கலாம். பார்க்க வருபவர்களிடம் கட்டணம் வசூலித்து செலவையும் சமாளிக்கலாம். இதைப் பற்றியெல்லாம் யாரும் யோசிப்பதாகத் தெரியவில்லை.

கட்டுரையாளர்: இயற்கை விஞ்ஞானி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/13/விவசாயத்தை-அழிக்கும்-விலங்குகள்-2789244.html
2788614 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாளவியாவின் சாதனை இன்று சாத்தியமா? எஸ். வைத்ய சுப்பிரமணியம் DIN Thursday, October 12, 2017 10:48 AM +0530 பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியா 1904-ஆம் ஆண்டு பனாரஸ் மின்ட் ஹவுசில் ஒரு பல்கலைக்கழகம் துவங்கலாம் என்று தெரிவித்த பொழுது காசி அரசர் உட்பட அனைவரும் அவருடைய இந்த தொலைநோக்குத் திட்டத்தைப் பாராட்டினர். அப்பொழுது இந்த திட்டத்திற்கு எப்படி செலவு செய்வது என்று அவரிடம் யாரும் கேட்டவில்லை. 
'பிச்சைக்காரர்களின் இளவரசர்' என்று அழைக்கப்பட்ட மாளவியா, நாடு முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு இத்திட்டத்திற்கான நிதி திரட்டுதலில் ஈடுபட்டார். நாட்டை வடிவமைக்கும் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த ஒரு பல்கலைக்கழகமாக மாளவியாவின் விடா முயற்சியால் 1915-ஆம் ஆண்டு 'பனாரஸ் ஹிண்டு யூனிவர்சிட்டி' என்ற பெயரில் இப்பல்கலைக்கழகம் அமைக்கப்பட்டது. 
இப்பல்கலைக்கழகம் தற்பொழுது இந்தியாவின் தலைசிறந்த பல்கலைக்கழகங்களில் ஒன்றாக, உலகளாவிய பொருளாதார அறிவை மேம்படுத்தும் மையமாக விளங்குகிறது. சரியாக 102 ஆண்டுகளுக்கு பின், தற்பொழுது பல்கலைக்கழக மானியக்குழுவால்(UGC) ஒரு திட்டம் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. 
இதன்படி 20 கல்வி நிறுவனங்கள் (புதிதாகவோ அல்லது தற்போது உள்ள நிறுவனங்கள் கண்டறியப்பட்டோ) தலைசிறந்த கல்வி நிறுவனங்களாக (Institutions of Eminence -IoE)  உயர்த்தப்பட உள்ளன. இது குறித்து எழும் முக்கிய கேள்வி என்னவென்றால், தற்போது 20 மாளவியாக்கள் இருந்தால் உலகத்தரம் வாய்ந்த கல்வி நிறவனங்களை இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் அமைக்க முடியுமா என்பதுதான். இக்கேள்விகளுக்கான விடையை காணலாம்.
உலகத்தரம் வாய்ந்த உயர்கல்வி மையங்களை ஏற்படுத்தும் மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறையின் திட்டம் போற்றப்பட வேண்டியதுதான். இது உயர்கல்வித் துறையில் தற்போதைய உலகளாவிய போக்கை ஒத்து இருக்கிறது. 
பல்கலைக்கழக மானியக்குழு இத்திட்டத்தின் செயல்முறை, நடைமுறை, கால அளவு, நிதி ஒதுக்கீடு, நோக்கம் போன்றவற்றை உலக அளவில் கல்வியாளர்களும் திட்ட வல்லுனர்களும் வகுத்துள்ள கொள்கைகளுக்கு இணங்க செயல்படுத்த வேண்டும். மேலும் இதுபோன்ற திட்டங்கள் உலக அளவில் எப்படி செயல்படுத்தப்படுகின்றன என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். 
அமெரிக்க, ஐரோப்பிய, ரஷிய மற்றும் ஜப்பானிய மாதிரிகளில் உள்ள பொதுவானவற்றை பல்கலைக்கழக மானியக்குழு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அமெரிக்க பல்கலைக்கழக முறை ஆரம்பத்தில் ஆக்ஸ்பிரிட்ஜ் (Oxbridge) மாதிரியை பின்பற்றியதாக இருந்தது. இந்த ஆக்ஸ்பிரிட்ஜ் மாதிரி உலகத்திற்கே ஒரு எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தது. 
ஜெர்மனியின் எக்ஸலன்ஸ் இனிஷியேட்டிவ்(Excellence Initiative),, பிரான்ஸின் இனிஷியேட்டிவ் ஆப் எக்ஸலன்ஸ் (Initiatives of Excellence)  ரஷியாவின் பிராஜக்ட் '5-100' (Project 5-100), ஆஸ்திரேலியாவின் குருப் ஆப் 8 (Group of  8), ஜப்பானின் குளோபல் 30 (Global 30) மற்றும் டாப் குளோபல் பல்கலைக்கழக இனிஷியேட்டிவ்(Top Global University Initiative),  பிரிட்டனின் ரிசர்ச் எக்ஸலன்ஸ் வடிவமைப்பு (Research Excellence Framework),  சீனாவின் டபுள் வேல்டு கிளாஸ் புராஜக்ட்(Double World-Class Project) என ஒவ்வொரு நாட்டிலும் உருவெடுத்தது. 
இவை அனைத்தும் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் உலகத்தரம் வாய்ந்த பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்கும் திட்டங்களை கொண்டவை. இத்திட்டங்களில் நிதி ஆதாரங்கள், ஆசிரியர் தேர்வு முறை, ஆட்சி முறை, கல்வி செயல்பாடு, பாடதிட்டமுறை போன்றவை உலகளாவிய பண்புகளை ஒத்தவையாக உள்ளன. 
மேலும் இவை அந்தந்த நாடுகளில் தேசிய குறிக்கோள்களை அடையக்கூடிய வழிவகைகளையும் உள்ளடக்கியதாகும். இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளில் அரசு நிதியுடன் செயல்படும் பல்கலைக்கழகங்கள் அதிகம் உள்ளன. 
ஆனால் அமெரிக்கா, ஜப்பான், இந்தியா, சீனா, ரஷியா (குறைந்த அளவு மட்டும்) போன்ற நாடுகளில் அரசு மற்றும் தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் இணைந்த கல்வி முறை உள்ளது. எல்லாவற்றிற்கும் ஏற்ற ஒரே மாதிரி பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவும் திட்டம் எந்த அளவுக்கு உலகளாவிய போட்டிக்கு உகந்ததாக அமையும்? இந்த கேள்விக்கு விடை முடியாதுதான். இருப்பினும் இந்த பிரச்னையில் சில பொதுவான இழைகள் உள்ளன.
இதுபோன்ற முயற்சிக்கு முக்கிய காரணம், உலகப் பல்கலைகழகங்களின் வரிசையில் இடம் பெறுவது ஆகும். இந்த தர வரிசையில் இடம் பெறுவதற்கு முக்கியமான காரணிகள் முனைப்பான கொள்கை தயாரித்தல் மற்றும் பொருளாதார வசதியாகும். 
ஜெர்மனியின் இந்த முயற்சிக்கு இரண்டு முறை பொருளாதார உதவி அமைந்தது: 2006 முதல் 2011 வரை 1.9 பில்லியன் யூரோக்கள் மற்றும் 2012 முதல் 2017 வரை 2.7 பில்லியன் யூரோக்கள் ஆகும். ரஷியாவின் முதன்மை '5-00' திட்டத்திற்கு 2013 முதல் 2016 வரை 750 மில்லியன் யூரோக்கள் பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கப்பட்டது. 
பிரான்ஸ் மூன்று நிலைகளில் தன்னுடைய பட்ஜெட்டில் 2010 முதல் 7.7 யூரோக்களை ஒதுக்கியது. 2014 முதல் 2023 வரை ஜப்பான் 77 மில்லியன் டாலரும், சீனா தன்னுடைய இரட்டை உலகத்தர புராஜெக்ட்டிற்காக தன்னுடைய முந்தைய புராஜெக்ட் 211 விட அதிக ஒதுக்கீடும் செய்யும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 
அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களின் கல்விச் சிறப்பிற்கு அதனுடைய தாராள மத்திய மற்றும் மாநில பட்ஜெட்டுகளும் தனியாரின் அதீத பண உதவியும் காரணம் ஆகும்.
இந்தியாவில், இத்தகைய திட்டத்திற்கு பத்து அரசு நிறுவனங்களுக்கு ஐந்து ஆண்டு கால இடைவெளியில் ரூபாய் 10,000 கோடியை மத்திய நிதி அமைச்சர் அருண் ஜேட்லி ஒதுக்கியிருப்பது வரவேற்கத்தக்கதாகும். இந்தத் தொகை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறந்த நிறுவனங்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்குமா என்று கூறுவது கடினம். 
அப்படியிருந்தால் அந்த பட்ஜெட் தொகையை, இருக்கும் ஓட்டைகளை அடைப்பதற்கு செலவிடாமல், அதன் மேன்மையை ஊக்குவிக்க பயன்படுத்தபட வேண்டும் என்பது உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். அரசு நிறுவனங்களுக்கு மட்டும் பண உதவி என்ற முடிவு தகுதியுடைய தனியார் நிறுவனங்களை பாதிக்கிறது. 
மேலும் தனியார் நிறுவனங்களின் விண்ணப்ப தொகை ரூபாய் ஒரு கோடி என்பது உலக நடப்பிற்கும் கல்வியின் ஊக்கத்திற்கும் ஏற்றதாக இல்லை.
பல்கலைக்கழகங்களின் சிறப்பை உறுதி செய்யும் இந்த முயற்சியில் பல்கலைக்கழக மானியக்குழுவின் கொள்கையில் மாற்றங்கள் உடனடியாக தேவைப்படுகின்றன. அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களிடையே தகுதி அடிப்படையில் காட்டப்படும் பாரபட்சமான போக்கு நீக்கப்பட வேண்டும். 
தனியார் நிறுவனங்களுக்கு உதவித்தொகை அளிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் அவர்களை தகுதி அடிப்படை என்ற பெயரில் குறிப்பிட்டு தற்போதைய திட்டம் செயல்படுகிறது. நிறுவனங்களின் தகுதியை நிர்ணயிக்கும் முறையில் பெரிய அளவிலான மாற்றம் தேவை. 
புதிய தனியார் நிறுவனங்களை நடத்தும் முதலீட்டாளர்களின் மொத்த சொத்து மதிப்பு ரூ.5,000 கோடியாகவும், நடப்பில் இருக்கும் பல்கலைக்கழகங்களின் முதலீட்டாளர்களின் மொத்த சொத்து மதிப்பு ரூ.3,000 கோடியாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத நிர்ணயமாக இருப்பதால், பல தகுதியான தனியார் நிறுவனங்கள் இந்த புதிய IoE விதிமுறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. 
NAAC  மற்றும் NIRF-இன் கல்வி அடிப்படைத் தேவைகளை பல தனியார் நிறுவனங்கள் பெற்றிருந்தாலும் அவர்கள் பண வலிமையோடு தொழில் நடத்தும் முதலீட்டாளர்கள் அல்ல. அவ்வாறு தொழில் நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழில் அதிபர்களின் உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனங்கள், தங்களுடைய பொருளாதார வளங்களை கொண்டு இதற்குள் உலத்தரத்தை அடைந்திருக்க வேண்டும். 
இத்தகைய தொழில் நிறுவனர்கள் ஏற்கெனவே தனியார் வங்கிகள் மற்றும் நிதி நிறுவனங்களுக்கு அளித்திருக்கும் சுய உத்தரவாரத்தைப் பற்றி இந்தIoE கட்டுப்பாடு எதுவும் கூறாமல் ஊமையாக உள்ளது. 
தகுதியான தனியார் நிறுவனங்களும் தொழில் நிறுவனங்களின் உதவி பெறும் பல்கலைக்கழகங்களைவிட மேன்மை பெற்ற நிறுவனங்களாக இருந்தாலும் இந்த ஒப்புக்கொள்ள முடியாத அளவுகோலால் ஊனமாக்கப்பட்டுள்ளன.
இதற்கான விடை சுலபம். ஒன்று, இந்த மொத்த மதிப்பு அளவுகோலை மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறை திரும்ப பெற வேண்டும். அல்லது பெருநிறுவனங்கள் தாங்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு பக்கபலமாக இருப்போம் என்ற ஒப்புதல் கடிதத்தை அளித்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 
அவ்வாறு செய்யவில்லை என்றால், தகுதியுள்ள தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பின்தள்ளப்படுவார்கள். 
மாளவியா போன்ற பெரியவர்கள் இன்று இருந்தால் அவர்களால் 'பனாரஸ் ஹிண்டு பல்கலைக்கழகம்' போன்ற கல்வி நிறுவனங்களை உருவாக்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. முடியும் என்று நம்புவோமாக!

கட்டுரையாளர்:
முதன்மையர், சாஸ்த்ரா பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/7/1/w600X390/vaithiyasubramaniyam.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/12/மாளவியாவின்-சாதனை-இன்று-சாத்தியமா-2788614.html
2788613 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காவல்துறையின் கடமை  ஆர். வேல்முருகன் DIN Thursday, October 12, 2017 01:33 AM +0530 கடந்த மூன்று நாள்களுக்கு முன் சென்னையைச் சேர்ந்த கல்லூரி மாணவர்கள் சிலர் புறநகர் பயணிகள் ரயிலில் செல்லும்போது பட்டாக் கத்தியை ரயில் நிலையங்களில் தரையைத் தேய்த்துச் சென்றனர். அதிலிருந்து எழும் நெருப்பைக் கண்டதாலும் மாணவர்களின் மன நிலை புரிந்ததாலும் பயணிகள் அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடினர். 
இந்தச் சம்பவத்தை யாரோ ஒருவர் செல்லிடப்பேசியில் படம் எடுத்து சமூக வலைதளங்களில் பதிவேற்றினார். அதையடுத்து போலீஸார் வீறுகொண்டு எழுந்து சில மாணவர்களைக் கைது செய்து சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும் என்று காட்டியுள்ளனர்.
சென்னையின் சில குறிப்பிட்ட கல்லூரிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் ரயில் நாள் மற்றும் பேருந்து நாள் கொண்டாடும் போது ஒரு சிலருக்காவது அரிவாள் வெட்டு விழுவது வாடிக்கை. 
தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற போட்டி மனப்பான்மை காரணமாகத்தான் இது நடைபெறுவதாகப் பெரும்பாலான மாணவர்கள் கருதுகின்றனர்.
மாணவர்கள் ரயிலில் பட்டாக்கத்தியுடன் வரும்போது அங்குள்ள பயணிகளோ அல்லது அங்கு பாதுகாப்புப் பணியில் இருக்கும் போலீஸாரோ என்ன செய்தார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது. பொதுமக்கள் மாணவர்களிடம் பேச முடியாது என்பது தெரிந்ததே. 
ஆனால், ரயில்வே போலீஸார் என்ன செய்தார்கள்? குறைந்தபட்சம் தாங்கள் பார்த்ததை அடுத்த ரயில் நிலையத்தில் உள்ள போலீஸாரிடம் சொல்லி மாணவர்களைக் கைது செய்திருக்கலாம். ஆனால் எதுவுமே நடைபெறவில்லை.
இந்தச் சம்பவத்தைப் பதிவேற்றம் செய்த பிறகு மாணவர்கள் சிலர் கைது செய்யப்பட்டனர். மேலும் சிலர் கைது செய்யப்படலாம். 
ஆனால் எந்த ஓர் அரசியல் கட்சியும் இதைப்பற்றி குறைந்தபட்சம் ஒரு கண்டன அறிக்கைகூட வெளியிடவில்லை என்பது வருத்தம் தரும் விஷயம். அவர்களின் குடும்பத்தினர் யாராவது பாதிக்கப்பட்டிருந்தால் அதன்விளைவு கடுமையாக இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் இம்மாணவர்களைப் பொதுமக்கள் கூட்டமாகச் சேர்ந்து தாக்கி சில மாணவர்களுக்குக் கையும் காலும் முறிந்திருந்தால் தாக்கியவர்களைக் கைது செய்ய வேண்டும் என்று அனைத்து அரசியல் கட்சியினரும் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு அறிக்கை வெளியிட்டிருப்பார்கள். 
மருத்துவமனையில் மாணவர்களைப் பார்க்கப் படையெடுத்து ஆளாளுக்குப் புகைப்படத்துடன் பேட்டியும் கொடுத்திருப்பார்கள். போலீஸார் தடியடி நடத்தியிருந்தாலும் இதுதான் நடக்கும்.
சென்னையைச் சேர்ந்த கல்லூரி மாணவர்கள் என்றில்லை பள்ளி மாணவர்கள் கூட பெரும்பாலும் பேருந்துகளுக்குள் வருவதேயில்லை. ஜன்னல் கம்பிகளில்தான் தொங்கி வருகின்றனர். 
பெற்றோர்கள் அந்த மாணவர்களைப் படிக்க அனுப்பினார்களா அல்லது சர்க்கஸ் செய்ய அனுப்பினார்களா என்பது தெரியவில்லை. பேருந்துகளுக்குள் அவர்களின் ஆட்டமும் பாட்டமும் சொல்லி மாளாது. 
அவர்கள் பேசும் பேச்சால் பேருந்தில் உள்ள பயணிகள், குறிப்பாக, பெண்கள் முகம் சுளித்தாலும் மாணவர்கள் கண்டு கொள்வதில்லை.
முன்பெல்லாம் பள்ளிகளில் மாணவர்களைச் சேர்க்கும்போது பெற்றோர், கண்ணையும் காதையும் மட்டும் விட்டுவிடுங்கள் என்பார்கள். ஆனால் இப்போது அவ்வாறு சொல்வதற்கும் பெற்றோர்கள் தயாராக இல்லை. 
பெரும்பாலான ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களை அடித்துத் திருத்தும் தகுதியில்லை. கண்டிப்புடன் இருக்கும் ஒரு சில ஆசிரியர்களும் மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் அடிக்கக் கூடாது என்ற அரசின் உத்தரவைச் செயல்படுத்துவதில் தீவிரமாக இருக்கின்றனர்.
மிகக் குறைந்த அளவு மாணவர்கள்தான் இது போன்ற காரியங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். காவல்துறையினர் நினைத்தால் இது போன்ற செயல்களை எளிதில் தடுக்க முடியும். ஆனால் காவல்துறையினர் தங்கள் கடமையைச் செய்வதிலிருந்து பின்வாங்குகின்றனர். 
அப்பாவிப் பொதுமக்களைத் தேவையில்லாமல் வதைக்கும் போலீஸாருக்கு மாணவர்கள் செய்வது தவறு என்று தோன்றவில்லையா?
அடுத்தவர்களுக்குத்தான் பிரச்னை நமக்கில்லை என்று காத்திருந்தால் நமக்குப் பிரச்னை வரும்போது அதைத் தடுப்பதற்கான காலம் முடிந்திருக்கும் என்பதைப் போலீஸார் புரிந்து கொண்டு செயல்பட வேண்டும்.
கைது செய்யப்பட்ட மாணவர்களைக் கல்லூரிகளில் இருந்து நீக்க வேண்டும். போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமுள்ள காலங்களில் போலீஸார் மிகக் கடுமையாகப் போக்குவரத்து விதிமுறைகளை அமல்படுத்த வேண்டும். 
விதியை மீறுபவர்கள் மாணவர்கள் என்றாலும் தயவு தாட்சண்யமின்றி கண்காணிப்புக் கேமராக்களின் உதவியுடன் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். 
பெற்றோரை அழைத்து வந்து பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் பேச வேண்டும். தேவைப்பட்டால் சிறந்த மன நல மருத்துவர்களின் உதவியோடு சம்பந்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கு கவுன்சிலிங்கூட செய்யலாம்.
இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நடந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் காவல்துறையினர் மனது வைத்தால் சட்டம் - ஒழுங்கை காப்பாற்ற முடியும் என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்தில்லை. 
மாணவர்கள் கொண்டாடும் ரயில் நாள் மற்றும் பேருந்து நாளைத் தடை செய்தாலும் தவறில்லை. மீறி கொண்டாடினால் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அறிவித்தால் போதும். 
அதற்குத் தேவை துணிவுதான். அந்தத் துணிவு நமது காவல்துறையிடம் உள்ளதா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/12/காவல்துறையின்-கடமை-2788613.html
2787947 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நிலைக்குமா நற்பெயர்? சா. கந்தசாமி DIN Wednesday, October 11, 2017 01:15 AM +0530 நற்பெயர் என்பது ஒருவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருப்பதில்லை. தங்களின் அரசியல், கலாசார செயற்பாடுகளால், பேச்சுகளால் சிலர் நற்பெயரைப் பறிகொடுத்துவிடுகிறார்கள். தான் என்ற அகந்தையாலும், குடும்பத்தை மேலே கொண்டு வந்துவிட வேண்டுமென்ற பேராசையாலும் அது தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே வருகிறது. அது சரித்திரம். 
ஆனால் மனிதர்கள் சரித்திரத்தில் இருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வதில்லை. எனவே பாடுபட்டு பெற்ற நற்பெயரை பலர் பறிகொடுத்து விடுகிறார்கள்.
நமக்குப் பக்கத்து நாடு பர்மா. அதன் புதுப்பெயர் மியான்மர். அது பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. 
1928-ஆம் ஆண்டில் மகாகவி பாரதியார் கவிதைகள் சுதந்திர உணர்ச்சியை ஊட்டுகின்றன; மக்களைப் போராட தூண்டுகின்றன என்று அவரது கவிதை நூலுக்குத் தடை போட்டது பிரிட்டிஷ் அரசு. கடைகளில் விற்பனைக்கு இருந்த புத்தகங்களைப் பறிமுதல் செய்தது. 
அதனைக் காரணம் காட்டி தமிழ்நாட்டிலும் பாரதியார் கவிதைகளுக்குத் தடை போடப்பட்டது. அச்சான பிரதிகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.
அப்போது சட்டப்பேரவையில் பாரதியார் கவிதை நூல் பற்றி பெரும் விவாதம் நடைபெற்றது. அது நீதி கட்சியின் ஆட்சி காலம். விவாதத்தை காங்கிரஸ் தலைவர் எஸ். சத்தியமூர்த்தி தொடங்கி வைத்தார். 
அப்பொழுது அவர் கூறினார்: 'பாரதியார் இங்கிலாந்தில் பிறந்திருந்தால் அவரை அரசபை கவிஞராக்கி பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கொண்டாடும். பாவம், பாரதியார் அடிமை இந்தியாவில் பிறந்து தமிழில் எழுதினார். அவர் அற்ப ஆயுளில் இறந்து போய்விட்டார். 
தனது மனைவிக்கும், இரண்டு பெண் குழந்தைகளுக்கும் அவர் சொத்தொன்றும் வைத்துவிட்டுப் போகவில்லை. அவர் கவிதைகளை வெளியிட்டு அதில் வரும் சொற்ப வருமானத்தில் மூன்று பேரும் ஜீவிக்கிறார்கள். அவர்கள் ஜீவிதத்தை இந்த அரசு பறிக்கப் போகிறதா?' என்று கேட்டார். 
அவர் கருத்தை சட்டப்பேரவையில் இருந்த பல உறுப்பினர்கள் ஆதரித்தார்கள்.
'பாரதியாரின் மனைவி கண்ணீர் விடுவதை மட்டுமல்ல, எந்தப் பெண்ணும் கண்ணீர் விடும்படி அரசாங்கம் எதுவும் செய்யாது' என்று உறுதி அளிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் பாரதியார் கவிதை நூலுக்கு இருந்த தடை நீக்கப்பட்டது.
மியான்மர் பௌத்த சமயத்தைப் பின்பற்றுவோர் அதிகமாக வாழும் நாடு. அவர்களின் பெளத்த சமயம் இலங்கையில் இருந்து சென்ற தேரா வாதம். 
135 இனக் குழுக்கள் பல்வேறு மொழிகள் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவற்றில் ஒரு குழு ரோஹிங்கயா. அவர்கள் இஸ்லாமியர்கள். வங்காளத்தில் இருந்து குடியேறியவர்கள். அவர்கள் பேசும் மொழியும், எழுதும் எழுத்தின் வடிவமும் அதனை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் இருந்து நெற்பயிரிடவும், தோட்ட வேலைகள் பார்க்கவும், தேக்கு மரங்கள் வெட்டவும், துறைமுகம், சாலைகளில் பணியாற்றவும் ஏராளமான ஆட்களை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்கள். 
பலர் ரப்பர் மரத்தில் பாலெடுக்கும் வேலையில் சேர்ந்தார்கள். பெரும் மழைக்காடுகள் ரப்பர் தோட்டங்களாக மாறின.
தொழிலாளர்கள் குடியேறியதும் பல்பொருள் அங்காடிகள், வட்டிக் கடைகள் வைக்க நகரத்தார் என்று அழைக்கப்படும் நாட்டுக் கோட்டை செட்டியார்கள் சென்றார்கள். 
கழனிகள், ரப்பர் தோட்டங்கள், தேக்கு மரக் காடுகளை வாங்கினார்கள். தேக்கு மரம் நல்ல லாபம் கொடுக்கும் பொருளாக இருந்தது. எனவே அதனைப் பயிராக்கி பெரும் பணம் சம்பாதித்தார்கள். அதனை மறுபடியும் முதலீடு செய்தார்கள். அந்நாட்டைத் தாயகமாகவே கருதினார்கள். புத்தகங்கள், பத்திரிகைகள் வெளியிட்டார்கள். 
1948-ஆம் ஆண்டில் மியான்மர் சுதந்திர நாடாகியது. பெரும்பான்மையான மக்களைக் கொண்ட இனக் குழுக்கள் அதிகாரத்திற்குப் போட்டியிட்டன. ரோஹிங்கயாக்கள் இஸ்லாமியர்களுக்கான தனி மாநிலம் கேட்டார்கள். 
பாகிஸ்தானை உருவாக்கிய முகமதுஅலி ஜின்னா, ரோஹிங்கயாக்களின் கோரிக்கைக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார். இனக் கலவரங்கள் அடிக்கடி நடைபெற்றன.
1962-ஆம் ஆண்டில் ஜெனரல் நீவின் ராணுவ நடவடிக்கையின் மூலமாக ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டார். ஒரே ஒரு சட்டத்தின் மூலம், நிலம், காடு, கடைகள், தொழிற்சாலைகள், வங்கி என்று நாட்டில் உள்ள அனைத்தையும் அரசுடைமையாக்கினார். 
பெரும் தோட்ட அதிபர்கள், கோடிக்கணக்கில் பணம் வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் ஒரே நாளில் ஏழையானார்கள். ஏழை விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் நாட்டில் இருந்து விரட்டப்பட்டார்கள். ஆயிரக்கணக்கான இந்தியர்கள், குறிப்பாக, தமிழர்கள் கப்பல் ஏறி சென்னை துறைமுகத்தில் கரையிறங்கினார்கள். 
கையில் பணம் கிடையாது. எனவே கையோடு கொண்டு வந்த துணிமணிகள், சோப்பு, பவுடர், மணி வகைகள், கண்ணாடி, விளையாட்டுச் சாமான்கள் என்று பலவற்றையும் பாரிமுனை பகுதியில் கடை பரப்பி விற்பனை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். அதுதான் இப்போதும் இருக்கக்கூடிய பர்மா பஜார்.
1982-ஆம் ஆண்டில் மியான்மரில் புதிய குடியுரிமை சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஒவ்வொருவருடைய மூலாதாரம் சரி பார்க்கப்பட்டு குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. 
அதில் ரோஹிங்கயா முஸ்லிம்கள் முற்றாக ஒதுக்கப்பட்டார்கள். 'அவர்கள் முஸ்லிம்கள். அவர்களை எங்கள் குடிமக்களாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவர்களோடு சேர்ந்து வாழ இயலாது. ஆனால், அவர்களைக் கொன்று கடலில் வீசமாட்டோம்' என்று மியான்மர் அமைச்சர் ஒருவர் கூறினார்.
ரோஹிங்கயா என்ற அரபு மொழிச் சொல்லுக்குக் கடவுளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்பது பொருள். அவர்கள்தான் அல்லல் பட்டு கடலில் படகுகளில் பசியும், பட்டினியுமாகப் புகலிடம் தேடி போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பக்கத்து நாடுகளோ, தொலைவில் உள்ள நாடுகளோ ஏற்றுப் புகலிடம் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. 
அதுவும், படிப்பறிவு இல்லாத ஏழை மக்களை எந்த நாடும் ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை. செல்வ வளம் மிகுந்த இஸ்லாமிய நாடுகள், தங்கள் மதத்தைப் பின்பற்றும் ரோஹிங்கயாக்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று பலரும் கேட்டுக் கொண்டார்கள். 
ஆனால், எந்த நாடும் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ள முன்வரவில்லை. ஒவ்வொரு நாடும் அவர்கள் தங்கள் நாட்டு வளத்தையும் வேலைவாய்ப்புகளையும் பறித்துவிடுவார்கள் என்று பயப்படுகிறது.
மியான்மரின் அதிக அதிகாரம் படைத்த தலைவர் ஆங் சான் சூகி சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட அரசியல் தலைவரின் மகள். ஜனநாயகப் போராளி. தன் நாட்டில் ஜனநாயகத்தைக் கொண்டு வர வேண்டுமென்பதற்காகப் பதினைந்து ஆண்டுகள் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தவர். 
1991-ஆம் ஆண்டில் ராணுவ ஆட்சியை எதிர்த்து அமைதியான முறையில் போராடியவர் என்பதற்காக அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவர். அவர் வழிகாட்டுதலில்தான் மியான்மர் ஆட்சி நடைபெறுகிறது.
அவர் மியான்மரில் நடைபெறும் இனக் கலவரத்தை அடக்கி, ரோஹிங்கயாக்கள் அமைதியாக வாழ செயல்படுவார் என்று பலரும் எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால், அவர் மெளனம் காத்தார். அவரின் நீண்ட மெளனம் மனித உரிமை ஆர்வலர்களை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. 
அரசியல்வாதிகள், குடியரசுத் தலைவர்கள், பிரதம மந்திரிகள் எல்லாம் தன் நாடு, தன் இன மக்கள், தம் மொழி பேசுவோர், தம் மதம் பின்பற்றுவோர் பாதிக்கப்படாத வரையில் நியாயம் பேசிக் கொண்டு இருப்பார்கள். பிரச்னை வரும்போது மெளனம் காத்துவிடுவார்கள். அது மனிதர்களின் பொது பண்பு.
ஆங் சான் சூகி லண்டனில் உள்ள ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தவர். படிக்கும்போதே அரசியல், மனித உரிமைகள் மீது ஈடுபாடுகொண்டு செயல்பட்டார். எனவே அவரின் படம் ஒன்றை ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் கல்லூரி முகப்பில் மாட்டியிருந்தார்கள். 
மியான்மரில் நடக்கும் இனக் கலவரங்கள், மக்கள் புகலிடம் தேடி ஓடுவது பற்றி அவர் ஒன்றும் பேசாததால் அக்கல்லூரி நிர்வாகம் அவரது படத்தை அகற்றிவிட்டது. கல்லூரியில் படம் வைக்கும் தகுதியை அவர் இழந்துவிட்டார் என்று அறிக்கையும் வெளியிட்டது.
பல அரசியல் தலைவர்கள், போராளிகள் தாங்கள் பெற்ற நற்பெயரை உயிரோடு இருக்கும்போதே பறிகொடுத்துவிடுகிறார்கள். இறந்த பின்னர் சிலர் இழந்துவிடுகிறார்கள். வெகு சிலரே தாங்கள் இறந்த பின்னரும் நற்பெயரோடு ஜீவிதமாக இருக்கிறார்கள்.
இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்தவர் இந்திரா காந்தி. இரும்புப் பெண்மணி என்று பெயரெடுத்தவர். அவர் தேர்தல் செல்லாது என்று உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. எனவே அவர் தீர்ப்பையே செல்லாததாக்கினார். 
இந்தியா பெரும் ஆபத்தில் இருக்கிறது என்று கூறி, அதனைக் காக்க வேண்டுமென்று அவசர நிலையைப் பிரகடனப்படுத்தினார். அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள், சமூக நல ஆர்வலர்கள், பத்திரிகை ஆசிரியர்கள், அரசியல் களப்பணியாளர்கள் என்று பலரையும் பிடித்து சிறையில் அடைத்தார். பேச்சு சுதந்திரம், எழுத்து சுதந்திரம் என்பனவற்றை எல்லாம் பறித்தார்.
அவர் தன் நற்பெயரை மட்டுமல்ல, அவரது முன்னோர்களான மோதிலால் நேரு, ஜவாஹர்லால் நேரு பெற்றிருந்த நற்பெயர்களைக்கூட கெட்ட பெயர்களாக்கி விட்டார். பல நாடுகளிலும் மக்கள் மனம் கவர்ந்த தலைவர்கள் என்று நற்பெயர் பெற்றிருந்தவர்கள் மரணத்திற்குப் பிறகு கொடிய வெறி பிடித்த சர்வாதிகாரிகள் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறார்கள். அதற்கு மக்கள் காரணமில்லை.
அதிகாரம் கையில் இருக்கிறது என்பதால் பொதுமக்கள் மீது ராணுவம், போலீஸ் ஆகியவற்றை ஏவி தேச துரோகச் சட்டம், குண்டர் சட்டம் போட்டு தன்னை அசைக்கவே முடியாது என்று சவால் விட்டுக்கொண்டு இருந்தவர்கள். பதவி பறிபோனதும் நற்பெயரை இழந்து விடுகிறார்கள். அது சரித்திரமாக இருந்து வருகிறது.

கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/9/w600X390/kandasamy.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/11/நிலைக்குமா-நற்பெயர்-2787947.html
2787346 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கோயில்கள் தமிழ்நாட்டின் கலைக் கருவூலங்கள் பழ. நெடுமாறன் DIN Tuesday, October 10, 2017 01:09 AM +0530 நடப்பு அக்டோபர் மாதத்தில் அடுத்தடுத்து வெளியான மூன்று செய்திகள் தமிழ்நாட்டு மக்களை அதிர்ச்சிக்கும் கவலைக்கும் உள்ளாக்கியிருக்கின்றன.
'அக்டோபர் 3-ஆம் தேதி இராமேசுவரம், இராமநாதசுவாமி கோயிலில் அம்மனுக்கு அணிவிக்கப்படும் வைரத்தாலி, வைரப் புல்லாக்கு, வைர மூக்குத்தி, வைர கழுத்தணி, வைர நெத்திச்சுட்டி, தங்கத் தாழம்பூ, மரகதத் திலகம், நீலக்கல் திலகம், வைர மார்புக்கவசம் உள்பட விலை மதிக்க முடியாத ஏராளமான வைரம், வைடூரிய நகைகளைக் காணவில்லை. 
மேலும், மூலஸ்தானத்தில் இருந்த 22 கிலோ தங்கத்தாலான மணி, விலை மதிக்க முடியாத வலம்புரி சங்கு ஆகியவையும் காணவில்லை. 1972-ஆம் ஆண்டு கோயில் சொத்துப்பட்டியலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இந்த நகைகள் 1995-ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை' என பக்தர் ஒருவர் அளித்த முறையீடு குறித்து விசாரித்த உயர்நீதிமன்றம் இது குறித்துப் பதில் அளிக்குமாறு அறநிலையத்துறைக்கு ஆணைப் பிறப்பித்துள்ளது.
இரண்டு நாள்கள் கழித்து அக்டோபர் 6-ஆம் தேதியன்று புதுக்கோட்டை மாவட்டம், விராலி மலை அருகே அரசு பஸ்சுடன் நேருக்கு நேராக கார் ஒன்று மோதியது. இந்தக் காரிலிருந்த நான்கு பேர் பலத்த காயத்துடன் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். 
இந்தக் காரை காவல்துறையினர் சோதனையிட்டபோது 8 கிலோ எடையுள்ள மரகத லிங்கம் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர். இந்த லிங்கம் எந்தக் கோயிலைச் சேர்ந்தது என்பதைக் குறித்து காரில் வந்தவர்கள் விசாரிக்கப்பட்டு வருகின்றனர் என்ற அதிர்ச்சி தரும் செய்தி வெளியானது.
அதே நாளில் சிலை கடத்தல் வழக்கில் காவல்துறையில் துணைக் கண்காணிப்பாளராகப் பணிபுரிந்த காதர் பாட்சா என்பவர் பறிமுதல் செய்த சிலையை அரசிடம் ஒப்படைக்காமல் விற்பனை செய்ததாகக் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி வெளியானது. தமிழ்நாட்டில் பெரிதும் சிறிதுமான 31,423 கோயில்களும் மற்றும் மடங்கள், மடங்களைச் சேர்ந்த கோயில்கள் மற்றும் அறநிலையங்கள் என சுமார் 2,000 உள்ளன. 
இந்தக் கோயில்களை மன்னர்களும், மன்னர்களின் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்களும், சிற்றரசர்களும், பெரும் செல்வந்தர்களும் கட்டி எழுப்பியதோடு அக்கோயில்களுக்குரிய சிலைகள், நகைகள், ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றையும் அளித்துள்ளார்கள். 
மேலும், இக்கோயில்களில் வழிபாடுகள் முறையாக நடைபெற நில மானியங்களையும் அளித்துள்ளார்கள். கோயிலில் வழிபாடு நடத்துபவர்களுக்கும், தேவாரங்கள், பாசுரங்கள் ஆகியவற்றைப் பாடுபவர்களுக்கும் நில மானியங்கள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன. 
கோயில் வாகனங்கள், நகைகள், ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றில் பழுது ஏற்பட்டால் அவற்றை பராமரிக்கும் சிற்பிகளுக்கும் நில மானியங்கள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன. 
ஏறத்தாழ ஐந்து இலட்சம் ஏக்கர் நிலங்கள் இவ்வாறு அளிக்கப்பட்டுள்ளன. பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் பெறுமான நகைகளும், ஆபரணங்களும், ஐம்பொன் சிலைகளும் மன்னர்களாலும் மற்றவர்களாலும் அப்போது அளிக்கப்பட்டுள்ளன. 
மன்னர்கள் தாங்கள் கட்டிய கோயில்களை நிருவகிப்பதற்கு தக்கவர்களை நியமித்ததோடு வழிபாடு, திருவிழாக்கள் முதலியவை எவ்விதத் தங்கு தடையுமின்றி நடைபெறவும், கோயில் சொத்துகளைப் பராமரிக்கவும், பாதுகாக்கவும் உரிய ஏற்பாடுகளையும் அவர்கள் செய்திருந்தார்கள்.
மன்னர்கள் ஆட்சி மறைந்து, ஆங்கிலேய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் ஆட்சி ஏற்பட்டதோடு மாவட்ட ஆட்சியாளர்களின் நேரடி பொறுப்பில் கோயில் நிருவாகம் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்துக் கோயில்களை ஆங்கிலேயர்கள் நிருவகிக்கக் கூடாது என்ற கிளர்ச்சி எழுந்தது. 
இதன் விளைவாக 1863-ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேய அரசு ஒரு சட்டம் இயற்றி, அறநிலையங்களின் சொத்துப் பராமரிப்பு பணியை அதிகார சார்பற்றவர்களைக் கொண்ட குழுக்களிடம் ஒப்படைத்தது. இச்சட்டத்தில் இருந்த பல குறைகளை அகற்றும் முயற்சியில் பல சட்டங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இயற்றப்பட்டன. 
1925-ஆம் ஆண்டில் சென்னை மாநகரத்தில் ஜஸ்டிஸ் கட்சி ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றபோது அறநிலையங்கள் பாதுகாக்கும் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. 1925-ஆம் ஆண்டு சட்டத்திற்குப் பின் 1954-ஆம் ஆண்டு வரை 10 சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. 
இவற்றைத் தொடர்ந்து பல சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டாலும் 1981-ஆம் ஆண்டு திருத்தப்பட்ட சட்டத்தின்படிதான் தற்போது கோயில்கள் நிருவகிக்கப்படுகின்றன. இவ்வளவு திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்ட போதிலும் ஆலய நிருவாகம் செம்மையாக இல்லை.
ஆலயங்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்களும் கட்டடங்களும் இதர சொத்துகளும், அரசியல் ரீதியாக வேண்டியவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த குத்தகைக்கு அல்லது வாடகைக்கு விடப்படுகின்றன. கோயில் நிலங்களிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானம் குறைந்துகொண்டே போகிறது. நிலங்கள் யார் யார் பெயருக்கோ மாற்றப்படுகின்றன. 
இராசராசசோழன் காலத்தில் அவன் கட்டிய தஞ்சை பெரிய கோயிலுக்கு 18 ஆயிரம் வேலி நிலத்தை இறையிலியாக அளித்தான் என அக்கோயிலின் கல்வெட்டு கூறுகிறது. ஆனால், இப்போது ஒரு வேலி நிலம்கூட அக்கோயிலுக்குச் சொந்தமாக இல்லை. 
கோயில் உண்டியல்கள் உடைக்கப்படுவதும், காசுகள் திருடப்படுவதும், விலை மதிப்பற்ற சிலைகளும், நகைகளும், ஆபரணங்களும் மிக எளிதாக கொள்ளையடிக்கப்படுவதும் தொடர்கின்றன. 
அன்னியர்களான ஆங்கிலேயர் ஆட்சி காலத்தில்கூட கோயில் சொத்துகள் பாதுகாப்பாக இருந்தன என்பதற்கு கீழ்க்கண்ட நிகழ்ச்சி ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும்.
விக்டோரியா பேரரசியின் ஆட்சி காலத்தில் வேல்ஸ் இளவரசர் மதுரைக் கோயிலைப் பார்ப்பதற்கு வந்தார். கோயிலில் உள்ள நகைகளையும் ஆபரணங்களையும் குறிப்பாக நீலநாயகப் பதக்கம் என்று சொல்லப்படும் அபூர்வமான ஒரு நகையைப் பார்த்து அவர் வியந்துபோனார். இதுபோன்ற அழகிய நகை தனது மன்னர் குடும்பத்தில்கூட இல்லை என பாராட்டினார். 
தனது தாயான விக்டோரியா பேரரசியிடம் இதைக்காட்டி விட்டு, பத்திரமாகத் திருப்பி அனுப்பிவைப்பதாக அவர் வேண்டிக்கொண்டபோது அதை ஏற்பதற்குக் கோயில் அர்ச்சகர்களும் அதிகாரிகளும் மறுத்துவிட்டனர். கேட்டவர் பிரிட்டிசு பேரரசின் இளவரசர். 
எதிர்காலத்தில் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னராக முடிசூட்டிக்கொண்டவர். அவர் நினைத்திருந்தால் அந்தப் பதக்கத்தை எடுத்துச் சென்றிருக்க முடியும். யாராலும் தடுத்திருக்க முடியாது. ஆனாலும் அவர் அப்பதக்கத்தைப் புகைப்படம் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு சென்றார். 
1981-ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ந்து சட்டப்பேரவையிலும் வெளியிலும் கீழ்க்கண்டவற்றை வலியுறுத்தினேன். 
'கோயில்களில் உள்ள நகைகள், ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றின் தற்போதைய மதிப்பு என்ன? அவற்றின் பழமை மதிப்பு என்ன? என்பதைத் தக்க நிபுணர்களால் மதிப்பீடு செய்யப்பட்டு பதிவேடுகளில் பதியப்பட வேண்டும். 
அத்துடன் அவைகள் அனைத்தும் பல கோணங்களில் வண்ணப்படங்களாக எடுக்கப்பட்டு சம்பந்தப்பட்ட கோயில்களில் ஒரு பிரதியும், அறநிலைய ஆணையாளரிடம் ஒரு பிரதியும் அளிக்கப்பட வேண்டும். 
பல கோயில்களில் நகைகளும், சிலைகளும், ஆபரணங்களும் களவு போனபோது அவற்றின் மதிப்பீடுகள் சரியான முறையில் பதிவு செய்யப்படாத காரணத்தினால் திருடுபோன பொருட்களை திரும்பப் பெறுவதில் பல இடையூறுகள் ஏற்பட்டன. 
1980-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் உள்ள ஐம்பொன் சிலைகளைப் பாதுகாப்புத் துறையின் துணையுடன் அடையாளப் பதிவு செய்யும்படி இந்திய அரசு ஆணையிட்டது. ஆனால், அவ்வாறு செய்ய தமிழக அரசு முன்வரவில்லை. இதன் விளைவாக ஆயிரக்கணக்கான சிலைகள் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் களவுபோயுள்ளன. 
இந்து அறநிலையச் சட்டத்தின் 33-ஆவது பிரிவு 3-இன் படி கோயில்களுக்குச் சொந்தமான பணமோ, நகைகளோ, சிலைகளோ திருடப்பட்டிருந்தால் தொடர்பான அறங்காவலர்களிடமிருந்து அவற்றைத் தண்டும் அதிகாரம் ஆணையாளருக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் இதுவரை எந்த அறங்காவலரின் மீதும் எவ்வித நடவடிக்கையும் எடுக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
கோயில்கள் உள்பட இந்து அறநிலையங்கள் நிருவகிக்கப்படும் முறை குறித்து ஆராய்வதற்காக 1960-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு சி.பி. இராமசாமி ஐயர் தலைமையில் ஆணையம் ஒன்றை அமைத்தது. 
திருச்செந்தூர் கோயில் தணிக்கை அதிகாரி படுகொலை செய்யப்பட்டபோது தமிழக அரசினால் அமைக்கப்பட்ட நீதியரசர் பால் ஆணையம், கோயில் நகைகள் ஆபரணங்கள் சிலைகள் ஆகியவற்றின் பாதுகாப்பு குறித்து ஆராய அமைக்கப்பட்ட நீதியரசர் கிருஷ்ணசாமி ரெட்டியார் ஆணையம் ஆகிய ஆணையங்கள் கோயில் சொத்துகளைப் பாதுகாப்பது குறித்து மிக விரிவாகவும் தெளிவாகவும் பல பரிந்துரைகளை அளித்துள்ளன. ஆனால், இவற்றில் எதுவும் இதுவரை நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பது வருந்தத்தக்கதாகும்.
தமிழ்நாட்டுக் கோயில்கள் வழிபடும் தலங்கள் மட்டுமல்ல, தமிழ் மக்களுக்கேயுரிய விலை மதிப்பற்ற கலைக் கருவூலங்களாகும். அவற்றைப் பாதுகாத்து எதிர்காலத் தலைமுறையிடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய பொறுப்பும் கடமையும் நமக்கு உள்ளது. 

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், 
உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/10/கோயில்கள்-தமிழ்நாட்டின்-கலைக்-கருவூலங்கள்-2787346.html
2787345 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனப்பக்குவம் தேவை வாதூலன் DIN Tuesday, October 10, 2017 01:08 AM +0530 இன்றைய வேகமான கணினிமயமான உலகில் விவாகரத்துகள் அதிகமாக நிகழ்வது கண்கூடு. வலைதளம் மூலம் பெண்ணையோ, பிள்ளையையோ பார்த்து, செல்லிடப்பேசி வழியாகத் தொடர்பு கொண்டு திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள். 
பின் திருமணமானவர்கள் ஓரிரு வருடத்துக்குள்ளேயே பிரிந்து விடுகிறார்கள். சகிப்புத் தன்மை இல்லாததும் தீவிர தன்முனைப்பும்தான் இதற்கான காரணங்கள் என்று மன மருத்துவ நிபுணர்கள் கூறுகிறார்கள்.
ஆனால், இளம் தம்பதியாக இல்லாமல் பல வருடங்கள் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொண்டு, குடித்தனம் நடத்திவிட்டு, பிறகு ஓய்வுக் காலத்தில் வாழும், தம்பதிகளுக்கிடையேயும் இதுபோன்ற மனக்கசப்பு எழுகிறதே, ஏன்? இயலாமையையும் ஒருவித தன்னிரக்க உணர்வையுமே முதலாவதாகச் சொல்லலாம். 
ஆபீஸ், வேலை, இடமாற்றம், பதவி உயர்வு எனப் பல வகைகளில், ஆண் இயங்குகிறான் என்றால், சமையல் வேலை, குழந்தைகளின் கல்வி போன்ற பல பிரிவுகளில் அக்கறை காண்பித்துப் பெண் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறாள். 
இதனால் ஓய்வு பெற்றதும் கணவன் - மனைவி இருவருக்குமே ஒருவித சூன்ய உணர்வு தோன்றுகிறது.
இன்னொன்று, அறுபது வயதுக்கு மேல் முதுமை சார்ந்த நோய்கள், சர்க்கரைக் கட்டியை எறும்புகள் சூழ்வதுபோல, இயல்பாகத் தாக்குகின்றன. எலும்புத் தேய்மானம், அஜீரணக் கோளாறு, காது கேளாத தன்மை, தள்ளாடும் நடை போன்றவை ஆண் - பெண் இருபாலரையுமே தாக்குகின்றன. அத்தகைய சமயங்களில் இயல்பான சில விமரிசனங்கள்கூட பூதாகரமாய் படுகின்றன. 
'அவள் எப்போதுமே ரொம்ப ஸ்லோ' என்ற கணவரின் கருத்து. 'அவருக்கு ஆபீஸைத் தவிர வேறெதுவுமே தெரியாது' என்ற மனைவியின் கூற்று - இவைகூடக் குத்தலாகப் படுகின்றன. சில தருணங்களில் சுய பச்சாதாபத்தின் எல்லையில் கொண்டு தள்ளுகின்றன.
ஓர் அசலான நிகழ்வு, சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு நண்பரின் இல்லத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அவர்களுக்கு ஒரே பெண். திருமணமாகி வடக்கே இருக்கிறாள். கலகலப்பான குடும்பம். நாங்கள் போனபோது நண்பர் புன்னகையுடன் வரவேற்கவில்லை. 
அவர் மனைவியுடன் பேச முற்பட்டபோதுகூட இயல்பான பிரதிபலிப்பு இல்லை. இயந்திரம் போல் கொண்டு வரப்பட்ட குளிர்பானத்தை அருந்திவிட்டுக் கிளம்பினோம்.
பின்னர்தான் காரணம் தெரிந்தது. நண்பர் மாதாந்திரக் கணக்கைப் பார்த்து யதார்த்தமாக 'போன மாதம் மெடிகல் பில் அதிகமாகிவிட்டது' என்று சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் இது மனைவியை மிகவும் உறுத்திவிட்டது (ஏனெனில், அப்போது அவளுக்காகச் செய்த மருத்துவச் சோதனைகள் பல). 
இத்தனைக்கும் நண்பருக்கு ஓய்வூதியம் வருகிறது. குறிப்பிட்ட வரம்பு வரைக் காப்பீடு செய்திருக்கிறார். பின்னர் சில நாட்களில் பெண்ணிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்ததும், சகஜமான நிலை திரும்பி விட்டதாம்.
இங்கே ஓர் அம்சத்தை அவசியம் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். இது ஒரு வார ஏட்டில் வெளியான செய்தி. மாதம் ரூ.30,000 ஓய்வூதியம் பெறுகிற ஒரு முதியவர் தன் எதிர்கால நிதித் திட்டமிடலுக்கு யோசனை கேட்டிருக்கிறார். 
காதல் கல்யாணம் செய்து வெளிநாட்டில் இருக்கிற பெண்களிடம் உதவி எதையும் அவர் எதிர்பார்ப்பதில்லையாம். 
நிதி மேலாளர் பணம் எதிர்பார்க்காவிட்டாலும், சீரான உறவு இருப்பதே பெரும் நிம்மதி என்று மகிழ்ச்சி தெரிவித்திருக்கிறார்.
இது முற்றிலும் உண்மை. தன்னுடைய பெண் வேற்று மதத்தினரைக் காதல் திருமணம் செய்துவிட்டதால், பெற்றோரிடையே மன விரிசல் வந்தது. பேரன் பிறந்ததும் தந்தை பெண்ணிடம் போக்குவரத்து வைத்துக் கொண்டிருந்ததால் அவர்களுக்குள் அடிக்கடி மோதல் ஏற்பட்டது. 
ஒரு கட்டத்தில் இது முற்றிப்போய், மனைவியின் இகழ்ச்சியைப் பொறுக்க முடியாது, 65 வயது கணவர் தற்கொலையே செய்து கொண்டுவிட்டார். சில வருடங்கள் முன் இந்த சம்பவம் நிகழ்ந்தது. இன்றைய நாளில் வாரிசுகள் திருமணத்தில் சாதி வேறுபாடுகள், பெரும் அந்தஸ்து வித்தியாசம் - எது வேண்டுமானாலும் நிகழ நிறைய சந்தர்ப்பங்கள் உள்ளன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. 
அதுபோல் வாழ்வில் ஏதாவது நேர்ந்து விட்டால் நாம் மனம் ஒடிந்து போகாமலிருக்க வேண்டும். அந்தஸ்துள்ள பெண்ணைக் கல்யானம் செய்து கொண்டதாலேயே தாயாரை ஓய்வு இல்லத்தில் தள்ளிவிட்ட ஒரு பிள்ளையை எனக்குத் தெரியும்.
பழைய காலத்தில் இதுபோன்று நடந்ததில்லையே என்ற நியாயமான கேள்வி எழுகிறது. அந்த நாளில் சராசரி வயதே ஐம்பதுதான். மேலும் எதிர்பாராத அசம்பாவிதம் எது நேர்ந்தாலும் இறைவன் செயல் என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் அப்போது இருந்தது. 
இன்று ஊடகத் தகவல்கள், ஒப்பீடு மனப்பான்மை, செவி வழிச் செய்தி - எல்லாமாகச் சேர்ந்து முதியோரைக் கலக்கத்தில் ஆழ்த்துகின்றன.
அறுபதில் மணமுறிவு ஏற்படுவது மனம் பக்குவம் இல்லாமையாலேயே என்று உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். விரும்புகிறோமோ இல்லையோ - மருத்துவ முன்னேற்றத்தால் வாழ்வு நீடித்துக் கொண்டே போகிறது. 
வயதானவர்கள் இலவச சேவை, இசை, கோயில் என்று ஏதாவதொன்றில் தங்களை வலிய ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, மன அமைதி பெறுதலே தங்களை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/10/மனப்பக்குவம்-தேவை-2787345.html
2786850 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆராய்ந்து கொள்வதே நட்பு இரா. இராஜாராம் DIN Monday, October 9, 2017 03:00 AM +0530 நட்பு என்பது நாடு, இனம், மொழி, மதம், வசதி, வாய்ப்புகள் என எல்லாம் கடந்த ஓர் உன்னத உறவாகும். சிறுவயதிலேயே நண்பர்களாய் ஆனவர் இறுதிக்காலம் வரை நண்பர்களாய்த் தொடர்வதும் உண்டு, பள்ளிப்பருவத்தோடு முடிந்து விடும் நட்பும் உண்டு. பணிபுரிகின்ற இடத்தில் ஏற்படுகின்ற நட்பு வாழ் நாளெல்லாம் விரிவதும் உண்டு. 
நட்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்போர் அந்தக் காலம் தொட்டு இன்றுவரை இருந்து வருகின்றனர். எதிர்பார்ப்புகள் எதுவுமின்றி இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து, மனம்விட்டுப் பேசி நல்ல ஆலோசனைகளை வழங்கி, உற்சாகப்படுத்தி, தக்கசமயத்தில் உதவிகள் புரிந்து வளரும் நட்பானது ஆழ்ந்த நட்பாகப் பரிணமிக்கின்றது. 
கிருஷ்ணரும், குசேலரும் பால்ய நண்பர்கள். பின்னாளில் கிருஷ்ணர் செல்வச் செழிப்பிலும், குசேலர் வறுமையிலும் இருக்கின்ற நிலையில் கிருஷ்ணரைக் காணக் குசேலர், வீட்டிலிருந்த அவலை எடுத்துக்கொண்டு கிருஷ்ணரின் அரண்மனை வாயிலில் தயக்கத்தோடு வந்து நிற்கிறார்.
அவரது வருகையை அறிந்த கிருஷ்ணர் ஓடோடி வந்து குசேலரை வரவேற்று ஆரத்தழுவி அன்பைப் பரிமாறிக் கொண்டதும், பின்பு குசேலர் தான் கொண்டு சென்ற அவலைத் தயங்கிய படியே கிருஷ்ணருக்கு வழங்கியதும் அவர் அதை ருசித்துச் சாப்பிட்டதும் பின்னர் குசேலரின் வறுமைநிலை அகன்றதும் நாம் அனைவரும் அறிந்த நிகழ்ச்சியாகும். 
அதே போல் இராமாயணத்தில் ராமன் அனுமனுடன் கொண்ட நட்பு மிக உன்னதமானதாகும்.
எத்தனையோ நூல்களில் நட்பைப்பற்றி ஆங்காங்கு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும் திருக்குறளே நட்புக்கு மிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து நட்பு, நட்பாராய்தல், கூடாநட்பு, தீ நட்பு என்று விரிவாக நட்பின் தன்மையை அதன் உயர்வை எத்தகைய நட்பு வேண்டும், எந்த நட்பு கூடாது என ஆய்ந்தறிந்து உணர்த்தியுள்ளது. 
நட்பைப்போல ஒருவன் செய்து கொள்வதற்கு அருமையான செயல் எதுவுமே இல்லை என்று குறள் காட்டுகின்றது.
நல்ல நட்பின் மூலம் தங்கள் நிலையில் உயர்ந்தோரும், தீ நட்பின் மூலம் தங்கள் நிலையில் தாழ்ந்தோரும் பலர் உண்டு. சிறுவயதிலேயே கூடா நட்பின் காரணமாக எத்தனையோ தவறான பழக்கங்களுக்கு ஆளாகிப் பின்னாளில் வருந்தியவர் பலர் உண்டு. 
போலி நண்பர்களால் ஏமாற்றமடைந்தவர்களும் உண்டு. நல்லவர்களோடு கொண்ட நட்பானது வளர்பிறை போல நாளுக்கு நாள் வளரக்கூடியது. "உன் நண்பனைச் சொல் நீ எப்படிப்பட்டவன் என்று சொல்கிறேன்' என்பர் அறிஞர். 
இளம் வயதில் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல நட்பு ஏற்பட பெற்றோர் துணை புரிய வேண்டும். வெளியூரில் விடுதியில் தங்கிப்படிக்கும் பிள்ளைகள், பணியாற்றும் பிள்ளைகள் எத்தகைய நட்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர் என்பதை அறிந்து, நல்லோர் நட்பெனின் தொடரவும், தீயோர் நட்பெனின் அதனைத் தவிர்க்கவும் அறிவுறுத்த வேண்டியது பெற்றோரின் கடமையாகும். இளம் பருவத்தில் தோன்றும் ஆண் பெண் நட்பென்பது காதலாகித் திருமணத்தில் முடிவதும் உண்டு. கண்ணீரில் கரைவதும் உண்டு. 
நட்பும், காதலும் மனம் சார்ந்தது. அதுவே ஆண் பெண் நட்பில் இனக்கவர்ச்சியால் உடல்பற்றாகி விடுகிறது. 
இனக்கவர்ச்சியால் ஒருவர் மற்றவரின் விருப்பமின்றி வைத்திடும் உடல் பற்றே ஒருதலைக் காதல் என்று தற்போது சொல்லப்படுகிறது. விருப்பமின்மையை உணர்ந்த பின்பும் விரும்பாதவரை அடைய நினைப்பது அரக்கத்தனமான செயலாகவே கருதப்படும்.
நட்பென்பது ஏதோசிரித்துப்பேசி, கேளிக்கையில் ஈடுபடுவதன்று. நண்பன் தவறு செய்யும்போது அதனைச் சுட்டிக்காட்டித் தவிர்த்திடச் செய்பவனே சிறந்த நண்பனாவான். 
நான் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய ஊரில் எனக்கு நண்பரான ஒருவர் அன்பானவர், பண்பானவர். இஸ்லாமிய ஆச்சாரங்களைச் சரியாகக் கடைப்பிடிக்கக் கூடியவர். அவருடன் எனக்கு ஆத்மார்த்தமான நட்பு ஏற்பட்டது. 
தினமும் அவரைச் சந்தித்துப் பேசாமல் என்னால் இருக்க முடியாது. அவராலும் இருக்க முடியாது. குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக நான் மாறுதல் பெற்று வேறு ஊருக்குச் செல்ல நேரிட்டது. 
தொலைத்தொடர்பு வசதி அவ்வளவாக இல்லாத அந்தக் காலகட்டத்தில் வாரம் ஒரு கடிதமாவது ஒருவருக்கொருவர் அனுப்பிக் கொண்டே இருப்போம். 
அவ்வப்போது நேரில் சந்தித்தும் நட்பைப் பகிர்ந்து கொள்வோம். எங்கள் நட்பில் ஜாதி, மதம், எந்தத் தருணத்திலும் குறுக்கிட்டதே இல்லை. 
ஒருவருக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதைவிட பண்பில் சிறந்த நண்பன் ஒருவன் உள்ளான் என்பதே பெருமைப்படத்தக்கதாகும். 
நட்பில் ஒருவர் தன் நண்பனைவிடத் தான் உயர்ந்தவன் என்று மனத்தில் நினைத்தாலே அங்கு நட்பு போய் விடும். நல்ல நண்பன் கிட்டவில்லை எனில் தனித்திருப்பது மேல் என்கிறார் புத்தர். 
நம்மால் செய்து முடிக்கக்கூடிய கடமைகளையும், செயல்களையும் செய்ய விடாமல் வீண் பொழுது போக்க வைப்போரது நட்பை நீக்கி விடவேண்டும் என்று கூறுகின்ற வள்ளுவர் பல வகையாலும் ஒருவரைப் பற்றி ஆராய்ந்து தெளிந்தபின் கொள்ளாத நட்பானது இறுதியில் தான் சாவதற்குக் காரணமான பெருந்துயரத்தைத் தந்துவிடும் என்கிறார். 
நாம் அணியும் உடைக்கு எவ்வளவோ முக்கியத்துவம் கொடுத்துத் தேர்ந்தெடுத்து அணிந்து அழகு பார்க்கிறோம். நாம் கட்டும் வீட்டை நம்மால் இயன்ற அளவு அழகுற திட்டமிட்டு அமைக்கிறோம். 
சாதாரணமானது என நினைக்கும் தலை முடியைக்கூட அழுகுபடுத்தப் படாதபாடு படுகிறோம். இன்னும் எத்தனையோ சாதாரண விஷயங்களுக்குக்கூட எவ்வளவோ முக்கியத்துவம் தரும் நாம் நம் நண்பனைத் தெரிவு செய்வதில் அவசரமோ, அலட்சியமோ காட்டிடலாமா? 
நல்ல பண்புடையவர்களை நண்பர்களாக ஆக்கிக் கொள்வதே அறிவார்ந்த 
செயலாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/09/ஆராய்ந்து-கொள்வதே-நட்பு-2786850.html
2786849 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நடந்தாய் வாழி காவேரி! தி. இராசகோபாலன் DIN Monday, October 9, 2017 02:59 AM +0530 நதி என்பது தேவைப்படுகின்றபொழுது, மனிதர்களுடைய தாகத்தைத் தணிக்கின்ற ஓர் உபாயம் அன்று; நாம் அறியாமலே சுவாசிக்கின்ற காற்றைப் போல, தண்ணீரும் நாம் அறியாமலே உள்ளே ஓடிக்கொண்டிருக்கின்ற ஒரு ஜீவன். பருகுகின்ற இனத்தின் ஒழுக்கத்தைக் கலாசாரத்தைச் செதுக்குகின்ற ஓர் ஊடகம். 
அதனால்தான் திருவள்ளுவர், "எப்படிப் பட்டவர்க்கும் நீர் இல்லாமல் உலக வாழ்க்கை நடைபெறாது என்றால், மழைநீர் இல்லாமல் ஒழுக்கமும் நிலைபெறாமல் போகும்' என்றார். 
ஆறு என்ற சொல்லுக்கே ஒழுங்கு, ஒழுக்கம் எனும் பொருள்கள் உண்டு. ஒரு தெரு ஒழுங்குமுறையோடு அமைந்திருந்ததை நக்கீரர் நெடுநல்வாடையில் "ஆறு கிடந்தன்ன அகல்நெடுந் தெரு' என்பார்.
உலக வரலாற்றை எழுதப் புகுந்தவர்களே நதிக்கரையை வைத்துத்தான் நாகரிகத்தைப் பிரித்தனர். (1) சிந்துவெளி நாகரிகம், (2) யூப்ரடீஸ் டைகிரீஸ் நாகரிகம், (3) நைல் நதி நாகரிகம், (4) மஞ்சள் நதி நாகரிகம் என நதிக்கரைகளை வைத்தே. 
ராகுல சாங்கிருத்தியாயன் "வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை எனும் வரலாற்று நூலை எழுதினார். நதி என்பது நம் ஊனோடும் உணர்வோடும் ஒன்றியது. 
கோவலனும் கண்ணகியும் மதுரை நோக்கிச் செல்லும்போது, அவர்களுக்கு நேரப்போகின்ற துன்பத்தை உற்றறிந்த வையை என்னும் பொய்யாக் குலக்கொடி, "அவர்களுடைய துன்பத்தைக் காணமாட்டேன்' என்று மலர்களால் தன் கண்ணைப் பொத்திக் கொண்டு ஓடினாள் என இளங்கோவடிகள் தற்குறிப்பேற்றமாகப் பாடினார்.
ஒரு மானுடப் பெண்ணுக்கு நேரப் போகின்ற துன்பத்தை ஒரு தண்ணீர்ப் பெண்ணாகிய வையை கண்ணாரக் 
கண்டு உருகியதாலும், திருஞானசம்பந்தர் சமணரோடு வாதிட்டு இட்ட தமிழ் ஏடுகளைச் சுமந்ததாலும், மகாகவி பாரதி, "தமிழ்க் கண்டதோர் வையை பொருநை நதி' என அடைமொழி கொடுத்துப் பாராட்டினார்.
குடகு மலையிலிருந்து 765 கி.மீட்டர் பயணம் செய்து பூம்புகாரை வந்தடையும் காவிரிக் கரையில், ஒவ்வோர் ஆண்டும் புதுவெள்ளம் வருகின்றபோது ஆடவர் } பெண்டிருடைய ஆட்டமும் பாட்டமும் நிகழ்வுறும். நதிக்கரையிலே போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஆடும் ஆடற்கலையைப் பார்ப்பதற்கென்றே பல்லாயிரக்கணக்கில் மக்கள் கூடுவர். 
நம்முடைய பெண்கள் புதுப்புனல் ஆடி மகிழ்ந்த விதத்தைப் பாரதி, "அவர் கன்னியராகி நிலவினில் ஆடிக் களித்ததும் இந்நாடே } தங்கள் பொன்னுடல் இன்புற நீர் விளையாடி இல் போந்ததும் இந்நாடே' என வருணிப்பான்.
ஒருமுறை பூம்புகாரில் காவிரிக்கரையில் நிகழ்ந்த புதுப்புனல் விளையாட்டில் பங்கேற்பதற்காகச் சேர நாட்டு இளவரசன் ஆட்டனத்தி வருகின்றான். அவனுடைய ஆடற்கலையில் வசப்பட்ட சோழ இளவரசி ஆதிமந்தி, அவனுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு, காவிரிக்கரையில் ஆடி மகிழ்கிறாள். 
நீர் விளையாட்டில் ஆழந்தெரியாமல் இறங்கிய ஆட்டனத்தியை அலைகள் ஆழத்திற்குக் கொண்டுசென்றன. காதலனைக் காணாமல் ஆதிமந்தி காவிரி முகத்துவாரம் வரையில் ஓடுகிறாள். 
"காவிரித்தாயே என் காதலனை மீட்டுத்தாயேன்' எனக் கூக்குரலிட்டு ஓடினாள். அவளுடைய அவலக்குரலைக் கேட்டு காவிரித் தாயும், உயிரற்ற சடலத்தை ஆதிமந்தியிடம் ஒப்படைக்கின்றாள்.
நதி நம் உணர்வோடு ஒன்றியது. விடுதலைப் போராட்ட வீரர் மதன் மோகன் மாளவியா வாராணசியிலிருந்து தில்லி செல்லும் போதெல்லாம், பருகுவதற்குரிய நீரைக் கங்கைக்கரையிலிருந்து மொண்டு போவாராம். 
அதேபோல் ரஷியாவிலிருந்து இந்தியா வந்த அதிபர் கோஸிஜன், தாம் பருகுவதற்குரிய நீரை, வால்காவிலிருந்து கொண்டு வந்தாராம். சமீபகாலத்தில் அமரத்துவம் அடைந்த ஷெனாய் மாஸ்ட்ரோ பிஸ்மில்லாகானின் வாழ்க்கையில் ஒரு சுவையான சம்பவம் உண்டு. 
அவருடைய ஷெனாய் இசையைக் கேட்டுக் கிறங்கிய அமெரிக்க அதிபர் பில் கிளிண்டன், அவரை நிரந்தரமாக நியூயார்க்கில் தங்கி, வெள்ளை மாளிகையில் தொடர்ந்து வாசிக்கும்படி வேண்டினார். அவருக்கு வேண்டிய வசதிகள் அனைத்தையும் அங்கேயே செய்து தருவதாகவும் கூறினார். 
அதற்கு மாஸ்ட்ரோ பிஸ்மில்லாகான் "காசியில் இருக்கக்கூடிய கங்கையையும் காசி விசுவநாதரையும் இங்கே பெயர்த்து வைக்க முடியுமென்றால், நான் இங்கே தங்க முடியும். தினமும் கங்கையில் நீராடாமல் என்னால் வாழ முடியாது என்றார். அந்த அளவுக்குக் கங்கை அவருக்கு உணர்வுப் பொருளாகவும் உரிமைப் பொருளாகவும் இருந்தது.
ஒருமுறை கண்வ மகரிஷியிடம் கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி ஆகிய மூன்று நதிகளும் பெண் வடிவமெடுத்து வந்து ஒரு வேண்டுகோளை வைத்தன. "இந்திய மக்கள் அனைவரும் தங்களுடைய பாவமூட்டைகளைச் சுமந்து வந்து எங்களிடம் மூழ்கிக் கரைத்துப் போகின்றனர். 
அதனால் நாங்கள் கருமை அடைந்துவிட்டோம். எங்கள் பாவங்கள் போக வழி செய்ய வேண்டும்' என முறையிட்டனராம். அதற்குக் கண்வ முனிவர் "ஐப்பசி மாதம் மயிலாடுதுறைக் காவிரியில் துலாக்கட்டத்தில் நீராடினால், பரிகாரம் கிடைக்கும் என்றாராம். இதுவொரு தொன்மச் செய்தி.
காவிரி கங்கையிற் புனிதமானது என்ற கருத்துத் தொண்டரடிப் பொடியாழ்வாருக்கும் உண்டு. அதனால், "கங்கையிற் புனிதமான காவிரி நடுவுப்பாட்டு' (பாடல் 894) என அருளிச் செய்கிறார். கம்பருக்கும் இக்கருத்தில் உடன்பாடு இருந்திருக்கிறது. 
இராமன் காட்டிற்குப் போய்விட்டான் என்ற செய்தி அறிந்த பரதன், இராமனை அழைத்து வருவதற்காகக் கோசலை நாட்டைவிட்டுப் புறப்படுகின்றான். அப்பொழுது கம்பர் "பரதன் காவிரி நாட்டைப் போன்ற கோசலை நாட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டான்' எனப் பாடுவார் ("காவிரி நாடன்ன கழனி நாடு ஒரீஇ'). கம்பரும் காவிரித் தண்ணீர் குடித்து வளர்ந்தவர் அல்லவா?
கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார், "வான் பொய்ப்பினும் தான் பொய்யா மலைத்தலைய கடற்காவிரி' என்றார், பட்டினப்பாலையில். "மகப்பேற்றுக் காலத்தில் ஒரு தாய் தன் தாய்ப்பாலால் குழந்தையை ஊட்டிக் காப்பாற்றுவது போலக் காவிரித் தாய் தன் மக்களை ஊட்டி வளர்ப்பாள்' என்றார் கோவூர் கிழார் புறநானூற்றில் (பாடல் 68). 
இளங்கோவடிகள் "வாழி அவன்றன் வளநாடு மகவாய் வளர்க்கும் தாயாகி, ஊழி உய்க்கும் பேருதவி ஒழியாய் வாழி காவேரி' என்றார், சிலப்பதிகாரத்தில். மேலும், "கோள்நிலை திரிந்து கோடை நீடிலும் தன்நிலை திரியாத் தந்தமிழ்ப்பாவை' என்றார் மணிமேகலைக்காரர். 
இதனையே "ஆற்றுப் பெருக்கற்று அடிசுடும் அந்நாளும், ஊற்றுப் பெருக்கால் உலகூட்டும்' என்று ஒரு புலவர் கூறுவார். "காவிரிப் பூமிமாதுவின் மார்பில் கிடக்கும் முத்துமாலை போன்று திகழ்கின்றது என்றும், அது வையத்து மக்கட்கு ஒரு செவிலித்தாய்' என்றும் பாடினார், தெய்வச் சேக்கிழார்.
காவிரியாறு கடலுக்குள் புகுந்து கடலின் வயிற்றை நிரப்பாமல், தான் பாயும் நாட்டிலுள்ள மக்களுடைய வயிற்றை நிரப்பும் என்பதைத் தெய்வச் சேக்கிழார், "கடல் வயிறு நிறையாத காவிரி' எனப் பாடுவார். 
மேலும் இன்றைக்குக் காவிரிக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் மகத்துவத்தை அன்றைக்கே தெய்வச் சேக்கிழார், "காவிரி நீர்ப் பெரும் தீர்த்தம் கலந்து ஆடிக் கடந்து ஏறி, ஆவின் அருங்கன்று உறையும் ஆவடுதண் துறை அணைந்து' எனப் பாடியிருக்கின்றார். 
காவிரி நீர் என்று சொல்லாமல் சேக்கிழார் "தீர்த்தம்' என்று சொல்லுவதற்குக் காரணம், "தீர்த்தம் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவது; நீர் உடலைத் தூய்மைப்படுத்துவது' என்பதால் ஆகும்.
காவிரி தன்னுடைய இரு கரைகளிலும் இயல், இசை, நடனம் ஆகிய முத்தமிழையும் நிகழ்த்திச் செல்வதைத் திருஞானசம்பந்தர், "இன்குரல் இசைகெழும் யாழ்முரலத் தன்கரம் மருவிய சதுரன் நகர் பொன்கரை பொரு}பழங்காவிரி' என்பதன் மூலம் இயம்புகின்றார். 
திருவரங்கத்துள் பள்ளிகொண்டிருக்கும் பெருமாளுடைய இரண்டு திருவடிகளையும் காவிரி ஆறு வருடிச் செல்வதால், பெருமாள் அறிதுயிலிலிருந்து அனந்தசயனத்திற்கே செல்வதாகக் குலசேகர ஆழ்வார் பாடுகிறார். யானையினுடைய தந்தங்களையும், அகிற்கட்டைகளையும் ஏந்திக் காவிரித் திருவரங்கத்தில் பாய்வதால், அதனைச் "செல்வக்காவேரி' என அருளிச் செய்கிறார் திருமங்கையாழ்வார். 
ஆறுகள் பல இருந்தாலும் தமிழர்களுக்குக் காவிரியால்தான் பெருமை என்பதைப் பாவேந்தர் பாரதிதாசன், "வானுக்குச் செங்கதிர் ஒன்று } புனல் வண்மைக்குக் காவிரி ஒன்று' எனப் பாடிச் செல்கிறார்.
ஐம்பூதங்களில் நீர் நெருப்பை அணைக்கும்; நிலத்தையும் பல சமயங்களில் அணைக்கும்; சில சமயங்களில் அறுக்கும். நீர் வானத்தை அளக்கும்; காற்றைச் சுமக்கும். உற்பத்தி ஸ்தானத்தில் இருப்போர் அடிக்கடிக் காவிரிக்குக் கருத்தடை செய்ய நினைத்தாலும் அறுவைச் சிகிச்சையை அறுத்தெறிந்து விட்டுப் பெருக்கெடுத்துவரும் குணவதியவள். 
தமிழர்கள் காவிரியைச் சில நேரங்களில் அடக்கிப் பார்த்தார்கள்; பல நேரங்களில் அடங்கிப் போனார்கள்; என்றாலும் ஒரு நாளும் அதட்டிப் பார்த்ததில்லை.

கட்டுரையாளர்: பேராசிரியர் (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/09/நடந்தாய்-வாழி-காவேரி-2786849.html
2785608 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தீருமா தெரு விலங்குகள் பிரச்னை? சுப. உதயகுமாரன் DIN Saturday, October 7, 2017 01:07 AM +0530 அன்பும், அரவணைப்புமின்றி ஏராளமான நாய்கள், பூனைகள், பன்றிகள், கழுதைகள், மாடுகள் போன்ற விலங்குகள் தெரு விலங்குகளாக அலைந்து திரிகின்றன. தேவையில்லா விலங்குகளை கொண்டுபோய் ஒப்படைப்பதற்கு சரணாலயங்கள் ஏதும் இங்கே இல்லை. 
கைவிடப்பட்ட ஆதரவற்ற விலங்குகளை தத்தெடுத்து வளர்க்கும் வாய்ப்பும், வசதியும், பொருளாதார பலமும், மனப்பக்குவமும் நம்மில் பலருக்கும் இல்லை என்பதும் உண்மை.
இதன் விளைவாக, தெரு விலங்குகள் பெரும் பிரச்னையாக மாறிவிட்டிருக்கின்றன. ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், சென்னையிலிருந்து பேருந்தில் வந்திறங்கி அதிகாலை நேரத்தில் திருநெல்வேலியில் வசித்த என் தங்கையின் வீட்டை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தேன். 
சற்று நேரத்தில் என் பின்னால் சுமார் இருபது தெரு நாய்கள் பலமாக குரைத்தவாறே பின்தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தன.
ஓடித் தப்பிக்க முயற்சி செய்தால் பிரச்னை விபரீதமாகிவிடும் என்பது எனக்குத் தெரியும். இமையமலைப் பயணம் ஒன்றின்போது தன்னைத் துரத்தியக் குரங்குகளை எதிர்த்துநின்று விரட்டிய சுவாமி விவேகானந்தரின் அனுபவம்தான் என் நினைவுக்கு வந்தது. 
ஆனால் நான் சுவாமி விவேகானந்தர் அல்ல; அவரது துணிச்சலும், சாதுரியமும் எனக்கு இருக்கவில்லை. நான் ஓடவுமில்லை, நிற்கவுமில்லை, கையிலிருந்த பையை மட்டும் கால்களைச் சுற்றி சுழற்றியவாறு எந்தவொரு நான்குகால் தோழரும் வந்து என் கால்களைக் கவ்விவிடாதபடிக் காத்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்து சென்று தப்பித்தேன்.
என்னைக் கலவரமடையச் செய்த அந்த அனுபவம், இப்போதும் எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும் தெரு விலங்குப் பிரச்னையை நினைவூட்டுகிறது. 
சில மாதங்களுக்கு முன்னால் மேதா பட்கர், கவிதா கிருஷ்ணன் உள்ளிட்ட தோழர்களோடு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் ஸ்ரீநகருக்குச் சென்றபோது, ஆயிரக்கணக்கான தெரு நாய்கள் அந்தக் கடும் குளிரிலும் ஆங்காங்கே அலைந்து திரிவதையும், படுத்துக்கிடப்பதையும் கண்ணுற்றேன். 
இது ஒரு பெரும் பிரச்னையாக இருப்பதாகவும், உள்ளாட்சி நிர்வாகம் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை என்றும் உள்ளூர் மக்கள் குறைபட்டுக் கொண்டனர்.
தெரு நாய்களைவிட, தெருப் பூனைகளைவிட பெரும் பிரச்னையாக இருப்பவை பன்றிகளும், மாடுகளும்தான். பன்றிகள் பொது சுகாதாரத்துக்குப் பெரும் கேடு விளைவித்து, நோய்களைப் பரப்புகின்றன. 
பன்றிகளை வளர்ப்பவர்கள் ஒரு வளாகத்தில் விட்டு, உரிய உணவு கொடுத்து முறைப்படி வளர்ப்பதற்கு பதிலாக, பொது இடங்களில், சாக்கடை பகுதிகளில், நீர்நிலை ஓரங்களில் மேயவிட்டு, எந்தச் செலவுமில்லாமல் வளர்த்தெடுக்கிறார்கள். 
அந்தப் பன்றிகளுக்கும் ஓரளவு எடை கூடியதும் அவற்றை பெரும் லாபத்துக்கு விற்றுவிடுகிறார்கள். மிகக் குறைந்த முதலீட்டில், பொதுமக்கள் செலவில், பெரும் லாபம் சம்பாதிக்கும் தொழிலாக இந்த பன்றி வளர்ப்புத் தொழில் இருக்கிறது.
இதுபோலவே நாடெங்கும் மாடுகளும் வளர்க்கப்படுகின்றன. மாடுகளை விலைக்கு வாங்கி நகர்ப்புறங்களில், சாலைகளில் விட்டு விடுகிறார்கள். அவை செடி கொடிகள், குப்பைக் கூளங்கள், சுவரொட்டிகள் என கிடைப்பதைத் தின்று, சாக்கடைத் தண்ணீரைப் பருகி, சாலைகளில் படுத்துறங்கி வாழ்கின்றன. 
இவற்றின் உரிமையாளர்கள் பாலைக் கறந்தெடுக்கும் வேலையையும், தெருவில் திரியும் மாடுகளை யாரும் ஓட்டிச் செல்லாமல் இருக்கிறார்களா என்பதை கண்காணிக்கும் வேலையையும் மட்டுமே செய்கிறார்கள்.
பழைய காலங்களில் தங்கள் வயல்களில் இறங்கி மேய்ந்து பயிர்களை பாழ்படுத்தும் தெரு மாடுகளைப் பிடித்து வயலுக்கு சொந்தக்காரர்கள் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் நடத்திய 'பவுண்டு'களில் கட்டிப்போட்டு விடுவார்கள். மாட்டின் உரிமையாளர்கள் தங்கள் மாடுகளை பல இடங்களிலும் தேடுவார்கள். 
இறுதியில் அவை பவுண்டில் அடைக்கப்பட்டிருப்பதை அறிந்து அங்கு சென்று உரிய தண்டனைத் தொகையைக் கட்டி மாடுகளை மீட்டுச் செல்வார்கள். இப்போது அந்த அமைப்பே இல்லை. தூத்துக்குடியிலிருந்து நாகப்பட்டினம் நோக்கி கிழக்குக் கடற்கரை சாலையில் பயணம் செய்தால் ஆயிரக்கணக்கான தெருமாடுகளை நாம் பார்க்க முடிகிறது.
இந்தத் தெரு விலங்குகளால் பெரும் அவலங்கள் நிகழ்கின்றன. பன்றிகள், மாடுகளால் பயங்கரமான சாலை விபத்துகள், உயிரிழப்புகள் நடக்கின்றன. தெரு நாய்கள் கடித்து சிறு குழந்தைகள் பலியாவது, வெறிநோய் பரவுவது என பெரும் பிரச்னைகள் எழுகின்றன. 
பாதிப்புகளுக்குள்ளாகும் மக்களுக்கு உரிய சிகிச்சைகள் அளிப்பது, அவற்றுக்கான மருந்துகள், பொருட்கள் வாங்குவது என ஏராளமானப் பொருட்செலவும் அரசுக்கு உருவாகிறது.
இந்தத் தெரு விலங்குப் பிரச்னையை எப்படி மேலாண்மை செய்வது? பொது இடங்களில் மாடுகள், பன்றிகள், கழுதைகள் திரியும் வழக்கத்தை முற்றிலுமாகத் தடை செய்தாக வேண்டும். 
ஒரு காலக்கெடு விதித்து அதற்குள் இந்த விலங்குகளை அப்புறப்படுத்தக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். அதன் பிறகும் பொது இடங்களில் மாடுகள், பன்றிகள், கழுதைகள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தால், அவற்றை வளர்ப்பவர்களுக்கு பெருந்தொகையை அபராதமாக விதிக்க வேண்டும். மேலும், அந்த விலங்குகளை பறிமுதல் செய்யப்பட்டு பொது ஏலத்தில் விட வேண்டும்.
நமது நாட்டில் எலிகள், பெருச்சாளிகள் அதிகமான எண்ணிக்கையில் வாழ்வதால், இவற்றை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க தெருப் பூனைகள் ஓரளவு உதவுகின்றன. பூனைக்கடி, வெறிநோய் போன்ற பிரச்னைகள் இருந்தாலும், தெரு நாய்கள் போன்ற பெரும் நெருக்கடி பூனைகளால் எழுவதில்லை.
தெரு நாய்களை எப்படிக் கையாள்வது என்பதுதான் ஒரு பெரும் தேசியப் பிரச்னையாக முகிழ்த்து நிற்கிறது. தெரு நாய்களைப் பொருத்தவரை, நமக்கு மூன்று தெரிவுகள் உள்ளன. ஒன்று, சரணாலயங்கள் அமைத்து அவற்றைப் பராமரிப்பது. 
உலகம் முழுவதும் ஏறத்தாழ 50 கோடி நாய்கள் வாழ்கின்றன என்றும், அவற்றுள் 80 விழுக்காடு தெரு நாய்களாக அலைந்து திரிகின்றன என்றும் ஒரு புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது. 
அப்படியானால், இந்தியா முழுவதும் உள்ள பல லட்சக்கணக்கான நாய்களை எப்படி சரணாலயங்களில் வைத்துப் பாதுகாக்க முடியும்? அவற்றுக்குத் தேவையான இடம், உணவு, மருந்து, மருத்துவர்கள், பராமரிப்பு போன்றவற்றை எப்படி உருவாக்க முடியும்? இது நடைமுறை சாத்தியமற்ற ஒன்று.
இரண்டாவது தெரிவு, தெரு நாய்களைக் கொன்றொழிப்பது. முன்பெல்லாம் உள்ளாட்சி அமைப்புகள் தெரு நாய்களை கண்ணிவைத்துப் பிடித்து, வண்டிகளில் ஏற்றிச்சென்று, அடித்துக் கொல்லும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தன. 
அது முற்றிலும் தவறான, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாத கொடூரச் செயல். இந்த உலகம் மனிதர்களுக்கானது மட்டுமல்லவே? நாய்களுக்கும் பிற விலங்குகளுக்கும் வாழும் உரிமை இருக்கிறதே?
ஆடு, மாடுகளை உணவாகக் கொள்வதுபோல, நாய்களைப் பிடித்து வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கு உணவாக அனுப்பலாம் என்று சிலர் கருத்துத் தெரிவிக்கிறார்கள். சைவ உணவுக்காரர்களான என் போன்றோருக்கு அதுவும் ஏற்புடையது அல்ல. 
மிருகங்களை கடவுள்களின் வாகனங்களாகவும், தெய்வங்களாகவும் வழிபடுகிறவர்கள் பரவலான மிருகக் கொலையை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்.
மூன்றாவது தெரிவு, தெரு நாய்களுக்கு இனவிருத்திக் கட்டுப்பாடு சிகிச்சை அளித்து, வெறிநோய் தடுப்பூசி போட்டு அவற்றை அப்படியே தெருக்களில் மீண்டும் விட்டுவிடுவது. 
இந்தத் தெரிவு தெருநாய் பிரச்னையை உடனடியாகத் தீர்த்துவிடாது என்றாலும், அதன் வீரியத்தைக் கொஞ்சம் தணித்து, நாளடைவில் பிரச்னையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைக்கும். இந்தத் தீர்வுதான் இப்போதைக்கு சரியானதும், சட்டரீதியானதுமாக இருக்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது.
தெரு விலங்குகளை சாதாரண மக்கள் தத்தெடுத்து வளர்ப்பதற்கு நாட்டின் பொருளாதாரம் வலுவானதாக இருக்க வேண்டும். தனக்கேச் சோறு இல்லாத ஒரு குடும்பம், தெரு விலங்குகளை தத்தெடுக்க முடியாது. 
இன்னும் ஐந்து ஆண்டு காலத்தில் தெரு விலங்குகளே இல்லாத இந்தியாவை உருவாக்க, மத்திய - மாநில அரசுகள் போர்க்கால அடிப்படையில் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். 
அரசுககள் மட்டுமல்லாது, பொதுச் சமூகம், தொண்டு நிறுவனங்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரும் இந்த முயற்சியில் ஈடுபட வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்: 
தலைவர், பச்சைத் தமிழகம் கட்சி.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/30/w600X390/Udaya.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/07/தீருமா-தெரு-விலங்குகள்-பிரச்னை-2785608.html
2785607 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நன்மை தரும் நவோதயா ம. வெங்கடேசன் DIN Saturday, October 7, 2017 01:06 AM +0530 நகர்ப்புற, வசதிபடைத்த மாணவர்களுக்கு எப்படித் தரமான கல்வி கிடைக்கிறதோ அதே தரமான, நவீன கல்வி ஏழை கிராமப்புற மாணவர்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற உன்னதமான நோக்கத்தில் 1986-இல் ஆரம்பிக்கப்பட்டதுதான் நவோதயா பள்ளி. 
இப்பள்ளியில் மட்டும்தான் 75 சதவீதம் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு முன்னுரிமை தரப்படுகிறது. மீதம் உள்ள 25 சதவீதம் நகர்ப்புற மாணவர்களுக்கு இடம் அளிக்கப்படுகிறது. தேசிய அளவிலான இட ஒதுக்கீட்டுமுறையில் தலித் மாணவர்கள் 15 சதவீதமும், பழங்குடியின மாணவர்கள் 7.5 சதவீதமும் சேர்க்கப்படுகிறார்கள். மூன்றில் ஒரு பங்கு மகளிர்க்கு இடம் அளிக்கப்படுகிறது. 
உதாரணத்திற்கு நவோதயா பள்ளியில் 6-ஆம் வகுப்பில் 2013-14இல் கிராமப்புற மாணவர்கள் 29,796 பேரும், நகர்ப்புற மாணவர்கள் 8,365 பேரும், 2014-15இல் கிராமப்புற மாணவர்கள் 30,841 பேரும், நகர்ப்புற மாணவர்கள் 8,641 பேரும், 2015-16இல் கிராமப்புற மாணவர்கள் 31,272 பேரும், நகர்ப்புற மாணவர்கள் 8,874 பேரும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். 
அதேபோல் நவோதயா பள்ளியில் கடந்த மூன்று வருடத்தில் 6-ஆம் வகுப்பில் சேர்ந்த தலித், பழங்குடியின மாணவர்களின் பட்டியலை எடுத்துக் கொள்வோம். 
2013-14இல் தலித் மாணவர்கள் 9,673 பேரும், பழங்குடியின மாணவர்கள் 7,346 பேரும், 2014-15இல் தலித் மாணவர்கள் 9,953 பேரும், பழங்குடியின மாணவர்கள் 7,829 பேரும், 2015-16இல் தலித் மாணவர்கள் 10,073 பேரும், பழங்குடியின மாணவர்கள் 8,079 பேரும் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். 
அதாவது வருடத்திற்கு 18,000 தலித், பழங்குடியின மாணவர்கள் சேர்கின்றனர். தலித் அல்லாத மாணவர்கள் வருடத்திற்கு 22,000 பேர் சேர்கின்றனர். இதைக் கணக்கிடும்போது தலித், பழங்குடியின மாணவர்களே அதிக அளவில் சேர்கின்றனர். 
இதில் கிராமப்புற தலித், பழங்குடியின மாணவர்களும் அதிக அளவில் உள்ளனர் என்பதை சொல்ல வேண்டியதில்லை.
நவோதயா பள்ளி உண்டு உறைவிடப் பள்ளி. இங்கு 6-ஆம் வகுப்பிலிருந்து 12-ஆம் வகுப்புவரை சி.பி.எஸ்.இ. முறையில் பாடம் நடத்தப்படுகிறது. பள்ளிக்கட்டணத்தைப் பொருத்தவரை மிகமிக குறைவு. அதாவது தனியார் சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளிக்கட்டணத்துக்கும் அதே பாடத்திட்டத்தை நடத்துகிற நவோதயா பள்ளிக் கட்டணத்துக்கும் உள்ள வித்தியாசம் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம். 
ஏழை கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் தலித், பழங்குடியின மாணவர்களுக்கும் பள்ளிக் கட்டணம் இலவசம். இவர்களுக்கு சத்துள்ள உணவு, பள்ளிச்சீருடை, பாடப்புத்தகங்கள், நோட்டுப்புத்தகங்கள், எழுதுபொருள்கள், புத்தகப்பை, படுக்கைவிரிப்பு, தலையணை, மருத்துவச் செலவு போன்றவை இலவசமாக வழங்கப்படுகின்றன. 
பல்வேறு போட்டிகளில், நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ள செல்லும் மாணவர்களின் பயணச் செலவாக ஒருநாளைக்கு ரூ.150 வழங்குகிறது இப்பள்ளி. 
கழிப்பறை உபயோகப் பொருட்கள் செலவுக்கு மட்டுமே ஒரு மாணவருக்கு வருடத்திற்கு ரூ.1,000 செலவழிக்கிறது என்றால் மாணவர்களின் சுகாதாரத்தில் எவ்வளவு அக்கறை கொண்டுள்ளது நவோதயா பள்ளி என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம். 
தலித்துகளுக்கு, பழங்குடியின மாணவர்களுக்கு எட்டாக்கனியாக இருக்கும் சி.பி.எஸ்.இ. தரத்திலான கல்வியையும் சேர்த்து இவ்வளவையும் இலவசமாக தரத்துடன் வழங்கும் நவோதயா பள்ளியை எதற்காக எதிர்க்க வேண்டும்?
இந்தியா முழுவதும் 598 நவோதயா பள்ளிகள் இயங்கிவருகின்றன. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் நவோதயா பள்ளி எந்த மாவட்டத்தில் தலித் மற்றும் பழங்குடியினர் அதிகமாக இருக்கிறார்களோ அங்கு அவர்களைக் கருத்தில் கொண்டு கூடுதலாக மற்றொரு பள்ளியையும் ஆரம்பித்திருக்கிறது. 
இதுவரை கூடுதலாக தலித் மாணவர்களுக்கு 10 பள்ளியையும், பழங்குடியினருக்கு 10 பள்ளிகளையும் நவோதயா நடத்திவருகிறது.
நாடு முழுவதும் நவோதயா பள்ளிகளில் 2,47,153 மாணவர்கள் படித்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். (31-3-2016 வரை) இதில் தலித் மாணவர்கள் 62,204 பேர் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது 25.77 சதவீதம். பழங்குடியின மாணவர்கள் 47,073 பேர் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது 19.05 சதவீதம்.
தலித் மாணவர்களும் பழங்குடியின மாணவர்களும் மொத்தம் 1,09,277 பேர் படித்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது 44.84% பேர் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பள்ளிக் கட்டணம் இல்லாமல்.
அகில இந்திய அளவில் இட ஒதுக்கீடு தலித்துகளுக்கு 15 சதவீதம்தான். பழங்குடியினருக்கு 7.5 சதவீதம்தான். ஆனால் நவோதயா அதையும்விட கூடுதலாக தலித்துகளுக்கு 25.77 சதவீதமும் பழங்குடியினருக்கு 19.05 சதவீதமும் கொடுத்திருக்கிறது. இதை மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறையின் நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு பாராட்டியிருக்கிறது. 
புதுச்சேரியில் உள்ள நவோதயா பள்ளிகளில் 30.94 சதவீதம் தலித்துகள் பயில்கிறார்கள். அகில இந்திய இட ஒதுக்கீடு தலித்துகளுக்கு 15 சதவீதம்தான். அதைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக தலித்துகள் படித்து வருகின்றனர்.
2016-இல் தனியார் சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களின் தேர்ச்சி சதவீதம் 96.21. நவோதயா பள்ளியின் சதவீதம் 98.83. தனியார் சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளியில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களின் தேர்ச்சி சதவீதம் 83.05. நவோதயா பள்ளியின் சதவீதம் 96.70. 
ஆக தலித், பழங்குடியின மாணவர்களும் பெரும்பான்மையாக பத்தாம், பனிரெண்டாம் வகுப்புகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கின்றனர் என்பதை ஊகிக்க முடிகிறது. இது மற்ற பள்ளிகளைவிட அதிகம்.
நவோதயா பள்ளிகளில் தலித், பழங்குடியின மாணவர்களே அதிகம் பயன்பெறுகிறார்கள் என்பதற்கு இதைவிட ஆதாரம் இருக்க முடியாது. 
அண்ணல் அம்பேத்கரின் நோக்கம் தலித், பழங்குடி மக்கள் கல்வி கற்று அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறவேண்டும் என்பதுதான். அதற்காகவே மக்கள் கல்விக் கழகம், சித்தார்த்தா உயர்கல்வி நிலையம் போன்றவற்றை நிறுவி நவீன கல்வியை அதிக அளவில் தலித், பழங்குடியின மாணவர்களுக்கு அளிக்கச் செய்தார். 
அண்ணல் அம்பேத்கரின் கனவைத்தான் நவோதயா பள்ளிகள் நிறைவேற்றி வருகின்றன.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/07/நன்மை-தரும்-நவோதயா-2785607.html
2785128 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும் டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Friday, October 6, 2017 01:46 AM +0530 அண்மையில் நாளிதழ் ஒன்றில் வந்த ஒரு செய்தி நம் எல்லோருடைய கவனத்தையும் ஈர்த்து நின்றது. 'அகில பாரதிய அகார பரிஷத்' என்ற சாதுக்கள் சங்கம் பலரின் பெயர்களை குறிப்பிட்டு 'இவர்கள் எல்லாம் உண்மையான துறவிகள் அல்லர்' என்று சொல்லி இருந்தது. இந்தச் செய்தி நம்மை சற்றே சிந்திக்க வைக்கிறது. துறவின் அடையாளம் 'தலைப்பட்டார் தீரத்துறந்தார்' என்பதே!
ஆற்றில் குளிக்கும் துறவி ஒருவர் நீரில் உயிர்க்கு போராடும் தேள் ஒன்றிற்கு சிறு மரத்துண்டு மூலம் உயிர்ப்பிக்க முயன்றபோது தேள் துறவியின் விரலில் கொட்டி விடுகிறது. வலியால் துடித்தபடியே அவர் அத்தேளை காப்பாற்றுகிறார். 
இக்காட்சியைக் கண்ட ஒருவர் ஆற்றோடு போன தேளை ஏன் காப்பாற்ற வேண்டும்? இப்போது ஏன் வலியால் துன்பப்பட வேண்டும்? என்றார். 
இதற்கு துறவி 'தேள் அதன் இயல்புப்படி தன்னை காத்துக் கொள்ளுவதாக எண்ணி காப்பாற்ற வந்தவரை கொட்டுகிறது. இதனையும் பொறுத்துக்கொண்டு என் உதவி கரத்தை நீட்டுவதே என் பணி' என்றார்.
தனக்கு உற்ற துன்பத்தைப் பொறுத்தல், மற்ற உயிர்க்குத் துன்பம் செய்யாதிருத்தல் ஆகியவையே தவத்தின் வடிவம் ('உற்ற நோய் நோன்றல் உயிர்க்குஉறுகண் செய்யாமை அற்றே தவத்திற்கு உரு') என்று கூறினார் திருவள்ளுவர்.
சிலர் பிறவியிலேயே ஞானம் கைவரப்பெற்று உலகியல் இன்பங்களை துறந்து சந்நியாசியாக வாழக்கூடும். இதுபற்றி எண்ணுகையில் பல ஆண்டுகட்கு முன்னர் நடந்த ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. 
திருக்குற்றாலத்தில் திருப்பராய்த்துறை தபோவன கிளை ஆசிரமம் ஒன்றில் நடந்த சத்சங்க கூட்டத்தில் ஒரு அன்பர் கேட்ட கேள்வி ஒன்றிற்கு சுவாமி குகானந்தர் கூறினார். ''எந்த ஒரு குடும்பத்தில் இருந்தும் நல்ல மருத்துவர், சிறந்த வழக்குரைஞர், உயர் பொறியாளர், பேராசிரியர், விஞ்ஞானி போன்றோர் உருவாகலாம். 
ஆனால் ஒரு பற்றற்ற சந்நியாசி ஒருவர் தோன்ற வேண்டுமெனில் அந்த பெற்றோர் ஏழு தலைமுறைக்கு புண்ணியம் செய்து இருக்க வேண்டும். சந்நியாசிகள் உருவாக்கப்படுவதில்லை. இயல்பாக மன விகாரங்கள் நீங்கிய நிலையில் தவநெறியில் தோய்ந்து நிற்கின்ற பெற்றோர்கட்கே இத்தகைய பிள்ளைப் பேறு வாய்க்கும்.
இத்தகைய மகவே பின்னாளில் முற்றும் துறந்த முனிவராய், மகானாய், துறவியாய் காட்சி கொள்வர். 'ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே' நோக்க வல்ல சீலராய் 'கூடும் அன்பினில் கும்பிடலேயன்றி வீடும் வேண்டா விறலின் விளங்கினராய்' வாழ்வர். இவர்களேதுறவிகளாய் விளங்குவர்'' என்றார். 
அபூர்வமான சிலர் திருமணம் புரிந்தாலும் தங்கள் அவதார நோக்கம் கருதி இல்லற பற்று இன்றி துறவு நிலையில் வாழ்வார்கள். அவர்களில் பகவான் ஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், வடலூர் இராமலிங்க அடிகள் போன்றோர் அடங்குவர். 
ஆதி சங்கரர், காஞ்சி பெரியவர் போன்ற தவ முனிவர்கள் பிறவியில் இருந்தே தெய்வாம்சம் பொருந்தியவராய் இப்புவியில் வாழ்ந்ததும் உண்டு.
பொதுவாக துறவிகள், மகான்கள், சந்நியாசிகள் எல்லோரும் மனித குலத்திற்கு குரு போன்றவர்கள்தாம். மனித குலம், வாழ்க்கையில் நெறிகளோடும், புலன் அடக்கத்தோடும் வாழ்ந்து பிறவி பெருங்கடலை நீந்த, நல்ல குருமார்கள் மிகவும் அவசியம். 
'குருவே நான்முகன், குருவே திருமால், குருவே சிவபெருமான், குருவே பரம்பொருள்'. 'குருப்பிரம்மா, குருவிஷ்ணு, குருதேவோ மகேஸ்வரஹ' என்ற வடமொழி துதி மூலம் இதனை உணரலாம்.
வித்தை, வேதம், ஞானம், திடச்சித்தம், யாகம், யோகம், சாத்திரம், தோத்திரம் முதலியவற்றை தக்க குரு இல்லாமல் கற்க இயலாது. காகுத்தனுக்கும், கண்ணனுக்கும்கூட குரு இருந்தனர். இவர்களும் குருவை வணங்கி நின்றனர். 
எனவேதான் அக்காலத்தில் எல்லாப் பிரிவினரும் தத்தமக்கு என்று ஒரு குருவை வணங்கி வாழ்ந்தனர். இந்தக் குருவும் குருட்டினையும், இருட்டினையும் போக்க வல்ல குருவாக இருத்தல் வேண்டும். இல்லையெனில் திருமூலர் கூறியதுபோல் 'குருடும், குருடும் குருட்டு ஆட்டம் ஆடி குழியில்' விழ நேரிடும். 
ஒருமுறை காஞ்சி பெரியவரிடம் ஒருவர் கேட்டார். 'உங்களை ஏன் ஜகத்குரு என்கிறார்கள். நீங்கள் மட்டும்தான் உலக குருவா' என்று. பெரியவர் சொன்னார், 'நான் அப்படி கருதவில்லை. நான் உலகத்தையே தனது குருவாக எண்ணுகிறேன்' என்று. 
முன்னை காலத்தில் வாசஸ்பதி மிஸ்ரர் என்ற பெயருடைய முனிவர் ஒருவர் ஆதிசங்கரரின் பிரம்ம சூத்திரத்திற்கு விரிபொருள் செய்ய எண்ணி சுவடியில் உரை செய்யத் தொடங்கினார். தான் தன் பணியில் கொண்ட கவனம் சிதறா நிலையில் இருந்தமையால் வேறு ஒன்றினையும் மனம் கொண்டார் இல்லை. 
காலம், நாள், வாரம், மாதம், ஆண்டு என நீண்டது. இதனிடையே இவரின் தர்ம பத்தினியான பாமதீ என்பாள் தன் கணவரின் பணிக்கும் அவரின் தேவைகட்கும் தக்க பணிவிடைகளை அவ்வப்போது செய்து வரலானாள். 
நீண்ட காலத்திற்கு பிறகு நூல் முற்றுப் பெற்றது. முனிவர் தன் பணியில் இருந்து உலக வாழ்வு நிலைக்குத் திரும்பினார். தன்னை நோக்கினார். இளமை நீங்கி முதுமைப் பருவம் வந்துற்றதைக் கண்டார். 
அப்போது அவர் அருகில் வந்த வயதான பெண்மணியை நோக்கி 'நீ யார் அம்மா?' என்று அன்பொழுக கேட்டார். அவள் 'நான் தான் தங்களின் மனைவி பாமதீ' என்று பதிலுரைத்தாள். முனிவர் தன் கண் மலர்கள் பனிக்க திகைத்தார். 
இத்துணைக் காலமும், தனது பணி சிறக்க உதவிய அவளது தியாக உள்ளத்திற்கு காணிக்கை செலுத்தும் விதமாக தான் யாத்த நூலுக்கு அவளது பெயரான 'பாமதீ' என்ற பெயரையே சூட்டி மகிழ்ந்தார் என்பது வரலாறு.
இதுபோன்ற காலம் கடந்து நிற்கின்ற தியாக வரலாறுகள் சனாதன தர்மம் என்ற இந்து சமயத்தில் பல இடங்களில் பரவிக் கிடப்பதை இன்றும் காணலாம். இலை, தழை, ஓலைகளால் வேயப்பட்ட எளிய குடில்களே முனிவர்களின் வாழ்விடங்கள். இயற்கை எழில் மீதுற, இறை உணர்வு எங்கும் நிறைந்திட வாழ்ந்த அவர்கள் உறைவிட கல்வி நிலையங்களை தாங்கி நின்றார்கள். 
அரசிளங் குமாரர்களும், ஏனைய எளியவர்களும் ஒருசேர கல்வி பயிலும் கலைக் கூடங்களாக அவைகள் விளங்கின. ஆசிரியர்களாக விளங்கிய தவசீலர்கள் என்புதோல் போர்த்திய உடம்பினை உடைய திருவுருவினர். ஆன்று, அவிந்து, அடங்கிய கொள்கைச் சான்றோர். மெய்யுணர்வு ததும்பும் வேத விற்பன்னர்கள். 
அவர்தம் வாக்கு 'நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற்கிளர்ந்த மனமொழி தானே மந்திரம் என்ப' என்று தொல்காப்பியர் கூறியதுபோல புனிதமானது. ஆனால், ஆற்றல் மிக்கது. அவர்களின் சொற் பிரயோகம் கூரிய ஆயுதத்தைக் காப்பாற்றும் வலிமையானது. நல்லறம் என்ற இனிய இல்லறம் நடத்திய மாண்பினர்.
இதனால்தான் பேரரசன் தயரதன்கூட தன் மக்கட் செல்வங்களுக்கு ஜடாமுடி தரித்த முனிவர் வசிட்டனிடம் கல்வி பயில அனுப்பி வைத்தான்.
இன்றைக்கு நாட்டில் நடப்பதென்ன? தூய துறவிகளின் துவராடைகளை போர்த்திய கோலத்தில், நீட்டியும், மழித்தும் நிற்கும் உண்மைத் துறவிகளின் போர்வையில், மாசற்ற மகான்கள் பெயரில் உலா வரும் வேடதாரிகள் தம்மைத் தாமே சாமியார்கள், மகா புருஷர்கள், தெய்வப் பிறவிகள் என்று வரித்துக் கொள்கின்றனர். 
பாமர மக்களின் அப்பழுக்கற்ற சமய, தெய்வ நம்பிக்கை மழையில் பூக்கும் நச்சுக் காளான்கள் இவர்கள்.
அல்லல் போகவும், அவம் குறையவும், வழிகாட்ட வல்ல உத்தம குணம் கொண்ட தவசீலர்கள், துறவிகள் யாவர் என்று கண்டறியும் மெய்யுணர்வு மக்களிடத்தில் இன்மையால் வேடதாரிகளை நம்பி ஏமாறுகிறார்கள். மின்னுவது எல்லாம் பொன் என நம்பும் மக்கள் பெருகுவதால் உண்டாகும் தீமையே இவை.
மெய்ப்பொருளையே கொல்ல வந்த பொய்த்தவ வேட முத்த நாதனும் கற்புக் கனல் சீதாபிராட்டியையே சிறை எடுக்க வந்த புண்ணிய தவ வேடம் தரித்த இராவணனும், பிறன் மனைவியை துய்க்க மணாளன் முகம் கொண்டிருந்த இந்திரனும் அன்று இருந்ததைப்போல் இன்றும் பலர் உண்டு. 
இன்றைய நாளில் போலிகளின் பெருக்கத்தால் உண்மையான தவசீலர்கள் அறவாழ்வு கேலிக்குரியதாக பேசப்படுவதும், எழுதப்படுவதும் காலத்தின் அவலம். 
இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவதாரம் செய்திராவிட்டால், உலகை தன்வசப்படுத்திய சுவாமி விவேகானந்தரையோ, சகோதரி நிவேதிதை பெருமாட்டியையோ பாரதம் பெற்றிருக்குமா? மகான் ஸ்ரீ அரவிந்தர் தோன்றியிராவிட்டால் பிரெஞ்சு மங்கை மக்கள் மனதில் ஸ்ரீ அன்னையாக கொலுவீற்றிருக்க இயலுமா? 
'தன்னை அறிந்த பின் தனக்கு ஒரு கேடில்லை' என்று அருள் மொழி வழங்கிய பகவான் ஸ்ரீ ரமண ரிஷி இருந்திராவிட்டால் அறிஞர் பால் பிரண்டனை நம் நாடு ஈர்த்து இருக்குமா? 
துறவில் மனம் லயித்த கணமே மனை, மனைவி, மக்கள், சுற்றம், பொன், பொருள் எல்லாவற்றையும் துறந்தவர்கள் தாம் மன்னர் மகாவீர வர்த்தமானர், இளவரசர் சித்தார்த்தர், பெரும் தன வணிகர் பட்டினத்து அடிகள், வடலூர் இராமலிங்க அடிகள் ஆகியோர். இதனால் அன்றோ அவர்களை இன்றும் மனிதகுலம் கடவுளராக போற்றி வணங்கி மகிழ்கிறது.
வாழையடி வாழையென வந்த திருக்கூட்ட மரபு பெருகட்டும்.
'தெளிவு குருவுரு சிந்தித்தல் தானே' என்பது திருமூலர் வாக்கு.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், 
திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/10/6/w600X390/thiyagarasan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/06/தவமும்-தவமுடையார்க்கு-ஆகும்-2785128.html
2785127 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வலுவற்ற சட்டங்கள் ஐவி. நாகராஜன் DIN Friday, October 6, 2017 01:44 AM +0530 கடந்த 5 ஆண்டுகளாக தில்லியில் பாலியல் வன்கொடுமை சம்பவங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதாக தில்லி காவல்துறை அதிர்ச்சி தகவலை வெளியிட்டுள்ளது. தில்லியில் நாளுக்குநாள் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றச்சம்பவங்கள் அதிகரித்துவருகின்றன. 
குறிப்பாக நிர்பயா என்ற 23 வயது மருத்துவ மாணவி ஒரு கும்பலால் பலத்காரம் செய்து ஒடும் பேருந்திலிருந்து தூக்கி விசப்பட்டு பரிதாபமாக பலியான சம்பவம் அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று. இந்த அதிர்ச்சி சம்பவத்திற்கு பின்னும் இந்தியாவில் பாலியல் வன்முறை வழக்குகளின் எண்ணிக்கை குறையவில்லை.
குறிப்பாக தலைநகர் தில்லியில் கடந்த 2011-ஆம் ஆண்டு 572 பாலியல் புகார் பதிவு செய்யப்பட்ட நிலையில் 2016-ஆம் ஆண்டு இந்த எண்ணிக்கை 3 மடங்காக (2,155) அதிகரித்துள்ளது. நிர்பயா தாக்குதல் நடந்த 2012-ஆம் ஆண்டு பாலியல் வன்முறை சம்பவங்கள் 132 சதவீதம் அதிகரித்திருந்தது. 
அதன் பின் ஆண்டுதோறும் அதன் எண்ணிக்கை 32 சதவீதமாக அதிகரித்து வருகிறது. கடந்த 2013-ஆம் ஆண்டு இந்த வகையிலான குற்ற வழக்கின் எண்ணிக்கை 1636-ஆக இருந்தது. பின் அது படிப்படியாக உயர்ந்து கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டு 2155-ஐ எட்டியது. நடப்பு ஆண்டு முதல் ஐந்து மாதத்தில் மட்டுமே 836 புகார்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
பெண்ணை மானபங்கம் செய்யும் நோக்கத்துடன் அவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாக கடந்த ஆண்டில் 4165 வழக்குகள் பதிவாகின. இது கடந்த 2012-ஆம் ஆண்டிலிருந்த 727 எண்ணிக்கையை காட்டிலும் 473 சதவீதம் அதிகமாகும். கடந்த ஜுன் மாதத்தில் 48 மணி நேரத்துக்குள் 5 பலாத்கார சம்பவங்கள் அரங்கேறியுள்ளன. 
இதற்கு காரணம் மத்திய அரசின் அறிவுரை மற்றும் புகார்கள் மீது உரிய நடவடிக்கை எடுக்க தவறும் காவலர்களுக்கு கடும் தண்டனை அளிப்பதை உறுதிபடுத்தாததுதான். இந்த குற்ற சம்பவங்கள் குறைவதற்கு, நடவடிக்கைகளை மேலும் கடுமையாக்க வேண்டும். 
பாலியல் வன்கொடுமைகளிலிருந்து குழந்தைகளை பாதுகாக்க கடுமையான சட்டம் (2012) கொண்டுவரப்பட்டுள்ளதால் பலாத்கார குற்ற புகார்கள் அதிகளவில் காவல் நிலையத்தில் பதிவு செய்யப்படுகிறது. 
கடந்த 2013-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 2-ஆம் தேதி குற்றவியல் சட்டத்திருத்தத்தில் (நிர்பயா சட்டம்) புதிதாக சேர்க்கப்பட்ட விதியில் பெண் காவல் அதிகாரிகள் முன் பதிவு செய்யப்படும் பாலியல் குற்றசாட்டு புகார்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால் சம்பந்தப்பட்ட காவலர்களுக்கு 6மாதம் முதல் 2 ஆண்டுகள் வரை கடுங்காவல் தண்டனை அல்லது அபராதம் விதிக்கப்படும் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 
ஆனாலும் அதற்குப் பிறகும் காவல்துறையினர் நடவடிக்கைகளை தீவிரப்படுத்தியதாக தெரியவில்லை.
நீதி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் குறைந்துள்ளதால் வழக்குகள் வாபஸ் பெறுவது 2014-ஐவிட (81) 2015-ஆம் ஆண்டு (104) அதிகரித்துள்ளது. 
அதேபோல் குற்றப் புகார் கூறப்படும் அனைவருக்கும் தண்டனை கிடைப்பதில்லை. இதற்குக் காரணம் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான வழக்குகள் மட்டுமே நீதி மன்றத்தில் நிரூபிக்கப்படுகின்றன. 
இது, மற்ற பாலியல் குற்ற புகார்கள் அனைத்தும் பொய் என சித்திரிப்பதோடு பொய்யான குற்றச்சாட்டுகள் என்ற தவறான எண்ணத்தையும் உருவாக்குகிறது.
கடந்த 2013-ஆம் ஆண்டு மத்திய நிதி அமைச்சகம் பெண்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தவும் அது தொடர்பாக பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவும் ரூ.1,000 கோடி நிதியை ஒதுக்கீடு செய்தது. 
மேலும் ரூ.3,100 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாக மத்திய அரசு மாநிலங்களவையில் கடந்த ஏப்பரல் 3-ஆம் தேதி தெரிவித்தது. பெண்களுக்கென பரிந்துரைக்கப்பட்ட 16 திட்டங்களில் 15 திட்டங்களுக்கு ஒப்புதல் வழங்கப்பட்டுள்ளது. 
இந்நிலையில் மகிளா போலீஸ் தன்னார்வலர் கண்காணிப்பு பல்வேறு மாநிலங்களில் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. இந்த திட்டங்கள் எந்தளவுக்கு செயல்படுகின்றன என்பது பற்றி ஆய்வு செய்தால்தான் உண்மை தெரியவரும்.
தேசிய அளவிலான கொள்கையை அமைத்து பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு நிதி உதவி வழங்கும் முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டும் என கடந்த மே 26, 2016 தீர்ப்பின்போது உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. அதுவும் அப்படியே கிடப்பில் போடப்பட்டுள்ளது.
அதோடு வன்கொடுமைக்கு ஆளான பெண்களுக்குகென 84 மையங்கள் பயன்பாட்டில் உள்ளதாக கூறப்படுகிறது. அவை எந்தளவிற்கு செயல்படுகின்றன என்பது குறித்த விவரங்கள் ஏதும் இல்லை. 
பெண்களுக்கென சர்வதேச உதவி எண் 18 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இது குறித்த முழு விவரமும் வெளியிடப்படவில்லை. 
எனினும் குற்ற சம்பவங்களை நிரூபிக்க காவல்துறை தீவிர விசாரனை நடத்தாததும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைக்கும் வகையில் வழக்குரைஞர்கள் திறமையாக வாதாடததும் குற்ற சம்பவங்கள் அதிகரிப்பதற்கு காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
விழிப்புணர்வு மற்றும் ஊடகங்களின் மூலம் பாலியல் புகார் சம்பவங்கள் வெளிகொணரப்பட்டு அதன் எண்ணிக்கை அதிகரித்தாலும் இன்னும் வெளிச்சத்துக்கு வராத புகார்கள் அதிகளவில் உள்ளன என்பதே உண்மை. 
அரசுகள் அழுத்தம் கொடுத்து உரிய நடவடிக்கை எடுக்க காவல்துறையை வலியுறுத்தினால்தான் தலைநகர் தில்லி மட்டுமல்ல இந்தியா முழுவதுமுள்ள பெண்கள் மீதான வன்முறை சம்பவங்களைத் தடுக்க முடியும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/06/வலுவற்ற-சட்டங்கள்-2785127.html
2784419 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பலமுனைத் தாக்குதலில் பட்டாசு பி. வெள்ளைதுரை DIN Thursday, October 5, 2017 01:21 AM +0530 யானை வரும் பின்னே, மணியோசை வரும் முன்னே என்பதற்கேற்ப தீபாவளி வருவதற்கு முன்பே பட்டாசு பிரச்னை தலைதூக்கி விடுகிறது. சில வருடங்களுக்கு முன்பு குழந்தைத் தொழிலாளர்களால் உருவாக்கப்படுகிறது என்ற காரணம் காட்டி பட்டாசைப் புறக்கணியுங்கள் என்று பலமுனை தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 
உள்ளூர் சிறுவர்களின் எண்ணிக்கையும் சிவகாசி சுற்றியுள்ள பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையும் சமமாக இருந்ததால் அந்தப் பிரச்னையை ஒருவழியாக தீர்த்தது. 
அடுத்த ஆண்டே சீனப் பட்டாசு உருவில் மீண்டும் ஒரு பூதம் கிளம்பிற்று. இந்திய பட்டாசு வகைகள் அலுமினியம் நைட்ரேட் என்ற வேதிப்பொருளை பயன்படுத்தி ஜப்பானிய தொழில் நுட்பத்துடன் தயாராகிறது. இப்பட்டாசை பெரியவர்கள் மட்டுமல்ல, சிறு குழந்தைகள் கூட அச்சமின்றி உபயோகிக்கும் அளவுக்கு பாதுகாப்பானது. 
சீன பட்டாசுகளில் பொட்டாசியம் குளோரைடு என்ற வேதிப்பொருள் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது எளிதில் தீப்பற்றும் தன்மை உடையது. சிறு உராய்வு ஏற்பட்டாலே வெடிக்கும். சீன பட்டாசுகளில் 20 கிராம் அளவுக்கு பயன்படுத்தப்படும் பொட்டாசியம் குளோரைடுக்கு இணையாக இந்திய பட்டாசுகளில் 200 கிராம் அளவுக்கு அலுமினியம் நைட்ரேட் அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது விதி. 
இந்தியா இயற்கையிலேயே வெப்பம் மிகுந்த நாடாக உள்ளது. சீன நாட்டில் நதிகள் அதிகம் உள்ளதால் குளிர் பிரதேசமாக உள்ளது. அதனால் சீன நாட்டிலிருந்து விலை குறைந்த, ஆபத்து மிகுந்த, பொது மக்களின் உடல் நலனுக்கு தீங்கு விளைவிக்கக் கூடிய பட்டாசு கள்ளத்தனமாக இறக்குமதியாகி இந்திய சந்தைக்கு வந்தது. 
அது உள்நாட்டு பட்டாசு விற்பனையை குறைத்ததோடு மட்டுமின்றி, அரசின் வரி வருவாயையும் குறைத்தது. இதனை கண்காணித்து கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்ததன் மூலம் ஓரளவிற்கு கட்டுக்குள் வந்தது. தற்போது இத்தொழில் மத்திய அரசின் ஜி.எஸ்.டி. மூலம் மீண்டும் ஒரு நெருக்கடியை சந்திக்கிறது. 
சிவகாசியை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் சுமார் 821 அங்கீகாரம் பெற்ற பட்டாசு தொழிற்சாலைகள் உள்ளன. இவற்றில் சுமார் 10 சதவீத அளவிற்கு உள்ள தொழிற்சாலைகள் முன்னணி நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் பெரிய தொழிற்சாலைகள். மீதமுள்ள 750-க்கும் மேற்பட்ட தொழிற்சாலைகள் சிறிய மற்றும் நடுத்தர தொழிற்சாலைகள். ஒவ்வொரு தொழிற்சாலையிலும் குறைந்தபட்சமாக சுமார் 200 முதல் அதிகபட்சமாக 300 பேர் வரை தொழில் புரிகிறார்கள். 
ஒட்டுமொத்தமாக சுமார் இரண்டு லட்சம் தொழிலாளர்கள் நேரடியாக இத்தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். விற்பனை மற்றும் இதர தொழில்கள் மூலம் சுமார் ஐந்து லட்சம் பேர் இத்தொழிலில் பயனடைகிறார்கள்.
மத்திய அரசின் ஜி.எஸ்.டி. வருவதற்கு முன்பு ஒன்றரை கோடி ரூபாய் விற்பனைக்குள் வரும் தொழிற்சாலைகளுக்கு வரி கிடையாது. கிட்டத்தட்ட 750-க்கு மேற்பட்ட தொழிற்சாலைகள் இந்த வட்டத்திற்குள் வந்துவிடும். 
மீதமுள்ள சுமார் 80 தொழிற்சாலைகள் மட்டும் 12 சதவீத வாட் வரியையும் வெளிமாநிலங்களில் இரண்டு சதவீத வரியையும் மத்திய அரசிற்கு 14 சதவீத வரியையும் கட்டி வந்தன. தற்போது ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா தொழிற்சாலைகளுக்கும் 28 சதவீத வரியை விதித்ததன் மூலம் சிறு, குறு தொழிற்சாலைகள் அழிவின் விளிம்பில் உள்ளன. 
பட்டாசு உற்பத்தி 80 சதவீதம் தமிழ்நாட்டில் இருந்தாலும் அதன் மூலம் கிடைக்கும் விற்பனை வரி தமிழ்நாட்டிற்கு 5 சதவீத அளவிற்கே கிடைக்கிறது. மீதமுள்ள விற்பனை வரி எல்லாம் வெளிமாநிலங்களுக்கு சென்று விடுகிறது. அங்கு விற்பனை மட்டுமே உள்ளதால் உற்பத்தி, தொழிலாளர்கள் போன்ற பிரச்னை எழு வதில்லை. 
ஜி.எஸ்.டி. அமலுக்கு பின் பட்டாசு விற்பனையிலும் பலவித கட்டுப்பாடுகள் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. பட்டாசு ஆலைகளிலிருந்து மொத்தமாக கொள்முதல் செய்யும் தனிநபர்களுக்கு அவர்களின் ஆதார் அடையாள அட்டை நகல், பான் கார்டு நகல் இணைக்க வேண்டும் என்ற புதிய கட்டுப்பாடு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது தனிநபர்கள் மொத்தமாக பட்டாசுகள் வாங்குவதில் சிக்கல் ஏற்படுத்தும்.
2015-ஆம் ஆண்டில் தீபாவளியின் போது ஏற்பட்ட புகைமூட்டத்தால் பட்டாசு வெடிக்க தடை கேட்டு பொதுநல வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. 2016 தீபாவளியை அடுத்து ஒரு வாரத்திற்கு தலைநகர் தில்லியில் கடுமையான புகை மூட்டம் ஏற்பட்டு இயல்பு வாழ்க்கை முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்டது. பள்ளிகள், கல்லூரிகள், அலுவலகங்களுக்கு விடுமுறை தரப்பட்டது. 
மேலும் போக்குவரத்து பாதிப்பில் அதிக விபத்துகளும் ஏற்பட்டது. அப்போது பழைய வழக்குதாரர்கள் தில்லி உச்சநீதிமன்றத்தில் ஜூலை 2016-இல் மீண்டும் தடை கோரினர். 
இவ்வழக்கில் என்.சி.ஆர். என்று அழைக்கப்படும் டெல்லியைச் சுற்றியுள்ள தில்லி, ஹரியாணா, ராஜஸ்தான், உத்தரப் பிரதேசம், உத்தராகண்ட் மாநிலங்களில் பட்டாசு விற்பனைக்கு நிரந்தர தடை விதித்து தலைமை நீதிபதி தாக்கூர் தலைமையிலான மூன்று நீதிபதிகள் அமர்வு உத்தரவிட்டது. 
இதை எதிர்த்து பட்டாசு தொழிற்சாலைகள் மூலம் தொடரப்பட்ட வழக்கில் சென்ற ஆண்டு கொடுக்கப்பட்ட தடைக்கு இடைக்காலத் தீர்வாக நீதிபதி மதன் பி லோகுர், தீபக் குப்தா தலைமையிலான இரு நீதிபதி அமர்வு 2017 செப்டம்பர் 12 அன்று அடுத்த உத்தரவு வரும்வரை விற்பனைக்கு தடையில்லை என தீர்ப்பு கூறியது. 
மேலும் தயாரிக்கப்படும் பட்டாசுகளில் மனிதர்களை பாதிக்கும் லித்தினியம், அர்சரிக், ஈயம், பாதரசம் போன்ற கெமிக்கல்களை பயன்படுத்தக் கூடாது. ஏற்கனவே அனுமதி பெற்ற விற்பனையாளர்கள் தங்களிடமுள்ள சரக்கை விற்றுக் கொள்ளலாம். ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்ட கடைகளின் அனுமதியை பாதியாக குறைக்க வேண்டும். இதை படிப்படியாக முடிவுக்கு கொண்டுவர வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டுள்ளது.
தீபாவளி தருணங்களில் மட்டுமே இப்பிரச்னை எழுப்பப்படுவதும் பின்னர் அது குளத்தில் எறியப்பட்ட கல் போல் அமிழ்ந்து போவதும் தொடர்கதையாகி வருகிறது. ஒரு காலகட்டத்தில் ஆண்டு முழுவதும் தயாரிக்கப்படும் பட்டாசு தீபாவளியின் போது மட்டுமே விற்பனை செய்யப்படும். 
ஆனால் தற்போது ஆண்டு முழுவதுமே விற்பனை உள்ளது. பட்டாசு தற்போது தீபாவளியின் போது மட்டும் வெடிக்கப்படுவதில்லை. உள்ளூர் கோயில் திருவிழா, தேர்தல் வெற்றி, திருமணங்கள், விளையாட்டு ஆரவாரம், கிறிஸ்துமஸ், புதுவருடக் கொண்டாட்டங்கள், சாவு ஊர்வலங்கள் என எல்லாவற்றிற்குமே பட்டாசு வெடிக்கப்படுகிறது. ஆனால் பிரச்னை எழுவதோ தீபாவளியின் போது மட்டுமே. 
சென்ற ஆண்டு ஏற்பட்ட கடுமையான புகைமூட்டத்திற்கு என்ன காரணம் என்பதற்கு ஆதாரமாக அமெரிக்காவின் நாசா வெளியிட்ட சாட்டிலைட் புகைப்படங்கள் மூலம் ஒரு உண்மை தெரியவந்தது. 
அதன்படி தில்லியைச் சுற்றியுள்ள பஞ்சாப், ஹரியாணா மாநிலங்களில் 32 மில்லியன் அளவுக்கு கோதுமை, நெல் பதர்கள் எரிக்கப்பட்டது. 
அதன் காரணமாகவும், தில்லியிலுள்ள 9,000 ஹோட்டல்களின் தந்தூரி கரியடுப்புகளின் புகையும், அங்கு செயல்படும் 14 அனல்மின் நிலையங்களின் புகையும், கோடிக்கணக்கில் பெருகிவரும் வாகனப்புகை, கழிவுகளை எரித்தல், குளிர்காலம் காரணமாக பொதுமக்களின் கரியடுப்பு புகை, இதைத் தவிர மருத்துவக் கழிவுகளின் எரிப்பு காரணமாக எழுந்த புகை என பல்வேறு காரணங்களாலும் இந்த புகைமூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. 
எல்லா ஆண்டும் அந்தத் தருணங்களில் பெய்யும் மழையும் சென்ற ஆண்டு பொய்த்துப் போனதால் கூடுதல் புகை மூட்டத்திற்கு இதுவும் காரணமாக அமைந்தது.
தீபாவளி பட்டாசு புகை மட்டுமே காரணம் என்றால் இதே தருணத்தில் பாகிஸ்தானில் லாகூர், கராச்சி பகுதிகளிலும் இதே புகைமூட்டம் இருந்திருக்கிறது. இதனை நாசாவின் சாட்டிலைட் புகைப்படம் தெளிவாக விளக்குகிறது. 
இந்தியாவின் பட்டாசு புகை காரணம் என்றால் பாகிஸ்தானில் என்ன காரணம்? ஆக, தீபாவளி நேரத்தில் மட்டும் ஏதாவது ஒரு புதுப்புது காரணம் காட்டி தொடர்ச்சியாக இத்தொழிலின் மீது பலமுனைத் தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. 
இந்த தீபாவளி விற்பனையை கைவிட முடியாது என்ற நிலையில் வேறு வழியில்லாமல் தொழிற்சாலைகள் இயங்குகின்றன. வியாபாரிகளும் 28 சதவீத வரி செலுத்தி பட்டாசுகளை வாங்கிச் செல்கின்றனர். அது நுகர்வோரிடம் செல்லும் போது 40 சதவீத விலை உயர்வு. 
பொதுமக்கள் பட்டாசுகளை வாங்குகிறார்களா? அல்லது மலிவு விலை சீன பட்டாசு தாக்கத்தால் சிவகாசி பட்டாசை புறக்கணிக்கப் போகிறார்களா என்பது விரைவில் தெரியவரும்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/10/5/w600X390/veladurai.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/05/பலமுனைத்-தாக்குதலில்-பட்டாசு-2784419.html
2784418 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எதிர்காலத் தலைவர்கள்  இரா. கதிரவன் DIN Thursday, October 5, 2017 01:20 AM +0530 ஓர் உற்பத்தி நிறுவனம் அல்லது சேவை நிறுவனம், தனது வளர்ச்சிக்காகத் தரத்தினை உறுதி செய்தல், அதனை இடைவிடாது மேம்படுத்துதல், தனது சேவையை - உற்பத்தியை விரிவாக்குதல், சந்தையில் போட்டி மற்றும் அதனை சமாளிக்கும் திட்டங்கள், ஊழியர்களின் நலன், அவர்களுக்கு பயிற்சியளித்தல், லாபம் ஈட்டுதல், இவை தொடர்பான அடுத்த சில ஆண்டுகளுக்கான திட்டங்கள் போன்றவற்றை அந்நிறுவனங்களின் உயர்நிலை தலைவர்கள் மூலமாக திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்தும் .
இன்னொருபுறம், களத்தில் - உற்பத்திக்கூடத்தில், அந்தப் பணிகளை, பொருள்களை உருவாக்குவது, சேவையை வாடிக்கையாளர்களுக்குத் தருவது எனக் கடைசி மட்ட ஊழியர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் செயல்படுத்துவர்.
இவ்விரண்டு பெரும் பிரிவுகளுக்கு இடையில் ஒரு மிக முக்கியமான இணைப்புச் சங்கிலியாக இரண்டாம் கட்ட நிர்வாகம் செயல்படும்; இந்த இரண்டாம் கட்ட நிர்வாகம் என்பது மிக மிக முக்கிய அம்சம் ஆகும்.
எந்த ஒரு நல்ல நிறுவனமும், தனது வளர்ச்சியின் அங்கமாக, இந்த இரண்டாம் கட்ட அதிகாரிகளை, அடுத்த கட்டதுக்குத் தயார் படுத்தும்.
சில நிறுவனங்களில்- 'எதிர்காலத் தலைவர்கள்' என ஒவ்வொரு துறையிலும் சிலரைக் கண்டெடுத்து சவாலான பணிகளில் ஈடுபடுத்துவது, முக்கிய பேச்சு வார்தைகளில், திட்டங்களில் இணைத்துக் கொள்ளுவது என, ஒரு செயல் திட்டத்தோடு, அவர்களது திறமையை வளர்ப்பார்கள். 
அவர்களை அதிக பொறுப்புக்களை ஏற்கவும், எதிர்காலத்தில் ஏற்பட இருக்கும் மாற்றங்களுக்கும் - போட்டிகளுக்கும் ஈடு கொடுப்பவர்களாகவும் அருகில் இருந்து பயிற்றுவித்து, அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கு, தலைமை பொறுப்புக்கு தயார் செய்வர்.
இத்தகைய திறமைசாலிகள் - ஊக்கப்படுத்தப்படும்போது, நிறுவனத்தின் எதிர்காலம் உறுதி செய்யப்படுகிறது. இவ்வாறு செய்யத் தவறினால், ஒரு நிறுவனம், தனது எதிர்கால திட்டங்களை சரிவர செயல்படுத்த முடியாது, உற்பத்தி வீழ்ச்சி - தரம் குறைவு படுதல் - நஷ்டம் - வாடிக்கையாளர் அதிருப்தி போன்றவை ஏற்படும். 
மேலும், இவற்றைவிட முக்கியமாக, மூப்பு - மரணம் - பணி ஓய்வு போன்றவற்றின் காரணமாக அந்நிறுவனத்தின் உயர்மட்ட நிர்வாகம் விலகும்போது - வெற்றிடம் ஏற்படாத வண்ணம் இத்தகைய இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்கள் - எதிர்காலத் தலைவர்கள் - அந்த இடத்தை நிரப்புவது உறுதி செய்யப்படுகிறது.
இந்த இரண்டாம் கட்ட தலைமை - 'எதிர்காலத் தலைவர்கள்' - என்பது, தொழில் நிறுவனங்களில் மட்டுமல்ல - அரசியல் கட்சிகளிலும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 
லாப நோக்கோடு செயல்படும் தொழில் நிறுவனத்தையும், மக்கள் தொண்டு, அரசு நிர்வாகம் என வேறு தளத்தில் செயல்பட வேண்டிய அரசியல் கட்சிகளையும் ஒப்பீடு செய்வது தவறல்ல.
ஓர் அரசியல் கட்சியின் தலைமை, கொள்கைகளை வகுப்பது - அவற்றை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கத் திட்டங்களை வகுப்பது, தேர்தலில் போட்டி, வெற்றிக்கு வழி வகுப்பது என செயல்படும்.
கட்சியின் கொள்கைகளால் - தலைமையால் ஈர்க்கப்பட்ட தொண்டர்கள், பொதுமக்கள், வாக்காளர்கள் என ஒரு சாராருக்கும் தலைமை என இன்னொரு சாராருக்குமிடையில் ஒரு முக்கியமான இணைப்பு சங்கிலியாக அக்கட்சியை சார்ந்த பேச்சாளர்கள் - பத்திரிக்கையாளர்கள் - எழுத்தாளர்கள் - தொழிற்சங்கவாதிகள் - கட்சியின் அடுத்த மட்ட நிர்வாகிகள் என்ற பல்வேறு நபர்கள் இரண்டாம் கட்ட தலைவர்களாக இருப்பார்கள். 
தன்னம்பிக்கையும் திறமையும் மிக்க தலைவர்கள், இவர்களை எதிர்காலத்தில் அதிக பொறுப்புகளை ஏற்கும் திறமையான தலைவர்களாக உருவாக்குவார்கள். ஆனால் இன்று இவை எல்லாம் பழைய கதை. 
அரசியலில் கொள்கைப்பிடிப்பு - சேவை மனப்பான்மை போன்றவை பெருமளவில் நீர்த்துப் போயிருக்கும் நேரமிது. அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்கள் பெரும் அறிவும் தீர்க்க தரிசனமும் தன்னம்பிக்கையும் கொண்டவர்களாக திகழ்வதும் அரிதாகி வருகிறது. 
இவர்களில் பலர், தங்களது தலைமையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுவதில் மட்டுமே நாட்டம் காட்டுவதால், அடுத்த தேர்தலை தாண்டி சிந்திப்பதுமில்லை; அடுத்த கட்டத் தலைமையை உருவாக்குவதுமில்லை. 
சில கட்சிகளில் இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்களை தயார் செய்வதனைவிட, கட்சி வளர்ச்சியின் செலவில் தனது வாரிசுகளை உருவாக்குவார்கள். சில கட்சிகளில், தன்னால் உருவாக்கப்படுபவர்களால், அரசியலில் தனது இடத்தையே இழப்பவர்களும் உண்டு. எனவே, பெருமளவு கட்சிகளில், இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்களை உருவாக்குவதே இல்லை. 
சில கட்சிகளில், கவலை தரும் இன்னொரு அம்சம், திறமையைவிட விசுவாசம் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு, திறமையற்ற விசுவாசிகளையே இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்களாக - எதிர்காலத் தலைவர்களாக -அடையாளம் காட்டும் போக்கு ஆகும். இத்தகையோரால், ஒரு நெருக்கடியான சூழலில், கட்சியில் ஏற்படும் வெற்றிடத்தை நிரப்ப முடியாது போய்விடும்.
இத்தகைய, சரியான இரண்டாம் கட்டத் தலைமை அற்ற ஒரு நிலை, ஆளும் கட்சியில் ஏற்படும்போது சிக்கல் அதிகமாகும். இவர்கள் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பொறுப்புகளை ஏற்கும்போது,சரியான பயிற்சி மற்றும் திறமையின்மையால் கட்சி மட்டுமின்றி ஆட்சியும் பாதிக்கப்படும். மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள் பொய்க்கும்.
இவற்றை நோக்கும்போது, அடுத்த கட்டத் தலைவர்களை - எதிர்காலத் தலைவர்களை உருவாக்குவது, தொழிற்கூடமாக இருப்பினும் - சேவை நிறுவனமாக இருப்பினும் - அரசியல் கட்சியாக இருப்பினும், எவ்வளவு முக்கியம் வாய்ந்ததென்று உணர முடிகிறது.
இத்தகைய முக்கிய பொறுப்பு, ஒரு நிறுவனத்திற்கோ - அரசியல் கட்சிக்கோ மட்டுமல்ல. இவை இரண்டையும்விட ஒவ்வோர் ஆசிரியருக்கும் - பெற்றோருக்கும் அதிகமாக உள்ளது. இவர்கள்தான், நாட்டுக்கு நல்ல குடிமக்களை - நல்ல தலைவர்களை உருவாக்க, சரியான அடித்தளம் அமைப்பவர்கள்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/05/எதிர்காலத்-தலைவர்கள்-2784418.html
2783813 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புதிய இந்தியாவை உருவாக்குவோம்! க. பழனித்துரை DIN Wednesday, October 4, 2017 01:25 AM +0530 புதிய இந்தியாவை 2022-இல் பார்க்க வேண்டும். அந்த இந்தியாவில் வறுமை இருக்காது. லஞ்சம் இருக்காது. பசி இருக்காது. பட்டினி இருக்காது. பிணி இருக்காது. சாதி சமய மாச்சரியமிருக்காது. பீதியும் பிணக்கும் இருக்காது. பிரிவினை இருக்காது. ஒதுக்குதலும் ஒடுக்குதலும் இருக்காது. தாழ்விருக்காது. தளர்ச்சி இருக்காது. அசுத்தம் இல்லை. அந்த இந்தியா அனைவருக்குமான இந்தியா. 
அனைத்துத்தரப்பு மக்களுக்கும் அடிப்படை வசதிகள் கிடைத்து மானுட வாழ்க்கை பற்றி விழிப்புணர்வு பெற்று, அறிவியல்பூர்வ, மதிக்கத்தக்க, மரியாதையுடைய மானுட வாழ்வை வாழ்வதற்கு வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுவிடும். அனைவரும் அதிகாரம் பெற்றவர்களாக, அமைதியான, மகிழ்ச்சியான வாழ்வை வாழ்ந்திட வசதிகள் செய்துதரப்பட்டுவிடும். 
இப்படித்தான் நான் நம் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அறிவித்துள்ள புது இந்தியாவை கற்பனை செய்து பார்க்கத் தோன்றுகிறது. இந்தக் கனவு யாருக்குத்தான் இருக்காது? அந்த இந்தியா சாத்தியமா என்றால் சாத்தியம்தான். ஆனால் அதை இன்று மத்திய அரசு கொண்டுவந்துள்ள திட்டங்களால் மட்டுமே சாதிக்க முடியுமா என்றால் சாதிக்க முடியாது என்பதுதான் பதில். 
மத்திய அரசாங்கம் அறிவிக்கின்ற எந்தத் திட்டமாக இருந்தாலும் அல்லது உருவாக்கும் எந்தச் சட்டமாக இருந்தாலும் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த மக்களைத் தயார் செய்வதும், மாநில மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளை திறமையாக செயல்பட வைக்கத் தயார்படுத்துவதுதான் மிக முக்கியச் செயல்பாடுகள். 
ஏனென்றால் மத்திய அரசு, எவ்வளவு சிறந்த சட்டங்களைப் போட்டாலும், திட்டங்களை உருவாக்கினாலும் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த வலுவான மாநில அரசும், அதற்கு இணையாக வலுவான உள்ளாட்சி அமைப்பும் தேவை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 
இவற்றைவிட மிக முக்கியமாக மக்களைத் தயார் செய்ய வேண்டும். நாம் சந்திக்கின்ற பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு என்பது சரியான அரசுக் கட்டமைப்பை உருவாகுவதில்தான் உள்ளது. 
1960-களில் இந்திய அரசாங்க நிர்வாக கட்டமைப்புகளையும், நடைமுறைகளையும் ஆய்வு செய்த பால் அப்பல்பி என்ற நிர்வாகவியல் அறிஞர் இதனைத் தன் அறிக்கையில் குறிப்பிட்டு அன்றைய பிரதமர் நேருவிடம் சமர்ப்பித்தார். 
அரசுக் கட்டமைப்பு என்பது மத்திய அரசு மட்டும் அல்ல. மத்திய அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு நல்ல பலன் கிடைக்க பல நிலைகளில் அரசாங்க நிர்வாக அமைப்புகள் திறமையுடன் செயல்பட வேண்டும். 
அது எப்படி சாத்தியப்படும்? இன்று நிலவும் அதிகாரக் குவிப்பிற்குப் பதிலாக அதிகாரப் பகிர்வை மாநில அரசுகளுக்கும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும் தேவையான அளவில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். வலுவான அரசாங்க அமைப்புகளை மூன்று நிலைகளிலும் ஏற்படுத்தி மத்திய அரசின் திட்டங்களை தீவிரமாக மக்கள் பிரதிநிதிகள் கண்காணிக்க வேண்டும். 
இவற்றைச் செய்யாவிட்டால் மத்திய அரசின் திட்டங்கள் எந்த ஒரு விளைவையும் ஏற்படுத்தாது என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதைத்தான் இன்றைய மத்திய அரசு 'நாங்கள் கொண்டு வரும் நல்ல திட்டங்கள் பயன் அளிக்க மாநில அரசுகள் எங்களுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்' என்று கூறுகிறது. 
இதனை தாரக மந்திரமாக பிரதம அமைச்சரிலிருந்து அனைத்து அமைச்சர்களும் கூறி வருகின்றனர். இன்றைய இந்தியாவில் பல மாநிலங்களில், மாநில அரசு இயந்திரங்களிலும் சரி, உள்ளாட்சி அமைப்புகளிலும் சரி பெரிய சீர்திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டு வலுவான நிர்வாகக் கட்டமைப்பு ஏற்படுத்தப்படவில்லை என்பதுதான் எதார்த்தமான சூழல் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 
இது இரண்டாவது மத்திய நிர்வாகச் சீர்திருத்த ஆணையத்தின் அறிக்கையில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 
இந்த அதிகாரக்குவிப்பு என்பது இந்தியாவில் நீண்ட நாள்களுக்கு முன்பே துவங்கிவிட்ட ஒன்று என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதிகாரப்பரவல் என்ற கோஷத்தை முழங்கிக்கொண்டே அதிகாரப் பறிப்பினைத் தொடர்ந்து செய்து வந்துள்ளது. அது இப்போது அதிகாரக்குவிப்பைத் தடுப்பதற்கு ஆள் இன்றி, உலகமயப் பொருளாதாரத்தின் பின்னணியில் வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் மேம்பாடு என்று முழங்குகிறது. 
சந்தைக்கான சீர்திருத்தம் எனச் சொல்லி அதிகாரப் பறிப்பு தீவிரமாக நடைபெற்று வருகின்றது என்பது கண்கூடு. ஒரு நாட்டில் அரசு ஆளுகையின் மூலம் மக்களுக்குச் செய்யப்படும் சேவை முழுமையாக மக்களைச் சென்றடைய வேண்டுமென்றால் ஒட்டுமொத்த அதிகாரக் குவியலும் இருக்கக் கூடாது, அதேபோல் ஒட்டுமொத்த அதிகாரப்பரவலும் இருக்கக் கூடாது. 
அந்தந்த நாட்டின் சமூகப் பொருளாதார, கலாசாரச் சூழலுக்கு ஏற்ற அரசாங்க அடுக்குகளுக்குத் தேவையான அதிகாரங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு அரசாங்கங்கள் இணைந்து செயல்பட தேவையான சீர்திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டும். இந்தியா போன்று வேறுபாடுகளும், வித்தியாசங்களும், ஏற்றத்தாழ்வுகளும் அதிக அளவில் இருக்கும் நாடுகளில் சீரான முறையில் அதிகாரப் பகிர்வு நடைபெற வேண்டும். 
சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து அதிகாரப் பகிர்வு என்பது முறையாக நடைபெறவில்லை என்பது அறிஞர்களால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட ஒன்று. சர்க்காரியா கமிஷன், பூஞ்ச் கமிட்டி என இரு முறை மத்திய - மாநில உறவுமுறைகள் பற்றிய ஆய்வு அறிக்கைகள் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், இந்த இரண்டு அறிக்கைகளிலும் கூறப்பட்ட பரிந்துரை எதுவும் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்பதுதான் ஒரு சோகமான செய்தி. 
இந்த அறிக்கைகளில் கூறப்பட்ட பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்படுத்தி இருந்தாலே மாநில அரசுகளின் நிர்வாகக் கட்டமைப்பு மேம்பட்டிருக்கும். 
கடந்தகால அனுபவம் நமக்கு ஒன்றைச் சொல்கிறது. வலுவிழந்த மத்திய அரசின் தலைமை பல சிறப்புத் திட்டங்களைக் கொண்டுவந்தபோதும், அவற்றுக்காக அதிக நிதி ஒதுக்கியபோதும், அவை அனைத்தும் முறையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்பதை பார்த்து வந்துள்ளோம். 
எந்த மாதிரியான விளைவை அந்தத் திட்டங்கள் ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டுமோ அந்த விளைவுகளை அவற்றால் ஏற்படுத்த முடியவில்லை. கடந்தகால மத்திய அரசு திட்டங்கள் மூலம் மிகப்பெரிய புரட்சியையே செய்தது, அதுவும் சட்டங்கள் மூலமாகவும் மிக அதிக அளவு நிதியுடனும். 
தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம், வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம், வேலை உறுதியளிப்புச் சட்டம், உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம், வீதிகளில் தொழில்புரிவோர் பாதுகாப்புச் சட்டம், துப்புரவுப் பணியாளர் மறுவாழ்வுத் திட்டம் எனப் பல்வேறு நலத்திட்டங்கள் உலகப் பார்வையை ஈர்க்கும் வகையில் கொண்டுவரப்பட்டன. 
ஆனால் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்தும் மாநில அரசுகள் மற்றும் உள்ளாட்சிகளைக் கண்காணிக்கத் தவறியதன் விளைவு மிகப்பெரும் மாற்றம் ஏற்படும் என்று எதிர்பார்த்த விளைவுகளை அந்தத் திட்டங்கள் ஏற்படுத்தவில்லை. எனவே இந்த அனுபவத்திலிருந்து இன்றைய மத்திய அரசு பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 
எந்த மத்திய அரசின் திட்டமும் முறையாகச் செயல்பட மாநில அரசும் உள்ளாட்சி அமைப்புக்களும் வலுவாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இன்று அந்த இரண்டுமே மத்திய அரசின் கைப்பாவையாக மாறும் சூழல்தான் தென்படுகிறது. இந்த நிலை மாற வேண்டும். 
பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக பல சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை எடுக்கும் அரசு, ஏழைகளின் நிலை உயரவும் பல சீர்திருத்தங்களைச் செய்ய முனைய வேண்டும். ஒரே நேரத்தில் 2000-க்கு மேற்பட்ட உளுத்துப்போன சட்டங்களை தூக்கி எறிந்தார் நம் பிரதமர். பாராட்டப்பட வேண்டியதுதான். 
அதேபோல் ஏழ்மையை அகற்றிடவும் அல்லது வறுமையைக் குறைத்திடவும், பங்கீட்டு நிதியை முறையாகச் செலவு செய்திட பல சீர்திருத்தங்கள் மாநில அரசிலும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளிலும் செய்யப்பட்டாக வேண்டும். எப்படியெல்லாம் நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை தெள்ளத் தெளிவாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளது நிர்வாகச் சீர்திருத்த அறிக்கை. 
நம் மாநில அரசிலும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளிலும் ஆளுகை என்பது மிகவும் சிக்கல் நிறைந்ததாக இருக்கிறது. அவற்றை சீர்திருத்தி, எளிமைப்படுத்த வேண்டும். மத்திய அரசிடமிருந்து நலத்திட்டப் பணிகளுக்கு எப்படி நிதி வருகிறது, அதைக் கண்காணிப்பது எப்படி என்பதை சாதாரண மனிதனும் மிக எளிதாக தெரிந்து கொள்ளும் வகையில் சீர்திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும். 
நலத்திட்டங்களுக்கு வரும் நிதி எப்படி, எப்போது, யார் மூலம், யாருக்கு வந்து யார் மூலம் செலவு செய்யப்படுகிறது என்பது பொதுமக்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிய வேண்டும். சீர்திருத்துவதும், எளிமைப்படுத்துவதும் பொதுமக்கள் எளிதாக ஆளுகையை புரிந்துகொள்ளும் வகையில் செய்யப்பட்டால் மட்டுமே பொதுமக்களை அதிகாரப்படுத்த முடியும். 
இன்றும் ஏழைகளுக்கான திட்டங்களுக்கு குறைவில்லை. ஆனால் அவை அனைத்தும் யாருக்குத் தெரிய வேண்டுமோ அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. 14-ஆவது நிதிக்குழுவுக்கு வழங்கப்படும் நிதியும், நூறு நாள் வேலைவாய்ப்பு உறுதித்திட்டத்தின் நிதியும் மட்டுமே கிராமங்களுக்குக் கிடைக்கும் பெருந்தொகையாகும். 
இவற்றைத் தாண்டி எண்ணற்ற திட்டங்கள் இருக்கின்றன. இந்தத் திட்டங்கள் அனைத்தும் எப்படி மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கப்படுகின்றன என்பதற்கான வழித்தடங்களைக் கண்டறிவது மிகவும் சிரமமான ஒன்று. அந்த வழித்தடங்களை கண்டுபிடிக்கும் அளவிற்கு நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் செய்யப்படுமேயானால் மத்திய அரசு எண்ணும் குறிக்கோளை எய்த முடியும் என்பது உறுதி. 
எனவே வலுவான மாநில அரசாங்கம், வலுவான உள்ளாட்சி அரசாங்கம், வெளிப்படையான ஆளுகை மற்றும் நிர்வாகம், எளிமைப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாக நடைமுறைகள் இவை அனைத்தும் கூடி வந்தால்தான் புதிய இந்தியாவை உருவாக்க முடியும்.

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/04/புதிய-இந்தியாவை-உருவாக்குவோம்-2783813.html
2783263 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நதிகள் நாட்டின் நரம்புகள்  உதயை மு. வீரையன் DIN Tuesday, October 3, 2017 01:09 AM +0530 மனிதர்களின் உடம்பில் ஓடும் நாடி நரம்புகள் குருதியைக் கொண்டு செல்வது போல நாட்டில் ஓடும் நதிகள் தண்ணீரைக் கொண்டு செல்கின்றன. இந்த நதிகள் இப்போது சுற்றுப்புறச் சூழல் காரணமாக மாசடைந்து வருகின்றன. இதனால் தேசத்தின் எதிர்காலமே கேள்விக் குறியாகிவிட்டது.
'நதிகளை மீட்போம்' என்ற பெயரில் தேசிய அளவிலான இயக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. நாட்டில் உள்ள நதிகளையும், மண்ணையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்கான விழிப்புணர்வு பேரணி தொடங்கியுள்ளது. இதன் முக்கிய நோக்கமே மரங்களை நடுவதன் மூலம் நதிகளைப் பாதுகாப்பதாகும்.
எதிர்காலத்தில் நாம் இருப்போமோ எனத் தெரியாது. ஆனால் நம் தலைமுறையினருக்கு தண்ணீரும், தண்ணீர் தரும் நதிகளும் இருந்தாக வேண்டும். அதற்கான மக்கள் இயக்கம் நாடெங்கும் நடைபெற வேண்டும்.
மழையில்லாமல் வறட்சியால் மூன்று லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. மழையைப் பொருத்தவரை பெய்தும் கெடுக்கும், பெய்யாமலும் கெடுக்கும். நமது நாட்டில் வடமாநிலங்கள் மழை வெள்ளத்தால் மிதக்கும்போது, தென் மாநிலங்கள் குடிதண்ணீருக்காகத் தவிக்கின்றன.
இதே நிலை தொடர்ந்தால் நாட்டில் விவசாயமே செய்ய முடியாத நிலை ஏற்படும். எனவே மண்ணையும், தண்ணீரையும் காக்க மத்திய அரசு புதிய சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுந்துள்ளது.
இந்தக் கோரிக்கை நமக்குப் புதிதல்ல. கடந்த 2002-ஆம் ஆண்டு இதே பா.ஜ.க. ஆட்சியில் இருந்தபோது முன்னாள் பிரதமர் வாஜ்பாய் காலத்தில் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டதுதான். அப்போது தீவிர செயல்திட்டமாக உருவாக்கப்பட்ட இது ஆட்சி மாற்றத்திற்குப் பிறகு முடங்கிவிட்டது.
கடந்த 2002-ஆம் ஆண்டு பல மாநிலங்கள் கடும் வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டன. அப்போது பிரதமராக இருந்த வாஜ்பாய் வெள்ளப்பெருக்கால் வீணாகும் நதிகளின் தண்ணீரை வறட்சி நிலவும் மாநிலங்களின் நதிகளுக்குத் திருப்பி விடுவதற்கு வசதியாக நதிகள் இணைப்புத் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார்.
நதிகள் இணைப்புத் திட்டத்தை உருவாக்க மத்திய அரசு அப்போது ஒரு குழுவையும் அமைத்தது. அந்தக் குழு இரண்டு விதங்களில் நதிகளை இணைக்கும் திட்டத்தை மத்திய அரசுக்கு சமர்ப்பித்தது.
தீபகற்ப நதிகளை இணைப்பது ஒரு திட்டம். இந்தத் திட்டத்தில் மகாநதி மற்றும் கோதாவரி நதிகளில் வெள்ளப் பெருக்கால் வீணாகும் தண்ணீரை பெண்ணாறு, கிருஷ்ணா, வைகை, காவிரி உள்ளிட்ட 16 நதிகளுக்குத் திருப்பி விடுவது.
அப்படி நதிகளை இணைத்து, தெற்கு நீர்த் தொகுப்பு என்ற அமைப்பு மூலம் இந்தியாவின் தென்பகுதிக்கு வற்றாத நீர்வளம் கிடைக்கச் செய்வது முதல் திட்டம்.
இரண்டாவது திட்டம், வட இந்தியாவில் ஓடும் கங்கை மற்றும் பிரம்மபுத்ராவில் ஏற்படும் வெள்ளப் பெருக்கைத் தடுத்து, நீர்ப்பாசன வசதிகளை மேம்படுத்தவும், மின்சாரம் தயாரிக்கவும் வகை செய்யும் விதத்தில் அந்த இரு பெரிய மாநதிகளின் குறுக்கே அணைகள் கட்டுவது என்பதாகும்.
இந்த இரண்டு திட்டங்களையும் நிறைவேற்ற மொத்தம் ரூ.5 லட்சம் கோடி செலவாகும் என்று அந்தத் திட்ட அறிக்கையில் கூறப்பட்டு இருந்தது. ஆனால் என்ன காரணத்தினாலோ அந்த நதிகள் இணைப்புத் திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டது.
பின்னர், நதிகள் இணைப்புத் திட்டத்தை விரைவாக செயல்படுத்த மத்திய அரசுக்கு உத்தரவிடவேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்குத் தொடரப்பட்டு விசாரணை நடந்து வந்தது.
கடந்த 2012 பிப்ரவரி 27 அன்று இந்த வழக்கின் இறுதி விசாரணை நடந்தது.
'நதிகள் இணைப்புத் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதில் காலதாமதம் ஏற்பட்டதால் தற்போது அதிக செலவு பிடிக்கும் நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது. ஆகவே நதிகள் இணைப்புத் திட்டத்தை குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் செயல்படுத்தும்படி மத்திய அரசுக்கு இந்த நீதிமன்றம் உத்தரவிடுகிறது' என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது.
அத்துடன் நதிகள் இணைப்புத் திட்டத்தைத் தயாரிக்கவும், குறிப்பிட்ட காலக் கெடுவுக்குள் தீவிரமாகச் செயல்படுத்தவும் ஒரு குழுவையும் உச்சநீதிமன்றமே நியமித்தது. அப்போதும் இந்தத் திட்டம் தொடங்கவில்லை.
நமது நாட்டில் மொத்த நீர் வளத்தில் 30 விழுக்காடுதான் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. மீதி 70 விழுக்காடு நீர் கடலில் கலந்து வீணாகிறது.
நதிகள் இணைப்புத் திட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டால் புதிதாக 3 கோடியே 40 லட்சம் ஹெக்டேர் நிலம் பாசன வசதி பெறும். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மாவட்டங்கள் மற்றும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நகரங்களின் குடிநீர் பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியும் என்பது நதிநீர் வல்லுநர்களின் கருத்தாகும்.
கங்கையையும், காவிரியையும் இணைக்கும் தேசிய திட்டத்தை நிறைவேற்ற பெருமளவு நிதி தேவைப்படும் என்பதால் இந்தத் திட்டம் கைவிடப்படுவதாக நாடாளுமன்றத்தில் மத்திய நீர்வளத் துறை அமைச்சர் பவன்குமார் பன்சால் அண்மையில் அறிவித்தார்.
2009-ஆம் ஆண்டு சென்னை வந்த காங்கிரஸ் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் ராகுல் காந்தி தேசிய அளவில் நதிகளை இணைக்கும் திட்டத்தைத் தாம் ஆதரிக்கவில்லை என்றும், இந்தத் திட்டத்தினால் சாதகங்களை விடப் பாதகங்களே அதிகம் என்றும் கூறிவிட்டுச் சென்றார். அவரது நிலைப்பாட்டின் காரணமாகவே கங்கையையும், காவிரியையும் இணைக்கும் தேசியத் திட்டம் கைவிடப்பட்டது என்றும் கூறப்பட்டது.
கங்கையையும், காவிரியையும் இணைப்பதற்கு பதிலாக இப்போது வடக்கில் இமயமலையில் உற்பத்தியாகும் நதிகள் மற்றும் அவற்றின் கிளை நதிகள் ஆகியவற்றை இணைக்கும் திட்டம் தனியாகவும், தென்னிந்திய தீபகற்பத்தில் உருவாகும் நதிகளை இணைக்கும் திட்டம் தனியாகவும் மேற்கொள்ளப்படும் என்று அமைச்சர் பன்சால் அறிவித்தார். இந்தத் திட்டமும் நிறைவேற்றப்பட வில்லை.
நிதி ஆதாரம் போதிய அளவு இல்லை என்பதனால் கங்கை - காவிரி இணைப்புத் திட்டத்தைக் கைவிடுவதாக அரசாங்கம் பகிரங்கமாக அறிவித்தது. வாராக்கடனும், வரவேண்டிய கருப்புப் பணமும் இந்தத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்திடப் போதுமானது என்று சமூக சிந்தனையாளர்கள் கூறியது இவர்களது காதுகளில் விழவில்லையா?
காவிரியும், வைகையும் பாயும் தமிழ்நாடு இன்னும் 25 ஆண்டுகளில் பாலைவனமாக மாறும் ஆபத்து உள்ளதாக நீரியல் வல்லுநர்கள் எச்சரித்துள்ளனர். இந்த எச்சரிக்கையை ஆட்சியாளர்கள் உணர்ந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.
நாட்டில் உள்ள அனைத்து பெரிய நதிகளையும் நாட்டுடைமையாக்க மத்திய அரசு முன்வர வேண்டும் என்ற கோரிக்கை பல காலமாக இருந்து வருகிறது.
தமிழ்நாடு அரசு காவிரி நீருக்காக பல காலமாகப் போராடி வருகிறது. கடந்த ஜூலை 5 அன்று உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றைத் தாக்கல் செய்திருக்கிறது. தமிழ் நாட்டின் நியாயமான நீர்ப்பங்கை காவிரியில் விடும்படி கர்நாடகாவிற்கு உத்தரவிட வேண்டும் என்பதுதான் அந்த வழக்கு.
காவிரி, வைகை, தாமிரபரணி, பாலாறு, பெண்ணையாறு ஆகிய ஐந்து பெரிய ஆறுகளும், நொய்யல், பவானி, அமராவதி ஆகிய சிறிய ஆறுகளும் சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. தொழிற்சாலைக் கழிவுகள், மருத்துவக் கழிவுகள், சாக்கடைநீர், குப்பைகள் இவை கொட்டப்படுவதைத் தடுக்க எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.
தண்ணீர் பிரச்னை மிகவும் முக்கியமான பிரச்னையாகும். எதிர்காலத்தில் தேர்தலில் வெற்றி தோல்விகளைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாக இது இருக்கும் என்று நிதி ஆயோக் அமைப்பின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி அமிதாப் காந்த் தெரிவித்துள்ளார்.
நீர் மேலாண்மையில் சிறப்பாக செயல்படாத அரசுகள் எதிர்காலத்தில் மக்களால் புறக்கணிக்கப்படுவர் என்றும், மக்களுக்கு மிகவும் அத்தியாவசியத் தேவையான நீர்வளத்தைச் சரிவர அளிக்கத் தவறும் அரசுகள் வரும் தேர்தலில் தோல்வியைச் சந்திக்கும் என்றும் நீர்வள மாநாட்டில் அவர் பேசியுள்ளார்.
மணல் கொள்ளை மற்றும் கனிமவளக் கொள்ளையால் ஆறுகள் எல்லாம் நீர் ஆதாரங்களை இழந்து கொண்டிருக்கின்றன. எப்படியாவது, பணம் பண்ண வேண்டும் என்ற சமூக விரோதிகளின் பேராசை தேசத்தை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து நாட்டுக்கு விடுதலை கிடையாதா?
உச்சநீதிமன்ற ஆணையின்படி நதிகள் இணைப்புத் திட்டம் உடனடியாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என மத்திய அரசை தமிழக அரசு வலியுறுத்தி வருகிறது. தேசிய தொலைநோக்குத் திட்டத்தின்கீழ் நதிகள் இணைப்புத் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று தமிழக முதல்வரும் வலியுறுத்தியுள்ளார்.
இறந்து கொண்டிருக்கும் நதிகளை மீட்காமல் நாட்டையும், நாட்டு மக்களையும் காப்பாற்ற முடியாது. நதிகள் எல்லாம் நாட்டின் நரம்புகளாகும். குருதி ஓட்டம் நின்றுவிட்டால் எல்லோருடைய ஆட்டமும் நின்றுவிடும்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/11/18/w600X390/veeriyan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/03/நதிகள்-நாட்டின்-நரம்புகள்-2783263.html
2783262 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அழிப்போம் ஆயுதங்களை பாலு மணிவண்ணன் DIN Tuesday, October 3, 2017 01:08 AM +0530 அறிவியல் அறிஞர் ஐன்ஸ்டீனிடம் ஒரு பத்திரிகையாளர் கேட்டார்:
'இரண்டாம் உலகப் போரில் முக்கிய ஆயுதமாக அணுகுண்டு இருந்தது. இனி மூன்றாம் உலகப் போர் மூண்டால் மனிதர்கள் எந்த ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தி போரிடுவார்கள்?'
இந்தக் கேள்வி காதுகளைத் துளைத்தவுடன், முகத்தின் தோலெல்லாம் சோகத்தில் சுருங்க, ஐன்ஸ்டீன் சொன்னார்:
'போரிடுவதா? அதற்கு மனிதர்களே இருக்க மாட்டார்கள். தற்போதைய அணு ஆயுதங்களை ஆட்சியாளர்கள் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், மனிதர்கள், விலங்குகள் மட்டுமல்ல; புல் - பூண்டுகள் கூட அழிந்துவிடும். அதன்பின் சில லட்சம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஏதாவது ஒருவகை மனித இனம் தோன்றினால், அவர்கள் கற்கால மனிதர்களைப் போன்று கல், வில், வேல், அம்புகளோடு போரிடலாம்'. அய்ய்ய்யோ!
ஐன்ஸ்டீனின் இந்த அச்சத்தை -இந்த அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது வட கொரிய அதிபர் கிம் - ஜங் - வுன்னின் அறிவிப்பு!
'ஜப்பானை கடலுக்குள் மூழ்கடிப்போம்; அமெரிக்காவை எரித்து சாம்பல் மேடாக்குவோம்' என்று அவர் அறிவித்திருப்பது உலகின் அடிவயிற்றைப் புரட்டி எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
ஐ.நா. சபையின் எதிர்ப்பையும், உலக நாடுகளின் கண்டனத்தையும் மீறி, வட கொரியா ஏற்கெனவே ஐந்து முறை அணுஆயுதப் பரிசோதனை மேற்கொண்டது. 
அண்மையில், கண்டம் விட்டு கண்டம் பாயும் அதிநவீன ஏவுகணைகளை ஒரே நாளில் அடுத்தடுத்து மூன்று முறை செலுத்திப் பரிசோதித்தது.
அமெரிக்கா, இன்றைய தேதிவரை உற்பத்தி செய்துவைத்துள்ள அணு ஆயுதங்களின் எண்ணிக்கை 1,750 முதல் 6,970 வரை என்கிறார்கள்.
70-களில் பாகிஸ்தானை ஊட்டி வளர்த்து இந்தியாவுக்கு எதிராக மோத விட்டதும் அமெரிக்காதான். இப்பொழுதும் பாகிஸ்தான் வசம் 120 முதல் 130 வரையிலான அணு ஆயுதங்கள் உள்ளன. தற்போது நேட்டோ ஒப்பந்தப்படி, அமெரிக்கா, பெல்ஜியத்துக்கு 10 -20 அணு ஆயுதங்களை வழங்கியிருக்கிறது.
ஜெர்மனிக்கு 20, துருக்கிக்கு 60 என அணு ஆயுதங்களைத் தானம் வழங்கியுள்ளது.
இத்தாலிக்கு 10 தான் கொடுத்துள்ளேன் என்று அமெரிக்கா சொன்னாலும், 50 அணு ஆயுதங்களை கொடுத்துள்ளது என்கின்றன அந்நாட்டுப் பத்திரிகைகள். 
அதேபோல, நெதர்லாந்துக்கும், 10 முதல் 20 அணு ஆயுதங்களைக் கொடுத்து 'கோயில் மாடு' மாதிரி வளர்த்து வருகிறது அமெரிக்கா.
அமெரிக்காதான் இப்படியென்றால், ரஷியாவும் தற்போது அணு ஆயுதங்களை ஏற்றுமதி செய்து வருகிறது. பெலாரசுக்கு 81, கஜகிஸ்தானுக்கு 1,400, உக்ரைனுக்கு 50 என அணு ஆயுதங்களை ரஷியா அனுப்பி வைத்துள்ளது. 
மற்றொரு கம்யூனிச நாடான சீனா மிகவும் கமுக்கமாக 260 அணு ஆயுதங்களை அடைகாத்து வருவதாகச் சொல்கிறார்கள். இவ்வளவு அணு ஆயுதங்கள் போதாதென்று பிரிட்டனும் 150 முதல் 215 வரையிலான அணு ஆயுதங்களை வைத்துள்ளதாம்!
பிரான்ஸும் 290 முதல் 300 வரையிலான அணு ஆயுதங்களை வைத்துள்ளது! பாகிஸ்தான் அணு விஞ்ஞானிகளின் ஒத்துழைப்புடன், ஈரானும் 100 அணு ஆயுதம் தயாரித்து வைத்திருப்பதாக உலக நாடுகள் கைகாட்டுகின்றன.
இப்படி, பூமியின் தலைக்கு மேலே, இன்றைய தேதி வரை தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் அணு ஆயுதங்களின் எண்ணிக்கை 10,144.
இந்நிலையில், 'காந்தி தேசமான' நமது இந்தியாவும் 110 முதல் 120 அணு ஆயுதங்களை தயாரித்து வைத்துள்ளது! 
சக நாடுகளுடன் நல்லிணக்கமும், அமைதியும் ஏற்படுத்தி நாட்டில் வளமும் வளர்ச்சியும் ஏற்படுத்துவதற்கு பதிலாக, பட்ஜெட்டில் பாதிப்பணத்தை ஆயுதங்கள் செய்வதற்கும், வாங்குவதற்குமே செலவழிக்கிறார்கள், பல ஆட்சியாளர்கள்!
உலக நாடுகளின் ஆட்சியாளர்கள், ஆயுதமே பலம் என்று நம்புகிறார்கள்!
ஆரம்ப காலத்தில் இலங்கைத் தமிழ் மக்கள், தம் உரிமைக்காக போராடியபோது அதை அடக்குவதற்காக, சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் என்னவெல்லாம் செய்தார்கள்? மியான்மரில் ஆங்சாங் - சூ - கி, ஆட்சியாளர்களின் ராணுவ சர்வாதிகாரத்தை எதிர்த்தபோது என்ன நடந்தது? 
இந்தோனேஷியாவில் சுகர்னோவை எதிர்த்த கம்யூனிஸ்ட்டுகள் எவ்வளவு பேர் கொல்லப்பட்டார்கள்? கிழக்கு பாகிஸ்தானில் முஜிபுர் ரஹ்மான் ஜனநாயக உரிமை கேட்டு எழுந்தபோது, பாகிஸ்தான் அதிபர் எவ்வளவு அடக்குமுறையை ஏவினார்?
மற்றும் சில ஆட்சியாளர்கள் தனது ஆட்சியின் எல்லையை அதிகரிக்கும் வகையில், அண்டை நாடுகளுடன் போர் தொடுப்பார்கள். கிறிஸ்துவுக்கு முன்பிருந்த ரோமானிய சாம்ராஜ்ய காலத்திலிருந்து அதுதானே நடக்கிறது! கிரேக்க சாம்ராஜ்யம் அப்படித்தானே விரிவடைந்தது! 
மெளரியப் பேரரசு அப்படித்தானே உருவானது! அசோகரும், கூட ஆதிக்க எல்லையை அதிகரிக்கத்தானே கலிங்கத்தின் மீது போர் தொடுத்தார்! நம் சேர, சோழ, பாண்டியர்களும் ஆதிக்கத்தை விரிவுபடுத்தித் தானே, கங்கைகொண்டான், கடாரம் வென்றான் என்றெல்லாம் பெயர்பெற்றார்கள்! 
ஹிட்லரும், முசோலினியும் இரண்டாம் உலகப் போருக்கு வித்திட்டது, தமது ஆட்சி எல்லையை அதிகரிக்கத்தானே! தற்போது சீனா, இந்தியாவின் அருணாச்சல பிரதேசத்தை ஆக்கிரமிக்க முயல்வதும், தென் சீனக் கடலில் ஜப்பான், வியத்நாமை விழுங்க முயல்வதும் அதற்கு உதாரணங்கள் அல்லவா?
ஆட்சியாளர்களின் அதிகாரப் பசிக்கு உணவாக விளங்கும் ஆயுதங்களை அழித்து ஒழிக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்!
அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிராக, ஏன் அனைத்து வகை ஆயுதங்களுக்கும் எதிராகவும் உலக மக்கள் அனைவரும் ஓங்கிக் குரல் எழுப்ப வேண்டும்!
இன்றைக்கு எழுப்பாவிடில், நாளைக்கு குரல் எழுப்ப, நாம் இருக்க மாட்டோம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/03/அழிப்போம்-ஆயுதங்களை-2783262.html
2782804 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேர்வு முறையில் மாற்றம் தேவை மணி. கணேசன் DIN Monday, October 2, 2017 02:33 AM +0530 உலக அளவிலும் தேசிய அளவிலும் தமிழ்நாட்டு மாணவர்கள் தம் தனிப்பட்ட திறன்களையும் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்திப் பல்வேறு பெருமிதங்களை ஈட்டிய வரலாறு நிரம்ப உண்டு. அப்படியிருக்க அண்மைக்காலமாக அவர்கள் நுழைவு மற்றும் போட்டித் தேர்வுகளைக் கண்டு அச்சப்படும் அவலப்போக்கு உள்ளது வேதனைக்குரியதாகக் காணப்படுகிறது. 
மெத்தப்படித்த மேல்நிலைக் கல்வி பயின்ற மாணவ, மாணவியரிடையே நம்பிக்கையின்மை ஏற்படுவதும் அதன் காரணமாகப் பலவித விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகளும் நடந்தேறி வருவது வாடிக்கையாக உள்ளது.
மாணவரிடையே நன்னெறிப் பண்புகளைத் தற்காலத்திய கல்விமுறை வளர்க்கத் தவறிவிட்டதோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது. தேசிய அளவிலான கலைத் திட்டத்தில் குறைபாடுகள் இருக்க வாய்ப்புகள் மிகக்குறைவு. 
ஏனெனில், கலைத்திட்டம் உருவாக்கம் என்பது மத்திய, மாநில அரசுகளின் நடுவுநிலையுடன் கல்வியாளர்கள், உளவியல் வல்லுநர்கள், பயிற்சியளிக்கப்பட்ட ஆசிரியர்கள் உள்ளடக்கிய வல்லுநர் குழுவின் அடிப்படையில் வடிவமைக்கப்படுவதாகும். 
அதன்படி, அக்கலைத் திட்டம் பரிந்துரைக்கும் பாடப்பொருள் தரவுகள் அடிப்படையில் மாநிலம் சார்ந்த கருத்துகளை உள்ளடக்கி, பல்வேறுகட்ட பணிமனைகள், கருத்தரங்க முன்மொழிவுகள், பரிந்துரைகள், வரைவுப் பாடத்திட்டங்கள், பொதுமக்கள் கருத்துகள் எனப் பல்வேறு படிநிலைகளைக் கடந்துதான் மாநிலப் பாடத்திட்டமும் உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. 
இங்கும் பெரிய அளவிலான பிரச்னைகள் எழுவதற்கான சூழ்நிலை அமைவதென்பது அரிது எனலாம். 
ஆன்றோர்கள் மற்றும் சான்றோர்கள் மூலமாக அடையாளம் காணப்படும் சிற்சில குறைபாடுகள் எளிதில் களையத் தக்கவடிவில் இருக்குமேயொழிய, பெருந்திரளான மாணவச் சமுதாயத்தைப் பாதித்துப் பேரிடர் சூழ்நிலையினைத் தோற்றுவிக்கும் காரணியாக அமைந்திடுதல் முயற்கொம்பாகும். இத்தகைய குறைகள்களையும் நடவடிக்கைகள் தொன்றுதொட்டு இருந்துவருவதும் கண்கூடு. 
அடுத்து, பாட பயிற்றுவிப்பு முறைகளில் நல்ல, தரமான, தகுதியுடைய ஆசிரியர் பெருமக்களே ஈடுபடுத்தப்பட்டு வருகின்றனர். 
அவ்வப்போது இவர்களுக்குப் பாடம் சார்ந்து பல்வேறு பணியிடைப் பயிற்சிகள் போதுமானதாக வழங்கப்பட்டுக் கற்பித்தல் அணுகுமுறைகள் மேம்படுத்தப்பட்டு வருவதும் யாவரும் அறிந்த ஒன்றாகும். சிறந்த கற்பித்தலை நிரூபிக்கும் விதமாக ஒவ்வோராண்டும் பொதுத்தேர்வுகள் எழுதும் மாணவ, மாணவியரின் தேர்ச்சி விகிதம் மற்றும் மதிப்பெண் அளவு கூடிக்கொண்டே செல்வதைக் கொண்டு அறிய முடியும். 
தொடக்கக் காலத்தில் கற்றல் கற்பித்தல் அணுகுமுறையின் தலையாயக் குறிக்கோளாக "கற்றலில் முழுமை' என்பது அமைந்திருந்தது. மதிப்பெண்கள் இரண்டாம் பட்சமாகவே இருந்துவந்தது. 
காலப்போக்கில் இந்நிலை மாறத்தொடங்கியது. குறிப்பாக, கல்வியில் தனியார் மற்றும் வணிகநோக்குப் பெருகியதன் விளைவாக "மதிப்பெண் பெறுவதே இலக்கு' என்பதாக நடப்புக் கல்வித் திட்டம் சுருங்கிப்போய்க் கொண்டிருப்பதை எளிதில் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. 
பாடத்திட்டங்களில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவரும் அதேவேளையில், தேர்வுநடைமுறைகளில் சீர்திருத்தங்களைத் தேவையான அளவில் மேற்கொள்ளவும் அரசு முயல வேண்டும். 
ஒவ்வொரு வகுப்பிலுமுள்ள பாடப்புத்தகங்களின் பின் பகுதி வினாக்கள் பெரும்பாலும் மெதுவாகக் கற்போருக்குரிய ஒன்றாக இருக்க வேண்டுமேயன்றி எல்லோருக்கும் பொதுவானதாக இருப்பது தவிர்க்கப்படுதல் நல்லது. அப்படி இருக்கும்போதுதான் கற்போரால் மற்றவர்களால் கேட்கப்படும் எந்தவொரு வினாவிற்கும் உரிய, உகந்தமுறையில் விடையளிக்க இயலும். 
பாடப்பகுதிகளுக்குச் சரியான விடை எழுதுதல் மட்டும் மாணாக்கரின் பணியன்று. நல்ல வினாக்களை எழுப்பவும் அவர்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். 
வினாக்களின் பணியென்பது வெறும் அறிதலையும் புரிதலையும் மட்டுமே சோதிப்பது அல்ல. சிந்தித்து விடையளித்தல், சிக்கல்களுக்குத் தக்க தீர்வு காணுதல், படைப்புத்திறன் வெளிப்பாடு, உபயோகப்படுத்தும் திறன் போன்றவற்றை வளர்க்கத்தக்க கிளர் வினாக்களுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும். 
முழுமையாகக் கற்றலைப் பூர்த்திசெய்யும் மாணவரால் எந்தவித அடைவுச் சோதனைகளையும் எளிதாக எதிர்கொண்டு வெற்றிபெற முடியும். பாடவினாத்தாள் வடிவமைப்பு என்பது வினாத்தாள் வடிவமைக்கும் ஆசிரியருக்கே ஒழிய மாணவனுக்கு அல்ல. 
தவிர, புறவய வினாக்களில் நூறு விழுக்காடு என்பது மெய். அகவய வினாக்களிலும் நூறு விழுக்காடு மதிப்பெண் என்பது அறிவியல் பூர்வமாகச் சாத்தியமற்றது. ஏனெனில், மனித சிந்தனைகள் தனியாள் வேற்றுமை நிறைந்தது. 
அப்படியிக்கும்போது, விடையளித்தலிலும் மாறுபாடுகள் இருப்பது இயல்பு. எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாக விடை தருவிப்பதை ஊக்கப்படுத்திட விழைவதென்பது எதிர்மறை விளைவுகளையே தரும். கல்வியானது சிந்தனைமற்றும் சுயபடைப்பாற்றலுக்கு வழிவகுத்திட வேண்டும். 
அவ்வாறின்றி, மூளை மழுங்கடிக்கப்பட்ட பாடப்பிரதிகளை உற்பத்தி செய்வதல்ல. நூற்றுக்கு நூறு எடுத்தே ஆக வேண்டும் என்பது ஒன்றும் கட்டாயமில்லை. தரநிலை மதிப்பீட்டில் அதற்கு அவசியமுமில்லை. கற்றலில் மதிப்பீடும் மதிப்பெண்களும் கற்றலின் விளைவுகளின் ஒருபகுதியேயாகும்; முழுமையல்ல.
தோல்விகளுக்கும், ஏமாற்றங்களுக்கும், விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகளுக்கும் அடிப்படையாக விளங்கும் பொதுத்தேர்வு முறை திருத்தியெழுதப்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/02/தேர்வு-முறையில்-மாற்றம்-தேவை-2782804.html
2782803 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சத்தியாகிரகம்: காந்தி கண்ட நெறி! முனைவர் அ. பிச்சை DIN Monday, October 2, 2017 02:31 AM +0530 உத்தமர் காந்தி "சத்தியாகிரகம்' என்ற புதிய நெறியை, போராட்ட முறையை, உலகுக்குத் தந்தார். அது ஒரு சொல் அல்ல; ஒரு தத்துவம். சத்தியம், அஹிம்சை, அன்பு, அரவணைப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது அது.
தென்னாப்பிரிக்காவின் "டிரான்ஸ்வால்' பகுதி ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டது. ஓர் அவசரச் சட்டம் கொண்டு வந்தது அக்காலனி அரசு. அதன்படி அங்கு வாழும் "ஆசியவாசிகள்' ஒவ்வொருவரும் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் தங்கள் பெயர், முகவரி, சாதி, வயது ஆகிய விவரங்களைப் பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும். விரல் ரேகைகளையும் பதிய வேண்டும். அத்தாட்சி மடல் பெற வேண்டும். தவறினால் அபராதம், சிறைவாசம், நாடு கடத்தப்படுதல் - இதுவே தண்டனையாகும். 
ஆசியவாசிகள் அதிர்ந்து போனார்கள். இது அவமானம், தன்மானத்திற்குப் பங்கம் என்றார்கள். கொடுமையான இச்சட்டத்தை எதிர்க்க என்ன வழி? போராட்ட அணுகுமுறையை வகுக்கவே ஆசியவாசிகள், 1906-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 11-ஆம் நாள் பழைய எம்பயர் அரங்கில் கூடினார்கள். சுமார் 3,000 பேர் கலந்து கொண்டார்கள். அக்கூட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கியவர், பிரிட்டிஷ் - இந்திய சங்கத்தின் தலைவர் அப்துல் கானி.
அந்த மாபெரும் பொதுக்கூட்டத்தில், கோட் சூட் அணிந்த குஜராத்தி பாரிஸ்டரான, 37 வயதே நிரம்பிய மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி எழுந்து நின்று உரையாற்றுகிறார். அந்த உரையில்:
"இந்த அவசரச்சட்ட மசோதா ஒரு கருப்புச்சட்டம். இந்தியர்களுக்கு எதிரானது இது. நம் தன்மானத்தைப் பறிப்பது. இச்சட்டத்திற்கு நாம் கீழ்ப்படிய மாட்டோம். இதனால் நேரிடும் எந்தத் தண்டனையையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம். அன்பே நமது வழி; உறுதியே நமக்கு உறுதுணை; வெற்றியே நமது இலக்கு' என்றார்.
அடுத்துப் பேசியவர் "ஹாஜி ஹபீப்' என்ற முஸ்லிம் பெரியவர். "இச்சட்டத்திற்கு நான் ஒரு போதும் பணியமாட்டேன். இதனை எல்லாம் வல்ல அல்லாவின் சாட்சியாகப் பிரதிக்ஞை (உறுதிமொழி) எடுக்கிறேன். ஒவ்வொருவரும் அவ்வாறே சபதம் ஏற்க வேண்டும்' என்று உணர்ச்சி பொங்க கூறினார்.
மேடையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த பாரிஸ்டர் காந்தி "பிரதிக்ஞை' என்ற சொல்லையும், "அல்லாவின் சாட்சியாக' என்ற சொல்லையும் கேட்டவுடன் ஒரு கணம் திகைத்துப்போனார். அடுத்த சில நொடிகளில் அவரது தடுமாற்றம் மறைந்தது. கடவுள் சாட்சியாகப் பிரதிக்ஞை எடுப்பது என்பது ஒரு புனிதமான சத்தியப் பிரமாணம் ஆயிற்றே! இந்தப் போராட்டத்தை நடத்த இறைவனே தனக்குக் காட்டும் வழி இது என அவர் உணர்ந்தார்.
அடுத்து அப்போராட்டத்திற்கு ஒரு பொருத்தமான பெயர் தேடும் முயற்சியில் இறங்கினார். "சரியான பெயரை முன் வைப்பவருக்கு ஒரு சன்மானம் வழங்கப்படும்' - என தமது "இந்தியன் ஒப்பினியன்' இதழ் மூலம் அறிவித்தார். 
காந்தியின் ஒன்றுவிட்ட மருமகனின் மகன் லால் காந்தி - "சதாகிரகம்' என்ற சொல்லைப் பரிந்துரைத்திருந்தார். அதன் பொருள் "ஒரு நல்ல காரியத்தில் பற்றுறுதி' என்பது, அதனை பாரிஸ்டர் காந்தி "சத்தியாகிரகம்' என மாற்றி அமைத்தார். சத்தியம் என்ற சொல்லில் அன்பும், உண்மையும் அடங்கும். "ஆக்ரஹ' என்ற சொல்லில் உறுதியான நிலைப்பாடு உள்ளடக்கம். சத்தியத்திலிருந்தும், அகிம்சையிலிருந்தும் பிறக்கும் சக்தியே - சத்தியாகிரகம். 
சத்தியாகிரகம் என்பது அமைதியான, நுட்பமான, நவீனமான போராட்ட அணுகுமுறை. ஒரு சத்தியாகிரகி ஆரம்பத்திலேயே அதனைக் கையாளக்கூடாது. முதலில் எதிராளியிடம் பேச வேண்டும். அன்பால் அவரைக் கவர வேண்டும். தான் அவருக்கு எதிரானவன் அல்ல என்பதை உணரச் செய்ய வேண்டும். எதிராளியை வீழ்த்துவது நோக்கமல்ல; தவறுகளிலிருந்து அவரை விலக்கி வைக்க முயல வேண்டும். அழிப்பதல்ல நோக்கம்; மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதே. 
அன்பாலும், அறிவுபூர்வமான பேச்சாலும், மனித இதயத்தின் நல்லுணர்வுகளைத் தட்டி எழுப்புவதாலும், நம்பிக்கை தரும் நடத்தையாலும் அனைத்து ஆரம்ப வழிமுறைகளாலும் தோல்வி கண்டால்தான் சத்தியாகிரக வழிமுறையை கடைசி ஆயுதமாகக் கையாள வேண்டும்.
சத்தியாகிரகி பயம், அச்சத்தைத் தூக்கி எறிய வேண்டும்; எதிராளியை நம்ப வேண்டும். மனிதனின் இயற்கையான நல் இயல்புகளின் மீது நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். அவனது சொல்லுக்கும், செயலுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கக்கூடாது.
சத்தியாகிரகம் நான்கு அடிப்படைக் கருத்துகளை வலியுறுத்துகின்றன. அவை 1. ஆன்ம பலத்தை பயன்படுத்தும் வழி 
2. ஆள்பலம், ஆயுதபலததைத் தவிர்ப்பது 3. தன்னையே வருத்திக்கொண்டு, எதிராளியிடம் மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்துவது 4. சத்தியாகிரகம் சொல் அல்ல; அது ஒரு தத்துவம்; அது ஒரு வளரும் விஞ்ஞானம்.
அண்ணலின் எண்ணப்படி, சத்தியாகிரகம் பல வழிகள்அல்லது பல வடிவங்களைக் கொண்டது. அண்ணலே தன் ஆய்வின் மூலம் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின்போது அவற்றை ஒவ்வொன்றாக அறிமுகம் செய்தார். அவற்றில் மூன்று வழிகளைப் பரிசோதனை செய்தார். அவை: 
அ. ஒத்துழையாமை இயக்கம்
ஆ. சட்ட மறுப்பு இயக்கம்
இ. உண்ணாவிரதம்
ஒவ்வொரு போராட்டத்தின் போதும் அவர் புதிய புதிய அனுபவங்களைப் பெற்றார்; அப்போராட்டம் புதிய பரிமாணங்களையும் பெற்றது.
உதாரணமாக குஜராத்தின் கோடா மாவட்டத்தில் 1918-இல் அண்ணல் காந்தியால் தொடங்கப்பட்ட "விவசாயிகள் வரிகொடா இயக்கம்' முழு வெற்றியைப் பெற்றுத் தரவில்லை. ஆனால் 1930-இல் "உப்பு சத்தியாகிரக'மும், 1942-இல் "வெள்ளையனே வெளியேறு' போராட்டமும் மகத்தான வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தன. காரணம் இடையில் பெற்ற அனுபவங்களும், எல்லா மக்களும் போராட்ட அவசியத்தை புரிந்து கொண்டதும்தான்.
காந்திஜியின் சித்தாந்தங்களை, அணுகுமுறைகளை பலர் புரிந்து கொள்வதில்லை. சில நேரங்களில் குழப்பமடைகிறார்கள். காந்திய வழிமுறை என்பது நடைமுறை சாத்தியமானது. வன்முறை கூடாது என்பார் காந்தி. ஆனால் ஒருவன் அடிமையாய் வாழ்வதைத்தவிர வேறு வழியே இல்லை என்றால், அவன் ஆயுதம் ஏந்திப் போராடுவதை மன்னிப்பேன் என்கிறார்.
அதேபோல் ஒரு பெண் தனது கற்புக்குக் களங்கம் ஏற்படும் சூழல் ஏற்பட்டால், தன்னைக் காத்துக் கொள்வதற்கு வன்
முறையைக் கையாள்வதில் தவறில்லை என்
கிறார் அவர்.
அண்ணலின் தென்னாப்பிரிக்க சத்தியாகிரகம் சிறிய அளவிலானது. 30,000 மக்கள் உரிமை சார்ந்தது. அது வெற்றி பெற்றது. அடுத்து இந்தியாவின் விடுதலைப்போரில், "உப்பு சத்தியாகிரகம்' (1930), "வெள்ளையனே வெளியேறு போராட்டம்' (1942) ஆகியவை 30 கோடி மக்களின் உரிமை சார்ந்தது. அதிலும் வெற்றி பெற்றார். 
அடுத்து அண்ணல் உலக அளவில் சத்தியாகிரகத்தைத் தொடங்க விரும்பினார். ஆனால் அதனை நிறைவேற்ற இறைவன் அருள்கிட்டவில்லை.
அண்ணலின் இதயத்தை அதிகமாகப் பாதித்தது 1945-இல் நடைபெற்ற ஹிரோஷிமா, நாகசாகி மீதான அணுகுண்டுத் தாக்குதல்தான். அந்த சமயத்தில் ஒரு நாள் பண்டித ஜவாஹர்லாலை அழைத்தார் அண்ணல். நேருஜி அமர்ந்தவுடன், காந்திஜி தன் கண்களில் கண்ணீர் மல்கச் சொல்லுகிறார்: 
"இந்தக் கொடுமையான அழிவுச்செயல் இறைவனின் மீதும், அஹிம்சையின் மீதும் என் நம்பிக்கையை மேலும் உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. அஹிம்சை எனும் மந்திரத்தை உலகமெலாம் பரப்புவதற்கும், அணு ஆயுத உற்பத்திக்கு எதிரான சத்தியாகிரகத்தை அவனியெலாம் நடத்துவதற்கும் தான் ஆண்டவன் என்னைப் படைத்திருக்கிறான். இறைவனின் எண்ணத்தை நான் நிறைவேறுவேன்' என்றார்.
இந்தத் தகவலை பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, 1949-இல் விஞ்ஞானி ஐன்ஸ்டினைச் சந்தித்தபோது அவரிடம் கூறுகிறார். 
அச்சந்திப்பின்போது ஐன்ஸ்டின் எழுதப்படாத ஒரு பேப்பரை எடுத்தார். அதன் இடப்பக்கத்தில் வரிசையாகத் தேதிகளை எழுதினார். அதன் வலப்பக்கத்தில் 
அத்தேதிகளில் நடத்தப்பட்ட அணு சோதனைகளை எழுதினார். அதே நாள்களில் அண்ணல் காந்தி தனது சத்தியாகிரகப் போரை, எவ்வாறு ஒவ்வொரு கட்ட
மாகப் பரிசோதனை செய்து கொண்டிருந்தார் என்பதையும் எழுதினார். என்ன அதிசயம்! அணுஆயுத பரிசோதனை நடந்த நாட்களும், அண்ணலின் அகிம்சைப் பரிசோதனை நடந்த நாள்களும், ஒன்றாகவே இருந்தன! 
குறிப்பிட்டுச் சொல்வதென்றால் ஐன்ஸ்டினும் அவரது சக விஞ்ஞானிகளும் அணுவைப் பிளப்பதில் வெற்றி கண்ட நாளில்தான், பாரிஸ்டர் காந்தி தென்னாப்பிரிக்க சத்தியாகிரகத்தைத் தொடங்கினார். அமெரிக்கா அணுகுண்டு தயாரிப்பில் வெற்றியடைந்த நாளில்தான், அண்ணல் காந்தி "வெள்ளையனே வெளியேறு' போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.
மனித முயற்சி அழிவை நோக்கியது. இறைவனின் முயற்சியோ அதனைத் தடுப்பது; மனிதனைக் காப்பது. இறுதி வெற்றி இறைவனுடையதே. ஆழமான இந்த நம்பிக்கைதான் மகாத்மாவின் வெற்றிக்குக் காரணம்!
மனித சமுதாயம் அமைதியாக வாழ்வதற்கு அதுவே வழி!

இன்று (அக். 2) காந்தி ஜயந்தி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/oct/02/சத்தியாகிரகம்-காந்தி-கண்ட-நெறி-2782803.html
2781458 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனிதாபிமான அணுகுமுறை தேவை! கா.அய்யநாதன் DIN Friday, September 29, 2017 01:25 AM +0530 மியான்மர் நாட்டரசின் ஆயுதப் படைகளின் கடும் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு உயிருக்கும் உடமைகளுக்கும் பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலையில் தங்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறி இந்தியாவிற்கு அடைக்கலம் தேடி வந்துள்ள ரோஹிங்கயா முஸ்லிம்களை சட்ட விரோதமாகக் குடியேறியவர்கள் என்றும், அவர்கள் அனைவரும் வெளியேற்றப்படுவார்கள் என்றும் இந்திய ஒன்றிய அரசின் உள்துறை அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் கூறியிருப்பது நியாயமுமல்ல; இந்திய நாடு கடைபிடித்துவரும் மனிதாபிமான மரபுகளுக்கு ஏற்புடையதும் அல்ல.
இந்தியாவின் கீழை அண்டை நாடான மியான்மரின் அராக்கன் மாநிலத்தில் பல இலட்சக்கணக்கில் வாழும் மொழி - மத சிறுபான்மையினரான ரோஹிங்கயா முஸ்லிம்களை நாடற்றவர்கள் என்று கூறி, அவர்கள் மியான்மரை விட்டு அவர்களை வெளியேற்றும் நோக்கில் 1970-ஆம் ஆண்டிலிருந்து அவர்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகளை மியான்மர் அரசு மேற்கொண்டு வருகிறது. 
வெள்ளையரின் காலனி ஆதிக்கக் காலத்திலும், அதற்கு முற்பட்ட காலங்களிலும் அந்நாட்டில் குடியேறியவர்கள்தான் ரோஹிங்கயா முஸ்லிம்கள் என்பதும், அந்நாட்டில் வாழும் 130-க்கும் மேற்பட்ட மொழிவழி இனங்களில் ஒன்றான ரோஹிங்கயாக்களை மட்டும் 1982-ஆம் ஆண்டு, அந்நாட்டின் இராணுவ அரசாட்சி நிறைவேற்றிய புதிய குடியுரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் நாடற்றவர்கள் என்று மியான்மர் அரசு அறிவித்தது நியாயமற்றது என்பதையும் நமது நாட்டரசு அறியாததல்ல. 
ஒரு நாடு விடுதலை பெறும்போது அந்நாட்டில் குடியேறி வாழ்ந்து வருபவர்கள் அனைவரையும் - அவர்கள் தங்களை வேற்று நாட்டவர்கள் என்று கூறாத நிலையில் - தம் நாட்டவராக ஏற்று அவர்களுக்கும் குடியுரிமை வழங்கி ஏற்க வேண்டும் என்பதே சர்வதேச அளவில் ஏற்கப்பட்ட வழிமுறையாகும். 
வெள்ளையர் காலனி ஆதிக்கக் காலத்தில் - 150 ஆண்டுகளாக தமிழ்நாட்டின் தென் மாவட்டங்களில் இருந்து இலங்கைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, தேயிலை, ரப்பர் தோட்டங்களில் தொழிலாளர்களாக ஈடுபடுத்தப்பட்ட 15 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களை, 1948-இல் விடுதலை பெற்ற இலங்கை அரசு நாடற்றவர்கள் என்று கூறியபோது அதனை கடுமையாக எதிர்த்தவர் இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான நேரு. ஆனால் அவர்களுக்கு குடியுரிமையும், வாக்குரிமையும் வழங்க மறுத்தது இலங்கை அரசு. 
பின்னாளில் அவர்களில் ஐந்து இலட்சம் பேருக்கு மட்டும் குடியுரிமை வழங்குவதென்ற உடன்பாட்டை ஏற்று, மீதமுள்ள பத்து இலட்சம் இந்திய வம்சாவளியினரை ஏற்பது என்று அன்றைய இந்தியப் பிரதமர் லால் பகாதூர் சாஸ்திரி, இலங்கை பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்காவுடன் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டதை இந்தியா - இலங்கை மட்டுமல்ல சர்வதேசமும் கண்டித்தது. இலங்கையை இனவாத அரசியல் கபளீகரம் செய்த முதல் நடவடிக்கை இதுதான். 
எனவே மியான்மரில் 12-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் தாங்கள் வாழ்ந்துவருவதாக கூறும் ரோஹிங்கயா இனத்தவர்களை நாடற்றவர்கள் என்று கூறுவதை ஐ.நா.வின் மனிதாபிமானச் சட்டங்களை அறிந்த எந்த அரசும் ஒப்புக்கொள்ளாது. 
இந்திய நாட்டின் நீண்ட நெடிய வரலாற்றில் எத்தனையோ இனங்கள் இந்நாட்டிற்கு வந்து நிலைபெற்று வாழ்ந்து வருகின்றன. அதனால்தான் உள்துறை அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங்கின் அறிவிப்பிற்கு ஐ.நா. அகதிகள் ஆணையம் வருத்தம் தெரிவித்துள்ளது. 
சர்வதேச விதிகளின்படி தஞ்சமடைந்தவர்களை மட்டுமே ஏற்க முடியும், மற்றவர்கள் சட்டத்திற்குப் புறம்பான குடியேறிகளே என்றும் அவர்கள் வெளியேற்றப்படுவார்கள் என்றும் அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் கூறியுள்ளார். 
இங்கே கவனிக்கத்தக்கது, மியான்மாரில் இருந்து வெளியேறி, மியான்மரின் அராக்கன் மாநிலத்திற்கு அருகிலுள்ள அண்டை நாடான வங்க தேசத்திலும், பிறகு அங்கிருந்து இந்தியாவிற்கும் வந்துள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான ரோஹிங்கயாக்கள், இந்தியா தங்களுக்கு அரசியல் ரீதியான புகலிடம் அளிக்க வேண்டும் என்று வந்தவர்கள் அல்ல. தங்கள் நாட்டரசின் ஒடுக்குமுறையில் இருந்து உயிரையும் உறவுகளையும் காப்பாற்றிக்கொள்ள இந்நாட்டில் தஞ்சமடைந்தவர்கள். 
இப்படித்தான் இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் மூண்டபோது பெருமளவிற்கு ஈழத் தமிழ் மக்கள் இந்நாட்டிற்கு அகதிகளாக வந்தனர். அதுபோலத்தான் ரோஹிங்கயாக்களும் இந்நாட்டின் கிழக்கு மாநிலங்களிலும், தமிழ்நாட்டிலும் தஞ்சமடைந்துள்ளனர். இந்தியாவிற்கு வந்துள்ள ரோஹிங்கயாக்களின் எண்ணிக்கை 14,000 என்று நாடாளுமன்றத்தில் இந்திய அரசு கூறியுள்ளது. 
ஐ.நா.வின் அகதிகள் ஆணையம் 16,300 ரோஹிங்கயாக்கள் இந்தியாவில் உள்ளதாகவும், அவர்களில் 7,500 பேர் அகதிகளாக வாழ்ந்து வருவதாகவும், 8,800 ரோஹிங்கயாக்கள் புகலிடம் கோரியுள்ளதாகவும் தனது இணையதளத்தில் கூறியுள்ளது. 
ஆனால் 40,000 மேற்பட்ட ரோஹிங்கயாக்கள் இந்தியாவில் அகதிகளாக வந்துள்ளனர் என்றும் சில செய்திகள் கூறுகின்றன. 
இந்தியா இவர்களை அகதிகளாக ஏற்றுத்தான் தீர வேண்டும் என்று ஐ.நா. அகதிகள் ஆணையம் உட்பட எந்த ஒரு அமைப்பும் நிர்பந்திக்க முடியாது. ஏனென்றால் ஐ.நா.வின் அகதிகள் பிரகடனம் (1951), அகதிகள் தொடர்பான வழிமுறைகள் உடன்படிக்கை (1967) ஆகியவற்றில் இந்தியா கையெழுத்திடவில்லை. ஐ.நா. அகதிகள் பிரகடனத்தில் கையெழுத்திடாத நிலையிலும், அதன் முக்கிய விதியை இந்தியா கடைபிடித்து வருகிறது. 
எந்த ஒரு நாட்டில் இருந்தும் தனது உயிருக்கும் உடமைக்கும் அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டதன் காரணமாக இந்தியாவிற்கு வரும் அகதிகளை அவர்களின் விருப்பத்திற்கு எதிராக அவர்களின் சொந்த நாட்டிற்கு வலுக்கட்டாயமாக திருப்பி அனுப்பக் கூடாது என்கிற கொள்கையை இந்தியா கடைப்பிடித்து வருகிறது. எனவே ரோஹிங்கயாக்களின் விருப்பத்திற்கு முரணாக இந்திய அரசு செயல்படுமேயானால் அது இதுவரை கடைப்பிடித்த கொள்கை நிலைக்கு எதிரானதாக ஆகிவிடும். 
அகதிகள் பிரகடனத்தில் கையெழுத்திடாத இந்தியா, சித்ரவதைக்கு எதிராக ஐ.நா.வின் பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்டுள்ளது. இந்தியா வந்துள்ள ரோஹிங்கயாக்களை மீண்டும் மியான்மருக்கு அனுப்பினால் அவர்கள் சித்ரவதைக்கு ஆளாக்கப்படுவார்கள் என்பதை இந்திய அரசு அறிந்திருக்கவில்லையா? 
தெற்காசிய நாடுகளில் எழும் உள்நாட்டுப் பிரச்னைகளில் அரசியல் ரீதியாக அமைதி வழிப் பேச்சுவார்த்தையின் மூலம் தீர்வு காண்பது என்பதே நீடித்த அமைதியை தரக்கூடியது என்பதை தனது நிலைப்பாடாக இந்திய அரசு நாடாளுமன்றத்திற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் பலமுறை உறுதியாக அறிவித்துள்ளது. 
இலங்கை இனச் சிக்கலில் கூட இப்படிப்பட்ட நிலைப்பாட்டையே அடுத்தடுத்து வந்த அரசுகள் கடைபிடித்தன. அதன் காரணமாகத்தான் இலங்கை இனச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை சர்வதேச உதவியுடன் நடந்தது. 
ஆனால் இலங்கை அரசு அப்பாதையில் இருந்து விலகி போரை திணித்ததும் அதனை இந்திய அரசு மறைமுகமாக ஆதரித்ததும்தான் அங்கு தமிழின அழிப்பு நடந்தேறியதற்கும்,அதில் ஒன்றே முக்கால் இலட்சம் அப்பாவித் தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதற்கும் முக்கிய காரணமானது என்பதும் மறுக்கவியலாத உண்மைகளாகும். 
காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு செய்த அதே தவறை பிரதமர் மோடி தலைமையிலான தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசும் செய்துவிடக் கூடாது. மியான்மர் நாட்டில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் குடியேறி பல நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்துவரும் ரோஹிங்கயாக்கள் உள்ளிட்ட எந்த ஒரு இனத்தவரையும் வெளியேற்றும் திட்டத்தை மியான்மர் அரசு கடைப்பிடித்தாலும் அதனை இந்திய அரசு தீவிரமாக எதிர்த்திட வேண்டும். 
மாறாக, ரோஹிங்கயாக்களுக்கு எதிராக கடுமையான இராணுவ ஒடுக்குதலை மேற்கொண்டுவரும் மியான்மர் அரசின் நடவடிக்கைகளை இந்திய அரசு ஆதரிக்குமானால், மியான்மர் அரசின் கொடும் செயல் தொடரும். அது உச்சகட்டமாக இலங்கையில் நடந்ததுபோன்று மற்றொரு இன அழித்தலுக்கு வழிவகுக்கும்.
உலகின் பல நாடுகளின் அரசுகள் தங்களுக்கு எதிரான அரசியல் போராட்டங்களை இராணுவ பலம் கொண்டு ஒடுக்குவது வழக்கமாகிவிட்டது. அதன் விளைவு இன்று ஆறரை கோடி மக்கள் தங்கள் நாட்டைத் துறந்து பல்வேறு நாடுகளில் அகதிகளாகவும், சொந்த நாட்டிலேயே வீடிழந்து உள்நாட்டு அகதிகளாவும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். 
இந்த நிலை தொடர வேண்டுமா? இதற்கு அமைதி வழியில் அரசியல் தீர்வு காண வேண்டிய பாதையை இந்திய அரசு மேற்கொள்ள வேண்டாமா? ஒவ்வோர் இந்தியனின் மனதிலும் மேலோங்கி நிற்பது நம்நாடு மனிதாபிமான பாரம்பரியத்தை உயர்த்திப் பிடிக்க வேண்டும் என்பதே. என்ன செய்யப் போகிறது இந்திய அரசு?

கட்டுரையாளர்:
பத்திரிகையாளர். 
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/13/w600X390/Ayyanathan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/29/மனிதாபிமான-அணுகுமுறை-தேவை-2781458.html
2781457 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புல்லட் ரயிலா? மெட்ரோ ரயிலா? ஜெ. ராகவன் DIN Friday, September 29, 2017 01:25 AM +0530 அண்மையில் குஜராத் மாநிலம், ஆமதாபாதில் நமது பிரதமர் நரேந்திர மோடியும், ஜப்பான் பிரதமர் ஷின்úஸா அபேயும் ஆமதாபாத் -மும்பை இடையிலான புல்லட் ரயில் திட்டத்துக்கு அடிக்கல் நாட்டினர். இந்தியர்களாகிய நாமும் இந்த நிகழ்ச்சியை உணர்ச்சி மேலிட்டு வரவேற்றோம். 
ஆனால், இன்றைய ரயில்வேத் துறையின் செயல்பாடுகளைப் பார்த்தால் புல்லட் ரயில் திட்டம் நமக்குத் தேவைதானா என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. புல்லட் ரயில் தொழில்நுட்பத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்று விளங்கும் சீனாவும், ஜப்பானும் தங்கள் தொழில்நுட்பத்தை இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளுக்கு விற்க முற்பட்டு வருகின்றன என்பதுதான் உண்மை.
சமீபகாலமாக நம் நாட்டில் ரயில் தடம்புரண்டு விபத்துக்குள்ளாவதும் ரயில் விபத்தில் மனித உயிர்கள் பலியாவதும் அதிகரித்து வருகின்றன. வழக்கமான வேகத்தில் ரயில்கள் இயக்கப்படும் நிலையிலேயே விபத்துகள் தொடர்கதையாக இருக்கும்போது புல்லட் ரயில் தேவைதானா என்ற எண்ணம் நம்மிடையே எழுகின்றனது. ரயில் விபத்துகள் இருக்கட்டும் இன்றும் பெரும்பாலான ரயில்நிலையங்களில் நம்மால் அடிப்படை வசதிகளைக்கூட செய்துதர முடியவில்லை.
ரயில்கள் வருகை, புறப்பாடுகளில் தாமதம், திடீரென சில ரயில்சேவைகளின் ரத்து என பல செயல்களும் பயணிகளுக்கு எரிச்சலூட்டும் வகையிலேயே உள்ளன. 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை ரயில் பெட்டிகளில் தூய்மையை பராமரிப்பது, ரயில் நிலையங்களை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்வது என்பது இன்னும் கனவாகவே இருக்கிறது.
பெரிய நகரங்களில் உள்ள முக்கிய ரயில் நிலையங்களில் தூய்மையைப் பராமரிக்கலாம். ஆனால் மற்ற ரயில் நிலையங்களில் அடிப்படை வசதிகள்கூட செய்துதரப்படவில்லை என்பதுதான் உண்மை. 
பிரிட்டிஷார் காலத்தில் போடப்பட்ட ரயில் பாதைகளில்தான் நாம் இன்னும் ரயில்களை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். புதிய ரயில்பாதை அமைத்தல், தண்டவாளங்களை முறையாகப் பராமரித்தல் என்பதில் நாம் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை.
ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது வழக்கம். அப்படி ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து முன்னுரிமை கொடுக்கும்போது மக்களுக்கு அவற்றால் பயன்கிடைக்குமா என்றும் பார்க்க வேண்டியது அவசியமாகும். 
மக்களின் வரிப்பணம் வீணாகக்கூடாது, அரசு செலவிடும் ஒவ்வொரு காசுக்கும் கணக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்ற நிலை இருக்க வேண்டும். மக்கள் பெருமையாக பேசவேண்டும் என்பதற்காக எதையும் செய்யக்கூடாது.
அமெரிக்கா போன்ற வளர்ந்த நாடுகளில்கூட பொருளாதார வளமும் நிபுணர்களும் இருந்தும் புல்லட் ரயில் திட்டங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரவில்லை.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக புல்லட் ரயில்களை இயக்கி வரும் சீனா, தொடர்ந்து நஷ்டம் ஏற்பட்டு வருவதன் காரணமாக புல்லட் ரயில்கள் இயக்குவதை நிறுத்திவிட்டு வழக்கமான அதிவேக ரயில்களை மட்டும் இயக்கலாமா என்று யோசித்து வருகிறது.
இந்தியா தீவிரமாக முனைப்புக் காட்டி வரும் ஆமதாபாத்-மும்பை புல்லட் ரயில் திட்டத்துக்கு ரூ.1 லட்சம் கோடி செலவாகும் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த இரு ரயில் நிலையங்களுக்கு இடையிலான தொலைவு 500 கி.மீ. 12 ரயில்நிலையங்களில் இது நின்று செல்லும் என்றும் மூன்று மணி நேரத்தில் இந்த புல்லட் ரயில் ஆமதாபாதிலிருந்து மும்பை சென்றுவிடும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 
ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்த திட்டப் பணிகள் முடியும் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால், இவை பூர்த்தியாகும்போது செலவு தொகை இன்னமும் கூடத்தான் செய்யுமே தவிர குறையாது.
இந்த புல்லட் ரயிலில் 800 பேர் பயணம் செய்யலாம் என்றும், 500 கி.மீ. தொலைவுக்கான ரயில் கட்டணம் விமானக் கட்டணத்தைவிட அதிகமாக இருக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது. 
சொல்லப்போனால் இந்த ரயில் சாதாரண மக்களுக்கானது அல்ல. பணக்காரர்கள் மட்டுமே இதில் பயணிக்க முடியும். நம்நாட்டில் தினமும் தினமும் 2.30 கோடி மக்கள் ரயிலில் பயணம் செய்கின்றனர். 
ஆமதாபாத்-மும்பை இடையிலான விமான பயணநேரம் ரயில் பயண நேரத்தைவிட குறைவுதான். அப்படியிருக்கையில் அதிக கட்டணம் கொடுத்து இதில் பயணம் செய்ய எத்தனைப் பேர் முன்வருவார்கள் என்பது கேள்விக்குறியே.
நமது நாட்டு மக்களுக்கு இன்றையத் தேவை குறைந்த செலவில் நிறைவான சேவை. நமது நாட்டில் பெருநகரங்களில் மெட்ரோ ரயில் திட்டத்துக்கு நல்ல வரவேற்பு உள்ளது. 
உதாரணமாக தில்லி மெட்ரோ ரயிலில் தினமும் 27.6 லட்சம் பேர் பயணம் செய்கின்றனர். சுற்றுலாப் பயணிகள், அலுவலகம் செல்வோர், பொருள்கள் வாங்க பல்வேறு இடங்களுக்குச் செல்வோர் இதில் அடங்குவர். 
ஏறக்குறைய ஒரு ஆண்டுக்கு 100 கோடி பேர் மெட்ரோ ரயிலை பயன்படுத்துவதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. புல்லட் ரயிலைவிட மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தில் கவனம் செலுத்துவதான் இப்போதையத் தேவை என்கின்றனர் நிபுணர்கள்.
மக்களைக் கவர வேண்டும் என்பதற்காக புதுமையான திட்டங்களை அறிவிப்பதைவிட மக்களுக்குப் பயன்தரும் திட்டங்களை அறிவிப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம். 
ரயில் போக்குவரத்தை மாற்றியமைப்பது, விபத்துகளை குறைத்து பயணிகளின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வது ஆகியவற்றில்தான் நாம் இப்போது கவனம் செலுத்த வேண்டும். 
பெரும்பாலான ரயில் விபத்துகள் மனிதத் தவறுகளாலேயே நடைபெறுகின்றன. இதற்கு முக்கியக் காரணம் ஊழியர்கள் பற்றாக்குறைதான். இதை நிவர்த்தி செய்ய வேண்டும். 
ரயில்கள் குறித்த நேரத்தில் வந்து செல்வது, தண்டவாளங்களை பராமரிப்பது, பயணிகள் பாதுகாப்புக்கு முக்கியத்தும் தருவது ஆகிய சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டு விபத்து இல்லா பயணத்தை உறுதிசெய்தால்தான் மக்கள் புல்லட் ரயிலை வரவேற்பார்கள்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/29/புல்லட்-ரயிலா-மெட்ரோ-ரயிலா-2781457.html
2780795 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தானத்தில் சிறந்த உறுப்பு தானம் ரமாமணி சுந்தர் DIN Thursday, September 28, 2017 01:16 AM +0530 தானத்தில் சிறந்தது அன்னதானம் என்று சொல்வதுண்டு. ஆனால் மருத்துவ அறிவியல் அதிவேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழ்நிலையில், தானத்தில் சிறந்தது மனித உறுப்புகளின் தானம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். 
உடலின் முக்கிய உறுப்பு பழுதடைந்து, உயிரிழக்கும் நிலையில் உள்ள ஒருவருக்கு, அறுவை சிகிச்சை செய்து வேறு ஒருவரின் உறுப்பை பொருத்துவதன் மூலம் வாழ்வளிக்க முடியும் எனும் மருத்துவ கண்டுபிடிப்பு, மனித குலத்திற்குக் கிடைத்துள்ள மிகப் பெரிய வரம். 
இறந்த ஒருவரின் உறுப்புகளை தானம் செய்வதன் மூலம் எட்டு பேரை வாழ வைக்க முடியும், 50 பேரின் வாழ்வில் மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும் என்கிறது மருத்துவ விஞ்ஞானம். 
நமக்கு நெருக்கமான ஒருவரின் மறைவு என்பது ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பு என்றாலும், இறந்த அந்த நபரின் உடல் உறுப்புகளை தானம் செய்து, வேறு ஒருவரை வாழ வைப்பதன் மூலம் அக்குடும்பத்தினர் ஓரளவு ஆறுதல் பெறலாம். 
உடல் உறுப்பு தானம் இரண்டு வகைப் பட்டது. முதலாவது, ஒருவர் தான் உயிருடன் இருக்கும் பொழுதே தன் உடலின் உறுப்பை மற்றொருவருக்கு தானமாக வழங்குவது. இப்படி தானம் செய்பவர், உறுப்பு தேவைப்படுபவரின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவராகவோ அல்லது நெருக்கமானவராகவோ இருக்கலாம். 
உயிருடன் இருக்கும்பொழுதே ஒருவர் தனது சிறுநீரகம், கல்லீரல்(ஒரு பகுதி) மற்றும் கணையம்(ஒரு பகுதி) போன்ற உறுப்புகளை தானம் செய்யலாம். இரண்டாவது வகை உறுப்பு தானம், இறந்தவரின் உடல் உறுப்புகளை அவர்களது உறவினர்களின் அனுமதியுடன் தானமாகப் பெறுவது. 
இதயத் துடிப்பு நின்று போய் மரணம் எய்துபவர்களிடமிருந்து விழிகள் (cornea), , இதய வால்வு, தோல் மற்றும் எலும்புக்களைத் தானமாகப் பெறலாம். மூளைச் சாவு நிலையை அடைந்தவர்களிடமிருந்து இதயம், கல்லீரல், சிறுநீரகம், குடல், நுரையீரல் மற்றும் கணையம் போன்ற முக்கிய உறுப்புகளைப் பெற முடியும். 
நமது நாட்டில் கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் இறந்தவர்களின் உறுப்பு தானம் நான்கு மடங்கு அதிகரித்துள்ளது என்றாலும், தானத்தின் மூலம் கிடைக்கும் உறுப்புகளை விட, அவற்றுக்கானத் தேவை பல மடங்கு அதிகமாக உள்ளது என்பதே நிதர்சனம். 
நமது நாட்டில் உறுப்புகள் செயலிழந்துபோவதன் காரணமாக ஆண்டுதோறும் சுமார் இரண்டரை லட்சம் பேர்கள் உயிர் இழக்கிறார்கள். உலகிலேயே அதிகமாக உறுப்பு தானம் செய்யப்படும் ஸ்பெயின் நாட்டில், 2016-ஆம் ஆண்டில் உறுப்பு தான விகிதம் ஒரு மில்லியன் மக்கள்தொகைக்கு 36- ஆகவும், அமெரிக்காவில் 26-ஆகவும் இருந்தன. 
இந்த நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்த விகிதம் இந்தியாவின் 0.8 மட்டுமே. 
மனித உறுப்புகள் வணிகப் பொருளாவதைத் தடுக்கவும், உறுப்பு மாற்று சிகிச்சையை முறைப்படுத்தவும் இந்திய அரசு 1994 ஆம் ஆண்டு மனித உறுப்புகள் மாற்று அறுவை சிகிச்சை சட்டத்தை (Transplant of Human Organs Act,1994)  அமல்படுத்தியது. 
அதற்குப் பிறகு பல முறை திருத்தங்கள் செய்யப்பட இந்தச் சட்டம், மனித உறுப்புகளின் விற்பனையை தடுப்பதுடன் உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைக்கு யாரிடமிருந்து உறுப்பை பெறலாம் என்று விதிமுறைகளையும் வகுத்துள்ளது. 
உயிருடன் இருப்பவர் தனது உறுப்பை தானமாக வழங்குவதாக இருந்தால் உறுப்பை தானமாகப் பெறுபவர், அவருடைய உடன்பிறந்தவர், கணவன் அல்லது மனைவி, பெற்றோர், குழந்தைகள், தாத்தா அல்லது பாட்டி போன்ற உறவினராகவோ அல்லது உணர்வு பூர்வமாக நெருங்கியவராகவோ இருக்க வேண்டும். உறுப்பு அளிப்பவருடன் எந்த விதமான பணப் பரிமாற்றமும் இருக்கக் கூடாது. 
இதுபோன்ற விதிமுறைகளை வகுக்கிறது சட்டம். மூளைச்சாவை அறிவிப்பதற்கும் இந்தச் சட்டம் அனுமதி வழங்குகிறது. 
மத்திய சுகாதார மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கும் தேசிய உறுப்பு மற்றும் திசுக்கள் மாற்று சிகிச்சை அமைப்பும் (National Organ and Tissue Transplantation Organization) , பிராந்திய மற்றும் மாநில அமைப்புகளும் உடல் உறுப்புகள் மற்றும் திசுக்களின் கொள்முதல், ஒதுக்கீடு மற்றும் விநியோகம் போன்ற பணிகளை மேற்கொள்கின்றன. 
உடல் உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்யும் எல்லா மருத்துவமனைகளும், கண் வங்கிகளும் இந்த அமைப்பில் கண்டிப்பாக பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்படிப் பதிவு செய்து கொள்ளாத மருத்துவமனைகளில் உடல் உறுப்பு மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய அனுமதி இல்லை.
பொதுவாக மூளைச் சாவு என்பது விபத்தின் காரணமாக மூளையில் ஏற்படும் பலத்த காயம் அல்லது மூளையில் ரத்தப்போக்கு போன்ற காரணங்களினால் ஏற்படுகிறது. 
மூளைச் சாவு நிலையை அடைந்த எந்த ஒருவரிடமிருந்தும் உறுப்புகளை தானமாகப் பெற முடியும் என்றாலும், நமது நாட்டில் மூளைச்சாவு அடைந்தவர்களிடமிருந்து உறுப்புகளை பெறும் விகிதம் 15 -20 விழுக்காடு மட்டுமே. மாநிலங்களைப் பொருத்தவரை கேரளம் (90%), தமிழ்நாடு (67%), மகாராஷ்டிரம் (57%) போன்ற மாநிலங்களில் இந்த விகிதம் அதிகமாக உள்ளது. 
சென்ற ஆண்டு (2016) நமது நாட்டில் சாலை விபத்துகளில் தினசரி 400-க்கும் அதிகமானோர் உயிர் இழந்துள்ளனர். இவர்களில் எத்தனை பேருக்கு மூளைச்சாவு ஏற்பட்டது என்ற புள்ளிவிவரம் இல்லையென்றாலும், ஐந்தில் மூன்று பேர் தலையில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டதன் காரணமாகவே இறந்தார்கள் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. 
தலையில் பலத்த காயம் ஏற்படுவது மூளைச்சாவுக்கான முக்கிய காரணம். ஆனால் சென்ற ஆண்டு மூளைச்சாவின் காரணமாக இறந்தவர்களில், 807 பேரிடமிருந்து மட்டுமே உடல் உறுப்புகள் தானமாக கிடைக்கப் பெற்றுள்ளன. 
நமது நாட்டில் தமிழ்நாடு, கேரளம், கர்நாடகம், குஜராத், மகாராஷ்டிரம், தில்லி, சண்டிகர் உள்ளிட்ட பத்து மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் மட்டுமே உறுப்பு தானம் மற்றும் மாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் அதிகமாக நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. 
உத்தரப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், இமாச்சல பிரதேசம், வட கிழக்கு மாநிலங்கள் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் பின்தங்கியே உள்ளன. 
மூளைச் சாவு அடைந்தவர்களின் உடல் உறுப்புகளைத் தானமாகப் பெறுவதற்கு குடும்பத்தினரின் சம்மதம் பெறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல என்றாலும், மருத்துவர்கள் மூளைச் சாவுகளை அறிவிப்பதில் காட்டும் தயக்கம், வழிமுறைகளைப் பற்றிய அறியாமை, குடும்பத்தினரிடம் உறுப்பு தானத்தைப்பற்றி பேசுவதற்கு மருத்துவமனைகளில் ஆலோசகர்கள் இல்லாமை போன்ற காரணங்களும், மூளைச் சாவு அடைந்தவர்களின் உறுப்புகளைப் பெறுவதற்கு தடையாக இருக்கின்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 
மேலும் விபத்தினால் ஏற்படும் சாவுகளில் காவல்துறையினரின் விதிமுறைகள், இறந்தவரின் உடலைப் பெறுவதில் கால தாமதம் மற்றும் மருத்துவமனையில் இறந்தவரின் உடலிலிருந்து உறுப்புகளை எடுப்பதற்கான வசதிகள் இல்லாமை போன்றவையும் இறந்தவரின் உறுப்புகள் பயனில்லாமல் போவதற்கான காரணங்கள். 
மூளைச் சாவு அடைந்தவர்களின் உடலிலிருந்து பல உறுப்புகளைப் பெறலாம் என்பதனால் இதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு உண்டாக்கவும், இறந்தவர்களின் குடும்பத்தினரை உறுப்பு தானம் செய்ய ஊக்குவிக்கவும், உறுப்புகளின் மாற்றுச் சிகிச்சைக்கான வசதிகளை பெருக்கவும் தீவிர முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டியது அவசியம். 
கடந்த பத்து, பதினைந்து ஆண்டுகளில் நமது நாட்டில் உடல் உறுப்பு மாற்று சிகிச்சையின் எண்ணிக்கையும், சிகிச்சையின் வெற்றி விகிதமும் அதிகரித்து வருகின்றன என்றாலும், இப்படிப்பட்ட அறுவை சிகிச்சைகளுக்கு ஆகும் செலவோ மிக அதிகமாகவே இருக்கிறது. 
கல்லீரல் அல்லது இதய மாற்று சிகிச்சைக்கு சுமார் ரூபாய் இருபத்து ஐந்து இலட்சம் வரை செலவழியலாம். சாதாரண மக்களால் எட்ட முடியாத உயரத்தில் உள்ள, இந்த உடல் உறுப்பு மாற்று சிகிச்சையின் மூலம் ஏழை எளிய மக்களும் பயனடையும் விதத்தில், தமிழ்நாடு, கேரளம், கோவா, மகாராஷ்டிரம் போன்ற மாநில அரசுகள் உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகளுக்கு மருத்துவ காப்பீட்டு திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன. 
ஆனால் இப்படிப்பட்ட காப்பீட்டு திட்டங்களினால் மிகச் சிலரே பயனடைகிறார்கள். நாட்டிலுள்ள ஏனைய தனியார் மற்றும் பொதுத்துறையிலுள்ள மருத்துவ காப்பீடு திட்டங்கள் எதுவுமே உடல் மாற்றுச் சிகிச்சைக்கு ஆகும் செலவை முழுமையாக ஈடு செய்வதில்லை. 
அதிகம் பேசப்படாத மற்றொரு தானம், இறந்தவர்களின் உடல் தானம். 1948-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட அனாடமி சட்டத்தின்படி, ஒருவர் உயிருடன் இருக்கும்பொழுதே தான் இறந்த பிறகு தனது உடலை மருத்துவ கல்விக்கு அல்லது மருத்துவ விஞ்ஞான ஆராய்ச்சிக்கு உதவும் வகையில், மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனைகளுக்கு தானமாக எழுதி வைக்கலாம். 
ஆனால் அப்படி அவர்கள் எழுதி வைத்திருந்தாலும், பல சமயங்களில் குடும்பத்தினர் இறந்தவரின் உடலைக் கொடுக்க முன்வருவதில்லை. இறந்தவர்களின் உடலை ஐதீகப்படி தகனம் அடக்கம் செய்யாவிட்டால் 'அந்தப் பாவம்' அவரது சந்ததியரை பாதிக்கும் என்ற நம்பிக்கையே அதற்குக் காரணம். இறந்தவரின் உடல் தானம் என்பது வெகு அபூர்வமாகவே நடக்கிறது. 
நம் உடல் பலருடைய வாழ்வுக்கு பயனுள்ளதாக அமையும் என்கிற எண்ணத்தில் ஒவ்வொருவரும் உறுப்பு தானம் செய்ய முன்வர வேண்டும். உறுப்பு தானம் அதிகரிக்க வேண்டுமானால், அரசும் தொண்டு நிறுவனங்களும் உறுப்புதானம் குறித்த விழிப்புணர்வை பொதுமக்களிடம் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/11/w600X390/ramamani.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/28/தானத்தில்-சிறந்த-உறுப்பு-தானம்-2780795.html
2780794 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நம்பிக்கை ஊட்டுவோம்! தி.வே. விஜயலட்சுமி DIN Thursday, September 28, 2017 01:14 AM +0530 அன்மையில், காலாண்டுத் தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண்கள் எடுத்ததால் மனம் உடைந்த சென்னை அம்பத்தூரைச் சேர்ந்த இந்துமதி என்ற மாணவி தூக்கிட்டு தற்கொலை செய்து கொண்ட நிகழ்ச்சியை நாளிதழில் படித்து மனம் நொறுங்கியது. 
மேல்நிலைப் பள்ளியில் பிளஸ்-1 படித்து வந்த மாணவி, மதிப்பெண் குறைந்ததற்கு மனமுடைந்து, தற்கொலை முடிவுக்கு வந்ததற்கான காரணங்களை ஆய்ந்து பார்க்க வேண்டும். 
மதிப்பெண்கள் குறைந்ததால் ஆசிரியர் ஏவிய கடுஞ்சொற்கள் மனத்தைப் புண்படுத்தியிருக்கலாம். உடன் பயிலும் தோழிகள் இழித்து பேசி இருக்காலம். பெற்றோர்கள் தன் குறைந்த மதிப்பெண்களை அறிந்து விட்டால் தன்னைத் தண்டிப்பார்களே என்று எண்ணியிருக்கலாம். 
இவற்றையெல்லாம் எதிர்நோக்கி, விலைமதிப்பற்ற உயிரைப் போக்கிக் கொள்ள அம்மாணவி முன்வந்துள்ளாள் என்ற முடிவுக்குத்தான் வர வேண்டும். ஆசிரியர்களே அந்த மணைவியைத் தனியே அழைத்து ஆறுதல் தரும், நம்பிக்கையூட்டும நயவுரைகள் கூறி, தேர்வில் மதிப்பெண் குறைவு பெருந்தவறு அல்ல அதை எளிதாக எடுத்துக் கொண்டு, முயன்றால் நீ முதலாவதாக வரலாம் என்று சொல்லி, தனிச்சிறப்புப் பயிற்சி கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கலாம். 
பெண்ணின் பெற்றோரை பள்ளிக்கு வரவழைத்து, அவர்கள் உளப்பாங்கினை அறிந்து, ஏற்ற முறையில் அறிவுரை சொல்லி, அவர்கள் மனத்திற்கு நம்பிக்கை அளித்திருக்கலாம். தேர்வுக்கு முன்னரும், தேர்வுக்கு பின்னரும், பெற்றோர் - ஆசிரியர் கூட்டம் நடத்தி, மாணவியின் அச்சத்திலிருந்து நீக்கியிருக்கலாம். 
பெற்றோர்களும், குறைவான மதிப்பெண்ணைக் கண்டவுடனே பிள்ளைகளை அடித்து, திட்டி அவமானப்படுத்தக் கூடாது. நன்கு படிக்கும் மற்ற மாணவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசக்கூடாது. வீட்டில் வறுமைச் சூழ்நிலை அமைந்திருந்தால் அதைக் குழந்தைகளுக்கு நாளும் எடுத்துச் சொல்வதாலும் அவர்கள் மனம் புண்பட்டுப் போகும். 
இன்னும் மீதமுள்ள ஆறு மாதங்களில் முயன்று படித்தால், பள்ளியின் அனைத்து மாணவிகளிலும் முதலாவதாக வரலாம் என்ற உள்ள உறுதியை தராமல் இருந்ததால்தான் இந்துமதி இத்தகு கொடிய முடிவை எடுத்திருக்கிறாள். 
பள்ளிகளில் நீதி போதனை வகுப்புகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று ஓயாமல் சொல்கிறோம். வாரம் ஒரு முறையாவது ஒரு வகுப்பை ஒதுக்கி வாழ்வை எதிர்கொள்வது எப்படி? தோல்வியை எப்படி சமாளிப்பது? வாழ்வின் குறிக்கோளைத் தீர்மானிப்பது எப்படி? என்று பல்வகை வினாக்கள் எழுப்பி, பல அறிஞர்கள், தலைவர்கள் வரலாற்றை எல்லாம் எடுத்துரைத்து, உற்சாகப்படுத்த வேண்டியது பள்ளிகளின் இன்றியமையாத கடமை. இதைச் செய்யத் தவறினால், பல மாணவிகளை நாம் இழக்க நேரிடும். 
மனித குலம் உய்த்திட உழைத்த அமெரிக்க நாட்டின் அதிபர் ஆபிரகாம் லிங்கன் ஏழ்மை நிலையில் சிறு வயதில் படிக்க முடியாமல், பதினெட்டு வயதிற்குப் பிறகு, மரப்பட்டைகளில் ஏ, பி, சி, டி எழுதக் கற்றுக் கொண்டு படிப்படியாக உயர்ந்து வழக்குரைஞரானார். 
இப்பேர்ப்பட்ட தன்னம்பிக்கையால் உயர்ந்தோர் வாழ்வை வகுப்புகளில் எடுத்துரைக்கலாம். தோல்விகளை வெற்றியின் படிக்கட்டாகக் கொண்டு முன்னேறிய உயர்ந்த அறிஞர்கள் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பள்ளிகளில் குறும் படங்களாகத் திரையிட்டுக் காட்டி விளக்கலாம். 
பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளை தோல்விகளைக் கண்டு அஞ்சாத அளவிற்கு அன்பு காட்டி நடத்த வேண்டும்.
உள்ளத்தில் அஞ்சி நடுங்கும் கோழைகளாக இருப்பவர்கட்குப் பாதுகாப்பு கிடையாது. அஞ்சுவார்க்கு இல்லை அரண் என்பது முதுமொழியன்றோ! 
வீரத் துறவி விவேகானந்தர் இளைஞர்களை நோக்கி உம்மால் எதையும் சாதிக்க முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையும் மனவுறுதியும் இருந்தால் கொடும்பாம்பின் நஞ்சு கூட வலிமையற்றதாகி விடும் என்று முழங்கினார். இவ்வீர உரையை பள்ளிகளில் ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும். உங்களைச் சுற்றிப் பேரிருள் படர்ந்திருந்தாலும் உங்கள் உள்ளத்தில் மட்டும் நம்பிக்கையின் சிறு துளி கீற்றாக இருந்தால் போதும். நீங்கள் என்றாவது ஒரு நாள் வெளிச்சத்திற்கு வந்தே தீருவீர்கள் என்ற வாழ்க்கைப் பாடத்தை அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுப்போம்.
நம்பிக்கையற்று, பல காரணங்களால் தற்கொலைக்கு முயல்பவர்களும், மாணவ மணிகளும், உறுதியோடு கற்றால், நல்வாழ்வு பெற்று, நல்லோர் போற்ற வாழ்வது திண்ணம். 
மாறி வரும் சூழலுக்கேற்ப கல்வியின் தரத்தை உயர்த்துதல் இன்றியமையாதது. அவ்வாறே, மாணவ மாணவிகள் மன நிலை அறிந்து அதற்கேற்ப அசையா உறுதியும், ஊக்கமும், நம்பிக்கையும் ஊட்டவல்ல கருத்துகளை இனிமையாக எடுத்துரைத்தால் மாணவ மணிகள் வாழ்வில் வளம் பெறுவர். இது போன்ற கோழைத்தனமான செயல்களில் ஈடுபட மாட்டார்கள்.
தன்னம்பிகையுடன் உழைப்பை உயர்த்திப் பிடித்து, விடாமுயற்சியுடன் செயற்பட்டால் வெற்றிச் சிகரத்தில் மாணவ மணிகள் சிறகு விரிக்க முடியும். 
நம்மால் முடியும். நிச்சயம் வாழ்வில் பெற்றி பெறுவோம் என்ற தாரக மந்திரம் அனைவர் மனங்களிலும் காதுகளிலும் எப்போதும் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/28/நம்பிக்கை-ஊட்டுவோம்-2780794.html
2780312 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எது வேண்டும்? சொல் மனமே! ஆர்.எஸ். நாராயணன் DIN Wednesday, September 27, 2017 01:27 AM +0530 மக்கள் குரல் என்ற பெயரில் இன்று தமிழ்நாட்டில் இந்திய ஒருமைப்பாடு என்ற அரசியல் ஒழுக்கத்திற்கு எதிராகக் குரல் ஒலி எழுப்பப்படுகிறது. ஆனால் அக்குரல் உண்மையான மக்கள் பெரும்பான்மையினரின் மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பதாயில்லை. தமிழ் என்ற உணர்வைப் பூதாகரமாக்கி, அறிவை மயக்கும் அரசியல் வெளிப்பாடாகத்தான் இருக்கிறது. 
தமிழ்நாட்டு அரசியலில் ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பின் வெற்றிடம் தோன்றியுள்ளதைப் பயன்படுத்திப் பல்வேறு சுயநலக் கும்பல்கள், தமிழ் உணர்வைத் தூண்டிவிட்டு 'எதுவுமே வேண்டாம்... எல்லாமே தவறு...' என்ற அழிவுப் பாதைகளுக்கு வழிகாட்டுகின்றன. உண்மை நிலையையும், உலக நிலையையும் உரசிப் பார்க்காமல் கனவுலகத்தில் வாழ்கின்றனர். 
மறைவாக நமக்குள்ளே பழம்பெருமை பேசுவதால் ஆகப் போவது எதுவும் இல்லை. இன்றைய யதார்த்தங்களைப் புரிந்து கொண்டு, வாழ்வாங்கு வாழ்தல் நலம். ஒரே மண். ஒரே உலகம் என்று வழங்கப்பட்டது புவியியல் விஞ்ஞானிகளால் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் உண்மைதான். அது லெமூரியாவோ அட்லாண்டிசோ அல்ல. 
அட்லாண்டிஸ் என்பதும் கிரேக்க இலக்கியத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட பொன்னுலகம், அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தில் மூழ்கிவிட்டதாக நம்பப்படும் நல்ல கற்பனை. இவ்வாறே லெமூரியா இந்துமகா சமுத்திரத்தில் மூழ்கிவிட்டதாகப் பழந்தமிழ்க் குறிப்பு உள்ளது.
இந்த இரண்டு கனவு உலகங்களையும், புவியியல் விஞ்ஞானிகளால் உறுதி செய்யப்படவில்லை என்றாலும், சுமார் 20 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன் 'உலகம் முழுவதும் ஒரே மண் - ஒரே உலகம், ஒரே கண்டம்' என்ற கூற்று மெய்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. 
அப்படிப்பட்ட 'ஒரே மண்' 'பேன்ஜியா' (PANGEA) என்ற சொல்லால் குறியிடப்பட்டுள்ளது. எனினும், அப்படிப்பட்ட பேன்ஜியா, 19 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இரண்டு உலகமாக மாறியது. ஒன்று வட துருவத்தை நோக்கும் லாராசியா (LAURASIA) மற்றொன்று கோண்ட்வானா (GONDWANA).  இது தென் துருவத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.
லாராசியக் கண்டத்தில் லாரன்சியா, பால்ட்டிகா, காஜகஸ்தானியா, சைபீரியா, சீனா (மேற்குப் பகுதி நீங்கலாக), ஆசியா (இந்தியா நீங்கலாக) ஐரோப்பாவின் ஒரு பகுதி, வட அமெரிக்கா அடங்கியது.
கோண்ட்வானா கண்டத்தில் ஆப்பிரிக்கா, தென் அமெரிக்கா, இந்தியா, ஆஸ்திரேலியா, அராபியத் தீபகற்பம் அடங்கின. புவியியல் விஞ்ஞான அடிப்படையில் நிகழ்ந்த இரு கண்டங்களின் பிரிவில் ஒரு கண்கூடான உண்மை, பயிர்த் தோற்றங்களில் காணப்படும் ஒற்றுமை. அறிமுகமான புதிய பயிர்களை ஏற்கும் திறன், தட்பவெப்பம் ஆகியவற்றைக் கூறலாம். 
ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள நைல் நதி, காங்கோ நதி, இந்தியாவின் சிந்து, கங்கை, பிரம்மபுத்திரா - தென் அமெரிக்காவின் அமேசான் - நதிப்புறங்களின் உள்ள மரங்கள், தாவரங்கள், மிருகங்களின் ஒற்றுமை அடிப்படையிலும், பல்லுயிர்ப் பெருக்கச் சூழலியல் அடிப்படையிலும் கோண்ட்வானா ஒற்றுமையை விண்டுரைக்கலாம். 
கோண்ட்வானா தென் மண்டலக் கண்டப் பிரிவினையில் உள்ள 'கோண்ட்' என்ற சொல் இந்தியாவில் இன்னமும் பழங்குடிகளாக வாழும் கோண்டர்கள் ஒடிஸா, ஆந்திரம், மத்தியப் பிரதேசம் இணைந்த எல்லைப் பகுதிக் காடுகளில் உள்ளனர். 
முறையான ANTHROPOLOGY - ANTHROPOMETRY - ஆராய்ச்சிகள் - அதாவது பழங்குடி மனிதர்களை நாகரிக மக்கள் இனத்துடன் தொடர்பு செய்து உடற்கூறு, மண்டை ஓடு அமைப்பு, பழக்க வழக்கங்கள், உணவு தொடர்பான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளலாம். எனினும் இந்தியாவின் கோண்ட் பழங்குடிகள் கோண்ட்வானாவின் பழைய கற்கால மனிதர்களாகக் கருத இடம் உண்டு. 
லெமூரியா என்பதைப் போல் கோண்ட்வானா பெருமையினால் ஆகப் போவது எதுவும் இல்லை. ஆக வேண்டிய செய்தி பயிர்த் தோற்றம், பரவல், புதிய தட்பவெப்பத்தைத் தாங்கும் தகுதி பற்றி அறிவது பயனுடையது.
இன்று உலகமே, மாறும் தட்பவெப்பம் - அதாவது Climate change  பற்றிப் பேசுகிறது. காலநிலை மாற்றம் என்று சொல்வதற்கும் மாறும் தட்பவெப்பம் என்று சொல்வதற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். காலநிலை மாற்றம் என்பது இயல்பானது. பூமி தட்டையல்ல. பூமி உருண்டை என்றும் அறிந்து கொண்டதைத் தொடர்ந்து கிரகங்களின் சுழற்சி காரணமாகவும், பூமியின் நகருந் தன்மை காரணமாகவும் தோன்றுவது காலநிலை மாற்றம். 
உதாரணமாக, 25 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அண்டார்ட்டிகா, ஆர்ட்டிகா தோன்றாதபோது உலகமே பனிக்கட்டியால் உறைந்து கிடந்தது. இப்படித் தோன்றிய பனிக்கட்டிக் காலம் இயல்பான காலநிலை மாற்றம் என்போம். இன்று ஏற்படும் காலநிலை மாற்றம் மனிதனால் ஏற்பட்டது. மாசுகளால் உருவானது. 
குளிர்ந்த பூமியை மாசுகளால் சூடேற்றுவதால் இயல்பான காலநிலை மாற்றத்தில் ஏற்படும் தட்பவெப்பம் தடுமாறுகிறது. ஆகவே இன்றைய காலநிலை மாற்றத்தைத் 'மாறும் தட்பவெப்பம்' என்றே புரிந்து கொள்வோம்.
இவ்வாறு உலகத்தைச் சூழ்ந்திருந்த பனிக்கட்டிகள் சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நகர்ந்து வட துருவம் என்ற ஆர்க்டிக் பனி சமுத்திரமும், தென் துருவம் என்ற அண்டார்ட்டிக் பனி சமுத்திரமாகவும் உருவானது. 
இவ்வாறு பனிக்கட்டிகள் விலகிய பின்னர்தான் உலகில் விவசாயம் தொடங்கியது என்றும் முறைப்படியான விவசாயம் கி.மு.7000 என்றும் புவியியல் விஞ்ஞானிகள் பகுத்துரைத்ததற்கும், எகிப்து, மெசப்பட்டோமியா, சிந்து சமவெளி, சீனாவின் மஞ்சளாறு தென் அமெரிக்காவின் மாயா நாகரிகம் (அண்டஸ்) எல்லாம் சம காலத்தவை என்பதற்கும் உள்ள நெருக்கத்தை கவனிக்க வேண்டும். 
இப்படிப்பட்ட விஞ்ஞான உண்மைக்கு மாறாக ஒரு சாரார் தமிழ்ப் பெருமை பேசுவது போல், மற்றொரு சாரார் தொல் சிறப்பை எடுத்துக்காட்ட சமஸ்கிருதப் பெருமை பேசுகிறார்கள். இரண்டுமே தவறு. உலகம் உய்ய உணவு உற்பத்திக்கான இயற்கை சூழ்நிலை பனிக்கட்டிக் காலம் முழுமையாக மறைந்த கி.மு. 7000-ல்தான் ஏற்பட்டது என்று கூறுவதைவிட, ஏற்பட்டிருக்க முடியும் என்று கூறுவதுதான் சரி. 
கோண்ட்வானா பகுதியில் உணவுப் பயிர்த் தோற்றம் ஏற்பட்டதற்கு காரணம் நெல், கோதுமை, உருளைக்கிழங்கு, மக்காசோளம் மற்றும் பல்வேறு காய்கறிப் பயிர் வளர்ச்சியில் உள்ள ஒற்றுமை, அறிமுகப் பயிர்களை ஏற்கும் திறன் வைத்து உய்த்துணரலாம். இங்கிலாந்தில் தொழில் புரட்சி நிகழ்ந்த 19-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து மாசுகளின் உற்பத்தி தொடங்கியது. மாசுகளின் உச்சகட்டம் 21-ஆம் நூற்றாண்டு. 
முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட வேண்டிய காலநிலை மாற்றம் முப்பது ஆண்டுகளில் ஏற்பட்டதை விஞ்ஞானிகள் ஐ.நா.வின் கவனத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். உலக நாடுகள் மாசுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதை செயல்திட்ட வரைவுடன் திட்டமிட்டுச் செயல்படும் வழிமுறைகளை ஐ.நா.வின் சுற்றுச்சூழல் துறை வகுத்து வழங்கியுள்ளது.
மாசுக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அடிப்படையான பிரச்னைகளில் வளர்ச்சிக்கும் வளப் பாதுகாப்புக்கும் உள்ள முரணியல்புகள் முக்கியமானவை. வளங்களைச் சுரண்டாமல் வளர்ச்சி பெறமுடியாது. வளங்களைச் சுரண்டும் போதுதான் வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற முடியும். 
வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் போதுதான் வறுமை அகல்கிறது. வளங்களைச் சுரண்டுவதில் கட்டுப்பாடுகளை வளர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் பொருளே தவிர, வளர்ச்சி இல்லாமல் வாழ்வு சாத்தியமில்லை. வளங்களைச் சுரண்டுவதில்லை என்ற வைராக்கியம் போலியானதாகப் படுகிறது!
குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறிய கிராமத்தை எடுத்துக் கொண்டால்கூட குறைந்தபட்சம் ஒரு டி.வி.எஸ். எக்சல் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் உண்டு. இதுதவிர மோட்டார் சைக்கிள்கள், கார்கள், பஸ்கள், ரயில்கள், லாரிகள், அமெரிக்காவைப் போல் இங்கும் நெரிசலான போக்குவரத்துகள், தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் இவையெல்லாம் வளர்ச்சியின் எடுத்துக்காட்டுகள். 
வளங்களைச் சுரண்டிப் பெற்ற இந்த இன்ப உலகத்தால்தான் ஏழ்மை, வறுமை வெல்லப்பட்டுள்ளது. இந்த இன்ப உலகம் இயங்க நாம் கச்சா எண்ணெயை எவ்வளவு விலை கொடுத்து இறக்குமதி செய்வது? ஐ.நா. சுற்றுச்சூழல் அறிக்கை வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்து என்று போதிக்கிறதே தவிர, வாழ்வாதாரங்களை உயர்த்தும் வளர்ச்சியை முற்றிலும் புறக்கணிக்கச் சொல்லவில்லை. 
இதைக் காரணம் காட்டி நம் தமிழர்கள், 'எண்ணெய்க் கிணறு வேண்டாம், ஹைட்ரோகார்பன் திட்டம் வேண்டாம். எரிவாயு ஆய்வு வேண்டாம். குளச்சல் துறைமுகம் வேண்டாம். கூடங்குளம் வேண்டாம். கல்பாக்கம் வேண்டாம். நதிநீர் இணைப்பு வேண்டாம். ஹிந்தி வேண்டாம். நீட் என்று நீட்ட நீட்ட வேண்டாம். நவோதயா பள்ளி வேண்டாம் என்று ஓலமிடுகிறார்கள். இங்குள்ள கம்யூனிஸ்டுகளும் வளர்ச்சி வேண்டாம் என்கிறார்கள்! ஆனால் சீனாவிலும், ரஷியாவிலும் அமெரிக்காவைப் பின்பற்றி எரிவாயுத் திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்குகிறார்களே! அது இவர்களுக்குத் தெரியாதா?
இன்றைய அமெரிக்கா ஷேல் கேஸ் உற்பத்தியில் வெற்றிக் கொடி நாட்டி, வளைகுடா எண்ணெய் இறக்குமதியிலிருந்து விடுதலை பெற்றுவிட்டதே! ஷேல் கேஸ் கிணறுகள் மிகுந்த பென்சில்வேனியாவில் விவசாயம் அழிந்துவிடவில்லையே! எரிவாயுக் கட்டமைப்புகளால் 100 ஏக்கர் விளைநிலம் பாதிப்புறலாம். 32 கோடி ஹெக்டேர் நிலப்பரப்புடைய இந்தியாவில் ஆயிரம் ஏக்கர் நிலப்பரப்புள்ள விளைநிலம் பாதிப்புற்றால், விவசாயமே அழிந்துவிட்டது என்ற புலம்பல் பகுத்தறிவுக்கு முரணானது. 
நம் தமிழர்களுக்கு வேண்டுவதெல்லாம், 'நான் தமிழன்டா' என்று உரக்கக் கத்த வேண்டும். இந்து மகா சமுத்திரத்தில் குதித்து இல்லாத லெமூரியாவைக் கண்டுபிடித்துப் பூரித்துப் போக வேண்டும். கதிராமங்கலம், நெடுவாசல் போராட்டம் தொடர வேண்டும். நம்மிடம் மாடுகள் உண்டு. சாண எரிவாயு போதும் என்று குரல் எழுப்பிவிட்டு, மாட்டுக்கறி வேண்டும் என்று முரண்டு பிடிக்க வேண்டும். சைக்கிளில் போக வேண்டும். 
பெட்ரோல் வேண்டாம். கேஸ் வேண்டாம். விறகு அடுப்பில் சமையல் வேண்டும். காளை மாட்டு வண்டியும் குதிரை வண்டியும் வேண்டும். புதுமைகளையும் விஞ்ஞான வளர்ச்சியையும் மறந்து, கார்ப்பரேட்டுகளால் வளர்ந்து வருமானம் பெற்று சொத்து சுகம் வாங்கிய பின், 'கார்ப்பரேட் ஒழிக' என்று கோஷம் போட வேண்டும். 
தமிழா, சரியாக யோசித்துச் சொல். உனக்கு என்ன வேண்டும்? கனவுகளும் கற்பனைகளும் வாழ்வைத் தராது. எது வேண்டும்? சொல் மனமே!

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/25/w600X390/narayanan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/27/எது-வேண்டும்-சொல்-மனமே-2780312.html
2779690 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி! என். முருகன் DIN Tuesday, September 26, 2017 01:17 AM +0530 நம் தேசத்தின் தலையாய பிரச்னையாக விவசாயிகளின் வாழ்க்கைப் பிரச்னை உருவாகியுள்ளது. இதை சரியானபடி கவனிக்காமல், அரசியல் செய்வது எல்லா அரசியல் கட்சிகளுக்கும் விவசாய சங்கங்களுக்கும் பழகிப் போன ஒரு செயலாகி விட்டது. இந்தப் பிரச்னையின் அடிப்படை அம்சங்களை சரியானபடி புரிந்து கொள்ள வேண்டியது நம் எல்லோருக்கும் அவசியமாகியுள்ளது.
இந்தியாவில் 1995-ஆம் ஆண்டு முதல் 2015-ஆம் ஆண்டு வரையிலும் 3 லட்சத்து, 18 ஆயிரத்து, 528 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார்கள் என்பதை தேசிய குற்றக் கணக்கீடு ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது. இந்த ஆண்டு மார்ச் மாதம் 27-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளின் கூட்டமைப்பு நமது மாநில அரசுகள் இதுபோன்ற தற்கொலைகளை தடுக்க என்ன நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது என்ற விவரங்களை கேட்டுள்ளது. 
மேலும் மத்திய, மாநில அரசுகள் இதுபோன்ற தற்கொலைகளை தடுக்க என்ன நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளன என்ற விவரங்கûளையும் கேட்டுள்ளது. மத்திய, மாநில அரசுகள் விவசாயிகளின் தற்கொலைக்கான அடிப்படை காரணங்கள் என்ன என்பதை கண்டுபிடித்து அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் எனவும் உச்சநீதிமன்றம் கேட்டுள்ளது.
நம் நாட்டில் 130 கோடி மக்களில், 11 கோடியே 87 லட்சம் பேர் விவசாயிகள் மற்றும் 14 கோடியே 43 லட்சம் பேர் விவசாயத் தொழிலாளிகள். 1950-51-ஆம் ஆண்டில் நம் நாட்டின் உணவுப் பயிர் உற்பத்தி 5 கோடியே 10 லட்சம் டன். ஆனால் இது உயர்ந்து இந்த ஆண்டில் (2016-17) 27 கோடி 30 லட்சம் டன்னாகியுள்ளது. உணவுப் பொருள்களின் தட்டுப்பாட்டை விடவும், அவற்றிற்கான விலை வீழ்ச்சியே விவசாயம் செய்பவர்களின் நஷ்டத்திற்கான காரணமாகியுள்ளது. 
எல்லா நாடுகளிலும் உணவு உற்பத்தி பன்மடங்காக உயர்ந்து, அதனால் ஏற்றுமதிகள் அதிகமாகி போட்டி விற்பனைகள் உருவாகி உணவுப் பொருள்களின் விலை வீழ்ச்சியடைந்தது. அதிக விஞ்ஞான முறைகளினாலும், சரியான நில கட்டமைப்புகளாலும் உற்பத்தியை அதிகரித்து பிற நாடுகளின் விவசாயிகள் லாபம் ஈட்டும் முறையை கடைப்பிடிக்கிறார்கள்.
2012-13ஆம் ஆண்டில், நம் நாட்டில் விவசாயம் செய்யப்பட்ட நிலங்களின் அளவு 35 கோடியே 50 லட்சம் ஏக்கர்கள். குறுவிவசாயிகள் என விவரிக்கப்படுபவர்கள் 2.5 ஏக்கர் நில உடைமையாளர்கள். பின்னர் குறுவிவசாயிகளின் எண்ணிக்கை உயர்ந்துபோனது. 1971-ஆம் ஆண்டு 3 கோடியே 60 லட்சமாக இருந்த குறு விவசாயிகளின்எண்ணிக்கை 2011-ஆம் ஆண்டில் 9 கோடியே 30 லட்சமாக உயர்ந்தது. 
இதனால், நம் நாட்டில் சராசரியாக ஒரு விவசாயி பயிரிடும் நிலத்தின் அளவும் குறைந்து போனது. இதை விடவும், 'எழுபது சதவீத விவசாயிகள் நம் நாட்டின் விவசாய நிலங்களில் 30 சதவீதத்தை உடையவர்களே' எனக் கூறுகிறார் விவசாய ஆய்வாளர் யோகிந்தர் அலாஃக். இந்த விவசாயிகளில் பெரும்பாலோரின் நிலம் ஒரு ஏக்கருக்கும் கீழேயே உள்ளது.
இதுபோன்ற சிறிய அளவு நிலங்களை வைத்திருக்கும் விவசாயிகளில் பலர் அவற்றை தலைமுறை தலைமுறையாகப் பெற்றிருப்பார்கள். அதற்கு முறையான உரிமைகளான பட்டா மற்றும் குத்தகை பதிவுகள் இவர்களிடம் இருக்காது. அதனால் அரசின் விவசாயத் திட்டங்களின் பலன்களையும் மானியங்களையும் அவர்களால் பெற முடியாது. 
நில உச்சவரம்பு சட்டத்தை அமல்படுத்தியதால் பரந்துபட்ட நில உடைமைகள் நம் நாட்டின் எந்த மாநிலத்திலும் கிடையாது. மேற்கு வங்கத்தில் 17.5 ஏக்கர் நஞ்சை நிலமும், தமிழ்நாட்டில் 15 ஏக்கர் நஞ்சை நிலமும்தான் தனி ஒருவரால் வைத்திருக்க முடியும்.
உலகின் முன்னேறிய நாடுகள் பலவற்றிலும் விவசாயம் பிற உற்பத்தி தொழிற்சாலைகளுக்கு ஈடாக போட்டி போடுவதை நாம் கண்கூடாக காண முடியும். அமெரிக்காவின் கலிஃபோர்னியா மாநிலத்தில் விவசாயம் செய்யப்படுவதை பார்த்தால், இந்தியர் ஒருவரால் அதை நம்பவே முடியாது. 20 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலத்தில் மூன்று பேர் விவசாய வேலை செய்வதை பார்க்கலாம். விவசாய நிலங்களை தயார் செய்வது என்பது தலையாய வேலை. 
நிலத்தை சமமாக வைக்காமல் உயரிய இடத்தில் ஆரம்பித்து சாய்வான நிலப்பரப்புடன் தனது 20 ஆயிரம் ஏக்கரையும் புல்டோசர் எனப்படும் இயந்திரத்தை இயக்கி ஒரு விவசாயி உருவாக்குகிறார். பின் மேல் பகுதியில் ஒரு பெரிய குழாயை நீண்ட வகையில் பதிக்கிறார். அதில் உள்ள சிறிய துவாரங்களில் நீர் கசிந்து எல்லா நிலத்திற்கும் பாயும்.
நீர் சரிசமமாக கசிந்து நிலம் தயாரான பின்னர் சிறிய ஹெலிகாப்டர் மூலம் நிலத்திற்கு விதைகள் தூவப்படும். பயிர்கள் வளர்ந்ததும் அவற்றை அறுவடை செய்வதும் பெரிய இயந்திரக் கருவிகளாலேயே. இவற்றை நல்ல விலைக்கு வாங்க பெரிய வியாபார நிறுவனங்களுடன் ஏற்கெனவே ஒப்பந்தங்கள் போடப்பட்டு முன்தொகைகளும் வாங்கப்பட்டு விடும். 
இந்த வேலைகளை ஒரு விவசாய குடும்பத்தின் கணவர், மனைவி, பிள்ளைகள் பெரிய இயந்திரங்களை வாடகைக்கு எடுத்து செய்து விடுகிறார்கள். சிறிய ஹெலிகாப்டர் ஒரு ஏக்கருக்கு விதை தூவ இவ்வளவு கட்டணம் என்பதை முன்கூட்டியே அறிவித்து விடுகிறது.
வியாபாரங்களுக்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கும் ஆலோசனை வழங்க கன்சல்டன்ட்கள் இருப்பதுபோல விவசாயத்திற்கும் கன்சல்டன்ட்கள் அங்கே உள்ளனர். ஒரு விவசாயி ஒரு ஏக்கருக்கு 20 டன் தக்காளி விளைவிக்கும்போது, அவரை அணுகும் ஒரு கன்சல்டெண்ட் தனது விஞ்ஞான முறையிலான பயிர் நடைமுறையை செய்தால், ஒரு ஏக்கருக்கு 80 டன் தக்காளியை அறுவடை செய்யலாம் என கூறுகிறார். இதை நிறைவேற்றித் தந்தால் ஏக்கருக்கு ரூபாய் 25 ஆயிரம் கட்டணம் என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. 
இது சரியாக நடந்து வெற்றியடைகிறது. இதுபோன்ற விவசாய நடவடிக்கைகளை நியூசிலாந்து நாட்டிலும் காணலாம். நிறைய ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சராசரி விவசாயிகளின் நில உடைமை 2,000 ஏக்கர்களாவது இருக்கிறது.
ஆக, இதுபோன்ற பரந்து விரிந்த நில உடைமைகளை நாம் உருவாக்க முடியாது என்ற நிலைமையில், விஞ்ஞான முன்னேற்றத்தினால் உருவான பல விவசாய நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு நமது உற்பத்தியை பெருக்க முடியாது என்பது திண்ணம். அதைவிடவும் மேலாக நமது நிலங்களின் தரம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வந்துள்ளது. 
கங்கை நதிப் பிரதேசத்தின் நிலங்கள் வண்டல் மண்ணாலானவை. இவை விவசாயத்திற்கு மிகுந்த பலனளிப்பவை. ஆனால், பல ஆண்டுகளாக இந்த நிலங்களின் தரம் குறைந்து கொண்டே வந்துள்ளது. இதற்கான முக்கியமான காரணம் விவசாயம் செய்யும் பலர் நிலத்தின் மண் தரத்தைப் பற்றி எந்த கவலையும் கொள்ளாதவர்கள் என்பதே. 
2010-ஆம் ஆண்டு எடுத்த கணக்கின்படி, நம் நாட்டின் விவசாய நில அளவான 82 கோடியே 17 லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தில் 30 கோடியே 10 லட்சம் ஏக்கர் நிலங்கள் ஏற்கெனவே தரமற்றதாகிப் போய்விட்டன. விவசாயத்திற்கு தேவை இல்லாத உரங்கள் தேவைக்கு அதிகமாக இடப்படுவதாலும் இதுபோன்ற தரக் குறைவான நிலங்கள் உருவாகியுள்ளன.
மத்திய அரசின் திட்டப்படி உர உற்பத்தியாளர்களுக்கு மானியம் வழங்கப்படுகிறது. அதிக அளவில் மானியம் பெற தங்கள் உரங்களின் உற்பத்தி செலவையும், விலையையும் உயர்ந்த நிலையிலேயே உர உற்பத்தியாளர்கள் வைத்துள்ளார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளது. 
இவை போக, நமது கிராமத்து விவசாயிகள் நிறைய தொகையை விவசாயக் கடன்களாக பெற்று, அவற்றை தங்கள் வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்கு உபயோகிக்க வேண்டிய கட்டாய நிலைமையில் உள்ளனர். 
விவசாயக் கடன்கள் தள்ளுபடி செய்யப்படும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நாட்டின் எல்லா பகுதி விவசாயிகளிடமும் பரவிவிட்டதனால் தங்கள் கடன்களை பலர் திருப்பி செலுத்த முடிந்த நிலையில் இருந்தாலும், திருப்பி செலுத்துவதில்லை. இதனால், வங்கிகளிடமிருந்து மேலும் கடன் பெற முடியாத நிலைமைக்கு பல மாநில விவசாயிகளும் தள்ளப்பட்டு விட்டனர்.
எனவே நாம் நமது விவசாயத் துறையை சரிசெய்ய முடியாத நிலைமைக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டோமா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. இந்த ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் உத்தரப் பிரதேச மாநில அரசு, விவசாயிகளின் கடன் தொகையான ரூபாய் 36 ஆயிரத்து 359 கோடியைத் தள்ளுபடி செய்துள்ளது. 
இந்த கணக்கை மற்ற மாநிலங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தினால், அதாவது 2019-ஆம் ஆண்டில் வர இருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலை மனதில் கொண்டு எல்லா மாநில விவசாய கடன்களையும் தள்ளுபடி செய்தால் ரூபாய் 3,000,000,000,000 (மூன்று லட்சம் கோடி) செலவாகும் என கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. இந்த மூன்று லட்சம் கோடி ரூபாய் என்பது நமது நாட்டின் இந்த ஆண்டு உற்பத்தி திறனில் இரண்டு சதவீதம் ஆகும்.
இப்படி செய்தால் நம் நாட்டில் விவசாயக் கடன் பெற்றுள்ள மக்கள் மனதில் கடன்களை திருப்பி செலுத்த வேண்டாம், அரசு எப்படியும் அதை தள்ளுபடி செய்துவிடும் என்ற எண்ணம் உருவாகிவிடும் என பலர் கூறுகின்றனர். அப்படி எண்ணம் உருவானாலும் பரவாயில்லை. கடன்களைத் தள்ளுபடி செய்ய வேண்டியது அவசியம் என்று வேறு சிலர் கூறுகின்றனர். 
எது எப்படியாயினும் நமது விவசாயிகளின் வாழ்க்கைப் பிரச்னையை தீர்ப்பது எப்படி என நாம் தீவரமாக சிந்திக்கவில்லை என்பது மிகவும் கவலை தரும் விஷயம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/26/உழுவார்-உலகத்தார்க்கு-ஆணி-2779690.html
2779689 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எல்லாவற்றிலும் அரசியல் ஆர். வேல்முருகன் DIN Tuesday, September 26, 2017 01:16 AM +0530 தமிழகத்தில் எந்த நல்ல காரியம் நடைபெற்றாலும் அதற்கு அரசியல் சாயம் பூசாத, அரசியல்வாதியே இல்லை என்றாகிவிட்டது.
பிற மாநிலங்களில் நிலை இவ்வாறு இல்லை. அவர்களுக்குள் அடித்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் மாநில நலன் என்று வரும்போது அது உச்சநீதிமன்றமாக இருந்தாலும் கவலையில்லை, கூட்டாக எதிர்க்கின்றனர். இதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமேயில்லை.
சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் வந்த காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சியில்தான் அதிக அளவில் அணைகள் கட்டப்பட்டன. ஆனால் குறிப்பிட்ட ஆண்டுகளில் அண்டை மாநிலங்களுடனான நதிநீர்ப் பங்கீட்டு ஒப்பந்தத்தைக்கூட திராவிடக் கட்சிகளால் புதுப்பிக்க முடியவில்லை என்பது வேதனை தரும் உண்மை. 
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரையில் தி.மு.க., அ.தி.மு.க., காங்கிரஸ், பா.ம.க., ம.தி.மு.க. ஆகிய கட்சிகள் மத்திய அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றிருந்தன. மத்திய அரசிடம் அப்போது மிரட்டிக் கேட்டிருந்தால் தமிழகத்துக்குத் தேவையான திட்டங்களைப் பெற்றிருக்க முடியும். 
தேவையான அமைச்சகத்தைக் கேட்டு மிரட்டிய அரசியல் கட்சிகள் தேவையான மக்கள் நலத் திட்டங்களைக் கேட்டு மிரட்டாததன் காரணம் தெரியவில்லை.
காமராஜர் முதல்வராக இருந்தபோது கட்டப்பட்ட அணைகளைத் தான் இப்போதும் பெற்றிருக்கிறோம். அதன்பின் எத்தனை அணைகளைக் கட்டியிருக்கிறோம்? என்னென்ன மத்திய அரசின் திட்டங்களைப் புதிதாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறோம்? நாட்டிலுள்ள பல்வேறு போட்டித் தேர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் வரையில் எத்தனை முறை பள்ளிப் பாடத் திட்டங்களில் மாற்றம் கொண்டு வந்திருக்கிறோம்? புதிதாகத் தொழில் தொடங்க எத்தனை பேருக்கு அனுமதி தந்திருக்கிறோம்? எத்தனை கோடி அந்நிய முதலீட்டை ஈர்த்திருக்கிறோம்? எத்தனை பேருக்கான வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கியிருக்கிறோம் - இவையெல்லாம் விடை காண முடியாத கேள்விகள்?
பட்டுப் புழு கூட தான் வாழும் நாளில் பட்டுக் கூடு கட்டி வாழ்ந்து தன் பெயரைக் காலம் முழுவதும் நிலைத்து நிற்கச் செய்கிறது. வாழும் காலத்தில் தேனீ தேனைச் சேகரிக்கிறது. 
ஆனால் வாழும் காலத்தில் தன்னுடைய சொந்த மாநிலத்துக்கு நல்லது செய்யாவிட்டாலும் கெட்ட பெயரை உருவாக்காமல் இருந்திருக்கலாம் அரசியல்வாதிகளான அமைச்சர்கள்.
ஆட்சியைப் பிடிக்க என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்ற நிலைக்கு அரசியல்வாதிகள் வந்துவிட்டதன் வெளிப்பாடுதான் எம்.எல்.ஏ.க்கள் சொகுசு விடுதிகளில் தங்கி சுகங்களை அனுபவிப்பது. இவர்கள் சொந்தக் காசு செலவு செய்து அங்கு செல்வார்களா?
இப்போதைய நிலையில் தமிழகத்தின் தலையாய பிரச்னை தண்ணீர். இதற்காகத் தமிழகத்தில் உள்ள நதிகளை இணைக்கலாம். இதற்கு முன்னுரிமை கொடுத்துத் திட்டங்களைத் தீட்டலாம். அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டத்தை நிறைவேற்றலாம். சிறுவாணி மற்றும் பவானி அணை நீர், பரம்பிக்குளம் ஆழியாறு பாசனத் திட்டம், முல்லைப் பெரியாறு பாசனத் திட்டங்களில் கேரளத்துடனான கருத்து வேறுபாடுகளைக் களையப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தித் தீர்க்க முயற்சிக்கலாம். 
காவிரிப் பிரச்னை தொடர்பாக கர்நாடகத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தலாம். இவற்றில் எல்லாம் உடனடியாக முடிவு எட்டப்படாது. ஆனால் தொடர்ந்து முயற்சிகளை மேற்கொண்டு அவர்கள் கேட்பதைக் கொடுத்து நமக்குத் தேவையானதைப் பெறலாம்.
கேரளத்துக்குத் தேவை மின்சாரமும் காய்கறிகளும். அவற்றைக் கூடுதலாகக் கொடுத்துத் தேவையான தண்ணீரைப் பெற முயற்சிக்கலாம். இதேபோல கர்நாடகம், ஆந்திரத்தின் தேவை என்ன என்பதைக் கேட்டறிந்து அதற்குத் தகுந்தாற்போல முயற்சிக்கலாம்.
மத்திய அரசில் பங்கேற்ற தமிழக அமைச்சர்கள் இதற்கான முயற்சிகளை மாநில நலன் கருதி மேற்கொண்டிருந்தால் ஒரு வேளை இந்தப் பிரச்னைகளே இல்லாமல் போயிருக்கலாம். 
ஆனால் யாருமே மாநில நலனைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை என்பது வேதனை தரும் உண்மை. அனைத்து அமைச்சர்களுமே தத்தமது கட்சி, தங்களது சொந்த நலன்களைக் கருத்தில் கொண்டு செயல்பட்டனர் என்பது கண்கூடு.
இதுவரை தமிழகத்தில் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த மிகப் பெரிய ஆளுமையான ஜெயலலிதா மறைந்துவிட்டார். பொதுவாழ்வில் பொன்விழா கண்ட கருணாநிதியால் தீவிர அரசியலில் ஈடுபட முடியவில்லை. 
ஜெயலலிதா மறைந்தபோது மு.க. ஸ்டாலின் அஞ்சலி செலுத்தியதும், கருணாநிதியின் உடல் நிலை குறித்து விசாரிக்க அ.தி.மு.க.வின் தம்பிதுரை சென்றதும் தமிழகத்திலும் ஆரோக்கிய அரசியல் வளரும் என்ற எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தின. ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்புப் பொய்த்துவிட்டது.
எப்படியாவது தாங்கள் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர வேண்டும். அதற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்று நினைத்துத்தான் அரசியல்வாதிகள் செயல்படுகிறார்கள். அவ்வாறு செயல்படும் அரசியல்வாதிகளின் பெயர் வரலாற்றில் என்றும் நன்றாக நிலைத்து நிற்பதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
கேரள மீனவர்களை இத்தாலியக் கப்பலில் வந்தவர்கள் சுட்டுக் கொன்றபோது அம்மாநிலமே கொதித்தது. இத்தாலியர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். இதில் அங்குள்ள அரசியல் கட்சியினர் பாரபட்சமின்றித் தங்கள் மீனவர்களுக்கு ஆதரவாக நின்றனர்.
அரசியல்வாதிகளே நீங்கள் அரசியலில் ஈடுபடுங்கள். ஆனால் மாநில நலன் என்று வரும்போது அதற்கு முக்கியத்துவம் தாருங்கள். அப்போதுதான் வருங்காலம் உங்களை வாழ்த்தும். இல்லையேல் பத்தோடு பதினொன்று என்ற நிலையில்தான் உங்களைப் பற்றிய பதிவுகளும் இருக்கும் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/26/எல்லாவற்றிலும்-அரசியல்-2779689.html
2779129 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உடல் மொழி உணர்வோம் இரா. இராஜாராம் DIN Monday, September 25, 2017 02:50 AM +0530 உலகில் உள்ள ஒவ்வோர் உயிரினமும் தனித்தன்மை படைத்ததே. குறிப்பாக மனிதன் தோற்றத்தாலும், அறிவு, ஆற்றல் மற்றும் உடல் இயக்கத்தாலும் வேறுபட்டுத்தான் காணப்படுகிறான். 
மனிதனைத் தவிர மற்றைய உயிரினங்கள் அனைத்துமே உடல் உணர்த்தும் உடல் மொழிக்கிணங்கவே செயல்படுகின்றன. ஆனால் நாகரிக மனிதன், உடல் அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் தன் மனம்போன போக்கிலேயே சென்று பின்னர் உடல் நலக்குறைவால் அவதிப்படுகிறான். 
மற்ற உயிரினங்களும் தேவைக்கு மட் டுமே உணவை உண்கின்றன. உடல் நலக்குறைவு ஏற்படின் உணவைத் தவிர்க்கின்றன. உடல் உணர்த்தும் உணர்வுகளைச் சரியாகச் செயல்படுத்தி விடுகின்றன. 
மனிதன் சுயநலத்திற்காக வளர்த்திடும் விலங்குகள், பறவைகளுக்குத்தான் நோய்கள் வருவதும் அதற்கு அவன் வைத்தியம் செய்வதும் உண்டு. இயற்கையில் காடுகளில், கடலில் வாழும் எண்ணற்ற உயிரினங்கள் இயற்கையின் நியதிப்படி தம் உடலில் தோன்றும் உன்னத உணர்வுகளுக்கேற்ப இயங்கி தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் சுறு சுறுப்பாகவும், ஆரோக்கியமாகவுமே கழித்து விடுகின்றன. 
அரிதாக உடல்நலக் குறைவு ஏற்படினும் இயற்கையில் தம் உடலில் உள்ள நோய் எதிர்ப்பு சக்தியினால் விரைவில் குணம் பெற்று விடுகின்றன. மனிதன் ஏற்படுத்
திடும் சுற்றுச்சூழல் சீர்கேட்டால் மட்டுமே அவை பெரிதும் பாதிப்புக்குள்ளா
கின்றன.
மனிதன் தன் மனதில் தோன்றும் பேராசையின் காரணமாக உணவு, உடை, பழக்கவழக்கங்களில் இயற்கைக்கு மாறாகத் தன் உடலை ஆட்டுவிக்கின்றான். 
உடலுக்கு ஒவ்வாத எத்தனையோ வகையான உணவுகளை அளவுக்கதிகமாக உண்பதும், பசிக்காத போதும் உண்பதுமே பல நோய்களுக்குக் காரணமாகி விடுகின்றன. 
ஐம்புலன்கள் வாயிலாக உணரக்கூடிய எத்தனையோ வகையான உணர்வுகளில் பெரும்பாலானவற்றை நாம் பொருட்படுத்துவதே இல்லை. பரபரப்பான வாழ்க்கை முறையில் புறத்தோற்றத்தை மட்டுமே அழகு படுத்திக்கொண்டு கடமையாற்றச்சென்று விடுகிறோம். 
குறிப்பாக மாணவர்களும், அலுவலகப் பணி செய்வோரும் அவசர கதியில் சிறுநீர் கழிப்பதைக்கூட உடல் உணர்த்திடும்போது செய்யாமல் பின்னர் அவதிப்படுகின்றனர். பள்ளியில் குழந்தைகள் தாகத்திற்குப் போதுமான அளவு தண்ணீரைக்கூட குடிக்காமல் பல உடல் பிரச்னைகளுக்கு உள்ளாகின்றனர்.
ஆரம்பகாலத்தில் புகைபிடிப்பதையோ, மது அருந்துவதையோ உடல் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. வலிந்து அப்பழக்கங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு பின்னர் அதற்கே அடிமையாகிவிடுகிறோம். 
அதன் கேட்டினை அவ்வப்போது உடல் உணர்த்திடத்தான் செய்யும். ஆனால் அதனைப் பொருட்படுத்துவதே இல்லை என்கிறபோது நோய்க்கு ஆட்படுகிறான். 
இரவு நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது வரும் வாசனையை மூக்கு உணர்ந்து உணர்த்தத் தவறுவதில்லை, காது கேட்பதை நிறுத்துவதில்லை, மூக்கு பிறந்தது முதல் இறக்கும் வரை சுவாசிக்க மறப்பதில்லை. 
மனிதன் கண்டுபிடித்த எண்ணற்ற நவீன சாதனங்கள் அனைத்தும் இந்த உடல் இயக்கத்திற்கு ஈடு இணை ஆகுமா? அத்தகைய உடலிலிருந்து அவ்வப்போது எழும் உடல் மொழியினை உணர்ந்து அதற்கேற்ற வகையில் நடந்து கொள்வதே உடலுக்கு நாம் செய்யும் நன்றிக் கடனாகும்.
ஓர் உணவுப்பொருளை வாயின் அருகில் கொண்டு செல்லும் போதே அது ஒவ்வாத அல்லது கெட்டுப்போன உணவாயின் மூக்கு நுகர்வினால் அதனைக் காட்டிக்கொடுக்கும். 
அதனையும் மீறி வாயில் போட்டால் நாக்கு அதனை ஏற்க மறுக்கும், அதையும் மீறி வயிற்றுக்குள் அனுப்பினால் வயிற்றில் பொருமல், வலி உண்டாகி முடியாதபட்சத்தில் அதனை வாந்தியாக வெளியேற்றித் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் ஆற்றல் உடலுக்கு உண்டு.
கடுமையான வெயில் காலத்திலும், கடுங்குளிரிலும், உடல் தனது வெப்ப நிலையை சீராக வைத்துக்கொள்வது என்பதே உடல் செய்யும் அற்புதங்களில் ஒன்றாகும். பல லட்சம் செலவில் விஞ்ஞானிகள் உருவாக்கிய ரோபோக்கள் இயற்கையான மனித உடல் இயக்கத்தின் ஒரு சதவீத இயக்கங்களைக்கூடச் செய்ய முடிவதில்லை என்பதே உண்மை. 
பருவ நிலைக்கேற்பத் தன்னைத் தகுதியாக்கிக் கொள்வதும், உண்ட உணவைப் பல மாறுதல்களுக்கு உட்படுத்தி சக்தியாக மாற்றுவதும், உடலில் தோன்றும் கழிவுகளை அவ்வப்போது வெளியேற்றுவதும், நோய் ஏற்படின் அதனை நீக்கத் தனது நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை பிரயோகித்து குணப்படுத்துவதும் உடலுக்கே உரித்தான உன்னத இயல்புகளாகும். 
விலங்குகளும், பறவைகளும் மனிதன் உணர முடியாத எண்ணற்ற உணர்வுகளை அறியும் ஆற்றல் வாய்ந்தவை. பேரழிவை ஏற்படுத்திய சுனாமியை முன் கூட்டியே உணர்ந்து அவை தம் இருப்பிடத்தை மாற்றிப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்குச் சென்றுவிட்டன. 
பூகம்பம் ஏற்படுவதையும், எரிமலை வெடிக்க இருப்பதையும், மழை வருவதையும் முன்கூட்டிய உணர்ந்து செயல்படும் உயிரினங்கள் இருக்கின்றன. 
அபாரமான மோப்பசக்தியுடைய நாய், பல்வேறு வகையான வாசனைகளைத் தன் மோப்ப சக்தியால் உணர்ந்து வெளிப்படுத்துவதாலேயே இந்த நவீன உலகத்திலும் அதனைப் பயன்படுத்திக் குற்றவாளிகளைக் கண்டு பிடிக்கவும், மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள குண்டுகளைக் கண்டறியவும் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். 
மனிதனின் மோப்ப சக்தியும் அபாரமானதுதான் காட்டில் இயற்கையில் வாழ்ந்திடும் ஆதிவாசிகள் வாசனையை வைத்தும், சில அறிகுறிகளைப்பார்த்தும் விலங்குகளின் நடமாட்டத்தையும், இயற்கையின் செயல்பாடுகளையும் அறியும் ஆற்றல் படைத்தவர்களாய் உள்ளனர். 
நமது உடலும், மனமும் அனைத்து நவீன சாதனங்களையும் விட மிக உன்னதமானது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/25/உடல்-மொழி-உணர்வோம்-2779129.html
2779128 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நசுக்கப்பட்ட மனிதநேயம் தி. இராசகோபாலன் DIN Monday, September 25, 2017 02:49 AM +0530 ஆன்மிகவாதி அருகம்புல்போல் ஒற்றை வேரில் தடம்பதித்து நிற்பார். மத வேடத்தில் நிற்போர் ஆலமரத்தின் வேர்கள்போல் பூமிக்குக் கீழே எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஊடுருவி, அரசியல் வேர்கள் - சாதி, மத வேர்கள் - மலினப்பட்டுப் போன பால்மரத்து வேர்கள் என எல்லாவற்றையும் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு பின்னிப் பிணைந்து நிற்பர். 
விவேகானந்தர் போன்ற ஆன்மிகவாதிகள், யார் எத்தனை கேள்விகள் கேட்டாலும், நேருக்கு நேர் நின்று பதிலுரைப்பர். ஆனால், கபட வேடதாரிகள் மூத்த பத்திரிகையாளர்கள் கேட்டாலும், உடனே சுட்டுக் கொன்றுவிடுவர். 
தபசியாக ஆவது, செயற்கரும் செயல் ஆகும். எனவேதான் திருவள்ளுவர் "தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும்' என்றார். ஆனால், போலித்துறவியாவது, சாதாரணமானவர்களுக்கும் சாத்தியப்படும். வேத காலத்திலேயே இந்திரலோகத்து இந்திரன், ஏமாற்றுவதற்குத் தகுந்த வழி முனிவர் வேடம் எனத் தேர்ந்தெடுத்து, அகலிகையை அடைவதற்குக் கெளதம முனிவர் வேடம் பூண்டு வந்திருக்கிறான். இராவணனும் சீதாப்பிராட்டியைச் சிறையெடுப்பதற்குச் சாமியார் வேடம்தான் தரித்திருக்கிறான்.
புத்தர் தமக்குப் பிறகு எந்தப் பீடத்தையும் ஆசிரமத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. தம்முடைய சீடர்களை, நிரந்தரமாக ஓரிடத்தில் தங்கக் கூடாது என எச்சரித்திருக்கிறார். திருவள்ளுவப் பெருந்தகை இரண்டு குறட்பாக்களில் (எண் 273, 274) நடிப்பு மத வேடதாரிகளை நமக்கு அடையாளம் காட்டுகிறார். 
மனத்தை அடக்கும் வலிமையில்லாதவன் மேற்கொண்ட வலிய தவக்கோலம், பசுவானது புலியின் தோலைப் போர்த்திக் கொண்டு, பயிரை மேய்ந்தாற்போன்றது என்பது ஒன்று. தவக்கோலத்தில் மறைந்து கொண்டு தவம் அல்லாத தீயச் செயல்களைச் செய்தல், வேடன் புதரில் மறைந்து நின்று, பறவைகளை வலை வீசிப் பிடித்தலைப் போன்றது என்பது இரண்டு.
திரிகால ஞானி திருமூலர் இரண்டு பாடல்கள் மூலம் (எண்.1656, எண்.2046) நம்மை எச்சரிக்கின்றார். 
= முற்றிய ஞானம் இல்லாதார் தவத்தை மேற்கொண்டு, இந்த நாட்டில் இழிவான செய்கைகளைச் செய்து, பிச்சையேற்று உயிருடன் வாழ்ந்தாலும், அந்த நாடானது பெருமை குன்றும். 
= பேரின்பத்தை அடைவதற்குரிய வழியை அறியாதவன்; அறிவற்ற செயலைச் செய்பவன்; காமம், குரோதம், மோகம், லோபம், மதம், மாற்சரியம் ஆகிய ஆறு குற்றங்களை நீங்கப் பெறாதவன்; பாவிகளுக்கு மெய்யை உணர்த்தாது, பொய்யை உணர்த்துபவன் ஆகிய தன்மைகளை உடையவன் குரு ஆகமாட்டான்.
கி.பி.12-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சேக்கிழார், போலி வேடதாரிகளை இனங்காட்டுவதற்காக ஒரு வரலாற்றையே படைக்கிறார். மெய்ப்பொருள் நாயனார் ஒரு மன்னர்; அதே நேரத்தில் அவர் சிறந்த சிவயோகியும் ஆவார். 
அவரைப் போரில் வெல்ல முடியாத ஒரு மன்னன், கபட சந்நியாசி வேடம் தாங்கி வந்து, அவரைக் கொலை செய்கிறான். அதனைச் சேக்கிழார், "மெய்யெலாம் நீறு பூசி / வேணிகள் முடித்துக் கட்டிக் / கையினிற் படை கரந்த / புத்தகக் கவளி ஏந்தி / மைபொதி விளக்கே என்ன / மனத்தினுள் கறுப்பு வைத்துப் / பொய்த்தவ வேடம் கொண்டு / புகுந்தனன் முத்த நாதன்' எனப் பாடுவார்.
கி.பி. 15-ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் மத குருமார்கள் மன்னர்களையே தங்கள் கால்களை முத்தமிட்டுப் பதவியேற்கும்படியாகப் பணித்திருந்தனர். குறிப்பாக ஜெர்மனியில் மக்கள் செய்த பாவங்களைக் கழுவுவதற்குப் பாவ மன்னிப்புச் சீட்டுகளைத் தெருத்தெருவாக மத குருமார்கள் விற்றார்கள். ஜெர்மன் மொழியில் அதற்கு "டெட்ùஸல்' எனப் பெயர். 
அங்கிருந்த மடாலயத்திலேயே ஒரு போதகராக இருந்த மார்ட்டின் லூதர் அங்கு நடந்த கொடுமைகளைக் கண்டு சினந்து எழுந்தார். மார்ட்டின் லூதர் அங்கிருந்த விட்டன்பர்க் பல்லைக்கழகத்தில் இறையியலில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர். வேதப் புத்தகத்திற்கு மாறாக மத குருமார்கள் நிகழ்த்திய பஞ்சமாபாதகங்களை எல்லாம் பொதுமக்களுக்கு முன்பு தோலுரித்துக் காட்டினார். 
அதனால், போலி மத குருமார்கள் மன்னன் ஐந்தாவது சார்லஸூக்குத் துர்புத்திகளைப் புகட்டி, மார்ட்டின் லூதரைக் குற்றவாளிக் கூண்டிலே நிறுத்திக் கொலை செய்வதற்குத் திட்டமிட்டனர். ஆனால், இளவரசன் ஜான் ஹஸ், மார்ட்டின் லூதரைக் கடத்திக் கொண்டுபோய் காப்பாற்றிவிட்டார்.
கி.பி. 16-ஆம் நூற்றாண்டில் ருசியாவின் ஜார் மன்னர்கள் "தெய்வீக உரிமைக் கொள்கை' எனும் பாதுகாப்பு வளையத்தை வைத்துக்கொண்டு மக்களைச் சித்ரவதை செய்தனர். மத ஸ்தாபனம் ஜார்களைத் தாங்கும் தூணாகவும், அவர்களுடைய கைக்கருவிகளாகவும் இருந்தது. ருசிய தேசம் பரிசுத்த ருசியா என அழைக்கப்பட்டது. ஜார் மன்னன் சிறுவெண்பிதா என அழைக்கப்பட்டார். பரிசுத்த ருசியாவின் சின்னம் கசையடி அல்லது நீண்ட சாட்டை என அறிவிக்கப்பட்டது. யூதர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள்.
16-ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய நாடுகளில் மத பீடத்தில் இருந்த குருமார்கள் நடத்திய அராஜகங்களைச் சொல்லி முடியாது. "பூமிதான் சூரியனைச் சுற்றுகிறது' என்ற கோபர்னிக்கஸின் கண்டுபிடிப்பைக், கலீலீயோ என்ற விஞ்ஞானி எடுத்து மொழிந்ததற்காகக் கல்லால் அடித்துத் துன்புறுத்தப்பட்டார். சிறையிலும் அடைக்கப்பட்டுச் சித்ரவதை செய்யப்பட்டார். 
அவரைக் கொல்லுவதற்காகத் திருச்சபைக்குக் கூட்டம் துரத்திய பொழுது, தன்வீட்டு ஓட்டைப் பிரித்துக்கொண்டு ஓடித் தப்பித்தார். "பூமி தான் சூரியனைச் சுற்றுகிறது' என்பதைக் கண்டுபிடித்த விஞ்ஞானி கோபர்னிக்கஸ் உயிரைப் பற்றிய அச்சத்தால் வெளியே சொல்ல மறுத்து
விட்டார்.
ஸ்பானிஷ் மருத்துவர் செல்விட்டஸ் இரத்த ஓட்டம் பற்றிய அரிய கருத்தைக் கண்டுபிடித்து வெளியிட்டார். அதனால், "கால்வின்' எனும் மதப்பிரிவினர் செல்விட்டசைத் தீயிட்டு எரித்துக் கொன்றனர்.
இத்தாலியைச் சேர்ந்த புரூனோ எனும் அறிவியல்வாதி, கோபர்நிக்கஸ் கூற அஞ்சிய கொள்கையை - கலீலீயோ உயிருக்குப் பயந்து அஞ்சியோடிய கொள்கையை - ரோம் நகரத்தின் தெருவீதிகளில் நின்று முழங்கினார். 
"ஒளிகாட்டுபவன்' எனும் நாடகநூலின் மூலம் மதவேடதாரிகளுடைய பஞ்சமா பாதகங்களை எல்லாம் அஞ்சாமல் வெளியிட்டவன் புரூனோ! அதற்காக அவர் ஏழு ஆண்டுகள் ரோம் நகரத்துச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு, குறுக்கு விசாரணை என்ற பெயரில் கொடூரமான தண்டனைகளைப் பெற்றார்.
இறுதியாக அவருக்கு 16.02.1600 அன்று மரண தண்டனை விதித்தனர். ரோம் நகரத்தின் நாற்சந்தியான பியாஸா டெய்பியொரிலில் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நிறுத்தப்பட்டு, மதக் கருத்துகளை மறுத்த பாவி எனக் குற்றம் சாட்டி, கை கால்கள் கட்டப்பட்டதோடு, நாக்கையும் மடித்துக் கட்டினர், "பூமி சுற்றுகிறது என்பதைச் சொல்லிவிடக் கூடாது' என்பதற்காக. உடன் புரூனோவை தீயிட்டு எரித்தனர்.
கி.பி. 1914-ஆம் ஆண்டு ருசியாவை "நிக்கோலஸ்' என்ற ஜார் மன்னன் ஆண்டான். அவனொரு முட்டாள்; அவன் மனைவி ஜரினா ஒரு அடிமுட்டாள். அப்பொழுது ஆட்சியில் ராஜரிஷியாக இருந்தவன் "கிரெகரி ரஷ்புடின்' எனும் அராஜகவாதி! மகாராணியையே வசப்படுத்திய கயவன். எதிரிகளைப் பார்வையாலேயே பொசுக்கிப் போடும் ஆற்றல் (மெஸ்மெரிசம்) பெற்றவன். அவனைப் பார்த்து கையூட்டுக் கொடுத்தால், அரசாங்கத்தில் யாரும் எந்தப் பதவியையும் பெறலாம். 
அவனது சுட்டுவிரல் அசைந்தால் மகாராணியின் கண்ணசையும்; மகாராணியின் கண்ணசைந்தால் ஜார் மன்னன் கையெழுத்துப் போடுவான். ரஷ்புடின் ஒரு காலத்தில் குதிரையைத் திருடிவிட்டுக் கைதானவன். அந்த ராஜரிஷியின் அட்டகாசங்களைத் தாங்க முடியாத எதிரிகள் பலர் ஒன்று சேர்ந்து, ரஷ்புடினை இரவு விருந்துக்கு அழைத்துச் சுட்டுக் கொன்றுவிடுவர்.
இப்படி மதவேடதாரிகளின் நடமாட்டம் உலகம் முழுவதும் இருப்பதால், அவர்களின் வன்கொடுமையை ஒழிப்பதற்கு ஒரே வழி, பக்தர்கள் இடைத்தரகர்களை அணுகாமல், நேரடியாக இறைவனிடம் முறையிடுவதுதான். 
சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் கண்ணிழந்த நிலையில் திருவெண்பாக்கத்துக்கு வந்து, உள்ளிருக்கும் இறைவனைப் பார்த்து, "நீ இருக்கின்றாயா' எனக்கேட்டார். அதற்கு இறைவன் "இருக்கின்றேன், போ' என்கிறார் (கோயிலுள் உளாயே என்ன, உழையுடையான் உள்ளிருந்து உளோம் போகீர் என்றானே : 902-ஆவது பாசுரம்).
வைணவத்தில் திருக்கச்சி நம்பிகள் தினமும் காஞ்சிபுரம் வரதராஜப் பெருமாள் கோயிலுக்குக் காலையில் வந்து, பெருமாளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு, இரவுதான் பூந்தமல்லிக்குத் திரும்புவார். 
திருக்கச்சி நம்பிகளிடம் இருந்த சீடர் ஒருவர், "சுவாமி! நீங்கள் நாளும் வரதராஜப் பெருமாளிடம் பேசிவிட்டு வருகிறீர்கள். அப்படிப் பேசும்போது எனக்கு வைகுந்தத்தில் இடமுண்டா? எனக்கேட்டுச் சொல்லுங்கள்' என வேண்டுகோள் வைக்கிறார். திருக்கச்சி நம்பிகளும் மறுநாள் பெருமாளிடம் கேட்டு வந்து சாதகமான பதிலைச் சொல்லுகிறார்.
இயேசுபெருமான் வாழ்க்கையின் கடைசியில் சிலுவையில் அறையப்படும்போது, "ஆண்டவரே! என்னைக் கைவிட்டு விட்டீரே! ஆண்டவரே, என்னைக் கைவிட்டு விட்டீரே' என்று இறைவனிடம்தான் வேண்டுகிறார். 
இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் தட்சினேஸ்வரத்திலுள்ள மகாகாளி தேவியிடம் அனுதினமும் பேசக்கூடியவர். மக்கள் திருந்தாவிட்டால், நல்ல ஆட்சியாளர்களும் கிடைக்கமாட்டார்கள்; நல்ல நீதிமான்களும் கிடைக்கமாட்டார்கள்; நல்ல அருளாளர்களும் கிடைக்கமாட்டார்கள்! 

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/25/நசுக்கப்பட்ட-மனிதநேயம்-2779128.html
2777918 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உச்சநீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் இல்லையா? பழ. நெடுமாறன் DIN Saturday, September 23, 2017 01:13 AM +0530 காவிரி நடுவர்மன்றம் 2007-இல் அளி த்த இறுதித் தீர்ப்பை எதிர்த்து கருநாடகம், கேரளம், தமிழ்நாடு ஆகிய மூன்று மாநிலங்கள் அளித்த மேல்முறையீட்டு மனுக்கள் மீதான விசாரணை மூன்று நீதிபதிகளைக் கொண்ட உச்சநீதிமன்ற அமர்வு முன் நடைபெற்று வருகிறது. இந்திய அரசின் தலைமை - வழக்குரைஞர் ரஞ்சித் குமார் வாதிடுகையில் குறிப்பிட்ட கீழ்க்காணும் குறிப்புகள் தமிழக மக்களுக்கு அதிர்ச்சியை அளித்துள்ளன.
'நடுவர்மன்றத் தீர்ப்பின் மீதான திருத்தத்தை நாடாளுமன்றமே மேற்கொள்ள முடியும். நடுவர்மன்றத்தின் தீர்ப்பை மாற்றும் அதிகாரமும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நாடாளுமன்றத்திற்கே உரியது. உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நடுவர்மன்றத்தை மாற்றும் அதிகாரமோ அதன் தீர்ப்பைத் திருத்தும் அதிகாரமோ கிடையாது. எனவே, காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைப்பது தொடர்பாக நாடாளுமன்றத்தில் விவாதித்து அதன் ஒப்புதலைப் பெற்றப் பிறகே முடிவெடுக்க முடியும். இதில் இறுதி முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்திற்கு மட்டுமே உண்டு. 
இப்பிரச்னையில் தலையிட்டு மத்திய அரசுக்கு உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பிக்க முடியாது. காவிரி நடுவர்மன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பில் அடிப்படையாக நிறைய குழப்பங்கள் உள்ளன. மத்திய அரசுக்கு 12 சந்தேகங்கள் உள்ளன. அவற்றைப் பட்டியலாக நீதிமன்றத்தில் அளிக்கிறோம்.'
தலைமை வழக்குரைஞர் நீதிமன்றத்தில் கூறியுள்ள இக்கருத்துகள் இந்திய அரசின் நிலைப்பாட்டையே தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. 
1956-ஆம் ஆண்டு பிறப்பிக்கப்பட்ட பன்மாநில ஆற்றுநீர்த் தாவாச் சட்டம், 1956-ஆம் ஆண்டு பிறப்பிக்கப்பட்ட நதிநீர் வாரியச் சட்டம் ஆகியவற்றில் கூறப்பட்டிருப்பதற்கு நேர் எதிர்மாறானதும், புறம்பானதுமான வாதங்களையே இந்திய அரசின் தலைமை வழக்குரைஞர் உச்சநீதிமன்றத்தில் எடுத்துரைத்திருக்கிறார். 
பன்மாநில ஆற்றுநீர் தாவாச் சட்டத்தின் மூன்றாவது பிரிவு (சி) திட்டவட்டமாகவும் தெளிவாகவும் பின்வருமாறு கூறுகிறது:
'ஆற்று நீர்ப்பங்கீடு குறித்து செய்துகொள்ளப்பட்ட உடன்பாட்டை ஏதாவது ஒரு மாநிலம் மீறுமானால் பாதிக்கப்பட்ட மாநிலம் நடுவர்மன்றம் அமைக்குமாறு மத்திய அரசிடம் கேட்கலாம்.'
அதே சட்டத்தின் நான்காவது பிரிவு (1) பின்வருமாறு கூறுகிறது: 'பேச்சுவார்த்தை மூலம் இப்பிரச்னை தீர்க்கப்பட முடியாது என்ற முடிவுக்கு மத்திய அரசு வருமானால் உடனடியாக நடுவர்மன்றம் ஒன்றை அமைத்து அரசிதழில் அதை அறிவிக்க வேண்டும்.'
ஆனால், 1968 முதல் 1990 வரை 22 ஆண்டு காலமாக தமிழ்நாடு, கருநாடகம் ஆகிய மாநிலங்களுக்கிடையே மத்திய அரசின் முயற்சியால் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகள் வெற்றிபெறவில்லை. எனவே, 1968-ஆம் ஆண்டு இறுதியிலேயே நடுவர்மன்றம் அமைக்க வேண்டுமென தமிழகம் வற்புறுத்தியும்கூட மத்திய அரசு அமைக்க முன்வரவில்லை. இடைப்பட்ட 22 ஆண்டு காலத்தில் கருநாடகம் காவிரியின் கிளை ஆறுகளில் அணைகளை கட்டி முடித்து 70 டி.எம்.சி. தண்ணீரைத் தேக்கும் வசதியைப் பெற்றுவிட்டது.
எனவே, வேறு வழியில்லாமல் தமிழக அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் முறையிட்டது. 2.6.1990 அன்று உச்சநீதிமன்றம் பிறப்பித்த ஆணையின் விளைவாகவே மத்திய அரசு நடுவர்மன்றத்தை அமைக்க முன்வந்தது என்ற உண்மையையும் அரசு தலைமை வழக்குரைஞர் மறைத்திருக்கிறார். 
தனது ஆணையின்படி அமைக்கப்பட்ட நடுவர்மன்றம் அளித்தத் தீர்ப்பை நிறைவேற்ற வேண்டுமென உத்தரவிடும் அதிகாரம் உச்சநீதிமன்றத்திற்குக் கிடையாது என கூறும் வாதம் நகைப்பிற்கிடமான வாதமாகும்.
மேற்கண்ட சட்டத்தின் 6-ஆவது பிரிவு பின்வருமாறு கூறுகிறது:
'நடுவர்மன்றம் அளித்தத் தீர்ப்பை மத்திய அரசு உடனடியாக அரசிதழில் வெளியிட வேண்டும். அவ்வாறு வெளியிட்டவுடன் நடுவர்மன்றத்தின் தீர்ப்பு சம்பந்தப்பட்ட மாநிலங்களைக் கட்டுப்படுத்தும். இத்தீர்ப்பிற்கு உடனடியாகச் செயல்வடிவம் கொடுக்க வேண்டும்.'
மேலே கண்ட சட்டத்திற்கு 2002-இல் இந்திய அரசு கொண்டுவந்த திருத்தம் 6.9.2002-இல் நடைமுறைக்கு வந்தது. இத்திருத்தச்சட்டம் 6(2) பிரிவின்படி நடுவர்மன்றத் தீர்ப்பு மத்திய அரசிதழில் வெளிவந்தவுடன் உடனடியாக நடைமுறைக்கு வந்துவிடும். உச்சநீதிமன்றத்தின் ஆணையைப் போன்று இதுவும் மதிக்கப்பட வேண்டும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
ஆனால், நடுவர்மன்றம் அளித்த இடைக்காலத் தீர்ப்பையோ அல்லது இறுதித் தீர்ப்பையோ செயற்படுத்த கருநாடக அரசு பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டது. ஆனால், இந்திய அரசு தலையிட்டு கருநாடகத்தைக் கண்டிக்கவோ, தமிழகத்திற்கு நீதி வழங்கவோ முன்வரவில்லை. 2007-ஆம் ஆண்டில் காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க வேண்டும் என நடுவர்மன்றம் ஆணையிட்டது. அதை அரசிதழில் வெளியிடக்கூட அன்றைய மத்திய காங்கிரஸ் அரசு முன்வரவில்லை. எனவே, மீண்டும் உச்சநீதிமன்றத்தில் தமிழகம் முறையிட்டது. 2012-ஆம் ஆண்டில் தமிழகம் தொடுத்த வழக்கின் விளைவாக உச்சநீதிமன்றம் 2012-ஆம் ஆண்டு ஆணைப் பிறப்பித்த பிறகே, 2013-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் அரசிதழில் அந்த ஆணை வெளியிடப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், அமைக்கப்படவில்லை. 
மீண்டும் தமிழகம் உச்சநீதிமன்றத்தில் முறையிட்டதின் விளைவாக 2016 செப்டம்பரில் காவிரி மேலாண்மை வாரியத்தையும், ஒருங்கிணைப்புக் குழுவையும் அமைக்க வேண்டும் என உச்சநீதிமன்றம் ஆணைப் பிறப்பித்தது. மத்தியில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு பா.ஜ.க. ஆட்சி அமைந்த பிறகும்கூட காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்படவில்லை. தமிழகத்திற்கு காங்கிரஸ் இழைத்த அநீதியையே பா.ஜ.க.வும் தொடர்கிறது.
மறுபடியும் தமிழகம் உச்சநீதிமன்றத்தின் கதவைத் தட்டியதைத் தொடர்ந்து உச்சநீதிமன்றம் தற்போது மீண்டும் விசாரணையைத் தொடங்கியுள்ளது. 'காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க உத்தரவிட்டு ஆறு ஆண்டுகள் ஆகியும் மத்திய அரசு மேலாண்மை வாரியத்தை அமைக்க முன்வராதது ஏன்?' என்று மத்திய அரசுக்குக் கண்டனம் தெரிவித்தது. இதற்கு பதில் அளிக்கும் வகையில்தான் மத்திய அரசின் வழக்குரைஞர் முதலில் குறிப்பிட்ட வாதத்தை முன்வைத்து இப்பிரச்னையில் தலையிட்டு மத்திய அரசுக்கு உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பிக்க முடியாது என கூறியிருக்கிறார். கடந்த ஆறு ஆண்டு காலமாக இப்பிரச்னையை ஆறப்போட்டு அமைதி காத்த மத்திய அரசு, இப்போது இத்தகைய வாதத்தை முன்வைப்பது தமிழகத்திற்கு மேலும் மேலும் அநீதி இழைக்கும் போக்காகும்.
'நடுவர்மன்றத் தீர்ப்பினை திருத்தவோ மாற்றவோ நாடாளுமன்றத்திற்கு மட்டுமே அதிகாரம் உண்டு. மேலாண்மை வாரியம் அமைப்பது தொடர்பாக நாடாளுமன்றம் மட்டுமே முடிவெடுக்க முடியும்' என்ற வாதம் நதிநீர் வாரியச் சட்டத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் உண்மைகளைத் திரித்துக்கூறும் வாதமாகும்.
1956-ஆம் ஆண்டு நதிநீர் வாரியச் சட்டத்தின் 17-ஆவது பிரிவில் கீழ்காணுமாறு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 'நதிநீர் வாரியத்தின் செயற்பாடுகளுக்கும் செலவுகளுக்கும் தேவையான நிதியை ஒதுக்கும் சட்ட முன்வடிவை ஒவ்வொரு நிதியாண்டிலும் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, இச்சட்டத்தின் எந்த இடத்திலும் நதிநீர் வாரியத்தை அமைக்கும் அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்திற்கே உண்டு எனக் கூறப்படவில்லை.'
1956-ஆம் ஆண்டு நதிநீர் வாரியச் சட்டப்படி பன்மாநில ஆறுகளுக்கும் ஆற்றுப் படுகைகளுக்கும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வாரியங்களை அமைக்கும் அதிகாரத்தை மத்திய அரசுக்கு இச்சட்டம் வழங்கியிருக்கிறது. இவ்வாறு வாரியங்கள் அமைக்கப்பட்டவுடன் அரசிதழில் வெளியிட வேண்டும். உடனடியாக அது நடைமுறைக்கு வந்துவிடும். இதுதான் அந்தச் சட்டத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 
மத்திய அரசின் நிருவாக அதிகாரத்தின் கீழ் வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டுமே தவிர, நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என இதில் கூறவில்லை. வாரியம் அமைக்கப்பட்ட பிறகு அதற்கான நிதியை ஒதுக்கும் அதிகாரம் மட்டுமே நாடாளுமன்றத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்த உண்மை மறைக்கப்பட்டுத் திரித்துக் கூறப்படுகிறது. 
2007-ஆம் ஆண்டிலேயே காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என நடுவர்மன்றம் ஆணையிட்டு, அதன் பிறகு உச்சநீதிமன்றம் 2012-ஆம் ஆண்டில் அதே ஆணையை உறுதி செய்தபிறகுகூட முன்பிருந்த காங்கிரஸ் அரசோ இப்போது இருக்கும் பா.ஜ.க. அரசோ அதை நிறைவேற்ற முன்வரவில்லை. 
மாறாக நடுவர்மன்றத்தின் தீர்ப்பு குறித்து புதிதாக 12 சந்தேகங்கள் உள்ளதாக இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து இந்திய அரசு சார்பில் கூறப்படும் வாதம் சட்டத்திற்குப் புறம்பானது.
கருநாடகத்தில் தங்கள் ஆட்சி தொடர வேண்டும் என்று அன்றைய மத்திய காங்கிரசு அரசு காவிரிப் பிரச்னையில் தமிழகத்திற்குத் தொடர்ந்து வஞ்சனை செய்தது. தற்போது மத்திய பா.ஜ.க. அரசும் அதே வழியில் செயல்படுகிறது.
இந்திய அரசின் இலட்சினையில் 'சத்யமேவ ஜெயதே' எனப் பொறித்துக்கொண்டால் மட்டும் போதாது, தனது செயற்பாட்டில் அதை நிலைநிறுத்திக் காட்ட வேண்டும்.
கடந்த 56 ஆண்டு காலமாகத் தொடர் ந்து தமிழகத்திற்கு உரிய காவிரி நீரை அளிக்காமல் தமிழக உழவர்களை வஞ்சிக்கும் கருநாடகத்தைக் கண்டிக்கவும் தமிழகத்திற்கு நீதி வழங்கவும் வேண்டிய மத்திய அரசு, தனது கடமையிலிருந்து முற்றிலுமாகத் தவறிவிட்டது. 'அறநெறி வழுவாத அரசே நல்லரசு' என திருவள்ளுவர் கூறியுள்ளார்.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/11/2/w600X390/nedumaran.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/23/உச்சநீதிமன்றத்திற்கு-அதிகாரம்-இல்லையா-2777918.html
2777917 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குழப்பத்தில் வீடு கட்டும் திட்டம் ஐவி. நாகராஜன் DIN Saturday, September 23, 2017 01:12 AM +0530 இந்தியாவில் அனைவருக்கும் வீட்டு வசதியை ஏற்படுத்தி தருவதற்கான பாரத பிரதமரின் வீடுகட்டும் திட்டம் தமிழகத்தில் அரசியல் மற்றும் நிர்வாக குழப்பங்களால் நிலைகுலைந்து உள்ளது. 
இந்த திட்டத்தின் படி கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டில் முடிக்க வேண்டிய பணிகளே தேங்கியுள்ள நிலையில், இந்தாண்டுக்கான (2017) புதிய இலக்கை நிர்ணயித்து தமிழக அரசு அறிவிப்பு வெளியிட்டது. 
ஆனால் பயனாளிகள் தேர்வு முதல், மணல், சிமெண்ட் வரையிலான பிரச்னைகளுக்கு அரசு தீர்வு எற்படுத்தினால்தான் இந்தத் திட்டத்தை முழுமையாக நிறைவேற்ற முடியும் என்று ஊரக வளர்ச்சி துறை வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
மத்திய பா.ஜ.க. அரசு 2022-க்குள் அனைவருக்கும் வீட்டு வசதி என்ற லட்சியத்தை எட்டுவதற்காக பாரத பிரதமரின் வீடுகட்டும் திட்டம் என்ற இந்தத் திட்டத்தை அனைத்து மாநிலங்களிலும் செயல்படுத்தி வருகிறது. 
இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் தமிழகத்தில் 2017-18இல் ஒரு லட்சத்து 30 ஆயிரத்து 214 வீடுகள் கட்ட அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த திட்டத்தில் கட்டப்படும் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் மத்திய - மாநில அரசுகள் இணைந்து ரூபாய் ஒரு லட்சத்து 70 ஆயிரம் மானியம் வழங்கும். 
தமிழகத்தில் இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் கடந்த ஆண்டு துவங்கப்பட்ட பணிகளே இன்னும் நிறைவடையவில்லை. குறிப்பாக, பயனாளிகள் தேர்வில் குளறுபடி மணல், சிமெண்ட் போன்ற கட்டுமானப் பொருட்களின் தட்டுப்பாடு, விலை உயர்வு போன்ற பிரச்னைகளால் கடந்த ஆண்டு நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்கு இப்போது வரை எட்டப்படவில்லை.
இந்நிலையில் இந்தாண்டுக்கான புதிய இலக்கை நிர்ணயித்து தமிழக அரசு அறிவிப்பு வெளியிட்டுள்ளது. இதுகுறித்து ஊரக வளர்ச்சி துறை வட்டாரங்களிடம் கேட்டால், அனைவருக்கும் வீட்டுவசதி வழங்கும் திட்டம் நல்ல திட்டம்தான். 
ஆனால் வழக்கம்போல் அரசியல் லாப நோக்கம், நிர்வாக குழப்பங்கள் உள்ளிட்ட பிரச்னைகளால் இந்தத் திட்டம் நிலைகுலைந்துள்ள நிலையில் உள்ளது. அதோடு இந்தத் திட்டத்திற்கான பயனாளிகளை சமூக பொருளாதார கணக்கெடுப்புப் பட்டியலிலிருந்து தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்பது விதி. 
இதில்தான் சிக்கலும் குளறுபடியும் தொடங்குகின்றன. தங்களுக்கு வேண்டப்பட்டவர்கள், தங்களை கவனித்தவர்கள், தங்களின் கட்சிக்காரர்கள் என்ற முறையில் பயனாளிகள் பட்டியலை தேர்வு செய்ய வேண்டுமென்று ஆளுங்கட்சி தரப்பிலிருந்து நெருக்கடி கொடுக்கப்படுகிறது.
பயனாளிகளைத் தேர்வு செய்த பின்னர் அவர்களே பெயரை பதிவு செய்ததும் வீடுகட்டும் பணியை தொடங்குவதற்கான உத்தரவைக் கொடுக்கச் சொல்கின்றனர். அந்த ஆர்டர் கொடுத்ததும் மானிய பணத்தை பயனாளிகளின் வங்கி கணக்கில் செலுத்த வேண்டும். ஆனால் மானிய பணத்தை குறித்த காலத்தில் சரிவர ஒதுக்கீடு செய்யாமல் காலதாமதம் செய்கிறார்கள். பயனாளிகள் வங்கிப் பணத்தை வைத்து வீடு கட்டும் பணியை செயல்படுத்த வேண்டும். 
ஆனால் பயனாளிகளாக தேர்வு செய்யப்பட்டவர்கள் பலரும் அந்தப் பணத்தை வேறு நடவடிக்கைகளுக்கு செலவு செய்கின்றனர். இந்தநிலை திட்டத்தின் பொறுப்பாளர்களான ஊராட்சி செயலர், வட்டார வளர்ச்சி அலுவலர் ஆகியோருக்கு பெரும் சிரமத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
மேலும் தமிழகத்தில் கட்டுமானப் பொருட்களின் விலை கடுமையாக உயர்த்துள்ளதால் ரூபாய் 1.70 லட்சத்தை வைத்து வீடு கட்டும் பணியை தொடர முடியாத பெரும் திணறல் ஏற்பட்டுள்ளது. மணல் தட்டுப்பாடு பிரச்னை இன்னும் முடிந்தபாடில்லை. ஒரு யூனிட் மணல் விலை ரூ.36,000 வரையுள்ளது. செங்கல் விலையும் பெருமளவில் அதிகரித்துள்ளது. 
கொடிக்கட்டி பறந்த செங்கல் தொழிலில் சமீப காலமாக சுணக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆற்று மணல் தட்டுப்பாடு காரணமாக செங்கல் விற்பனை சரிந்துவிட்டது. உற்பத்தியான செங்கல் எல்லாம் விற்பனையாகாமல் அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன. புதியதாக உற்பத்தியும் நடக்கவில்லை. 
தொழில் முடக்கம் காரணமாக இங்குள்ள தொழிலாளர்கள் வெளி மாநிலங்களுக்கு சென்றுவிட்டனர். பொதுவாக கட்டுமானத் துறையில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கத்திற்கேற்ப தமிழ்நாட்டில் பல மாவட்டங்களில் செங்கல் உற்பத்தி இருக்கும். சிறிது சரிவு எற்பட்டாலும் மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திரும்பிவிடும். ஆனால் சமீப காலமாக செங்கல் உற்பத்தி தொடர் சரிவை நோக்கி செல்கிறது. 
ஏற்கெனவே சீமை கருவேல மரங்களை வெட்டி அழித்ததால் செங்கல் சூளையில் வேகவைக்க விறகு கிடைக்காமல் சிறிது தொய்வு ஏற்பட்டு செங்கல் விலை அதிகரித்துள்ளது. சிமெண்ட் தட்டுப்பாடு பிரச்னையை அம்மா சிமெண்ட் மூலம் தீர்க்கலாம் என்றாலும் அது குறித்த காலத்தில் வந்து சேருவதில்லை. 
இத்தகைய பிரச்னைகளால் 2016-17இல் கட்டி முடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒரு லட்சத்து 77 ஆயிரத்து 338 வீடுகளின் கட்டுமான பணிகள் தேங்கியுள்ளன.
இந்நிலையில் நிகழாண்டில் மேலும் ஒரு லட்சத்து 30 ஆயிரத்து 214 வீடுகள் கட்டப்படும் என்று தமிழக அரசு புதிய அறிவிப்பு வெளியிட்டுள்ளது. 
ஆண்டுதோறும் இதுபோன்ற அறிவிப்புகள் வெளியிடுவதால் யாருக்கு என்ன லாபம்? பயனாளிகள் தேர்வு முதல் மணல், சிமெண்ட் வரையிலான பிரச்னைகளுக்கு அரசின் தீர்வு என்ன? 
அரசியலிலும் ஆட்சியிலும் ஏற்பட்டுள்ள குழப்பம் எப்போது தீரும்? இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு பதில் கிடைத்தால்தான் பிரதமரின் வீடு கட்டும் திட்டத்தை உரிய முறையில் பயன்படுத்தி இலக்கை அடையமுடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/23/குழப்பத்தில்-வீடு-கட்டும்-திட்டம்-2777917.html
2777251 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தரணியெங்கும் தமிழ்க்கல்வி பாரதிபாலன் DIN Friday, September 22, 2017 01:18 AM +0530 உலக நாடுகளில் முதன்முதலில், அதாவது 1816-இல் தமிழ்ப் பள்ளியை தொடங்கிய நாடு மலேசியா! அங்கு தமிழ்ப் பள்ளி தொடங்கி 200 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துவிட்டது. தமிழ்க் கல்வியின் 200-ஆவது ஆண்டு நிறைவு விழா மலேசியாவிலும், தமிழ்நாட்டிலும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.
தமிழ்நாட்டில் இருந்து மலேசியாவுக்கு, 1840-இல் கரும்புத் தோட்டங்களிலும், 1870-இல் காபி தோட்டங்களிலும், 1890-இல் ரப்பர் தோட்டங்களிலும் வேலை செய்வதற்காகத் தமிழர்கள் புலம் பெயர்ந்தனர்.
தென்கிழக்கு ஆசியாவிலே பினாங்கில், 1816-இல் 'தி பிரின்ஸ் ஆப் வேல்ஸ்' என்ற ஐரோப்பிய மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ராபர்ட் ஸ்பார்க் ஹச்சிங்ஸ் (Robert Sparke Hutchings)   என்ற பாதிரியாரால் 'பினாங் இலவசப் பள்ளி' என்ற பள்ளி தொடங்கப்பட்டது. 
தென்கிழக்கு ஆசியாவின் முதல் ஆங்கிலப் பள்ளி என்ற பெருமை இந்த பள்ளியையே சாரும். இதே ஆண்டில் 21 அக்டோபர், 1816-இல் இந்த பள்ளியின் ஒரு பிரிவாகத் தமிழ் வகுப்பு தொடங்கப்பட்டது.
இதுதான் உலக நாடுகளில் தொடங்கப்பட்ட முதல் தமிழ்ப் பள்ளி என்றும் போற்றப்படுகிறது. 1912-இல் 7 வயது முதல் 10 வயதுக்கு உட்பட்ட பத்துக் குழந்தைகள் இருந்தாலே அந்த 'தோட்ட நிர்வாகம்' ஒரு தமிழ்ப் பள்ளியை நிறுவ வேண்டும் என அப்போதைய ஆங்கில அரசு சட்டம் இயற்றியது. 
மாணவர்களின் வருகைப்பதிவு, தேர்ச்சி முடிவு இவற்றினை அடிப்படையாகக் கொண்டு தோட்ட நிர்வாகம் மாணாக்கர்களுக்கு ஆறு வெள்ளி நிதியுதவியும் செய்ய வேண்டும் எனப் பரிந்துரைத்தது. இதன் காரணமாகவும் தமிழ்ப் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை கூடியது. மலேசியா 1957-இல் சுதந்திரம் அடைந்தபோது அங்கு 888 தமிழ்ப் பள்ளிகள் இருந்தன. 
தற்போது மலேசிய அரசு தேசியக் கல்வித் திட்டத்தில் 524 தமிழ்ப் பள்ளிகளில் தமிழ்மொழியை மூன்றாம் மொழியாகக் கற்றுக்கொள்ளவும் வழிவகை செய்துள்ளது. 
மலேசிய நாட்டின் முதல் பல்கலைக்கழகமான மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் 1956-ஆம் ஆண்டு முதலே இந்தியவியல் துறையில் தமிழ்மொழி கற்பிக்கப்பட்டு வருவதுடன் மலாய் மொழியிலும் தமிழ் இலக்கியமும், பண்பாடும் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது. 
இப்பல்கலைக்கழத்தில் 1998-ஆம் ஆண்டு முதல் இளநிலை தமிழ் பட்டப் படிப்பும் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. தற்போது மலேசியாவில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்கள் அனைத்திலும் தமிழ்மொழி கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது.
இதேபோன்று - தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலேயே சிங்கப்பூரில்தான், அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் வழி தமிழ்மொழி ஆட்சி மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. 1951 முதல் சிங்கப்பூரில் தமிழ் இரண்டாம் மொழியாகக் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது. 
1968 முதல் பல்கலைக்கழக புதுமுக வகுப்பு நிலையிலும் தமிழ் இரண்டாம் மொழியாகக் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது. சிங்கப்பூரில் நான்கு பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளன. இவற்றில் நன்யாங் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகமும், சிங்கப்பூர் தேசியப் பல்கலைக்கழகமும் தமிழ்மொழியைப் பயிற்றுவித்து வருகின்றன. 
இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், மோரீஷஸ் போன்ற நாடுகளில் அரசு பள்ளிகளிலோ, அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற பள்ளிகளிலோ, தமிழ்மொழியினை இரண்டாவது மொழியாகவோ அல்லது மூன்றாவது மொழியாகவோ மழலையர் கல்வியில் இருந்து மேல்நிலைக் கல்வி வரை தொடர்ச்சியாக படிக்கும் வாய்ப்பும் சூழலும் உள்ளது.
அமெரிக்க தமிழ் கல்விக் கழகம் என்ற தன்னார்வ அமைப்பு, இந்தக் கல்வி ஆண்டு முதல் (2017-2018) தமிழ்ப் பள்ளிகளுக்கான அங்கீகாரத்தை அரசிடம் இருந்து பெற்றுத் தந்ததோடு, மாணவர்கள் தமிழ் மொழியினைப் படித்து மொழிப்பாடத்திற்கான உரிய மதிப்பெண்களைப் பெறும் வாய்ப்பினை உருவாக்கித் தந்துள்ளது.
இதேபோன்று கலிபோர்னியா தமிழ் கல்விக் கழகமும், சான் பிரான்சிஸ்கோ வளைகுடாப் பகுதிகளில் வாழும் தமிழ் மக்களுக்கு தமிழ்க்கல்வியை வழங்கி வருகிறது. 
அமெரிக்காவில் தமிழ் மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்கும் பணியை, பல்வேறு தொழில் நிறுவனங்களில் பணியாற்றிக் கொண்டிருப்பவர்கள்தான் தன்னார்வத்துடன் விடுமுறை நாட்களில் செய்து வருகின்றனர். அவர்கள் தங்களுடைய பள்ளிப் பருவத்தில் பெற்ற தமிழ்க்கல்வி அறிவினைப் பயன்படுத்தியும், தானே கற்றும்தான் கற்பிக்கிறார்கள்.
அவர்களுக்கு உயர்நிலை இலக்கணப் பாடங்களையும், செய்யுள் பாடங்களையும் கற்பிப்பதற்கு போதிய பயிற்சி இல்லை. பயிற்சி அளிக்கக்கூடிய ஆசிரியர்களும் இல்லை. ஒரு சிலர் அப்படி இருந்தாலும் பல்வேறு மாநிலங்களுக்கும் நீண்டதூரப் பயணம் மேற்கொண்டு மற்றவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதும் சாத்தியமில்லை. எனவே இதற்கான உதவியை அவர்கள் தமிழக அரசிடம் இருந்தும் தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்களிடம் இருந்தும் எதிர்நோக்கியிருக்கிறார்கள்.
இவை அனைத்தும் பள்ளி நிலையில் தமிழ்க்கல்வி பெறும் வாய்ப்புகளாகும். உயர்கல்வியைப் பொருத்தவரை இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், மோரீஷஸ் நாடுகளில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழுக்கு என்று தனித்துறைகள் தொடங்கப்பட்டு இளநிலை படிப்பில் இருந்து ஆராய்ச்சிப் படிப்புகள் வரை வழங்கப்படுகிறது.
ஜெர்மன் நாட்டில் உள்ள மிகத் தொன்மையான பல்கலைக்கழகமான ஜடல்போர்க் பல்கலைக்கழகத்திலும், கோலோன் பல்கலைக்கழகத்திலும் தொடக்க நிலையில் தமிழ் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது.
இங்கிலாந்தில் 1209-இல் தொடங்கப்பெற்ற கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்திலும், உலகிலே அதிக மாணாக்கர்களைக் கொண்ட (ஆண்டிற்கு 1,30,000 பேர்) லண்டன் பல்கலைக்கழகத்திலும், தெற்காசிய பிரிவில் தொடக்க நிலையில் இருந்து இளங்கலை பட்டம் வரை தமிழ் கற்பிக்கப்படுகிறது.
கனடாவில் 1827-இல் தொடங்கப்பெற்ற ரொறன்ரோ பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழியல் பிரிவு உள்ளது என்றாலும், தொடக்கநிலையில் மட்டுமே தமிழ் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது. யோர்க் பல்கலைக்கழகத்திலும், மில்கில் பல்கலைக்கழகத்திலும் தமிழ் அறிமுக நிலைப் பாடங்களாகவும், அயலக மொழியாகவுமே கற்பிக்கப்படுகிறது.
அமெரிக்காவில் பதினைந்திற்கும் மேற்பட்ட பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ்மொழி பல்வேறு நிலைகளில் கற்பிக்கப்படுகிறது. உலகத் தரவரிசையில் தொடர்ந்து இடம்பெறும் ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் தெற்காசியவியல் பிரிவில் தமிழ் தொடக்க நிலையிலும், இடைநிலையிலும், உயர்நிலையிலும் கற்பிக்கப்படுகிறது. 
அதிக அளவிலான பாடநூல்களைப் பயன்படுத்தி குறிப்பாக நவீன தமிழ் இலக்கியப் பிரதிகளைப் பயன்படுத்தி பேசுதல், எழுதுதலை மையப்படுத்தி இங்கு வகுப்புகள் நடத்தப்படுகிறது. இத்துடன் சமீபத்தில் தமிழ் இருக்கை (Tamil Chair) உருவாக்கப்பட்டு, தமிழ்மொழியில் உயர் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் நிலையும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 
இதுமட்டுமல்லாது வசதியற்ற மாணவர்கள் உயர்கல்வி பயில சுமார் 800 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கியுள்ளது. உலகப் புகழ்பெற்ற இந்தப் பல்கலைக்கழகமானது முன்னாள் மாணவர்கள், தனிப்பட்ட ஆர்வலர்களின் நிதியுதவியுடன் தன்னாட்சி நிலையில் நிர்வகிக்கப்படுகிறது என்பது இதன் தனிச்சிறப்பாகும். 
இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்மொழியைப் பயில்வதும் ஆராய்ச்சி மேற்கொள்வதும் பெருமைக்குரியதாகக் கருதப்படுகிறது.
ஹார்வர்டைவிட நீண்ட சாதனைப் பட்டியலைக் கொண்டது பெர்கிலி மாநிலத்தில் உள்ள கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகம் இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழுக்கு என்று தனித்துறையே செயல்படுகிறது. தமிழில் ஆராய்ச்சிப் படிப்பு வரை இங்கு படிக்க முடியும்.
இலினொய் மாநிலத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த 89 பேர் நோபல் பரிசு பெற்றவர்கள். அந்தப் பல்கலைக்கழகத்திலும் தமிழ் ஒரு மொழியாகக் கற்றுக் கொடுப்பதுடன் தமிழில் உயர் ஆய்வு மேற்கொள்ள தேவையான வாய்ப்பும் உருவாக்கித் தரப்பட்டுள்ளது.
நியூயார்க்கில் உள்ள கொலம்பியா பல்கலைக்கழகம், தொன்மையான யேல் பல்கலைக்கழகம், அரசின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகத்திலும் தமிழ்மொழி கற்பிக்கப்படுவதுடன் சிறப்புப் பயிற்சிகளும் வழங்கப்படுகின்றன.
உஸ்பெஸ்கிஸ்தான், ரஷியா, செக், பிரான்ஸ் நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் போலந்தில் உள்ள வர்சா பல்கலைக்கழகத்திலும் தமிழ் மொழிக்கென்று தனிஇடம் உள்ளது. வர்சா பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்நாட்டில் இருந்து பேராசிரியர்கள் சென்று தமிழ் கற்பிக்கிறார்கள்.
இது தவிர்த்து பல்வேறு நாடுகளில் உள்ள மொழி நிறுவனங்களும் கல்வி நிறுவனங்களும் தமிழ்மொழியினை, தனிப்பட்ட நிலையில், வணிக ரீதியாக குறுகிய கால, கோடைகால வகுப்புகளாகவும், இணையவழிப் பயிற்சி வகுப்புகளாகவும் நடத்தி வருகின்றன.
தமிழகத்தில் உள்ள உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் குறிப்பாக தமிழ் மொழிக்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் உலகளாவிய நிலையில் பல்வேறு நாடுகளில் உள்ள உயர்கல்வி நிறுவனங்களோடு, குறுகிய கால, நீண்டகால ஒப்பந்தங்கள் செய்துகொண்டு பணியாற்ற வேண்டும் என்பது உலகத் தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது. அது தற்போதைய தேவையும் கூட.

கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/12/w600X390/bharathibalan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/22/தரணியெங்கும்-தமிழ்க்கல்வி-2777251.html
2777250 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தவறுகள் திருத்தப்படலாம் இரா. கதிரவன் DIN Friday, September 22, 2017 01:15 AM +0530 எந்த ஒரு நிறுவனத்திலும் ஓர் அதிகாரியை நியமிப்பதற்கு என்று ஏதேனும் ஒரு தேர்வு முறையைப் பின்பற்றும். அப்படி தெர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் தவறிழைத்தால் அவரை அப்பதவியில் இருந்து நீக்கும் உரிமையை அந்த நிறுவனம் பெற்றிருக்கிறது. 
தகுந்த காரணங்களின் அடிப்படையில் ஒருவரை பணிவிலக்கு செய்யும் அதிகாரம் அவர்களை நியமித்தவர்களுக்கு உண்டு. வேறொருவரை நியமிக்கும் அதிகாரமும் இருக்கிறது.
உலகில் மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாடான நம் நாட்டில், வாக்காளர்கள் ஒருமுறை ஒரு வேட்பாளரை தங்களது பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பிவிட்டால், அப்பிரதிநிதியின் செயல்பாடுகளில் தவறு இருந்தால் அவரை தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்கேகூட, அவரை பதவி நீக்கும் அதிகாரம் இல்லை. 
அவருக்கு மாற்றாக வேறொருவரை தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பும் உரிமையும் இல்லை. மறுதேர்தல் வரும் வரை காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு வாய்ப்பு இல்லை.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதி சார்ந்திருக்கும் அரசியல் கட்சியின் தலைமைக்கு இருக்கும் தகுதி நீக்கம் செய்யும் அதிகாரம், தேர்ந்தெடுத்த மக்களுக்கு இல்லாதது பெருங்குறை.
நமது அரசியல் சட்டம் உருவாக்கப்படும்போது, இது குறித்து ஒடிஸா மாநிலத்தைச் சேர்ந்த லோக்நாத் மிஸ்ரா என்பவர் கூறியதாவது: அரசியல் கட்சிகள் சார்ந்த தேர்தல் முறையில் , வேட்பாளர்கள், தங்களது கட்சித் தலைமைக்குத்தான் விசுவாசமாக இருப்பர். உண்மையான எஜமானர்களான மக்களுக்கு, வாக்காளர்களுக்கு விசுவாசமானவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். 
எனவே, வாக்காளர்களுக்கு தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பிரதிநிதியை திரும்ப அழைக்கும் உரிமை இருக்க வேண்டும். இது மிகவும் அடிப்படையான உரிமை ஆகும். 
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு தங்களை தேர்ந்தெடுத்தவர்களை மதிப்பதைவிட, தங்களது கட்சி தலைமையை திருப்தி செய்வதில்தான் கவனம் செலுத்துவர்.
எனவே, நாம் நமது எஜமானர்களான மக்களின், வாக்காளர்களின் நன்மதிப்பை பெற்றிருக்கும் வரையில்தான் பதவியில் அவர்களது பிரதிநிதியாக திகழ வேண்டும். அவர்களது நம்பிக்கையை இழக்கும்போது, அப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களை திரும்ப அழைக்கும் உரிமையை, அவர்களை உபயோகிக்கும் அதிகாரம் மக்களிடம் இருக்க வேண்டும் என்றார்.
அறுபத்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அவர் எப்படி தீர்க்க தரிசனத்தோடு பேசினார் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் அவரது கருத்துகள் சட்ட வடிவம் பெறவில்லை .
இத்தகைய நிலை நம் நாட்டில் மட்டும்தானா? பிரதிநிதிகளை திரும்ப அழைத்து - வேறு பிரதிநிதியை தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரம் வேறு நாடுகளில் இருக்கின்றதா?
உலகில் சில நாடுகளின் மாகாணங்களில் இத்தகைய உரிமை வாக்காளர்களிடம் இருக்கிறது. 
உதாரணமாக, கனடா நாட்டின் பிரிட்டிஷ் கொலம்பியா மாகாணம், அமெரிக்காவின் அலெஸ்கா, கலிஃபோர்னியா, ஜார்ஜியா, கன்சாஸ் உள்ளிட்ட சில மாகாணங்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தங்களது பிரதிநிதிகளை திரும்பி அழைக்கும் உரிமை வாக்காளர்களுக்கு உள்ளது. 
இம்மாகாணங்களில் வாக்காளர்களுக்கு இந்த உரிமை இருக்கிறது என்றாலும், அது சில கடுமையான விதிமுறைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது.
உதாரணமாக சில மாநிலங்களில், குறைந்தபட்சமாக நாற்பது சதவீத வாக்காளர்கள் கையெழுத்து இட்டு விண்ணப்பித்தால் அக்கோரிக்கை முன்னெடுத்து செல்லப்படும். போதிய காரணங்களின் அடிப்படையில் வாக்கெடுப்பு நிகழ்த்தப்படும். 
அதுபோல தேர்தல் முடிந்து ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே, இந்த உரிமையை பிரயோகிக்க முடியும். ஒருவர் மீது எத்தனை முறை இந்த உரிமையை பிரயோகிப்பது, எவ்வளவு கால இடை வெளிக்கு பின்னர் இத்தகைய உரிமையை உபயோகிக்க முடியும் என்பன போன்ற பல கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. 
இவை மூலம், இவ்வுரிமை சரியான முறையில் பயன்படுத்தப்பட வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. மக்களே - வாக்காளர்களே, அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த பிரதிநிதிகளைவிட வல்லமை கொண்டவர்கள் என்ற அடிப்படை உண்மையை நிலை நிறுத்தும் வகையில் இந்த உரிமை வாக்காளர்களுக்கு இருக்கிறது என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டும்.
நம் நாட்டில் அவ்வப்போது இது குறித்து பேசப்பட்டாலும், தொகுதிகளின் பரப்பளவு, மக்கள்தொகை, நடைமுறை சிக்கல்கள், குழப்பங்கள், ஏராளமான செலவினம் போன்றவை, இத்தகைய சட்டத் திருத்தத்தை இதுவரை கொண்டு வர இயலாததற்கான காரணமாகக் கூறப்படுகிறது.
நம் நாட்டில் வாக்காளர்களின் முக்கியத்துவத்தை உறுதி செய்யும் வகையிலும், மேலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் செயல்களை கண்காணிக்கும் வகையிலும் இதுபோன்ற சட்டம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். 
குறைந்தது அறிஞர் பெருமக்கள் பொதுமக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். மக்கள் இன்னும் பெரும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் உச்சநீதிமன்றம் இது குறித்து முனைப்பு காட்டினால் ஒருவேளை பயனளிக்கும்.
இவற்றையெல்லாம்விட தேர்தல் நேரங் களில் வாக்களிக்கும் முன்னர், நன்கு சீர்தூக்கி, நல்ல நாணயமான - திறமையான - சேவை மனோபாவம் கொண்ட வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அவரைத் திரும்பி அழைக்கும் அவசியமே எழாது போகும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/22/தவறுகள்-திருத்தப்படலாம்-2777250.html
2776717 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பயன்பாட்டு மொழியே பாதுகாக்கப்படும்! சா. கந்தசாமி DIN Thursday, September 21, 2017 01:29 AM +0530 இந்தியாவிற்கு தேசிய பறவை இருக்கிறது. அது மயில். தேசிய விலங்கு உண்டு. அது புலி. தேசிய மலர் தாமரை. தேசிய மரம் ஆல மரம். கனி மாங்கனி. நதி பெருக்கெடுத்து ஓடி வரும் கங்கை. தேசிய கீதம் 'ஜன கண மன' என்று தொடங்கும் வங்க மொழிப் பாடல். எழுதியவர் இரவீந்திரநாத் தாகூர். தேசிய கொடி சிவப்பு, வெள்ளை, பச்சை என்று மூவர்ணங்கள் கொண்ட கொடி. நடுவில் நீல நிறத்தில் சக்கரம். இத்தனை இருந்தும் இந்தியாவிற்கு தேசிய மொழியில்லை.
இந்தியாவின் பழைய மொழிகள் தமிழ், சமஸ்கிருதம், பாலி, மகாதி, பிராகிருதம். சமஸ்கிருதம் மக்களால் பேசப்படும் மொழியாக இல்லை. ஆனால் அது ஓதப்படும் மொழியாக இருந்தது - இருந்தும் வருகிறது. மகாபாரதம், இராமாயணம், வேதம், உபநிஷதங்கள், சாணக்கியரின் அர்த்த சாஸ்திரம், காளிதாசரின் சாகுந்தலம், மேகதூதம் முதலியவை சமஸ்கிருதத்தில்தான் இருக்கின்றன. 
சமஸ்கிருதம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்தான் எழுதப்படும் மொழியானது. ருத்ர தாமன் என்ற மன்னன் முதன்முதலாகத் தன் வெற்றியை கல்வெட்டில் பொறித்தான். அதில் இருந்து சமஸ்கிருதம் எழுதப்படும் மொழியாகவும் மாறியது. 
இந்தியாவில் பேசப்படும் பல மொழிகள் - மக்களால் பேசப்படாத சமஸ்கிருத மொழியில் இருந்துதான் தோன்றின. திராவிட மொழிகளான தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய மொழிகளில் ஏராளமான சமஸ்கிருத சொற்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.
தமிழ் மொழி, சமஸ்கிருதம் போல பழைய மொழியாக இருப்பதோடு மூவாயிரம் ஆண்டுகளாகப் பேசப்படும் மொழியாகவும், எழுதப்படும் மொழியாகவும் இருந்து வருகிறது.
சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்திலேயே இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கொள்கை, மாநிலங்கள் மொழி வாரியாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. மொழிவழி மாநிலங்கள் நாட்டிற்குப் பெரும் பிரச்னையாக இருக்கும் என்று ராஜாஜி உள்பட சில தலைவர்கள் சொன்னார்கள். 
ஆனால் அவர்கள் கருத்துகள் ஏற்கப்படவில்லை. பல போராட்டங்கள், உண்ணாவிரதம், உயிர் இழப்புகள், கலவரங்கள் ஏற்பட்ட பிறகு இந்தியா மொழி வழி மாநிலங்களாக பிரிக்கப்பட்டது
இந்திய அரசியல் சாசனம், சில திருத்தங்கள் செய்து 22 மொழிகளை மாநில ஆட்சி மொழிகள் என்று பட்டியல் இட்டிருக்கிறது. இந்தி மொழி பல மாநிலங்களிலும், சில யூனியன் பிரதேசங்களிலும் ஆட்சி மொழியாக இருக்கிறது. தெலுங்கு மொழி ஆந்திரா, தெலங்கானா என்று இரண்டு மாநிலங்களின் ஆட்சி மொழி. 
வடகிழக்கு மாநிலங்களான மிசோரம், நாகாலாந்து, மணிப்பூர் ஆகியவற்றில் ஆங்கிலம் ஆட்சி மொழி. தமிழ்நாட்டின் ஆட்சி மொழி தமிழ். சிந்தி, உருது மொழிகள் எந்த மாநிலத்திற்கும் ஆட்சி மொழியாக இல்லை. ஆனால் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் இடம்பெற்று இருக்கின்றன. சமஸ்கிருத மொழி ஒரு மாநிலத்திலும் ஆட்சி மொழியாக இல்லை.
1947-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் இருந்து பாகிஸ்தான் என்றொரு புதிய நாடு உருவாக்கப்பட்டது. அது இஸ்லாமியர்கள் அதிகமாக வாழும் பகுதிகள் கொண்டது. சிந்தி மொழி பேசிக் கொண்டு லட்சக்கணக்கான இந்துக்கள் சிந்து நதி பாயும் பகுதிகளில் பல நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். 
மத அடிப்படையில் பாகிஸ்தான் ஏற்பட்டதும், சிந்துப் பகுதி பாகிஸ்தானுக்குப் போய்விட்டது. சிந்து மொழி பேசிக் கொண்டு வாழ்ந்த இந்துக்கள் புதிய நாடு தங்களுக்குப் பாதுகாப்பானது இல்லை என்று குடிபெயர்ந்து வந்தார்கள். தங்கள் தாய்மொழியான சிந்தி மொழியைப் பேசிக் கொண்டு வாழ ஆரம்பித்தார்கள். 
சிந்தி மொழிக்கென தனி மாநிலம் உருவாக்க முடியவில்லை. ஆனால் சிந்தி மொழியை ஒரு இந்திய மொழியென இந்திய அரசு, இந்திய மொழிகள் பட்டியலில் சேர்த்து இருக்கிறது.
இந்தியாவில் இணைப்பு மொழியாக - ஆட்சி மொழியான இந்தி மொழியுடன் சேர்ந்திருக்கும் ஆங்கில மொழிக்கு அரசியல் சாசன சட்டத்தில் இடமில்லை. ஏனெனில் அது இந்திய மொழி இல்லை. அந்நிய மொழி. இந்தி மொழி மாநில ஆட்சி மொழிகள் பட்டியலில் இருந்தாலும், அது இந்திய யூனியனின் ஒரே ஆட்சிமொழி.
இந்தி மொழி பேசுவோர் பிற மொழி களை பேசுகிறவர்களைவிட அதிகமாக இருக்கிறார்கள். எனவே பெரும்பான்மையான மக்கள் பேசும் மொழி என்பதால் இந்திய யூனியன் என்று அழைக்கப்படும் மத்திய அரசின் ஆட்சி மொழியானது. அதுதான் ஆட்சி மொழி. 
மத்திய அரசின் கீழ் செயல்படும் ராணுவம், வெளிநாட்டுத் தொடர்புகள், சட்டம், நீதி, அஞ்சல் துறை, நெடுஞ்சாலை, கப்பல், ரயில் துறை, வங்கிகள் உள்பட நிதியமைச்சகம் - என்று நாடு முழுவதற்குமான கட்டமைப்பை உருவாக்கும் மொழியாகவும், செயற்படுத்தும் மொழியாகவும் இந்தி மொழி இருக்கிறது.
கடி போலி என்ற மொழியை சுவீகரித்துக் கொண்டு பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் இந்தி மொழி உருவாகியது. மொகலாயர்கள் காலத்தில் இந்தியில் பாரசீக, அரபு மொழி சொற்கள் இந்தியில் அதிகமாகக் கலந்தன. 
அதனால் அதனை இந்துஸ்தானி மொழி என்றார்கள்.
மகாத்மா காந்தி இந்தியாவின் பொது மொழியாக இந்துஸ்தானியை ஆக்க வேண்டும் என்று சொல்லி வந்தார். அது இந்து - முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்கு அடிப்படையாக இருக்குமென்று கருதினார். ஆனால் காலப் போக்கில் இந்துஸ்தானியில் அதிகமாக இருந்த பாரசீக, அரபு மொழி சொற்கள் நீக்கப்பட்டு சமஸ்கிருத சொற்கள் சேர்க்கப்பட்டன. 
அதோடு வட இந்தியாவில் பேசப்பட்டு வந்த போஜ்பூரி, மைதிலி, ராஜஸ்தானி, மார்வாடி, ஹரியாண்வி, பஹாடி - என்று பல சிறிய மொழிகளை இந்தி மொழிக்குள் கொண்டு வந்து 45 சதவீதத்தினர் பேசும் மொழியென்கிறார்கள். ஆனால் இந்தியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் 25 சதவீதத்தினர்தான். அதுதான் பெரும்பான்மை. 
இந்தப் பெரும்பான்மையை இந்தியா முழுவதற்கும் பரப்ப - இந்தி மொழி இயக்குநரகம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு தாராளமாக நிதி வசதியும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
இந்திய ஆட்சிமொழியாக இந்தி மொழியை வளர்க்கவும், பரப்பவும் குடியரசுத் தலைவருக்கு ஆலோசனை வழங்கவும், இணைப்பு மொழியாக இருக்கும் ஆங்கிலத்தின் செயற்பாட்டைக் குறைக்கவும் ஆலோசனை வழங்க நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதில் 20 பேர் நாடாளுமன்ற மக்களவை உறுப்பினர்கள். 10 பேர் மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள். மத்திய உள்துறை அமைச்சர் இக்குழுவின் தலைவர்.
நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுவின் - பெரும்பான்மையான உறுப்பினர்கள் இந்தியை தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள். மற்றவர்கள் அதன் ஆதரவாளர்கள். எல்லோரும் கூடி யதார்த்தத்தைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் செயல்படுகிறார்கள். அது இந்தியைத் தாய்மொழியாகக் கொள்ளாதவர்களையும், இந்தி மொழி தெரியாதவர்களையும் வெறுப்படைய செய்கிறது. மக்கள் மீது எதையும் திணிக்கக் கூடாது என்பதுதான் ஜனநாயகம். 
இது இந்தியாவில் மட்டும் நடப்பது இல்லை. உலகத்தின் பல நாடுகளில் மொழி திணிப்பு என்பது நடக்கிறது. பல சமயங்களின் அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள பெரும்பான்மையான மொழியை மக்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று சட்டம் போடப்படுகிறது.
அதிகாரத்தை அபகரித்துக் கொள்ள விழையும் அரசியல் கட்சிகள் மொழியை கையில் எடுத்துக் கொள்வதும் உண்டு. ஜெர்மனியில் ஓர் அரசியல் கட்சி, 'ஜெர்மனியில் குடியேறி வாழ்கிற பிறமொழி பேசுவோர் ஜெர்மன் மொழியைக் கட்டாயம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்; அலுவலகத்தில் அந்த மொழியிலேயே பேச வேண்டும்; அது மட்டுமல்ல, மனைவி மக்களை ஜெர்மன் மொழியைக் கற்றுக் கொள்ள வைத்து வீட்டிலும், நண்பர்களோடும் ஜெர்மானிய மொழியில் பேச வேண்டும்' என்று பிரசாரம் செய்து வருகிறது.
மொழி, ஒரு தேசத்தை உருவாக்கவில்லை. ஒரு மொழியை அதிகமானவர்கள் கூடி பேசுவதால் தேசம் உருவாகிறது. ஆனாலும் ஒரு மொழி பேசுவோர் எப்பொழுதும் ஒரு நாட்டிலேயே இருப்பதில்லை. புலம் பெயர்ந்து சென்று வேறுவேறு மொழியைக் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். தாய்மொழியை கைவிடுகிறார்கள்.
மொழியென்பது மனிதர்களால் உருவாக்கிக் கொள்ளப்பட்டது. அவர்களின் பயன்பாட்டிற்கானது. பொறியியல், மருத்துவம், சட்டம், நீதி, நிர்வாகம், உயர்தர ஆராய்ச்சிக்கானது. வாணிகம், சமூக உறவுகள், அரசியல் பொருளாதாரத்தோடு சேர்ந்திருப்பது. 
ஒரு மொழி எவ்வளவிற்கு எவ்வளவு பயன்பாட்டிற்கு உரியதாக இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்குப் படிக்கப்படும். பயன்பாட்டிற்குப் பயன்படாத மொழி ஆட்சி மொழி, தேசிய மொழி, செம்மொழி, தாய்மொழி- என்று எந்தப் பெயரில் அழைக்கப்பட்டாலும் சரி பெருமளவில் படிக்கப்பட மாட்டாது.
மக்கள் தங்களின் குழந்தைகள் எம்மொழியில் கல்வி கற்றால் வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் அடைவார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அம் மொழியில் கல்வி கற்க வைக்கிறார்கள். ஓர் அரசைவிட குடிமக்கள் தெளிவாகவும், புத்திசாலித்தனத்தோடும் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லப்படுவது இந்தியாவில் மொழிகள் பற்றிய விஷயத்தில் மிகவும் பொருந்திப் போகிறது.

கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/9/w600X390/kandasamy.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/21/பயன்பாட்டு-மொழியே-பாதுகாக்கப்படும்-2776717.html
2776711 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பள்ளிப் பாதுகாப்பு அவசியம் அ. சர்ஃப்ராஸ் DIN Thursday, September 21, 2017 01:28 AM +0530 தான் படிக்கும் பள்ளிக்குள் சிரித்த முகத்துடன் சென்ற ஒரு மாணவன், அடுத்த கால் மணி நேரத்தில் கழுத்து அறுக்கப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டான் என்ற செய்தியைக் கேட்டாலே நெஞ்சம் பதறுகிறது.
ஹரியாணா மாநிலம் குருகிராம் ரயான் சர்வதேச பள்ளியில் 2-ஆம் வகுப்பு பயின்ற மாணவன் பிரத்யுமன் தாக்கூருக்கு ஏற்பட்ட இந்த அவல நிலை நாட்டையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. 
பள்ளி கழிப்பறைக்குள் சென்ற பிரத்யுமன், பள்ளிப் பேருந்து ஓட்டுநரின் உதவியாளர் அசோக்குமார் என்பவரின் பாலியல் வன்முறைக்கு உடன்பட மறுத்ததால் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அசோக்குமார் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். இந்த வழக்கை சி.பி.ஐ. விசாரிக்க பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.
நாடு முழுவதும் 100-க்கும் மேற்பட்ட கிளைகளைக் கொண்ட ஒரு சர்வதேச பள்ளியிலேயே மாணவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை என்றால் சாதாரண பள்ளிகளின் நிலை என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. வெறும் பணம் கொழிக்கும் இடமாக மட்டுமே தனியார் பள்ளிகள் மாறியதுதான் இதற்குக் காரணம். 
ஒரு மாணவன் வீட்டில் இருப்பதைவிட பள்ளியில்தான் அதிக நேரம் செலவிடுகிறான். ஆனால் அங்கு அவன் பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் இல்லை. லட்சக்கணக்கில் கட்டணமாக வசூலிக்கும் குருகிராம் ரயான் பள்ளியில் முதல்வர் பதவியே பல மாதங்களாக காலியாகத்தான் இருந்திருக்கிறது. 
மாணவர்களுக்கும், வெளியில் இருந்து வரும் பேருந்து ஓட்டுநர்களுக்கும் ஒரே கழிப்பறைதான் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பள்ளியின் கழிப்பறை சுவர்களில் துளைகள் உள்ளன. அவற்றை கயிற்றைக் கொண்டு அடைத்துள்ளனர்.
ஆனால் பள்ளியின் வெளிப்புறம் மட்டும் பிரம்மாண்ட மாளிகை தோற்றம். இது யாரை ஏமாற்ற?
பள்ளிக் கழிப்பறையில் படிந்த பிரத்யுமனின் ரத்தக் கறைகளை உடனடியாக கழுவி, பள்ளியின் பெயர் கெட்டுவிடக் கூடாது என்று பாதுகாத்த ரயான் பள்ளி நிர்வாகிகள், கழுத்தறுபட்ட மாணவனைக் காப்பாற்றாமல் விட்டுள்ளனர். 
இது பள்ளிகளில் மனிதநேயம் மரித்து போயுள்ளதை வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறது. இதே மனநிலைதான் இன்று நாடு முழுவதும் உள்ள பெரும்பாலான தனியார் பள்ளி நிர்வாகத்தில் நிலவுகிறது.
பிரபல பள்ளியில் பிள்ளைகள் படிக்கிறார்கள் என்று கௌரவமாக சொல்வதற்காகவே சில பெற்றோர் இதுபோன்ற பள்ளிகளில் சேர்க்கின்றனர். பாதுகாப்பு குறித்து குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர்தான் கற்பிக்க வேண்டும். எது நல்லது, எது தீயது என்பதையும், பெற்றோரிடம் அனைத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் குழந்தைகளிடம் வலியுறுத்த வேண்டும்.
அத்துமீறி அந்நியர்கள் பாசமாக தொட்டு பேசி பழகினாலோ, பிடிக்காததை செய்தாலோ உடனடியாக அருகில் உள்ள ஆசிரியர்கள், பெரியவர்கள், பெற்றோரிடம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று அவ்வப்போது குழந்தைகளுக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
இதைத்தவிர பள்ளிகளில் வெறும் பணம் செலுத்தும் இயந்திரமாக மட்டும் பெற்றோர்கள் இருந்துவிடாமல் குழந்தைகளுக்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் குறித்து பள்ளி நிர்வாகத்திடம் கேள்விகள் கேட்க வேண்டும். 
அதேபோல் பள்ளி நிர்வாகங்கள் மாணவர்கள், பெற்றோரின் கருத்துகளைக் கேட்டு செயல்படுத்த வேண்டும். பள்ளிகளின் முக்கியப் பகுதிகளில் சிசிடிவி கேமராக்கள் நிறுவுவது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். 
கற்பிப்பு பணியில் ஈடுபடாத பிற பணியாளர்களின் முழு விவரங்களை சரி பார்க்க தனிப் பிரிவை பள்ளிகள் ஏற்படுத்த வேண்டும். வெளியாள்கள் பள்ளிக்குள் குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் மட்டுமே அனுமதி அளிக்கப்பட வேண்டும். பேருந்து ஓட்டுநர், கேன்டீன் ஆகியவற்றில் பணியாற்றுபவர்களுக்கு குற்றப்பின்னணி இருந்தால் உடனடியாக பணியில் இருந்து நீக்க வேண்டும். 
பள்ளிப் பேருந்துகளில் உதவியாளர்களாக பெண்களை நியமிக்க வேண்டும். மாணவர்கள், பெற்றோர், ஆசிரியர் அடங்கிய குழுக்கள் அமைத்து கருத்துகள் கேட்கப்பட வேண்டும்.
மத்திய, மாநில அரசுகள் மாணவர்களுக்கான பாதுகாப்பு சட்டங்களை மட்டும் இயற்றிவிட்டால் போதாது. பள்ளிகளில் அவ்வப்போது சோதனை நடத்தி மாணவர்களுக்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
அரசுப் பள்ளி மாணவர்களின் பாதுகாப்பும் இதைவிட மோசமாக உள்ளது. ஆகையால், அனைத்து பள்ளிகளிலும் பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
தலைநகர் தில்லியில் நடைபெற்ற நிர்பயா சம்பவத்துக்கு பிறகுதான் பாலியல் வன்முறைக்கான தண்டனை கடுமையாக்கப்பட்டது; வழக்குகள் விரைவுபடுத்தப்பட்டன. 
அதேபோல் தில்லி அருகே உள்ள குருகிராமில் நடைபெற்றுள்ள மாணவன் பிரத்யுமனின் கொலைச் சம்பவம் பள்ளிகளில் பாதுகாப்பை கடுமையாக்குவதற்கு வழிகோலட்டும்.
இதுதொடர்பான வழக்கை உச்ச நீதிமன்றம் விசாரித்து வருவதால் பாதுகாப்பு நெறிமுறைகளை வகுப்பதில் மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கு மேலும் அழுத்தம் கொடுக்கப்படலாம். 
இத்தனைக்கும் பிறகும் தனியார் பள்ளிகள் பாதுகாப்பு விதிகளைப் பின்பற்ற மறுத்தால், தற்போது குருகிராம் பள்ளியின் நிர்வாகத்தை ஹரியாணா அரசே மூன்று மாதங்களுக்கு ஏற்று நடத்துவதைப்போல், தனியார் நிர்வாகத்தை கையகப்படுத்தவும் அரசு தயங்கக் கூடாது. அந்தப் பள்ளிகளின் அங்கீகாரத்தையும் ரத்து செய்ய வேண்டும். 
மாணவன் பிரத்யுமனின் கொலையை பாடமாக எடுத்துக் கொண்டு பாதுகாப்பு நெறிமுறைகளை வகுத்து அதை குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் செயல்படுத்துவது மிகவும் அவசரமும் அவசியமுமாகும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/21/பள்ளிப்-பாதுகாப்பு-அவசியம்-2776711.html
2776027 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அச்சமூட்டும் சாலைப் பயணம்! சுப. உதயகுமாரன் DIN Wednesday, September 20, 2017 01:01 AM +0530 கடந்த மாதத்தில் ஒருநாள் இரவு நேரத்தில் நானும் நண்பர்களும் சென்னையிலிருந்து நாகர்கோவிலுக்கு காரில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம். சென்னை - திருச்சி தேசிய நெடுஞ்சாலையில் கடலூர் மாவட்டம் திட்டக்குடியை அடுத்த ராமநத்தம் பகுதியை நாங்கள் கடந்து சென்றபோது, போக்குவரத்து நெருக்கடி ஏற்பட்டிருந்தது. 
மெதுவாக நகர்ந்து அந்த நான்கு வழிச்சாலையின் ஒரு பகுதிக்கு வந்தபோது, வேன் ஒன்று தலைகீழாக கவிழ்ந்து கிடந்தது. சாலையின் நடுவில் உள்ளபகுதியில் ஆங்காங்கே மரணித்தவர்கள், அடிபட்டவர்களின் உடல்கள் கிடத்தப்பட்டிருந்தன.
கவிழ்ந்துகிடந்த வாகனத்திற்குள்ளேயிருந்து உடல்களையும், காயம்பட்டவர்களையும் வெளியே எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இருள் கவ்விய அந்தப் பகுதியிலிருந்து எழுந்த மரண ஓலம், அழுகைக் குரல்கள், பீதி, பயங்கரம் - எதிர்கொள்ள முடியாத கொடூரமாக இருந்தது.
அந்தப் பகுதியில் போய்க்கொண்டிருந்த 'ஹைவே பட்ரோல்' வாகனம் ஒன்றை முந்திச்சென்று, வழிமறித்து நாங்கள் நிறுத்தினோம். 
'இந்தப் பகுதியில் ஒரு பெரும் விபத்து நடந்திருக்கிறது, உங்களுக்குத் தெரியுமா?' என்று கேட்டோம். அந்த அதிகாரிகள், 'தெரியும், ஆனால் அது எங்கள் ஆளுகைக்குட்பட்டப் பகுதியல்ல, அந்தப் பகுதிக்கு உரியவர்கள் வருவார்கள்' என்று மிகவும் சாதாரணமாக பதில் சொன்னார்கள்.
அடுத்த நாள் செய்தித்தாளில் அந்த விபத்து குறித்த செய்தி வெளியாகி இருந்தது. அந்த வேனில் பயணித்தவர்கள் அனைவரும் புதுச்சேரியிலிருந்து புறப்பட்டு திருச்செந்தூர் கோவிலுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த பக்தர்கள். 
ஏறத்தாழ 20 பேருடன் அந்த வேன் வந்து கொண்டிருந்ததாகவும், ராமநத்தம் பகுதியிலுள்ள பெட்ரோல் நிலையத்தில் டீசல் நிரப்புவதற்காகச் சென்ற சரக்குப் பெட்டக லாரி ஒன்று அங்கு டீசல் இல்லாததால் பின்னோக்கி வந்ததாகவும், அதைக் கடந்து செல்ல முயன்ற வேன் எதிர்பாராதவிதமாக சரக்குப் பெட்டக லாரியின்மீது மோதியதாகவும், அதனால் கட்டுப்பாட்டை இழந்து சாலையின் நடுவே இருந்த தடுப்புச் சுவரில் மோதி வேன் குப்புறக் கவிழ்ந்ததாகவும் அறிந்தோம்.
ஒரு நடுத்தர வயது தம்பதி நிகழ்விடத்திலேயே மரணமடைந்தனர். பலத்த காயமடைந்த பதினெட்டு பேர் பெரம்பலூர் மற்றும் திருச்சி மருத்துவமனைகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அங்கே இரண்டு வயதுக் குழந்தை உட்பட மூன்று பேர் இறந்தனர். எஞ்சியுள்ள பதினைந்து பேரில் ஏழு பேர் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டனர்.
இவர்களின் தற்போதைய நிலைமை நமக்குத் தெரியாது. இவர்களுக்கு என்னென்ன காயங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன? அவை இவர்களின் எதிர்காலத்தை எப்படியெல்லாம் பாதிக்கப் போகின்றன? இவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்? 
இவை போன்ற பல்வேறு கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியாது. இவற்றையெல்லாம் அடிபட்டவர்களின் சொந்தப் பிரச்சினைகளாகவே நமது சமூகம் பார்க்கிறது.
நாகர்கோவில் - சென்னை சாலையில் ஒவ்வொருமுறை பயணம் செய்யும்போதும், இப்படிப்பட்ட விபத்துகளைத் தொடர்ந்து காண வேண்டியிருக்கிறது. இதுபோன்ற விபத்துகளுக்கு யாரும் பொறுப்பேற்பதில்லை என்பது தெரிந்ததுதான். இருந்தாலும், இவற்றைக் குறைப்பதற்குக்கூட எவரும் முயற்சி செய்வதில்லை.
சாலைப் பாதுகாப்பு பிரச்னை வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகத்திலிருந்து (ஆர்.டி.ஓ.) தொடங்குகிறது. நாடு முழுக்க தலைவிரித்தாடும் லஞ்சமும், ஊழலும் நடுநாயகமாக வீற்றிருக்கும் அலுவலகங்களில் இது மிக முக்கியமான ஒன்று. சில அலுவலகங்களில் வாகனங்களை ஓட்டத் தெரியாமலே ஓட்டுநர் உரிமம் வாங்க முடியும் என்கிறார்கள். தகுதியில்லா வாகனங்களுக்கு தகுதிச் சான்றிதழ் வாங்க முடியும் என்பது தெரிந்ததே.
இதனால் நம் நாட்டு ஓட்டுனர்களுக்கு நான்கு வழிச்சாலையில் வேகப் பாதை எது, மெதுவானப் பாதை எது என்கிற விபரமோ, வலது புறமிருக்கும் வேகப் பாதையில் நுழைந்து, முன்னே சென்று கொண்டிருக்கும் வாகனத்தைக் கடந்து, மீண்டும் இடதுபுறமிருக்கும் மெதுவானப் பாதைக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்கிற அடிப்படை விதியோகூடத் தெரிவதில்லை.
இருசக்கர வாகனங்களும், ஆட்டோக்களும்கூட வேகப் பாதையில் பயணம் செய்வதைப் பார்க்கலாம். பல நேரங்களில் இரண்டு லாரிகள் இரண்டு பாதைகளையும் அடைத்துக்கொண்டு சாவகாசமாகச் செல்வதை நம் ஊர் சாலைகளில் மட்டும்தான் பார்க்க முடியும்.
ஒரு வாகனம் பழுதுபட்டுவிட்டால், அதை அங்கேயே அப்படியே நிறுத்துவது நம் நாட்டில் நடக்கும் இன்னொரு வினோதமான செயல். நெடுஞ்சாலையின் அருகேயிருக்கும் சேவை சாலைக்குள் (சர்வீஸ் ரோடு) நுழைவோம் என்றோ, அல்லது சாலையில் பாதுகாப்பாக இருக்கும் பகுதிக்குப் போவோம் என்றோ யாரும் நினைப்பதில்லை. 
வாகனத்தை நகர்த்த முடியாத அளவு பழுதுபட்டு நின்றுவிட்டால், உடனேயே உரிய அதிகாரிகளுக்கு, அல்லது சாலையோர பழுது நீக்கும் நிறுவனங்களுக்கு தகவல் கொடுத்து, வாகனங்களை உடனடியாக அப்புறப்படுத்தும் நிலையை நாம் உருவாக்கவில்லை. 
நமது சாலைகளில் நடக்கும் பல விபத்துகள் இரவில் நின்றுகொண்டிருக்கும் வாகனங்களின் மீது மற்றொரு வாகனம் மோதுவதாகவே அமைகின்றன. இந்த அவலத்தை யாருமே கண்டுகொள்ளவில்லையே, ஏன்?
நமது சாலைகளில் பயணம் செய்யும் கணிசமான வாகனங்களின் பின்புறம் பிரதிபலிப்பான்களோ (ரிஃப்ளக்டர்), நிறுத்த விளக்குகளோ (பிரேக் லைட்), குறிப்பிடு விளக்குகளோ (இன்டிகேட்டர்) இருப்பதே இல்லை. 
இந்த வாகனங்களுக்கு எப்படி தகுதிச் சான்றிதழ்கள் வழங்கப்படுகின்றன? இவற்றை வழங்குவது யார்? இவை போன்ற பல கேள்விகள் நம் மனத்தில் எழுகின்றன. இந்தக் கேள்விகளுக்கு எல்லாம் பதில் சொல்வார்தான் யாருமில்லை.
வட்டாரப் போக்குவரத்து (ஆர்.டி.ஓ.) அலுவலகத்திலிருந்து துவங்கும் அவலம் நெடுஞ்சாலைகள் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் சுங்கச் சாவடிகளில் தொடர்கிறது. நூறு ரூபாய் முதல் நூற்றைம்பது ரூபாய் வரை சுங்க வரி ஈட்டும் வட இந்திய நிறுவனங்கள் மேற்குறிப்பிட்டப் பிரச்னைகளைக் கையாள வேண்டாமா? 
ஒரு முறை போடப்பட்ட சாலைக்கு ஆண்டாண்டு காலமாக காசு பிரிக்கிறார்களே? இந்தப் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு சாலைகளை மேம்படுத்தும், பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் கடமை, பொறுப்பு இவர்களுக்கு இல்லையா? 
ரவுடிகளையும், சமூக விரோதிகளையும் ஊழியர்களாக வைத்துக்கொண்டு இவர்கள் செய்யும் விதிமீறல்களை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளே அண்மையில் கண்டித்திருக்கிறார்கள்.
தமிழகச் சாலைகள் சமமற்றுஅலைபாய்ந்து கிடக்கின்றன. சாலையில் பயணம் செய்யும்போது, ஏதோ கடலில் படகு விடுவது போன்ற உணர்வே எழுகிறது. மழை நேரத்தில் அதிகமான தண்ணீர் தேங்கிக் கிடக்கும் பகுதிக்குள் தெரியாமல் நுழைந்தால் விபத்து நடப்பது உறுதி.
வளைந்து செல்லும் சாலைகளில் தெருவிளக்குகளை இவர்கள் அமைப்பதில்லை. 'வளைவான சாலை' என்கிற முன்னெச்சரிக்கை அறிவிப்பையும் எங்கேயும் பார்க்க முடிவதில்லை. வளைந்தும், நெளிந்தும் செல்லும் சாலைகளில் பெரும்பாலான இடங்களில் பிரதிபலிப்பான்கள்கூட இருப்பதில்லை.
எதிரே வரும் வாகனங்களின் விளக்கு வெளிச்சம் நமது கண்களில் படாமல் இருப்பதற்காக சாலையின் நடுவே செடிகள், மரங்கள் வளர்க்க வேண்டும் என்று விதி இருக்கிறது. ஆனால் பெரும்பாலான இடங்களில் எதுவும் வளர்க்கப்படவில்லை. இதுவும் பல விபத்துக்களுக்கு காரணமாகிறது.
நெடுஞ்சாலைகளில் குறுக்கிடும் சந்திப்புக்களில் காவல்துறையினர் இரும்புத் தடுப்புக்களை வைத்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான தடுப்புக்களில் பிரதிபலிப்பான்கள் இருப்பதில்லை. 
வேகமாக வரும் வாகனங்கள், வெளியூர் ஓட்டுனர்கள் இந்த திடீர் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளுமுன்னரே பெரும் விபத்துக்கள் நடந்துவிடுகின்றன.
நெடுஞ்சாலைகளிலிருந்து சிறிய ஊர்களுக்குப் பிரிந்து செல்லும் பாதைகள் எளிதாகத் திரும்பும்படி இருப்பதில்லை. திடீரென வெட்டித்தான் திரும்ப வேண்டியிருக்கிறது. 
சாலைகள் எங்கும் அரசியல் கட்சிகளும், வியாபார நிறுவனங்களும் விளம்பரங்களை வைத்து வாகன ஓட்டிகளின் கவனத்தை திசை திருப்புகிறார்கள். சாலைகளில் மாடுகள் நடமாடுவது, படுத்துக்கிடப்பது போன்ற ஆபத்துகளும் நிறைந்திருக்கின்றன. 
பல சுங்கச் சாவடிகளில் கழிப்பறை உள்ளிட்ட அடிப்படை வசதிகள்கூட செய்யப்படவில்லை. பணம் ஈட்டும் உரிமம் பெற்றவர்கள் இவை எதைப் பற்றியும் கவலை கொள்வதில்லை. அவர்களுக்கு பணம், நமக்கு பயம் என்னும் நிலைதான் நீடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
தனியார்மயமாக்கப்பட்டுவிட்ட நெடுஞ்சாலைகள் பக்கம் அரசுத் துறைகள் மறந்தும் வருவதில்லை. நெடுஞ்சாலைகளில் எந்தப் பகுதியிலும் வேக வரம்பு (ஸ்பீடு லிமிட்) குறிப்பிடப்படவில்லை. வேக வரம்பை மீறுபவர்களை காவல்துறை கண்டுகொள்வதில்லை. குடித்துவிட்டு வாகனங்கள் ஓட்டுபவர்களைப் பெரும்பாலும் பிடிப்பதில்லை.
மொத்தத்தில் நமது நெடுஞ்சாலைகள் திறந்தவெளி மரணக்கிடங்குகளாக காட்சியளிக்கின்றன. வலுத்தவர்கள் பணம் பண்ணுகிறார்கள், இளைத்தவர்கள் இறந்து போகிறார்கள் எனும் நிலை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாதது.
தமிழக அரசியல் கட்சிகள் மேற்கூறிய ஏற்பாடுகளை செய்வதற்கு அழுத்தம்கொடுக்க வேண்டும். சமூக ஆர்வலர்கள் சுங்கச் சாவடி உரிமம் எடுத்திருக்கும் நிறுவனங்களை கேள்வி கேட்டாக வேண்டும்; இவர்களை நீதிமன்றங்களுக்கு இழுத்தாக வேண்டும்.
அவை மட்டும் போதாது, விபத்துகள் நடக்கும்போது அந்த வாகன ஓட்டுநருக்கு உரிமமும், அந்த வாகனத்திற்குத் தகுதிச் சான்றிதழும் கொடுத்த அதிகாரியும் விசாரணை வளையத்துக்குள் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். 
சாலைப் போக்குவரத்துத் துறையில் தலைவிரித்தாடும் லஞ்சமும், ஊழலும் ஒழிக்கப்பட்டாக வேண்டும். ஒவ்வோர் உயிரும் விலைமதிக்க முடியாதது 
என்பதை அரசும் அதிகாரிகளும் உணர வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்: 
தலைவர், பச்சைத் தமிழகம் கட்சி.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/4/w600X390/udayakumar.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/20/அச்சமூட்டும்-சாலைப்-பயணம்-2776027.html
2775415 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சந்தை நோக்கம் ஏற்றம் தராது! கா. அய்யநாதன் DIN Tuesday, September 19, 2017 01:25 AM +0530 நமது நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு அடிப்படையான விவசாயம், தொழில்துறை, அயல் வர்த்தகம் ஆகியனவற்றை சாதக, பாதகமான வகைகளில் பாதிக்கக்கூடிய இரண்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் மீதான விரிவான பேச்சுவார்த்தையில் இந்திய ஒன்றிய அரசின் வர்த்தக அமைச்சகம் ஈடுபட்டுள்ளது. 
முதலாவது, தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளான புரூனே, கம்போடியா, இந்தோனேசியா, லாவோஸ், மலேசியா, மியன்மார் (பர்மா), பிலிப்பைன்ஸ், சிங்கப்பூர், தாய்லாந்து, வியத்நாம் ஆகிய 10 நாடுகளின் கூட்டமைப்பான ஆசியான் அமைப்புடன் ஆசிய - பசிபிக் மண்டலத்தின் பெரும் பொருளாதாரங்களான சீனா, தென்கொரியா, ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா, நியூஸிலாந்து ஆகியவற்றுடன் இணைந்துள்ள இந்தியா, இந்த 16 நாடுகளும் இணைந்து உருவாக்கிவரும் மண்டல விரிவான பொருளாதார கூட்டாண்மை  (Regional Comprehensive Economic Partnership - RCEP)  எனும் தடையற்ற வர்த்தகக் கூட்டமைப்பை உருவாக்குவது தொடர்பான பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டுள்ளது. 
இரண்டாவதாக, இந்தியா ஏற்கனவே இணைந்துள்ள உலக வர்த்தக கட்டமைப்பில் (WTO)  பன்னாட்டு வர்த்தகத்தின் மீதான தீர்வைத் தடைகளை மேலும் தளர்த்துவது தொடர்பான பேச்சுவார்த்தையாகும். 
இதில் ஆசியான் பிளஸ் 6 அமைப்பு உருவாக்க முற்பட்டுள்ள மண்டல விரிவான பொருளாதார கூட்டாண்மை என்பது ஆசிய - பசிபிக் மண்டலத்திலுள்ள இந்த 16 நாடுகளுக்கும் பயனளிக்கக் கூடிய ஒப்பந்தத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் ஆசிய பசிபிக் மண்டலத்திலுள்ள நாடுகள் மேம்பட்ட வளர்ச்சியை எட்டுவதும் அதன் மூலம் அனைத்து மக்களும் பயனடையும் வகையில் வேலைவாய்ப்புகளை அதிகரித்து பொருளாதார மேம்பாட்டை விரிவுபடுத்துவதும் என்கிற இலக்கை கொண்டது என்று அதன் அமைச்சர்கள் மாநாட்டு அறிக்கை கூறுகிறது. 
1998-இல் உலக வர்த்தக அமைப்பில் இணையும்போது பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் செழுமைக்கும் அவசியமானது என்று சொல்லப்பட்டது போன்றே ஆசியான் பிளஸ் உருவாக்கும் புதிய அமைப்பின் இலக்கும் உள்ளது. இவ்வமைப்பை உருவாக்க இதுவரை 19 சுற்று பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்றுள்ளன. 
2013-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் தொடங்கிய பேச்சுவார்த்தையின் 19-ஆவது சுற்று கடந்த ஜூலை மாதம் 19 முதல் 28-ஆம் தேதி வரை தெலங்கானா தலைநகர் ஹைதராபாத்தில் நடைபெற்றது. இத்தனை முறை நடைபெற்றும் பேச்சுவார்த்தையில் உடன்பாடு அல்லது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதா என்பது பற்றி அதிகாரப்பூர்வமான அறிவிக்கை என்று எதுவும் வெளியிடப்படவில்லை. 
மாறாக, கடைசியாக நடந்த ஹைதராபாத் சுற்றுவரை பேசப்பட்ட விடயங்கள் இரகசியமாகவே வைக்கப்பட்டுள்ளன. இப்படிப்பட்ட சூழலில் இத்தனைச் சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தையிலும் ஏன் உடன்பாடு காணப்படவில்லை என்கிற கேள்விக்கு பதிலாக கிடைக்கும் தகவல்கள் அதிர்ச்சியளிக்கின்றன.
உலக மக்கள்தொகையில் 45 விழுக்காட்டினர் வாழும் இந்த 16 நாடுகளுக்கு இடையே விரிவான பொருளாதார ஒத்துழைப்பும் வளர்ச்சியும்தான் இலக்கு என்று சொல்லப்பட்டாலும், பேச்சுவார்த்தையின் மையம் ஏற்றுமதி இறக்குமதி மீது விதிக்கப்படும் தீர்வைகளை நீக்கும் ஒற்றை நோக்கத்திலேயே சுழல்கிறது. 
இவ்வமைப்பை உருவாக்க முற்படும் நாடுகளில் மிகப் பெரிய பொருளாதாரமான சீனாவே இதனால் பெரும் பயனடையும் நாடாக இருக்கப் போகிறது என்பதை உணர்ந்துள்ள நமது நாடு, இறக்குமதித் தீர்வைகளை முழுமையாக நீக்கிவிட வேண்டும் என்கிற ஆசிய பசிபிக் நாடுகளின் கோரிக்கையை ஏற்க மறுத்து வருவதாலேயே இத்தனை சுற்றுக்களுக்கு பேச்சுவார்த்தை நீடித்துக்கொண்டே போகிறது. 
நமது வாழ்வில் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் செல்லிடப்பேசியில் இருந்து பல நூறு வகையான மின்னணுப் பொருட்கள் மட்டுமின்றி, வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள், தொழில் உற்பத்தி இயந்திரங்கள், வாகன டயர்கள் என்று 5,000-த்துக்கும் அதிகமான பொருட்களின் மீது இந்தியா விதிக்கும் தீர்வைகளை 92 விழுக்காடு குறைக்க வேண்டும் என்று பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபடும் மற்ற 15 நாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன. 
தொழிலக உற்பத்திப் பொருட்கள் மட்டுமின்றி, இந்நாடுகளின் வேளாண் மற்றும் தோட்டத் தொழில் உற்பத்திகளுக்கும் விதிக்கும் இறக்குமதித் தீர்வைகளை இந்தியா முழுமையாக விலக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் கோருகின்றன. அதோடு தொழிலக உற்பத்திப் பொருட்களுக்குத் தேவையான கனிமங்களின் மீதான ஏற்றுமதித் தீர்வைகளையும் நீக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகின்றன. 
இக்கோரிக்கைகளை இந்திய ஒன்றிய அரசு ஏற்க மறுத்து வருகிறது. ஆசியான் அமைப்பின் 10 நாடுகளுடன் இந்தியா ஏற்கெனவே தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தங்களைச் செய்துள்ளதால் அவற்றை இழக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக உள்ளது. அவற்றின் ஏற்றுமதி மீதான தீர்வைகளை 92 விழுக்காடு அளவிற்காவது நீக்க வேண்டும் என்பதையும் ஏற்க மறுத்துவிட்டது. 
சீனா, ஆஸ்திரேலியா, நியூஸிலாந்து ஆகிய முன்னேறிய நாடுகளின் இறக்குமதிகளின் மேல் 42.5 விழுக்காடும், ஜப்பான், தென் கொரியா ஆகிய நாடுகளின் இறக்குமதிக்கு 62.5 விழுக்காடும், இதர ஆசியான் நாடுகளுக்கு 80 விழுக்காடு பொருட்களின் மீதான தீர்வைகளை விலக்கிக் கொள்ள இந்தியா முன்வந்தது. 
இந்தத் திட்டத்தை இவ்வமைப்பிலுள்ள வியத்நாம் தவிர வேறு எந்த நாடும் ஏற்கவில்லை. அனைத்து நாடுகளுக்கும் ஒரே தீர்வை என்பதே இலக்கு என்றும் அதனடிப்படையில் 92 விழுக்காடு பொருட்களின் மீதான வர்த்தகத்திற்கு தீர்வை விலக்கு அளித்திட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றன. 
இன்றைய நிலையில் கீழை நாட்டு உற்பத்திகளின் மீது இறக்குமதித் தீர்வை நடைமுறையில் இருந்தாலும் கொசுவிரட்டியில் இருந்து வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் பலவும் சீனத் தயாரிப்புகளாவே உள்ளன. 
இந்தியாவில் உரிமம் பெற்று தயாரிக்கப்படும் சீன நிறுவனங்களின் செல்லிடபேசிகள் விற்பனை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. அயல் நாட்டு உற்பத்திகளும் பெருமளவிற்கு விற்பனையாகின்றன. இந்த நிலை நீடித்தால் நமது நாடு நுகர்வோர் சந்தை என்கிற நிலையில்தான் நீடிக்க வேண்டும். 
நம் நாட்டில் தொழிலக வளர்ச்சியும் உற்பத்திப் பெருக்கவும் ஏற்படாவிட்டால் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், வேலை வாய்ப்புப் பெருக்கமும் எப்படி ஏற்படும்? 
எடுத்துக்காட்டாக, சீனாவில் இருந்து இறக்குமதியாகும் ரேடியல் டயர்களால் தங்களுடைய தயாரிப்புகளுக்கு சந்தையில் பெரும் போட்டி ஏற்படுகிறது என்று நமது நாட்டின் வாகன டயர் உற்பத்தியாளர்கள் கூறுகின்றனர். 
இப்போது ரேடியல் டயர் இறக்குமதிகள் மீது 25 விழுக்காடு தீர்வை விதித்துள்ளது இந்திய ஒன்றிய அரசு. இதுபோலவே டயர்கள் உற்பத்திக்கான ரப்பரும் சீனாவில் இருந்து பெருமளவில் இறக்குமதியாவதால் தங்கள் உற்பத்திக்கு உரிய விலை கிடைக்கவில்லை என்று நம் நாட்டு ரப்பர் தோட்டத் தொழிலகங்கள் கூறுகின்றன. இதற்குக் காரணம் சீன அரசு அந்நாட்டின் தோட்டத் தொழில்களுக்கு அளிக்கும் மானியமும், சலுகைகளும் ஆகும். 
இதுபோலவே விவசாய - உணவு உற்பத்திப் பொருட்களுக்கு நமது நாட்டு அரசு அளிக்கும் மானியத்தை குறைத்திட வேண்டும் என்று கோரும் உலக வர்த்தக அமைப்பு மற்றும் முன்னேறிய நாடுகளான அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள் அவர்கள் நாட்டு விவசாய உற்பத்திகளுக்கு கொடுக்கும் மானியங்களைப் பற்றி வாய் திறக்க மறுக்கிறது. அந்நாடுகள் கொடுக்கும் அழுத்தத்திற்கு இணங்கியே நமது நாட்டு அரசும் - வேறு காரணங்களைக் கூறி - மானியத்தை குறைத்து வருகிறது.
தங்களுடைய தோட்டத் தொழில் ஏற்றுமதிக்கான தீர்வைகளையும் நீக்க வேண்டும் என்று ஏசியான் - பசிபிக் நாடுகள் கேட்கின்றன. ஏற்கெனவே வியத்நாமில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட மிளகு சந்தையில் பெருகியதால் இந்நாட்டு மிளகிற்கு விலை கிடைக்காததால் மிளகுச் சாகுபடியில் ஈடுபடப் போவதில்லை என்று நம் விவசாயிகள் கூறியுள்ளார்கள். 
நியூஸிலாந்து நாடு பால் உற்பத்தியில் தனது தேவையைவிட ஐந்து மடங்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்கிறது. அந்நாட்டின் பால் பொருள் இறக்குமதிகளின் மீதான தீர்வைகளை நீக்கிவிட்டால் உலகின் பெரும் பால் உற்பத்தி நாடான இந்தியாவின் நிலை என்னாவது? 
இந்தியாவின் சந்தையை முழுமையாக திறந்துவிட வேண்டும் என்று கோரும் ஆசியான் பசிபிக் நாடுகள், தங்கள் நாடுகளில் வேலைவாய்ப்புகளை இந்தியாவின் இளையோருக்கு வழங்க மறுக்கின்றன! ஆஸ்திரேலியா தனது நாட்டின் பணி அனுமதி விசா விதிகளை தளர்த்த தொடர்ந்து மறுத்துவருகிறது. 
ஆக தங்கள் நாட்டின் வேலைவாய்ப்புகளை பகிர்ந்துகொள்ள மறுக்கும் இந்நாடுகள் தங்கள் உற்பத்திகளுக்கு இந்தியா தனது சந்தையைத் திறந்துவிட வேண்டும் என்று கோருகின்றன. இதுதான் பேச்சுவார்த்தை இழுத்துக்கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம்.
இதுமட்டுமல்ல, நமது நாட்டில் விற்கப்படும் மருந்து பொருட்களின் மூலங்கள் தொடர்பான விவரங்களையும் தர வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகின்றன. மூலப் பொருட்களில் தங்கள் நாட்டில் பதிவான அறிவுச் சொத்துரிமை இருந்தால் அப்பொருட்களின் விலையை நிர்ணயிக்கும் உரிமையை கோருகின்றன. 
இந்தியா 130 கோடி மக்கள்தொகையைக் கொண்ட மாபெரும் பொருளாதாரம். இதனை சந்தை நோக்கோடு அணுகும் எந்த அமைப்பின் ஒப்பந்தமும் நமது ஏற்றத்திற்கு எதிரானது என்பதை இந்திய அரசு உணர வேண்டும். 

கட்டுரையாளர்:
பத்திரிகையாளர்.


 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/13/w600X390/Ayyanathan.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/19/சந்தை-நோக்கம்-ஏற்றம்-தராது-2775415.html
2775414 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முதுமை போற்றுவோம் கே.ஜி. இராஜேந்திரபாபு DIN Tuesday, September 19, 2017 01:23 AM +0530 மற்ற பருவங்களைப் போலவே முதுமைப் பருவமும் மகிழ்ச்சிக்குரிய பருவம்தான் என்பதை ஏனோ பலரும் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை.
முதுமைப் பருவம் எய்திவிட்டாலே வெந்ததைச் சாப்பிட்டுவிட்டு விதிவழியே போகவேண்டியதுதான் என்று விரக்தியாய் பேசிக்கொண்டு, வந்து போகிறவர்களிடமெல்லாம் தன் துயரத்தைப் புலம்பி, கண்ணீரால் முகத்தை அலம்பி, மூலையிலே குந்தத்தான் தனக்குத் தகுதி, கூடத்திலே அமர அருகதையில்லை என்று தனக்குத்தானே கோடிட்டுக் கொண்டு, இனியென்ன வாழ்க்கை இருக்கிறது என்றும் என்னை யார் மதிக்கிறார்கள் என்ற சுயபச்சாதாபத்தோடும் காலம் தள்ளும் பருவம் என்று பலரும் எண்ணுகிறார்கள்.
முதுமை என்பது கலங்கும் பருவமல்ல; கம்பீரமான பருவம்.
முதியவர்கள் தங்கள் மனத்தில் தாழ்வு மனப்பான்மை அனுமதிக்க வேண்டாம். வயதை இழந்துவிட்டோம் அதனால் வாழ்க்கையில் ஒதுக்கப்படுவோமோ என்று வதங்க வேண்டாம்.
முதியவர்கள் இளைஞர்கள் போல் இயல்பாக இருக்கலாம். உடற்பயிற்சி செய்யலாம். நடைப்பயிற்சி செய்யலாம். வானொலி கேட்கலாம். தொலைக்காட்சி பார்க்கலாம். கம்ப்யூட்டரிலோ, லேப்-டாப்பிலோ இணையத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளலாம்.
தினமும் புதிய புதிய நூல்கள் படிக்கலாம். இனி படித்து என்ன செய்யப்போகிறோம் என்ற விரக்தி மனப்பான்மை கூடாது. விரக்தி மனப்பான்மை வயதைக் கூட்டிவிடும்.
புதிய புதிய செய்திகளைப் பேரப்பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லலாம். அவர்கள் வயதுக்குத் தக்கவாறு கதைகளையோ, தகவல்களையோ சொன்னால் பேரப்பிள்ளைகள் தாத்தாவை விரும்பி தினமும் எதிர்பார்ப்பார்கள்.
தனது வயது நபர்களுடன் நட்பு பாராட்டி ஒரு குழுவாக அமர்ந்து பேசலாம். குடும்பத்தில் உள்ள குறைகளையோ, மனக்குறைகளையோ சொல்லி அதிலேயே ஒரு சுகம் காணுவதைத் தவிர்த்து, மகிழ்ச்சியான செய்திகளையே பேசலாம். 
ஏதாவது ஒன்றின் சார்பாக வாதிட்டுக் கொண்டு மனதிற்குள்ளேயே எதிர்ப்பலையை ஏற்படுத்திக் கொண்டு நிம்மதியை இழந்து விட வேண்டாம். குழுவாய் அமர்ந்து பேசுவதே மனத்தை மென்மைபடுத்தத்தானே!
வேலைக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பும் மகனோ மருமகளோ கொஞ்சம் கவனக் குறைவாக நடந்தால், உதாரணத்திற்கு, சாப்பிடும்போது கூப்பிட மறந்தால் - தான் அலட்சியம் செய்யப்பட்டுவிட்டோம், ஓய்வுபெற்ற உடனேயே ஒதுக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்று எண்ண வேண்டாம்.
சொந்த வீட்டில் எப்போதும் ஒருவரை ஒருவர் மதித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க வேண்டாம்.
முதியவர்கள், ஒவ்வொன்றுக்கும் மரியாதையை எதிர்பார்ப்பதற்குக் காரணம் ஓய்வு பெற்றவுடன் தான் ஓரங்கட்டப்பட்டுவிட்டோம் என்ற எண்ணத்தை ஏற்கெனவே மனத்தில் ஏற்படுத்திக் கொண்டதால்தான். அந்தக் கண்ணாடியை மாட்டிக் கொண்டு பார்க்கும்போது அவர்களுக்கு அப்படித்தான் தெரியும். 
இன்னும் சிலர் தாங்கள் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற அலுவலகத்திற்குச் சென்றால் அங்கு தங்களை மதிக்கவில்லை என்று புலம்புவார்கள். ஒரு வாடிக்கையாளருக்குத் தரவேண்டிய முக்கியத்துவத்தை தங்களுக்குக் கொடுத்தால் போதும் என்று நினைத்தால் இந்த மன உளைச்சல் இருக்காது.
முதியவர்களில் இரண்டு வகையினர் உண்டு. ஒன்று இயன்றவர்கள் (ஓய்வு ஊதியமாகவோ பிற வடிவிலே வருமானம் உள்ளவர்). இன்னொரு வகையினர் இயலாதவர்கள்.
இயலாதவர்கள் வாரிசுகளை நம்பி வாழ்கிறவர்கள்.
இயலாத பெற்றோரைப் பிள்ளைகள் பாதுகாக்க வேண்டும். கெளரவத்தோடு நடத்த வேண்டும். சோறுபோட்டு துணி எடுத்துக் கொடுத்தால் மட்டும் போதாது. 
அவர்களின் தேவையை அறிந்து சேவை செய்ய வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு அரைமணி நேரமாவது பெற்றோருடன் அளவளாவ வேண்டும்.
எக்காரணம் கொண்டும் அவர்கள் இயலாமையைச் சுட்டிக்காட்டி வேதனைப்படுத்தக்கூடாது. எந்தச் சூழலிலும் பெற்றோரை அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது. 
பெற்றோர் கேள்வி கேட்டால் அதை காதிலே வாங்காத மாதிரி அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது. அவர்களை மதித்து பதில் சொல்ல வேண்டும்.
குடும்பத்தில் நடக்கும் அத்தனை நிகழ்வுகளையும் பெற்றோரிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். பிள்ளை தங்களைக் கலந்தாலோசிக்கிறான் என்பதே பெற்றோர்க்குப் பூரிப்புத் தரும். 
வீட்டில் தாங்கள் உரிமையுள்ளவர்கள் என்ற உணர்வைப் பெற்றோர்களுக்கு ஊட்ட வேண்டும்.
குழந்தைகள், பெற்றோர், தாத்தா, பாட்டி முதலிய பெரியவர்கள் என்ற அடுக்குள்ள குடும்பம் அழகாக இருக்கும். பிள்ளைகளைப் பெற்றோர் கண்டிப்பர். தாத்தாவும், பாட்டியும் செல்லம் கொஞ்சுவர். 
பிள்ளைகளுக்கு இரண்டுமே வேண்டும். பிள்ளைகள் பெற்றோர்களிடம் வெளிப்படுத்தாத எண்ணங்களை தாத்தா பாட்டியிடம் கொட்டுவர். கூடுதலான சுதந்திரத்தோடு விளையாடுவர்.
பெற்றோர் சுமையென பிள்ளைகள் நினைத்தல் கூடாது. சிறு சிறு குறைகள் முதியவர்களிடம் இருந்தாலும் பொறுக்க வேண்டும். இளம் வயதில் தன்னுடைய குறைகளை பொறுத்தவர்கள்தான் என்பதை நினைவுகூர வேண்டும்.
பெற்றோருடன் சேர்ந்து வாழ்வது பிள்ளைகளுக்குப் பெருமை மட்டுமல்ல; பாதுகாப்புமாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/19/முதுமை-போற்றுவோம்-2775414.html
2774867 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நம்பிக்கையூட்டும் கல்வி தேவை ஜி.எஸ். சிம்ஹாஞ்சனா DIN Monday, September 18, 2017 02:55 AM +0530 டிசம்பர் 10, 1948 அன்று கூடிய ஐ.நா. பொதுச் சபை, அதன் மூன்றாவது கூட்டத்தில் மனித உரிமைகளுக்கான சர்வதேசப் பிரகடனத்தின் (UDHR) 26 ஆம் உறுப்புரையில் (Article 26) அனைவருக்கும் கல்வி உரிமை உண்டு; குறைந்தது, அடிப்படை கட்டங்களிலிலாவது இலவச கல்வி இருக்கவேண்டும். 
மனித ஆளுமையின் முழு வளர்ச்சிக்கும் (Full development of human personality), மனித உரிமைகள் மற்றும் அடிப்படை சுதந்திரம் ஆகியவற்றிற்கான மரியாதையை வலுப்படுத்துவதற்கும் கல்வி இயங்கவேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது அந்தப் பிரகடனம். 
இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டம் 1950, உறுப்புரை 41இல் கல்வி உரிமை அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் அடிப்படியில் உறுப்புரை 45இன் கீழ் ஆறு வயது வரை குழந்தைகளுக்கு அடிப்படைக் கல்வியினை அரசு வழங்கவேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கைப்பட்டுள்ளது. 
பின்வந்த அரசியல் அமைப்பு (86ஆம் திருத்த) சட்டம், 2002-இன் கீழ், கல்வி உரிமை உறுப்புரை 21அ-வின் கீழ் அடிப்படை உரிமையாக நுழைக்கப்பட்டது. அதன்படி ஆறு வயது முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகவும் கட்டாயமாகவும் கல்வி வழங்கப்படவேண்டும் என்று வழிகாட்டப்பட்டது. 
இந்த சட்டங்களை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் நியாயமான, சமமான தரத்தில் கல்வி என்னும் குறிக்கோளோடு "இந்தியக் கல்வி பெறும் உரிமை சட்டம், 2009' இயற்றப்பட்டது. 
சட்டங்களை இயற்றுவது முக்கியம் என்றாலும் அச்சட்டங்களால் நாட்டு மக்களுக்கு பயன் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்ற கேள்வியைக் நமக்குநாமே கேட்டுக்கொண்டால், ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சுகிறது. சமீபத்தில் நிகழ்ந்த அனிதா என்னும் மாணவியின் மரணம், இந்த அவலத்தை நம் காதுகளில் சத்தமாக ஒலிக்கவைக்க நடந்த கொடூர சம்பவம். 
"ஒரு நாட்டின் பண்பாட்டு நலன்களை உணர்த்துவதுதான் கல்வியாகும்' என்று கல்வியை அழகாக வரையறுத்திருக்கிறார்கள். தொல் பழைமையும் பண்பாட்டுச் சிறப்பும் மிளிர்ந்த ஒரு பெரிய நாடு என்ற அளவில் அந்தப் பண்பாட்டு செழுமையைக் கல்வியில் செலுத்த முடியாமல் சோர்வுற்று, நாம் திகைத்து நிற்கிறோம் என்பது அதிர்ச்சியைத் தருகிறது என்று தன் கட்டுரை ஒன்றில் எழுதுகிறார் இந்தியாவின் சட்ட வல்லுநரான நானி பல்கிவாலா. 
கல்வி உரிமை என்பது அதன் எழுத்தியல் அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு கோட்பாடு அல்ல. இதனை உணர்த்தும் வண்ணம்தான் இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தின் மாநிலக் கொள்கையின் கட்டளை கோட்பாடுகளின் (Directive Principles of State Policy) கீழ் வந்த கல்வி உரிமை பின்வந்த அரசியல் அமைப்பு (86ஆம் திருத்த) சட்டம், 2002 உறுப்புரை 21அ-வின் கீழ் அடிப்படை உரிமையாக நுழைக்கப்பட்டது. 
ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் தகுதியின் (merit) அடிப்படையில் சமமான வாய்ப்பு அளிக்கப்படவேண்டும் என்பதே உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்தாக இருந்து வருகிறது. அப்படியானால் அந்த சமமான வாய்ப்புக்கு தன்னை தகுதிப்படுத்திக்கொள்ளும் மாணவனாகவோ அல்லது மாணவியாகவோ உருவாகும் ஒரு சூழலையும் பயிற்சியையும் தரும் கடமையும் ஒரு அரசுக்கு உண்டல்லவா? 
தமிழக அரசின் தொலைநோக்குத்திட்டம் 2023 (விஷன் 2023) இல் "பல்வேறு துறைகளில் உள்ள உலகக் கல்வி நிறுவனங்களின் வலிமை மற்றும் சிறந்த மனித திறமை ஆகியவற்றில், இந்தியாவின் புதுமை மையம் மற்றும் அறிவு, மூலதனம் என தமிழ்நாடு அறியப்படும்' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 
இதன் அடிப்படையில் இணைய வழிக்கல்வி முறைக்கான ஒரு வலைதளம் அமைக்கப்பட்டதைக் குறித்து சில மாதங்களுக்கு முன் செய்தி வந்தது. வரவேற்கத்தக்க திட்டம். இதே விஷன் 2023-இல், தேசிய மற்றும் சர்வதேசத் தரங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் தமிழ்நாடு சமமான நிலையில் நிற்கும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. 
ஆனால் அதன் பொருட்டு பள்ளி மாணவர்களுக்கான கல்வி முறையிலோ, பாடத்திட்டங்களிலோ ஏதேனும் மாற்றமோ முன்னேற்றமோ செய்யயப்பட்டுள்ளதா என்றால், இல்லை. இதன் விளைவே இன்று நீட் (NEET) தேர்வில் உருவாகியுள்ள குழப்பங்கள். 
தேசியத் தரத்தோடு போட்டி போடும் வகையில் மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கத் தவறும் கல்வித் திட்டமே அனிதாவின் மரணத்திற்கு காரணமோ?
நீட் தேர்வு நிச்சயமாக நடக்கும் என்கிற சூழல் உருவானபோதே மாதிரி வினாத்தாள்கள், சிறப்பு பயிற்சி முகாம்கள், இலவச பயிற்சித் திட்டங்கள் போன்றவற்றிற்காக அரசு சரியான முயற்சியை மேற்கொள்ளவில்லை என்பது மிகப்பெரிய அவலம். 
தங்கள் ஆசிரியர்களையே நம்பி இருக்காமல் சமூக ஆர்வலர்கள் உதவியோடு சிறப்பு பயிற்சி தர, தன்னார்வ நிறுவனங்களின் உதவியையும், கல்வியாளர்களின் வழிகாட்டுதலையும் பெற்று மாணாவர்களுக்கு (இடைகால ஏற்பாடாக- Adhoc arrangement) பயிற்சி அளித்திருந்தால் அனிதாவின் மரணம் போன்ற ஒரு வேதனையளிக்கும் நிகழ்வையோ நம்பிக்கையைற்ற சூழலையோ நாம் எதிர்கொள்ள நேர்ந்திருக்காது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தன்னம்பிக்கையை ஊட்டாத கல்வி, ஒரு மாணவனை உயர்ந்த மதிப்பெண் வாங்கச்செய்தால்தான் என்ன? செய்யாவிட்டால்தான் என்ன?
சமச்சீர் என்பது எல்லோருக்கும் ஒரே பாடத்திட்டம் என்பதில் இல்லை; வெற்றி - தோல்விகளை சமமாகப் பார்க்கும் மனநிலையை உருவாக்கும் பாடத்திட்டத்தில் தான் இருக்கிறது.
சிந்திக்க வேண்டியவர்கள் சிந்திப்பார்களாக...

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/18/நம்பிக்கையூட்டும்-கல்வி-தேவை-2774867.html
2774866 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குணம் நாடுதலும் குற்றம் கடிதலும் பெ. சிதம்பரநாதன் DIN Monday, September 18, 2017 02:50 AM +0530 அண்மையில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களில் மூன்று முக்கியமானவை. முதல் சம்பவம், குஜராத் மாநிலங்களவைத் தேர்தல். குஜராத் சட்டசபையில் பா.ஜ.க.வுக்கு 121 எம்.எல்.ஏ.க்கள். ஒரு மாநிலங்களவை எம்.பி.யைத் தேர்ந்தெடுக்க 45 எம்.எம்.ஏ.க்கள் வீதம் பா.ஜ.க. 2 எம்.பி.க்களைத் தேர்ந்தெடுக்க 90 எம்.எல்.ஏ.க்கள் தேவை. மிச்சமுள்ள 31 பா.ஜ.க. எம்.எல்.ஏ.க்களை வைத்து மூன்றாவது எம்.பி.யைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. 
குஜராத் சட்டசபையில் காங்கிரஸின் பலம் 57. நிச்சயமாக காங்கிரஸ் ஒரு எம்.பி.யைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.
காங்கிரஸ் எம்.எல்.ஏ.க்களில் 6 பேர் அதிருப்தி எம்.எல்.ஏ.க்களாயினர். அவர்களில் இருவர் பா.ஜ.க.விற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். அவை செல்லாதவையென காங்கிரஸ் தரப்பில் கூறப்பட்டது. ஆனால், பா.ஜ.க. அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது.
தேர்தல் ஆணையம், அந்த இரு வாக்குகளும் செல்லாதவைதான் என்று அறிவித்தது. அந்த முடிவால்தான், காங்கிரஸ் கட்சியின் செயலாளர் அகமது படேல் வெற்றிபெற முடிந்தது. 
மத்திய ஆளும் கட்சியான பா.ஜ.க. தேர்தல் ஆணையத்தை வசப்படுத்தும் என விமர்சிக்கப்பட்டது. நடந்ததோ இதற்கு நேர்மாறானது. 
இதில் நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மை, தேர்தல் ஆணையம் அரசியல் சாசனத்தின் அதிகாரம் பெற்ற நிறுவனமே தவிர, மத்திய ஆட்சிக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்கக்கூடிய நிறுவனம் அல்ல என்பதுதான். அகமது படேலின் வெற்றியும், பா.ஜ.க. முயற்சியின் தோல்வியும், இந்திய ஜனநாயகத்திற்குக் கிடைத்த வெற்றி என உறுதிபடக் கூறலாம்.
இரண்டாவது சம்பவம் முத்தலாக் பற்றிய உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு. அதை 5 மதங்களைச் சேர்ந்த 5 நீதிபதிகள் வழங்கினர் என்பதைக் கவனிக்கத் தவறக்கூடாது.
நீதியரசர் ஜே.எஸ். கேஹர் சீக்கிய மதத்தையும், நீதியரசர் ரோஹின்டன் ஃபாலி நாரிமன் பார்ஸி மதத்தையும், நீதியரசர் குரியன் ஜோசப் கிறிஸ்தவ மதத்தையும், நீதியரசர் உதய் உமேஷ் லலித் இந்து மதத்தையும், நீதியரசர் அப்துல் நசீர் இஸ்லாம் மதத்தையும் சேர்ந்தவர்கள்.
இந்த ஐவரில் மூவர் முத்தலாக் முறை ஆண் - பெண் சமத்துவத்திற்கு எதிரானது என்றனர். மற்ற இரு நீதியரசர்களின் தீர்ப்பு இதற்கு மாறானது. பெரும்பான்மைத் தீர்ப்பால் முத்தலாக் முறை இந்தியாவில் ரத்தாகியது.
இது இந்திய இஸ்லாமியப் பெண்களுக்குக் கிடைத்த மகத்தான வெற்றியாகும். இனிப்பு வழங்கி அதை அவர்கள் கொண்டாடினார்கள். முத்தலாக்கால்தான் இஸ்லாத்திற்குப் பெருமை என்பதில்லை. அதற்குப் பெருமை தர எத்தனையோ நல்லவை இருக்கின்றன. மிக உன்னதமான ஓரிறைத் தத்துவம் ஒன்றே போதும். 
முத்தலாக் முறையை ஒட்டுமொத்தமாக ரத்து செய்வதைவிட, அதனைச் சீர்திருத்திக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்ற வாதமும் முத்தலாக்கை ஒரு முறை சொல்வதற்கும், மறுமுறை சொல்வதற்கும் ஆறு மாத இடைவெளி உள்ளது எனவும் எடுத்துக் காட்டப்பட்டது.
இந்த வாதங்களைக் கேட்ட ஐந்து நீதிபதிகளில் பெரும்பான்மைத் தீர்ப்பு முத்தலாக்கிற்கு எதிராகவே அமைந்து, நாடு முழுவதும் அது நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ராகுல்காந்தி இந்த வழக்கின் தீர்ப்பை இஸ்லாமிய சகோதரிகளுக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகக் கண்டார்.
இதேபோல் சுபாஷிணி அலி, சீதாராம் யெச்சூரி முதலிய இடதுசாரிகளும் இதை வரவேற்றார்கள். பகுத்தறிவு இயக்கத்தாரும் இதை வரவேற்றார்கள். 
முத்தலாக் ரத்தானதைப் பற்றிக் கருத்துக் கூறிய பங்களாதேஷ் எழுத்தாளர் தஸ்லிமா நஸ்ரீன் தனது தாய்நாடான பங்களாதேஷிலும், இஸ்லாமிய ஆட்சி நடைபெறுகிற பாகிஸ்தானிலும் முத்தலாக் முறையை ஒழித்துப் பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன என்றும், இப்போதுதான் இந்தியா இதை ஒழிக்கிறது என்பது வியப்பாக உள்ளதெனவும் கூறினார் (முத்தலாக் முறை திருக்குரானில் இல்லை).
அதேசமயம் முத்தலாக் முறை ஒழிப்பு, பொது சிவில் சட்டத்தை மறைமுகமாகக் கொண்டுவருவதற்கான முயற்சியோ என்பாரும் உள்ளனர். 
மதங்கள் தங்களுடைய விசுவாசிகளைக் காப்பாற்றுவதற்கென்று தனிச்சட்டங்களை வைத்திருக்கின்றன. அதனால், இந்தியாவில் பொது சிவில் சட்டம் நடைமுறையில் இல்லை.
ஒரு ஹிந்துப் பெண்ணைக் கணவன் கைவிட்டால் ஜீவனாம்சம் கேட்டு வழக்குத் தாக்கல் செய்ய முடிகிறது. இஸ்லாமியப் பெண்ணோ அதுபோலச் செய்ய முடிவதில்லை. 
"ஒரே கிரிமினல் சட்டம் போல ஒரே சிவில் சட்டமும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான தருணம் வந்துள்ளது' என்கிற வரலாற்றுப் பேரறிஞரும், இடதுசாரிச் சிந்தனையாளருமான ரோமிலா தாப்பரின் கருத்து குறிப்பிடத்தக்கது. 
மூன்றாவது சம்பவம், ஹரியாணா மாநில உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிக்கு, தேரா சச்சா செளதா ஆசிரமத்தின் தலைவர் குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் தங்களைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்தார் என்ற கொடுமையை இரண்டு பெண்கள் கடிதமாக எழுதினார்கள். இதை ஆய்வு செய்யுமாறு உயர்நீதிமன்றம் சி.பி.ஐ. சிறப்பு நீதிமன்றத்திற்கு உத்தரவிட்டது. 
சுமார் 15 ஆண்டுகளாக சிறப்பு நீதிமன்றம் இந்த வழக்கை விசாரித்து 2017 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் வழங்கிய தீர்ப்பில், குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் குற்றவாளிதான் என்று அறிவித்தது - ஆனால் தண்டனையை அறிவிக்கவில்லை. 
காரணம், ராம் ரஹீம் சிங்கிற்கு பஞ்சாப், ஹரியாணா மாநிலங்களில் மட்டுமல்லாமல், ராஜஸ்தான் முதலிய பிற மாநிலங்களிலும் வெளிநாடுகளிலும் அதிகமான பக்தர்கள் உள்ளனர்.
பாமரக் குடும்பத்தில் இவர் பிறந்திருந்தாலும் தொலைக்காட்சிப் பேட்டிகளின் மூலமாகவும், சினிமாவில் நடித்ததன் மூலமாகவும் மிகப் பிரபலமான ஆன்மிகவாதியானார். இவருக்குச் சுமார் 7 கோடி பக்தர்கள் உள்ளனர். இவருடைய செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி காங்கிரஸ் 2002-லும் பா.ஜ.க. 2009-லும் ஹரியாணாவில் ஆட்சியைப் பிடித்தன. 
சிறப்பு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பால் குர்மீத் குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டார். 
தீர்ப்பளிப்பதற்கே முடியாத அளவில் சண்டீகரில் திரண்ட பக்தர்கள் சாலைகளுக்குத் தீவைப்பு முதலியவற்றில் இறங்கினார்கள். 
அதனால், பஞ்ச்குலா சிறைச்சாலைக்கு ஹெலிகாப்டர் மூலமாகவே குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் கொண்டு செல்லப்பட்டார். 
20 ஆண்டுக் காலச் சிறைத்தண்டனை தரப்பட்டு ரோட்டக் சிறையில் அடைக்கப்
பட்டார்.
தீர்ப்பு நாளில் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் சண்டீகரில் திரண்டது நீதிமன்றத்தையே அச்சுறுத்துவதாக அமைந்தது. ஹரியாணா மாநில அரசு, இந்த வெறிக்கும்பலை அடக்குவதற்குப் போதுமான நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்று எதிர்க்கட்சிகள் விமர்சித்தன.
நடவடிக்கை எடுக்காததற்குக் காரணம், ஹரியாணாவில் பா.ஜ.க. ஆட்சி அமைந்ததற்கு இவருடைய வாக்கு வங்கியின் பங்களிப்பும் உண்டு என்பதுதான்.
தற்போது குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங், தேரா சச்சா ஆசிரமத்தின் தலைவர் அல்ல. ரோட்டக் சிறையில் ஒரு கைதி. 
பா.ஜ.க. மத்திய ஆட்சி இந்துத்துவாவுக்கு ஆதரவான ஆட்சி என்று கூறுகிற இடதுசாரிகளின் விமர்சனத்தை இத்தீர்ப்பு கேள்விக்குறியாக்கி உள்ளது. குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் ஆதரவை பா.ஜ.க. தக்க வைப்பதாக இருந்தால், அவருடைய சிறைத்தண்டனையைத் தவிர்க்க ரகசியமாகச் செயல்பட்டிருக்க முடியும். 
அப்படி நடந்து கொண்டிருக்குமானால், அவர் நிரபராதி என்று விடுதலையாகியிருப்பார். அல்லது குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படவில்லை என்று வழக்குத் தள்ளுபடியாகியிருக்கும். அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.
இந்தத் தீர்ப்பில் எதிர்க்கட்சிகள் வைக்கக்கூடிய குற்றச்சாட்டு ஹரியாணாவின் பா.ஜ.க. முதலமைச்சர் கட்டர், சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னையைச் சரியாகக் கையாளவில்லை என்பது மட்டுமே. 
இக்குற்றச்சாட்டு ஹரியாணா மாநில அரசு நிர்வாகத்தின்மீது வைக்கப்படுகிற குற்றச்சாட்டே தவிர, இந்துத்துவாவுக்கு ஆதரவாக மாநில ஆட்சி செயல்பட்டது என்பதற்கான குற்றச்சாட்டு அல்ல. குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் செல்வாக்கு எவ்வளவு அதிகமானதாக இருந்தாலும், அதைப் பொருட்படுத்தாமல் சட்டத்திற்கு முன்பு அனைவரும் சமம் என்பதை மாநில பா.ஜ.க. ஆட்சி நிரூபித்திருக்கிறது. மத்திய பா.ஜ.க. ஆட்சி வரவேற்றுமிருக்கிறது.
இம்மூன்று சம்பவங்களின் மூலம் மத்திய ஆட்சி, தேர்தல் ஆணையத்தைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது என்றோ, நீதிபதிகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியது என்றோ, சிறப்பு நீதிமன்றத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது என்றோ எதிர்க்கட்சிகளால் குற்றம் சுமத்த முடியவில்லை. 
இம்மூன்று நிகழ்வுகளும் தேசத்தின் நலன், ஆட்சியின் நடுநிலைமை போன்ற மத்திய ஆட்சியின் குணநலத் தளத்தில் இடம்பெறுகின்றன. 
சென்ற மூன்று ஆண்டு பா.ஜ.க. ஆட்சியில் வேலை வாய்ப்புப் பெருகவில்லை. பண மதிப்பை ரத்து செய்தும் பலன் இல்லை. பசு இறைச்சித் தடைச்சட்டத்தால் நடந்த அத்து மீறல்கள் போன்றவை மத்திய ஆட்சியின் குற்றம் கடிதல் தளத்தில் இடம்பெறத் தக்கவையாகும்.
நடுநிலை ஆட்சிக்கான நற்குணங்களை எதிர்க்கட்சிகள் எப்போதும் வரவேற்பதில்லை. ஆனால், ஆட்சியின் குற்றங்களைக் கடிதல் மட்டும் நீடிப்பது தார்மிகமாகுமா? 

கட்டுரையாளர்: பத்திரிகையாளர்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/18/குணம்-நாடுதலும்-குற்றம்-கடிதலும்-2774866.html
2774056 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆடம்பரம் தவிர்ப்போம் இரா. இராஜாராம் DIN Saturday, September 16, 2017 03:22 AM +0530 ஆடம்பரத்திற்கு அளவுகோல் உண்டா என்றால் இல்லை என்று உறுதியாக கூறிவிடலாம். ஆடம்பரத்தின் மூலம் அமைதியும் ஆனந்தமும் பெருகிடுமா, அதுவும் இல்லை. மாறாக, அடங்கா ஆசையும் ஆர்ப்பரிப்பும் தன் முனைப்புமே வளர்ந்திடும்.
"மனநிறைவு என்பது இயற்கையிலேயே நம்மிடம் உள்ள செல்வம். ஆடம்பரம் என்பது நாம் தேடிக்கொள்ளும் வறுமை' என்கிறார் சாக்ரடீஸ்.
நாம் போற்றிப்புகழும் எத்தனையோ அருளாளர்களும் அறிஞர்களும் சிறந்த தலைவர்களும் வசதி வாய்ப்புகள் இருந்தபோதும் எளிமையான வாழ்க்கை முறையே மேற்கொண்டு நிறைவு கண்டனர்.
நம்மில் பலர் வசதி வாய்ப்புகள் வந்த
வுடன் தங்களின் செல்வாக்கைப் பறைசாற்றும் விதமாக வீட்டில் தேவைக்கு மிகுதியான ஆடம்பரப் பொருட்கள், விலை உயர்ந்த ஆடை, ஆபரணங்கள், வாகனங்கள் என வாங்கிக் குவிப்பதும், திருமணம் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடத்தும்போது உறவினர்களும் நண்பர்களும் பார்த்து வியக்க வேண்டும் என்பதற்காக மிகுந்த பொருட்செலவில் பகட்டாக நடத்துவதும் வகைவகையான உணவுகளைத் தயாரித்துப் பரிமாறுவதும் அதில் ஒரு பகுதி இலையிலேயே உண்ணாமல் வீணாக்கப்படுவதும் அதிகரித்து வரும் ஆடம்பரக் கலாசாரமாகிவிட்டது.
பல்லாயிரம் ரூபாய் பெருமதிப்புள்ள பட்டாசுகளை மண்டபத்திற்கு முன்பாகச் சாலையில் வைத்து வெடிக்கச் செய்வதும் அதனால் அங்கு நச்சுப் புகைமண்டலம் சேர்ந்து நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருப்பவர்களுக்கும் சாலையில் செல்வோருக்கும் மூச்சுத்திணறல் ஏற்படுவதும் போக்குவரத்து பாதிப்புக்குள்ளாவதும் சரியா?
நம் வீட்டு நிகழ்ச்சிக்கோ விருந்துக்கோ வரும் விருந்தினர்களைப் பாரபட்சமின்றி மனமுவந்து உபசரித்து உவகை கொள்வதுதானே சிறந்த விருந்தோம்பல் பண்பு.
அதனைவிடுத்து ஆடம்பர உடை உடுத்தி, அளவில்லா ஆபரணங்கள் அணிந்து, சொகுசு காரில் வருபவர்களை ஒருவிதமாகவும் எளிமையான தோற்றத்
துடன் வரும் விருந்தினர்களைத் துச்சமாக நினைத்து அவர்களை வேறுவிதமாகவும் நடத்துவதைப் பார்க்கும்போது வெற்றுப் பகட்டுக்கும் புறத்தோற்றத்திற்குமே மதிப்பளிப்பதாக ஆகிவிடாதா?
வசதி படைத்தோர் நடத்திடும் ஆடம்பர நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் கடனை வாங்கியாவது தம் வீட்டுத் திருமண நிகழ்ச்சிகளையும் ஆடம்பரமாக நடத்திட வேண்டும் என்று நடத்திப் பின்னர் கடனைத் திரும்பக் கட்ட முடியாமல் வாழ்நாள் முழுவதும் வருந்தியவர்கள் பலர்.
வீட்டில் குழந்தைகளுக்கு இளம் வயதிலேயே ஆடம்பரம் எது, அவசியம் எது என்பதை நன்கு உணர்த்திட வேண்டும். குழந்தைகள் விரும்பியதெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயல்வது அவர்கள் பின்னாளில் பிடிவாதக்காரர்களாகவும், ஊதாரிகளாகவும் உருவாகிட வழிவகுத்துவிடும்.
குடும்ப நிலவரத்தை குழந்தைகள் உணரச் செய்வதும், தாய் - தந்தையர் தாம் பொருள் ஈட்ட படும் பிரயத்தனங்களை அவர்கள் அறியச் செய்திடவும் வேண்டும்.
நற்பண்புகளான எளிமை, இரக்கம், அன்பு, அடக்கம் போன்றவற்றை அவர்கள் மனத்தில் வேர் ஊன்றச் செய்திடல் பெற்றோரின் கடமையாகும். அதுவே பின்னாளில் அவர்கள் வாழ்விலும் ஏற்றம் தரும் நற்பண்புகளாகப் பரிணமிக்கும்.
குடும்பத்தில் ஆடம்பரச் செலவுகளும், அதிகத் தேவைகளையும் வளர்த்துக் கொண்டால் குடும்பத் தலைவன் தகாத முறையில் பொருள் தேடிக்கொண்டு வருவதற்கு வழிகுத்துவிடும்.
முறையற்ற வகையில் தேடும் செல்வம் தகாத நண்பர்களின் சேர்க்கைக்கும் வேண்டாத பழக்கங்களுக்கும் அடிமையாவதற்குக்கூட காரணமாகிவிடும்.
வருவாய் அதிகமாக வருகிறது என்பதற்காகத் தேவைக்கு மிகுதியான ஆடம்பர உடைகள், பொருட்களை வீட்டில் வாங்கிக் குவிப்பது என்பது வீண் செலவு மட்டுமின்றி அதனைக் கையாள்வதும் பாதுகாப்பதுமே பெரும் சுமையாகிவிடும்.
ஆடம்பரச் செலவுகளைத் தவிர்த்தால் பணம் மீதமாகித் தக்க சமயத்தில் அது பயன்படும். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு நல் வழிக்காட்டியாய் இருக்க வேண்டும்.
படிக்கின்றபோதே கைபேசியும், இரு சக்கர வாகனம் மற்றும் ஆடம்பரப் பொருட்களையும் வாங்கிக் கொடுப்பது, அவர்கள் தேவையின்றிச் சுற்றிடவும், கைபேசியே கதி என்று பொன்னான நேரத்தை வீணாக்கிடவும் படிப்பில் கவனமின்றி ஒழுங்கீனம் வளர்வதற்கும் வாய்ப்பாகிவிடும்.
நம் முன்னோர்களால் எளிமையாகக் கொண்டாடப்பட்ட தீபாவளி, பொங்கல், திருமணச் சடங்கு போன்ற நிகழ்ச்சிகளிலும், அமைதியாக நடைபெற வேண்டிய இறுதிச் சடங்குகளிலும் ஆடம்பரச் செலவினங்களும் ஆர்ப்பரிப்புகளும் அதிகரித்துவிட்டனவே, இதனை நாகரிக வளர்ச்சி என ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா?
ஒருவன் எப்படிப் பணம் ஈட்டுகிறான் என்பதைவிட எப்படிச் செலவிடுகிறான் என்பதை வைத்தே அவன் எத்தகையவன் என்பதைத் தீர்மானித்து விடலாம். குறைவான வருவாய் உள்ளோர் அதற்குள் தங்கள் செலவினங்ளைத் திட்டமிடலாம். அதிக வருவாய் பெறுவோர் ஏழை, எளியவர்களுக்காக எத்தனையோ வகையான நலத் திட்டங்களுக்கு உதவிடலாம்.
இலவச மருத்துவமனைகள், கல்வி நிலையங்கள் ஏற்படுத்திச் செலவுகள் செய்திடலாம். தொழிற்சாலைகள் ஏற்படுத்தி வேலைவாய்ப்புகளைத் தரலாம். ஊனமுற்றோருக்கு ஏற்ற தொழிற்கூடங்கள் அமைத்து உதவலாம்.
ஆடம்பரப் பகட்டு வாழ்க்கைக்காக அனாவசியமாகச் செலவிடுவதைத் தவிர்த்துத் தனது செல்வத்தால் அறச் செயல்கள் பல செய்து நிறைவு காண்பதே செல்வம் பெற்றதன் பயனாகும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/16/ஆடம்பரம்-தவிர்ப்போம்-2774056.html
2774055 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெருநிறுவனங்களும் சிறுதொழில்களும் எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Saturday, September 16, 2017 03:19 AM +0530 வங்கிகள் வழங்கும் கடன் தொகையில், 40 சதவீதத் தொகையை சமூக நலன் கருதி சிறு தொழில், விவசாயம் போன்றவற்றுக்கு முன்னுரிமை அடிப்படையில் வழங்கிட வேண்டும் என்பது விதி. வங்கிகளின் வாராக்கடன் பெருக்கத்திற்கு இதுவும் ஒரு காரணம் என்று பலரால் நம்பப்படுகிறது.
அண்மையில் வெளிவந்துள்ள தகவலின்படி, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மற்றும் பெரும் தொழில் அதிபர்கள் வங்கிக் கடனைத் திரும்பச் செலுத்துவதைவிட, சிறு, குறு தொழில்கள், விவசாயக் கடன் பெற்றோர் வங்கிக் கடனைத் திரும்பச் செலுத்துவது சிறப்பாக உள்ளது என்று ரிசர்வ் வங்கி தெரிவித்துள்ளது.
கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் முதல் டிசம்பர் வரையிலான காலகட்டத்தில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கும் பெரும் தொழில் அதிபர்களுக்கும் கொடுத்த கடனை வசூலிக்க இயலாமல் தள்ளுபடி (Write off) செய்யப்பட்ட தொகை ரூ.35,587 கோடி.
அதே காலகட்டத்தில், சிறு தொழில்கள் மற்றும் விவசாயம் உள்ளிட்ட முன்னுரிமை கடன்களில் தள்ளுபடி செய்யப்பட்ட தொகை ரூ.32,445 கோடி. அதாவது விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி ரூ.6,628 கோடி; சிறு, குறு, நடுத்தர தொழில் கடன் தள்ளுபடி ரூ.8,106 கோடி; இதர முன்னுரிமை கடன்களின் தள்ளுபடி ரூ.17,711 கோடி; ஆக மொத்தம் ரூ.32,445 கோடி.
அதேபோல் பெருநிறுவனங்களின் வாராக்கடன் தொகையிலிருந்து வசூல் செய்யப்பட்ட தொகை ரூ.16,717 கோடி. ஆனால் இதே இனத்தில், முன்னுரிமை கடன் தொகையிலிருந்து வசூலிக்கப்பட்ட தொகை ரூ.25,070 கோடியாகும்.
பெரும் தொழில் கடன்களை வசூலிக்க இயலாமல் 2017-ஆம் நிதி ஆண்டில் இதுவரை ரூ.68,032 கோடி அளவுக்கு கடன் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டுள்ளது. நடப்பு நிதியாண்டில் மீதமுள்ள மாதங்களைக் கடக்கும்போது தள்ளுபடி தொகை மேலும் உயரும். ரிசர்வ் வங்கி தெரிவித்துள்ள தகவலின்படி, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் கடன் தள்ளுபடி ரூபாய் இரண்டு லட்சம் கோடியைத் தாண்டியுள்ளது.
ரிசர்வ் வங்கியின் புதிய விதிமுறைகளின்படி, வாராக்கடன்களின் தரம், அதற்கு ஈடாக வைக்கப்பட்டுள்ள சொத்து மதிப்பு, வசூலிக்கக்கூடிய சாத்தியக் கூறுகள் உள்ளிட்ட அம்சங்களை மறுஆய்வு செய்து (asset quality review) வங்கிக்கு இதனால் ஏற்படக் கூடிய இழப்பை சரி செய்யும் வகையில், வங்கிகளின் லாபத்திலிருந்து உரிய தொகையை ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டி உள்ளது.
இதில் ஒரு பகுதியை வசூலிப்பது சாத்தியமில்லை என்று கருதினால், வங்கிகளின் Balance Sheet-ஐ ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக, சம்பந்தப்பட்ட கடனில் ஒரு பகுதியை தள்ளுபடி செய்கிறார்கள். இதன் பயனாக வங்கிகளின் பேலன்ஸ் ஷீட்களின் வெளிப்படைத்தன்மை அதிகரிக்கிறது.
கடன் தள்ளுபடி என்பதற்கு கடன் வாங்கியவர் அந்தக் கடனிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார் என்பது பொருள் அல்ல. அவர் மீது எடுக்கப்பட்டுள்ள சட்ட நடவடிக்கை நிச்சயமாகத் தொடரும். கடனை வசூலிக்கத் தேவையான அனைத்து நடவடிக்கையும் தொய்வில்லாமல் தொடரும்.
அதே நேரம் வங்கியின் பேலன்ஸ் ஷீட்டை பொருத்தவரை, தள்ளுபடி செய்யப்பட்ட கடன் வராமல் போய்விட்டால், வங்கி தனது லாபத்திலிருந்து, அந்த தொகையை ஒதுக்கி வைத்துள்ளது என்பதையும், டெபாசிட்டர்களுக்கு எந்த நேரமும் பணத்தை திரும்பக் கொடுப்பதற்கு தயார் நிலையில் உள்ளது என்பதையும் எடுத்துக்காட்டவே மேற்கூறிய நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
அதேபோல், மாநில அரசுகள் அறிவிக்கும் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடிக்கும், வங்கிகள் செயல்படுத்தும் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடிக்கும் தொடர்பில்லை.
இது ஒருபுறம் இருக்க, வாராக்கடன் பிரச்னை மிகப் பெரிய சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது. கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், வாராக்கடன் பூதாகரமாக பெருகிவிட்டது.
2008-ஆம் ஆண்டு ஒட்டுமொத்த வங்கிக் கடனில் 2.3 சதவீதமாக இருந்த வாராக்கடன் தொகை, 2016-ஆம் ஆண்டில் 7.5 சதவீதமாக உயர்ந்துவிட்டது. அதாவது ரூ.6.11 லட்சம் கோடியாக வளர்ந்துவிட்டது. நாட்டின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி மதிப்பில் (ஜி.டி.பி.) 4.5 சதவீதமாக வாராக்கடன் உள்ளது. இதில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் கைவரிசை கணிசமானது என்பதுதான் கவலை அளிக்கும் விஷயம்.
இந்த இமாலய சீர்கேட்டை இரும்புக் கரம் கொண்டுதான் சரி செய்ய முடியும். ஆனால், நாம் இதுவரை வட்டித் தள்ளுபடி, கடன் தொகையை குறைத்துக் கொண்டு, ஒரே தவணையில் கணக்கை முடித்துக் கொள்ளுதல் (One time settlement), கடனைத் திரும்பச் செலுத்துவதற்கான கால அட்டவணையை திருத்தி அமைத்தல் (Rescheduling) உள்ளிட்ட சலுகைகளை வழங்குதல் போன்ற மென்மையான போக்குகளைத்தான் கடைபிடித்து வந்திருக்கிறோம்.
வங்கிகள் ஈட்டும் லாபத்தில் பெரும் பகுதி வாராக்கடனுக்கு நிகராக ஒதுக்கீடு செய்வதில் செலவாகிறது.
வாராக்கடனில் ஒரு சிறு பகுதி வேண்டுமானால் கடனாளியின் சக்திக்கு மீறிய காரணங்களால் ஏற்படக்கூடும். உதாரணமாக, உள்நாட்டுப் பொருளாதார மந்தநிலை, சர்வதேசப் பொருளாதார தேக்கநிலை ஆகியவை காரணமாக இருக்கக்கூடும். பெரும்பாலான கடனாளிகள் பணத்தைத் திரும்பச் செலுத்தும் நிலையில் இருந்தும்கூட, வேண்டும் என்றே திரும்பச் செலுத்தாதவர்கள் (Wilful defaulter) அதிகம் பேர் உள்ளனர்.
கடந்த காலங்களில் வாராக்கடனை வசூலிப்பதில் காலதாமதம் ஆனதற்கு நீதிமன்றங்களில் நேரக்கூடிய அளவுக்கதிகமான காலதாமதம் ஒரு காரணமாக இருந்தது. இதனால் வங்கிகள் பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாயின.
2002-ஆம் ஆண்டு சர்ஃபாஸி சட்டம் வந்த பிறகு இதில் ஓரளவு நிவாரணம் கிடைத்தது. ஆனால், பெரிய அளவில் நிலைமை சீரடையவில்லை என்பதுதான் வங்கியாளர்களின் அனுபவம்.
அண்மையில் நிறைவேற்றப்பட்ட புதிய திவால் சட்டம் (இன்ஸால்வென்ஸி மற்றும் பேங்க்ரப்ட்ஸி சட்டம்) மற்றும் மத்திய அரசு கொண்டுவந்துள்ள வங்கி விதிமுறைகள் (திருத்தம்) சட்டம் (Bank Regulations - Amendment Act) வங்கிகளின் வாராக்கடன்களை விரைந்து வசூலிக்க பேருதவியாக இருக்கும் என்று அரசு தரப்பில் கூறப்படுகிறது.
ரிசர்வ் வங்கி ஆணையின்படி, மிக மோசமான 12 வாராக் கடன் நிறுவனங்களின் மீது ஏற்கெனவே திவால் சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு தொடரப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, இந்த வழக்குகள் தேசிய நிறுவனச் சட்ட தீர்ப்பாயம் (நேஷனல் கம்பெனி லா டிரி
பூனல் - என்.சி.எல்.டி.) என்கிற அமைப்பின் பரிசீலனையில் உள்ளன.
ஆறு மாதத்தில் வழக்கு தீர்த்து வைக்கப்படும் என்பது இந்த வழிமுறையின் சிறப்பு. ஒருவேளை ஆறு மாதத்தில் வழக்கை முடிவுக்கு கொண்டுவர இயலாத பட்சத்தில் மேலும் மூன்று மாதம் அவகாசம் தரப்படுகிறது.
மேற்கூறிய கால அவகாசத்துக்குள் கடனைத் திரும்பச் செலுத்தாவிடில், நிறுவனம் வேறு ஒருவர் கைக்கு மாறிவிடும் என்கிற அச்சத்தினால் கடனாளி எப்படியும் பணத்தைச் செலுத்தி விடுவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
அதேநேரம், இதில் வேறு ஒரு பெரும் குறைபாடு இருப்பதாக ரிசர்வ் வங்கியும், பொருளாதார வல்லுநர்களும், வங்கி அலுவலர்களும் அச்சம் தெரிவிக்கின்றனர். வழக்கு என்.சி.எல்.டி.யின் முன்பு சமரசத்தின் அடிப்படையில் ஒரு தீர்மானத்துக்கு வரவேண்டியிருப்பதால் வங்கிகள் கடன் தொகையில் பெரும் தொகையை விட்டுக் கொடுக்கும்படி நேரக்கூடும் என்பதே அந்த அச்சம். இதனால், வாராக்கடன் சுமை குறைந்தாலும், வங்கிகளுக்கு இழப்பு அதிகரிக்கும் நிலை ஏற்படலாம்.
அதற்கு ஏற்ப, என்.சி.எல்.டி.யின் முன் வந்துள்ள முதல் வழக்கிலேயே, அதாவது, Symergies - Dooray Automotive கணக்கில் அந்த நிறுவனம் கடன் வழங்கிய வங்கிகளுக்குச் செலுத்த வேண்டிய தொகை ரூ.900 கோடி. என்.சி.எல்.டி. முன்னிலையில் ஏற்பட்டுள்ள தீர்மானம் என்னவெனில் மேற்கூறிய நிறுவனம் கடன் வழங்கியவர்களுக்கு ரூ.54 கோடி கொடுத்து கணக்கை செட்டில்மெண்ட் செய்ய வேண்டும் என்பதாகும்.
இதில் ரூ.20 கோடியை உடனடியாக கொடுக்க வேண்டும். மீதமுள்ள ரூ.34
கோடியை வரும் ஐந்து ஆண்டுகளில் பல தவணையாக கொடுக்கலாம்.
கடன் வழங்கியவர்களுக்கு ரூ.900 கோடிக்கு பதில் வெறும் ரூ.54 கோடி மட்டுமே கிடைக்கும். அதாவது, மொத்த கடனில் ஆறு சதவீதம் கிடைக்கும்.
என்னே ஒரு தீர்மானம்!
இந்த நிறுவனத்துக்கு ஆரம்பத்தில் கடன் வழங்கிய வங்கிகள் ஐ.டி.பி.ஐ., ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ., பேங்க் ஆப் இந்தியா, எஸ்.பி.ஐ., இந்தியன் ஓவர்ஸீஸ் வங்கி, ஆந்திரா வங்கி, எச்.எஸ்.பி.சி. ஆகியவை.
அடுத்த கட்டமாக, Synergies castings, Asset Reconstruction Co. (India) Synergies Castings, J P Morgon chase ஆகியவை கடன் வழங்கியவர்கள் (Lenders) ஆனார்கள். இறுதியாக MILLENNIUM, SYNERGIES CASTING, ALCHEMIST ஆகியோர் கடன் வழங்கியவர்கள் ஆனார்கள்.
இந்த விஷயத்தின் மறு பக்கம் என்னவெனில் ஈஞஞதஅவ நிறுவனம் திவால் ஆகியிருந்தால், 1500 பேர் வேலை இழந்திருப்பார்கள் என்றும் கடன் வழங்கியவர்களுக்கு வெறும் ரூ.7 கோடி மட்டுமே கிடைத்திருக்கும் என்று ஒரு வாதம் முன் வைக்கப்படுகிறது.
எது எப்படி இருந்தாலும், திவால் சட்டத்தின்படி, முதல் தீர்மானமே இப்படி இருக்கிறது. இனி அடுத்து வரும் வழக்குகளில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை பொருத்திருந்து பார்ப்போம்!

கட்டுரையாளர்: வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/16/பெருநிறுவனங்களும்-சிறுதொழில்களும்-2774055.html
2773405 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எல்லாரும் விளையாடுவோம் அருணன் கபிலன் DIN Friday, September 15, 2017 01:22 AM +0530 உலகத்தில் ஓட்டம் என்பதே இயக்கத்தைக் குறிப்பதாகும். இரத்தநடை என்று யாரும் குறிப்பிடுவதில்லை. இரத்த ஓட்டம் என்பதுதான் வழக்கு. அதுபோலவே நீரோட்டம் தொடங்கி எண்ணவோட்டம் வரை நீள்கிறது ஓட்டம்.
கிராமப்புறங்களில் ஏதோ வண்டி ஓடுது என்று கூறுவது வாழ்வின் இயக்கத்தைப் பற்றித்தான் என்பதை எல்லாரும் அறிவார். கையில் ஓட்டம் இல்லை என்பது பொருளாதாரத்தைக் குறிக்கும் அதே வழக்குத்தான். ஆக மொத்தம் வாழ்வியலின் இயக்கமே ஓட்டம்தான்.
இன்றைய ஓட்டம் பெரும்பாலும் உட்கார்ந்த படியேதான் இருக்கிறது. விளையாட்டுக்குக் கூட யாரும் ஓடி விளையாடுவதைக் காணோம். ஓட்டத்தின் ஊற்றுக்கண்ணே விளையாட்டுத்தான். அது இன்றைக்கு முடங்கிப் போய்க் கிடக்கிறது.
மைதானங்களிலும், வயல் வரப்புகளிலும் ஓடி விளையாடுகிற சிறுவர்களைக் கூடக் காண முடிவதில்லை.
அதனால் கைகளில் செல்லிடப் பேசியை வைத்துக் கொண்டோ அல்லது மடியில் மடிக்கணியைச் சுமந்து கொண்டோ ஏதோ ஓர் உருவத்தை ஓட வைத்துக் கொண்டிருக்கிற வேடிக்கையை எல்லா இடங்களிலும் காண முடிகிறது.
ஓடுதலும் குதித்தலும் தாண்டுதலும் மரமேறுதலும் நீந்துதலும் ஆகிய பல விளையாட்டுகள் மெல்ல மெல்ல மறக்கப்பட்டு வருகின்றன.
அவை வெறும் விளையாட்டல்ல, அவற்றுக்குப் பின்னால் கதைகளும் பாடல்களும் உடற்கூற்று நுட்பங்களும் இயற்கையியலோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.
நாந்தான் வீரன்டா நல்லமுத்து பேரன்டா வெள்ளிச் சிலம்பெடுத்து விளையாட வாரன்டா தங்கச் சிலம்பெடுத்துத் தாலிகட்ட வாரன்டா சடுகுடு சடுகுடு சடுகுடு சடுகுடு என்ற பாடலோடு குறிப்பிட்ட கோடுகளுக்குள் எதிராளியைத் தொட்டு விட்டு வருவதும் தன்னைத் தொட வருகிற எதிராளியை மடக்கிச் சாமர்த்தியமாய்த் தரை சாய்ப்பதும் உடல் மற்றும் உளத்திற்கு உவகை ஊட்டும் அற்புதமான விளையாட்டல்லவா?
ஒத்தையா ரெட்டையா என்னும் விளையாட்டு- பருவ காலங்களில் எங்கும் பரவிக் கிடக்கும் புளிய முத்து(விதை)களை ஒன்று சேர்த்து ஆடும் ஆட்டம். கணக்கீட்டிற்கு உகந்த அருமையான விளையாட்டு.
கைப்பிடிக்குள் இருக்கின்ற முத்துகள் ஒற்றை இலக்கமா, இரட்டை இலக்கமா என்று அனுமானித்துச் சொல்லுகிற விளையாட்டு.
"ஒத்தையா ரெட்டையான்னச் சொல்லு முத்தையா தப்பா இருந்தா தரணும் ரெட்டிப்பு சரியா இருந்தா நாந்தாரேன் ரெட்டிப்பு' என்று சொல்லிக் கொண்டே மூடிய கைகளுக்குள் இருக்கிற முத்தைக் காட்டுவோரிடம் ஒத்தை என்றோ ரெட்டை என்றோ சொன்னால் விடை பின்னால் கணக்கிடப்பட்டு முத்துகள் வெற்றி பெற்றவருக்கு இரட்டிப்பாய் வந்து சேரும்.
கணக்கு விளையாட்டு இது. ஆழ்மனப் பயிற்சிக்கு வித்திடுகிற விளையாட்டு.
பளிங்குகளால் ஆன குண்டுகளைக் கொண்டு விரல்களுக்கும் கண்களுக்கும் ஒருசேர விசைதந்து ஆடும் ஆட்டம் கோலி எனப்படும் குண்டு விளையாட்டு.
இடது கைக் கட்டை விரலை நிலத்தில் அழுந்தப் பதித்து, அதே கையின் நடுவிரலின் நுனியில் கோலியைப் பொருத்திக் கொண்டு வலது கையின் நடுவிரலாலும் துணைப்பகுதிகளைக் கொண்டும் குறி வைத்துத் தூரத்தில் இருக்கிற மற்றொரு குண்டை அடிக்கிற விளையாட்டு.
"அடிக்கிற குண்டுல அம்பாரி செதறும் விடுக்கிற விசையில வெம்பாறை நொறுங்கும் என் விரலு வில்லாக கோலி அம்பாக குறி பாத்து அடிப்பேன் உங்கோலி பொடிப்பேன்' என்று பாடிக் கொண்டே ஆடும் ஆட்டம்.
எல்லாருக்கும் பிடித்ததான கண்ணாம்பூச்சி என்னும் கண்பொத்தி விளையாட்டு கண்களுக்கு மட்டுமல்ல உடலில் இருக்கும் காந்தப் புலத்துக்கே நல்ல பலனைத் தரும் விளையாட்டு.
எந்தத் திசையில் நிற்கிறோம் என்பதை மனத்தாலே ஊகித்துக் கொண்டு நகர்ந்து தன்னைப் பழிப்புக் காட்டுகிற எதிராளியைத் துரத்திப் பிடிக்கிற விளையாட்டு.
"கண்ணு ரெண்டும் கட்டிக்கிட்டு, கையை மட்டும் நீட்டிக்கிட்டு காத்துக் குதிரையேறி களவாணியப் பிடிக்கப் போறேன் பாத்து இருந்துக்கோ பதுங்கி இருந்துக்கோ தொட்டாப் போதும் தோட்டாத் தேவையில்லை சுட்ட மாதிரியே சுருண்டு விழுந்திரணும்' என்று சொல்லிக் கொண்டே துரத்தி ஓடி விளையாடுகிற விளையாட்டு இந்த ஆட்டம். ஞான திருஷ்டிக்கு உரிய நல்ல ஆட்டம் இது.
சிறுதேர் உருட்டி விளையாடுவதும் சங்க கால விளையாட்டுத்தான். அது இன்றைக்குக் கிராமப்புறங்களில் நொங்கு வண்டி, டயர் வண்டி என்ற பெயர்களில் மறைந்து கொண்டு வருகிறது. ஓட்டத்துக்கும் நுட்ப ஒழுங்குக்கும் கைவினைக்கும் எடுத்துக்காட்டு இந்த விளையாட்டு.
பன நுங்கினை உறிஞ்சிக் குடித்தபின் அதனை நன்றாகச் செதுக்கி வாகனங்களின் அச்சினைப் போல டயராகச் செய்து இடையில் ஒரு கழியால் இணைப்புக் கொடுத்து கவட்டை என்னும் பெரியகழியால் ஸ்டியரிங் செய்து கொண்டு ஊர்முழுக்க வலம் வருகிற அந்த விளையாட்டு நடையும் ஓட்டமுமாய் இருக்கும்.
மேற்சொன்ன எல்லா விளையாட்டுகளுமே ஓட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவைதான். சிறுவர்களுக்குத் தரப்பட்ட தண்டனை கூட விளையாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டவைதான். தோப்புக்கரணம், முழங்காலிடல், கொக்குப் பிடித்தல், மைதானத்தைச் சுற்றி வருதல் இவையெல்லாம் தண்டனையா? உடற்பயிற்சியல்லவா?
இவை ஏதோ சிறுவர்களுக்கானது என்றில்லை. விளையாட்டுகள் வாழ்க்கையைப் போலவே விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அவை வாழ்க்கையைச் சிறுவயதிலிருந்தே தெளிவாகக் கற்றுத் தருகின்றன. பாரதியார் ஓடி விளையாடு என்று சொன்னது பாப்பாக்களுக்கு மட்டுமில்லை; எல்லா வயதினருமே ஓடி விளையாட வேண்டும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/15/எல்லாரும்-விளையாடுவோம்-2773405.html
2773404 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அநீதிக்கு துணை போகலாமா? டாக்டர் ஜி.ஆர். இரவீந்திரநாத் DIN Friday, September 15, 2017 01:21 AM +0530 இந்தியா முழுவதும் உள்ள மருத்துவம் மற்றும் பல் மருத்துவ படிப்புகளுக்கு நீட் நுழைவுத்தேர்வு மூலம்தான் மாணவர் சேர்க்கையை நடத்திட வேண்டும் என்ற நிலை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இளநிலை படிப்புகளுக்கு மட்டுமல்லாது முதுநிலை மற்றும் உயர்சிறப்பு மருத்துவப் படிப்புகளுக்கும் நீட் தேர்வு கட்டாயமாகி உள்ளது.
நீட் தேர்வை ஒட்டுமொத்தமாக ரத்து செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை சில கட்சியினர் மத்தியில் ஓங்கி ஒலிக்கிறது. தனியார் கல்லூரிகளை அதிக அளவில் நடத்தும் தலைவர்களின் கோரிக்கை இதில் அடங்கியுள்ளது. நீட்டை அடியோடு ரத்து செய்ய வேண்டும் என்பது, தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளின் கொள்ளைக்கு துணைபோவதாகும்.
தமிழக அரசின் இளநிலை, முதுநிலை, உயர்சிறப்பு மருத்துவ இடங்களுக்கு நீட்டிலிருந்து நிரந்தர விலக்கு வேண்டும். தமிழக அரசின் உயர்கல்வி இடங்கள் எதற்கும் மத்திய அரசு தனது நுழைவுத் தேர்வை திணிக்கக் கூடாது. மாநில அரசின் உயர் கல்வி நிறுவனங்களுக்கான மாணவர் சேர்க்கையை மாநில அரசுதான் நடத்த வேண்டும்.இதில் மத்திய அரசு தலையிடக்கூடாது என்பதுதான் சரியான கோரிக்கையாகும்.
ஆனால், இதைவிடுத்து நீட்டை முழுமையாக ரத்து செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை முன்வைக்கப்படுகிறது. ஏதும் அறியாத மாணவர்களும், இளைஞர்களும் இக்கோரிக்கைக்கு இரையாகின்றனர். இது வருத்தமளிக்கிறது.
மாநில உரிமைகளுக்கும், கூட்டாட்சி கோட்பாட்டிற்கும் எதிரான நீட்டிலிருந்து தமிழக அரசின் ஒதுக்கீட்டு மருத்துவ இடங்களுக்கு நிரந்தர விலக்கு வேண்டும்.அதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், நீட்டே வேண்டாம் என்பது சரியல்ல.
ஏனெனில், இந்தியாவில் 63,000-த்திற்கும் மேற்பட்ட மருத்துவ இடங்கள் உள்ளன. 462 மருத்துவக் கல்லூரிகள் உள்ளன.இவற்றில் சரிபாதிக்கும் மேல், தனியாரிடம் உள்ளன. இவை, மாணவர் சேர்க்கையில் மிகப் பெரும் முறைகேடுகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. கட்டணக் கொள்ளையில் ஈடுபடுகின்றன. இந்நிறுவனங்கள் தனித்தனியாக நுழைவுத் தேர்வுகளையும் நடத்தி வந்தன. இதனால் மாணவர்கள் பாதிப்படைந்தனர்.
நீட் தேர்வு அடிப்படையிலான மாணவர் சேர்க்கையை சரியான முறையில் நடைமுறைப்படுத்தினால் இம் முறைகேடுகளுக்கு முடிவு கட்ட முடியும்.
நாடு முழுவதும் உள்ள அரசு சாரா மருத்துவக் கல்வி நிறுவனங்களும், மத்திய அரசின் கல்வி நிறுவனங்களும் தனித்தனி நுழைவுத் தேர்வுகளை நடத்தின. அகில இந்தியத் தொகுப்பிற்கும், ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரிக்கும் தனித்தனி நுழைவுத் தேர்வுகள் நடத்தப்பட்டன.
இதனால், மருத்துவப் படிப்பில் சேர விரும்பும் மாணவர்கள், 50-க்கும் மேற்பட்ட நுழைவுத்தேர்வுகளை எழுத வேண்டிய கட்டாயநிலை இருந்தது. நீட் இதற்கு முடிவு கட்டியுள்ளது. இது வரவேற்புக்குரியது.
நீட், தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும், நிகர்நிலை மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும் நிலவி வந்த பேக்கேஜ் முறையை ஒழித்துள்ளது. அதாவது, ரூ.2 கோடி முதல் 4 கோடி வரை முன் கட்டணமாக செலுத்தி இளநிலை முதல் உயர் சிறப்பு மருத்துவம் வரை படித்துவிட்டு வெளியில் வரும் முறை ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவும் வரவேற்புக்குரியது.
மத்திய அரசின் நிறுவனங்கள், அகில இந்தியத் தொகுப்பு இடங்கள், தனியார் நிகர் நிலை மருத்துவப் பல்கலைக் கழகங்கள்,தனியார் கல்லூரிகளின் நிர்வாக ஒதுக்கீட்டு இடங்களுக்கு , நுழைவுத் தேர்வு இன்றி மாணவர் சேர்க்கையை நடத்திட முடியாது.
ஏனெனில் மேற்கண்ட நிறுவனங்களில் அனைத்து மாநிலத்தவரும், வெவ்வேறு கல்வி வாரியங்களில் படித்தவரும் சேர முடியும். மத்திய அரசு இந்த இடங்களுக்காக, ஒரு நுழைவுத் தேர்வை நடத்தியே தீரவேண்டும்.
இந்த நீட் தேர்வில் பல குறைபாடுகள் உள்ளன.அவை களையப்பட வேண்டும்.
நீட் நுழைவுத் தேர்வு இப்பொழுது ஒரு தகுதி காண் தேர்வாகவும் (N​a‌t‌i‌o‌n​a‌l E‌l‌i‌g‌i​b‌i‌l‌i‌t‌y c‌u‌m E‌n‌t‌r​a‌n​c‌e T‌e‌s‌t) உள்ளது. இது மாற்றப்பட வேண்டும். குறைந்த பட்ச தகுதி மதிப்பெண் நிர்ணயம் செய்வதை ரத்து செய்ய வேண்டும். அதை ஒரு பொது நுழைவுத் தேர்வாக (C‌o‌m‌m‌o‌n E‌n‌t‌r​a‌n​c‌e T‌e‌s‌t) மட்டுமே நடத்த வேண்டும்.
எய்ம்ஸ், ஜிப்மர் போன்ற மத்திய அரசின் நிறுவனங்களையும் நீட்டின் கீழ் கொண்டுவர வேண்டும்.
இத்தேர்வை மத்திய தேர்வாணையம் மூலம் நடத்த வேண்டும். தனியார் நிறுவனங்கள் இத்தேர்வுகளை நடத்த அனுமதிக்கக்கூடாது.
நீட் நுழைவுத்தேர்வுக்கான கட்டணங்களை குறைக்க வேண்டும். தேர்வு மையங்களை அதிகப்படுத்த வேண்டும். ஏழை மாணவர்களுக்கான போக்குவரத்து, தங்கும் வசதிகளுக்கு அரசே உதவி செய்ய வேண்டும்.
= அகில இந்திய ஒதுக்கீட்டு இடங்கள், மத்திய அரசின் கல்வி நிறுவனங்கள், ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரி, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள், தனியார் மருத்துவக் கல்லூரி நிர்வாக ஒதுக்கீட்டு இடங்கள், தனியார் நிகர் நிலை மருத்துவப் பல்கலைக் கழகங்களின் மருத்துவ இடங்களுக்கு மத்திய அரசே நுழைவுத் தேர்வை நடத்துவதோடு, ஒற்றைச் சாளர முறையில் மாணவர் சேர்க்கையை நடத்த வேண்டும்.
= அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கான இடங்கள் நிரம்பிய பிறகே அரசு சாரா மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கு மாணவர் சேர்க்கையை நடத்த வேண்டும்.
= அரசு சாரா மருத்துவக் கல்லூரிகள் , எந்தக் காரணம் கொண்டும் மாணவர் சேர்க்கையை நேரடியாக நடத்திட அனுமதிக்கக் கூடாது.
= நிகர் நிலை மருத்துவ இடங்களுக்கான கல்விக் கட்டணத்தை மத்திய அரசே நிர்ணயிக்க வேண்டும்.
= ஆண்டு குடும்ப வருமானம் ரூ.12 லட்சத்திற்கு கீழ் உள்ள மாணவர்கள் அரசு சாரா கல்லூரிகளில் பயின்றால் ,அவர்களது கட்டணம் முழுவதையும் மத்திய அரசே ஏற்க வேண்டும்.
= நிகர்நிலை மருத்துவப் பல்கலைக்கழகங்களும், மாநில அரசின் ஒதுக்கீட்டிற்கு 50 விழுக்காடு இடங்களை வழங்கிட வேண்டும்.
= டிப்ளமோ மருத்துவப் படிப்புகளில் தொலைதூர மற்றும் கடினமான (R‌e‌m‌o‌t‌e a‌n‌d D‌i‌f‌f‌i​c‌u‌l‌t)) பகுதிகளில் பணிபுரியும் மருத்துவர்களுக்கு 50 விழுக்காடு இட ஒதுக்கீடு வழங்கிட இந்திய மருத்துவக் கழக விதிமுறைகளில் திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. அதுபோல் கிராமப்புற, அரசு, அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகள், உள்ளாட்சி பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு அனைத்து மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும், அகில இந்திய தொகுப்பு இடங்களிலும் 50 விழுக்காட்டு இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்ய திருத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
= தொலைதூர மற்றும் கடினமான (R‌e‌m‌o‌t‌e a‌n‌d D‌i‌f‌f‌i​c‌u‌l‌t) பகுதிகளில் பணிபுரியும் மருத்துவர்களுக்கு, நீட் நுழைவுத் தேர்வு மதிப்பெண்ணுடன் கூடுதலாக 30 விழுக்காடு வரை மதிப்பெண்கள் வழங்கிட, இந்திய மருத்துவக் கழகத்தின் விதிமுறைகளில் திருத்தம் செய்யப்பட்டது.
அதுபோல், கிராமப்புற, அரசு, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு நீட் மதிப்பெண்ணுடன் கூடுதல் மதிப்பெண் வழங்க திருத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும். இதன் மூலம் அகில இந்திய ஒதுக்கீட்டு இடங்கள் போன்றவற்றில் இம்மாணவர்கள் அதிக இடங்களைப் பெற முடியும்.
= முதுநிலை மருத்துவக் கல்வியிலும், உயர் சிறப்பு மருத்துவக் கல்வியிலும் அரசு மருத்துவர்களுக்கு 50 விழுக்காடு இட ஒதுக்கீட்டை வழங்கிட , இந்திய மருத்துவக் கழக விதிமுறைகளில் திருத்தங்களைக் கொண்டுவரவேண்டும்.
இவற்றை மத்திய அரசு செய்தால், மாணவர் சேர்க்கையில் மாபெரும் மாற்றம் ஏற்படும். ஏழை எளிய மாணவர்களுக்கும் அரசு மற்றும் அரசுசாரா மருத்துவக் கல்லூரிகளின் கதவுகள் திறக்கும்.
கல்வித்தரத்தையும், பாடத்திட்டத்தையும் மாநில அரசு மேம்படுத்த வேண்டும். வட்டாரந்தோறும் தங்கும் வசதியுடன் கூடிய இலவச பயிற்சி மையங்களை உருவாக்க வேண்டும். அனைத்து அரசுப்பள்ளிகளிலும் போட்டித்தேர்வுக்கு இலவச பயிற்சியை வழங்க வேண்டும்.
பயிற்சி முறைகளில் மாற்றம் கொண்டுவருதல், ஆசிரியர்கள் பற்றாக்குறையை போக்குதல் வேண்டும். இவற்றை செய்வதின் மூலம் தமிழக மாணவர்கள், அகில இந்தியத் தொகுப்பு இடங்கள்,மத்திய அரசின் கல்வி நிறுவனங்களில் அதிக அளவில் சேர முடியும். வேலை வாய்ப்புகளுக்கான போட்டித் தேர்வுகளிலும் வெற்றிக் கொடி நாட்ட முடியும்.
பிளஸ் 2 மதிப்பெண் அடிப்படையிலான மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கை, ஓரிரு மதிப்பெண்கள் கட் ஆஃப்பில் குறைந்தால் கூட, அடுத்த ஒரு வாய்ப்பையே மறுத்துவிடுகிறது. இது பிளஸ் 2 தேர்வின் போது மாணவர்களுக்குக் கூடுதல் மன அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது. இம்முறை கை
விடப்படவேண்டும். மாநில அரசே மாநிலப் பாடத்திட்டத்தின் கீழ் நுழைவுத் தேர்வை நடத்திட வேண்டும்.
மத்திய - மாநில அரசுகள், மருத்துவக் கல்லூரிகள் உட்பட, பல்வேறு படிப்புகளுக்கான ,உயர் கல்வி நிறுவனங்களை அதிக அளவில் உருவாக்கிட வேண்டும்.
இவற்றை எல்லாம் முன்னிறுத்திப் போராடாமல், நீட் தேர்வை ரத்து செய்ய வேண்டுமென முழங்குவது, தனியார் தொழிற்கல்வி நிறுவனங்களின் அநீதிக்கு துணைபோவதாகாதா?

கட்டுரையாளர்: பொதுச் செயலாளர், சமூக சமத்துவத்திற்கான மருத்துவர்கள் சங்கம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/15/அநீதிக்கு-துணை-போகலாமா-2773404.html
2772715 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காந்தி முதல் கவுரி வரை குண்டுகள்தான் தீர்வா? பழ. நெடுமாறன் DIN Thursday, September 14, 2017 01:24 AM +0530 சனவரி 30-ஆம் நாள் 1948-ஆம் ஆண்டு காந்தியடிகளின் மார்பை குண்டுகளால் துளைத்தக் கொலைக் கரங்கள் ஓய்ந்துவிடவில்லை.
2012-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டில் புணேவில் நரேந்திர தபோல்கர், 2015-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் கோலாப்பூரில் மார்க்சிய சிந்தனையாளர் கோவிந்த் பன்சாரே, அதே ஆண்டு ஆகஸ்ட்டில் கருநாடகத்தைச் சேர்ந்த எம்.எம். கலபுர்கி, 2017-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பரில் பெங்களூரில் கவுரி லங்கேஷ் ஆகியோரை அதே கொலைக் கரங்கள் குண்டுகளால் துளைத்துக் கொலை செய்துள்ளன.
காந்தியடிகள் உள்பட மேலே கண்ட கொலையுண்டவர்கள் அனைவருக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் எதிரிகள் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. மாறுபட்ட கருத்து கொண்டவர்கள்கூட அவர்களை உளமாற விரும்பினார்கள். நட்பு கொண்டாடினார்கள். 
ஆனால், இவர்கள் அனைவருமே சுதந்திரமான சிந்தனைக்குச் சொந்தக்காரர்கள். சாதி, சமயம் கடந்து அனைவரிடமும் அன்பு கொண்டாடியவர்கள். ஆனால், மதவெறியை மட்டுமே முழுமையாக எதிர்த்துப் போராடியவர்கள். மானுடத்தை முழுமையாக நேசித்தவர்கள். எவரையும் பகைக்காத இவர்களை எதற்காகப் படுகொலை செய்தார்கள்? 
இவர்கள் ஏந்தியிருந்த வலிமை வாய்ந்த கருத்தாயுதத்தைக் கண்டு அஞ்சியவர்கள் இவர்களைக் கொலை செய்தார்கள்.
'பத்திரிகையாளர்களை பாதுகாக்கும் குழு' தனது அறிக்கையில் 1992-ஆம் ஆண்டிலிருந்து இதுவரை இந்தியாவில் 33 பத்திரிகையாளர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்ற அதிர்ச்சிகரமான உண்மையை வெளியிட்டுள்ளது. ஆனால், பகிரங்கமாக நடைபெற்ற இந்த கொலைகளில் இதுவரை யாரும் தண்டிக்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். 
உலகில் பத்திரிகையாளர்கள் படுகொலை செய்யப்படும் 13 நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா திகழ்கிறது என்பது இந்த நாட்டிற்கும் ஆட்சி அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருப்பவர்களுக்கும் வெட்கக்கேடாக உறைக்கவில்லை. அதனால்தான் அவர்கள் எதுவும் நடவாததைப் போல அசைவற்றிருக்கிறார்கள்.
அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் ஆகியோரின் ஊழல்களை அம்பலப்படுத்தும் பத்திரிகையாளர்கள் மிரட்டப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் ஒரு இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட பத்திரிகைகளும், 800-க்கு மேற்பட்ட காட்சி ஊடகங்களும் இருந்த போதும் சுதந்திரமான செய்திகள், கருத்துகள் வெளியிடப்படுவதில் பல்வேறு தடைகள் குறுக்கிடுகின்றன. 
இவற்றை எதிர்த்து உண்மையைக் கூறும் துணிவு சிலருக்கு மட்டுமே இருக்கிறது. அத்தகையவர்களை மிரட்டி ஒடுக்குவதற்காகத்தான் கவுரி போன்றவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். நாளை மற்றவர்களுக்கும் இதே நிலை ஏற்படும் என்பதை பெரும்பாலான பத்திரிகையாளர்கள் இன்னமும் உணரவில்லை.
இந்தப் படுகொலையைக் கண்டித்து எழுத்தாளர்கள், இலக்கியவாதிகள், அறிவியல் அறிஞர்கள் ஆகியோர் தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சாகித்திய அகாதெமி விருதுகள், பத்ம விருதுகள் ஆகியவற்றை மத்திய அரசிடமே திருப்பிக்கொடுத்து தங்களது கடும் கண்டனத்தை பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். 
ஆனால், இதைக்கண்டு வெட்கப்பட வேண்டிய அரசு அவர்களை ஏளனம் செய்தது. அலட்சியப்படுத்திற்று. மதவெறி அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தப் படுகொலை செய்திகளை அறிந்தபோது கொண்டாடினார்கள். மகிழ்ந்தார்கள்.
தங்களது கருத்துக்கு எதிரானவர்களின் வாய்களை மூடுவதற்கும், எழுதும் கரத்தை செயலற்றதாக்குவதற்கும் அவர்களைப் படுகொலை செய்வது ஒன்றுதான் வழி என்ற கருத்தோட்டம் சுதந்திரமான சிந்தனையாளர்களுக்கு விடுக்கப்படுகிற அறைகூவலாகும். 
அதுமட்டுமல்ல, சிந்திப்பதையையே அச்சுறுத்தி செயலற்றதாக்குவதாகும். இது ஒரு அப்பட்டமான பாசிசப் போக்காகும். இதை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால் சனநாயகம் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டு சர்வாதிகாரம் தலைதூக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
இந்த உணர்வோடு வாழ்ந்ததால்தான் கவுரி லங்கேஷ் கொடூரமான சாவை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. ஒரே நாடு, ஒரே கொள்கை என்பதையும், பசு காவலர்களால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மை மக்களும் படுகொலை செய்யப்படுவதையும், இந்து சமயத்தில் நிலவிய சாதி ஆதிக்க முறையையும் கவுரி லங்கேஷ் கடுமையாக எதிர்த்து எழுதினார், பேசினார்.
கருநாடகத்தைச் சேர்ந்தவராக அவர் விளங்கியபோதிலும், காவிரிப் பிரச்னையில் கருநாடகத்தில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் கன்னட வெறியர்களால் தாக்கப்பட்டபோது உடனடியாக பெங்களூர்த் தமிழ்ச் சங்கத்திற்குச் சென்று ஆறுதல் கூறினார். கன்னட வெறியைக் கடுமையாகக் கண்டித்தார். 
தமிழக எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் எழுதிய 'மாதொருபாகன்' என்னும் நெடுங்கதையை தமிழ்நாட்டிலேயே சிலர் எதிர்த்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்தபோது, அந்நூலை கன்னடத்தில் மொழி பெயர்த்து அம்மக்கள் மத்தியில் பரப்பிய அவரது துணிவு இனம், மொழி கடந்ததாகும்.
கருநாடகத்தில் நக்சலைட்டுகளை வேட்டையாடுவது என்ற பெயரால் போலி மோதல்களை மேற்கொண்டு பல இளைஞர்களை காவல்துறை சுட்டுக்கொன்றபோது, எதற்கும் அஞ்சாமலும், நக்சலைட்டுகள் மறைந்து வாழும் பகுதிக்கே சென்று அவர்களுடன் கலந்து பேசி அவர்களை சனநாயக அரசியலுக்கு அழைத்துவந்தப் பெருமை கவுரியைச் சாரும்.
இந்தியாவின் அரசியல் சட்டத்தின் 3-ஆம் பகுதி மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் எவை எவை என்பதை திட்டவட்டமாகவும் தெளிவாகவும் வரையறுத்துக் கூறியுள்ளது. 
இப்பகுதியின் 14-ஆவது பிரிவு 'இந்திய ஆட்சி நிலவரைக்குள் சட்டத்தின் முன்னர் சமன்மையையும், சட்டம் அளிக்கும் பாதுகாப்பில் சமன்மையையும் எவர் ஒருவருக்கும் மறுத்தல் ஆகாது' என்று கூறுகிறது.
அதே பகுதியின் 15-ஆவது பிரிவு சமயம், இனம், சாதி, பாலினம் அல்லது பிறப்பிடம் காரணமாக வேற்றுமை காட்டுவதைத் தடை செய்கிறது.
16-ஆவது பிரிவு குடிமக்கள் அனைவருக்கும் பேச்சு, சிந்தனை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துவதற்கான சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது.
அரசியல் சட்டம் அளித்துள்ள மேலே கண்ட உரிமைகளை வலியுறுத்தி எழுதி அவற்றை மக்களிடம் கொண்டு சென்றதற்காகப் பாராட்டப்பட வேண்டிய கவுரி லங்கேஷ் ஈவிரக்கமின்றி படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அவர் மட்டுமல்ல, அவரைப்போல சுதந்திர சிந்தனைப் படைத்த மற்றவர்களும் இதே நிலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
காந்தியடிகள் நாட்டின் அடிமை விலங்கை ஒடிக்க தனது வாழ்நாளை ஒப்படைத்து மக்களின் பேராதரவோடு வெற்றி கண்டவர். விடுதலை பெற்ற நாட்டில் சனநாயகம் தழைத்து வேரூன்ற வேண்டும் என கருதினார். அவரைப் பின்பற்றிய தலைவர்கள் அவர் கண்ட கனவிற்கு அரசியல் சட்ட வடிவம் கொடுத்து அக்கனவை நிறைவேற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டனர். 
ஆனால், இந்திய நாடு விடுதலைபெற்று ஏழு மாதங்கள் கழிவதற்குள் நாட்டின் தந்தை என்று போற்றப்பட்ட காந்தியடிகள் படுகொலைக்கு ஆளானார். எந்த ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து அவர் போராடினாரோ அந்த ஆங்கிலேயே ஆட்சி அவரைப் பத்திரமாகப் பாதுகாத்து நம்மிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு வெளியேறியது. 
ஆனால், மதவெறி, அவரை மாய்த்தது. காந்தியடிகளோடு இது நின்றுவிடவில்லை. இன்றும் தொடர்ந்து கவுரியின் உயிர் வரை காவுகொண்டிருக்கிறது.
உலகத்தின் மிகப்பெரிய சனநாயக நாடு என போற்றப்படும் இந்தியாவில் சனநாயகம் நம் கண்முன்னாலேயே சரிந்துகொண்டிருக்கிறது. கருத்துச் சுதந்திரம் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்படுகிறது.
சனநாயக ரீதியில் அவரவர்கள் கருத்தை வெளியிடும் உரிமை மறுக்கப்படுமானால் சர்வதிகாரத்தை நோக்கி நாம் விரைந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான் பொருளாகும். 
நமது அரசியல் சட்டத்தில் வழங்கப்பட்டிருக்கிற உரிமைகள் ஏட்டளவில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். நடைமுறையில் ஒருபோதும் இருக்கக் கூடாது. அப்படி இருக்க விட்டால் தங்களது மதவெறிக் கருத்துகளுக்கு அபாயம் நேரிடும் என்று அஞ்சியவர்கள் கவுரியின் கதையை முடித்துவிட்டார்கள். 
ஆனால் வெறிகொண்ட அவர்களுக்கு ஒரு உண்மை புரியவில்லை. கருநாடகத்திற்கு வெளியே இருப்பவர்களுக்குக்கூட தெரியாமல் வாழ்ந்த கவுரி லங்கேஷ், இன்றைக்கு இந்தியா எங்கும் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதும் பேசப்படும் நபராக, சுதந்திரமான எழுத்து, பேச்சு ஆகியவற்றின் அடையாளமாக நெடிதுயர்ந்து நிற்கிறார் என்பதை அந்த கொலைவெறியர்களும் அவர்களுக்குப் பின்னே நின்று இயக்கியவர்களும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 
புரிந்து கொள்ளவில்லையேல் மக்கள் புரிய வைப்பார்கள்.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/11/2/w600X390/nedumaran.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/14/காந்தி-முதல்-கவுரி-வரை-குண்டுகள்தான்-தீர்வா-2772715.html
2772714 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆபத்துக்குப் பாவம் உண்டு! இடைமருதூர் கி. மஞ்சுளா DIN Thursday, September 14, 2017 01:22 AM +0530 'ஆபத்துக்குப் பாவம் இல்லை' என்று கூறுவது முன்னோர் முதுமொழி. யாராவது ஆபத்தில் இருக்கிறார் என்றால், அவர் யார்? எவர்? எப்படிப்பட்ட குணமுடையவர்? எந்த சாதி? எந்த மதம்? என்றெல்லாம் பார்க்காமல் உடனடியாக அவருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும்; இதில் பாவ-புண்ணியம் பார்க்கக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் இப்படியொரு முதுமொழியைச் சொல்லி வைத்தனர் நம் முன்னோர். 
அவர்கள் கூறியதை இன்றைக்கு நம்மால் சில நேரங்களில் கடைப்பிடிக்க முடிகிறதா? என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. நடைமுறைக்கு இது சாத்தியமில்லை என்றே பலரும் கூறக்கேட்க முடிகிறது.
காரணம், எல்லாவற்றிலும் துரிதத்தைக் கையாண்டு, துரிதமாகவே இவ்வுலகை விட்டுச் சென்றிவிடும் காலச்சூழ்நிலையில் இருக்கிறோம். அதில் மேற்கூறிய முதுமொழியையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.
தினமும் சாலை ஓரங்களில் சிலர் நின்றுகொண்டு கையைக் காட்டி, 'லிப்ட்' கேட்கும் பழக்கத்தை பார்க்க முடிகிறது. ஆபத்தில் இருப்பவர், அவசரமாகச் செல்ல வேண்டியவர், வாகனம் பழுதானவர், முதியவர், பேருந்தைத் தவறவிட்டவர் என்று யார் வேண்டுமானாலும், யாரிடம் வேண்டுமானலும் கேட்கத் தொடங்கியுள்ளனர். 
இப்படிக் கேட்பவருக்கு 'ஆபத்துக்குப் பாவமில்லை' என்று சிலர் இரக்கப்பட்டு உதவி செய்கிறார்கள். ஆனால், அந்த உதவியே அவர்கள் உயிரைப் பறிக்கும் எமனாகவும் சில நேரங்களில் மாறியுள்ளது.
ஜூன் 19, 2013-இல் புதுக்கோட்டை அருகில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம். இதில் வேன் ஓட்டுநர் உள்பட ஏழு மாணவர்கள் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். இந்த விபத்தில் உயிரிழந்த மாணவர்களின் கிராமத்திலிருந்து பள்ளிக்குச் செல்ல பேருந்து வசதி இல்லாததால் 'லிப்ட்' கேட்கும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. 
அம்மாணவர்களின் கிராமமான விஜய ரகுநாதபுரத்தில் இருந்து நான்கு கி.மீ. தொலைவிலிருந்து பிரதான சாலைக்கு வந்து, அங்கிருந்து பேருந்து மூலம் நான்கு கி.மீ. தொலைவிலுள்ள பள்ளி இருக்கும் ஊரான வல்லத்திரா கோட்டைக்குச் செல்ல வேண்டும். 
வழக்கம் போல் இவர்கள் லிப்ட் கேட்டு பிரதான சாலைக்குச் செல்வது வழக்கம். அதன்படி ஜூன் 19-ஆம் தேதி வழக்கம் போல் பால் வண்டியில் லிப்ட் கேட்டு ஏறிச்சென்ற மாணவர்களின் உயிர் சம்பவ இடத்திலேயே பறிபோனது.
லிப்ட் கொடுத்து, தங்கள் உடைமைகளை இழந்தவர்களைப் பற்றியும், உயிரை இழந்தவர்கள் பற்றியும் 'திகில்' நிறைந்த செய்திகள் பல உலா வருகின்றன. அதனால்தான், 'இது கலிகாலமடா சாமி! யாரையும் நம்ப முடியாது' என்று கலி தொடங்கிய அன்றே கூறிவிட்டனர் நம் மூதாதையர்.
சமீபத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சி இது. இரவு பத்தரை மணிக்கு மேல், சென்னை எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தில் உறவினரை வழியனுப்பிவிட்டு இருசக்கர வாகனத்தில் நான் பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஓர் இளம்பெண் திடீரென என் வண்டியை மறித்து லிப்ட் கேட்டார். 
இந்த நேரத்தில் 'பெண்ணுக்குப் பெண் உதவாமல் போனால் எப்படி?' என்று நினைத்த மாத்திரத்தில் அவள் யார், எவர் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்காமல் வண்டியை நிறுத்தினேன். 
அவள் படபடப்புடன், 'மேடம் என்னை அந்த மருத்துவமனைக்கு அருகில் இறக்கி விட்டு விடுங்களேன், அந்தக் காரில் இருப்பவர் என்னை வெகு நேரமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறார்' என்று கூறிவிட்டு, என் அனுமதிக்குக்கூட காத்திருக்காமல் அந்தப் பெண் வண்டியில் படக்கென ஏறி அமர்ந்துவிட்டார். 
அந்தப் பெண் குறிப்பிட்ட அந்த மருத்துவமனை வந்ததும் வண்டியிலிருந்து இறங்கி, 'நன்றி' கூறிவிட்டு சென்றார். 
அன்றைக்கு என்னவோ ஒரு பெண்ணை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றி விட்டதாக நினைத்து மகிழ்ந்த நான், அதை உறவினரிடம் பகிர்ந்து கொண்டபோதுதான் தெரிந்தது, 'ஆபத்துக்குப் பாவம் உண்டு' என்பது. 
'ஆபத்துக்குப் பாவமில்லைன்னு சொன்னதெல்லாம் அந்தக் காலம். இது கலிகாலம். இப்படி கண்ட நேரத்தில் லிப்ட் கேட்கிறவர்களுக்குக் கொடுக்கக்கூடாது; காலம் கெட்டுக்கிடக்கு. யார் எப்படி மாறுவார் என்று யாருக்கும் தெரியாது? 
இப்படித்தான் எனக்குத் தெரிந்தவர் ஒருவர், நடக்க முடியாமல் சிரமப்பட்ட ஒருவருக்கு இரக்கப்பட்டு லிப்ட் கொடுக்கப்போய், அவர் பின்னால் உட்கார்ந்துகொண்டு, ஓட்டுபவரின் கழுத்தில் கத்தியை வைத்து மிரட்டி, அவரிடம் இருந்த பணம், மோதிரம், செயின் எல்லாவற்றையும் பறித்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டார். 
நடக்க முடியாதவர் என்று பாவப்பட்டு, இரக்கப்பட்டு லிப்ட் கொடுத்தது பாவமா?' என்றார். அதைக் கேட்டபோது மனம் பதைபதைத்தது. 'அன்றைக்கு எப்படியோ அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து நாம் தப்பித்தோம்' என மனம் அமைதியும் கொண்டது. 
ஆபத்துக்கு உதவுவது, மனிதனுக்கு மனிதன் அன்பு காட்டி இரக்கப்படுவது, கருணை காட்டுவது இவற்றைத்தானே அனைத்து சமயங்களும், மதங்களும் போதிக்கின்றன! 
அன்பு, கருணை, இரக்கம், தன்னைப் போல பிறரையும் மதிக்கும் தன்மை இவைதானே சமயங்களின், மதங்களின் தலையாய கொள்கைகள், குறிக்கோள்கள்! ஆனால், இன்றைக்கு முன்னோர் மொழியைப் பொன்னே போல போற்ற முடியவில்லையே.. அன்பு, இரக்கம், பச்சாதாபம் இவற்றிற்கெல்லாம் இன்று மதிப்பு இல்லாமலல்லவா போய்க்கொண்டிருக்கிறது. 
இன்றைக்குத் தொழிற்நுட்பம் வளர்ந்த அளவுக்கு மனித நேயம் வளரவில்லை; தளர்ந்து தேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு சிலரிடத்தில்தான் மனித நேயம் இருக்கிறது. அப்படியில்லாத மற்றவர்களுக்கு லிப்ட் கொடுப்பதன் மூலம் கிடைப்பதென்னவோ மரணம்தான். 
இப்படிக் கொலை, கொள்ளை, திருட்டு, மோசடி என்று இரக்கமற்ற - மனித நேயமற்ற உலகமாக இக்கலிகாலம் மாறும் என்பதை அறிந்ததாலோ என்னவோ, கலிகாலத்தில் மகான்களின் அவதாரம் குறைந்துவிட்டது. 
ஏற்கெனவே படைத்தளித்திருக்கும் சமய-மதக் கொள்கைகளைக் கடைப்பிடிக்காத மக்களுக்கு எதற்காகப் புதிதாக போதனைகள் என்று அவதாரம் செய்ய மறுக்கின்றனர் போலும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/14/ஆபத்துக்குப்-பாவம்-உண்டு-2772714.html
2772027 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கருத்துச் சுதந்திரமே தேசத்தின் ஆன்மா! ஜெ. ஹாஜாகனி DIN Wednesday, September 13, 2017 01:29 AM +0530 'உன் கருத்தை என்னால் ஏற்க முடியாது. ஆனால் உன் கருத்தைச் சொல்ல உனக்கு உள்ள உரிமையை எவரேனும் பறிக்க முற்பட்டால் என் உயிரைத் தந்தேனும் அந்த உரிமையைப் பாதுகாப்பேன்' என்ற வால்டேரின் முழக்கம் ஜனநாயக வெளியில் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தை முரசறையக் கூடியது.
என் கருத்தை எவரும் விமர்சிக்கக் கூடாது, எதிர்கேள்வி கேட்கக் கூடாது. மீறினால் அவர்களுக்கு உயிர்வாழ உரிமையில்லை என்பதுதான், ஃபாசிசத்தின் கோரம் ததும்பும் சாரம்.
கருத்துச் சுதந்திரத்திற்காக காலங் காலமாய் களப்பலிகள் நடந்துள்ளன. அடக்குமுறைகளை அஞ்சாதெதிர்த்து, ஒவ்வொரு காலத்திலும், கருத்தியல் யுத்தங்கள் தொடர்ந்துள்ளன.
அண்மையில், இதழாசிரியரும், ஃபாசிசத்தை எதிர்த்து, எழுதுகோல் ஏந்தியவருமான கெளரி லங்கேஷ், பெங்களூருவில் அவரது வீட்டருகே துப்பாக்கியால் சுட்டுப் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளார்.
சமரசமற்ற தனது எழுத்துக்களால் சங் பரிவார அமைப்பினரின் பேரெதிர்ப்பை சம்பாதித்த கெளரி லங்கேஷின் படுகொலையை நாட்டின் தலைவர்களும், கலையுலகினரும் வன்மையாகக் கண்டித்துள்ளனர்.
லங்கேஷ் என்பது லங்கேஸ்வரனான இராவணனைக் குறிக்கும் சொல். அதைத் தனது பெயராகச் சூட்டிக்கொண்டவர் கௌரியின் தந்தை பி. லங்கேஷ். அவர் புகழ் பெற்ற திரைப்பட இயக்குநரும் சிறந்த கவிஞருமாவார்.
கெளரியின் சகோதரி கவிதாவும் விருதுபெற்ற திரைப்பட இயக்குநர். தந்தை நிறுவிய 'லங்கேஷ்' இதழின் ஆசிரியராக கெளரி லங்கேஷ் இருந்து வந்தார்.
அறிவார்ந்த குடும்பப் பின்னணியும், ஆழமான அறிவும், அச்சமற்றுத் தன் கருத்துகளை உச்சமாக வெளிப்படுத்திய உணர்வும் கொண்ட கெளரி லங்கேஷை பயங்கரவாதிகள் கோழைத்தனமாகப் படுகொலை செய்துள்ளனர்.
சுதந்திர இந்தியாவில் காந்தியடிகள் முதல் கெளரி லங்கேஷ் வரை கொடூரமாய்க் கொல்லப்பட்ட சான்றோர் பெருமக்கள் யாவரும், எளிய மக்களின் உரிமை காக்கும் தங்களின் சமத்துவக் கருத்தியலால் தான் சகிப்பின்மை கொண்ட மிருக மனத்தினரால் சாகடிக்கப்பட்டார்கள் என்பது வரலாறு.
விதைத்தவர்களை சிதைத்துவிட்டாலும், ஊன்றிய விதைகள் நிலம் பிளந்து எழுந்து வரும். இதை வெறிகொண்டு, நெறிகொன்று அலையும் வேட்டை நாய் மனத்தினர் விளங்கிக் கொள்வதில்லை.
காந்தியின் மார்பைத்தான் கோட்சேயின் துப்பாக்கியால் துளைக்க முடிந்தது. அவரது நிலைபெற்ற பெரும்புகழை அந்தத் தோட்டாக்களால் துளைக்க முடிந்ததா?
சாக்ரடீசுக்கு நஞ்சைக் கொடுத்து சாகடித்தது அதிகாரம். சர்வதேசத்திற்கும் அவனது பெயர் சென்று சேர்ந்துவிட்டதே. நஞ்சில் செத்தவன் நல்லறிஞர்களின் நெஞ்சில் வாழ்கிறானே!
அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் ஆசிகளோடு, அதிகார சக்திகள் சான்றோர்களை சாகடித்து வருகின்றன என்கிற குற்றச்சாட்டை முற்றிலும் தவறென்று புறந்தள்ள முடியாது.
'சிவாஜி யார்?' என்ற தனது அற்புதமான நூலின் மூலம் முஸ்லிம்களின் எதிரியாக சித்திரிக்கப்பட்ட மராட்டிய மாவீரன் சிவாஜி முஸ்லிம்களை எவ்வளவு கொண்டாடி அவர்களுக்கு உயர் பதவிகளை வழங்கினார், முஸ்லிம்கள் சிவாஜிக்கு எவ்வளவு விசுவாசமாக இருந்தனர் என்ற உண்மைகளையெல்லாம் வெளிக்கொண்டு வந்தார் அறிஞர் கோவிந்த் பன்சாரே.
அவர் 2015 பிப்ரவரி 19 அன்று தனது மனைவியுடன் நடைப்பயிற்சிக்கு சென்றபோது மராட்டிய மாநிலம் கோலாப்பூரில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். 82 வயதான கோவிந்த் பன்சாரேவின் கொலைக்கு இதுவரை நீதி கிடைக்கவில்லை.
அதே மராட்டிய மாநிலத்தில் 1989-ஆம் ஆண்டு 'மகாராஷ்டிர அந்தாஷ்ரத்தா நிர்மூலன் சமிதி' என்ற பெயரிலான மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்பு இயக்கத்தை உருவாக்கி பல போலிச் சாமியார்களின் வேடத்தை அம்பலப்படுத்திய நரேந்திர தபோல்கர், 2013-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 21 அன்று புணேயில், நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றபோது துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். 
மூடநம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான சட்டம் கொண்டு வர காரணமாக இருந்த தபோல்கர் 'சாதனா' என்ற முற்போக்கு இதழை நடத்தி வந்தார். இவரது கொலைக்கும் இதுவரை நீதியில்லை.
சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற எழுத்தாளரும், ஹம்பி பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தரும், கன்னட இலக்கிய உலகின் மாபெரும் ஆளுமையுமான எம்.எம். கலபுர்கி ஆகஸ்ட் 30, 2015 அன்று படுகொலை செய்யப்பட்டார்.
கலபுர்கியின் படுகொலை குறித்து எழுதிய கண்டனக் கட்டுரையில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், 'எல்லா வகையிலும் இது ஓர் அரசியல் படுகொலை, மற்ற அரசியல் கொலைகளுக்கும். எழுத்தாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடுள்ளது. எழுத்தாளர்கள் தனி மனிதர்கள். எனவே பாதுகாப்பற்றவர்கள், சமூகமும் அரசாங்கமும்தான் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பை அளிக்கவேண்டும். 
ஆகவே, ஓர் எழுத்தாளன் தாக்கப்பட்டால் அவ்வரசு அதன் கடமையிலிருந்து வழுவி விட்டதென்றே பொருள். அந்தச் சமூகம் அறமிழந்துவிட்டது என்றே பொருள்.
இதில் அவ்வெழுத்தாளர்களின் கருத்து அல்லது செயல் குறித்த விவாதத்திற்கே இடமில்லை. அத்தகைய விவாதமும் அடிப்படையில் இந்த கீழ்மையை மறைப்பதற்கான முயற்சி மட்டுமே' என்று தனது இணையப் பக்கத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளது ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குரியது.
பிறருக்கு தீங்கு விளைவிக்காத ஆடு, மாடு, குதிரை போன்ற சாதுவான விலங்குகள் அச்சமற்று உலவுவதும், பிற உயிர்களைக் கொல்லும் தன்மை கொண்ட கொடிய விலங்குகளான சிங்கம், புலி, சிறுத்தை போன்ற விலங்குகள் பதுங்கிப் பதுங்கி வாழ்வதும் காட்டில் நிலவும் காட்சி.
அறமும், அறிவும் வாய்ந்த அறிஞர்கள் அச்சுறுத்தலோடு வாழ்வதும், அதிபயங்கரப் பேர்வழிகள் அதிகாரத்தின் ஆசீர்வாதங்களோடு பவனி வருவதும் நாட்டில் நிலவும் வீழ்ச்சி.
கொடுங்கோலை எதிர்த்து எழுதுகோல்கள் நிற்பது காலங் காலமாய் நிகழ்வதுதான், ஆனால் கருத்துரிமைக்குக் கடுகளவும் மதிப்பில்லாத முடியாட்சியில் கூட, கருத்தாளர்கள் வெளிப்படுத்திய கம்பீரமும்,வேந்தர்கள் அவர்களிடம் காட்டிய கண்ணியமும் வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ளன.
நாட்டுக்கரசனை எதிர்த்து நின்ற நாவுக்கரசர், 'நாமார்க்குங் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்' என்று முழங்கினார்,
'சங்கநிதி பதுமநிதி இரண்டும் தந்து
தரணியோடு வான் ஆளத் தருவரேனும் 
மங்குவார் அவர் செல்வம்
மதிப்போம் அல்லோம்' என்றார்.
புவிச் சக்கரவர்த்தியான குலோத்துங்கனைப் பொருந்தாமல் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பன் பாடினான்:
'மன்னவனும் நீயோ வளநாடும் உன்னதோ,
உன்னை அறிந்தோ தமிழை ஓதினேன் - என்னை
விரைந்தேற்றுக் கொள்ளாத வேந்துண்டோ, உண்டோ
குரங்கேற்றுக் கொள்ளாத கொம்பு'
எதிர்க்கட்சிகளும், இதழியலும் இல்லாத முடியாட்சி காலத்திலும் கூட, கருத்துரிமைக்குக் களம் அமைத்த சான்றோர்களையும், அவர்களை மதித்துப் போற்றிய வேந்தர்களையும் பற்றிய செய்திகளை பல்வேறு இலக்கியங்கள் நமக்கு சிறப்பாக எடுத்துக் காட்டுகின்றன.
ஆனால் மக்களாட்சியின் மகத்துவம் பேசும் இக்காலத்தில்தான், தவறுகளை சுட்டிக் காட்டுவோர் சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறார்கள்,
'என் மக்களுக்காகப் போராடுவது குற்றம் என்று நீங்கள் சொன்னால், அந்தக் குற்றத்தை கோடி முறைசெய்யத் தயாராக இருக்கிறேன்' என்று வெள்ளையரின் நீதிமன்றத்தில் வெகுண்டுரைத்த அண்ணல் காந்தியை இன்னல் இன்றி பாதுகாத்தது வெள்ளை ஏகாதிபத்தியம். 
ஆனால் சுதந்திர இந்தியா, தன் தந்தையை சுட்டுக் கொன்றது. புதிய இந்தியாவோ தனது புத்திமிகு புத்திரர்களைக் கொன்றுகொண்டிருக்கிறது.
வெறியர்களிடம் வேதாந்த விளக்கம் பேசமுடியாதுதான். அதேநேரம், 'கொலையில் கொடியாரை வேந்தொறுத்தல் பைங்கூழ் களைகட் டதனோடு நேர்' என்கிறார் வள்ளுவர்.
கொடியவர்களை கொலைத் தண்டனை போன்ற கடுந்தண்டனையால், வேந்தன் தண்டிப்பது பயிரைக் காப்பாற்ற களையைக் களைவதற்கு நிகரானது என்கிறார்.
கொலைகளை வளர்க்கும் களைகளைக் களைவதில் கலக்கமும், தயக்கமும் ஏன் தொடர்கிறது?
கொல்லப்பட்டவர்கள் ஆள்வோரைக் குறைகூறிக் கொண்டிருந்தவர்கள் என்பது தான் காரணமா?
'செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன் கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு' என்கிறது திருக்குறள்.
காதுக்கு கசப்பு தரும் விமர்சனங்களையும் பொறுமையாக ஏற்கின்ற அரசனின் குடை நிழலில் உலகம் தங்கும் என்பது பொருள்.
'தேரா மன்னா' என்றழைத்த கண்ணகியின் கடுஞ்சொல்லில் இருந்த நியாயத்தை உணர்ந்த பாண்டிய நெடுஞ்செழியன், அநீதி இழைத்துவிட்ட குற்றவுணர்வால் தனது ஆருயிர் நீத்தாலும் வரலாற்றில் நிலைக்கிறான்.
அதிகாரம் சதமென்று கருதி தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாத மாற்றுக் கருத்தினரைக் கூற்றுக் கிரையாக்கிக் கோரத் தாண்டவம் ஆடிய ஹிட்லர், முசோலினி போன்றோர் வரலாற்றின் குப்பைத்தொட்டியில் வீசப்பட்டார்கள்.
கருத்துச் சுதந்திரம் ஒரு தேசத்தின் ஆன்மாவிற்கு நிகரானது.
சோற்றுக்கில்லாததால் மக்கள் சுதந்திரப் போராட்டம் நடத்தவில்லை. தன்னுரிமையும், மண்ணுரிமையும் காக்கவே நம் முன்னோர்கள் இன்னுயிரைத் தந்து இவ்விடுதலையைப் பெற்றார்கள்.
கருத்துச் சுதந்திரம் போனால் நமது
சுதந்திரம் கருத்துப் போகும்.
கருத்துரிமைப் போராளிகளைப் பாதுகாப்பதும் தேசப் பாதுகாப்பின் ஓரம்சம்தான். தூவல்களும், தூரிகைகளும் ஒருபோதும் துப்பாக்கிகளின் முன்னால் மண்டியிடாது. 
கருத்துரிமையின் மாண்பைக் காப்பதுதான் 'மாண்புமிகு' மாந்தர்களின் முதன்மைக் கடமையாகும்.

கட்டுரையாளர்
பேராசிரியர்.
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/14/w600X390/Hajakani.jpg http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/13/கருத்துச்-சுதந்திரமே-தேசத்தின்-ஆன்மா-2772027.html
2771460 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனிதநேயம் தேவை ம. அஹமது நவ்ரோஸ் பேகம் DIN Tuesday, September 12, 2017 03:33 AM +0530 மனிதாபிமானம் என்ற வார்த்தை மனிதர்களிடம் காட்ட வேண்டிய நேசத்தைக் குறிக்கிறது.
எந்த ஒரு மனிதனின் இதயத்தில் இயற்கையிலேயே ஈவு, இரக்கம், அன்பு ஆகியவை ஊற்றெடுக்குமோ அவரிடத்தில் மனிதநேயம் இருக்கும். அப்படிப்பட்டவரின் நேசம் மற்ற மனிதர்களிடத்து ஜாதி, மதம், இனம் என்ற பாகுபாடு பார்த்து வெளிப்படாது.
அப்படிப் பாகுபாடு பார்த்து அன்பு காட்டுபவர்கள் மனிதர்களும் அல்லர். அவர்களின் மனதில் தம் சமூகம் சாராத மக்களின் மீது துவேஷமும், வன்மமுமே நிறைந்திருக்கும்.
"வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்' என்று பாடினார் வள்ளலார். ஓரறிவு உயிர்களிடம் இத்துணை அன்பு காட்டவேண்டுமென்றால், ஆறறிவு படைத்த மனிதர்களிடம் எத்துணை நேசம் காட்ட வேண்டும் என்பது நம் அறிவுக்கு எட்ட வேண்டும்.
மனிதநேயதிற்கென எல்லைகள் கிடையாது. பசித்தோருக்கு உணவளித்தல், ஆடை இல்லாதோருக்கு ஆடை அளித்தல் போன்ற செயல்கள் மனிதநேயத்தின் வெளிப்பாடு. சக மனிதரைப் பார்த்து நேசத்துடன் புன்னகைப்பது குறைந்தபட்ச மனிதநேயம்.
"யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்' என்று உவகை கொண்ட கணியன் பூங்குன்றனாரின் மனிதநேயம் எல்லைகள் தாண்டியது. எந்நாட்டினர் என்றாலும் என் இனம் என்பது, சுருங்கி என் நாடு, என் மக்கள், என் மதம், என் மொழி, என் ஊர் என்று இன்னும் சுருங்கி நான், எனது குடும்பம் என்ற சிறிய வட்டத்திற்குள் ஒடுங்கி விட்ட மனிதநேயம், இன்னும் சில காலங்களுக்குள் நான், எனது தேவை, என் நலம் என்று ஒரேயொரு ஒரு புள்ளியில் நின்று விட்டாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.
உள்நாட்டுப் போர்களினால் இலங்கை, சிரியா, ஆப்கானிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளில் மனிதநேயம் சிதைந்து போனதென்றால், வளர்ந்த நாடுகளின் பேராசை, ஆதிக்கம் செலுத்தும் மனப்பாங்கு, போன்றவற்றால் பாலஸ்தீனம் உள்ளிட்ட நலிந்த நாடுகளில் குழந்தைகள், பெண்கள் உட்பட ஏராளமான மக்கள் பலிகடா ஆக்கப்பட்டார்கள்.
இலங்கையில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். காணாமல் போனார்கள். அகதிகளாக்கப்பட்டார்கள். பிரிட்டனில் இருந்து செயல்படும் மனிதஉரிமை அமைப்பு, உள்நாட்டுப் போரினால் சிரியாவில் மட்டும் மூன்று லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் உயிரிழந்துள்ளனர் என்று தகவல் தெரிவித்
துள்ளது.
இம்மக்கள் அந்நிய நாட்டு மண்ணில் அகதிகள் முகாமில் தங்கும் அவல நிலையையும், கடல் மார்க்கமாக அண்டை நாடுகளுக்குச் செல்லும் பொழுது நீரில் மூழ்கி இறந்து போனதையும் செய்தித்தாள்களில் படித்தோம்.
அலைகளின் தாக்குதல்களில் சிக்கிய மீன் குஞ்சுபோல, கரையில் சடலமாக ஒதுங்கிக் கிடந்தவர்களின் புகைப்படம் நம் மனதை பதைபதைக்க வைத்தது. இப்பொழுது மியன்மரில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கும் வன்முறையும் மனிதநேயத்திற்கு விடப்பட்ட சவால்தான்.
ஐ.எஸ். தீவிரவாதிகள் முன்பாக முகமூடியிடப்பட்ட, கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்ட நிலையில் பிணைக்கைதிகள் இருப்பது போன்ற ஒளிப்பதிவுகளில் மண்டியிட்டது கைதிகள் மட்டுமா? மனிதநேயமும்தான்.
அடிமைகளிடமும், கைதிகளிடமும் பரிவும், பாசமும் காட்ட வேண்டும் என்றும், அவர்களை மனிதாபிமானத்துடன் நடத்த வேண்டும் என்றும் சொல்லும் இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளுக்கு முற்றிலும் மாறாக செயல்படும் ஐ.எஸ்.தீவிரவாதிகள் இஸ்லாத்திற்கு எதிரானவர்கள்.
தனிமனித ஒழுக்கங்களே சமுதாய ஒழுக்கமாக மேம்படும்.
மனிதநேயம் என்னும் விதை முதலில் வீட்டில் குழந்தைகளின் மனதில் விதைக்கப்பட்டு தொடங்க வேண்டும். தான் காயப்படும்பொழுது தனக்கு வலிப்பது போல, மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் பொழுது அவர்களுக்கும் வலிக்கும் என்பதை இளம் பருவத்திலேயே சொல்லிக் கொடுக்கும் பொழுது மனிதநேயம் அவர்களின் நெஞ்சங்களில் மலர ஆரம்பிக்கும்.
தான் விரும்பிய பொருள் அல்லது அன்பு கிடைக்கவில்லை என்றால் அந்தப் பொருளையோ, அன்பை மறுத்த மனிதரையோ வெறுக்கவோ, வெறி கொண்டு கொலை செய்யவோ மனம் துணியாது. சில பெற்றோர்களின் மனதில் மனிதநேயம் மரித்துப் போவதால் தாங்கள் பெற்றெடுத்த பிஞ்சுக் குழந்தைகளை கருணைக் கொலை செய்வதற்கு நீதிமன்றங்களை நாடுகிறார்கள்.
வீடுகள் மட்டுமின்றி, கல்விக் கூடங்களும் மாணவர்களுக்கு மனிதநேயத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கத் தவறுவதால் இன்று பள்ளிகளிலேயே மனிதாபிமானமற்ற செயல்கள் அரங்கேறுகின்றன.
மனிதநேயமற்ற வன்முறை சம்பவங்கள் தொடர்பாக கலவரப் பகுதிகளையும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களையும் ஊடகங்கள் திரும்பத், திரும்பக் காட்டுவதால் அதனைப் பார்க்கும் மக்களின் உணர்சிகள் தூண்டப்படும்.
குற்றம் செய்பவர்களின், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மதம்,சமூகம் ஆகியவற்றை குறிப்பிடுவது நிலைமையை இன்னும் மோசமாகவே ஆக்கும். துவேஷத்தைப் பரப்பும் வகையில் அரசியல்வாதிகளோ, சமூக விரோதிகளோ பேசும் பேச்சுகளால் வன்முறை பெரிதாகி, மதக் கலவரமாக வெடிக்கும்.
ஊடகங்களும், ஊடகவியலாளர்களும் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் நடந்து கொண்டால் அசம்பாவிதங்களை ஓரளவிற்கு கட்டுக்குள் கொண்டு வரலாம்.
ஒவ்வொருவரும் மனிதநேயம் தழைப்பதற்கு நம்மால் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும் என்பதை சிந்தித்து செயலாற்ற வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/12/மனிதநேயம்-தேவை-2771460.html
2771459 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அச்சம் தவிர்! மாலன் DIN Tuesday, September 12, 2017 03:32 AM +0530 கலை உலக நட்சத்திரங்களிலிருந்து கல்லூரி மாணவர்கள் வரை இன்று கவலைப்படுகிற ஒரு விஷயம் நீட். ஆனால் அவர்கள் கவலைக்குக் காரணங்கள் உண்டா? பொதுவாக காபிக் கடை கலந்துரையாடல்களிலும் பேஸ்புக் போன்ற நட்பு ஊடக விவாதங்களிலும் வைக்கப்படும் கேள்விகளை ஆராய்ந்த போது எனக்குக் கிட்டிய பதில்கள் இவை.
நீட் தேர்வினால் தமிழக மாணவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்களே?
சென்ற ஆண்டு மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர் சேர்க்கை +2 மதிப்பெண் அடிப்படையில் மட்டுமே நடைபெற்றது. இந்த ஆண்டு நீட் மதிப்பெண் அடிப்படையில் நடைபெற்றது. நீட் மதிப்பெண் அடிப்படையில் நடைபெற்ற இந்த ஆண்டில் பெரும்பாலான மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் சென்ற ஆண்டைவிட அதிக இடங்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். உதாரணமாக அனிதாவின் சொந்த மாவட்டமான அரியலூரிலிருந்து சென்ற ஆண்டு மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம் பெற்றவர்கள் 4 பேர். ஆம் வெறும் நான்கே பேர். இந்த ஆண்டு 21 பேர்.
மாவட்ட வாரியாகத் தகவல் இதோ. அடைப்புக் குறிக்குள் இருப்பவை சென்ற ஆண்டு பெற்ற இடங்கள் சென்னை 471 (113), வேலூர் 153 (54), கோவை 182 (102), நெல்லை162 (83), கடலூர் 114 (40), மதுரை 179 (110), காஞ்சிபுரம் 140 (72), கன்னியாகுமரி 135 (69), தூத்துக்குடி 79 (25), திண்டுக்கல் 75 (27), திருவண்ணாமலை 67 (27), திருவாரூர் 28 (2), சிவகங்கை 39 (14), நீலகிரி 24 (2), திருப்பூர் 105 (83), தேனி 46 (25), விருதுநகர் 66,(47), நாகப்பட்டினம் 28,(10), அரியலூர் 21 (4), சேலம் 192 (180), புதுக்கோட்டை41 (32), ராமநாதபுரம் 39 (31), தஞ்சாவூர் 97 (89), விழுப்புரம் 93 (88), கரூர் 35 (32).
சில மாவட்டங்கள் பின் தங்கிவிட்டன. திருவள்ளூர் 158 (185), திருச்சி 130 (184), பெரம்பலூர் 23 (81), ஈரோடு 100 (230), தர்மபுரி 82 (225), கிருஷ்ணகிரி 82 (338), நாமக்கல் 109 ( 957). தமிழ் நாட்டில் உள்ள 32 மாவட்டங்களில் 27 மாவட்டங்களில் சென்ற ஆண்டைவிட இந்த ஆண்டு அதிக இடங்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள்.
இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால் சென்ற ஆண்டு மொத்தமுள்ள 3,377 இடங்களில் ஏறத்தாழ மூன்றில் ஒரு பங்கு இடங்களை நாமக்கல் மாவட்டம் பெற்றது. நாமக்கல் மாவட்டத்திலிருந்து மாத்திரம் 957 பேர் மருத்துவக் கல்லூரிக்குச் சென்றார்கள். திருவாரூர், அரியலூர், நீலகிரி ஆகிய மாவட்டங்களுக்கு ஒற்றை இலக்கத்திலேயே இடம் கிடைத்தது. ஆனால் இந்த ஆண்டு பரவலாக எல்லா மாவட்டங்களுக்கும் இடம் கிடைத்துள்ளது. அதாவது வாய்ப்பு பரவலாகி உள்ளது. நாமக்கல் முட்டை "நீட்'டிடம் வேகவில்லை!
நீட் தேர்வு நகர்ப்புற மாணவர்களுக்குத்தான் சாதகமானது என்கிறார்களே?
சென்ற ஆண்டு திருவாரூர் பெற்ற இடங்கள் 2 இந்த ஆண்டு 28. அதாவது 14 மடங்கு அதிகம். நீலகிரி சென்ற ஆண்டு 2 இந்த ஆண்டு 24. அதாவது 12 மடங்கு அதிகம். சிவகங்கை, கடலூர் ஆகியவை ஏறத்தாழ மூன்று மடங்கு. காஞ்சிபுரம், தேனி இவை ஏறத்தாழ இரண்டு மடங்கு. இவை நகரங்கள் நிறைந்த மாவட்டங்களா?
பிற்பட்ட வகுப்பினர், தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் இது சமூக நீதிக்கு எதிரானது என்றும் சொல்கிறார்களே?
ஏற்கனவே இருக்கும் 69% இட ஒதுக்கீட்டிற்கு எந்தவித பாதிப்பும் இல்லை. அதாவது மொத்த இடங்களில் 69% இடங்களில் தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்தான் சேர முடியும். ஆனால் அவர்கள் நீட் மதிப்பெண்களின் அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள். அந்தப் பிரிவு மாணவர்களுக்கு அது கடினமானதல்ல என்பதை நீட் முடிவுகள் காட்டுகின்றன.
தமிழ்நாட்டில் இந்த ஆண்டு மருத்துவப் படிப்பு சேர்க்கைக்கு நீட் அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் முதலிடம் பெறுபவர் பிற்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். இரண்டாம் இடம் பெற்றவரும் பிற்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். மூன்றாம் இடம் பிற்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த இஸ்லாமிய மாணவருக்கு. முதல் பத்து இடங்களில் ஆறு இடங்களைப் பிடித்தவர்கள் பிற்பட்ட வகுப்பினர். இரண்டு இடங்கள் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு. இரண்டு இடம் மற்ற பிரிவினருக்கு.
இந்த ஆண்டு பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த இஸ்லாமியர்கள் முன்பு இருந்ததைவிடப் பலன் பெற்றிருக்கிறார்கள். கடந்த ஆண்டு நீட் தேர்வு இல்லாதபோது அவர்கள் பெற்ற இடங்கள் 149. இந்த ஆண்டு 164. அதேபோல பட்டியல் இனத்தவர், அதற்குள் உள் ஒதுக்கீடு பெற்ற அருந்ததியர், பழங்குடியினர் இவ்ர்களுக்கும் பெரிய இழப்பு இல்லை.
இந்தாண்டு தேர்வு பெற்றவர்களில் பெரும்பான்மையோர் பயிற்சி நிலையங்கள் மூலம் பயிற்சி பெற்றவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறதே?
அப்படிச் சொல்கிறவர்கள் ஆதாரம் எதையும் கொடுப்பதில்லை. மருத்துவக் கல்லூரிக்கான விண்ணப்பங்களோடு, கல்விச் சான்றிதழ், நீட் மதிப்பெண்கள், இருப்பிடச் சான்றிதழ், ஜாதிச் சான்றிதழ் போன்றவற்றை இணைக்க வேண்டும். ஆனால் பயிற்சி பெற்றீர்களா என்ற கேள்வி விண்ணப்பபடிவத்தில் கிடையாது. அப்படி இருக்கும் போது எத்தனை பேர் பயிற்சி பெற்றவர்கள் என்ற தகவலைத் துல்லியமாகப் பெற இயலாது. அப்படிப் பெற வேண்டுமானால் மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்துள்ள ஒவ்வொரு மாணவரையும் பேட்டி கண்டு தகவல் திரட்ட வேண்டும். அப்படி ஒரு நேர்காணலோ, சர்வேயோ நடந்ததாகத் தெரியவில்லை.
+2 மதிப்பெண்களை மட்டுமே அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு மருத்துவக் கல்லூரி சேர்க்கை நடத்தப்பட்ட போது +2 மாணவர்களில் சிலர் அதிக மதிப்பெண் பெற வேண்டும் என்பதற்காக பணம் கொடுத்து டியூஷன் படித்தார்களே? அப்போது மட்டும் அதில் சமநிலை இருந்ததா?
நீட் தேர்வு பணக்காரர்களுக்கு சாதகமாக இருக்கிறதா?
தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில், 15% இடங்களை நிர்வாகத்தினரே நிரப்பிக் கொள்ளலாம். நிர்வாகத்தினர் இந்த இடங்களை வசதியுள்ள மாணவர்களுக்கு விலைக்கு விற்று வந்தனர். கடந்த ஆண்டு இடம் ஒன்றுக்கு 50 லட்சத்திலிருந்து ஒரு கோடி வரை என விலை வைத்து விற்கப்பட்டது. இந்தப் பணம் பெரும்பாலும் ரசீதுகள் ஏதும் கொடுக்கப்படாமல் ரொக்கமாகவே பெறப்பட்டு வந்தது. அதனால் அவை கருப்புப் பணமாகவும் குவிந்து கொண்டிருந்தன.
ஆனால் உச்சநீதிமன்றம் நிர்வாக இடங்களில் சேர்வதானாலும் நீட் தேர்வு எழுதி அதில் குறிப்பிட்ட மதிப்பெண் பெற வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டது. அதன் விளைவுகளில் ஒன்று இந்த ஆண்டு ஆகஸ்ட் 30-ஆம் தேதி நிலவரப்படி தமிழகத்தில் மட்டும் 974 இடங்கள் காலியாக உள்ளன. இது அவர்களிடம் உள்ள இடங்களில் 90 சதவீதம்
மாநிலப் பாடத் திட்டத்தின் கீழ் படித்தவர்களை சி.பி.எஸ்.இ. திட்டத்தின் கீழ் தேர்வு எழுதச் சொன்னது சரியா?
நீட் கேள்வித்தாள்கள் ஒரு பாடத்திட்டத்தின் கீழ் தயாரிக்கப்படுவதில்லை. பல்வேறு மாநிலங்களின் பாடத்திட்டங்களையும் மத்திய கல்வி கவுன்சில் (ouncil Board of School Education - COBSE), தயாரித்துள்ள பாடத்திட்டத்தையும், மத்திய மேல்நிலைக் கல்வி வாரியம் (Central Board of Secondary Education - CBSE) கல்வி, ஆய்வு, பயிற்சி ஆகியவற்றிற்கான தேசிய கவுன்சில் (National Council of Education Research and Training - NCERT) ஆகியவை தயாரித்துள்ள பாடத்திட்டம் ஆகியவற்றையும் ஆராய்ந்து தனது கேள்வித்தாளைத் தயாரிக்கிறது. அதில் 11-ஆம் வகுப்புப் பாடங்களும் கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றன. அவை முன் கூட்டியே இணையதளங்களில் வெளியிடப்படுகின்றன. 2018-ஆம் ஆண்டில் நடக்க உள்ள தேர்வுக்கான பாடத்திட்டம் இப்போதே இணைய தளத்தில் உள்ளது. (https://www.sarvgyan.com/articles/neet}syllabus)
12ஆம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வு எழுதிய பின்னும் இன்னுமொரு தேர்வு எழுத வேண்டும் என்பது நியாயமா?அப்படியானால் +2வில் எடுத்த மதிப்பெண்களுக்கு அர்த்தமில்லாமல் போகிறதே?
குறைவான இடங்கள் அதிகமான விண்ணப்பதாரர்கள் என்று வரும் போது ஏதோ ஒரு வகையான வடிகட்டல் தேவைப்படுகிறது. இங்கு மட்டுமல்ல, எல்லா இடங்களிலும். காலியாக இருக்கும் 10 இடங்களுக்கு 500 பேர் விண்ணப்பித்தால் என்ன செய்வார்கள்? ஒரு தகுதிகாண் தேர்வு வைப்பார்கள். அது கல்லூரி பிளேஸ்மெண்ட் ஆனாலும் சரி அரசுப் பணியானாலும் சரி, அதுதானே வழக்கம்..
நீட் என்பது ஒரு தகுதி காண் தேர்வு. இதே போன்று தகுதி காண் தேர்வு பல கல்விகளுக்கும் நடத்தப்படுகிறது. ஆனால் நீட் தேர்வில் சில சீர்திருத்தங்கள் தேவை. அதாவது மருத்துவக் கல்லூரி சேர்க்கைக்காக தர வரிசைப் பட்டியலை நீட் தேர்வில் பெறும் மதிப்பெண்களை மாத்திரம் கொண்டு தீர்மானிக்காமல், +2வில் பெற்ற மதிப்பெண்களுக்கும் முக்கியத்துவம் (weightage) கொடுத்து தயாரிக்கலாம்.
நாம் வாழும் சூழல் போட்டி நிறைந்தது. பக்கத்து பெஞ்சுக்காரனோடு போட்டி போடுகிற காலங்கள் முடிந்து விட்டன. உலகமயமான ஒரு காலகட்டத்தில் பக்கத்து மாநிலத்துக்காரர்களோடு அல்ல, பக்கத்து நாட்டினரோடு மட்டுமல்ல, அமெரிக்கர்களோடு, ஜப்பானியர்களோடு, ஜெர்மானியரோடு போட்டியிடும் சூழ்நிலை எதிர்காலத்தில் வரலாம். கல்வியில் மட்டுமல்ல, பணியிடத்திலும் கூட.
போட்டிகளை எதிர் கொள்ளும் திறனையும் கல்வியையும் நம் குழந்தைகளுக்கு ஊட்டியாக வேண்டும். அதைவிட முக்கியமாக தோல்விகளை எதிர் கொள்ளும் மனத் திடத்தை வளர்த்தாக வேண்டும். வாழ்வில் தோல்விகளை எதிர் கொள்ளாத மனிதர்களே கிடையாது. ஆனால் நாம் நம் குழந்தைகளை சின்ன ஏமாற்றத்தைக் கூட எதிர்கொள்ள முடியாதவர்களாக வளர்க்கிறோம்.
நினைவில் கொள்க: தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2017/sep/12/அச்சம்-தவிர்-2771459.html
1622 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழ் அறிஞர்கள் அறிவோம்: சாலை இளந்திரையன் PTI PTI Monday, September 11, 2017 12:35 PM +0530

தமிழ்ப் பேராசிரியர்; திறனாய்வாளர்; சொற்பொழிவாளர்; கவிஞர்; எழுத்தாளார்; இதழாளர்; அரசியற் செயற்பாட்டாளர்; பொதுவுடைமைத் தமிழ்தேசியச் சிந்தனையாளர் என பல பண்முகம் கொண்ட பண்பாளர். சொல்லுதற்கு ஒரு செய்தி இருந்தால் மட்டும் போதாது; அதைச் சுவைபடச் சொல்லும் திறமையும் பெற்றவர் சாலை இளந்திரையன்.

பிறப்பு: திருநெல்வேலி மாவட்டம், களக்காட்டிற்கு அருகில் உள்ள சாலை நயினார் பள்ளிவாசல் என்னும் சிற்றூரில் வாழ்ந்து வந்த வ. இராமையா – அன்னலட்சுமி இணையருக்கு 06.09.1930 அன்று மகனாகப் பிறந்தார். இவரை இவர்தம் பாட்டி சொக்கன் எனச் செல்லப் பெயரிட்டு அழைப்பார். சாலை இளந்திரையனின் இயற்பெயர் வ. இரா. மகாலிங்கம் ஆகும். இவர்

பள்ளிக் கல்வி: சாலை இளந்திரையன் 1936 முதல் 1941 வரை களக்காட்டில் உள்ள தொடக்கப் பள்ளியில் முதல் வகுப்பு முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை பயின்றார். பின்னர் 1941 முதல் 1944 வரை டோணாவூரில் உள்ள நடுநிலைப் பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு வரை பயின்றார். 1944 முதல் 1947 வரை பாளையங்கோட்டையில் உள்ள தூய யோவான் உயர்நிலைப் பள்ளியில் பதினொன்றாம் வகுப்பு வரை பயின்றார்.

கல்லூரிக் கல்வி: 1948 முதல் 1950 வரை சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் இடைநிலை வகுப்பில் பயின்றார். அங்கு பேராசிரியர் மு. வரதராசன், அ. மு. பரமசிவானந்தம், அ. ச. ஞானசம்பந்தன் ஆகியோர்களிடம் பயின்றார்.

1950 முதல் 1952 வரை சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பயின்று இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். அதே கல்லூரியில் 1952 முதல் 1954 வரை பயின்று முதுலை பட்டம் பெற்றார். அப்பொழுது புகழ்பெற்ற தமிழ்ப் பேராசிரியர்களான சரவண ஆறுமுகன், தெ. பொ. மீனாட்சிசுந்தரம், கொண்டல் சு. மகாதேவன், சு. ந. சொக்கலிங்கம் ஆகியோரிடம் பயின்றார்.

ஆய்வுக் கல்வி: 1954 சூலையில் சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் முதன் முறையாக இலக்கிய முதுவர் பட்டத்திற்கான ஆய்வு வகுப்பு தொடங்கப்பட்டது. அவ்வகுப்பில் 1954 – 1955 ஆம் கல்வி ஆண்டில் முதல் மாணவராகச் சேர்ந்து, பேராசிரியர் தெ. பொ. மீனாட்சிசுந்தரனாரை நெறியாளராகக் கொண்டு ஆய்வு செய்து அப்பட்டத்தைப் பெற்றார்.

பின்னர் 1971ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாட்டுப் பழமொழிகள் என்னும் தலைப்பில் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில், முனைவர் பட்ட ஆய்வினை மேற்கொண்டு, மெய்யியல் முனைவர் பட்டம் பெற்றார்.

புனைப்பெயர்:

இரா. இளந்திரையன் என்னும் பெயரில் 15.08.1950 பிரசண்ட விகடன் இதழில் வெளிவந்த கவிதை

இரா. இளந்திரையன் என்னும் பெயரில் 01.09.1950 நாளிட்ட பிரசண்ட விகடன் இதழில் வெளிவந்த கதை

சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் பயின்ற காலத்தில் வ. இரா. மகாலிங்கம் அந்நாளில் புகழ்பெற்ற இதழ்களான பிரசண்ட விகடன், தமிழ்ப் பொழில் உள்ளிட்ட பல இதழ்களில் இலக்கியக் கட்டுரைகள், கவிதைகள், கதைகள் எழுதத் தொடங்கினார். அப்பொழுது மாணவர்களிடம் பெரும் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த திராவிட இயக்கக் கருத்தியலுக்கு மகாலிங்கமும் ஆட்பட்டிருந்தார். எனவே அவ்வியக்க மரபின்படி தனக்கென ஒரு புனைப்பெயரை வைத்துக்கொள்ள விழைந்தார். ஆகவே சங்ககால மன்னனான இளந்திரையன் பெயரை தன்னுடைய புனைப் பெயராகக்கொண்டு இரா. இளந்திரையன் என்னும் பெயரில் படைப்புகளை ஆக்கினார். பின்னாளில் தன்னுடைய ஊர்பெயரின் முதற்பகுதி தனது புனைப்பெயருக்கு முன்னே இணைத்து சாலை இளந்திரையன் ஆனார்.

திருமணம்: சாலை இளந்திரையன் சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பயின்ற பொழுது அங்கு கலை இளவர் (சிறப்பு) பட்டத்திற்காக விருதுநகரைச் சேர்ந்த கனகசவுந்தரி பயின்று வந்தார். சாலை இளந்திரையனும் கனகசவுந்தரியும் காதலித்தனர். கல்லூரிக் கல்வி முடிந்ததும் இருவரும் தத்தம் பெற்றோரின் ஒப்புதலோடு 1954 சூலை மாதம் விருதுநகரில் திருமணம் செய்துகொண்டார்.

ஆசிரியர் பணி: 1954 சூலை முதல் 1957 ஏப்ரல் வரை சென்னை மாநிலக் கல்லூரியின் தமிழ்த் துறையில் ஆசிரியர் பணியிடம் ஒன்று தற்காலிகமாக ஏற்பட்டது. சாலை இளந்திரையன் அப்பணியில் அமர்த்தப்பட்டார்.

அரசு அலுவலகத்தில் 1957 ஆம் ஆண்டின் நடுவில் இந்திய ஒன்றிய அரசின் விளம்பர, தகவல் ஒலிபரப்புத் துறையில் மொழிபெயர்ப்பாளாரகப் பணியாற்றத் தொடங்கினார்.

பேராசிரியர் பணி: 1959 ஆம் ஆண்டில் தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ்துறை தொடங்கப்பட்டதும் சாலை இளந்திரையன் அத்துறையில் விரிவுரையளராகப் பணியேற்றார். அப்பல்கலைக் கழகத்திலேயே 1972 ஆம் ஆண்டில் பேருரையாளராகவும் (Reader) 1983 ஆம் ஆண்டில் பேராசிரியராகவும் (Professor) பதவி உயர்வுபெற்றார். 1985 ஆம் ஆண்டில் விருப்ப ஓய்வுபெற்று தமிழகம் திரும்பினார்.

ஓய்விற்குப் பின்னர் சென்னையில் சாலை அச்சகத்தை உருவாக்கி நடத்தினார்.

இதழ் பணிகள்: தில்லி தமிழ்ச் சங்கத்தின் சார்பில் சுடர் என்னும் இதழ் வெளியிடப்பட்டது. இவ்விதழின் ஆசிரியராக 1960 ஆம் ஆண்டு முதல் 1971 ஆம் ஆண்டு வரை சாலை இளந்திரையன் பணியாற்றினார்.

1975 அக்டோபர் முதல் 1987 ஏப்ரல் வரை அறிவியக்கம் என்னும் இதழும் 17 மே முதல் 1993 ஏப்ரல் வரை வீரநடய் அறிவியக்கம் என்னும் இதழும் அறிவியக்கப் பேரவையின் சார்பில் வெளியிடப்பட்டன. சாலை இளந்திரையன் அவ்விதழ்களின் சிறப்பாசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

பயணங்கள்: 1961 ஆம் ஆண்டில் சாலையர் இருவரும் சிங்கப்பூர், மலேசிய நாடுகளுக்கும், 1962 ஆம் ஆண்டில் இலங்கைக்கும் இலக்கியப் பயணம் மேற்கொண்டனர். 1974 ஆம் ஆண்டில் நான்காவது உலகத் தமிழ் மாநாட்டின் பொழுது இலங்கைக்குச் சென்று வந்தார். இவை தவிர, 1966 முதல் 1984 வரை ஆண்டுதோறும் கோடைவிடுமுறைக் காலத்தில் தம் தமிழகத் தோழர்களின் உதவியோடு தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் சமூக, இலக்கிய, அரசியற் பயணம் மேற்கொண்டனர்.

அமைப்பாக்கப் பணிகள்: உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சிக் கழகம் 1964 ஆம் ஆண்டில் தில்லியில் உள்ள கீழ்க்கலை ஆராய்ச்சி மையம் தனது 26 ஆவது மாநாட்டை கூட்டியது. அதிற் கலந்துகொள்வதற்காக தனிநாயகம் அடிகள் உள்ளிட்ட தமிழறிஞர்கள் பலரும் உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்து அம்மாநாட்டிற்கு வருகை தந்தனர். அவர்களோடு சாலை இளந்திரையனும் இணைந்து உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சிக் கழகத்தை நிறுவினர். இக்கழகமே உலகத் தமிழ் மாநாடுகளை நடத்துகிறது.

இந்தியப் பல்கலைக் கழக தமிழாசிரியர் மன்றம்: 1968 ஆம் ஆண்டில் சென்னையில் நடந்த இரண்டாவது உலகத் தமிழ் மாநாட்டில் இந்தியத் தமிழ்ப் பேராசிரியர்கள் பலருக்கு அவர்தம் ஆய்வுரைகளை நிகழ்த்த வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை. எனவே ஆண்டுதோறும் இந்தியத் தமிழ்ப் பேராசிரியர்கள் தம்முடைய ஆய்வுகளை வெளியிடுவதற்காக இந்தியப் பல்கலைக் கழக தமிழாசிரியர் மன்றம் என்னும் அமைப்பை உருவாக்க சாலை இளந்திரையன் உந்து சக்தியாக செயல்பட்டார்.

அறிவியக்கப் பேரவை: 1971 ஆம் ஆண்டில் குத்தூசி குருசாமியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தைச் சார்ந்த நாத்திக நந்தனார், மணிமார்பன் உள்ளிட்டோரின் உதவியோடு அறிவியக்கப் பேரவை என்னும் அமைப்பை சாலை இளந்திரையன் உருவாக்கினார். அவ்வியக்கத்தின் வழியாகவே 1986 ஆம் ஆண்டு வரை தம்முடைய சமூக, அரசியற் செயற்பாடுகளை வெளிப்படுத்தினார்.

அதன் ஒரு பகுதியாக பின்வரும் மாநாடுகளையும் நடத்தினார்.

சென்னையில் 20.05.1979 அன்று எழுத்துச் சீர்மை மாநாடும்

சென்னையில் 10.05.1980 அன்று அறிவியக்க மாநாடும்

குடந்தையில் மே 1982-ல் விழிப்புணர்ச்சி மாநாடும்

திருப்பூரில் மே 1984-ல் எழுச்சி நடை மாநாடும்

பெருங்களத்தூரில் 19.05.1985 அன்று அரசுத் திட்டங்களால் நலிந்தோர் வாழ்வு மலர்ந்ததா? கருத்துப் பேரரங்கு மாநாடும்

குடந்தையில் மே 1986ல் ஓராசிரியர் பள்ளிகள் சீரமைப்பு மாநாடும்

ஈரோட்டில் 17.05.1987 அன்று இந்தி, ஆங்கில ஆதிக்க எதிர்ப்பு மாநாடும்

சென்னையில் 22.05.1988 அன்று தமிழ்த் தேசிய இனமக்களின் வாழ்வுரிமை மாநாடும்

சென்னையில் மே 1989ல் கூடங்குளம் அணுமின் திட்டம், மழலையர் பள்ளிகள் எதிர்ப்பு இரட்டை மாநாடும்

கோயமுத்தூர் 22.08.1992 அன்று வளர்தமிழ் மாநாடும்

சென்னையில் 29.12.1993 அன்று மொழிச் சிறுபான்மையினர் உரிமைகள் சீரமைப்பு மாநாடுகளையும் நடத்தினார்.

 

உலகத் தமிழ் பண்பாட்டு இயக்கம்:

1974 ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற நான்காம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டின் பொழுது அங்கு கூடிய தமிழறிஞர்கள் உலகத் தமிழ் பண்பாட்டு இயக்கம் என்னும் அமைப்பை உருவாக்கினர். அப்பணியில் சாலை இளந்திரையன் முக்கியப் பங்காளராகப் பணியாற்றினார்.

தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம்: 1980 ஆம் ஆண்டில் தஞ்சையில் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத்தை நிறுவ தமிழக அரசு முடிவு செய்தது. அதற்காக பேராசிரியர் முனைவர் வ. சுப. மாணிக்கம் தலைமையில் சாலை இளந்திரையன் உள்ளிட்ட எண்மரைக்கொண்ட வல்லுநர் குழு அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவில் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத்தின் வரைவுத் திட்டம் ஒன்றை சாலை இளந்திரையன் சமர்பித்தார். அதனை சிற்சில மாற்றங்களுடன் வல்லுநர் குழு ஏற்றுக்கொண்டது. அதன் அடிப்படையிலேயே தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம் உருவாக்கப்பட்டது.

சமூக - அரசியற் செயற்பாட்டுப் பணிகள்: விடுதலைப் போராட்டம் உச்சத்தில் இருந்த 1944-47 ஆம் ஆண்டுகளில் பள்ளி மாணவராக இருந்த சாலை இளந்திரையன் இந்திய தேசிய காங்கிரசின் ஆதரவாளராக கதராடை அணிந்து இயங்கினார்.

1948 ஆம் ஆண்டில் சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் பயின்ற பொழுது திராவிட இயக்கக் கருத்தியலால் ஈர்க்கப்பட்டு இயங்கினார். அதன் பின்னர் தன்னுடைய இறுதிநாள் வரை திராவிடத் தந்தை ஈ. வெ. ராமசாமி பெரியாரின் அரசியற் கொள்கைகளையும் பாவேந்தர் பாரதிதாசனின் இலக்கியக் கொள்கையையும் சாலை இளந்திரையன் பின்பற்றி வந்தார். பொதுவுடைமைத் தமிழ்தேசியத்தை தன்னுடைய சமூக அரசியற் கொள்கையாகக் கொண்டு அறிவியக்கப் பேரவையை உருவாக்கி தனது செயற்பாடுகளை மேற்கொண்டார். தன்மான வாழ்வியல், இந்திய தேசிய மறுப்பு, மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு, ஈழவிடுதலை ஆதரவு, தமிழர் தன்னுரிமை ஏற்பு, நக்சலிய ஆதரவு ஆகிய கொள்கைகளை வெளிப்படுத்தும் உரைகளை, படைப்புகளை, அறிக்கைகளை, கடிதங்களை சாலை இளந்திரையன் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வந்தார்.

1991 ஆம் ஆண்டில் பழ. நெடுமாறன் தடையை மீறி தமிழர் தன்னுரிமை பிரகடன மாநாட்டை நடத்தத் திட்டமிட்டார். அம்மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள தஞ்சாவூருக்கு வந்தால் கைதாவோம் என அறிந்தே அங்கு வந்து சாலையர் இருவரும் கைதாயினர். தமிழ், தமிழன், தமிழ்நாடு என்னும் நூலை எழுதியதற்காக இவர் மீது குற்றவியல் வழக்குத் தொடரப்பட்டது.

படைப்புகள்:

மாணவப் பருவத்திலேயே கதை, கவிதை, கட்டுரை என எழுத்துப்பணியில் ஈடுபட்ட சாலை இளந்திரையன் பின்வரும் நூல்களை எழுதியிருக்கிறார்.

1962-ல் சாலை இளந்திரையன் கவிதைகள்

1963-ல் உலகம் ஒரு குடும்பம் கட்டுரைகள்

1963ல் சிந்தனைக்கு கட்டுரைகள்

1964ல் அன்னை நீஆட வேண்டும் (கவிதைகள்)

1964ல் இரண்டு குரல்கள் (கட்டுரைகள்) (பேராசிரியர் முனைவர் சாலினி இளந்திரையனுடன் இணைந்து எழுதியது)

1965-ல் சிலம்பின் சிறுநகை (கவிதைகள்)

1965-ல் புரட்சிக் கவிஞரின் கவிதை வளம் திறனாய்வு (பாரதிதாசன் கவிதைகளைப் பற்றிய திறனாய்வு)

1965-ல் தமிழ்க் கனிகள் (கட்டுரைகள்) (பேராசிரியர் முனைவர் சாலினி இளந்திரையனுடன் இணைந்து எழுதியது)

1966-ல் காலநதி தீரத்திலே (கவிதைகள்)

1966-ல் தமிழில் சிறுகதை (திறனாய்வு)

1966-ல் புதிய தமிழ்க் கவிதை (திறனாய்வு)

1966-ல் சிறுகதைச் செல்வம் (திறனாய்வு)

1966-ல் தமிழனே தலைமகன் கட்டுரைகள் (பேராசிரியர் முனைவர் சாலினி இளந்திரையனுடன் இணைந்து எழுதியது)

1968-ல் பூத்தது மானுடம் (கவிதைகள்)

1968-ல் கொட்டியும் ஆம்பலும் நெய்தலும் போலவே (கவிதைகள்)

1968-ல் Some Aspects of Modern Tamil Literature (சென்னையில் நடைபெற்ற இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டின் பொழுது வெளியிடப்பட்ட சிற்றேடு)

1968-ல் நேயப்பாட்டு (திறனாய்வு)

1968-ல் தமிழுக்காக (கட்டுரைகள்)

1968-ல் உலகத் தமிழர் (ஓர் நடப்பு வருணனை)

1968-ல் எங்கள் காவியம்

1968-ல் தமிழ் தந்த பெண்கள் (பேராசிரியர் முனைவர் சாலினி இளந்திரையனுடன் இணைந்து எழுதியது)

1969-ல் புதுத்தமிழ் முன்னோடிகள் (திறனாய்வு)

1970-ல் வீறுகள் ஆயிரம் (கவிதைகள்)

1970-ல் சமுதாய நோக்கு (திறனாய்வு)  தமிழிலக்கியத்தில் சமுதாய நோக்கோடு படைக்கப்பட்ட கவிதைகளைப் பற்றிய 13 கட்டுரைகளின் தொகுப்பு.

1971-ல் கூட்டின் அமைதி குலைகிறது (கட்டுரைகள்)

1971-ல் வெற்றி மலர்கள் (கட்டுரைகள்)

1971-ல் எழுச்சி வேண்டும் (கட்டுரைகள்)

1972ல் நஞ்சருக்குப் பஞ்சணையோ? (கவிதைகள்)

1972-ல் நம்மைப் பற்றிய சிந்தனைகள்

1973-ல் காலத்தின் கேள்விகள்

1973-ல் திருந்திய திருமணம்

1974-ல் தமிழ் மாநாடு

1975-ல் எங்கள் பயணங்கள் (பயணக் கட்டுரைகள்)

1975-ல் உரைவீச்சு (1979ஆம் ஆண்டில் தமிழக அரசின் பரிசு பெற்றது)

1976-ல் நடைகொண்ட படைவேழம் (கவிதைகள்)

1976-ல் ஏன் இந்த மெத்தனம்?

1976-ல் தமிழ்ப் பண்பாட்டுக்கு ஓர் இயக்கம்

1977-ல் மக்கள் நாயக மரபுகள் (அரசியற் கட்டுரைகள்) (மக்கள்நாயகம் தொடர்பான 22 கட்டுரைகளின் தொகுப்பு)

1977-ல் உள்ளது உள்ளபடி (உரைவீச்சு)

1978-ல் கேள்விகள் ஆயிரம் (கட்டுரைகள்)

1978-ல் புரட்சி முழக்கம் திறனாய்வு (தமிழக அரசின் பரிசினைப் பெற்றது)

1979-ல் களத்திலே கடிதங்கள் (எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை ஆதரித்து சாலினியும் சாலை இளந்திரையனும் பலருக்கும் எழுதிய கடிதங்களின் தொகுப்பு)

1980-ல் தமிழகத்தில் அறிவு இயக்கம்

1981-ல் காவல் துப்பாக்கி (உரைவீச்சு) 60 உரைவீச்சுகளின் தொகுப்பு

தமிழ்நாட்டுப் பழமொழிகள்  (சாலை இளந்திரையனின் முனைவர் பட்ட ஆய்வேடு)

1981-ல் அய்ந்தாவது தமிழ் மாநாடு

1981-ல் ஒரு புதிய தமிழ் எழுச்சி

1981-ல் வெடிப்புகள் உடைப்புகள்

1982-ல் பொறுத்தது போதாதா?

1982-ல் ஏழாயிரம் எரிமலைகள்

1984-ல் நாளுக்கு நல்லபடி

1986-ல் தமிழுக்காக

1986-ல் ஓராசிரியர் பள்ளிகள்

1986-ல் ஒரு மேல்சாதி நயவஞ்சகம்

1986-ல் புதிய கல்விக்கொள்கை

1987-ல் நெருப்பிலே மலர்ந்த தாய்மொழிப் பூக்கள்

1987-ல் கணீரென்று வாழுங்கள்

1988-ல் உரிமைகொண்ட தேசிய இனங்கள்

1989-ல் இந்தியம் ஈழம் நச்சலியம்

1989-ல் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும்

1989-ல் கூடங்குளம் கொதிக்கிறது

1990-ல் அறுபதில் சில வீச்சுகள் (சாலையார் தன்னுடைய 60ஆம் வயதில் எழுதிய 70 உரைவீச்சுகளின் தொகுப்பு)

1990-ல் நினய்வூட்டு

1990-ல் மண்டல் குழு அறிக்கை ஒரு சமூகநீதி ஆவணம்

1990-ல் நெருப்பை வளர்க்கிறார்கள்

1991-ல் தமிழின் ஒரே கவிஞன் திறனாய்வு (பாரதிதாசனே தமிழின் ஒரே கவிஞன் என நிறுவ முனையும் நூல்)

1991-ல் சொக்கன் கதை: ஒரு வணங்காமுடியின் கதை தன்வரலாறு (சாலை இளந்திரையனின் தன்வரலாற்று நூல்)

1992-ல் தமிழ் தமிழன் தமிழ்நாடு (அரசியற் கட்டுரைகள்) ((இந்நூலை எழுதியதற்காக சாலை இளந்திரையன் மீது குற்றவியல் வழக்குத் தொடரப்பட்டது))

1992-ல் ஈழத்துப