Dinamani - திரை விமரிசனம் - http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2934989 சினிமா திரை விமரிசனம் ரஜினியின் ‘காலா’- சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Thursday, June 7, 2018 05:59 PM +0530  

அடித்தட்டு மக்கள், தங்களின் அடிப்படை உரிமைகளை அதிகாரத்தின் கைகளிலிருந்து மீட்பதற்குப் போராட்டத்தைத் தவிர வேறு வழியேயில்லை என்கிற அரசியல் செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது, ரஞ்சித்தின் ‘காலா’ திரைப்படம். ‘நிலம் எங்கள் உரிமை’ என்கிற ஆதாரமான செய்தி பல்வேறு இடங்களில் தொடர்ந்து நினைவூட்டப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் இது சார்ந்த தீர்வு எந்த வகையான போராட்டத்தில் கிடைக்கும் என்பது தடுமாற்றத்துடன் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

எதிர்ப்பதற்காகவும் தற்காத்துக் கொள்வதற்காகவும் தவிர்க்க முடியாத சந்தர்ப்பங்களில் வன்முறையை வன்முறையால் எதிர்கொள்வது அவசியம்தான் என்றாலும், நிலையான தீர்வுகளுக்கு மக்களிடம் அரசியல் விழிப்புணர்வு பரவுவதே சரியான வழி என்பதை ‘மெட்ராஸ்’ திரைப்படத்தின் மூலம் சொன்ன இரஞ்சித், ‘காலா’வில் பல குழப்பமான செய்திகளை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

காலாவின் மகனான லெனின் ஜனநாயகப் போராட்டங்களின் மூலம் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண முயல்கிறார். ஆனால் அவரின் வழிமுறைகள் கோமாளியாக்கப்படும் சூழலில் அதிகாரத்தின் மூர்க்கத்தை எதிர்க்கவும் கட்டுப்படுத்தவும் ரஜினியின் ரவுடியிஸம்தான் இறுதி வரை கைகொடுக்கிறது. இதன் மூலம் இரஞ்சித் உணர்த்த வரும் செய்தி என்ன?

**

மும்பை, தாராவியில் உள்ள அடித்தட்டு மக்களின் காப்பாளன் ‘காலா’ என்கிற கரிகாலன். அங்குள்ள மக்களுக்கு ‘வீடு கட்டித் தருகிறேன்’ என்று சில கட்டுமான நிறுவனங்கள் கிளம்புகின்றன. இந்தத் திட்டத்தின் பின்னால் அந்த ஊரின் பிரபல அரசியல்வாதியான ஹரிதாதா இருக்கிறார். தாராவி பகுதியின் முன்னாள் காப்பாளராக இருந்தவரும், காலாவின் தந்தையுமான ‘வேங்கையன்’ கொல்லப்படுவதற்கு இந்த ஹரிதான் காரணம். ஹரியின் சூழ்ச்சியை உணரும் கரிகாலன், வீட்டுத் திட்டம் நிறைவேற்றப்படாமலும், அதன் மூலம் பாமர மக்கள் ஏமாறாமல் இருக்கவும் அரணாக நிற்கிறார். இதன் மூலம் அவர் பல தனிப்பட்ட இழப்புகளை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது.

எதிரிகளைக் காலா வீழ்த்தினாரா, வீழ்ந்தாரா என்பதைப் படத்தின் பிற்பகுதியில் வரும் பரபரப்பான காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

**

மிகையான ஒப்பனையுடன் இளம்பெண்களிடம் ‘டூயட்’ பாடும் அபத்தங்களில் இருந்து விடுபட்டுத் தன் வயதிற்கு ஏற்ற பாத்திரங்களை ரஜினி ஏற்கத் துவங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சி. இது தொடர வேண்டும். ‘காலா’வாகப் பெரும்பான்மையான இடங்களில் ரஜினி தன் பாத்திரத்தை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். ஆனால் சில காட்சிகளில் வழக்கமான ஹீரோயிஸம் உயர்ந்து நிற்பது நெருடலாகவும் அபத்தமாகவும் இருக்கின்றன. அறுபது வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒருவர், பத்து பதினைந்து மூர்க்கர்களைத் தூக்கிப் போட்டுப் பந்தாடும் காட்சிகள் ரஜினி மற்றும் வெகுஜன ரசிகர்களுக்காகச் செய்யப்பட்ட சமரசமாகி நிற்கின்றன. எனவே இது ரஜினி சினிமாவாக அல்லாமலும் இரஞ்சித்தின் சினிமாவாக இல்லாமலும் இரண்டுங்கெட்டான்தனமாக ஆகியுள்ளது. 

இழந்த காதலின் தேடல் மற்றும் ஏக்கம் என்கிற படிமம் இரஞ்சித்தின் படங்களில் தொடர்ந்து காணப்படுகின்றன. தொலைந்து போன மனைவியை ‘கபாலி’யில் தேடித் தவித்த ரஜினி, ‘காலா’வில் தன் பழைய காதலியைக் கண்டு உருகுகிறார்; மருகுகிறார். இது தொடர்பான காட்சிகள் இயல்பாகவும் நெகிழ்ச்சியாகவும் பதிவாகியிருக்கின்றன. இரஞ்சித்தால் நல்லதொரு ‘ரொமாண்ட்டிக்’ சினிமாவைத் தர முடியும் என்பதை இவை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ரஜினியின் பழைய காதலி ‘ஜெரீனா’வாக ஹியூமா குரேஷி இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். இருவரும் உணவகம் ஒன்றில் அமர்ந்து பேசும் காட்சி சிறப்பானது. தங்களின் ‘மலரும் நினைவுகளைப்’ பரவசத்துடன் நினைவுகூர்வது முதற்கொண்டுச் சட்டென்று சுதாரித்துக்கொண்டு அவர்கள் சமகாலத்திற்குள் வந்து விழுவது வரை அந்தக் காட்சி அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. 

ரஜினியின் மனைவி ‘செல்வி’யாக நடித்திருக்கும் ஈஸ்வரி ராவின் நடிப்பு பிரத்யேகமாகச் சொல்லப்பட வேண்டியது. ‘தே.. இப்படி வந்து உக்காரு. திருஷ்டி சுத்திப் போடணும்’ என்று ஏக வசனத்தில் கணவரைத் தொடர்ந்து கலாட்டா செய்து கொண்டேயிருந்தாலும் அடியாழத்தில் உள்ள அவரின் அன்பும் காதலும் பல காட்சிகளில் அற்புதமாகப் பிரதிபலித்திருக்கின்றன. பழைய காதலியை சந்தித்துவிட்டு ரகசிய உற்சாகத்துடன் வரும் ரஜினியிடம் ‘தின்னவேலில பத்தாப்பு படிக்கும்போது என்னையும் நெறய பசங்க விரட்டிட்டு இருந்தாங்க.. அதில ஒருத்தன் என்னையே சுத்தி சுத்தி வந்தான். நானும் ஒரு எட்டு ஊருக்குப் போய் அவன் எப்படியிருக்கான்னு பாத்திட்டு வந்துடறேன்’ என்று கோபத்தை வெளிக்காட்டும் காட்சி நகைச்சுவைக் கலாட்டா.

எதிர்நாயகனாக நானா படேகர். அதிகார மமதையும் அகங்காரமும் தளும்பி வழியும் அரசியல்வாதியின் பாத்திரத்தை அற்புத இயல்புடன் கையாண்டிருக்கிறார். எவ்வித ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் அமைதியாக வில்லத்தனத்தைக் காட்டியிருக்கிறார். ‘உன்னைத்தான் கொல்ல நினைச்சேன். உன் மனைவியும் மகனும் இறந்துட்டாங்க. மன்னிச்சுடு’ என்று ரஜினியிடம் சொல்வது போன்ற காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார். ரஜினியின் மச்சானாகவும் வலதுகையாகவும் வரும் சமுத்திரக்கனியின் நடிப்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. ரஜினியின் மகன் ‘லெனின்’ ஆக நடித்திருக்கும் மணிகண்டனின் பங்களிப்பு சிறப்பானது.

*

பார்வையாளர்கள் எரிச்சலடையும்படி பாடல்களைச் செயற்கையாகத் திணிக்காமல் சரியான சந்தர்ப்பங்களில் உபயோகிக்கும் இரஞ்சித்தின் திறமை ‘காலா’விலும் தொடர்கிறது. பொருத்தமான இடங்களில் பாடல்கள் அளவோடு ஒலிக்கின்றன. படவெளியீட்டிற்கு முன்னால் ‘பாடல்களை’ இரைச்சலாக உணர்ந்தவர்கள் கூட திருப்தியடையும்படி இருக்கின்றன பாடல் காட்சிகள். இரஞ்சித் முன்மொழியும் அரசியல், பாடல் வரிகளில் கச்சிதமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. காட்சிகளின் பரபரப்பிற்கு சந்தோஷ் நாராயணின் அபாரமான பின்னணி இசை உறுதுணையாக நின்றிருக்கிறது. வசனங்கள் இயல்பாகவும் சமயங்களில் அரசியல் அனல் தெறிப்புடனும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இந்துத்துவக் கருத்தியல்களின் பின்புலத்தில் வலதுசாரிக் கட்சிகள், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதில் ஆவேசமாக முன்னகரும் சமகாலச் சூழலின் ஒரு சரியான காலக்கட்டத்தில் ஓர் எதிர்ப்பாயுதமாக ‘காலா’ நின்றிருக்கிறது எனலாம். ராமன்xராவணன் என்கிற கருத்துருவாக்கம் அரசியல் பொருளில் கச்சிதமாக உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வெட்டுப்பட வெட்டுப்பட ராவணனின் தலை முளைத்துக் கொண்டேயிருப்பதைப் போல அரசியல் போராளிகள் தொடர்ந்து தோன்றிக் கொண்டேயிருப்பார்கள் என்கிற செய்தியும் அழுத்தமாக சொல்லப்படுகிறது.

அடித்தட்டு மக்களின் போராட்ட வழி, வன்முறையை வன்முறையால் தொடர்ந்து எதிர்த்துக் கொண்டேயிருப்பதின் வழியிலா அல்லது கல்வியறிவு உள்ளிட்ட பல்வேறு விழிப்புணர்வுகளைப் பெற்று அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதின் வழியிலா என்கிற தீர்வை அழுத்தமாக முன்வைப்பதில் படம் தடுமாறியிருக்கிறது. சில இழப்புகளுக்குப் பிறகு ‘போதும். அடிதடியெல்லாம் என் காலத்தோட போகட்டும்’ என்று ரஜினி உணர்ச்சியுடன் சொல்லும் வசனம், அதற்குப் பிறகான காட்சிகளின் வழி நிரூபிக்கப்படவில்லை.

ரஜினியின் ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ என்கிற பிம்பம் உடைந்து பல இடங்களில் அவர் இயல்பான மனிதராகவே உலா வருவது மகிழ்ச்சி. ஆனால் அந்தப் பிம்பம் முழுமையாக உடையவில்லை என்பதுதான் சோகம். அதனால் இது ரஜினியின் சினிமாவா அல்லது இரஞ்சித்தின் சினிமாவா என்கிற குழப்பத்தைப் படத்தின் பிற்பகுதியின் காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. முன்னணி நாயகர்களால் விழுங்கப்படுவதற்கு முன்னால் ரஞ்சித் உடனே வெளிவர வேண்டும் என்பதைத்தான் ‘காலா’ நிரூபிக்கிறது.

ரஜினியின் கலைப்பயணத்தில் ‘காலா’ ஒரு சிறந்த முயற்சி. இரஞ்சித்தின் பயணத்தின் அது நிகழவில்லை என்பதுதான் முரண்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/6/7/w600X390/kaala_new7171.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jun/07/kaala-movie-review-2934989.html
2918335 சினிமா திரை விமரிசனம் கீர்த்தி சுரேஷின் ‘நடிகையர் திலகம்’- சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, May 12, 2018 11:25 AM +0530  

சாவித்திரி – ஐம்பது, அறுபதுகளில் தென்னிந்தியா கொண்டாடிய ஒரு நடிகை. தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு மக்கள் சாவித்திரியை மனத்தளவில் தங்கள் வீட்டுப் பெண்ணாகவே கருதுமளவிற்கு அவரது இயல்பான நடிப்பும் புகழும் கொடி கட்டிப் பறந்தன. இன்றும் கூட ஆணாதிக்கம் நிலவும் திரைத்துறையில் தனது அபாரமான திறமையினால் தனக்கென ஒரு பிரத்யேகமான இடத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் அடைந்த நடிகைகளுள் சாவித்திரி தனித்துவம் கொண்டவர்.

ஆந்திர மாநிலம் குண்டூரில் பிறந்த அந்தச் சிறுமி, தனக்குள் இயல்பாகப் படிந்திருக்கும் கலைத்திறமையினால் சினிமா வாய்ப்பு தேடி சென்னை வந்தார். துவக்கத்தில் சில தடுமாற்றங்கள் இருந்தாலும் அவரது வளர்ச்சி சீரான ஏறுமுகத்தில் அமைந்தது. ஏற்கெனவே திருமணம் ஆகியிருந்த சக நடிகரைக் காதலித்து மணம் புரிந்தார். அவருடைய வளர்ச்சியின் வேகத்தைப் போலவே வீழ்ச்சியும் அமைந்தது. அதற்குப் பின்னால் நிறைய சோகங்களும் துரோகங்களும் இருந்தன.

சாவித்திரியின் வாழ்க்கை ஒரு காவியத் திரைக்கதைக்கு நிகரானது. எனவே அது திரைப்படமாக ஆனதில் ஓர் ஆச்சரியமும் இல்லை. அது அவசியமும் கூட. இயக்குநர் நாக் அஷ்வின் இந்த முயற்சியை அபாரமாகச் சாத்தியமாக்கியுள்ளார்.  

** 

மயங்கிய நிலையில் இருக்கும் சாவித்திரியின் உடல், மருத்துவமனையில் கவனிப்பாரின்றிக் கிடக்கும் பரிதாபத்துடன் இந்தத் திரைப்படம் துவங்குகிறது. சாவித்திரி கோமாவில் விழத் துவங்கிய எண்பதுகளின் காலக்கட்டம் அது.

மதுரவாணி (சமந்தா) என்கிற இளம் பத்திரிகை நிருபர், சமையல் குறிப்பு எழுதுவது போன்ற சலிப்புகளுக்கு இடையே சவாலான பணியை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறார். நடிகை சாவித்திரி மருத்துவமனையில் கோமா நிலையில் இருக்கும் செய்தியைப் பற்றி எழுத அவர் பணிக்கப்படுகிறார். அசுவாரசியத்துடன் இந்த வேலையைத் துவங்கும் மதுரவாணி, சாவித்திரி என்கிற பிரம்மாண்ட ஆளுமையின் விஸ்தீரணத்தைப் பிரமிப்புடன் அறியத் துவங்குகிறார். அவருடைய தேடல் பயணத்தில் நாமும் இணைந்து கொள்கிறோம். சாவித்திரி பிறந்து வளர்ந்து நடிகையாகி பிறகு வீழ்ந்த காலக்கட்டங்களும், மதுரவாணியின் எண்பதுகளின் காலக்கட்டமும் மாறி மாறி காட்டப்படுகின்றன.

சாவித்திரியாக கீர்த்தி சுரேஷ். அவருடைய வாழ்நாள் சாதனையாக இத்திரைப்படம் இருக்கக்கூடும். தேசிய விருதை எளிதில் அடையக்கூடிய, அதற்கு முற்றிலும் தகுதியான அபாரமான நடிப்பு. ‘இத்தனை கனமான பாத்திரத்தை இவரால் சுமக்க முடியுமா?’ என்று எழுந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் தனது விஸ்வரூப நடிப்பைத் தந்து வாயடைக்கச் செய்திருக்கிறார். திறமையான உடல்மொழி, ஒப்பனை போன்றவற்றின் மூலம் பெரும்பான்மையான காட்சிகளில் கீர்த்தியின் வழியாக சாவித்திரியே வெளிப்பட்டிருக்கிறார் எனலாம். சாவித்திரியின் உடல்மொழி ஒரு வளர்ந்த குழந்தைக்குரியது. அந்தத் துடுக்குத்தனமான நகைச்சுவையையும், நடிப்பென்று வந்துவிட்டால் ராட்சசியாக மாறி விடும் ஆச்சரியத்தையும் கீர்த்தி கச்சிதமாக நகலெடுத்துள்ளார்.  

ஜெமினி கணேசனாக துல்கர் சல்மான். தோற்றப் பொருத்தம் இல்லாத குறையை தனது அபாரமான நடிப்பால் ஈடுகட்டியிருக்கிறார். சாவித்திரி மீது உருவாகும் காதலையும், பிறகு சாவித்திரிக்குக் கிடைக்கும் அபரிதமான புகழினால் தனக்கு ஏற்படும் மனக்கொந்தளிப்பையும் தாழ்வு மனப்பான்மையையும் கச்சிதமாக பிரதிபலித்திருக்கிறார். சாவித்திரியின் வாழ்க்கையில் ஜெமினி கணேசனின் பாத்திரம் முக்கியமானதுதான் என்றாலும், ஒரு பெண் மைய திரைப்படத்தில் நடிக்கத் தயங்காத துல்கர் சல்மானின் துணிச்சலும் அர்ப்பணிப்பும் வியக்கத்தக்கது.

சாவித்திரியின் ஆரம்ப வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக இருந்த பெரியப்பா வேடத்தை ராஜேந்திர பிரசாத் மிக இயல்பாகக் கையாண்டுள்ளார். நாகேஸ்வர ராவாக நாக சைதன்யா, ரங்கா ராவாக மோகன்பாபு, சாவித்திரியின் இளம் வயது தோழியாக ஷாலினி பாண்டே, அலூரி சக்ரபாணியாக பிரகாஷ்ராஜ், பெரியம்மாவாக பானுப்பிரியா .. என்று பிரபல நடிகர்கள் பலர் சிறு பாத்திரங்களில் தோன்றி மறைகிறார்கள்.

இத்திரைப்படத்தின் தரவுகளுக்காகவும் அவற்றைக் காட்சிகளின் வழியாகக் கொண்டு வருவதற்காகவும் இயக்குநர் நாக் அஷ்வின் மிகவும் உழைத்திருக்கிறார் என்பது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தெரிகிறது. சாவித்திரியின் வாழ்க்கை வழியாக ஒரு காலக்கட்டத்திய தென்னிந்திய சினிமாவின் நகர்வுகளையும், முக்கியத் தருணங்களையும் நாம் அறிந்து கொள்ளவும் அதன் மூலம் மீள் நினைவுகளில் ஆழவும் முடிகிறது. சித்தார்த் சிவசாமியின் திரைக்கதை சில போதாமைகளுடன் இருந்தாலும் துல்லியமாகவும் சலிப்பு ஏற்படுத்தாத சுவாரசியத்துடனும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

‘மதராசப்பட்டினத்தின்’ டிராம் வண்டி முதல் எண்பதுகளின் லூனா வரை பின்னணிகளில் தோன்றும் பொருள்கள் காட்சிகளின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்கின்றன. விஜயா – வாகினி ஸ்டுடியோவின் உட்புறக்காட்சிகள் முதற்கொண்டு கலை இயக்குநரின் அசாத்தியமான உழைப்பு பல காட்சிகளில் வெளிப்படுகிறது.

நடனமங்கை, நடிகை, பாடகி, தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என்று பல பரிமாணங்களில் இயங்கிய சாவித்திரியின் வாழ்க்கை வேகமாக சுழலும் ராட்டினத்திற்கு ஒப்பானது. மூன்று மணி நேரத்திற்குள் இவற்றை அடக்குவது ஒரு சவால் என்றாலும், முக்கியமான சம்பவங்களை ஒரு கச்சிதமான ஒத்திசைவுடன் நகர்த்திக் கொண்டு வருவதில் எடிட்டர் கோட்டகிரி வெங்கடேஷ்வர ராவ் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். ஒளிப்பதிவாளர் டேனி சான்செஸ்-லோபஸ்ஸின் கேமரா வழியாகக் கடந்த காலம் உயிர்பெற்றிருக்கிறது. படமாக்கப்படும் காட்சிகள் மட்டும் கருப்பு  வெள்ளையில் காட்டப்படுவதின் மூலம் கால மயக்கத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். குடிப்பழக்கத்தினால் சாவித்திரியின் வீழ்ச்சி துவங்குவதைத் தலைகீழான காட்சி ஒன்றின் வழியாக உணர்த்தியிருப்பது அருமை.

“பெண் அழுதா பாருக்கே தெரியும். ஆண் அழுதா Bar-க்கு மட்டும்தான் தெரியும்”, “வேண்டாத கல்யாணம் தேடி வந்தது, வேண்டி நிற்கிற காதல் வரமாட்டேங்குது” என்பது போன்ற, சூழலுக்கு ஏற்ப எழுதப்பட்ட திறமையான வசனங்கள் கவர்கின்றன. (தமிழில் மதன் கார்க்கி). மிக்கி மேயரின் அற்புதமான பின்னணி இசை, கடந்த காலப் பின்புலத்துடன் பொருந்தி நிற்கிறது. மெல்லிசைப் பாடல்கள் இனிமையாக உள்ளன.  

புகழின் உச்சத்திற்குச் சென்று அதல பாதாளத்தில் வீழ்ந்த பல பிரபலங்களின் வாழ்வில் உள்ள ஒற்றுமைகள் சாவித்திரியின் வாழ்க்கையிலும் உள்ளன. ஒரு திறமையான நடிகையாக அறியப்பட்டிருந்தாலும் ஒரு சராசரியான இந்தியப் பெண்ணின் குணாதிசயம் அவருக்குள் நிரம்பியிருப்பதை பல காட்சிகளில் உணர முடிகிறது. ஜெமினி கணேசனின் முதல் மனைவியான அலமேலுவைக் காணும் போதெல்லாம் அச்சம் கொள்வதிலிருந்து ஒரு சிக்கலான சூழலில் அவரிடமே தஞ்சம் அடைவது வரை ஒரு நாடகத்தில் காணும் காட்சிகளும் திருப்பங்களும் அசலாகவே அவருடைய வாழ்வில் நிகழ்ந்தன.

சிறுவயதிலேயே தன் தந்தையைப் பிரிந்த சாவித்திரி, அது சார்ந்த அன்பின் தேடலைத் தன் இளமைப்பருவம் முழுக்கக் கொண்டிருந்தார். இந்தத் தேடல் ஜெமினி கணேசனிடம் சென்று முடிந்தது. துல்கர் சல்மான், கீர்த்தியை உப்பு மூட்டை சுமந்து செல்லும் காட்சியில் இந்த உணர்வு துல்லியமாகப் பதிவாகியிருக்கிறது. ஏற்கெனவே திருமணம் ஆனவரைத் தன் துணையாக ஏற்க சாவித்திரி தயங்காததற்கு இதுவே காரணம். இந்த உறவில் ஏற்பட்ட விரிசல்தான் சாவித்திரியின் வீழ்ச்சிக்குப் பிரதான காரணமாக அமைந்தது. இரண்டு புகழ் பெற்ற ஆளுமைகளுக்குள் நிகழும் அகங்கார மோதல் தொடர்பான காட்சிகள் திறமையாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழ் நடிகர்களின் வள்ளல்தன்மைக்குப் பெரும்பாலும் எம்.ஜி,ஆரே உதாரணம் காட்டப்படுவார். ஏறத்தாழ அதற்கு ஈடான ஈகைக் குணத்தை சாவித்திரி இளம் வயது முதலே கொண்டிருந்தது இதில் சரியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தன் செல்வாக்கின் புகழ் எப்போதும் மங்காத பின்புலத்தில் எம்.ஜி.ஆர் வாரி வழங்கியதில் கூட ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் தன் வீழ்ச்சியின் இறுதிக்கட்டத்தில், நிதி நெருக்கடி சார்ந்த சிக்கல்களின் இடையே கூட தன் ஈகையை சாவித்திரி விடாமலிருந்தது பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

சாவித்திரியின் கடந்த காலப் பாதையைப் பின்பற்றிச் செல்லும் பத்திரிகையாளர்களான சமந்தா மற்றும் விஜய் தேவரகொன்டா தொடர்பான காட்சிகள் சுவாரசியமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. சமந்தாவிடம் தன் காதலைச் சொல்ல தயங்கி நிற்கும் விஜய், ஜெமினி கணேசனைப் பின்பற்றி தன் காதலை அறிவிக்கும் இடம் ரகளையானது. இதைப் போலவே சாவித்திரியின் அபாரமான காதல் உணர்வைப் பின்பற்றி தன் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தீர்மானத்தை சமந்தா எடுக்கும் இடம் அருமை. ‘திக்குவாய்’ குறைபாடுள்ளவராக நடித்திருக்கும் சமந்தா, சாவித்திரியின் படுக்கையறையில் நின்று கதறும் இறுதிக் காட்சி நெகிழ்வாக அமைந்துள்ளது. 

பத்திரிகையாளர்கள் தொடர்பான காட்சிகள் சுவாரசியமானவைதான் என்றாலும் அவற்றைச் சுருக்கி, மைய திரைக்கதைக்கு இன்னமும் இடம் தந்திருக்கலாம் என்று தோன்றாமல் இல்லை.

நடிகையர் திலகம் ஓர் அபாரமான முயற்சி என்பதில் சந்தேகமோ, மாற்றுக்கருத்தோ இல்லை. ஆனால் இதில் சில குறைகளும் இல்லாமில்லை. தெலுங்கு மற்றும் தமிழ் ஆகிய மொழிகளில் உருவாகும் இருமொழிப்படம் என்று இது அறியப்பட்டிருந்தாலும் அடிப்படையில் தெலுங்குத் திரைப்படமே. திணிக்கப்பட்ட தமிழ் வசனங்கள் இதுதொடர்பான நெருடலைத் தருகின்றன. தமிழ், தெலுங்கு ஆகிய இரு மொழிகளிலும் சாவித்திரி கொடி கட்டிப் பறந்தார் என்றாலும் தெலுங்குத் திரையுலகம் சித்தரிக்கப்பட்ட அளவிற்குத் தமிழ் திரையுலகக் காட்சிகள் அமையவில்லை. மிகக் குறிப்பாக, சாவித்திரி தன் சொந்த சகோதரனாகவே கருதிய சிவாஜி கணேசன் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகள் போகிற போக்கில் ஓரமாகக் காட்டப்பட்டிருப்பது ஒருவகை அநீதி. சாவித்திரியின் தமிழ்ப் பயணத்தில் மிக முக்கியமான மைல்கல்லாக இருந்த ‘நவராத்திரி’ திரைப்படம் பற்றி ஒரு காட்சி கூட இல்லை.

காதல் மன்னனாக அறியப்பட்டிருந்த ஜெமினி கணேசனின் வாழ்க்கையில் பல பெண்கள் வந்திருந்தாலும், சாவித்திரியின் மீது மட்டும்தான் அவர் உண்மையான காதல் கொண்டிருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் படத்தின் பிற்பகுதியில் அவர் வில்லன் போலவே சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது நெருடல். இது போன்ற போதாமைகளையும் பிழைகளையும் படம் தாண்டியிருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.

**

ஐம்பதுகளின் காலக்கட்டத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு இந்தத் திரைப்படம் ஓர் அருமையான மீள்உணர்வுக் கொண்டாட்டத்தைத் தரும் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. இதைப் போலவே இளம் தலைமுறையினருக்குக் கடந்தகாலத் திரையாளுமையைப் பற்றிய சிறந்த அறிமுகமாக விளங்கும். இரண்டு தரப்பினருமே சாவித்திரியின் சிறந்த சினிமாக்களைத் தேடிப் பார்க்கும் தூண்டுதலை ‘நடிகையர் திலகம்’ ஏற்படுத்தக்கூடிய சாத்தியம் அதிகம்.

சாவித்திரி என்கிற ஓர் உன்னதமான கலையாளுமைக்கு இத்திரைப்படம் ஒரு சிறந்த அஞ்சலி.

]]>
Keerthy Suresh, Nadigaiyar Thilagam review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/5/12/w600X390/Nadigayar_new1_7xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/may/12/nadigaiyar-thilagam-review-2918335.html
2904693 சினிமா திரை விமரிசனம் கார்த்திக் சுப்பராஜின் ‘மெர்க்குரி’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 21, 2018 09:35 AM +0530  


திரைப்படம் எனும் கலை வடிவத்தின் மீது அதீதமான ஆர்வமும், புதுமையான பரிசோதனைகளை முயற்சிக்கும் தீராத தாகமும் கொண்ட இயக்குநர்களால்தான் சிறந்த திரைப்படங்கள் உருவாகின்றன. அப்படியொரு அபாரமான முயற்சிதான் ‘மெர்க்குரி’. திரைப்படத் துறையில் தன்னை வலுவாக நிறுத்திக்கொண்ட பல வருடங்களுக்குப் பிறகு கமல்ஹாசன் முயற்சித்த ‘பேசும்படம்’ எனும் பரிசோதனையை, தனது நான்காவது படைப்பிலேயே சாதிக்க முயன்ற இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்பராஜின் துணிச்சலையும் ஆர்வத்தையும் நிச்சயம் பாராட்ட வேண்டும்; ஆதரிக்க வேண்டும்.

கள்ள நகல்களும் தொலைக்காட்சி ஊடகங்களும் பெருகிவிட்ட சூழலில், ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் அனுபவம் என்பது மலினமாகவும் சலிப்பாகவும் ஆகிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், பார்வையாளர்களை திரையரங்குக்குள் கொண்டுவருவது என்பது ஒவ்வொரு இயக்குநருக்கும் பெரிய சவாலாக உள்ளது. புதுமையான திரைக்கதையினாலும், திறமையான தொழில்நுட்பங்களினாலும் இந்தச் சவாலை அற்புதமாக எதிர்கொண்டுள்ளார் இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்பராஜ். ‘மெர்க்குரி’ தரும் வித்தியாசமான அனுபவத்துக்காகவே திரையரங்கில் கண்டுகளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தைக் கோரி நிற்கிறது. 

*

ஐந்தே ஐந்து பிரதான பாத்திரங்கள் (இதிலும் பிரபுதேவா மட்டுமே நமக்கு அதிகம் பரிச்சயமானவர்), இரண்டு, மூன்று களங்கள் ஆகியவற்றை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு, ‘வசனங்கள் ஏதுமற்ற’ ஒரு ஹாரர் மற்றும் திரில்லர் திரைப்படத்தைத் தந்து அசத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர். ஒரு பெண் உள்ளிட்டு, காது கேட்காத மற்றும் வாய் பேச முடியாத நான்கு இளைஞர்கள், கண் பார்வையற்ற ஓர் இளைஞன் என இரு வேறு வகை மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கிடையே நிகழும் வாழ்வா, சாவா போராட்டம், இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்திருக்கும் பதற்றத்தையும் சுவாரசியத்தையும் தருகிறது. 

வணிக லாபத்துக்காக, மக்கள் வாழும் பிரதேசங்களில் அவர்களுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய தொழிற்சாலைகளை கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் அமைப்பதென்பது உலகளாவிய பிரச்னையாக இருக்கிறது. குறிப்பாக, மூன்றாம் உலக நாடுகளைச் சார்ந்த மக்கள் இந்த ஆபத்தை பலகாலமாக எதிர்கொண்டு வருகிறார்கள். 1984-ம் ஆண்டு போபால் நகரத்தில் நிகழ்ந்த கொடூரமான விபத்து போன்று உலகெங்கும் நிகழும் பேரழிவுகள் காரணமாக, லட்சக்கணக்கான மக்கள் உயிரை இழந்திருக்கிறார்கள். அவ்வகையான பிரதேசங்களில் பல்வேறு வகை ஊனங்களைக் கொண்ட குழந்தைகள் பிறப்பதும் தொடர்கதையாகிக்கொண்டு வருகிறது. 

சூழலியல் சார்ந்த இந்த தீவிரமான பிரச்னையை, ஒரு ஹாரர்-திரில்லர் திரைப்படத்தில் உறுத்தாமலும் நுட்பமாகவும் இயக்குநர் இணைத்தவிதம் பாராட்டுக்குரியது.

*

கொடடைக்கானலை நினைவுப்படுத்தும், பாதரச தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால் பாதிக்கப்பட்ட மலைப்பிரதேசம் அது. பல உயிர்களைப் பறித்ததோடு ஊனமுற்ற குழந்தைகள் பிறப்பதற்கும் காரணமாக அந்த தொழிற்சாலை இருந்திருப்பது செய்தித்தாள்களின் வழியாக துவக்க காட்சிகளில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான ‘சிறப்பு’ப் பள்ளியில் படித்த நான்கு இளைஞர்கள், சில வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒன்று கூடுகிறார்கள். பள்ளியில் நிகழும் கலை நிகழ்ச்சிகள், நினைவஞ்சலிகளுக்குப் பிறகு தங்களின் சந்திப்பைக் கொண்டாடத் துவங்குகிறார்கள். அவர்களில் ஓர் இளைஞன், பல காலமாக தனக்குள் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டிருந்த காதலை வெளிப்படுத்துவதற்கான சந்தர்ப்பமாகவும் அமைத்துக்கொள்கிறான். அவளும் ஒப்புக்கொள்கிறாள். அவர்களுக்குள் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் பீறிடுகிறது. கொண்டாட்ட மனநிலையுடன் அவர்கள் மேற்கொள்ளும் பயணத்தின் இடையே, ஒரு விபத்து நேர்வதைக்கூட அவர்கள் கவனிப்பதில்லை. பிறகு அதைப்பற்றி அறிய நேர்ந்ததும், பதற்றத்துடன் மூடி மறைக்கிறார்கள். ஆனால், அது அத்தனை எளிதானதாக முடிவதில்லை. பெரிய ஆபத்தாக அவர்களைத் துரத்தி வருகிறது.

அந்த ஆபத்திலிருந்து அவர்கள் தப்பிக்கும் முயற்சிகளையும், தப்பித்தார்களா இல்லையா என்பதயும் திகில் கலந்த விறுவிறுப்புடன் மீதக் காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

*

துள்ளல் மற்றும் அதிவேக நடன அசைவுகளாலும் கோணங்கித்தனமான நகைச்சுவையாலும் இதுவரை நம்மைக் கவர்ந்த பிரபுதேவா, இத்திரைப்படத்தில் முற்றிலும் வேறு மாதிரியான புது அனுபவத்தைத் தருகிறார். அவரது திரைப்பயணத்தில் ‘மெர்க்குரி’ ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லாக இருக்கும். தனக்கு இழப்பை ஏற்படுத்திய அந்த நால்வரையும் இவர் கொலைவெறியுடன் பழிவாங்கத் துடிக்கும் காட்சிகள் விறுவிறுப்பாக அமைந்துள்ளன. அவர்கள் எப்படியாவது தப்பித்துவிட வேண்டுமே என்கிற பதற்றம் நமக்குள் பரவுகிறது. இந்தத் துரத்தலுக்கான காரணத்தை நாம் அறியும் இறுதிக்காட்சி, மிக நெகிழ்வானதாக அமைந்திருக்கிறது. அதுவரையான மிரட்டல் உடல்மொழியிலிருந்து விலகி வேறுவிதமான நடிப்பைத் தந்து நம்மைக் கவர்ந்துவிடுகிறார் பிரபுதேவா. 

மாற்றுத்திறனாளிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாத்திரங்கள் என்பதால், பார்வையாளர்களிடமிருந்து இரக்கத்தையும் நெகிழ்ச்சியையும் கோரும் எவ்விதமான காட்சியையும் இயக்குநர் உருவாக்காதது பெரிய ஆறுதல். அதிக அளவு சத்தத்துடன் இசையை வைத்து நடனமாடி தங்களின் சமையல்காரரை தொந்தரவு செய்யும் சராசரியான, இயல்பான இளைஞர்களாகத்தான் அவர்கள் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். நான்கு இளைஞர்களுமே தங்களின் பங்கைச் சிறப்பாகத் தந்திருக்கிறார்கள் என்றாலும், இதில் பிரத்யேகமாக தனித்துத் தெரிகிறார் இந்துஜா. சனத்தின் நடிப்பும் அருமையாக உள்ளது. காதலின் ஏக்கத்தையும் அது நிறைவேறிய மகிழ்ச்சியையும் அற்புதமாக பிரதிபலித்துள்ளார்.

இயக்குநரின் புத்திசாலித்தனமான திரைக்கதையைத் தாண்டி, தொழில்நுட்பர்களின் அற்புதமான கூட்டணியும் இத்திரைப்படத்தின் சிறப்புக்குக் காரணமாக அமைந்துள்ளது. ‘வசனமில்லாத’ இந்தத் திரைப்படத்தின் மெளன இடைவெளிகளை தனது அபாரமான பின்னணி இசையின் மூலம் நிரப்பியுள்ளார் சந்தோஷ் நாராயணன். கவித்துமான, திகிலான, நெகிழ்ச்சியான காட்சிகளை தனது இசையின் மூலம் மேலதிக உயரத்துக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளார். குணால் ராஜனின் அசத்தலான ஒலி வடிவமைப்பும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய விஷயம். 

எஸ். திருவின் ஒளிப்பதிவு இத்திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலம். மலைப்பிரதேசத்தின் அழகியலை திகிலுடன் குழைத்துத் தந்துள்ளார். குறிப்பாக, தொழிற்சாலைக்குள் நிகழும் காட்சிகளை பிரத்யேகமான வண்ணத்தில் பதிவு செய்திருப்பது அற்புதமானது. ‘ஜிகர்தண்டா’ திரைப்படத்துக்காக தேசிய விருது பெற்ற எடிட்டர் விவேக் ஹர்ஷனின் பங்களிப்பும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

அந்த இளைஞர்களை துவக்கக் காட்சியில் பொறியியல் மாணவர்களாகப் போகிறபோக்கில் காட்டிவிட்டு, பிறகு நிகழும் தொழிற்சாலை சம்பவங்களோடு இணைத்திருப்பது முதற்கொண்டு இயக்குநரின் புத்திசாலித்தனமும் கச்சிதமான திட்டமிடலும் திரைக்கதையில் பல இடங்களில் வெளிப்படுகிறது. அந்த இளைஞர்கள் தங்களுக்குள் உரையாடிக்கொள்ளும் சைகை மொழி தொடர்பான காட்சிகள் பல இடங்களில் இயல்பாகவும் சில இடங்களில் மிகையான உடல்மொழியுடனும் அமைந்துள்ளன.
*

‘I know what you did last summer’ முதற்கொண்டு, 2016-ல் வெளியான ‘Don’t Breathe’ வரையான பல ஹாலிவுட் திரைக்கதைகளை ‘மெர்க்குரி’ நினைவுப்படுத்தினாலும், தன்னுடைய தனித்தன்மையை படம் முழுவதிலும் இயக்குநர் பதிவு செய்திருப்பது பாராட்டத்தக்கது. பார்வையாளர்களுக்குத் திகிலையும் சுவாரசியத்தையும் தரும் ஹாரர் மற்றும் திரில்லர் படமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், சமூக அக்கறை சார்ந்த விஷயத்தையும் இதில் உறுத்தாமலும் வலுவாகவும் பின்னியிருப்பதே இத்திரைப்படத்துக்கு பிரத்யேகமான சிறப்பைத் தருகிறது. 

இத்திரைப்படம் ஓர் அபாரமான அனுபவத்தை தந்தாலும், சில நெருடல்களும் பிசிறுகளும் இல்லாமல் இல்லை.

‘ராஜா ஹரிச்சந்திரா முதல் ‘பேசும்படம்’ வரையான பல மெளனத் திரைப்படங்களுக்கான மரியாதை இந்தத் திரைப்படம் என்கிற துவக்க அறிவிப்பு ‘மெர்க்குரியில்’ நியாயமாகப் பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறதா என்று எழுகிற நெருடலை புறக்கணிக்க முடியவில்லை. ‘Silence is the most powerful scream’ என்கிற தலைப்பின் மையத்தை, தொடர்ச்சியாக ஒலிக்கும் பின்னணி இசை ஆங்காங்கே சிதைத்துவிடும் சோகமும் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இறந்தவரின் ஆன்மா பழிவாங்குமா, அதுவும் பார்வையற்றதாக இருக்குமா என்பது முதற்கொண்டு எண்ணற்ற சந்தேகங்களும் கேள்விகளும் எழுகின்றன.

படத்தின் இறுதிக்காட்சி கவித்துவமான நீதியுடன் அமைந்திருந்தாலும், கூடவே நம்பகத்தன்மையை சிதறடித்திருக்கும் ஆபத்தையும் இயக்குநர் கவனித்திருக்கலாம். ‘We end fighting wrong war’ என்று பிரபுதேவாவின் பாத்திரம் தாமதமாக வருந்தினாலும், தங்களிடமிருந்த குறைபாடு காரணமாக விபத்துக்குக் காரணமாகிவிட்ட அப்பாவி இளைஞர்கள் கொடூரமாக பலியானதில் ஏதோவொரு வகை அநீதியுள்ளது. இதுபோன்ற சூழலியல் பிரச்னைகளில் போராட்டத்தின் கவனம் மையத்தை நோக்கி அல்லாமல் பல்வேறு வகையில் திசை திரும்புவதை இயக்குநர் குறியீடாகச் சொல்ல விரும்பினாரா என்பது தெரியவில்லை. இதுபோன்ற பிசிறுகளைத் தவிர்த்திருந்தால், இத்திரைப்படம் முழுமையை நோக்கி பெரும்பான்மையாக நகர்ந்திருக்கும். பாத்திரங்களின் அறிமுகம் உள்ளிட்ட முதல் பாதியின் பல காட்சிகளை இன்னமும் சுருக்கியிருக்கலாம்.

மொழி எல்லையைக் கடந்திருப்பதாலும், சூழலியல் சார்ந்து உலகளாவிய பிரச்னையை உறுத்தாமல் உரையாடியிருப்பதாலும், சர்வதேச அளவில் ஒரு முக்கியமான திரைப்படமாக உருவாகியிருக்கிறது, ‘மெர்க்குரி’.

- சுரேஷ் கண்ணன்
 

]]>
mercury, movie review, tamil film, karthik subbaraj, மெர்க்குரி, திரைப்படம், திரை விமரிசனம், கார்த்திக் சுப்பராஜ், பிரபுதேவா, தமிழ் சினிமா http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/4/21/w600X390/-mercury-2018-04-11-11-16-35am.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/apr/21/கார்த்திக்-சுப்பராஜின்-மெர்க்குரி---சினிமா-விமரிசனம்-2904693.html
2865294 சினிமா திரை விமரிசனம் பாலா இயக்கியுள்ள ‘நாச்சியார்’- சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, February 17, 2018 12:23 PM +0530  


இதுவரையிலான பாலாவின் திரைப்படங்களையொட்டி, பொதுவாக இருவகையான பார்வையாளர்கள் வட்டம் உருவாகியிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. அவருடைய படங்களில் சித்தரிக்கப்படும் விளிம்புநிலைச் சமூகம், இருண்மை, வன்முறை போன்றவற்றின் மீதான அச்சமும் ஒவ்வாமையும் கொண்ட பார்வையாளர்கள் ஒருபுறம். இந்தப் பிரத்யேக காரணங்களுக்காகவே கொண்டாடும் பார்வையாளர்கள் இன்னொருபுறம்.

பாலாவின் சமீபத்திய திரைப்படமான ‘நாச்சியாரிலும்’ அவருடைய பிரத்யேகமான பாணியும் சாயலும் உண்டு என்றாலும் இந்த இரு தரப்புப் பார்வையாளர்களையும் கவரும் வண்ணம், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு ஒரு சமநிலையை அவர் கடைப்பிடித்திருக்கிறார் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தமிழ் சினிமாவின் சிறந்த இயக்குநர்கள் வரிசையில் நிராகரிக்க முடியாத படைப்பாளி என்கிற தகுதியை இத்திரைப்படத்தின் மூலம் அவர் மேலும் அழுத்தமாக்கியிருக்கிறார். இதன் சாட்சியமாக ‘நாச்சியார்’ அமைந்திருக்கிறது.

நடிகர்களின் ஆதிக்கமும் இடையூறும் மிகுந்திருக்கும் சூழலில் ‘சினிமா’ என்பது இயக்குநரின் ஊடகம் என்பதைத் தொடர்ந்து நிரூபிக்கும் படைப்பாளிகளின் வரிசையில் பாலா உறுதியாக நிற்பது சிறப்பு. அதுவரை அறியப்பட்ட ஒரு நடிகரின் பிம்பத்தைத் தனது பாணியில் முற்றிலும் வேறுவகையில் வார்த்தெடுக்கும் அவரது திறமை, இந்தத் திரைப்படத்தில் ஜோதிகா, ஜி.வி.பிரகாஷ் வழியாக நீண்டிருப்பது மிக சுவாரசியமானது. அதிலும் ஜோதிகாவின் அதிரடியான மறுவருகை இத்திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான, சுவாரசியமான அம்சங்களில் ஒன்று. 

**

எளிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளம்பெண்ணையும் (இவானா) ஒரு பையனையும் (ஜி.வி.பிரகாஷ்) காவல்துறை துரத்திப் பிடிக்கும் பரபரப்பான காட்சிகளோடு படம் துவங்குகிறது. இன்னமும் பதினெட்டு வயது நிரம்பாத பெண்ணை, அந்தப் பையன் வன்கலவி செய்து விட்டான் என்பது வழக்கு.

நாச்சியார் ஐபிஎஸ் (ஜோதிகா) நேர்மையான, துணிச்சலான காவல்துறை அதிகாரி. உண்மையை வரவழைப்பதற்காக அவர் எடுக்கும் அதிரடியான அணுகுமுறைகளின் மீது துறை சார்ந்த புகார்கள் உண்டு. ஆனால் அவருடைய இன்னொரு பக்கம் மென்மையானது. நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருக்கும் பெண்ணை அவர் மெல்ல விசாரிக்கிறார். ‘இருவரின் ஒப்புதலோடும்தான் உறவு நிகழ்ந்தது, அவன் அப்பாவி’ என்று கண்ணீர் மல்குகிறாள் இளம்பெண்.

இது சார்ந்து தொடரும் விசாரணையில் ‘பையன் குற்றவாளியல்ல’ என்றொரு சிக்கலான கோணம் புலப்படுகிறது. எனில் ‘உண்மையான குற்றவாளி யார்” என்கிற கேள்விக்கான பதிலைத் தேடி நாச்சியார் பயணிக்கும் காட்சிகளோடு படம் தொடர்கிறது. இதில் பல தடைகளை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பாலாவின் திரைப்படங்களின் வழக்கமாக வெளிப்படும் வன்முறையாக அல்லாமல் மென்மையும் நுண்ணுணர்வாக அமைந்திருக்கும் உச்சக்காட்சி சிறப்பானது.

*

இத்திரைப்படத்தின் பிரதான சுவாரசியம் ‘ஜோதிகா’தான். திரைப்படத்தின் தலைப்பு தன்னுடைய பாத்திரத்தின் பெயரில் அமைந்திருப்பதற்கான முழு நியாயத்தையும் அவர் வழங்கியிருக்கிறார். இவர் தோன்றும் முதற்காட்சி துவங்கி படம் முழுமையும் முற்றிலும் வேறுவகையிலான உடல்மொழியையும் தோரணையையும் ஜோதிகா கடைப்பிடித்திருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது. இதுவரையான பாத்திரங்களின் மூலம் அவருக்கு உருவாகியிருக்கும் ‘குழந்தைத்தனமான’ பிம்பத்தை தூள்தூளாக்கியிருக்கிறார். அதிரடியான காவல்துறை அதிகாரி என்கிற முகம் ஒருபுறமும், அந்தக் கம்பீரம் துளியும் குறையாத, அன்பான இல்லத்தரசி என்கிற முகம் இன்னொருபுறமுமாக அசத்தியிருக்கிறார். ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் மிடுக்கு அவருக்குக் கைகூடியிருந்தாலும் அதிலொரு மெலிதான செயற்கைத்தனம் கலந்திருப்பதையும் காண முடிகிறது.

ஜி.வி. பிரகாஷ் ‘நடிக்கத்’ துவங்கியிருக்கும் முதல் திரைப்படம் இதுதான். ‘காத்து’ என்கிற காத்தவராயனாக, ஒரு வளரிளம் சிறுவனின் உடல்மொழியையும் அதன் தன்மையும் கச்சிதமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். தன்னுடைய காதலியைக் காணத் துடிக்கும் உருக்கம் ஒருபுறமும், மிகையின்றி அமைந்த இளமைக் குறும்புகள் இன்னொரு புறமும் எனத் தன் பங்களிப்பை நிறைவாக செய்துள்ளார்.

புதுவரவான இவானாவிற்கு நல்ல வடிவான, தமிழ் சாயல் நிறைந்திருக்கும் லட்சணமான முகம். அப்பாவித்தனம் இன்னமும் மாறதிருக்கும் இவரும் ஜி.வி.பிரகாஷைப் போலவே இயக்குநரால் சிறப்பாக நடிக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். தன்னைத் துரத்தும் பையனைச் செல்லக் கோபத்துடன் விரட்டுவதும், பிறகு அவனைக் காணத்துடிக்கும் தவிப்பையும் குறைவில்லாமல் வழங்கியிருக்கிறார்.

ஜோதிகாவின் சக காவல்துறை அதிகாரியாக ராக்லைன் வெங்கடேஷ் அபாரமாக நடித்துள்ளார். ஆதாரமான நேர்மைக்கும் காவல்துறையில் உள்ள நடைமுறை ஊழல்களுக்கும் இடையேயான தத்தளிப்பை நன்றாக வெளிக்காட்டியுள்ளார். பணத்தின் மூலம் குற்றங்கள் மூடி மறைக்கப்படும் அவலத்தையும் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் இவற்றிற்கு உடந்தையாக நிற்கும் கொடுமையையும் இவர் விளக்கும் காட்சி சிறப்பானது. இதுதவிர ஜி.வி.பிரகாஷின் பாட்டி, முதலாளி, கூர்நோக்கு மையத்தின் காவல்காரர், அங்குள்ள சிறுவர்கள், காவல்துறை உயர்அதிகாரிகள் என ஒவ்வொரு சிறிய பாத்திரமும் கவனமாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

காவல்துறையிலுள்ள ஊழல்கள் ஒருபுறம் சித்தரிக்கப்பட்டாலும், இன்னொரு புறம், நேர்மையான காவல்அதிகாரிகள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகள், அத்துறையின் நடைமுறைச்சிக்கல்கள் போன்றவை சமநிலையாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. வயதுக்கு வராதவர்கள் தொடர்பான வழக்கு என்பதால் ஊடகங்கள் அறியாமல் ரகசிய விசாரணையை மேற்கொள்ளச் சொல்கிறார் ஜோதிகா. இதனால் தனிப்பட்ட சில இழப்புகளையும் அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச் செல்லாததால் மகளின் கோபத்தையும், ‘இளம் மனங்களில் தவறான நம்பிக்கையை விதைக்காதே’ என்று சூசகமாக உபதேசிக்கும் கணவனையும்.

விசாரணைக்கு வந்த ஒரு பெரியவரை திருப்பியனுப்ப ஆட்டோ செலவிற்குக் காசில்லாமல் ஒரு காவல்துறை பணியாளர் தடுமாறும் காட்சி சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அங்குள்ள நடைமுறைப் பிரச்னைகளையும் நம்மால் உணர முடிகிறது.

பெரும்பாலும் பயங்கரவாதிகளாகவே இஸ்லாமிய சமூகம்  தமிழ் சினிமாவில் சித்தரிக்கப்படும் அபத்தமான சூழலில் இதில் வரும் ஒரு திருமணக்காட்சியும், ஒரு பந்தா பேர்வழியால் எளிய மக்கள் பிரியாணி பெற முடியாமல் தடுக்கப்படும்போது, அவர் தண்டிக்கப்படும் காட்சியும், நடைமுறையில் நாம் அன்றாடம் காணும் மதநல்லிணக்கத்தை உறுதிப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது.

திரைப்படத்தின் முதற்பாதி பிரகாஷ் மற்றும் இவானாவின் காதல் காட்சிகள் மூலம் சுவாரசியமாக நகரும்போது, இரண்டாம் பாதி ஜோதிகாவின் அதிரடி விசாரணைக் காட்சிகளின் மூலம் பரபரப்பாகச் செல்கிறது. ஆங்கிலத் திரைப்படங்களைப் போன்று இந்தப்படத்தின் நீளம் சுமார் தொன்னூறு நிமிடங்கள் என்பதால் தேவையற்ற காட்சிகள் இன்றி ரத்தினச் சுருக்கமாக படம் முடிந்து விடுகிறது. இனி தயாரிக்கப்படும் திரைப்படங்களுக்கு இதுவொரு நல்ல முன்னுதாரணமாக இருக்கலாம்.

**

‘இன்று காலை பொழுது விடிந்தது’ என்கிற வாக்கியம் எத்தனை சம்பிரதாயமாக இருக்குமோ, அப்படித்தான் இருக்கும் ‘ராஜாவின் பின்னணி இசை சிறப்பாக இருந்தது’ என்று சொல்வதுவும். காட்சிகளின் தன்மைக்கேற்ப இசை மிகப் பொருத்தமாகவே ஒலிக்கிறது. ஆனால் பாலா படங்களுக்கு என ராஜா வழங்கும் கூடுதல் சிறப்பு ஏதுமில்லை என்பது ஏமாற்றம் தரும் விஷயங்களுள் ஒன்று. படத்தின் ஒரே ‘மாண்டேஜ்’ பாடலும் ரசிக்கும்படி உள்ளது.

ஈஸ்வரின் ஒளிப்பதிவு அபாரம். துவக்கக் காட்சியின் துரத்தல்களை ஹெலிகாம் கோணத்திலும் சாலைப் பயணத்தின் வழியாகவும் விறுவிறுப்பாக்கியிருப்பது ஓர் உதாரணம். படத்தின் பிற்பாதியில் திரைக்கதை, ஆங்காங்கே தொடர்பற்றுப் பயணிப்பது நெருடல்.

பொதுவாக பாலாவின் திரைப்படங்களில் சட்டம், நீதி, காவல், மதம் போன்ற நிறுவனங்கள் மீதான நையாண்டியும் பகடியும் பல காட்சிகளில் தென்படும். இத்திரைப்படமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. “நமக்கு கஷ்டம் கொடுத்தாதானே சாமிக்கு போரடிக்காம இருக்கும். ஒரு சாமி மன்னிக்கச் சொல்லுது, இன்னொரு சாமி தண்டிக்கச் சொல்லுது. எதைக் கேக்கறது. நாமே புதுசா ஒரு சாமியை உருவாக்கினாத்தான் சரிவரும்” என்பது முதற்கொண்டு, நீதிமன்றத்தில் உளறிக் கொட்டும் அரசு வழக்கறிஞரின் சமூகம் குறித்து நீதிபதி கேட்க, ‘அப்பா வடகலை, அம்மா தென்கலை” என்று அவர் பதில் சொல்வது போன்ற ரகளையான நகைச்சுவை வசனங்கள் படம் முழுக்க சுவாரசியத்தைக் கூட்டுகின்றன.

‘எளியோரை வலியோர் வாட்டினால் வலியோரைத் தெய்வம் வாட்டும்’ என்கிறது திருக்குறள். தெய்வம் மனித ரூபத்தில் வரும் என்பது பாலாவின் நம்பிக்கை. இது தொடர்பான காட்சிகளை ‘நந்தா’ திரைப்படத்திலும் நாம் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம். ‘மேலே இருந்து தனியா குதிச்சு வருமா” என்று சூர்யாவிற்கு உபதேசிப்பார் ராஜ்கிரண். நீதி, சட்டம் என்று சமூகத்தின் பெரும்பாலான நிறுவனங்கள், செல்வாக்கான குற்றவாளிகளுக்குச் சாதகமாக இயங்கும்போது எளிய மக்களுக்கான நீதியை எவரால் தர முடியும் என்கிற கேள்வியைப் படம் மிக அழுத்தமாக முன்வைக்கிறது.

 

சமூகத்தின் பார்வையில் அது சட்டப்பூர்வமற்றதாகத் தெரிந்தாலும் இம்மாதிரியான குற்றங்களைச் செய்தவர்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்படவேண்டும். அதற்கான அவதாரங்கள் சமூகத்திலிருந்தே உருவாவார்கள். இந்து மத நம்பிக்கையின் படி, அரக்கர்களைக் கொன்றொழிக்கும் பெண் தெய்வங்களின் வழிமுறையும் இதுவே. அப்படியொரு அவதாரமாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளார் ‘நாச்சியார்’.

வயதுக்கு வராதவர்களின் இடையே நிகழும் பாலுறவை பாலா நியாயப்படுத்த முனைகிறாரா? காவல்துறை அதிகாரிகளே தங்களின் கைகளில் சட்டத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாமா என்பது முதற்கொண்டு இத்திரைப்படம் குறித்து கேட்க நமக்கு ஆயிரம் கேள்விகள் உண்டு. ஆனால் எளியோர்களின் இருப்பு கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது அவர்களைக் காக்கப் புறப்படும் மனித தெய்வங்களின் வழிமுறைகளைக் கேள்வி கேட்கும் தகுதி நமக்கிருக்கிறதா என்கிற பதிலை மிக அழுத்தமாக முன்வைக்கிறது இந்தத் திரைப்படம்.

பாலா படங்களின் வழக்கமான தாக்கமும் அழுத்தமும் இத்திரைப்படத்தில் சற்று மட்டுப்பட்டிருந்தாலும் அவருடைய மிகச்சிறந்த படங்களில் ‘நாச்சியார்’ முன்னணி இடத்தைப் பிடிக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

]]>
Naachiyaar, Director Bala, Jyothika, GV Prakash, Ivana, Review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/2/17/w600X390/Nachiyar_new1_17.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/feb/17/jyothika-bala-film-naachiyaar-2865294.html
2861001 சினிமா திரை விமரிசனம் மிஷ்கினின் ‘சவரக்கத்தி’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, February 10, 2018 01:55 PM +0530 உலகம் முழுவதும் வெவ்வேறு வகைமைகளில், வண்ணங்களில் நகைச்சுவை திரைப்படங்கள் உருவாகி வருகின்றன. ஆனால் தமிழ் சினிமாவில் மட்டும் ‘இதுதான் நகைச்சுவை’ என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட சில தேய்வழக்கு விஷயங்கள் நெடுங்காலமாக நீடிக்கின்றன. இந்த அபத்த மரபைக் கலைத்துக் கொண்டு அரிதாக சில முயற்சிகள் வெளிவரும். அதிலும், உலக சினிமாக்களின் பரிச்சயம் மிகுந்து வரும் சமகாலத்தில் தமிழ் சினிமாவின் இளம் இயக்குநர்களிடமிருந்து அவ்வாறான முயற்சிகள் தொடர்ந்து வெளிப்படுகின்றன. சிறந்த உதாரணம், தியாகராஜன் குமாரராஜாவின் ‘ஆரண்ய காண்டம்’.

இந்த வரிசையில் புதுநிறத்தைச் சேர்க்கும் விதமாக வெளிவந்திருக்கும் ‘அவல நகைச்சுவை’ திரைப்படம் ‘சவரக்கத்தி’. மிஷ்கினின் எழுத்திலும் தயாரிப்பிலும் உருவாகியுள்ள இந்த திரைப்படத்தை அவரது சகோதரர் ஆதித்யா இயக்கியுள்ளார். இந்த திரைப்படத்தில் தனித்தனியாக சிறந்த பல விஷயங்கள் உள்ளன. ஆனால் ஒட்டுமொத்த பார்வையில் நிறைவைத் தராத, மொண்ணையான முயற்சியாக இது அமைந்தது துரதிர்ஷ்டமானது. 

**

பழம்பெருமை பேசித் திரியும் பிச்சைமூர்த்திக்கு (ராம்) அவரது வாயே பிரதான எதிரி. ‘தவளையும் தன் வாயால் கெடும்’ எனும் பழமொழக்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் பிச்சை. நிறைமாத கர்ப்பிணியாக உள்ள, காது கேளாத மனைவியும் (பூர்ணா), மகனும் மகளும் இவருக்கு உண்டு. இவர்களின் பயணம் ஒருபுறம்.

பரோலில் வெளியே வந்திருக்கும் ரவுடியான மங்கேஸ்வரன் (அ) மங்கா (மிஷ்கின்) அன்றைய நாளின் மாலைக்குள் காவல்துறையிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இன்னமும் மூன்று வருடங்களால் அவரால் வெளியுலகத்தைப் பார்க்க முடியாது. தன்னுடைய ஆட்களுடன் மங்கா செய்யும் பயணம் ஒருபுறம்.

தன்னுடைய மைத்துனனான  ரகு, எதிர்ப்பிற்குப் பயந்து தன் காதலியை ரகசியமாக திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகும் தகவல் பிச்சைக்கு கிடைக்கிறது. தன்னுடைய குடும்பத்துடன் வேண்டாவெறுப்பாக இந்த எதிர்பாராத திருமணத்திற்கு கிளம்பும் பிச்சை, உதார் விடும் தன்னுடைய குணாதிசயத்திற்கு ஏற்ப செல்லும் வழியில் ஏற்படும் ஒரு சில்லறைத் தகராறில் ரவுடி மங்காவின் பகையைச் சம்பாதிக்கிறான். 

ஏற்கெனவே சிறைக்குத் திரும்பும் எரிச்சலில் உள்ள மங்கா இதனால் கோபத்தின் உச்சிக்கே செல்கிறான். எப்படியாவது தேடி பிச்சையைக் கொல்வது என சபதம் எடுக்கிறான். ஆத்திரக் கிறுக்கனாக அவன் முடிவெடுத்து விட்டால் எவராலும் தடுக்க முடியாது. எனவே தன் ஆட்களுடன் பிச்சையைத் தேடிக் கிளம்புகிறான். 

வாய்ச்சவடால் உள்ளவன்தான் என்றாலும் அப்பாவியான பிச்சை இவனிடமிருந்து தப்பித்தானா, கர்ப்பிணி மனைவி உள்ளிட்ட இவர்களின் குடும்பம் என்னவானது என்கிற அலைச்சலின் ஒருநாள் பயணமே ‘சவரக்கத்தி’ 

**

ரவுடியிடமிருந்து உயிருக்காக மன்றாடும் கதாபாத்திரத்தின் பெயர் ‘பிச்சை’. ஜப்பானிய கலாசாரத்தின் மீது பிரியமுள்ள மிஷ்கினின் பாத்திரத்தின் பெயர் ‘மங்கா’. ஜப்பானிய வரைகதையின் வடிவம் ‘மங்கா’ என்று குறிக்கப்படுவது ஓர் உபதகவல். இப்படி பல நுட்பமான, நுண்மைகளுடன் அமைந்த காட்சிகள் சுவாரசியமாக விரிகின்றன. 

ஒரு கோழையைப் போல படம் முழுவதும் ஓடி ஒளிந்து கொண்டேயிருக்கும் பிச்சை, வாய் பேச முடியாத ஒரு தேநீர்க்கடை மாஸ்டரிடம் உபதேசத்தைப் பெறும் போது துணிச்சல் கொள்கிறான். அந்தக் கடையின் பெயர் ‘பொய்யாமொழி தேநீர் நிலையம்’. தன் குடும்பத்தை மீட்பதற்காக அவன் வேகமாகச் செல்ல ஒரு வாகனம் தேவைப்படுகிறது. வாடகை சைக்கிள் கடையை அணுகுகிறான். அறிமுகமில்லாத இவனுக்கு வண்டி தர கடைக்காரர் மறுக்கிறார். பிறகு ஏதோவோர் அறவுணர்வு கடைக்காரரை உந்த சைக்கிள் தர சம்மதிக்கிறார். அந்தக் கடையின் பெயர் ‘ பரிசுத்தம் மிதிவண்டி நிலையம்’ இப்படியாக பாத்திரங்களும், காட்சிகளின் பின்னணி விவரங்கள் ஒவ்வொன்றும் இந்த திரைப்படத்தில் மிக கவனமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளதை ஒருபுறம் ரசிக்க முடிகிறது. 

பிச்சையை பழிவாங்க செல்வதா, அல்லது அன்றைய தினத்தை நிம்மதியாக கழித்து விட்டு சிறைக்குத் திரும்புவதா என்கிற கட்டாயம் மங்காவிற்கு ஏற்படுகிறது. நாணயத்தைச் சுண்டி ‘பூவா,தலையா’ போடுகிறான். ஒரு நாணயத்தின் பக்கம் ஒருவனின் வாழ்க்கையையே தீர்மானிக்கும் கமலின் ‘ஆளவந்தான்’ நந்து பாத்திரம் போல, ஒரு நாணயம்தான் பிச்சையின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது. படம் முழுவதும் இப்படியான அபத்த நகைச்சுவை தருணங்கள் ஏராளமாக உள்ளன. ஆனால், அவற்றில் அரிதான சிலவற்றைத் தவிர பெரும்பாலானவற்றில் அழுத்தமோ, சுவாரசியமோ இல்லாததால் வெறுமனே கடந்து போகின்றன. 

மங்காவிடம் பிச்சை மாட்டும் போதெல்லாம் ஏதோவோர் குருட்டு அதிர்ஷ்டத்தால் தப்பிச் செல்கிறான். இது மங்காவை இன்னமும் கடுப்பேற்றுகிறது. பிச்சையின் குடும்பத்தின் மூலம் அவனைப் பிடிக்கும் வாய்ப்பு வரும் போது மங்கா சொல்கிறான். ‘இல்லை. நீ ஓடு. நான் உன்னைத் துரத்திப் பிடிக்கிறேன்’. இதுவொரு முக்கியமான காட்சி. அவனுடைய அகங்காரம் விழிக்கும் காட்சிகளுள் ஒன்று அது. ஆனால் அதற்கு மாறாக மீண்டும் குடும்பத்தைக் காட்டி மிரட்டுவதின் மூலம் பிச்சையை வரவழைப்பது சுவாரசியமான முரண். 

**

மிஷ்கினின் பாத்திரம் மிக கச்சிதமாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது. தன் சுயநலத்திற்காக எவரையும் அழிக்கும் குணாதிசயம் உள்ளவன். தனக்காக வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்யும் தன்னுடைய தாய்மாமனையே எதிர்ப்பவன். ஓர் அற்ப விவகாரத்திற்காக அப்பாவி ஒருவனின் உயிரை எடுப்பதற்காக படம் முழுவதும் பேய் போல் அலைகிறான். ஆனால் அவனுக்குள்ளும் நுண்ணுணர்வும் கருணையும் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது மறைமுகமாகச் சுட்டப்படுகிறது. ‘நாலு பேர் பார்க்க கக்கூஸ் போயிருக்கியா?” என்று சிறை வாழ்க்கையின் கொடுமையைப் பற்றி தாய்மாமனிடம் சொல்லும் போது அவனுக்குள் இருக்கும் மானவுணர்வை நாம் அறிய முடிகிறது. படம் முழுவதும் இந்த மனோபாவத்தை விடாமல் கடைப்பிடித்திருக்கும் மிஷ்கினின் பங்களிப்பு அபாரமானதாக உள்ளது. 

வெட்டி வீறாப்பிற்கும் கோழைத்தனத்திற்கும் இடையிலான தத்தளிப்பை ராம் சிறப்பாகவே கையாண்டுள்ளார். காது கேளாக்குறையுள்ள மனைவியிடம் எரிந்து விழுவது, மங்காவிடம் உயிர்ப்பிச்சை கேட்டுவிட்டு சமயோசிதமாக தப்பிப்பது, தன் தந்தையின் புகைப்படத்தை கிழித்துப் போடும் இன்ஸ்பெக்டரை துணிச்சலாக பழிவாங்குவது (என்னவொரு அற்புதமான காட்சி!) என்று பல காட்சிகளில் பிச்சைமூர்த்தியாகவே வாழ்ந்துள்ளார் ராம். ஆனால் அவருடைய மிகையான உடல்மொழியும் கூச்சலும் சில சமயங்களில் நெருடலை ஏற்படுத்துகிறது. ராம் மட்டுமல்ல, ஏறத்தாழ அனைத்து பிரதான பாத்திரங்களுமே மிகையாகவே இயங்குவது நம்பகத்தன்மையை பெருமளவு சிதைக்கிறது. 

ஒரு நிறைமாத கர்ப்பிணியின் உடல்மொழியை மிகச்சரியாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார் பூர்ணா. தன் கணவன் வீரன் என்று அப்பாவித்தனமாக நம்புவதும், அதே சமயம் ஒரு வழக்கமான மனைவியாக அவனை மட்டம் தட்டிக் கொண்டேயிருப்பதும், அசந்தர்ப்பமான சமயங்களில் பழமொழியைச் சொல்லி விட்டு நாக்கைத் துருத்துவதும் என ரசிக்க வைத்திருக்கிறார். ஆனால் இவருடைய பாத்திரத்திற்கு இன்னமும் கூட முக்கியத்துவம் தரப்பட்டிருக்கலாம். தன் கணவரைப் போலவே இவரும் வெட்டி வீறாப்புடன் சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்வது போன்ற காட்சிகள் செயற்கையாகத் தோன்றுகின்றன. 

‘ஏதோ தப்பா தெரியுது.. வேண்டாம்டா’ என்று மங்காவின் மனச்சாட்சி போல எச்சரித்துக் கொண்டேயிருக்கும் தாய்மாமன், பாராட்டு பெறுவதற்காக முதலில் ஆலோசனை சொல்லி விட்டு பிறகு அவதிப்படும் மங்காவின் அடியாள், ‘அலெக்சாண்டருக்கே பஞ்சாயத்து சொன்ன குடும்பம்டா நம்மளுது’ என்று வீராப்புடன் கிளம்பி அடிவாங்கி தவழ்ந்து வரும் பிச்சையின் தாய்மாமன், வில்லங்கமான உடல்பாகத்தில் தாக்கப்பட்டு அந்த அவஸ்தையோடு படம் முழுக்க வரும் இன்னொரு அடியாள், மங்காவின் நகல் போலவே எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்திரப்படும் இளைஞன், ‘அடி தாங்கல முதலாளி’ என்று கதறும் பிச்சையின் உதவியாள், உலகின் தத்துவச் சிக்கல்களை உரக்க விவாதித்தபடி வரும் மனநலம் குன்றிய நபர் (ஷாஜி) என்று ஒவ்வொரு சிறிய பாத்திரமும் சுவாரசியமாகவும் கவனமாகவும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 

தன் தலையில் கொட்டி கொட்டி முடிவெட்டிய பிச்சையை ‘இன்னிக்கு நீ என்ன பாடுபடப் போற பாரு’ என சாபம் கொடுக்கிறான் ஒரு சிறுவன். தன்னை ஆபாசமாக வெறித்துப் பார்த்து விட்டு தன் கணவன் தர்மஅடி வாங்குவதற்கு காரணமாக இருக்கும் மங்காவை ‘நீ நல்லாவே இருக்க மாட்டே’ என சாபம் விடுகிறாள் ஓர் இளம் குடும்பப்பெண். இந்த இருவரின் சாபங்களும் மங்காவையும் பிச்சையையும் அன்றைய நாள் முழுக்க துரத்துகின்றன. 

**

இந்த திரைப்படத்தின் இருபெரும் பலங்கள் என்று ஒளிப்பதிவையும் பின்னணி இசையையும் சொல்லலாம். ஒருநாளின் காலையில் துவங்கி அன்று மாலைக்குள் நிகழும் திரைக்கதை என்பதால் அதுசார்ந்த ஒழுங்கையும் ஒத்திசைவையும் வெளிச்சத்தையும் மிக கவனமாக பதிவு செய்துள்ளார் ஒளிப்பதிவாளர் கார்த்திக் வெங்கட்ராமன். நத்தை நகர்ந்து செல்லும் காட்சி முதல் பல காட்சிகளின் அழகியலும் வண்ணமும் மனதை ஈர்க்கிறது. 

‘என்னதான் ராக்கெட் விழுந்தாலும் நம்ம குண்டியை கைவெச்சுதான் கழுவ வேண்டியிருக்கு’ என்கிற முணுமுணுப்பு வசனம் போன்று பல காட்சிகளில் மென்நகைச்சுவை வெடிகளும் பகடிகளும் இருக்கின்றன. 

‘அண்ணாந்து பார்’ பாடல் முதற்கொண்டு காட்சிகளின் பின்னணிக்கேற்ப அற்புதமாக ஒலிக்கும் இசை வரை அரோல் கரோலியின் ராஜ்ஜியம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது. வயலின் இசையும் காற்று வாத்தியங்களின் அற்புதமும் படம் முழுக்க மாயாஜாலம் புரிகின்றன. தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் பாடல் அர்த்தம் பொதிந்ததாக உள்ளது. 

பூனை, எலி விளையாட்டு போல கொலைவெறியுடன் துரத்தும் ஒரு முட்டாள்தனமான கோபக்காரன், அவனிடமிருந்து உயிர்தப்ப அலையும் ஒரு புத்திசாலி கோழையின் கதை சினிமாவிற்கு புதிதானது அல்ல. பல சிறிய கூறுகளுடன் இந்தக் கதையை சுவாரசியப்படுத்தியுள்ள ‘சவரக்கத்தி’, ஒட்டுமொத்த கவனத்தில் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றவில்லை. மிஷ்கினின் எழுத்து என்பதால் அது தொடர்பான சாயல்கள் சில இருந்தாலும், தன்னுடைய தனித்தன்மையை இயக்குநர் ஆதித்யா பதிவு செய்துள்ளது பாராட்டத்தக்கது. 

திரைக்கதை இன்னமும் சுவாரசியமாகவும் அழுத்தமாகவும் உருவாக்கப்பட்டிருந்தால் ‘சவரக்கத்தி’யின் கூர்மையை உணர்ந்திருக்க முடியும். அவை அமையப் பெறாததால் ஒரு மொண்ணைக் கத்தியினால் அறுபடும் வேதனையைப் படம் முழுவதும் உணர வேண்டியிருந்தது துரதிர்ஷ்டமானது.  

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/2/10/w600X390/review.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/feb/10/மிஷ்கினின்-சவரக்கத்தி-ndash-சினிமா-விமரிசனம்-2861001.html
2856673 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து சொல்றேன்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, February 3, 2018 10:36 AM +0530  


இதுவொரு விநோதமான பாணியில் அமைந்த நகைச்சுவைப் படம். ஹாலிவுட்டில் ‘Stoner films’ போன்ற வகைமைகள் உண்டு. எவ்வித இலக்கும் இல்லாமல், அதன் போக்கில் காட்சிகள் தன்னிச்சையாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கும். பார்வையாளர்களுக்கு மெலிதாக ‘கிச்சு கிச்சு’ மூட்டுவதே இம்மாதிரியான படங்களின் நோக்கம். இந்த மாதிரியானதொரு பாணியை தமிழில் முயற்சித்திருக்கிறார் அறிமுக இயக்குநர் ஆறுமுக குமார். நல்ல விஷயம்தான்.

ஆனால், என்னதான் ‘விநோத’ வகை நகைச்சுவை என்றாலும் பாத்திரங்களின் வடிவமைப்பு, காட்சிகள், சூழல்கள், வசனங்கள் என்று அவற்றிற்கு என்று இருக்கவேண்டிய மெனக்கிடலும் சிரத்தையும் போதுமான அளவு இல்லாத காரணத்தினால், பார்வையாளர்களைக் கவர்வதில் பின்தங்கியிருக்கிறது இந்தத் திரைப்படம்.

**

பல்லண்டம், பேரண்டம், பால்வீதி என்று அதீதமான முஸ்தீபுகளுடன் துவங்குகிற திரைப்படம், ஆந்திர மாநிலம், கர்நூல் மாவட்டத்தில் ‘எமசிங்கபுரம்’ என்கிற கற்பனையான பிரதேசத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது. திருடுவதைத் தங்களின் குலத் தொழிலாக கொண்டுள்ளது ஓர் இனக்குழு. எமராஜா இவர்களின் குலசாமி. எவரையும் காயப்படுத்தாமல், கொல்லாமல், அரசியல் போன்ற வழிகளில் ஈடுபடாமல் திருடுவது இவர்களின் பாணி. ‘தீரன் அதிகாரம் ஒன்று’ திரைப்படத்தில் கொடூரமாகக் காட்டப்பட்ட கொள்ளைக் கும்பலை, அதற்கு நேர்மாறாக ‘சிரிப்புத் திருடர்களாக’ சித்தரிக்கிறது இந்தத் திரைப்படம்.

இந்த இனக்குழுவின் தலைவி விஜி சந்திரசேகர். இவர் குறிசொல்வதின் மூலம் அடுத்து செய்யவேண்டிய திருட்டுக்கு இவரது மகனான விஜய் சேதுபதி தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். ரமேஷ் திலக் மற்றும் ராஜ்குமார் என்கிற இரண்டு உதவாக்கரை உதவியாளர்களுடன் ‘தொழில் செய்ய’ சென்னைக்குக் கிளம்புகிறார். ஒரு வீட்டில் திருடும்போது அங்குள்ள குடும்பப்படத்தில் ஓர் இளம்பெண்ணின் புகைப்படத்தைப் பார்க்கிறார்.

வந்த வேலையை விட்டு விட்டு, அந்தப் பெண்ணை கடத்திச் சென்று திருமணம் செய்ய திட்டமிடுகிறார். இதன் மூலம் தன்னுடைய 14 வருட தவவாழ்க்கையை நிறைவிற்குக் கொண்டுவருவது அதன் நோக்கம். ஆனால் அந்த இளம்பெண்ணிற்குச் சக மாணவனான கெளதம் கார்த்திக் என்கிற கிறுக்கனின் மீது ஈர்ப்பு உண்டாகிறது.

அந்த இளம்பெண் யார், விஜய் சேதுபதி எதற்காக அவரைக் கடத்த வேண்டும், இந்தப் பயணத்தில் நிகழ்ந்தவை என்ன போன்றவற்றை மென்நகைச்சுவையாக சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.

**

விதவிதமான ஒப்பனைகளில் வரும் விஜய் சேதுபதி, தனது வழக்கமான பாணியில் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நடித்திருக்கிறார். ‘ச்சீ.. தள்ளு’ என்று தன்னுடைய உதவியாளர்களைக் கட்டுப்படுத்துவது, தனது தவவாழ்க்கையின் கொடுமையைப் பற்றி மூச்சு விடாமல் நீளமான வசனத்தின் மூலம் விளக்குவது போன்ற காட்சிகளில் கவர்கிறார்.

ஒரு முன்னணி நடிகராக அவர் வளர்ந்து வரும் நேரத்தில், இம்மாதிரியான பரிசோதனை முயற்சிகளுக்குத் தயங்காமல் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துவிடுவது ஒருபுறம் பாராட்ட வைக்கிறது என்றாலும் அவர் மீதான நம்பகத்தன்மையை இன்னொருபுறம் சிதைக்கிறது என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்.

நாயகிகளையே ‘லூஸூ’ பாத்திரங்களாகச் சித்தரித்துக்கொண்டிருக்கும் போக்கிலிருந்து விலகி நாயகனை அதுபோன்று காட்ட முயன்ற இயக்குநரின் வித்தியாசமான, பெண்ணியச் சிந்தனையைப் பாராட்ட வேண்டும். ‘பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன்’ ஆர்யா போன்று ஒரு ரசிக்கத்தக்க முட்டாள் பாத்திரத்தை நன்றாகவே கையாண்டிருக்கிறார் கெளதம் கார்த்திக். ‘உனக்கென்ன ‘மெளனராகம்’ கார்த்திக்குன்னு நெனப்பா’ என்று ஓரிடத்தில் கேட்கப்படும் வசனத்தைப் போல தனது தந்தையின் உடல்மொழியை நகலெடுக்க முயன்றிருக்கிறார்.

நாயகி நிஹாரிகாவிற்கு நல்வரவு. எளிமையான அழகுடன் தோன்றும் இவர் நடிக்கவும் முயன்றிருக்கிறார். ‘நேரம் வரட்டும்மா.. சொல்றேன்’ என்று தொடர்ந்து கடுப்படிக்கும் தந்தையை ‘லூஸாப்பா நீ’ என்று உலுக்கும் காட்சி உதாரணம். ஒருவகையில் பார்வையாளர்களின் எண்ணத்தை இந்தக் காட்சி பிரதிபலிக்கும் அதே சமயத்தில், இயக்குநரை நோக்கியும் மனதிற்குள் கேட்க வைத்திருக்கிறது.

விஜய் சேதுபதியின் உதவியாளர்களாக வரும் ரமேஷ் திலக்கும், ராஜ்குமாரும் தங்களின் பங்கைச் சிறப்பாகவே செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்களை மிக எளிதாக முந்திச் செல்கிறார் டேனியல். கெளதம் கார்த்திக்கின் நண்பராக வரும் இவர்தான் படத்தின் மிகப் பெரிய ஆறுதல். பல காட்சிகள் ரசிக்கப்படுவதற்கு இவர்தான் காரணமாக இருக்கிறார். ‘பிரெண்டு… லவ் பெயிலர்’ என்பது போன்று இதுவரை துண்டு வேடங்களில் வந்து கொண்டிருந்த டேனியலுக்கு இத்திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லாக இருக்கும்.

‘பாவா’வைப் பத்தி தப்பா பேசினே கொன்னுருவேன்’ என்று தன் கண்களாலேயே காதலைப் பொழியும் காயத்ரி, சில காட்சிகளில் வந்தாலும் ரசிக்கவே வைக்கிறார்.

**

குற்றப்பரம்பரையாக முத்திரை குத்தப்பட்ட இனக்குழு ஒன்றை, தமிழக சூழலில் காட்டினால் பிரச்சினை உருவாகலாம் என்று ஆந்திராவிற்கு நகர்த்திச் சென்ற புத்திசாலித்தனத்தைப் படத்தின் திரைக்கதையிலும் இயக்குநர் காட்டியிருக்கலாம். ‘சிரிக்கலாமா, வேண்டாமா’ என்று தயங்க வைக்கும் அளவில் சில காட்சிகள் நகரும்போது, ‘இதற்குப் போயா சிரிக்க வேண்டும்’ பல காட்சிகள் எரிச்சலூட்டுகின்றன. விஜய் சேதுபதி, கெளதம் கார்த்திக், டேனியல் சம்பந்தப்பட்ட சில காட்சிகள் மட்டுமே படத்தை ஓரளவிற்காவது காப்பாற்றுகின்றன. ‘எப்போது முடியும்’ என்கிற சோர்வையும் சலிப்பையும் படத்தின் இரண்டாம் பகுதி உருவாக்கிவிடுகிறது. ஆந்திர மாநிலத்தின் பின்னணியில் காட்சிகள் நகர்வதால் அதன் சினிமா கலாசாரத்தை நக்கலடித்திருப்பது ‘தமிழர்களை’ ரசிக்க வைக்கிறது.

இப்படியொரு அபத்த நகைச்சுவை திரைப்படத்திற்கும் தனது அசாதாரண உழைப்பைத் தந்திருக்கும் இசையமைப்பாளர் ஜஸ்டின் பிரபாகரைத் தனியாகப் பாராட்ட வேண்டும். பாடல்கள் பிரத்யேகமான ருசியில் இருக்கிறது என்றால் பின்னணி இசையில் அபாரமாக அசத்தியிருக்கிறார் ஜஸ்டின். ‘எமசிங்கபுரம்’ என்ற பிரதேசம் உண்மையிலேயே இருக்குமோ என்கிற மயக்கத்தை உருவாக்குவதில் கலை இயக்குநர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். கொம்புகளுடன் கூடிய இருக்கை முதற்கொண்டு பல அரங்கப் பொருட்கள் கவனத்தைக் கவர்கின்றன. ஸ்ரீ சரவணனின் ஒளிப்பதிவில் குறைசொல்லுமளவிற்கு ஏதுமில்லை.

‘சூது கவ்வும்’ மாதிரியான ஓர் அபத்த நகைச்சுவைத் திரைப்படத்தை மாறுபட்ட பாணியில் இயக்குநர் தர முயன்றிருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது. அதற்காக அவரைப் பாராட்டலாம்தான் என்றாலும் அதற்கான உழைப்பும், தீவிரமும் இல்லாததினால் வாழ்த்த முடியவில்லை. ஏற்கெனவே சோர்வடைந்திருக்கும் பார்வையாளர்களை ‘இரண்டாம் பாகம் வரக்கூடும்’ என்கிற அறிவிப்பின் மூலம் பயமுறுத்தி வெளியே அனுப்புகிறார்கள்.

‘நல்ல நாள்’ பார்த்து ஒரு திரைப்படத்தை துவங்குவதை விடவும் ‘நல்ல’ திரைக்கதையை நம்புவதே அடிப்படையானது என்பதை உறுதி செய்கிறது இந்தத் திரைப்படம்.

]]>
Oru Nalla Naal Paathu Solren, review, Vijay Sethupathi http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/2/3/w600X390/OruNallaNaal_PaathuSolren2.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/feb/03/oru-nalla-naal-paathu-solren-review-2856673.html
2851772 சினிமா திரை விமரிசனம் சஞ்சய் லீலா பன்சாலியின் ‘பத்மாவத்’: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, January 26, 2018 01:12 PM +0530  

மண், பொன், பெண் ஆகிய மூன்றின் மீதான பேராசைதான் பெரும்பாலான போர்களுக்கு அடிப்படைக் காரணமாக அமைகின்றன. சித்தூர் ராணியான ‘பத்மாவதி’யின் பேரழகைக் கேள்விப்பட்டு, அவளைக் காணாமலேயே மோகித்து அவளை அடைவதற்காகப் பெரும்படையையே திரட்டிக்கொண்டு செல்கிறான் தில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜி. கோட்டை முற்றுகையிடப்பட்டதும், வேற்று ஆண்களிடம் அகப்படாமல் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, ராஜபுத்ர வழக்கப்படி தீயில் விழுந்து மாய்த்துக் கொள்கிறாள் பத்மாவதி. 74,500 ராஜபுத்ர பெண்களும் அவளுடன் மாய்ந்தனர் என்கிறது ஒரு வரலாற்றுத்
தகவல்.

சூஃபி கவியான மாலிக் முஹம்மது ஜெயஸி, பதினாறாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் அவதி மொழியில் எழுதிய ‘பத்மாவத்’ என்கிற காப்பியக் கதையின் அடிப்படையில் இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டதாகப் படத்தின் துவக்கத்தில் கூறப்படுகிறது. சர்ச்சைகளின் காரணமாக ‘பத்மாவதி’ என்றிருந்த தலைப்பு பின்னர் ‘பத்மாவத்’ ஆனது நவீன வரலாற்றின் ஓர் அபத்தத் துளி.

**

கில்ஜி வம்சத்தின் முதல் சுல்தானாகிய ஜலாலுதீன் கில்ஜியின் அறிமுகத்துடன் மெல்லத் துவங்குகிற திரைப்படம், அவரை நயவஞ்சமாகக் கொன்று தில்லிப் பேரரசைக் கைப்பற்றும் அலாவுதீன் கில்ஜியின் வருகைக்குப் பிறகு வேகமெடுக்கிறது.

சிங்கள அரசின் இளவரசியான பத்மாவதியைக் கண்டவுடன் காதல் கொள்ளும் சித்தூர் மன்னன் ரத்தன் சிங், அவளை இரண்டாவது மனைவியாகத் திருமணம் செய்துகொண்டு தலைநகரான மேவாருக்கு அழைத்து வருகிறான். தனது மரியாதைக்குரியவராக இருந்தாலும், தங்களின் அந்தரங்கமான தருணத்தை வேவு பார்த்ததின் காரணமாக ராஜகுருவை நாடு கடத்துகிறான்.

‘சித்தூர் சாம்ராஜ்யத்தை அழிப்பேன்’ என்று உறுதி பூணுகிற ராஜகுரு, நேராக அலாவுதின் கில்ஜியிடம் சென்று பத்மாவதியின் பேரழகைப் பற்றி அவனுக்கு ஆசை உண்டாகுமாறு வர்ணிக்கிறார். ‘பத்மாவதியை அடைந்தால் அனைத்து வெற்றிகளும் உன்னிடம் வந்து சேரும்’ என்று பழிதீர்ப்பதற்காகப் போலி ஆரூடம் கூறுகிறார்.

பத்மாவதியைக் காணாமலேயே மோகம் கொள்ளும் அலாவுதீன், ராஜகுருவின் பேச்சை நம்பி சித்தூருக்குப் படை எடுக்கச் செல்கிறான். ஆனால் சித்தூர் கோட்டையை நெருங்குவது எளிதான காரியமாக இல்லை. பல மாதங்கள் அங்கேயே காத்திருக்கும் அவன், பிறகு ஒரு நயவஞ்சகத் திட்டத்தின் மூலம் ரத்தன் சிங்கை தில்லிக்கு கடத்திச் செல்கிறான்.

தன் கணவனை மீட்பதற்காக ஓர் அபாரமான திட்டத்துடன் புறப்படுகிறாள் பத்மாவதி. அவளுடைய நோக்கம் நிறைவேறியதா, அலாவுதீன் ஏன் மறுபடியும் சித்தூர் மீது படையெடுத்தான், ரத்தன் சிங்கிற்கு என்னவாயிற்று, ஆயிரக்கணக்கான ராஜபுத்ர பெண்கள் தீக்குளிக்கும் துர்நிலைமை ஏன் உண்டாயிற்று என்பதையெல்லாம் பரபரப்பும் சுவாரசியமும் இணைந்த காட்சிகளின் மூலம் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

**

தேவதாஸ் முதற்கொண்டு பாஜிராவ் மஸ்தானி வரை பல காவியத் திரைப்படங்களைப் பிரத்யேக அழகியலுடன் உருவாக்குவதில் விற்பன்னர் சஞ்சய் லீலா பன்சாலி. ‘பத்மாவத்’ திரைப்படத்திலும் அவருடைய முத்திரை மிக அழுத்தமாகப் பதிந்திருக்கிறது. நாம் இதுவரை பார்த்திருந்த பல சரித்திரப் படங்களிலிருந்து பெரும்பாலும் விலகி கதையாடலில் ஒரு புதிய பாணியை இத்திரைப்படம் கொண்டிருக்கிறது எனலாம்.

பிரகாசம் நிறைந்திருக்கும் அரண்மனையும் வண்ணமிகு பட்டாடைகளுடன் அமர்ந்திருக்கும் மன்னரும் அமைச்சர்களும் இத்திரைப்படத்தில் இல்லை. உரத்த குரலில் ஆவேசமான, நீண்ட வசனங்கள் பேசும் நாடகத்தனமும் இல்லை. மாறாக தீப்பந்தங்கள், விளக்குகள் வெளிச்சத்தில் பெரும்பான்மையாக இருளும் சிறிய வெளிச்சமுமாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் எளிமையான உள்ளரங்கக் காட்சிகள் நம்பகத்தன்மையையும் பரவச உணர்வையும் ஒருங்கே அளிக்கின்றன. கலை இயக்குநர் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர் கூட்டணி தங்களின் அசாதாரணமான உழைப்பைத் தந்திருக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. நுட்ப விசேஷங்களுக்காகவே இத்திரைப்படம் தேசிய விருது முதற்கொண்டு பல உயர்ந்த விருதுகளை வெல்லக்கூடும்.

இதுவரையிலான சரித்திரத் திரைப்படங்களின் வழக்கமான கதையாடலின்படி நீள நீளமாக நாம் பார்த்த காட்சிகள் எல்லாம் இத்திரைப்படத்தில் மிகச்சுருக்கமாக ஆனால் அழுத்தமாகச் சொல்லப்பட்டு விடுகின்றன. மங்கோலியர்களை எதிர்த்து புழுதிப்படலத்திற்குள் செல்லும் அலாவுதீன், சில நொடிகளில் எதிரியின் தலையோடு திரும்பும் காட்சியை ஓர் அற்புத உதாரணமாகச் சொல்லலாம். சித்தூர் கோட்டையை மறுபடியும் பெரும்படையுடன் தாக்கக் காத்திருக்கும் அவன், ‘போர் துவங்கட்டும்’ என்று அமைதியான குரலில் கூறுகிறான். அவ்வளவுதான். எவ்விதமான செயற்கையான ஆவேச கூச்சல்களும் படத்தில் இல்லை. இதுபோன்ற காட்சிகள் ‘பத்மாவத்’ திரைப்படத்தைத் தனித்துவமாக வேறுபடுத்திக்காட்டுகின்றன.

சித்தூரின் நிலவெளிக் காட்சிகள், மிகுந்த அழகியலுடன் காட்டப்படும் அதன் அரண்மனைக் காட்சிகள், போர் தொடர்பான காட்சிகள் என்று பெரும்பாலானவை ஆர்ப்பாட்டமில்லாத அழகுடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வன்முறைக் காட்சிகள் பெரும்பாலும் நேரடியாகச் சித்தரிக்கப்படாமல் தவிர்க்கப்பட்டிருப்பது இயக்குநரின் நுண்ணுணர்வைக் காட்டுகிறது. தில்லி சிறையிலிருந்து ரத்தன் சிங், பத்மாவதியால் மீட்கப்படும்போது அவரது தளபதி அலாவுதீனின் ஆட்களுடன் சண்டையிடுகிறார். அவரது தலை எதிரிகளால் வெட்டப்படும்போது உடல் கீழே விழாமல் தொடர்ந்து போராடி தளர்ந்து பின்னர்தான் வீழ்கிறது. இந்தக் காட்சி அண்மைக்கோணத்தில் அல்லாமல் தூரக்காட்சியாக காட்டப்பட்டிருப்பது ஒரு சிறந்த உதாரணம். போலவே பத்மாவதி தீயில் பாயும் காட்சி. அவள் புன்னகையும் சாந்தமுமாக நெருப்பை நெருங்குவது வரை மட்டுமே காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

சிறந்த உச்சக்காட்சிகள் அமைந்த இந்தியத் திரைப்படங்களின் வரிசையில் ‘பத்மாவத்’ திரைப்படத்தையும் சேர்க்கலாம் எனுமளவிற்கு மிகுந்த அழகியலுடன் இதன் உச்சக்காட்சி செயலாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒருகாலக்கட்டம் வரை அலட்சியமாக உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ‘டப்பிங்’ படங்கள், வணிகச் சந்தையின் விரிவு காரணமாக மிகுந்த உழைப்பும் மெனக்கெடலும் நிறைந்ததாக மாறியிருக்கிறது.   டங்கல், பாகுபலியைத் தொடர்ந்து பத்மாவத் படமும் மிகுந்த மெனக்கிடலுடன் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதை உதாரணமாக பார்க்கலாம். இதுவொரு டப்பிங் திரைப்படம் என்கிற உணர்வே பல இடங்களில் தோன்றவில்லை. அத்தனை கச்சிதம்.

‘வைரத்தை அபகரிக்க முடியும், அதன் பிரகாசத்தை அல்ல’, ‘பயம் எனும் அணிகலனை இந்த பத்மாவதி இதுவரை அணிந்ததில்லை.’ போன்ற அபாரமான வசனங்கள், அந்நியத்தன்மை வராமல் தமிழின் பிரத்யேக ருசியோடு எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

*

‘பத்மாவதி’ பாத்திரத்தில் தீபிகா படுகோனே முற்றிலும் கச்சிதமாகப் பொருந்தியுள்ளார். ரத்தன் சிங் உடனான காதல் காட்சிகள், அலாவுதினீன் சதியை முன்பே யூகித்து கணவரை எச்சரிக்கும் சாமர்த்தியம், சமயோசிதத்துடன் கணவரை மீட்கும் வீரம், வேறு வழியில்லாத சூழலில் மரணத்தை புன்னகையுடன் எதிர்கொள்ளும் தியாகம் என்று ஓர் அசலான ராணியைப் போலவே வாழ்ந்திருக்கிறார்.

இத்திரைப்படத்தில் அதிகமாக கவர்பவர் என்று ‘அலாவுதீன் கில்ஜி’யாக நடித்திருக்கும் ரன்வீர் சிங்கைச் சொல்லலாம். “இவ்வுலகின் சிறந்த விஷயங்கள் அனைத்துமே அலாவுதீனுக்காக படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன” என்கிறான் அவன். “யார் சொன்னது?” என்கிற கேள்விக்கு “அலாவுதீன்” என்று பதில் வருகிறது. சுயமோகத்தின் ஒரு அதிசிறந்த சித்தரிப்பைத் தனது திறமையான நடிப்பின் மூலம் தந்திருக்கிறார் ரன்வீர். தன் வீரர்களுடன் ஆவேசத்துடன் அவர் நடனமாடும் காட்சி அபாரமானது.

சித்தூர் கோட்டையின் முன்னால் பல மாதங்கள் காத்திருக்கும் வீரர்களை உற்சாகப்படுத்த, நெகிழ்ச்சியும் மிகையுணர்ச்சியும் கலந்து பேசி பின்னர் தன் தளபதியை நைச்சியமாக ஒரு பார்வை பார்க்கும் காட்சி சிறப்பு. தலைவர்களின் இரட்டைநிலையை இந்த ஒரு காட்சியே அற்புதமாக வெளிப்படுத்திவிடுகிறது.

ரத்தன் சிங்காக ஷாகித் கபூர். எந்தவொரு சிக்கலான சூழலிலும் ராஜபுத்ர மரபை மீறாத கண்ணியமான அரசனின் பாத்திரத்தை ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் அடக்கமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். மனைவியுடன் பன்மையில் உரையாடுவது அக்காலக்கட்டத்து கலாசாரத்தை ஒரு முன்னுதாரணமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

மாலிக்காபூராக நடித்திருக்கும் ஜிம் சர்ப் அசத்தியிருக்கிறார். திருநங்கை பாத்திரமான இதை, ஒருபக்கம் வீரமும் இன்னொரு பக்கம் அலாவுதீனின் மீதான காதலுமாகக் கையாண்டிருப்பது அற்புதம். ‘பத்மாவதியின்’ அழகை அலாவுதீன் புகழ்ந்துவிட்டு நகரும்போது ஏக்கமும் நிராசையுமாக இவர் பார்ப்பது ஒரு நல்ல காட்சி. இருவருக்குமான இந்த உறவு எல்லை மீறாமல் கண்ணியமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அலாவுதீன் கில்ஜியின் வலது கரமாக இருந்த மாலிக்காபூர் ஒரு சிறந்த வீரர். அவரின் பல வெற்றிகளுக்கு உறுதுணையாக இருந்தவர். ஆனால் இவரை வெறும் அரண்மனை சேவகர் போன்று சித்தரித்திருப்பது பிழையானது. போலவே அலாவுதீன் கில்ஜியும் போர் வெறி பிடித்தவராக, அதீதமான காமாந்தகாரராகக் காட்டப்பட்டிருப்பதும் நெருடல். சித்தூர் வீரர்களின் தாக்குதலினால் தான் வளர்த்த அரிய பறவை இறந்து போனதை துக்கத்துடன் ரத்தன் சிங்கிடம் சொல்லும் காட்சி, அவரின் இன்னொரு பக்கத்தை சிறிதளவு காட்டுவது மட்டுமே ஆறுதல். தங்களின் கூடாரங்கள் பற்றியெரியும்போது ‘பறவைக்கூண்டுகளைப் பத்திரமாக எடுத்து வை’ என்று அவர் உத்தரவிடுவது இன்னொரு உதாரணம்.

இத்திரைப்படம் தொடர்பாக எழுந்த சர்ச்சைகளும், போராட்டங்களும், வன்முறைகளும் எத்தனை அபத்தமானவை என்பதைப் படத்தைப் பார்க்கும்போது உணர முடிகிறது. ராஜபுத்திரர்களின் பிரத்யேக வீரமும், கண்ணியமும், தியாகமும் உயர்வான முறையில் சித்தரிக்ப்பட்டிருக்கின்றன. எத்தனை பெரிய எதிரியாக இருந்தாலும் அவன் விருந்தாளியாக வந்திருக்கும்போது கொல்லக்கூடாது என்கிற உயர்ந்த மரபை அவர்கள் பின்பற்றியிருக்கிறார்கள். பல முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில் பத்மாவதி முன்வைக்கும் ஆலோசனையும் அவளது வீரமும் மிகச் சிறப்பாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இத்திரைப்படம் உண்மையில் அவர்களின் பெருமைகளைத்தான் பிரதானமாக முன்வைத்திருக்கிறது.

இதற்கு மாறாக கில்ஜிக்கள் போர் வெறியர்களாகவும், மரபை மதிக்காத நயவஞசர்களாகவும், பெண் பித்தர்களாகவும், பதவியைக் கைப்பற்ற நெருங்கிய உறவுகளைக் கூட கொல்லத் துணியும் சதிகாரர்களாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். போர் காட்சிகளில் கூட தர்மத்தை மீறி இவர்கள் முதுகில் குத்தி வெற்றியை அடைவதுதான் பல இடங்களில் வருகிறது. அலாவுதீனை வீழ்த்தும் ரத்தன் சிங் நயவஞ்சமாக முதுகில் அம்பு எய்யப்பட்டு சாகடிக்கப்படுவது ஓர் உதாரணக்காட்சி.

**

அந்தக் கால மன்னர்களும் பேரரசர்களும் தங்களைப் பற்றி வருங்காலம் பேசப்போகும் வரலாறு குறித்தான அதீதமான பிரக்ஞையுடன் இருந்திருக்கிறார்கள். அதற்காக எவ்வித இழப்பையும் சந்திக்க தயாராக இருந்திருக்கிறார்கள். அலாவுதீனின் சதியை யூகித்தாலும் ‘வரலாறு தன்னைப் பழிக்கும்’ என்கிற காரணத்திற்காகவே தன்னந்தனியாக செல்கிறான் ரத்தன் சிங். ‘என்னைப் பற்றி எழுதாத வரலாற்றின் பக்கங்களுக்குத் தண்டனை கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்’ என்று அவற்றை ஏளனமாக தீயில் எரிக்கிறான் அலாவுதீன். ‘வரலாறு முக்கியம் அமைச்சரே’ என்று இம்சை அரசன் சொன்னது வெறும் கேலியல்ல, வேத வாக்கியம்.

இத்திரைப்படத்தின் பாடல்களுக்கு சஞ்சய் லீலா பன்சாலி இசையமைத்திருக்கிறார். அத்தனையுமே அருமையான பாடல்கள், அலாவுதீனை ஆற்றுப்படுத்துவதற்காக மாலிக்காபூர் பாடும் "Binte Dil" என்கிற பாடல் அற்புதமான உதாரணம். அர்ஜித் சிங் இதை அருமையாகப் பாடியிருக்கிறார். சஞ்சித் பல்ஹாரா அபாரமான பின்னணி இசையை வழங்கியிருக்கிறார். 3D வடிவத்தில் இதன் காட்சிகளை பார்ப்பது அற்புதமான அனுபவத்தைத் தருகிறது.

**

வரலாற்றுப் புனைவை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் இத்திரைப்படத்தில் சில வரலாற்றுப் பிழைகளும் திரிபுகளும் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ரத்தன் சிங் கொல்லப்படுவது அலாவுதீனால் அல்ல, வேறொரு சண்டையில்தான் என்கிறார்கள். இதைப் போலவே சித்தூர் கோட்டையைக் கைப்பற்றுவதுதான் அலாவுதீனின் நோக்கமே ஒழிய, பத்மாவதி அல்ல என்கிறது ஒரு தரப்பு. பத்மாவதியே ஒரு கற்பனையான பாத்திரம்தான் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

‘கூட்டுத் தீக்குளிப்பு’ என்கிற பிற்போக்கான கருத்தாக்கத்தை மீண்டும் இத்திரைப்படம் கவனப்படுத்தியிருக்கிறது என்கிற குற்றச்சாட்டும் உண்டு. ஆனால் வரலாற்றுப் புனைவுகளை அந்தந்த காலக்கட்டத்தின் பின்புலத்தில் வைத்துதான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது அடிப்படையானது.

இத்தனை காரணங்களையும் மீறி கதையாடலாகப் பார்க்கும்போது, ‘பத்மாவத்’ ஓர் உன்னதமான அனுபவத்தைத் தருகிறது என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை.

]]>
Sanjay Leela Bhansali, Ranveer Singh, Padmaavat Movie Review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/1/26/w600X390/padmaavat_new818181.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jan/26/padmaavat-movie-review-ranveer-singh-owns-sanjay-leela-bhansalis-magnum-opus-2851772.html
2844284 சினிமா திரை விமரிசனம் விக்ரமின் ‘ஸ்கெட்ச்’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, January 13, 2018 04:22 PM +0530  

சமீபத்திய ‘மகளிர் மட்டும்’ திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். ‘ஓர் இல்லத்தரசி தன் வாழ்நாளில் சுட்ட தோசைகளின் எண்ணிக்கை எத்தனை இருக்கும்?” என்பது போல. இதையே தமிழ் இயக்குநர்களுக்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம் போல. இன்னமும் எத்தனை காலத்திற்கு அரைத்த மாவையே அரைத்து அதே தோசையையே திரும்பத் திரும்ப சுடுவார்கள்?

ஓர் ஆச்சரியமான கிளைமாக்ஸ் தவிர்த்து, எளிதில் யூகிக்கக்கூடிய தேய்வழக்கு காட்சிகளுடன் சலிப்பூட்டுகிற இன்னொரு அடிதடி மசாலாதான் ‘ஸ்கெட்ச்’

**

கார் பைனாஸ் முதலாளியிடம் பணிபுரிபவர் விக்ரம். வட்டி கட்டாத நபர்களின் வாகனங்களைத் திறமையாக ‘ஸ்கெட்ச்’ போட்டுத் தூக்கி வருவதில் விற்பன்னர். ரெளடிகள் மற்றும் காவல்துறையினரின் பகையை ஒருசேரச் சம்பாதித்துக் கொள்கிறார்.

ராயபுரம் குமார் என்கிற பிரபலமான ரெளடியின் ‘ராசி’யான கார், தன்னுடைய முதலாளிக்குச் சொந்தமானது என்கிற பழைய கதையை அறிந்தவுடன் முதலாளி விசுவாசத்துடன் மிகுந்த ஆபத்துக்கிடையில் அதைக் கடத்தி வருகிறார். புதையல் தோண்ட பூதம் கிளம்பிய கதையாக, பிரச்னைகள் அவரைத் தொடர்கின்றன. அவரது நண்பர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கொலை செய்யப்படுகிறார்கள்.

அவர்களைத் தேடி விக்ரம் செல்லும் பயணமே மீதியுள்ள திரைப்படம். பல காட்சிகளில் அடுத்து என்னவாகும் என்பதை எளிதாக யூகிக்க முடிந்தாலும் எவரும் எதிர்பாராத திருப்பத்துடன் திரைக்கதையை அமைத்த இயக்குநருக்கு பாராட்டு. ஆனால் அதற்கான காரணம் போதுமான அளவிற்கான நம்பகத்தன்மையுடன் அமையவில்லை என்பதையும் சொல்லவேண்டும்.

**

ஜெமினி, பீமா போன்ற படங்களில் கையாண்டுவிட்ட அதே மாதிரியான கரடுமுரடான ரெளடி பாத்திரம் விக்ரமிற்கு. இத்திரைப்படத்தில் அவருக்கு எவ்விதச் சவாலும் இல்லாததால் மிக எளிதாக இடது கையில் தன் பாத்திரத்தை அநாயசமாகக் கையாண்டிருக்கிறார். இத்தனை திறமையான நடிகர், ஏன் இத்தனை பலவீனமான திரைக்கதைகளாகத் தொடர்ந்து தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்கிற ஆதங்கம் தோன்றாமல் இல்லை.

ஆனால் மனிதர் இந்த வயதிலும் இத்தனை சுறுசுறுப்பாக இருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. நாம் நிறைய திரைப்படங்களில் பார்த்து சலித்த காட்சிகள்தான் என்றாலும் ‘நடிகர்’ விக்ரம் ஆங்காங்கே எட்டிப் பார்ப்பது ஆறுதல்.

நாயகியாக தமன்னா.. தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான பாத்திரம். இவரை விடவும் இவரது தோழியாக வருகிற ஸ்ரீபிரியங்கா கவர்கிறார்.

சேட்டு முதலாளியாக ஹரீஷ் பரேடி. எத்தனை திறமையான நடிகர். இவருக்கும் அதிக சவாலான காட்சிகள் இல்லை. ஸ்ரீமன், சூரி, ஆர்.கே.சுரேஷ், வேலராமமூர்த்தி என்று பல நடிகர்கள் இருந்தாலும் ஒருவர் கூட மனதில் தங்கவில்லை. அவரவர்களின் காட்சிகளில் தோன்றி விட்டுச் செல்கிறார்கள்.

இசை எஸ்.தமன். மெதுவாக உருண்டு வந்து கொண்டிருக்கும் ரோடு ரோலரின் இடையே பாறாங்கல்லை வைத்து தடுப்பது போல சோம்பலான காட்சிகளின் இடையே இடையூறாக வந்து எரிச்சலூட்டும் பாடல்கள். சில மெட்டுக்களை ஏற்கெனவே கேட்ட மாதிரியே இருக்கிறது. பின்னணி இசை பரபரப்பாக அமைந்திருப்பது ஆறுதலான விஷயம்.

வடசென்னை என்றாலே ரெளடிகள், சமூக விரோதிகள் நிறைந்திருக்கும், குற்றங்கள் நிகழும் இடம் என்கிற பொதுப்புத்தி சார்ந்த கற்பிதத்தை இந்தப்படமும் கண்மூடித்தனமாக பின்பற்றியிருக்கிறது. ‘சிறார்களை பணியிடங்களில் சேர்ப்பதின் மூலம் இளம் குற்றவாளிகளை உருவாக்காதீர்கள்’ என்று கடைசியில் இயக்குநர் சொல்கிற ‘திடீர்’ உபதேசம் அதுவரையான காட்சிகளுக்கு எவ்விதத்திலும் பொருத்தமில்லாமல் சிரிப்பை வரவழைக்கிறது.

‘ஸ்கெட்ச்’ என்றால் வடசென்னை வழக்கில் பொதுவாக ஒருவரைக் கொலை செய்வதற்காகத் திறமையாக திட்டம் தீட்டுவது.. அப்படியொரு வார்த்தையை கார்களை எடுக்கும் விஷயத்திற்காக அநாவசியமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இத்தனை புத்திசாலித்தனமான நாயகன், தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஆபத்தைச் சிறிதளவும் யூகித்திருக்க மாட்டான் என்பதும், இவனுடைய நற்குணத்தை அவர்கள் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள் என்பதும் தர்க்கம் இல்லாமல் இடிக்கிறது.

கணினி யுகத்திலும் தீர்ந்து போன ஸ்கெட்ச் பேனாவால் எழுதப்பட்ட பலவீனமான திரைக்கதையை இயக்குநர் விஜய்சந்தரும் நடிகர் விக்ரமும் நம்பியது ஆச்சர்யம்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/1/13/w600X390/sketch_123xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jan/13/விக்ரமின்-ஸ்கெட்ச்-ndash-சினிமா-விமரிசனம்-2844284.html
2843651 சினிமா திரை விமரிசனம் சூர்யாவின் ‘தானா சேர்ந்த கூட்டம்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, January 12, 2018 04:27 PM +0530  

சிபிஐ அதிகாரி பணியைத் தன்னுடைய கனவாக வைத்திருக்கும் ஒருவனுக்கு அத்துறையில் நிகழும் ஊழல் காரணமாக அந்த வாய்ப்பு தரப்படுவதில்லை. எனவே தானே ஒரு போலி அதிகாரியாக மாறுகிறான். ‘ரெய்ட்’ என்கிற பெயரில் ஊழல்வாதிகளிடமிருந்து பணத்தைக் கொள்ளையடித்து நல்லவர்களுக்குத் தருகிறான். ராபின்ஹூட், காக்கிச்சட்டை, ஜென்டில்மேன் போன்ற திரைப்படங்களின் அதே வகை ‘கரு’ தான்.

நீரஜ் பாண்டே இயக்கத்தில் 2013-ல் வெளிவந்த ‘Special 26’ என்கிற ஹிந்திப்படத்தின் தமிழ்வடிவம்தான் இது. ஹிந்தியில் இருந்த நம்பகத்தன்மையும் குற்றத்தின் அழகியலும் தமிழில் பெரும்பான்மையாகச் சிதைந்திருப்பது சோகம்.

**

சிபிஐ அலுவலகத்தில் கடைநிலை ஊழியராகப் பணிபுரிந்தவர் தம்பிராமையா. அதே அலுவலகத்தில் தன்னுடைய மகன் சூர்யாவை ஓர் அதிகாரியாக்கிப் பார்க்க வேண்டுமென்பது அவருடைய ஆசை. அது நிறைவேறுவதில் ஒரு பெரிய தடை இருக்கிறது. அங்கு உயர் அதிகாரியாக இருக்கும் சுரேஷ் மேனன் வாங்கும் லஞ்சத்தை, தம்பி ராமையா மொட்டைக் கடிதத்தின் மூலம் காட்டிக் கொடுக்க முயல, அதிகாரியால் பழிவாங்கப்பட்டு பணியை இழக்கிறார்.

தன்னுடைய நேர்காணலிலும் அந்த அதிகாரி சிக்கலை ஏற்படுத்துவார் என்று சூர்யா யூகிக்கிறார். நினைத்தபடியே நடக்கிறது. இதே போன்ற ஊழலால் காவல்துறையில் பணி கிடைக்காமல் இறக்கும் தன் நண்பனின் மரணம் வேறு சூர்யாவிற்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஊழலின் காரணமாக தகுதியுள்ளவர்கள் வேலை கிடைக்காமல் அவதிப்படுவதும் தகுதியற்றவர்கள் முன்னேறும் சூழலை எதிர்க்க நினைக்கிறார்.

எனவே சிபிஐ அதிகாரிகளின் அடையாளத்தில் ஒரு போலியான குழுவை அமைத்து ஊழல்களின் மூலம் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் செல்வங்களை ரெய்டுகள் மூலம் கைப்பற்றுகிறார். தங்கள் துறையின் பெயரால் நிகழும் தொடர் மோசடிகளைக் கண்டு ஒரிஜினல் சிபிஐ பதறுகிறது. குற்றவாளிகளை மோப்பம் தேடி அலைந்து கிட்டத்தட்ட நெருங்கி விடுகிறது.

இந்நிலையில் தன் கூட இருப்பவர்களுக்காக ஒரு பெரிய அளவிலான கொள்ளையில் ஈடுபட நினைக்கிறார் சூர்யா. அவர்களைச் சுற்றி வளைக்க சிபிஐ தயாராக நிற்கிறது.

பிறகு என்னவானது என்பதை விறுவிறுப்பு குறைவாக சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

**

நச்சினார்க்கினியன் என்கிற அழகான பெயர் சூர்யாவிற்கு. ‘இவர்களுக்கு வயசே ஆகாதோ” என்று நினைக்க வைக்கும் நாயகர்களில் முதன்மையானவராக இவரைச் சொல்லலாம். விசையுறு பந்தினைப் போல திரையெங்கும் பாய்கிறார். படத்தின் துவக்கத்தில் வரும் துள்ளலிசைப் பாடல் உட்பட அனைத்து பாடல்களிலும் ரகளையாக நடனம் புரிகிறார். படத்தின் பெரும்பான்மையான சுமை இவர் மீது இருப்பதால் தன்னுடைய பொறுப்பை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். சிபிஐ அதிகாரியாக இவரது தோரணைகள் கம்பீரம்.

ஏறத்தாழ சூர்யாவிற்கு இணையாகக் கலக்கியிருப்பவர் சுரேஷ் மேனன். ஒரு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு தமிழ் திரையில் எதிர்நாயகனாக அட்டகாசம் செய்திருக்கிறார். (இயக்குநர் கெளதம் மேனனின் குரல் இவரது பாத்திரத்திற்குப் பெரிய பலம்). ஒரு பக்கம் மிக அநாயசமாகவும் தெனாவெட்டாகவும் தன்னுடைய அதிகாரத்தைத் துஷ்பிரயோகம் செய்வதும், இன்னொரு புறம் மூத்த அதிகாரியிடம் பணிந்து பதறுவதும் என சிறப்பான பங்களிப்பு. ‘உத்தமன்’ என்று இந்தப் பாத்திரத்திற்கு பெயர் சூட்டியிருப்பது குறும்பு.

குறிஞ்சிவேந்தன் என்கிற இன்னொரு அழகான தமிழ் பெயரில் உள்ள பாத்திரம் கார்த்திக். சிபிஐ உயர் அதிகாரி. இவரையும் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு திரையில் பார்ப்பதால் சற்று ஆச்சரியம் தோன்றுகிறது. அவ்வளவே. ஓய்ந்து போன வயசான கார்த்திக்கைப் பார்க்க சங்கடமாக இருக்கிறது.

ரம்யா கிருஷ்ணன், செந்தில், தம்பி ராமையா, நந்தா, கலையரசன், சத்யன், ஆனந்தராஜ் என்று பெரிய நட்சத்திர பட்டாளமே இருக்கிறது. ‘எனக்கு எதிரியே என் வாய்தான்’ என்கிற ஆர்.ஜே.பாலாஜி சிறிது புன்னகைக்க வைக்கிறார். ‘ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா’ என்கிற பழைய கிளாசிக் காமெடியை நினைவுகூர வைப்பது போல் பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டை பார்க்கும் போதெல்லாம் ‘மேன்டிலை’ செந்தில் உடைப்பதை வேறு வழியின்றி நகைச்சுவை என்று நினைத்துக் கொள்ளலாம். சிறிது நேரம் வந்தாலும் ஆனந்தராஜ் ரசிக்க வைக்கிறார்.

முதல் பாதியில் விறுவிறுப்பாக நகர்கிற திரைப்படம், இரண்டாம் பாதியில் இடையூறாகத் துவங்கும் ‘டூயட்’ பாடலுடன் நொண்டியடிக்கிறது.

பொதுவாக விக்னேஷ் சிவனின் திரைப்படங்களில் ‘ப்ளாக் ஹியூமரின்’ தேசலான சாயல் இருக்கும். இதிலும் சில இடங்களில் தென்படுகிறது. தன் தந்தையான தம்பி ராமையா தற்கொலை செய்து கொண்டாரோ என்று சூர்யா பதறியழும் போது நடக்கும் திருப்பம் சிரிக்க வைக்கிறது. சிபிஐ அதிகாரிகளுக்கான நேர்காணலில் ‘நான் ஊழல்வாதிகளைப் பிடித்துச் சிறையில் தள்ளுவேன்’ என்று ஆவேசமாக சொல்பவரின் பெயர் ‘சசிகலா’. இரட்டை அர்த்த தொனி கொண்ட நகைச்சுவைகளும் இருக்கின்றன.

‘சொடக்கு மேல சொடக்குப் போடுது’, ‘நானா தானா’ ஆகிய பாடல்களுக்குப் பார்வையாளர்கள் அதிஉற்சாகம் கொள்ளும்படி ரகளையாக இசையமைத்திருக்கிறார் அனிருத். பரபரப்பான காட்சிகளுக்கேற்றபடி விறுவிறுப்பான பின்னணி இசையையும் தரத் தவறவில்லை.

இத்திரைப்படத்தின் முக்கியமான பங்களிப்புகளில் ஒன்றாக கலை இயக்குநரின் பணியைச் சொல்ல வேண்டும். எண்பதுகளில் நடக்கும் சம்பவங்கள் என்பதால் அந்தக் காலக்கட்டத்தின் சினிமா சுவரொட்டிகள், கட்அவுட்கள், பழைய மாநகரப் பேருந்துகள், கோல்ட் ஸ்பாட் குளிர்பானம், பியட், அம்பாசிடர் கார்கள். பஜாஜ் ஸ்கூட்டர் என்று பின்னணியின் நம்பகத்தன்மைக்காக அசாதாரணமான
உழைப்பைத் தந்திருக்கிறார்.

தினேஷ் கிருஷ்ணனின் காமிரா, ஸ்ரீகர் பிரசாத்தின் எடிட்டிங் போன்ற நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பு படத்திற்குப் பலமாக அமைந்திருக்கின்றன.

**

நீரஜ் பாண்டே இயக்கிய ஹிந்தி வடிவத்தோடு (special 26) தமிழ் வடிவத்தை ஒப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஹிந்தி திரைப்படத்தில் நிகழும் ரெய்டுகள் நம்பகத்தன்மையுடன் அமைந்திருக்கும். பூனை-எலி விளையாட்டில் அமைந்த திரைக்கதை, அக்ஷய் குமார், அனுபம் கேர், மனோஜ் பாஜ்பாய் போன்ற அற்புதமான நடிகர்களின் பங்களிப்பு என்று பெரும்பாலான அம்சங்கள் நிறைவாக அமைந்திருக்கும். குறிப்பாக ஹிந்தியில் மிக இயல்பாக அமைந்த  கிளைமாக்ஸ் காட்சி தமிழில் அதீதமாகிச் சிதைந்திருக்கிறது. தமிழ் வடிவத்தில் வணிக அம்சங்கள் தூக்கலாக இருக்கின்றன.

‘தானா சேர்ந்த கூட்டம்’ என்கிற தலைப்பு இத்திரைப்படத்திற்கு எப்படி பொருந்துகிறது என்பது அந்த ‘சிவனுக்கே’ வெளிச்சம். 

]]>
Thaanaa Serndha Koottam, review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2018/1/12/w600X390/Thaana_new1_23.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jan/12/thaanaa-serndha-koottam-tsk-movie-review-2843651.html
2831208 சினிமா திரை விமரிசனம் சிவகார்த்திகேயனின் ‘வேலைக்காரன்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, December 22, 2017 03:48 PM +0530  

பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், விதவிதமான வணிகத் தந்திரங்கள் மற்றும் கவர்ச்சிகரமான விளம்பரங்களின் மூலம் உணவுப் பொருட்களின் சந்தையை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. அவற்றின் தயாரிப்புகளில் கலந்துள்ள ரசாயனப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு ஆபத்துக்களைப் பற்றி நுகர்வோர் சமூகத்திடம் போதுமான விழிப்புணர்வு இல்லை. 

ஒருபக்கம் ஏமாற்றும் முதலாளிகள், இன்னொரு பக்கம் ஏமாறும் நுகர்வோர்கள் இருக்கிற நிலையில், தொழிற்சாலைகளில் பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது முதல் அவற்றைச் சந்தைப்படுத்துவது வரை பல்வேறு நிலைகளில் உழைக்கிற பணியாளர் சமூகம், தார்மீக நோக்கிலும் சுயபொறுப்புடனும் கையாண்டால் உணவுப் பொருள் கலப்பட பிரச்னைக்குத் தீர்வு கிடைக்கலாம் என்று சொல்கிறது ‘வேலைக்காரன்’ திரைப்படம். 

‘விசுவாசம்’ என்கிற பெயரில் முதலாளிகள் செய்யும் தவறுகளுக்கெல்லாம் தொழிலாளிகள் உடந்தையாக நிற்கத் தேவையில்லை, அவர்களும் சமூகத்தின் ஒரு பகுதி என்கிற முறையில் அந்த அநீதிகளைத் தட்டிக் கேட்கலாம்; வணிக அநீதிகளுடன் உடன்படாமலிருக்கலாம் என்பது இதன் மையம்.
 

**

சென்னையில் உள்ள ஒரு குப்பம். ‘கூலிக்கார குப்பம்’ என்கிற அதன் பெயர் மருவி ‘கொலைகார குப்பமாக’ மாறியிருக்கிறது. அங்குள்ள படித்த இளைஞன் சிவகார்த்திகேயன். பிரகாஷ் ராஜின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அந்தக் குப்பத்து இளைஞர்கள், கூலிப்படைத் தொழிலில் சீரழிவதைக் கண்டு மனம் வருந்துகிறான். தான் நடத்தும் சிறிய அளவிலான வானொலி நிலையம் மூலம் குப்பத்து மக்களை நல்வழிப்படுத்த முயல்கிறான். 

அந்த முயற்சிகளில் தோல்வி ஏற்படும் சூழலில், குடும்ப வறுமை காரணமாக தன் சேவையைக் கைவிட்டு பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் பணிக்குச் சேர்கிறான். மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உழைத்து முன்னேறிக் கொண்டு வரும் அவனுக்கு, கூலிப்படைத் தொழிலும் கலப்பட உணவுகளைச் சந்தைப்படுத்தும் நிறுவனங்களும் ஏறத்தாழ ஒரே அளவிலான சமூக சீர்கேடுகளைத்தான் உற்பத்தி செய்கின்றன என்கிற உண்மை தெரியவருகிறது. 

பணியாளர்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஊட்டி அவர்களை ஒன்றுபடுத்துவதின் மூலம் இந்தச் சமூக ஆபத்தை தடுப்பதற்கான வேலைகளில் ஈடுபடுகிறான் ஆனால் சில வெற்றிகளையும் பல பின்னடைவுகளையும் அவன் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. சில துரோகங்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன் ‘அறிவாயுதம்’ கொண்டு அவன் நிகழ்த்தும் இந்தப் போரில் வென்றானா என்பதை மீதமுள்ள பரபரப்பான காட்சிகள் விவரிக்கின்றன. 

**

நகைச்சுவை நாயகன் என்கிற நிலையிலிருந்து, இத்திரைப்படத்தின் மூலம் அடுத்த தளத்திற்கு நகர்ந்திருக்கிறார் சிவகார்த்திகேயன். என்றாலும் அவருடைய பிம்பத்திற்கு ஏற்றவாறு திரைக்கதையமைத்திருப்பது சாமர்த்தியம். பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் இணைந்த பிறகும் தன்னுடைய பேச்சில் குப்பத்து வாடையை கைவிடாமலிருப்பது பாத்திர வடிவமைப்பிலுள்ள கவனத்தைக் காட்டுகிறது. கூலிப்படையாகச் சீரழியும் குப்பத்து இளைஞர்களை நல்வழிப்படுத்துவதற்காக அவர் செய்யும் முயற்சிகள் பாராட்ட வைக்கின்றன. ரெளடியான பிரகாஷ் ராஜைத் தனது சமயோசித புத்தியால் சமாளிக்கும் காட்சிகள் ரசிக்க வைக்கின்றன. தன்னுடைய நண்பனின் மரணத்தின் மூலம் தான் பணிபுரியும் நிறுவனத்தின் ஆபத்தை உணர்வது நல்ல திருப்பம். 

எதிர்நாயகனாக ஃபகத் பாஸில். ‘யானைக்கு சோளப்பொறி’ போல இது போன்ற அமைதியான வில்லன் பாத்திரங்களையெல்லாம் அவர் மலையாளத்தில் எப்போதோ செய்து முடித்து விட்டார். என்றாலும் லாபவெறி பிடித்த ஒரு நயவஞ்சக முதலாளியின் சித்திரத்தை அற்புதமாக முன்நிறுத்துகிறார்.

ஒரு திரைப்படத்தில் நாயகி இருக்க வேண்டும் என்கிற சம்பிரதாயத்திற்காக நயன்தாரா. நாயகனின் முயற்சிகளுக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் அவரின் இந்தச் சிறிய பாத்திரம் அநாவசியமானது. ரோபோ சங்கர், சதீஷ், விஜய் வசந்த், தம்பி ராமைய்யா, விநோதினி, அருள்தாஸ், சினேகா போன்ற துணை நடிகர்கள் தங்களின் பங்களிப்பை சரியாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார்கள். நாயகனின் தந்தை மற்றும் தாயாக வரும் சார்லி, ரோகிணியின் நடிப்பும் சிறப்பு. பிரகாஷ்ராஜ் இது போன்ற ‘தாதா’ பாத்திரத்தை பல படங்களில் செய்து விட்டதால் அவருக்கான சவால் ஏதுமில்லை. 

**

அனிருத்தின் பின்னணி இசை காட்சிகளின் பரபரப்பிற்குத் துணை நின்றிருக்கிறது. ‘கருத்தவன்லாம் கலீஜாம்’ என்கிற துவக்கப்பாடல் அவருடைய பிரத்யேக பாணியில் ஜனரஞ்சமாக இருக்கிறது. நயன்தாராவுடனான டூயட் பாடல் கேட்க இனிமையாக இருந்தாலும் வேகமாகப் பயணிக்கும் திரைக்கதையில் எரிச்சலூட்டும்படி குறுக்கிடுகிறது. ராம்ஜியின் ஒளிப்பதிவு மற்றும் ரூபனின் படத்தொகுப்பு பாராட்டும்படியாக அமைந்துள்ளன. 

‘தனியொருவன்’ பாணியைப் போலவே ‘பூனை –எலி’ விளையாட்டுப் பாணியை மையப்படுத்தி இதன் திரைக்கதையை அமைத்துள்ளார் மோகன் ராஜா. இதர மொழிகளில் வெற்றி பெற்ற திரைக்கதைகளைத் தன் தம்பியான ‘ஜெயம் ரவியை’ வைத்து தமிழ் வடிவம் கொடுக்கத்தான் இவரால் முடியும் என்கிற எதிர்மறையான பிம்பத்தை இத்திரைப்படத்தின் மூலம் அழுத்தமாக துடைத்துள்ளார்.
 
‘வானொலி நிலையத்தை’ வெல்டிங் தொழில் செய்யும் தந்தையின் மூலம் கம்பியை வெட்டச் சொல்லி நாயகன் ‘திறப்பு விழா’ நிகழ்த்துவது, நண்பனைக் கொல்ல வருபவர்களின் மீது கோபம் ஏற்படுவதற்காக சிவகார்த்திகேயன் பிரகாஷ்ராஜை  நினைத்துக் கொள்ளும்போது எதிரே வரும் அத்தனை நபர்களும் பிரகாஷ்ராஜ் போலத் தோன்றுவது.. என்பன போன்ற சின்ன சின்ன ஆச்சரியங்கள் படம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன. சிவகார்த்திகேயனின் பிம்பத்தைக் கருத்தில் கொண்டு ஆக்ஷன் காட்சிகளை அதிகம் வைக்காமல் நகைச்சுவை இழையோடு பயணிக்க வைத்திருப்பது சிறப்பு.  புத்திசாலித்தனமாக எழுதப்பட்டிருக்கும் வசனங்கள் கவனிக்கவும் கைத்தட்டவும் வைக்கின்றன. ஒரு ‘சூப்பர் மார்க்கெட்’ திட்டமிட்டு அமைக்கப்படுவதின் பின்னணியில் உள்ள வணிகத்தந்திரங்களை ஃபகத் பாஸில் விளக்கும் காட்சி ஆச்சரியப்படுத்தவும் சிந்திக்கவும் வைக்கிறது. 

ஆனால் முதல் பாதியில் அசுர வேகத்தில் பயணிக்கும் திரைக்கதை, இரண்டாம் பாதியில் நிறைய நொண்டியடிக்கிறது. நம்பகத்தன்மையற்ற காட்சிகளும் சலிப்பையூட்டுகின்றன. சாகிற தறுவாயில் பிரகாஷ்ராஜ் உண்மைகளைக் கொட்டுவது, பிரபலமான கார்ப்பரேட் முதலாளியின் மகனை இதர முதலாளிகள் அறியாமலிருப்பது, சிவகார்த்திகேயனின் உணர்ச்சிகரமான உரையைக் கேட்டு பணியாளர்கள் ஒன்றுகூடுவது போன்றவை சினிமாவின் வழக்கமான நாடகம்.

**

சமூகத்திற்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தும் தரமற்ற பொருட்கள், பணியாளர்களின் உழைப்பின் மூலம்தான் சந்தைக்கு வருகின்றன. இதன் மூலம் இந்த மோசடிகளில் அவர்களும் பங்குபெறுகிறார்கள். ஒவ்வொரு துறையிலும் உள்ள பணியாளர்களையும் இந்த நோக்கில் சிந்திக்க வைப்பதில் இத்திரைப்படம் வெற்றி பெறுகிறது எனலாம். ‘இனி விளம்பரப் படங்களில் நடிக்க மாட்டேன்” என்று இதன் இசை வெளியீட்டு விழாவில் சிவகார்த்திகேயன் அறிவித்ததும் இதன் எதிரொலியாக இருக்கலாம். 

படத்தின் உணர்ச்சிகரமான கிளைமாக்ஸின் போது சில பார்வையாளர்கள் தன்னிச்சையாக கைபேசியின் விளக்கை எரியச்செய்து மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்தார்கள். திரைப்படங்களைக் கேளிக்கையானதாக மட்டும் அணுகுவது முறையானதல்ல. சிறு துளி மாற்றமாவது அவற்றிலிருந்து நம் மனங்களில் பரவுவதில்தான் இது போன்ற திரைப்படங்களின் ‘உண்மையான’ வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.

]]>
Sivakarthikeyan, Velaikaran http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/12/22/w600X390/velaikkaaran_newxx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/dec/22/sivakarthikeyans-velaikaran-2831208.html
2827610 சினிமா திரை விமரிசனம் ‘அருவி’: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, December 16, 2017 10:59 AM +0530  

வருடக்கடைசியில் வெளிவந்திருக்கும் ‘முதன்மையான’ திரைப்படம் –  ‘அருவி’. முன்னோட்டக் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டு ‘இப்படி இருக்குமோ, அப்படி இருக்குமோ’ என்கிற முன்தீர்மானங்களும் எதிர்பார்ப்புகளும் துளியும் இல்லாமல் சென்றால் உண்மையிலேயே ஒரு வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தருகிறது. ‘குறிஞ்சிப்பூ’ போல ஓர் அருமையான முயற்சி.

குடும்ப வன்முறை. சர்வதேச நிறுவனங்களால் திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப்படும் நுகர்வுக்கலாசாரம், குறைந்தபட்ச நுண்ணுணர்வும் அறமும் இன்றி வணிகத்திற்காக ஊடகங்கள் நிகழ்த்தும் அபத்தங்கள், உயிர்க்கொல்லி நோயினால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் வீடுகளிலிருந்தும் சமூகத்திலிருந்தும் புறக்கணிக்கப்படும் அவலம் போன்ற பல புள்ளிகளை எவ்வித பிரச்சார தொனியும் இன்றி இணைத்து அழகான கோலமாக்கியிருக்கிறார் அறிமுக இயக்குநர் அருண்பிரபு புருஷோத்தமன். நல்வரவு.

இந்த அருவி உங்களை குலுங்க குலுங்க சிரிக்க வைப்பாள்; கரைந்துருகி அழ வைப்பாள்; கூடவே ஆத்மார்த்தமாக சிந்திக்கவும் வைப்பாள். அருவியில் மிதக்கும் ஒரு மலர் போல வாழ்க்கை அவளை பல சுழல்பாதைகளுக்குள் அலைக்கழிக்கிறது. அவளின் எதிர்வினை என்னவாக இருந்தது?

**

தீவிரவாதியோ’ என்கிற சந்தேகத்தின் பேரில் காவல்துறையால் கடுமையான விசாரணைக்கு ஆளாகும் பெண்ணாகத்தான் நமக்கு ‘அருவி’ அறிமுகமாகிறாள். ‘நான் –லீனியர்’ அடுக்கில் விரியும் காட்சிகள் பல்வேறு விதமான அனுபவங்களைத் தருகின்றன.

யார் இந்த அருவி? 

நம் ஒவ்வொரு வீடுகளிலிருந்தும் பிறந்து வளரும் பெண் குழந்தையின் சராசரியான பிரதிநிதிதான் ‘அருவி’. பாலுமகேந்திரா, மகேந்திரன் போன்ற இயக்குநர்களின் திரைப்படங்களில் அற்புதமாக சித்தரிக்கப்படுவதைப் போல திறமையான ‘மாண்டேஜ்’ காட்சிகளின் மூலம் ‘அருவி’யின் மழலைப் பருவம் முதல் மங்கைப் பருவம் வரை நம் முன் விவரிக்கப்படுகிறது. மிக இயல்பான இந்த சித்தரிப்புகள் ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் அனுபவத்தை தருகின்றன. தந்தைக்கும் மகளுக்குமான அன்பு மிக சுருக்கமாக ஆனால் தெளிவாக உணர்த்தப்பட்டு விடுகிறது.

பிரதான பாத்திரம் என்பதால் அவள் நாயகித்தன்மையுடையவளாக சித்தரிக்கப்படும் பம்மாத்தெல்லாம் இல்லை. ‘நாப்கின்’ கொண்டு வர மறந்து கண்ணீருடன் நிற்கும் சக தோழியை கடுமையான அலட்சியத்துடன் கடந்து வரும் ஒரு சராசரிப் பெண்தான் அவள். ஒரு தற்செயல் விபத்தில் அவளுடைய வாழ்க்கையே தலைகீழாக மாறுகிறது. அவள் தரப்பில் இல்லாத தவறுக்காக குடும்பத்தாரால் வெறுப்புடன் விரட்டப்படுகிறாள்.

பராசக்தி ‘கல்யாணி’யின் அதே கதைதான். பகட்டு அருவியை மிரட்டியது. பயந்து ஓடினாள். பணம் அவளைத் துரத்தியது. மீண்டும் ஓடினாள். பக்தி அவளைப் பயமுறுத்தியது.  ஓடினாள் ஓடினாள் வாழ்க்கையின் ஓரத்திற்கே ஓடினாள். ஆனால் பழைய கல்யாணியைப் போல தற்கொலைக்கு முயலாமல் புழு புலியாவது போல கயவர்களை ரெளத்ரத்துடன் திரும்பிப் பார்ப்பதுதான் ‘அருவி’யிடமுள்ள வித்தியாசம். இந்தக் கோபத்தில் வெறுப்பு மட்டுமல்லாமல் அன்பும் கரிசனமும் கலந்திருப்பதுதான் ‘அருவி’யை தனித்துக் காட்டுகிறது.

இது தீவிரத்தொனியிலான திரைப்படமோ என்கிற எண்ணத்தை முற்றிலுமாக உடைத்துப் போடுகின்றன, அடுத்து வரும் காட்சிகள். பெரும்பாலும் சிரிப்பும் சிறிது அழுகையும் சிந்தனையுமாக கடக்க வைக்கின்றன.

**

நடிகர் தேர்வின் போது ஏறத்தாழ அறுநூறு நபர்களைக் கடந்து தேர்வு செய்யப்பட்டவராம் அதிதி பாலன். பிரதான பாத்திரமான ‘அருவி’யாக நடித்திருப்பவர். அந்த தேர்விற்கும் இயக்குநர் வைத்த நம்பிக்கைக்கும் முற்றிலும் நியாயம் செய்திருக்கிறார். அறிமுகத் திரைப்படத்திலேயே ‘விதம்விதமான முகபாவங்களை அள்ளித் தந்திருப்பது சிறப்பு. பலரும் ஏற்கத் தயங்கியிருக்கக்கூடிய பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்திருப்பதும் பாராட்டுக்குரியது. ‘எது சந்தோஷம்?’ என்கிற நோக்கில் ஒரு நீளமான வசனத்தை மிக இயல்பான தொனியில் பேசி நடித்திருப்பது பிரமிப்பால் நம்மை மூச்சடைக்க வைக்கிறது. நம்முடைய கற்பித மகிழ்ச்சிகளுக்குப் பின் பெருவணிகர்களின் லாபவெறியும் தந்திரமும் மறைந்திருக்கிறது என்று பேசும் உலகமயமாக்க அரசியல் அபாரம்.

தன்னுடைய குடும்பத்தின் அன்பிற்காக ஏங்கி ‘அருவி’ பேசும் இறுதிக்காட்சிகள் கலங்க வைக்கின்றன. (இந்த வீடியோவை சமூகவலைத்தளங்களில் பார்க்கும் நோக்கிலேயே அமைத்திருப்பது சிறப்பு). ‘சேது’ படத்திற்காக விக்ரம் செய்த அதே அர்ப்பணிப்பை தந்திருக்கிறார் அதிதி பாலன்.

ஒரு தனியார் தொலைக்காட்சி அரங்கில் பெரும்பாலான காட்சிகள் நகர்கின்றன. தங்களின் வணிகத்திற்காக குறைந்தபட்ச நுண்ணுணர்வுமின்றி மனித உணர்ச்சிகளோடு விளையாடும் ஊடகங்களின் அபத்தச் செயல்களை கிழித்து தோரணம் கட்டியிருக்கிறார்கள். எளிய சமூகத்தினரின் குடும்ப உறவுச் சிக்கல்களை ‘நாட்டாமைத்தனத்தோடு’ பஞ்சாயத்து செய்கிற பாவனையில் வணிகமாக்குகிற அயோக்கியத்தனங்கள் திறமையாக அம்பலப்படுத்தப்படுகின்றன.

இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் தயாராகும் விதங்களில் உள்ள நுண்விவரங்கள் சிறப்பாக பதிவாகியிருக்கின்றன. மிகையொப்பனையுடன் அலப்பறை செய்யும் நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளராக லஷ்மி கோபால்சுவாமி, எந்தவொரு அசந்தர்ப்ப சூழலையும் நிகழ்ச்சிக்கு தீனியாக்க முயலும் இயக்குநராக கவிதா பாரதி, உதவி இயக்குநர்கள் படும் பாட்டை திறமையாக சித்தரிக்கும் ப்ரதீப் ஆண்டனி, கடைநிலை உதவியாளனான சுபாஷ் என்கிற சிறுவன் என்று பல துணை பாத்திரங்கள் தங்களின் ஆகச்சிறந்த பங்களிப்பை தந்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் அனைவருக்குமே இதுதான் முதல் திரைப்படம் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது, ‘அருவி’யின் தோழி எமிலியாக நடித்திருக்கும் அஞ்சலி. தமிழ் சினிமா திருநங்கைகளை சித்தரிக்கும் விதம் நாம் அறிந்ததே. அதிலிருந்து முற்றிலும் விலகி, படம் முழுவதும் வரும் பாத்திரமாக இதை உருவாக்கியிருப்பது சிறப்பு. இந்த வாய்ப்பை அஞ்சலி மிகச்சிறப்பாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். மரியாதைக்குரிய வகையில் இந்தப் பாத்திரத்தை இயக்குநர் உருவாக்கியிருப்பதற்கு பாராட்டு. (மூணு.. பேரு.. எப்படிண்ணா’ என்று சிறுவன் கேட்பது மட்டும் நெருடல்).

உள்ளரங்க காட்சிகள் நம்பகத்தன்மையை சற்று இழந்திருந்தாலும், தொலைக்காட்சி அலுவலகத்தை காவல்துறை சுற்றி வளைக்கும் காட்சிகள், விசாரணைக் காட்சிகள் போன்றவை நம்பத்தகுந்த வகையில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. டப்பிங் பட தமிழில் பேசியிருந்தாலும் காவல்துறை உயர்அதிகாரியின் தோற்றமும் நடிப்பும் சிறப்பாக இருக்கிறது. சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் ‘அருவி’யின் தந்தையாக வருபவரும் அற்புதமாக நடித்திருக்கிறார்.

**

இதன் பாடல்களையும் பின்னணி இசையையும் பிரத்யேகமாகச் சொல்ல வேண்டும். பிந்து மாலினி மற்றும் வேதாந்த் பரத்வாஜ் ஆகிய இருவரும் இணைந்து இசையமைத்திருக்கிறார்கள். வணிகத் திரைப்படங்களின் பொதுவான பாணியிலிருந்து முற்றிலும் விலகி ‘புது விதமான’ ஆத்மார்த்த அனுபவத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது இசையும் பாடல்களும். ஊத்துக்காடு வெங்கடகவி, குட்டி ரேவதியோடு இணைந்து இயக்குநர் அருண்பிரபுவும் பாடல் வரிகளை எழுதியிருக்கிறார். ஷெல்லே காலிஸ்ட்டின் அற்புதமான ஒளிப்பதிவும், குழப்பம் தராத நேர்த்தியோடு காட்சிகளை ஒழுங்குபடுத்தியிருக்கும் ரேமண்டின் எடிட்டிங்கும் பாராட்டுக்குரியது.

சர்வதேச திரைவிழாக்களில் விருது பெற்ற இத்திரைப்படத்தில் இத்தனை சிறப்புகள் இருந்தாலும் படத்தில் சில குறைகளும் போதாமைகளும் இல்லாமல் இல்லை. ‘அருவி’ எதற்காக அந்தச் ‘சம்பவத்தை’ நிகழ்த்துகிறாள், அவளின் நோக்கம்தான் என்ன என்பதற்கான தெளிவோ கோர்வையோ இல்லை. தனக்கு அநீதியை இழைத்தவர்களிடம் மன்னிப்பைக் கோருவதுதான் அவளது நோக்கம் என்றால் எதற்காக இத்தனை பெரிய நாடகம் என்கிற கேள்வி வியப்புடன் தோன்றுகிறது. இது போன்ற குறைகள் களையப்பட்டிருந்தால் முழுமையான அனுபவத்தைத் தந்திருக்கும்.

தனக்கான அன்பைக் கோரி துப்பாக்கியை நீட்டும் முரட்டுக் குழந்தைதான் – அருவி.

]]>
Aruvi movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/12/16/w600X390/aruvi111xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/dec/16/aruvi-movie-review-an-absolute-must-watch-2827610.html
2777162 சினிமா திரை விமரிசனம் பிரம்மன் படைத்தது பெண்களை; படத்தில் பிரம்மா வடித்துள்ளது சரியான பெண்ணியத்தை! - மகளிர் மட்டும் விமரிசனம் பவித்ரா முகுந்தன் Thursday, November 30, 2017 01:04 PM +0530  

ஒவ்வொரு வாரமும் பல படங்கள் திரைக்கு வருகின்றன, ஆனால் அவற்றில் வெகு சிலதே நமது மனதில் நீங்காத இடத்தைப் பிடிப்பது மட்டுமின்றி இந்த உலகத்தை நாம் பார்க்கும் பார்வையிலும் ஒரு சிறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்திச் செல்கிறது. அந்த வகையில் சமீபத்தில் வெளியான மகளிர் மட்டும் திரைப்படம் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக அமைந்துள்ளது.

இது படத்தை பற்றிய விமரிசனமா என்றால், ஆமாம் இது படத்தை பற்றிய விமரிசனம்தான் ஆனால், இதில் படத்தில் நடித்துள்ள நடிகர்களின் நடிப்பு எப்படி என்று சொல்ல போவதில்லை, படத்தின் பின்னணி இசை காட்சிகளுக்கு பொருந்தியதா என்று ஆராயப் போவதில்லை, படத்தொகுப்பு கதைக்கு பலம் சேர்த்ததா என்று யோசிக்கப் போவதில்லை, நடிகர்களின் ஆடை மற்றும் அலங்காரம் கதாப்பாத்திரங்களை சரியாக வடிவமைத்ததா என்று பேச போவதில்லை, ஒளி மற்றும் ஒலிப் பதிவுகள் எப்படி என்று கூற போவதில்லை, இவை எதுவும் இல்லை என்றால் அப்பறம் என்ன விமரிசனம் என்று கேட்கிறீர்களா? இது உங்களைப் பற்றிய விமரிசம், உங்களது மனப்பான்மையைப் பற்றிய விமரிசனம். உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளே இருக்கும் கேள்விகளை இந்தப் படத்தில் காண்பிக்கப்பட்ட சில காட்சிகளுடன் ஒப்பிட்டு பதில் தேடும் ஒரு முயற்சி. அதனால் இது பெண்களுக்கான பதிவு என்று கருதி படிக்காமல் விட்டு விடாதீர்கள் ஆண்களே, இதில் உங்களுக்கு சில கேள்விகளும், உங்களது கேள்விகளுக்கு பதில்களும் கூட இருக்கலாம்.


இதில் நீங்கள் பார்க்கப் போவது முற்றிலும் மகளிர் மட்டும் படத்தில் உங்களைக் கவனிக்க வைத்த சில வசனங்களும் அதில் வித்தியாசப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பெண்மையும், பெண்ணியமும். இறுதியாக மோகன் ராஜா இயக்கிய தனி ஒருவன் படத்தில் கதையின் கதாநாயகன் ஜெயம் ரவி கூறும் ஒரு வசனம் பலரது கவனத்தை ஈர்த்தது, “பெண்ணியம் என்பது ஆண்கள் செய்கின்ற தப்பையெல்லாம் வரிசை கட்டி செய்வது அல்ல! அது வேறு” ஆனால் அந்த வேறு என்பது என்ன? இன்றைய நவீன, முற்போக்கு பெண்கள் பலரும் பெண்ணியத்தை தவறாகத்தான் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பொருத்தவரை, ஆண்கள் சிகரெட் பிடிப்பது உடல்நலக் கேடு என்று கூறும் இந்தச் சமூகம், பெண்கள் சிகரெட் பிடித்தால் ஒழுக்கக் கேடு என்று சொல்வது ஏன்? சிகரெட் பிடிப்பதும், மதுபானம் குடிப்பதும் ஆண்களுக்கு என்று எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளதா என்ன? தங்களாலும் அதைச் செய்ய முடியும், ஒரு பெண் இப்படிச் செய்யலாமா என்று கேள்வி கேட்பவர்களை ஆண் ஆதிக்கவாதிகள் என்று முடிவு கட்டி விடுகிறார்கள். 

அது முற்றிலும் தவறு நீங்கள் கூறுவதும் சரிதான் பெண் சிகரெட் பிடித்தால் மட்டும் ஒழுக்கக் கேடு என்று சொல்வது தவறுதான், ஆனால் இந்த விவாதத்தில் நீங்கள் அது உங்களது உடல் நலத்திற்கும் அது கேடு என்பதை மறந்துவிடுகிறீர்கள். ஆரோக்கியமாக இருக்க விரும்பும் எந்தவொரு மனிதனும் சிகரெட் பிடிப்பது தவறுதான், இதில் ஆண் என்ன பெண் என்ன? உங்கள் பெண்ணிய கொள்கைகளைத் தவறான விஷயங்களில் காட்டாதீர்கள். சரி சிகரெட் பிடிப்பதற்கும் ‘மகளிர் மட்டும்’ படத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்று யோசிக்கிறீர்களா? இருக்கிறது, வட இந்திய படங்களோ அல்லது வெளிநாட்டு ஹாலிவுட் படங்களோ, ஏன் சில தமிழ்ப் படங்களில் கூடச் சமூகத்தில் பெண்களுக்கு நிகழ்த்தப்படும் அநீதிகளைத் தட்டி கேட்கும் பெண்ணிய கொள்கைகளைக் கொண்ட ஒரு பெண் கதாப்பாத்திரம் தான் ஆணுக்குச் சளைத்தவள் அல்ல என்பதை ஆணித்தரமாக ரசிகர்கள் மனதில் பதிவு செய்ய சிகரெட் பிடிப்பதை போல் இயக்குநர்களால் காண்பிக்க படுகிறாள், ஆனால் இயக்குநர் பிரம்மா இந்தப் படத்தில் அதைப் போன்ற எந்த ஒரு அபத்தமான காட்சிகளையும் இடம் பெற செய்யவில்லை. இதுவே பெண்மையுடன் கூடிய பெண்ணியம் ஆகும். பெண்ணியத்திற்காகப் பெண்மைக்குரிய பண்புகளை இழந்துவிடக் கூடாது. 

அடுத்ததாகத் தாய்மை. ஒரு பெண் தாய்மை அடையும்போதுதான் முழு பெண்மையை உணர்கிறாள் என்பது நம்மவர்களின் நம்பிக்கை, அது உண்மையாகக் கூட இருக்கலாம், ஆனால் தான் தாய்மை அடைய வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியது ஒரு பெண்ணும் அவளது கணவனும்தான். பிரம்மாவின் மகளிர் மட்டும் படத்தில் ஒரு காட்சியில் ஜோதிகா தன் மாமியார் ஊர்வசியிடம் “மாமியாரே! நான் குழந்தை பெத்துக்க மாட்டேனு சொன்னா கோச்சிப்பிங்ளா என்ன?” என்று கேள்வி கேட்டிருப்பார், அதற்கு ஊர்வசியோ “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, நீயாச்சு உன் புருஷனாச்சு, அவனையாவது ஒரு புள்ளைய பெத்துப்போட சொல்லு” என்று எதார்த்தமாகப் பதில் சொல்லியிருப்பார். இதே கேள்வியை திருமணமாகாத இளம் பெண்கள் உங்களது அம்மாவிடம் கேட்டு பாருங்கள், ஏதோ கொலை குற்றம் செய்தது போல உங்களைப் பார்ப்பார்கள், அம்மாவே இப்படியென்றால் மாமியாரின் பார்வையை பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும். ஆனால், உண்மையில் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியவள் பெண், அதே சமயம் அந்த முடிவு அவளது கணவனின் ஒருமித்த முடிவாக இருக்க வெண்டும்.

அதற்காகப் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதுதான் பெண்ணியம் என்று மீண்டும் தவறாக புரிந்துகொள்ளாதீர்கள், ஊர்வசி சொல்வதைப் போல ஆண்கள் குழந்தை பெற முடியும் என்றால் அதைப்பற்றி வாதம் செய்யலாம், ஆனால் பிள்ளைப்பேறு என்பது பெண்மைக்கு மட்டுமே உள்ள ஒரு வரம் என்பதையும் பெண்ணியவாதிகள் மறந்துவிடக் கூடாது. கடவுளுக்கு அடுத்து எங்களால் மட்டுமே ஒரு உயிரை உருவாக்க முடியும் என்று பெருமையுடன் சொல்லுங்கள், இதுவும் பெண்மையுடன் கூடிய பெண்ணியமே.

புடவை கட்டும் பெண் மட்டுமே பண்பானவள், துப்பட்டா அணியும் பெண் மட்டுமே அடக்கமானவள், ஆணைப்போல் ஜீன்ஸ் மற்றும் சட்டை அணிந்தால் அந்தப் பெண் ஃபிரி டைப் அதாவது தமிழ் கலாச்சாரத்தை மதிக்காத ஒரு பெண் என்ற கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கிறது இந்தச் சமூகம். ஏன் மேற்கத்திய ஆடை அணிந்த பெண் இந்திய கலாச்சாரத்தை மதிப்பவளாக இருக்கக் கூடாதா? ஆடை என்பது தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும் வகையில் அணியப்படும் ஒன்று, என்னதான் ஆள் பாதி ஆடை பாதி என்றாலும் தன்னுடைய எண்ணங்களுக்குப் பொருந்தும் எந்தவொரு ஆடையை அணிவதும் பெண்ணின் சுதந்திரம், அதை வைத்து பெண்ணை எடை போடுவது உங்களின் முட்டாள்தனம். ஒரு பெண்ணுக்கு தனக்கான பிம்பத்தை இந்தச் சமூகத்தில் எப்படி நிலை நாட்ட வேண்டும் என்று தெரியும் அவரவர் வசதிக்கேற்ப அவர்கள் ஆடை அணிகிறார்கள். அந்த வகையில் இந்தப் படத்தில் ஜோதிகா அணிந்த ஆடைகள் அவர் செய்யும் நிரூபர் பணிக்கு வசதியானதாகவும், அதே சமயம் தன்னை மற்றவர்கள் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்காத வகையிலும் இருந்தது சிறப்பு. புடவை கட்டும் மருமகள்தான் நம்மையும் குடும்பத்தையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்வாள் என்று சில மாமியார்கள் நம்புவது போல படத்தில் ஊர்வசியும் நினைத்து ஜோதிகாவை வேண்டாம் என்று சொல்லியிருந்தால் பொக்கிஷமான சில விஷயங்கள் அவரது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்திருக்காது.

இதைத்தவறப் பெண் சுதந்திரம் என்பது எடுக்கப்படுவதும் இல்லை கொடுக்கப்படுவதும் இல்லை, அது ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கும் இயல்பாகக் கிடைக்க வேண்டிய ஒன்று. ஒரு பெண் இப்படிச் செய்தால், ஒரு பெண்ணாக இருந்து இந்தச் சாதனையை படைத்தால் என்று அதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பதை நிறுத்தி, அதை மகளிர் மட்டும் படத்தில் பிரம்மா எப்படி மிகைப் படுத்தாமல் எதார்த்தமாகக் கூறியிருக்கிறாரோ அதைப் போல் இயல்பாகப் பார்க்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆகையால், பெண்ணியத்தில் பெண்மை இல்லாமல் இல்லை அதே போல் பெண்மை இல்லாதது பெண்ணியமும் இல்லை. இதைத் தவற நான் தவறவிட்ட வேறு சில உங்கள் கவனத்தைப் பெற்ற காட்சிகள் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் அதை எங்களிடம் மற்றவர்களும் அறியும் வகையில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். 

]]>
Magalir Mattum, Jyothika, ஜோதிகா, மகளிர் மட்டும், Movie review, பட விமர்சனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/21/w600X390/magalir-mattum-first-look-p4536oster_2b2bd39a-ec48-11e6-b027-79cd43623672.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/21/magalir-mattum-defines-between-feminine-and-feminism-2777162.html
2812895 சினிமா திரை விமரிசனம் அறம் பட விமரிசனம் டாக்டர் ஜெ. பாஸ்கரன் Wednesday, November 22, 2017 05:35 PM +0530  

சில மாதங்களுக்கு முன் வந்த வாட்ஸ் ஆப் வீடியோ ஒன்று –

ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழுந்துவிட்ட ஒரு குழந்தையை இளம்பெண் ஒருத்தி அசாத்தியத் துணிச்சலுடன், உடலில் கயிறு கட்டி தலைகீழாகக் கிணற்றுக்குள் சரிந்து சென்று வெளியே தூக்கி வந்ததைப் பதிவு செய்திருந்தார்கள். முதல்முறை ஒரு ஒத்திகை போல, மூச்சு முட்ட வெளியே வந்து விடுகிறாள்; கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு, மீண்டும் இறங்கி குழந்தையை வெளியே தூக்கி வருகிறாள்! நடந்தது இந்தியாவிலா, வெளிநாட்டிலா எனச் சரியாக நினைவில் இல்லை. 

இதுபோன்ற ஒரு சம்பவம், மழையின்றி வறண்ட நம்மூர் காட்டூர் கிராமத்தில், ஒரு ஏழைக் குழந்தைக்கு ஏற்பட்டால் இன்றைய சூழலில் என்ன நடக்கிறது என்பதை, மசாலாத்தனம் இல்லாமல், அசட்டு நகைச்சுவை இல்லாமல், உண்மைகளை உள்ளவாறு காண்பிக்கிறது அறம்!

சிறிது அசந்தாலும், ஆவணப்படமாகப் போய்விடும் ஆபத்து. மிகக் கவனமாகத் திரைக்கதை அமைத்து, தொய்வில்லாமல், மிக இயல்பாக அந்தக் கிராமத்தில் ஒருவராக நம்மைக் கட்டிப்போடுவதில் இயக்குனர் கோபி நயினார் நிச்சயமாக வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்! வாழ்த்துக்களும், பாராட்டுகளும்! 

தேவையற்ற வார்த்தைகளோ, ‘பஞ்ச்’ டயலாக்குகளோ கிடையாது. மாவட்ட ஆட்சியர், அதிகாரிகள், காவல்துறை, படிக்காத பாமர மக்கள், அரசியல்வாதிகள், ஊடகவியலாளர்கள் என அனைவரும் சுவதில் கொஞ்சமும் சினிமாத்தனம் இல்லை. நாமும் அந்தக் கிராமத்தில் கையறு நிலையில் எல்லோர் உணர்வுகளுடனும் ஒன்றிப் போகிறோம். வசனம் எழுதிய கோபிக்கு ஒரு சபாஷ்! (உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் சில வசனங்களையும், தேசீய நீரோட்டத்திலிருந்து விலகி நிற்கும் சில கருத்துகளையும் தவிர்த்திருக்கலாம் – பிரச்சனை பொது என்பதால்!)

சேவை மனப்பான்மை மற்றும் மனித நேயத்துடன் மற்ற அதிகாரிகள், மந்திரி, எம்.எல்.ஏ. என எல்லோரையும் எதிர்த்துக்கொண்டு மக்களுக்காக முடிவுகளை எடுக்கும் நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியராக நயன்தாரா, பாத்திரத்துடன் ஒன்றிப்போகிறார்! (இருந்தாலும் இறுதியில் சேவை செய்ய அரசியலுக்கு வருவதைப் போல ‘சிங்க நடை’ போட்டு வருவதைக் காணும் போது, இவர் ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழப் போகிறாரே என்று தோன்றியது! ஆனால் இவர் டைட்டில் கார்டில் இவர் பெயர் வந்தபோது திரையரங்கில் எழுந்த விசில் சத்தம், நயன்தாரா அரசியலுக்கு வரும் வாய்ப்புகள் இருப்பதாகவே தோன்றியது – தமிழ்நாட்டில் எதுவும் நடக்கலாம்!). 

துரைராஜ், சுனுலட்சுமி, காக்காமுட்டையில் நடித்த சிறுவன், சிறுமி என ஆரம்பக் காட்சிகள் வெகு இயல்பு. ஏழ்மையைக் கூட கவிதையாக்கியிருக்கிறார் கோபி. (இருந்தாலும் படிப்பு தேவையில்லை என்று தோன்றுமளவிற்கான சில வசனங்கள், நீச்சல் பையன் முறைத்துக்கொண்டு அம்மா, அப்பாவைக் கேட்கும் கேள்விகள் சற்று மிகை – எதிர்காலச் சந்ததியினரைத் தவறான புரிதலுக்கு இட்டுச் சென்றுவிடும் அபாயம் தோன்றுகிறது!) 

அதிகாரிகளின் மெத்தனம், அரசு இயந்திரத்தின் இயலாமை, கடமை செய்ய முயன்றாலும் முடியாத சூழ்நிலை, அரசியல்வாதிகளின் சுயநலம், அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம் – எல்லாம் மிகச்சரியாகச் சம அளவில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. 

இடையில் அவ்வப்போது வரும் தொ(ல்)லைக்காட்சி உரையாடல்களைத் தயவுதாட்சண்யமின்றி நீக்கிவிடலாம் – முக்கியமாக கேள்வி கேட்பவருடைய அனாவசியச் சீண்டல்களை! (கிராமத்துக் குழந்தையோ, நகரத்துக் குழந்தையோ இங்கு இருக்கும் வசதியில் இதுதான் நிலை – கிராமத்து உயிர்களுக்கு மதிப்பில்லை, கிராமங்களைக் கவனிக்க மாட்டார்கள் போன்ற வசனங்கள் தாழ்வுமனப்பான்மையை ஊதிப் பெரிதுபடுத்தவே உதவும் – ஆக்கபூர்வமாக எதையும் உருவாக்காது! இவை இயக்குநரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்களாக இருக்கக்கூடும்!).

அதுபோலவே தண்ணீர்ப் பிரச்னையும் – மாவட்ட ஆட்சியர் கதாபாத்திரத்துக்காக – கதையுடன் ஒட்டவேயில்லை! 

இப்படிப்பட்ட விபத்துக்கள் எங்கும் உள்ளன. அதற்காக விஞ்ஞானம், ஆராய்ச்சிகள், விண்கலங்கள் போன்ற முன்னேற்றங்களே கூடாது என்பது குண்டுச்சட்டியில் குதிரை ஓட்டச் சொல்வதாகும். 

மக்களுக்குக் கடமையே கிடையாதா? திறந்து கிடக்கும் கிணற்றின் வாயை மக்களே மூடி தம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியாதா? முதலிலேயே பாம்பு இருக்கும் இடம் செல்லும் குழந்தை – வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கும் கிணற்றுக்குப் போகும் வரை கவனிக்காதது யார் குற்றம்? (உரிமைகளைக் கேட்கும் மக்கள் தங்கள் கடமையையும் உணரவேண்டாமா?) 

நல்ல பின்னணி இசை (ஜிப்ரான்). பாடல் இப்படத்துக்கு அவசியமில்லை என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. சிறப்பான ஒளிப்பதிவு (ஓம்பிரகாஷ்), உறுத்தாத படத்தொகுப்பு (ரூபன்). 

குத்துப்பாட்டு, டாஸ்மாக், வில்லன்கள் ஏதும் படத்தில் கிடையாது. ஒரு குழந்தை ஆழ்துளைக் கிணற்றில் சிக்கிக்கொண்டால் ஏற்படும் நடப்புகளை – நம் கையறு நிலையை – மிக அழகாக மனத்தில் பதியும்படி சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/22/w600X390/aram_nayanxx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/22/அறம்-பட-விமரிசனம்-2812895.html
2810881 சினிமா திரை விமரிசனம் அறம் - தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் இன்னுமொரு மைல்கல் Sunday, November 19, 2017 02:52 AM +0530 இந்தியாவின் அரசியல், விஞ்ஞானப் புரட்சி என பகட்டுப் பளபளப்புகளுக்குப் பின் பல்லிளிக்கும் அவலங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும்... "அறம்'!
ஊழலும், அலட்சியங்களும் பெருகி விட்ட சமூகம், இந்தத் தலைமுறையின் வரலாற்றை, வாழ்க்கையை எப்படியெல்லாம் தாளாத துயரமாக அழுத்துகிறது என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டி இருக்கும் "அறம்' , உழைப்பு நிறைந்த நிறைவான படைப்பு.
வறுமையும், வறட்சியும் சுழன்றடிக்கும் கிராமம். நேர் எதிராய் விஞ்ஞான இந்தியாவின் அடையாளமாக இயங்கும் ராக்கெட் ஏவுதளம். இந்த இரண்டுக்குமான வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி வித்தியாசத்தை பரபரப்பு நிறைந்த திரைக்கதையால் உணர்த்தி மனம் நெகிழ வைக்கிறார் அறிமுக இயக்குநர் கோபி நயினார். 
முகமற்ற, முகவரியற்ற எளிய மனிதர்களுக்காகத் துளி வீரியம் குறையாமல், எந்த சமரசமும் இல்லாமல் ஒரு படம் தந்ததற்காக இயக்குநர் கோபி நயினாரை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும்.
ஏழை சமூகத்தின் அன்பை, கோபத்தை, இயலாமையை இவ்வளவு எளிமையாக முன் வைத்ததற்காக இயக்குநருக்கு ஒரு ரெட் சல்யூட்.
கூலி வேலைக்குக் குழந்தையோடு போகிறார் சுனு லட்சுமி. விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தை ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழுந்துவிடுகிறது. அலறியடித்துக் கொண்டு கூடுகிற ஊர், செய்வதறியாமல் கை பிசைந்து நிற்க அந்த மாவட்டத்தின் ஆட்சியர் நயன்தாரா களத்துக்கு ஓடோடி வருகிறார். அதன் பின் வருகிற திக் திக் வினாடிகளும் தீ மூட்டும் வசனங்களும் மானுடம் வைக்கும் கோபமும்தான் முழுப் படமும்.
கேவலமான அரசியல்வாதிகளின் கைகளில் மனிதம் மழுங்கடிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அரசியலும் ஜாதியும் பணமும் ஆட்சியாளர்களை இயக்கிக் கொண்டு இருக்கிறவரை இந்த சமூகத்தின் மீது நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்பட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கும். மனிதமும், அதன் பொருட்டு எழும் கோபமும் இங்கு என்ன செய்து விட முடியும்? என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக முன் வைக்கிறது கதை. 
படம் முழுக்க சாதாரண உடை, ஒரே களம். சில பல மனிதர்களை வைத்துக்கொண்டு இவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமாகக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது இயக்குநர் கோபி நயினாரின் தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது.
இதுவரை பல படங்களில் வில்லனாகப் பார்த்த ராமச்சந்திரன், இந்தப் படத்தில் அந்தக் குழந்தையின் அப்பா. ஏழை கிராமத்து மனிதர், கிடைக்கிற வேலையை பார்க்கிற தொழிலாளியாகப் பசக்கெனப் பதிகிறார். "" என்னை கபடி விளையாட விடாத இவனுக , நம்ம புள்ளைய நீச்சலடிக்கவா விடப் போறானுங்க... நம்மளை மாதிரி ஆட்கள் வாழ்க்கை முழுக்க புலம்பிக்கிட்டேதான் இருக்கணும்...!' என்று அன்பும், ஆக்ரோஷமுமாகப் பொங்குகிற இடத்தில் நடிப்பில் அவ்வளவு முதிர்ச்சி! 
நடிகை சுனுலெட்சுமிக்கு இது அழுத்தமான முத்திரை. அத்தனை அலட்சியமான உடல்மொழி, வசன உச்சரிப்பில் கலங்கடிக்கிறார். அதட்டல், மிரட்டல், கெஞ்சல் கலந்து கண்களை உருட்டுவதாகட்டும், கதையின் ஓட்டம் எங்கும் அவர் காட்டிக் கொண்டே போகும் தாய்மையாகட்டும்... நாம் கண்டு உணராதவை. குறுகுறு குறும்பு. அதே சமயம் "பெரியாண்டவரே.... என கை கூப்பி வானம் வணங்கும் கணம் என எல்லா தருணங்களிலும் மிளிர்கிறார். தமிழ் சினிமாவுக்கு இன்னுமொரு யதார்த்த நாயகி!
நயன்தாராவின் நடிப்புதான், மொத்த படத்தையும் உயிர்த்துடிப்புடன் தாங்கி நிற்கிறது. அதிகாரத் திமிர் நிறைந்த ஆட்சித் துறைக்குள் மனசாட்சியுடன் செயல்பட முயற்சிக்கும் ஒரு மனுஷியின் மன ஊசலாட்டத்தை, கையறுநிலையை, குற்ற உணர்ச்சி நிறைந்த மனசாட்சியை, தன் உடல்மொழியில் அற்புதமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் நயன்தாரா. இது வேற லெவல் நயன்!
"எப்படியும் காப்பாற்றி விடுவோம்...'' என காட்டும் கம்பீரம் தொடங்கி, கண்ணீர் உடைந்து கலங்கும் வரையிலான அத்தனை இடங்களிலும் அழுத்தம் பதிக்கிறார் நயன்தாரா. கோபம், வாஞ்சை, பரிதவிப்பு, பாசம், நெருடல் என எத்தனை விதமான உணர்வுகள் நயன்!
சட்டத்தின் இருட்டு மூலைகளில் அரசியல் கட்சிகளும் அதிகாரவர்க்கமும் ஆடும் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு, அரசியலின் அத்தனை அழுக்குகளையும் சொல்லி, நம் அரசு இயந்திரங்களைச் சாடுகிறது. நயன்தாரா பேசும் ஒவ்வொரு வசனமும் ஆட்சி அதிகாரத்தின் மீதான சவுக்கடி.
"நீ என்ன மீடியா...?'' ""ம்ம்ம்... இலங்கை வானொலி நிலையம்...'' என்று பதிலடி கொடுக்கத் தொடங்கி, படம் நெடுகப் பட்டாசு வெடிக்கிறார் "அது இது எது' பழனி பட்டாளம். ""என்னைக்கு வாட்டர் பாட்டில் வந்துச்சோ... அன்னிக்குதாம்மா தண்ணிப் பஞ்சமும் வந்துச்சு...'' என கண்கள் உடைந்து பெரியவர் பேசும் வசனம் தொடங்கி ""மக்களுக்கு எது தேவையோ அதைத்தான் சட்டமாக்கணும். ஏதோ ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கிட்டு அதுல ஜனங்களை திணிக்கக்கூடாது...!"" ""ஒரு அடிமை எப்படி இன்னொரு அடிமைக்கு அடிமையா இருக்க முடியும்...? படம் எங்கெங்கும் கனல் கக்கும் வசனங்கள்.
"அப்பா இருட்டா இருக்குப்பா....'' என ஆழ்துளைக் கிணற்றுக்குள் இருந்து சிறுமி பதறும் போது நம் சட்டையிலும் தீப்பற்றிக் கொள்கிறது. சீட்டு ஏலம் விடும் பெண்மணி, ""இவனுங்க குழந்தைய காப்பாத்த மாட்டாங்க... நாமதான் இறங்கணும்... என ஆக்ரோஷம் காட்டும் இளைஞன், தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை அதிகாரி, சாதாரண அரசு மருத்துவர், தீயணைப்பு உயர் அதிகாரி, எம்.எல்.ஏ. வேல ராமமூர்த்தி என நடமாடும் சின்னச் சின்ன கேரக்டர்களிலும் அவ்வளவு வாழ்வின் துளிகள்!
ஜிப்ரானின் இசையில் வைக்கம் விஜயலெட்சுமி குரலில் ஒலிக்கும் பாடல் அவ்வளவு பொருத்தம். கதையின் களத்துக்கே சென்று நமக்குள் ஊடாடும் பிம்பத்தை உண்டாக்குகிறது ஓம் பிரகாஷின் கேமரா. போகிறபோக்கில் எக்கச்சக்க மனிதர்களை, அவர்களின் உணர்வுகளை, எளிய வாழ்க்கையைத் தூவிக் கொண்டே இருக்கிறது. 
" நிலாவில் ஆம்ஸ்ட்ராங் கால் வைச்சதை விடப் பெருமை, நீ ஆழ்துளை கிணறுக்குள் போய்விட்டு திரும்புவதும்...'' என்று பேசியதோடு நில்லாமல், ராக்கெட் கிளம்புகிற அதே நேரத்தில் ஆழ்துளை கிணற்றிலிருந்து குழந்தை மீட்கப்படுகிற காட்சியில் ஆமோதித்து ஆர்ப்பரிக்கிறது தியேட்டர்!
வாழ்வில் அத்தனை விதமான உணர்வுகளையும் போகிற போக்கில் நெஞ்சு தைக்க சொல்லி இருக்கும் இப்படைப்பு, தமிழ் சினிமாவின் பெருமை மிகு படைப்பு!
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/19/w600X390/nayan.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/19/அறம்---தமிழ்-சினிமா-வரலாற்றில்-இன்னுமொரு-மைல்கல்-2810881.html
2810456 சினிமா திரை விமரிசனம் கார்த்தி நடித்துள்ள ‘தீரன் அதிகாரம் ஒன்று’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, November 18, 2017 10:59 AM +0530  

‘நள்ளிரவில் வீடு புகுந்து கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு. வடமாநில கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம். கொள்ளையர்களைப் பிடிக்க தமிழகக் காவல்துறையின் தனிப்படை வடமாநிலங்களுக்கு விரைந்துள்ளது’ என்பன போன்ற செய்திகளை ஊடகங்களில் நிறைய கவனித்திருப்போம். இது போன்ற தனிப்படைகள் எவ்வாறு இயங்குகின்றன, கொள்ளையர்களின் சமூகவியல் பின்னணி என்ன ஆகிய விவரங்களின் துல்லியத்துடன், பரபரப்பாக நகரும் திரைப்படம் இது.

கலாசார வேறுபாடுகள், பல்வேறு நடைமுறைச்சிக்கல்கள் இருக்கும் அயல் மாநிலங்களில் தமிழகக் காவல்துறையின் தனிப்படை அதிகாரிகள் எவ்வாறெல்லாம் சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள், அந்தச் சிரமங்களுக்கிடையில் குற்றவாளிகளைத் தேடிக் கண்டடைகிறார்கள் என்பதை ஒரு நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரியின் பார்வையிலிருந்து நேர்த்தியான திரைக்கதையின் மூலம் விவரித்திருக்கிறார்கள். நாம் பெரிதும் அறிந்திராத குற்றவுலகின் பின்னணியை அபாரமான திரைக்கதையின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார் இயக்குநர் வினோத்.

**

சென்னையின் புறநகர் பகுதிகளில் தனியாக அமைந்துள்ள வீடுகளைக் குறிவைத்து அடையாளம் தெரியாத முகமூடிக் கொள்ளையர்கள் தாக்கும் கொடூரமான காட்சிகளுடன் படம் துவங்குகிறது. சாட்சியம் எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்கிற கவனத்துடன் பெண்கள், குழந்தைகள் என்று வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் ஒரே அடியில் கொல்வது இவர்களின் பாணி.

காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளராகப் பணியில் இணையும் தீரன் திருமாறன் மிக நேர்மையான அதிகாரி. அதனாலேயே பல இடங்களுக்குத் தொடர்ந்து இடமாற்றம் செய்யப்படுகிறார். அவர் பணிபுரியும் இடங்களில் கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம் நிகழ்கிறது. ஆனால் எத்தனை முயன்றும் அவர்களைப் பற்றி ஒரு துப்பு கூடக் கிடைப்பதில்லை. அலட்சிய மனோபாவத்துடன் இயங்கும் மேலதிகாரிகள் தீரனுக்குப் போதிய ஒத்துழைப்பு தருவதில்லை.

சாதாரண பொதுமக்கள் சாகும்போது அலட்சியமாக இருக்கும் அரசும், அதிகார வர்க்கமும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் கொள்ளையர்களால் சாகடிக்கப்படும்போது பதறிக்கொண்டு தேடுதல் நடவடிக்கைகளை முடுக்குகிறது. தீரன் தலைமையில் தனிப்படையொன்று வடமாநிலங்களுக்கு விரைகிறது.

ஆனால் இந்தத் தேடுதல் படலம் அத்தனை எளிதாக இருப்பதில்லை. கொள்ளையர்களைப் பற்றிய அடிப்படை விவரம் கிடைப்பதற்கே பல மாதங்கள் ஆகின்றன. ஏறத்தாழ இந்தியா முழுவதும் நிகழும் இந்தப் பயணத்தை மிகுந்த நம்பகத்தன்மையோடும் பரபரப்பான திரைக்கதையோடும் விவரித்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

**

இத்திரைப்படத்துக்காக கார்த்தி தந்திருக்கும் உழைப்பு மிகப் பெரியது. மிடுக்கான தோற்றமும் கம்பீரமான உடல்மொழியும் என ஓர் உண்மையான காவல்அதிகாரியின் தோற்றத்தைக் கச்சிதமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். இதற்கு மறுபுறம் காதலின் நெகிழ்ச்சியையும் அது சார்ந்த உருக்கத்தையும் நன்றாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். கார்த்தியின் கலைப்பயணத்தில் இத்திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான பதிவாக இருக்கும்.

கார்த்தியின் காதலி மற்றும் மனைவியாக ரகுல் ப்ரீத் சிங். நன்றாக நடித்துள்ளார். போஸ் வெங்கட் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பைத் தந்துள்ளார்கள். கொள்ளைக்கூட்டத் தலைவனாக வரும் அபிமன்யு சிங்கின் தோற்றமும் நடிப்பும் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளுக்கு நம்பகத்தன்மையை உண்டாக்குகிறது.

இருக்கையின் நுனிக்கு வரவழைக்கும் பரபரப்பான திரைக்கதைக்குத் தடைக்கற்களாக இருப்பவை பாடல்களும், காதல் காட்சிகளும். வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் காட்சிகளுக்கு இடையில் இடையூறாக அமைந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன. செயற்கையான திணிப்புகளாக இருக்கும் இது போன்ற அசட்டுச் சம்பிரதாயங்களைப் பிடிவாதமாகக் கடைப்பிடிக்கும் பாணியைத் தமிழ் இயக்குநர்கள் எப்போது கைவிடுவார்களோ என்று தெரியவில்லை.

ஜிப்ரானின் அபாரமான இசையில் அமைந்துள்ள பாடல்கள், தனியாக கேட்பதற்கு இனிமையாக இருந்தாலும் படத்தின் வேகத்திற்குத் தடையாக அமைந்திருந்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். ஆனால் தனது அற்புதமான பின்னணி இசையால் காட்சிகளின் பரபரப்பிற்கு அழுத்தம் கூட்டி இதைச் சமன் செய்திருக்கிறார் ஜிப்ரான்.

ஒளிப்பதிவு (சத்யன் சூர்யன்), எடிட்டிங் (சிவநந்தீஸ்வரன்), கலை (கதிர்), சண்டை வடிவமைப்பு (திலீப் சுப்பராயன்) என்று  தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் அனைவருமே இயக்குநரின் அசாதாரணமான உழைப்பிற்குத் துணை நின்றிருக்கிறார்கள்.

**

அதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர், சுதர்சனம் உள்ளிட்ட பல கொலைகளுக்கும் கொள்ளைகளுக்கும் காரணமாக இருந்த உத்தரபிரதேசத்தைச் சார்ந்த ‘பவாரியா’ கொள்ளையர்கள் குழுவைப் பிடிப்பதற்காக, 2005-ம் ஆண்டு தனிப்படை ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. அப்போதைய ஐ.ஜி, எஸ்.ஆர்.ஜாங்கிட் தலைமையில் அமைந்த இந்தத் தனிப்படை மிகத்திறமையாகச் செயல்பட்டு கொள்ளையர்களின் குழுவைத் தேடியது. சில என்கவுண்ட்டர்கள் நடந்தன. விசாரணைகளுக்குப் பிறகு சிலருக்குத் தூக்குத்தண்டனை கிடைத்தது.

இது சார்ந்த உண்மைச் சம்பவங்களின் அடிப்படையில் இதன் திரைக்கதை மிக நேர்த்தியாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் உயர்நிலை காவல்அதிகாரிக்கு இருக்க வேண்டிய நுண்ணறிவு, மனவுறுதி, விடாப்பிடியான தேடுதல் வேட்டை மனோபாவம், அப்பாவி மக்களை காக்க வேண்டிய பொறுப்பு என்பன போன்ற பல விஷயங்கள் தீரன் பாத்திரத்தின் மூலமாக நிறுவப்பட்டுள்ளன. கொள்ளையர்களின் பின்னணியைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக பல நூல்களை, குற்றத் தரவுகளை சலிப்பின்றி வாசிக்கிறார் தீரன்.

2000-ம் ஆண்டின் பின்னணியில் நிகழும் புனைவு என்பதால் அந்தக் காலக்கட்டம் சார்ந்த அடையாளங்கள் கலை இயக்குநரால் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ரூ. 501 ரிலையன்ஸ் கைப்பேசி,
அப்போதைய பிரதமர் வாஜ்பாய் உருவம் தாங்கிய பேனர் என்று பல நுணுக்கமான விஷயங்கள் காட்சிகளின் பின்னணியில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

கொள்ளையர்களின் கொடூரத்தனங்களைச் சித்தரிப்பதோடு நின்றுவிடாமல் அவர்களைப் பற்றிய வரலாறு, சமூகவியல் பின்னணி போன்றவை அனிமேஷன் வடிவில் சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டிருப்பது இயக்குநரின் தேடுதலையும் பொறுப்பையும் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. மன்னர் காலக்கட்டத்தில் போர் வீரர்களாக இருந்தவர்கள், தங்கள் பெருமையை இழந்தவுடன் ஆதிக்கச்சாதியினரால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான நாகரிக உலகாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு வேட்டைச் சமூகமாக மாறுவதும் பிறகு அவற்றிலும் தடை ஏற்படும்போது கொள்ளைக்காரர்களாக உருமாறியிருப்பதான வரலாற்றுக் காரணங்கள் பொருத்தமான இடத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

மையநீரோட்டச் சமூகத்தினரால் அழுத்தப்படும் எளிய சமூகங்கள், பல்வேறு அவமானங்கள், நிராகரிப்பிற்குப் பிறகு குற்றங்களில் ஈடுபடும் பின்னணியைப் பதிவு செய்திருப்பது நன்று.

**

காவல் துறையில் அளிக்கப்படும் பயிற்சிகள், திரைப்படம் மூலமாக மட்டும் நாம் அறிந்திருக்கும் நடைமுறைகளின் போலித்தனம், ஒவ்வொரு கொள்ளைக் குழுவிற்குமான பிரத்யேகப் பாணிகளில் உள்ள வித்தியாசம் போன்ற நுட்பமான தகவல்கள் படம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன.

ஆனால் இத்தனை உழைப்பைச் செலுத்தியிருக்கும் இயக்குநர், தமிழ் சினிமாவின் சில சம்பிரதாயங்களைக் கைவிட்டிருந்தால் படத்தின் தரம் இன்னமும் மேம்பட்டிருக்கும். நாயகனின் சாகசத்தை நிலைநாட்டும் காட்சிகள், பொருத்தமற்ற இடங்களில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் பாடல்கள் போன்றவற்றைத் தவிர்த்து மேலதிக நம்பகத்தன்மையையும் யதார்த்தத்தையும் கூட்டியிருக்கலாம். ராம்கோபால் வர்மா, அனுராக் காஷ்யப் போன்ற இயக்குநர்களின் தரத்தை எட்டியிருக்கக்கூடிய வாய்ப்பை இதுபோன்ற அபத்தமான காரணங்களால் தவறவிட்டிருக்கிறார் வினோத்.

காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு ஏற்படும் தனிப்பட்ட இழப்புகள், குற்றவாளிகளைப் பிடிப்பதற்காக அவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் பல்வேறு சிரமங்கள், அதற்குப் பிறகும் மேலதிகாரிகள் தரும் அழுத்தங்கள், எதிர்கொள்ள வேண்டிய அவமானங்கள், மனித உரிமை ஆணையத்தின் விசாரணைகள், பதவி அரசியலினால் நேர்மையான அதிகாரிகள் அடையும் பின்னடைவுகள் போன்றவை இத்திரைப்படத்தில் வலுவாக
சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

‘கெட்டவர்களிடமிருந்து நல்லவர்களைக் காக்காமல் கெட்டவர்களுக்கு அடிமைச் சேவகம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்” என்று தீரன் பேசுவது, ‘உங்க ஊர்ல இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தால் லாரி டிரைவர்களை விட்டு விடுவார்கள், உங்க போலீஸ்காரங்ககிட்ட துப்பாக்கியும் இருக்காது’ என்று விசாரணையின் போது வடஇந்திய கொள்ளையன்  தரும் வாக்குமூலம்.

இது போன்ற வசனங்களின் மூலம் காவல்துறையில் உள்ள நடைமுறை அவலங்களையும் திரைப்படம் சிறப்பாகப் பதிவு செய்கிறது.

ஊழலும் நேர்மையற்றதனமும் புரையோடிப் போயிருக்கும் அரசு நிறுவனங்களில் விதிவிலக்காக, மிக அரிதாக உள்ள நேர்மையான அதிகாரிகளின் மூலமாகவே அந்த அமைப்புகளின் மீதான நம்பிக்கை
பொதுச் சமூகத்திற்கு எஞ்சியிருக்கிறது. தம்முடைய அதிகாரத்தையும் பொறுப்பையும் சரியாக உணர்ந்திருக்கும் தீரன் போன்ற காவல்அதிகாரிகளினால்தான் சமூகம் தன்னைப் பாதுகாப்பாக உணர்கிறது.

அப்படியொரு அடையாளத்தைச் சரியாக பதிவு செய்திருக்கும் இயக்குநர் வினோத் பாராட்டப்பட வேண்டியவர். தீரன் போன்ற நேர்மையான அதிகாரிகள் காலத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு நிராரிக்கப்படும் நடைமுறைக் கசப்பையும் இத்திரைப்படம் இறுதிக்காட்சியின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஆனால் காவல்துறையின் பார்வையிலிருந்து மட்டும் அணுகாமல் எதிர்தரப்புக் கோணங்களையும் படத்தில் இணைத்திருந்தால் இது சமன்நிலையை எட்டியிருக்கும்.

நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு ‘தீரன் – அதிகாரம் ஒன்று’ பெருமையையும் அங்கீகாரத்தையும் தந்திருக்கிறது.

]]>
Theeran Adhigaaram Ondru http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/18/w600X390/theeran_review.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/18/theeran-adhigaaram-ondru-movie-review-2810456.html
2805927 சினிமா திரை விமரிசனம் நயன்தாராவின் ‘அறம்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, November 11, 2017 11:18 AM +0530  

சமூகப் பிரச்னைகளைப் பற்றி உரையாடும் திரைப்படங்களைப் பொதுவாக இரண்டு வகைகளில் பிரிக்கலாம். வியாபார நோக்கத்தோடு அது சார்ந்த அம்சங்களைப் பிரதானமாகக் கொண்டு சமூகச் சிக்கல்களைப் பாவனையாக ‘கத்தி(ப்)’ பேசும் திரைப்படங்கள் ஒருவகை. அவற்றை உண்மையான தீவிரத்துடனும் நேர்மையுடனும் அணுகும் திரைப்படங்கள் இன்னொருவகை.

இதில் ‘அறம்’ இரண்டாவது வகையில் சிறப்பாக உருவாகியிருக்கிறது. பிரசார நெடி இல்லாமல், சலிப்பூட்டாமல் பரபரப்பான திரைக்கதையுடன் இத்திரைப்படத்தை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர் கோபி நயினாரின் சமூகவுணர்வை நிச்சயம் பாராட்டவேண்டும். பிரதான பாத்திரத்தில் நடித்த நயன்தாரா மற்றும் தயாரிப்பாளர்கள் தந்திருக்கும் ஆதரவும் பாராட்டத்தக்கது.

ஆழ்துளைக் கிணறுக்காகப் போடப்படும் குழியில் ஒரு கிராமத்துச் சிறுமி விழுந்து விடுகிறாள். இந்த விபத்துதான் படத்தின் மையம். இதையொட்டி நீர் அரசியல், அதிகார அரசியல், ஊழல் உள்ளிட்ட பல்வேறு விஷயங்களை இத்திரைப்படம் தீவிரமாக உரையாடுகிறது.

**

நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியரான மதிவதனி (நயன்தாரா) ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்க சர்ச்சையான முடிவை எடுத்ததற்காகத் தற்காலிக பணிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார். இதுகுறித்த விசாரணையின்போது தன்னுடைய மேலதிகாரியிடம் மதிவதனி விளக்கம் அளிக்கும் காட்சியோடு படம் துவங்குகிறது. அந்த விளக்கத்தின் வழியாகச் சம்பந்தப்பட்ட பின்னணிக் காட்சிகள் விரிகின்றன.

இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மையம் அமைந்திருக்கும் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவின் பக்கத்தில் அமைந்திருக்கும் எல்லையோரத் தமிழ்நாட்டுக் கிராமம், காட்டூர். (ராக்கெட் விடும் இந்த இடத்தின் பின்னணி எதற்காகத் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பது குறித்த அரசியல் படத்தில் பேசப்படுகிறது.)

தண்ணீர் பஞ்சம் காரணமாகப் போராட்டத்தில் ஈடுபடும் கிராமத்து மக்களுக்கு உதவ தானே களத்தில் இறங்குகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர். அதன் ஊடே இன்னொரு சிக்கலைப் பற்றிய தகவல் அவருக்கு வருகிறது. ஆழ்துளைக் கிணற்றிற்காகப் போடப்பட்ட குழியில் ஒரு சிறுமி விழுந்த சம்பவம். இது தொடர்பாக கீழ்நிலை அதிகாரிகளுக்கு ஆணைகள் பிறப்பித்துக்கொண்டே சம்பவ இடத்திற்கு அவர் விரைகிறார்.

உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் சிறுமியின் உயிரைக் காப்பாற்றியாக வேண்டிய தவிப்பு ஒருபுறம், ஆவேசமடைந்திருக்கும் கிராம மக்களின் கோபம் இன்னொருபுறம், பெற்றோர்களின் பதற்றம், அழுகை. இதற்கு நடுவில் சட்டமன்ற உறுப்பினர், அமைச்சர் என்று மேலிட அதிகாரங்கள் தரும் இடைஞ்சல்கள், அழுத்தங்கள் என்று அனைத்தையும் சமாளித்து மாவட்ட ஆட்சியர், சிறுமியைக் காப்பாற்றினாரா என்பதைப் பரபரப்பும் விறுவிறுப்புமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

‘அரசுக்கு எதிராக ஏன் செயல்படுகிறீர்கள்?” என்கிற மேலதிகாரியின் கேள்விக்கு ‘மக்கள்தான் அரசாங்கம் என்று நான் நம்புகிறேன்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமான பதிலுடன் நயன்தாரா அறிமுகமாகும் இடத்திலேயே படம் களைகட்டிவிடுகிறது. உறுத்தாத நிறத்துடன் கூடிய பருத்திப் புடவையில் கனக்கச்சிதமான கம்பீரத்துடன் தோற்றமளிக்கிறார் நயன்தாரா.

சாமானிய மக்களின் ஆதாரமானப் பிரச்னைகளை அரசு இயந்திரமானது மாற்றாந்தாய் மனோபாவத்துடனும் அலட்சியத்துடனும் அணுகுவதைப் பற்றிய அரசியலை இந்தத் திரைப்படம் துல்லியமான வசனங்கள் மற்றும் காட்சிகளுடன் பதிவு செய்கிறது.

பல கோடி ரூபாய் செலவு செய்து மண்ணிலிருந்து விண்ணில் பாயும் ராக்கெட் வசதிகள் இருக்கும் இதே தேசத்தில், அதற்கு நேர்எதிராக மண்ணுக்குள் அமிழ்ந்திருக்கும் ஓர் ஏழைச்சிறுமியின் பிரச்னை தொடர்பான அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாதிருக்கும் முரண் படத்தில் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. (ஆனால் ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தால் பல ஆதாரமான அறிவியல் உபயோகங்களும் இருக்கின்றன. இயக்குநர் இதைத் தொடர்ந்து எதிர்மறையாகச் சித்தரித்திருக்கத் தேவையில்லை.)

துவக்கக்காட்சிகளில் கிராமத்துச் சிறுமியின் குடும்பம் மிக இயல்பான காட்சிகளுடன் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. ஒப்பனையில்லாத எளிய முகங்களைத் திரையில் பார்க்கவே அத்தனை மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீர் தாகத்துடன் இருப்பவனிடம் ‘கூல்டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடறீங்களா’ எனப்படும் உபசாரம், நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்திற்குச் செல்லும் பெண்கள் பிளாஸ்டிக் உறையில் தேநீர் வாங்கித் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொள்ளும் காட்சி, மருத்துச் செலவிற்கு அஞ்சி மருந்துக் கடையில் வைத்தியம் தேடும் கிராமத்து அறியாமை, அதற்கு நேர்எதிராக பிறந்த நாள் கேக்கிற்குச் செலவு செய்யும் நாகரிக மோகம் என்று பல சமூக முரண்கள் உறுத்தாத இயல்புடன் காட்சிகளில் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

பலஅடிகள் ஆழமுள்ள குறுகிய குழியில் சிறுமி சிக்கிக் கொள்வதும், மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையில் மீட்புக்குழு செயல்படுவதும்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம். ஆனால் இதன் ஊடாக அதிகார அரசியல் முதற்கொண்டு பல விஷயங்கள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. மீட்புக் காட்சிகள் மிகுந்த நம்பகத்தன்மையுடனும் பரபரப்புடனும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தச் சிறுமி காப்பாற்றப்பட வேண்டுமே என்கிற பதற்றத்தைப் பார்வையாளனுக்கு வலிமையாகக் கடத்தும் வகையாகத் திறமையான சித்தரிப்புகள்.

மீட்பு முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றாகத் தோல்வியுறும்போதும் மனஉறுதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் செயல்படுகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர். சிறுமி மீட்கப்படாத கோபத்தில் கிராமத்து மக்கள் ஆவேசமாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும்போது, காவல்துறை அவர்களை அடக்க முயல்கிறது. ஆனால், மக்களின் அறியாமையின் மீது ஆட்சியர் ஒருபோதும் கோபமோ வருத்தமோ கொள்வதில்லை. ‘மக்களுக்குப் புரிய வைப்பது நமது கடமை’ என்பதைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறார். இதற்காக தானே களத்தில் இறங்கி மக்களிடம் நேரடியாக உரையாட முயல்கிறார். மக்களின் தேவைக்காகத்தான் அரசு என்கிற ஆதாரமான விஷயம் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.

**

சமூகப் பிரச்னைகளைப் பற்றி அடிப்படையான அக்கறையுடன் உரையாடும் திரைப்படம் என்பதைத் தாண்டி ‘அறம்’ ஒரு பெண் மையத் திரைப்படம் என்பதும் கூடுதல் சிறப்பு. வெகுஜன நடிகை என்கிற கவர்ச்சியான பிம்பத்தைத் துறந்து, இந்தப் படைப்பின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த நயன்தாராவின் துணிச்சலை மனமாரப் பாராட்டலாம்.

பல திரைப்படங்களில் ரெளடியாக, அடியாளாக வந்திருக்கும் ராமச்சந்திரன் துரைராஜ் இதில் சிறுமியின் பாசமிகுத் தந்தையாக நடித்து நம்மை உருக வைத்துள்ளார். சிறுமியின் உயிர் தன் கண்ணெதிரேயே மெல்ல விலகிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு பதற்றமுடன் மயக்கமடையும் தாயாக நடித்திருக்கும் சுனுலட்சுமியின் நடிப்பும் அபாரம். ‘காக்கா முட்டை’ திரைப்படத்தில் நடித்திருந்த சிறுவர்களான விக்னேஷ் மற்றும் ரமேஷின் இயல்பான நடிப்பும் சுவாரசியம் கூட்டுகிறது. கிட்டி, விநோதினி, வேல ராமமூர்த்தி, தொலைக்காட்சி நடிகர் பழனி பட்டாளம் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

ஜிப்ரானின் பின்னணி இசையும் பாடல்களும் காட்சிகளின் பரபரப்பு, உருக்கம் போன்றவற்றிற்கு அழுத்தமான துணையாக நிற்கின்றன. இத்தகையதொரு திரைப்படத்தில் சண்டை வடிவமைப்பாளருக்கு என்ன வேலை இருக்க முடியும் என்று தோன்றலாம். மீட்புக்காட்சிகளின் நம்பகத்தன்மைக்கு பீட்டர் ஹெயின் அற்புதமாக உழைத்திருக்கிறார். சிறுமி குழிக்குள் இருக்கும் காட்சி, மீட்புக் காட்சிகள் உள்ளிட்டவற்றிற்கு ஓம் பிரகாஷின் அசாதாரணமான ஒளிப்பதிவு துணை நின்றிருக்கிறது.

சகாயம், ககன் தீப் சிங் பேடி போன்ற அரிதான, நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியர்களை மதிவதனியின் பாத்திரம் நினைவுபடுத்துகிறது. மக்களுக்குச் சேவையாற்றவேண்டும் என்கிற உண்மையான கனவுடன் வருபவர்கள், அதிகார அரசியல், ஊழல் அமைப்பு, சக ஊழியர்களின் எரிச்சல் போன்ற பல தடைச்சுவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இது சார்ந்த கசப்புகள் படத்தில் நேர்மையாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. தன்னுடைய பதவியைத் துறந்துவிட்டு அதிகார அரசியலின் மூலம் மக்களுக்குச் சேவையாற்ற மதிவதனி முடிவு செய்யும் குறிப்போடு படம் நிறைகிறது. ஆனால் அந்தப் பயணம் மட்டும் அத்தனை எளிதாக இருக்குமா என்ன?

சமூகவுணர்வுடன் ஒரு நேர்மையான திரைப்படத்தைத் தர வேண்டும் என்கிற இயக்குநரின் ‘அறம்’ படம் முழுவதிலும் நேர்மையாகப் பதிவாகியிருக்கிறது. மக்களும் அதே நேர்மையுடன் இத்திரைப்படத்தை ஆதரிக்கவேண்டும். 

]]>
nayanthara, Aramm movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/10/13/w600X390/Aramm-6.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/11/aramm-movie-review-2805927.html
2782001 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘கருப்பன்’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, September 30, 2017 11:55 AM +0530  

விஜய் சேதுபதியின் சந்தை மதிப்பும் மக்கள் வரவேற்பும் உயர்ந்து வரும் சூழலில், அவர் தன்னுடைய கதைத் தேர்வில் மிகக் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்கிற எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறது ‘கருப்பன்’. 1970-களில் வந்திருக்க வேண்டிய இந்த குடும்பச் சித்திரத்தை நவீன வர்ணமடித்து 2017-ல் தந்திருக்கிறார் இயக்குநர் பன்னீர்செல்வம். ‘ரேணிகுண்டா’ போன்ற படத்தை எடுத்த அதே இயக்குநர்தானா என ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கடந்த வருடத்தில் ஜல்லிக்கட்டின் மீது மக்களுக்கு திடீரென பொங்கிய பாசத்தை சந்தைப்படுத்திக் கொள்ள முடியுமா என்கிற உத்தேசத்துடன் இத்திரைப்படம் வெளிவந்திருக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் படத்துக்குள் அது தொடர்பான காட்சிகள் அதிகம் இல்லை.

முரட்டுத்தனமான கணவனைத் தன் அன்பினால் கட்டிப் போடும் மனைவி, தவறான புரிதலால் கணவனுக்கும் மச்சானுக்கும் இடையில் ஏற்படும் மோதல், இந்த மோதலை ஏற்படுத்தி இடையில் குளிர்காய நினைக்கும் வில்லன் என்று சலித்துப் போன தேய்வழக்குப் பின்னணியும் காட்சிகளும் இத்திரைப்படத்தில் நிறைந்து சலிப்பூட்டுகின்றன. 

ஒரேயொரு ஆறுதல் விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பு மட்டுமே.

**
கருப்பன் (விஜய் சேதுபதி) ஜல்லிக்கட்டு காளைகளைத் திறமையாக அணையும் வீரன். குடிகாரன். தோன்றும் போது கூலிவேலைக்குச் செல்வான். உடல்நலம் குன்றிய தன் தாயின் மீது அதிக அன்பு உண்டு. அந்த ஊரின் பிரமுகர் மாயி (பசுபதி). எவராலும் அடக்க முடியாத அவருடைய காளையை, கருப்பனால் பிடிக்க முடியுமா என்றொரு சவால் கிளம்ப, ‘பிடிச்சிட்டா.. உங்க தங்கச்சியைக் கல்யாணம் பண்ணி வெக்கறீங்களா?” என்று கருப்பனின் நண்பர்கள் பதில் சவால் விட, பெண்ணைப் பகடைக்காயாக வைத்து விளையாடும் ஆதிகால சூது துவங்குகிறது. போட்டியில் கருப்பன் ஜெயித்து விடுகிறான்.

ஆனால் பெண்ணின் விருப்பம் இல்லாமல் இந்தத் திருமணத்தை செய்ய கருப்பனுக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் இவனைத் தற்செயலாக முன்பே சந்தித்திருக்கும் நாயகியான அன்புச்செல்வி (தான்யா) திருமணத்துக்கு ஒப்புக் கொள்கிறாள். முரடனாக இருந்தாலும் நல்லவனான கருப்பனின் மீது ஆசையுண்டு என்பது முதற்காரணம்; அண்ணனுடைய வாக்கு தவறக்கூடாது என்பது உப காரணம்.. ‘ஒரு கூலிக்காரனுக்கு உன் பெண்ணைத் தரப்போகிறாயா?’ என்கிற சாதி சனங்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி கருப்பனிடமுள்ள நல்லியல்பு காரணமாக தன் தங்கையைத் திருமணம் செய்து தருகிறார் மாயி. புது மனைவி வந்த பிறகு கருப்பனின் அதுவரையான முரட்டுத்தனம் மாறுகிறது. குடிப்பழக்கத்தை விட்டு மனைவியின் மீது பாசமும் அன்பும் காட்டுகிறான்.

அன்புச்செல்வியின் தாய்மாமனுக்கு (பாபி சிம்ஹா) அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பது இளம் வயது முதலே கனவு. ஒருதலைக்காதல். ஆனால் திடீரென்று நிகழ்ந்து விடும் திருமணத்தைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாத அவன், தம்பதியினரை எப்படியாவது பிரித்து அன்புச்செல்வியைத் தனக்கு உடமையாக்கிக் கொள்ள நினைக்கிறான். அதற்காக ரகசியமாகப் பல சூழ்ச்சிகளைச் செய்கிறான். இதனால் கருப்பனுக்கும் மாயிக்கும் முட்டல் உண்டாகிறது. ஒரு கட்டத்தில் தன் மனைவியைப் பிரியும் சூழலும் கருப்பனுக்கு உண்டாகிறது. இறுதிக்காட்சியில் வில்லனின் சதிகள் அம்பலப்பட்டு, தம்பதியினர் இணைய.. சுபம்.

**

இந்த திரைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது பாசமலர், கிழக்குச் சீமையிலே, கொம்பன், பருத்தி வீரன், முரட்டுக்காளை, புதிய பாதை என்று பல பழைய திரைப்படங்களின் நினைவுகள் மனதில் வந்து போகின்றன. எந்தப் படத்திலிருந்து இயக்குநர் தமக்கான தூண்டுதலைப் பெற்றிருப்பார் என்பதை யூகிப்பதே பெரிய சவாலாக இருக்கும் போலிருக்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல், இந்தக் கதையை எப்படிச் சொல்லி தயாரிப்பாளரிடம் ஒப்புதல் பெற்றிருப்பார் என்பதை யூகிப்பது அதைவிடவும் பெரிய ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

இந்தப் படத்தின் பெரிய பலமும் ஒரே ஆறுதலும் விஜய் சேதுபதிதான். தனது அநாயாசமான நடிப்பை இதிலும் தொடர்கிறார். தூக்கிக் கட்டிய வேட்டியும் கொத்து மீசையுமாக ஒரு கிராமத்து ஆசாமியைச் சிறப்பாக நகலெடுக்க முயன்றிருக்கிறார். தன்னுடைய பேச்சின் இடையில் அரைகுறை ஆங்கிலத்தைக் கலப்பது சிரிப்பை வரவழைக்கிறது. வழக்கமான நாயகத்தன்மையின் ஆவேசங்களைக் கைவிட்டு தன்னுடைய பிரத்யேக பாணியில் அலட்டல்கள் இன்றி சில காட்சிகளை அவர் கையாள்வது உண்மையிலேயே ரசிக்க வைக்கிறது.

ஆனால் இந்தப் பாணி இன்னமும் சுவாரசியம் குறையாமலிருக்கும் வரைதான் சிறப்பு. ஒருவகையில் ஊதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பலூன் போல. என்றாவது வெடித்து சிதறி விடலாம். அதற்குள் வேறு பாதையில் திரும்புவது விஜய் சேதுபதிக்கு நலம்.

பெரும்பாலான தமிழ் சினிமா இயக்குநர்கள், நாயகிகளை லூசுப் பெண்ணாக சித்தரித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, தன்னுடைய திரைப்படத்தின் நாயகிக்கு நடிப்பதற்கான வெளியை உருவாக்கித் தந்த இயக்குநரை நிச்சயம் பாராட்டலாம். நாயகி  தான்யா, ஆரம்ப கால சீதாவை நினைவுப்படுத்துவது போல லட்சணமாக இருக்கிறார். நன்றாக நடிக்கவும் செய்திருக்கிறார்.

தங்கைக்கும் மச்சானுக்கும் இடையில் அல்லாடும் பாசமிகு அண்ணனாகப் பரிதாபமாக வந்து போகிறார் பசுபதி. சிறந்த நடிகர்கள் இப்படி ஊறுகாயாகப் பயன்படுத்தப்படுவது தமிழ் சினிமாவின் அவலம். பழைய கால நம்பியார் பாணியில் கூட இருந்தே குழிபறிக்கும் வேடம் பாபி சிம்ஹாவுக்கு. இவர் ஏன் தன் விருப்பத்தை மனத்துக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கிறார் என்கிற ரகசியம் நமக்கு புரியவேயில்லை. இந்த ஒருதலைக் காதலை குறைந்தபட்சம் நாயகி கூட கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதெல்லாம் தர்க்கத்துக்குப் புறம்பானது.

பாலச்சந்தரின் நாடகங்களிலும் சினிமாக்களிலும் ‘லொடலொட’வென்று பேசும் ரேணுகாவை, வசனங்கள் ஏதுமல்லாமல் நாயகனின் தாயாராக அமர்த்தி வைத்து விட்டார்கள். இன்னொரு ‘சரண்யா’வைத் தமிழ் சினிமாவுக்குத் தர வேண்டாம் என்கிற இயக்குநரின் நல்லெண்ணம்தான் இதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கவேண்டும். ‘சிரிப்பதா, வேண்டாமா” என்று தயங்க வைக்கும் நகைச்சுவை சிங்கம்புலியுடையது. இதிலும் அப்படியே. உணர்ச்சிகரமான ஒரு காட்சியில் மட்டும் அவர் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்.

**

விஜய் சேதுபதிக்கும் தான்யாவுக்குமான பாசமும் அன்பும் பல காட்சிகளில் நன்றாகவே பதிவாகியுள்ளன. ஆனால் நடுத்தரவயதைக் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஆசாமியின் ரொமான்ஸை எத்தனை நேரம்தான் நாம் சகித்துக் கொண்டிருப்பது? முடியல. துவக்கத்தில் வரும் ஜல்லிக்கட்டுக் காட்சிகள் நன்றாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு மாடு இறந்தால், மனிதர்களைப் போலவே அதன் உடலைப் பொதுவில் பார்வைக்கு வைப்பார்கள் என்பதும் இதர வீட்டு மனிதர்கள் மாலை மரியாதையுடன் துக்கம் கேட்க வருவார்கள் என்பதுமான காட்சி தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதிது. நகர மனிதர்கள் ஆச்சரியமாக பார்த்திருப்பார்கள்.

நாயகனின் கையால் வில்லன் குத்துப்படுவான் என்பது போல் காட்டி விட்டு, அதற்குள் பின்னால் வேறு எவரோ வில்லனைக் குத்தி விட, அவர் கண்பிதுங்கி விறைத்துக் கீழே சரிவது போன்ற காட்சிகள் எல்லாம் எப்போதோ வழக்கொழிந்து போய் விட்டது என நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் இயக்குநர் பிடிவாதமாக இதைக் காட்டியிருக்கிறார். ஒருவேளை பழைய காட்சிகளை spoof செய்ய முயன்றிருக்கிறாரோ, என்னவோ. போலவே இறக்கும் தறுவாயில் வில்லன், நாயகியைப் பார்த்து கண்ணடித்து ‘ஐ லவ் யூ’ சொல்வதையெல்லாம் பார்த்தால் சிரிப்பதா, அழுவதா என்றே தெரியவில்லை.

‘என் தாயை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்கிறாய். அதுதான் உன் மீது நிறைய அன்பு ஏற்பட காரணமாயிருக்கிறது’ என்று நாயகியைப் பார்த்து சொல்கிறார் நாயகன். நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் அந்த விஷயத்தை நாயகன் செய்யாமல் குடித்து ஊரைச் சுற்றி விட்டு ‘அம்மா.. அம்மா…’ என்று உருகும் போதுதான் நகைச்சுவையாகி விடுகிறது. ‘எங்க சுத்தினாலும் தன் அம்மாவுக்கு மூணு வேளை அது சோறு போட்டுடும்’ என்று விஜய் சேதுபதிக்காகச் சொல்லப்படுகிற வசனமெல்லாம் அன்பின் வெளிப்பாடா என்ன?

‘மாட்டைப் பிடிச்சா என் தங்கையை மணம் முடித்து தருகிறேன்’ என்பது உள்ளிட்ட பல பழமைவாத, ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகள் பல காட்சிகளில் தன்னிச்சையாக வெளிப்படுகின்றன. குடும்பம் என்கிற நிறுவனத்தின் அவசியம் படத்தில் மறைமுகச் செய்தியாக சொல்லப்படுகிறது. ஒரு பெண்ணின் அன்பு, ஒரு முரடனிடம் ஏற்படுத்தும் தலைகீழ் மாற்றத்தை உணர வைக்கிறது. தவறான புரிதல்களால் உறவுகளுக்குள் ஏற்படும் மெல்லிய விரிசல் நிரந்தரமான பிரிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடும் என்கிற ஆபத்தையும் உணர வைக்கிறது. அதாவது இதுபோன்ற விஷயங்களையெல்லாம் ‘படம் பார்த்து விட்டோமே’ என்கிற ஆறுதலுக்காக நாமாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

தமிழ் சினிமா பாடல்களில் தொடர்ந்து உபயோகப்படுத்தப்படும் தேய்வழக்குச் சொற்களை வைத்து ஒரு பாடலை எளிதாக உருவாக்கும் மென்பொருளைப் பாடலாசிரியர் மதன் கார்க்கி தயாரித்திருக்கிறார் என்கிற தகவலை முன்பு வாசித்த நினைவு. அதைப் போலவே இசையமைப்பாளர் இமானும் தனக்கான ஒரு மென்பொருளைத் தயாரித்து வைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. இளையராஜா வாசனையோடு ஒரே மாதிரியாக ஒலிக்கும் பல மெட்டுக்களைக் கைவசம் வைத்திருக்கிறார். ‘கும்கி’ பாடல்களின் வெற்றிப் போதையிலிருந்து அவர் இன்னமும் வெளியே வரவில்லை என்கிற சலிப்பையே ‘கருப்பனின்’ பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன.

பொருத்தமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டாவிட்டால், தமிழ் சினிமாவுக்குப் பாடல்கள் ஒரு பெரும் சுமை என்கிற விஷயத்தை இயக்குநர்கள் எப்போது புரிந்து கொள்வார்களோ தெரியவில்லை. மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் திரைக்கதையின் இடையில் பாடல்கள் வேறு வந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன.

பல பழைய திரைப்படங்களின் உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளை மீள்நினைவு செய்ய வைக்கும் தொகுப்புதான் ‘கருப்பன்’. புதிதாக ஒன்றுமேயில்லை. விஜய் சேதுபதியின் பிரத்யேக அலப்பறைகளுக்காக வேண்டுமானால் பார்க்கலாம். அவ்வளவே.

விஜய் சேதுபதியிடமிருந்து வெளிப்படும் இயல்பான முரட்டுத்தனத்தைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், ‘முள்ளும் மலரும்’ காளியும் நினைவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தார். அது போன்ற அற்புதத்தை இத்திரைப்படத்தில் நிகழவிடாமல் இயக்குநர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதுதான் வேதனை.

]]>
Karuppan Movie Review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/11/w600X390/karuppan_new1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/30/karuppan-movie-review-2782001.html
2781325 சினிமா திரை விமரிசனம் ஏ.ஆர்.முருகதாஸின் ‘ஸ்பைடர்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Thursday, September 28, 2017 12:44 PM +0530  

ஏ.ஆர். முருகதாஸை இயக்குநர் ஷங்கரின் தொடர்ச்சி எனலாம். ஒரு சமூகப் பிரச்னையைத் தீவிரமாக அலசுவது போன்ற பாவனையில் பிரம்மாண்டமான வணிக மசாலா திரைப்படத்தை உருவாக்குவது அந்தப் பாணி. திறமையாகச் சந்தைப்படுத்துவதின் மூலம் வசூலை வாரிக்குவிப்பது மட்டுமே இதன் முதன்மையான நோக்கமாக இருக்குமே ஒழிய, சமூகப் பிரச்னையெல்லாம் அதற்குப் பிறகுதான்.  

இந்தப் பாணியிலிருந்து பெரிதும் விலகாமல் இருக்கிறது ‘ஸ்பைடர்’. சமூகத்துக்கு மிக ஆபத்தாக விளங்கும், மனச்சிதைவு நோயுள்ள ஓர் ஆசாமியை நாயகன் தேடியலைவதே இந்தக் கதையின் மையம். ‘அந்நியனின்’ எதிர்பிம்பம்.

**

சிவா (மகேஷ்பாபு) உளவுத்துறையில் பணிபுரியும் ஒரு கீழ்நிலை அதிகாரி. பொதுமக்களின் தொலைப்பேசி உரையாடல்களை ஒட்டுக்கேட்கும் பணி இவருடையது. சந்தேகப்படும்படியான உரையாடல் நடந்தால், அதைப் பதிவு செய்து மேலதிகாரிகளிடம் சமர்ப்பிக்கவேண்டும். ஆனால் சிவா அதையும் மீறிய ஒரு காரியத்தை ரகசியமாகச் செய்கிறான். இந்தத் தொலைப்பேசி உரையாடல்களில் பயம், அழுகை, உதவி போன்ற உணர்வுகள் தெரிந்தால் அந்த அழைப்புகள் தனக்குப் பிரத்யேகமாக வருமாறு ஒரு மென்பொருளை உருவாக்கி பயன்படுத்துகிறான்.

எவரேனும் ஆபத்தில் இருப்பதாக அறிந்தால் அந்த இடத்துக்கு தான் நேரடியாகச் சென்று அவற்றைத் தடுக்கிறான். குற்றம் நிகழ்ந்த பிறகு அதை விசாரணை செய்து என்ன உபயோகம், அது நிகழ்வதற்கு முன்பே தடுக்க வேண்டும் என்பது சிவாவின் லட்சியம். மேலதிகாரியாக பணிபுரிவதற்கான நுண்ணறிவு இருந்தும் அடிமட்டத்திலேயே பணிபுரிகிறான். முகம் தெரியாத பல மனிதர்களுக்கு உதவுவதின் மூலம் கிடைக்கும் ஆத்ம திருப்தியே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது.

பொதுமக்களுக்கு ஏற்படும் பல ஆபத்துக்களைத் திறமையாக தடுப்பதின் மூலம் அவனுடைய வாழ்க்கை இயல்பாக (?!) நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் சமயத்தில், ஒரு தொலைப்பேசி அழைப்பு அவனைப் புரட்டிப் போடுகிறது. பயத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் குரலைக் கேட்கிறான். எனவே காவல்துறையில் இருக்கும் தனது தோழியை அனுப்பி பார்க்கச் சொல்கிறான். மறுநாள், அவர்கள் இருவருமே ஒரு மர்ம ஆசாமியால் குரூரமாக வெட்டிக் கொலை செய்யப்படும் செய்தியை அறிந்து அதிர்ச்சியடைகிறான்.

இந்தக் கொலைகளின் மீதான விசாரணை அவனைப் பயங்கரமான சூழலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. நடந்திருப்பது இரண்டு கொலைகள் மட்டுமல்ல. பல கொலைகளுக்குக் காரணமாக அந்த மர்ம ஆசாமி இருப்பது தெரிகிறது. மேலும் பல கொலைகளும் நடக்கவிருப்பது தெரிகிறது.

யார் அந்த மர்ம ஆசாமி, எதற்காக அவன் அறிமுகமில்லாத நபர்களைக் கொன்று குவிக்க வேண்டும்? அவனைத் தேடி சிவா அலைவதைப் பரபரப்பும் விறுவிறுப்புமான திரைக்கதையின் மூலம் விவரித்திருக்கிறார்கள். ஒரு வணிகப்படத்துக்கேயுரிய நம்பகத்தன்மையற்ற சாகசங்களும் நிகழ்வுகளும் இருந்தாலும் அது சார்ந்த தர்க்கங்களை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் இந்தப் படத்தைச் சுவாரசியமாக ரசிக்க முடியும்.

**

ஒரே சமயத்தில் தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு மொழிகளில் இது உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் தமிழ் வடிவத்தில் அந்நிய வாசனை பெரிதும் வராமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை இயக்குநரின் சாதனையாக சொல்லலாம். கதையின் பின்னணி ஹைதராபாத்தில் நடப்பதாக இருந்தாலும் நமக்கு வித்தியாசமாக ஏதும் தோன்றுவதில்லை.

இதுவரை டப்பிங் படங்களின் மூலமாக மட்டுமே நம் முன் தோன்றிக் கொண்டிருந்த மகேஷ்பாபு, முதன்முறையாக தமிழுக்கு நேரடியாக அறிமுகமாகியிருக்கிறார். இந்தப் படத்துக்கு தானே குரல் தந்திருக்கிறார். சற்று தெலுங்கு வாசனை வீசினாலும் பாராட்டும்படியாகத்தான் இருக்கிறது. மற்றபடி தெலுங்குத் திரைப்படங்களில் நிகழ்த்திய அதே உடல்மொழிதான். சண்டைக்காட்சியாக இருந்தாலும் சரி, டூயட் காட்சியாக இருந்தாலும் சரி, ரோபோத்தனமான முகபாவத்தை வைத்துக்கொண்டு வசீகரமான சிறுபுன்னகையுடன் சமாளிக்கிறார். நடனமாடும் காட்சிகளில் இன்னமும் முன்னேற்றம் தேவை. பால்வடியும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அதிரடி சாகச நாயகனாக இவர் எப்படி வெற்றி பெற்றார் என்பதே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நாயகியாக ராகுல் ப்ரீத் சிங். துள்ளலும் குறும்பும் கொண்ட வழக்கமான நாயகி. இவரது பாத்திர வடிவமைப்பு மட்டும் சற்று பிரச்னைக்குரியதாக இருக்கிறது. காதலும் அல்லாமல் நட்பும் அல்லாமல் பாலியல் விழைவுக்காக மட்டுமே, இவர் நாயகனைத் தேடுவது போன்ற காட்சிகள் பெண்களைக் கொச்சைப்படுத்துவதாக அமைந்திருக்கின்றன. வித்தியாசமாக வடிவமைக்கிறேன் பேர்வழி என்று இயக்குநர் இத்தனை தரம் இறங்கியிருக்க வேண்டாம். ‘கஜினி’ திரைப்படத்தில் அசினுக்கு இருந்த முக்கியத்துவம் கூட இவருக்கு இதில் இல்லை. பார்வையாளர்கள் இளைப்பாறுவதற்காக மட்டுமே படைக்கப்பட்ட அநாவசியமான பாத்திரம்.

எதிர்நாயகனாக மிக முக்கியமான பாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கிறார் எஸ்.ஜே.சூர்யா. வலிமையான எதிர்நாயகன். படத்தின் முக்கியமான பலம் இவர்தான். மற்றவர்களின் அழுகைச் சத்தத்தைக் கேட்டு ஆனந்தம் அடையும் குரூரத்தனமான பாத்திரம். இந்த இன்பத்துக்காகவே அறிமுகமில்லாதவர்களைக் கூட கொன்று குவிக்கும் கொடூரனாக இருக்கிறார். விபரீதமான உடல்மொழியின் மூலம் நாயகனுக்கு கடுமையான சவாலாக இருக்கிறார். சில காட்சிகளில் கிறிஸ்டோஃபர் நோலனின் ‘டார்க் நைட் (The Dark Knight)’ ஜோக்கர் பாத்திரத்தின் சாயல் தெரிகிறது.

இந்தக் கொடூர ஆசாமியின் சிறிய சாயலாக பரத் நடித்திருக்கிறார். வழக்கமான நாயகன் பாத்திரத்திலிருந்து அவர் நகர்ந்து வருவதற்குப் பாராட்டு. அதிகம் பேசாமல் ஆர்.ஜே.பாலாஜி அடக்கி வாசித்திருப்பது மகிழ்ச்சி. நாயகனின் தந்தையாக ஜெயப்பிரகாஷ், உளவுத்துறை அதிகாரிகளாக ஷாஜி, ஹரீஷ் பேரடி ஆகியோர் நடித்துள்ளனர்.

**

‘நம் எல்லோருக்குள்ளும் சிறிய அளவிலான சைக்கோத்தனம் இருக்கிறது. அதை வளர விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். முன்பின் அறிமுகமில்லாதவர்களுக்கு எவ்வித பிரதிபலனும் இல்லாமல் உதவுவதே மனிதாபிமானம்’ எனும் நீதியை இயக்குநர் சொல்வதற்காக, இத்தனை நீண்ட மசாலா படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறாராம். நம்புவோம்.

முருகதாஸ், காட்சிகளை பிரம்மாண்டமான அளவில் சிந்திக்கிறார். ஆனால் அவற்றை நம்பகத்தன்மையுடன் செயல்படுத்த முடிகிறதா என்றால் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. ரோலர் கோஸ்டர் சண்டை, பிரம்மாண்டமான பாறை (ஆம். பாறையும் பிரம்மாண்டம்தான்) உருண்டு வந்து மக்களை நசுக்குவது, அதை நாயகன் தடுத்து நிறுத்தி காப்பாற்றுவது போன்ற காட்சிகள் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் நுட்பக்குறைகளுடன் நம்பகத்தன்மையை இழந்து நகைச்சுவையாகியிருக்கின்றன. மலையின் மீதிருந்து உருண்டு வரும் பாறை ஆவேசமான பிசாசு போல பல மைல் நீளத்துக்கு நகரத்துக்குள் ஓடிவருவதெல்லாம் இயற்பியல் விதிகளுக்கு மீறிய கற்பனையாகத் தோன்றுகிறது. மருத்துவமனை இடிந்து விழும் காட்சிகள் சிரத்தையாகவும் மெனக்கெட்டும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

ஸ்பைடர் மேனைப் போன்று உடல் சார்ந்த சாகசங்களாகப் பெரிதும் அல்லாமல், தனது நுண்ணறிவின் மூலமாகவும் தொழில் நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தியும் தன் முன்னால் உள்ள சவால்களை நாயகன் எதிர்கொள்வது மட்டுமே ஆறுதல்.

சந்தோஷ் சிவனின் ஒளிப்பதிவு திறமையாக அமைந்திருந்தாலும், இது போன்ற மசாலா திரைப்படங்களுக்காக அவருடைய கலையும் உழைப்பும் வீணாக வேண்டுமா என்கிற ஆதங்கமும் கூடவே தோன்றுகிறது. ஹாரிஸ் ஜெயராஜின் பாடல்கள், அவரது முந்தைய உருவாக்கங்களை நினைவுப்படுத்துவது போல அமைந்திருப்பது பரிதாபம். குறிப்பாக ‘ஆலி… ஆலி’’ என்கிற பாடல், அந்நியன் திரைப்படத்தில் வந்த ‘ரண்டக்க ரண்டக்க’ பாடலை அச்சு அசலாக நினைவுப்படுத்துகிறது.

விறுவிறுப்பான திரைக்கதையின் இடையே தடைக்கற்களாக பாடல்கள் அமைந்திருக்கின்றன. ஆனால் தனது திறமையான பின்னணி இசையின் மூலம் இந்தக் குறையை ஈடுகட்டியிருக்கிறார் ஹாரிஸ். காட்சிகளின் பரபரப்புத்தன்மையைக் கச்சிதமாகப் பிரதிபலிக்கிறது பின்னணி இசை.

**

மனிதர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் குரூரத்தனங்களை மட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனிதாபிமனத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று இயக்குநர் சொல்லும் நீதியெல்லாம் சரிதான்.

ஆனால் மனச்சிதைவு நோய் உள்ளவர்களை மிகக் கொடூரமானவர்களாகவும் கொலைகாரர்களாகவும் தொடர்ச்சியாக சித்தரிக்கும் “ஆளவந்தான்’ தன்மையை தமிழ் சினிமா தொடர்ந்து கொண்டேயிருப்பது ஆபத்தான விஷயமாக தெரிகிறது. மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு முதன்மையாக தேவைப்படுவது சிகிச்சையும் அரவணைப்பும். அவர்களைக் கொல்வது சரியான தீர்வு அல்ல. மனநலப் பிரச்னைகள் உருவாக இந்தச் சமூகமும் ஒருவகையில் காரணமாக இருக்கிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

‘பிதாமகன்’ விக்ரமைப் போல, சுடுகாட்டில் வளர்வதாலேயே ஒருவன் குரூரமானவனாக ஆகி விடுவான் என்று சித்தரிப்பதெல்லாம் அந்தத் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களை கொச்சைப்படுத்தும் விஷயம். இந்த நோக்கில் எதிர்நாயகனின் பாத்திர வடிவமைப்பு இன்னமும் கவனமாகத் திட்டமிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். அண்ணனைப் பார்த்து தம்பியும் அதே போன்ற குரூரத்தன்மையுடன் மாறுகிறான் என்பதெல்லாம் விபரீதமான கற்பனை.

சில காட்சிகளின் திருப்பங்களில் இயக்குநரின் திரைக்கதை உழைப்பை உணர முடிகிறது. ஏறத்தாழ கொலையாளியை நெருங்கி விட்டோம் என்கிற நிலைக்கு வரும் போது ‘அது அவனில்லை’ என்கிற திருப்பம் நல்ல உதாரணம். அவனைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக உருவாக்கப்படும் ‘வாட்ஸ்அப்’ செய்தி நல்ல உத்தி.

ஆனால், பொதுமக்களின் நடுவில் நாயகன் தீயவனைக் கொல்வது, ஒட்டுமொத்த உளவுத்துறையும் நாயகனின் சாகசத்தை மட்டுமே நம்பி பின்னால் வெட்டியாக நிற்பது போன்ற காட்சிகள் நம்பகத்தன்மையைக் குறைக்கின்றன. நாயகன் ஒருவனே எல்லா தீர்வுகளையும் கண்டுபிடிக்கிறான் என்றால் 30 மாடிகள் கொண்ட உளவுத்துறை அலுவலக கட்டடமே அவசியமில்லை.

கொலையாளிளைப் பிடிப்பதற்காக குடும்பத்தலைவிகளை நாயகன் பயன்படுத்தும் காட்சிகள், பெண்களுக்கு பெருமை தரும் நோக்கில் இருந்தாலும் நம்பகத்தன்மையற்ற உருவாக்க முறையால் நகைச்சுவைக் காட்சிகளாகி விடுகின்றன. பெண்கள் நுண்ணுணர்வு மிக்கவர்கள் என்று நாயகன் விளக்கும் காட்சியில் ஆண் பார்வையாளர்கள் உட்பட அனைவரும் கைத்தட்டி ரசிக்கிறார்கள். ஆனால் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தொலைக்காட்சி சீரியலைக் குறுக்கிடுவது, இலவசப் பரிசு மோகத்தில் இருக்கும் பார்வையாளர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது, இதற்காகப் பல அசாதாரணமான நுட்பங்களை நாயகனின் சிறிய குழு பயன்படுத்துவது போன்றவை எல்லாம் நம்பும்படியாகவே இல்லை.

சில பல தர்க்கப்பிழைகளும் இடையூறுகளும் இருந்தாலும் தனது திறமையான திரைக்கதையின் மூலம் படத்தை சுவாரசியமாகப் பார்க்க வைத்து விடுகிறார் இயக்குநர். என்னவொன்று, அந்நியப் படங்களின் வாசனை மட்டும் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு காட்சியில் நாயகன் திரையரங்குக்குள் செல்லும்போது இந்திப்படமான ‘கஜினி’ ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்குப் பதிலாக கிறிஸ்டோஃபர் நோலனின் ஏதாவதொரு படத்தைக் காண்பித்திருந்தால் ஒரு tribute- ஆகவாவது அமைந்திருக்கும். 
 

]]>
Spyder Movie Review,Mahesh Babu,AR Murugadoss,ஸ்பைடர் சினிமா விமரிசனம்,ஏ.ஆர். முருகதாஸ்,மகேஷ்பாபு http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/28/w600X390/spyder4311.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/28/spyder-movie-review-2781325.html
2773739 சினிமா திரை விமரிசனம் மிஷ்கினின் ‘துப்பறிவாளன்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, September 15, 2017 12:04 PM +0530  

இயக்குநராக மிஷ்கினின் எட்டாவது திரைப்படம் இது. அவருடைய பிரத்யேகப் பாணியைச் சிலாகிப்பவர்களும் உண்டு; கிண்டலடிப்பவர்களும் உண்டு. என்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் சிறந்த இயக்குநர்களின் வரிசையில் தவிர்க்க முடியாத இடத்தைப் பிடித்திருப்பவர் மிஷ்கின். திரைமொழியைச் சிறப்பாகவும் நுண்ணுணர்வுடனும் பயன்படுத்துவர்களில் ஒரு முக்கியமான படைப்பாளி.

‘துப்பறிவாளனிலும்’ மிஷ்கினின் பிரத்யேகமான விஷயங்கள் உண்டு. ஆனால், ‘கால்களைக் காட்டுவது’, ‘மஞ்சள் உடை அணிந்த பெண்ணின் குத்துப்பாட்டு’ போன்ற, அவரின் மீது சொல்லப்பட்டு வரும் தொடர்ப் புகார்களை இத்திரைப்படத்தில் மிஷ்கின் கைவிட்டிருக்கிறார் என்பது ஆறுதல். என்றாலும் மொட்டைத்தலை வில்லன், ஆள்நடமாட்டமில்லாத வனப்பகுதியில் நிகழும் சண்டை போன்ற வழக்கமான விஷயங்கள் இதிலும் உண்டு.

விஷாலுக்கு இதுவொரு முக்கியமான திரைப்படமாக இருக்கும். அவருடைய நடிப்பு பிரத்யேகமானதாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கான பாராட்டு மிஷ்கினைச் சேரும்.

**

‘துப்பறிவாளனின்’ கதை என்ன?

கணியன் பூங்குன்றன் (விஷால்) ஒரு திறமையான துப்பறிவாளர். ஒரு வழக்கு தன்னிடம் வரும்போதே அது தொடர்பான பல விஷயங்களைத் தனது நுண்ணறிவால் முன்பே யூகித்து விடும் புத்திசாலி. பணத்துக்கு மயங்காத நேர்மையானவரும்கூட. தன் மூளைக்குச் சவால் விடும் வழக்குகளைத் தேடி அலைபவர்.

தொலைந்து போன தன் மகளைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக லட்சக்கணக்கான ரூபாய்களைத் தரத் தயாராக இருக்கும் ஒரு பணக்காரரின் வழக்கை ஏற்கத் தயாராக இல்லாத விஷால், “எங்க வீட்டு நாயைச் சாகடிச்சிட்டாங்க. கண்டுபிடியுங்க’ கோரிக்கையுடன் வரும் ஒரு பள்ளிச்சிறுவனின் வழக்கை ஆர்வமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். அதற்கான பயணம் அவரை பல புதிர்ப்பாதைக்குள் இட்டுச் செல்கிறது.

மின்னலடித்துச் சாகும் ஒரு தொழிலதிபர் மற்றும் அவருடைய மகன், மர்மமான முறையில் இறக்கும் ஒரு காவல் அதிகாரி, கார் விபத்தில் சாகடிக்கப்படும் இன்னொரு தொழிலதிபர் என்று வரிசையாக மரணங்கள் நிகழ்கின்றன. எல்லா மரணங்களுக்கும் இடையே ஒரு தொடர்பும், வலைப்பின்னலும் இருப்பதை விஷால் கண்டுபிடிக்கிறார். இதன் பின்னணியில், கொலைகளை மிக நேர்த்தியாகக் கையாளும் ஒரு ரகசியக் குழு இருக்கிறது. அவர்களை விஷால் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார் என்பதைப் பரபரப்பான காட்சிகளின் வழியே சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

**

வீரமும் விவேகமும் இணைந்த ஒரு துறுதுறுப்பான பாத்திரத்தை விஷால் திறமையாகக் கையாண்டுள்ளார். மிஷ்கின் திரைப்படக் கதாநாயகர்களின், ரோபோ மாதிரியான வழக்கமான உடல்மொழி, இவரிடமும் உள்ளது என்றாலும் அதைத் தனக்கானதாக விஷால் மாற்றிக் கொண்டிருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது.

ஐன்ஸ்டீனும் ஜாக்கிசானும் இணைந்த கலவையான பாத்திரம் விஷாலுடையது. தன் அசாதாரணமான புத்திசாலித்தனத்தால் ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்தையும் கூர்ந்து கவனிப்பது ரசிக்க வைக்கிறது. ஆனால் இதுவே சமயங்களில் மிகையாகி விடுகிறது. திடீரென்று பார்வையாளர்களை நோக்கி “சீட் நெம்பர் 16-ல் உட்கார்ந்திருப்பவரே, படம் பார்க்கும் போது மொபைல்ல பேசாதீங்க” என்று சொல்லி விடுவாரோ என்று கூட திகிலாக இருந்தது.

விஷாலின் உதவியாளராக பிரசன்னா. ஒரு துணைப்பாத்திரத்தை எத்தனை நேர்த்தியாகக் கையாள முடியுமோ, அத்தனை கச்சிதமாக கையாண்டுள்ளார். கிறுக்குத்தனமும் புத்திசாலி்த்தனமும் இணைந்த கலவையான விஷால் என்ன செய்கிறார் என்று புரியாமல் தலையை பிய்த்துக் கொள்வதே இவரது பெரும் வேலையாக இருக்கிறது. “டேய் கணி.. எதுக்குடா அப்படிப் பண்ணே’ என்று தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருப்பது ரகளையான நகைச்சுவை.

கதாநாயகி என்று சொல்ல முடியாத பாத்திரத்தில் அனு இம்மானுவேல். மலையாளத் திரைப்படமான ‘ஆக்ஷன் ஹீரோ பிஜ்ஜூ’வில் வந்த அழகு மயில், தமிழுக்கு அறிமுகம் ஆகியுள்ளார். வழக்கமான நாயகியாக அல்லாமல் பிரத்யேகமான பின்னணியுடன் கூடிய பாத்திரமாகப் படைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.

இனிய ஆச்சரியம் ஆண்ட்ரியா. ஒரு லேடி கில்லர் பாத்திரத்தை அநாயசமாகக் கையாண்டிருக்கிறார். மிஷ்கினின் திரைப்படங்களில் நாயகனுக்கு ஈடான முக்கியத்துவம் வில்லனுக்கு இருக்கும். இதில் அப்படி ஒரு குழுவே இருக்கிறது. அதிகம் வாய்ப்பு தரப்படாவிட்டாலும் விநய் மிரட்டுகிறார். மென்மையான காதல் திரைப்படங்களில் இதுவரை வந்த அதே ஆசாமியா இவர் என்று பிரமிக்கும்படியான வித்தியாசம். சில காட்சிகளில் வந்தாலும் கலக்கல். 

பாண்டியராஜன், பிரசன்னா, ராதாரவி என்று சில நடிகர்களின் வழக்கமான பிம்பங்களை அப்படியே மாற்றியமைப்பதில் மிஷ்கின் கில்லாடி. அந்த வரிசையில் இந்தத் திரைப்படத்தில் பாக்யராஜ். அசட்டுத்தனமான நகைச்சுவையைக் கையாளும் வழக்கமான பாத்திரமாக அல்லாமல் அமைதியான முறையில் குரூரங்களைக் கையாளும் வித்தியாசமான ‘பாக்யராஜைக்’ காண ஆறுதலாக இருக்கிறது. சிம்ரன், ஷாஜி, ஜெயப்பிரகாஷ் என்று பல பாத்திரங்கள். ஆண்ட்ரியாவைப் பார்த்து ஜொள் விடும் காட்சிகளில் ஜான் விஜய் அசத்தியுள்ளார்.

**

சினிமா விரும்பிகளால் மிஷ்கின் படங்கள் கொண்டாடப்படுவதைப் போலவே ‘புரியவேயில்லையப்பா’ என்று குழம்பி வெறுக்கும் வெகுஜன ரசிகர்களும் உண்டு. அவ்வாறானவர்களுக்காகத் தன் பாணியை, இத்திரைப்படத்தில் மிஷ்கின் சற்றுத் தளர்த்திக் கொண்டிருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் தன்னுடைய பாணியிலிருந்து அதிகம் இறங்காமல் வெகுஜன ரசிகர்களையும் கவர முயற்சித்திருக்கும் மிஷ்கினின் இந்த மாற்றம் வரவேற்கத்தக்கது. வீரமும் அசாதாரணமான புத்திசாலித்தனமும் இணைந்த ‘எம்.ஜி.ஆர்’ திரைப்படத்தைப் பார்த்தது மாதிரியான ஒரு விநோத அனுபவத்தை ‘துப்பறிவாளன்’ வழங்குகிறது.

என்றாலும், அசத்தலான திரைக்கதையையும் ஜனரஞ்சகத்தையும் இயல்பாக இணைத்த  கலவையான ‘‘சித்திரம் பேசுதடி’ போன்ற அற்புதங்களைத்தான் மிஷ்கினிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறோம்.

தான் சண்டைக்காட்சிகளின் அற்புதமான காதலர் என்பதை மிஷ்கின் இந்தப்படத்திலும் நிரூபித்திருக்கிறார். ‘மெளத் ஆர்கன்’ வாசித்துக் கொண்டே உள்ளூர் ரவுடிகளை விஷால் வீழ்த்தும் காட்சி, ‘சீன உணவகம்’ ஒன்றில் நிகழும் அபாரமான சண்டைக்காட்சி போன்றவற்றில் வெளிப்படும் நுட்பங்களும் வேகமும் வசீகரிக்கின்றன. அநாவசியமான துருத்தலாக இருந்தாலும் ‘சீன உணவக’ சண்டைக்காட்சி ஒரு மாஸ்டர் பீஸ்’ என்றே சொல்லலாம். உணவகத்தின் பின்னணி மிகுந்த அழகியலுடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

**

விஷாலின் பாத்திரம் அருமையாக வடிமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் உதாரணம்.

தன் வீட்டு நாய்க்குட்டியைச் சாகடித்தவர்களை கண்டுபிடித்துத் தர வேண்டும் என்ற கோரிக்கையோடு ஒரு பள்ளிச் சிறுவன் வருகிறான். அவனைப் பார்த்தவுடனேயே சில விஷயங்களை யூகிக்கும் விஷால், அவன் எதையும் சொல்லும் முன் ‘நேத்து நைட்டு என்ன ஆச்சு?” என்று சட்டென்று சம்பவத்துக்குள் நுழைகிறார். ‘எங்க வீட்டுக்கும் பீச்சுக்கும் 343 அடி தூரம். நானும் எங்க தங்கச்சியும் அளந்து பார்த்தோம்’ என்று சிறுவன் சொல்கையில் விஷாலின் முகத்தில் இறுக்கம் மறைந்து ஒரு புன்னகை தோன்றுகிறது. தன்னைப் போலவே இயங்கும் ஒரு புத்திசாலியைக் கண்டுகொண்ட புன்னகை.

விஷால் புத்திசாலி என்பது சரி. அதற்காக ஒட்டுமொத்தக் காவல்துறையும் விஷாலின் பின்னால் நாய்க்குட்டி மாதிரி ஓடுவது மிகை. எந்தவொரு ஆபத்தையும் தன்னந்தனியாகத் தூசு தட்டுவது போல சமாளிக்கும் அதிரடி நாயகனாக விஷாலைச் சித்தரித்திருப்பதும் வழக்கமான பாணியில் இருக்கிறது.

நாயகியின் ‘பிக்பாக்கெட்’ திறமையைக் கண்டுதான் விஷால் அவருக்குப் பணிதர முன்வருகிறார். ஆனால் அந்தத் திறமையைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல், அந்தப் பெண்ணின் கையில் துடைப்பத்தைக் கொடுப்பதும், ஏதோ ஆஸ்கர் விருது வாங்கிய பெருமையுடன் நாயகி ‘பாரதிராஜா படங்களின்’ வெட்கத்தைக் காண்பிப்பதும் முரணாக மட்டுமல்ல, சிரிப்பாகவும் இருக்கிறது. வெளியே முரட்டுத்தனமானவனாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளே அன்பானவன் என்பதைச் சித்தரிப்பது சரி. ஆனால் இதுவே மிகையாக ஆகி விடும்போது நகைச்சுவையாக மாறி விடுகிறது.

தோற்றுவிட்டால் தன் வயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு தற்கொலை செய்வது ஜப்பானிய சாமுராய்களின் மரபு. என்னதான் மிஷ்கின் அகிரா குரோசாவா-வின் பக்தராக இருந்தாலும் பொருத்தமேயில்லாமல் அப்படி ஒரு மரணத்தைத் திணிப்பது செயற்கை. கேட்டால் tribute என்று பத்து பக்கத்துக்கு விளக்கம் தருவார். எதற்கு வம்பு? போலவே இந்தக் காட்சியில், போலீஸ் படை சூழ்ந்திருக்க எவருக்கும் தெரியாமல் ஆண்ட்ரியா தப்பிக்கும் காமெடியெல்லாம் எம்.ஜி.ஆர் படத்தில் கூட வந்ததில்லை.

**

இத்திரைப்படத்தின் பின்னணி இசைக்காக அரோல் கரோலியைப் பிரத்யேகமாகப் பாராட்டியாக வேண்டும். காட்சிகளின் மனோநிலைக்கு ஏற்ப பொருத்தமாகப் பின்னணி இசை படம் முழுவதும் ஒலிக்கிறது. எவ்வித உறுத்தலும் இல்லை. படத்தின் விறுவிறுப்பைக் கூட்டுவதில் பின்னணி இசைக்கு பிரத்யேகமான பங்கு உண்டு. சீன உணவகத்தின் சண்டைக்காட்சியில், மேஜையின் மீது நகரும் விஷாலின் ஷூ கால்களுக்கு ஏற்ப அமைத்திருக்கும் ஒரு துரித தாளயிசை ஓர் அபாரமான உதாரணம்.

நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் பின்னணியுடன் கூடிய விஷாலின் வீடு, சதுரங்கப் பலகை முதற்கொண்டு அரங்கப் பொருட்கள் அழகியலுடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் பள்ளிச்சிறுவன் தரும் பாக்கெட் மணி போன்ற சம்பளத்தை வைத்துக் கொண்டு நேர்மையாக இயங்கும் விஷால், எப்படி அப்படியொரு பணக்காரத்தனமான சூழலில் இருக்க முடியும் என்பது போன்ற கேள்விகளும் எழாமல் இல்லை. கார்த்திக் வெங்கட்ராமனின் காமிரா, மிஷ்கினின் சிந்தனை வேகத்துக்கு ஈடு தந்திருக்கிறது. குறிப்பாக சண்டைக்காட்சிகள்.

ஆண்ட்ரியா இயல்பாக ஃபிரிட்ஜைத் திறக்கும்போது உள்ளே இருக்கும் பிணம் சில நொடிகள் காட்டப்படுவது மாதிரியான சின்னச் சின்ன சுவாரசியங்கள் படம் முழுவதிலும் உண்டு. ஃபுரொபஷனல் கில்லர்களின் பின்னணியை அதிகம் விவரிக்காமல் பூடகமாக விட்டிருப்பது சிறப்பு. பாக்யராஜ் பாத்திரத்துக்கு மட்டும், பக்கவாதம் வந்திருக்கும் அவரது மனைவியைக் காட்டும்போது சிலவற்றை நாமாக யூகிக்க முடிகிறது. பாக்யராஜ் சாகடிக்கப்படும்போது, அவர் தலையணையை உபயோகிக்கும் விதம் Amour திரைப்படத்தை நினைவுப்படுத்துகிறது.

அதுவரை பெரும்பாலும் சுவாரசியமாகவும் பரபரப்பாகவும் சென்று கொண்டிருந்த திரைப்படம், நீளமான கிளைமாக்ஸ் வந்தவுடன் நொண்டியடிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. கொலைகளை மிகுந்த சாமர்த்தியத்துடன் தொழில்நுட்ப முறையில் கையாளும் ஒரு குழுவை இத்தனை மொண்ணையாகவா காவல்துறை கையாளும் என்கிற நெருடல் தோன்றுகிறது. காவல்அதிகாரி ஷாஜி, பதட்டத்துடன் ஓடிவரும் காட்சிகளிலும் வெறியோடு கத்தும் காட்சிகளும் மக்கள் சிரித்துத் தீர்க்கிறார்கள். (பதட்டமாக ஓடிவரும்போது அப்படித்தான் இருக்கும் என்றாலும்). நாயகனின் ஒற்றைச் சாகசத்தின் மூலமாக மட்டுமே சிக்கல்கள் தீர்வது கிளிஷே.

ஆர்தர் கானன் டாயல் உருவாக்கிய ‘ஷெர்லக் ஹோம்ஸ்’ பாத்திரத்தின் தீவிரமான ரசிகர் என்கிற முறையில் இத்திரைப்படத்தை மிஷ்கின் உருவாக்கியிருப்பதும் அதற்கான கிரெடிட்டை முதல் காட்சியில் தந்திருப்பதும் சிறப்பு. போலவே அந்தப் பாணியை அப்படியே பின்பற்றாமல், அதைத் தனக்கானதாகத் தகவமைத்துக் கொண்டிருப்பதும் பாராட்டத்தக்கது.

மிஷ்கினின் ரசிகர்கள் இந்த திரைப்படத்தைக் கொண்டாடுவதற்கான காரணங்கள் நிச்சயம் உண்டு. போலவே இதர வெகுஜன சினிமா ரசிகர்களும் இத்திரைப்படத்தை உறுதியாக ரசிக்க முடியும். அப்படியொரு வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தருகிறான் ‘துப்பறிவாளன்’.

]]>
Movie review,Thupparivaalan,Vishal,துப்பறிவாளன்,சினிமா விமரிசனம்,விஷால் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/15/w600X390/thupparivalan9090.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/15/thupparivaalan-movie-review-2773739.html
2761652 சினிமா திரை விமரிசனம் அஜித்தின் ‘விவேகம்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, August 25, 2017 11:30 AM +0530  

ரஜினியின் பழைய திரைப்படங்களான ‘முரட்டுக்காளை’, ‘பாட்ஷா’ போன்றவற்றை மறுஉருவாக்கம் செய்து முறையே ‘வீரம்’ ‘வேதாளம்’ என்கிற அஜித் திரைப்படங்களாக உருவாக்கியவர் இயக்குநர் சிவா. அடுத்ததாக ஜேம்ஸ்பாண்ட் வகையிலான அதே மாதிரியான சாகசத் திரைப்படத்தைத் தமிழில் கொண்டு வந்தால் என்ன என்று அவருக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். அதன் அசட்டுத்தனமான விளைவுதான் –விவேகம்.

ஹாலிவுட் பாணியிலான ஆக்‌ஷன் த்ரில்லரை தமிழிலும் உருவாக்க முனைந்ததில் எந்தவிதத் தவறுமில்லை. வரவேற்கப்பட வேண்டிய விஷயம்தான். உலக ஆபத்துக்களைக் காப்பாற்றுவதென்பது அமெரிக்க ஜேம்ஸ்பாண்டுக்கு மட்டுமே காப்புரிமை தரப்பட்ட விஷயமில்லை.. நம்மூர் அஜித் குமாரும் அந்தச் சாகசங்களைச் செய்யலாம். தவறொன்றுமில்லை.

ஆனால் இம்மாதிரியான சாகசத் திரைப்படங்கள் தீவிரமான தன்மையுடனும் நம்பகத்தன்மையுடனும் சிறந்த திரைக்கதையுடனும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். நாயகன் உயிர் போகிற சிக்கலில் இருக்கும் தருணத்திலும், அன்பு மனைவியின் தொலைப்பேசி அழைப்பை ஏற்று ‘இதோ .. அஞ்சு நிமிஷத்துல வீட்டுக்கு வந்து விடுவேன். இட்லியும் கெட்டி சட்னியும் செஞ்சு வெச்சிடு’ என்று உரையாடுவதற்குப் பெயர் எல்லாம் தன்னம்பிக்கை அல்ல, அவல நகைச்சுவை.

சிறந்த அதிசாகச திரைப்படமாக வந்திருக்க வேண்டிய ‘விவேகத்தை’ இது போன்ற விவேகமற்ற காட்சிகள் பின்னுக்கு இழுத்து அதலபாதாளத்தில் தள்ளியிருக்கின்றன. 

**

‘விவேகம்’ திரைப்படத்தின் கதை என்ன?

ஜேம்ஸ்பாண்ட் திரைப்படங்களில் வரும் அதே வழக்கமான கட்டமைப்புதான். சர்வதேச பயங்கரவாதிகளால் உலகத்துக்கு ஏற்படும் தீவிரமான ஆபத்து ஒன்றைத் தன் அசாதாரணமான துணிச்சலாலும் நவீனரக ஆயுதங்களின் உதவிகொண்டும் நாயகன் தடுப்பான். அதையேதான் அஜித்தும் ஒற்றை ஆளாக இந்தத் திரைப்படத்தில் செய்கிறார். என்னவொன்று சர்வதேச பிட்ஸாவின் மீது உள்ளூர் சென்ட்டிமென்ட் என்கிற காரச் சட்னியை இயக்குநர் ஊற்றி வைத்திருப்பதுதான் பொருத்தமேயில்லாமல் அமைந்து நம்மைக் குமட்ட வைக்கிறது.

AK எனப்படுகிற அஜய்குமார் ஒரு சர்வதேச ஏஜெண்ட். Counter Terrorist Squad-ல் முக்கியமான அதிகாரி. (இதுவொரு கற்பனையான அமைப்பு என்று டைட்டில் கார்டு சொல்கிறது) நவீன ரக ஆயுதங்களைக் கையாள்வதிலும் தனியாளாக எதிரிகளைத் திறம்பட எதிர்கொள்வதிலும் மாஸ்டர். கண்டுபிடிக்கவே முடியாமல் மறைந்து வாழும் தீவிரவாதிகளைத் தேடிக்கண்டுபிடித்து அழிக்கும் திறமையான கருவி. சுருக்கமாகச் சொன்னால் இவர் ஓர் One Man Army (காயத்ரி ரகுராமின் அந்த ட்வீட்டோடு இணைத்துக் குழம்பாதீர்கள்).

செர்பியாவில் உள்ள ஒரு ரகசியமான இடத்தில் இந்தத் திரைப்படம் தொடங்குகிறது. அங்கு நிகழ்வது ஓர் ஆயுத பேரம். நாசகார விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் அணு ஆயுதத்தை ருஷ்ய மாஃபியா கும்பலிடமிருந்து ஈரோபோல் அமைப்பு வாங்குகிறது. அதை வைத்து செயற்கையான பூகம்பங்களை உருவாக்க முடியும். பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் பரப்பளவு உள்ள பிரதேசத்தை சில நிமிடங்களில் காணாமல் போகச் செய்ய முடியும்.

நவீன நுட்பங்களுடன் பலத்த காவல் ஏற்பாடுகள் உள்ள அந்தப் பகுதியை தனியாளாக ஊடுருவுகிறார் அஜித். தன் சாகசத்தின் மூலம் இரு தரப்பையும் கொன்று ஆயுதத்தைக் கைப்பற்றுகிறார். பிறகு தம்மைத் துரத்தி வரும் ஒரு பெரும் ஆயுதப்படையிடமிருந்து அநாயசமாகத் தப்பிச் செல்கிறார். அதற்கு முன்னால் ‘உலகமெ உன்னை எதிர்த்தாலும்…’ என்கிற பஞ்ச் டயலாக்கை ‘பசங்களா எழுதிக்கோங்க’ என்கிற நிதானத்துடன் அழுத்தம்திருத்தமாக சொல்லி விட்டுத்தான் தப்பிச் செல்கிறார். 

இப்படித் தொடங்கும் சாகசப் பூச்சுற்றல்கள் படம் பூராவும் தொடர்ந்து நம்மை வன்கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்குகின்றன.

**

இத்திரைப்படம் பிரதானமாக அஜித் ரசிகர்களை குறிவைத்து எடுக்கப்பட்டது என்பது துல்லியமாகத் தெரிகிறது.  எனவே படத்தில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதைக் குத்துமதிப்பாக மட்டும் அவர்கள் புரிந்து கொண்டு அஜித் வரும் காட்சிகளில் எல்லாம் ஆவேசம் அடைந்தது போல் கத்தித் தீர்க்கிறார்கள்.

செர்பியாவில் தமிழ் உணவகமும், ஐரோப்பிய இளம் மாணவர்களுக்கு இசை பயிற்சிப் பள்ளியும் (ஆளில்லாத கடையில யாருக்குடா டீ ஆத்தறீங்க?) நடத்துபவர் அஜித்தின் மனைவி யாழினி (காஜல் அகர்வால்). கணவனுக்கும் மனைவிக்குள் இடையில் உள்ள அன்பும் நேசமும் கவிதைக் கணங்களாக சொல்லப்பட்டுள்ளன. கணவரின் ஆபத்தான சாகசப் பணி பற்றி நன்கு அறிந்திருக்கும் யாழினி அதற்கேற்ற தயாரான மனநிலையில் இருக்கிறார். மனைவியின் அன்பு தரும் உத்வேகம்தான் அஜித்தைக் கடுமையான சிக்கல்களில் இருந்து தப்பி உயிர்பிழைத்துத் திரும்பி வரும் அடிப்படையான விசையாக அமைகிறது.

அணுஆயுதப் பரிசோதனை முயற்சி கணினி ஹேக்கர்களால் களவாடப்படுகிறது. ஆபத்தான அந்த வெப்பன் டிரைவ்களின் பின்னணி தெரியாமல் கணினி நுட்பம் கொண்டு அவற்றைக் களவாடுபவள் நடாஷா. (அக்‌ஷரா ஹாசன்). அந்த ஆயுதத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கை பூகம்பம் பல மனித உயிர்களைப் பலிவாங்கியது என்கிற விவரத்தை பின்னால் அறிந்ததும் மனச்சாட்சி உறுத்த தலைமறைவாகிறாள். அவளால் அந்த ஆயுதத்தின் இயக்கத்தை தடுத்து நிறுத்த முடியும். எனவே பல நாட்டின் உளவு அமைப்புகள் ஒருபுறமும் தீவிரவாதிகள் குழு ஒருபுறமும் அவளை வேட்டையாடத் துடிக்கின்றன. தேடியலைகின்றன.

இந்த நிலையில் அந்த ஆயுதத்தைக் கொண்டு இந்தியத் தலைநகரை அழிக்கப் போகிறார்கள் என்கிற தகவல் கிடைக்கிறது. இதைத் தடுப்பதற்காக அஜித் தலைமையில் ஒரு குழு இந்த ஆப்ரேஷனில் இயங்குகிறது. ஐவர் கொண்ட அந்தக் குழுவின் அடிப்படை இயங்குசக்தியாக இருப்பது நட்பும் விசுவாசமும். ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொண்டு பல ஆபத்துக்களை எதிர்கொண்ட முன்அனுபவமுள்ள குழு. இந்தக் குழுவில் உள்ள ஆர்யன் சிங் (விவேக் ஓபராய், தமிழில் அறிமுகம்) அஜித்தின் உயிர்நண்பன்.

பயங்கரவாதிகளிடமிருந்து தப்பிக்க, பிளாஸ்டிக் சர்ஜரியின் மூலம் தன் முகத்தை மாற்றிக் கொண்ட நடாஷாவை மிகுந்த சிரமத்துக்குப் பிறகு கண்டுபிடிக்கிறார் அஜித். விசாரணையில் அவள் அப்பாவி என தெரியவருகிறது. ‘ஆனால் அவளைக் கொன்று விடு’ என்று உத்தரவு வருகிறது.

அவளுடைய உதவியுடன் ஆயுத அழிப்பைத் தடுப்பதற்காக கிளம்புகிறார் அஜித். ஆனால் செல்லும் வழியில், அஜித்தின் சாகசங்களை மீறியும் நடாஷா கொல்லப்படுகிறாள். மட்டுமல்லாமல் அஜித்தும் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு அவரிடமுள்ள ஆயுத டிரைவ்கள் கைப்பற்றப்படுகின்றன. இதைச் செய்தது வேறு எவருமல்ல, அவருடைய நண்பர்கள் குழுதான்.

தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியைத் தாங்க முடியாமல் துரோகிகளைப் பழிவாங்கவும் இந்தியத் தலைநகரை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றவும் ஆவேசமாக கிளம்புகிறார் அஜித். கடுமையான சவால்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பணியை அவர் எவ்வாறு சாதித்தார் என்பது பரபரப்பான காட்சிகளின் வழியாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

**

அஜித், கம்பீரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறார். இண்டர்நேஷனல் ஸ்பை என்றால் நம்புமளவுக்கான தோற்றத்துடன் இருக்கிறார். 360 டிகிரி திசைகளிலும் பாய்கிறார், துப்பாக்கிகளைத் திறம்பட கையாள்கிறார் என்று எப்படியோ திறமையாக நம்மை நம்ப வைத்து விடுகிறார்கள்.

எந்தவொரு நெருக்கடியான சூழலிலும் இறுதிநொடி வரை தன் சமநிலையை இழக்கக்கூடாது என்பது இவரின் அடிப்படையான உணர்வு. ‘வீட்டுக்கு வருவேன்’ என்று இவர் வாக்கு கொடுத்து விட்டால் அண்டார்ட்டிகாவின் ஆழத்தில் கொண்டு போய் இவரைத் தள்ளினாலும் மனைவிக்கு தந்த வாக்குக்காக அரும்பாடுபட்டு 29C பஸ்ஸைப் பிடித்தாவது வீட்டுக்கு வந்து விடுவார்.

ஐரோப்பிய மொழிகளில் பரிச்சயம் உள்ளவராக வரும் மொழிபெயர்ப்பாளர் கருணாகரன் சிறிது நேரம் கிச்சுமூச்சு மூட்டுகிறார். அஜித்தின் பின்னணி தெரியாமல் இவர் முதலில் உளறுவதையும் பிறகு  அவருடைய அதிபயங்கர சாகசங்களைக் கண்டு வாய்பிளப்பதையும் பல படங்களில் பார்த்து விட்டோம். என்றாலும் இது தொடர்பான காட்சிகள் சற்று புன்னகைக்க வைக்கின்றன.

அஜித்தின் அன்பு மனைவி காஜல் அகர்வால். இவர் Morse Code-ன் சங்கேத மொழியில் தேவையற்ற நேரத்தில் கூட கணவருடன் உரையாடும்போதே தெரிந்து விடுகிறது, பிறகு அந்த விஷயம் ஒரு இக்கட்டான நிலையில் உதவப் போகிறது என்று. கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் வில்லனிடம் சிக்கிக் கொண்டவுடன் தன்னை மீட்க கணவர் வருவார் என்ற உறுதியுடன் பேசுவதும், மீட்பதற்காகக் கணவர் வந்த பிறகு அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் ஆக்ரோஷமாக ஒரு பாடலைப் பாடுவதும்…   முடியல! 

அக்‌ஷரா ஹாசன் சிறிது நேரமே வருவதால் அவர் எப்படி நடித்திருக்கிறார் என்பதைக் கணிக்க முடியவில்லை. பிரதான வில்லனான விவேக் ஒபராய், ‘நண்பா.. நண்பா’ என்று அழைத்துக் கொண்டே வில்லத்தனம் செய்ய முயற்சிக்கிறார். ஒன்றும் சுவாரசியமில்லை. ‘அவன் சாகவும் மாட்டான், சாடிக்காம விடவும் மாட்டான்’ என்பது போன்று நாயகனின் பிரதாபங்களைப் படம் முழுதும் இவரே சொல்லிக் கொண்டேயிருப்பது விநோதமான நகைச்சுவை.

மற்றபடி பெரும்பாலான நேரத்தையும் பிரேம்களையும் அஜித்தே ஆக்ரமித்திருக்கிறார். அவரின் ரசிகர்களுக்கு இது புல்லரிப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் இதர பார்வையாளர்களுக்கும் திரைக்கதைக்கும் செய்யப்பட்ட அநீதியாகவே இதைச் சொல்லலாம்.

‘நண்பன், துரோகம், விடாமுயற்சி’ என்பது போன்ற தொடர்பான பஞ்ச் டயலாக்குகளை சமயசந்தர்ப்பமில்லாமல் யாரிடம் அஜித் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதே புரியவில்லை. மொழி புரியாத நபர்களிடமும் இதை அவர் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதுதான் விநோதம். ஆனால் அவருடைய ரசிகர்களுக்கு ஏதோ புரிந்து விடுகிறது போல. ஒவ்வொரு பஞ்ச்சிற்கும் கொண்டாட்டமாகக் கத்துகிறார்கள்.

ஒரு தீவிரமான பைக் சேஸிங் காட்சியின் இடையிலும் அஜித் மனைவியிடம் வரும் தொலைப்பேசி அழைப்பை ஏற்று அன்பாகப் பேசுகிறார். தன் குழந்தையின் இதயத்துடிப்பை மகிழ்வுடன் கேட்கிறார். வழியில் தென்படும் கிறிஸ்துவத் தேவாயலத்தைக் கண்டு சாமி கும்பிடுகிறார். பின்னால் கொலைகாரர்கள் ஆவேசமாகத் துரத்திக் கொண்டு வரும் நேரத்தில் இவையெல்லாம் நிகழ்கின்றன. நல்லவேளை, இந்தத் துரத்தல் காட்சிகள் தமிழ்நாட்டில் நடந்திருந்தால், மூலைக்கு மூலை இருக்கும் பிள்ளையார் கோவில்களில் எல்லாம் நாயகன் வண்டியை நிறுத்திக் கும்பிட்டுவிட்டு பிரசாதப் பொங்கல் வாங்கிவருவதையெல்லாம் பார்த்தால் பின்னால் வரும் வில்லன்கள்  ‘அடச்சே’ என்று நொந்து போய் திரும்பியே போயிருப்பார்கள்.

**
புளூட்டோனியம், அணுஆயுதம், ஹேக்கர், இண்டர்போல், சர்வதேச தீவிரவாதம் போன்ற சிக்கலான சொற்கள், நுட்பங்கள் தொடர்பான விஷயங்களில் எல்லாம் நம்முடைய மூளையை அதிகம் செலவிடாமல் ‘இந்தியாவுக்கு ஏதோ ஆபத்து. நாயகன் அதைத் தடுக்கப் போகிறான்’ என்று சுருக்கமான எளிமையுடன் புரிந்து கொண்டால் ஒருவேளை இந்தப் படத்தை ரசிக்க முடியலாம். படம் முழுவதும் பரபரப்பான காட்சிகள் வேகவேகமாக நகர்கின்றன.

அனிருத்தின் அட்டகாசமான மெட்டல் பின்னணி இசை, காட்சிகளின் பரபரப்பை மேலதிகமாகக் கூட்டி சுவாரசியப்படுத்துகிறது. அவசியமான இடங்களில் அதற்கேற்ற தொனியுடன் ஒலிக்கும் பாடல்களும் நன்று. ஆங்கிலப்பாடல்களுக்குத் தமிழ் சப்-டைட்டில் போடுவது புதுமையான முயற்சி.

உண்மையில் இது தொழில் நுட்பர்கள் ஆவேசமாக விளையாடியிருக்கும் திரைப்படம். ஒளிப்பதிவாளர் வெற்றி, எடிட்டர் ரூபன், அதிநுட்பங்களுடன் பிரம்மாண்டமாக அமைந்திருக்கும் எதிர்தீவிரவாதக் குழுவின் அலுவலகம் உள்ளிட்டு கலை இயக்குநர் உருவாக்கியிருக்கும் பல ஆச்சரியங்கள், சண்டைக் காட்சி வடிவமைப்பாளரின் மிரட்டலான உழைப்பு உள்ளிட்ட பல தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் கூட்டணியின் சாதனை படம் முழுக்க மின்னுகின்றன. ஆங்கிலப்படத்துக்கு நிகரான காட்சிகளின் வடிவில் பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

நாயகனின் சாகசத்தை மட்டும் குருட்டுத்தனமாக நம்பி உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் திரைக்கதைதான் இதன் பெரிய பலவீனம். எத்தனை பிரம்மாண்டமான சிக்கலையும் நாயகன் அநாயசமாக எதிர்கொள்வான் என்று பலமுறை நிறுவப்படுவது எல்லாவற்றையுமே அசுவாரஸ்யமாக்குகிறது. அபத்தமான சென்ட்டிமென்ட் காட்சிகளை அநாவசியமாக இணைத்திருப்பது வேறு சிரிப்பை மட்டுமல்ல எரிச்சலையும் வரவழைக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் தவிர்த்துவிட்டு தீவிரத்தன்மையுடனும் சுவாரசியமான திரைக்கதையுடனும் உருவாக்கியிருந்தால், தமிழிலும் ஹாலிவுட் பாணியில் ஒரு நல்ல ‘ஜேம்ஸ்பாண்ட்’ திரைப்படம் வந்திருக்கிறது என்கிற பெருமையை நாம் அடைந்திருக்க முடியும்.

‘எதிரிகளால் அல்ல, உன் தோல்வியின் ஒப்புதலை உன்னால் மட்டுமே  தீர்மானிக்க முடியும்’ என்பது போன்ற உத்வேக உபதேசங்கள் எல்லாம் கேட்க நன்றாக இருக்கிறதுதான். ஆனால் மூளையைக் கழற்றி விட்டுதான் இந்தப் படத்தை ரசிக்க முடியும் என்கிற அபத்த உணர்வைத்தான் ரசிக்கவே முடியவில்லை.

தேய்வழக்கமாக இருந்தாலும் இதைத்தான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இந்தத் திரைப்படத்தில் வேகம் இருக்கிறது; விவேகம் இல்லை.

]]>
Vivegam , Movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/25/w600X390/vivegam_ajith1xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/25/vivegam-movie-review-2761652.html
2758196 சினிமா திரை விமரிசனம் திகிலூட்டுகிறதா? ‘அன்னாபெல் கிரியேஷன்’ - சினிமா விமரிசனம் பவித்ரா முகுந்தன் Saturday, August 19, 2017 02:52 PM +0530  

உலகளவில் திகிலூட்டும் பேய் படங்களுக்கென தனி ரசிகர் பட்டாளமே உள்ளது. வசனமே புரியவில்லை என்றாலும், ‘வசனமாடா முக்கியம்? படத்த பாருடானு!’ எந்த மொழியாக இருந்தாலும் பேய் படமாக இருந்தால் பார்த்து விடுவார்கள். அந்த வகையில் உலகம் முழுவதிலும் பல மொழிகளில் வெளியாகியுள்ள இந்த அன்னாபெல் கிரியேஷன் படத்தில் பிற பேய் படங்களைவிட புதியதாக ரசிகர்களை பயமுறுத்த என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? 

கான்ஜூரிங் பட வரிசையில் நான்காவதாக வெளி வந்துள்ள படம் அன்னாபெல் கிரியேஷன். 2014-ல் வெளிவந்த அன்னாபெல் படத்தில் அனைவரையும் திகிலடைய செய்த அன்னாபெல் பொம்மையின் உருவாக்கம் மற்றும் அதனுள் ஆவி புகுந்ததற்கான காரணம் போன்றவற்றை கூறும் முன்கதையே இந்த அன்னாபெல் கிரியேஷன். 

1940 மற்றும் 1950-களில் நடக்கும் கதை என்பதால் அதற்கேற்ற கலை வடிவமைப்புடன் கதை நகர்வது படத்தின் திகிலை இன்னும் அதிகரித்துள்ளது. பொம்மை தயாரிப்பாளராக பணிபுரியும் சாமூவேல் மல்லின்ஸ் என்பவரின் ஐந்து வயது மகளான அன்னாபெல் ஒரு கார் விபத்தில் உயிரிழக்கிறார். சில வருடங்களுக்குப் பின் அவரது மனைவி எஸ்தரும் ஒரு விபத்தில் சிக்கி படுத்தப் படுக்கையாகிவிடுகிறார். இந்நிலையில் 12 ஆண்டுகள் கழித்து கன்னியாஸ்திரீ சார்லெட் என்பவர் ஆறு ஆதரவற்ற குழந்தைகளுடன் அந்த வீட்டில் வசிக்க வருகிறார்.

எல்லா பேய் படங்களில் வருவது போலவே எங்கெல்லாம் அமானுஷ்யமான சத்தம் கேட்கிறதோ அல்லது உருவம் தெரிகிறதோ, அதைப் பின் தொடர்ந்து கதையில் உள்ள கதாப்பாத்திரங்களும் செல்கிறார்கள். ஆறு குழந்தைகளில் ஒருவரான ஜானிஸ் என்ற குழந்தை செல்லக்கூடாத ஒரு அறைக்குள் செல்வதைத் தொடர்ந்து அன்னாபெல்லின் வடிவத்தில் இருக்கும் சாத்தான் ஜானிஸை குறிவைத்து, வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் பயமுறுத்துகிறது. 

சிறுவர்களுள் ஒருவரின் உடலில் ஆவி புகுந்த பிறகு திகிலிற்கு பஞ்சமில்லாமல் கதை வேகமாக நகர்கிறது, இறுதியில் யாரும் எதிர்பாராத வகையில் அன்னாபெல்லின் ஆவி தனது பெற்றோர்களையே கொன்றுவிடுகிறது. ஏன் தன் சொந்த அப்பா, அம்மாவையே அந்த ஆவி கொல்கிறது என்கிற கேள்விக்கு பதிலளிப்பதே மீதிக் கதை.

பாரம்பரியமாகப் பேய் படங்களுக்குத் தேவையான இருட்டு, பாழடைந்த வீடு, பேசும் பொம்மை, அலறும் குழந்தைகள் கடைசியாகப் பேய்க்கு வக்காலத்து வாங்கும் ஒரு சோகமான ஃபிளாஷ்பேக், இவையனைத்தும் இந்தப் படத்திலும் தவறாமல் இடம் பெற்றிருக்கிறது.   

இயக்குநர் டேவிட் சேண்ட்பெர்க் முடிந்தளவு கதையை கிளைமேக்ஸ் வரை சுவாரஸ்யமாக கொண்டு செல்ல முயன்றுள்ளார். முக்கிய கதாபாத்திரங்களான அந்தோணி லாபகலியா, மிராண்டா ஓட்டோ, ஸ்டெபானி சிக்மான் ஆகிய அனைவரும் அற்புதமான நடிப்பை வெளிக்காட்டியுள்ளனர். குறிப்பாக ஆதரவற்ற குழந்தைகளில் ஒருவரான ஜானிஸ் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள தலித்தா பேட்மேன் கவனிக்க வைக்கிறார்.  

பேய் படங்களின் வெற்றிக்கு முக்கிய பங்கு வகிப்பது ஒளிப்பதிவும், பின்னணி இசையும்தான், அந்த வகையில் இவையிரண்டும் படத்திற்குக் கூடுதல் பலம் சேர்த்துள்ளது. படத்தின் இறுதியில் கன்ஜூரிங் பட வரிசையில் ஐந்தாவதாக 2018-ல் வெளிவரவுள்ள ‘தி நன்’ படத்திற்கான டீஸரையும் வெளியிட்டுள்ளனர். இந்தப் படம் ‘கான்ஜூரிங் 2’ படத்தில் கன்னியாஸ்திரீ ரூபத்தில் வந்த சாத்தானின் முன்கதையை சொல்வதாக அமைந்துள்ளது. 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/19/w600X390/June_20_2017-annabelle-001.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/19/annabelle-creation-movie-review-2758196.html
2756292 சினிமா திரை விமரிசனம் ராணா டகுபதியின் ‘நானே ராஜா, நானே மந்திரி’ திரைப்பட விமர்சனம்! சரோஜினி Wednesday, August 16, 2017 06:37 PM +0530  

பாகுபலிக்கு முன்பு ராணாவைத் தமிழ் ரசிகர்களுக்கு அத்தனை பரிச்சயமில்லை. ஆனால் இந்தப் படத்தின் ஓபனிங் சீனில் பிரேக் பிடிக்காத வண்டியில் ராணாவைக் கண்டதும் எழுந்த பலத்த விசில் சத்தத்தில் இப்போது தமிழிலும் கணிசமான அளவில் ரசிகர்கள் இருக்கிறார்களெனத் தெரிந்தது. 

இத்திரைப்படத்தில் ராணாவுக்கு (ஜோகேந்தர்) வட்டிக்கு விடும் தொழில். தன் பெயரில் மனைவியின் பெயரையும் இணைத்து ராதா ஜோகேந்தர் எனச் சொல்லும் அளவுக்கு மனைவியான ராதா மீது அளவில்லாத நேசம் கொண்டவர். திருமணமாகி மூன்று வருடங்களாகியும் குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத இத்தம்பதிக்கு ஒரு வழியாக அந்த பாக்கியம் கிடைக்கும் போது உள்ளூர் நாட்டாமை மனைவியால் நேரக்கூடிய ஒரு அராஜகத்தின் மிச்சம் தான் இத்திரைப்படத்தின் முக்கால்வாசிக் கதை. மிச்சமிருக்கும் கால்வாசித் திரைப்படத்தில் ஜோகேந்தர், ராதாவோடு காதல் செய்கிறார்.

முதலில் தன் மனைவியின் ஆசைக்காக ஊர்த்தலைவராகத் தேர்தலில் போட்டியிடுகிறார் ஜோகேந்திரா. அரசியல் தான் தொட்டால் ஒட்டிக் கொள்ளும் மசிக்கரியாயிற்றே... அப்படியே ஊர்த்தலைவரில் இருந்து ஸ்டார்ட் ஆகும் பிரேக் பிடிக்காத வண்டி அப்புறம் அங்கே, இங்கே முட்டிக் கொண்டு நில்லாமல் நேஷனல் பெர்மிட் லாரி போல இலக்கை துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்து தன் வழியில் குறுக்கிடும் அத்தனை பேருக்கும் கபால மோட்சம் அளித்து முதல்வர் பதவியை நோக்கி சடுதியில் நகர்கிறது. இடையில் தேவிகா ராணியாக காத்ரின் தெரஸா. டி.வி சேனல் அதிபரின் மகளாக வரும் காத்ரின், தான் ஏற்றுக் கொண்ட கதாபாத்திரத்தை அருமையாக ஈடு செய்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த ‘மெட்ராஸ்’ கலைச்செல்வியை டோலிவுட் ஏன் ஊறுகாய் போல் பாவிக்க வேண்டும்? பொண்ணுக்கு ஹோம்லி ரோலும் ஷூட்டாகும் பாஸ். அடுத்த முறை ட்ரை பண்ணிப் பாருங்க.

கோயில் கொடிமரத்தில் முதலில் விளக்கேற்றும் உரிமை ஊர்த்தலைவரின் மனைவிக்குத் தான் உண்டு என்று ஆணவம் கொண்டு ஒரு பெண் கதாபாத்திரம், ஜோகேந்தரின் மனைவிக்கு ஈடு செய்ய முடியாத ஒரு கொடுமையைச் செய்து விடுகிறது. அந்தக் கொடுமைக்குப் பழி தீர்ப்பதற்காகத் தான் ஜோகேந்திரா அரசியலில் இறங்குகிறார். முதலில் ஊர்த்தலைவராகும் ஜோகேந்திரா, எம்எல்ஏ வின் தகாத ஆசை மற்றும் வற்புறுத்தலை காரணம் காட்டி அவரைக் கொன்று விட்டு, தான் எம்எல்ஏ ஆகிறார்.

அப்புறமும் வண்டியில் பிரேக் இல்லாததோடு வாழ்க்கையிலும் பிரேக் போட ஆளில்லாததால் எம்எல்ஏவிலிருந்து மினிஸ்டராக, அதிலும் ஹோம் மினிஸ்டர் ஆக ஆசைப்படுகிறார். ஹே... நேற்று மதியம் அரசியலுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தவர்களை எல்லாம் ஹோம் மினிஸ்டர் ஆக்க முடியாது ஜோகி வேண்டுமென்றால் கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஆக்குகிறோம் என கட்சித் தலைமை முடிவெடுக்க, ஒரு வழியாக ராதா ஜோகேந்தர் கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஆகிறார். 

ஒரு சாமானியன், தன் மனைவிக்கு நேர்ந்த அவலத்துக்குப் பழிவாங்குவதற்காக அரசியலில் இப்படி விஸ்வரூபமெடுத்தால்... அட அரசியல்வாதிகளை விடுங்கள் நம் மீடியாக்களால் சும்மா இருக்க முடியுமா? அந்த இடத்தில் தான் ஃபாரின் சிகரெட்டுடன் என்ட்ரி ஆகிறார் தேவிகா ராணியாக காத்ரின். மீடியாவின் உயர் மட்டத்துப் பெண்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படும் அளவுக்கு நிலைமை சென்று விட்டது கொஞ்சம் கோராமையாகத் தான் இருக்கிறது. கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஜோகேந்திரா எப்படி அந்த உயரத்துக்குச் சென்றார் என்று ஆராய வரும் தேவிகா ராணி... படு மட்டமான ரசனையாக தன்னைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்ய வரும் ஆணான ஜோகேந்திராவின் மீது காதல் மீதூற கசிந்துருகி அந்தக் காதலின் பேராலேயே அவருக்கு எதிரியாகவும் ஆவதாகச் செல்கிறது கதை.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் ஜோகேந்திரா முதலமைச்சராக ஆசைப்படுகிறார். அதற்கு டி.வி சேனல் அதிபர் மகளான தேவிகா, சோஷியல் மீடியாவின் துணை கொண்டு உதவ முன் வருகிறார். மனைவியை நேசிக்கும் ஆண் பிரஸ்டீஜை வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டாங்க ரேஞ்சில் மனைவிக்காக முதல்வர் பதவி அடைய விரும்பும் ஜோகேந்திரா தன்னை மக்கள் முன் மார்க்கெட்டிங் செய்து கொள்ள தேவிகாவின் உறவை ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

இந்த இடத்தில் இயக்குனரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டாக வேண்டும்...

‘டைரக்டர் சார்... அதெப்படி இப்படி எல்லாம் காட்சிகள் வைக்க முடிகிறது? அடடே... மெய் சிலிர்க்கச் செய்கிறது அந்தக் காட்சியமைப்பு! . தன்னை பலாத்காரம் செய்ய வரும் ஒரு ஆணை, பத்திரிக்கையாளராக உயர் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணால் எப்படிக் காதலிக்க முடியும்? என்று புரியவில்லை. 

இப்போது ராதா என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்கிறீர்களா?

அவர் வழக்கம் போல நமது அரசியல் தலைவர்களின் மனைவிகள் என்னவெல்லாம் செய்வது வழக்கமோ... அதையே அட்சரம் பிசகாமல் செய்து கொண்டிருப்பதாகக் காட்சிகள் செல்கின்றன.

ராதா அன்னதானம் செய்கிறார். கோயில் பிச்சைக்காரர்களுக்கு ரூபாய் நோட்டுக்களை பிச்சை போடுகிறார், தன்னை நாடி வரும் ஏழைகளுக்கும், தானே தேடிச் செல்லும் ஏழைகளுக்கும் வகை, தொகையில்லாமல் உதவுகிறார். ஒரு பக்கம் கணவர் ஜோகேந்திரா அரசியலைக் காரணம் காட்டி செய்து கொண்டிருக்கும் அராஜகங்களுக்கு எல்லாம் மறுபக்கம் மனைவியாக ராதா படம் முழுக்கப் பரிகாரம் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறார். 

  • முடிவில் ராதாவின் பரிகாரம் வென்றதா?
  • ஜோகேந்திரா முதலமைச்சர் ஆனாரா?
  • தேவிகாவின் முறையற்ற காதல் கை கூடியதா? 
  • இந்த பொலிட்டிகல் ஆக்‌ஷன் திரில்லர் திரைப்படத்தை வைத்து இயக்குனரும், ஹீரோவும் மக்களாகிய நமக்கு சொல்ல விரும்பிய சேதி என்ன? 

என்பது போன்ற இத்யாதி... இத்யாதி கேள்விகளுக்கு எல்லாம் அப்பாவி ரசிக சிகாமணிகளே நீங்கள் வெள்ளித்திரையில் விடை தேடிக் கொள்ளுங்கள்.

காஸ்டியூம்ஸ்...

காஜல் அகர்வால் விதம் விதமான புடவைகளில் செம கியூட் ஹோம்லி லுக்! காத்ரின் கூட தனது ஹை புரொஃபைல் லுக்கில் அணிந்து வரும் ஆடைகள் அனைத்துமே நச் ரகம்!

ராணாவின் கேஷுவலான வேஷ்டி கட்டும் ஸ்டைல் பட்டையைக் கிளப்பினாலும் நடுவில் சில காட்சிகளில் சபாரி மாதிரியான சில உடைகளில் வருகிறார். அது வயதான தோற்றமளிக்கிறது. 

காஸ்டிங்...

அந்நியோன்யமான மனைவியாக ராதா கதாபாத்திரத்தில் காஜல் அகர்வாலிடம் அழகு கொஞ்சுகிறது. தேவிகா ராணியாக காத்ரினும் ஓக்கே.

சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் நவ்தீப், காமெடியன் பித்ரி சதி, வார்டனாக வரும் ரெட்டி, ஊர்த்தலைவரின் மனைவியாக வரும் பெண், என அவரவர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப் பட்ட வேலையை செவ்வனே செய்திருக்கிறார்கள்.

வில்லன் அசுதோஷ் ராணா பயமுறுத்துவதற்குப் பதிலாக கே.எஸ்.ரவிக்குமார் படத்தில் மிக்ஸர் தின்று கொண்டிருப்பவர் போல அத்தனை மந்தமாக சிவனே என்று காரியமாற்றுவது அவரை காமெடி வில்லனாகக் காட்டி விட்டார்களோ இத்திரைப்படத்தில் என்றொரு யோசனையைக் கிளறுகிறார்.

ஒளிப்பதிவு...

வெங்கட் சி.திலீப்பின் கேமரா பாடல்காட்சிகளிலும், சண்டைக்காட்சிகளிலும் மாயஜாலம் செய்திருக்கிறது.

பாடல்கள்...

  • பாடல்களைப் பொறுத்தவரை சந்தமெல்லாம் நீயே, நீயே... சுவாசமெல்லாம் நீயே... நீயே! பாடல், படம் முடிந்து தியேட்டரை விட்டு வெளியே வந்த பின்னும் கூட இன்னும் காதோடு ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஷ்ரேயா கோஷலின் குரலில் ஐஸ்கிரீம் வழிந்தோடாத குறை! அத்தனை குளுமை அந்தப் பாடல்.
  • ஜோகேந்திரா... ஜோகேந்திரா நீ வாழ்க ஜோகேந்திரா, 
  • விஜய் ஜேசுதாஸின் குரலில் ராதம்மா, ராதம்மா ராவே ராதம்மா பாடல்கள் ராணாவுக்கான மாஸ் ரெஸ்பான்ஸை கூட்டக் கூடும். இந்தப் பாடலில் வரும் பெண் குரல் நடிகை திவ்யா ஸ்பந்தனாவுடையதாம். (குத்து ரம்யான்னு சொன்னா தான் தமிழ் ரசிகர்களுக்குப் புரியும்) செம வாய்ஸ் திவ்யா.
  • ஷ்ராவணியின் கனமான பேஸ் வாய்ஸில் சுமங்கலியாக நீ சென்று விட்டாயம்மா,பாடல் சற்றே மனதை அசைத்து கண் கலங்கச் செய்கிறது.

பாடல்களைப் பொறுத்தவரை எதுவுமே சோடையில்லை.

பாடல் காட்சிகளில் சப்பாத்திக்கு மாவு  பிசைவது, கண்ணைக் கட்டி அழைத்துச் சென்று நிற்க வைத்து நகைகள் அணிவிப்பது, ரொமான்ஸ் என்ற பெயரில் குளிக்கும் போது சோப் போட்டு விடுவது மாதிரியான காட்சிகள் எல்லாம் முன்பே சில திரைப்படங்களில் பார்த்த உணர்வைத் தருகின்றன. ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் இயக்குனர்களுக்கு கொஞ்சம் கற்பனை வறட்சியாகி விட்டது போல! அதனால் தான் இப்படி எங்கிருந்தாவது உருவ வேண்டியதாகி விடுகிறது.

படத்தில் புதிதாகக் காணக் கிடைத்த ஒரே ஒரு விஷயம் குண்டடி பட்டுப் பிய்ந்து போன காதுக்குப் பதிலாக ராணா தங்கத்தில் செய்து மாட்டி இருக்கும் மேற்காது ஒன்று மட்டுமே! சத்தியமாக அது மட்டும் தான் இந்தப் படத்தில் புதுசு. மற்றதெல்லாம் புது மொந்தையில் ஊற்றிய பழங்கஞ்சி!

சண்டைக்காட்சிகள்...

படத்தில் பெரிதாக சண்டைக்காட்சிகள் என்று ஒன்றும் மனதில் பதியவில்லை. பாலத்தின் மீது குண்டு வெடித்து மனைவி காயங்களுடன் மூர்ச்சையாகிக் கிடக்க கீழே விழத் தயாராக ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் காரிலிருந்து தன் மனைவியைக் காப்பாற்ற ஜோகேந்திரா முயற்சிக்கையில் வரும் சண்டைக்காட்சி ஓரளவுக்கு மனதில் நிற்கிறது. பாகுபலியில் காட்டெருமை, இதில் காரா?! என்ற உணர்வெழுந்தாலும் திரையில் காட்சி அருமையாகத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது தெரிந்தது.

கிளைமாக்ஸ்...

யூகிக்கக் கூடிய கிளைமாக்ஸ் தான் என்றாலும், இப்படி ஒரு திரைப்படத்துக்கு அதைத் தாண்டி வேறு எந்த விதமான கிளைமாக்ஸையுமே திட்டமிட முடியாது என்பதால் படம் சுபம்.

இத்திரைப்படத்தின் இயக்குனர் தமிழ், தெலுங்கில் வெற்றி நடை போட்ட சூப்பர் ஹிட் திரைப்படமான ‘ஜெயம்’ படத்தை இயக்கிய தேஜா. வழக்கமான தனது கொஞ்சம் காதல், கொஞ்சம் சென்டிமென்ட், கொஞ்சம் சண்டை, கொஞ்சம் காமெடி காக்டெயிலில் இம்முறையும் தெலுங்கைப் பொறுத்தவரை படத்துக்கு மாஸ் வெற்றியே! தமிழ் ரசிகர்கள் சில லாஜிக் ஓட்டைகளை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். படம் மலையாளத்திலும் ரிலீஸ் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சேட்டன்கள் இப்படத்திற்கு என்ன ரிசல்ட் தருவார்கள் எனப் பொறுத்திருந்து தான் காண வேண்டும். இந்தியிலும் கூட படம் டப் செய்யப்பட்டிருக்கிறதாம். இந்தியில் ராணாவுக்கு செல்வாக்கு உண்டு என்கின்றன பாலிவுட் பட்ஷிகள்.

படத்தின் ‘பஞ்ச்’ டயலாக்குகள்...

அது போக படத்தின் பஞ்ச் டயலாக்குகள் குறித்தும் பேசியாக வேண்டும். முழுப்படமுமே பஞ்ச் டயலாக்குகளை நம்பித்தான் எடுக்கப் பட்டிருக்கிறதோ! என்ற வகையில் மரண மாஸாக நெஞ்சில் இல்லை... இல்லை ஸ்ட்ரெயிட்டாக பின்மூளைக்குள் குத்தி ஆங்கர் போட்டு நிற்கின்றன சூப்பர்... டூப்பர் ‘பஞ்ச்’ கள்.

  • ‘கணக்குப் போட்டு அடித்தால் ஐந்தே வருடங்களில் நான் ஆவேன் சி. எம்.
  • பாம்புக்குப் புற்று வேண்டுமென்றால் எறும்பு எதற்கடா கஷ்டப்பட வேண்டும்? 
  • நான் எப்போது சாக வேண்டும் என்பதை நானே முடிவு செய்வது மட்டுமல்ல, நீ எப்போது சாக வேண்டுமென்பதையும் நானே முடிவு செய்வேன்.
  • ஆயிரம் பேரை ரிஸார்ட்டில் தங்க வைத்தால் நாளைக்குள் நானும் ஆவேன் சி.எம்’  

என்பது மாதிரியான ‘பஞ்ச்’கள்  எல்லாம் தமிழில் கேட்கையில் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமற்றுத் தோன்றினாலும் தெலுங்கில் கேட்கையில் மேலே சொன்ன எபெக்ட் இருந்தது நிஜம்!

கிளைமாக்ஸில் இயக்குனர் தேஜாவும், ராணாவும் உறுதிப்படுத்த விரும்புவது ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தான்... தங்களை ஓட்டுப் போட்டு தேர்ந்தெடுத்த மக்களை மதிக்காத, மக்களுக்கு அநீதி இழைக்கத் தயங்காத அரசியல்வாதிகளை எல்லாம் மொத்தமாகக் குண்டு வைத்து கூண்டோடு அழித்துவிடுவதே நல்ல அரசியல் முகிழ்ப்பதற்கான ஒரே வழி என்கிறார்கள்.

ஐயோடா... இதெல்லாம் சாத்தியமா? அதைச் சொன்ன தைரியத்துக்காக இருவரையும் பாராட்டலாம். ஆந்திர அரசியல்வாதிகள் இதைக் கண்டுகொள்ளவில்லையா? அல்லது ஸ்போர்ட்டிவாக எடுத்துக்கொண்டார்களா எனத் தெரியவில்லை. 

பாடல்கள் மற்றும் பஞ்ச் டயலாக்குகள், காரைக்குடி, நகரத்தார் தெருக்களையும் வீடுகளையும் லட்டு போல கேமிராவில் அள்ளித் தந்த ஒளிப்பதிவுக்காகவும், ராணா, காஜல், காத்ரினின் இயல்பான நடிப்புக்காகவும் ஒருமுறை பார்க்கலாம்

]]>
ராணா டகுபதி, RANA DAGUBATTI, tollywood, டோலிவுட், nene raju nene mantri movie review, நானே ராஜா நானே மந்திரி திரைப்பட விமர்சனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/16/w600X390/nene-raju-story_647_062317015234.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/16/rana-dagubattis-nene-raju-nene-mantri-movie-review-2756292.html
2754660 சினிமா திரை விமரிசனம் இயக்குநர் ராமின் 'தரமணி': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Sunday, August 13, 2017 09:32 AM +0530  

எச்சரிக்கை: மிகையாக இருந்தாலும் முதல் வரியிலேயே தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். இந்தத் திரைப்படம் ‘முதிர்ச்சியான பார்வையாளர்களுக்கானது’. ஒருவேளை வழக்கமான தமிழ் சினிமாவை எதிர்பார்த்து செல்பவர்கள் கடுமையான அதிர்ச்சியை அடைவதற்கான சாத்தியம் அதிகம். ‘இது இயக்குநர் ராமின் திரைப்படம்’ என்கிற அறிதலுடன், முன்கூட்டிய மனநிலையுடன் செல்கிறவர்கள் கூட அந்தப் பட்டியலில் இடம் பெறுவதற்கான சாத்தியமுண்டு.

இந்தத் திரைப்படத்தின் உள்ளடக்கம், காட்சிகள், வசனங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் கடுமையான சமூக விமரிசனங்களும், அவல நகைச்சுவையும், மரபு மீறலும், கலாசார அதிர்ச்சியும், இயக்குநரின் குரலும் நிறைந்திருக்கின்றன. 

இதுவரை வெளிவந்த தமிழ் சினிமாக்களில் ‘The most matured cinema’ என்று இயக்குநர் ருத்ரைய்யா இயக்கிய ‘அவள் அப்படித்தான்’ திரைப்படத்தை முன்நிறுத்த விரும்புகிறேன். ஆனால் அந்தத் திரைப்படத்தை விடவும் பல நூறு அடிகள் தாண்டிச் சென்றிருக்கிறது, ராமின் ‘தரமணி’

நிற்க, உடனே ‘இது ஏதோ ஒலக சினிமா’ போல இருக்கு’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்ளவும் தேவையில்லை. ராமின் திரைமொழி ‘பெஸ்டிவல் பாணியில்’ இருந்தாலும் அவர் பேசியிருக்கும் விஷயம் மிக அடிப்படையானது; எளிமையானது. எனவே அடிப்படை மனித உணர்வுள்ள எந்தவொரு சராசரி நபருக்கும் இந்தத் திரைப்படம் நிச்சயமாகப் புரியும். அதற்கான பொறுமையும் நுண்ணுணர்வும்தான் தேவை. 

சரி, விமரிசனத்துக்குள் செல்வோம். 

**

ஆண் x பெண் உறவு சார்ந்த சிக்கல் என்பது மேற்பரப்பில் எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும் அதனுள் ஆயிரக்கணக்கான இழைகள் உள்ளுறையாக, ரகசியமாக பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. தனிநபர்களின் அகச்சிக்கல்கள்தான் குடும்ப வன்முறைகளுக்கு காரணமாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலான சமூகக் குற்றங்களுக்கு குடும்ப வன்முறையே காரணமாக இருக்கிறது. இப்படி ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப்பிணைந்திருக்கும் நம்முடைய வாழ்வியல் இயங்குமுறையின் சிக்கல்களை நேர்த்தியான திரைக்கதையின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார் ராம்.

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சிக்கலின் வரலாறு பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தது. ஆதாமின் முதல் ஆப்பிள் கதைக்கு முன்னால் இருந்தே இந்தச் சிக்கல் இருந்திருப்பதற்கான வாய்ப்பு உண்டு. 

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையில் தோன்றும் இனக்கவர்ச்சி, காதல், காமம் என்று அனைத்துக்கும் காரணம் இயற்கையின் தொடர் சுழற்சிதான். இதற்காகவே அத்தனை நாடகங்களும். ஓர் உயிரில் இருந்து இன்னொரு உயிர் உருவாவது. இயற்கையின் இந்தத் தொடர் நாடகம், ஏறத்தாழ எல்லா உயிரினங்களுக்குள்ளும் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாகத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. 

காமம்தான் இதற்கான அடிப்படை உந்துவிசை என்றாலும் இந்த நாடகத்தின் பிரதிபலிப்பாக அதன் மேற்பரப்பில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே எவ்வாறான காட்சிகள் எல்லாம் நிகழ்ந்து விடுகின்றன?

அகங்கார மோதல்கள், பரஸ்பர ஈர்ப்புகள், அதற்கான வேடங்கள், காதல், அதனுள் மறைந்திருக்கும் காமம், அவை சார்ந்த பாசாங்குகள், நிறைவேறாத ஏக்கங்கள், பெருமூச்சுகள், அகம், புறம் சார்ந்து உருவாகும் வன்முறைகள், பாலியல் சீண்டல்கள், குற்றங்கள், குடும்ப வன்முறை, வன்மங்கள், கொலைகள், தற்கொலைகள், இறந்து போகும் மனங்கள், மரத்துப் போகும் உணர்வுகள் என்று பல்லாயிரக்கணக்கான உணர்ச்சிகளின் விளையாட்டுக்களம் இது. 

இந்தக் களத்தின் பின்னணியில்தான் தன் நாடகத்தை நிகழ்த்துகிறார் ராம். ‘ஒரு பையன், ஒரு பொண்ணு கிட்ட ‘ஐ லவ் யூ’ சொன்னா என்னவெல்லாம் நடக்கும்? என்கிற இயக்குநரின் குரலும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளும் ஒரு சிறிய உதாரணம். 

**

காதலில் தோற்றுப் போகும்  ஓர் இளைஞன். திருமண வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போகும் ஒரு பெண். மழைநாள் ஒன்று தற்செயலாக அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்க வைக்கிறது. எழுத்தாளர் ஆதவனின் சிறுகதையில் வரும் பாத்திரங்கள் போல அகங்கார மோதலில் அந்தக் காட்சி தொடங்குகிறது. ஒருவரையொருவர் மெல்லப் பிறாண்டிக் கொள்கிறார்கள். அதிலிருந்து ஒழுகும் குருதியை ருசிக்கிறார்கள். மிக முதிர்ச்சியான உரையாடல் அவர்களுக்குள் நிகழ்கிறது. 

பரஸ்பரம் தங்களைப் பற்றிய அறிமுகம் கிடைத்தவுடன் தாங்கள் இருவரும் ஒரே குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணமும் பிரியமும் உருவாகிறது. 

காதலியால் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞன், கணவனால் பாதிக்கப்பட்ட பெண். பாதிக்கப்பட்ட இருவர் இணைந்து அவர்களுக்குள் இனிமேலும் பாதிப்பு வராத ஒரு பயணத்தை உருவாக்க முடியுமா?. ஆம் என்று தோன்றலாம். இல்லை. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சில ஆதாரமான குணாதிசயங்கள் அவர்களை அப்படி வாழ அனுமதிக்காது. 

அவர்களுக்குள் நிகழும் குரூர விளையாட்டை கருணையேயின்றி ரத்தமும் சதையுமாக நம் கண் முன் நிறுத்துகிறார் இயக்குநர் ராம். 

**

படத்தின் முதல் பிரேம் தொடங்கி கடைசி வரைக்கும் இயக்குநரின் கொடி பறக்கிறது. ஆம். ‘இது முழுக்க முழுக்க இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள திரைப்படம்’ என்று தைரியமாகச் சொல்லலாம். முன்னணி நாயகர்களுக்கேற்ப பல சமரசங்களைச் செய்யும் பிழைப்புவாத இயக்குநர்களுக்கு மத்தியில் தாம் உருவாக்க விரும்பும் படைப்புக்காக எத்தனை வருடங்கள் வேண்டுமானாலும் காத்திருக்க முனையும் ராமின் பிடிவாதமும் கலைஞனுக்கான திமிரும் ரசிக்க வைப்பவை. 

ஆட்சேபகரமான சில காட்சிகளை நீக்கினால் ‘யூ’ சான்றிதழ் பெற்று வரிவிலக்கு ஆதாயம் கிடைக்கக்கூடிய சூழலை கைவிட்டு ‘அந்தக் காட்சிகளை நீக்க முடியாது, அவைதான் இத்திரைப்படத்தின் அடித்தளம்’ என்கிற நோக்கில் பிடிவாதமாக ‘ஏ’ சான்றிதழ் பெற்ற நேர்மை பாராட்டத்தக்கது. 

ஆனால், இயக்குநரின் திரைப்படம் என்பதற்காக நாயகனின் உடல்மொழி முதற்கொண்டு படம்நெடுக ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும் ‘வாய்ஸ்ஓவர்’ வரை இயக்குநரே பல இடங்களை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பது நியாயமா? (சரி, இந்த பஞ்சாயத்துக்குப் பின்னால் வருவோம்). 

இந்தியா – இலங்கை கிரிக்கெட் போட்டிக்கும், இராமேஸ்வரத்தில் உள்ள சில மீனவப் பெண்கள் மழை வருவதற்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் உள்ள சம்பந்தம்தான். ஆம், எது புரிகிறதோ, அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறது இயக்குநரின் பின்னணிக்குரல். 

இங்கு கிரிக்கெட் என்பது விளையாட்டு மட்டுமல்ல. அதுவொரு மதம். சர்வதேசப் பிரச்னைகளுடன் தொடர்புடையது. கேயாஸ் தியரி போல, மைதானத்தில் அடிக்கப்படும் ஒரு சிக்ஸர் எவருடைய உயிரையோ பறிக்கும் சக்தி வாய்ந்தது. ஏனென்பது படத்தைப் பார்த்தால் புரியும். 

ஆண், பெண்ணுக்கான உறவுச்சிக்கல்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம் என்றாலும் படம் நெடுக இம்மாதிரியான சமூக அரசியல் தொடர்பான பிரச்னைகள், ‘சுளீர்” கேள்விகள், அதிலுள்ள இருண்மை நகைச்சுவை என்று பார்வையாளர்களைத் தொடர்ந்து காலணியால் அடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார் இயக்குநர். 

பார்வையாளர்களுக்கு நிச்சயம் வலிக்கும். ஆனால் சந்தோஷமான வலி. சினிமா எனும் வலிமையான ஊடகத்தைப் போதை மருந்து போல பயன்படுத்தி அரசியல் சுரணையற்ற ஒரு சமூகத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கும் சினிமாக்காரர்களின் மத்தியில் இப்படிச் சமூகவுணர்வுடன் ஓர் உயிர்ப்புள்ள இயக்குநர் இருக்கிறார் என்பதே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. 

நாயகனுக்கும் நாயகிக்குமான பிரச்னைகளை விவரித்துக்கொண்டே செல்லும் இயக்குநர், ஓரிடத்தில் ‘Pause’ பட்டனை அழுத்தி விட்டு, ‘இத்தனை நேரம் இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தீர்களே, ஏரிகளை அழித்து உருவாகியிருக்கும் இந்தக் கட்டடங்களைப் பற்றி யோசித்தீர்களா?’ என்று ‘நச்’சென்று ஒரு கேள்வி கேட்கிறார். படம் முழுக்க இது போல் நிறைய கேள்விகள், கிண்டல்கள். மிக கூர்மையான வசனங்கள். 

**

படத்தின் தலைப்பான ‘தரமணி’ என்பது அற்புதமான குறியீடு. தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை சார்ந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், பணியாளர்கள் அதிகமுள்ள பகுதி. உலகமயமாக்கலின் துல்லியமான அடையாளம். 

ஐ.டி துறை என்பது பிரத்யேகமான கலாசாரத்தைக் கொண்டது. எப்போது வேண்டுமானாலும் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளக்கூடிய பணிப் பாதுகாப்பின்மை சூழல், வழக்கத்துக்கு மாறான இரவு நேரப் பணி, முந்தைய தலைமுறையால் கனவு கூட காண முடியாத ஊதியம், அது தரும் செளகரியங்கள், இடைஞ்சல்கள், பாலியல் சீண்டல்களைச் சகித்துக்கொள்ளவேண்டிய அவலம் (பெண்களுக்கு), சமூகவுணர்வு அற்ற அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட கும்பல் ஒருபுறம். அந்தக் கும்பலில் இருந்து கொண்டே தன்னால் இயன்ற சமூகப் பணிகளை செய்யும் உணர்வாளர்கள் என்று விநோதமான கலவை.

எளிய சமூகத்தின் பல்வேறு கனவுகளைக் கலைத்துக்கொண்டு அவர்களின் உழைப்பையும் குருதியையும் உயிரையும் உறிஞ்சிக் கொண்டுதான் நகரமயமாக்கல் எனும் ‘நரகல்மயமாக்கல்’ உருவாகிறது. ஆலயத்தை உருவாக்குவதற்காக பல்வேறு அடிமைகள் உயிரிழந்த அதே ஆதிக்காலத்துக் கதை நவீன உலகத்திலும் தொடர்கிறது. வறுமையிலிருந்து தப்பிக்க பெருநகரத்துக்குள் வந்து விழும் அந்நிய மாநிலத்தைச் சோந்த ஏழைப் பணியாளனின் சடலம், குருதி கொப்பளிக்க எவரும் கவனிப்பாரின்றி அநாதைப் பிணமாகச் சாலையோரத்தில் கிடக்கிறது. தொலைதூரத்தில் உள்ள பல்லடுக்குக் கட்டடம் பின்னணியில் மங்கலாகத் தெரிகிறது. இப்படி அர்த்தம் பொதிந்த பல காட்சிகள் படம் பூராவும் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.  

ஆனால் இத்திரைப்படம் ஐ.டி. பணியாளர்களைப் பற்றியது அல்ல. அப்படியொரு விநோதமான கலாசாரத்தின் பின்னணியில் பணிபுரிபவள் அல்தியா (ஆண்ட்ரியா). ஆங்கிலோ இந்தியச் சமூகத்தைச் சார்ந்தவளாக இருப்பதாலும், கணவனைப் பிரிந்து வாழ்பவள் என்பதாலும் மிகக் குறிப்பாக அழகாக இருப்பதாலும் உடல் சார்ந்த தொடர்புக்கு எளிதில் கிடைப்பாள் என்று உயர் அதிகாரியால் எண்ணப்படுபவள். ஆனால் தன் மீது வீசப்படும் பாலியல் சீண்டல்களை சாதுர்யமாகவும் துணிச்சலாகவும் எதிர்கொள்ளத் தயங்காதவள் அவள். கணவன் தன்னிடம் மறைத்த பாலியல் அடையாளத்தை, அதன் சிக்கலை கருணையுடன் மன்னிக்கத் தெரிந்தவள். (தற்பால் சேர்க்கையை காட்சி வடிவத்திலும் கண்ணியமாகவும் கையாண்ட முதல் திரைப்படமாக ‘தரமணி’ இருக்கக்கூடும்). 

ஓர் ஆணினால் ஏமாற்றப்பட்டு, தாயால் வசைபாடப்பட்டு தன் மகனுடன் தனிமையில் அலையும் அல்தியாவுக்கு, நேர்மையான ஒரு இளைஞனைப் பார்த்ததும் சலனம் ஏற்படுகிறது. அவன் நல்லவனாக இருக்கக்கூடும் என்கிற எண்ணம் உருவாகிறது. ஒரு பெண்ணால் பாதிக்கப்பட்ட அவனுடைய துயரத்தைத் தன் காதலின் மூலம் துடைக்க முடியும் என நம்புகிறார். 

**

ஒரு பொண்ணு, ஒரு பையன் கிட்ட காதலில் விழுந்தால் என்னவாகும்?

நாயகன், நாயகி என்று இந்தத் திரைப்படத்தில் எவருமில்லை. என்றாலும் சம்பிரதாயத்துக்காகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் வசந்த் ரவி, இந்த படைப்பின் நாயகன். ஒரே திரைப்படத்தோடு ஓய்ந்து போன ‘காதல் ஓவியம்’ கண்ணனை நினைவுப்படுத்துகிறார். ஆனால் உடல்மொழி, உச்சரிப்பு என்று எல்லாவற்றிலும் இயக்குநர் ராமே தெரிகிறார். இது ராமின் திரைப்படங்களில் உள்ள வழக்கமான குறை. ஒரு திரைப்படம் இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கலாம், அதற்காகப் பாத்திரங்களும் இயக்குநரின் தோரணையை நகலெடுப்பது அவசியமா? முதல் படம் என்று தெரியாத அளவுக்கு வசந்த் ரவி அபாரமாக நடித்திருக்கிறார். 

தனக்குக் காதலை தந்த ஆண்ட்ரியாவிடம் வழக்கமான ஆணின் நிலவுடமை மனோபாவத்தோடு ‘அவன் கூட படுத்தியா..’ என்று கேட்ட குரூரத்தைப் பிற்பாதியில் வேறொரு இடத்தில் உணர்ந்து மனம் கலங்கும் காட்சியில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். 

மக்களிடம் அறிமுகமே இல்லாத நடிகரை உபயோகப்படுத்துவது இயக்குநரின் துணிச்சல் என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும் இந்தப் பாத்திரத்துக்கு முன்னணி நாயகர்கள் மட்டுமல்ல, இரண்டாவது, மூன்றாவது நிலையில் உள்ள நடிகர்கள் கூட நடிக்க ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். பாத்திரத்தின் தன்மை அப்படி. அழகம்பெருமாள் தன் பாத்திரத்தைத் திறம்பட கையாண்டிருக்கிறார். இறுதிக்காட்சியில் நாயகனின் மீது கோபப்பட்டு விட்டு பின்பு அதே காரணத்துக்காக நன்றியும் சொல்வது மிக நுட்பமான காட்சி. 

படத்தில் வரும் சிறு சிறு பாத்திரங்களும் அபாரமாக நடித்திருக்கின்றன. கதாபாத்திரத் தேர்வில் இயக்குநர் எத்தனை கவனமாக இருந்திருக்கிறார் என்பதற்கான உதாரணம் ஒன்று சொல்லலாம். ஆண்ட்ரியாவின் கணவன் பாத்திரத்துக்குச் சுருள்முடி. அதேபோல் சுருள்முடியுள்ள பையனைத் தேடி நடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். குடும்ப வன்முறைக்குப் பலியாகும் இளம்தலைமுறையின் பிரதிநிதியாக அந்தச் சிறுவன் அற்புதமாக நடித்திருக்கிறான். 

**

இந்தத் திரைப்படத்தின் காட்சிகளை, வசனங்களைச் சிலாகித்துக் கொண்டே போனால் விமரிசனம் நூறு பக்கங்களுக்கு மேல் நீளும். எனவே பலவற்றைச் சொல்லாமல் விடுகிறேன். காட்சிகளின் பின்னணிகளில் எங்கெல்லாம் புறா. மழை, ரயில் போன்ற குறியீடுகள் வருகின்றன என்பதைக் கவனிப்பதும் புரிந்து கொள்ள முயல்வதும் பார்வையாளனுக்குச் சுவாரசியமான அனுபவம்.
 
படத்தின் தலைப்பும் காட்சிகளும் ரயில்நிலையத்தோடு தொடர்புடையவை என்பதால் அது சார்ந்த சத்தத்தோடு தொடங்குகிற யுவனின் பின்னணி இசையின் ரகளை படம் பூராவும் தொடர்கிறது. காட்சிகளில் உள்ள நையாண்டிதனத்தை இசையும் பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால் பல இடங்களில் திணிக்கப்பட்ட உணர்வைத் தரும் வகையில் இசை ஒலித்துக் கொண்டேயிருப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். (இயக்குநர் End credits-ல் In the mood for love போன்ற திரைப்படங்களையெல்லாம் குறிப்பிட்டிருக்கிறாரே, யுவன். அதற்கு நியாயம் செய்ய வேண்டாமா).

இந்தத் திரைப்படத்துக்குப் பாடல்களே தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. என்றாலும் நாயகன் மனம் திரும்பி அது சார்ந்த துயரத்தின் ஊடே நாகூருக்குப் பயணமாகும்போது ஒலிக்கிற ‘பாவங்களை சேர்த்துக் கொண்டு’ என்கிற பாடல் மனதை உருக்க வைக்கிறது. மக்கள் சமூகத்தின் பல்வேறு இயல்பான முகங்களும் காட்சிகளும் இதில் பொருத்தமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. 

‘நாய்ல என்ன கெட்ட நாய், நல்ல நாய்... ஆண்கள் எல்லோரும் நாய்கள்தான். அப்பப்ப பிஸ்கெட் போட்டா போதும்’ என்பது போன்ற வசனங்கள் ஆண்கள் குறித்து எள்ளலான மதிப்பீடுகளை வைத்திருக்கிற பெண்களின் அகவுலகைச் சித்தரிக்கிறது. 

தன் உடல் பலத்தால் பெண்களை அடக்கி விட முடியும் என்கிற உயர்வுமனப்பான்மையுடன் ஆணுலகம் நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு நடக்கிறது. அவ்வாறல்ல, ஒரு பெண்ணின் மனத்துக்குள் பயணிப்பதும் அவளுடைய அன்பைப் பெறுவதும் அத்தனை எளிதானதல்ல என்பதைப் பல காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. ஆண்களின் போலியான அதிகாரத்துக்குப் பெண் எந்நாளும் பயப்படுவதில்லை. ‘உனக்குத் துப்பாக்கி சுடத் தெரியாது. அதனால நானே சுட்டுக்கறேன்’ என்று காவல்துறை அதிகாரியின் மனைவி சொல்வதில் உள்ள கோபமும் சீண்டலும் எத்தனை ஆண்களுக்குப் புரிந்திருக்கும்?. இந்தத் திரைப்படத்தின் பல காட்சிகளை ஆண்கள் புரிந்து கொள்வார்களா, ஜீரணிப்பார்களா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. 

நிறைவேறாத காமம், அது சார்ந்த ஏக்கங்கள் நவீன நுட்ப வசதிகளோடு எப்படியெல்லாம் பரவுகின்றன என்கிற சமூகத்தின் அழுகல்தன்மை பல காட்சிகளில் வெளிப்படுகிறது. ‘நான் சாப்பிட்ட நரகலை இந்த ஊருக்கும் தர நினைக்கிறேன்’ என்று பெண்களைப் பழிவாங்க முயல்கிற நாயகன் இறுதியில் ஒரு பெண்ணிடம்தான் சரணடைகிறான். 

தான் திருடிய பணத்தை மனச்சாட்சியின் உறுத்தலுடன் அந்தக் குடும்பத்துக்கு இறுதியில் நாயகன் திருப்பித்தருவதையும் பணமதிப்பிழப்பு என்கிற அதிகார முடிவு எளிய மக்களை அல்லல்பட வைக்கும் குரூரத்தையும் அங்கதப்பாணியில் இணைத்து இயக்குநர் கிண்டலடித்திருப்பது அபாரம். 

‘வாய்ஸ்ஓவர்’ உத்தி என்பது முறையாகப் பயன்படுத்தினால் ரசிக்கத்தக்கதுதான்... ஆனால் இதுவே ஓவராக போனால் எப்படி? கலவியின்போது பக்கத்தில் நின்று ஒருவர் குறிப்புகள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தால் அது நன்றாகவா இருக்கும்?

தனது திரைக்கதையின் மையத்தோடு சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்னைகளையும் சிறுசிறு இழைகளாக நெய்வது ராமின் பலம். ஆனால் சமயங்களில் இதுவே பலவீனமாக மாறுகிறது. இது போன்ற குறுக்கீடுகளால் படம் எதைப் பற்றி பேசுகிறது என்பது குறித்து பார்வையாளன் குழம்பிப் போக வாய்ப்புண்டு. 

ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்தில் ராமின் குறுக்கீடுகள் பல சமயங்களில் அபாரமாகவே இருக்கின்றன. அதற்கான விளக்கத்தை படத்தின் கடைசி வரியில் இயக்குநர் தந்திருப்பது சுவாரசியம். 

**

தரமணி – பெண்ணியத் திரைப்படமல்ல. இரு பாலினத்தவரின் பிரச்னைகளையும் இணைத்தே பேசுகிறது. அதிகப் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறவர்கள் பெண்கள் என்பதால் அவர்கள் தொடர்பான காட்சிகளின் கனம் அதிகமிருப்பது இயல்பே. 

ஒரு பெண்ணை உடல்பலத்தாலோ, அதிகாரத்தாலோ ஓர் ஆண் எப்போதும் வெல்ல முடியாது. பெண்களின் மனத்தில் தங்களைப் பற்றிய பிம்பம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதை ஆண்கள் அறிய நேர்ந்தால் நிச்சயம் அதிர்ச்சி அடைவார்கள். பரஸ்பர அன்பின் மூலம் புரிதலின் மூலமுமே ஆண் – பெண் உலகம் அதிகச் சிக்கல்கள் இன்றி இயங்க முடியும் என்கிற போதனையை மிக நேர்த்தியான திரைக்கதையுடனும் காட்சிகளின் அழகியலுடன் விவரிக்கிறது தரமணி.

]]>
Director Ram, Taramani Movie Review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/8/w600X390/taramani891xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/13/taramani-movie-review-2754660.html
2754184 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷின் 'வேலையில்லா பட்டதாரி' 2 - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, August 12, 2017 12:52 PM +0530  

ஹாலிவுட் பாணி போல, ஒரு வெற்றிகரமான திரைப்படத்தின் அடுத்தப் பாகம் (sequel) தமிழில் உருவாவது மிக அரிது. அம்மாதிரியான வழக்கமும் கலாசாரமும் இங்குப் பெரிதும் இல்லை.. ‘சில காலம் கழித்தும் கூட பார்வையாளர்கள் முதல் பாகத்தை நினைவுவைத்துக்கொண்டு பார்ப்பார்களா’ என்று இயக்குநர்கள் தயங்குகிறார்களோ என்னவோ.

இரண்டாம் பாகமாக அல்லது அடுத்தடுத்தப் பாகங்களாக வெளிவந்த திரைப்படங்களே தமிழில் குறைவுதான். அவையும் பொதுவாக இங்கு வெற்றியடைவதில்லை. பாகுபலி, சென்னை 28, சிங்கம் போன்றவை மட்டுமே விதிவிலக்கு. தமிழின் ஒரே முந்தையப் பாகத் (prequel) திரைப்படமாகக் கருதப்படும் பில்லா – 2 கூட தோல்விதான். எந்திரன், விஸ்வரூபம் ஆகிய தொடர்ச்சிகளின் வெற்றியை இனிதான் பார்க்கவேண்டும்.

இது மட்டுமல்லாமல் சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்கள் இங்குப் பொருத்தமான காரணங்களோடு, அதன் சரியான தொடர்ச்சித் தன்மைகளோடு தீவிரமான போக்கில் உருவாக்கப்படுகிறதா என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். இந்த வகையில் பாகுபலி மட்டுமே முந்தைய பாகத்தோடு அதிகம் பிரிக்க முடியாத வகையிலான திரைக்கதையோடு உருவாகியிருந்தது.

மற்றதெல்லாம் முதல் பாகத்தின் தற்செயலான, பிரம்மாண்டமான வணிக வெற்றியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்கிற பேராசையில் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட தனித்தனித் துண்டுகள் மட்டுமே. தனியாகப் பார்த்தாலும் பார்வையாளர்களுக்குப் புரிய வேண்டும் என்கிற கவனத்தோடு எடுக்கப்பட்டவை. விஐபி 2-ம் அப்படியொரு தனிப்படமே. ஆனால் அப்படித் தெரியாத அளவுக்கு முந்தைய பாகத்தின் அடையாளத் தொடர்ச்சிகளைக் கவனத்துடன் பயன்படுத்தியிருக்கும் மெனக்கிடலுக்காக இயக்குநர் செளந்தர்யா ரஜினிகாந்த்தைப் பாராட்டலாம்.

**

வேலையில்லா பட்டதாரி -2 ஐ  பார்ப்பதற்கு முன் முதல் பாகத்தைப் பற்றிச் சுருக்கமாகப் பார்த்துவிடுவோம்.

ரகுவரன் கட்டடப் பொறியியல் பட்டதாரி. அதிகச் சம்பளத்துக்காக ஏதோவொரு பணியில் ஈடுபடுவதை விட தான் கற்ற துறையில் சாதிக்க வேண்டும் என்கிற கனவு உள்ளவன். ஆனால் அவனது நேர்மை ஒரு தடையாக இருக்கிறது. எனவே ‘தண்டச்சோறு’ என்று தகப்பனால் அடிக்கடித் திட்டப்படுகிறான். இடையில் ஒரு காதல். அசந்தர்ப்பமான தருணத்தில் அவனுடைய அன்புத்தாயின் மரணம் நிகழ்கிறது. தான்தான் அதற்குக் காரணம் என்கிற குற்றவுணர்வில் இருக்கிறான்.

அவனது தாயின் மரணத்தின் மூலமாக அவனுக்கொரு நல்ல காலம் பிறக்கிறது. அவனுடைய விருப்பப்படியே கட்டட பொறியியல் நிறுவனத்தில் பணிக்குச் சேர்கிறான். லாபமில்லாத நோக்கோடு ஏழைகளுக்கான வீடுகள் கட்டித்தரும் திட்டம் ஒன்றை ஆசையோடு ஏற்கிறான்.

ஆனால் வணிகத்தையே பிரதான நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு பலமான போட்டி நிறுவனம் குறுக்கே வருகிறது. அந்த நிறுவன உரிமையாளரின் மகன் எப்படியாவது இந்தத் திட்டத்தைக் கைப்பற்றி தந்தையிடம் நல்ல பெயர் வாங்க நினைக்கிறான். எனவே ரகுவரனுக்குப் பல வழிகளில் இடைஞ்சல் தருகிறான். அந்தச் சிக்கல்களை வென்று நாயகன் எப்படித் தன் லட்சியத்தை அடைகிறான் என்பதோடு முதல் பாகம் நிறைவடைகிறது.

பொறியியல் படித்த மாணவர்கள் எவ்வாறு சம்பந்தமில்லாத துறைகளில் வேலை செய்ய நேர்கிறது, பணியில்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் மனச்சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை வெகுஜனத் திரைப்படத்துக்கான ஜனரஞ்சகமான காட்சிகளுடன் பயணிக்கும் அந்தத் திரைப்படம் கடைசிப்பகுதியில் நாயகத்தன்மையை நிலைநாட்டுவதோடு நிறைகிறது.

**

இனி, இரண்டாவது பாகம்.

தான் பணியாற்றும் நிறுவனத்தில் திறமையுள்ள கட்டடக் கலைஞனாக இருக்கிறான் ரகுவரன் (தனுஷ்). கட்டடத் துறையில் தென்னிந்தியாவிலேயே புகழ் பெற்ற நிறுவனம், வசுந்தரா கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ். அதன் உரிமையாளர் வசுந்தரா (கஜோல்).  இளம் வயதிலேயே தந்தையை இழந்து பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு இந்த பிரம்மாண்ட வெற்றியை அடைந்தவர். கட்டடத் துறையில் சிறந்த சாதனை புரிந்தவர்களுக்கான விருது வழங்கப்படுகிறது. வசுந்தராவின் நிறுவனமே ஏறத்தாழ அனைத்து விருதுகளையும் வாங்குகிறது. துறையில் சிறந்து விளங்குபவர்கள், தன் நிறுவனத்தின் பணியாளர்களாக இருக்கவேண்டும் என்கிற பிடிவாதத்தை உடையவர் வசுந்தரா.

ஒரேயொரு விருது மட்டும் ராகவனுக்குச் செல்கிறது. ஆச்சரியமடையும் வசுந்தரா அவனைத் தன்னுடைய நிறுவனத்துக்கு வளைத்துப் போட முயல்கிறார். ஆனால் தன் நிறுவனத்தின் மீது விசுவாசமுள்ள ரகுவரன், வசுந்தராவின் ஆணவமான தோரணையை தன்மானத்தோடு எதிர்கொள்கிறான்.

இங்கு ஆரம்பமாகிறது ரகுவரனுக்கும் வசுந்தராவுக்குமான பகை. வசுந்தரா தொடர்ந்து தரும் பல்வேறுவிதமான தொல்லைகளை ராகவன் எப்படி வெல்கிறான் என்பது இதன் திரைக்கதை.

**

தனுஷைப் பற்றி பார்ப்பதற்கு முன் அதை விடவும் முக்கியமான கஜோலைப் பற்றி பார்த்து விடுவோம். அம்மணி எப்படி இளமையை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அழகுசுந்தரம் (விவேக்) உள்ளிட்ட சிலர் இவரை வியப்புடன் ‘சைட்’ அடிப்பதில் ஆச்சரியமேயில்லை. ‘பாஸிகர்’ காலத்திலேயே உறைந்து விட்டாரோ என்கிற பிரமை.

ஒரு நாயகனுக்கு நிகரான அறிமுகக்காட்சி இவருக்குத் தரப்படுகிறது. ஏறத்தாழ தனுஷுக்கு ஈடான முக்கியத்துவம். அட்டகாசமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் என்ன பிரச்னையென்றால் இந்தப் பாத்திரத்துக்கு என தனித்தன்மை எதுவுமில்லை. படையப்பா நீலாம்பரி, மன்னன் விஜயசாந்தி போன்ற அதே மாதிரியான பாத்திர வடிவமைப்பு. செல்வாக்கான, பணத்திமிர் பிடித்த பெண். தான் நினைத்ததை அடைய விரும்பும் பிடிவாதம். ஆனால் படத்தின் கடைசிப்பகுதியில் இவருடைய கதாபாத்திரம் எதிர்திசைக்கு மாறும்போது இவர் தரும் முகபாவங்கள் அற்புதம். இத்திரைப்படத்தின் புத்துணர்ச்சியான அடையாளத்துக்குக் காரணம் கஜோலாக இருப்பார்.

தனுஷைப் பற்றி என்ன சொல்ல? அதேதான். கஜோலைப் போலவேதான் இவருடைய இளமையையும் வியக்க வேண்டியிருக்கிறது. எளிமையான பின்னணி சார்ந்த நாயகன் செய்ய வேண்டிய அத்தனை சாகசங்களையும் செய்கிறார். இவர் அடித்தால் பத்து பேர் வீழ்வார்கள் என்று நம்பும்படி காட்சிகளை உருவாக்கிய சண்டை வடிவமைப்பாளருக்குப் பாராட்டு. சில காட்சிகளில் ரஜினியை நகலெடுப்பது போன்ற பிரமை.

முதலாளிக்குப் பக்கத்தில் உதவியாளராக வரும் ஒரு சாதாரண பாத்திரம் தோன்றும்போது அரங்கமே அதிரும் என்றால் அது ஆச்சரியம்தானே?. ஆம். ‘பிக் பாஸ்’ புகழ் ரைஸா, கஜோலின் உதவியாளராக படம் முழுவதும் வருகிறார். 

முந்தைய பாகத்தின் ‘கடுகடு’வில் இருந்து வேறுபட்ட பாத்திர வடிவமைப்பு சமுத்திரக்கனிக்கு. சில காட்சிகளில் நெகிழ வைக்கிறார். விவேக் சில காட்சிகளில் சிரிக்க வைக்கிறார். தனுஷின் மனைவியாக அமலா பால். சிடுசிடு குடும்பத்தலைவியாக அந்த வீட்டையே கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் துறுதுறுப்பு கவர்கிறது. தனுஷைச் சந்தேகப்படும் காட்சிகளில் மிகையான நடிப்பு என்றாலும் ரசிக்க முடிகிறது. ஆனால் இது சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகள் ‘பீம்சிங்’ திரைப்பட டிராமா மாதிரியே இருக்கிறது.


**
ஒரு வெகுஜன திரைப்பட இயக்குநராக, செளந்தர்யா திறம்பட தயாராகி விட்டார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். முந்தைய பாகத்தின் வடிவமைப்பை அடித்தளமாகக் கொண்டு அதன் முக்கியமான அடையாளங்களை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டு புது வடிவத்தைச் சிறப்பாகவே உருவாக்கியிருக்கிறார். வழக்கமான தமிழ் சினிமா காட்சிகள் என்றாலும் சலிப்பூட்டாமல் வேகமாக நகரும் திரைக்கதை.

தனுஷின் தம்பி முதற்கொண்டு முந்தைய பாகத்தின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களையும், தனுஷின் மோஃபா வண்டியையும் அப்படியே பயன்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு. தனுஷ் பணிபுரியும் கட்டட நிறுவன உரிமையாளரின் மகள் பாத்திரத்துக்கான நடிகர் மட்டுமே மாறியிருக்கிறார்.

இந்தப் பாகத்துக்காகப் புது நாயகியை உள்ளே கொண்டு வந்து டூயட் பாடுவது போல் எல்லாம்  திரைக்கதை அமைக்காத இயக்குநரின் துணிச்சலைப் பாராட்டலாம்.

முந்தைய பாகத்தில் இறந்து போன சரண்யாவை இதன் திரைக்கதையில் கொண்டு வந்திருக்கும் புத்திசாலித்தனம் ரசிக்க வைக்கிறது.

முந்தைய பாகத்துக்காக அனிருத் உருவாக்கிய பின்னணி இசையே இந்தத்திரைப்படத்தின் பரபரப்புக்கு பெரும்பாலும் உதவுகிறது. இரண்டாவது பாகத்தின் இசையமைப்பாளரான ஷான் ரோல்டனால் இதைக் கடக்க முடியவில்லை. பாடல்கள் பெரிதும் கவரவில்லை. சமீர் தாஹிரின் ஒளிப்பதிவு காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்தை சரியாகக் கைப்பற்றியிருக்கிறது.

**

வெகுஜனத் திரைப்படம்தான் என்றாலும் சில காட்சிகளில் தர்க்கம் சரியாகக் கூடிவரவில்லை. வசுந்தராவுக்கும் ரகுவரனுக்கும் ஏற்படும் பகைமைதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் மையம். ஆனால் அது அழுத்தமாக உருவாக்கப்படவில்லை. தன்னுடைய தொழிலில் எத்தனையோ எதிரிகளைப் பார்த்து வளர்ந்த வசுந்தரா, தனுஷின் பணி நியமன நிராகரிப்பை அத்தனை தீவிரமாகவா எடுத்துக்கொள்வார்?

தன்னை விடவும் சிறிய நிறுவனத்தின் ஆர்டர்களைக் கைப்பற்ற கோடிக்கணக்கான நிதியை வணிகர்கள் இழப்பார்கள் என்பதெல்லாம் சினிமாவில் மட்டுமே சாத்தியம். சென்னையில் நிகழ்ந்த வெள்ளத்தில் வசுந்தராவின் அத்தனை பிரம்மாண்டக் கட்டடத்தில் தண்ணீர் புகுந்துவிட்டது, எவருமே இருக்க மாட்டார்கள் என்பதெல்லாம் நிச்சயம் பூச்சுற்றல். இப்படி லாஜிக் இல்லாமல் நிறைய காட்சிகள் நகர்கின்றன.

மிஸ்டர் பாரத், உழைப்பாளி, என்று பல ரஜினி படங்களின் திரைக்கதை வாசனை பலமாக அடிக்கிறது. (கதை – வசனம்: தனுஷ்).

படத்தின் இறுதிப்பகுதி சற்று நீளமாக அமைந்து சலிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் கூடவே சுவாரசியமாகவும் இருக்கிறது. வெள்ளம் காரணமாக கட்டடத்தின் உள்ளே மாட்டிக் கொள்ளும் தனுஷூம் கஜோலும் ஒருவரையொருவர் பரஸ்பரம் புரிந்து கொள்ளும் காட்சிகள் சிறப்பு.

வழக்கமான தமிழ் சினிமாக்கள் போல அதிரடியான கிளைமாக்ஸ் சண்டையுடன் ‘சுபம்’ போடாமல் எதிர்நாயகியின் மனமாற்றத்துடன் படத்தை நேர்மறையாகவும் இயல்பாகவும் முடித்திருப்பது வித்தியாசம். இதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டத் தோன்றினாலும் ஏதோவொரு நிறைவின்மையுடன், திரைப்படம் சட்டென்று முடிந்து விட்டது போன்ற உணர்வும் ஏற்படுகிறது.

ஒரு வெகுஜனத் திரைப்படமாக விஐபி2 தேறுகிறது என்றாலும் முந்தைய பாகத்தில் இருந்த சுவாரசியம் காணாமல் போகிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இந்த ஒப்பீட்டைத் தவிர்க்க முடியாது. சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்களுக்குப் பொதுவாக ஏற்படும் விபத்து இது.

]]>
Velaiilla Pattadhari 2,Velaiilla Pattadhari 2 Movie review,Velaiilla Pattadhari 2 Movie,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 ,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 சினிமா விமரிசனம்,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 படம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/12/w600X390/vip_kajol.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/12/velaiilla-pattadhari-2-review-2754184.html
2742206 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதி - மாதவன் நடித்துள்ள 'விக்ரம் வேதா': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, July 22, 2017 11:05 AM +0530  

பிளாக் காமெடி எனப்படும் அவல நகைச்சுவைத் திரைப்படங்கள் தமிழில் உருவாவதற்கான முன்னோடிகள் என்று இயக்குநர் புஷ்கர் - காயத்ரி தம்பதியினரைச் சொல்ல முடியும். 'ஓரம் போ' மற்றும் 'வ' ஆகிய திரைப்படங்களின் மூலம் இதற்கான பாதையை அவர்கள் தமிழில் திறந்து வைத்தனர். ஏறத்தாழ ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களது மறுவருகை 'விக்ரம் வேதா'வின் மூலம் அதிரடியாகவும் சுவாரசியமாகவும் அமைந்துள்ளது. 'பூனை - எலி விளையாட்டு' என்கிற கருத்தாக்கத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும் தங்களின் அபாரமான திரைக்கதையினால் இந்தத் திரைப்படத்தைச் சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியுள்ளார்கள். ஒவ்வொரு சட்டகத்திலும் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பும் புத்திசாலித்தனமும் பிரதிபலிக்கின்றன. சில பிசிறுகள் இருக்கிறதென்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் கவனிக்கத்தக்க படைப்புகளில் ஒன்றாக 'விக்ரம் வேதா' ஆகியிருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும்.

விக்கிரமாதித்தன் கதை என்கிற தொன்மையான கதையாடலை, ஆடு, புலி ஆட்டத்தின் விளையாட்டுப் பாணியில் கலந்து நவீனமாக வார்த்து எடுத்த இயக்குநர்களின் திறமையை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். பார்வையாளர்களின் புத்திசாலித்தனங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் நுண்ணறிவையும் மதிப்பது போல் படத்தை உருவாக்கியுள்ளார்கள். 

**

விக்ரம் (மாதவன்) ஒரு நேர்மையான, திறமையான காவல் அதிகாரி. என்கவுன்டர் ஸ்பெஷலிஸ்ட்டும் கூட. வேதா (விஜய் சேதுபதி) என்கிற முக்கியமான ரெளடியைப் பிடிப்பதற்காக விக்ரமின் குழு பல ஆண்டுகளாக முயல்கிறது. இதற்கான ஒரு சாகச நடவடிக்கையில் அவர்கள் ஈடுபடும்போது வேதாவின் முக்கியமான சில அடியாள்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். யாரென்று தெரியாத ஓர் அப்பாவியின் சடலமும் இதில் கிடக்கிறது. போகிற போக்கில் காட்டப்படும் இதுதான் இந்தக்கதையின் வலுவான முடிச்சு.

எவர் கண்ணிலும் படாமல் திறமையுடன் மறைந்து வாழும் வேதா, தன் ஆள்களின் சாவுக்கு வந்து சென்றதாகத் தகவல் கிடைக்கிறது. தன் திறமைக்கு விடப்பட்ட சவாலாக இதை உணரும் விக்ரம், காவல்துறையின் படைபலத்துடன் வேதாவைக் கைது செய்ய ஆவேசமாக புறப்படுகிறார். ஆனால் ஓர் அதிர்ச்சி திருப்பமாக, வேதாவே காவல்துறையிடம் வந்து சரண் அடைகிறார். பல வருடங்களாக காவல்துறைக்குப் போக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்த வேதா, ஏன் தன்னிச்சையாக வந்து சரணடையவேண்டும்?

இந்தக் குழப்பமான கேள்வி பிரம்மாண்டமாக விக்ரமின் முன் நிற்கிறது. இதற்கான விடையைத் தேடி புறப்படுகிறார். இதற்குப் பின்னால் பல துணைக்கதைகளும் அதிரடியான திருப்பங்களும் ஒளிந்துள்ளன. ஒரு முழு வட்டம் போல புறப்பட்ட இடத்துக்கே விக்ரம் வந்து சேரும் அந்த உச்சக்காட்சி அற்புதமான கதைப்பின்னலைக் கொண்டிருக்கிறது.


***

நம்பிக்கையான துப்பு ஒன்றின் மூலம் வேதாவின் அடியாள்களை என்கவுண்ட்டரில் கொல்வதற்காகச் செயல்படும் முதல் காட்சிக் கோர்வையிலேயே மாதவன் நம்மை அபாரமாக ஈர்த்துவிடுகிறார். தன்னம்பிக்கை பொங்கி வழியும் அவருடைய உடல்மொழியும் அற்புதமான நடிப்பும் அசலான காவல்துறை அதிகாரியாக நிலைநிறுத்துகிறது. காதல் காட்சிகளிலும் இயல்பாக நடித்து 'அலைபாயுதே' தருணங்களை மீட்டிருக்கிறார். தன்னுடைய சக அதிகாரியின் மரணச் செய்தியை அவரது மனைவியிடம் கண்ணீர் வழியும் துயரத்துடன் வசனமில்லாமலே சொல்லியிருக்கும் காட்சி அபாரம்.

எலியைப் பிடிப்பதற்காகப் பொறிக்குள் வடை வைப்பார்கள். ஆனால் ஓர் எலியே கையில் வடையுடன் பொறியை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? இப்படியொரு ரகளையான அறிமுகத்துடன் விஜய் சேதுபதியின் நுழைவு. வெறித்தனமான கூச்சலில் அதிர்கிறது அரங்கம்.

விஜய் சேதுபதி, வழக்கம்போல் தனது அநாயசமான நடிப்பினாலும் வசன உச்சரிப்புகளினாலும் கவர்கிறார். இந்தப் பாணி இன்னமும் சலிப்படைய வைக்கவில்லை என்றாலும் வருங்காலத் திரைப்படங்களில் இதுகுறித்து கவனமாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இருக்கிறது. மாதவன் என்கிற இன்னொரு வலுவான பிம்பம், இந்தத் திரைப்படத்தில் இருந்தாலும், திரைக்கதையின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தன்னம்பிக்கையுடன் இந்தத் திரைப்படத்தில் அவர் பங்கேற்றிருப்பது வரவேற்புக்கு உரியது.

கன்னடத் திரைப்படமான 'யூ டர்னில்' தனது அற்புதமான நடிப்பின் மூலம் கவனத்தைக் கவர்ந்த 'ஷ்ரத்தா ஸ்ரீநாத்' இதிலும் ஈர்க்கிறார். கணவனுக்காகத் தனது வழக்கறிஞர் பணியை விட்டுத்தராத அவரது பிடிவாதம் ரசிக்க வைக்கிறது. தனித்தன்மையுடன் கூடிய பெண் பாத்திரத்தை வடிவமைத்த இயக்குநர்களுக்குப் பாராட்டு. கணவன் - மனைவி பணிபுரியும் துறைகள் ஒரே இடத்தில் வந்து முட்டும்போது அதன் மூலம் தம்பதியினருக்கு இடையே ஏற்படும் சிக்கல்களையும் முரண்களையும் நுட்பமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். (இத்திரைப்படத்தின் இயக்குநர்களும் தம்பதியினர்தான் என்பதை இங்கு நினைவுகூர்வது சுவாரசியமான பொருத்தம்).

***

இரு நாயகர்களின் திரைப்படம் என்றாலும் இருவருக்குமே ரகளையான சமவாய்ப்பு இருப்பது போன்ற திரைக்கதையை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர்கள் கவனிக்க வைக்கிறார்கள்.

'இவன் ஏன் தானாக வந்து சரணடைந்தான்? என்று ரகசியமாக மாதவன் மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது 'ஒரு கதை சொல்லட்டுமா சார்?' என்று விஜய்சேதுபதி அதற்கான பின்னணியை பூடகத்துடன் தொடங்குவது ரகளையான காட்சி. ஒவ்வொரு முறை கைதாகிற போதும் அவர் மாதவனைக் குழப்பிவிட்டுத் தப்பிப்பது சுவாரசியம்.

பழுதடைந்திருக்கும் மாதவனின் புல்லட் அதற்கான உதிரி பாகங்களோடு மெல்ல மெல்ல ஒன்று சேர்ந்து முழுமையாகும்போது, இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின் உள்ள பல மர்மங்களுக்கான உண்மைகளும் விடைகளும் முழுமையை நோக்கி நகர்வது திரைக்கதையின் வடிவமைப்பின் திறமைக்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

கெளதம் மேனனின் வசனத்தை நினைவுப்படுத்தினாலும் 'கெட்டதுக்கும் நல்லதுக்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய கோடு இருக்கு. கோட்டுக்கு இந்தப்பக்கம் நான், அந்தப்பக்கம் நீ' என்று மாதவன் சொல்வது வெறும் வசனமாக இல்லாமல் காட்சிகளின் வழியாகவும் இடம் பெறுவது சுவாரசியம். உண்மை என்பது கருப்பு - வெள்ளையால் ஆனது அல்ல, அது பல பரிமாணங்களும் பக்கங்களும் உள்ள பிரமிடு வடிவம் போன்றது' என்கிற அடிப்படையை விஜய் சேதுபதி, மாதவனுக்கு உணர்த்தும் காட்சியமைப்புகள் அற்புதம்.

தாம் கடந்து சென்ற சம்பவங்களின் ஒவ்வொரு நுண்ணிய விஷயங்களை நினைவு கூர்வதின் மூலம் இந்த வழக்கின் சிக்கலான பின்னணிகளை ஒன்று சேர்த்து மாதவன் புரிந்து கொள்ள முயலும் காட்சிகளும் அதற்கான திட்டமிடலும் சிறப்பானவை.

'பூனைக்கும்தான் வால் இருக்கு, எலிக்கும்தான் வால் இருக்கு. ரெண்டும் ஒண்ணாயிடுமா?' என்பது போன்ற புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. 'போலீஸ்காரனா இருந்து ஹீரோவாறது ரொம்ப ஈஸி சார். என்னை மாதிரி ஆளுங்க ஹீரோ ஆவறதுதான் ரொம்பக் கஷ்டம்' என்று விஜய் சேதுபதி சொல்வது போன்ற வசனங்கள் பார்வையாளர்களின் கைத்தட்டலைப் பெறுகின்றன. 'முட்டை உடைஞ்சு போச்சுன்னா அதுக்காக வருத்தப்படறதை விட உடனே ஆம்லேட் போட்டு சாப்பிடறதுதான் புத்திசாலித்தனம்' என்பது போன்ற குறும்பான வசனங்களும் ரசிக்க வைக்கின்றன.

உண்மை என்பது கருப்பு - வெள்ளையானதல்ல என்பதை போஸ்டர்கள் முதல் பல விஷயங்களில் கவனித்துச் செயல்படுத்தியிருக்கும் இயக்குநர்களின் திட்டமிடல் பாராட்ட வைக்கிறது.

***

மாதவன், விஜய் சேதுபதி ஆகியோரின் குழுக்களில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறுபாத்திரங்களும் அதற்கான தனித்தன்மையுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு. குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியுடன் தொடக்கம் முதலே பயணிக்கும் அவனது சகோதரன் புள்ளி, அவனது தோழி சந்திரா, தலைவனாகும் கனவுடன் காத்திருக்கும் சங்கின் பிரதான அடியாள் ரவி என்று பல பாத்திரங்கள் சுவாரசியமான கலவையுடன் அமைந்துள்ளன. சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் வரலட்சுமி சரத்குமார், கதிர், பிரேம், ராஜ்குமார் (நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம்) போன்றவர்களின் பங்களிப்பு சிறப்பாக அமைந்துள்ளது. இடது கையால் உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டே, வேதாவின் பிம்பத்தை 'ஆங்....' என்று வடசென்னையின் பிரத்யேமான பாணியில் வரலட்சுமி சிலாகிப்பது ரகளையான காட்சி. 'சேட்டாவாக' வரும் ஹரீஷ் பரேடி பிரத்யேகமாக கவனிக்க வைக்கிறார்.

கடப்பதே தெரியாமல் முதற்பாதி பரபரப்பாக முடியும் போது, அதற்கு ஈடுகொடுக்காமல் இரண்டாம் பகுதி பின்னணிக் கதைகளுடன் நகர்வது சற்று இழுவையாக உள்ளது.. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் அனைத்து புள்ளிகளையும் புத்திசாலித்தனமாக இணைத்திருப்பதின் மூலம் நிமர்ந்து அமர வைத்திருக்கிறார்கள். 'டசக்கு டசக்கு' என்கிற பாடல், வடசென்னைக் கலாசாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கலாட்டாவாக இருந்தாலும் தவறான இடத்தில் அமர்ந்து சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அப்பாவித்தனமாக அறிமுகமாகும் ஓர் இளம் காவல்அதிகாரி, பின்வரும் காட்சிகளில் திடுக்கிடும் வகையில் எதிர்பாராத விதமாக செயல்படுவார் என்பது வழக்கமான கிளிஷே என்பது இயக்குநர்களுக்குத் தெரியாதா?

தீயவர்களை அழித்த நிம்மதியுடன் குற்றவுணர்வின்றித் தூங்கும் மாதவன், மிகத் திறமையான காவல்அதிகாரியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் வகையில், தன்னுடைய சக பணியாளர்களின் நேர்மையின்மையைக் கவனிக்காமலிருக்கும் அளவுக்காக கடிவாளம் அணிந்திருப்பார் போன்ற பல சந்தேகங்கள் சில காட்சிகளில் எழுகின்றன. போலவே விஜய் சேதுபதியும் தன்னுடைய சகாக்களின் துரோகங்களை யூகிக்காமல் இருப்பது.

ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவன அதிபருக்கு ஆஜராகும் தோரணையுடன் வேதாவின் சார்பில் வழக்கறிஞர்கள் வருகிறார்கள். அது சார்ந்த பின்னணியோ, நம்பகத்தன்மையோ காட்சிகளில் அமையவில்லை. 'அவரவர்களுக்கான சுதந்தரத்துடன் தத்தம் துறைகளின் பணிகளில் செயல்பட வேண்டும்' என்று கோரும் மாதவனின் மனைவி, காவல்துறை அதிகாரி என்கிற காரணத்துடன் தம்மை மாதவன் பின்தொடர்ந்ததற்காக ஏன் அத்தனை கோபப்படுகிறார் என்கிற முரணில் பாத்திரத்தின் வடிவமைப்பு சிதைந்து போகிறது. அத்தனை புத்திசாலித்தனமான அதிகாரியான மாதவன், ரெளடியான விஜய் சேதுபதி எழுப்பும் விநோதமான கேள்விகளால் குழம்பி நிற்பதும் வீழ்வதும் சற்று செயற்கை. வடசென்னை கலாச்சாரத்தை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருக்கும் இயக்குநர்களான புஷ்கர் - காயத்ரி, தமிழ் சினிமாவின் வழக்கப்படி அதைக் குற்றவாளிகளின் ஒட்டுமொத்தக் கூடாரமாகச் சித்தரிப்பது ஏமாற்றம் மட்டுமல்ல, எரிச்சலும் கூட.

என்றாலும் தங்களின் அற்புதமான கதையாடலின் மூலம் இந்தக் குறைகளையெல்லாம் மறந்து திரைப்படத்தை ரசிக்க வைத்திருப்பது இயக்குநர்களின் திறமைக்குச் சான்று. சிறப்பான திரைக்கதை அமைவதற்காகப் பல மாதங்களை இயக்குநர்கள் பொறுமையுடனும் கவனத்துடன் செலவழித்திருக்கிறார்கள் என்பது இளம் இயக்குநர்களுக்கான பாடம்.

சாமின் இசையில் பாடல்கள் புத்துணர்ச்சியுடன் அமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக 'தனனதனனனா..' என்று அதிரடியாக வரும் கருப்பொருள் இசை படத்தின் முதுகெலும்புகளில் ஒன்று. பல காட்சிகளில் பின்னணி இசை கவனிக்க வைக்கிறது. வித்தியாசமான, இயல்பான பின்னணி நிறங்களின் மூலம் ஒளிப்பதிவாளர் வினோத் கவனிக்க வைக்கிறார். தனது நேர்த்தியான எடிட்டிங்கின் மூலம் சுவாரசியமாக கதை சொல்லியிருக்கிறார் எடிட்டர் ரிச்சர்ட் கெவின்.

***

எது உண்மை, எது தர்மம் போன்ற பல தத்துவார்த்தமான கேள்விகளையும் விசாரணைகளையும் இத்திரைப்படம் முன்வைக்கிறது. குற்றத்தில் ஈடுபடுவர்களும் சரி, அதைத் தடுப்பதற்கான பொறுப்பில் உள்ளவர்களும் சரி, ஒரு நுண்ணிய கோட்டுக்கு இடையில் நிற்கிறார்கள். பின்னவர்கள் கோட்டைத் தாண்டி அநீதியின் பக்கத்தில் விழுவதற்கான வாய்ப்புகளும் சந்தர்ப்பங்களும் அதிகம் உள்ளன. எனில் இரு தரப்பும் சமம்தானே, என்ன வித்தியாசம் என்கிற ஆழமான முரணை இந்த திரைப்படம் கேள்வி கேட்கிறது.

ஒருவகையில் குற்றவாளிகளின் பின்னணிகளை விடவும், காவல்துறையின் மோசடிகளை, அதிலுள்ள அழுகல்களைப் பற்றி இத்திரைப்படம் பேசுகிறது. குற்றத்தைத் தடுப்பவர்களே, குற்றத்தின் ஊற்றுக்கண்ணாக இருக்கும்போது குற்றங்கள் எப்படிக் குறையும்? எனில் குற்றவாளிகளின் உலகுக்கும் காவல்துறைக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான் என்ன என்பன போன்ற சங்கடமான கேள்விகள் கிளம்புகின்றன.

தமிழ் சினிமாவின் சமீபத்திய வரவுகளில் அடிக்கோடிட்டுக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய திரைப்படம் 'விக்ரம் வேதா'.

]]>
Vikram Vedha Review,Vikram Vedha Movie Review,Cinema News,விக்ரம் வேதா விமர்சனம்,விக்ரம் வேதா திரைப்பட விமர்சனம்,சினிமா செய்திகள் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/7/22/w600X390/vikram_vedha166.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jul/22/vikram-vedha-review-2742206.html
2726539 சினிமா திரை விமரிசனம் சென்னையில் ஒரு நாள் 2 - டீசர்! எழில் DIN Saturday, June 24, 2017 03:43 PM +0530  

சரத் குமார், சுஹாசினி, நெப்போலியன் நடிப்பில் உருவாகிவரும் சென்னையில் ஒரு நாள் பாகம் 2 படத்தின் டீசர் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. ஜேபிஆர் இப்படத்தை இயக்கியுள்ளார். ராஜேஷ் குமாரின் நாவலை முன்வைத்து இந்தப் படத்தின் கதை, திரைக்கதை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 

சிலவருடங்களுக்கு முன்பு உறுப்பு தானத்தை வலியுறுத்தி சென்னையில் ஒரு நாள் படம் வெளியானது. அதன் இரண்டாம் பாகமாக இந்தப் படம் வெளிவரவுள்ளது.

]]>
Chennaiyil Oru Naal - 2 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/24/w600X390/chennaiyil_oru_naal1xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/24/chennaiyil-oru-naal---2-official-teaser--sarath-kumar--suhasini-maniratnam--napoleon--jpr-2726539.html
2726534 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜெயம் ரவியின் வனமகன்: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, June 24, 2017 03:17 PM +0530  

வெகுஜன ரசனையின் எதிர்பார்ப்புக்கு முற்றிலும் இணக்கமாக, கல்லா மட்டும் பிரதானமான நோக்கத்துடன்  'தாம் எடுப்பது பொழுதுபோக்கு மசாலாத் திரைப்படம்' என்கிற வெளிப்படைத்தனத்துடன் திரைப்படங்களை உருவாக்கும் இயக்குநர்கள் ஒருபக்கம். எஸ்.பி.முத்துராமன், பேரரசு, கே.எஸ்.ரவிக்குமார் போன்றவர்களை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

ஆனால் ஒரு சமூகப் பிரச்னையை உரையாடுவதான பாவனையுடன் அதை ஊறுகாயாக மட்டுமே பயன்படுத்தும் வணிக இயக்குநர்கள் இன்னொரு பக்கம். மணிரத்னம், ஷங்கர், ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் போன்றவர்கள் உதாரணம். ஒருபுறம் வெளிநாட்டு குளிர்பான பிராண்டுக்கான விளம்பரத்தில் நடித்துவிட்டு, அதே நடிகர் இன்னொருபுறம் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளை திரையில் தீவிரமாகப் பேசுவதாக பாவனை செய்யும் வணிக மாய்மாலங்களே இங்கு அதிகம்.

இயக்குநர் விஜய் இயக்கியிருக்கும் 'வனமகன்' இதில் இரண்டாம் வகையாகத் திகழ்கிறது. வனத்தின் பழங்குடிகளைக் காவல்துறையின் அராஜக வன்முறையுடன் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டி கோடிக்கணக்கில் லாபம் பார்க்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைப் பற்றிப் பேசுவதாகப் பாவனை செய்யும் 'வனமகன்' பழங்குடிகளின் பிரச்னைகளின் மையத்தைப் பற்றி துளி கூட அக்கறை கொள்ளவில்லை. அதைத் தவிர்த்து தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான வணிக அபத்தங்களே இதில் பெரும்பாலும் நிறைந்திருக்கின்றன.

***

'வனமகன்' திரைப்படம் எதைப் பற்றியது?

ஒரு தீவின் பழங்குடி மக்கள் காவல்துறையால் மிருகங்களைப் போல பிடிபடுவதோடு படம் தொடங்குகிறது. மனச்சாட்சியுள்ள காவலர் ஒருவரின் மூலம் ஜெயம் ரவி மட்டும் தப்பிக்கிறார். கார்ப்பரேட் நிறுவன முதலாளியான நாயகி  (சாயிஷா), நண்பர்களுடன் அந்தத் தீவுக்கு உல்லாசப் பயணம் வருகிறார். அவருடைய வாகனத்தில் மோதி மயங்கிச் சரியும் ஜெயம் ரவியை, சட்டத்துக்குப் பயந்து எவரும் அறியாமல் சென்னைக்குக் கொண்டு வந்து மருத்துவமனையில் சேர்த்து விட்டு ஓடி விடுகிறார். அவருடைய வீட்டுக்கே ஜெயம் ரவி வருவதான சூழல் அமைகிறது.

நவீன நாகரிகங்களின் சாயல் துளிகூட படாத பழங்குடி மனிதன், நாகரிகச் சூழலுக்குள் பொருந்த மிகவும் சிரமப்படுகிறான். முதலில் அவனுடைய முரட்டுத்தனத்தைக் கண்டு அஞ்சும் நாயகி, பிறகு அவனுடைய நல்லியல்புகளால் கவரப்படுகிறாள். தன்னுடைய உதவியாளனாக வைத்துக்கொள்கிறார்.

ஒருபக்கம், காணாமற்போன ஜெயம்ரவியை வனக்காவலர்கள் ஆவேசமாக தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காவலர்களால் சாகடிக்கப்பட்ட பழங்குடி மனிதர்கள் தவிர இதர நபர்கள் தீவின் வேறொரு பக்கம் ஆதரவு இல்லாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விபத்தின் காரணமாக ஜெயம் ரவிக்குத் தன்னைப் பற்றிய நினைவுகள் பெரிதும் வருவதில்லை.

இந்தச் சூழலில் ஜெயம் ரவி மறுபடியும் வனத்துக்குள் செல்லும் நிலைமை உருவாகிறது. நாயகியும் அவனுடன் செல்கிறார்.

ஜெயம் ரவிக்கும் சாயிஷாவுக்கும் வனத்துக்குள் என்ன ஆகிறது, அவர்களை பெரும்படையுடன் துரத்திச் செல்லும் வனக்காவலர்களிடமிருந்து தப்பித்தார்களா, இதரப் பழங்குடிகள், மற்றும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நிலங்களின் நிலைமை என்ன, என்பதையெல்லாம் பரபரப்பாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.

***

நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தாலும் இன்னமும் நவீன உலகின் நஞ்சுகள் கலக்காத, நாகரிகத்தின் தடங்களே படாத மனிதர்களின் கதை என்கிற நாசரின் குரலுடன் படம் தொடங்கும்போது நமக்கு எதிர்பார்ப்பு  உண்டாகிறது. வனக்காவலர்களால் வலைவீசிப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் மனிதர்களின் பரிதாபக் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. பழங்குடி மனிதர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழில் பேசும் நகைச்சுவையைத் தவிர்த்துவிட்டு அவர்களுக்கான பிரத்யேக மொழியில் உரையாடும்போது நமக்கு ஆவல் இன்னமும் அதிகமாகி 'அட பரவாயில்லையே' என்று நிமிர்ந்து உட்கார்கிறோம்.

ஆனால் சில நிமிடங்களிலேயே 'இது வழக்கமான தமிழ் சினிமாதான்' என்று அந்த ஆவலின் மீது ஒரு லாரி தண்ணீரை ஊற்றி அணைத்துவிடுகிறார் இயக்குநர். பழங்குடி மனிதன் நகரத்தின் சூழலில் படும் பாடுகளை வேடிக்கைப் பொருள் போல காட்டுகிறார். சமகால நாகரிகமே அப்படியொரு பழமையில் இருந்துதான் பரிணமித்து வந்தது என்பதை மறந்துவிட்ட தமிழ்ப் பார்வையாளர்கள், அந்தப் பழங்குடி மனிதனின் வேடிக்கைகளைக் கண்டு சிரித்து மகிழ்கிறார்கள். இவ்வாறான குரங்கு வித்தைகள் படம் பூராவும் நிறைந்திருக்கின்றன.

சிலபல சாகசங்களுக்குப் பிறகு பழங்குடி மனிதர்களின் நலன் கருதி நாயகியே வனத்தை விட்டு வெளியே வந்து காவலர்களிடம் தம்மை ஒப்படைத்துக் கொள்கிறார். தான் எந்த நிறுவனத்துக்கு முதலாளியாக இருக்கிறோம் என்பதுகூட தெரியாத புத்திசாலியான அவர், 'தன்னுடைய நிறுவனம்தான் வனநிலங்களைக் கைப்பற்றியிருக்கிறது' என்பதை இறுதியில் அறிந்தவுடன் பழங்குடி மனிதர்களின் காவலனாகவும் ஜெயம் ரவியின் காதலியாகவும் நிற்கிற நாடகத்தனத்தோடு படம் நிறைவடைகிறது.

***

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள், அரசின் கூட்டுக்கொள்ளையோடு வனமக்களின் மீது நிகழ்த்தும் யுத்தம் பற்றி உரையாடும் திரைப்படம் என்கிற பாவனையை மட்டும் கருணையோடு மன்னித்துவிட்டு, 'இது தமிழ் சினிமா' என்கிற பிரக்ஞையோடு பார்த்தால் இத்திரைப்படத்தில் சில சுவாரசியங்கள் தட்டுப்படத்தான் செய்கின்றன.

நாயகன் ஜெயம் ரவிக்கு இந்தத் திரைப்படத்தில் வசனங்களே இல்லை. அதுவொரு குறையாக தெரியாதபடிக்கு முழுப்படத்தையும் சுவாரசியமாக நகர்த்த முயன்றிருக்கும் திரைக்கதைக்கு ஒரு பாராட்டை தெரிவித்துவிடலாம். போலவே பழங்குடி மனிதர்களை, சினிமாத்தனமாக தமிழ் பேச வைக்காமலிருந்த புதுமையையும் பாராட்டலாம்.

நாகரிகம் என்கிற பெயரில் இயற்கையை விட்டு நாம் எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்துவந்துவிட்டோம் என்பதைப் பழங்குடி மனிதர்களோடு ஒப்பிட்டு நாமே உணரும் வகையில் பல காட்சிகள் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. சினிமாத்தனம்தான் என்றாலும் இயக்குநரின் கைவண்ணம் வெளிப்படும் இடங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. ஏஸியைக் கைவிட்டு விட்டு, இயற்கைக் காற்றை நாடும் நாயகனை, நாயகியும் பின்பற்றுவது சுவாரசியம்.

அதுவரை நாயகியின் கையைப்பிடித்து ஓடிக்கொண்டிருந்த நாயகன், வனப்பகுதிக்குள் நுழைந்தவுடன் தன்னுடைய பழைய வாசனையை உணர்ந்து நாயகியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு ஓடும் அந்த தருணம் நன்றாக இருந்தது. போலவே நாயகனின் நற்செயல்களை, அவனுடைய தோளைத் தடவிக் கொடுப்பதின் மூலம் பாராட்டுகிறாள் நாயகி. இறுதிக்காட்சியில் அவள் பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவாக பேசும் போது, ஜெயம் ரவியின் தன்னுடைய கற்றலின் மூலம் அவளைத் தடவித் தரும் காட்சியும் 'அட' போடவைக்கிறது.

***

இதுபோன்ற சில அரிதான வசீகரங்களைத் தவிர படம் முழுவதும் செயற்கைத்தனம் நிறைந்துள்ளது. ஜெயம் ரவியால் காப்பாற்றப்பட்ட புலி, அவர் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது வந்து தப்பிக்க வைப்பதெல்லாம் சின்னப்பா தேவர் காலத்திலேயே முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பழங்குடி மனிதர்களை விலங்குகளைப் பழக்குவதுபோல்தான் கையாள வேண்டியிருக்கும் என்பதும் தொலைக்காட்சியில் வரும் புலியைக்கூட நிஜம் என்று நம்பி அவர்கள் வில்லெடுத்து அடிப்பார்கள் என்பதெல்லாம் பொதுப்புத்தி சார்ந்த வேடிக்கை மனோபாவம்தான்.

உணர்ச்சிகளை நன்றாக வெளிப்படுத்தி நடிக்கவேண்டிய காட்சி என்றாலும்கூட ஜெயம்ரவியின் முகபாவங்களும் நடிப்பும் பொதுவாக ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். இதில் பழங்குடி மனிதனாக அதிக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாமல், இறுக்கமாக நடிக்க வேண்டியிருப்பதால் தன்னுடைய 'இயல்பான' நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்றே சொல்லலாம்.

நாயகி சயீஷா தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதுவரவு. இந்தி நடிகர் திலீப்குமார் குடும்பத்தின் வாரிசு. அழகாக இருக்கிறார். நடிக்கவும் முயன்றிருக்கிறார் என்பது ஆறுதல். வனத்துக்குள் எத்தனை கிலோமீட்டர்கள் சுற்றினாலும் எப்படி ஒப்பனை கலையாமல் இருக்கிறார் என்கிற ரகசியம் மட்டும் புரியவில்லை.

ஹாரிஸ் ஜெயராஜின் ஐம்பதாவது திரைப்படமாம். அதிநவீனமான, சொந்த ரிக்கார்டிங் ஸ்டுடியோவில் இழைத்து இழைத்து உருவாக்கினாலும் பாடல்கள் அதே வழக்கமான பாணியில்தான் உருவாகியிருக்கின்றன. 'எம்மா.. ஏ அழகம்மா' பாடல் மட்டுமே கேட்கும்படியாக உள்ளது. எல்லாப் பாடல்களுமே திரைக்கதையின் அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் நுழைந்து எரிச்சல்படுத்துகின்றன. ஒளிப்பதிவாளர் திருவின் உழைப்பில் அந்தமான் தீவு, நாயகியின் நவீன வீடு, அலுவலகம் என்று எல்லாமே பணக்காரத்தனமாக தோன்றுகின்றன.

ஏறத்தாழ, கமல்ஹாசனின் 'குணா' திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை மாற்றி மசாலா அதிகம் தூவி உருவாக்கப்பட்ட முயற்சியாக 'வனமகன்' தோற்றமளிக்கிறது. ஆனால் அதிலிருந்த கலைத்தன்மையோ மெனக்கெடலோ துளிகூட இல்லை. 'அபிராமி.. அபிராமி' என்று குணா அரற்ற, 'காவ்யா..காவ்யா..' என்று ஜெயம் ரவி குழறுவது மட்டுமே ஒற்றுமை.

அந்நிய திரைக்கதைகளைச் சாமர்த்தியமாக நகலெடுத்து உள்ளூர் வாசனையோடு தந்துவிடுபவர் என்கிற பொதுவான குற்றச்சாட்டு இயக்குநர் விஜய் மீது உண்டு. இந்த சினிமாவும் அப்படியே பல 'டார்ஜான்' வகைத் திரைப்படங்களின் மோசமான நகலாகத் தோற்றமளிக்கிறது. பழங்குடி மக்களின் பிரச்னையைப் பேசுவது என்பதெல்லாம் ஒரு பாவனையாகவே எஞ்சியிருக்கிறது. இயக்குநர் தம்முடைய வேடத்தைக் கலைத்துவிட்டு நேரடி மசாலாத் திரைப்படங்களாவே இனி இயக்கத் தொடங்கலாம். 'வனமகன்' போன்ற இரண்டும் கெட்டான் திரைப்படங்களாவது வெளிவராமல் இருக்கும்.

]]>
Vanamagan, Movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/24/w600X390/vanamagan23.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/24/vanamagan-movie-review-2726534.html
2726044 சினிமா திரை விமரிசனம் சிம்புவின் ‘அன்பானவன் அசராதவன் அடங்காதவன்’: சினிமா விமரிசனம்! சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, June 24, 2017 02:53 PM +0530  

சிம்பு அடிப்படையில் திறமையான நடிகர். ஒருவகையில் தண்ணீரைப் போன்றவர். பாத்திரத்துக்கேற்ப நீர் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் அல்லவா, அதுபோல. ஆனால் சிம்புவின் பயணத்தில் பெரும்பாலும் சாக்கடை நீராக ஓடுகிறது என்பதுதான் பரிதாபம். அவர் நல்ல இயக்குநரிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக்கொண்டால் 'விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா' போன்ற அற்புதங்கள் அடிக்கடி நிகழக்கூடும். ஆனால் 'அ அ அ' போன்ற அபத்தங்களே அதிகம் நிகழ சிம்புவேதான் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. கமல்ஹாசன் தன்னை கமல்ஹாசனாக நினைத்துக் கொள்வதில் கூட ஒருவகை நியாயமிருக்கிறது. ஆனால் சிம்பு தன்னை கமலாக ஒருவேளை நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் அதைவிடவும் கொடுமை ஒன்று இருக்கவேமுடியாது.

எத்தனை முயன்றும் இந்தப் படத்தையும் அதன் தலைப்பையும் தொடர்புப்படுத்தி எதையும் யோசிக்கவோ கண்டுபிடிக்கவோ இயலவில்லை. விளங்காத மர்மமாக இருக்கிறது. தமிழின் மோசமான திரைக்கதைகளை வரிசைப்படுத்தினால் இந்த திரைப்படத்துக்கு முதல் வரிசையில் இடம் தரலாம். இதில் பாகம்-2 வேறு வரப்போகிற செய்தியை அறியும்போது, சிம்பு வேண்டுமானால் அசராதவராக, அடங்காதவராக இருக்கலாம். ஆனால் தமிழ்நாட்டு ஜனங்கள் அத்தனை அன்பானவர்கள் இல்லை! 

**

அ அ அ திரைப்படத்தின் கதை என்ன?

கஸ்தூரி தன்னை கவர்ச்சியாக சித்தரித்துக்கொண்டு ஒரு கெட்டவனை மயக்கி சுட்டு வீழ்த்தும் மிகையுடன் தொடங்குகிறது திரைப்படம். அவர் துபாயில் காவல்துறை அதிகாரியாம். துபாயைக் கலக்கிய ஒரு டானை வலைவீசி தேடுகிறார்கள். அவனுடைய நண்பன் ஒருவனின் வாக்குமூலம் வழியாக பழைய கதை மதுரையில் இருந்து விரிகிறது. எண்பதுகளின் காலக்கட்டமாம்.

மதுரை மைக்கேல் என்பவனைச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்க எல்லாக் கைதிகளும் இணைகிறார்கள். டி.ராஜேந்தரின் மினியேச்சர் மாதிரி இருக்கும் சிம்புவின் அறிமுகக் காட்சி. கைதிகள் மனித கோபுரம் அமைத்து நிற்க, பீடியை வலித்துக்கொண்டே அவர்களின் மீது ஏறி அநாயசமாகச் சிறையிலிருந்துத் தப்பிக்கிறார். மற்ற கைதிகள் எவருக்கும் தப்பிக்கும் நோக்கமில்லை. நியாயமான கைதிகள் போல.

எதற்காக தப்பிக்கிறார்? அதற்கு இன்னொரு ஃப்ளாஷ்பேக்.

மதுரை மைக்கேல், ஒரு ரவுடி. செல்வாக்குள்ள நபரிடம் அடியாளாக இருக்கிறார். வெட்டுவது, குத்துவது போன்ற பணிகளை நேர்மையாகச் செய்து முடிக்கிறார். ஸ்ரேயாவிடம் தன் காதலை வற்புறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஸ்ரேயாவின் தந்தையான ஒய்.ஜி.மகேந்திரன் உயிருக்காகப் போராடும் சமயத்தில், 'காதலை ஏற்றுக் கொண்டால் காப்பாற்றுகிறேன்' என்கிறார். ஒரு சிக்கலான நகைச்சுவை சந்தர்ப்பத்தில் தாலியும் கட்டி விடுகிறார். 'இந்த வாழ்க்கை உனக்கு வேண்டாம், நாம் துபாய்க்குச் சென்று பிழைக்கலாம்' என்று திடீர் மனைவி உபதேசம் தர கிளம்பும் சமயத்தில் செஞ்சோற்றுக் கடனைத் தீர்க்க இறுதியாக ஒரு 'சம்பவம்' செய்ய நேர்கிறது. அந்தச் சம்பவம் அசம்பாவிதமாக முடிய, சிறைக்குப் போகிறார்.

அங்கிருந்து தப்பிப்பதுதான் முதல் காட்சி. ஸ்ரேயாவின் திருமண ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. அவரைக் கடத்திக் கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் சென்றவர், திடீரென்று மனம் மாறி 'எங்கிருந்தாலும் வாழ்க' என்று கண்கலங்கி விட்டு பாண்டிச்சேரிக்குச் செல்கிறார்.

சில வருடங்கள் கடக்கின்றன.

பிற்பாதியில் அஸ்வின் தாத்தா என்றொருவரை சென்னையில் காட்டுகிறார்கள். அவர்தான் முன்னாளில் மதுரை மைக்கேலாக அறியப்பட்டவர். வருஷங்கள் பல ஓடி விட்டதால் வேறு வழியில்லாமல் தாத்தாவாகி விட்டார். ஆனால் இளமையான தாத்தா. முதியோர் இல்லத்தை பராமரிக்கும் தமன்னாவைப் பார்த்து காதல் உருவாகிறது. 'பவர் பாண்டி'யாகி விடுகிறார்.

தமன்னா தன்னைக் காதலிப்பதாக இவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது இறுதிக் காட்சியில் தமன்னா தன் காதலரை அறிமுகப்படுத்துகிறார். அது இளமையான சிம்பு. அவர் பெயர் திக்கு சிவா. திக்கிப் பேசுவதால் அந்தப் பெயராம்.

'இதுவரைக்கும் நல்லவனா இருந்துட்டேன். இனிமே நான் கெட்டவன்' என்று சிம்பு தாத்தா இருமிக்கொண்டே ஆவேசப்பட்டு 'திக்கு் சிவாவைக் கடத்துவதோடு படம் நிறைவடைகிறது. அதாவது இதுதான் முதல் பாகமாம்.

மதுரை மைக்கேலுக்கும், சென்னை அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது, அவர் எப்படி துபாய்க்குச் சென்று அகில உலக காவல்துறையே வலைவீசித் தேடுமளவுக்குப் பெரிய டானாக மாறினார் என்பதையும், அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் திக்கு சிவாவுக்கும் தமன்னாவை முன்னிட்டு நிகழும் போட்டியையும் இரண்டாம் பாகத்தில் சொல்வார்களாக இருக்கும்.


***

இப்படியொரு மகா அசட்டுத்தனமான திரைக்கதையை சிம்பு எப்படி ஒப்புக் கொண்டார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எந்தவொரு இடத்திலும் சுவாரசியம் என்பது மருந்துக்கும் இல்லை. இந்த சினிமாவை எவருமே spoof செய்யமுடியாது. ஏனென்றால் இது தன்னைத்தானே அப்படித்தான் செய்துகொள்கிறது. 'இது ஏதோ அறியாத்தனமான விளையாட்டு போல, இதோ சரியான திசைக்கு சென்று விடுவார்கள்' என்று ஒவ்வொரு காட்சியிலும் காத்திருந்தால் ஒட்டுமொத்த திரைப்படமுமே அந்த துயரப்பாதையில் பயணித்து நம்மை 'அம்போ'வென்று ஏமாற்றிச் செல்கிறது.

இதன் திரைக்கதைக்காகத்தான் சிம்பு, மினி டி.ஆர் போல தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டார் என்றால் அதை விட பைத்தியக்காரத்தனம் வேறொன்றுமே இருக்கமுடியாது. தலை வழிய டோப்பா முடி வைத்துக்கொண்டால் அது எண்பதுகளின் காலக்கட்டம் என்று எவரோ தவறாகச் சொல்லிவிட்டார்கள் போல.

ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் அடிக்கடி மின்விபத்தில் சிக்கிச் சரிந்து விடுகிறாராம். வாய் வழியே ஊதி அவரைக் காப்பாற்றுகிறார்களாம். இப்படியொரு அபத்தமான விஷயத்தை வைத்துக்கொண்டு ஆபாச விளையாட்டை தொடர்ச்சியாக விளையாடுகிறார்கள். படமெங்கும் நிறைய இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், ஆபாச சைகைகள் போன்றவை எரிச்சலையும் முகச்சுளிப்பையும் உண்டாக்குகின்றன.

தனுஷ் இயக்கிய 'பவர் பாண்டி' பாத்திரத்தை கிண்டலடிக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டார்களோ, என்னமோ.. அஸ்வின் தாத்தாவின் செய்கைகள் ஒவ்வொன்றுமே கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது. 'இந்தப் பொண்ணுங்க இருக்காங்களே..'' என்று ஆரம்பித்து நிறைய அபத்தமான உபதேசங்கள், அபிப்ராயங்கள் வழிந்துகொண்டே இருக்கின்றன. சிம்புவின் தனிப்பட்ட ஆளுமை தொடர்பான வசனங்கள் தொடர்பேயில்லாமல் படத்துக்குள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

கோவை சரளா வேறு தம் பங்குக்கு 'நடிகன்' திரைப்படத்து மனோரமா கெட்டப்பைப் போட்டுக்கொண்டு வந்து எரிச்சலை அதிகப்படுத்துகிறார். மொட்டை ராஜேந்திரன் மற்றும் விடிவி கணேஷின் நகைச்சுவைகள் வேறுவகையான கொடுமை ரகம். மதுரை மைக்கேலின் முதலாளி, கிராமத்து நாடகங்களில் 'சிவாஜி' வேடமிட்டு வருடக்கணக்காக நடித்தவர் போலிருக்கிறது. சிவாஜியின் கொடுமையான நகல் போல தோன்றுகிறார்.

மொட்டை ராஜேந்திரனும் கோவை சரளாவும் 'தள்ளிப் போகாதே' பாடலை வதம் செய்யும் காட்சிக்கு மட்டுமே வேறு வழியில்லாமல் அரங்கம் இறுக்கம் தளர்ந்து சற்றாவது சிரிக்கிறது.

பொதுவாக சிம்புவின் படங்கள் ஒருமாதிரியான அபத்தத்துடன் அமைந்தாலும் யுவன்சங்கர் ராஜா தன்னுடைய அபாரமான பாடல்களால் ஓரளவு தப்பிக்க வைப்பார். ஆனால் இந்த திரைப்படத்தில் அவரும் சிம்புவுடன் இணைந்து சோதித்த துயரத்தை எங்கே சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

பாகம் -2  வரப்போகிற செய்தியை இறுதியில் காண்பித்து ரசிகர்களை எரிச்சலின் உச்சிக்கே கொண்டு செல்கிறார்கள்.

அ அ அ - அபத்தம், அசிங்கம், அய்யோ!

]]>
review, simbu, Tamannaah, Anbanavan Asaradhavan Adangadhavan http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/23/w600X390/aaa453431.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/23/anbanavan-asaradhavan-adangadhavan-review-simbu-tamannaah-2726044.html
2711888 சினிமா திரை விமரிசனம் சச்சின்: எ பில்லியன் ட்ரீம்ஸ்: திரைப்பட விமரிசனம் உமா பார்வதி Thursday, June 1, 2017 09:21 AM +0530 கிரிக்கெட் கடவுள் என்று ரசிகர்களால் போற்றப்படும் சச்சின் டெண்டுல்கர் நடித்துள்ள திரைப்படம் ‘சச்சின் எ பில்லியன் ட்ரீம்ஸ்’. ஜேம்ஸ் எர்ஸ்கைன் இயக்கியிருக்கும் இத்திரைப்படத்துக்கு ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசை அமைத்துள்ளார்.

கிரிக்கெட்டில் 1989-ல் அறிமுகம் ஆனதிலிருந்து, 2013-ல் ஓய்வு பெற்றது வரை சச்சினின் கிரிக்கெட் பயணத்தை நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளார் இயக்குனர். இக்காலகட்டத்தில் சச்சின் என்ற பெயர் ஒரு மந்திரம் போல பல லட்சம் இந்தியர்களுக்கு இருந்து வந்தது. தன்னுடைய கனவினைத் தொடர்ந்து சச்சின் மேற்கொண்ட தேடலும், அயராத உழைப்பும், நட்பையும் குடும்பத்தையும் அவர் நேசித்த விதமும் கோர்த்து எடுத்து சச்சினின் வாழ்க்கைத் தருணங்களின் தொகுப்பாக இந்தப் படம் உள்ளது.

சச்சின் சிறுவனாக இருக்கும் போது அவர் செய்த குறும்புகள், சுருள் முடியுடனான அவரது அழகானத் தோற்றம், அனைவரையும் ஒரு சின்னச் சிரிப்பால் மயக்கிவிடும் துறுதுறுப்பு என்று சச்சினின் பால்யத்தை வெகு அழகாகப் படம் பிடித்துள்ளார்கள். சச்சின் பெயர் காரணம் அவரது தந்தை ரமேஷ் டெண்டுல்கர் இசைப் பிரியர். அவர் கவிஞரும் கூட. அவர் தனக்குப் பிடித்த இசையமைப்பாளர் சச்சின் தேவ் பர்மனின் நினைவாக சச்சின் என்று வைத்து விட்டார்.

சச்சின் சிறுவனாக இருந்தபோது சக வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்குத் தொல்லை தந்துள்ளார்.  வகுப்பு பையன்களை கிள்ளுவது, அடிப்பது, பென்சில் பாக்ஸை பிடுங்குவது, அவர்களை பள்ளத்தினுள் விழ வைப்பது என்று ஏகப்பட்ட சேட்டைகள் செய்வார். சச்சினி அம்மா எவ்வளவு சத்தமாக அழைத்தாலும் அதை அவர் கண்டு கொள்ள மாட்டார். ஆனால் அண்ணன் அஜித் லேசாக குரல் கொடுத்தால் போதும், பெட்டிப் பாம்பாய் அடங்கிவிடுவார். சச்சினின் அண்ணன் அஜீத் டெண்டுல்கர்தான், சச்சினை விளையாட்டின் பக்கம் திசை திருப்ப முடிவு செய்து சச்சினை பிரபலமான கிரிக்கெட் பயிற்சியாளர் ரமாகாந்த் அச்ரேகரிடம் பயிற்சி பெற அழைத்துச் சென்றார். அதன் பின் சிவாஜி பார்க்கில் பேட்டும் கையுமாக சிறுவன் சச்சின் செய்த பயிற்சிகளால் தான் பின்னாட்களில் இளைஞன் சச்சினின் கரங்களில் பரிசுக் கோப்பைகளும் பதக்கங்களும் வந்து சேர்ந்தன.

பாகிஸ்தானில் கராச்சியில் நடந்த முதல் டெஸ்ட் போட்டியில் சச்சின் கிரிக்கெட் உலகிற்கு அறிமுகமானார். 16 வயதே நிரம்பிய சச்சின் அதில் எடுத்த ரன்கள் 15 மட்டுமே. ஆனால் மனம் தளராமல் தொடர்ந்து போட்டிகளில் விளையாடினார் சச்சின். சியால்கோட்டில் நடந்த 4 மற்றும் இறுதி டெஸ்ட் போட்டியின்போது வேகப் பந்து வீச்சாளரான இம்ரான்கான் போட்ட பந்து சச்சின் மூக்கைப் பதம் பார்த்து ரத்தம் வர வைத்தது. கடுமையான வலி எடுத்தாலும் மனம் தளராமல் தொடர்ந்து ஆடினார் சச்சின். இப்படி தோல்வியிலும் வலியிலும் ஆரம்பித்த சச்சினின் பயணம் கடும் முயற்சிக்கும் போராட்டத்துக்கும் பிறகுதான் வெற்றியின் உச்சத்துக்குப் போனது என்பது உலகறிந்த விஷயம்.  

இந்த இளம் கிரிக்கெட் மேதையின் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தருணங்கள், சச்சின் அஞ்சலி காதல் திருமண வீடியோ, குழந்தைகளுடன் சச்சின் இருக்கும் பெர்சனல் வீடியோக்கள், அவர் ஆடிய கிரிக்கெட் போட்டிகள், மீடியாவுக்கு அவர் தந்த பேட்டிகள், ஆகியவற்றின் நிஜமான ஃபுட்டேஜை இத்திரைப்படத்துக்கான பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். நண்பர்களுடன் சச்சினின் நெருக்கம், 2011-ல் உலகக் கோப்பை வென்ற தருணத்தையும், 2013-ல் கிரிக்கெட்டிலிருந்து சச்சின் ஓய்வுபெற முடிவு செய்து, கடைசியாக அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி விடைபெற்று கிரிக்கெட் மைதானத்தைத் தொட்டு கண்கலங்கி வெளியேற காட்சியையும் மனம் நெகிழும்படி படம் பிடித்துள்ளார் இயக்குனர் ஜேம்ஸ் எர்ஸ்கின். இத்திரைக்காட்சிகளின் மூலம் சச்சினுக்கு அவரது ரசிகர்களுக்குமான உறவை மேலும் ஒரு படி அதிகப்படுத்தியிருப்பது உண்மை.

கிரிக்கெட் ரசிகர்களுக்குச் இத்திரைப்படம் பெரும் விருந்தாக நிச்சயம் இருக்கும். காரணம் இது சச்சினே நடிக்கும் அவரது சுயசரிதை இது. இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டன் பதவியின் போது சச்சினுக்கு நேர்ந்த மனக்கஷ்டம், அழுத்தம் அதை அவர் கையாண்ட விதம், கிரேக் சேப்பல் பயிற்சியாளராக இருந்தபோது அணியில் ஏற்பட்ட பிரச்னைகள், ஆட்டத்தின் தொடக்க நாயகனாக சச்சின் இருக்கக் கூடாது என்று சேப்பல் போட்ட உத்தரவு, அது வீரர்களுக்குள் எவ்வித பிரிவினைகளை ஏற்படுத்தியது என்பதையெல்லாம் அப்பட்டமான உண்மைத்தன்மையுடன் இப்படத்தில் காண்பித்துள்ளார்கள்.

ஆனால் இத்திரைப்படத்தில் சச்சின் பற்றி தெரியாத விஷயம் என்று எதுவும் இல்லை. எல்லாமே நாம் பார்த்து அல்லது படித்து அல்லது நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவற்றைத் தான் ஆவணப்படுத்தியது போல் இருக்கிறது. அதுவும் குறிப்பாக  2003-ஆம் ஆண்டு வரை கோர்வையாகவும் அழுத்தமாகவும் சம்பவங்களை அழகியலுடன் அழுத்தமாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதற்குப் பிறகு நாடகத்தன்மையுடன் படம் ஒருவித தொய்வு நிலை அடைகிறது.  இதற்குக் காரணம் திரைக்கதையை சுவாரஸ்யமாக சொல்லப்படவில்லை. இத்திரைபப்டம் இந்திய கிரிக்கெட் அணியைப் பற்றி பதிவாகவும் இல்லாமல் சச்சினின் ஆவணப்படமாகவும் இல்லாமல் இடைப்பட்ட ஒரு நிலையில் தடுமாறுகிறது. படத்தின் வசனங்கள் மிகவும் சாதாரணமாக இருப்பதும் ஏமாற்றத்தை தருகின்றது.   

இத்திரைப்படத்துக்கு பக்கபலமாக இருப்பது ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசை. அதிகமான சப்தங்கள் இல்லாமல் தேவைப்படும் இடங்களில் மெல்லியதாக சோகம், மகிழ்ச்சி, துள்ளல் என கதையுடன் இயைந்து ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசையும் அழகாகப் பயணிக்கிறது. ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் மகன் ஏ.ஆர்.அமீன் தன்னுடைய முதல் இந்திப் பாடலை இப்படத்துக்காக பாடியுள்ளார்.  அஞ்சலி கெய்க்வாடுடன் 14 வயது அமீன் பாடிய பாடலான 'மர்த் மராதா' ரசிகர்களின் கவனத்தைப் பரவலாகப் பெற்றுள்ளது.

தன்னுடைய கனவை நினைவாக்க எந்தக் கட்டத்திலும் சோர்வடைந்துவிடாமல் தொடர்ந்து போராட வேண்டும் என்பதற்கு வாழும் உதாரணமாக திகழ்பவர் சச்சின். சச்சினுக்கு இணை சச்சின் மட்டுமே. லெஜெண்ட் என்ற சொல்லுக்கு மிகையற்ற உதாரணம் சச்சின். இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் நிரந்திர மணி மகுடமான சச்சினுக்கு ஒரு சிறிய பரிசாக திரைவடிவ மகுடமே ’சச்சின் - எ பில்லியன் ட்ரீம்ஸ்’ எனும் திரைப்படம். கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் மட்டுமல்லாமல் அனைவரும் பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய படமிது.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/31/w600X390/sachin.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/may/31/sachin-a-billion-dreams-film-review-2711888.html
2693218 சினிமா திரை விமரிசனம் ராஜமெளலியின் பாகுபலி 2: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 29, 2017 10:41 AM +0530  

தெலுங்கு சினிமாவின் மீது எனக்கிருந்த ஒவ்வாமைகளையும் முன்தீர்மான வெறுப்புகளையும் உடைத்தெறிந்த முக்கியமான காரணங்களுள் ஒருவர் ராஜமெளலி. இந்திய சினிமாவின் மிகச் சிறந்த கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர். ஈயைப் பிரதானமாக வைத்து ஒரு சாகசப் படத்தை உருவாக்கி அதை வெற்றியும் பெறவைத்ததைச் சிறந்த உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். இன்னமும் ஒரு படி அல்ல, பல படிகள் முன்னே நகர்ந்து பாகுபலி எனும் பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சியைத் தொடங்கி அதன் முதல்பகுதியை வெற்றிகரமாகக் கடந்தும்விட்டார்.

பொதுவாகத் தொடர்ச்சியான திரைப்படங்கள் திட்டமிடப்படும்போது முதல்பாகத்தின் தொடர்ச்சியாகவே இரண்டாம் பாகம் அமையும். இதனால் பார்வையாளர்களால் கதையை யூகிக்க முடியாததோடு எதிர்பார்ப்பும் அதிகமிருக்கும். இதை அப்படியே தலைகீழாக்கியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. காலவரிசைப்படி முதல் பாகம், இரண்டாம் பாகத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகளால் நிறைந்திருக்கிறது. எனவே கடந்தகாலக் காட்சிகளை பாகுபலி-2 படத்தில்தான் இயக்குநர் சொல்லப் போகிறார். இதிலுள்ள ஆபத்து என்னவெனில் முதல் பாகத்தின் போக்கை வைத்து  இரண்டாம் பாகத்தைப் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களால் எளிதில் யூகிக்க முடியும். அதற்கான தடயங்கள் பாகம் -1ல் வெளிப்படையாகவே இருந்தன.

ஆனால் இந்தத் தடையை தனது திறமையான திரைக்கதையின் மூலமும் சுவாரசியமான கதையாடல் மூலமும் வியக்கவைக்கும் நுட்பங்களின் வழியான காட்சிகளின் மூலமும் வெற்றிகரமாகத் தாண்டியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. மட்டுமல்லாமல் நம்முடைய சில யூகங்களைப் பொய்யாக்கி விறுவிறுப்பைக் கூட்டியிருக்கிறார்.

பாகம் ஒன்றைப் போலவே இரண்டாம் பாகமும் ஒரு மகத்தான அனுபவம். இதுவரையிலான இந்தியத் திரை வரலாற்றிலேயே அதிகப் பொருட்செலவில் உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் எனும்போது அதன் மீதான எதிர்பார்ப்பு மிக அதிகமாக இருக்கும். சிறிய சறுக்கல் கூட பெரிய ஆபத்தைச் செய்துவிடும். இந்தச் சோதனையைச் சாதனையாக மாற்றியது ராஜமெளலியின் அசாதாரணமான திறமை எனச் சொல்லலாம். சினிமா எனும் ஊடகத்தின் மீதும் கதை சொல்வதின் மீதும் இப்படியொரு ஆவேசமான பிரியமும் அர்ப்பணிப்பும் இருந்தால்தான் பாகுபலி போன்ற பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சிகள் சாத்தியம்.

பணம் இருப்பவர் எவர் வேண்டுமானாலும் கோடிகளை இறைத்து பிரம்மாண்டமான படைப்புகளைப் பெருமைக்காக உருவாக்கமுடியும். ஆனால் ஆதாரமான சுவாரசியம் அதில் இருக்கவேண்டும். கடினமான உழைப்பும் கலையார்வமும் திட்டமிடலும் தேவை. இந்த நோக்கில் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களின் ஆர்வத்தை உத்தரவாதமாகப் பூர்த்தி செய்கிறது - பாகுபலி 2.

***

முதல் பாகத்தில் என்ன நடந்ததென்று சுருக்கமாக பார்த்து விடுவோம்.

ராஜ மாதாவான சிவகாமி தனது உயிர்போகும் சூழலில் ஒரு குழந்தையைத் தலையில் ஏந்தியபடி நீரில் மூழ்குகிறார். குழந்தை காப்பாற்றப்பட்டு பழங்குடிகளால் வளர்க்கப்படுகிறது. தனது பின்னணியைப் பற்றி அறியாத அந்தச் சிறுவனுக்கு மலையின் உச்சியைப் பற்றிய ஆர்வம் உள்ளுணர்வில் எதிரொலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. காதல் தரும் உத்வேகம் காரணமாக எப்படியோ சென்றுவிடுகிறான்.

மகிழ்மதி எனும் பேரரசை அடைகிறான். பல்லாளதேவாவின் அரசாங்கத்தை எதிர்த்து ரகசியமாக இயங்கும் புரட்சிக் கூட்டத்தையும் தனது காதலி அவந்திகாவையும் சந்திக்கிறான். தேவசேனா எனும் மகாராணி அரண்மனை வெளியில் பல வருடமாகச் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை அறிகிறான். தன் காதலிக்கு வாக்கு தந்தபடி பல சாகசங்களுக்குப் பிறகு தேவசேனாவை மீட்டு வருகிறான்.

ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பாவின் மூலம் தனது தாய்தான் தேவசேனா என்பதும் தான் ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதையும் அறிகிறான். அவனது தந்தையான அமரேந்திர பாகுபலி பற்றிய பின்னணியையும் பெருமையையும் அறிகிறான். வீரம் மற்றும் விவேகத்தின் மூலம் மகிழ்மதி பிரதேசத்தின் வருங்கால அரசனாக முடிசூடப்படவிருந்த அமரேந்திர பாகுபலி துரோகத்தால் கொல்லப்பட்ட அதிர்ச்சியான செய்தியோடும் அதன் ரகசியத்தோடும் முதற்பாகம் நிறைகிறது.

அமரேந்திர பாகுபலி மற்றும் தேவசேனாவின் பின்னணி என்ன? ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பா ஏன் தான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளையைக் கொல்லவேண்டும்? இந்த துரோகங்களுக்குப் பின்னணியில் உள்ளவர்கள் யார்? பல்லாளதேவாவின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் மகிழ்மதி தேசத்தை இளைய பாகுபலி எப்படி மீட்டான் என்பது உள்ளிட்ட பல கேள்விகளுக்கான பதிலை பாகம் இரண்டில் சுவாரசியமான திரைக்கதையின் மூலம் சொல்லி அசத்தியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. பல உணர்ச்சிகரமான தருணங்களும் அனல் பறக்கும் காட்சிகளும் இந்தப் படைப்பின் காண்பனுவத்தை உன்னதமாக்கியிருக்கின்றன.

***

பாகம் இரண்டில் என்ன நடக்கிறது? தொடக்கப் பகுதியை மட்டும் பார்ப்போம்.

ராஜ மாதா சிவகாமியால் முடிவு செய்யப்பட்டபடி அமரேந்திர பாகுபலிக்கு முடிசூட்டப்பட திட்டமிடப்படுகிறது. அதற்கு முன் மக்களைப் பற்றி அறிவதற்காக திக்விஜயத்துக்கு பாகுபலியை அனுப்புகிறாள் சிவகாமி. கட்டப்பாவுடன் பயணம் மேற்கொள்கிறான் பாகுபலி. குந்தள தேசம் எனும் சிற்றரசுக்குச் செல்லும்போது அதன் இளவரசியான தேவசேனாவின் வீரத்தையும் அழகையும் கண்டு பிரமிக்கிறான். தன்னைப் பற்றிய விவரங்களை மறைத்துக்கொண்டு அங்கு உதவியாளனாகச் சேர்கிறான்.

ஒற்றர்களின் மூலம் இந்த விஷயங்கள் பல்லாளதேவாவுக்குச் செல்கின்றன. தேவசேனாவின் சித்திரத்தைப் பார்த்தவுடன் அவளுடைய அழகைக் கண்டு பல்லாளதேவா திகைத்துப் போகிறான். ஆட்சியைத்தான் பிடிக்க முடியவில்லை, இவளையாவது கைப்பற்றவேண்டும் என்கிற தீர்மானம் அவனுக்குள் பிறக்கிறது. இதன்மூலம் தனது போட்டியாளனான அமரேந்திர பாகுபலியின் காதலையும் பிரிக்க முடியும் என்கிற குரூரமும் தோன்றுகிறது. தனது தந்தையுடன் இணைந்து இதற்கான சூழ்ச்சியை ஆரம்பிக்கிறான்.

தேவசேனாவின் ஓவியத்தைத் தற்செயலாகப் பார்த்ததாகவும் அவளை மணம் புரிய ஆசைப்படுவதாகவும் தனது தாயாரான சிவகாமியிடம் தெரிவிக்கிறான். அதிகாரத்தை தர முடியாத அவனுக்கு இதையாவது தந்து சமன் செய்யலாமே என்கிற பாசத்துடன் சிவகாமியும் முன்பின் யோசிக்காமல் இதற்காக வாக்கு தந்துவிடுகிறாள். இங்குத் தொடங்குகிற சிக்கல்களும் சதிகளும் அமரேந்திர பாகுபலிக்குப் பதிலாக பல்லாளதேவா அரசனாக அமரும் வரை போகிறது.

மகிழ்மதியின் பேரரசுக்கு ஏன் அமரேந்திர பாகுபலியால் அரசனாக முடியவில்லை, விசுவாசியான கட்டப்பா, பாகுபலியைக் கொல்லுமளவுக்கான நெருக்கடி ஏன் ஏற்பட்டது, பல்லாளதேவாவின் அட்டகாசங்களுக்கான முடிவு என்ன போன்ற விவரங்கள் விறுவிறுப்பான காட்சிகளின் மூலம் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இடைவேளைக்கு முன்பிருந்த சுவாரசியம் பிற்பகுதியில் சற்று தொய்வடைந்திருக்கிறது. போலவே உச்சக்காட்சியும் அத்தனை சுவாரசியத்தைத் தரவில்லை. மிக நீளமான சண்டைக்காட்சியால் அலுப்படைய வைக்கிறது.

***

பாகம் -2ன் பிரதானமான சிறப்புகளுள் அதன் அற்புதமான திரைக்கதையைத் தாண்டி இன்னொரு வசீகரமான, முக்கியமான காரணம் அனுஷ்கா. முதற்பாகத்திலேயே பாகுபலியின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களை நாம் கண்டு விட்டோம். காணாமல் இருந்தது தேவசேனா பற்றிய பகுதியையும் பின்னணியையும் மட்டுமே.

முதற்பாகத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட முதிய, அலங்கோலமான தோற்றத்தில் அனுஷ்கா சித்தரிக்கப்பட்டிருந்ததால் பெரும்பாலான ரசிகர்கள் ஏமாற்றமடைந்திருப்பார்கள். ஆனால் வட்டியும் முதலுமாக அதை ஈடு செய்யும் வகையில் பேரழகின் சித்திரமாக அவர் இரண்டாம் பாகத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது நிறைவைத் தருகிறது. ஆனால் வெறுமனே அழகுப் பதுமையாக அல்லாமல் ஓர் இளவரசிக்கான கம்பீரத்துடனும் சுயமரியாதையும் வீரமும் உள்ள பெண்ணாகவும் இந்தப் பாத்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது அதிசிறப்பு.

தன்னுடைய காதலனே அழைத்தாலும் 'கைதியாக ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன்' என்று தன்மானத்துடன் மறுப்பது, ராஜமாதா சிவகாமியின் அநீதியைத் துணிச்சலாகத் தட்டிக் கேட்பது, தன்னிடம் தவறு செய்ய முயல்பவனின் விரல்களைத் துண்டிப்பது, இதற்கான விசாரணையை அரச சபையில் கம்பீரமாக எதிர்கொள்வது, தன் கணவனுக்கு இழைக்கப்படும் அவமானங்களைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் 'இந்த ராஜ்ஜியம் எனக்குப் பரிசாக வேண்டும். உங்களால் தர முடியுமா?'  என்று தன் கணவனுக்கு உத்வேகம் தருவது போன்ற காட்சிகள் அதிரடியான சுவாரசியத்துடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு சாகச நாயகனுக்கு ஈடான அறிமுகக் காட்சியை அனுஷ்காவுக்கு இயக்குநர் வழங்கியிருப்பது ரசிக்கவைக்கிறது.

மன்னர் காலத்து வீரமிகு இளவரசிகள் இப்படித்தான் இருந்திருப்பார்களோ என்கிற வியப்பான யூகத்தை அனுஷ்காவின் திறமையான பங்களிப்பு ஏற்படுத்துகிறது. அனுஷ்காவின் திரைப்பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல், பாகுபலி.

இதைப் போலவே அமரேந்திர பாகுபலியின் பாத்திரமும் உன்னதமான நாயகத்தனத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 'உனது தன்மானத்துக்கு இழுக்கு வராமல் கடைசி வரை பாதுகாப்பேன்' என்று தேவசேனாவுக்குத் தந்த வாக்கை எந்த நிலையிலும் தவறாமல் இருப்பது, அரச சபையில் தன் மனைவிக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைக் கம்பீரத்துடன் முறியடிப்பது, ராஜமாதாவின் எந்தவொரு ஆணையையும் தலையால் தாங்குவது, அதற்காக அதிகாரத்தையும் உயிரையும் இழப்பது, சாகும் நிலையிலும் தாய்ப்பாசம் காட்டுவது, பாகுபலியின் சாகசங்கள், அதற்கான அவன் திட்டமிடும் பிரமிக்க வைக்கும் போர் தந்திரங்கள் என்று ஓர் அசலான நாயகச் சித்திரம். பிரபாஸ் தன்னுடைய பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். திடகாத்திரமான அவருடைய உடலின் வடிவமைப்பு அவர் நிகழ்த்தும் சாகசங்களுக்கான நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது.

அனைத்துப் புள்ளிகளையும் இணைக்கும் ஓர் அற்புதமான அடிமைப் பாத்திரம் கட்டப்பா. இதற்கான நீதியை தன்னுடைய உழைப்பாலும் நடிப்புத்திறனாலும் வழங்கியிருக்கிறார் சத்யராஜ். சுற்றி நடக்கும் ராஜ அநீதிகளை தடுக்க முடியாமல் தன்னுடைய அடிமைநிலை கட்டுப்படுத்தும் தத்தளிப்புகளை திறமையுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அமரேந்திர பாகுபலிக்கும் இவருக்குமான நட்பும் பாசமும் நெகிழ்ச்சியான முறையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. பாகுபலியைக் கொல்லவேண்டிய நெருக்கடியும் சூழலும் காவிய துயரத்துடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. பாகுபலிக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக தன் அடிமைநிலையை மீறி பொங்கியெழுந்து ராஜமாதா சிவகாமியுடன் இவர் நிகழ்த்தும் ஆவேசமான உரையாடல் அபாரம்.

ராஜமாதா சிவகாமியாக ரம்யா கிருஷ்ணன். இந்தப் பாகத்திலும் தனது கம்பீரமான நடிப்பைத் தொடர்கிறார். பிள்ளைப் பாசத்தால் பல்லாளதேவாவுக்கு வாக்கு தருவதும் தன் உத்தரவை மீறும் பாகுபலியைத் தண்டிப்பதும் பிறகு பாசத்தில் தடுமாறுவதும் உண்மையை அறிந்தவுடன் தீரமான முடிவு எடுப்பதும் எனப் பல காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார். தன்னுடைய அதுவரையான தவறுகளை சமன் செய்யும் உத்தேசத்துடன் அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தையான 'மகேந்திர பாகுபலியை' உயர்த்தி வருங்கால அரசனாக மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் காட்சியில் நமக்கு மெய்சிலிர்ப்பது உண்மை.

மகாபாரத சகுனி போல சதிகளின், நயவஞ்சகங்களின் அடையாளமாகத் தன் நடிப்பைத் திறம்பட கையாண்டுள்ளார் நாசர். ஊனத்தின் காரணமாக தன்னால் மன்னனாக முடியாத கொதிப்பையும், அதை ஈடுசெய்யும் வகையில் தன் மகனை அதிகாரத்தில் அமர்த்த அவர் செய்யும் அநீதிகளும் என சிறப்பான எதிர்மறை பாத்திரம்.

பல்லாளதேவனாக ராணா டகுபதி. முதற்பாகத்தில் பிரபாஸுக்கு ஈடாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த பாத்திரம் இதில் சற்று சோகையாகத்தான் உள்ளது. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் இளைய பாகுபலியுடன் மோதும் வீரம் பிரமிக்க வைக்கிறது. தன் விருப்பப்படி அதிகாரத்தில் அமர்ந்தாலும் மக்களின் ஆதரவு பாகுபலியின் பக்கமே இருக்கிறது என்பதைக் குமைச்சலுடன் உணரும் காட்சிகளில் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். தமன்னாவுக்கு இதில் அதிகம் வேலையில்லை.


***

ஒரு குழந்தையின் விழிவிரிந்த கண்களுடனும் திறந்த மனதுடனும் தம்மை ஒப்புக் கொடுத்து விடுவதுதான் திறமையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஃபேண்டஸி திரைப்படத்தைக் கச்சிதமாக ரசிப்பதற்கான அடிப்படை. இந்த நிலையில் அமர்ந்து பாகுபலியின் இரண்டாம் பாகத்தை உத்தரவாதமாக ரசிக்க முடியும். இதன் விறுவிறுப்பான திரைக்கதையும், ராஜ்மெளலியின் தந்தையான விஜயேந்திர பிரசாத் எழுதிய அபாரமான கதையும் இந்த அனுபவத்தை உறுதியாகத் தருகின்றன.

திரையரங்கில் பார்வையாளர்களின் ஆரவாரமான வரவேற்பை கண்டு வியந்தேன். ஒரு மொழி மாற்ற திரைப்படத்துடன் இத்தனை உணர்ச்சிகரமாக ஒன்றிவிட முடியுமா என்று திகைப்பாகவே இருந்தது. முதற்பாகத்தை தெளிவாக நினைவில் கொண்டு அதன் தொடர்புக் காட்சிகளை உடனே புரிந்து கொண்டு ஆரவாரம் செய்வதும், காட்சிகளின் உணர்ச்சிகரமான சூழலுடன் ஒன்றி ரசிப்பதும் என ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம். தாம் உருவாக்கும் காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளைப் பார்வையாளர்களுடன் அழுத்தமாகப் பிணைத்து விட்டால் அது உறுதியாக வெற்றி பெறும் என்பது மறுபடியும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பார்வையாளர்களை மகிழ்மதி பேரரசின் பிரஜைகளாக உணரச் செய்தது இயக்குநர் ராஜமெளலிக்குக் கிடைத்த வெற்றி. துணைப் பாத்திரங்கள் முதற்கொண்டு போர் சாகசங்கள் வரை ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனமாகத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களுக்குச் சவால்விடும்படியான வரைகலை நுட்பங்கள், செதுக்கி மேம்படுத்தப்பட்ட மாய்மாலங்கள், திறமையான ஒளிப்பதிவின் பிரமிப்பு, சாகசக் காட்சிகளின் வடிவமைப்பு, அவற்றைத் திறமையாகச் செயல்படுத்திய பாகுபலி குழுவின் அசாதாரணமான உழைப்பு, இதற்கும் மேலாக இத்தனை விஷயங்களையும் அருமையாக ஒருங்கிணைப்பு செய்த இயக்குநரின் திட்டமிடல் என்று பல விஷயங்கள் கவர்கின்றன.

காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்துக்கு ஏற்ப பின்னணி இசையும் மிரட்டலாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்ட திரைப்படம் என்கிற வாசனை பாடல்களில் பலமாகவே அடிக்கிறது. ஆனால் வசனங்களில் இந்த விபத்து பெருமளவு தவிர்க்கப்பட்டிருப்பது ஆறுதல். (தமிழ் வசனம்: மதன் கார்க்கி) தன்னை எதிர்த்துப் பேசும் தேவசேனாவைக் கண்டு திகைக்கும் சிவகாமி, பிறகு தற்பெருமையுடன் 'இந்த மண்ணின் மருமகளுக்கு சற்று அகந்தை இருப்பதுதான் அழகு' எனக் கூறுவது சுவாரசியம். இதுபோல் பல கவித்துவமான வசனங்கள் ரசிக்கவைக்கின்றன.

சில குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை. புத்திக்கூர்மையும் சாதுர்யமும் கொண்ட ராஜமாதா எவ்வாறு தன்னைச் சுற்றி நிகழும் சதிகளையும் பொய்களையும் எளிதில் நம்பி விடுகிறார் என்பது தர்க்கத்துக்கு ஏற்படையதாக இல்லை. போலவே தான் பாசத்துடன் வளர்த்த அமரேந்திர பாகுபலியைக் கொல்ல கட்டப்பா எப்படி ஒப்புக்கொள்கிறார், பின்பு ஏன் கொதிக்கிறார் என்பதில் நம்பகத்தன்மை வலுவாக இல்லை. இதுபோன்ற பிசிறுகளை இன்னமும் திறமையாகச் சீர்செய்திருக்கலாம். படத்தின் முற்பகுதியில் இருந்த விறுவிறுப்பும் சுவாரசியமும் பிற்பகுதியில் தொய்வடைந்திருக்கிறது.

பாகுபலி 1-ல் இருந்த உச்சக்காட்சி சிறப்பானது. அதில் வரும் போர்க்களக்காட்சி அதற்குப் பெருமை சேர்த்த விஷயம். அப்படியொரு விறுவிறுப்பான உச்சக்காட்சி இதிலும் வரும் என ஆவலாக அமர்ந்திருக்கும்போது அதை ஈடுசெய்வது போல் காட்சிகள் இருந்தாலும் சற்று ஏமாற்றமே. அதேசமயம், குந்தள தேசத்தைத் தாக்க வரும் வீரர்களை, அமரேந்திர பாகுபலி தேவசேனாவுடன் இணைந்து எதிர்கொள்ளும் காட்சியும் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக மாடுகளை வைத்து அமைக்கும் போர் தந்திரமும் சுவாரசியமானது.

மொத்தத்தில் ஒரு மகத்தான காவிய அனுபவத்தை தருகிறது பாகுபலி -2. இதன் மூன்றாம் பாகமும் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்கிற ஏக்கத்தை வரழைக்கிறது. கதை சொல்லும் முறையிலும் சரி, நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் பிரம்மாண்டத்திலும் சரி, இந்திய வெகுஜன சினிமாவின் பாதையில் தனது அசாதாரண உழைப்பால் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதியிருக்கிறது பாகுபலி குழு.

ராஜமெளலி எனும் திறமையான கதைசொல்லியின் பயணம் மென்மேலும் தொடரட்டும்.

]]>
Baahubali 2,Baahubali 2 Movie,Baahubali 2 Review,பாகுபலி 2 திரைப்படம்,பாகுபலி 2 திரை விமர்சனம்,பாகுபலி 2 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/29/w600X390/baahubali2-1111xx_main1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/29/baahubali-2-the-conclusion-review-2693218.html
2684954 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷ் இயக்கியுள்ள 'ப. பாண்டி': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 15, 2017 03:18 PM +0530  

'இந்த மூஞ்சில்லாம் நடிக்க வந்துடுச்சு' என்று தொடக்கக் காலத்தில் கிண்டலடிக்கப்பட்ட தனுஷ், தற்போது இந்தியாவிலுள்ள சிறந்த நடிகர்களில் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இதன் பின்னாலுள்ள அவருடைய அசாதாரணமான உழைப்பும் தேடலும் பிரமிக்கத்தக்கவை. ஒருபுறம் அப்பட்டமான வணிகத் திரைப்படங்களில் நடித்தாலும் இன்னொரு பக்கம் 'ஆடுகளம்' போன்ற சிறந்த முயற்சிகளிலும் ஈடுபட அவர் தயங்குவதில்லை.

இதுதவிர,  'விசாரணை' 'காக்கா முட்டை' போன்ற படைப்புகளின் தயாரிப்பாளராக தமிழில் மாற்று ரசனை உருவாவதற்கும் காரணமாக இருக்கிறார். பிரபலமாகி விட்டால் தன்னிச்சையாக வந்துசேரும் அல்லது சேர்த்துக்கொள்ளப்படும் பெருமைகளைப் போல 'பாடகர், பாடலாசிரியர்' போன்ற அவரின் இதர தகுதிகளை ஒரு புன்னகையுடன் சாய்ஸில் விட்டுவிடலாம்.

இப்போது 'இயக்குநர்' அவதாரம். 'பவர் பாண்டி' என்று முதலில் தலைப்பிடப்பட்டு பின்பு வரிவிலக்குக்காக வழக்கம்போல் கடைசி நேரத்தில் தமிழ் ஒப்பனை செய்யப்பட்ட 'ப.பாண்டி'.

ஒரு முன்னணி நடிகராக இருந்தாலும் தான் இயக்கும் முதல் திரைப்படத்தின் நாயகனாகத் தன்னைப் பிரதானமாகத் திணித்துக்கொள்ளாமல் ஒரு முதிய பாத்திரத்தை வைத்து திரைக்கதை அமைத்த தனுஷின் (மற்றும் சுப்ரமணியம் சிவா) செயல் பாராட்டுக்குரியது. 

ஓர் இயக்குநராக இந்தப் புதிய அவதாரத்தில் தனுஷ் வெற்றி பெற்றிருக்கிறாரா என்றால் ஆம். ஒரு ஜனரஞ்சகமான சினிமாவில் என்னென்ன கலவைகள் இருக்கவேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்தச் சமரசங்களே இந்த முயற்சியை ஒரு சிறந்த திரைப்படமாக ஆக்கவிடாமல் தடுத்திருக்கின்றன என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்.

எழுபதுகளில் வந்த பீம்சிங்கின் குடும்பச் சித்திரத்தை அல்லது தொலைக்காட்சித் தொடரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போன்ற சலிப்பான காட்சிகள் நிறைய இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு இடையே சில அபாரமான கவிதைத் தருணங்கள் இருக்கின்றன. இதற்காக தனுஷ் வரும் பிளாஷ் பேக் காட்சிகள் உள்பட, பெரும்பாலான படத்தின் சுமையைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.


***

படத்தின் மையம் என்ன?

குடும்பம் என்பதின் ஆதாரமான அடித்தளங்களுள் ஒன்று 'தியாகம். சற்று கவனித்துப் பார்த்தால் சமகாலத் தலைமுறை, அடுத்தத் தலைமுறையின் வளர்ச்சிக்காகவே பெரும்பாலும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சுழற்சி இந்தியக் குடும்பங்களில் நெடுங்காலமாக நீடித்துக்கொண்டிருக்கும் சமாசாரம்.

எனில் சமகால மனிதர்கள் அதிலும் குறிப்பாக முதியவர்கள் தனக்காக வாழ்கிறார்களா, அப்படி வாழ இந்தச் சமூகம் அனுமதிக்கிறதா என்கிற ஆதாரமான கேள்வியை இந்தத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்துவிட்டால் அவர்கள் 'பெரிசு'களாகக் கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். அதுவரையான பல விஷயங்களை, விருப்பங்களைத் தியாகம் செய்துவிட்டு வயதானவர்களுக்கான உலகில் ஒதுங்கியிருந்து அடக்கமாக வாழ்ந்தாக வேண்டும். உதாரணமாக ஒரு முதியவர் ஜீன்ஸ் அணிந்தால் 'இந்த வயசுல இது தேவையா' என்கிற கிண்டலுக்கு எளிதாக ஆட்படுவார்.

'மற்றவர்களுக்காக அமைந்தாலும்கூட இறுதிவரைக்கும் உனக்கான வாழ்க்கையை வாழத் தயங்காதே' என்கிற செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது 'ப.பாண்டி'

பாரதிராஜா உருவாக்கிய 'அந்தி மந்தாரை'யில் மெலோடிராமாவாகப் பிழியப் பிழியச் சொல்லப்பட்ட 'முதியோர் காதல்' எனும் விஷயத்தை வெகுஜன சினிமாவுக்கேயுரிய ஜனரஞ்சகமான விஷயங்களுடன் சொல்கிறது.


***

தமிழ் சினிமாவில் பிரபலமான  ஃபைட் மாஸ்டராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர் ராஜ்கிரண். மனைவியை இழந்தவர். தனது ஒரே மகன் பிரசன்னாவுடன் வசதியாகத் தங்கியிருக்கிறார். அன்பான மருமகள் மற்றும் பிரியமான பேரக்குழந்தைகள். பெரிதாகப் பிரச்னை ஒன்றுமில்லை என்றாலும் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக இருந்து செயல்பட்டவருக்கு ஓய்வாக அமர்வது நிறைவைத் தருவதில்லை.

தன்னிடம் இயல்பாக உள்ள குணாதிசயத்தின்படி அக்கம்பக்கத்தில் உள்ள அநீதிகளைத் தட்டிக்கேட்கிறார். இதனால் வரும் பிரச்னைகளின் காரணமாக மகனுக்கும் தந்தைக்கும் இடையே உரசல்கள் ஏற்படுகின்றன. ஒருகட்டத்தில் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத ராஜ்கிரண் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பிவிடுகிறார். இலக்கு ஏதுமின்றித் தொடங்கும் அந்தப் பயணத்தின் இடையில் அவர் செல்லவேண்டிய திசையும் சந்திக்கவேண்டிய நபரையும் பற்றிய காரணங்கள் உருவாகின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன்பு துளிர்ப்பதற்கு முன்பே வெட்டுப்பட்ட உறவு அது.

அந்த உறவு என்ன? ராஜ்கிரண் தன் தேடலை அடைந்தாரா? தன் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் மீண்டும் வந்து இணைந்தாரா என்பதைப் பிற்பாதி காட்சிகள் விவரிக்கின்றன. குறிப்பாக இதன் கடைசிப்பகுதி கவிதையான தருணங்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன.


***

தைக்கப்பட்ட சட்டை போல ராஜ்கிரணுக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதை. 'பவர் பாண்டி' என்கிற பாத்திரம் அவருக்கு அத்தனை கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டிருக்கிறது. அவர் ஃபைட் மாஸ்டர் என்பதும் நிஜத்தில் அவர் அடித்தால்கூட இரண்டு பேர் சரிந்து விழுவார்கள் என்பதைக் கூட நம்பி விடலாம். அத்தனை திடகாத்திரமான உருவம். ஆனால் அவர் அடித்தவுடன் எதிராளிகள் இரண்டாக மடிந்து அப்படியே உறைந்து நிற்பதெல்லாம் சினிமா நகைச்சுவை. போலவே அவர் நடனமாடும் மென்கொடுமைகளையெல்லாம்வேறு சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

மகனால் திட்டப்படும்போதெல்லாம் குழந்தை போல தலையைக் குனிந்துகொண்டு விழிப்பதும் ஒரு கட்டத்தில் இதைப் பொறுக்கமுடியாமல் குடிபோதையில் மகனிடம் சண்டை போடுவதும் என... ராஜ்கிரணின் இதுவரையான பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான திரைப்படம். ஓய்வு பெற்ற பிறகு எந்தப் பணியிலும் நிறைவுறாமல், தான் அதுவரை அத்தனை ஆண்டுகளாக செய்த சண்டை வடிவமைப்புக்கு மறுபடியும் திரும்பச் சென்று அங்குக் கிடைக்கும் பாராட்டில் மனநிறைவும் நெகிழ்ச்சியும் அடையும் காட்சி முக்கியமானது. திரைப்படத்தின் பிற்பாதியில் ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் தவிப்பதும், தேடி மீட்டெடுத்த பழைய காதலில் தடுமாறுவதும் என .. இன்னொரு ஜாலியான, சுவாரசியமான பரிமாணம்.

இந்தப் பாத்திரத்தை ராஜ்கிரண் அவருக்குண்டான எல்லையில் திறம்படவே கையாண்டிருக்கிறார்தான் என்றாலும் நாசர், பிரகாஷ்ராஜ் போன்ற நடிப்பு விற்பன்னர்கள் ஒருவேளை நடித்திருந்தால் இந்தப் பாத்திரம் இன்னமும் மெருகேறியிருக்குமே என்று தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

ஆனால் இதன் எதிர்முனையில் ரேவதி தானொரு அபாரமான நடிகை என்பதை நிரூபிக்கிறார். இவர் வருவது திரைப்படத்தின் ஏறத்தாழ நிறைவுப்பகுதி என்றாலும் பெரும்பாலானவை அற்புதமான தருணங்கள். உண்மையில் இங்குதான் படத்தின் மையமே தொடங்குகிறது. இந்தக் காட்சிகளை நீட்டித்திருந்தால் படம் இன்னமும் சிறப்பு பெற்றிருக்கும். ரேவதி ஏற்றிருப்பது பெரும்பாலான சீனியர் நடிகைகள் ஒருவேளை ஏற்கத் தயங்கும் பாத்திரம். ஆனால் இந்த உறவை மலினமாகவோ நகைச்சுவையாகவோ ஆக்காமல் கண்ணியமான மதிப்புடன் உருவாக்கியிருப்பதில் இயக்குநர் தனுஷ் வெற்றி பெறுகிறார். தன் கடந்த கால காதலைப் பற்றி மகளிடம் வெட்கத்துடன் கூறிவிட்டு அது இயல்பாக ஏற்கப்பட்ட நிலையில் அவர் மெலிதாக நடனமாடும் காட்சி அபாரமானது.

ராஜ்கிரணின் இளமை வடிவமாக தனுஷ் வரும் பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் ஓரளவுக்காவது சுவாரசியமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் திரைக்கதையில் தடையாக அமைந்து சலிப்பூட்டுகிறது. தனுஷ் வளர்ந்த பிறகு ராஜ்கிரண் போல இருப்பார் என்றால், அவரைத் தன் மகன் எனக் கோரி வழக்குப் போட்டிருக்கும் அந்த முதிய தம்பதியினர் கூட நம்பமாட்டார்கள். தனுஷின் இளமைக்காலக் காதலியாக மடோனா. பழைய காலத்துப் பாணியிலான ஆடை வடிவமைப்பு இவருக்குச் சற்றும் பொருந்தாமல் நகைச்சுவையாக தோற்றமளிக்க வைக்கிறது. வழக்கமான பிளாஷ்பேக்தான் என்றாலும் 'ஆடுகளம்' தனுஷ் வெளிப்பட்டு சில காட்சிகளில் சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.

முதியவர்கள் மீது ஏற்படும் நவீன காலத்து இளைஞனுக்கு ஏற்படும் எரிச்சலை இயல்பான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் பிரசன்னா. தன் தந்தை வீட்டில் இல்லாத வெறுமையைப் பிறகு உணர்ந்து மனம் திருந்தி வருவதும், 'வீட்டுக்கு வந்துடுங்க' என்று தந்தையின் காலைப்பிடித்து அழுவதும் என தன் பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். குழந்தைகளின் நடிப்பும் இயல்பாக அமைந்துள்ளன.

பக்கத்து வீட்டு இளைஞனாக வருபவனின் நடிப்பு மிக இயல்பு. வெவ்வேறு தலைமுறையைச் சார்ந்தவர்களுக்குள் வெளிப்படும் உரையாடல்கள் சிறப்பாகவும் சுவாரசியமாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரான டிடி (தேவதர்ஷிணி) ஒரெயொரு காட்சியில் வந்திருந்தாலும் தன்னுடைய பங்கைச் சிறப்பாக செய்துள்ளார். தன் தாயான ரேவதியுடன் அவர் உரையாடும் அந்தக் காட்சிதான் படத்தின் ஆதாரமான செய்தியே.

ஸீன் ரோல்டனின் இசை புத்துணர்ச்சியாக உள்ளது. ஆனால் பாடல்கள் ஹிட் ஆகி நிலைக்குமா என்பது சந்தேகமே. பின்னணி இசையும் காட்சிகளுடன் ஒத்திசைவாக அமைந்திருக்கிறது. ஒளிப்பதிவு வேல்ராஜ். ராஜ்கிரண் புல்லட்டில் பயணிக்கும் காட்சிகள் சிரத்தையாகவும் பிரமிக்கத்தக்கதாகவும் பதிவாகியுள்ளன. 

திரைப்படத்தின் நேரம் இரண்டு மணி நேரம்தான் என்றாலும் இன்னமும் கூட சுருக்கப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. இந்தத் திரைப்படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் பழைய காலப்பாணியில் நாடகத்தனமாகவும் சலிப்புறும் வகையிலும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மிகமிக ஆறுதலாக இருப்பது படத்தின் நிறைவுப்பகுதியும் இதன் ஆதாரமான செய்தியும்தான். எந்த தரப்புக்கும் சங்கடம் அளிக்காத முதிர்ச்சியான கிளைமாக்ஸ். ராஜ்கிரணின் பைக்கின் பின்னால் ரேவதி ஏறிச் சென்று விடக்கூடாதா என்று பார்வையாளர்களான நமக்கே தோன்றினாலும்கூட கட்டுப்பாட்டுடன் முடித்திருப்பது ஒரு சமரசம்தான் என்றாலும் இருவரும் பிறகு இணைவார்கள் என்கிற செய்தியுடன் நிறைவு செய்திருப்பது அற்புதம்.

சினிமா வியாபாரி தனுஷை விடவும் 'கலைஞன்' தனுஷ் வெளிப்படுவது இது போன்ற காட்சிகளில்தான். வருங்காலத்தில் மிகச் சிறப்பான ஒரு திரைப்படத்தை தனுஷால் இயக்கிவிடமுடியும் என்கிற ஆறுதலான தடயத்தை இவை அளிக்கின்றன.

]]>
Pa Pandi, dhanush, rajkiran, madonna http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/15/w600X390/power_paandi919191.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/15/pa-pandi-review-dhanush-rajkiran-madonna-2684954.html
2681113 சினிமா திரை விமரிசனம் மணி ரத்னத்தின் 'காற்று வெளியிடை': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 8, 2017 02:11 PM +0530  

ஆண் x பெண் உறவுச் சிக்கலின் வயது என்பது வருடங்களால் கூட அல்ல, யுகங்களால் ஆனது. ஆதாம் - ஏவாள் என்கிற முதற்புள்ளியிலிருந்து இந்த உறவைப் பற்றி நெடுங்காலமாக விதம்விதமாக நாம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னமும் கூட விளங்கிக் கொள்ள முடியாமலிருக்கும் தன்மையைக் கொண்டது. ஒருபுறம் இந்த விநோதம்தான் இதன் வசீகரமே. எத்தனையோ படைப்பாளிகள் இந்த உறவின் முரண்களைப் பற்றி விதம் விதமாகப் பேசித் தீர்த்துவிட்டார்கள்.

தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான இயக்குநர்களுள் ஒருவரான மணிரத்னமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. முதல் திரைப்படமான 'பல்லவி அனுபல்லவி'யில் இருந்து தனது பிரத்யேக பாணியில் இதைப் பற்றி நிறைய பேசியிருக்கிறார். 'மெளனராகம்', 'உயிரே', 'அலைபாயுதே' 'ராவணன்' 'கடல்' போன்ற திரைப்படங்களை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். மதம், தீவிரவாதம், வன்முறை என்று வெவ்வேறு பின்னணிகளில் இந்த விஷயம் அவரது திரைப்படங்களில் பேசப்பட்டிருக்கிறது.

மணிரத்னத்தின் சமீபத்திய திரைப்படமான 'காற்று வெளியிடை’யும் இந்த வரிசையில் வைத்து பார்க்கக்கூடியதுதான். ஒருவகையில் இது அவருடைய முந்தைய திரைப்படமான 'ஓ காதல் கண்மணி'யின் தொடர்ச்சி போலவே அமைந்திருக்கிறது. 


***

இந்திய விமானப் படையில் பணிபுரியும் வருண் என்கிற இளைஞன், 1999-ல் நிகழ்ந்த கார்கில் போரின் போது பாகிஸ்தான் எல்லையில் வீழ்த்தப்பட்டு பிடிபடுகிறான். போர்க் கைதிகளுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படையான உரிமையையும் மதிப்பையும் வலியுறுத்தி உருவாக்கப்பட்ட ஜெனிவா உடன்படிக்கையின் அம்சங்களை பெரும்பாலான ராணுவங்கள் காற்றில் பறக்க விடுகின்றன. ராவல்பிண்டி சிறையில் அடைக்கப்படும் வருண் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறான். அங்கிருந்து உயிருடன் வெளியே செல்வோமோ என்கிற அவநம்பிக்கையின் இருள் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கும் நிலைமையில் இருக்கும் ஒரே சிறிய வெளி்ச்சம் அவனுடைய காதல் மட்டுமே. அந்த நினைவுகளைப் பற்றிக் கொண்டு நம்பிக்கையின் நுனியில் தன் துயரத்தைக் கடக்க முயல்கிறான்.

தான் பலமுறை அவமானப்படுத்திய காதலியின் முகத்தை ஒருமுறையாவது பார்த்து விட முடியாதா என்பதே அவனுடைய இறுதி ஆசை. ஆணாதிக்க உணர்வு உள்ள முரடனாகவும் சுயநலம் மிக்கனாகவும் இருந்த அவனைக் காதலின் பிரிவும் உயிர் மீதான ஆசையும் உருமாற்றியிருக்கிறது. காதலுணர்வின் உன்னதம் அவனை மனம் திரும்பவும் பண்படுத்தவும் செய்திருக்கிறது.

அவன் சிறையில் இருந்து தப்பிக்க முயலும் காட்சிகளை ஒருபுறமும் கடந்த கால நினைவுகளை இன்னொருபுறமுமாக விவரிக்கும் திரைக்கதையோடு இந்த திரைப்படம் பயணிக்கிறது.

***

தீவிரவாதம், வன்முறை, மதம், அரசியல் போன்ற பின்னணிகளில் காதல் என்கிற விஷயத்தை முகப்பில் வைத்து திரைக்கதையை உருவாக்குவது மணிரத்னத்தின் வழக்கமான பாணி. 'ரோஜா'வுக்குப்பிறகு அவருடைய பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் இந்த வார்ப்புருவில்தான் அமைந்து வருகின்றன. இந்த வகையில் அமைந்த முந்தைய திரைப்படங்களில் சமூகப் பிரச்னைகள் ஒருபுறமும் காதல் சார்ந்த விளையாட்டுக்களும் சிக்கல்களும் இன்னொரு புறமுமாக பயணித்துக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் 'காற்று வெளியிடை'யில்' ஆண்xபெண் உறவின் சிக்கலே மிகப் பிரதானமாக உரையாடப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் தன்மையே இந்தத் திரைப்படத்துக்குப் புதுவிதமான நிறத்தையும் ருசியையும் தந்திருக்கிறது.

ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்துக்கு கார்கில் போரின் குறிப்பான பின்னணி ஏன் என்பது புரியவில்லை. 'கார்கில் போர்வீரர்களுக்கு சமர்ப்பணம்' என்று திரைப்படத்துக்கு முன் ஒளிர்கிற வரி தொடர்பேயில்லாத அபத்தம். ஏனெனில் இந்தத் திரைப்படம் பிரதானமாகக் காதலைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. இதர விஷயங்கள் எல்லாம் ஒரு பாவனையே. நாயகன் தன்னுடைய உடல் மீதான வலிமையின் சுயபெருமிதத்தில் உலாவுகிற முரட்டுத்தனமானவன் என்றால் அது சார்ந்த ஏதோவொரு பணியொன்றில் ஈடுபட்டிருப்பவனாக அவனைச் சித்தரித்திருந்தாலே போதும். அது ராணுவ வீரனாகவே இருந்தாலும் ஏன் குறிப்பாக 1999-ன் காலக்கட்டம் என்பது திரைக்கதையுடன் அழுத்தமாகப் பொருந்தவில்லை. படைப்புக்கு ஒரு நம்பகத்தன்மையை ஏற்படுத்துவதற்காகச் செய்யப்பட்ட ஏற்பாடு என்பதாகத்தான் இதைப் புரிந்துகொண்டு சமாதானம் அடைய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆண்மையின் பெருமிதத்துடனும் தன்னலத் திமிருடனும் வாழ்கிற ஒரு போர்வீரன். அவனால் தூண்டப்பட்டுக் காதலில் வந்து வீழ்கிறவள், மருத்துவராக இருக்கிறாள். தன்மானம் உள்ளவள். எதிரிகளின் உயிரை அழிக்கும் பணியுள்ளவனுக்கும் அதைப் போராடிக் காக்கும் உன்னதமான சேவையில் உள்ளவருக்கும் நிகழ்கிற காதல். அழித்தல் x காத்தல் என்கிற முரணியக்கத்தின் மீது நிகழ்கிற இந்தப் பயணம் எப்படிச் சிக்கல் இல்லாமல் இருக்கும்?

தன்னுடைய மையத்தை நோக்கி மிகச் சோம்பலாக நீந்திக் கரையேறுகிற திரைக்கதை. இதனால் சில காட்சிகள் சலிப்பை உண்டாக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் இதன் இடையே சில பல அபாரமான கணங்களும் தருணங்களும் உள்ளன. அவையே இந்தத் திரைப்படத்துக்கு ஒரு பிரத்யேகமான மதிப்பை அளிக்கின்றன. இதை அற்புதமாகக் கையாண்ட மணிரத்னத்தின் நிதானமும் முதிர்ச்சியும்  வியப்படைய வைக்கின்றன. 

ஆனால் மணிரத்னம் திரைப்படங்களுக்கேயுரிய பொதுவான சிக்கல்களும் இருக்கின்றன.

தனது 'ரோஜா' திரைப்படத்தில் இருந்து 'தமிழ் சினிமா' இயக்குநர் என்கிற நிலையில் இருந்து இந்தி(ய) சினிமா இயக்குநராகப் பதவி உயர்வு பெற்ற தற்செயலான விபத்து மணிரத்னத்துக்கு அங்கீகார ரீதியாகவும் வணிக ரீதியாகவும் பல பெருமிதங்களையும் ஆதாயங்களையும் அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அங்கிருந்துதான் அவருடைய சறுக்கல் தொடங்கி விட்டதை அவர் உணர்ந்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. பன்மைத்துவ கலாசாரத்தின் மீது அமைந்திருக்கும் இந்தியா போன்ற தேசத்தில் எல்லாப் பிராந்தியங்களுக்கும் சென்று சேரும்படியான வணிகப்பண்டமாக அவர் தனது திரைப்படங்களைக்  கலாசாரக் கலவையுடனும் குழப்பத்துடனும் உருவாக்கத் தொடங்கியதில் இருந்து அவருடைய திரைப்படங்களில் இருந்த ஆன்மாவும் உயிர்ப்பும் கழன்று போய்விட்டதைக் கவனிக்கலாம்.

பாரதியாரின் கவிதைகளை மனப்பாடமாக உச்சரிக்கிற பிள்ளைமார் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் இளைஞனின் இதர குடும்ப உறுப்பினர்கள் இவனுக்குத் தொடர்பேயின்றி விளம்பரப் படங்களில் வருகிறவர்களைப் போல இருக்கிறார்கள். மணிரத்னம் படங்களில் இருக்கும் இது போன்ற பொதுவான சிக்கலும் பிளாஸ்டிக் தன்மையும் தமிழக மனங்களுக்கு அந்நியமாக இருக்கின்றன. பல்வேறு கலாசாரங்களுக்கான பொதுத்தன்மையை ஒரு திரைப்படத்தில் இணைக்கும் முயற்சியால் ஏற்படும் விபத்து இது. தனது தேசியப் பாதையில் இருந்து திரும்பி மணிரத்னம் இடையில் உருவாக்கிய 'அலைபாயுதே' நமக்கு எத்தனை நெருக்கமாக அமைந்தது என்பதைக் கவனிக்கலாம். காஷ்மீர் பின்னணியில் இயங்கும் இந்தத் திரைப்படத்தில் எதிர்ப்படும் எந்தவொரு நபரும் தமிழ் பேசுவது மாதிரியான செயற்கைத்தனங்கள் படத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் கேலியாக்குகின்றன.

பிரதான பாத்திரங்களுக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் இடையேயான உணர்ச்சிகளின் பிணைப்பு வலுவாக நிறுவப்படாமலிருப்பதும் இந்தத் திரைப்படத்துக்கு ஒரு பின்னடவை ஏற்படுத்துகிறது.


***

கார்த்தி அடுத்த வருடத்துக்கான தேசிய விருதைப் பெறக்கூடும். அத்தனை அபாரமான நடிப்பு. ஆணாதிக்கமும் தன்முனைப்பும் மிகுந்திருக்கிற அதே சமயத்தில் கவிமனத்தின் மென்மையும் சிறிது கலந்திருக்கிற பாத்திரத்தின் சிக்கலான தன்மையைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். பருத்தி வீரனுக்குப் பிறகு அவருடைய பங்களிப்பு மிக அபாரமாக வெளிப்பட்டிருக்கிற படமாக காற்று வெளியிடையைச் சொல்லலாம். முற்றிலும் வேறு பரிமாணம். புதிதாக வேறொரு நபரை பார்ப்பது போல இருக்கிறது. மணிரத்னம் கார்த்தியை ஒரு புதிய சித்திரமாகத் தீட்டி உருமாற்றிவிட்டார். 

மூக்கு நுனியும் காது மடல்களும் சிவந்திருக்கிற அதிதி ராவ் ஹைதரியின் புறத்தோற்றத்தை தமிழக மனங்கள் அந்நியமாக உணரக்கூடும். ஆனால் கார்த்திக்குக்கு ஈடு கொடுத்து நடித்திருக்கிறார். சில காட்சிகளில் அவரை முந்திச் செல்கிறார். அதிதி அடிப்படையில் நாட்டியக் கலைஞர் என்பதால் கண்களும் முகபாவங்களும் அற்புதமாக உரையாடுகின்றன. ஆர்.ஜே.பாலாஜி, ருக்மணி, டெல்லி கணேஷ், லலிதா போன்றவர்கள் படத்தின் இடையே வந்து செல்கிறார்கள். லொட லொட பாலாஜியை அடக்கி வாசிக்க வைத்ததை மணியின் சாதனையாகச் சொல்லலாம்.

வழக்கம் போல் மணிரத்னத்தின் தொழில்நுட்பக் கூட்டணி அபாரமாகப் பங்காற்றியிருக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ரவிவர்மனைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். படத்தின் தொடக்கத்தில் சித்தரிக்கப்படும் போர்க்காட்சிகள், ஸ்பீல்பெர்க்கின் போர்த் திரைப்படங்களின் துல்லியத்தை நினைவுப்படுத்துகின்றன. காஷ்மீர், ஆஃப்கானிஸ்தான் போன்ற பிரதேசங்களின் நிலவெளிக்காட்சிகள் அபாரமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. காதைக் கிழித்துக்கொண்டு பறக்கும் விமானங்களின் ஒலிகளை அவற்றின் சிறப்பான வடிவமைப்புத் தன்மையை அரங்கத்தில்தான் கச்சிதமாக உணர முடியும். துக்கிணியூண்டு செல்போனில் இவற்றைப் பார்ப்பதை விடவும் அநீதி வேறெதுவும் இருக்கமுடியாது.

மணிரத்னம் + ரஹ்மான் கூட்டணியின் வழக்கமான வசீகரம் இதிலும் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. பாடல்கள் ஏற்கெனவே பிரபலமாகிவிட்டன. சமீபத்திய வழக்கம் போல் இந்தப் பாடல்களின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறார் மணிரத்னம். இது திரைக்கதைக்கு நியாயம் செய்யும் விஷயம்தான் என்றாலும் ரஹ்மானின் அசாதாரணமான உழைப்பை விரயம் செய்வது அநியாயம். தமிழ் சினிமாவில் பாடல்களை முற்றிலுமாகக் கைவிடுவது என்கிற விஷயத்தில் மணிரத்னம் ஒரு முன்னோடியாக இருந்து காண்பிக்கலாம். பாடல்களின் இசை வடிவங்களே பெரும்பாலான காட்சிகளின் பின்னணியில் ஒலிக்கின்றன. ரஹ்மானின் இசைப்பள்ளி மாணவர்களான Qutub-E-Kripa பின்னணி இசைக்கு உடன் பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள். சாகசக் காட்சிகளில் ஒலிக்கும் துள்ளலான இசை அவற்றுக்கு வேறொரு நிறத்தை அளிக்கிறது. படத்தொகுப்பாளர் ஸ்ரீகர் பிரசாத் சில சலிப்பான தருணங்களைத் தியாகம் செய்து இன்னமும் கறாராகச் செயல்பட்டிருக்கலாம்.

**

மெளனராகம் திரைப்படத்தில் இருந்தே பதிவுத் திருமண ஏற்பாட்டுக்கு மணிரத்னத்தின் நாயகர்களால் வரமுடியாமல் போவது, திருமணத்துக்கு முன்பான உறவு, கருவுறுதல், காதல் பிரிவின் மீதான துயரம் போன்ற பொதுத்தன்மைகள் இந்தத் திரைப்படத்திலும் நீடித்தாலும் அவருடைய இதுவரையான படைப்புலகத்திலிருந்து சற்று வித்தியாசப்பட்டு மேலெழுந்து நிற்கும் திரைப்படமாக 'காற்று வெளியிடை'யைச் சொல்ல முடியும். இதர விஷயங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு அல்லது ஒரு பாவனையாக உபயோகப்படுத்தப்பட்டு இதன் திரைக்கதையில் ஆண்xபெண் உறவுச்சிக்கலுக்கே பிரதானம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்கிற குழப்பத்தையும் சலிப்பையும் பார்வையாளர்களுக்கு அளித்துக்கொண்டிருக்கும்போது வரும் ஒரு காட்சியின் மூலம் பிடி கிடைக்கிறது. பனிப்பிரதேசத்தில் இயற்கையின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது 'சிறிது நேரத்தில் பனிமழை தொடங்கிவிடும். அது ஆபத்தானது' என்கிறான் நாயகன். அதன் நடைமுறைச் சிக்கலை அவன் அறிவான். ஆனால் குழந்தைத்தனமாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நாயகி 'இன்னும் சிறிது நேரம்' என்று அடம்பிடிக்கிறாள். எனவே வலுக்கட்டாயமாக அவளைத் தள்ளிச் செல்ல முயல்கிறான். திகைப்புறும் நாயகி 'நான் வரலைன்னா என்ன செய்வீங்க?' என்கிறாள். 'அடித்தாவது இழுத்துச் செல்வேன்' என்கிறான். தன்மான உணர்வு உசுப்பப்படும் நாயகி 'ஆம்பளைன்னா என்ன வேணா செய்வீங்களா?" என்று வர மறுக்கிறாள். கோபம் தணியும் நாயகன் 'உனக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு பயமா இருந்தது. அதான்' என்கிறான்.

இப்படியான அகங்காரச்சிக்கல்களும் மோதல்களும் நிகழும் காட்சிகள் மிகுந்த நுண்ணுணர்வுத்தன்மையோடும் இயல்பாகவும் உருவாகியிருக்கின்றன. நாயகனின் ஆளுமை எதனால் இப்படிச் சிக்கலாக அமைந்திருக்கிறது என்பதை அவனுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையே நிகழும் சிறிய மோதலில், குறிப்பாக ஆணாதிக்கம் நிறைந்திருக்கும் அவனுடைய தந்தையைக் காண்பிக்கும் சுருக்கமான காட்சியிலேயே உணர்த்தியிருப்பது சிறப்பு.

இன்னொரு காட்சி. போர்ச் சூழல் பற்றி ராணுவப் படையின் ஆண்கள் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது அதில் தலையிடும் நாயகியை அடக்கும் நாயகன், பின்பு மனம் வருந்தி அவளை மீட்டுக்கொண்டு சென்று நண்பர்களிடம் மறுபடியும் ஆண் என்கிற பெருமிதத்தைக் காட்டும் காட்சியையும் உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

இப்படிஸ் சட்சட்டென்று மாறும் அவனுடைய கோணல் புத்தி மனம் திரும்பி பெண்ணிடமும் குடும்பம் என்கிற நிறுவனத்திடமும் இறுதியில் சரணாகதி அடையும் அந்த உருமாற்றக் காட்சிகள் படத்தின் பிற்பகுதியில் அபாரமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. பாகிஸ்தான் சிறையிலிருந்து தப்பிக்கும் நம்பகத்தன்மையற்ற காட்சிகளை புன்னகையோடும் சில சலிப்பான காட்சிகளை தியாக மனப்பான்மையோடும்  ஒதுக்கிவிட்டு இந்த மையத்தை கவனமாகப் பற்றிக் கொண்டால் 'காற்று வெளியிடை'யை நிச்சயம் ரசிக்கமுடியும்.

சக்தியில்லையேல் சிவமில்லை.

]]>
Mani Ratnam, review, Kaatru Veliyidai http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/8/w600X390/kaatru781.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/08/மணி-ரத்னத்தின்-காற்று-வெளியிடை-சினிமா-விமரிசனம்-2681113.html
2643129 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜெயம் ரவி - அரவிந்த் சாமி நடித்த 'போகன்'  - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, February 3, 2017 02:46 PM +0530  

இந்த விமரிசனத்தின் தலைப்பு, அரவிந்த் சாமியின் 'போகன்' என்று அமைந்திருந்தாலும் பொருத்தமே. நாயகர்களின் பாத்திரப் பெயர்களை திரைப்படங்களுக்குத் தலைப்பாகச் சூட்டுவது பொதுவான வழக்கம். எதிர்நாயகனின் பெயரைச் சூட்டுவதாக இருந்தால் 'ஹீரோவே' அந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கவேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதி. 

அப்படியல்லாமல் ஓர் எதிர்நாயகனின் பாத்திரப் பெயரைப் படத்தின் தலைப்பாக வைத்திருப்பதில் வித்தியாசப்பட்டு நிற்கிறது 'போகன்'. படமும் அதைப் போலவே வித்தியாசமானதா என்றால் சற்று தயக்கத்துடன் தலையை ஆட்டி வைக்கலாம்.

'ஆள் மாறாட்டம்' என்கிற விஷயத்தை வைத்துக்கொண்டு பூனை - எலி வேட்டையை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்கள் நிறைய உள்ளன. குறிப்பாக ஒரே மாதிரியான தோற்றத்தில் உள்ள இரட்டையர்களைக் கொண்டு பல சுவாரசியமான திரைக்கதைகள் உள்ளன. எஸ்.ஜே.சூர்யாவின் 'வாலி' ஒரு நல்ல உதாரணம்.

போகனில் என்ன வித்தியாசம்? 

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கில் ஐம்பத்தி இரண்டாவது கலையாக சொல்லப்படுவது 'பரகாய பிரவேசம்'. சித்தர்களின் விளையாட்டுக்களில் ஒன்று. 'கூடு விட்டு கூடுபாயும்' இந்தக் கலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழில் நிறைய தொன்மக்கதைகள் உள்ளன. 1997-ல் வெளிவந்த Face/off என்னும் திரைக்கதையின் மீது இந்த தொன்மத்தின் வர்ணத்தை அடித்து மறைக்க முயன்ற  இயக்குநரின் 'சித்து விளையாட்டே' 'போகன்'.


**

ஆதித்யா (அரவிந்த் சாமி)  ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். ராஜாக்களின் சொகுசுகளைச் சுதந்தர அரசு பறித்துக்கொள்வதால் இவரின் தந்தை மீதமுள்ள சொத்துக்களை அனுபவித்து தீர்த்து விடுகிறார். போண்டியாகி விடும் மகன், தந்தையைப் போலவே வாழ்க்கையை மது, மாது என கொண்டாட்டமாக கழிக்க நினைக்கிறான். எனவே பல்வேறு திருட்டுக்களில் ஈடுபடுகிறான். பிறகு ஓலைச்சுவடி மூலம் தற்செயலாக கிடைத்த ஓர் அரிய சக்தியைப் பயன்படுத்துகிறான். அதன்படி, நடுத்தர வர்க்கச் சமூகம் சிட்பண்டில் தாமாக வந்து ஏமாறுவதைப் போலவே பணத்தைக் கையாள்பவர்கள் அத்தனை பணத்தையும் தாமாகக்கொண்டு வந்து இவருடைய வண்டியில் கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டு பொத்தென்று மல்லாக்காக விழுந்து சரிகிறார்கள்.

இப்படிப் பணத்தைக் கொட்டிவிட்டு விழுபவர்களில் வங்கி மேலாளரும் ஒருவர். பணத்தைத் திருடியதாக அவர் மீது பழி விழுகிறது. அவரின் மகன்தான் உதவி கமிஷனரான விக்ரம் (ஜெயம் ரவி). தன் தந்தையின் மீதான களங்கத்தைத் துடைக்க இந்தக் குற்றங்களைப் பற்றி விசாரணை செய்வதின் மூலம் போகனை அடையாளம் காண்கிறான். சாமர்த்தியமாக அவனை ஏமாற்றி கைது செய்கிறான். . பதிலுக்கு போகன் தன்னிடமுள்ள பிரத்யேகமான சக்தியைப் பயன்படுத்தி விக்ரமைப் பழிவாங்க முயல்கிறான். இருவரும் எதிரெதிர் நிலைகளுக்குச் சென்று விடுகிறார்கள். அதாவது ஜெயம் ரவியின் உடலில் அரவிந்த் சாமியின் ஆளுமை புகுந்து விடுகிறது. அவரின் உடலில் இருக்கும் ஜெயம் ரவி சிறையில் தவிக்கிறான். 

பிறகு நிகழும் சடுகுடு ஆட்டங்களை சற்று விறுவிறுப்பாக சொல்ல முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் லக்ஷ்மண். ஆனால் ஒரு நிலையில் இது சலிப்பான விளையாட்டாகி 'எப்போதடா முடியும்' என்று நமக்குள் ஒரு கோப ஆவி வந்து புகுந்து கொள்கிற அளவுக்கு நீள்கிறது. 

**

ஜெயம் ரவி கம்பீரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறார். இடைவேளைக்குப் பிறகு போகனின் குணாதிசயங்கள் அவருக்குள் புகுந்து கொள்ளும் வித்தியாசமான தோரணைகளை நன்றாகவே கையாள்கிறார். போலவே போகனை ஏமாற்றி கைது செய்யும் காட்சிகளிலும் அவர் நடிப்பு நன்றாக உள்ளது. 

நாயகனுக்கும் எதிர்நாயகனுக்கும் சமமான வாய்ப்பு உள்ள திரைக்கதை. எனவே ஜெயம் ரவியை விடவும் சில இடங்களில் அரவிந்த் சாமியின் ஆதிக்கம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது. ஜெயம் ரவியும் அவரது போலீஸ் கூட்டணியும் தனியறையில் அடைத்து வைத்து விசாரிக்கும்போது அவர்களை அநாயசமாக கையாளும் காட்சிகளில் 'அடடே' சாமியாகியிருக்கிறார். போதை மருந்தின் உற்சாகத்தில் தமிழ் சினிமாவின் பாடல்களுக்கு காருக்குள் அமர்ந்தபடியே அவர் நடனமாடுவது ரகளையான காட்சி. 

நாயகி ஹன்சிகாவின் நடிப்பு தொடக்க காட்சிகளில் நன்றாகவே அமைந்துள்ளது. ஆனால் நாயகிகளால் எதையும் சுயமாக சிந்திக்க முடியாது என்கிற வழக்கமான தன்மையை இத்திரைப்படமும் கொண்டிருக்கிறது. ஆங்கிலப்படத்தின் நாயகி, தன்கூட குடும்பம் நடத்துவது தன் கணவன் அல்ல என்பதை ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்கிறாள். ஆனால் இதில் வழக்கமான 'நாயகித்தனத்துக்காகவும்'  கவர்ச்சிக்காகவுமே அந்தப் பாத்திரம் சித்தரிக்கப்படுவது சோர்வூட்டுகிறது. 

**

இமானின் ரகளையான இசையில் பாடல்கள் ஏற்கெனவே வெற்றியடைந்து விட்டன. குறிப்பாக 'செந்தூரா' பாடலில் தாமரையின் கவித்துவமான வரிகள் வசீகரமாக அமைந்துள்ளன. போலவே போகனின் பாத்திர வடிவமைப்பை சரியாக உணர்த்தும் வகையில் 'காதல் என்பது நேர செலவு, காமம் ஒன்றே உண்மைத் துறவு' என்பது போன்ற மதன் கார்க்கியின் வரிகளும் அபாரம். 

நாயகன் x எதிர்நாயகன் என்கிற கருத்தை மையமாகக் கொண்ட 'டமாலு டுமீலு' திரைக்கதைக்கு பொருந்தாதாக இருந்தாலும் கேட்பதற்கு உற்சாகமளிக்கிறது. இமானின் பின்னணி இசையும் பல இடங்களில் அதிரடியாக அமைந்துள்ளது. சில இடங்களில் ஆங்கிலப்படங்களை நினைவூட்டும் திறமையான ஒளிப்பதிவு. படத்தொகுப்பாளர் ஆன்டனி இன்னமும் கூட சிக்கனமாக செயல்பட்டிருக்கலாம் என தோன்ற வைக்குமளவுக்கு சில இழுவையான காட்சிகள்.

**

இந்த திரைப்படத்துக்காக, எதிர்நாயகன் பாத்திரத்துக்கு முதலில் விஜய்சேதுபதியை நடிக்க வைக்க முயன்று அது இயலாமல் போன செய்தி ஒன்றைக் கவனித்தேன். அது சாத்தியமடைந்திருந்தால் இத்திரைப்படம் நிச்சயமாக வேறு வண்ணத்தில், சுவாரசியத்தில் இன்னமும் மேம்பட்டிருக்கும். அரவிந்த் சாமியின் நடிப்பு நன்றாக இருந்திருந்தாலும்கூட 'தனியொருவன்' கூட்டணியே இதிலும் தொடர்வதால் அது சார்ந்த சலிப்பு தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 

'கூடுவிட்டு கூடு பாயும் கலையை' தன் திரைக்கதைக்காக யோசித்திருக்கும் இயக்குநரைப் பாராட்டலாம் என்றாலும் அந்தச் சாத்தியத்தை அவர் குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் மட்டுமே பயன்படுத்தியிருப்பது  ஏமாற்றத்தை தருகிறது. 'இந்தச் சக்தியை வைத்துக்கொண்டு நான் என்னவெல்லாம் செய்திருப்பேன் தெரியுமா?' என்று நாசர் ஒரு காட்சியில் சொல்லும்போது 'ஆமாப்பா' என்று நமக்கே தோன்றுகிறது. இயக்குநருக்குத் தோன்றவில்லை.

இறுதிப்பகுதியில் எப்படிப் பயணிப்பது என்று தெரியாமல் அலைமோதும் திரைக்கதை, இரண்டாம் பாகமும் தொடர்வதற்கான சமிக்ஞையுடன் நிறையும்போது  நம்முடைய கூட்டுக்குள் திகில் பாய்ந்து வெளியேறுகிறது.

வித்தியாசமான பின்னணியைக் கொண்டிருக்கும் திரைக்கதைதான் என்றாலும் அதன் பெரும்பாலான சாத்தியங்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் போகன் இன்னமும் வசீகரமானவனாக அமைந்திருப்பான்.

]]>
போகன், Bogan http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/3/w600X390/bogan11.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/feb/03/ஜெயம்-ரவி---அரவிந்த்-சாமி-நடித்த-போகன்----சினிமா-விமரிசனம்-2643129.html
2579156 சினிமா திரை விமரிசனம் சிவகார்த்திகேயனின் ‘ரெமோ’: நகைச்சுவைப் போராட்டம்! சுரேஷ் கண்ணன் Wednesday, October 12, 2016 11:30 AM +0530  

பெண்கள் நடிக்க முன்வரத் துணியாத காலக்கட்டத்தில் ஆண் நடிகர்களே பெண் வேடத்தையும் கையாண்டார்கள். தெருக்கூத்து, நாடகம் போன்றவற்றில் இந்த வழக்கம் இருந்தது நமக்குத் தெரியும். 'ஸ்திரிபார்ட்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த வேடத்தை சிவாஜி கணேசன் முதற்கொண்டு பல பழைய நடிகர்கள் நடித்திருக்கின்றனர். எதிர் பாலினமான  பெண் வேடத்தில் நடிக்கத் துணிவதென்பது ஒவ்வொரு ஆண் நடிகனுக்கும் மிகப் பெரிய சவால். ஆனால் இதை எள்ளி நகையாடுகிறவர்களும் பாலியல் நோக்கி கொச்சையாக கிண்டலடிப்பவர்களும் உண்டு. ரஜினிகாந்த் முதற்கொண்டு தமிழ் சினிமாவின் ஒவ்வொரு முன்னணி நடிகரும் தங்கள் திரைப்படங்களின் சில காட்சிகளில் பெண் வேடத்தில் நடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக நகைச்சுவை நடிகர்கள் இதை நிறைய கையாண்டிருக்கிறார்கள். இவை பெரும்பாலும் அசட்டு நகைச்சுவை அடிப்படையிலேதான் அமைந்திருக்கும். தீவிரமான பாத்திரப்படைப்பாக அமைந்திருக்காது. 

ஒரு கதாநாயகன், பெரும்பாலான காட்சிகளில் பெண் வேடமிட்டு நடித்த திரைப்படங்களாக கமல்ஹாசனின் 'அவ்வை சண்முகி' மற்றும் பிரசாந்தின் 'ஆணழகன்' போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். மூன்றாம் பாலினத்தவர்களாக பிரகாஷ்ராஜ் (அப்பு), சரத்குமார் (காஞ்சனா 2) போன்றவர்கள் நடித்திருக்கிறார்கள். பாரதிராஜாவின் பொம்மலாட்டம் திரைப்படத்தில் நடிகையாக இருக்கும் இளம்பெண், உண்மையில் பெண்ணல்ல என்பது இறுதியில் வெளிப்படுவது போல அதன் திரைக்கதை அமைந்திருக்கும். சமீபத்தில் வந்த இருமுகன் வரை Cross dressing பாத்திர வடிவமைப்பில் தோராயமாக இந்த உதாரணங்களைச் சொல்லலாம். 

***

தமிழ் சினிமாவில் ஆண் நடிகர்கள், பெண் பாத்திரங்களில் நடிக்கும்போது அதில் பெரும்பாலும் நிகழும் ஒரு முரணைப் பற்றி திருநங்கை ஒருவர் கருத்து தெரிவித்திருந்தார். 'பெண் பாத்திரங்களில் நடிக்கும் ஆண்கள், ஏன் பெண்களைப் போல நடிக்க முயலாமல், திருநங்கைகளைப் போல தங்களின் உடல்மொழியை அமைத்துக் கொள்கிறார்கள்?' என்பதே அந்தக் கருத்து. இது மிக முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. காவல்துறை அதிகாரி உள்ளிட்ட வேறு எவ்வித பாத்திரமென்றாலும் அதற்காக தங்களின் உடலை வருத்தியும் மெனக்கெட்டும் உருமாற்றிக் கொள்ளும் நாயகர்கள், பெண் வேடத்தில் நடிப்பதென்றால் மட்டும் அதை மிக எளிதாக, தன்னிச்சையாக திருநங்கையின் உடல்மொழியாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபத்தத்தை அவர் சரியாக சுட்டிக் காட்டியிருந்தார். இது மட்டுமன்றி, அவ்வாறான உடல்மொழியை ஆபாசமான கொனஷ்டைகளாகக் கையாளும் முறையற்ற போக்கும் கூட மிக அதிகம். 

இந்த நோக்கில் மிக முக்கியமான விதிவிலக்காக, ஒரு நடுத்தர வயது பிராமணப் பெண் பாத்திரத்தை அதன் நளினத்தோடு வெளிப்படுத்தியதில் கமல்ஹாசன் வித்தியாசப்பட்டிருந்தார். 'அவ்வை சண்முகியின்' படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே இவரை அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு இவரது ஒப்பனை சிறப்பாக அமைந்திருந்ததாக கூறப்படுகிறது. ஆனால் இதிலும் கூட மேற்குறிப்பிட்ட ஆபாச கொனஷ்டைகள் இல்லாமில்லை. 

ஆண்  நடிகர், ஒரு பெண் பாத்திரத்தை மிக தீவிரமாக கையாளும் ஒரு திரைக்கதையை, நடிப்பைப் பற்றி இயக்குநர்களும் நடிகர்களும் ஏன் யோசிக்கக்கூடாது என்று தோன்றுகிறது. 

**

இந்த வரிசையில் சமீபத்தில் வெளிவந்திருக்கும் திரைப்படம், சிவகார்த்திகேயன் நாயகனாக நடித்திருக்கும் 'ரெமோ'. எல்லா மசாலா திரைக்கதைகளும் சலிக்க சலிக்க சொல்லி முடிக்கப்பட்டிருக்கும் சமகால சூழலில், தங்கள் திரைப்படத்தின் மீது பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகவும் திரையரங்குக்கு வரச் செய்வதற்காகவும் பல்வேறு கிம்மிக்ஸ் குட்டிக்கரணங்களை இயக்குநர்களும் நடிகர்களும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. திரைக்கதைக்கு தேவையேயில்லாமல் வித்தியாசமான வேடங்கள் அல்லது அவ்வாறான வித்தியாசமான தோற்றங்களைத் தீர்மானித்து விட்டு பிறகு அதற்காக வலிந்து உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதைகள் என்று பல விபத்துகள் தமிழ்த் திரை வெளியில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

'ரெமோ' திரைப்படத்தில், திரைக்கதை கோரும்படியாக, அதற்கு அவசியமாக சிவகார்த்திகேயனின் 'பெண் வேடம்' அமைந்திருப்பது சற்று ஆறுதலாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த திரைப்படத்திலும் ஆபாச கொனஷ்டைகள் இருப்பதை இயக்குநரால் தவிர்க்க முடியவில்லை. பெண் வேடத்தில் இருக்கும் ஆணை, அடையாளம் தெரியாமல் காமுறும் இதர ஆண்களின் அபத்தங்கள், 'நகைச்சுவை' என்ற பெயரில்  அள்ளித் தெளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றைத் தாண்டி, அவ்வை சண்முகியின் கமல்ஹாசனைப் போலவே, சிவகார்த்திகேயனும் பெண் உடல்மொழியின் நளினத்தை சில காட்சிகளில் சற்று தீவிரமாக பின்பற்ற முயன்றிருப்பதும் ஒப்பனை முதற்கொண்டு உடல்மொழி வரையான மெனக்கிடலும்  பாராட்டப்பட வேண்டியது. இத்திரைப்படத்தின் USP என்று இந்தப் பாத்திரத்தை மட்டுமே சொல்ல முடியும். சிவகார்த்திகேயனுக்கு இருக்கும் வணிகச் சந்தையைத் தாண்டி பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் முக்கியமான அம்சம் இந்த 'பெண்  வேட' கதாபாத்திரமே.

***

எந்தவித வேலை வெட்டியிலும் ஈடுபாடின்றி இருக்கும் இளைஞன் எஸ்கே. (சிவகார்த்திகேயனின் சுருக்கம்). புகழ்பெற்ற நடிகனாக  வேண்டும் என்பதே அவனது கனவும் லட்சியமும். பெண்களைப் பார்த்து பேசுவது அவனுடைய பலவீனம். இதனாலேயே நடிப்பு வாய்ப்பு கிடைப்பதில் தடை ஏற்படுகிறது. அதுவரை காதல் என்கிற உணர்வே வராத அவனுக்கு காவ்யா (கீர்த்தி சுரேஷ்) என்கிற இளம் பெண்ணைப் பார்த்தவுடன் காதல் ஏற்படுகிறது. தன் மனதினுள் ஏற்படும் இந்த தீவிரமான மாற்றத்தை உணரும் அவன், அதை வெளிப்படுத்துவதற்காக செல்லும் நாள், அந்தப் பெண்ணின் நிச்சயதார்த்த நாளாக அமைந்து விடுகிறது. மனமுடைந்து போகும் அவன் தன் நடிப்பு கனவையாவது அடைவோம் என்று தீர்மானிக்கிறான். ஒரு திரைப்பட வாய்ப்புக்காக 'நர்ஸ்' வேடத்துக்கு மெனக்கெட்டு தன்னை ஒரு பெண் போல் ஒப்பனை செய்து கொள்கிறான். ஆனால் அந்த நோக்கம் நிறைவேறுவதில்லை என்றாலும், தான் விரும்பிய இளம் பெண் தன்னிடம் வந்து உரையாடும் சந்தர்ப்பம் தற்செயலாக அமைகிறது. இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாதா என்று அவன் செய்யும் நகைச்சுவைப் போராட்டங்களே 'ரெமோ'.

ஒரு சாகச நாயகனுக்கும் நகைச்சுவை நடிகனுக்கும் இடைப்பட்ட புள்ளிதான் சிவகார்த்திகேயனின் இடம். அவர் அதை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ற திரைக்கதைகளைத் தொடர்ந்து தேர்வு செய்வதால்தான் முன்னணி நிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். குழந்தைகளுக்குப் பிடிக்கும் நாயகர்களின் திரைப்படங்கள் குறைந்தபட்ச வெற்றிக்கு உத்தரவாதம் என்கிற கணக்கு உண்டு. கூடுதலாக இளம் பெண்களுக்கும் பிடித்தமான நடிகராக உள்ளார் சிகே. ரெமோவும் அவருக்குக் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் திரைக்கதை. வழக்கமான 'வெட்டி இளைஞன்' வேடம், நர்ஸ் வேடம் என்று இரண்டிலுமே நன்றாக நடித்திருக்கிறார். ஆங்காங்கே சலிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் ஒட்டுமொத்த நோக்கில் ஒரு சராசரியான கேளிக்கை திரைப்படத்தின் தேவையை இந்தத் திரைப்படம் பூர்த்தி செய்கிறது. அதற்கு மேல் இத்திரைப்படத்தில் எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது; எதிர்பார்க்கவும் கூடாது. 

சில இடங்களில் 'குஷி' ஜோதிகாவை நினைவுப்படுத்தினாலும், நடிப்பு தேவைப்படும் இடங்கள் கீர்த்தி சுரேஷுக்கு அமைந்திருக்கிறது. அதைச் சரியாகவே நிறைவேற்றியிருக்கிறார். நிச்சயிக்கப்பட்ட மணமகனுக்கும் காதலனுக்கும் இடையிலான தேர்வில் ஏற்படும் குழப்பத்தை, மனச்சிக்கலை நன்றாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். சதீஷின் நகைச்சுவை வசனங்கள் நிறைய இடங்களில் வரவேற்பைப் பெறுகின்றன. பெண் வேடமிட்ட சிகேவைச் சுற்றி சுற்றி வரும் யோகி பாபுவின் நகைச்சுவையின் வடிவமைப்பு சற்று எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தாலும் சிரிப்பைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 'ஆடி போயி ஆவணி வந்தா டாப்பா வருவான்' எனும் வசனத்தில் புகழ்பெற்ற சரண்யா இதில் எதிர்மறையாக 'உருப்படவே மாட்டேடா' என்று தன் மகனை சபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஆனால் அதே மாதிரியான நடிப்பு சலிப்பைத் தருகிறது. 

***

நவீன சினிமாவின் ஒளிப்பதிவில் ஓர் அழகியல் புரட்சியையே ஏற்படுத்தியவர் பி.சி. ஸ்ரீராம். தொடக்க கால திரைப்படங்களில் அவரது இருப்பை பார்வையாளர்களுக்கு நினைவுப்படுத்திக் கொண்டேயிருப்பார். ஆனால் ஒரு நல்ல படைப்பில் எந்தவொரு நுட்ப அம்சமும் அதன் திரைக்கதைக்கு துணையாகத்தான் நிற்க வேண்டுமே ஒழிய, துருத்திக் கொண்டு நிற்கக்கூடாது. இத்திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் ஸ்ரீராம் என்பது படம் பார்க்கும் போது நினைவுக்கு வரவில்லை. அந்த அளவுக்குக் காட்சிகள் மிக இயல்பாகவும், காதல் அடிப்படையிலான திரைக்கதை என்பதால் வண்ணமயமான அழகோடு அமைந்திருந்தன. இதில் பணியாற்றியவர் ஆஸ்கர் விருது பெற்ற ரசூல் பூக்குட்டி என்பதால்தான் ஒலி வடிவமைப்பு என்கிற விஷயத்தையெல்லாம் நாம் சம்பிரதாயமாகப் பாராட்டுகிறோம். இதைப் போன்ற பல நுட்பக்கலைஞர்களின் உழைப்பை நாம் அறிவதில்லை. 

பொதுவாக அனிருத்தின் பாடல்களில் இரைச்சல் அதிகமாக இருந்தாலும் காதல் தொடர்பான மெல்லிசைப் பாடல்கள் வசீகரமாக அமையும். அதிலும் சிவகார்த்திகேயன் கூட்டணி என்றால் நிச்சயம் நல்லதொரு மெலடியை எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால் அந்த மாயம் எதுவும் இத்திரைப்படத்தில் சாத்தியமாகவில்லை. எல்லோமே இரைச்சல். பின்னணி இசையும். 

எப்பாடு பட்டேனும் தன் காதலைப் பெற்று விடுவதற்காக ஓர் இளைஞன் செய்யும் நகைச்சுவையை அதன் சாத்தியமான எல்லைக்குள் சுவாரசியமாகவே உருவாக்க முயன்றுள்ளார் இயக்குநர் பாக்யராஜ் கண்ணன். காதலுக்காக அத்தனை சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் அந்த இளைஞன், தான் விரும்பிய பெண் முதன்முறையாக தன்னிடம் காதலைச் சொல்லும் போது பெண் வேடத்தில் இருக்க வேண்டிய அபத்த துயரமான சூழல் போன்று சில விஷயங்கள் இத்திரைப்படத்தில் நன்றாக அமைந்துள்ளன. போலவே பெண் வேடத்தைக் கலைக்க வேண்டிய சூழல் நாடகத்தனமானதாக இருந்தாலும் பொருத்தமான தொடர்ச்சியோடு அமைந்துள்ளது. 

ஆனால் இளைஞனின் காதல் போராட்டத்தை மட்டுமே மையப்படுத்தியதில் இதர பல விஷயங்களில் கோட்டை விட்டிருக்கிறார். எவ்விதப் பயிற்சியும் இல்லாத இளைஞன் எவ்வாறு மருத்துவனையில் பெண் செவிலியாகப் பணிபுரிய முடியும் உள்ளிட்ட நிறைய தர்க்கப் பிழைகள் மலிந்திருக்கின்றன. இதை நியாயப்படுத்தும்படியான காட்சிகளை, வசனங்களை இணைத்திருக்கலாம். போலவே ஒரு பெண்ணைத் துரத்தி துரத்தி காதலைச் சம்பாதிப்பது அல்லது பிடுங்குவது போன்ற நாயகர்களின் தேய்வழக்கு காட்சியமைப்புகளை இயக்குநர்கள் கைவிடலாம். இவை இளைஞர்களுக்கு மோசமான முன்னுதாரணமாக அமையும் ஆபத்தை சமூக உணர்வோடும் சிந்திக்கலாம். ஓர் ஆண் தனது கம்பீரத்தால், நல்லியல்பால் காதலை அடைவது போன்ற நல்ல உதாரணங்களை முன்வைக்கலாம். காதலைப் பற்றிய சரியான புரிதலோடு அமைந்த திரைக்கதைகளை உருவாக்கலாம். தன்னுடைய காதல் தோல்விக்கு பெண்கள் மீது பழியைப் போட்டு புலம்பும் அபத்தங்களைத் தவிர்க்கலாம். அந்த வகையில் இத்திரைப்படத்தில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய விஷயங்கள், உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் இவை நகைச்சுவைப் பூச்சோடு வெளிப்பட்டிருப்பதால் புன்னகையோடு கடக்க வேண்டியிருக்கிறது. பாறாங்கல்லைத் தலைமேல் தூக்கி மிரட்டி காதலைக் கேட்கும் 'சேது' மாதிரியான வன்முறைக் காதலுக்கும் இதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டியது. 

**

பல வருடங்களுக்கு முன்பு படித்த ஒரு பாரசீக கவிதையின் ஒரு வரியின் கருத்து மட்டும் மங்கலாக நினைவில் இருக்கிறது. தன் காதலியின் அருகாமையில் எப்போதுமே இருக்கவேண்டும் என்கிற தீரா ஆசையில் ஓர் இளம் கவிஞன் சொல்கிறான். 'நான் உன் சகோதரனாக பிறந்திருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்குமே. ஊராரின் பார்வைக்கு அஞ்சாமல் உன் வீட்டில், உன் அருகாமையிலேயே இருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்குமே' 

காதலின் பித்து உள்ளுக்குள் நிறைந்திருக்கும் நிலையில், காதலின் பிரிவுத் துயரத்தில், உறவுகளின் பொருள் கூட அவனுக்கு  உறைப்பதில்லை. கலாசாரக் காவலர்கள் ஒருவேளை அறச்சீற்றத்துடன் இதை எதிர்த்தாலும், மனம் முழுக்க காதல் நிறைந்திருப்பவர்களால்தான் இந்த நோக்கில் அந்தக் கவிதை வரியின் உள்ளார்ந்த தன்மையை புரிந்து கொள்ள முடியும். இதில் வரும் இளைஞனும் அம்மாதிரியான ஒரு பித்து நிலையில் பெண் ஒப்பனையுடன் குறுக்கு வழியில் தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொள்வதை தவிர வேறெந்த வன்முறையையும் செய்யவில்லை. 

ஆனால் இத்திரைப்படம் குறித்தான சில எதிர்விமரிசனங்கள், அதீதமான தொனியில் ஒலிக்கும் கண்டனங்களைக் கண்டேன்.

பொறுக்கி நாயகர்கள் தங்களின் காதலைப் பிடுங்கிக் கொள்ளும் பெருமிதத்தோடும் அது நிறைவேறாத பட்சத்தில் அதற்கும் பெண்களையே குறைசொல்லி 'அடிடா அவளை' என்று வன்முறை விதைகளைப் பரப்பும் திரைப்படங்களை கண்டிப்பது தேவையானதே. ஆனால் இந்த சாகசத்தோடு நின்றுவிடும் ஆபத்தான படங்களைப் பிரதானமாகக் கண்டிப்பதை விட்டு ஒரு நகைச்சுவை திரைப்படத்தில் அரசியல் சரிநிலைகளைக் கூர்மையாகக் கவனிப்பது வேடிக்கையானது. 

இத்திரைப்படத்திலும் அதுபோன்ற கருத்தியல் அடிப்படைக் காட்சிகள் அமைந்திருந்தாலும், இணைக்கோடாக அதை இயக்குநர் சமன் செய்திருக்கும் காட்சிகளையும் கவனிக்கவேண்டும். காதல் திருமணத்தில் ஏன் வெறுப்பு என்று நாயகன் கேட்பதற்கு காதல் விவகாரத்தில் ஆசிட் அடிக்கப்பட்டு மருத்துவனையில் இருக்கும் பெண்ணை ஆவேசமாக உதாரணம் காட்டுகிறாள் நாயகி. சரியான விஷயம். ஆனால் எல்லா ஆண்களுமே இம்மாதிரியான பொறுக்கித்தனங்களில் ஈடுபடுவதில்லை. உண்மையாகவே தன் காதலைப் புரிய வைக்கப் போராடும் இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள். அந்தத் தரப்பையும் பற்றி இத்திரைப்படம் உரையாடுகிறது. 

பெண் ஒப்பனையிட்டு நாயகன் காதலில் வெற்றி பெறுவதுடன் இத்திரைப்படம் நின்றுவிடவில்லை. அவன் செய்யும் தவறை நண்பர்கள் சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். காதல் வேகத்தில் அவனுக்கு ஒன்றும் தோன்றுவதில்லை. ஆனால் காதல் நிறைவேறிய செய்தி அறிந்தவுடன் அதுவரையான தவறின் மீது குற்றவுணர்வு எழுகிறது. அதற்காக மனம் வருந்துகிறான். ஒரு சிக்கலான சந்தர்ப்பத்தில் தன் தவறை நாயகியிடம் ஒப்புக் கொள்கிறான். நாயகிக்கும் அவன் ஏமாற்றியது குறித்தான கடுமையான கோபம் இருக்கிறது. அது மெல்ல தணியும் காட்சிகளோடுதான் படம் நிறைகிறது. 

அதுவரை காதலுணர்வே தோன்றாதவன், உள்ளுணர்வு பலமாக உந்த ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து காதலிக்கத் தொடங்கினாலும் அவள் நிச்சயிக்கப்பட்டவள் என்று தெரிந்ததும் மரபை மீற நினைக்காமல்  ஒதுங்கிப் போகிறான். ஆனால் அதற்குப் பிறகு நிகழும் சில சம்பவங்கள் அவனுக்குள் வேறு விதமான சமிக்ஞையை உணர்த்துகின்றன. இப்படியான திரைக்கதைப் பயணத்தை இயக்குநர் சரியாகவே கையாண்டிருக்கிறார். 'பையன்களை அழ விடறதே பொண்ணுங்க வேலை' என்று பெண்களைக் குற்றம் சொல்லும் வசனங்கள், இன்றைய பெரும்பான்மையான பார்வையாளர்களான முதிராத இளைஞர்களை திருப்தி செய்யும் நோக்கில் எழுதப்பட்டவை என்பது அரங்கில் ஒலிக்கும் பலத்த கைத்தட்டல்கள் மூலம் தெரிகிறது. இவற்றைத் தவிர்த்திருக்கலாம். 

பெற்றோர்களால் நிச்சயிக்கப்படும் திருமணங்களில் எத்தனை சதவிகிதம் மணமகளுடைய தேர்வின் பங்களிப்பும் மனப்பூர்வமான ஒப்புதலும் இருக்கிறது என்பது போன்ற கேள்விகளையும் இத்திரைப்படம் எழுப்புகிறது. எத்தனை கல்வி கற்ற பெண்ணாக இருந்தாலும் தன்னுடைய பெற்றோர்களின் தற்செயலான தேர்வை பாசத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு கண்மூடித்தனமான ஒப்புக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தமே பெரும்பாலான பெண்களுக்கு அமைகிறது. அவளின் ரசனை, விருப்பம், உள்ளார்ந்த தேர்வு, குழப்பம் ஆகியவை குறித்து அந்தப் பெண் உட்பட எவருமே யோசிக்கிறார்களா என்கிற கேள்வியையும் இத்திரைப்படம் எழுப்புகிறது. 

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டிருந்தபடி 'ரெமோ' ஒரு சம்பிரதாயமான கேளிக்கைத் திரைப்படம். அதற்கு மேல் இதற்கு ஏதும் மதிப்பில்லை. என்னளவில் சில இடங்களில் அமைந்த சலிப்பைத் தவிர ஒட்டுமொத்தமாக, நகைச்சுவையின் மீதான ஒரு காதல் திரைப்படத்தை கண்ட அனுபவமே என்னுள் நிறைந்திருந்தது. 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/10/11/w600X390/Remo982_1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/11/2-2579156.html
2578192 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘றெக்க’: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, October 8, 2016 02:13 PM +0530  

இயல்பானதொரு திரைக்கதைக்குள் தம்முடைய எளிய நடிப்பை சிறப்பாக பொருத்திக் கொள்வதுதான் விஜய் சேதுபதியின் பொதுவான அடையாளமாக பெரும்பாலும் இதுவரை இருந்தது. அதுதான் அவருடைய மிகப் பெரிய பலமும் கூட. ஆனால் விக்ரமின் 'சாமி'  திரைப்படத்தை மோசமாக நகலெடுத்தது போல அமைந்த 'சேதுபதி'யில் அவரை காக்கி உடைக்குள் ஆக்‌ஷன் நாயகராகப் பார்த்தபோது சற்று திகிலாகத்தான் இருந்தது. மறுபடியும் அவர் தனக்கு இணக்கமான பாதைக்குத் திரும்பியபோது ஆசுவாசம் ஏற்பட்டது. தமிழ் சினிமாவுக்குள் பலகாலமாகப் பெருகி நிற்கும் 'அதிநாயகத்தன்மையை' உடைத்து சாமானிய நாயகர்களுக்கான சினிமாவாக ஆக்கிக்கொண்டிருப்பதில் விஜய் சேதுபதிக்கு ஒரு முக்கியமான பங்குண்டு.

2016-ம் வருடத்தில் இதுவரை வெளியாகியிருக்கும் அவரது ஐந்து திரைப்படங்களுமே பெரிய அளவில் பழுதில்லை. அவரது இதர இரு திரைப்படங்கள் அரங்குகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அதே சமயத்திலேயே  மூன்றாவது திரைப்படமான 'றெக்க' வெளியாகியிருக்கிறது. சமகால தமிழ் சினிமா போக்கின் படி  வேறெந்த நாயகருக்கும் கிடைக்காத பெருமை இது. கடந்த கால நாயகர்களுக்கு மட்டுமே இது சாத்தியமான விஷயம் இது.  

'றெக்க'யின் மூலம் தமது சாமானிய முகத்திலிருந்து விலகி மறுபடியும் 'ஆக்ஷன் பார்முலாவில்' இறங்கத் துணிந்திருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி. உலகமெங்கிலும் சாகச நாயகர்களுக்கான வரவேற்பு பொதுவாக அதிகமிருக்கும் சூழலில் இந்தப் பரிசோதனையில் அவர் ஈடுபட்டது பெரிய குற்றமில்லைதான். ஆனால் அதுவரை தமக்கு வெற்றியைத் தேடித் தந்துகொண்டிருந்த ஒரு பாதுகாப்பான குகையில் இருந்து இன்னொரு வடிவத்துக்கு மாற நினைக்கும்போது அதற்கான திட்டமும் முன்தயாரிப்பும் வலுவானதாகவும் சுவாரசியமானதாகவும்  இருக்க வேண்டும். அந்த மாற்றம் நியாயமானதுதான் என்று பார்வையாளர்களை ஒப்புக் கொள்ளச் செய்ய வேண்டும். அந்தளவுக்கான ஒரு திரைக்கதையை தேர்வு செய்திருக்க வேண்டும்.

விஜய்சேதுபதியின் இந்த மாற்றத்துக்கு 'றெக்க' உதவிகரமாக இருந்ததா என்றால் துரதிர்ஷ்டமாக இல்லை என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறது. தேய்வழக்கு மசாலா திரைக்கதையை 'கொக்கு தலையில் வெண்ணைய் வைத்து பிடித்த கதையாக' அசுவாரசியமாக சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குநர் ரத்தின சிவா.


***

தமிழ் சினிமாவின் நாயகர்களுக்கு என்றே பிரத்யேகமாக உள்ள விநோதமான நோய்களுள்  ஒன்று, 'றெக்க' நாயகனான சிவாவிற்கும் இருக்கிறது. காதலர்களின் திருமணத்தில் தடையேற்பட்டால் அதில் நுழைந்து அவர்களை இணைத்து வைப்பது. இதற்கு முன்னர் விஜய், சசிகுமார் போன்றவர்களுக்கும் இந்த நோய் இருந்ததை நினைவுகூரலாம். இந்த வகையில் இத்திரைப்படத்தில் முக்கியமான வித்தியாசத்தை இயக்குநர் யோசித்திருக்கிறார். ஆம்.  எண்பது வயது முதியவர்களுக்கான  'சதாபிஷேக திருமணத்தில்' ஏற்படும் தடையையும் முறியடித்து அவர்களின் திருமணத்தை  நாயகனான விஜய்சேதுபதி நடத்தி வைக்கிறார். நகைச்சுவையெல்லாம் இல்லை. சீரியஸான காட்சிதான்.

சமூகநீதியின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்த  நோய்க்கூறுத் தன்மையின் வழக்கத்தின்படி வில்லனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் மணப்பெண்ணையும்  நாயகன் சிவா கடத்தி வந்து விட, வில்லன் பழிவாங்குவதற்காக நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த நிலையில் நாயகனின் தங்கைக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. இதை அறிந்து கொள்ளும் வில்லன், திருமணத்தில் இடையூறு ஏற்படுத்த முயல, நாயகர்களுக்கு இருக்கும் இன்னொரு அடிப்படைத் தகுதியான பாசமிகு அண்ணனாக செயல்படுகிறான் சிவா. 'உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன்' என்று  வில்லனிடம் வாக்குறுதி தருகிறான்.

'நான் சொல்லும் பெண்ணைக் கடத்தி வர வேண்டும்' என்கிறான் வில்லன். அது வில்லனின் பகையாளி ஒருவனுக்காக நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் மணப்பெண். இதன் மூலம் நாயகனைச் சிக்கலில் தள்ளி விட்டு பழிவாங்கலாம், தனது பகையாளியையும் பழிவாங்கி விடலாம் என்பது வில்லனின் திட்டம். ஒரு கல்லில் இரண்டு Mangoes. 

ஏற்கெனவே  இருக்கும் இந்த மங்கூஸ் வில்லனோடு, நாயகனுக்கு கூடுதலாக மேலும் இரண்டு பயங்கர வில்லன்களின் பகைமையையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவால் அமைகிறது. 

***

தனது தங்கையின் திருமணம் எவ்வித சிக்கலும் இல்லாமல் நடைபெற, சில மணி நேரங்களுக்குள் தம்மிடம் தரப்பட்டிருக்கும் சவால்களை எதிர்கொள்ள வேண்டிய சிக்கலான சூழல் நாயகனுக்கு. 

ஒரு கச்சிதமான ஆக்ஷன் மசாலா திரைக்கதையின் அடிப்படையான கட்டுமானத்துக்குள் அமைந்ததுதான். பரபரவென்று நகர்த்தியிருக்க  வேண்டிய திரைக்கதையை 'அதுல பார்த்தீங்கன்னா' என்று விகே ராமசாமி, சாவகாசமாக இழுத்து வசனம் பேசுவாரே, அப்படிக் கொட்டாவி வரும்படி, நம்பகத்தன்மை என்பது துளியுமில்லாமல் இழுத்திருக்கிறார்கள்.

'கில்லி' திரைப்படத்தின் சில தீற்றல்களை இயக்குநர் பின்பற்றியுள்ளதாக ஒரு தகவல் உள்ளது. 'சாமி' படத்தின் மோசமான நகலாக 'சேதுபதி' அமைந்ததைப் போல 'கில்லி'யின் அபத்தமான நகலாக  'றெக்க' முறிந்து போனதுதான் பரிதாபம்.

அது சாகசத் திரைப்படமாக இருந்தாலும் சரி, வேறு வகைமையில் அமைந்த திரைப்படமாக இருந்தாலும் சரி, பாத்திரத்தின் உணர்வுகளோடும் சிக்கல்களோடும் பார்வையாளர்கள் ஒத்திசைவுடன் இணையவேண்டும். பிரதான பாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலை தன்னுடைய சிக்கலாக உணர வேண்டும். அவ்வாறான பிணைப்பை முதலிலேயே நிறுவும் திரைக்கதைதான் பெரும்பாலும் வெற்றி பெறும். இந்த மாயத்தை நிகழ்த்தாமல் எவ்வித பிரம்மாண்டமான நுட்பத்தைக் கொட்டினாலும் அது எடுபடாது. 'றெக்க'யில் நிகழ்ந்திருக்கும் பரிதாபமான தோல்வி இதுதான்.

தனது பால்ய கால தோழியான 'மாலா அக்காவை' பல வருடம் கழித்து ஒரு சிக்கலான நேரத்தில் லிஃப்ட் ஒன்றினுள் நாயகன் சந்திப்பதாக ஒரு காட்சி வருகிறது. பார்வையாளன் சற்று நெகிழ்வுபூர்வமாக உணரும் காட்சி இது ஒன்று மட்டுமாகத்தான் இருக்கும். இதுவும் நாடகீயத்தனம் கொண்டதுதான் என்றாலும் இதர மொண்ணைத் தனமான காட்சிகளோடு ஒப்பிடும்போது 'இரு கோடுகள் '  தத்துவம் போன்று இது சிறந்ததாக தோன்றி விடுவதில் ஆச்சரியமொன்றும் இல்லை.


***

"ஒரு அட்வைஸ் சொல்றேன், கேக்கறியா.. பில்டப்பை குறைச்சுட்டு நேரா மேட்டருக்கு வா'.. என்று ஒரு காட்சியில் வில்லனிடம் நாயகன் சொல்வதாக ஒரு வசனம் வருகிறது. இதை இயக்குநர் தமக்கே நிறைய முறை சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். அந்த அளவுக்கு வில்லன்கள் குறித்தான மிகையான சித்திரங்கள் முதலில் சொல்லப்படுகின்றன. நாயகன் கடத்தவிருக்கும் பெண்ணின் தந்தை, மதுரையில் எத்தனை பெரிய அரசியல்வாதி  என்பதும் அவர் வீட்டு வாசலில் காலை வைத்தாலே வெட்டிவிடுவார்கள் என்றெல்லாம் மிரட்டலாக சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நாயகன் அங்கே செல்லும்போது வீட்டு வாசலில் வாட்ச்மேன் கூட இருப்பதில்லை. 

ஆனால் நாயகியுடன் கிளம்பும்போது மட்டும் எங்கிருந்தோ வந்த சுமார் நூறு  அடியாட்கள் நாயகனைத் துரத்துகிறார்கள். 'சர்ஜிக்கல் தாக்குதல்' மூலம் அவன் ஒவ்வொருவராக வீழ்த்திக்கொண்டே முன்னகர்கிறான். அந்தப் பகுதியில் மின்தடை உள்ள நேரத்தை முன்னே அறிந்துகொண்டு அதன் மூலம் அவன் தப்பிப்பதை நாம் சமயோசித சாகசம் என்று எடுத்துக் கொள்வதா, அல்லது  நகைச்சுவை என்று பார்ப்பதா என்று நீண்ட நேரம் குழம்ப வேண்டியிருக்கிறது. மட்டுமல்லாது, மின்மிகை மாநிலம் என்று அரசு தரப்பில் சொல்லப்படும் தமிழகத்தில் 'மின்தடை'யுள்ளதாக ஒரு காட்சியில் சித்தரிப்பதின்  மூலம் இத்திரைப்படத்தை ஓர் அரசியல் விமரிசனப் பிரதியாகவும் கருதலாம் என்று இதை வலிந்து பாராட்ட விரும்புபவர்கள் ஒரு காரணம் சொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

உலகத்தில் உள்ள அத்தனை ராணுவமும் வந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளக்கூடிய தன்னம்பிக்கையுடன் நாயகன் இருப்பதே, 'இது சினிமா, இது சினிமா' என்கிற செய்தியை நம் முகத்தில் அறைந்து சொல்லிபடியே இருக்கிறது. இந்தச் சிக்கல்களை சற்றாவது யதார்த்தத்துடன் எதிர்கொள்ளும் பரபரப்போ திட்டமோ என்று எதுவுமே அவனிடம் இருப்பதில்லை. பூனை - எலி போன்று புத்திசாலித்தனமாக நிகழ்ந்திருக்க வேண்டிய இந்த ஆட்டத்தை, செயற்கையான, மிகை சாகச சித்தரிப்புகளின்  மூலம் 'எப்படியும் நாயகன்தானே ஜெயிக்கப் போகிறான்' என்று விட்டேத்தியான சோர்வை பார்வையாளர்களிடம் ஏற்படுத்தி விடுகிறார் இயக்குநர்.

இதில் ஆறுதலாக இருக்கிற ஒரேயொரு விஷயம் என்னவெனில், நாயகனின் சண்டைக்காட்சிகள் மசாலா திரைப்படங்களுக்கு இணையானதாக இருந்தாலும், இதர காட்சிகளின் வசனங்களில், உடல்மொழியில் விஜய்சேதுபதி தன்னுடைய இயல்பான நடிப்பை பெருமளவில் விட்டுத்தராமல் இருப்பதுதான். 'பஞ்ச் டயலாக் பேச மாட்டேன். பஞ்சு மாதிரி பேசுவேன்' என்று ஒரு காட்சியில் அவர் சொல்வதை  பெரும்பாலும் பிடிவாதமாக பின்பற்றுவது மட்டுமே இந்தச் சத்தங்களுக்கு இடையில் சற்று ஆறுதல்.

***

அதேதான். சமீபகால தமிழ் சினிமாவின் நாயகிகளைப் போலவே இதன் நாயகியும் புத்தி பேதலித்த மாதிரியே செயற்படுகிறார். பின்னர் வரும் காட்சிகளின் மூலம் இயக்குநர் மொண்ணையாக சமாதானம் சொல்ல முயன்றாலும், நாயகனைப் பார்த்தவுடனேயே அவன் மீது உலகளவுக்கு நம்பிக்கை வைத்து ஓர் இளம்பெண் கிளம்பி விடுவதும் காதலிக்கத் தொடங்கிவிடுவதும் அத்தனை அசட்டுத்தனமான சித்தரிப்புகளாக இருக்கின்றன. 

ஹீரோக்கள் ஆதிக்கம் செய்யும் தமிழ் சினிமாவில் நாயகிகளுக்கான இடம் அவர்களுக்கான இளமைப் பொலிவில் மட்டுமே அமைந்திருப்பது ஒருவகையில் துரதிர்ஷ்டம்தான். லஷ்மி மேனன், தனது முந்தைய திரைப்படங்களின் தோற்றத்தில் இருந்த  வசீகரத்தைப் பெருமளவு இழந்திருக்கிறார். விவேக் ஒரு திரைப்படத்தின் நகைச்சுவைக்காட்சியில் தன் உடம்பெங்கும் காற்று ஏற்றிக் கொண்டு தோற்றமளிப்பது போல இவர் ஆகிவிட்டிருப்பதைக் காண நெருடலாக இருக்கிறது. 

நாயகியைப் போலவே அவரது அம்மா, பாட்டி, வில்லன்கள், நாயகனின் தந்தை என்று ஏறத்தாழ எல்லோருமே புத்தி பேதலித்தவர்கள் போலவே இருக்கிறார்கள். 

நாயகன் ஏன் காதலர்களை இணைத்து வைப்பதில் இத்தனை ஆர்வம் காட்டுகிறான் என்பதற்கு ஒரு கொடுமையான பிளாஷ்பேக் வருகிறது. அசோகன், நம்பியார் காலத்து பிளாஷ்பேக். அதிலும் வில்லன் துரத்திக் கொண்டிருக்கும் ஓர் அசந்தர்ப்பமான சூழலில் நிதானமாக இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான்.

நாயகன் இளம் வயதில் தன்னுடைய ஆசிரியையிடம் காதலைச் சொல்ல முற்படுவதாக வேறு சில காட்சிகள் வருகின்றன.. இளைஞர்களை கெடுத்தது போதாதென்று 'பாக்யராஜ்தனமான' சிறுவர்களைச் சித்தரிப்பதின் மூலம் அவர்களையும் தமிழ் சினிமா இயக்குநர்கள் பாழ்படுத்தி விடுவார்கள் போலிருக்கிறது. 'திருநாள்' என்கிற காவியத்தில் வரும் ஒரு முத்தக்காட்சி இதிலும் வந்து விடுமோ என்று கூட பயந்து கொண்டிருந்தேன். நல்ல வேளையாக, அந்த விபத்தெல்லாம் நடக்காமல் 'லவ்' என்பது 'அன்பு' என்று சிறுவன் தாமதமாகப் புரிந்து கொள்வதால் நாம் தப்பிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறது. 

மற்ற சாதாரண பாத்திரங்கள் மனப்பிறழ்வுடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும்போது, திறமையான நடிகரான கிஷோரை 'பைத்தியக்கார' பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்து அழகு பார்த்திருக்கிறார் இயக்குநர். இதன் மூலம் கிஷோரின் திறமை பயன்படுத்தப்படாமல் வீணடிக்கப்பட்டதுதான் மிச்சம். 'மாலா அக்காவாக' நடிப்பவர் சற்று தேவலை. ஆனால் இவரை தொலைக்காட்சி சீரியல்கள் விரைவில் தத்தெடுத்துக் கொள்ளும். அத்தனை டிராமா. நகைச்சுவை செய்ய வாய்ப்பில்லாமல் ஓரமாக நிற்க வேண்டிய அவலம் சதீஷுக்கு.

***

'கும்கி' என்கிற ரெடிமேட் மாவில் இன்னமும் பிடிவாதமாக வடை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் டி.இமான். வேக தாளயிசைப் பாடலாக 'விர்ரு விர்ரு' என்று வரும் பாடலைக் கேட்டாலே நமக்கு 'சுர்'ரென்று கோபம் வருகிறது. 'டால்பி' நுட்பத்தில் இவருடைய பின்னணி இசையின் அலறலைக் கேட்க கேட்க நமக்கு 'றெக்க' முளைத்து வெளியில் பறந்து விட்டால் கூட தேவலை என்றாகி விடுகிறது. அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் தடைக்கற்களாக  வரும் 'டூயட்'கள் எரிச்சலையூட்டுகின்றன. 

ஒளிப்பதிவாளர் தினேஷ் கிருஷ்ணன், சண்டைக்காட்சி அமைப்பாளர்கள் உள்ளிட்ட சில நுட்பக் கலைஞர்களின் உழைப்பெல்லாம் அபாரம்தான். ஆனால் அத்தனை உழைப்பும் எதற்காக பயன்படுகிறது என்பதில்தான் அதன் பொருள் அர்த்தமாகிறது. 

விஜய் சேதுபதி தன்னுடைய அடுத்தடுத்த பயணத்தை சுயபரிசீலனையோடும் தெளிவான திட்டங்களோடும் தீர்மானிக்க வேண்டிய எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறது 'றெக்க'. அவரது தொடர்ச்சியான, வெற்றிகரமான மைல் கல்களில் ஒரு தடைக்கல்லாக நிற்கும் ஆபத்தைக் கொண்டிருக்கிறது இத்திரைப்படம்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/10/8/w600X390/rekka2.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/08/1-2578192.html
2557415 சினிமா திரை விமரிசனம் ‘தர்மதுரை' விமரிசனம்: விஜய் சேதுபதியின் ராஜ்ஜியம்!  சுரேஷ் கண்ணன் DIN Saturday, August 20, 2016 03:46 PM +0530 இயக்குநர் சீனு ராமசாமியின் நான்காவது திரைப்படம். இதற்கு முன்னர் வெளிவந்த ரஜினியின் ஒரு வணிகமசாலா திரைப்படத்தின் தலைப்பை நினைவுப்படுத்தும் ஒரே நெருடலைத் தவிர வேறு எந்த மசாலாத்தனமும் இதில் இல்லாதது பாராட்டுக்குரியது. வருங்கால முதல்வர் கனவுடன் பஞ்ச் டயலாக் பேசி சிரிக்க வைக்கும் ஆக்‌ஷன் நாயகன், டாஸ்மாக் பார் குத்துப் பாட்டு, வெளிநாட்டு டூயட், இயற்பியல் விதிகளை மீறி டாட்டா சுமோ ஜீப்புகள் வானத்தில் பறக்கும் சண்டைக் காட்சிகள், கவர்ச்சி நடனங்கள் என்று அபத்த ஜோடனைகள் எதுவுமில்லாமல் ஓர் எளிய, இயல்பான திரைப்படத்தைத் தந்து தன் குருவான பாலுமகேந்திராவின் பெயரைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றும் விதத்தை இதிலும் கச்சிதமாகப் பின்பற்றியிருக்கிறார் சீனு ராமசாமி.

பெரும்பாலும் நெய்தல் நிலவெளிக் காட்சிகளின் பின்னணி, சிறுநகரத்து அல்லது கிராமத்து எளிய மனிதர்கள், எவ்வித முகச்சுளிப்பையும் ஏற்படுத்தாத இயல்பான, நெகிழவைக்கும் திரைக்கதை, பொருத்தமான நடிகர்கள், உணர்ச்சிகரமான சம்பவங்கள், இனிமையான இசை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு போன்றவற்றின் கலவையை வைத்து தம் திரைப்படங்களை உருவாக்குவது சீனு ராமசாமியின் பாணி. இந்தத் திரைப்படத்திலும் அதே வசீகரமான முறையைப் பின்பற்றி ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை தந்திருக்கிறார். ஆனால் இதிலுள்ள திரைக்கதை கோளாறுகளையும் குழப்பங்களையும் தேய்வழக்கு நாடகத்தனங்களையும் மீறி இதுவொரு ஃபீல் குட் திரைப்படமாக மிளிர்வதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டியாகவேண்டும்.

சிறுகதைகள் போல பல்வேறு இழைகள், நபர்கள், சம்பவங்கள் என அடுத்தடுத்து பயணிக்கும் திரைக்கதைதான் என்றாலும் இத்திரைப்படத்தை ஒரு சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியிருப்பதற்கு முக்கியமான காரணம் விஜய் சேதுபதி. ஏறத்தாழ முழு திரைப்படத்தையும் அவர்தான் தாங்குகிறார் என்றாலும் கூட மிகையில்லை. புகழும் வெற்றியும் பெற்ற நடிகர்களின் பாணியைத் தெரிந்தோ அல்லது தன்னிச்சையாகவோ நகலெடுப்பது பொதுவாக இளம் நடிகர்களின் வழக்கமாக இருக்கும். அவ்வாறில்லாமல் தனக்கென்று ஒரு பிரத்தியேகமான இயல்பான நடிப்பை கையாள்வதில் விஜய் சேதுபதி தொடர்ந்து கவர்கிறார்.

அவரது நடிப்பை தோராயமாக எப்படி வர்ணிக்கலாம் என்றால், நீங்கள் வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போது பள்ளிக்குச் செல்லும் பக்கத்து வீட்டுச் சிறுமியைப் பார்க்கிறீர்கள். ‘ஹேய்... குட்டி, எப்படி இருக்கே... ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பிட்டியா... குட்... குட்... பார்த்துப் போ... நல்லாப்படி... என்ன...?!’ என்று சொல்லும் இயல்பான தொனியை நினைவுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏறத்தாழ விஜய் சேதுபதி நடிப்பதில் உள்ள பொதுவான இயல்புதன்மையின் அழகு இப்படித்தான் இருக்கிறது. குறிப்பாக இத்திரைப்படத்தில் அவரின் நடிப்பு இன்னமும் கூட மெருகேறியிருக்கிறது எனலாம்.

'சுமார் மூஞ்சி குமாராக, துணை நடிகராக இருந்த தன்னை முதன்முதலில் நாயகனாக்கிய சீனு ராமசாமிக்குக் குருவணக்கம் செலுத்தும் விதத்தில் சில சச்சரவுகளையும் மீறி இதில் அவர் நடித்துத் தந்திருப்பது பாராட்டத்தக்கது. (ஆனால் - தர்மதுரை, உடம்பைக் குறை என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது!)

**
தர்மதுரை என்பவன் யார்?

தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் தவறாமல் தண்ணியடிப்பது, 'இவன்க உங்களை ஏமாத்திடுவாங்க. உஷாரா இருங்க' என்று சீட்டுத்தொழில் நடத்தும் தம் சகோதர்களைப் பற்றியே ஊர் மக்களிடம் போட்டுக் கொடுப்பது, சொந்த வீட்டிலேயே அலப்பறைகள் செய்வது, சகோதரர்கள் தம்மை அறையில் அடைத்து வைத்தாலும் விஜய் மல்லையா மாதிரி சாமர்த்தியமாக தப்பி அலப்பறையை வெளியில் தொடர்வது என்று தம் கிராமத்தில் ஒரு ரகளையான நபராக இருப்பவன் விஜய் சேதுபதி. இத்தனைக்கும் இவன் மருத்துவப் படிப்பு படித்தவன் வேறு.

சகோதரர்கள் இவனை எதிரியாகவும் மற்றவர்கள் பைத்தியக்காரனாகவும் பார்க்கும்போது அவனுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் ஒரே ஜீவன், தமிழ் சினிமாவின் வழக்கம் போல அவனது தாயான ராதிகா மட்டுமே.

இவனுடைய தொல்லை தாங்காமல் அருமைச் சகோதரர்கள் ஒருநாள் இவனை 'ஏதாவது செய்து விடுவதற்காக' திட்டம் போட, 'எங்காவது போய் பொழச்சுக்கப்பா’ என்று அவனை சிறையிலிருந்து மீட்டு அனுப்புகிறார் ராதிகா. இரவில் கிளம்பும் விஜய் சேதுபதி, சகோதரர்கள் வைத்திருக்கும் சீட்டுப்பணத்தின் பையைத் தவறுதலாக எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பி விடுகிறார்.
டாக்டருக்குப் படித்தும் ஏன் இப்படி அலப்பறையான குடிகாரர் ஆனார்? ஏன் சொந்த சகோதரர்களிடம் இப்படி பகைமை பாராட்டுகிறார்? இவற்றின் பின்னணி என்ன? தவறுதலாக எடுத்துப்போகும் லட்சக்கணக்கான சீட்டுப்பணம் என்னவாகிறது? அதை அவர் திருடி எடுத்துக்கொண்டு ஓடியதாக நினைத்து அவரைக் கொலைவெறியுடன் துரத்தும் சகோதரர்களிடமிருந்து தப்பித்தாரா என்பதைப் பின்னர் வரும் காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

***

தமது திரைப்படங்களில் பெண் கதாபாத்திரங்களை வலிமையாகவும் முக்கியத்துவம் தந்தும் சித்தரிக்கும் இயக்குநர்களில் சீனு ராமசாமியும் ஒருவர்.
அவ்வாறு இத்திரைப்படத்திலும் விஜய் சேதுபதியின் வாழ்வில் மூன்று பெண்கள் வருகிறார்கள். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இந்தச் சம்பவங்களை எவ்வித குழப்பமும் அல்லாத தெளிவான திரைக்கதையின் மூலம் அவற்றை நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. இதில் ஸ்ருஷ்டி டாங்கேவின் பகுதி அவசியமற்ற அளவில் சிறியது என்றாலும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் மற்றும் தமன்னா வரும் பகுதிகள் அழுத்தமான காட்சிகளுடன் அமைந்துள்ளன.
மருத்துவக் கல்லூரியில் தம் கூட படிக்கும் மாணவியான ஸ்ருஷ்டி டாங்கே தம்மைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லும்போது விஜய் சேதுபதி முதிர்ச்சியுடன் அதைச் சமாளிப்பது அருமை. தமன்னா இதில் நடிக்கிறார் என்றவுடன் அவர்தான் இதில் பிரதான நாயகியாக இருப்பாரோ என்கிற நம் எண்ணத்தில் வெற்றிகரமாக மண்ணள்ளிப் போடுகிறார் இயக்குநர்.

விஜய் சேதுபதிக்கும் தமன்னாவுக்கும் இருக்கிற பாலினப் பாகுபாடுகளைத் தாண்டிய இயல்பான நட்பு வெளிப்படுகிற காட்சிகள் எல்லாம் அருமையாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. கூட படிக்கும் மாணவி தம்மைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை செய்துவிட்டாலே அவள் தம்மைக் காதலிக்கிறாள் என்று எண்ணிக்கொள்வதும் பிறகு அவ்வாறில்லை என்று தெரிய வந்தவுடன் கொலைவெறியாகி அவள் மீது ஆசிட் அடிப்பதும், அரிவாள் தூக்குவதுமாக இருக்கும் சமகால இளைஞர்களின் குணாதிசயத்தின் போக்குக்கு ஒருவித கற்றலைத் தரும் விதமாக ஆண் - பெண் நட்பு இத்தனை இயல்பாக சித்தரிக்கப்பட்டதற்கு இயக்குநரைப் பாராட்டவேண்டும்.

வாழ்க்கையில் பழைய விஷயங்களை மறக்கக்கூடாது என்கிற செய்தியை உலகத்துக்குச் சொல்வதற்காக தாம் எல்.கே.ஜி படிக்கும்போது போட்ட ஃபிராக்குகளை, நாயகியான பிறகும் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் அணிந்து வெறுமனே கவர்ச்சிப் பொம்மையாக இதுவரை வந்து கொண்டிருந்த தமன்னாவுக்குப் புடவையணிவித்து அவரை உருப்படியாக நடிக்க வைத்திருப்பதற்காக இயக்குநருக்கு சிறப்பான நன்றி. திரைப்படத்தின் பிற்பகுதியில், தோல்வியடைந்த தமன்னாவின் திருமண வாழ்க்கையை விஜய் சேதுபதியின் வருகை சரிசெய்வதும் இவரைக் கொடுமைப்படுத்தின கணவனைப் போட்டுப் புரட்டியெடுப்பதும் அரங்கில் பலத்த கைத்தட்டல் வரவழைத்த காட்சிகள்.

படிப்பு முடிந்து கிராமத்தில் மருத்துவராகப் பணிபுரியும் விஜய் சேதுபதி, மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும் நல்லியல்புடன் இருக்கும் இளம் பெண்ணான ஐஸ்வர்யா ராஜேஷைச் சந்தித்த கணத்திலேயே மனத்தைப் பறிகொடுப்பதும், வழக்கமாக பெண்கள் ஆண்களைப் பாதுகாப்பாக அணுகுகிற முறையில் அவர் 'அண்ணா, அண்ணா' என்று அழைத்ததையும் ஒதுக்கி வீட்டுக்குப் பெண் கேட்டுச் செல்வதும் 'தெரியாம உங்களை அண்ணா -ன்னு கூப்பிட்டுட்டேன். நீங்க எனக்கு மாமா" என்று ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் வெட்கத்துடன் தன் காதலை ஒப்புக் கொள்வதும் ரசனையான காட்சிகள். இருவருமே பெரும்பாலும் பார்வைகளாலேயே தம் காதலை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதும் இயல்பானதாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக கிராமத்துக் கிழவிகளுக்கு விஜய் சேதுபதி மருத்துவம் பார்க்கும் சமயங்களில் அதைக் காதலும் பெருமையும் கலந்த பார்வையில் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் கவனிக்கும் காட்சிகள் அருமை. இவ்வளவு பெரிய படிப்பு படித்த மாப்பிள்ளை தனக்குக் கிடைப்பாரா என்கிற சந்தேகம் அவருடைய கண்ணில் எப்போதுமே நிழலாடிக் கொண்டிருப்பதற்கு ஏற்ப இறுதியில் அவரது கனவு பொய்யாகிப் போவதும் அதனாலேயே விஜய் சேதுபதி குடியடிமை ஆவதுமான சோகங்கள் நிகழ்கின்றன. பெரிதும் ஒப்பனையற்ற தோற்றத்துடன் வரும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷின் கண்களில் வெளிப்படும் காதல் உணர்வின் போதை நமக்கும் பரவுகிறது.

இதில் வரும் துணைக் பாத்திரங்கள் கூட அத்தனை அருமையாக நடித்திருக்கின்றன. ராதிகா, சொல்லவே வேண்டாம். தன் மகனை வீட்டை விட்டு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை ரகசியமாகச் செய்துவிட்டு இரவில் அமைதியாகப் படுத்திருப்பதும், இறுதிக் காட்சியில் தன் மகன் ஒரு சிறுவனுக்கு மருத்துவம் பார்க்கும்போது தம் மகன் தரும் மருந்து கவரைப் பிரமிப்புடன் பிரசாதம் போல் வாங்கிக் கொள்வதும் என கலக்கியிருக்கிறார். சிறிது நேரமே வந்ததாலும் எளிய குடும்பத்தின் தகப்பனின் சித்திரத்தை எம்.எஸ்.பாஸ்கர் அருமையாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஒரு கண்ணியமான மருத்துவப் பேராசிரியரின் பங்கை ராஜேஷ் அபாரமாக தந்திருக்கிறார். விஜய் சேதுபதியின் சகோதரர்கள் உள்ளிட்ட இதர துணைபாத்திரங்களும் கூட நன்றாகவே இயங்குகின்றன. வீட்டு மாப்பிள்ளையாக அமர்ந்திருக்கும் நபரின் நடிப்பு நகைச்சுவைக் கலாட்டா.
  
ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு யுவன் சங்கர் ராஜாவின் இசை, எப்படியாவது ஹிட்டாக்கி விட வேண்டும் என்கிற ஆவேசமெல்லாம் எதுவுமில்லாமல் அவருடைய இசை திரைக்கதையின் இயல்புடன் பொருந்தியிருக்கிறது. குறிப்பாக பருத்திவீரன் பாணியில் வரும் 'மக்கா கலங்குதப்பா' பாடல் (மதிச்சியம் பாலாவின் குரல் ரகளை) உற்சாகமளிக்கிறது. விஜய் சேதுபதி மற்றும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷுக்கு இடையிலான காதல் உணர்வுகளைச் சித்தரிக்கும் 'ஆண்டிப்பட்டி' பாடலும் அருமை. இந்தப் பகுதியில் தேனி மாவட்டத்தின் நிலவெளிக்காட்சிகளின் அழகியலை எம்.சுகுமாரின் காமிரா வைட் ஆங்கிளில் கலையுணர்வுடன் பதிவாக்கியிருக்கிறது.

பொதுமக்களின் பணத்தில் கற்கப்படும் படிப்பான மருத்துவம், கிராமத்தின் எளிய மக்களுக்குச் சென்று சேர வேண்டும் என்கிற செய்தியை அடிநாதமாக, பிரசார உறுத்தல் இல்லாமல் சொல்லியிருக்கும் இயக்குநருக்குப் பாராட்டு. திருநங்கைக்குப் பணியளிப்பது, 'பரோட்டா சாப்பிடாதே' என்று சிறுவனுக்கு மருத்துவர் விஜய் சேதுபதி அறிவுரை கூறுவது என ஆங்காங்கே சமூக உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் காட்சிகளை இயல்பாக இணைத்திருப்பதும் வரவேற்கத்தக்கதே.

துவக்க காட்சியிலேயே ஒரு குடிகாரராக அறிமுகம் ஆகும்போது 'ஐயோ, இதிலும் விஜய்சேதுபதிக்கு வழக்கமான வேடமா' என்று நாம் சலித்துக் கொள்ள ஆரம்பிப்பதற்குள் படம் அங்கிருந்து நகர்வது சிறப்பு. என்றாலும் கூட கிராமத்தில் விஜய் சேதுபதி செய்யும் ரகளைகள் ரசிக்க வைப்பதாகவே இருக்கின்றன. மந்திரம் போட்டு தம்மைக் கட்டுப்படுத்தும் சிறுமியின் அன்புக்கு இணங்குவதும் அருமை.

அசந்தர்ப்பமான நேரத்திலும் கூட தன்னுடைய உடை குறித்தே கவலைப்படும் விஜய் சேதுபதியின் இளைய சகோதரன் பாத்திரம் முதற்கொண்டு ஒவ்வொன்றுமே சுவாரசியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் வரும் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் நல்லவர்களாக, மெல்லுணர்வையும் அதன் பின்னான அன்பையும் நீதியையும் நமக்கு நினைவூட்டுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். வன்முறையும் ஆபாசமும் தலைதூக்கி நிற்கும் திரைப்படங்களுக்கு இடையில் இது போன்ற மெல்லுணர்வுகளின் ஆதிக்கம் வெளிப்படும் திரைப்படங்கள் வணிகரீதியாகவும் வெற்றி பெறுவது சமூக நலத்துக்கு நல்லது.

***

'ஆரம்பம்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா ஃபினிஷிங் சரியில்லையேப்பா" என்பார் வடிவேலு ஒரு திரைப்படத்தில். சீனு ராமசாமியின் திரைக்கதையின் பிசிறுகள், அதிலுள்ள செயற்கையான நாடகத்தன்மைகள் இப்படித்தான் நம்மை உணர வைக்கின்றன. அவரது முந்தைய திரைப்படமான 'நீர்ப்பறவை'யிலும் இந்தப் பிரச்னையைக் கவனித்தேன். ஒரு வலுவான துவக்கத்தை தந்துவிட்டு பின்பு இலக்கற்று அலையும் திரைக்கதையினால் அது மனத்தில் அத்தனை ஒட்டாத படைப்பாகி விடுகிற ஆபத்தை அவர் கவனிக்கவேண்டும்.

இந்த திரைப்படத்திலும் அவ்வாறு பல கேள்விகள் கிளம்புகின்றன.

செல்போன் முதற்கொண்டு ஃபேஸ்புக், டிவிட்டர் போன்ற நவீன தொடர்பு சாதனங்களின் மீது இயக்குநருக்கு தனிப்பட்ட வகையில் விமரிசனமோ, ஒவ்வாமையோ கூட இருக்கலாம். தவறில்லை. ஆனால் தம்முடைய திரைப்படங்களின் பாத்திரங்கள் கூட அதை உபயோகப்படுத்தாதவாறு பார்த்துக் கொள்வது கொஞ்சம் ஓவர். இதுவொன்றும் தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்த காலக்கட்டத்தில் நிகழும் படம் இல்லைதானே?

அந்தளவுக்கு இத்திரைப்படத்தில் சிக்கலான சூழலிலும் கூட தகவல் தொடர்பேயில்லாமல் மனிதர்கள் அலைகிறார்கள். மருத்துவக் கல்லூரியில் அத்தனை நெகிழ்வான நெருக்கத்துடன் பழகும் மாணவர்கள் பின்பு எவ்வித தொடர்புமே இல்லாமல் பிரிந்திருப்பது செயற்கை. பாசத்தைக் கொட்டி தன்னை உயிர்தப்ப அனுப்பிய தாயை, அத்தனை காலத்துக்கு விஜய்சேதுபதி ஒருமுறை கூட தொலைப்பேசியில் கூட அழைப்பதில்லை என்பதும் இயல்பாக இல்லை.

போலவே தன் பையிலுள்ள லட்சக்கணக்கான பணத்தை விஜய் சேதுபதி நீண்ட காலம் கழித்துதான் பார்க்கிறார் என்பதும் நம்பும்படியில்லை. பெயருக்குக் காதலைச் சொல்லி விட்டு பின்பு காணாமற் போகும் ஸ்ருஷ்டி டாங்கேவின் பாத்திரம் அவசியமேயில்லையே. பின் எதற்காக? ஒரு தாய்க்கு நிராகரிக்கப்பட்ட மகனின் மீது கூடுதலான பிரியம் எழும் என்பது நடைமுறை உண்மைதான் என்றாலும் மற்ற மகன்கள் சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும்போது கூட ஒரு தாய் மெளனமாக இருப்பார் என்பதும் நம்பும்படியில்லை. இறுதிக் காட்சியும் ஒரு எதிர்மறையான தீவிரத்தை எதிர்பார்க்க வைப்பது போன்று நகர்ந்து சட்டென்று 'சுபம்' என்று முடிந்துவிடுகிறது.

வன்முறையும் ஆபாசமும் அல்லாமல் தன் திரைப்படங்களைத் தர வேண்டும் என்கிற சீனு ராமசாமியின் பிடிவாத சமூக உணர்வை ஒருபுறம் பாராட்டியாக வேண்டியது அவசியம்தான் என்றாலும் ஒரு சாதாரண பார்வையாளனுக்கு ஏற்படக்கூடிய நெருடல்கள் கூட உருவாகாதவாறு திரைக்கதைக்கு மெனக்கெடுவது அவசியமானது. தனது வரப்போகிற இன்னொரு திரைப்படத்தின் தலைப்பை, சம்பந்தமேயில்லையென்றாலும் சாமர்த்தியமாக இணைத்திருக்கும் புத்திசாலித்தனத்தை திரைக்கதையிலும் காண்பிக்கலாம். ஆனால் இத்தனை குறைகள் இருந்தாலும் கூட ஒரு நீரோடை போன்று இயல்பாக நகரும் திரைக்கதையின் சுவாரசியம் இந்தக் குறைகளைக் காப்பாற்றுகிறது.

தர்மதுரை - சீனு ராமசாமி மற்றும் விஜய் சேதுபதியின் கூட்டணியில் உருவான இயல்பான திரைப்படம். வாரஇறுதியில் குடும்பத்தோடு சென்று பார்க்கத் தகுதியான அருமையான படைப்பு. குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியின் ரகளையான நடிப்பு ஒன்றுக்காகவே நம்பிச் செல்லலாம்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/20/w600X390/dharmadurai2.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/20/தர்மதுரை-விமரிசனம்-விஜய்-சேதுபதியின்-ராஜ்ஜியம்-2557415.html
2556843 சினிமா திரை விமரிசனம் இயக்குநர் ராஜூ முருகனின் ‘ஜோக்கர்’! Friday, August 19, 2016 04:26 PM +0530  

குறைந்தபட்சம் 100 கோடி ரூபாய் டார்கெட் கொண்ட கமர்ஷியல் படங்களை எடுக்கவேண்டும் என்பதைவிடவும் நல்ல படங்களை இயக்கிக்காட்டவேண்டும் என்கிற எண்ணம் இயக்குநர் ராஜூமுருகனுக்கு உள்ளது. அவருடைய 2-வது படமும் அதே நோக்கத்தில் எடுக்கப்பட்டதே. ஓர் இளம் இயக்குநருக்கு இந்தச் சிந்தனை இருப்பது பாராட்டப்படவேண்டியது.

ஆனால் அரசியல்வாதிகளாலும் அதிகார வர்க்கத்தினாலும் மக்களுக்கு ஏற்படும் இன்னல்களை வெளிப்படுத்த முயலும் இந்தப் படம், சுவாரசியமாகவும் வலுவான காட்சிகளுடனும் அமையாதது நம் துரதிர்ஷ்டம்.


வீட்டில் கழிப்பறை வசதி இருந்தால் தான் உன்னைக் கட்டிக்கொள்வேன் என்று காதலன் குரு சோமசுந்தரத்திடம் கட்டளையிடும் கதாநாயகி ரம்யா பாண்டியன், பிறகு மனம்மாறி திருமணம் செய்துகொள்கிறார். மத்திய அரசின் இலவசக் கழிப்பறை திட்டத்தின் வழியாக கழிப்பறை வசதி பெற முயற்சி செய்கிறார் கதாநாயகன். ஆனால் அதில் ஏற்பட்ட ஊழலால் அவருடைய வாழ்க்கை திசைமாறுகிறது. மனைவி கோமாநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். இதனால் மனநலம் பாதிக்கப்படுகிறார் குரு. பிறகு தன்னை மக்கள் ஜனாதிபதியாக எண்ணிக்கொண்டு ஊரில் நடக்கும் அநியாயங்களைத் தட்டிக்கேட்கிறார். அதில் அவருக்கு வெற்றி கிடைத்ததா என்பதே மீதிக்கதை.


படத்தின் பெரிய பலம் - குரு சோமசுந்தரத்தின் பக்குவமான நடிப்பு. பிளாஷ்பேக்கில் காதலால் ரம்யாவைப் பின்தொடரும் காட்சிகளிலும் பிறகு மனைவிக்கு ஏற்பட்ட நிலையைப் பார்த்து பதறிப்போகும் காட்சியிலும் நடிகன்யா என்று உணரவைக்கிறார். விருதுகள் இவரைப் பின்தொடரட்டும். ஆரம்பக்கட்ட சோர்வான காட்சிகளுக்குப் பிறகு வருகிற பிளாஷ்பேக் காதல் காட்சிகள்தான் பெரிய ஆறுதல். அதில் புதுமுகம் ரம்யாவும் சிறப்பாக நடித்து குரு சோமசுந்தரத்துக்கு ஈடு கொடுத்துள்ளார். கதாநாயகனின் போராட்டங்களுக்குத் தோள் கொடுக்கும் மு. ராமசாமி, காயத்ரி கிருஷ்ணா ஆகியோரும் வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களில் குறையின்றி நடித்துள்ளார்கள். பவா செல்லத்துரை சில நிமிடங்களே வந்தாலும் மனத்தில் நிற்கிறார்.

செழியனின் ஒளிப்பதிவு விதவிதமான மனநிலையை உண்டாக்குகிறது. வறட்சியான கிராமத்திலிருந்து சட்டென்று பின்னோக்கிச் செல்லும் காட்சிகளில் கேமராவும் அழகாக கதை சொல்கிறது. இசை இன்னும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கலாம்.

தன் வீட்டிலும் பள்ளியிலும் கழிப்பறை இல்லை என்பதால் கணவன் வீட்டிலாவது அவ்வசதி கட்டாயமாக இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகிற கதாநாயகியின் நிலைமை சமூக அவலத்தைத் தோலுரிக்கிறது. ஆனால் அவருடைய இந்த அடிப்படைத் தேவையே வாழ்க்கையைத் துண்டாக்குவது தாங்கமுடியாத சோகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பிளாஷ்பேக் காதல் காட்சிகளும் அதைத் தொடரும் கதாநாயகனின் பரிதவிப்பும் படத்தின் சிறப்பான பகுதிகள். இங்கு வெளிப்பட்ட இயக்குநரின் நிபுணத்துவம் பிற காட்சிகளில் முழுமையாக இல்லாதது பெரிய குறையாக அமைந்துவிடுகிறது.

சமகால அரசியல் நிலவரங்களைக் கேலியுடன் விமரிசிக்கும் வசனங்களுக்கு ரசிகர்கள் நல்ல வரவேற்பு அளிக்கிறார்கள். ஆனால் கதாநாயகன் எதற்காக தன்னை மக்கள் ஜனாதிபதியாக எண்ணுகிறார், மக்களும் அந்த மரியாதையை எதற்காக அவருக்கு அளிக்கிறார்கள் என்கிற ஆரம்பக்கட்ட கேள்விகளுக்கு பிறகு விடை தெரிந்தாலும்கூட கதாநாயகனின் துண்டுதுண்டான போராட்டங்கள் மீது ஈடுபாடு உண்டாகவில்லை. வசனங்களை கைத்தட்டி ரசிக்கமுடிவதோடு போராட்டங்கள் மீதான பிடிப்பு முடிவடைந்துவிடுகிறது. தன் சொந்தப் பிரச்னைக்காகவும் கதாநாயகன் நீதிமன்றம் படியேறுவதுகூட நம்மிடம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது திரைக்கதையின் பெரிய பலவீனம். இறுதியில் நீண்ட வசனம் மூலம் யார் ஜோக்கர் என மக்களைச் சாடும் காட்சி அவசியமா?
இயக்குநரின் நல்ல நோக்கம் நல்ல சினிமாவாகவும் மாறியிருக்கவேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் ஊழலைக் குறிவைத்து எடுக்கப்பட்ட பல படங்கள் சுவாரசியமாகவும் அமைந்து பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன. அந்த நிலையை முழுமையாக அடைய ஜோக்கர் தவறிவிட்டது.

]]>
இயக்குநர் ராஜூ முருகன், ஜோக்கர், விமரிசனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/15/w600X390/joker.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/15/இயக்குநர்-ராஜூ-முருகனின்-ஜோக்கர்-விமரிசனம்-2556843.html
2556847 சினிமா திரை விமரிசனம் பா. இரஞ்சித் இயக்கத்தில் ரஜினி நடித்த கபாலி! DIN DIN Monday, August 15, 2016 09:49 AM +0530 மில்லினியம் பிறந்தபிறகு ஷங்கர், கே.எஸ். ரவிகுமார், சுரேஷ் கிருஷ்ணா, பி.வாசு ஆகியோரின் இயக்கத்தில் மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப நடித்துவந்திருக்கிறார் ரஜினி (இடையில் மகளின் இயக்கத்தில் ஒரு கிராபிக்ஸ் படம்). அவர்கள் இயக்கிய படங்களுக்கும் பா. இரஞ்சித்தின் இந்த கபாலிக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடு - நெகிழ வைக்கும் உணர்வுபூர்வமான காட்சிகள். அவைதான் கபாலி என்கிற பக்கா மசாலா படத்தை அதே வகையிலான இதர படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுகிறது.

மனைவி உயிருடன் இருப்பதும் தெரியாதது மட்டுமல்ல, மகள் பிறந்ததே தெரியாமல் வாழ்கிற ரஜினி பிறகு உண்மைகளை அறிந்துகொண்டு அதன் வழியே செல்கிற ஒரு பாசப்போராட்டம்; தன்னை ஒவ்வொரு நொடியும் அழிக்கத் துடிக்கும் வில்லனுக்கு எதிரான தொடர்வன்முறைப் போராட்டம். இந்த இரு போராட்டங்களின் கலவையே கபாலி படம்.

மலேசியாவில் குடியேறிய தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடுகிற கபாலி நாளடைவில் டான் ஆகிறார். ஆனால், தமிழர்களை கூடவே வைத்துக்கொண்டு கலகம் செய்யும் சீன வில்லனை வாழ்நாள் முழுக்க எதிர்த்துப் போராடவேண்டிய நிலைமை. தமிழ் நண்டுகளின் சூழ்ச்சியால் பலவருடங்கள் சிறையில் கழிக்க நேர்கிறது. சிக்கல்களிலிருந்து மீண்டு வந்து வில்லனை ஒரு கை பார்க்கிறார்.

இது வழக்கமான ரஜினி படக் கதையாகத் தோன்றினாலும் கதை நடக்கிற களமும் பாசவலையில் அவரைப் பிண்ணுகிற மனைவி, மகள் தொடர்புடைய காட்சிகளும் மிகமுக்கியமாக குஷி உண்டாக்கும் ரஜினி நடிப்பும் ரசிகர்களுக்கு நிரம்ப மகிழ்ச்சியை அளித்துவிடுகின்றன. திரையரங்கில் நிசப்தத்தை உண்டுபண்ணும் அந்த இறுதிக்காட்சி ரஞ்சித் முத்திரை.

ரஜினி ரசிகர்களுக்கு இது நிச்சயம் கொண்டாட்டமான படம்தான். மாணவர்களுக்கு மத்தியில் தன்னுடைய பிளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிற காட்சியிலும் பாண்டிச்சேரியில் ஏற்படுகிற அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணமும், பலரும் ஏங்கும் ரஜினியின் நடிப்புத் திறமையை மீட்டுக்கொண்டு வருகிறது. பாராட்டுகள் இரஞ்சித்.

ராதிகா ஆப்தே, வழக்கமான வட இந்திய இறக்குமதி அல்ல. மிகப் பொருத்தமான தேர்வு. நடிப்பைக் கோரும் காட்சிகளைச் சிறப்பாக கையாண்டுள்ளார். ஆக்‌ஷன் காட்சிகளில் சாவடி அடிக்கும் தன்ஷிகாவுக்கு கபாலி நிச்சயம் ஒரு பெரிய திருப்புமுனை. படத்தில் சிரிப்பை ஏற்படுத்துவது தினேஷ் தான். வசனமே இல்லாமல் பரபரப்பான செய்கைகள் மூலமாக ரசிகர்களைக் குதூகலப்படுத்திவிடுகிறார். வில்லன் வேடத்தில் ஆரம்பித்து தினேஷ், கலையரசன், ரித்விகா என சின்னக் சின்னக் கதாபாத்திரங்கள் வரைக் கவனமாக நடிகர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ரஜினி படத்துக்கு அவசியமான உணர்ச்சியைக் கொந்தளிக்கச் செய்யும் இசை. சந்தோஷ் நாராயணனின் பின்னணி இசை, ஆக்‌ஷன் காட்சிகளை ஒருபடி மேலே உயர்த்தியிருக்கிறது. பலமுனைகளைத் தொட்டுச் செல்லும் காட்சிகளுக்குத் தொய்வு ஏற்படுத்தாத எடிட்டிங் (பிரவீன்). முரளியின் ஒளிப்பதிவில் ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் பரபரவைக்க வைக்கின்றன. பிளாஷ்பேக் காட்சிகளில் வெளிப்படும் டோனும் மலேசிய கான்க்ரீட் அடுக்குகளை ஒளிவெள்ளத்தில் காண்பித்திருப்பதும் படத்துக்குத் தேவையான பிரமாண்டத்தை அளித்துள்ளன.
சிறையிலிருந்து வருகிற ரஜினி, கனக்கச்சிதமாகத் திட்டங்கள் போடுவதும், கூடவே மனைவிக்காக ஏங்குவதும்... சரியான திருப்பங்களுடன் படம் செல்ல உதவுகின்றன. ரஜினி  நடத்துகிற அந்தக் கருணை இல்லம் தொடர்புடைய காட்சிகளை இப்படியொரு மசாலா படத்தில் பார்ப்பது அரிது. இதுபோன்ற இடங்களில் பா.இரஞ்சித் திறமையாகத் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்கிறார். இதனால் முதல் பாதியில் அப்படியொரு நிறைவு ஏற்படுகிறது. காந்தி-அம்பேத்கர், அடிமையாக வாழ்கிற தமிழன் என வசனங்களிலும் வழக்கமான இயக்குநர் டச்.

இடைவேளைக்குப் பிறகு பாண்டிச்சேரி காட்சிகளைத் தவிர மற்றதெல்லாம் வழக்கமான கரகர மசாலா. இங்குதான் பா.இரஞ்சித் ஏமாற்றம் அளித்துவிடுகிறார். படம் முழுக்க ரஜினியும் வில்லனும் சுட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அடியாட்களும் செத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். பாண்டிச்சேரியில் கூட ரத்தக்களறி நிற்கவில்லை. ஆனால் எங்குமே காவல்துறைக்கு வேலை இருப்பதில்லை என்பது திரைக்கதையின் பலவீனம்.

வில்லனின் தொழிலுக்குக் கட்டக்கடைசியில் தான் உலை வைக்கிறார் ரஜினி. ஆனால், ஆரம்பத்திலிருந்தே ரஜினியால் வில்லனின் போதை மருந்துக் கடத்தல் தொழில் பாதிக்கப்படுவது போல ஒரு தோற்றத்தைக் கொண்டுவருவது உறுத்துகிறது. ரஜினி - வில்லன் மோதலில் எந்தவொரு திருப்பமோ புது உத்திகளோ இல்லை. திரும்பத் திரும்பச் சுடுவதுதான் இரு தரப்பினரும் செய்கிற உருப்படியான வேலை. இடையில் ரஜினி ஆட்களைக் கைக்குள் போட வில்லன் கோஷ்டி நினைப்பதும் திரைக்கதைக்கு உதவவில்லை. திடீரென இறுதிக்காட்சியில் மலேசியாவில் வாழ்கிற தமிழ் இனத்தைக் கேவலமாகத் திட்டித் தீர்க்கிறார் வில்லன். அதற்கு ரஜினி கொடுக்கும் பதிலடி உற்சாகம் ஊட்டினாலும், இந்தக் கோணத்தில் இருவருக்கும் இடையேயான பகை அழுத்தமாக வெளிப்பட்டிருந்தால் மோதலுக்கான காரணமும் காட்சிகளும் வலுவாக இருந்திருக்கும். பதிலாக இரண்டு டான்கள் தொழிலை முன்வைத்து மோதிக்கொள்கிறார்கள் என்கிற தட்டையான காரணத்துடன் திரைக்கதை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனாலேயே இரண்டாம் பாதியில் முழுத் திருப்தி கிடைக்காமல் போய்விடுகிறது.

கபாலி - ரஞ்சித் ஸ்டைலில் ஒரு ரஜினி படம்.

]]>
ரஜினி, கபாலி, பா.இரஞ்சித், விமரிசனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/15/w600X390/kabali323.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/15/பா-இரஞ்சித்-இயக்கத்தில்-ரஜினி-நடித்த-கபாலி-2556847.html