Dinamani - திரை விமரிசனம் - http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2777162 சினிமா திரை விமரிசனம் பிரம்மன் படைத்தது பெண்களை; படத்தில் பிரம்மா வடித்துள்ளது சரியான பெண்ணியத்தை! - மகளிர் மட்டும் விமரிசனம் பவித்ரா முகுந்தன் Thursday, November 30, 2017 01:04 PM +0530  

ஒவ்வொரு வாரமும் பல படங்கள் திரைக்கு வருகின்றன, ஆனால் அவற்றில் வெகு சிலதே நமது மனதில் நீங்காத இடத்தைப் பிடிப்பது மட்டுமின்றி இந்த உலகத்தை நாம் பார்க்கும் பார்வையிலும் ஒரு சிறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்திச் செல்கிறது. அந்த வகையில் சமீபத்தில் வெளியான மகளிர் மட்டும் திரைப்படம் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக அமைந்துள்ளது.

இது படத்தை பற்றிய விமரிசனமா என்றால், ஆமாம் இது படத்தை பற்றிய விமரிசனம்தான் ஆனால், இதில் படத்தில் நடித்துள்ள நடிகர்களின் நடிப்பு எப்படி என்று சொல்ல போவதில்லை, படத்தின் பின்னணி இசை காட்சிகளுக்கு பொருந்தியதா என்று ஆராயப் போவதில்லை, படத்தொகுப்பு கதைக்கு பலம் சேர்த்ததா என்று யோசிக்கப் போவதில்லை, நடிகர்களின் ஆடை மற்றும் அலங்காரம் கதாப்பாத்திரங்களை சரியாக வடிவமைத்ததா என்று பேச போவதில்லை, ஒளி மற்றும் ஒலிப் பதிவுகள் எப்படி என்று கூற போவதில்லை, இவை எதுவும் இல்லை என்றால் அப்பறம் என்ன விமரிசனம் என்று கேட்கிறீர்களா? இது உங்களைப் பற்றிய விமரிசம், உங்களது மனப்பான்மையைப் பற்றிய விமரிசனம். உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளே இருக்கும் கேள்விகளை இந்தப் படத்தில் காண்பிக்கப்பட்ட சில காட்சிகளுடன் ஒப்பிட்டு பதில் தேடும் ஒரு முயற்சி. அதனால் இது பெண்களுக்கான பதிவு என்று கருதி படிக்காமல் விட்டு விடாதீர்கள் ஆண்களே, இதில் உங்களுக்கு சில கேள்விகளும், உங்களது கேள்விகளுக்கு பதில்களும் கூட இருக்கலாம்.


இதில் நீங்கள் பார்க்கப் போவது முற்றிலும் மகளிர் மட்டும் படத்தில் உங்களைக் கவனிக்க வைத்த சில வசனங்களும் அதில் வித்தியாசப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பெண்மையும், பெண்ணியமும். இறுதியாக மோகன் ராஜா இயக்கிய தனி ஒருவன் படத்தில் கதையின் கதாநாயகன் ஜெயம் ரவி கூறும் ஒரு வசனம் பலரது கவனத்தை ஈர்த்தது, “பெண்ணியம் என்பது ஆண்கள் செய்கின்ற தப்பையெல்லாம் வரிசை கட்டி செய்வது அல்ல! அது வேறு” ஆனால் அந்த வேறு என்பது என்ன? இன்றைய நவீன, முற்போக்கு பெண்கள் பலரும் பெண்ணியத்தை தவறாகத்தான் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பொருத்தவரை, ஆண்கள் சிகரெட் பிடிப்பது உடல்நலக் கேடு என்று கூறும் இந்தச் சமூகம், பெண்கள் சிகரெட் பிடித்தால் ஒழுக்கக் கேடு என்று சொல்வது ஏன்? சிகரெட் பிடிப்பதும், மதுபானம் குடிப்பதும் ஆண்களுக்கு என்று எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளதா என்ன? தங்களாலும் அதைச் செய்ய முடியும், ஒரு பெண் இப்படிச் செய்யலாமா என்று கேள்வி கேட்பவர்களை ஆண் ஆதிக்கவாதிகள் என்று முடிவு கட்டி விடுகிறார்கள். 

அது முற்றிலும் தவறு நீங்கள் கூறுவதும் சரிதான் பெண் சிகரெட் பிடித்தால் மட்டும் ஒழுக்கக் கேடு என்று சொல்வது தவறுதான், ஆனால் இந்த விவாதத்தில் நீங்கள் அது உங்களது உடல் நலத்திற்கும் அது கேடு என்பதை மறந்துவிடுகிறீர்கள். ஆரோக்கியமாக இருக்க விரும்பும் எந்தவொரு மனிதனும் சிகரெட் பிடிப்பது தவறுதான், இதில் ஆண் என்ன பெண் என்ன? உங்கள் பெண்ணிய கொள்கைகளைத் தவறான விஷயங்களில் காட்டாதீர்கள். சரி சிகரெட் பிடிப்பதற்கும் ‘மகளிர் மட்டும்’ படத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்று யோசிக்கிறீர்களா? இருக்கிறது, வட இந்திய படங்களோ அல்லது வெளிநாட்டு ஹாலிவுட் படங்களோ, ஏன் சில தமிழ்ப் படங்களில் கூடச் சமூகத்தில் பெண்களுக்கு நிகழ்த்தப்படும் அநீதிகளைத் தட்டி கேட்கும் பெண்ணிய கொள்கைகளைக் கொண்ட ஒரு பெண் கதாப்பாத்திரம் தான் ஆணுக்குச் சளைத்தவள் அல்ல என்பதை ஆணித்தரமாக ரசிகர்கள் மனதில் பதிவு செய்ய சிகரெட் பிடிப்பதை போல் இயக்குநர்களால் காண்பிக்க படுகிறாள், ஆனால் இயக்குநர் பிரம்மா இந்தப் படத்தில் அதைப் போன்ற எந்த ஒரு அபத்தமான காட்சிகளையும் இடம் பெற செய்யவில்லை. இதுவே பெண்மையுடன் கூடிய பெண்ணியம் ஆகும். பெண்ணியத்திற்காகப் பெண்மைக்குரிய பண்புகளை இழந்துவிடக் கூடாது. 

அடுத்ததாகத் தாய்மை. ஒரு பெண் தாய்மை அடையும்போதுதான் முழு பெண்மையை உணர்கிறாள் என்பது நம்மவர்களின் நம்பிக்கை, அது உண்மையாகக் கூட இருக்கலாம், ஆனால் தான் தாய்மை அடைய வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியது ஒரு பெண்ணும் அவளது கணவனும்தான். பிரம்மாவின் மகளிர் மட்டும் படத்தில் ஒரு காட்சியில் ஜோதிகா தன் மாமியார் ஊர்வசியிடம் “மாமியாரே! நான் குழந்தை பெத்துக்க மாட்டேனு சொன்னா கோச்சிப்பிங்ளா என்ன?” என்று கேள்வி கேட்டிருப்பார், அதற்கு ஊர்வசியோ “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, நீயாச்சு உன் புருஷனாச்சு, அவனையாவது ஒரு புள்ளைய பெத்துப்போட சொல்லு” என்று எதார்த்தமாகப் பதில் சொல்லியிருப்பார். இதே கேள்வியை திருமணமாகாத இளம் பெண்கள் உங்களது அம்மாவிடம் கேட்டு பாருங்கள், ஏதோ கொலை குற்றம் செய்தது போல உங்களைப் பார்ப்பார்கள், அம்மாவே இப்படியென்றால் மாமியாரின் பார்வையை பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும். ஆனால், உண்மையில் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியவள் பெண், அதே சமயம் அந்த முடிவு அவளது கணவனின் ஒருமித்த முடிவாக இருக்க வெண்டும்.

அதற்காகப் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதுதான் பெண்ணியம் என்று மீண்டும் தவறாக புரிந்துகொள்ளாதீர்கள், ஊர்வசி சொல்வதைப் போல ஆண்கள் குழந்தை பெற முடியும் என்றால் அதைப்பற்றி வாதம் செய்யலாம், ஆனால் பிள்ளைப்பேறு என்பது பெண்மைக்கு மட்டுமே உள்ள ஒரு வரம் என்பதையும் பெண்ணியவாதிகள் மறந்துவிடக் கூடாது. கடவுளுக்கு அடுத்து எங்களால் மட்டுமே ஒரு உயிரை உருவாக்க முடியும் என்று பெருமையுடன் சொல்லுங்கள், இதுவும் பெண்மையுடன் கூடிய பெண்ணியமே.

புடவை கட்டும் பெண் மட்டுமே பண்பானவள், துப்பட்டா அணியும் பெண் மட்டுமே அடக்கமானவள், ஆணைப்போல் ஜீன்ஸ் மற்றும் சட்டை அணிந்தால் அந்தப் பெண் ஃபிரி டைப் அதாவது தமிழ் கலாச்சாரத்தை மதிக்காத ஒரு பெண் என்ற கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கிறது இந்தச் சமூகம். ஏன் மேற்கத்திய ஆடை அணிந்த பெண் இந்திய கலாச்சாரத்தை மதிப்பவளாக இருக்கக் கூடாதா? ஆடை என்பது தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும் வகையில் அணியப்படும் ஒன்று, என்னதான் ஆள் பாதி ஆடை பாதி என்றாலும் தன்னுடைய எண்ணங்களுக்குப் பொருந்தும் எந்தவொரு ஆடையை அணிவதும் பெண்ணின் சுதந்திரம், அதை வைத்து பெண்ணை எடை போடுவது உங்களின் முட்டாள்தனம். ஒரு பெண்ணுக்கு தனக்கான பிம்பத்தை இந்தச் சமூகத்தில் எப்படி நிலை நாட்ட வேண்டும் என்று தெரியும் அவரவர் வசதிக்கேற்ப அவர்கள் ஆடை அணிகிறார்கள். அந்த வகையில் இந்தப் படத்தில் ஜோதிகா அணிந்த ஆடைகள் அவர் செய்யும் நிரூபர் பணிக்கு வசதியானதாகவும், அதே சமயம் தன்னை மற்றவர்கள் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்காத வகையிலும் இருந்தது சிறப்பு. புடவை கட்டும் மருமகள்தான் நம்மையும் குடும்பத்தையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்வாள் என்று சில மாமியார்கள் நம்புவது போல படத்தில் ஊர்வசியும் நினைத்து ஜோதிகாவை வேண்டாம் என்று சொல்லியிருந்தால் பொக்கிஷமான சில விஷயங்கள் அவரது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்திருக்காது.

இதைத்தவறப் பெண் சுதந்திரம் என்பது எடுக்கப்படுவதும் இல்லை கொடுக்கப்படுவதும் இல்லை, அது ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கும் இயல்பாகக் கிடைக்க வேண்டிய ஒன்று. ஒரு பெண் இப்படிச் செய்தால், ஒரு பெண்ணாக இருந்து இந்தச் சாதனையை படைத்தால் என்று அதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பதை நிறுத்தி, அதை மகளிர் மட்டும் படத்தில் பிரம்மா எப்படி மிகைப் படுத்தாமல் எதார்த்தமாகக் கூறியிருக்கிறாரோ அதைப் போல் இயல்பாகப் பார்க்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆகையால், பெண்ணியத்தில் பெண்மை இல்லாமல் இல்லை அதே போல் பெண்மை இல்லாதது பெண்ணியமும் இல்லை. இதைத் தவற நான் தவறவிட்ட வேறு சில உங்கள் கவனத்தைப் பெற்ற காட்சிகள் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் அதை எங்களிடம் மற்றவர்களும் அறியும் வகையில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். 

]]>
Magalir Mattum, Jyothika, ஜோதிகா, மகளிர் மட்டும், Movie review, பட விமர்சனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/21/w600X390/magalir-mattum-first-look-p4536oster_2b2bd39a-ec48-11e6-b027-79cd43623672.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/21/magalir-mattum-defines-between-feminine-and-feminism-2777162.html
2812895 சினிமா திரை விமரிசனம் அறம் பட விமரிசனம் டாக்டர் ஜெ. பாஸ்கரன் Wednesday, November 22, 2017 05:35 PM +0530  

சில மாதங்களுக்கு முன் வந்த வாட்ஸ் ஆப் வீடியோ ஒன்று –

ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழுந்துவிட்ட ஒரு குழந்தையை இளம்பெண் ஒருத்தி அசாத்தியத் துணிச்சலுடன், உடலில் கயிறு கட்டி தலைகீழாகக் கிணற்றுக்குள் சரிந்து சென்று வெளியே தூக்கி வந்ததைப் பதிவு செய்திருந்தார்கள். முதல்முறை ஒரு ஒத்திகை போல, மூச்சு முட்ட வெளியே வந்து விடுகிறாள்; கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு, மீண்டும் இறங்கி குழந்தையை வெளியே தூக்கி வருகிறாள்! நடந்தது இந்தியாவிலா, வெளிநாட்டிலா எனச் சரியாக நினைவில் இல்லை. 

இதுபோன்ற ஒரு சம்பவம், மழையின்றி வறண்ட நம்மூர் காட்டூர் கிராமத்தில், ஒரு ஏழைக் குழந்தைக்கு ஏற்பட்டால் இன்றைய சூழலில் என்ன நடக்கிறது என்பதை, மசாலாத்தனம் இல்லாமல், அசட்டு நகைச்சுவை இல்லாமல், உண்மைகளை உள்ளவாறு காண்பிக்கிறது அறம்!

சிறிது அசந்தாலும், ஆவணப்படமாகப் போய்விடும் ஆபத்து. மிகக் கவனமாகத் திரைக்கதை அமைத்து, தொய்வில்லாமல், மிக இயல்பாக அந்தக் கிராமத்தில் ஒருவராக நம்மைக் கட்டிப்போடுவதில் இயக்குனர் கோபி நயினார் நிச்சயமாக வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்! வாழ்த்துக்களும், பாராட்டுகளும்! 

தேவையற்ற வார்த்தைகளோ, ‘பஞ்ச்’ டயலாக்குகளோ கிடையாது. மாவட்ட ஆட்சியர், அதிகாரிகள், காவல்துறை, படிக்காத பாமர மக்கள், அரசியல்வாதிகள், ஊடகவியலாளர்கள் என அனைவரும் சுவதில் கொஞ்சமும் சினிமாத்தனம் இல்லை. நாமும் அந்தக் கிராமத்தில் கையறு நிலையில் எல்லோர் உணர்வுகளுடனும் ஒன்றிப் போகிறோம். வசனம் எழுதிய கோபிக்கு ஒரு சபாஷ்! (உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் சில வசனங்களையும், தேசீய நீரோட்டத்திலிருந்து விலகி நிற்கும் சில கருத்துகளையும் தவிர்த்திருக்கலாம் – பிரச்சனை பொது என்பதால்!)

சேவை மனப்பான்மை மற்றும் மனித நேயத்துடன் மற்ற அதிகாரிகள், மந்திரி, எம்.எல்.ஏ. என எல்லோரையும் எதிர்த்துக்கொண்டு மக்களுக்காக முடிவுகளை எடுக்கும் நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியராக நயன்தாரா, பாத்திரத்துடன் ஒன்றிப்போகிறார்! (இருந்தாலும் இறுதியில் சேவை செய்ய அரசியலுக்கு வருவதைப் போல ‘சிங்க நடை’ போட்டு வருவதைக் காணும் போது, இவர் ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழப் போகிறாரே என்று தோன்றியது! ஆனால் இவர் டைட்டில் கார்டில் இவர் பெயர் வந்தபோது திரையரங்கில் எழுந்த விசில் சத்தம், நயன்தாரா அரசியலுக்கு வரும் வாய்ப்புகள் இருப்பதாகவே தோன்றியது – தமிழ்நாட்டில் எதுவும் நடக்கலாம்!). 

துரைராஜ், சுனுலட்சுமி, காக்காமுட்டையில் நடித்த சிறுவன், சிறுமி என ஆரம்பக் காட்சிகள் வெகு இயல்பு. ஏழ்மையைக் கூட கவிதையாக்கியிருக்கிறார் கோபி. (இருந்தாலும் படிப்பு தேவையில்லை என்று தோன்றுமளவிற்கான சில வசனங்கள், நீச்சல் பையன் முறைத்துக்கொண்டு அம்மா, அப்பாவைக் கேட்கும் கேள்விகள் சற்று மிகை – எதிர்காலச் சந்ததியினரைத் தவறான புரிதலுக்கு இட்டுச் சென்றுவிடும் அபாயம் தோன்றுகிறது!) 

அதிகாரிகளின் மெத்தனம், அரசு இயந்திரத்தின் இயலாமை, கடமை செய்ய முயன்றாலும் முடியாத சூழ்நிலை, அரசியல்வாதிகளின் சுயநலம், அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம் – எல்லாம் மிகச்சரியாகச் சம அளவில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. 

இடையில் அவ்வப்போது வரும் தொ(ல்)லைக்காட்சி உரையாடல்களைத் தயவுதாட்சண்யமின்றி நீக்கிவிடலாம் – முக்கியமாக கேள்வி கேட்பவருடைய அனாவசியச் சீண்டல்களை! (கிராமத்துக் குழந்தையோ, நகரத்துக் குழந்தையோ இங்கு இருக்கும் வசதியில் இதுதான் நிலை – கிராமத்து உயிர்களுக்கு மதிப்பில்லை, கிராமங்களைக் கவனிக்க மாட்டார்கள் போன்ற வசனங்கள் தாழ்வுமனப்பான்மையை ஊதிப் பெரிதுபடுத்தவே உதவும் – ஆக்கபூர்வமாக எதையும் உருவாக்காது! இவை இயக்குநரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்களாக இருக்கக்கூடும்!).

அதுபோலவே தண்ணீர்ப் பிரச்னையும் – மாவட்ட ஆட்சியர் கதாபாத்திரத்துக்காக – கதையுடன் ஒட்டவேயில்லை! 

இப்படிப்பட்ட விபத்துக்கள் எங்கும் உள்ளன. அதற்காக விஞ்ஞானம், ஆராய்ச்சிகள், விண்கலங்கள் போன்ற முன்னேற்றங்களே கூடாது என்பது குண்டுச்சட்டியில் குதிரை ஓட்டச் சொல்வதாகும். 

மக்களுக்குக் கடமையே கிடையாதா? திறந்து கிடக்கும் கிணற்றின் வாயை மக்களே மூடி தம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியாதா? முதலிலேயே பாம்பு இருக்கும் இடம் செல்லும் குழந்தை – வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கும் கிணற்றுக்குப் போகும் வரை கவனிக்காதது யார் குற்றம்? (உரிமைகளைக் கேட்கும் மக்கள் தங்கள் கடமையையும் உணரவேண்டாமா?) 

நல்ல பின்னணி இசை (ஜிப்ரான்). பாடல் இப்படத்துக்கு அவசியமில்லை என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. சிறப்பான ஒளிப்பதிவு (ஓம்பிரகாஷ்), உறுத்தாத படத்தொகுப்பு (ரூபன்). 

குத்துப்பாட்டு, டாஸ்மாக், வில்லன்கள் ஏதும் படத்தில் கிடையாது. ஒரு குழந்தை ஆழ்துளைக் கிணற்றில் சிக்கிக்கொண்டால் ஏற்படும் நடப்புகளை – நம் கையறு நிலையை – மிக அழகாக மனத்தில் பதியும்படி சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/22/w600X390/aram_nayanxx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/22/அறம்-பட-விமரிசனம்-2812895.html
2810881 சினிமா திரை விமரிசனம் அறம் - தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் இன்னுமொரு மைல்கல் Sunday, November 19, 2017 02:52 AM +0530 இந்தியாவின் அரசியல், விஞ்ஞானப் புரட்சி என பகட்டுப் பளபளப்புகளுக்குப் பின் பல்லிளிக்கும் அவலங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும்... "அறம்'!
ஊழலும், அலட்சியங்களும் பெருகி விட்ட சமூகம், இந்தத் தலைமுறையின் வரலாற்றை, வாழ்க்கையை எப்படியெல்லாம் தாளாத துயரமாக அழுத்துகிறது என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டி இருக்கும் "அறம்' , உழைப்பு நிறைந்த நிறைவான படைப்பு.
வறுமையும், வறட்சியும் சுழன்றடிக்கும் கிராமம். நேர் எதிராய் விஞ்ஞான இந்தியாவின் அடையாளமாக இயங்கும் ராக்கெட் ஏவுதளம். இந்த இரண்டுக்குமான வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி வித்தியாசத்தை பரபரப்பு நிறைந்த திரைக்கதையால் உணர்த்தி மனம் நெகிழ வைக்கிறார் அறிமுக இயக்குநர் கோபி நயினார். 
முகமற்ற, முகவரியற்ற எளிய மனிதர்களுக்காகத் துளி வீரியம் குறையாமல், எந்த சமரசமும் இல்லாமல் ஒரு படம் தந்ததற்காக இயக்குநர் கோபி நயினாரை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும்.
ஏழை சமூகத்தின் அன்பை, கோபத்தை, இயலாமையை இவ்வளவு எளிமையாக முன் வைத்ததற்காக இயக்குநருக்கு ஒரு ரெட் சல்யூட்.
கூலி வேலைக்குக் குழந்தையோடு போகிறார் சுனு லட்சுமி. விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தை ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழுந்துவிடுகிறது. அலறியடித்துக் கொண்டு கூடுகிற ஊர், செய்வதறியாமல் கை பிசைந்து நிற்க அந்த மாவட்டத்தின் ஆட்சியர் நயன்தாரா களத்துக்கு ஓடோடி வருகிறார். அதன் பின் வருகிற திக் திக் வினாடிகளும் தீ மூட்டும் வசனங்களும் மானுடம் வைக்கும் கோபமும்தான் முழுப் படமும்.
கேவலமான அரசியல்வாதிகளின் கைகளில் மனிதம் மழுங்கடிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அரசியலும் ஜாதியும் பணமும் ஆட்சியாளர்களை இயக்கிக் கொண்டு இருக்கிறவரை இந்த சமூகத்தின் மீது நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்பட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கும். மனிதமும், அதன் பொருட்டு எழும் கோபமும் இங்கு என்ன செய்து விட முடியும்? என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக முன் வைக்கிறது கதை. 
படம் முழுக்க சாதாரண உடை, ஒரே களம். சில பல மனிதர்களை வைத்துக்கொண்டு இவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமாகக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது இயக்குநர் கோபி நயினாரின் தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது.
இதுவரை பல படங்களில் வில்லனாகப் பார்த்த ராமச்சந்திரன், இந்தப் படத்தில் அந்தக் குழந்தையின் அப்பா. ஏழை கிராமத்து மனிதர், கிடைக்கிற வேலையை பார்க்கிற தொழிலாளியாகப் பசக்கெனப் பதிகிறார். "" என்னை கபடி விளையாட விடாத இவனுக , நம்ம புள்ளைய நீச்சலடிக்கவா விடப் போறானுங்க... நம்மளை மாதிரி ஆட்கள் வாழ்க்கை முழுக்க புலம்பிக்கிட்டேதான் இருக்கணும்...!' என்று அன்பும், ஆக்ரோஷமுமாகப் பொங்குகிற இடத்தில் நடிப்பில் அவ்வளவு முதிர்ச்சி! 
நடிகை சுனுலெட்சுமிக்கு இது அழுத்தமான முத்திரை. அத்தனை அலட்சியமான உடல்மொழி, வசன உச்சரிப்பில் கலங்கடிக்கிறார். அதட்டல், மிரட்டல், கெஞ்சல் கலந்து கண்களை உருட்டுவதாகட்டும், கதையின் ஓட்டம் எங்கும் அவர் காட்டிக் கொண்டே போகும் தாய்மையாகட்டும்... நாம் கண்டு உணராதவை. குறுகுறு குறும்பு. அதே சமயம் "பெரியாண்டவரே.... என கை கூப்பி வானம் வணங்கும் கணம் என எல்லா தருணங்களிலும் மிளிர்கிறார். தமிழ் சினிமாவுக்கு இன்னுமொரு யதார்த்த நாயகி!
நயன்தாராவின் நடிப்புதான், மொத்த படத்தையும் உயிர்த்துடிப்புடன் தாங்கி நிற்கிறது. அதிகாரத் திமிர் நிறைந்த ஆட்சித் துறைக்குள் மனசாட்சியுடன் செயல்பட முயற்சிக்கும் ஒரு மனுஷியின் மன ஊசலாட்டத்தை, கையறுநிலையை, குற்ற உணர்ச்சி நிறைந்த மனசாட்சியை, தன் உடல்மொழியில் அற்புதமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் நயன்தாரா. இது வேற லெவல் நயன்!
"எப்படியும் காப்பாற்றி விடுவோம்...'' என காட்டும் கம்பீரம் தொடங்கி, கண்ணீர் உடைந்து கலங்கும் வரையிலான அத்தனை இடங்களிலும் அழுத்தம் பதிக்கிறார் நயன்தாரா. கோபம், வாஞ்சை, பரிதவிப்பு, பாசம், நெருடல் என எத்தனை விதமான உணர்வுகள் நயன்!
சட்டத்தின் இருட்டு மூலைகளில் அரசியல் கட்சிகளும் அதிகாரவர்க்கமும் ஆடும் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு, அரசியலின் அத்தனை அழுக்குகளையும் சொல்லி, நம் அரசு இயந்திரங்களைச் சாடுகிறது. நயன்தாரா பேசும் ஒவ்வொரு வசனமும் ஆட்சி அதிகாரத்தின் மீதான சவுக்கடி.
"நீ என்ன மீடியா...?'' ""ம்ம்ம்... இலங்கை வானொலி நிலையம்...'' என்று பதிலடி கொடுக்கத் தொடங்கி, படம் நெடுகப் பட்டாசு வெடிக்கிறார் "அது இது எது' பழனி பட்டாளம். ""என்னைக்கு வாட்டர் பாட்டில் வந்துச்சோ... அன்னிக்குதாம்மா தண்ணிப் பஞ்சமும் வந்துச்சு...'' என கண்கள் உடைந்து பெரியவர் பேசும் வசனம் தொடங்கி ""மக்களுக்கு எது தேவையோ அதைத்தான் சட்டமாக்கணும். ஏதோ ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கிட்டு அதுல ஜனங்களை திணிக்கக்கூடாது...!"" ""ஒரு அடிமை எப்படி இன்னொரு அடிமைக்கு அடிமையா இருக்க முடியும்...? படம் எங்கெங்கும் கனல் கக்கும் வசனங்கள்.
"அப்பா இருட்டா இருக்குப்பா....'' என ஆழ்துளைக் கிணற்றுக்குள் இருந்து சிறுமி பதறும் போது நம் சட்டையிலும் தீப்பற்றிக் கொள்கிறது. சீட்டு ஏலம் விடும் பெண்மணி, ""இவனுங்க குழந்தைய காப்பாத்த மாட்டாங்க... நாமதான் இறங்கணும்... என ஆக்ரோஷம் காட்டும் இளைஞன், தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை அதிகாரி, சாதாரண அரசு மருத்துவர், தீயணைப்பு உயர் அதிகாரி, எம்.எல்.ஏ. வேல ராமமூர்த்தி என நடமாடும் சின்னச் சின்ன கேரக்டர்களிலும் அவ்வளவு வாழ்வின் துளிகள்!
ஜிப்ரானின் இசையில் வைக்கம் விஜயலெட்சுமி குரலில் ஒலிக்கும் பாடல் அவ்வளவு பொருத்தம். கதையின் களத்துக்கே சென்று நமக்குள் ஊடாடும் பிம்பத்தை உண்டாக்குகிறது ஓம் பிரகாஷின் கேமரா. போகிறபோக்கில் எக்கச்சக்க மனிதர்களை, அவர்களின் உணர்வுகளை, எளிய வாழ்க்கையைத் தூவிக் கொண்டே இருக்கிறது. 
" நிலாவில் ஆம்ஸ்ட்ராங் கால் வைச்சதை விடப் பெருமை, நீ ஆழ்துளை கிணறுக்குள் போய்விட்டு திரும்புவதும்...'' என்று பேசியதோடு நில்லாமல், ராக்கெட் கிளம்புகிற அதே நேரத்தில் ஆழ்துளை கிணற்றிலிருந்து குழந்தை மீட்கப்படுகிற காட்சியில் ஆமோதித்து ஆர்ப்பரிக்கிறது தியேட்டர்!
வாழ்வில் அத்தனை விதமான உணர்வுகளையும் போகிற போக்கில் நெஞ்சு தைக்க சொல்லி இருக்கும் இப்படைப்பு, தமிழ் சினிமாவின் பெருமை மிகு படைப்பு!
 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/19/w600X390/nayan.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/19/அறம்---தமிழ்-சினிமா-வரலாற்றில்-இன்னுமொரு-மைல்கல்-2810881.html
2810456 சினிமா திரை விமரிசனம் கார்த்தி நடித்துள்ள ‘தீரன் அதிகாரம் ஒன்று’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, November 18, 2017 10:59 AM +0530  

‘நள்ளிரவில் வீடு புகுந்து கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு. வடமாநில கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம். கொள்ளையர்களைப் பிடிக்க தமிழகக் காவல்துறையின் தனிப்படை வடமாநிலங்களுக்கு விரைந்துள்ளது’ என்பன போன்ற செய்திகளை ஊடகங்களில் நிறைய கவனித்திருப்போம். இது போன்ற தனிப்படைகள் எவ்வாறு இயங்குகின்றன, கொள்ளையர்களின் சமூகவியல் பின்னணி என்ன ஆகிய விவரங்களின் துல்லியத்துடன், பரபரப்பாக நகரும் திரைப்படம் இது.

கலாசார வேறுபாடுகள், பல்வேறு நடைமுறைச்சிக்கல்கள் இருக்கும் அயல் மாநிலங்களில் தமிழகக் காவல்துறையின் தனிப்படை அதிகாரிகள் எவ்வாறெல்லாம் சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள், அந்தச் சிரமங்களுக்கிடையில் குற்றவாளிகளைத் தேடிக் கண்டடைகிறார்கள் என்பதை ஒரு நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரியின் பார்வையிலிருந்து நேர்த்தியான திரைக்கதையின் மூலம் விவரித்திருக்கிறார்கள். நாம் பெரிதும் அறிந்திராத குற்றவுலகின் பின்னணியை அபாரமான திரைக்கதையின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார் இயக்குநர் வினோத்.

**

சென்னையின் புறநகர் பகுதிகளில் தனியாக அமைந்துள்ள வீடுகளைக் குறிவைத்து அடையாளம் தெரியாத முகமூடிக் கொள்ளையர்கள் தாக்கும் கொடூரமான காட்சிகளுடன் படம் துவங்குகிறது. சாட்சியம் எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்கிற கவனத்துடன் பெண்கள், குழந்தைகள் என்று வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் ஒரே அடியில் கொல்வது இவர்களின் பாணி.

காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளராகப் பணியில் இணையும் தீரன் திருமாறன் மிக நேர்மையான அதிகாரி. அதனாலேயே பல இடங்களுக்குத் தொடர்ந்து இடமாற்றம் செய்யப்படுகிறார். அவர் பணிபுரியும் இடங்களில் கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம் நிகழ்கிறது. ஆனால் எத்தனை முயன்றும் அவர்களைப் பற்றி ஒரு துப்பு கூடக் கிடைப்பதில்லை. அலட்சிய மனோபாவத்துடன் இயங்கும் மேலதிகாரிகள் தீரனுக்குப் போதிய ஒத்துழைப்பு தருவதில்லை.

சாதாரண பொதுமக்கள் சாகும்போது அலட்சியமாக இருக்கும் அரசும், அதிகார வர்க்கமும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் கொள்ளையர்களால் சாகடிக்கப்படும்போது பதறிக்கொண்டு தேடுதல் நடவடிக்கைகளை முடுக்குகிறது. தீரன் தலைமையில் தனிப்படையொன்று வடமாநிலங்களுக்கு விரைகிறது.

ஆனால் இந்தத் தேடுதல் படலம் அத்தனை எளிதாக இருப்பதில்லை. கொள்ளையர்களைப் பற்றிய அடிப்படை விவரம் கிடைப்பதற்கே பல மாதங்கள் ஆகின்றன. ஏறத்தாழ இந்தியா முழுவதும் நிகழும் இந்தப் பயணத்தை மிகுந்த நம்பகத்தன்மையோடும் பரபரப்பான திரைக்கதையோடும் விவரித்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

**

இத்திரைப்படத்துக்காக கார்த்தி தந்திருக்கும் உழைப்பு மிகப் பெரியது. மிடுக்கான தோற்றமும் கம்பீரமான உடல்மொழியும் என ஓர் உண்மையான காவல்அதிகாரியின் தோற்றத்தைக் கச்சிதமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். இதற்கு மறுபுறம் காதலின் நெகிழ்ச்சியையும் அது சார்ந்த உருக்கத்தையும் நன்றாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். கார்த்தியின் கலைப்பயணத்தில் இத்திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான பதிவாக இருக்கும்.

கார்த்தியின் காதலி மற்றும் மனைவியாக ரகுல் ப்ரீத் சிங். நன்றாக நடித்துள்ளார். போஸ் வெங்கட் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பைத் தந்துள்ளார்கள். கொள்ளைக்கூட்டத் தலைவனாக வரும் அபிமன்யு சிங்கின் தோற்றமும் நடிப்பும் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளுக்கு நம்பகத்தன்மையை உண்டாக்குகிறது.

இருக்கையின் நுனிக்கு வரவழைக்கும் பரபரப்பான திரைக்கதைக்குத் தடைக்கற்களாக இருப்பவை பாடல்களும், காதல் காட்சிகளும். வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் காட்சிகளுக்கு இடையில் இடையூறாக அமைந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன. செயற்கையான திணிப்புகளாக இருக்கும் இது போன்ற அசட்டுச் சம்பிரதாயங்களைப் பிடிவாதமாகக் கடைப்பிடிக்கும் பாணியைத் தமிழ் இயக்குநர்கள் எப்போது கைவிடுவார்களோ என்று தெரியவில்லை.

ஜிப்ரானின் அபாரமான இசையில் அமைந்துள்ள பாடல்கள், தனியாக கேட்பதற்கு இனிமையாக இருந்தாலும் படத்தின் வேகத்திற்குத் தடையாக அமைந்திருந்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். ஆனால் தனது அற்புதமான பின்னணி இசையால் காட்சிகளின் பரபரப்பிற்கு அழுத்தம் கூட்டி இதைச் சமன் செய்திருக்கிறார் ஜிப்ரான்.

ஒளிப்பதிவு (சத்யன் சூர்யன்), எடிட்டிங் (சிவநந்தீஸ்வரன்), கலை (கதிர்), சண்டை வடிவமைப்பு (திலீப் சுப்பராயன்) என்று  தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் அனைவருமே இயக்குநரின் அசாதாரணமான உழைப்பிற்குத் துணை நின்றிருக்கிறார்கள்.

**

அதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர், சுதர்சனம் உள்ளிட்ட பல கொலைகளுக்கும் கொள்ளைகளுக்கும் காரணமாக இருந்த உத்தரபிரதேசத்தைச் சார்ந்த ‘பவாரியா’ கொள்ளையர்கள் குழுவைப் பிடிப்பதற்காக, 2005-ம் ஆண்டு தனிப்படை ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. அப்போதைய ஐ.ஜி, எஸ்.ஆர்.ஜாங்கிட் தலைமையில் அமைந்த இந்தத் தனிப்படை மிகத்திறமையாகச் செயல்பட்டு கொள்ளையர்களின் குழுவைத் தேடியது. சில என்கவுண்ட்டர்கள் நடந்தன. விசாரணைகளுக்குப் பிறகு சிலருக்குத் தூக்குத்தண்டனை கிடைத்தது.

இது சார்ந்த உண்மைச் சம்பவங்களின் அடிப்படையில் இதன் திரைக்கதை மிக நேர்த்தியாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் உயர்நிலை காவல்அதிகாரிக்கு இருக்க வேண்டிய நுண்ணறிவு, மனவுறுதி, விடாப்பிடியான தேடுதல் வேட்டை மனோபாவம், அப்பாவி மக்களை காக்க வேண்டிய பொறுப்பு என்பன போன்ற பல விஷயங்கள் தீரன் பாத்திரத்தின் மூலமாக நிறுவப்பட்டுள்ளன. கொள்ளையர்களின் பின்னணியைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக பல நூல்களை, குற்றத் தரவுகளை சலிப்பின்றி வாசிக்கிறார் தீரன்.

2000-ம் ஆண்டின் பின்னணியில் நிகழும் புனைவு என்பதால் அந்தக் காலக்கட்டம் சார்ந்த அடையாளங்கள் கலை இயக்குநரால் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ரூ. 501 ரிலையன்ஸ் கைப்பேசி,
அப்போதைய பிரதமர் வாஜ்பாய் உருவம் தாங்கிய பேனர் என்று பல நுணுக்கமான விஷயங்கள் காட்சிகளின் பின்னணியில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

கொள்ளையர்களின் கொடூரத்தனங்களைச் சித்தரிப்பதோடு நின்றுவிடாமல் அவர்களைப் பற்றிய வரலாறு, சமூகவியல் பின்னணி போன்றவை அனிமேஷன் வடிவில் சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டிருப்பது இயக்குநரின் தேடுதலையும் பொறுப்பையும் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. மன்னர் காலக்கட்டத்தில் போர் வீரர்களாக இருந்தவர்கள், தங்கள் பெருமையை இழந்தவுடன் ஆதிக்கச்சாதியினரால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான நாகரிக உலகாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு வேட்டைச் சமூகமாக மாறுவதும் பிறகு அவற்றிலும் தடை ஏற்படும்போது கொள்ளைக்காரர்களாக உருமாறியிருப்பதான வரலாற்றுக் காரணங்கள் பொருத்தமான இடத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

மையநீரோட்டச் சமூகத்தினரால் அழுத்தப்படும் எளிய சமூகங்கள், பல்வேறு அவமானங்கள், நிராகரிப்பிற்குப் பிறகு குற்றங்களில் ஈடுபடும் பின்னணியைப் பதிவு செய்திருப்பது நன்று.

**

காவல் துறையில் அளிக்கப்படும் பயிற்சிகள், திரைப்படம் மூலமாக மட்டும் நாம் அறிந்திருக்கும் நடைமுறைகளின் போலித்தனம், ஒவ்வொரு கொள்ளைக் குழுவிற்குமான பிரத்யேகப் பாணிகளில் உள்ள வித்தியாசம் போன்ற நுட்பமான தகவல்கள் படம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன.

ஆனால் இத்தனை உழைப்பைச் செலுத்தியிருக்கும் இயக்குநர், தமிழ் சினிமாவின் சில சம்பிரதாயங்களைக் கைவிட்டிருந்தால் படத்தின் தரம் இன்னமும் மேம்பட்டிருக்கும். நாயகனின் சாகசத்தை நிலைநாட்டும் காட்சிகள், பொருத்தமற்ற இடங்களில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் பாடல்கள் போன்றவற்றைத் தவிர்த்து மேலதிக நம்பகத்தன்மையையும் யதார்த்தத்தையும் கூட்டியிருக்கலாம். ராம்கோபால் வர்மா, அனுராக் காஷ்யப் போன்ற இயக்குநர்களின் தரத்தை எட்டியிருக்கக்கூடிய வாய்ப்பை இதுபோன்ற அபத்தமான காரணங்களால் தவறவிட்டிருக்கிறார் வினோத்.

காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு ஏற்படும் தனிப்பட்ட இழப்புகள், குற்றவாளிகளைப் பிடிப்பதற்காக அவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் பல்வேறு சிரமங்கள், அதற்குப் பிறகும் மேலதிகாரிகள் தரும் அழுத்தங்கள், எதிர்கொள்ள வேண்டிய அவமானங்கள், மனித உரிமை ஆணையத்தின் விசாரணைகள், பதவி அரசியலினால் நேர்மையான அதிகாரிகள் அடையும் பின்னடைவுகள் போன்றவை இத்திரைப்படத்தில் வலுவாக
சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

‘கெட்டவர்களிடமிருந்து நல்லவர்களைக் காக்காமல் கெட்டவர்களுக்கு அடிமைச் சேவகம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்” என்று தீரன் பேசுவது, ‘உங்க ஊர்ல இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தால் லாரி டிரைவர்களை விட்டு விடுவார்கள், உங்க போலீஸ்காரங்ககிட்ட துப்பாக்கியும் இருக்காது’ என்று விசாரணையின் போது வடஇந்திய கொள்ளையன்  தரும் வாக்குமூலம்.

இது போன்ற வசனங்களின் மூலம் காவல்துறையில் உள்ள நடைமுறை அவலங்களையும் திரைப்படம் சிறப்பாகப் பதிவு செய்கிறது.

ஊழலும் நேர்மையற்றதனமும் புரையோடிப் போயிருக்கும் அரசு நிறுவனங்களில் விதிவிலக்காக, மிக அரிதாக உள்ள நேர்மையான அதிகாரிகளின் மூலமாகவே அந்த அமைப்புகளின் மீதான நம்பிக்கை
பொதுச் சமூகத்திற்கு எஞ்சியிருக்கிறது. தம்முடைய அதிகாரத்தையும் பொறுப்பையும் சரியாக உணர்ந்திருக்கும் தீரன் போன்ற காவல்அதிகாரிகளினால்தான் சமூகம் தன்னைப் பாதுகாப்பாக உணர்கிறது.

அப்படியொரு அடையாளத்தைச் சரியாக பதிவு செய்திருக்கும் இயக்குநர் வினோத் பாராட்டப்பட வேண்டியவர். தீரன் போன்ற நேர்மையான அதிகாரிகள் காலத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு நிராரிக்கப்படும் நடைமுறைக் கசப்பையும் இத்திரைப்படம் இறுதிக்காட்சியின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஆனால் காவல்துறையின் பார்வையிலிருந்து மட்டும் அணுகாமல் எதிர்தரப்புக் கோணங்களையும் படத்தில் இணைத்திருந்தால் இது சமன்நிலையை எட்டியிருக்கும்.

நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு ‘தீரன் – அதிகாரம் ஒன்று’ பெருமையையும் அங்கீகாரத்தையும் தந்திருக்கிறது.

]]>
Theeran Adhigaaram Ondru http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/11/18/w600X390/theeran_review.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/18/theeran-adhigaaram-ondru-movie-review-2810456.html
2805927 சினிமா திரை விமரிசனம் நயன்தாராவின் ‘அறம்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, November 11, 2017 11:18 AM +0530  

சமூகப் பிரச்னைகளைப் பற்றி உரையாடும் திரைப்படங்களைப் பொதுவாக இரண்டு வகைகளில் பிரிக்கலாம். வியாபார நோக்கத்தோடு அது சார்ந்த அம்சங்களைப் பிரதானமாகக் கொண்டு சமூகச் சிக்கல்களைப் பாவனையாக ‘கத்தி(ப்)’ பேசும் திரைப்படங்கள் ஒருவகை. அவற்றை உண்மையான தீவிரத்துடனும் நேர்மையுடனும் அணுகும் திரைப்படங்கள் இன்னொருவகை.

இதில் ‘அறம்’ இரண்டாவது வகையில் சிறப்பாக உருவாகியிருக்கிறது. பிரசார நெடி இல்லாமல், சலிப்பூட்டாமல் பரபரப்பான திரைக்கதையுடன் இத்திரைப்படத்தை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர் கோபி நயினாரின் சமூகவுணர்வை நிச்சயம் பாராட்டவேண்டும். பிரதான பாத்திரத்தில் நடித்த நயன்தாரா மற்றும் தயாரிப்பாளர்கள் தந்திருக்கும் ஆதரவும் பாராட்டத்தக்கது.

ஆழ்துளைக் கிணறுக்காகப் போடப்படும் குழியில் ஒரு கிராமத்துச் சிறுமி விழுந்து விடுகிறாள். இந்த விபத்துதான் படத்தின் மையம். இதையொட்டி நீர் அரசியல், அதிகார அரசியல், ஊழல் உள்ளிட்ட பல்வேறு விஷயங்களை இத்திரைப்படம் தீவிரமாக உரையாடுகிறது.

**

நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியரான மதிவதனி (நயன்தாரா) ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்க சர்ச்சையான முடிவை எடுத்ததற்காகத் தற்காலிக பணிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார். இதுகுறித்த விசாரணையின்போது தன்னுடைய மேலதிகாரியிடம் மதிவதனி விளக்கம் அளிக்கும் காட்சியோடு படம் துவங்குகிறது. அந்த விளக்கத்தின் வழியாகச் சம்பந்தப்பட்ட பின்னணிக் காட்சிகள் விரிகின்றன.

இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மையம் அமைந்திருக்கும் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவின் பக்கத்தில் அமைந்திருக்கும் எல்லையோரத் தமிழ்நாட்டுக் கிராமம், காட்டூர். (ராக்கெட் விடும் இந்த இடத்தின் பின்னணி எதற்காகத் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பது குறித்த அரசியல் படத்தில் பேசப்படுகிறது.)

தண்ணீர் பஞ்சம் காரணமாகப் போராட்டத்தில் ஈடுபடும் கிராமத்து மக்களுக்கு உதவ தானே களத்தில் இறங்குகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர். அதன் ஊடே இன்னொரு சிக்கலைப் பற்றிய தகவல் அவருக்கு வருகிறது. ஆழ்துளைக் கிணற்றிற்காகப் போடப்பட்ட குழியில் ஒரு சிறுமி விழுந்த சம்பவம். இது தொடர்பாக கீழ்நிலை அதிகாரிகளுக்கு ஆணைகள் பிறப்பித்துக்கொண்டே சம்பவ இடத்திற்கு அவர் விரைகிறார்.

உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் சிறுமியின் உயிரைக் காப்பாற்றியாக வேண்டிய தவிப்பு ஒருபுறம், ஆவேசமடைந்திருக்கும் கிராம மக்களின் கோபம் இன்னொருபுறம், பெற்றோர்களின் பதற்றம், அழுகை. இதற்கு நடுவில் சட்டமன்ற உறுப்பினர், அமைச்சர் என்று மேலிட அதிகாரங்கள் தரும் இடைஞ்சல்கள், அழுத்தங்கள் என்று அனைத்தையும் சமாளித்து மாவட்ட ஆட்சியர், சிறுமியைக் காப்பாற்றினாரா என்பதைப் பரபரப்பும் விறுவிறுப்புமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

‘அரசுக்கு எதிராக ஏன் செயல்படுகிறீர்கள்?” என்கிற மேலதிகாரியின் கேள்விக்கு ‘மக்கள்தான் அரசாங்கம் என்று நான் நம்புகிறேன்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமான பதிலுடன் நயன்தாரா அறிமுகமாகும் இடத்திலேயே படம் களைகட்டிவிடுகிறது. உறுத்தாத நிறத்துடன் கூடிய பருத்திப் புடவையில் கனக்கச்சிதமான கம்பீரத்துடன் தோற்றமளிக்கிறார் நயன்தாரா.

சாமானிய மக்களின் ஆதாரமானப் பிரச்னைகளை அரசு இயந்திரமானது மாற்றாந்தாய் மனோபாவத்துடனும் அலட்சியத்துடனும் அணுகுவதைப் பற்றிய அரசியலை இந்தத் திரைப்படம் துல்லியமான வசனங்கள் மற்றும் காட்சிகளுடன் பதிவு செய்கிறது.

பல கோடி ரூபாய் செலவு செய்து மண்ணிலிருந்து விண்ணில் பாயும் ராக்கெட் வசதிகள் இருக்கும் இதே தேசத்தில், அதற்கு நேர்எதிராக மண்ணுக்குள் அமிழ்ந்திருக்கும் ஓர் ஏழைச்சிறுமியின் பிரச்னை தொடர்பான அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாதிருக்கும் முரண் படத்தில் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. (ஆனால் ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தால் பல ஆதாரமான அறிவியல் உபயோகங்களும் இருக்கின்றன. இயக்குநர் இதைத் தொடர்ந்து எதிர்மறையாகச் சித்தரித்திருக்கத் தேவையில்லை.)

துவக்கக்காட்சிகளில் கிராமத்துச் சிறுமியின் குடும்பம் மிக இயல்பான காட்சிகளுடன் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. ஒப்பனையில்லாத எளிய முகங்களைத் திரையில் பார்க்கவே அத்தனை மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீர் தாகத்துடன் இருப்பவனிடம் ‘கூல்டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடறீங்களா’ எனப்படும் உபசாரம், நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்திற்குச் செல்லும் பெண்கள் பிளாஸ்டிக் உறையில் தேநீர் வாங்கித் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொள்ளும் காட்சி, மருத்துச் செலவிற்கு அஞ்சி மருந்துக் கடையில் வைத்தியம் தேடும் கிராமத்து அறியாமை, அதற்கு நேர்எதிராக பிறந்த நாள் கேக்கிற்குச் செலவு செய்யும் நாகரிக மோகம் என்று பல சமூக முரண்கள் உறுத்தாத இயல்புடன் காட்சிகளில் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

பலஅடிகள் ஆழமுள்ள குறுகிய குழியில் சிறுமி சிக்கிக் கொள்வதும், மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையில் மீட்புக்குழு செயல்படுவதும்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம். ஆனால் இதன் ஊடாக அதிகார அரசியல் முதற்கொண்டு பல விஷயங்கள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. மீட்புக் காட்சிகள் மிகுந்த நம்பகத்தன்மையுடனும் பரபரப்புடனும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தச் சிறுமி காப்பாற்றப்பட வேண்டுமே என்கிற பதற்றத்தைப் பார்வையாளனுக்கு வலிமையாகக் கடத்தும் வகையாகத் திறமையான சித்தரிப்புகள்.

மீட்பு முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றாகத் தோல்வியுறும்போதும் மனஉறுதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் செயல்படுகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர். சிறுமி மீட்கப்படாத கோபத்தில் கிராமத்து மக்கள் ஆவேசமாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும்போது, காவல்துறை அவர்களை அடக்க முயல்கிறது. ஆனால், மக்களின் அறியாமையின் மீது ஆட்சியர் ஒருபோதும் கோபமோ வருத்தமோ கொள்வதில்லை. ‘மக்களுக்குப் புரிய வைப்பது நமது கடமை’ என்பதைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறார். இதற்காக தானே களத்தில் இறங்கி மக்களிடம் நேரடியாக உரையாட முயல்கிறார். மக்களின் தேவைக்காகத்தான் அரசு என்கிற ஆதாரமான விஷயம் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.

**

சமூகப் பிரச்னைகளைப் பற்றி அடிப்படையான அக்கறையுடன் உரையாடும் திரைப்படம் என்பதைத் தாண்டி ‘அறம்’ ஒரு பெண் மையத் திரைப்படம் என்பதும் கூடுதல் சிறப்பு. வெகுஜன நடிகை என்கிற கவர்ச்சியான பிம்பத்தைத் துறந்து, இந்தப் படைப்பின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த நயன்தாராவின் துணிச்சலை மனமாரப் பாராட்டலாம்.

பல திரைப்படங்களில் ரெளடியாக, அடியாளாக வந்திருக்கும் ராமச்சந்திரன் துரைராஜ் இதில் சிறுமியின் பாசமிகுத் தந்தையாக நடித்து நம்மை உருக வைத்துள்ளார். சிறுமியின் உயிர் தன் கண்ணெதிரேயே மெல்ல விலகிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு பதற்றமுடன் மயக்கமடையும் தாயாக நடித்திருக்கும் சுனுலட்சுமியின் நடிப்பும் அபாரம். ‘காக்கா முட்டை’ திரைப்படத்தில் நடித்திருந்த சிறுவர்களான விக்னேஷ் மற்றும் ரமேஷின் இயல்பான நடிப்பும் சுவாரசியம் கூட்டுகிறது. கிட்டி, விநோதினி, வேல ராமமூர்த்தி, தொலைக்காட்சி நடிகர் பழனி பட்டாளம் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

ஜிப்ரானின் பின்னணி இசையும் பாடல்களும் காட்சிகளின் பரபரப்பு, உருக்கம் போன்றவற்றிற்கு அழுத்தமான துணையாக நிற்கின்றன. இத்தகையதொரு திரைப்படத்தில் சண்டை வடிவமைப்பாளருக்கு என்ன வேலை இருக்க முடியும் என்று தோன்றலாம். மீட்புக்காட்சிகளின் நம்பகத்தன்மைக்கு பீட்டர் ஹெயின் அற்புதமாக உழைத்திருக்கிறார். சிறுமி குழிக்குள் இருக்கும் காட்சி, மீட்புக் காட்சிகள் உள்ளிட்டவற்றிற்கு ஓம் பிரகாஷின் அசாதாரணமான ஒளிப்பதிவு துணை நின்றிருக்கிறது.

சகாயம், ககன் தீப் சிங் பேடி போன்ற அரிதான, நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியர்களை மதிவதனியின் பாத்திரம் நினைவுபடுத்துகிறது. மக்களுக்குச் சேவையாற்றவேண்டும் என்கிற உண்மையான கனவுடன் வருபவர்கள், அதிகார அரசியல், ஊழல் அமைப்பு, சக ஊழியர்களின் எரிச்சல் போன்ற பல தடைச்சுவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இது சார்ந்த கசப்புகள் படத்தில் நேர்மையாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. தன்னுடைய பதவியைத் துறந்துவிட்டு அதிகார அரசியலின் மூலம் மக்களுக்குச் சேவையாற்ற மதிவதனி முடிவு செய்யும் குறிப்போடு படம் நிறைகிறது. ஆனால் அந்தப் பயணம் மட்டும் அத்தனை எளிதாக இருக்குமா என்ன?

சமூகவுணர்வுடன் ஒரு நேர்மையான திரைப்படத்தைத் தர வேண்டும் என்கிற இயக்குநரின் ‘அறம்’ படம் முழுவதிலும் நேர்மையாகப் பதிவாகியிருக்கிறது. மக்களும் அதே நேர்மையுடன் இத்திரைப்படத்தை ஆதரிக்கவேண்டும். 

]]>
nayanthara, Aramm movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/10/13/w600X390/Aramm-6.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/11/aramm-movie-review-2805927.html
2782001 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘கருப்பன்’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, September 30, 2017 11:55 AM +0530  

விஜய் சேதுபதியின் சந்தை மதிப்பும் மக்கள் வரவேற்பும் உயர்ந்து வரும் சூழலில், அவர் தன்னுடைய கதைத் தேர்வில் மிகக் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்கிற எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறது ‘கருப்பன்’. 1970-களில் வந்திருக்க வேண்டிய இந்த குடும்பச் சித்திரத்தை நவீன வர்ணமடித்து 2017-ல் தந்திருக்கிறார் இயக்குநர் பன்னீர்செல்வம். ‘ரேணிகுண்டா’ போன்ற படத்தை எடுத்த அதே இயக்குநர்தானா என ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கடந்த வருடத்தில் ஜல்லிக்கட்டின் மீது மக்களுக்கு திடீரென பொங்கிய பாசத்தை சந்தைப்படுத்திக் கொள்ள முடியுமா என்கிற உத்தேசத்துடன் இத்திரைப்படம் வெளிவந்திருக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் படத்துக்குள் அது தொடர்பான காட்சிகள் அதிகம் இல்லை.

முரட்டுத்தனமான கணவனைத் தன் அன்பினால் கட்டிப் போடும் மனைவி, தவறான புரிதலால் கணவனுக்கும் மச்சானுக்கும் இடையில் ஏற்படும் மோதல், இந்த மோதலை ஏற்படுத்தி இடையில் குளிர்காய நினைக்கும் வில்லன் என்று சலித்துப் போன தேய்வழக்குப் பின்னணியும் காட்சிகளும் இத்திரைப்படத்தில் நிறைந்து சலிப்பூட்டுகின்றன. 

ஒரேயொரு ஆறுதல் விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பு மட்டுமே.

**
கருப்பன் (விஜய் சேதுபதி) ஜல்லிக்கட்டு காளைகளைத் திறமையாக அணையும் வீரன். குடிகாரன். தோன்றும் போது கூலிவேலைக்குச் செல்வான். உடல்நலம் குன்றிய தன் தாயின் மீது அதிக அன்பு உண்டு. அந்த ஊரின் பிரமுகர் மாயி (பசுபதி). எவராலும் அடக்க முடியாத அவருடைய காளையை, கருப்பனால் பிடிக்க முடியுமா என்றொரு சவால் கிளம்ப, ‘பிடிச்சிட்டா.. உங்க தங்கச்சியைக் கல்யாணம் பண்ணி வெக்கறீங்களா?” என்று கருப்பனின் நண்பர்கள் பதில் சவால் விட, பெண்ணைப் பகடைக்காயாக வைத்து விளையாடும் ஆதிகால சூது துவங்குகிறது. போட்டியில் கருப்பன் ஜெயித்து விடுகிறான்.

ஆனால் பெண்ணின் விருப்பம் இல்லாமல் இந்தத் திருமணத்தை செய்ய கருப்பனுக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் இவனைத் தற்செயலாக முன்பே சந்தித்திருக்கும் நாயகியான அன்புச்செல்வி (தான்யா) திருமணத்துக்கு ஒப்புக் கொள்கிறாள். முரடனாக இருந்தாலும் நல்லவனான கருப்பனின் மீது ஆசையுண்டு என்பது முதற்காரணம்; அண்ணனுடைய வாக்கு தவறக்கூடாது என்பது உப காரணம்.. ‘ஒரு கூலிக்காரனுக்கு உன் பெண்ணைத் தரப்போகிறாயா?’ என்கிற சாதி சனங்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி கருப்பனிடமுள்ள நல்லியல்பு காரணமாக தன் தங்கையைத் திருமணம் செய்து தருகிறார் மாயி. புது மனைவி வந்த பிறகு கருப்பனின் அதுவரையான முரட்டுத்தனம் மாறுகிறது. குடிப்பழக்கத்தை விட்டு மனைவியின் மீது பாசமும் அன்பும் காட்டுகிறான்.

அன்புச்செல்வியின் தாய்மாமனுக்கு (பாபி சிம்ஹா) அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பது இளம் வயது முதலே கனவு. ஒருதலைக்காதல். ஆனால் திடீரென்று நிகழ்ந்து விடும் திருமணத்தைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாத அவன், தம்பதியினரை எப்படியாவது பிரித்து அன்புச்செல்வியைத் தனக்கு உடமையாக்கிக் கொள்ள நினைக்கிறான். அதற்காக ரகசியமாகப் பல சூழ்ச்சிகளைச் செய்கிறான். இதனால் கருப்பனுக்கும் மாயிக்கும் முட்டல் உண்டாகிறது. ஒரு கட்டத்தில் தன் மனைவியைப் பிரியும் சூழலும் கருப்பனுக்கு உண்டாகிறது. இறுதிக்காட்சியில் வில்லனின் சதிகள் அம்பலப்பட்டு, தம்பதியினர் இணைய.. சுபம்.

**

இந்த திரைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது பாசமலர், கிழக்குச் சீமையிலே, கொம்பன், பருத்தி வீரன், முரட்டுக்காளை, புதிய பாதை என்று பல பழைய திரைப்படங்களின் நினைவுகள் மனதில் வந்து போகின்றன. எந்தப் படத்திலிருந்து இயக்குநர் தமக்கான தூண்டுதலைப் பெற்றிருப்பார் என்பதை யூகிப்பதே பெரிய சவாலாக இருக்கும் போலிருக்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல், இந்தக் கதையை எப்படிச் சொல்லி தயாரிப்பாளரிடம் ஒப்புதல் பெற்றிருப்பார் என்பதை யூகிப்பது அதைவிடவும் பெரிய ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

இந்தப் படத்தின் பெரிய பலமும் ஒரே ஆறுதலும் விஜய் சேதுபதிதான். தனது அநாயாசமான நடிப்பை இதிலும் தொடர்கிறார். தூக்கிக் கட்டிய வேட்டியும் கொத்து மீசையுமாக ஒரு கிராமத்து ஆசாமியைச் சிறப்பாக நகலெடுக்க முயன்றிருக்கிறார். தன்னுடைய பேச்சின் இடையில் அரைகுறை ஆங்கிலத்தைக் கலப்பது சிரிப்பை வரவழைக்கிறது. வழக்கமான நாயகத்தன்மையின் ஆவேசங்களைக் கைவிட்டு தன்னுடைய பிரத்யேக பாணியில் அலட்டல்கள் இன்றி சில காட்சிகளை அவர் கையாள்வது உண்மையிலேயே ரசிக்க வைக்கிறது.

ஆனால் இந்தப் பாணி இன்னமும் சுவாரசியம் குறையாமலிருக்கும் வரைதான் சிறப்பு. ஒருவகையில் ஊதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பலூன் போல. என்றாவது வெடித்து சிதறி விடலாம். அதற்குள் வேறு பாதையில் திரும்புவது விஜய் சேதுபதிக்கு நலம்.

பெரும்பாலான தமிழ் சினிமா இயக்குநர்கள், நாயகிகளை லூசுப் பெண்ணாக சித்தரித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, தன்னுடைய திரைப்படத்தின் நாயகிக்கு நடிப்பதற்கான வெளியை உருவாக்கித் தந்த இயக்குநரை நிச்சயம் பாராட்டலாம். நாயகி  தான்யா, ஆரம்ப கால சீதாவை நினைவுப்படுத்துவது போல லட்சணமாக இருக்கிறார். நன்றாக நடிக்கவும் செய்திருக்கிறார்.

தங்கைக்கும் மச்சானுக்கும் இடையில் அல்லாடும் பாசமிகு அண்ணனாகப் பரிதாபமாக வந்து போகிறார் பசுபதி. சிறந்த நடிகர்கள் இப்படி ஊறுகாயாகப் பயன்படுத்தப்படுவது தமிழ் சினிமாவின் அவலம். பழைய கால நம்பியார் பாணியில் கூட இருந்தே குழிபறிக்கும் வேடம் பாபி சிம்ஹாவுக்கு. இவர் ஏன் தன் விருப்பத்தை மனத்துக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கிறார் என்கிற ரகசியம் நமக்கு புரியவேயில்லை. இந்த ஒருதலைக் காதலை குறைந்தபட்சம் நாயகி கூட கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதெல்லாம் தர்க்கத்துக்குப் புறம்பானது.

பாலச்சந்தரின் நாடகங்களிலும் சினிமாக்களிலும் ‘லொடலொட’வென்று பேசும் ரேணுகாவை, வசனங்கள் ஏதுமல்லாமல் நாயகனின் தாயாராக அமர்த்தி வைத்து விட்டார்கள். இன்னொரு ‘சரண்யா’வைத் தமிழ் சினிமாவுக்குத் தர வேண்டாம் என்கிற இயக்குநரின் நல்லெண்ணம்தான் இதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கவேண்டும். ‘சிரிப்பதா, வேண்டாமா” என்று தயங்க வைக்கும் நகைச்சுவை சிங்கம்புலியுடையது. இதிலும் அப்படியே. உணர்ச்சிகரமான ஒரு காட்சியில் மட்டும் அவர் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்.

**

விஜய் சேதுபதிக்கும் தான்யாவுக்குமான பாசமும் அன்பும் பல காட்சிகளில் நன்றாகவே பதிவாகியுள்ளன. ஆனால் நடுத்தரவயதைக் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஆசாமியின் ரொமான்ஸை எத்தனை நேரம்தான் நாம் சகித்துக் கொண்டிருப்பது? முடியல. துவக்கத்தில் வரும் ஜல்லிக்கட்டுக் காட்சிகள் நன்றாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு மாடு இறந்தால், மனிதர்களைப் போலவே அதன் உடலைப் பொதுவில் பார்வைக்கு வைப்பார்கள் என்பதும் இதர வீட்டு மனிதர்கள் மாலை மரியாதையுடன் துக்கம் கேட்க வருவார்கள் என்பதுமான காட்சி தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதிது. நகர மனிதர்கள் ஆச்சரியமாக பார்த்திருப்பார்கள்.

நாயகனின் கையால் வில்லன் குத்துப்படுவான் என்பது போல் காட்டி விட்டு, அதற்குள் பின்னால் வேறு எவரோ வில்லனைக் குத்தி விட, அவர் கண்பிதுங்கி விறைத்துக் கீழே சரிவது போன்ற காட்சிகள் எல்லாம் எப்போதோ வழக்கொழிந்து போய் விட்டது என நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் இயக்குநர் பிடிவாதமாக இதைக் காட்டியிருக்கிறார். ஒருவேளை பழைய காட்சிகளை spoof செய்ய முயன்றிருக்கிறாரோ, என்னவோ. போலவே இறக்கும் தறுவாயில் வில்லன், நாயகியைப் பார்த்து கண்ணடித்து ‘ஐ லவ் யூ’ சொல்வதையெல்லாம் பார்த்தால் சிரிப்பதா, அழுவதா என்றே தெரியவில்லை.

‘என் தாயை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்கிறாய். அதுதான் உன் மீது நிறைய அன்பு ஏற்பட காரணமாயிருக்கிறது’ என்று நாயகியைப் பார்த்து சொல்கிறார் நாயகன். நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் அந்த விஷயத்தை நாயகன் செய்யாமல் குடித்து ஊரைச் சுற்றி விட்டு ‘அம்மா.. அம்மா…’ என்று உருகும் போதுதான் நகைச்சுவையாகி விடுகிறது. ‘எங்க சுத்தினாலும் தன் அம்மாவுக்கு மூணு வேளை அது சோறு போட்டுடும்’ என்று விஜய் சேதுபதிக்காகச் சொல்லப்படுகிற வசனமெல்லாம் அன்பின் வெளிப்பாடா என்ன?

‘மாட்டைப் பிடிச்சா என் தங்கையை மணம் முடித்து தருகிறேன்’ என்பது உள்ளிட்ட பல பழமைவாத, ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகள் பல காட்சிகளில் தன்னிச்சையாக வெளிப்படுகின்றன. குடும்பம் என்கிற நிறுவனத்தின் அவசியம் படத்தில் மறைமுகச் செய்தியாக சொல்லப்படுகிறது. ஒரு பெண்ணின் அன்பு, ஒரு முரடனிடம் ஏற்படுத்தும் தலைகீழ் மாற்றத்தை உணர வைக்கிறது. தவறான புரிதல்களால் உறவுகளுக்குள் ஏற்படும் மெல்லிய விரிசல் நிரந்தரமான பிரிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடும் என்கிற ஆபத்தையும் உணர வைக்கிறது. அதாவது இதுபோன்ற விஷயங்களையெல்லாம் ‘படம் பார்த்து விட்டோமே’ என்கிற ஆறுதலுக்காக நாமாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

தமிழ் சினிமா பாடல்களில் தொடர்ந்து உபயோகப்படுத்தப்படும் தேய்வழக்குச் சொற்களை வைத்து ஒரு பாடலை எளிதாக உருவாக்கும் மென்பொருளைப் பாடலாசிரியர் மதன் கார்க்கி தயாரித்திருக்கிறார் என்கிற தகவலை முன்பு வாசித்த நினைவு. அதைப் போலவே இசையமைப்பாளர் இமானும் தனக்கான ஒரு மென்பொருளைத் தயாரித்து வைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. இளையராஜா வாசனையோடு ஒரே மாதிரியாக ஒலிக்கும் பல மெட்டுக்களைக் கைவசம் வைத்திருக்கிறார். ‘கும்கி’ பாடல்களின் வெற்றிப் போதையிலிருந்து அவர் இன்னமும் வெளியே வரவில்லை என்கிற சலிப்பையே ‘கருப்பனின்’ பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன.

பொருத்தமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டாவிட்டால், தமிழ் சினிமாவுக்குப் பாடல்கள் ஒரு பெரும் சுமை என்கிற விஷயத்தை இயக்குநர்கள் எப்போது புரிந்து கொள்வார்களோ தெரியவில்லை. மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் திரைக்கதையின் இடையில் பாடல்கள் வேறு வந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன.

பல பழைய திரைப்படங்களின் உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளை மீள்நினைவு செய்ய வைக்கும் தொகுப்புதான் ‘கருப்பன்’. புதிதாக ஒன்றுமேயில்லை. விஜய் சேதுபதியின் பிரத்யேக அலப்பறைகளுக்காக வேண்டுமானால் பார்க்கலாம். அவ்வளவே.

விஜய் சேதுபதியிடமிருந்து வெளிப்படும் இயல்பான முரட்டுத்தனத்தைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், ‘முள்ளும் மலரும்’ காளியும் நினைவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தார். அது போன்ற அற்புதத்தை இத்திரைப்படத்தில் நிகழவிடாமல் இயக்குநர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதுதான் வேதனை.

]]>
Karuppan Movie Review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/11/w600X390/karuppan_new1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/30/karuppan-movie-review-2782001.html
2781325 சினிமா திரை விமரிசனம் ஏ.ஆர்.முருகதாஸின் ‘ஸ்பைடர்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Thursday, September 28, 2017 12:44 PM +0530  

ஏ.ஆர். முருகதாஸை இயக்குநர் ஷங்கரின் தொடர்ச்சி எனலாம். ஒரு சமூகப் பிரச்னையைத் தீவிரமாக அலசுவது போன்ற பாவனையில் பிரம்மாண்டமான வணிக மசாலா திரைப்படத்தை உருவாக்குவது அந்தப் பாணி. திறமையாகச் சந்தைப்படுத்துவதின் மூலம் வசூலை வாரிக்குவிப்பது மட்டுமே இதன் முதன்மையான நோக்கமாக இருக்குமே ஒழிய, சமூகப் பிரச்னையெல்லாம் அதற்குப் பிறகுதான்.  

இந்தப் பாணியிலிருந்து பெரிதும் விலகாமல் இருக்கிறது ‘ஸ்பைடர்’. சமூகத்துக்கு மிக ஆபத்தாக விளங்கும், மனச்சிதைவு நோயுள்ள ஓர் ஆசாமியை நாயகன் தேடியலைவதே இந்தக் கதையின் மையம். ‘அந்நியனின்’ எதிர்பிம்பம்.

**

சிவா (மகேஷ்பாபு) உளவுத்துறையில் பணிபுரியும் ஒரு கீழ்நிலை அதிகாரி. பொதுமக்களின் தொலைப்பேசி உரையாடல்களை ஒட்டுக்கேட்கும் பணி இவருடையது. சந்தேகப்படும்படியான உரையாடல் நடந்தால், அதைப் பதிவு செய்து மேலதிகாரிகளிடம் சமர்ப்பிக்கவேண்டும். ஆனால் சிவா அதையும் மீறிய ஒரு காரியத்தை ரகசியமாகச் செய்கிறான். இந்தத் தொலைப்பேசி உரையாடல்களில் பயம், அழுகை, உதவி போன்ற உணர்வுகள் தெரிந்தால் அந்த அழைப்புகள் தனக்குப் பிரத்யேகமாக வருமாறு ஒரு மென்பொருளை உருவாக்கி பயன்படுத்துகிறான்.

எவரேனும் ஆபத்தில் இருப்பதாக அறிந்தால் அந்த இடத்துக்கு தான் நேரடியாகச் சென்று அவற்றைத் தடுக்கிறான். குற்றம் நிகழ்ந்த பிறகு அதை விசாரணை செய்து என்ன உபயோகம், அது நிகழ்வதற்கு முன்பே தடுக்க வேண்டும் என்பது சிவாவின் லட்சியம். மேலதிகாரியாக பணிபுரிவதற்கான நுண்ணறிவு இருந்தும் அடிமட்டத்திலேயே பணிபுரிகிறான். முகம் தெரியாத பல மனிதர்களுக்கு உதவுவதின் மூலம் கிடைக்கும் ஆத்ம திருப்தியே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது.

பொதுமக்களுக்கு ஏற்படும் பல ஆபத்துக்களைத் திறமையாக தடுப்பதின் மூலம் அவனுடைய வாழ்க்கை இயல்பாக (?!) நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் சமயத்தில், ஒரு தொலைப்பேசி அழைப்பு அவனைப் புரட்டிப் போடுகிறது. பயத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் குரலைக் கேட்கிறான். எனவே காவல்துறையில் இருக்கும் தனது தோழியை அனுப்பி பார்க்கச் சொல்கிறான். மறுநாள், அவர்கள் இருவருமே ஒரு மர்ம ஆசாமியால் குரூரமாக வெட்டிக் கொலை செய்யப்படும் செய்தியை அறிந்து அதிர்ச்சியடைகிறான்.

இந்தக் கொலைகளின் மீதான விசாரணை அவனைப் பயங்கரமான சூழலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. நடந்திருப்பது இரண்டு கொலைகள் மட்டுமல்ல. பல கொலைகளுக்குக் காரணமாக அந்த மர்ம ஆசாமி இருப்பது தெரிகிறது. மேலும் பல கொலைகளும் நடக்கவிருப்பது தெரிகிறது.

யார் அந்த மர்ம ஆசாமி, எதற்காக அவன் அறிமுகமில்லாத நபர்களைக் கொன்று குவிக்க வேண்டும்? அவனைத் தேடி சிவா அலைவதைப் பரபரப்பும் விறுவிறுப்புமான திரைக்கதையின் மூலம் விவரித்திருக்கிறார்கள். ஒரு வணிகப்படத்துக்கேயுரிய நம்பகத்தன்மையற்ற சாகசங்களும் நிகழ்வுகளும் இருந்தாலும் அது சார்ந்த தர்க்கங்களை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் இந்தப் படத்தைச் சுவாரசியமாக ரசிக்க முடியும்.

**

ஒரே சமயத்தில் தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு மொழிகளில் இது உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் தமிழ் வடிவத்தில் அந்நிய வாசனை பெரிதும் வராமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை இயக்குநரின் சாதனையாக சொல்லலாம். கதையின் பின்னணி ஹைதராபாத்தில் நடப்பதாக இருந்தாலும் நமக்கு வித்தியாசமாக ஏதும் தோன்றுவதில்லை.

இதுவரை டப்பிங் படங்களின் மூலமாக மட்டுமே நம் முன் தோன்றிக் கொண்டிருந்த மகேஷ்பாபு, முதன்முறையாக தமிழுக்கு நேரடியாக அறிமுகமாகியிருக்கிறார். இந்தப் படத்துக்கு தானே குரல் தந்திருக்கிறார். சற்று தெலுங்கு வாசனை வீசினாலும் பாராட்டும்படியாகத்தான் இருக்கிறது. மற்றபடி தெலுங்குத் திரைப்படங்களில் நிகழ்த்திய அதே உடல்மொழிதான். சண்டைக்காட்சியாக இருந்தாலும் சரி, டூயட் காட்சியாக இருந்தாலும் சரி, ரோபோத்தனமான முகபாவத்தை வைத்துக்கொண்டு வசீகரமான சிறுபுன்னகையுடன் சமாளிக்கிறார். நடனமாடும் காட்சிகளில் இன்னமும் முன்னேற்றம் தேவை. பால்வடியும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அதிரடி சாகச நாயகனாக இவர் எப்படி வெற்றி பெற்றார் என்பதே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நாயகியாக ராகுல் ப்ரீத் சிங். துள்ளலும் குறும்பும் கொண்ட வழக்கமான நாயகி. இவரது பாத்திர வடிவமைப்பு மட்டும் சற்று பிரச்னைக்குரியதாக இருக்கிறது. காதலும் அல்லாமல் நட்பும் அல்லாமல் பாலியல் விழைவுக்காக மட்டுமே, இவர் நாயகனைத் தேடுவது போன்ற காட்சிகள் பெண்களைக் கொச்சைப்படுத்துவதாக அமைந்திருக்கின்றன. வித்தியாசமாக வடிவமைக்கிறேன் பேர்வழி என்று இயக்குநர் இத்தனை தரம் இறங்கியிருக்க வேண்டாம். ‘கஜினி’ திரைப்படத்தில் அசினுக்கு இருந்த முக்கியத்துவம் கூட இவருக்கு இதில் இல்லை. பார்வையாளர்கள் இளைப்பாறுவதற்காக மட்டுமே படைக்கப்பட்ட அநாவசியமான பாத்திரம்.

எதிர்நாயகனாக மிக முக்கியமான பாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கிறார் எஸ்.ஜே.சூர்யா. வலிமையான எதிர்நாயகன். படத்தின் முக்கியமான பலம் இவர்தான். மற்றவர்களின் அழுகைச் சத்தத்தைக் கேட்டு ஆனந்தம் அடையும் குரூரத்தனமான பாத்திரம். இந்த இன்பத்துக்காகவே அறிமுகமில்லாதவர்களைக் கூட கொன்று குவிக்கும் கொடூரனாக இருக்கிறார். விபரீதமான உடல்மொழியின் மூலம் நாயகனுக்கு கடுமையான சவாலாக இருக்கிறார். சில காட்சிகளில் கிறிஸ்டோஃபர் நோலனின் ‘டார்க் நைட் (The Dark Knight)’ ஜோக்கர் பாத்திரத்தின் சாயல் தெரிகிறது.

இந்தக் கொடூர ஆசாமியின் சிறிய சாயலாக பரத் நடித்திருக்கிறார். வழக்கமான நாயகன் பாத்திரத்திலிருந்து அவர் நகர்ந்து வருவதற்குப் பாராட்டு. அதிகம் பேசாமல் ஆர்.ஜே.பாலாஜி அடக்கி வாசித்திருப்பது மகிழ்ச்சி. நாயகனின் தந்தையாக ஜெயப்பிரகாஷ், உளவுத்துறை அதிகாரிகளாக ஷாஜி, ஹரீஷ் பேரடி ஆகியோர் நடித்துள்ளனர்.

**

‘நம் எல்லோருக்குள்ளும் சிறிய அளவிலான சைக்கோத்தனம் இருக்கிறது. அதை வளர விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். முன்பின் அறிமுகமில்லாதவர்களுக்கு எவ்வித பிரதிபலனும் இல்லாமல் உதவுவதே மனிதாபிமானம்’ எனும் நீதியை இயக்குநர் சொல்வதற்காக, இத்தனை நீண்ட மசாலா படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறாராம். நம்புவோம்.

முருகதாஸ், காட்சிகளை பிரம்மாண்டமான அளவில் சிந்திக்கிறார். ஆனால் அவற்றை நம்பகத்தன்மையுடன் செயல்படுத்த முடிகிறதா என்றால் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. ரோலர் கோஸ்டர் சண்டை, பிரம்மாண்டமான பாறை (ஆம். பாறையும் பிரம்மாண்டம்தான்) உருண்டு வந்து மக்களை நசுக்குவது, அதை நாயகன் தடுத்து நிறுத்தி காப்பாற்றுவது போன்ற காட்சிகள் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும் நுட்பக்குறைகளுடன் நம்பகத்தன்மையை இழந்து நகைச்சுவையாகியிருக்கின்றன. மலையின் மீதிருந்து உருண்டு வரும் பாறை ஆவேசமான பிசாசு போல பல மைல் நீளத்துக்கு நகரத்துக்குள் ஓடிவருவதெல்லாம் இயற்பியல் விதிகளுக்கு மீறிய கற்பனையாகத் தோன்றுகிறது. மருத்துவமனை இடிந்து விழும் காட்சிகள் சிரத்தையாகவும் மெனக்கெட்டும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

ஸ்பைடர் மேனைப் போன்று உடல் சார்ந்த சாகசங்களாகப் பெரிதும் அல்லாமல், தனது நுண்ணறிவின் மூலமாகவும் தொழில் நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தியும் தன் முன்னால் உள்ள சவால்களை நாயகன் எதிர்கொள்வது மட்டுமே ஆறுதல்.

சந்தோஷ் சிவனின் ஒளிப்பதிவு திறமையாக அமைந்திருந்தாலும், இது போன்ற மசாலா திரைப்படங்களுக்காக அவருடைய கலையும் உழைப்பும் வீணாக வேண்டுமா என்கிற ஆதங்கமும் கூடவே தோன்றுகிறது. ஹாரிஸ் ஜெயராஜின் பாடல்கள், அவரது முந்தைய உருவாக்கங்களை நினைவுப்படுத்துவது போல அமைந்திருப்பது பரிதாபம். குறிப்பாக ‘ஆலி… ஆலி’’ என்கிற பாடல், அந்நியன் திரைப்படத்தில் வந்த ‘ரண்டக்க ரண்டக்க’ பாடலை அச்சு அசலாக நினைவுப்படுத்துகிறது.

விறுவிறுப்பான திரைக்கதையின் இடையே தடைக்கற்களாக பாடல்கள் அமைந்திருக்கின்றன. ஆனால் தனது திறமையான பின்னணி இசையின் மூலம் இந்தக் குறையை ஈடுகட்டியிருக்கிறார் ஹாரிஸ். காட்சிகளின் பரபரப்புத்தன்மையைக் கச்சிதமாகப் பிரதிபலிக்கிறது பின்னணி இசை.

**

மனிதர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் குரூரத்தனங்களை மட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனிதாபிமனத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று இயக்குநர் சொல்லும் நீதியெல்லாம் சரிதான்.

ஆனால் மனச்சிதைவு நோய் உள்ளவர்களை மிகக் கொடூரமானவர்களாகவும் கொலைகாரர்களாகவும் தொடர்ச்சியாக சித்தரிக்கும் “ஆளவந்தான்’ தன்மையை தமிழ் சினிமா தொடர்ந்து கொண்டேயிருப்பது ஆபத்தான விஷயமாக தெரிகிறது. மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு முதன்மையாக தேவைப்படுவது சிகிச்சையும் அரவணைப்பும். அவர்களைக் கொல்வது சரியான தீர்வு அல்ல. மனநலப் பிரச்னைகள் உருவாக இந்தச் சமூகமும் ஒருவகையில் காரணமாக இருக்கிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

‘பிதாமகன்’ விக்ரமைப் போல, சுடுகாட்டில் வளர்வதாலேயே ஒருவன் குரூரமானவனாக ஆகி விடுவான் என்று சித்தரிப்பதெல்லாம் அந்தத் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களை கொச்சைப்படுத்தும் விஷயம். இந்த நோக்கில் எதிர்நாயகனின் பாத்திர வடிவமைப்பு இன்னமும் கவனமாகத் திட்டமிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். அண்ணனைப் பார்த்து தம்பியும் அதே போன்ற குரூரத்தன்மையுடன் மாறுகிறான் என்பதெல்லாம் விபரீதமான கற்பனை.

சில காட்சிகளின் திருப்பங்களில் இயக்குநரின் திரைக்கதை உழைப்பை உணர முடிகிறது. ஏறத்தாழ கொலையாளியை நெருங்கி விட்டோம் என்கிற நிலைக்கு வரும் போது ‘அது அவனில்லை’ என்கிற திருப்பம் நல்ல உதாரணம். அவனைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக உருவாக்கப்படும் ‘வாட்ஸ்அப்’ செய்தி நல்ல உத்தி.

ஆனால், பொதுமக்களின் நடுவில் நாயகன் தீயவனைக் கொல்வது, ஒட்டுமொத்த உளவுத்துறையும் நாயகனின் சாகசத்தை மட்டுமே நம்பி பின்னால் வெட்டியாக நிற்பது போன்ற காட்சிகள் நம்பகத்தன்மையைக் குறைக்கின்றன. நாயகன் ஒருவனே எல்லா தீர்வுகளையும் கண்டுபிடிக்கிறான் என்றால் 30 மாடிகள் கொண்ட உளவுத்துறை அலுவலக கட்டடமே அவசியமில்லை.

கொலையாளிளைப் பிடிப்பதற்காக குடும்பத்தலைவிகளை நாயகன் பயன்படுத்தும் காட்சிகள், பெண்களுக்கு பெருமை தரும் நோக்கில் இருந்தாலும் நம்பகத்தன்மையற்ற உருவாக்க முறையால் நகைச்சுவைக் காட்சிகளாகி விடுகின்றன. பெண்கள் நுண்ணுணர்வு மிக்கவர்கள் என்று நாயகன் விளக்கும் காட்சியில் ஆண் பார்வையாளர்கள் உட்பட அனைவரும் கைத்தட்டி ரசிக்கிறார்கள். ஆனால் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தொலைக்காட்சி சீரியலைக் குறுக்கிடுவது, இலவசப் பரிசு மோகத்தில் இருக்கும் பார்வையாளர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது, இதற்காகப் பல அசாதாரணமான நுட்பங்களை நாயகனின் சிறிய குழு பயன்படுத்துவது போன்றவை எல்லாம் நம்பும்படியாகவே இல்லை.

சில பல தர்க்கப்பிழைகளும் இடையூறுகளும் இருந்தாலும் தனது திறமையான திரைக்கதையின் மூலம் படத்தை சுவாரசியமாகப் பார்க்க வைத்து விடுகிறார் இயக்குநர். என்னவொன்று, அந்நியப் படங்களின் வாசனை மட்டும் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு காட்சியில் நாயகன் திரையரங்குக்குள் செல்லும்போது இந்திப்படமான ‘கஜினி’ ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்குப் பதிலாக கிறிஸ்டோஃபர் நோலனின் ஏதாவதொரு படத்தைக் காண்பித்திருந்தால் ஒரு tribute- ஆகவாவது அமைந்திருக்கும். 
 

]]>
Spyder Movie Review,Mahesh Babu,AR Murugadoss,ஸ்பைடர் சினிமா விமரிசனம்,ஏ.ஆர். முருகதாஸ்,மகேஷ்பாபு http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/28/w600X390/spyder4311.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/28/spyder-movie-review-2781325.html
2773739 சினிமா திரை விமரிசனம் மிஷ்கினின் ‘துப்பறிவாளன்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, September 15, 2017 12:04 PM +0530  

இயக்குநராக மிஷ்கினின் எட்டாவது திரைப்படம் இது. அவருடைய பிரத்யேகப் பாணியைச் சிலாகிப்பவர்களும் உண்டு; கிண்டலடிப்பவர்களும் உண்டு. என்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் சிறந்த இயக்குநர்களின் வரிசையில் தவிர்க்க முடியாத இடத்தைப் பிடித்திருப்பவர் மிஷ்கின். திரைமொழியைச் சிறப்பாகவும் நுண்ணுணர்வுடனும் பயன்படுத்துவர்களில் ஒரு முக்கியமான படைப்பாளி.

‘துப்பறிவாளனிலும்’ மிஷ்கினின் பிரத்யேகமான விஷயங்கள் உண்டு. ஆனால், ‘கால்களைக் காட்டுவது’, ‘மஞ்சள் உடை அணிந்த பெண்ணின் குத்துப்பாட்டு’ போன்ற, அவரின் மீது சொல்லப்பட்டு வரும் தொடர்ப் புகார்களை இத்திரைப்படத்தில் மிஷ்கின் கைவிட்டிருக்கிறார் என்பது ஆறுதல். என்றாலும் மொட்டைத்தலை வில்லன், ஆள்நடமாட்டமில்லாத வனப்பகுதியில் நிகழும் சண்டை போன்ற வழக்கமான விஷயங்கள் இதிலும் உண்டு.

விஷாலுக்கு இதுவொரு முக்கியமான திரைப்படமாக இருக்கும். அவருடைய நடிப்பு பிரத்யேகமானதாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கான பாராட்டு மிஷ்கினைச் சேரும்.

**

‘துப்பறிவாளனின்’ கதை என்ன?

கணியன் பூங்குன்றன் (விஷால்) ஒரு திறமையான துப்பறிவாளர். ஒரு வழக்கு தன்னிடம் வரும்போதே அது தொடர்பான பல விஷயங்களைத் தனது நுண்ணறிவால் முன்பே யூகித்து விடும் புத்திசாலி. பணத்துக்கு மயங்காத நேர்மையானவரும்கூட. தன் மூளைக்குச் சவால் விடும் வழக்குகளைத் தேடி அலைபவர்.

தொலைந்து போன தன் மகளைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக லட்சக்கணக்கான ரூபாய்களைத் தரத் தயாராக இருக்கும் ஒரு பணக்காரரின் வழக்கை ஏற்கத் தயாராக இல்லாத விஷால், “எங்க வீட்டு நாயைச் சாகடிச்சிட்டாங்க. கண்டுபிடியுங்க’ கோரிக்கையுடன் வரும் ஒரு பள்ளிச்சிறுவனின் வழக்கை ஆர்வமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். அதற்கான பயணம் அவரை பல புதிர்ப்பாதைக்குள் இட்டுச் செல்கிறது.

மின்னலடித்துச் சாகும் ஒரு தொழிலதிபர் மற்றும் அவருடைய மகன், மர்மமான முறையில் இறக்கும் ஒரு காவல் அதிகாரி, கார் விபத்தில் சாகடிக்கப்படும் இன்னொரு தொழிலதிபர் என்று வரிசையாக மரணங்கள் நிகழ்கின்றன. எல்லா மரணங்களுக்கும் இடையே ஒரு தொடர்பும், வலைப்பின்னலும் இருப்பதை விஷால் கண்டுபிடிக்கிறார். இதன் பின்னணியில், கொலைகளை மிக நேர்த்தியாகக் கையாளும் ஒரு ரகசியக் குழு இருக்கிறது. அவர்களை விஷால் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார் என்பதைப் பரபரப்பான காட்சிகளின் வழியே சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

**

வீரமும் விவேகமும் இணைந்த ஒரு துறுதுறுப்பான பாத்திரத்தை விஷால் திறமையாகக் கையாண்டுள்ளார். மிஷ்கின் திரைப்படக் கதாநாயகர்களின், ரோபோ மாதிரியான வழக்கமான உடல்மொழி, இவரிடமும் உள்ளது என்றாலும் அதைத் தனக்கானதாக விஷால் மாற்றிக் கொண்டிருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது.

ஐன்ஸ்டீனும் ஜாக்கிசானும் இணைந்த கலவையான பாத்திரம் விஷாலுடையது. தன் அசாதாரணமான புத்திசாலித்தனத்தால் ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்தையும் கூர்ந்து கவனிப்பது ரசிக்க வைக்கிறது. ஆனால் இதுவே சமயங்களில் மிகையாகி விடுகிறது. திடீரென்று பார்வையாளர்களை நோக்கி “சீட் நெம்பர் 16-ல் உட்கார்ந்திருப்பவரே, படம் பார்க்கும் போது மொபைல்ல பேசாதீங்க” என்று சொல்லி விடுவாரோ என்று கூட திகிலாக இருந்தது.

விஷாலின் உதவியாளராக பிரசன்னா. ஒரு துணைப்பாத்திரத்தை எத்தனை நேர்த்தியாகக் கையாள முடியுமோ, அத்தனை கச்சிதமாக கையாண்டுள்ளார். கிறுக்குத்தனமும் புத்திசாலி்த்தனமும் இணைந்த கலவையான விஷால் என்ன செய்கிறார் என்று புரியாமல் தலையை பிய்த்துக் கொள்வதே இவரது பெரும் வேலையாக இருக்கிறது. “டேய் கணி.. எதுக்குடா அப்படிப் பண்ணே’ என்று தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருப்பது ரகளையான நகைச்சுவை.

கதாநாயகி என்று சொல்ல முடியாத பாத்திரத்தில் அனு இம்மானுவேல். மலையாளத் திரைப்படமான ‘ஆக்ஷன் ஹீரோ பிஜ்ஜூ’வில் வந்த அழகு மயில், தமிழுக்கு அறிமுகம் ஆகியுள்ளார். வழக்கமான நாயகியாக அல்லாமல் பிரத்யேகமான பின்னணியுடன் கூடிய பாத்திரமாகப் படைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.

இனிய ஆச்சரியம் ஆண்ட்ரியா. ஒரு லேடி கில்லர் பாத்திரத்தை அநாயசமாகக் கையாண்டிருக்கிறார். மிஷ்கினின் திரைப்படங்களில் நாயகனுக்கு ஈடான முக்கியத்துவம் வில்லனுக்கு இருக்கும். இதில் அப்படி ஒரு குழுவே இருக்கிறது. அதிகம் வாய்ப்பு தரப்படாவிட்டாலும் விநய் மிரட்டுகிறார். மென்மையான காதல் திரைப்படங்களில் இதுவரை வந்த அதே ஆசாமியா இவர் என்று பிரமிக்கும்படியான வித்தியாசம். சில காட்சிகளில் வந்தாலும் கலக்கல். 

பாண்டியராஜன், பிரசன்னா, ராதாரவி என்று சில நடிகர்களின் வழக்கமான பிம்பங்களை அப்படியே மாற்றியமைப்பதில் மிஷ்கின் கில்லாடி. அந்த வரிசையில் இந்தத் திரைப்படத்தில் பாக்யராஜ். அசட்டுத்தனமான நகைச்சுவையைக் கையாளும் வழக்கமான பாத்திரமாக அல்லாமல் அமைதியான முறையில் குரூரங்களைக் கையாளும் வித்தியாசமான ‘பாக்யராஜைக்’ காண ஆறுதலாக இருக்கிறது. சிம்ரன், ஷாஜி, ஜெயப்பிரகாஷ் என்று பல பாத்திரங்கள். ஆண்ட்ரியாவைப் பார்த்து ஜொள் விடும் காட்சிகளில் ஜான் விஜய் அசத்தியுள்ளார்.

**

சினிமா விரும்பிகளால் மிஷ்கின் படங்கள் கொண்டாடப்படுவதைப் போலவே ‘புரியவேயில்லையப்பா’ என்று குழம்பி வெறுக்கும் வெகுஜன ரசிகர்களும் உண்டு. அவ்வாறானவர்களுக்காகத் தன் பாணியை, இத்திரைப்படத்தில் மிஷ்கின் சற்றுத் தளர்த்திக் கொண்டிருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் தன்னுடைய பாணியிலிருந்து அதிகம் இறங்காமல் வெகுஜன ரசிகர்களையும் கவர முயற்சித்திருக்கும் மிஷ்கினின் இந்த மாற்றம் வரவேற்கத்தக்கது. வீரமும் அசாதாரணமான புத்திசாலித்தனமும் இணைந்த ‘எம்.ஜி.ஆர்’ திரைப்படத்தைப் பார்த்தது மாதிரியான ஒரு விநோத அனுபவத்தை ‘துப்பறிவாளன்’ வழங்குகிறது.

என்றாலும், அசத்தலான திரைக்கதையையும் ஜனரஞ்சகத்தையும் இயல்பாக இணைத்த  கலவையான ‘‘சித்திரம் பேசுதடி’ போன்ற அற்புதங்களைத்தான் மிஷ்கினிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறோம்.

தான் சண்டைக்காட்சிகளின் அற்புதமான காதலர் என்பதை மிஷ்கின் இந்தப்படத்திலும் நிரூபித்திருக்கிறார். ‘மெளத் ஆர்கன்’ வாசித்துக் கொண்டே உள்ளூர் ரவுடிகளை விஷால் வீழ்த்தும் காட்சி, ‘சீன உணவகம்’ ஒன்றில் நிகழும் அபாரமான சண்டைக்காட்சி போன்றவற்றில் வெளிப்படும் நுட்பங்களும் வேகமும் வசீகரிக்கின்றன. அநாவசியமான துருத்தலாக இருந்தாலும் ‘சீன உணவக’ சண்டைக்காட்சி ஒரு மாஸ்டர் பீஸ்’ என்றே சொல்லலாம். உணவகத்தின் பின்னணி மிகுந்த அழகியலுடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

**

விஷாலின் பாத்திரம் அருமையாக வடிமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் உதாரணம்.

தன் வீட்டு நாய்க்குட்டியைச் சாகடித்தவர்களை கண்டுபிடித்துத் தர வேண்டும் என்ற கோரிக்கையோடு ஒரு பள்ளிச் சிறுவன் வருகிறான். அவனைப் பார்த்தவுடனேயே சில விஷயங்களை யூகிக்கும் விஷால், அவன் எதையும் சொல்லும் முன் ‘நேத்து நைட்டு என்ன ஆச்சு?” என்று சட்டென்று சம்பவத்துக்குள் நுழைகிறார். ‘எங்க வீட்டுக்கும் பீச்சுக்கும் 343 அடி தூரம். நானும் எங்க தங்கச்சியும் அளந்து பார்த்தோம்’ என்று சிறுவன் சொல்கையில் விஷாலின் முகத்தில் இறுக்கம் மறைந்து ஒரு புன்னகை தோன்றுகிறது. தன்னைப் போலவே இயங்கும் ஒரு புத்திசாலியைக் கண்டுகொண்ட புன்னகை.

விஷால் புத்திசாலி என்பது சரி. அதற்காக ஒட்டுமொத்தக் காவல்துறையும் விஷாலின் பின்னால் நாய்க்குட்டி மாதிரி ஓடுவது மிகை. எந்தவொரு ஆபத்தையும் தன்னந்தனியாகத் தூசு தட்டுவது போல சமாளிக்கும் அதிரடி நாயகனாக விஷாலைச் சித்தரித்திருப்பதும் வழக்கமான பாணியில் இருக்கிறது.

நாயகியின் ‘பிக்பாக்கெட்’ திறமையைக் கண்டுதான் விஷால் அவருக்குப் பணிதர முன்வருகிறார். ஆனால் அந்தத் திறமையைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல், அந்தப் பெண்ணின் கையில் துடைப்பத்தைக் கொடுப்பதும், ஏதோ ஆஸ்கர் விருது வாங்கிய பெருமையுடன் நாயகி ‘பாரதிராஜா படங்களின்’ வெட்கத்தைக் காண்பிப்பதும் முரணாக மட்டுமல்ல, சிரிப்பாகவும் இருக்கிறது. வெளியே முரட்டுத்தனமானவனாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளே அன்பானவன் என்பதைச் சித்தரிப்பது சரி. ஆனால் இதுவே மிகையாக ஆகி விடும்போது நகைச்சுவையாக மாறி விடுகிறது.

தோற்றுவிட்டால் தன் வயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு தற்கொலை செய்வது ஜப்பானிய சாமுராய்களின் மரபு. என்னதான் மிஷ்கின் அகிரா குரோசாவா-வின் பக்தராக இருந்தாலும் பொருத்தமேயில்லாமல் அப்படி ஒரு மரணத்தைத் திணிப்பது செயற்கை. கேட்டால் tribute என்று பத்து பக்கத்துக்கு விளக்கம் தருவார். எதற்கு வம்பு? போலவே இந்தக் காட்சியில், போலீஸ் படை சூழ்ந்திருக்க எவருக்கும் தெரியாமல் ஆண்ட்ரியா தப்பிக்கும் காமெடியெல்லாம் எம்.ஜி.ஆர் படத்தில் கூட வந்ததில்லை.

**

இத்திரைப்படத்தின் பின்னணி இசைக்காக அரோல் கரோலியைப் பிரத்யேகமாகப் பாராட்டியாக வேண்டும். காட்சிகளின் மனோநிலைக்கு ஏற்ப பொருத்தமாகப் பின்னணி இசை படம் முழுவதும் ஒலிக்கிறது. எவ்வித உறுத்தலும் இல்லை. படத்தின் விறுவிறுப்பைக் கூட்டுவதில் பின்னணி இசைக்கு பிரத்யேகமான பங்கு உண்டு. சீன உணவகத்தின் சண்டைக்காட்சியில், மேஜையின் மீது நகரும் விஷாலின் ஷூ கால்களுக்கு ஏற்ப அமைத்திருக்கும் ஒரு துரித தாளயிசை ஓர் அபாரமான உதாரணம்.

நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் பின்னணியுடன் கூடிய விஷாலின் வீடு, சதுரங்கப் பலகை முதற்கொண்டு அரங்கப் பொருட்கள் அழகியலுடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் பள்ளிச்சிறுவன் தரும் பாக்கெட் மணி போன்ற சம்பளத்தை வைத்துக் கொண்டு நேர்மையாக இயங்கும் விஷால், எப்படி அப்படியொரு பணக்காரத்தனமான சூழலில் இருக்க முடியும் என்பது போன்ற கேள்விகளும் எழாமல் இல்லை. கார்த்திக் வெங்கட்ராமனின் காமிரா, மிஷ்கினின் சிந்தனை வேகத்துக்கு ஈடு தந்திருக்கிறது. குறிப்பாக சண்டைக்காட்சிகள்.

ஆண்ட்ரியா இயல்பாக ஃபிரிட்ஜைத் திறக்கும்போது உள்ளே இருக்கும் பிணம் சில நொடிகள் காட்டப்படுவது மாதிரியான சின்னச் சின்ன சுவாரசியங்கள் படம் முழுவதிலும் உண்டு. ஃபுரொபஷனல் கில்லர்களின் பின்னணியை அதிகம் விவரிக்காமல் பூடகமாக விட்டிருப்பது சிறப்பு. பாக்யராஜ் பாத்திரத்துக்கு மட்டும், பக்கவாதம் வந்திருக்கும் அவரது மனைவியைக் காட்டும்போது சிலவற்றை நாமாக யூகிக்க முடிகிறது. பாக்யராஜ் சாகடிக்கப்படும்போது, அவர் தலையணையை உபயோகிக்கும் விதம் Amour திரைப்படத்தை நினைவுப்படுத்துகிறது.

அதுவரை பெரும்பாலும் சுவாரசியமாகவும் பரபரப்பாகவும் சென்று கொண்டிருந்த திரைப்படம், நீளமான கிளைமாக்ஸ் வந்தவுடன் நொண்டியடிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. கொலைகளை மிகுந்த சாமர்த்தியத்துடன் தொழில்நுட்ப முறையில் கையாளும் ஒரு குழுவை இத்தனை மொண்ணையாகவா காவல்துறை கையாளும் என்கிற நெருடல் தோன்றுகிறது. காவல்அதிகாரி ஷாஜி, பதட்டத்துடன் ஓடிவரும் காட்சிகளிலும் வெறியோடு கத்தும் காட்சிகளும் மக்கள் சிரித்துத் தீர்க்கிறார்கள். (பதட்டமாக ஓடிவரும்போது அப்படித்தான் இருக்கும் என்றாலும்). நாயகனின் ஒற்றைச் சாகசத்தின் மூலமாக மட்டுமே சிக்கல்கள் தீர்வது கிளிஷே.

ஆர்தர் கானன் டாயல் உருவாக்கிய ‘ஷெர்லக் ஹோம்ஸ்’ பாத்திரத்தின் தீவிரமான ரசிகர் என்கிற முறையில் இத்திரைப்படத்தை மிஷ்கின் உருவாக்கியிருப்பதும் அதற்கான கிரெடிட்டை முதல் காட்சியில் தந்திருப்பதும் சிறப்பு. போலவே அந்தப் பாணியை அப்படியே பின்பற்றாமல், அதைத் தனக்கானதாகத் தகவமைத்துக் கொண்டிருப்பதும் பாராட்டத்தக்கது.

மிஷ்கினின் ரசிகர்கள் இந்த திரைப்படத்தைக் கொண்டாடுவதற்கான காரணங்கள் நிச்சயம் உண்டு. போலவே இதர வெகுஜன சினிமா ரசிகர்களும் இத்திரைப்படத்தை உறுதியாக ரசிக்க முடியும். அப்படியொரு வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தருகிறான் ‘துப்பறிவாளன்’.

]]>
Movie review,Thupparivaalan,Vishal,துப்பறிவாளன்,சினிமா விமரிசனம்,விஷால் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/9/15/w600X390/thupparivalan9090.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/15/thupparivaalan-movie-review-2773739.html
2761652 சினிமா திரை விமரிசனம் அஜித்தின் ‘விவேகம்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, August 25, 2017 11:30 AM +0530  

ரஜினியின் பழைய திரைப்படங்களான ‘முரட்டுக்காளை’, ‘பாட்ஷா’ போன்றவற்றை மறுஉருவாக்கம் செய்து முறையே ‘வீரம்’ ‘வேதாளம்’ என்கிற அஜித் திரைப்படங்களாக உருவாக்கியவர் இயக்குநர் சிவா. அடுத்ததாக ஜேம்ஸ்பாண்ட் வகையிலான அதே மாதிரியான சாகசத் திரைப்படத்தைத் தமிழில் கொண்டு வந்தால் என்ன என்று அவருக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். அதன் அசட்டுத்தனமான விளைவுதான் –விவேகம்.

ஹாலிவுட் பாணியிலான ஆக்‌ஷன் த்ரில்லரை தமிழிலும் உருவாக்க முனைந்ததில் எந்தவிதத் தவறுமில்லை. வரவேற்கப்பட வேண்டிய விஷயம்தான். உலக ஆபத்துக்களைக் காப்பாற்றுவதென்பது அமெரிக்க ஜேம்ஸ்பாண்டுக்கு மட்டுமே காப்புரிமை தரப்பட்ட விஷயமில்லை.. நம்மூர் அஜித் குமாரும் அந்தச் சாகசங்களைச் செய்யலாம். தவறொன்றுமில்லை.

ஆனால் இம்மாதிரியான சாகசத் திரைப்படங்கள் தீவிரமான தன்மையுடனும் நம்பகத்தன்மையுடனும் சிறந்த திரைக்கதையுடனும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். நாயகன் உயிர் போகிற சிக்கலில் இருக்கும் தருணத்திலும், அன்பு மனைவியின் தொலைப்பேசி அழைப்பை ஏற்று ‘இதோ .. அஞ்சு நிமிஷத்துல வீட்டுக்கு வந்து விடுவேன். இட்லியும் கெட்டி சட்னியும் செஞ்சு வெச்சிடு’ என்று உரையாடுவதற்குப் பெயர் எல்லாம் தன்னம்பிக்கை அல்ல, அவல நகைச்சுவை.

சிறந்த அதிசாகச திரைப்படமாக வந்திருக்க வேண்டிய ‘விவேகத்தை’ இது போன்ற விவேகமற்ற காட்சிகள் பின்னுக்கு இழுத்து அதலபாதாளத்தில் தள்ளியிருக்கின்றன. 

**

‘விவேகம்’ திரைப்படத்தின் கதை என்ன?

ஜேம்ஸ்பாண்ட் திரைப்படங்களில் வரும் அதே வழக்கமான கட்டமைப்புதான். சர்வதேச பயங்கரவாதிகளால் உலகத்துக்கு ஏற்படும் தீவிரமான ஆபத்து ஒன்றைத் தன் அசாதாரணமான துணிச்சலாலும் நவீனரக ஆயுதங்களின் உதவிகொண்டும் நாயகன் தடுப்பான். அதையேதான் அஜித்தும் ஒற்றை ஆளாக இந்தத் திரைப்படத்தில் செய்கிறார். என்னவொன்று சர்வதேச பிட்ஸாவின் மீது உள்ளூர் சென்ட்டிமென்ட் என்கிற காரச் சட்னியை இயக்குநர் ஊற்றி வைத்திருப்பதுதான் பொருத்தமேயில்லாமல் அமைந்து நம்மைக் குமட்ட வைக்கிறது.

AK எனப்படுகிற அஜய்குமார் ஒரு சர்வதேச ஏஜெண்ட். Counter Terrorist Squad-ல் முக்கியமான அதிகாரி. (இதுவொரு கற்பனையான அமைப்பு என்று டைட்டில் கார்டு சொல்கிறது) நவீன ரக ஆயுதங்களைக் கையாள்வதிலும் தனியாளாக எதிரிகளைத் திறம்பட எதிர்கொள்வதிலும் மாஸ்டர். கண்டுபிடிக்கவே முடியாமல் மறைந்து வாழும் தீவிரவாதிகளைத் தேடிக்கண்டுபிடித்து அழிக்கும் திறமையான கருவி. சுருக்கமாகச் சொன்னால் இவர் ஓர் One Man Army (காயத்ரி ரகுராமின் அந்த ட்வீட்டோடு இணைத்துக் குழம்பாதீர்கள்).

செர்பியாவில் உள்ள ஒரு ரகசியமான இடத்தில் இந்தத் திரைப்படம் தொடங்குகிறது. அங்கு நிகழ்வது ஓர் ஆயுத பேரம். நாசகார விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் அணு ஆயுதத்தை ருஷ்ய மாஃபியா கும்பலிடமிருந்து ஈரோபோல் அமைப்பு வாங்குகிறது. அதை வைத்து செயற்கையான பூகம்பங்களை உருவாக்க முடியும். பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் பரப்பளவு உள்ள பிரதேசத்தை சில நிமிடங்களில் காணாமல் போகச் செய்ய முடியும்.

நவீன நுட்பங்களுடன் பலத்த காவல் ஏற்பாடுகள் உள்ள அந்தப் பகுதியை தனியாளாக ஊடுருவுகிறார் அஜித். தன் சாகசத்தின் மூலம் இரு தரப்பையும் கொன்று ஆயுதத்தைக் கைப்பற்றுகிறார். பிறகு தம்மைத் துரத்தி வரும் ஒரு பெரும் ஆயுதப்படையிடமிருந்து அநாயசமாகத் தப்பிச் செல்கிறார். அதற்கு முன்னால் ‘உலகமெ உன்னை எதிர்த்தாலும்…’ என்கிற பஞ்ச் டயலாக்கை ‘பசங்களா எழுதிக்கோங்க’ என்கிற நிதானத்துடன் அழுத்தம்திருத்தமாக சொல்லி விட்டுத்தான் தப்பிச் செல்கிறார். 

இப்படித் தொடங்கும் சாகசப் பூச்சுற்றல்கள் படம் பூராவும் தொடர்ந்து நம்மை வன்கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்குகின்றன.

**

இத்திரைப்படம் பிரதானமாக அஜித் ரசிகர்களை குறிவைத்து எடுக்கப்பட்டது என்பது துல்லியமாகத் தெரிகிறது.  எனவே படத்தில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதைக் குத்துமதிப்பாக மட்டும் அவர்கள் புரிந்து கொண்டு அஜித் வரும் காட்சிகளில் எல்லாம் ஆவேசம் அடைந்தது போல் கத்தித் தீர்க்கிறார்கள்.

செர்பியாவில் தமிழ் உணவகமும், ஐரோப்பிய இளம் மாணவர்களுக்கு இசை பயிற்சிப் பள்ளியும் (ஆளில்லாத கடையில யாருக்குடா டீ ஆத்தறீங்க?) நடத்துபவர் அஜித்தின் மனைவி யாழினி (காஜல் அகர்வால்). கணவனுக்கும் மனைவிக்குள் இடையில் உள்ள அன்பும் நேசமும் கவிதைக் கணங்களாக சொல்லப்பட்டுள்ளன. கணவரின் ஆபத்தான சாகசப் பணி பற்றி நன்கு அறிந்திருக்கும் யாழினி அதற்கேற்ற தயாரான மனநிலையில் இருக்கிறார். மனைவியின் அன்பு தரும் உத்வேகம்தான் அஜித்தைக் கடுமையான சிக்கல்களில் இருந்து தப்பி உயிர்பிழைத்துத் திரும்பி வரும் அடிப்படையான விசையாக அமைகிறது.

அணுஆயுதப் பரிசோதனை முயற்சி கணினி ஹேக்கர்களால் களவாடப்படுகிறது. ஆபத்தான அந்த வெப்பன் டிரைவ்களின் பின்னணி தெரியாமல் கணினி நுட்பம் கொண்டு அவற்றைக் களவாடுபவள் நடாஷா. (அக்‌ஷரா ஹாசன்). அந்த ஆயுதத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கை பூகம்பம் பல மனித உயிர்களைப் பலிவாங்கியது என்கிற விவரத்தை பின்னால் அறிந்ததும் மனச்சாட்சி உறுத்த தலைமறைவாகிறாள். அவளால் அந்த ஆயுதத்தின் இயக்கத்தை தடுத்து நிறுத்த முடியும். எனவே பல நாட்டின் உளவு அமைப்புகள் ஒருபுறமும் தீவிரவாதிகள் குழு ஒருபுறமும் அவளை வேட்டையாடத் துடிக்கின்றன. தேடியலைகின்றன.

இந்த நிலையில் அந்த ஆயுதத்தைக் கொண்டு இந்தியத் தலைநகரை அழிக்கப் போகிறார்கள் என்கிற தகவல் கிடைக்கிறது. இதைத் தடுப்பதற்காக அஜித் தலைமையில் ஒரு குழு இந்த ஆப்ரேஷனில் இயங்குகிறது. ஐவர் கொண்ட அந்தக் குழுவின் அடிப்படை இயங்குசக்தியாக இருப்பது நட்பும் விசுவாசமும். ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொண்டு பல ஆபத்துக்களை எதிர்கொண்ட முன்அனுபவமுள்ள குழு. இந்தக் குழுவில் உள்ள ஆர்யன் சிங் (விவேக் ஓபராய், தமிழில் அறிமுகம்) அஜித்தின் உயிர்நண்பன்.

பயங்கரவாதிகளிடமிருந்து தப்பிக்க, பிளாஸ்டிக் சர்ஜரியின் மூலம் தன் முகத்தை மாற்றிக் கொண்ட நடாஷாவை மிகுந்த சிரமத்துக்குப் பிறகு கண்டுபிடிக்கிறார் அஜித். விசாரணையில் அவள் அப்பாவி என தெரியவருகிறது. ‘ஆனால் அவளைக் கொன்று விடு’ என்று உத்தரவு வருகிறது.

அவளுடைய உதவியுடன் ஆயுத அழிப்பைத் தடுப்பதற்காக கிளம்புகிறார் அஜித். ஆனால் செல்லும் வழியில், அஜித்தின் சாகசங்களை மீறியும் நடாஷா கொல்லப்படுகிறாள். மட்டுமல்லாமல் அஜித்தும் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு அவரிடமுள்ள ஆயுத டிரைவ்கள் கைப்பற்றப்படுகின்றன. இதைச் செய்தது வேறு எவருமல்ல, அவருடைய நண்பர்கள் குழுதான்.

தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியைத் தாங்க முடியாமல் துரோகிகளைப் பழிவாங்கவும் இந்தியத் தலைநகரை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றவும் ஆவேசமாக கிளம்புகிறார் அஜித். கடுமையான சவால்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பணியை அவர் எவ்வாறு சாதித்தார் என்பது பரபரப்பான காட்சிகளின் வழியாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

**

அஜித், கம்பீரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறார். இண்டர்நேஷனல் ஸ்பை என்றால் நம்புமளவுக்கான தோற்றத்துடன் இருக்கிறார். 360 டிகிரி திசைகளிலும் பாய்கிறார், துப்பாக்கிகளைத் திறம்பட கையாள்கிறார் என்று எப்படியோ திறமையாக நம்மை நம்ப வைத்து விடுகிறார்கள்.

எந்தவொரு நெருக்கடியான சூழலிலும் இறுதிநொடி வரை தன் சமநிலையை இழக்கக்கூடாது என்பது இவரின் அடிப்படையான உணர்வு. ‘வீட்டுக்கு வருவேன்’ என்று இவர் வாக்கு கொடுத்து விட்டால் அண்டார்ட்டிகாவின் ஆழத்தில் கொண்டு போய் இவரைத் தள்ளினாலும் மனைவிக்கு தந்த வாக்குக்காக அரும்பாடுபட்டு 29C பஸ்ஸைப் பிடித்தாவது வீட்டுக்கு வந்து விடுவார்.

ஐரோப்பிய மொழிகளில் பரிச்சயம் உள்ளவராக வரும் மொழிபெயர்ப்பாளர் கருணாகரன் சிறிது நேரம் கிச்சுமூச்சு மூட்டுகிறார். அஜித்தின் பின்னணி தெரியாமல் இவர் முதலில் உளறுவதையும் பிறகு  அவருடைய அதிபயங்கர சாகசங்களைக் கண்டு வாய்பிளப்பதையும் பல படங்களில் பார்த்து விட்டோம். என்றாலும் இது தொடர்பான காட்சிகள் சற்று புன்னகைக்க வைக்கின்றன.

அஜித்தின் அன்பு மனைவி காஜல் அகர்வால். இவர் Morse Code-ன் சங்கேத மொழியில் தேவையற்ற நேரத்தில் கூட கணவருடன் உரையாடும்போதே தெரிந்து விடுகிறது, பிறகு அந்த விஷயம் ஒரு இக்கட்டான நிலையில் உதவப் போகிறது என்று. கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் வில்லனிடம் சிக்கிக் கொண்டவுடன் தன்னை மீட்க கணவர் வருவார் என்ற உறுதியுடன் பேசுவதும், மீட்பதற்காகக் கணவர் வந்த பிறகு அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் ஆக்ரோஷமாக ஒரு பாடலைப் பாடுவதும்…   முடியல! 

அக்‌ஷரா ஹாசன் சிறிது நேரமே வருவதால் அவர் எப்படி நடித்திருக்கிறார் என்பதைக் கணிக்க முடியவில்லை. பிரதான வில்லனான விவேக் ஒபராய், ‘நண்பா.. நண்பா’ என்று அழைத்துக் கொண்டே வில்லத்தனம் செய்ய முயற்சிக்கிறார். ஒன்றும் சுவாரசியமில்லை. ‘அவன் சாகவும் மாட்டான், சாடிக்காம விடவும் மாட்டான்’ என்பது போன்று நாயகனின் பிரதாபங்களைப் படம் முழுதும் இவரே சொல்லிக் கொண்டேயிருப்பது விநோதமான நகைச்சுவை.

மற்றபடி பெரும்பாலான நேரத்தையும் பிரேம்களையும் அஜித்தே ஆக்ரமித்திருக்கிறார். அவரின் ரசிகர்களுக்கு இது புல்லரிப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் இதர பார்வையாளர்களுக்கும் திரைக்கதைக்கும் செய்யப்பட்ட அநீதியாகவே இதைச் சொல்லலாம்.

‘நண்பன், துரோகம், விடாமுயற்சி’ என்பது போன்ற தொடர்பான பஞ்ச் டயலாக்குகளை சமயசந்தர்ப்பமில்லாமல் யாரிடம் அஜித் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதே புரியவில்லை. மொழி புரியாத நபர்களிடமும் இதை அவர் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதுதான் விநோதம். ஆனால் அவருடைய ரசிகர்களுக்கு ஏதோ புரிந்து விடுகிறது போல. ஒவ்வொரு பஞ்ச்சிற்கும் கொண்டாட்டமாகக் கத்துகிறார்கள்.

ஒரு தீவிரமான பைக் சேஸிங் காட்சியின் இடையிலும் அஜித் மனைவியிடம் வரும் தொலைப்பேசி அழைப்பை ஏற்று அன்பாகப் பேசுகிறார். தன் குழந்தையின் இதயத்துடிப்பை மகிழ்வுடன் கேட்கிறார். வழியில் தென்படும் கிறிஸ்துவத் தேவாயலத்தைக் கண்டு சாமி கும்பிடுகிறார். பின்னால் கொலைகாரர்கள் ஆவேசமாகத் துரத்திக் கொண்டு வரும் நேரத்தில் இவையெல்லாம் நிகழ்கின்றன. நல்லவேளை, இந்தத் துரத்தல் காட்சிகள் தமிழ்நாட்டில் நடந்திருந்தால், மூலைக்கு மூலை இருக்கும் பிள்ளையார் கோவில்களில் எல்லாம் நாயகன் வண்டியை நிறுத்திக் கும்பிட்டுவிட்டு பிரசாதப் பொங்கல் வாங்கிவருவதையெல்லாம் பார்த்தால் பின்னால் வரும் வில்லன்கள்  ‘அடச்சே’ என்று நொந்து போய் திரும்பியே போயிருப்பார்கள்.

**
புளூட்டோனியம், அணுஆயுதம், ஹேக்கர், இண்டர்போல், சர்வதேச தீவிரவாதம் போன்ற சிக்கலான சொற்கள், நுட்பங்கள் தொடர்பான விஷயங்களில் எல்லாம் நம்முடைய மூளையை அதிகம் செலவிடாமல் ‘இந்தியாவுக்கு ஏதோ ஆபத்து. நாயகன் அதைத் தடுக்கப் போகிறான்’ என்று சுருக்கமான எளிமையுடன் புரிந்து கொண்டால் ஒருவேளை இந்தப் படத்தை ரசிக்க முடியலாம். படம் முழுவதும் பரபரப்பான காட்சிகள் வேகவேகமாக நகர்கின்றன.

அனிருத்தின் அட்டகாசமான மெட்டல் பின்னணி இசை, காட்சிகளின் பரபரப்பை மேலதிகமாகக் கூட்டி சுவாரசியப்படுத்துகிறது. அவசியமான இடங்களில் அதற்கேற்ற தொனியுடன் ஒலிக்கும் பாடல்களும் நன்று. ஆங்கிலப்பாடல்களுக்குத் தமிழ் சப்-டைட்டில் போடுவது புதுமையான முயற்சி.

உண்மையில் இது தொழில் நுட்பர்கள் ஆவேசமாக விளையாடியிருக்கும் திரைப்படம். ஒளிப்பதிவாளர் வெற்றி, எடிட்டர் ரூபன், அதிநுட்பங்களுடன் பிரம்மாண்டமாக அமைந்திருக்கும் எதிர்தீவிரவாதக் குழுவின் அலுவலகம் உள்ளிட்டு கலை இயக்குநர் உருவாக்கியிருக்கும் பல ஆச்சரியங்கள், சண்டைக் காட்சி வடிவமைப்பாளரின் மிரட்டலான உழைப்பு உள்ளிட்ட பல தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் கூட்டணியின் சாதனை படம் முழுக்க மின்னுகின்றன. ஆங்கிலப்படத்துக்கு நிகரான காட்சிகளின் வடிவில் பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

நாயகனின் சாகசத்தை மட்டும் குருட்டுத்தனமாக நம்பி உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் திரைக்கதைதான் இதன் பெரிய பலவீனம். எத்தனை பிரம்மாண்டமான சிக்கலையும் நாயகன் அநாயசமாக எதிர்கொள்வான் என்று பலமுறை நிறுவப்படுவது எல்லாவற்றையுமே அசுவாரஸ்யமாக்குகிறது. அபத்தமான சென்ட்டிமென்ட் காட்சிகளை அநாவசியமாக இணைத்திருப்பது வேறு சிரிப்பை மட்டுமல்ல எரிச்சலையும் வரவழைக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் தவிர்த்துவிட்டு தீவிரத்தன்மையுடனும் சுவாரசியமான திரைக்கதையுடனும் உருவாக்கியிருந்தால், தமிழிலும் ஹாலிவுட் பாணியில் ஒரு நல்ல ‘ஜேம்ஸ்பாண்ட்’ திரைப்படம் வந்திருக்கிறது என்கிற பெருமையை நாம் அடைந்திருக்க முடியும்.

‘எதிரிகளால் அல்ல, உன் தோல்வியின் ஒப்புதலை உன்னால் மட்டுமே  தீர்மானிக்க முடியும்’ என்பது போன்ற உத்வேக உபதேசங்கள் எல்லாம் கேட்க நன்றாக இருக்கிறதுதான். ஆனால் மூளையைக் கழற்றி விட்டுதான் இந்தப் படத்தை ரசிக்க முடியும் என்கிற அபத்த உணர்வைத்தான் ரசிக்கவே முடியவில்லை.

தேய்வழக்கமாக இருந்தாலும் இதைத்தான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இந்தத் திரைப்படத்தில் வேகம் இருக்கிறது; விவேகம் இல்லை.

]]>
Vivegam , Movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/25/w600X390/vivegam_ajith1xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/25/vivegam-movie-review-2761652.html
2758196 சினிமா திரை விமரிசனம் திகிலூட்டுகிறதா? ‘அன்னாபெல் கிரியேஷன்’ - சினிமா விமரிசனம் பவித்ரா முகுந்தன் Saturday, August 19, 2017 02:52 PM +0530  

உலகளவில் திகிலூட்டும் பேய் படங்களுக்கென தனி ரசிகர் பட்டாளமே உள்ளது. வசனமே புரியவில்லை என்றாலும், ‘வசனமாடா முக்கியம்? படத்த பாருடானு!’ எந்த மொழியாக இருந்தாலும் பேய் படமாக இருந்தால் பார்த்து விடுவார்கள். அந்த வகையில் உலகம் முழுவதிலும் பல மொழிகளில் வெளியாகியுள்ள இந்த அன்னாபெல் கிரியேஷன் படத்தில் பிற பேய் படங்களைவிட புதியதாக ரசிகர்களை பயமுறுத்த என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? 

கான்ஜூரிங் பட வரிசையில் நான்காவதாக வெளி வந்துள்ள படம் அன்னாபெல் கிரியேஷன். 2014-ல் வெளிவந்த அன்னாபெல் படத்தில் அனைவரையும் திகிலடைய செய்த அன்னாபெல் பொம்மையின் உருவாக்கம் மற்றும் அதனுள் ஆவி புகுந்ததற்கான காரணம் போன்றவற்றை கூறும் முன்கதையே இந்த அன்னாபெல் கிரியேஷன். 

1940 மற்றும் 1950-களில் நடக்கும் கதை என்பதால் அதற்கேற்ற கலை வடிவமைப்புடன் கதை நகர்வது படத்தின் திகிலை இன்னும் அதிகரித்துள்ளது. பொம்மை தயாரிப்பாளராக பணிபுரியும் சாமூவேல் மல்லின்ஸ் என்பவரின் ஐந்து வயது மகளான அன்னாபெல் ஒரு கார் விபத்தில் உயிரிழக்கிறார். சில வருடங்களுக்குப் பின் அவரது மனைவி எஸ்தரும் ஒரு விபத்தில் சிக்கி படுத்தப் படுக்கையாகிவிடுகிறார். இந்நிலையில் 12 ஆண்டுகள் கழித்து கன்னியாஸ்திரீ சார்லெட் என்பவர் ஆறு ஆதரவற்ற குழந்தைகளுடன் அந்த வீட்டில் வசிக்க வருகிறார்.

எல்லா பேய் படங்களில் வருவது போலவே எங்கெல்லாம் அமானுஷ்யமான சத்தம் கேட்கிறதோ அல்லது உருவம் தெரிகிறதோ, அதைப் பின் தொடர்ந்து கதையில் உள்ள கதாப்பாத்திரங்களும் செல்கிறார்கள். ஆறு குழந்தைகளில் ஒருவரான ஜானிஸ் என்ற குழந்தை செல்லக்கூடாத ஒரு அறைக்குள் செல்வதைத் தொடர்ந்து அன்னாபெல்லின் வடிவத்தில் இருக்கும் சாத்தான் ஜானிஸை குறிவைத்து, வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் பயமுறுத்துகிறது. 

சிறுவர்களுள் ஒருவரின் உடலில் ஆவி புகுந்த பிறகு திகிலிற்கு பஞ்சமில்லாமல் கதை வேகமாக நகர்கிறது, இறுதியில் யாரும் எதிர்பாராத வகையில் அன்னாபெல்லின் ஆவி தனது பெற்றோர்களையே கொன்றுவிடுகிறது. ஏன் தன் சொந்த அப்பா, அம்மாவையே அந்த ஆவி கொல்கிறது என்கிற கேள்விக்கு பதிலளிப்பதே மீதிக் கதை.

பாரம்பரியமாகப் பேய் படங்களுக்குத் தேவையான இருட்டு, பாழடைந்த வீடு, பேசும் பொம்மை, அலறும் குழந்தைகள் கடைசியாகப் பேய்க்கு வக்காலத்து வாங்கும் ஒரு சோகமான ஃபிளாஷ்பேக், இவையனைத்தும் இந்தப் படத்திலும் தவறாமல் இடம் பெற்றிருக்கிறது.   

இயக்குநர் டேவிட் சேண்ட்பெர்க் முடிந்தளவு கதையை கிளைமேக்ஸ் வரை சுவாரஸ்யமாக கொண்டு செல்ல முயன்றுள்ளார். முக்கிய கதாபாத்திரங்களான அந்தோணி லாபகலியா, மிராண்டா ஓட்டோ, ஸ்டெபானி சிக்மான் ஆகிய அனைவரும் அற்புதமான நடிப்பை வெளிக்காட்டியுள்ளனர். குறிப்பாக ஆதரவற்ற குழந்தைகளில் ஒருவரான ஜானிஸ் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள தலித்தா பேட்மேன் கவனிக்க வைக்கிறார்.  

பேய் படங்களின் வெற்றிக்கு முக்கிய பங்கு வகிப்பது ஒளிப்பதிவும், பின்னணி இசையும்தான், அந்த வகையில் இவையிரண்டும் படத்திற்குக் கூடுதல் பலம் சேர்த்துள்ளது. படத்தின் இறுதியில் கன்ஜூரிங் பட வரிசையில் ஐந்தாவதாக 2018-ல் வெளிவரவுள்ள ‘தி நன்’ படத்திற்கான டீஸரையும் வெளியிட்டுள்ளனர். இந்தப் படம் ‘கான்ஜூரிங் 2’ படத்தில் கன்னியாஸ்திரீ ரூபத்தில் வந்த சாத்தானின் முன்கதையை சொல்வதாக அமைந்துள்ளது. 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/19/w600X390/June_20_2017-annabelle-001.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/19/annabelle-creation-movie-review-2758196.html
2756292 சினிமா திரை விமரிசனம் ராணா டகுபதியின் ‘நானே ராஜா, நானே மந்திரி’ திரைப்பட விமர்சனம்! சரோஜினி Wednesday, August 16, 2017 06:37 PM +0530  

பாகுபலிக்கு முன்பு ராணாவைத் தமிழ் ரசிகர்களுக்கு அத்தனை பரிச்சயமில்லை. ஆனால் இந்தப் படத்தின் ஓபனிங் சீனில் பிரேக் பிடிக்காத வண்டியில் ராணாவைக் கண்டதும் எழுந்த பலத்த விசில் சத்தத்தில் இப்போது தமிழிலும் கணிசமான அளவில் ரசிகர்கள் இருக்கிறார்களெனத் தெரிந்தது. 

இத்திரைப்படத்தில் ராணாவுக்கு (ஜோகேந்தர்) வட்டிக்கு விடும் தொழில். தன் பெயரில் மனைவியின் பெயரையும் இணைத்து ராதா ஜோகேந்தர் எனச் சொல்லும் அளவுக்கு மனைவியான ராதா மீது அளவில்லாத நேசம் கொண்டவர். திருமணமாகி மூன்று வருடங்களாகியும் குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத இத்தம்பதிக்கு ஒரு வழியாக அந்த பாக்கியம் கிடைக்கும் போது உள்ளூர் நாட்டாமை மனைவியால் நேரக்கூடிய ஒரு அராஜகத்தின் மிச்சம் தான் இத்திரைப்படத்தின் முக்கால்வாசிக் கதை. மிச்சமிருக்கும் கால்வாசித் திரைப்படத்தில் ஜோகேந்தர், ராதாவோடு காதல் செய்கிறார்.

முதலில் தன் மனைவியின் ஆசைக்காக ஊர்த்தலைவராகத் தேர்தலில் போட்டியிடுகிறார் ஜோகேந்திரா. அரசியல் தான் தொட்டால் ஒட்டிக் கொள்ளும் மசிக்கரியாயிற்றே... அப்படியே ஊர்த்தலைவரில் இருந்து ஸ்டார்ட் ஆகும் பிரேக் பிடிக்காத வண்டி அப்புறம் அங்கே, இங்கே முட்டிக் கொண்டு நில்லாமல் நேஷனல் பெர்மிட் லாரி போல இலக்கை துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்து தன் வழியில் குறுக்கிடும் அத்தனை பேருக்கும் கபால மோட்சம் அளித்து முதல்வர் பதவியை நோக்கி சடுதியில் நகர்கிறது. இடையில் தேவிகா ராணியாக காத்ரின் தெரஸா. டி.வி சேனல் அதிபரின் மகளாக வரும் காத்ரின், தான் ஏற்றுக் கொண்ட கதாபாத்திரத்தை அருமையாக ஈடு செய்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த ‘மெட்ராஸ்’ கலைச்செல்வியை டோலிவுட் ஏன் ஊறுகாய் போல் பாவிக்க வேண்டும்? பொண்ணுக்கு ஹோம்லி ரோலும் ஷூட்டாகும் பாஸ். அடுத்த முறை ட்ரை பண்ணிப் பாருங்க.

கோயில் கொடிமரத்தில் முதலில் விளக்கேற்றும் உரிமை ஊர்த்தலைவரின் மனைவிக்குத் தான் உண்டு என்று ஆணவம் கொண்டு ஒரு பெண் கதாபாத்திரம், ஜோகேந்தரின் மனைவிக்கு ஈடு செய்ய முடியாத ஒரு கொடுமையைச் செய்து விடுகிறது. அந்தக் கொடுமைக்குப் பழி தீர்ப்பதற்காகத் தான் ஜோகேந்திரா அரசியலில் இறங்குகிறார். முதலில் ஊர்த்தலைவராகும் ஜோகேந்திரா, எம்எல்ஏ வின் தகாத ஆசை மற்றும் வற்புறுத்தலை காரணம் காட்டி அவரைக் கொன்று விட்டு, தான் எம்எல்ஏ ஆகிறார்.

அப்புறமும் வண்டியில் பிரேக் இல்லாததோடு வாழ்க்கையிலும் பிரேக் போட ஆளில்லாததால் எம்எல்ஏவிலிருந்து மினிஸ்டராக, அதிலும் ஹோம் மினிஸ்டர் ஆக ஆசைப்படுகிறார். ஹே... நேற்று மதியம் அரசியலுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தவர்களை எல்லாம் ஹோம் மினிஸ்டர் ஆக்க முடியாது ஜோகி வேண்டுமென்றால் கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஆக்குகிறோம் என கட்சித் தலைமை முடிவெடுக்க, ஒரு வழியாக ராதா ஜோகேந்தர் கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஆகிறார். 

ஒரு சாமானியன், தன் மனைவிக்கு நேர்ந்த அவலத்துக்குப் பழிவாங்குவதற்காக அரசியலில் இப்படி விஸ்வரூபமெடுத்தால்... அட அரசியல்வாதிகளை விடுங்கள் நம் மீடியாக்களால் சும்மா இருக்க முடியுமா? அந்த இடத்தில் தான் ஃபாரின் சிகரெட்டுடன் என்ட்ரி ஆகிறார் தேவிகா ராணியாக காத்ரின். மீடியாவின் உயர் மட்டத்துப் பெண்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படும் அளவுக்கு நிலைமை சென்று விட்டது கொஞ்சம் கோராமையாகத் தான் இருக்கிறது. கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஜோகேந்திரா எப்படி அந்த உயரத்துக்குச் சென்றார் என்று ஆராய வரும் தேவிகா ராணி... படு மட்டமான ரசனையாக தன்னைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்ய வரும் ஆணான ஜோகேந்திராவின் மீது காதல் மீதூற கசிந்துருகி அந்தக் காதலின் பேராலேயே அவருக்கு எதிரியாகவும் ஆவதாகச் செல்கிறது கதை.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் ஜோகேந்திரா முதலமைச்சராக ஆசைப்படுகிறார். அதற்கு டி.வி சேனல் அதிபர் மகளான தேவிகா, சோஷியல் மீடியாவின் துணை கொண்டு உதவ முன் வருகிறார். மனைவியை நேசிக்கும் ஆண் பிரஸ்டீஜை வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டாங்க ரேஞ்சில் மனைவிக்காக முதல்வர் பதவி அடைய விரும்பும் ஜோகேந்திரா தன்னை மக்கள் முன் மார்க்கெட்டிங் செய்து கொள்ள தேவிகாவின் உறவை ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

இந்த இடத்தில் இயக்குனரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டாக வேண்டும்...

‘டைரக்டர் சார்... அதெப்படி இப்படி எல்லாம் காட்சிகள் வைக்க முடிகிறது? அடடே... மெய் சிலிர்க்கச் செய்கிறது அந்தக் காட்சியமைப்பு! . தன்னை பலாத்காரம் செய்ய வரும் ஒரு ஆணை, பத்திரிக்கையாளராக உயர் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணால் எப்படிக் காதலிக்க முடியும்? என்று புரியவில்லை. 

இப்போது ராதா என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்கிறீர்களா?

அவர் வழக்கம் போல நமது அரசியல் தலைவர்களின் மனைவிகள் என்னவெல்லாம் செய்வது வழக்கமோ... அதையே அட்சரம் பிசகாமல் செய்து கொண்டிருப்பதாகக் காட்சிகள் செல்கின்றன.

ராதா அன்னதானம் செய்கிறார். கோயில் பிச்சைக்காரர்களுக்கு ரூபாய் நோட்டுக்களை பிச்சை போடுகிறார், தன்னை நாடி வரும் ஏழைகளுக்கும், தானே தேடிச் செல்லும் ஏழைகளுக்கும் வகை, தொகையில்லாமல் உதவுகிறார். ஒரு பக்கம் கணவர் ஜோகேந்திரா அரசியலைக் காரணம் காட்டி செய்து கொண்டிருக்கும் அராஜகங்களுக்கு எல்லாம் மறுபக்கம் மனைவியாக ராதா படம் முழுக்கப் பரிகாரம் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறார். 

  • முடிவில் ராதாவின் பரிகாரம் வென்றதா?
  • ஜோகேந்திரா முதலமைச்சர் ஆனாரா?
  • தேவிகாவின் முறையற்ற காதல் கை கூடியதா? 
  • இந்த பொலிட்டிகல் ஆக்‌ஷன் திரில்லர் திரைப்படத்தை வைத்து இயக்குனரும், ஹீரோவும் மக்களாகிய நமக்கு சொல்ல விரும்பிய சேதி என்ன? 

என்பது போன்ற இத்யாதி... இத்யாதி கேள்விகளுக்கு எல்லாம் அப்பாவி ரசிக சிகாமணிகளே நீங்கள் வெள்ளித்திரையில் விடை தேடிக் கொள்ளுங்கள்.

காஸ்டியூம்ஸ்...

காஜல் அகர்வால் விதம் விதமான புடவைகளில் செம கியூட் ஹோம்லி லுக்! காத்ரின் கூட தனது ஹை புரொஃபைல் லுக்கில் அணிந்து வரும் ஆடைகள் அனைத்துமே நச் ரகம்!

ராணாவின் கேஷுவலான வேஷ்டி கட்டும் ஸ்டைல் பட்டையைக் கிளப்பினாலும் நடுவில் சில காட்சிகளில் சபாரி மாதிரியான சில உடைகளில் வருகிறார். அது வயதான தோற்றமளிக்கிறது. 

காஸ்டிங்...

அந்நியோன்யமான மனைவியாக ராதா கதாபாத்திரத்தில் காஜல் அகர்வாலிடம் அழகு கொஞ்சுகிறது. தேவிகா ராணியாக காத்ரினும் ஓக்கே.

சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் நவ்தீப், காமெடியன் பித்ரி சதி, வார்டனாக வரும் ரெட்டி, ஊர்த்தலைவரின் மனைவியாக வரும் பெண், என அவரவர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப் பட்ட வேலையை செவ்வனே செய்திருக்கிறார்கள்.

வில்லன் அசுதோஷ் ராணா பயமுறுத்துவதற்குப் பதிலாக கே.எஸ்.ரவிக்குமார் படத்தில் மிக்ஸர் தின்று கொண்டிருப்பவர் போல அத்தனை மந்தமாக சிவனே என்று காரியமாற்றுவது அவரை காமெடி வில்லனாகக் காட்டி விட்டார்களோ இத்திரைப்படத்தில் என்றொரு யோசனையைக் கிளறுகிறார்.

ஒளிப்பதிவு...

வெங்கட் சி.திலீப்பின் கேமரா பாடல்காட்சிகளிலும், சண்டைக்காட்சிகளிலும் மாயஜாலம் செய்திருக்கிறது.

பாடல்கள்...

  • பாடல்களைப் பொறுத்தவரை சந்தமெல்லாம் நீயே, நீயே... சுவாசமெல்லாம் நீயே... நீயே! பாடல், படம் முடிந்து தியேட்டரை விட்டு வெளியே வந்த பின்னும் கூட இன்னும் காதோடு ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஷ்ரேயா கோஷலின் குரலில் ஐஸ்கிரீம் வழிந்தோடாத குறை! அத்தனை குளுமை அந்தப் பாடல்.
  • ஜோகேந்திரா... ஜோகேந்திரா நீ வாழ்க ஜோகேந்திரா, 
  • விஜய் ஜேசுதாஸின் குரலில் ராதம்மா, ராதம்மா ராவே ராதம்மா பாடல்கள் ராணாவுக்கான மாஸ் ரெஸ்பான்ஸை கூட்டக் கூடும். இந்தப் பாடலில் வரும் பெண் குரல் நடிகை திவ்யா ஸ்பந்தனாவுடையதாம். (குத்து ரம்யான்னு சொன்னா தான் தமிழ் ரசிகர்களுக்குப் புரியும்) செம வாய்ஸ் திவ்யா.
  • ஷ்ராவணியின் கனமான பேஸ் வாய்ஸில் சுமங்கலியாக நீ சென்று விட்டாயம்மா,பாடல் சற்றே மனதை அசைத்து கண் கலங்கச் செய்கிறது.

பாடல்களைப் பொறுத்தவரை எதுவுமே சோடையில்லை.

பாடல் காட்சிகளில் சப்பாத்திக்கு மாவு  பிசைவது, கண்ணைக் கட்டி அழைத்துச் சென்று நிற்க வைத்து நகைகள் அணிவிப்பது, ரொமான்ஸ் என்ற பெயரில் குளிக்கும் போது சோப் போட்டு விடுவது மாதிரியான காட்சிகள் எல்லாம் முன்பே சில திரைப்படங்களில் பார்த்த உணர்வைத் தருகின்றன. ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் இயக்குனர்களுக்கு கொஞ்சம் கற்பனை வறட்சியாகி விட்டது போல! அதனால் தான் இப்படி எங்கிருந்தாவது உருவ வேண்டியதாகி விடுகிறது.

படத்தில் புதிதாகக் காணக் கிடைத்த ஒரே ஒரு விஷயம் குண்டடி பட்டுப் பிய்ந்து போன காதுக்குப் பதிலாக ராணா தங்கத்தில் செய்து மாட்டி இருக்கும் மேற்காது ஒன்று மட்டுமே! சத்தியமாக அது மட்டும் தான் இந்தப் படத்தில் புதுசு. மற்றதெல்லாம் புது மொந்தையில் ஊற்றிய பழங்கஞ்சி!

சண்டைக்காட்சிகள்...

படத்தில் பெரிதாக சண்டைக்காட்சிகள் என்று ஒன்றும் மனதில் பதியவில்லை. பாலத்தின் மீது குண்டு வெடித்து மனைவி காயங்களுடன் மூர்ச்சையாகிக் கிடக்க கீழே விழத் தயாராக ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் காரிலிருந்து தன் மனைவியைக் காப்பாற்ற ஜோகேந்திரா முயற்சிக்கையில் வரும் சண்டைக்காட்சி ஓரளவுக்கு மனதில் நிற்கிறது. பாகுபலியில் காட்டெருமை, இதில் காரா?! என்ற உணர்வெழுந்தாலும் திரையில் காட்சி அருமையாகத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது தெரிந்தது.

கிளைமாக்ஸ்...

யூகிக்கக் கூடிய கிளைமாக்ஸ் தான் என்றாலும், இப்படி ஒரு திரைப்படத்துக்கு அதைத் தாண்டி வேறு எந்த விதமான கிளைமாக்ஸையுமே திட்டமிட முடியாது என்பதால் படம் சுபம்.

இத்திரைப்படத்தின் இயக்குனர் தமிழ், தெலுங்கில் வெற்றி நடை போட்ட சூப்பர் ஹிட் திரைப்படமான ‘ஜெயம்’ படத்தை இயக்கிய தேஜா. வழக்கமான தனது கொஞ்சம் காதல், கொஞ்சம் சென்டிமென்ட், கொஞ்சம் சண்டை, கொஞ்சம் காமெடி காக்டெயிலில் இம்முறையும் தெலுங்கைப் பொறுத்தவரை படத்துக்கு மாஸ் வெற்றியே! தமிழ் ரசிகர்கள் சில லாஜிக் ஓட்டைகளை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். படம் மலையாளத்திலும் ரிலீஸ் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சேட்டன்கள் இப்படத்திற்கு என்ன ரிசல்ட் தருவார்கள் எனப் பொறுத்திருந்து தான் காண வேண்டும். இந்தியிலும் கூட படம் டப் செய்யப்பட்டிருக்கிறதாம். இந்தியில் ராணாவுக்கு செல்வாக்கு உண்டு என்கின்றன பாலிவுட் பட்ஷிகள்.

படத்தின் ‘பஞ்ச்’ டயலாக்குகள்...

அது போக படத்தின் பஞ்ச் டயலாக்குகள் குறித்தும் பேசியாக வேண்டும். முழுப்படமுமே பஞ்ச் டயலாக்குகளை நம்பித்தான் எடுக்கப் பட்டிருக்கிறதோ! என்ற வகையில் மரண மாஸாக நெஞ்சில் இல்லை... இல்லை ஸ்ட்ரெயிட்டாக பின்மூளைக்குள் குத்தி ஆங்கர் போட்டு நிற்கின்றன சூப்பர்... டூப்பர் ‘பஞ்ச்’ கள்.

  • ‘கணக்குப் போட்டு அடித்தால் ஐந்தே வருடங்களில் நான் ஆவேன் சி. எம்.
  • பாம்புக்குப் புற்று வேண்டுமென்றால் எறும்பு எதற்கடா கஷ்டப்பட வேண்டும்? 
  • நான் எப்போது சாக வேண்டும் என்பதை நானே முடிவு செய்வது மட்டுமல்ல, நீ எப்போது சாக வேண்டுமென்பதையும் நானே முடிவு செய்வேன்.
  • ஆயிரம் பேரை ரிஸார்ட்டில் தங்க வைத்தால் நாளைக்குள் நானும் ஆவேன் சி.எம்’  

என்பது மாதிரியான ‘பஞ்ச்’கள்  எல்லாம் தமிழில் கேட்கையில் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமற்றுத் தோன்றினாலும் தெலுங்கில் கேட்கையில் மேலே சொன்ன எபெக்ட் இருந்தது நிஜம்!

கிளைமாக்ஸில் இயக்குனர் தேஜாவும், ராணாவும் உறுதிப்படுத்த விரும்புவது ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தான்... தங்களை ஓட்டுப் போட்டு தேர்ந்தெடுத்த மக்களை மதிக்காத, மக்களுக்கு அநீதி இழைக்கத் தயங்காத அரசியல்வாதிகளை எல்லாம் மொத்தமாகக் குண்டு வைத்து கூண்டோடு அழித்துவிடுவதே நல்ல அரசியல் முகிழ்ப்பதற்கான ஒரே வழி என்கிறார்கள்.

ஐயோடா... இதெல்லாம் சாத்தியமா? அதைச் சொன்ன தைரியத்துக்காக இருவரையும் பாராட்டலாம். ஆந்திர அரசியல்வாதிகள் இதைக் கண்டுகொள்ளவில்லையா? அல்லது ஸ்போர்ட்டிவாக எடுத்துக்கொண்டார்களா எனத் தெரியவில்லை. 

பாடல்கள் மற்றும் பஞ்ச் டயலாக்குகள், காரைக்குடி, நகரத்தார் தெருக்களையும் வீடுகளையும் லட்டு போல கேமிராவில் அள்ளித் தந்த ஒளிப்பதிவுக்காகவும், ராணா, காஜல், காத்ரினின் இயல்பான நடிப்புக்காகவும் ஒருமுறை பார்க்கலாம்

]]>
ராணா டகுபதி, RANA DAGUBATTI, tollywood, டோலிவுட், nene raju nene mantri movie review, நானே ராஜா நானே மந்திரி திரைப்பட விமர்சனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/16/w600X390/nene-raju-story_647_062317015234.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/16/rana-dagubattis-nene-raju-nene-mantri-movie-review-2756292.html
2754660 சினிமா திரை விமரிசனம் இயக்குநர் ராமின் 'தரமணி': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Sunday, August 13, 2017 09:32 AM +0530  

எச்சரிக்கை: மிகையாக இருந்தாலும் முதல் வரியிலேயே தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். இந்தத் திரைப்படம் ‘முதிர்ச்சியான பார்வையாளர்களுக்கானது’. ஒருவேளை வழக்கமான தமிழ் சினிமாவை எதிர்பார்த்து செல்பவர்கள் கடுமையான அதிர்ச்சியை அடைவதற்கான சாத்தியம் அதிகம். ‘இது இயக்குநர் ராமின் திரைப்படம்’ என்கிற அறிதலுடன், முன்கூட்டிய மனநிலையுடன் செல்கிறவர்கள் கூட அந்தப் பட்டியலில் இடம் பெறுவதற்கான சாத்தியமுண்டு.

இந்தத் திரைப்படத்தின் உள்ளடக்கம், காட்சிகள், வசனங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் கடுமையான சமூக விமரிசனங்களும், அவல நகைச்சுவையும், மரபு மீறலும், கலாசார அதிர்ச்சியும், இயக்குநரின் குரலும் நிறைந்திருக்கின்றன. 

இதுவரை வெளிவந்த தமிழ் சினிமாக்களில் ‘The most matured cinema’ என்று இயக்குநர் ருத்ரைய்யா இயக்கிய ‘அவள் அப்படித்தான்’ திரைப்படத்தை முன்நிறுத்த விரும்புகிறேன். ஆனால் அந்தத் திரைப்படத்தை விடவும் பல நூறு அடிகள் தாண்டிச் சென்றிருக்கிறது, ராமின் ‘தரமணி’

நிற்க, உடனே ‘இது ஏதோ ஒலக சினிமா’ போல இருக்கு’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்ளவும் தேவையில்லை. ராமின் திரைமொழி ‘பெஸ்டிவல் பாணியில்’ இருந்தாலும் அவர் பேசியிருக்கும் விஷயம் மிக அடிப்படையானது; எளிமையானது. எனவே அடிப்படை மனித உணர்வுள்ள எந்தவொரு சராசரி நபருக்கும் இந்தத் திரைப்படம் நிச்சயமாகப் புரியும். அதற்கான பொறுமையும் நுண்ணுணர்வும்தான் தேவை. 

சரி, விமரிசனத்துக்குள் செல்வோம். 

**

ஆண் x பெண் உறவு சார்ந்த சிக்கல் என்பது மேற்பரப்பில் எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும் அதனுள் ஆயிரக்கணக்கான இழைகள் உள்ளுறையாக, ரகசியமாக பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. தனிநபர்களின் அகச்சிக்கல்கள்தான் குடும்ப வன்முறைகளுக்கு காரணமாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலான சமூகக் குற்றங்களுக்கு குடும்ப வன்முறையே காரணமாக இருக்கிறது. இப்படி ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப்பிணைந்திருக்கும் நம்முடைய வாழ்வியல் இயங்குமுறையின் சிக்கல்களை நேர்த்தியான திரைக்கதையின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார் ராம்.

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சிக்கலின் வரலாறு பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தது. ஆதாமின் முதல் ஆப்பிள் கதைக்கு முன்னால் இருந்தே இந்தச் சிக்கல் இருந்திருப்பதற்கான வாய்ப்பு உண்டு. 

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையில் தோன்றும் இனக்கவர்ச்சி, காதல், காமம் என்று அனைத்துக்கும் காரணம் இயற்கையின் தொடர் சுழற்சிதான். இதற்காகவே அத்தனை நாடகங்களும். ஓர் உயிரில் இருந்து இன்னொரு உயிர் உருவாவது. இயற்கையின் இந்தத் தொடர் நாடகம், ஏறத்தாழ எல்லா உயிரினங்களுக்குள்ளும் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாகத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. 

காமம்தான் இதற்கான அடிப்படை உந்துவிசை என்றாலும் இந்த நாடகத்தின் பிரதிபலிப்பாக அதன் மேற்பரப்பில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே எவ்வாறான காட்சிகள் எல்லாம் நிகழ்ந்து விடுகின்றன?

அகங்கார மோதல்கள், பரஸ்பர ஈர்ப்புகள், அதற்கான வேடங்கள், காதல், அதனுள் மறைந்திருக்கும் காமம், அவை சார்ந்த பாசாங்குகள், நிறைவேறாத ஏக்கங்கள், பெருமூச்சுகள், அகம், புறம் சார்ந்து உருவாகும் வன்முறைகள், பாலியல் சீண்டல்கள், குற்றங்கள், குடும்ப வன்முறை, வன்மங்கள், கொலைகள், தற்கொலைகள், இறந்து போகும் மனங்கள், மரத்துப் போகும் உணர்வுகள் என்று பல்லாயிரக்கணக்கான உணர்ச்சிகளின் விளையாட்டுக்களம் இது. 

இந்தக் களத்தின் பின்னணியில்தான் தன் நாடகத்தை நிகழ்த்துகிறார் ராம். ‘ஒரு பையன், ஒரு பொண்ணு கிட்ட ‘ஐ லவ் யூ’ சொன்னா என்னவெல்லாம் நடக்கும்? என்கிற இயக்குநரின் குரலும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளும் ஒரு சிறிய உதாரணம். 

**

காதலில் தோற்றுப் போகும்  ஓர் இளைஞன். திருமண வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போகும் ஒரு பெண். மழைநாள் ஒன்று தற்செயலாக அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்க வைக்கிறது. எழுத்தாளர் ஆதவனின் சிறுகதையில் வரும் பாத்திரங்கள் போல அகங்கார மோதலில் அந்தக் காட்சி தொடங்குகிறது. ஒருவரையொருவர் மெல்லப் பிறாண்டிக் கொள்கிறார்கள். அதிலிருந்து ஒழுகும் குருதியை ருசிக்கிறார்கள். மிக முதிர்ச்சியான உரையாடல் அவர்களுக்குள் நிகழ்கிறது. 

பரஸ்பரம் தங்களைப் பற்றிய அறிமுகம் கிடைத்தவுடன் தாங்கள் இருவரும் ஒரே குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணமும் பிரியமும் உருவாகிறது. 

காதலியால் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞன், கணவனால் பாதிக்கப்பட்ட பெண். பாதிக்கப்பட்ட இருவர் இணைந்து அவர்களுக்குள் இனிமேலும் பாதிப்பு வராத ஒரு பயணத்தை உருவாக்க முடியுமா?. ஆம் என்று தோன்றலாம். இல்லை. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சில ஆதாரமான குணாதிசயங்கள் அவர்களை அப்படி வாழ அனுமதிக்காது. 

அவர்களுக்குள் நிகழும் குரூர விளையாட்டை கருணையேயின்றி ரத்தமும் சதையுமாக நம் கண் முன் நிறுத்துகிறார் இயக்குநர் ராம். 

**

படத்தின் முதல் பிரேம் தொடங்கி கடைசி வரைக்கும் இயக்குநரின் கொடி பறக்கிறது. ஆம். ‘இது முழுக்க முழுக்க இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள திரைப்படம்’ என்று தைரியமாகச் சொல்லலாம். முன்னணி நாயகர்களுக்கேற்ப பல சமரசங்களைச் செய்யும் பிழைப்புவாத இயக்குநர்களுக்கு மத்தியில் தாம் உருவாக்க விரும்பும் படைப்புக்காக எத்தனை வருடங்கள் வேண்டுமானாலும் காத்திருக்க முனையும் ராமின் பிடிவாதமும் கலைஞனுக்கான திமிரும் ரசிக்க வைப்பவை. 

ஆட்சேபகரமான சில காட்சிகளை நீக்கினால் ‘யூ’ சான்றிதழ் பெற்று வரிவிலக்கு ஆதாயம் கிடைக்கக்கூடிய சூழலை கைவிட்டு ‘அந்தக் காட்சிகளை நீக்க முடியாது, அவைதான் இத்திரைப்படத்தின் அடித்தளம்’ என்கிற நோக்கில் பிடிவாதமாக ‘ஏ’ சான்றிதழ் பெற்ற நேர்மை பாராட்டத்தக்கது. 

ஆனால், இயக்குநரின் திரைப்படம் என்பதற்காக நாயகனின் உடல்மொழி முதற்கொண்டு படம்நெடுக ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும் ‘வாய்ஸ்ஓவர்’ வரை இயக்குநரே பல இடங்களை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பது நியாயமா? (சரி, இந்த பஞ்சாயத்துக்குப் பின்னால் வருவோம்). 

இந்தியா – இலங்கை கிரிக்கெட் போட்டிக்கும், இராமேஸ்வரத்தில் உள்ள சில மீனவப் பெண்கள் மழை வருவதற்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் உள்ள சம்பந்தம்தான். ஆம், எது புரிகிறதோ, அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறது இயக்குநரின் பின்னணிக்குரல். 

இங்கு கிரிக்கெட் என்பது விளையாட்டு மட்டுமல்ல. அதுவொரு மதம். சர்வதேசப் பிரச்னைகளுடன் தொடர்புடையது. கேயாஸ் தியரி போல, மைதானத்தில் அடிக்கப்படும் ஒரு சிக்ஸர் எவருடைய உயிரையோ பறிக்கும் சக்தி வாய்ந்தது. ஏனென்பது படத்தைப் பார்த்தால் புரியும். 

ஆண், பெண்ணுக்கான உறவுச்சிக்கல்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம் என்றாலும் படம் நெடுக இம்மாதிரியான சமூக அரசியல் தொடர்பான பிரச்னைகள், ‘சுளீர்” கேள்விகள், அதிலுள்ள இருண்மை நகைச்சுவை என்று பார்வையாளர்களைத் தொடர்ந்து காலணியால் அடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார் இயக்குநர். 

பார்வையாளர்களுக்கு நிச்சயம் வலிக்கும். ஆனால் சந்தோஷமான வலி. சினிமா எனும் வலிமையான ஊடகத்தைப் போதை மருந்து போல பயன்படுத்தி அரசியல் சுரணையற்ற ஒரு சமூகத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கும் சினிமாக்காரர்களின் மத்தியில் இப்படிச் சமூகவுணர்வுடன் ஓர் உயிர்ப்புள்ள இயக்குநர் இருக்கிறார் என்பதே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. 

நாயகனுக்கும் நாயகிக்குமான பிரச்னைகளை விவரித்துக்கொண்டே செல்லும் இயக்குநர், ஓரிடத்தில் ‘Pause’ பட்டனை அழுத்தி விட்டு, ‘இத்தனை நேரம் இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தீர்களே, ஏரிகளை அழித்து உருவாகியிருக்கும் இந்தக் கட்டடங்களைப் பற்றி யோசித்தீர்களா?’ என்று ‘நச்’சென்று ஒரு கேள்வி கேட்கிறார். படம் முழுக்க இது போல் நிறைய கேள்விகள், கிண்டல்கள். மிக கூர்மையான வசனங்கள். 

**

படத்தின் தலைப்பான ‘தரமணி’ என்பது அற்புதமான குறியீடு. தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை சார்ந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், பணியாளர்கள் அதிகமுள்ள பகுதி. உலகமயமாக்கலின் துல்லியமான அடையாளம். 

ஐ.டி துறை என்பது பிரத்யேகமான கலாசாரத்தைக் கொண்டது. எப்போது வேண்டுமானாலும் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளக்கூடிய பணிப் பாதுகாப்பின்மை சூழல், வழக்கத்துக்கு மாறான இரவு நேரப் பணி, முந்தைய தலைமுறையால் கனவு கூட காண முடியாத ஊதியம், அது தரும் செளகரியங்கள், இடைஞ்சல்கள், பாலியல் சீண்டல்களைச் சகித்துக்கொள்ளவேண்டிய அவலம் (பெண்களுக்கு), சமூகவுணர்வு அற்ற அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட கும்பல் ஒருபுறம். அந்தக் கும்பலில் இருந்து கொண்டே தன்னால் இயன்ற சமூகப் பணிகளை செய்யும் உணர்வாளர்கள் என்று விநோதமான கலவை.

எளிய சமூகத்தின் பல்வேறு கனவுகளைக் கலைத்துக்கொண்டு அவர்களின் உழைப்பையும் குருதியையும் உயிரையும் உறிஞ்சிக் கொண்டுதான் நகரமயமாக்கல் எனும் ‘நரகல்மயமாக்கல்’ உருவாகிறது. ஆலயத்தை உருவாக்குவதற்காக பல்வேறு அடிமைகள் உயிரிழந்த அதே ஆதிக்காலத்துக் கதை நவீன உலகத்திலும் தொடர்கிறது. வறுமையிலிருந்து தப்பிக்க பெருநகரத்துக்குள் வந்து விழும் அந்நிய மாநிலத்தைச் சோந்த ஏழைப் பணியாளனின் சடலம், குருதி கொப்பளிக்க எவரும் கவனிப்பாரின்றி அநாதைப் பிணமாகச் சாலையோரத்தில் கிடக்கிறது. தொலைதூரத்தில் உள்ள பல்லடுக்குக் கட்டடம் பின்னணியில் மங்கலாகத் தெரிகிறது. இப்படி அர்த்தம் பொதிந்த பல காட்சிகள் படம் பூராவும் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.  

ஆனால் இத்திரைப்படம் ஐ.டி. பணியாளர்களைப் பற்றியது அல்ல. அப்படியொரு விநோதமான கலாசாரத்தின் பின்னணியில் பணிபுரிபவள் அல்தியா (ஆண்ட்ரியா). ஆங்கிலோ இந்தியச் சமூகத்தைச் சார்ந்தவளாக இருப்பதாலும், கணவனைப் பிரிந்து வாழ்பவள் என்பதாலும் மிகக் குறிப்பாக அழகாக இருப்பதாலும் உடல் சார்ந்த தொடர்புக்கு எளிதில் கிடைப்பாள் என்று உயர் அதிகாரியால் எண்ணப்படுபவள். ஆனால் தன் மீது வீசப்படும் பாலியல் சீண்டல்களை சாதுர்யமாகவும் துணிச்சலாகவும் எதிர்கொள்ளத் தயங்காதவள் அவள். கணவன் தன்னிடம் மறைத்த பாலியல் அடையாளத்தை, அதன் சிக்கலை கருணையுடன் மன்னிக்கத் தெரிந்தவள். (தற்பால் சேர்க்கையை காட்சி வடிவத்திலும் கண்ணியமாகவும் கையாண்ட முதல் திரைப்படமாக ‘தரமணி’ இருக்கக்கூடும்). 

ஓர் ஆணினால் ஏமாற்றப்பட்டு, தாயால் வசைபாடப்பட்டு தன் மகனுடன் தனிமையில் அலையும் அல்தியாவுக்கு, நேர்மையான ஒரு இளைஞனைப் பார்த்ததும் சலனம் ஏற்படுகிறது. அவன் நல்லவனாக இருக்கக்கூடும் என்கிற எண்ணம் உருவாகிறது. ஒரு பெண்ணால் பாதிக்கப்பட்ட அவனுடைய துயரத்தைத் தன் காதலின் மூலம் துடைக்க முடியும் என நம்புகிறார். 

**

ஒரு பொண்ணு, ஒரு பையன் கிட்ட காதலில் விழுந்தால் என்னவாகும்?

நாயகன், நாயகி என்று இந்தத் திரைப்படத்தில் எவருமில்லை. என்றாலும் சம்பிரதாயத்துக்காகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் வசந்த் ரவி, இந்த படைப்பின் நாயகன். ஒரே திரைப்படத்தோடு ஓய்ந்து போன ‘காதல் ஓவியம்’ கண்ணனை நினைவுப்படுத்துகிறார். ஆனால் உடல்மொழி, உச்சரிப்பு என்று எல்லாவற்றிலும் இயக்குநர் ராமே தெரிகிறார். இது ராமின் திரைப்படங்களில் உள்ள வழக்கமான குறை. ஒரு திரைப்படம் இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கலாம், அதற்காகப் பாத்திரங்களும் இயக்குநரின் தோரணையை நகலெடுப்பது அவசியமா? முதல் படம் என்று தெரியாத அளவுக்கு வசந்த் ரவி அபாரமாக நடித்திருக்கிறார். 

தனக்குக் காதலை தந்த ஆண்ட்ரியாவிடம் வழக்கமான ஆணின் நிலவுடமை மனோபாவத்தோடு ‘அவன் கூட படுத்தியா..’ என்று கேட்ட குரூரத்தைப் பிற்பாதியில் வேறொரு இடத்தில் உணர்ந்து மனம் கலங்கும் காட்சியில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். 

மக்களிடம் அறிமுகமே இல்லாத நடிகரை உபயோகப்படுத்துவது இயக்குநரின் துணிச்சல் என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும் இந்தப் பாத்திரத்துக்கு முன்னணி நாயகர்கள் மட்டுமல்ல, இரண்டாவது, மூன்றாவது நிலையில் உள்ள நடிகர்கள் கூட நடிக்க ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். பாத்திரத்தின் தன்மை அப்படி. அழகம்பெருமாள் தன் பாத்திரத்தைத் திறம்பட கையாண்டிருக்கிறார். இறுதிக்காட்சியில் நாயகனின் மீது கோபப்பட்டு விட்டு பின்பு அதே காரணத்துக்காக நன்றியும் சொல்வது மிக நுட்பமான காட்சி. 

படத்தில் வரும் சிறு சிறு பாத்திரங்களும் அபாரமாக நடித்திருக்கின்றன. கதாபாத்திரத் தேர்வில் இயக்குநர் எத்தனை கவனமாக இருந்திருக்கிறார் என்பதற்கான உதாரணம் ஒன்று சொல்லலாம். ஆண்ட்ரியாவின் கணவன் பாத்திரத்துக்குச் சுருள்முடி. அதேபோல் சுருள்முடியுள்ள பையனைத் தேடி நடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். குடும்ப வன்முறைக்குப் பலியாகும் இளம்தலைமுறையின் பிரதிநிதியாக அந்தச் சிறுவன் அற்புதமாக நடித்திருக்கிறான். 

**

இந்தத் திரைப்படத்தின் காட்சிகளை, வசனங்களைச் சிலாகித்துக் கொண்டே போனால் விமரிசனம் நூறு பக்கங்களுக்கு மேல் நீளும். எனவே பலவற்றைச் சொல்லாமல் விடுகிறேன். காட்சிகளின் பின்னணிகளில் எங்கெல்லாம் புறா. மழை, ரயில் போன்ற குறியீடுகள் வருகின்றன என்பதைக் கவனிப்பதும் புரிந்து கொள்ள முயல்வதும் பார்வையாளனுக்குச் சுவாரசியமான அனுபவம்.
 
படத்தின் தலைப்பும் காட்சிகளும் ரயில்நிலையத்தோடு தொடர்புடையவை என்பதால் அது சார்ந்த சத்தத்தோடு தொடங்குகிற யுவனின் பின்னணி இசையின் ரகளை படம் பூராவும் தொடர்கிறது. காட்சிகளில் உள்ள நையாண்டிதனத்தை இசையும் பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால் பல இடங்களில் திணிக்கப்பட்ட உணர்வைத் தரும் வகையில் இசை ஒலித்துக் கொண்டேயிருப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். (இயக்குநர் End credits-ல் In the mood for love போன்ற திரைப்படங்களையெல்லாம் குறிப்பிட்டிருக்கிறாரே, யுவன். அதற்கு நியாயம் செய்ய வேண்டாமா).

இந்தத் திரைப்படத்துக்குப் பாடல்களே தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. என்றாலும் நாயகன் மனம் திரும்பி அது சார்ந்த துயரத்தின் ஊடே நாகூருக்குப் பயணமாகும்போது ஒலிக்கிற ‘பாவங்களை சேர்த்துக் கொண்டு’ என்கிற பாடல் மனதை உருக்க வைக்கிறது. மக்கள் சமூகத்தின் பல்வேறு இயல்பான முகங்களும் காட்சிகளும் இதில் பொருத்தமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. 

‘நாய்ல என்ன கெட்ட நாய், நல்ல நாய்... ஆண்கள் எல்லோரும் நாய்கள்தான். அப்பப்ப பிஸ்கெட் போட்டா போதும்’ என்பது போன்ற வசனங்கள் ஆண்கள் குறித்து எள்ளலான மதிப்பீடுகளை வைத்திருக்கிற பெண்களின் அகவுலகைச் சித்தரிக்கிறது. 

தன் உடல் பலத்தால் பெண்களை அடக்கி விட முடியும் என்கிற உயர்வுமனப்பான்மையுடன் ஆணுலகம் நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு நடக்கிறது. அவ்வாறல்ல, ஒரு பெண்ணின் மனத்துக்குள் பயணிப்பதும் அவளுடைய அன்பைப் பெறுவதும் அத்தனை எளிதானதல்ல என்பதைப் பல காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. ஆண்களின் போலியான அதிகாரத்துக்குப் பெண் எந்நாளும் பயப்படுவதில்லை. ‘உனக்குத் துப்பாக்கி சுடத் தெரியாது. அதனால நானே சுட்டுக்கறேன்’ என்று காவல்துறை அதிகாரியின் மனைவி சொல்வதில் உள்ள கோபமும் சீண்டலும் எத்தனை ஆண்களுக்குப் புரிந்திருக்கும்?. இந்தத் திரைப்படத்தின் பல காட்சிகளை ஆண்கள் புரிந்து கொள்வார்களா, ஜீரணிப்பார்களா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. 

நிறைவேறாத காமம், அது சார்ந்த ஏக்கங்கள் நவீன நுட்ப வசதிகளோடு எப்படியெல்லாம் பரவுகின்றன என்கிற சமூகத்தின் அழுகல்தன்மை பல காட்சிகளில் வெளிப்படுகிறது. ‘நான் சாப்பிட்ட நரகலை இந்த ஊருக்கும் தர நினைக்கிறேன்’ என்று பெண்களைப் பழிவாங்க முயல்கிற நாயகன் இறுதியில் ஒரு பெண்ணிடம்தான் சரணடைகிறான். 

தான் திருடிய பணத்தை மனச்சாட்சியின் உறுத்தலுடன் அந்தக் குடும்பத்துக்கு இறுதியில் நாயகன் திருப்பித்தருவதையும் பணமதிப்பிழப்பு என்கிற அதிகார முடிவு எளிய மக்களை அல்லல்பட வைக்கும் குரூரத்தையும் அங்கதப்பாணியில் இணைத்து இயக்குநர் கிண்டலடித்திருப்பது அபாரம். 

‘வாய்ஸ்ஓவர்’ உத்தி என்பது முறையாகப் பயன்படுத்தினால் ரசிக்கத்தக்கதுதான்... ஆனால் இதுவே ஓவராக போனால் எப்படி? கலவியின்போது பக்கத்தில் நின்று ஒருவர் குறிப்புகள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தால் அது நன்றாகவா இருக்கும்?

தனது திரைக்கதையின் மையத்தோடு சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்னைகளையும் சிறுசிறு இழைகளாக நெய்வது ராமின் பலம். ஆனால் சமயங்களில் இதுவே பலவீனமாக மாறுகிறது. இது போன்ற குறுக்கீடுகளால் படம் எதைப் பற்றி பேசுகிறது என்பது குறித்து பார்வையாளன் குழம்பிப் போக வாய்ப்புண்டு. 

ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்தில் ராமின் குறுக்கீடுகள் பல சமயங்களில் அபாரமாகவே இருக்கின்றன. அதற்கான விளக்கத்தை படத்தின் கடைசி வரியில் இயக்குநர் தந்திருப்பது சுவாரசியம். 

**

தரமணி – பெண்ணியத் திரைப்படமல்ல. இரு பாலினத்தவரின் பிரச்னைகளையும் இணைத்தே பேசுகிறது. அதிகப் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறவர்கள் பெண்கள் என்பதால் அவர்கள் தொடர்பான காட்சிகளின் கனம் அதிகமிருப்பது இயல்பே. 

ஒரு பெண்ணை உடல்பலத்தாலோ, அதிகாரத்தாலோ ஓர் ஆண் எப்போதும் வெல்ல முடியாது. பெண்களின் மனத்தில் தங்களைப் பற்றிய பிம்பம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதை ஆண்கள் அறிய நேர்ந்தால் நிச்சயம் அதிர்ச்சி அடைவார்கள். பரஸ்பர அன்பின் மூலம் புரிதலின் மூலமுமே ஆண் – பெண் உலகம் அதிகச் சிக்கல்கள் இன்றி இயங்க முடியும் என்கிற போதனையை மிக நேர்த்தியான திரைக்கதையுடனும் காட்சிகளின் அழகியலுடன் விவரிக்கிறது தரமணி.

]]>
Director Ram, Taramani Movie Review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/8/w600X390/taramani891xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/13/taramani-movie-review-2754660.html
2754184 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷின் 'வேலையில்லா பட்டதாரி' 2 - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, August 12, 2017 12:52 PM +0530  

ஹாலிவுட் பாணி போல, ஒரு வெற்றிகரமான திரைப்படத்தின் அடுத்தப் பாகம் (sequel) தமிழில் உருவாவது மிக அரிது. அம்மாதிரியான வழக்கமும் கலாசாரமும் இங்குப் பெரிதும் இல்லை.. ‘சில காலம் கழித்தும் கூட பார்வையாளர்கள் முதல் பாகத்தை நினைவுவைத்துக்கொண்டு பார்ப்பார்களா’ என்று இயக்குநர்கள் தயங்குகிறார்களோ என்னவோ.

இரண்டாம் பாகமாக அல்லது அடுத்தடுத்தப் பாகங்களாக வெளிவந்த திரைப்படங்களே தமிழில் குறைவுதான். அவையும் பொதுவாக இங்கு வெற்றியடைவதில்லை. பாகுபலி, சென்னை 28, சிங்கம் போன்றவை மட்டுமே விதிவிலக்கு. தமிழின் ஒரே முந்தையப் பாகத் (prequel) திரைப்படமாகக் கருதப்படும் பில்லா – 2 கூட தோல்விதான். எந்திரன், விஸ்வரூபம் ஆகிய தொடர்ச்சிகளின் வெற்றியை இனிதான் பார்க்கவேண்டும்.

இது மட்டுமல்லாமல் சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்கள் இங்குப் பொருத்தமான காரணங்களோடு, அதன் சரியான தொடர்ச்சித் தன்மைகளோடு தீவிரமான போக்கில் உருவாக்கப்படுகிறதா என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். இந்த வகையில் பாகுபலி மட்டுமே முந்தைய பாகத்தோடு அதிகம் பிரிக்க முடியாத வகையிலான திரைக்கதையோடு உருவாகியிருந்தது.

மற்றதெல்லாம் முதல் பாகத்தின் தற்செயலான, பிரம்மாண்டமான வணிக வெற்றியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்கிற பேராசையில் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட தனித்தனித் துண்டுகள் மட்டுமே. தனியாகப் பார்த்தாலும் பார்வையாளர்களுக்குப் புரிய வேண்டும் என்கிற கவனத்தோடு எடுக்கப்பட்டவை. விஐபி 2-ம் அப்படியொரு தனிப்படமே. ஆனால் அப்படித் தெரியாத அளவுக்கு முந்தைய பாகத்தின் அடையாளத் தொடர்ச்சிகளைக் கவனத்துடன் பயன்படுத்தியிருக்கும் மெனக்கிடலுக்காக இயக்குநர் செளந்தர்யா ரஜினிகாந்த்தைப் பாராட்டலாம்.

**

வேலையில்லா பட்டதாரி -2 ஐ  பார்ப்பதற்கு முன் முதல் பாகத்தைப் பற்றிச் சுருக்கமாகப் பார்த்துவிடுவோம்.

ரகுவரன் கட்டடப் பொறியியல் பட்டதாரி. அதிகச் சம்பளத்துக்காக ஏதோவொரு பணியில் ஈடுபடுவதை விட தான் கற்ற துறையில் சாதிக்க வேண்டும் என்கிற கனவு உள்ளவன். ஆனால் அவனது நேர்மை ஒரு தடையாக இருக்கிறது. எனவே ‘தண்டச்சோறு’ என்று தகப்பனால் அடிக்கடித் திட்டப்படுகிறான். இடையில் ஒரு காதல். அசந்தர்ப்பமான தருணத்தில் அவனுடைய அன்புத்தாயின் மரணம் நிகழ்கிறது. தான்தான் அதற்குக் காரணம் என்கிற குற்றவுணர்வில் இருக்கிறான்.

அவனது தாயின் மரணத்தின் மூலமாக அவனுக்கொரு நல்ல காலம் பிறக்கிறது. அவனுடைய விருப்பப்படியே கட்டட பொறியியல் நிறுவனத்தில் பணிக்குச் சேர்கிறான். லாபமில்லாத நோக்கோடு ஏழைகளுக்கான வீடுகள் கட்டித்தரும் திட்டம் ஒன்றை ஆசையோடு ஏற்கிறான்.

ஆனால் வணிகத்தையே பிரதான நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு பலமான போட்டி நிறுவனம் குறுக்கே வருகிறது. அந்த நிறுவன உரிமையாளரின் மகன் எப்படியாவது இந்தத் திட்டத்தைக் கைப்பற்றி தந்தையிடம் நல்ல பெயர் வாங்க நினைக்கிறான். எனவே ரகுவரனுக்குப் பல வழிகளில் இடைஞ்சல் தருகிறான். அந்தச் சிக்கல்களை வென்று நாயகன் எப்படித் தன் லட்சியத்தை அடைகிறான் என்பதோடு முதல் பாகம் நிறைவடைகிறது.

பொறியியல் படித்த மாணவர்கள் எவ்வாறு சம்பந்தமில்லாத துறைகளில் வேலை செய்ய நேர்கிறது, பணியில்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் மனச்சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை வெகுஜனத் திரைப்படத்துக்கான ஜனரஞ்சகமான காட்சிகளுடன் பயணிக்கும் அந்தத் திரைப்படம் கடைசிப்பகுதியில் நாயகத்தன்மையை நிலைநாட்டுவதோடு நிறைகிறது.

**

இனி, இரண்டாவது பாகம்.

தான் பணியாற்றும் நிறுவனத்தில் திறமையுள்ள கட்டடக் கலைஞனாக இருக்கிறான் ரகுவரன் (தனுஷ்). கட்டடத் துறையில் தென்னிந்தியாவிலேயே புகழ் பெற்ற நிறுவனம், வசுந்தரா கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ். அதன் உரிமையாளர் வசுந்தரா (கஜோல்).  இளம் வயதிலேயே தந்தையை இழந்து பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு இந்த பிரம்மாண்ட வெற்றியை அடைந்தவர். கட்டடத் துறையில் சிறந்த சாதனை புரிந்தவர்களுக்கான விருது வழங்கப்படுகிறது. வசுந்தராவின் நிறுவனமே ஏறத்தாழ அனைத்து விருதுகளையும் வாங்குகிறது. துறையில் சிறந்து விளங்குபவர்கள், தன் நிறுவனத்தின் பணியாளர்களாக இருக்கவேண்டும் என்கிற பிடிவாதத்தை உடையவர் வசுந்தரா.

ஒரேயொரு விருது மட்டும் ராகவனுக்குச் செல்கிறது. ஆச்சரியமடையும் வசுந்தரா அவனைத் தன்னுடைய நிறுவனத்துக்கு வளைத்துப் போட முயல்கிறார். ஆனால் தன் நிறுவனத்தின் மீது விசுவாசமுள்ள ரகுவரன், வசுந்தராவின் ஆணவமான தோரணையை தன்மானத்தோடு எதிர்கொள்கிறான்.

இங்கு ஆரம்பமாகிறது ரகுவரனுக்கும் வசுந்தராவுக்குமான பகை. வசுந்தரா தொடர்ந்து தரும் பல்வேறுவிதமான தொல்லைகளை ராகவன் எப்படி வெல்கிறான் என்பது இதன் திரைக்கதை.

**

தனுஷைப் பற்றி பார்ப்பதற்கு முன் அதை விடவும் முக்கியமான கஜோலைப் பற்றி பார்த்து விடுவோம். அம்மணி எப்படி இளமையை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அழகுசுந்தரம் (விவேக்) உள்ளிட்ட சிலர் இவரை வியப்புடன் ‘சைட்’ அடிப்பதில் ஆச்சரியமேயில்லை. ‘பாஸிகர்’ காலத்திலேயே உறைந்து விட்டாரோ என்கிற பிரமை.

ஒரு நாயகனுக்கு நிகரான அறிமுகக்காட்சி இவருக்குத் தரப்படுகிறது. ஏறத்தாழ தனுஷுக்கு ஈடான முக்கியத்துவம். அட்டகாசமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் என்ன பிரச்னையென்றால் இந்தப் பாத்திரத்துக்கு என தனித்தன்மை எதுவுமில்லை. படையப்பா நீலாம்பரி, மன்னன் விஜயசாந்தி போன்ற அதே மாதிரியான பாத்திர வடிவமைப்பு. செல்வாக்கான, பணத்திமிர் பிடித்த பெண். தான் நினைத்ததை அடைய விரும்பும் பிடிவாதம். ஆனால் படத்தின் கடைசிப்பகுதியில் இவருடைய கதாபாத்திரம் எதிர்திசைக்கு மாறும்போது இவர் தரும் முகபாவங்கள் அற்புதம். இத்திரைப்படத்தின் புத்துணர்ச்சியான அடையாளத்துக்குக் காரணம் கஜோலாக இருப்பார்.

தனுஷைப் பற்றி என்ன சொல்ல? அதேதான். கஜோலைப் போலவேதான் இவருடைய இளமையையும் வியக்க வேண்டியிருக்கிறது. எளிமையான பின்னணி சார்ந்த நாயகன் செய்ய வேண்டிய அத்தனை சாகசங்களையும் செய்கிறார். இவர் அடித்தால் பத்து பேர் வீழ்வார்கள் என்று நம்பும்படி காட்சிகளை உருவாக்கிய சண்டை வடிவமைப்பாளருக்குப் பாராட்டு. சில காட்சிகளில் ரஜினியை நகலெடுப்பது போன்ற பிரமை.

முதலாளிக்குப் பக்கத்தில் உதவியாளராக வரும் ஒரு சாதாரண பாத்திரம் தோன்றும்போது அரங்கமே அதிரும் என்றால் அது ஆச்சரியம்தானே?. ஆம். ‘பிக் பாஸ்’ புகழ் ரைஸா, கஜோலின் உதவியாளராக படம் முழுவதும் வருகிறார். 

முந்தைய பாகத்தின் ‘கடுகடு’வில் இருந்து வேறுபட்ட பாத்திர வடிவமைப்பு சமுத்திரக்கனிக்கு. சில காட்சிகளில் நெகிழ வைக்கிறார். விவேக் சில காட்சிகளில் சிரிக்க வைக்கிறார். தனுஷின் மனைவியாக அமலா பால். சிடுசிடு குடும்பத்தலைவியாக அந்த வீட்டையே கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் துறுதுறுப்பு கவர்கிறது. தனுஷைச் சந்தேகப்படும் காட்சிகளில் மிகையான நடிப்பு என்றாலும் ரசிக்க முடிகிறது. ஆனால் இது சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகள் ‘பீம்சிங்’ திரைப்பட டிராமா மாதிரியே இருக்கிறது.


**
ஒரு வெகுஜன திரைப்பட இயக்குநராக, செளந்தர்யா திறம்பட தயாராகி விட்டார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். முந்தைய பாகத்தின் வடிவமைப்பை அடித்தளமாகக் கொண்டு அதன் முக்கியமான அடையாளங்களை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டு புது வடிவத்தைச் சிறப்பாகவே உருவாக்கியிருக்கிறார். வழக்கமான தமிழ் சினிமா காட்சிகள் என்றாலும் சலிப்பூட்டாமல் வேகமாக நகரும் திரைக்கதை.

தனுஷின் தம்பி முதற்கொண்டு முந்தைய பாகத்தின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களையும், தனுஷின் மோஃபா வண்டியையும் அப்படியே பயன்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு. தனுஷ் பணிபுரியும் கட்டட நிறுவன உரிமையாளரின் மகள் பாத்திரத்துக்கான நடிகர் மட்டுமே மாறியிருக்கிறார்.

இந்தப் பாகத்துக்காகப் புது நாயகியை உள்ளே கொண்டு வந்து டூயட் பாடுவது போல் எல்லாம்  திரைக்கதை அமைக்காத இயக்குநரின் துணிச்சலைப் பாராட்டலாம்.

முந்தைய பாகத்தில் இறந்து போன சரண்யாவை இதன் திரைக்கதையில் கொண்டு வந்திருக்கும் புத்திசாலித்தனம் ரசிக்க வைக்கிறது.

முந்தைய பாகத்துக்காக அனிருத் உருவாக்கிய பின்னணி இசையே இந்தத்திரைப்படத்தின் பரபரப்புக்கு பெரும்பாலும் உதவுகிறது. இரண்டாவது பாகத்தின் இசையமைப்பாளரான ஷான் ரோல்டனால் இதைக் கடக்க முடியவில்லை. பாடல்கள் பெரிதும் கவரவில்லை. சமீர் தாஹிரின் ஒளிப்பதிவு காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்தை சரியாகக் கைப்பற்றியிருக்கிறது.

**

வெகுஜனத் திரைப்படம்தான் என்றாலும் சில காட்சிகளில் தர்க்கம் சரியாகக் கூடிவரவில்லை. வசுந்தராவுக்கும் ரகுவரனுக்கும் ஏற்படும் பகைமைதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் மையம். ஆனால் அது அழுத்தமாக உருவாக்கப்படவில்லை. தன்னுடைய தொழிலில் எத்தனையோ எதிரிகளைப் பார்த்து வளர்ந்த வசுந்தரா, தனுஷின் பணி நியமன நிராகரிப்பை அத்தனை தீவிரமாகவா எடுத்துக்கொள்வார்?

தன்னை விடவும் சிறிய நிறுவனத்தின் ஆர்டர்களைக் கைப்பற்ற கோடிக்கணக்கான நிதியை வணிகர்கள் இழப்பார்கள் என்பதெல்லாம் சினிமாவில் மட்டுமே சாத்தியம். சென்னையில் நிகழ்ந்த வெள்ளத்தில் வசுந்தராவின் அத்தனை பிரம்மாண்டக் கட்டடத்தில் தண்ணீர் புகுந்துவிட்டது, எவருமே இருக்க மாட்டார்கள் என்பதெல்லாம் நிச்சயம் பூச்சுற்றல். இப்படி லாஜிக் இல்லாமல் நிறைய காட்சிகள் நகர்கின்றன.

மிஸ்டர் பாரத், உழைப்பாளி, என்று பல ரஜினி படங்களின் திரைக்கதை வாசனை பலமாக அடிக்கிறது. (கதை – வசனம்: தனுஷ்).

படத்தின் இறுதிப்பகுதி சற்று நீளமாக அமைந்து சலிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் கூடவே சுவாரசியமாகவும் இருக்கிறது. வெள்ளம் காரணமாக கட்டடத்தின் உள்ளே மாட்டிக் கொள்ளும் தனுஷூம் கஜோலும் ஒருவரையொருவர் பரஸ்பரம் புரிந்து கொள்ளும் காட்சிகள் சிறப்பு.

வழக்கமான தமிழ் சினிமாக்கள் போல அதிரடியான கிளைமாக்ஸ் சண்டையுடன் ‘சுபம்’ போடாமல் எதிர்நாயகியின் மனமாற்றத்துடன் படத்தை நேர்மறையாகவும் இயல்பாகவும் முடித்திருப்பது வித்தியாசம். இதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டத் தோன்றினாலும் ஏதோவொரு நிறைவின்மையுடன், திரைப்படம் சட்டென்று முடிந்து விட்டது போன்ற உணர்வும் ஏற்படுகிறது.

ஒரு வெகுஜனத் திரைப்படமாக விஐபி2 தேறுகிறது என்றாலும் முந்தைய பாகத்தில் இருந்த சுவாரசியம் காணாமல் போகிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இந்த ஒப்பீட்டைத் தவிர்க்க முடியாது. சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்களுக்குப் பொதுவாக ஏற்படும் விபத்து இது.

]]>
Velaiilla Pattadhari 2,Velaiilla Pattadhari 2 Movie review,Velaiilla Pattadhari 2 Movie,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 ,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 சினிமா விமரிசனம்,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 படம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/12/w600X390/vip_kajol.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/12/velaiilla-pattadhari-2-review-2754184.html
2742206 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதி - மாதவன் நடித்துள்ள 'விக்ரம் வேதா': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, July 22, 2017 11:05 AM +0530  

பிளாக் காமெடி எனப்படும் அவல நகைச்சுவைத் திரைப்படங்கள் தமிழில் உருவாவதற்கான முன்னோடிகள் என்று இயக்குநர் புஷ்கர் - காயத்ரி தம்பதியினரைச் சொல்ல முடியும். 'ஓரம் போ' மற்றும் 'வ' ஆகிய திரைப்படங்களின் மூலம் இதற்கான பாதையை அவர்கள் தமிழில் திறந்து வைத்தனர். ஏறத்தாழ ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களது மறுவருகை 'விக்ரம் வேதா'வின் மூலம் அதிரடியாகவும் சுவாரசியமாகவும் அமைந்துள்ளது. 'பூனை - எலி விளையாட்டு' என்கிற கருத்தாக்கத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும் தங்களின் அபாரமான திரைக்கதையினால் இந்தத் திரைப்படத்தைச் சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியுள்ளார்கள். ஒவ்வொரு சட்டகத்திலும் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பும் புத்திசாலித்தனமும் பிரதிபலிக்கின்றன. சில பிசிறுகள் இருக்கிறதென்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் கவனிக்கத்தக்க படைப்புகளில் ஒன்றாக 'விக்ரம் வேதா' ஆகியிருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும்.

விக்கிரமாதித்தன் கதை என்கிற தொன்மையான கதையாடலை, ஆடு, புலி ஆட்டத்தின் விளையாட்டுப் பாணியில் கலந்து நவீனமாக வார்த்து எடுத்த இயக்குநர்களின் திறமையை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். பார்வையாளர்களின் புத்திசாலித்தனங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் நுண்ணறிவையும் மதிப்பது போல் படத்தை உருவாக்கியுள்ளார்கள். 

**

விக்ரம் (மாதவன்) ஒரு நேர்மையான, திறமையான காவல் அதிகாரி. என்கவுன்டர் ஸ்பெஷலிஸ்ட்டும் கூட. வேதா (விஜய் சேதுபதி) என்கிற முக்கியமான ரெளடியைப் பிடிப்பதற்காக விக்ரமின் குழு பல ஆண்டுகளாக முயல்கிறது. இதற்கான ஒரு சாகச நடவடிக்கையில் அவர்கள் ஈடுபடும்போது வேதாவின் முக்கியமான சில அடியாள்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். யாரென்று தெரியாத ஓர் அப்பாவியின் சடலமும் இதில் கிடக்கிறது. போகிற போக்கில் காட்டப்படும் இதுதான் இந்தக்கதையின் வலுவான முடிச்சு.

எவர் கண்ணிலும் படாமல் திறமையுடன் மறைந்து வாழும் வேதா, தன் ஆள்களின் சாவுக்கு வந்து சென்றதாகத் தகவல் கிடைக்கிறது. தன் திறமைக்கு விடப்பட்ட சவாலாக இதை உணரும் விக்ரம், காவல்துறையின் படைபலத்துடன் வேதாவைக் கைது செய்ய ஆவேசமாக புறப்படுகிறார். ஆனால் ஓர் அதிர்ச்சி திருப்பமாக, வேதாவே காவல்துறையிடம் வந்து சரண் அடைகிறார். பல வருடங்களாக காவல்துறைக்குப் போக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்த வேதா, ஏன் தன்னிச்சையாக வந்து சரணடையவேண்டும்?

இந்தக் குழப்பமான கேள்வி பிரம்மாண்டமாக விக்ரமின் முன் நிற்கிறது. இதற்கான விடையைத் தேடி புறப்படுகிறார். இதற்குப் பின்னால் பல துணைக்கதைகளும் அதிரடியான திருப்பங்களும் ஒளிந்துள்ளன. ஒரு முழு வட்டம் போல புறப்பட்ட இடத்துக்கே விக்ரம் வந்து சேரும் அந்த உச்சக்காட்சி அற்புதமான கதைப்பின்னலைக் கொண்டிருக்கிறது.


***

நம்பிக்கையான துப்பு ஒன்றின் மூலம் வேதாவின் அடியாள்களை என்கவுண்ட்டரில் கொல்வதற்காகச் செயல்படும் முதல் காட்சிக் கோர்வையிலேயே மாதவன் நம்மை அபாரமாக ஈர்த்துவிடுகிறார். தன்னம்பிக்கை பொங்கி வழியும் அவருடைய உடல்மொழியும் அற்புதமான நடிப்பும் அசலான காவல்துறை அதிகாரியாக நிலைநிறுத்துகிறது. காதல் காட்சிகளிலும் இயல்பாக நடித்து 'அலைபாயுதே' தருணங்களை மீட்டிருக்கிறார். தன்னுடைய சக அதிகாரியின் மரணச் செய்தியை அவரது மனைவியிடம் கண்ணீர் வழியும் துயரத்துடன் வசனமில்லாமலே சொல்லியிருக்கும் காட்சி அபாரம்.

எலியைப் பிடிப்பதற்காகப் பொறிக்குள் வடை வைப்பார்கள். ஆனால் ஓர் எலியே கையில் வடையுடன் பொறியை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? இப்படியொரு ரகளையான அறிமுகத்துடன் விஜய் சேதுபதியின் நுழைவு. வெறித்தனமான கூச்சலில் அதிர்கிறது அரங்கம்.

விஜய் சேதுபதி, வழக்கம்போல் தனது அநாயசமான நடிப்பினாலும் வசன உச்சரிப்புகளினாலும் கவர்கிறார். இந்தப் பாணி இன்னமும் சலிப்படைய வைக்கவில்லை என்றாலும் வருங்காலத் திரைப்படங்களில் இதுகுறித்து கவனமாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இருக்கிறது. மாதவன் என்கிற இன்னொரு வலுவான பிம்பம், இந்தத் திரைப்படத்தில் இருந்தாலும், திரைக்கதையின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தன்னம்பிக்கையுடன் இந்தத் திரைப்படத்தில் அவர் பங்கேற்றிருப்பது வரவேற்புக்கு உரியது.

கன்னடத் திரைப்படமான 'யூ டர்னில்' தனது அற்புதமான நடிப்பின் மூலம் கவனத்தைக் கவர்ந்த 'ஷ்ரத்தா ஸ்ரீநாத்' இதிலும் ஈர்க்கிறார். கணவனுக்காகத் தனது வழக்கறிஞர் பணியை விட்டுத்தராத அவரது பிடிவாதம் ரசிக்க வைக்கிறது. தனித்தன்மையுடன் கூடிய பெண் பாத்திரத்தை வடிவமைத்த இயக்குநர்களுக்குப் பாராட்டு. கணவன் - மனைவி பணிபுரியும் துறைகள் ஒரே இடத்தில் வந்து முட்டும்போது அதன் மூலம் தம்பதியினருக்கு இடையே ஏற்படும் சிக்கல்களையும் முரண்களையும் நுட்பமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். (இத்திரைப்படத்தின் இயக்குநர்களும் தம்பதியினர்தான் என்பதை இங்கு நினைவுகூர்வது சுவாரசியமான பொருத்தம்).

***

இரு நாயகர்களின் திரைப்படம் என்றாலும் இருவருக்குமே ரகளையான சமவாய்ப்பு இருப்பது போன்ற திரைக்கதையை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர்கள் கவனிக்க வைக்கிறார்கள்.

'இவன் ஏன் தானாக வந்து சரணடைந்தான்? என்று ரகசியமாக மாதவன் மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது 'ஒரு கதை சொல்லட்டுமா சார்?' என்று விஜய்சேதுபதி அதற்கான பின்னணியை பூடகத்துடன் தொடங்குவது ரகளையான காட்சி. ஒவ்வொரு முறை கைதாகிற போதும் அவர் மாதவனைக் குழப்பிவிட்டுத் தப்பிப்பது சுவாரசியம்.

பழுதடைந்திருக்கும் மாதவனின் புல்லட் அதற்கான உதிரி பாகங்களோடு மெல்ல மெல்ல ஒன்று சேர்ந்து முழுமையாகும்போது, இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின் உள்ள பல மர்மங்களுக்கான உண்மைகளும் விடைகளும் முழுமையை நோக்கி நகர்வது திரைக்கதையின் வடிவமைப்பின் திறமைக்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

கெளதம் மேனனின் வசனத்தை நினைவுப்படுத்தினாலும் 'கெட்டதுக்கும் நல்லதுக்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய கோடு இருக்கு. கோட்டுக்கு இந்தப்பக்கம் நான், அந்தப்பக்கம் நீ' என்று மாதவன் சொல்வது வெறும் வசனமாக இல்லாமல் காட்சிகளின் வழியாகவும் இடம் பெறுவது சுவாரசியம். உண்மை என்பது கருப்பு - வெள்ளையால் ஆனது அல்ல, அது பல பரிமாணங்களும் பக்கங்களும் உள்ள பிரமிடு வடிவம் போன்றது' என்கிற அடிப்படையை விஜய் சேதுபதி, மாதவனுக்கு உணர்த்தும் காட்சியமைப்புகள் அற்புதம்.

தாம் கடந்து சென்ற சம்பவங்களின் ஒவ்வொரு நுண்ணிய விஷயங்களை நினைவு கூர்வதின் மூலம் இந்த வழக்கின் சிக்கலான பின்னணிகளை ஒன்று சேர்த்து மாதவன் புரிந்து கொள்ள முயலும் காட்சிகளும் அதற்கான திட்டமிடலும் சிறப்பானவை.

'பூனைக்கும்தான் வால் இருக்கு, எலிக்கும்தான் வால் இருக்கு. ரெண்டும் ஒண்ணாயிடுமா?' என்பது போன்ற புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. 'போலீஸ்காரனா இருந்து ஹீரோவாறது ரொம்ப ஈஸி சார். என்னை மாதிரி ஆளுங்க ஹீரோ ஆவறதுதான் ரொம்பக் கஷ்டம்' என்று விஜய் சேதுபதி சொல்வது போன்ற வசனங்கள் பார்வையாளர்களின் கைத்தட்டலைப் பெறுகின்றன. 'முட்டை உடைஞ்சு போச்சுன்னா அதுக்காக வருத்தப்படறதை விட உடனே ஆம்லேட் போட்டு சாப்பிடறதுதான் புத்திசாலித்தனம்' என்பது போன்ற குறும்பான வசனங்களும் ரசிக்க வைக்கின்றன.

உண்மை என்பது கருப்பு - வெள்ளையானதல்ல என்பதை போஸ்டர்கள் முதல் பல விஷயங்களில் கவனித்துச் செயல்படுத்தியிருக்கும் இயக்குநர்களின் திட்டமிடல் பாராட்ட வைக்கிறது.

***

மாதவன், விஜய் சேதுபதி ஆகியோரின் குழுக்களில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறுபாத்திரங்களும் அதற்கான தனித்தன்மையுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு. குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியுடன் தொடக்கம் முதலே பயணிக்கும் அவனது சகோதரன் புள்ளி, அவனது தோழி சந்திரா, தலைவனாகும் கனவுடன் காத்திருக்கும் சங்கின் பிரதான அடியாள் ரவி என்று பல பாத்திரங்கள் சுவாரசியமான கலவையுடன் அமைந்துள்ளன. சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் வரலட்சுமி சரத்குமார், கதிர், பிரேம், ராஜ்குமார் (நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம்) போன்றவர்களின் பங்களிப்பு சிறப்பாக அமைந்துள்ளது. இடது கையால் உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டே, வேதாவின் பிம்பத்தை 'ஆங்....' என்று வடசென்னையின் பிரத்யேமான பாணியில் வரலட்சுமி சிலாகிப்பது ரகளையான காட்சி. 'சேட்டாவாக' வரும் ஹரீஷ் பரேடி பிரத்யேகமாக கவனிக்க வைக்கிறார்.

கடப்பதே தெரியாமல் முதற்பாதி பரபரப்பாக முடியும் போது, அதற்கு ஈடுகொடுக்காமல் இரண்டாம் பகுதி பின்னணிக் கதைகளுடன் நகர்வது சற்று இழுவையாக உள்ளது.. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் அனைத்து புள்ளிகளையும் புத்திசாலித்தனமாக இணைத்திருப்பதின் மூலம் நிமர்ந்து அமர வைத்திருக்கிறார்கள். 'டசக்கு டசக்கு' என்கிற பாடல், வடசென்னைக் கலாசாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கலாட்டாவாக இருந்தாலும் தவறான இடத்தில் அமர்ந்து சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அப்பாவித்தனமாக அறிமுகமாகும் ஓர் இளம் காவல்அதிகாரி, பின்வரும் காட்சிகளில் திடுக்கிடும் வகையில் எதிர்பாராத விதமாக செயல்படுவார் என்பது வழக்கமான கிளிஷே என்பது இயக்குநர்களுக்குத் தெரியாதா?

தீயவர்களை அழித்த நிம்மதியுடன் குற்றவுணர்வின்றித் தூங்கும் மாதவன், மிகத் திறமையான காவல்அதிகாரியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் வகையில், தன்னுடைய சக பணியாளர்களின் நேர்மையின்மையைக் கவனிக்காமலிருக்கும் அளவுக்காக கடிவாளம் அணிந்திருப்பார் போன்ற பல சந்தேகங்கள் சில காட்சிகளில் எழுகின்றன. போலவே விஜய் சேதுபதியும் தன்னுடைய சகாக்களின் துரோகங்களை யூகிக்காமல் இருப்பது.

ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவன அதிபருக்கு ஆஜராகும் தோரணையுடன் வேதாவின் சார்பில் வழக்கறிஞர்கள் வருகிறார்கள். அது சார்ந்த பின்னணியோ, நம்பகத்தன்மையோ காட்சிகளில் அமையவில்லை. 'அவரவர்களுக்கான சுதந்தரத்துடன் தத்தம் துறைகளின் பணிகளில் செயல்பட வேண்டும்' என்று கோரும் மாதவனின் மனைவி, காவல்துறை அதிகாரி என்கிற காரணத்துடன் தம்மை மாதவன் பின்தொடர்ந்ததற்காக ஏன் அத்தனை கோபப்படுகிறார் என்கிற முரணில் பாத்திரத்தின் வடிவமைப்பு சிதைந்து போகிறது. அத்தனை புத்திசாலித்தனமான அதிகாரியான மாதவன், ரெளடியான விஜய் சேதுபதி எழுப்பும் விநோதமான கேள்விகளால் குழம்பி நிற்பதும் வீழ்வதும் சற்று செயற்கை. வடசென்னை கலாச்சாரத்தை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருக்கும் இயக்குநர்களான புஷ்கர் - காயத்ரி, தமிழ் சினிமாவின் வழக்கப்படி அதைக் குற்றவாளிகளின் ஒட்டுமொத்தக் கூடாரமாகச் சித்தரிப்பது ஏமாற்றம் மட்டுமல்ல, எரிச்சலும் கூட.

என்றாலும் தங்களின் அற்புதமான கதையாடலின் மூலம் இந்தக் குறைகளையெல்லாம் மறந்து திரைப்படத்தை ரசிக்க வைத்திருப்பது இயக்குநர்களின் திறமைக்குச் சான்று. சிறப்பான திரைக்கதை அமைவதற்காகப் பல மாதங்களை இயக்குநர்கள் பொறுமையுடனும் கவனத்துடன் செலவழித்திருக்கிறார்கள் என்பது இளம் இயக்குநர்களுக்கான பாடம்.

சாமின் இசையில் பாடல்கள் புத்துணர்ச்சியுடன் அமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக 'தனனதனனனா..' என்று அதிரடியாக வரும் கருப்பொருள் இசை படத்தின் முதுகெலும்புகளில் ஒன்று. பல காட்சிகளில் பின்னணி இசை கவனிக்க வைக்கிறது. வித்தியாசமான, இயல்பான பின்னணி நிறங்களின் மூலம் ஒளிப்பதிவாளர் வினோத் கவனிக்க வைக்கிறார். தனது நேர்த்தியான எடிட்டிங்கின் மூலம் சுவாரசியமாக கதை சொல்லியிருக்கிறார் எடிட்டர் ரிச்சர்ட் கெவின்.

***

எது உண்மை, எது தர்மம் போன்ற பல தத்துவார்த்தமான கேள்விகளையும் விசாரணைகளையும் இத்திரைப்படம் முன்வைக்கிறது. குற்றத்தில் ஈடுபடுவர்களும் சரி, அதைத் தடுப்பதற்கான பொறுப்பில் உள்ளவர்களும் சரி, ஒரு நுண்ணிய கோட்டுக்கு இடையில் நிற்கிறார்கள். பின்னவர்கள் கோட்டைத் தாண்டி அநீதியின் பக்கத்தில் விழுவதற்கான வாய்ப்புகளும் சந்தர்ப்பங்களும் அதிகம் உள்ளன. எனில் இரு தரப்பும் சமம்தானே, என்ன வித்தியாசம் என்கிற ஆழமான முரணை இந்த திரைப்படம் கேள்வி கேட்கிறது.

ஒருவகையில் குற்றவாளிகளின் பின்னணிகளை விடவும், காவல்துறையின் மோசடிகளை, அதிலுள்ள அழுகல்களைப் பற்றி இத்திரைப்படம் பேசுகிறது. குற்றத்தைத் தடுப்பவர்களே, குற்றத்தின் ஊற்றுக்கண்ணாக இருக்கும்போது குற்றங்கள் எப்படிக் குறையும்? எனில் குற்றவாளிகளின் உலகுக்கும் காவல்துறைக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான் என்ன என்பன போன்ற சங்கடமான கேள்விகள் கிளம்புகின்றன.

தமிழ் சினிமாவின் சமீபத்திய வரவுகளில் அடிக்கோடிட்டுக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய திரைப்படம் 'விக்ரம் வேதா'.

]]>
Vikram Vedha Review,Vikram Vedha Movie Review,Cinema News,விக்ரம் வேதா விமர்சனம்,விக்ரம் வேதா திரைப்பட விமர்சனம்,சினிமா செய்திகள் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/7/22/w600X390/vikram_vedha166.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jul/22/vikram-vedha-review-2742206.html
2726539 சினிமா திரை விமரிசனம் சென்னையில் ஒரு நாள் 2 - டீசர்! எழில் DIN Saturday, June 24, 2017 03:43 PM +0530  

சரத் குமார், சுஹாசினி, நெப்போலியன் நடிப்பில் உருவாகிவரும் சென்னையில் ஒரு நாள் பாகம் 2 படத்தின் டீசர் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. ஜேபிஆர் இப்படத்தை இயக்கியுள்ளார். ராஜேஷ் குமாரின் நாவலை முன்வைத்து இந்தப் படத்தின் கதை, திரைக்கதை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 

சிலவருடங்களுக்கு முன்பு உறுப்பு தானத்தை வலியுறுத்தி சென்னையில் ஒரு நாள் படம் வெளியானது. அதன் இரண்டாம் பாகமாக இந்தப் படம் வெளிவரவுள்ளது.

]]>
Chennaiyil Oru Naal - 2 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/24/w600X390/chennaiyil_oru_naal1xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/24/chennaiyil-oru-naal---2-official-teaser--sarath-kumar--suhasini-maniratnam--napoleon--jpr-2726539.html
2726534 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜெயம் ரவியின் வனமகன்: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, June 24, 2017 03:17 PM +0530  

வெகுஜன ரசனையின் எதிர்பார்ப்புக்கு முற்றிலும் இணக்கமாக, கல்லா மட்டும் பிரதானமான நோக்கத்துடன்  'தாம் எடுப்பது பொழுதுபோக்கு மசாலாத் திரைப்படம்' என்கிற வெளிப்படைத்தனத்துடன் திரைப்படங்களை உருவாக்கும் இயக்குநர்கள் ஒருபக்கம். எஸ்.பி.முத்துராமன், பேரரசு, கே.எஸ்.ரவிக்குமார் போன்றவர்களை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

ஆனால் ஒரு சமூகப் பிரச்னையை உரையாடுவதான பாவனையுடன் அதை ஊறுகாயாக மட்டுமே பயன்படுத்தும் வணிக இயக்குநர்கள் இன்னொரு பக்கம். மணிரத்னம், ஷங்கர், ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் போன்றவர்கள் உதாரணம். ஒருபுறம் வெளிநாட்டு குளிர்பான பிராண்டுக்கான விளம்பரத்தில் நடித்துவிட்டு, அதே நடிகர் இன்னொருபுறம் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளை திரையில் தீவிரமாகப் பேசுவதாக பாவனை செய்யும் வணிக மாய்மாலங்களே இங்கு அதிகம்.

இயக்குநர் விஜய் இயக்கியிருக்கும் 'வனமகன்' இதில் இரண்டாம் வகையாகத் திகழ்கிறது. வனத்தின் பழங்குடிகளைக் காவல்துறையின் அராஜக வன்முறையுடன் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டி கோடிக்கணக்கில் லாபம் பார்க்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைப் பற்றிப் பேசுவதாகப் பாவனை செய்யும் 'வனமகன்' பழங்குடிகளின் பிரச்னைகளின் மையத்தைப் பற்றி துளி கூட அக்கறை கொள்ளவில்லை. அதைத் தவிர்த்து தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான வணிக அபத்தங்களே இதில் பெரும்பாலும் நிறைந்திருக்கின்றன.

***

'வனமகன்' திரைப்படம் எதைப் பற்றியது?

ஒரு தீவின் பழங்குடி மக்கள் காவல்துறையால் மிருகங்களைப் போல பிடிபடுவதோடு படம் தொடங்குகிறது. மனச்சாட்சியுள்ள காவலர் ஒருவரின் மூலம் ஜெயம் ரவி மட்டும் தப்பிக்கிறார். கார்ப்பரேட் நிறுவன முதலாளியான நாயகி  (சாயிஷா), நண்பர்களுடன் அந்தத் தீவுக்கு உல்லாசப் பயணம் வருகிறார். அவருடைய வாகனத்தில் மோதி மயங்கிச் சரியும் ஜெயம் ரவியை, சட்டத்துக்குப் பயந்து எவரும் அறியாமல் சென்னைக்குக் கொண்டு வந்து மருத்துவமனையில் சேர்த்து விட்டு ஓடி விடுகிறார். அவருடைய வீட்டுக்கே ஜெயம் ரவி வருவதான சூழல் அமைகிறது.

நவீன நாகரிகங்களின் சாயல் துளிகூட படாத பழங்குடி மனிதன், நாகரிகச் சூழலுக்குள் பொருந்த மிகவும் சிரமப்படுகிறான். முதலில் அவனுடைய முரட்டுத்தனத்தைக் கண்டு அஞ்சும் நாயகி, பிறகு அவனுடைய நல்லியல்புகளால் கவரப்படுகிறாள். தன்னுடைய உதவியாளனாக வைத்துக்கொள்கிறார்.

ஒருபக்கம், காணாமற்போன ஜெயம்ரவியை வனக்காவலர்கள் ஆவேசமாக தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காவலர்களால் சாகடிக்கப்பட்ட பழங்குடி மனிதர்கள் தவிர இதர நபர்கள் தீவின் வேறொரு பக்கம் ஆதரவு இல்லாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விபத்தின் காரணமாக ஜெயம் ரவிக்குத் தன்னைப் பற்றிய நினைவுகள் பெரிதும் வருவதில்லை.

இந்தச் சூழலில் ஜெயம் ரவி மறுபடியும் வனத்துக்குள் செல்லும் நிலைமை உருவாகிறது. நாயகியும் அவனுடன் செல்கிறார்.

ஜெயம் ரவிக்கும் சாயிஷாவுக்கும் வனத்துக்குள் என்ன ஆகிறது, அவர்களை பெரும்படையுடன் துரத்திச் செல்லும் வனக்காவலர்களிடமிருந்து தப்பித்தார்களா, இதரப் பழங்குடிகள், மற்றும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நிலங்களின் நிலைமை என்ன, என்பதையெல்லாம் பரபரப்பாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.

***

நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தாலும் இன்னமும் நவீன உலகின் நஞ்சுகள் கலக்காத, நாகரிகத்தின் தடங்களே படாத மனிதர்களின் கதை என்கிற நாசரின் குரலுடன் படம் தொடங்கும்போது நமக்கு எதிர்பார்ப்பு  உண்டாகிறது. வனக்காவலர்களால் வலைவீசிப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் மனிதர்களின் பரிதாபக் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. பழங்குடி மனிதர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழில் பேசும் நகைச்சுவையைத் தவிர்த்துவிட்டு அவர்களுக்கான பிரத்யேக மொழியில் உரையாடும்போது நமக்கு ஆவல் இன்னமும் அதிகமாகி 'அட பரவாயில்லையே' என்று நிமிர்ந்து உட்கார்கிறோம்.

ஆனால் சில நிமிடங்களிலேயே 'இது வழக்கமான தமிழ் சினிமாதான்' என்று அந்த ஆவலின் மீது ஒரு லாரி தண்ணீரை ஊற்றி அணைத்துவிடுகிறார் இயக்குநர். பழங்குடி மனிதன் நகரத்தின் சூழலில் படும் பாடுகளை வேடிக்கைப் பொருள் போல காட்டுகிறார். சமகால நாகரிகமே அப்படியொரு பழமையில் இருந்துதான் பரிணமித்து வந்தது என்பதை மறந்துவிட்ட தமிழ்ப் பார்வையாளர்கள், அந்தப் பழங்குடி மனிதனின் வேடிக்கைகளைக் கண்டு சிரித்து மகிழ்கிறார்கள். இவ்வாறான குரங்கு வித்தைகள் படம் பூராவும் நிறைந்திருக்கின்றன.

சிலபல சாகசங்களுக்குப் பிறகு பழங்குடி மனிதர்களின் நலன் கருதி நாயகியே வனத்தை விட்டு வெளியே வந்து காவலர்களிடம் தம்மை ஒப்படைத்துக் கொள்கிறார். தான் எந்த நிறுவனத்துக்கு முதலாளியாக இருக்கிறோம் என்பதுகூட தெரியாத புத்திசாலியான அவர், 'தன்னுடைய நிறுவனம்தான் வனநிலங்களைக் கைப்பற்றியிருக்கிறது' என்பதை இறுதியில் அறிந்தவுடன் பழங்குடி மனிதர்களின் காவலனாகவும் ஜெயம் ரவியின் காதலியாகவும் நிற்கிற நாடகத்தனத்தோடு படம் நிறைவடைகிறது.

***

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள், அரசின் கூட்டுக்கொள்ளையோடு வனமக்களின் மீது நிகழ்த்தும் யுத்தம் பற்றி உரையாடும் திரைப்படம் என்கிற பாவனையை மட்டும் கருணையோடு மன்னித்துவிட்டு, 'இது தமிழ் சினிமா' என்கிற பிரக்ஞையோடு பார்த்தால் இத்திரைப்படத்தில் சில சுவாரசியங்கள் தட்டுப்படத்தான் செய்கின்றன.

நாயகன் ஜெயம் ரவிக்கு இந்தத் திரைப்படத்தில் வசனங்களே இல்லை. அதுவொரு குறையாக தெரியாதபடிக்கு முழுப்படத்தையும் சுவாரசியமாக நகர்த்த முயன்றிருக்கும் திரைக்கதைக்கு ஒரு பாராட்டை தெரிவித்துவிடலாம். போலவே பழங்குடி மனிதர்களை, சினிமாத்தனமாக தமிழ் பேச வைக்காமலிருந்த புதுமையையும் பாராட்டலாம்.

நாகரிகம் என்கிற பெயரில் இயற்கையை விட்டு நாம் எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்துவந்துவிட்டோம் என்பதைப் பழங்குடி மனிதர்களோடு ஒப்பிட்டு நாமே உணரும் வகையில் பல காட்சிகள் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. சினிமாத்தனம்தான் என்றாலும் இயக்குநரின் கைவண்ணம் வெளிப்படும் இடங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. ஏஸியைக் கைவிட்டு விட்டு, இயற்கைக் காற்றை நாடும் நாயகனை, நாயகியும் பின்பற்றுவது சுவாரசியம்.

அதுவரை நாயகியின் கையைப்பிடித்து ஓடிக்கொண்டிருந்த நாயகன், வனப்பகுதிக்குள் நுழைந்தவுடன் தன்னுடைய பழைய வாசனையை உணர்ந்து நாயகியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு ஓடும் அந்த தருணம் நன்றாக இருந்தது. போலவே நாயகனின் நற்செயல்களை, அவனுடைய தோளைத் தடவிக் கொடுப்பதின் மூலம் பாராட்டுகிறாள் நாயகி. இறுதிக்காட்சியில் அவள் பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவாக பேசும் போது, ஜெயம் ரவியின் தன்னுடைய கற்றலின் மூலம் அவளைத் தடவித் தரும் காட்சியும் 'அட' போடவைக்கிறது.

***

இதுபோன்ற சில அரிதான வசீகரங்களைத் தவிர படம் முழுவதும் செயற்கைத்தனம் நிறைந்துள்ளது. ஜெயம் ரவியால் காப்பாற்றப்பட்ட புலி, அவர் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது வந்து தப்பிக்க வைப்பதெல்லாம் சின்னப்பா தேவர் காலத்திலேயே முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பழங்குடி மனிதர்களை விலங்குகளைப் பழக்குவதுபோல்தான் கையாள வேண்டியிருக்கும் என்பதும் தொலைக்காட்சியில் வரும் புலியைக்கூட நிஜம் என்று நம்பி அவர்கள் வில்லெடுத்து அடிப்பார்கள் என்பதெல்லாம் பொதுப்புத்தி சார்ந்த வேடிக்கை மனோபாவம்தான்.

உணர்ச்சிகளை நன்றாக வெளிப்படுத்தி நடிக்கவேண்டிய காட்சி என்றாலும்கூட ஜெயம்ரவியின் முகபாவங்களும் நடிப்பும் பொதுவாக ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். இதில் பழங்குடி மனிதனாக அதிக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாமல், இறுக்கமாக நடிக்க வேண்டியிருப்பதால் தன்னுடைய 'இயல்பான' நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்றே சொல்லலாம்.

நாயகி சயீஷா தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதுவரவு. இந்தி நடிகர் திலீப்குமார் குடும்பத்தின் வாரிசு. அழகாக இருக்கிறார். நடிக்கவும் முயன்றிருக்கிறார் என்பது ஆறுதல். வனத்துக்குள் எத்தனை கிலோமீட்டர்கள் சுற்றினாலும் எப்படி ஒப்பனை கலையாமல் இருக்கிறார் என்கிற ரகசியம் மட்டும் புரியவில்லை.

ஹாரிஸ் ஜெயராஜின் ஐம்பதாவது திரைப்படமாம். அதிநவீனமான, சொந்த ரிக்கார்டிங் ஸ்டுடியோவில் இழைத்து இழைத்து உருவாக்கினாலும் பாடல்கள் அதே வழக்கமான பாணியில்தான் உருவாகியிருக்கின்றன. 'எம்மா.. ஏ அழகம்மா' பாடல் மட்டுமே கேட்கும்படியாக உள்ளது. எல்லாப் பாடல்களுமே திரைக்கதையின் அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் நுழைந்து எரிச்சல்படுத்துகின்றன. ஒளிப்பதிவாளர் திருவின் உழைப்பில் அந்தமான் தீவு, நாயகியின் நவீன வீடு, அலுவலகம் என்று எல்லாமே பணக்காரத்தனமாக தோன்றுகின்றன.

ஏறத்தாழ, கமல்ஹாசனின் 'குணா' திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை மாற்றி மசாலா அதிகம் தூவி உருவாக்கப்பட்ட முயற்சியாக 'வனமகன்' தோற்றமளிக்கிறது. ஆனால் அதிலிருந்த கலைத்தன்மையோ மெனக்கெடலோ துளிகூட இல்லை. 'அபிராமி.. அபிராமி' என்று குணா அரற்ற, 'காவ்யா..காவ்யா..' என்று ஜெயம் ரவி குழறுவது மட்டுமே ஒற்றுமை.

அந்நிய திரைக்கதைகளைச் சாமர்த்தியமாக நகலெடுத்து உள்ளூர் வாசனையோடு தந்துவிடுபவர் என்கிற பொதுவான குற்றச்சாட்டு இயக்குநர் விஜய் மீது உண்டு. இந்த சினிமாவும் அப்படியே பல 'டார்ஜான்' வகைத் திரைப்படங்களின் மோசமான நகலாகத் தோற்றமளிக்கிறது. பழங்குடி மக்களின் பிரச்னையைப் பேசுவது என்பதெல்லாம் ஒரு பாவனையாகவே எஞ்சியிருக்கிறது. இயக்குநர் தம்முடைய வேடத்தைக் கலைத்துவிட்டு நேரடி மசாலாத் திரைப்படங்களாவே இனி இயக்கத் தொடங்கலாம். 'வனமகன்' போன்ற இரண்டும் கெட்டான் திரைப்படங்களாவது வெளிவராமல் இருக்கும்.

]]>
Vanamagan, Movie review http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/24/w600X390/vanamagan23.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/24/vanamagan-movie-review-2726534.html
2726044 சினிமா திரை விமரிசனம் சிம்புவின் ‘அன்பானவன் அசராதவன் அடங்காதவன்’: சினிமா விமரிசனம்! சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, June 24, 2017 02:53 PM +0530  

சிம்பு அடிப்படையில் திறமையான நடிகர். ஒருவகையில் தண்ணீரைப் போன்றவர். பாத்திரத்துக்கேற்ப நீர் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் அல்லவா, அதுபோல. ஆனால் சிம்புவின் பயணத்தில் பெரும்பாலும் சாக்கடை நீராக ஓடுகிறது என்பதுதான் பரிதாபம். அவர் நல்ல இயக்குநரிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக்கொண்டால் 'விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா' போன்ற அற்புதங்கள் அடிக்கடி நிகழக்கூடும். ஆனால் 'அ அ அ' போன்ற அபத்தங்களே அதிகம் நிகழ சிம்புவேதான் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. கமல்ஹாசன் தன்னை கமல்ஹாசனாக நினைத்துக் கொள்வதில் கூட ஒருவகை நியாயமிருக்கிறது. ஆனால் சிம்பு தன்னை கமலாக ஒருவேளை நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் அதைவிடவும் கொடுமை ஒன்று இருக்கவேமுடியாது.

எத்தனை முயன்றும் இந்தப் படத்தையும் அதன் தலைப்பையும் தொடர்புப்படுத்தி எதையும் யோசிக்கவோ கண்டுபிடிக்கவோ இயலவில்லை. விளங்காத மர்மமாக இருக்கிறது. தமிழின் மோசமான திரைக்கதைகளை வரிசைப்படுத்தினால் இந்த திரைப்படத்துக்கு முதல் வரிசையில் இடம் தரலாம். இதில் பாகம்-2 வேறு வரப்போகிற செய்தியை அறியும்போது, சிம்பு வேண்டுமானால் அசராதவராக, அடங்காதவராக இருக்கலாம். ஆனால் தமிழ்நாட்டு ஜனங்கள் அத்தனை அன்பானவர்கள் இல்லை! 

**

அ அ அ திரைப்படத்தின் கதை என்ன?

கஸ்தூரி தன்னை கவர்ச்சியாக சித்தரித்துக்கொண்டு ஒரு கெட்டவனை மயக்கி சுட்டு வீழ்த்தும் மிகையுடன் தொடங்குகிறது திரைப்படம். அவர் துபாயில் காவல்துறை அதிகாரியாம். துபாயைக் கலக்கிய ஒரு டானை வலைவீசி தேடுகிறார்கள். அவனுடைய நண்பன் ஒருவனின் வாக்குமூலம் வழியாக பழைய கதை மதுரையில் இருந்து விரிகிறது. எண்பதுகளின் காலக்கட்டமாம்.

மதுரை மைக்கேல் என்பவனைச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்க எல்லாக் கைதிகளும் இணைகிறார்கள். டி.ராஜேந்தரின் மினியேச்சர் மாதிரி இருக்கும் சிம்புவின் அறிமுகக் காட்சி. கைதிகள் மனித கோபுரம் அமைத்து நிற்க, பீடியை வலித்துக்கொண்டே அவர்களின் மீது ஏறி அநாயசமாகச் சிறையிலிருந்துத் தப்பிக்கிறார். மற்ற கைதிகள் எவருக்கும் தப்பிக்கும் நோக்கமில்லை. நியாயமான கைதிகள் போல.

எதற்காக தப்பிக்கிறார்? அதற்கு இன்னொரு ஃப்ளாஷ்பேக்.

மதுரை மைக்கேல், ஒரு ரவுடி. செல்வாக்குள்ள நபரிடம் அடியாளாக இருக்கிறார். வெட்டுவது, குத்துவது போன்ற பணிகளை நேர்மையாகச் செய்து முடிக்கிறார். ஸ்ரேயாவிடம் தன் காதலை வற்புறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஸ்ரேயாவின் தந்தையான ஒய்.ஜி.மகேந்திரன் உயிருக்காகப் போராடும் சமயத்தில், 'காதலை ஏற்றுக் கொண்டால் காப்பாற்றுகிறேன்' என்கிறார். ஒரு சிக்கலான நகைச்சுவை சந்தர்ப்பத்தில் தாலியும் கட்டி விடுகிறார். 'இந்த வாழ்க்கை உனக்கு வேண்டாம், நாம் துபாய்க்குச் சென்று பிழைக்கலாம்' என்று திடீர் மனைவி உபதேசம் தர கிளம்பும் சமயத்தில் செஞ்சோற்றுக் கடனைத் தீர்க்க இறுதியாக ஒரு 'சம்பவம்' செய்ய நேர்கிறது. அந்தச் சம்பவம் அசம்பாவிதமாக முடிய, சிறைக்குப் போகிறார்.

அங்கிருந்து தப்பிப்பதுதான் முதல் காட்சி. ஸ்ரேயாவின் திருமண ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. அவரைக் கடத்திக் கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் சென்றவர், திடீரென்று மனம் மாறி 'எங்கிருந்தாலும் வாழ்க' என்று கண்கலங்கி விட்டு பாண்டிச்சேரிக்குச் செல்கிறார்.

சில வருடங்கள் கடக்கின்றன.

பிற்பாதியில் அஸ்வின் தாத்தா என்றொருவரை சென்னையில் காட்டுகிறார்கள். அவர்தான் முன்னாளில் மதுரை மைக்கேலாக அறியப்பட்டவர். வருஷங்கள் பல ஓடி விட்டதால் வேறு வழியில்லாமல் தாத்தாவாகி விட்டார். ஆனால் இளமையான தாத்தா. முதியோர் இல்லத்தை பராமரிக்கும் தமன்னாவைப் பார்த்து காதல் உருவாகிறது. 'பவர் பாண்டி'யாகி விடுகிறார்.

தமன்னா தன்னைக் காதலிப்பதாக இவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது இறுதிக் காட்சியில் தமன்னா தன் காதலரை அறிமுகப்படுத்துகிறார். அது இளமையான சிம்பு. அவர் பெயர் திக்கு சிவா. திக்கிப் பேசுவதால் அந்தப் பெயராம்.

'இதுவரைக்கும் நல்லவனா இருந்துட்டேன். இனிமே நான் கெட்டவன்' என்று சிம்பு தாத்தா இருமிக்கொண்டே ஆவேசப்பட்டு 'திக்கு் சிவாவைக் கடத்துவதோடு படம் நிறைவடைகிறது. அதாவது இதுதான் முதல் பாகமாம்.

மதுரை மைக்கேலுக்கும், சென்னை அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது, அவர் எப்படி துபாய்க்குச் சென்று அகில உலக காவல்துறையே வலைவீசித் தேடுமளவுக்குப் பெரிய டானாக மாறினார் என்பதையும், அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் திக்கு சிவாவுக்கும் தமன்னாவை முன்னிட்டு நிகழும் போட்டியையும் இரண்டாம் பாகத்தில் சொல்வார்களாக இருக்கும்.


***

இப்படியொரு மகா அசட்டுத்தனமான திரைக்கதையை சிம்பு எப்படி ஒப்புக் கொண்டார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எந்தவொரு இடத்திலும் சுவாரசியம் என்பது மருந்துக்கும் இல்லை. இந்த சினிமாவை எவருமே spoof செய்யமுடியாது. ஏனென்றால் இது தன்னைத்தானே அப்படித்தான் செய்துகொள்கிறது. 'இது ஏதோ அறியாத்தனமான விளையாட்டு போல, இதோ சரியான திசைக்கு சென்று விடுவார்கள்' என்று ஒவ்வொரு காட்சியிலும் காத்திருந்தால் ஒட்டுமொத்த திரைப்படமுமே அந்த துயரப்பாதையில் பயணித்து நம்மை 'அம்போ'வென்று ஏமாற்றிச் செல்கிறது.

இதன் திரைக்கதைக்காகத்தான் சிம்பு, மினி டி.ஆர் போல தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டார் என்றால் அதை விட பைத்தியக்காரத்தனம் வேறொன்றுமே இருக்கமுடியாது. தலை வழிய டோப்பா முடி வைத்துக்கொண்டால் அது எண்பதுகளின் காலக்கட்டம் என்று எவரோ தவறாகச் சொல்லிவிட்டார்கள் போல.

ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் அடிக்கடி மின்விபத்தில் சிக்கிச் சரிந்து விடுகிறாராம். வாய் வழியே ஊதி அவரைக் காப்பாற்றுகிறார்களாம். இப்படியொரு அபத்தமான விஷயத்தை வைத்துக்கொண்டு ஆபாச விளையாட்டை தொடர்ச்சியாக விளையாடுகிறார்கள். படமெங்கும் நிறைய இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், ஆபாச சைகைகள் போன்றவை எரிச்சலையும் முகச்சுளிப்பையும் உண்டாக்குகின்றன.

தனுஷ் இயக்கிய 'பவர் பாண்டி' பாத்திரத்தை கிண்டலடிக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டார்களோ, என்னமோ.. அஸ்வின் தாத்தாவின் செய்கைகள் ஒவ்வொன்றுமே கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது. 'இந்தப் பொண்ணுங்க இருக்காங்களே..'' என்று ஆரம்பித்து நிறைய அபத்தமான உபதேசங்கள், அபிப்ராயங்கள் வழிந்துகொண்டே இருக்கின்றன. சிம்புவின் தனிப்பட்ட ஆளுமை தொடர்பான வசனங்கள் தொடர்பேயில்லாமல் படத்துக்குள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

கோவை சரளா வேறு தம் பங்குக்கு 'நடிகன்' திரைப்படத்து மனோரமா கெட்டப்பைப் போட்டுக்கொண்டு வந்து எரிச்சலை அதிகப்படுத்துகிறார். மொட்டை ராஜேந்திரன் மற்றும் விடிவி கணேஷின் நகைச்சுவைகள் வேறுவகையான கொடுமை ரகம். மதுரை மைக்கேலின் முதலாளி, கிராமத்து நாடகங்களில் 'சிவாஜி' வேடமிட்டு வருடக்கணக்காக நடித்தவர் போலிருக்கிறது. சிவாஜியின் கொடுமையான நகல் போல தோன்றுகிறார்.

மொட்டை ராஜேந்திரனும் கோவை சரளாவும் 'தள்ளிப் போகாதே' பாடலை வதம் செய்யும் காட்சிக்கு மட்டுமே வேறு வழியில்லாமல் அரங்கம் இறுக்கம் தளர்ந்து சற்றாவது சிரிக்கிறது.

பொதுவாக சிம்புவின் படங்கள் ஒருமாதிரியான அபத்தத்துடன் அமைந்தாலும் யுவன்சங்கர் ராஜா தன்னுடைய அபாரமான பாடல்களால் ஓரளவு தப்பிக்க வைப்பார். ஆனால் இந்த திரைப்படத்தில் அவரும் சிம்புவுடன் இணைந்து சோதித்த துயரத்தை எங்கே சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

பாகம் -2  வரப்போகிற செய்தியை இறுதியில் காண்பித்து ரசிகர்களை எரிச்சலின் உச்சிக்கே கொண்டு செல்கிறார்கள்.

அ அ அ - அபத்தம், அசிங்கம், அய்யோ!

]]>
review, simbu, Tamannaah, Anbanavan Asaradhavan Adangadhavan http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/23/w600X390/aaa453431.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/23/anbanavan-asaradhavan-adangadhavan-review-simbu-tamannaah-2726044.html
2711888 சினிமா திரை விமரிசனம் சச்சின்: எ பில்லியன் ட்ரீம்ஸ்: திரைப்பட விமரிசனம் உமா பார்வதி Thursday, June 1, 2017 09:21 AM +0530 கிரிக்கெட் கடவுள் என்று ரசிகர்களால் போற்றப்படும் சச்சின் டெண்டுல்கர் நடித்துள்ள திரைப்படம் ‘சச்சின் எ பில்லியன் ட்ரீம்ஸ்’. ஜேம்ஸ் எர்ஸ்கைன் இயக்கியிருக்கும் இத்திரைப்படத்துக்கு ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசை அமைத்துள்ளார்.

கிரிக்கெட்டில் 1989-ல் அறிமுகம் ஆனதிலிருந்து, 2013-ல் ஓய்வு பெற்றது வரை சச்சினின் கிரிக்கெட் பயணத்தை நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளார் இயக்குனர். இக்காலகட்டத்தில் சச்சின் என்ற பெயர் ஒரு மந்திரம் போல பல லட்சம் இந்தியர்களுக்கு இருந்து வந்தது. தன்னுடைய கனவினைத் தொடர்ந்து சச்சின் மேற்கொண்ட தேடலும், அயராத உழைப்பும், நட்பையும் குடும்பத்தையும் அவர் நேசித்த விதமும் கோர்த்து எடுத்து சச்சினின் வாழ்க்கைத் தருணங்களின் தொகுப்பாக இந்தப் படம் உள்ளது.

சச்சின் சிறுவனாக இருக்கும் போது அவர் செய்த குறும்புகள், சுருள் முடியுடனான அவரது அழகானத் தோற்றம், அனைவரையும் ஒரு சின்னச் சிரிப்பால் மயக்கிவிடும் துறுதுறுப்பு என்று சச்சினின் பால்யத்தை வெகு அழகாகப் படம் பிடித்துள்ளார்கள். சச்சின் பெயர் காரணம் அவரது தந்தை ரமேஷ் டெண்டுல்கர் இசைப் பிரியர். அவர் கவிஞரும் கூட. அவர் தனக்குப் பிடித்த இசையமைப்பாளர் சச்சின் தேவ் பர்மனின் நினைவாக சச்சின் என்று வைத்து விட்டார்.

சச்சின் சிறுவனாக இருந்தபோது சக வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்குத் தொல்லை தந்துள்ளார்.  வகுப்பு பையன்களை கிள்ளுவது, அடிப்பது, பென்சில் பாக்ஸை பிடுங்குவது, அவர்களை பள்ளத்தினுள் விழ வைப்பது என்று ஏகப்பட்ட சேட்டைகள் செய்வார். சச்சினி அம்மா எவ்வளவு சத்தமாக அழைத்தாலும் அதை அவர் கண்டு கொள்ள மாட்டார். ஆனால் அண்ணன் அஜித் லேசாக குரல் கொடுத்தால் போதும், பெட்டிப் பாம்பாய் அடங்கிவிடுவார். சச்சினின் அண்ணன் அஜீத் டெண்டுல்கர்தான், சச்சினை விளையாட்டின் பக்கம் திசை திருப்ப முடிவு செய்து சச்சினை பிரபலமான கிரிக்கெட் பயிற்சியாளர் ரமாகாந்த் அச்ரேகரிடம் பயிற்சி பெற அழைத்துச் சென்றார். அதன் பின் சிவாஜி பார்க்கில் பேட்டும் கையுமாக சிறுவன் சச்சின் செய்த பயிற்சிகளால் தான் பின்னாட்களில் இளைஞன் சச்சினின் கரங்களில் பரிசுக் கோப்பைகளும் பதக்கங்களும் வந்து சேர்ந்தன.

பாகிஸ்தானில் கராச்சியில் நடந்த முதல் டெஸ்ட் போட்டியில் சச்சின் கிரிக்கெட் உலகிற்கு அறிமுகமானார். 16 வயதே நிரம்பிய சச்சின் அதில் எடுத்த ரன்கள் 15 மட்டுமே. ஆனால் மனம் தளராமல் தொடர்ந்து போட்டிகளில் விளையாடினார் சச்சின். சியால்கோட்டில் நடந்த 4 மற்றும் இறுதி டெஸ்ட் போட்டியின்போது வேகப் பந்து வீச்சாளரான இம்ரான்கான் போட்ட பந்து சச்சின் மூக்கைப் பதம் பார்த்து ரத்தம் வர வைத்தது. கடுமையான வலி எடுத்தாலும் மனம் தளராமல் தொடர்ந்து ஆடினார் சச்சின். இப்படி தோல்வியிலும் வலியிலும் ஆரம்பித்த சச்சினின் பயணம் கடும் முயற்சிக்கும் போராட்டத்துக்கும் பிறகுதான் வெற்றியின் உச்சத்துக்குப் போனது என்பது உலகறிந்த விஷயம்.  

இந்த இளம் கிரிக்கெட் மேதையின் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தருணங்கள், சச்சின் அஞ்சலி காதல் திருமண வீடியோ, குழந்தைகளுடன் சச்சின் இருக்கும் பெர்சனல் வீடியோக்கள், அவர் ஆடிய கிரிக்கெட் போட்டிகள், மீடியாவுக்கு அவர் தந்த பேட்டிகள், ஆகியவற்றின் நிஜமான ஃபுட்டேஜை இத்திரைப்படத்துக்கான பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். நண்பர்களுடன் சச்சினின் நெருக்கம், 2011-ல் உலகக் கோப்பை வென்ற தருணத்தையும், 2013-ல் கிரிக்கெட்டிலிருந்து சச்சின் ஓய்வுபெற முடிவு செய்து, கடைசியாக அனைவருக்கும் நன்றி சொல்லி விடைபெற்று கிரிக்கெட் மைதானத்தைத் தொட்டு கண்கலங்கி வெளியேற காட்சியையும் மனம் நெகிழும்படி படம் பிடித்துள்ளார் இயக்குனர் ஜேம்ஸ் எர்ஸ்கின். இத்திரைக்காட்சிகளின் மூலம் சச்சினுக்கு அவரது ரசிகர்களுக்குமான உறவை மேலும் ஒரு படி அதிகப்படுத்தியிருப்பது உண்மை.

கிரிக்கெட் ரசிகர்களுக்குச் இத்திரைப்படம் பெரும் விருந்தாக நிச்சயம் இருக்கும். காரணம் இது சச்சினே நடிக்கும் அவரது சுயசரிதை இது. இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டன் பதவியின் போது சச்சினுக்கு நேர்ந்த மனக்கஷ்டம், அழுத்தம் அதை அவர் கையாண்ட விதம், கிரேக் சேப்பல் பயிற்சியாளராக இருந்தபோது அணியில் ஏற்பட்ட பிரச்னைகள், ஆட்டத்தின் தொடக்க நாயகனாக சச்சின் இருக்கக் கூடாது என்று சேப்பல் போட்ட உத்தரவு, அது வீரர்களுக்குள் எவ்வித பிரிவினைகளை ஏற்படுத்தியது என்பதையெல்லாம் அப்பட்டமான உண்மைத்தன்மையுடன் இப்படத்தில் காண்பித்துள்ளார்கள்.

ஆனால் இத்திரைப்படத்தில் சச்சின் பற்றி தெரியாத விஷயம் என்று எதுவும் இல்லை. எல்லாமே நாம் பார்த்து அல்லது படித்து அல்லது நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவற்றைத் தான் ஆவணப்படுத்தியது போல் இருக்கிறது. அதுவும் குறிப்பாக  2003-ஆம் ஆண்டு வரை கோர்வையாகவும் அழுத்தமாகவும் சம்பவங்களை அழகியலுடன் அழுத்தமாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதற்குப் பிறகு நாடகத்தன்மையுடன் படம் ஒருவித தொய்வு நிலை அடைகிறது.  இதற்குக் காரணம் திரைக்கதையை சுவாரஸ்யமாக சொல்லப்படவில்லை. இத்திரைபப்டம் இந்திய கிரிக்கெட் அணியைப் பற்றி பதிவாகவும் இல்லாமல் சச்சினின் ஆவணப்படமாகவும் இல்லாமல் இடைப்பட்ட ஒரு நிலையில் தடுமாறுகிறது. படத்தின் வசனங்கள் மிகவும் சாதாரணமாக இருப்பதும் ஏமாற்றத்தை தருகின்றது.   

இத்திரைப்படத்துக்கு பக்கபலமாக இருப்பது ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசை. அதிகமான சப்தங்கள் இல்லாமல் தேவைப்படும் இடங்களில் மெல்லியதாக சோகம், மகிழ்ச்சி, துள்ளல் என கதையுடன் இயைந்து ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசையும் அழகாகப் பயணிக்கிறது. ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் மகன் ஏ.ஆர்.அமீன் தன்னுடைய முதல் இந்திப் பாடலை இப்படத்துக்காக பாடியுள்ளார்.  அஞ்சலி கெய்க்வாடுடன் 14 வயது அமீன் பாடிய பாடலான 'மர்த் மராதா' ரசிகர்களின் கவனத்தைப் பரவலாகப் பெற்றுள்ளது.

தன்னுடைய கனவை நினைவாக்க எந்தக் கட்டத்திலும் சோர்வடைந்துவிடாமல் தொடர்ந்து போராட வேண்டும் என்பதற்கு வாழும் உதாரணமாக திகழ்பவர் சச்சின். சச்சினுக்கு இணை சச்சின் மட்டுமே. லெஜெண்ட் என்ற சொல்லுக்கு மிகையற்ற உதாரணம் சச்சின். இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் நிரந்திர மணி மகுடமான சச்சினுக்கு ஒரு சிறிய பரிசாக திரைவடிவ மகுடமே ’சச்சின் - எ பில்லியன் ட்ரீம்ஸ்’ எனும் திரைப்படம். கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் மட்டுமல்லாமல் அனைவரும் பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய படமிது.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/31/w600X390/sachin.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/may/31/sachin-a-billion-dreams-film-review-2711888.html
2693218 சினிமா திரை விமரிசனம் ராஜமெளலியின் பாகுபலி 2: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 29, 2017 10:41 AM +0530  

தெலுங்கு சினிமாவின் மீது எனக்கிருந்த ஒவ்வாமைகளையும் முன்தீர்மான வெறுப்புகளையும் உடைத்தெறிந்த முக்கியமான காரணங்களுள் ஒருவர் ராஜமெளலி. இந்திய சினிமாவின் மிகச் சிறந்த கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர். ஈயைப் பிரதானமாக வைத்து ஒரு சாகசப் படத்தை உருவாக்கி அதை வெற்றியும் பெறவைத்ததைச் சிறந்த உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். இன்னமும் ஒரு படி அல்ல, பல படிகள் முன்னே நகர்ந்து பாகுபலி எனும் பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சியைத் தொடங்கி அதன் முதல்பகுதியை வெற்றிகரமாகக் கடந்தும்விட்டார்.

பொதுவாகத் தொடர்ச்சியான திரைப்படங்கள் திட்டமிடப்படும்போது முதல்பாகத்தின் தொடர்ச்சியாகவே இரண்டாம் பாகம் அமையும். இதனால் பார்வையாளர்களால் கதையை யூகிக்க முடியாததோடு எதிர்பார்ப்பும் அதிகமிருக்கும். இதை அப்படியே தலைகீழாக்கியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. காலவரிசைப்படி முதல் பாகம், இரண்டாம் பாகத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகளால் நிறைந்திருக்கிறது. எனவே கடந்தகாலக் காட்சிகளை பாகுபலி-2 படத்தில்தான் இயக்குநர் சொல்லப் போகிறார். இதிலுள்ள ஆபத்து என்னவெனில் முதல் பாகத்தின் போக்கை வைத்து  இரண்டாம் பாகத்தைப் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களால் எளிதில் யூகிக்க முடியும். அதற்கான தடயங்கள் பாகம் -1ல் வெளிப்படையாகவே இருந்தன.

ஆனால் இந்தத் தடையை தனது திறமையான திரைக்கதையின் மூலமும் சுவாரசியமான கதையாடல் மூலமும் வியக்கவைக்கும் நுட்பங்களின் வழியான காட்சிகளின் மூலமும் வெற்றிகரமாகத் தாண்டியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. மட்டுமல்லாமல் நம்முடைய சில யூகங்களைப் பொய்யாக்கி விறுவிறுப்பைக் கூட்டியிருக்கிறார்.

பாகம் ஒன்றைப் போலவே இரண்டாம் பாகமும் ஒரு மகத்தான அனுபவம். இதுவரையிலான இந்தியத் திரை வரலாற்றிலேயே அதிகப் பொருட்செலவில் உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் எனும்போது அதன் மீதான எதிர்பார்ப்பு மிக அதிகமாக இருக்கும். சிறிய சறுக்கல் கூட பெரிய ஆபத்தைச் செய்துவிடும். இந்தச் சோதனையைச் சாதனையாக மாற்றியது ராஜமெளலியின் அசாதாரணமான திறமை எனச் சொல்லலாம். சினிமா எனும் ஊடகத்தின் மீதும் கதை சொல்வதின் மீதும் இப்படியொரு ஆவேசமான பிரியமும் அர்ப்பணிப்பும் இருந்தால்தான் பாகுபலி போன்ற பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சிகள் சாத்தியம்.

பணம் இருப்பவர் எவர் வேண்டுமானாலும் கோடிகளை இறைத்து பிரம்மாண்டமான படைப்புகளைப் பெருமைக்காக உருவாக்கமுடியும். ஆனால் ஆதாரமான சுவாரசியம் அதில் இருக்கவேண்டும். கடினமான உழைப்பும் கலையார்வமும் திட்டமிடலும் தேவை. இந்த நோக்கில் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களின் ஆர்வத்தை உத்தரவாதமாகப் பூர்த்தி செய்கிறது - பாகுபலி 2.

***

முதல் பாகத்தில் என்ன நடந்ததென்று சுருக்கமாக பார்த்து விடுவோம்.

ராஜ மாதாவான சிவகாமி தனது உயிர்போகும் சூழலில் ஒரு குழந்தையைத் தலையில் ஏந்தியபடி நீரில் மூழ்குகிறார். குழந்தை காப்பாற்றப்பட்டு பழங்குடிகளால் வளர்க்கப்படுகிறது. தனது பின்னணியைப் பற்றி அறியாத அந்தச் சிறுவனுக்கு மலையின் உச்சியைப் பற்றிய ஆர்வம் உள்ளுணர்வில் எதிரொலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. காதல் தரும் உத்வேகம் காரணமாக எப்படியோ சென்றுவிடுகிறான்.

மகிழ்மதி எனும் பேரரசை அடைகிறான். பல்லாளதேவாவின் அரசாங்கத்தை எதிர்த்து ரகசியமாக இயங்கும் புரட்சிக் கூட்டத்தையும் தனது காதலி அவந்திகாவையும் சந்திக்கிறான். தேவசேனா எனும் மகாராணி அரண்மனை வெளியில் பல வருடமாகச் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை அறிகிறான். தன் காதலிக்கு வாக்கு தந்தபடி பல சாகசங்களுக்குப் பிறகு தேவசேனாவை மீட்டு வருகிறான்.

ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பாவின் மூலம் தனது தாய்தான் தேவசேனா என்பதும் தான் ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதையும் அறிகிறான். அவனது தந்தையான அமரேந்திர பாகுபலி பற்றிய பின்னணியையும் பெருமையையும் அறிகிறான். வீரம் மற்றும் விவேகத்தின் மூலம் மகிழ்மதி பிரதேசத்தின் வருங்கால அரசனாக முடிசூடப்படவிருந்த அமரேந்திர பாகுபலி துரோகத்தால் கொல்லப்பட்ட அதிர்ச்சியான செய்தியோடும் அதன் ரகசியத்தோடும் முதற்பாகம் நிறைகிறது.

அமரேந்திர பாகுபலி மற்றும் தேவசேனாவின் பின்னணி என்ன? ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பா ஏன் தான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளையைக் கொல்லவேண்டும்? இந்த துரோகங்களுக்குப் பின்னணியில் உள்ளவர்கள் யார்? பல்லாளதேவாவின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் மகிழ்மதி தேசத்தை இளைய பாகுபலி எப்படி மீட்டான் என்பது உள்ளிட்ட பல கேள்விகளுக்கான பதிலை பாகம் இரண்டில் சுவாரசியமான திரைக்கதையின் மூலம் சொல்லி அசத்தியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. பல உணர்ச்சிகரமான தருணங்களும் அனல் பறக்கும் காட்சிகளும் இந்தப் படைப்பின் காண்பனுவத்தை உன்னதமாக்கியிருக்கின்றன.

***

பாகம் இரண்டில் என்ன நடக்கிறது? தொடக்கப் பகுதியை மட்டும் பார்ப்போம்.

ராஜ மாதா சிவகாமியால் முடிவு செய்யப்பட்டபடி அமரேந்திர பாகுபலிக்கு முடிசூட்டப்பட திட்டமிடப்படுகிறது. அதற்கு முன் மக்களைப் பற்றி அறிவதற்காக திக்விஜயத்துக்கு பாகுபலியை அனுப்புகிறாள் சிவகாமி. கட்டப்பாவுடன் பயணம் மேற்கொள்கிறான் பாகுபலி. குந்தள தேசம் எனும் சிற்றரசுக்குச் செல்லும்போது அதன் இளவரசியான தேவசேனாவின் வீரத்தையும் அழகையும் கண்டு பிரமிக்கிறான். தன்னைப் பற்றிய விவரங்களை மறைத்துக்கொண்டு அங்கு உதவியாளனாகச் சேர்கிறான்.

ஒற்றர்களின் மூலம் இந்த விஷயங்கள் பல்லாளதேவாவுக்குச் செல்கின்றன. தேவசேனாவின் சித்திரத்தைப் பார்த்தவுடன் அவளுடைய அழகைக் கண்டு பல்லாளதேவா திகைத்துப் போகிறான். ஆட்சியைத்தான் பிடிக்க முடியவில்லை, இவளையாவது கைப்பற்றவேண்டும் என்கிற தீர்மானம் அவனுக்குள் பிறக்கிறது. இதன்மூலம் தனது போட்டியாளனான அமரேந்திர பாகுபலியின் காதலையும் பிரிக்க முடியும் என்கிற குரூரமும் தோன்றுகிறது. தனது தந்தையுடன் இணைந்து இதற்கான சூழ்ச்சியை ஆரம்பிக்கிறான்.

தேவசேனாவின் ஓவியத்தைத் தற்செயலாகப் பார்த்ததாகவும் அவளை மணம் புரிய ஆசைப்படுவதாகவும் தனது தாயாரான சிவகாமியிடம் தெரிவிக்கிறான். அதிகாரத்தை தர முடியாத அவனுக்கு இதையாவது தந்து சமன் செய்யலாமே என்கிற பாசத்துடன் சிவகாமியும் முன்பின் யோசிக்காமல் இதற்காக வாக்கு தந்துவிடுகிறாள். இங்குத் தொடங்குகிற சிக்கல்களும் சதிகளும் அமரேந்திர பாகுபலிக்குப் பதிலாக பல்லாளதேவா அரசனாக அமரும் வரை போகிறது.

மகிழ்மதியின் பேரரசுக்கு ஏன் அமரேந்திர பாகுபலியால் அரசனாக முடியவில்லை, விசுவாசியான கட்டப்பா, பாகுபலியைக் கொல்லுமளவுக்கான நெருக்கடி ஏன் ஏற்பட்டது, பல்லாளதேவாவின் அட்டகாசங்களுக்கான முடிவு என்ன போன்ற விவரங்கள் விறுவிறுப்பான காட்சிகளின் மூலம் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இடைவேளைக்கு முன்பிருந்த சுவாரசியம் பிற்பகுதியில் சற்று தொய்வடைந்திருக்கிறது. போலவே உச்சக்காட்சியும் அத்தனை சுவாரசியத்தைத் தரவில்லை. மிக நீளமான சண்டைக்காட்சியால் அலுப்படைய வைக்கிறது.

***

பாகம் -2ன் பிரதானமான சிறப்புகளுள் அதன் அற்புதமான திரைக்கதையைத் தாண்டி இன்னொரு வசீகரமான, முக்கியமான காரணம் அனுஷ்கா. முதற்பாகத்திலேயே பாகுபலியின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களை நாம் கண்டு விட்டோம். காணாமல் இருந்தது தேவசேனா பற்றிய பகுதியையும் பின்னணியையும் மட்டுமே.

முதற்பாகத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட முதிய, அலங்கோலமான தோற்றத்தில் அனுஷ்கா சித்தரிக்கப்பட்டிருந்ததால் பெரும்பாலான ரசிகர்கள் ஏமாற்றமடைந்திருப்பார்கள். ஆனால் வட்டியும் முதலுமாக அதை ஈடு செய்யும் வகையில் பேரழகின் சித்திரமாக அவர் இரண்டாம் பாகத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது நிறைவைத் தருகிறது. ஆனால் வெறுமனே அழகுப் பதுமையாக அல்லாமல் ஓர் இளவரசிக்கான கம்பீரத்துடனும் சுயமரியாதையும் வீரமும் உள்ள பெண்ணாகவும் இந்தப் பாத்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது அதிசிறப்பு.

தன்னுடைய காதலனே அழைத்தாலும் 'கைதியாக ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன்' என்று தன்மானத்துடன் மறுப்பது, ராஜமாதா சிவகாமியின் அநீதியைத் துணிச்சலாகத் தட்டிக் கேட்பது, தன்னிடம் தவறு செய்ய முயல்பவனின் விரல்களைத் துண்டிப்பது, இதற்கான விசாரணையை அரச சபையில் கம்பீரமாக எதிர்கொள்வது, தன் கணவனுக்கு இழைக்கப்படும் அவமானங்களைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் 'இந்த ராஜ்ஜியம் எனக்குப் பரிசாக வேண்டும். உங்களால் தர முடியுமா?'  என்று தன் கணவனுக்கு உத்வேகம் தருவது போன்ற காட்சிகள் அதிரடியான சுவாரசியத்துடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு சாகச நாயகனுக்கு ஈடான அறிமுகக் காட்சியை அனுஷ்காவுக்கு இயக்குநர் வழங்கியிருப்பது ரசிக்கவைக்கிறது.

மன்னர் காலத்து வீரமிகு இளவரசிகள் இப்படித்தான் இருந்திருப்பார்களோ என்கிற வியப்பான யூகத்தை அனுஷ்காவின் திறமையான பங்களிப்பு ஏற்படுத்துகிறது. அனுஷ்காவின் திரைப்பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல், பாகுபலி.

இதைப் போலவே அமரேந்திர பாகுபலியின் பாத்திரமும் உன்னதமான நாயகத்தனத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 'உனது தன்மானத்துக்கு இழுக்கு வராமல் கடைசி வரை பாதுகாப்பேன்' என்று தேவசேனாவுக்குத் தந்த வாக்கை எந்த நிலையிலும் தவறாமல் இருப்பது, அரச சபையில் தன் மனைவிக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைக் கம்பீரத்துடன் முறியடிப்பது, ராஜமாதாவின் எந்தவொரு ஆணையையும் தலையால் தாங்குவது, அதற்காக அதிகாரத்தையும் உயிரையும் இழப்பது, சாகும் நிலையிலும் தாய்ப்பாசம் காட்டுவது, பாகுபலியின் சாகசங்கள், அதற்கான அவன் திட்டமிடும் பிரமிக்க வைக்கும் போர் தந்திரங்கள் என்று ஓர் அசலான நாயகச் சித்திரம். பிரபாஸ் தன்னுடைய பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். திடகாத்திரமான அவருடைய உடலின் வடிவமைப்பு அவர் நிகழ்த்தும் சாகசங்களுக்கான நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது.

அனைத்துப் புள்ளிகளையும் இணைக்கும் ஓர் அற்புதமான அடிமைப் பாத்திரம் கட்டப்பா. இதற்கான நீதியை தன்னுடைய உழைப்பாலும் நடிப்புத்திறனாலும் வழங்கியிருக்கிறார் சத்யராஜ். சுற்றி நடக்கும் ராஜ அநீதிகளை தடுக்க முடியாமல் தன்னுடைய அடிமைநிலை கட்டுப்படுத்தும் தத்தளிப்புகளை திறமையுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அமரேந்திர பாகுபலிக்கும் இவருக்குமான நட்பும் பாசமும் நெகிழ்ச்சியான முறையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. பாகுபலியைக் கொல்லவேண்டிய நெருக்கடியும் சூழலும் காவிய துயரத்துடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. பாகுபலிக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக தன் அடிமைநிலையை மீறி பொங்கியெழுந்து ராஜமாதா சிவகாமியுடன் இவர் நிகழ்த்தும் ஆவேசமான உரையாடல் அபாரம்.

ராஜமாதா சிவகாமியாக ரம்யா கிருஷ்ணன். இந்தப் பாகத்திலும் தனது கம்பீரமான நடிப்பைத் தொடர்கிறார். பிள்ளைப் பாசத்தால் பல்லாளதேவாவுக்கு வாக்கு தருவதும் தன் உத்தரவை மீறும் பாகுபலியைத் தண்டிப்பதும் பிறகு பாசத்தில் தடுமாறுவதும் உண்மையை அறிந்தவுடன் தீரமான முடிவு எடுப்பதும் எனப் பல காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார். தன்னுடைய அதுவரையான தவறுகளை சமன் செய்யும் உத்தேசத்துடன் அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தையான 'மகேந்திர பாகுபலியை' உயர்த்தி வருங்கால அரசனாக மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் காட்சியில் நமக்கு மெய்சிலிர்ப்பது உண்மை.

மகாபாரத சகுனி போல சதிகளின், நயவஞ்சகங்களின் அடையாளமாகத் தன் நடிப்பைத் திறம்பட கையாண்டுள்ளார் நாசர். ஊனத்தின் காரணமாக தன்னால் மன்னனாக முடியாத கொதிப்பையும், அதை ஈடுசெய்யும் வகையில் தன் மகனை அதிகாரத்தில் அமர்த்த அவர் செய்யும் அநீதிகளும் என சிறப்பான எதிர்மறை பாத்திரம்.

பல்லாளதேவனாக ராணா டகுபதி. முதற்பாகத்தில் பிரபாஸுக்கு ஈடாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த பாத்திரம் இதில் சற்று சோகையாகத்தான் உள்ளது. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் இளைய பாகுபலியுடன் மோதும் வீரம் பிரமிக்க வைக்கிறது. தன் விருப்பப்படி அதிகாரத்தில் அமர்ந்தாலும் மக்களின் ஆதரவு பாகுபலியின் பக்கமே இருக்கிறது என்பதைக் குமைச்சலுடன் உணரும் காட்சிகளில் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். தமன்னாவுக்கு இதில் அதிகம் வேலையில்லை.


***

ஒரு குழந்தையின் விழிவிரிந்த கண்களுடனும் திறந்த மனதுடனும் தம்மை ஒப்புக் கொடுத்து விடுவதுதான் திறமையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஃபேண்டஸி திரைப்படத்தைக் கச்சிதமாக ரசிப்பதற்கான அடிப்படை. இந்த நிலையில் அமர்ந்து பாகுபலியின் இரண்டாம் பாகத்தை உத்தரவாதமாக ரசிக்க முடியும். இதன் விறுவிறுப்பான திரைக்கதையும், ராஜ்மெளலியின் தந்தையான விஜயேந்திர பிரசாத் எழுதிய அபாரமான கதையும் இந்த அனுபவத்தை உறுதியாகத் தருகின்றன.

திரையரங்கில் பார்வையாளர்களின் ஆரவாரமான வரவேற்பை கண்டு வியந்தேன். ஒரு மொழி மாற்ற திரைப்படத்துடன் இத்தனை உணர்ச்சிகரமாக ஒன்றிவிட முடியுமா என்று திகைப்பாகவே இருந்தது. முதற்பாகத்தை தெளிவாக நினைவில் கொண்டு அதன் தொடர்புக் காட்சிகளை உடனே புரிந்து கொண்டு ஆரவாரம் செய்வதும், காட்சிகளின் உணர்ச்சிகரமான சூழலுடன் ஒன்றி ரசிப்பதும் என ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம். தாம் உருவாக்கும் காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளைப் பார்வையாளர்களுடன் அழுத்தமாகப் பிணைத்து விட்டால் அது உறுதியாக வெற்றி பெறும் என்பது மறுபடியும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பார்வையாளர்களை மகிழ்மதி பேரரசின் பிரஜைகளாக உணரச் செய்தது இயக்குநர் ராஜமெளலிக்குக் கிடைத்த வெற்றி. துணைப் பாத்திரங்கள் முதற்கொண்டு போர் சாகசங்கள் வரை ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனமாகத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களுக்குச் சவால்விடும்படியான வரைகலை நுட்பங்கள், செதுக்கி மேம்படுத்தப்பட்ட மாய்மாலங்கள், திறமையான ஒளிப்பதிவின் பிரமிப்பு, சாகசக் காட்சிகளின் வடிவமைப்பு, அவற்றைத் திறமையாகச் செயல்படுத்திய பாகுபலி குழுவின் அசாதாரணமான உழைப்பு, இதற்கும் மேலாக இத்தனை விஷயங்களையும் அருமையாக ஒருங்கிணைப்பு செய்த இயக்குநரின் திட்டமிடல் என்று பல விஷயங்கள் கவர்கின்றன.

காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்துக்கு ஏற்ப பின்னணி இசையும் மிரட்டலாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்ட திரைப்படம் என்கிற வாசனை பாடல்களில் பலமாகவே அடிக்கிறது. ஆனால் வசனங்களில் இந்த விபத்து பெருமளவு தவிர்க்கப்பட்டிருப்பது ஆறுதல். (தமிழ் வசனம்: மதன் கார்க்கி) தன்னை எதிர்த்துப் பேசும் தேவசேனாவைக் கண்டு திகைக்கும் சிவகாமி, பிறகு தற்பெருமையுடன் 'இந்த மண்ணின் மருமகளுக்கு சற்று அகந்தை இருப்பதுதான் அழகு' எனக் கூறுவது சுவாரசியம். இதுபோல் பல கவித்துவமான வசனங்கள் ரசிக்கவைக்கின்றன.

சில குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை. புத்திக்கூர்மையும் சாதுர்யமும் கொண்ட ராஜமாதா எவ்வாறு தன்னைச் சுற்றி நிகழும் சதிகளையும் பொய்களையும் எளிதில் நம்பி விடுகிறார் என்பது தர்க்கத்துக்கு ஏற்படையதாக இல்லை. போலவே தான் பாசத்துடன் வளர்த்த அமரேந்திர பாகுபலியைக் கொல்ல கட்டப்பா எப்படி ஒப்புக்கொள்கிறார், பின்பு ஏன் கொதிக்கிறார் என்பதில் நம்பகத்தன்மை வலுவாக இல்லை. இதுபோன்ற பிசிறுகளை இன்னமும் திறமையாகச் சீர்செய்திருக்கலாம். படத்தின் முற்பகுதியில் இருந்த விறுவிறுப்பும் சுவாரசியமும் பிற்பகுதியில் தொய்வடைந்திருக்கிறது.

பாகுபலி 1-ல் இருந்த உச்சக்காட்சி சிறப்பானது. அதில் வரும் போர்க்களக்காட்சி அதற்குப் பெருமை சேர்த்த விஷயம். அப்படியொரு விறுவிறுப்பான உச்சக்காட்சி இதிலும் வரும் என ஆவலாக அமர்ந்திருக்கும்போது அதை ஈடுசெய்வது போல் காட்சிகள் இருந்தாலும் சற்று ஏமாற்றமே. அதேசமயம், குந்தள தேசத்தைத் தாக்க வரும் வீரர்களை, அமரேந்திர பாகுபலி தேவசேனாவுடன் இணைந்து எதிர்கொள்ளும் காட்சியும் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக மாடுகளை வைத்து அமைக்கும் போர் தந்திரமும் சுவாரசியமானது.

மொத்தத்தில் ஒரு மகத்தான காவிய அனுபவத்தை தருகிறது பாகுபலி -2. இதன் மூன்றாம் பாகமும் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்கிற ஏக்கத்தை வரழைக்கிறது. கதை சொல்லும் முறையிலும் சரி, நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் பிரம்மாண்டத்திலும் சரி, இந்திய வெகுஜன சினிமாவின் பாதையில் தனது அசாதாரண உழைப்பால் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதியிருக்கிறது பாகுபலி குழு.

ராஜமெளலி எனும் திறமையான கதைசொல்லியின் பயணம் மென்மேலும் தொடரட்டும்.

]]>
Baahubali 2,Baahubali 2 Movie,Baahubali 2 Review,பாகுபலி 2 திரைப்படம்,பாகுபலி 2 திரை விமர்சனம்,பாகுபலி 2 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/29/w600X390/baahubali2-1111xx_main1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/29/baahubali-2-the-conclusion-review-2693218.html
2684954 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷ் இயக்கியுள்ள 'ப. பாண்டி': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 15, 2017 03:18 PM +0530  

'இந்த மூஞ்சில்லாம் நடிக்க வந்துடுச்சு' என்று தொடக்கக் காலத்தில் கிண்டலடிக்கப்பட்ட தனுஷ், தற்போது இந்தியாவிலுள்ள சிறந்த நடிகர்களில் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இதன் பின்னாலுள்ள அவருடைய அசாதாரணமான உழைப்பும் தேடலும் பிரமிக்கத்தக்கவை. ஒருபுறம் அப்பட்டமான வணிகத் திரைப்படங்களில் நடித்தாலும் இன்னொரு பக்கம் 'ஆடுகளம்' போன்ற சிறந்த முயற்சிகளிலும் ஈடுபட அவர் தயங்குவதில்லை.

இதுதவிர,  'விசாரணை' 'காக்கா முட்டை' போன்ற படைப்புகளின் தயாரிப்பாளராக தமிழில் மாற்று ரசனை உருவாவதற்கும் காரணமாக இருக்கிறார். பிரபலமாகி விட்டால் தன்னிச்சையாக வந்துசேரும் அல்லது சேர்த்துக்கொள்ளப்படும் பெருமைகளைப் போல 'பாடகர், பாடலாசிரியர்' போன்ற அவரின் இதர தகுதிகளை ஒரு புன்னகையுடன் சாய்ஸில் விட்டுவிடலாம்.

இப்போது 'இயக்குநர்' அவதாரம். 'பவர் பாண்டி' என்று முதலில் தலைப்பிடப்பட்டு பின்பு வரிவிலக்குக்காக வழக்கம்போல் கடைசி நேரத்தில் தமிழ் ஒப்பனை செய்யப்பட்ட 'ப.பாண்டி'.

ஒரு முன்னணி நடிகராக இருந்தாலும் தான் இயக்கும் முதல் திரைப்படத்தின் நாயகனாகத் தன்னைப் பிரதானமாகத் திணித்துக்கொள்ளாமல் ஒரு முதிய பாத்திரத்தை வைத்து திரைக்கதை அமைத்த தனுஷின் (மற்றும் சுப்ரமணியம் சிவா) செயல் பாராட்டுக்குரியது. 

ஓர் இயக்குநராக இந்தப் புதிய அவதாரத்தில் தனுஷ் வெற்றி பெற்றிருக்கிறாரா என்றால் ஆம். ஒரு ஜனரஞ்சகமான சினிமாவில் என்னென்ன கலவைகள் இருக்கவேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்தச் சமரசங்களே இந்த முயற்சியை ஒரு சிறந்த திரைப்படமாக ஆக்கவிடாமல் தடுத்திருக்கின்றன என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்.

எழுபதுகளில் வந்த பீம்சிங்கின் குடும்பச் சித்திரத்தை அல்லது தொலைக்காட்சித் தொடரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போன்ற சலிப்பான காட்சிகள் நிறைய இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு இடையே சில அபாரமான கவிதைத் தருணங்கள் இருக்கின்றன. இதற்காக தனுஷ் வரும் பிளாஷ் பேக் காட்சிகள் உள்பட, பெரும்பாலான படத்தின் சுமையைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.


***

படத்தின் மையம் என்ன?

குடும்பம் என்பதின் ஆதாரமான அடித்தளங்களுள் ஒன்று 'தியாகம். சற்று கவனித்துப் பார்த்தால் சமகாலத் தலைமுறை, அடுத்தத் தலைமுறையின் வளர்ச்சிக்காகவே பெரும்பாலும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சுழற்சி இந்தியக் குடும்பங்களில் நெடுங்காலமாக நீடித்துக்கொண்டிருக்கும் சமாசாரம்.

எனில் சமகால மனிதர்கள் அதிலும் குறிப்பாக முதியவர்கள் தனக்காக வாழ்கிறார்களா, அப்படி வாழ இந்தச் சமூகம் அனுமதிக்கிறதா என்கிற ஆதாரமான கேள்வியை இந்தத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்துவிட்டால் அவர்கள் 'பெரிசு'களாகக் கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். அதுவரையான பல விஷயங்களை, விருப்பங்களைத் தியாகம் செய்துவிட்டு வயதானவர்களுக்கான உலகில் ஒதுங்கியிருந்து அடக்கமாக வாழ்ந்தாக வேண்டும். உதாரணமாக ஒரு முதியவர் ஜீன்ஸ் அணிந்தால் 'இந்த வயசுல இது தேவையா' என்கிற கிண்டலுக்கு எளிதாக ஆட்படுவார்.

'மற்றவர்களுக்காக அமைந்தாலும்கூட இறுதிவரைக்கும் உனக்கான வாழ்க்கையை வாழத் தயங்காதே' என்கிற செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது 'ப.பாண்டி'

பாரதிராஜா உருவாக்கிய 'அந்தி மந்தாரை'யில் மெலோடிராமாவாகப் பிழியப் பிழியச் சொல்லப்பட்ட 'முதியோர் காதல்' எனும் விஷயத்தை வெகுஜன சினிமாவுக்கேயுரிய ஜனரஞ்சகமான விஷயங்களுடன் சொல்கிறது.


***

தமிழ் சினிமாவில் பிரபலமான  ஃபைட் மாஸ்டராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர் ராஜ்கிரண். மனைவியை இழந்தவர். தனது ஒரே மகன் பிரசன்னாவுடன் வசதியாகத் தங்கியிருக்கிறார். அன்பான மருமகள் மற்றும் பிரியமான பேரக்குழந்தைகள். பெரிதாகப் பிரச்னை ஒன்றுமில்லை என்றாலும் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக இருந்து செயல்பட்டவருக்கு ஓய்வாக அமர்வது நிறைவைத் தருவதில்லை.

தன்னிடம் இயல்பாக உள்ள குணாதிசயத்தின்படி அக்கம்பக்கத்தில் உள்ள அநீதிகளைத் தட்டிக்கேட்கிறார். இதனால் வரும் பிரச்னைகளின் காரணமாக மகனுக்கும் தந்தைக்கும் இடையே உரசல்கள் ஏற்படுகின்றன. ஒருகட்டத்தில் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத ராஜ்கிரண் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பிவிடுகிறார். இலக்கு ஏதுமின்றித் தொடங்கும் அந்தப் பயணத்தின் இடையில் அவர் செல்லவேண்டிய திசையும் சந்திக்கவேண்டிய நபரையும் பற்றிய காரணங்கள் உருவாகின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன்பு துளிர்ப்பதற்கு முன்பே வெட்டுப்பட்ட உறவு அது.

அந்த உறவு என்ன? ராஜ்கிரண் தன் தேடலை அடைந்தாரா? தன் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் மீண்டும் வந்து இணைந்தாரா என்பதைப் பிற்பாதி காட்சிகள் விவரிக்கின்றன. குறிப்பாக இதன் கடைசிப்பகுதி கவிதையான தருணங்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன.


***

தைக்கப்பட்ட சட்டை போல ராஜ்கிரணுக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதை. 'பவர் பாண்டி' என்கிற பாத்திரம் அவருக்கு அத்தனை கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டிருக்கிறது. அவர் ஃபைட் மாஸ்டர் என்பதும் நிஜத்தில் அவர் அடித்தால்கூட இரண்டு பேர் சரிந்து விழுவார்கள் என்பதைக் கூட நம்பி விடலாம். அத்தனை திடகாத்திரமான உருவம். ஆனால் அவர் அடித்தவுடன் எதிராளிகள் இரண்டாக மடிந்து அப்படியே உறைந்து நிற்பதெல்லாம் சினிமா நகைச்சுவை. போலவே அவர் நடனமாடும் மென்கொடுமைகளையெல்லாம்வேறு சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

மகனால் திட்டப்படும்போதெல்லாம் குழந்தை போல தலையைக் குனிந்துகொண்டு விழிப்பதும் ஒரு கட்டத்தில் இதைப் பொறுக்கமுடியாமல் குடிபோதையில் மகனிடம் சண்டை போடுவதும் என... ராஜ்கிரணின் இதுவரையான பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான திரைப்படம். ஓய்வு பெற்ற பிறகு எந்தப் பணியிலும் நிறைவுறாமல், தான் அதுவரை அத்தனை ஆண்டுகளாக செய்த சண்டை வடிவமைப்புக்கு மறுபடியும் திரும்பச் சென்று அங்குக் கிடைக்கும் பாராட்டில் மனநிறைவும் நெகிழ்ச்சியும் அடையும் காட்சி முக்கியமானது. திரைப்படத்தின் பிற்பாதியில் ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் தவிப்பதும், தேடி மீட்டெடுத்த பழைய காதலில் தடுமாறுவதும் என .. இன்னொரு ஜாலியான, சுவாரசியமான பரிமாணம்.

இந்தப் பாத்திரத்தை ராஜ்கிரண் அவருக்குண்டான எல்லையில் திறம்படவே கையாண்டிருக்கிறார்தான் என்றாலும் நாசர், பிரகாஷ்ராஜ் போன்ற நடிப்பு விற்பன்னர்கள் ஒருவேளை நடித்திருந்தால் இந்தப் பாத்திரம் இன்னமும் மெருகேறியிருக்குமே என்று தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

ஆனால் இதன் எதிர்முனையில் ரேவதி தானொரு அபாரமான நடிகை என்பதை நிரூபிக்கிறார். இவர் வருவது திரைப்படத்தின் ஏறத்தாழ நிறைவுப்பகுதி என்றாலும் பெரும்பாலானவை அற்புதமான தருணங்கள். உண்மையில் இங்குதான் படத்தின் மையமே தொடங்குகிறது. இந்தக் காட்சிகளை நீட்டித்திருந்தால் படம் இன்னமும் சிறப்பு பெற்றிருக்கும். ரேவதி ஏற்றிருப்பது பெரும்பாலான சீனியர் நடிகைகள் ஒருவேளை ஏற்கத் தயங்கும் பாத்திரம். ஆனால் இந்த உறவை மலினமாகவோ நகைச்சுவையாகவோ ஆக்காமல் கண்ணியமான மதிப்புடன் உருவாக்கியிருப்பதில் இயக்குநர் தனுஷ் வெற்றி பெறுகிறார். தன் கடந்த கால காதலைப் பற்றி மகளிடம் வெட்கத்துடன் கூறிவிட்டு அது இயல்பாக ஏற்கப்பட்ட நிலையில் அவர் மெலிதாக நடனமாடும் காட்சி அபாரமானது.

ராஜ்கிரணின் இளமை வடிவமாக தனுஷ் வரும் பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் ஓரளவுக்காவது சுவாரசியமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் திரைக்கதையில் தடையாக அமைந்து சலிப்பூட்டுகிறது. தனுஷ் வளர்ந்த பிறகு ராஜ்கிரண் போல இருப்பார் என்றால், அவரைத் தன் மகன் எனக் கோரி வழக்குப் போட்டிருக்கும் அந்த முதிய தம்பதியினர் கூட நம்பமாட்டார்கள். தனுஷின் இளமைக்காலக் காதலியாக மடோனா. பழைய காலத்துப் பாணியிலான ஆடை வடிவமைப்பு இவருக்குச் சற்றும் பொருந்தாமல் நகைச்சுவையாக தோற்றமளிக்க வைக்கிறது. வழக்கமான பிளாஷ்பேக்தான் என்றாலும் 'ஆடுகளம்' தனுஷ் வெளிப்பட்டு சில காட்சிகளில் சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.

முதியவர்கள் மீது ஏற்படும் நவீன காலத்து இளைஞனுக்கு ஏற்படும் எரிச்சலை இயல்பான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் பிரசன்னா. தன் தந்தை வீட்டில் இல்லாத வெறுமையைப் பிறகு உணர்ந்து மனம் திருந்தி வருவதும், 'வீட்டுக்கு வந்துடுங்க' என்று தந்தையின் காலைப்பிடித்து அழுவதும் என தன் பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். குழந்தைகளின் நடிப்பும் இயல்பாக அமைந்துள்ளன.

பக்கத்து வீட்டு இளைஞனாக வருபவனின் நடிப்பு மிக இயல்பு. வெவ்வேறு தலைமுறையைச் சார்ந்தவர்களுக்குள் வெளிப்படும் உரையாடல்கள் சிறப்பாகவும் சுவாரசியமாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரான டிடி (தேவதர்ஷிணி) ஒரெயொரு காட்சியில் வந்திருந்தாலும் தன்னுடைய பங்கைச் சிறப்பாக செய்துள்ளார். தன் தாயான ரேவதியுடன் அவர் உரையாடும் அந்தக் காட்சிதான் படத்தின் ஆதாரமான செய்தியே.

ஸீன் ரோல்டனின் இசை புத்துணர்ச்சியாக உள்ளது. ஆனால் பாடல்கள் ஹிட் ஆகி நிலைக்குமா என்பது சந்தேகமே. பின்னணி இசையும் காட்சிகளுடன் ஒத்திசைவாக அமைந்திருக்கிறது. ஒளிப்பதிவு வேல்ராஜ். ராஜ்கிரண் புல்லட்டில் பயணிக்கும் காட்சிகள் சிரத்தையாகவும் பிரமிக்கத்தக்கதாகவும் பதிவாகியுள்ளன. 

திரைப்படத்தின் நேரம் இரண்டு மணி நேரம்தான் என்றாலும் இன்னமும் கூட சுருக்கப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. இந்தத் திரைப்படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் பழைய காலப்பாணியில் நாடகத்தனமாகவும் சலிப்புறும் வகையிலும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மிகமிக ஆறுதலாக இருப்பது படத்தின் நிறைவுப்பகுதியும் இதன் ஆதாரமான செய்தியும்தான். எந்த தரப்புக்கும் சங்கடம் அளிக்காத முதிர்ச்சியான கிளைமாக்ஸ். ராஜ்கிரணின் பைக்கின் பின்னால் ரேவதி ஏறிச் சென்று விடக்கூடாதா என்று பார்வையாளர்களான நமக்கே தோன்றினாலும்கூட கட்டுப்பாட்டுடன் முடித்திருப்பது ஒரு சமரசம்தான் என்றாலும் இருவரும் பிறகு இணைவார்கள் என்கிற செய்தியுடன் நிறைவு செய்திருப்பது அற்புதம்.

சினிமா வியாபாரி தனுஷை விடவும் 'கலைஞன்' தனுஷ் வெளிப்படுவது இது போன்ற காட்சிகளில்தான். வருங்காலத்தில் மிகச் சிறப்பான ஒரு திரைப்படத்தை தனுஷால் இயக்கிவிடமுடியும் என்கிற ஆறுதலான தடயத்தை இவை அளிக்கின்றன.

]]>
Pa Pandi, dhanush, rajkiran, madonna http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/15/w600X390/power_paandi919191.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/15/pa-pandi-review-dhanush-rajkiran-madonna-2684954.html
2681113 சினிமா திரை விமரிசனம் மணி ரத்னத்தின் 'காற்று வெளியிடை': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 8, 2017 02:11 PM +0530  

ஆண் x பெண் உறவுச் சிக்கலின் வயது என்பது வருடங்களால் கூட அல்ல, யுகங்களால் ஆனது. ஆதாம் - ஏவாள் என்கிற முதற்புள்ளியிலிருந்து இந்த உறவைப் பற்றி நெடுங்காலமாக விதம்விதமாக நாம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னமும் கூட விளங்கிக் கொள்ள முடியாமலிருக்கும் தன்மையைக் கொண்டது. ஒருபுறம் இந்த விநோதம்தான் இதன் வசீகரமே. எத்தனையோ படைப்பாளிகள் இந்த உறவின் முரண்களைப் பற்றி விதம் விதமாகப் பேசித் தீர்த்துவிட்டார்கள்.

தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான இயக்குநர்களுள் ஒருவரான மணிரத்னமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. முதல் திரைப்படமான 'பல்லவி அனுபல்லவி'யில் இருந்து தனது பிரத்யேக பாணியில் இதைப் பற்றி நிறைய பேசியிருக்கிறார். 'மெளனராகம்', 'உயிரே', 'அலைபாயுதே' 'ராவணன்' 'கடல்' போன்ற திரைப்படங்களை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். மதம், தீவிரவாதம், வன்முறை என்று வெவ்வேறு பின்னணிகளில் இந்த விஷயம் அவரது திரைப்படங்களில் பேசப்பட்டிருக்கிறது.

மணிரத்னத்தின் சமீபத்திய திரைப்படமான 'காற்று வெளியிடை’யும் இந்த வரிசையில் வைத்து பார்க்கக்கூடியதுதான். ஒருவகையில் இது அவருடைய முந்தைய திரைப்படமான 'ஓ காதல் கண்மணி'யின் தொடர்ச்சி போலவே அமைந்திருக்கிறது. 


***

இந்திய விமானப் படையில் பணிபுரியும் வருண் என்கிற இளைஞன், 1999-ல் நிகழ்ந்த கார்கில் போரின் போது பாகிஸ்தான் எல்லையில் வீழ்த்தப்பட்டு பிடிபடுகிறான். போர்க் கைதிகளுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படையான உரிமையையும் மதிப்பையும் வலியுறுத்தி உருவாக்கப்பட்ட ஜெனிவா உடன்படிக்கையின் அம்சங்களை பெரும்பாலான ராணுவங்கள் காற்றில் பறக்க விடுகின்றன. ராவல்பிண்டி சிறையில் அடைக்கப்படும் வருண் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறான். அங்கிருந்து உயிருடன் வெளியே செல்வோமோ என்கிற அவநம்பிக்கையின் இருள் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கும் நிலைமையில் இருக்கும் ஒரே சிறிய வெளி்ச்சம் அவனுடைய காதல் மட்டுமே. அந்த நினைவுகளைப் பற்றிக் கொண்டு நம்பிக்கையின் நுனியில் தன் துயரத்தைக் கடக்க முயல்கிறான்.

தான் பலமுறை அவமானப்படுத்திய காதலியின் முகத்தை ஒருமுறையாவது பார்த்து விட முடியாதா என்பதே அவனுடைய இறுதி ஆசை. ஆணாதிக்க உணர்வு உள்ள முரடனாகவும் சுயநலம் மிக்கனாகவும் இருந்த அவனைக் காதலின் பிரிவும் உயிர் மீதான ஆசையும் உருமாற்றியிருக்கிறது. காதலுணர்வின் உன்னதம் அவனை மனம் திரும்பவும் பண்படுத்தவும் செய்திருக்கிறது.

அவன் சிறையில் இருந்து தப்பிக்க முயலும் காட்சிகளை ஒருபுறமும் கடந்த கால நினைவுகளை இன்னொருபுறமுமாக விவரிக்கும் திரைக்கதையோடு இந்த திரைப்படம் பயணிக்கிறது.

***

தீவிரவாதம், வன்முறை, மதம், அரசியல் போன்ற பின்னணிகளில் காதல் என்கிற விஷயத்தை முகப்பில் வைத்து திரைக்கதையை உருவாக்குவது மணிரத்னத்தின் வழக்கமான பாணி. 'ரோஜா'வுக்குப்பிறகு அவருடைய பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் இந்த வார்ப்புருவில்தான் அமைந்து வருகின்றன. இந்த வகையில் அமைந்த முந்தைய திரைப்படங்களில் சமூகப் பிரச்னைகள் ஒருபுறமும் காதல் சார்ந்த விளையாட்டுக்களும் சிக்கல்களும் இன்னொரு புறமுமாக பயணித்துக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் 'காற்று வெளியிடை'யில்' ஆண்xபெண் உறவின் சிக்கலே மிகப் பிரதானமாக உரையாடப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் தன்மையே இந்தத் திரைப்படத்துக்குப் புதுவிதமான நிறத்தையும் ருசியையும் தந்திருக்கிறது.

ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்துக்கு கார்கில் போரின் குறிப்பான பின்னணி ஏன் என்பது புரியவில்லை. 'கார்கில் போர்வீரர்களுக்கு சமர்ப்பணம்' என்று திரைப்படத்துக்கு முன் ஒளிர்கிற வரி தொடர்பேயில்லாத அபத்தம். ஏனெனில் இந்தத் திரைப்படம் பிரதானமாகக் காதலைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. இதர விஷயங்கள் எல்லாம் ஒரு பாவனையே. நாயகன் தன்னுடைய உடல் மீதான வலிமையின் சுயபெருமிதத்தில் உலாவுகிற முரட்டுத்தனமானவன் என்றால் அது சார்ந்த ஏதோவொரு பணியொன்றில் ஈடுபட்டிருப்பவனாக அவனைச் சித்தரித்திருந்தாலே போதும். அது ராணுவ வீரனாகவே இருந்தாலும் ஏன் குறிப்பாக 1999-ன் காலக்கட்டம் என்பது திரைக்கதையுடன் அழுத்தமாகப் பொருந்தவில்லை. படைப்புக்கு ஒரு நம்பகத்தன்மையை ஏற்படுத்துவதற்காகச் செய்யப்பட்ட ஏற்பாடு என்பதாகத்தான் இதைப் புரிந்துகொண்டு சமாதானம் அடைய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆண்மையின் பெருமிதத்துடனும் தன்னலத் திமிருடனும் வாழ்கிற ஒரு போர்வீரன். அவனால் தூண்டப்பட்டுக் காதலில் வந்து வீழ்கிறவள், மருத்துவராக இருக்கிறாள். தன்மானம் உள்ளவள். எதிரிகளின் உயிரை அழிக்கும் பணியுள்ளவனுக்கும் அதைப் போராடிக் காக்கும் உன்னதமான சேவையில் உள்ளவருக்கும் நிகழ்கிற காதல். அழித்தல் x காத்தல் என்கிற முரணியக்கத்தின் மீது நிகழ்கிற இந்தப் பயணம் எப்படிச் சிக்கல் இல்லாமல் இருக்கும்?

தன்னுடைய மையத்தை நோக்கி மிகச் சோம்பலாக நீந்திக் கரையேறுகிற திரைக்கதை. இதனால் சில காட்சிகள் சலிப்பை உண்டாக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் இதன் இடையே சில பல அபாரமான கணங்களும் தருணங்களும் உள்ளன. அவையே இந்தத் திரைப்படத்துக்கு ஒரு பிரத்யேகமான மதிப்பை அளிக்கின்றன. இதை அற்புதமாகக் கையாண்ட மணிரத்னத்தின் நிதானமும் முதிர்ச்சியும்  வியப்படைய வைக்கின்றன. 

ஆனால் மணிரத்னம் திரைப்படங்களுக்கேயுரிய பொதுவான சிக்கல்களும் இருக்கின்றன.

தனது 'ரோஜா' திரைப்படத்தில் இருந்து 'தமிழ் சினிமா' இயக்குநர் என்கிற நிலையில் இருந்து இந்தி(ய) சினிமா இயக்குநராகப் பதவி உயர்வு பெற்ற தற்செயலான விபத்து மணிரத்னத்துக்கு அங்கீகார ரீதியாகவும் வணிக ரீதியாகவும் பல பெருமிதங்களையும் ஆதாயங்களையும் அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அங்கிருந்துதான் அவருடைய சறுக்கல் தொடங்கி விட்டதை அவர் உணர்ந்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. பன்மைத்துவ கலாசாரத்தின் மீது அமைந்திருக்கும் இந்தியா போன்ற தேசத்தில் எல்லாப் பிராந்தியங்களுக்கும் சென்று சேரும்படியான வணிகப்பண்டமாக அவர் தனது திரைப்படங்களைக்  கலாசாரக் கலவையுடனும் குழப்பத்துடனும் உருவாக்கத் தொடங்கியதில் இருந்து அவருடைய திரைப்படங்களில் இருந்த ஆன்மாவும் உயிர்ப்பும் கழன்று போய்விட்டதைக் கவனிக்கலாம்.

பாரதியாரின் கவிதைகளை மனப்பாடமாக உச்சரிக்கிற பிள்ளைமார் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் இளைஞனின் இதர குடும்ப உறுப்பினர்கள் இவனுக்குத் தொடர்பேயின்றி விளம்பரப் படங்களில் வருகிறவர்களைப் போல இருக்கிறார்கள். மணிரத்னம் படங்களில் இருக்கும் இது போன்ற பொதுவான சிக்கலும் பிளாஸ்டிக் தன்மையும் தமிழக மனங்களுக்கு அந்நியமாக இருக்கின்றன. பல்வேறு கலாசாரங்களுக்கான பொதுத்தன்மையை ஒரு திரைப்படத்தில் இணைக்கும் முயற்சியால் ஏற்படும் விபத்து இது. தனது தேசியப் பாதையில் இருந்து திரும்பி மணிரத்னம் இடையில் உருவாக்கிய 'அலைபாயுதே' நமக்கு எத்தனை நெருக்கமாக அமைந்தது என்பதைக் கவனிக்கலாம். காஷ்மீர் பின்னணியில் இயங்கும் இந்தத் திரைப்படத்தில் எதிர்ப்படும் எந்தவொரு நபரும் தமிழ் பேசுவது மாதிரியான செயற்கைத்தனங்கள் படத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் கேலியாக்குகின்றன.

பிரதான பாத்திரங்களுக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் இடையேயான உணர்ச்சிகளின் பிணைப்பு வலுவாக நிறுவப்படாமலிருப்பதும் இந்தத் திரைப்படத்துக்கு ஒரு பின்னடவை ஏற்படுத்துகிறது.


***

கார்த்தி அடுத்த வருடத்துக்கான தேசிய விருதைப் பெறக்கூடும். அத்தனை அபாரமான நடிப்பு. ஆணாதிக்கமும் தன்முனைப்பும் மிகுந்திருக்கிற அதே சமயத்தில் கவிமனத்தின் மென்மையும் சிறிது கலந்திருக்கிற பாத்திரத்தின் சிக்கலான தன்மையைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். பருத்தி வீரனுக்குப் பிறகு அவருடைய பங்களிப்பு மிக அபாரமாக வெளிப்பட்டிருக்கிற படமாக காற்று வெளியிடையைச் சொல்லலாம். முற்றிலும் வேறு பரிமாணம். புதிதாக வேறொரு நபரை பார்ப்பது போல இருக்கிறது. மணிரத்னம் கார்த்தியை ஒரு புதிய சித்திரமாகத் தீட்டி உருமாற்றிவிட்டார். 

மூக்கு நுனியும் காது மடல்களும் சிவந்திருக்கிற அதிதி ராவ் ஹைதரியின் புறத்தோற்றத்தை தமிழக மனங்கள் அந்நியமாக உணரக்கூடும். ஆனால் கார்த்திக்குக்கு ஈடு கொடுத்து நடித்திருக்கிறார். சில காட்சிகளில் அவரை முந்திச் செல்கிறார். அதிதி அடிப்படையில் நாட்டியக் கலைஞர் என்பதால் கண்களும் முகபாவங்களும் அற்புதமாக உரையாடுகின்றன. ஆர்.ஜே.பாலாஜி, ருக்மணி, டெல்லி கணேஷ், லலிதா போன்றவர்கள் படத்தின் இடையே வந்து செல்கிறார்கள். லொட லொட பாலாஜியை அடக்கி வாசிக்க வைத்ததை மணியின் சாதனையாகச் சொல்லலாம்.

வழக்கம் போல் மணிரத்னத்தின் தொழில்நுட்பக் கூட்டணி அபாரமாகப் பங்காற்றியிருக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ரவிவர்மனைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். படத்தின் தொடக்கத்தில் சித்தரிக்கப்படும் போர்க்காட்சிகள், ஸ்பீல்பெர்க்கின் போர்த் திரைப்படங்களின் துல்லியத்தை நினைவுப்படுத்துகின்றன. காஷ்மீர், ஆஃப்கானிஸ்தான் போன்ற பிரதேசங்களின் நிலவெளிக்காட்சிகள் அபாரமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. காதைக் கிழித்துக்கொண்டு பறக்கும் விமானங்களின் ஒலிகளை அவற்றின் சிறப்பான வடிவமைப்புத் தன்மையை அரங்கத்தில்தான் கச்சிதமாக உணர முடியும். துக்கிணியூண்டு செல்போனில் இவற்றைப் பார்ப்பதை விடவும் அநீதி வேறெதுவும் இருக்கமுடியாது.

மணிரத்னம் + ரஹ்மான் கூட்டணியின் வழக்கமான வசீகரம் இதிலும் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. பாடல்கள் ஏற்கெனவே பிரபலமாகிவிட்டன. சமீபத்திய வழக்கம் போல் இந்தப் பாடல்களின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறார் மணிரத்னம். இது திரைக்கதைக்கு நியாயம் செய்யும் விஷயம்தான் என்றாலும் ரஹ்மானின் அசாதாரணமான உழைப்பை விரயம் செய்வது அநியாயம். தமிழ் சினிமாவில் பாடல்களை முற்றிலுமாகக் கைவிடுவது என்கிற விஷயத்தில் மணிரத்னம் ஒரு முன்னோடியாக இருந்து காண்பிக்கலாம். பாடல்களின் இசை வடிவங்களே பெரும்பாலான காட்சிகளின் பின்னணியில் ஒலிக்கின்றன. ரஹ்மானின் இசைப்பள்ளி மாணவர்களான Qutub-E-Kripa பின்னணி இசைக்கு உடன் பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள். சாகசக் காட்சிகளில் ஒலிக்கும் துள்ளலான இசை அவற்றுக்கு வேறொரு நிறத்தை அளிக்கிறது. படத்தொகுப்பாளர் ஸ்ரீகர் பிரசாத் சில சலிப்பான தருணங்களைத் தியாகம் செய்து இன்னமும் கறாராகச் செயல்பட்டிருக்கலாம்.

**

மெளனராகம் திரைப்படத்தில் இருந்தே பதிவுத் திருமண ஏற்பாட்டுக்கு மணிரத்னத்தின் நாயகர்களால் வரமுடியாமல் போவது, திருமணத்துக்கு முன்பான உறவு, கருவுறுதல், காதல் பிரிவின் மீதான துயரம் போன்ற பொதுத்தன்மைகள் இந்தத் திரைப்படத்திலும் நீடித்தாலும் அவருடைய இதுவரையான படைப்புலகத்திலிருந்து சற்று வித்தியாசப்பட்டு மேலெழுந்து நிற்கும் திரைப்படமாக 'காற்று வெளியிடை'யைச் சொல்ல முடியும். இதர விஷயங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு அல்லது ஒரு பாவனையாக உபயோகப்படுத்தப்பட்டு இதன் திரைக்கதையில் ஆண்xபெண் உறவுச்சிக்கலுக்கே பிரதானம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்கிற குழப்பத்தையும் சலிப்பையும் பார்வையாளர்களுக்கு அளித்துக்கொண்டிருக்கும்போது வரும் ஒரு காட்சியின் மூலம் பிடி கிடைக்கிறது. பனிப்பிரதேசத்தில் இயற்கையின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது 'சிறிது நேரத்தில் பனிமழை தொடங்கிவிடும். அது ஆபத்தானது' என்கிறான் நாயகன். அதன் நடைமுறைச் சிக்கலை அவன் அறிவான். ஆனால் குழந்தைத்தனமாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நாயகி 'இன்னும் சிறிது நேரம்' என்று அடம்பிடிக்கிறாள். எனவே வலுக்கட்டாயமாக அவளைத் தள்ளிச் செல்ல முயல்கிறான். திகைப்புறும் நாயகி 'நான் வரலைன்னா என்ன செய்வீங்க?' என்கிறாள். 'அடித்தாவது இழுத்துச் செல்வேன்' என்கிறான். தன்மான உணர்வு உசுப்பப்படும் நாயகி 'ஆம்பளைன்னா என்ன வேணா செய்வீங்களா?" என்று வர மறுக்கிறாள். கோபம் தணியும் நாயகன் 'உனக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு பயமா இருந்தது. அதான்' என்கிறான்.

இப்படியான அகங்காரச்சிக்கல்களும் மோதல்களும் நிகழும் காட்சிகள் மிகுந்த நுண்ணுணர்வுத்தன்மையோடும் இயல்பாகவும் உருவாகியிருக்கின்றன. நாயகனின் ஆளுமை எதனால் இப்படிச் சிக்கலாக அமைந்திருக்கிறது என்பதை அவனுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையே நிகழும் சிறிய மோதலில், குறிப்பாக ஆணாதிக்கம் நிறைந்திருக்கும் அவனுடைய தந்தையைக் காண்பிக்கும் சுருக்கமான காட்சியிலேயே உணர்த்தியிருப்பது சிறப்பு.

இன்னொரு காட்சி. போர்ச் சூழல் பற்றி ராணுவப் படையின் ஆண்கள் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது அதில் தலையிடும் நாயகியை அடக்கும் நாயகன், பின்பு மனம் வருந்தி அவளை மீட்டுக்கொண்டு சென்று நண்பர்களிடம் மறுபடியும் ஆண் என்கிற பெருமிதத்தைக் காட்டும் காட்சியையும் உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

இப்படிஸ் சட்சட்டென்று மாறும் அவனுடைய கோணல் புத்தி மனம் திரும்பி பெண்ணிடமும் குடும்பம் என்கிற நிறுவனத்திடமும் இறுதியில் சரணாகதி அடையும் அந்த உருமாற்றக் காட்சிகள் படத்தின் பிற்பகுதியில் அபாரமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. பாகிஸ்தான் சிறையிலிருந்து தப்பிக்கும் நம்பகத்தன்மையற்ற காட்சிகளை புன்னகையோடும் சில சலிப்பான காட்சிகளை தியாக மனப்பான்மையோடும்  ஒதுக்கிவிட்டு இந்த மையத்தை கவனமாகப் பற்றிக் கொண்டால் 'காற்று வெளியிடை'யை நிச்சயம் ரசிக்கமுடியும்.

சக்தியில்லையேல் சிவமில்லை.

]]>
Mani Ratnam, review, Kaatru Veliyidai http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/8/w600X390/kaatru781.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/08/மணி-ரத்னத்தின்-காற்று-வெளியிடை-சினிமா-விமரிசனம்-2681113.html
2676856 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதி நடித்த கவண் பட விமரிசனம்! சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 1, 2017 03:32 PM +0530  

தனது திரைப்படங்களில் அடிப்படையாக உத்தரவாதமான சுவாரசியத்தை முயலும் இயக்குநர்களில் முக்கியமானவர் கே.வி.ஆனந்த். 'கவண்' அந்த நோக்கத்தைப் பூர்த்தி செய்வதில் வெற்றி பெறுகிறது. 

எவராலும் வெல்ல முடியாத பயில்வானான கோலியாத்தைச் சிறுவனான தாவீத் வெறும் கவணையும் கற்களையும் கொண்டு வீழ்த்தியதாக பைபிளில் ஒரு கதையுண்டு. திரைப்படத்தின் தலைப்பும் உள்ளடக்கமும் இந்த விஷயத்தைத்தான் மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது. 

கோடிக்கணக்கான வருவாய்க்காகவும் போட்டி சானல்களைத் தாண்டி முன்னணி நிலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காகவும் செய்திகளை எப்படி வேண்டுமானாலும் திரிக்கும் ஒரு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் அட்டூழியங்களை அங்குப் பணிபுரியும் சாதாரணமான ஒருவன் எப்படி தடுத்து நிறுத்துகிறான் என்பதை விறுவிறுப்பாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள். இதையொட்டிப் படத்தின் முற்பகுதி சுவாரசியமாக நகர்ந்தாலும் பிற்பகுதி தொலைக்காட்சி சீரியல் போலவே எங்கெங்கோ அலைபாய்ந்ததோடு மட்டுமல்லாமல் நம்பகத்தன்மையற்ற காட்சிகளால் நிறைந்து தடுமாறியிருக்கிறது. கூடவே இயக்குநரின் முந்தைய திரைப்படமான 'கோ'வின் வாசனையும் இதில் தூக்கலாக இருக்கிறது.

என்றாலும், மக்களின் வரவேற்பு அறையையும் பெரும்பாலான நேரத்தையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருக்கும் தொலைக்காட்சிகளின் ரியாலிட்டி ஷோக்கள், செய்திகள், அதன் மீதான விவாதங்கள் ஆகியவற்றின் பின்னால் எத்தனை பொய்யும் புரட்டலும் திட்டமிட்ட நாடகங்களும் இருப்பதை அப்பட்டமாக அம்பலப்படுத்தியிருக்கும் துணிச்சலுக்காகவே இந்தப் படத்தை வரவேற்கலாம்; ரசிக்கலாம். 


***

படத்தின் முதல் காட்சிக் கோர்வையிலேயே முக்கியமான பாத்திரங்களையும் அவற்றின் பின்னணி மற்றும் தன்மைகளையும் அறிமுகப்படுத்தி நேரடியாக விஷயத்துக்குள் நுழைந்திருக்கும் திரைக்கதையின் அபாரமான தொடக்கத்தை நிச்சயம் பாராட்டவேண்டும். போலவே விஜய் சேதுபதிக்கும் நாயகி மடோனாவுக்குமான ஊடல் 'பிளாஷ்பேக்கை' சுருக்கமான காட்சிகளில் சுவாரசியமாக விளக்கியதும்.

விஜய் சேதுபதி வழக்கம் போல் தனது இயல்பான நடிப்பால் கவர்ந்திருக்கிறார். தொடக்கக் காட்சிகளில் ஜடாமுடி போன்ற விக்குடன் அவருடைய தோற்றம் சற்று எரிச்சலை தந்தாலும் அயோக்கிய அரசியல்வாதியான போஸ் வெங்கட்டை நேர்காணல் செய்வதற்காகத் தனது இயல்பான தோற்றத்துக்கு மாறும்போதுதான் ஆறுதலாக இருக்கிறது. உண்மையில் இந்தக் காட்சியில் இருந்துதான் அவருடைய அநாயசமான நடிப்பு தொடங்குகிறது என்றுகூடச் சொல்லி விடலாம். ஒரு வழக்கமான நாயகனாகப் பெரும்பாலான காட்சிகளில் தன்னைத் திணித்துக் கொள்ளாமல் திரைக்கதை கோரும் காட்சிகளில் மட்டும் வந்து போகத் தயங்காத விஜய் சேதுபதியின் புரிந்துணர்வு நிச்சயம் வரவேற்கப்பட வேண்டியது. போலவே பொளீர் பொளீர் என்று நாயகியின் கையால் அறை வாங்கத் தயங்காத இயல்பும்.

மடோனா வழக்கமான நாயகி. என்றாலும் ஒரு காட்சியில் இவரது அபாரமான நடிப்பு வெளிப்படுகிறது. நேர்காணலை நிகழ்த்த விரும்பாமல் கோபமாகக் கிளம்பும் விஜய் சேதுபதியை ஆண்கள் கழிவறைக்குள் தடுத்து நிறுத்தி 'இந்த நேர்காணல் ஏன் முக்கியமானது' என்பதை விளக்கி தனது மூன்று வருட ஊடலைத் தளர்த்தி கண்ணீருடன் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டு அனுப்பி வைக்கும் அந்தக் காட்சியில் அழுத்தமாக கவர்கிறார். 

விஜய்காந்த்தை நினைவுப்படுத்தும் அரசியல்வாதி பாத்திரத்தில் போஸ் வெங்கட். கே.வி.ஆனந்த்தின் படங்களில் தவறாமல் இடம்பெறும் ஜகன். படத்தின் ஓரமாக வந்து போகும் பாண்டியராஜன், நாசர்.  பிரதான வில்லனாகவும் தொலைக்காட்சி நிறுவன உரிமையாளராகவும் வரும் ஆகாஷ்தீப் சைகலின் நடிப்பு சொல்லிக் கொள்ளும் அளவுக்குப் பெரிதாக இல்லாவிட்டாலும் ஆர்ப்பாட்டமாக வந்து பார்வையாளர்களின் எரிச்சலை நன்றாகவே சம்பாதிக்கிறார். ஆனால் இவரை விடவும் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் விசுவாசமான பணியாளர்களாகவும் வரும் ஃபைவ்ஸ்டார் கிருஷ்ணாவும் பெயர் தெரியாத அந்த மிகை ஒப்பனை பேரிளம் பெண்ணும் திறமையாகவே எரிச்சல் மூட்டுகிறார்கள். இவர்கள் அடிவாங்கும்போது அரங்கமே குதூகலிக்கிறது. 

கார்ப்பரேட்களின் வணிக அரசியலை எதிர்க்கும் இடதுசாரி குழு இளைஞர்களில் ஒருவராக விக்ராந்த் தன் பங்கைச் சிறப்பாக செய்திருக்கிறார். இஸ்லாமிய சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதற்காகவே தாம் முன்தீர்மானமான ஆபத்தாக பார்க்கப்படுவதிலுள்ள அவலத்தை ஆவேசமாக பேசும் காட்சியில் கூடுதலாகக் கவனிக்க வைக்கிறார்.

பார்வையாளர்களின் ஆவலைத் தூண்டும் படத்தின் USP-களுள் ஒன்றாக டி.ராஜேந்தர். தன் படங்களைத் தவிர மற்றவர்களின் படங்களில் நடிக்காதவர் என்கிற பிம்பம் இவருக்குண்டு. மட்டுமல்லாது நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் நடிக்க வருகிறார். நொடிந்து போன தொலைக்காட்சி நிறுவன உரிமையாளர். இயக்குநர் இவரை முற்றிலுமாக உருமாற்றி புதிய பரிமாணத்தில் உபயோகித்திருக்கலாம். ஆனால் தனது பிரத்யேக பாணியில்  'வாடா.. என் மச்சி ' என ஹை-டெசிபலில் கத்துவது எரிச்சலாகவே இருக்கிறது. என்றாலும் தனது தொழிலில் தோற்றுப் போய்க்கொண்டிருக்கும் துயரத்தையும் அதிலிருந்து மீள்கிற துணிச்சலையும் வெளிப்படுத்தும் சில காட்சிகளில் கவர்கிறார்.


***

கே.வி. ஆனந்தின் ஆஸ்தான திரைக்கதையாளர்களான எழுத்தாளர்கள் சுபாவோடு கபிலன் வைரமுத்துவும் இணைந்து இதில் பணியாற்றியுள்ளார். 'கேள்வி முக்கியம்னு நெனைக்கறவன் சத்தமா கேட்பான். பதில்தான் முக்கியம்’னு நெனைக்கறவன் மெதுவா கேட்பான் என்பது போன்ற வசனங்கள் கவர்கின்றன. முதல் பாதி முழுக்க ரியாலிட்டி ஷோக்களையும் அரசியல்வாதிகளின் இமேஜை உயர்த்துவதற்காக சானல்கள் செய்யும் தகிடுதத்தங்களையும் கண்டபடி கிண்டலடிக்கிறார்கள்; விமர்சிக்கிறார்கள். 

போராட்டக் குழுவில் உள்ள இளம்பெண் அரசியல்வாதிகளால் சீரழிக்கப்படுவது, தொழிற்சாலை கழிவினால் பாதிக்கப்படும் ஊர் மக்கள் ஆகிய இரண்டு தீவிரமான பிரச்னைகளின் பின்னணியில் இரண்டாம் பகுதி வேகமாக நகர முயன்றாலும் திரைக்கதையும் காட்சிகளும் ஒத்திசைவாக இல்லாததால் குழப்பத்தையும் சலிப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. மட்டுமல்லாமல் நம்பகத்தன்மையையும் இழந்து நிற்கிறது. 

படத்தின் கலை இயக்குநர் கிரணைப் பிரத்யேகமாகப் பாராட்டலாம். முன்னணி தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் பளபளப்பை பிரம்மாண்டமாக வடிவமைத்த அதே திறமையோடு நொடிந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் சோகையான உட்புறத்தையும் அற்புதமாகச் சித்தரித்திருக்கிறார். வெஸ்டர்ன் டாய்லெட் 'கம்மோடை' அழகான இருக்கையாக மாற்றுவது போல உபயோகமற்ற பொருட்களைக் கொண்டு அந்த அலுவலகத்தை கலை ரசனையோடு மாற்றியமைக்கும் காட்சிகளில் உள்ள நுண்விவரங்கள், அதன் திறமைகள் ரசிக்க வைக்கின்றன.

பொதுவாக கே.வி.ஆனந்தின் திரைப்படங்களில் பாடல்களும் அதைக் காட்சிப்படுத்துதல்களும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும். ஆனால் இதில் அந்த அம்சம் இல்லை. ஹிப் - ஹாப் தமிழாவின் இசையில் பாடல்கள் கவராததைப் போலவே அதன் சித்தரிப்புகளும் சுவாரசியமாக இல்லை. வேகமாக நகர முயலும் பிற்பாதியில் எரிச்சலான இடையூறு போல வந்து நின்றிருக்கிறது விஜய் சேதுபதியும் டி.ராஜேந்தரும் ஆடி வெறுப்பேற்றும் 'புத்தாண்டுப்' பாட்டு.


***

நாட்டையே திகைக்க வைத்த பிரம்மாண்டமான தொகையுடன் கூடிய தேசிய ஊழல் ஒன்றோடு ஒரு பிராந்தியக் கட்சிக்கு வலுவான தொடர்பிருந்ததாகப் பேசப்பட்டு அந்த வழக்கு இன்னமும் நிலுவையில் இருக்கிறது. அந்தக் கட்சியின் புகழை சமூகவலைத்தளங்களில் பரப்புவதற்காக அதன் சார்பில் பணிபுரியும் ஐ.டி இளைஞர்கள் ஒரு நேர்காணலில் போகிற போக்கில் அந்த அதிர்ச்சியான தகவலைச் சொன்னார்கள். 'குறிப்பிட்ட வழக்கு விவரமான தகவல்களை இணையத்தில் எவர் தேடினாலும் அது நாலைந்து பக்கங்களுக்கு பிறகு கடைசியாக வரும்படியாக அந்த விவரங்களை பின்னுக்குத் தள்ளி விடுவோம்’ என்றார்கள்.

அவ்வாறாக இணைய ஊடகத்தில் செய்யும் பல அதர்மங்களை இத்திரைப்படம் தீவிரமாகவும் நையாண்டியாகவும் சுட்டுகிறது. இரக்கமேயில்லாமல் மற்றவர்களைக் கிண்டலடிப்பதைச் சமன் செய்வது போல தன்னையும் கிண்டலடித்துக் கொள்ள இயக்குநர் தயங்கவில்லை. 'எனக்கு ஏதாவதொரு விருது பார்த்து தரலாம் இல்லே...' என்று கே.வி.ஆனந்த்தின் குரல் சானல் நபரிடம் வழிவது பல உண்மைகளைப் போட்டு உடைக்கிறது. 'எப்படியும் தனுஷுக்கு ஆக்டர் கேட்டகிரில ஒரு அவார்டு நிச்சயமா வெச்சிருப்போம்' என்று சானல் தரப்பு சொல்கிறது. இப்படிச் சில காட்சிகளில் நேரடியாகவே கிண்டலடிக்கிறார்கள். 

'சூப்பர் சிங்கர்' மாதிரியான ஒரு ரியாலிட்டி ஷோவில் நன்றாக பாடாவிட்டாலும் கவர்ச்சி வேண்டும் என்பதற்காக பெண்களின் குழுவை தேர்ந்தெடுத்து தக்கவைத்துக்கொள்வதும் அந்தக் காரணத்துக்காகவே நன்றாகப் பாடினாலும் நாட்டுப்புறப்பாடல் குழுவொன்றை தகுதிநீக்கம் செய்து வெளியேற்றுவது போன்ற காட்சிகள்,  நமது மாலை நேர பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகளின் பின்னணியில் உள்ள வணிக அசிங்கங்களை அம்பலப்படுத்துகின்றன. டிஆர்பி ரேட்டிங்குக்காகவும் போட்டி சானல்களை முந்துகிற பரபரப்புக்காகவும் எத்தனை வேண்டுமானாலும் கீழே இறங்கும் சானல்களின் ஊடக அதர்மங்கள் வலுவாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. சானல் தரப்பின் சமிக்ஞைகளுக்கேற்ப நிகழ்ச்சி நீதிபதிகளும் செயல்படுவது அதிர்ச்சியடைய வைக்கிறது.

தோல்வியடைய வைக்கப்பட்டு வெளியேறும் நாட்டுப்புற இசைக்குழுவில் உள்ள சிறுவனை 'அழு' என்று கட்டாயப்படுத்துகிறார் நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர் ஒருவர். 'நாங்க ஆடிப் பாடும்போது இங்க இருந்தவங்க எல்லாம் கைத்தட்டி ரசிச்சாங்க. அப்புறம் ஏன் நான் அழணும்' என்று சிறுவன் கேட்கும் கேள்வியில் ஆயிரம் அர்த்தமுள்ளது. 

பேனை பெருமாளுக்குவது போல ஊழல் அரசியல்வாதிகளைத் தேசத்தின் தியாகிகளாகச் சித்தரிக்கும் ஊடகங்களின் அநீதிகளை சுவாரசியமாகவும் வலுவாகவும் சித்தரிக்கும் திரைக்கதை நிறைய அலைபாயாமல் கச்சிதமான பாதையில் பயணித்திருந்தால் 'கவண்' இன்னமும் வலுவாகவும் வேகமாகவும் தன் இலக்கை எட்டியிருக்கும்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/1/w600X390/Kavan_Movie_Stills_10.JPG http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/01/விஜய்-சேதுபதி-நடித்த-கவண்-பட-விமரிசனம்-2676856.html
2655883 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் ஆண்டனியின் 'எமன்' - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, February 25, 2017 10:44 AM +0530  

துரோகத்தால் வீழ்த்தப்படும் தந்தையின் எம்.எல்.ஏ. கனவை அதே துரோகத்தின் வழியிலேயே மகன் சென்று அடைவது 'எமன்' திரைப்படத்தின் ஒருவரிக்கதை. சாதாரண பின்னணியில் இருந்து கிளம்பும் ஒருவன் எவ்வாறு நிழல் உலகின் சட்ட விரோதங்களையும் அரசியல் உலகின் சாணக்கியத்தனங்களையும் கடந்து சட்டமன்ற உறுப்பினராக மேலெழுகிறான் என்கிற பயணத்தைச் சுவாரசியமாக சொல்ல முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் ஜீவா சங்கர். சற்று இழுவையான திரைக்கதையாக அமைந்திருந்தாலும் அரசியல் உலகைச் சுற்றி நிகழும் சூதுகளையும் துரோகங்களையும் அடிப்படையாக வைத்து கட்டப்பட்டிருக்கும் காட்சிகளின் தன்மைதான் படத்தைக் காப்பாற்றுகின்றன. 

தமிழக அரசியல் சூழலில் பரபரப்புகளும் திருப்பங்களும் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் பொருத்தமான நேரத்தில் வந்திருக்கும் இந்த அரசியல் திரைப்படம் இன்னமும் துணிச்சலான காட்சிகளுடனும் சுவாரசியத்துடனும் இறங்கி அடித்து ஆடியிருந்தால் முக்கியமான படமாக இருந்திருக்கும்.

***

திருநெல்வேலியின் பின்னணியில் படம் தொடங்குகிறது. நடக்கவிருக்கும் இடைத்தேர்தலில் விஜய் ஆண்டனியின் தந்தைக்கு எம்.எல்.ஏ ஆகும் வாய்ப்பு உருவாகிறது. முன்னாள் எம்.எல்.ஏ.-வின் மகனால் இந்தக் குறுக்கீட்டைச் சகிக்க முடியவில்லை. எனவே விஜய் ஆண்டனியின் திருமணத்தைச் சாதிப்பிரச்னையாக்கி அந்தக் குழப்பத்தில் அவரைச் சாகடிக்கிறார். குடும்பப் பிரச்னையில் நிகழ்ந்த பரஸ்பர கொலை என்பது போன்ற நாடகத்தை உருவாக்குகிறார்.  

தன் தந்தையின் மரணத்துக்குப் பழிவாங்கும் விதத்தில் வில்லன் உபயோகப்படுத்திய அதே பாணியை தானும் உபயோகப்படுத்தி அந்தப் பாதையின் வழியாக வில்லனை அடைந்து மகன் பழி வாங்குகிறான். எம்.எல்.ஏ-வாகவும் ஆகிறான். 

***


தனக்கேற்ற திரைக்கதைகளை தேர்ந்தெடுப்பதில் விஜய் ஆண்டனியின் புத்திசாலித்தனம் ரசிக்க வைக்கிறது. அவருக்கென்று உருவாகி வரும் சந்தை மதிப்பை தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் மெல்ல நகர்ந்து முன்னேறவும் இந்தத் திரைப்படம் நிச்சயம் உதவும். 

வெளியே சாதுவான தோற்றத்தில்  தெரிந்தாலும் சமயம் வரும்போது எதிராளியின் மீது பாயும் விஜய் ஆண்டனியின் வழக்கமான பாத்திர அமைப்பு இந்த திரைக்கதைக்கு உதவுகிறது. ஆனால் இதுவே தொடர்ந்து பலனளிக்கும் என்று உத்திரவாதமில்லை. அவரது தோற்றமும் தோரணைகளும் பாத்திரத்துக்கு ஏற்ப பொருத்தமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சண்டைக்காட்சிகளில் நல்ல முன்னேற்றம். நடனக்காட்சிகளில் சொதப்புகிறார். தந்தை - மகன் என்று இரண்டு பாத்திரத்திலும் விஜய் ஆண்டனி. எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. நல்ல வேளையாக அப்பா விஜய் ஆண்டனி பாத்திரம் முதல் சில நிமிடங்களிலேயே சாகடிக்கப்பட்டு விடுவதால் நாம் பிழைத்து விடுகிறோம். 

நாயகனாக முன்னேறி வரும் அதே சமயத்தில், ஓர் இசையமைப்பாளராக விஜய் ஆண்டனி பின்னோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது. எந்தப்பாடலும் ரசிக்கும்படியாக இல்லை. திரைக்கதையில் பாடல்களும் அசந்தர்ப்பமான நேரங்களில் வந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன. ஆனால் சாமர்த்தியமான பின்னணி இசையின் மூலம் இதைச் சமன் செய்துவிடுகிறார். 

நாயகி மியா ஜார்ஜூக்கு பெரிதாக வாய்ப்பில்லை. படத்திலும் நடிகையாக வரும் இவர் எதிர்கொள்ள நேரும் பாலியல் சீண்டல், சமகால துயரச் சம்பவம் ஒன்றை நினைவுப்படுத்துகிறது. இவருக்கும் விஜய் ஆண்டனிக்கும் உருவாகும் காதல், கண்ணியத்துடன் அமைந்திருக்கிறது. இந்த விஷயத்தில் விஜய் ஆண்டனி, எம்.ஜி.ஆரையே மிஞ்சிவிடுவார் போலிருக்கிறது. படம் ஏறத்தாழ அதன் இறுதிப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது 'அடடே.. எந்தவொரு டூயட்டும் இல்லாமலேயே எடுத்திருக்கிறார்களே' என்று வியந்துகொண்டிருக்கும் நேரத்தில் பொறுமையைச் சோதிக்கும் ஒரு பாடல் காட்சி சரியாக வந்து நிற்கிறது. 

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு தியாகராஜன் தமிழ்த் திரைக்கு வந்திருக்கிறார். ஏறத்தாழ அதே தோற்றத்தில் நீடிக்கும் இளமை ஆச்சரியத்தைத் தருகிறது. தோற்றத்தில் மாற்றமில்லாததைப் போலவே நடிப்பிலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. இயக்கி விடப்பட்ட ரோபோ போலவே பேசுகிறார். 'என்னமாக நடித்திருக்கிறார்' என்று நிச்சயம் சிலர் பாராட்டுவார்கள். 

அமைச்சர் தங்கபாண்டியனாக நடித்திருப்பவரின் பங்களிப்பு சில இடங்களில் மிகையாக இருந்தாலும் பல காட்சிகளில் கவனிக்கத்தக்க அளவில் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது. திருநெல்வேலி வட்டார வழக்கை இயன்ற வரையில் காப்பாற்றியிருக்கிறார். சில காட்சிகளில் வந்தாலும் சார்லியின் நடிப்பு இயல்பு. இது தவிர சங்கிலி முருகன், சுவாமிநாதன், மாரிமுத்து  உள்ளிட்ட சிலபல பாத்திரங்கள்.

***

வழக்கமான அரசியல் திரைப்படங்களின் சாயல் இருந்தாலும், இயக்குநர் ஜீவா சங்கர் திரைக்கதையை கையாண்டிருக்கும் வித்தியாசமே இந்தப் படத்தைக் காப்பாற்றுகிறது. தொடக்கக் காட்சியில் வில்லன் பின்பற்றும் அதே சூழ்ச்சியையே நாயகனும் படம் முழுக்கவும் பின்பற்றுகிறான். இறுதிக் காட்சியைத் தவிர அவன் நேரடியாக எவரையும் கொல்வதில்லை. தன்னுடைய எதிரிகளுக்கு இடையே மோதலை ஏற்படுத்தும் சந்தர்ப்பத்தை மட்டுமே உருவாக்குகிறான். இந்த வித்தியாசமான டிரீட்மெண்ட் கவர்கிறது. 

அரசியல் திரைப்படமென்பதால் படம் முழுவதும் எவரையாவது எவராவது துரோகித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். முடிவே இல்லாத இந்தத் துரோகத்தின் பாதை ஆயாசத்தை தருகிறது. படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் சில சம்பவங்கள், தமிழக அரசியலை நினைவூட்டுகின்றன, அல்லது அரங்கிலுள்ள பார்வையாளர்கள் அவ்வாறுதான் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள். சில இடங்களில் வசனங்கள் அபாரமாக அமைந்திருக்கின்றன. 'அரசியலில் எதிரி நேரெதிராக இருக்கமாட்டான். நம் பக்கத்திலேயே விசுவாசமானவாக தோற்றமளிப்பான்' என்பது போன்ற சாணக்கியத்தனமான வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. 

ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல் கொலை நடக்கிறது. ஆனால் ஊடகங்களில் அது விபத்தாக பதிவாகிறது. விஜய் ஆண்டனி, அதிர்ச்சியுடன் இது குறித்து கேட்கும் போது 'சில உண்மைகள் பொய்யாக வெளிப்படும்போது நாமும் அதை பொய்யாகவே நம்பிவிடவேண்டும். அப்போதுதான் மனச்சாட்சி உறுத்தல் இல்லாமல் இருக்கமுடியும்' என்று  தியாகராஜன் பாத்திரம் பதிலளிக்கிறது. நம் அரசியல்வாதிகள் பொதுவெளியில் எவ்வாறு சிரித்த முகத்துடன் பொது வெளியில் உலா வருகிறார்கள் என்பது நினைவுக்கு வருகிறது. 

வெளிப்பார்வைக்கு ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் எலியும் பூனையுமாகக் காட்சியளித்தாலும் பலவிதமான உள்பேரங்களில் எவ்வாறு ரகசியக் கூட்டணியாக இணைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை சார்லி விளக்கும் காட்சி ரசிக்க வைக்கிறது. உண்மையில் இந்த விஷயம்தான் இந்தப் படத்தின் மையம் என்றுகூட சொல்லி விடலாம். 

***

திரைக்கதை இந்தத் திரைப்படத்தின் பலம் என்றால் காட்சிகள் உருவாக்கப்பட்ட விதம் பலவீனமாக இருக்கின்றன. பெரிதாக எந்தவொரு புதுமையும் இல்லை. போலவே இவற்றில் நம்பகத்தன்மையும் இல்லை. எவ்விதப் பின்புலமும் இல்லாமல் நாயகன் எவ்வாறு தனியாளாக தன் மீதுள்ள சிக்கல்களைச் சமாளிக்கிறான் என்கிற கேள்வி எழுந்து கொண்டேயிருக்கிறது. தியாகராஜனின் பாத்திர வடிவமைப்பு குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பல சம்பவங்களின் காரணகர்த்தாவாக, பலமுள்ள மூளைக்காரராக இருப்பவர் எம்.எல்.ஏ. வாய்ப்புக்காக விஜய் ஆண்டனியிடம் தோற்பது நம்பும்படியாக இல்லை. நாயகனுக்கு ஏன் எமன் என்கிற பட்டப்பெயர் என்பதற்கும் படத்தின் தலைப்புடன் எவ்வாறு அது பொருந்துகிறது என்பதற்கும் போதுமான அளவு அழுத்தம் தரும் காட்சிகள் அமையவில்லை. 

இறுதிக்காட்சியில் நாயகனுக்கு ஏற்படும் ஒரு சிறிய திடுக்கிடல் ரசிக்க வைக்கிறது. அடுத்த பாகம் தொடர்வதற்கான சமிக்ஞையை தருகிறது.

]]>
விமரிசனம், விஜய் ஆண்டனி, எமன் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/25/w600X390/yaman11111xx.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/feb/25/விஜய்-ஆண்டனியின்-எமன்---சினிமா-விமரிசனம்-2655883.html
2643129 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜெயம் ரவி - அரவிந்த் சாமி நடித்த 'போகன்'  - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, February 3, 2017 02:46 PM +0530  

இந்த விமரிசனத்தின் தலைப்பு, அரவிந்த் சாமியின் 'போகன்' என்று அமைந்திருந்தாலும் பொருத்தமே. நாயகர்களின் பாத்திரப் பெயர்களை திரைப்படங்களுக்குத் தலைப்பாகச் சூட்டுவது பொதுவான வழக்கம். எதிர்நாயகனின் பெயரைச் சூட்டுவதாக இருந்தால் 'ஹீரோவே' அந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கவேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதி. 

அப்படியல்லாமல் ஓர் எதிர்நாயகனின் பாத்திரப் பெயரைப் படத்தின் தலைப்பாக வைத்திருப்பதில் வித்தியாசப்பட்டு நிற்கிறது 'போகன்'. படமும் அதைப் போலவே வித்தியாசமானதா என்றால் சற்று தயக்கத்துடன் தலையை ஆட்டி வைக்கலாம்.

'ஆள் மாறாட்டம்' என்கிற விஷயத்தை வைத்துக்கொண்டு பூனை - எலி வேட்டையை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்கள் நிறைய உள்ளன. குறிப்பாக ஒரே மாதிரியான தோற்றத்தில் உள்ள இரட்டையர்களைக் கொண்டு பல சுவாரசியமான திரைக்கதைகள் உள்ளன. எஸ்.ஜே.சூர்யாவின் 'வாலி' ஒரு நல்ல உதாரணம்.

போகனில் என்ன வித்தியாசம்? 

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கில் ஐம்பத்தி இரண்டாவது கலையாக சொல்லப்படுவது 'பரகாய பிரவேசம்'. சித்தர்களின் விளையாட்டுக்களில் ஒன்று. 'கூடு விட்டு கூடுபாயும்' இந்தக் கலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழில் நிறைய தொன்மக்கதைகள் உள்ளன. 1997-ல் வெளிவந்த Face/off என்னும் திரைக்கதையின் மீது இந்த தொன்மத்தின் வர்ணத்தை அடித்து மறைக்க முயன்ற  இயக்குநரின் 'சித்து விளையாட்டே' 'போகன்'.


**

ஆதித்யா (அரவிந்த் சாமி)  ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். ராஜாக்களின் சொகுசுகளைச் சுதந்தர அரசு பறித்துக்கொள்வதால் இவரின் தந்தை மீதமுள்ள சொத்துக்களை அனுபவித்து தீர்த்து விடுகிறார். போண்டியாகி விடும் மகன், தந்தையைப் போலவே வாழ்க்கையை மது, மாது என கொண்டாட்டமாக கழிக்க நினைக்கிறான். எனவே பல்வேறு திருட்டுக்களில் ஈடுபடுகிறான். பிறகு ஓலைச்சுவடி மூலம் தற்செயலாக கிடைத்த ஓர் அரிய சக்தியைப் பயன்படுத்துகிறான். அதன்படி, நடுத்தர வர்க்கச் சமூகம் சிட்பண்டில் தாமாக வந்து ஏமாறுவதைப் போலவே பணத்தைக் கையாள்பவர்கள் அத்தனை பணத்தையும் தாமாகக்கொண்டு வந்து இவருடைய வண்டியில் கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டு பொத்தென்று மல்லாக்காக விழுந்து சரிகிறார்கள்.

இப்படிப் பணத்தைக் கொட்டிவிட்டு விழுபவர்களில் வங்கி மேலாளரும் ஒருவர். பணத்தைத் திருடியதாக அவர் மீது பழி விழுகிறது. அவரின் மகன்தான் உதவி கமிஷனரான விக்ரம் (ஜெயம் ரவி). தன் தந்தையின் மீதான களங்கத்தைத் துடைக்க இந்தக் குற்றங்களைப் பற்றி விசாரணை செய்வதின் மூலம் போகனை அடையாளம் காண்கிறான். சாமர்த்தியமாக அவனை ஏமாற்றி கைது செய்கிறான். . பதிலுக்கு போகன் தன்னிடமுள்ள பிரத்யேகமான சக்தியைப் பயன்படுத்தி விக்ரமைப் பழிவாங்க முயல்கிறான். இருவரும் எதிரெதிர் நிலைகளுக்குச் சென்று விடுகிறார்கள். அதாவது ஜெயம் ரவியின் உடலில் அரவிந்த் சாமியின் ஆளுமை புகுந்து விடுகிறது. அவரின் உடலில் இருக்கும் ஜெயம் ரவி சிறையில் தவிக்கிறான். 

பிறகு நிகழும் சடுகுடு ஆட்டங்களை சற்று விறுவிறுப்பாக சொல்ல முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் லக்ஷ்மண். ஆனால் ஒரு நிலையில் இது சலிப்பான விளையாட்டாகி 'எப்போதடா முடியும்' என்று நமக்குள் ஒரு கோப ஆவி வந்து புகுந்து கொள்கிற அளவுக்கு நீள்கிறது. 

**

ஜெயம் ரவி கம்பீரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறார். இடைவேளைக்குப் பிறகு போகனின் குணாதிசயங்கள் அவருக்குள் புகுந்து கொள்ளும் வித்தியாசமான தோரணைகளை நன்றாகவே கையாள்கிறார். போலவே போகனை ஏமாற்றி கைது செய்யும் காட்சிகளிலும் அவர் நடிப்பு நன்றாக உள்ளது. 

நாயகனுக்கும் எதிர்நாயகனுக்கும் சமமான வாய்ப்பு உள்ள திரைக்கதை. எனவே ஜெயம் ரவியை விடவும் சில இடங்களில் அரவிந்த் சாமியின் ஆதிக்கம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது. ஜெயம் ரவியும் அவரது போலீஸ் கூட்டணியும் தனியறையில் அடைத்து வைத்து விசாரிக்கும்போது அவர்களை அநாயசமாக கையாளும் காட்சிகளில் 'அடடே' சாமியாகியிருக்கிறார். போதை மருந்தின் உற்சாகத்தில் தமிழ் சினிமாவின் பாடல்களுக்கு காருக்குள் அமர்ந்தபடியே அவர் நடனமாடுவது ரகளையான காட்சி. 

நாயகி ஹன்சிகாவின் நடிப்பு தொடக்க காட்சிகளில் நன்றாகவே அமைந்துள்ளது. ஆனால் நாயகிகளால் எதையும் சுயமாக சிந்திக்க முடியாது என்கிற வழக்கமான தன்மையை இத்திரைப்படமும் கொண்டிருக்கிறது. ஆங்கிலப்படத்தின் நாயகி, தன்கூட குடும்பம் நடத்துவது தன் கணவன் அல்ல என்பதை ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்கிறாள். ஆனால் இதில் வழக்கமான 'நாயகித்தனத்துக்காகவும்'  கவர்ச்சிக்காகவுமே அந்தப் பாத்திரம் சித்தரிக்கப்படுவது சோர்வூட்டுகிறது. 

**

இமானின் ரகளையான இசையில் பாடல்கள் ஏற்கெனவே வெற்றியடைந்து விட்டன. குறிப்பாக 'செந்தூரா' பாடலில் தாமரையின் கவித்துவமான வரிகள் வசீகரமாக அமைந்துள்ளன. போலவே போகனின் பாத்திர வடிவமைப்பை சரியாக உணர்த்தும் வகையில் 'காதல் என்பது நேர செலவு, காமம் ஒன்றே உண்மைத் துறவு' என்பது போன்ற மதன் கார்க்கியின் வரிகளும் அபாரம். 

நாயகன் x எதிர்நாயகன் என்கிற கருத்தை மையமாகக் கொண்ட 'டமாலு டுமீலு' திரைக்கதைக்கு பொருந்தாதாக இருந்தாலும் கேட்பதற்கு உற்சாகமளிக்கிறது. இமானின் பின்னணி இசையும் பல இடங்களில் அதிரடியாக அமைந்துள்ளது. சில இடங்களில் ஆங்கிலப்படங்களை நினைவூட்டும் திறமையான ஒளிப்பதிவு. படத்தொகுப்பாளர் ஆன்டனி இன்னமும் கூட சிக்கனமாக செயல்பட்டிருக்கலாம் என தோன்ற வைக்குமளவுக்கு சில இழுவையான காட்சிகள்.

**

இந்த திரைப்படத்துக்காக, எதிர்நாயகன் பாத்திரத்துக்கு முதலில் விஜய்சேதுபதியை நடிக்க வைக்க முயன்று அது இயலாமல் போன செய்தி ஒன்றைக் கவனித்தேன். அது சாத்தியமடைந்திருந்தால் இத்திரைப்படம் நிச்சயமாக வேறு வண்ணத்தில், சுவாரசியத்தில் இன்னமும் மேம்பட்டிருக்கும். அரவிந்த் சாமியின் நடிப்பு நன்றாக இருந்திருந்தாலும்கூட 'தனியொருவன்' கூட்டணியே இதிலும் தொடர்வதால் அது சார்ந்த சலிப்பு தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 

'கூடுவிட்டு கூடு பாயும் கலையை' தன் திரைக்கதைக்காக யோசித்திருக்கும் இயக்குநரைப் பாராட்டலாம் என்றாலும் அந்தச் சாத்தியத்தை அவர் குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் மட்டுமே பயன்படுத்தியிருப்பது  ஏமாற்றத்தை தருகிறது. 'இந்தச் சக்தியை வைத்துக்கொண்டு நான் என்னவெல்லாம் செய்திருப்பேன் தெரியுமா?' என்று நாசர் ஒரு காட்சியில் சொல்லும்போது 'ஆமாப்பா' என்று நமக்கே தோன்றுகிறது. இயக்குநருக்குத் தோன்றவில்லை.

இறுதிப்பகுதியில் எப்படிப் பயணிப்பது என்று தெரியாமல் அலைமோதும் திரைக்கதை, இரண்டாம் பாகமும் தொடர்வதற்கான சமிக்ஞையுடன் நிறையும்போது  நம்முடைய கூட்டுக்குள் திகில் பாய்ந்து வெளியேறுகிறது.

வித்தியாசமான பின்னணியைக் கொண்டிருக்கும் திரைக்கதைதான் என்றாலும் அதன் பெரும்பாலான சாத்தியங்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் போகன் இன்னமும் வசீகரமானவனாக அமைந்திருப்பான்.

]]>
போகன், Bogan http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/3/w600X390/bogan11.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/feb/03/ஜெயம்-ரவி---அரவிந்த்-சாமி-நடித்த-போகன்----சினிமா-விமரிசனம்-2643129.html
2639925 சினிமா திரை விமரிசனம் கலையரசன் நடித்த அதே கண்கள்: சினிமா விமரிசனம் ச.ந. கண்ணன் Saturday, January 28, 2017 06:26 PM +0530  

ஒரு தமிழ்ப்படம் பார்த்துமுடித்துவிட்டு அந்தப் படத்தின் கதாநாயகியின் நடிப்பை வியந்தபடி, திரையரங்கைவிட்டு வெளியேறிய அனுபவம் எத்தனைமுறை வாய்க்கும்? அதே கண்கள் படத்தில் ஷிவதா ஒரு நடிப்பு ராட்சசியாக தன் திறமையை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். மிரட்டும் கண்களும் துடிக்கும் உதடுகளும் அவர் கதாபாத்திரத் தன்மையும் அமோகமான அனுபவத்தைத் தந்துவிடுகின்றன. ஓர் இளம் நாயகிக்கு இப்படிப்பட்ட மகத்தான வாய்ப்பு கிடைப்பதும் அதை அவர் எதிர்பார்ப்புக்கு மேலாகப் பயன்படுத்திச் சாதித்திருப்பதும் அரிதாகவே நடக்கிற விஷயங்கள். இந்த அம்சத்துக்காக இயக்குநர் ரோஹின் வெங்கடேசன் நிச்சயம் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம்.

பார்வையற்ற இளைஞர்களைக் காதல் வலையில் வீழ்த்தி பணம் அபகரிக்கும் பெண்ணை, ஒரு சாதாரண கான்ஸ்டபிளின் உதவியுடன் வலைவீசிப் பிடிக்கிறான் கதாநாயகன். காரணம் இல்லாமல் இல்லை, அவனும் ஏமாந்தவர்களின் பட்டியலில் உள்ளவன்.  இந்த ஒருவரிக்கதைதான் அதே கண்களாக இரண்டு மணி நேரத்துக்கு விரிந்துள்ளது.

படத்தின் முதல் பாதையில் நிறைய கேள்விகள்: என்னதான் சொந்தக் காலில் நிற்பவராக இருந்தாலும் ஒரு பார்வையற்றவரைக் காதலிக்க இரண்டு அழகான பெண்கள் போட்டி போடுவார்களா, முதலில் நடந்த கொலையை விட்டுவிட்டு ஏன் இரண்டாவது கொலையை நோக்கி கதை நகர்கிறது என இரண்டாம் பாதிவரை இக்கேள்விகள் தொடர்கின்றன. ஆனால் இரண்டாம் பாதியில் கதை வேறொரு வண்ணத்துக்கு மாறிவிடுகிறது. கேள்விகளுக்கான விடைகள் பலவிதங்களில் கிடைக்கின்றன.  

அடுத்தடுத்த படங்களில் திறமையை மேலும் மெருகேற்றுவார் என்கிற நம்பிக்கையை மெட்ராஸில் உண்டாக்கியவர் கலையரசன். இம்முறை கதாநாயகன் வாய்ப்பு. இரு கதாநாயகிகளில் ஒருவர் ஜனனி (டைட்டில் கார்டில் ஐயர் இல்லை). இருவருடைய பங்களிப்பிலும் குறையும் இல்லை. சிறப்பும் இல்லை. கதையில் திடீரென முளைக்கும் கான்ஸ்டபிள் பால சரவணன், நிறைய சிரிப்பு மத்தாப்புகளைக் கொளுத்தி ஒரு த்ரில்லர் படத்துக்கிடையே தேவைப்படுகிற இளைப்பாறலைத் தந்துவிடுகிறார்.  

படத்தின் பலங்களில் ஒன்று - ஒளிப்பதிவு. இதுபோன்ற சிறிய பட்ஜெட் படங்களில் அதன் சிக்கனச் செலவுகள் கதையைப் பாதித்திடாதபடி இருப்பது கட்டாயம். அதை ஒளிப்பதிவாளர் ரவிவர்மன் நீலமேகம் கச்சிதமாகச் செய்துமுடித்துள்ளார். ஒரு காதல் மற்றும் த்ரில்லர் படத்துக்குரிய பொருத்தமான ஒளிப்பதிவு. தந்திரா பாடலில் ஜிப்ரானின் முத்திரை. படத்தின் கடைசிப் பகுதியில் இப்பாடலே ஒரு பின்னணி இசையாக இருப்பது ஷிவதாவின் கதாபாத்திரத்தை மேலும் கூர்மையாக்கியுள்ளது. 

முதல் பாதியில் மேலும் பல சுவாரசியமான காட்சிகள் இருந்திருந்தால் முழுமையான திருப்தி கிடைத்திருக்கும். ஜனனி காதலில் உள்ள உணர்பூர்வமான தருணங்களை வெளிப்படுத்த சில நல்ல வாய்ப்புகள் இருந்தும் அவை வெளிப்படவில்லை. படத்தின் பலமே இரண்டாம் பாதியும் ஷிவதாவின் நடிப்பும்தான். கடைசிக்கட்டக் காட்சிகள் பார்வையாளர்களை அப்படியே கட்டிப்போட்டுவிடுகின்றன. இரண்டாம் பாதியில் ஒவ்வொரு கட்டமாகக் கதை நகர்ந்து முடிச்சு அவிழ்வது இயக்குநர் ரோஹின் மற்றும் முகிலின் திரைக்கதையின் வீச்சை வெளிப்படுத்துகிறது. 

தமிழ் சினிமாவில் புதுமுகங்கள் அசத்தும் காலகட்டம் இது. புதுமுகங்களால் உருவான இந்தப் படமும் அனைவருக்கும் ஒரு நல்ல தொடக்கமாக அமையட்டும்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/28/w600X390/adhey_kankal111.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jan/28/கலையரசன்-நடித்த-அதே-கண்கள்-சினிமா-விமரிசனம்-2639925.html
2632230 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய்-யின் பைரவா: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, January 13, 2017 11:22 AM +0530  

ஒரு வழக்கமான வெகுஜன மசாலா திரைப்படம் இது. விஜய் போன்ற மக்கள் திரளின் பெரும் அபிமானம் பெற்ற நடிகர்கள், தங்களின் பாதுகாப்பான பாதையிலிருந்து விலகவே விரும்பவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தியிருக்கும் இன்னொரு சலிப்பான படைப்பு. சமகால சமூகப் பிரச்னைகளை ஊறுகாயாகத் தொட்டுக்கொண்டு அதன்மூலம் தன்னை அவதார நாயகனாக முன்நிறுத்திக் கொள்ளும் எம்.ஜி.ஆர் காலத்து ஃபார்முலாவை 'பைரவா'வும் சலிக்க சலிக்கப் பின்பற்றியிருக்கிறது. 'கத்தி' திரைப்படத்தில் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளைப் பற்றி பேசுவதாக அமைந்த பாவனை, இத்திரைப்படத்தில், ரவுடிகளாக இருந்தவர்கள் கல்வித் தந்தைகளாக மாறியிருக்கிற ஆபத்தைப் பற்றியதாக மாறியிருக்கிறது. அவ்வளவே. மற்றபடி வெகுஜன திரைப்படத்தின் அதே வழக்கமான விஷயங்கள். 

***

நாயகன் (விஜய்) சென்னையில் கலெக்ஷன் ஏஜெண்ட்டாகப் பணிபுரிபவன். பெரும் நிதியைக் கடனாக வாங்கிவிட்டு பிறகு வங்கி அதிகாரியை மிரட்டி ஏமாற்ற முயலும் ரவுடிக்கும்பலை அடித்து உதைத்து பணத்தை மீட்கும் சாகசங்களோடு படம் தொடங்குகிறது. அதிகாரியின் மகளுடைய திருமணத்துக்குச் செல்லும்போது நாயகியிடம் (கீர்த்தி சுரேஷ்) வழக்கம்போல் முதல் சந்திப்பிலேயே காதலில் விழுகிறான். அவளுக்குப் பின்னால் சில ஆபத்துகள் ஒளிந்திருப்பதை அறிகிறான். என்னவென்று விசாரிக்கிறான். நாயகி படிக்கும் மருத்துவக் கல்லூரி தொடர்பான மோசடிகளை அறிகிறான். கசாப்புக் கடை வைத்திருந்த ரவுடியொருவன் தனது பலத்தின் மூலமும் அரசியல் தொடர்பின் மூலமும் கட்டியிருக்கும் வணிக சாம்ராஜ்யத்தை நாயகன் வீழ்த்தும் காட்சிகளோடு படம் நிறைகிறது. முதல் பாதி சென்னையிலும் பிற்பாதி நெல்லையிலும் நிகழுமாறு காட்சிகள் அமைகின்றன.  

வெகுஜன மனநிலைக்கு இணக்கமான ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்குவது அத்தனை சுலபமான விஷயமில்லை. எந்த அடுக்கில் காட்சிகளை எப்படி அடுக்கினால் அவர்கள் ரசிப்பார்கள் என்பது தொடர்பான நுணுக்கங்கள் அத்துப்படியாக தெரிந்திருக்கவேண்டும். இயக்குநர் பரதனுக்கு இதில் அடிப்படையான திறமை வாய்த்திருக்கிறது. 'பைரவா'விலும் அப்படி ரசிக்கக்கூடிய சில காட்சிகள் இருக்கின்றன. இந்தக் கதை சொல்லும் திறமையை வைத்துக்கொண்டு ஒரு புதிய களத்தில், பாணியில் இறங்கி விளையாடினால் பார்வையாளர்கள் நிச்சயம் வரவேற்பார்கள். ஆனால் தேய்வழக்கான திரைக்கதை, காட்சிகளின் மிகையான வடிவமைப்பு போன்றவை சலிப்பூட்டுகின்றன.  


***

விஜய்க்கு 42 வயதாகிறது. ஆனால் இன்னமும் தன்  இளமையைத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது ஆச்சர்யம். ஒரு காட்சியில் தன் சட்டையைக் கழற்றி விட்டு ஓடுகிறார். அவர் தன் உடலை கச்சிதமாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும் விதம் பாராட்ட வைக்கிறது. ஆனால் இளமை மாறாதிருப்பதைப் போலவே அவருடைய நடிப்பிலும் பல வருடங்களாக மாற்றமில்லை என்பதுதான் அதிகம் சோர்வூட்டக்கூடியது. 'பைரவா'வில் அவருடைய தலையில் 'விக்' சேர்ந்திருப்பதுதான் கவனிக்கத்தக்க மாற்றம். 

கீர்த்தி சுரேஷ் வழக்கமான நாயகி. சில கோணங்களில் அழகாகவே இருக்கிறார். ஜெகபதி பாபு வழக்கமான வில்லன். துணை வில்லனான டேனியல் பாலாஜி சிறிது வித்தியாசம் காட்ட முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் பாவம், அவரும்தான் என்ன செய்யமுடியும்? 

Laughing gas துணை கொண்டு பாத்திரங்களைச் சிரிக்க வைப்பது போல சில காட்சிகள் வருகின்றன. சதீஷூம் தம்பி ராமையாவும் அவ்வாறே நம்மைச் செயற்கையாக சிரிக்க வைக்க முயல்கிறார்கள். ஒன்றும் தேறவில்லை. விஜயராகவன் போன்ற அற்புதமான மலையாள நடிகர்கள் எல்லாம் ஓரமாக வந்து வீணடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். 

***

இதன் உருவாக்கத்தில் குறிப்பிட்டு பாராட்டப்பட வேண்டியவர்களாக ஒளிப்பதிவாளர் எம்.சுகுமாரையும் சண்டைக்காட்சி வடிவமைப்பாளர் அனல் அரசுவையும் சொல்ல வேண்டும்.  இவர்களின் கூட்டணி ஒத்திசைவில் சண்டைக்காட்சிகள் மிகையாக இருந்தாலும் அனல் தெறிக்கிறது. ஆனால் இவர்கள் போன்றவர்களின் அசாதாரணமான உழைப்பு மோசமான திரைக்கதைகளுக்காக வீணாகிக்கொண்டிருக்கும் பரிதாபமும் தமிழ் சினிமாவில் தொடர்ந்து நிகழ்கிறது. 

தாம் நிரம்பும் பாத்திரத்துக்கேற்ப நீர் தன்னை உருமாற்றிக் கொள்வதற்கேற்ப, சந்தோஷ் நாராயணன் போன்ற புதுமையான இசையமைப்பாளர்களும் வணிகப்படங்களுக்கேற்ப மாற வேண்டிய பரிதாபம். 'நில்லாயோ' பாடல் மட்டும் அருமை. 'காற்றின் உடலா, பெண்பால் வெயிலோ' என்று வசீகரிக்க முயன்றிருக்கிறார் வைரமுத்து. இதர பாடல்கள் சப்தங்களின் தொகுப்பு. 'வர்லாம் வா' பாடலும் அதன் இசையும் அவசியமான இடங்களில் படத்தின் விறுவிறுப்புக்கு நன்றாக உதவியிருக்கிறது. ஒரு சண்டைக்காட்சியில் வழக்கமான பின்னணி இசையாக அல்லாமல் மாறுதலான இசையை சந்தோஷ் முயன்றிருப்பது வரவேற்கத்தக்கது.

விறுவிறுப்பான காட்சியோடு தொடங்கும் திரைப்படம், கீர்த்தி சுரேஷ் தன் ஃபிளாஷ்பேக்கை விவரிக்கும் நீளமான பின்னணிக் காட்சிகளால் சுவாரசியத்தை இழந்துவிடுகிறது. பிறகு நாயகன் வில்லனை வெற்றி கொள்ளும் காட்சிகள். அத்தனை பலம் பொருந்திய வில்லனை ஒற்றை ஆளாக நாயகன் எதிர்கொள்வது சிரிப்பைத்தான் வரவழைக்கிறது. எதிலுமே புதுமையோ, வித்தியாசமோ இல்லை. நாயகனின் உடலில் எரிபொருளை வீசி தீப்பற்ற வைக்கும் காட்சி சற்று ஆர்வத்தை தூண்டி, பிறகு எதுவுமே இல்லாமல் அணைந்து போகிறது. போலவே இதன் கிளைமாக்ஸ். இப்படியொரு உச்சக்காட்சியை சிந்திப்பதற்கெல்லாம் ஹாலிவுட்டுக்கே சவால் விடும் மூளையமைப்பும் துணிச்சலும் வேண்டும். திருநெல்வேலியில் காவல்துறை அதிகாரியாக இருக்கும் நாயகியின் தந்தையே அங்குள்ள கல்லூரி  மோசடிகளை அறியாத அப்பாவியாக இருக்கிறார் என்பது போன்று பல தர்க்கப் பிசிறுகள். 

சமூகப் பிரச்னைகளைத் தங்களின் வணிகத்துக்காகத் தந்திரமாகப் பயன்படுத்தும் இதுபோன்ற திரைப்படங்கள் தமிழ் சினிமாவின் ஆகப் பெரிய சோகங்களுள் ஒன்று.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/13/w600X390/bairavaa1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jan/13/விஜய்-யின்-பைரவா-சினிமா-விமரிசனம்-2632230.html
2589623 சினிமா திரை விமரிசனம் கார்த்தியின் ‘காஷ்மோரா’ - திரை விமர்சனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, October 29, 2016 03:57 PM +0530 'பேய் ஓட்டுவதாகச் சொல்லி ஊரை ஏமாற்றும் ஒரு டுபாக்கூர் ஆசாமி, உண்மையாகவே பேய்க்கூட்டத்திடம் சிக்கிக்கொண்டால் என்ன ஆகும் என்கிற கற்பனைதான் இத்திரைப்படத்தின் ஒற்றைவரிக் கதை.

கடந்த பல வருடங்களாகவே தமிழ் சினிமாவை பேய் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் விஷயம் நமக்குத் தெரியும். ஹாரர் காமெடி எனும் வகைமையில் பல திரைப்படங்கள் தொடர்ந்து குவிந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அந்த வரிசையில் 'காஷ்மோரா' இருந்தாலும், இதனுடன் ஃபேன்டஸியையும் கலந்து ஒரு சுவாரசியமான கலவையாகத் தர முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் கோகுல்.

இவரது முந்தைய திரைப்படமான 'இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா' நகைச்சுவைப்படம்தான் என்றாலும், தனித்துவமான நகைச்சுவையைக் கொண்டது. 'சுமார் மூஞ்சி குமாரு, குமுதா ஹேப்பி அண்ணாச்சி, ப்ரென்டு லவ் பெயிலரு ஃபீல் ஆயிட்டாப்ல' போன்ற வசனங்கள், அது தொடர்பான காட்சிகளுடன் இன்றும்கூட ரசிகர்களின் நினைவுகளில் தங்கியுள்ளன. விஜய் சேதுபதி நடித்த திரைப்படங்களின் வரிசையில் இது முக்கியமானதாக அமைந்திருந்தது. தனித்தனியான இரண்டு இழைகளில் பயணிக்கும் திரைக்கதை, இறுதியில் ஒன்றிணைந்து நிறையும் சுவாரசியத்தையும் கொண்டிருந்தது.

காஷ்மோரா திரைப்படத்தின் டிரெய்லரை பார்த்தபோது ஒரு தீவிரமான ஃபேன்டஸி படமாக மட்டும் தெரிந்ததில் சற்று குழப்பமாகி, கோகுலின் அந்தப் பிரத்யேகமான நகைச்சுவைக் காட்சிகள் இதில் இருக்காதோ என்கிற எண்ணத்தில் திரைப்படத்துக்குள் நுழைந்தால், 'நான் எங்கயும் போகலஜி' என்று தீவிரமான காட்சிகளுக்கு இடையில் நன்றாக சிரிக்கவைத்தும் அனுப்பியிருக்கிறார். இந்தக் கலவைதான் இத்திரைப்படத்தின் பலமும் பலவீனமும்.

***

காஷ்மோரா என்கிற விநோதமான பெயரைச் சூட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஓர் இளைஞன், பேய், பில்லி சூன்யம் போன்றவற்றை நீக்குவதில் புகழ்பெற்றவனாக அறியப்பட்டிருக்கிறான். இவனுடைய ஏமாற்று வேலைக்கு குடும்பமே துணையாக நிற்கிறது. இதனுடன் ஆன்மிக வியாபாரத்தையும் திறமையாக இணைப்பதில் வருமானம் கொட்டுகிறது. விளம்பரங்களின் மூலம் இந்த வணிகத்தை வளர்த்துக்கொள்கிறான். ஊடகங்களும் இணைந்து இவனை பரபரப்பாக்குகின்றன. காவல் துறை அதிகாரி, மாநில அமைச்சர் என்று சில பல பிரபலங்களும் இவனிடம் ஏமாறத் துவங்குகிறார்கள்.

ஒருபுறம் இவனுடைய ஏமாற்று வேலைகள், மறுபுறம் வாடிக்கையாளர்களுக்குத் தற்செயலாக நிகழும் நல்ல விஷயங்கள் ஆகியவற்றினால் இவனுடைய நம்பகத்தன்மை உயர்கிறது. இவனுடைய கிராஃப் மெல்ல உயரத்துவங்கும் சமயத்தில், அமைச்சரிடம் இவனுடைய குட்டு அம்பலப்பட்டுவிட, அவருடைய பல கோடி பணத்துடன் இவனுடைய குடும்பம் தப்பிச் செல்லும்போது, ஒரு பாழடைந்த அரண்மனையில் மாட்டிக்கொள்கிறது. ஒட்டுமொத்த குடும்பமே பலியாகப்போகும் அதிர்ச்சியான தகவலை அங்கு அறிய நேர்கிறது. அதற்குப் பின்னால் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான வரலாற்றுக் காரணமும் துரோகமும் மரணங்களும் இருக்கின்றன. இன்னொருபுறம் அமைச்சரும் இவர்களை கொலைவெறியுடன் தேடுகிறார்.

காஷ்மோராவின் குடும்பம் இந்தப் பயங்கரங்களிலிருந்து தப்பித்ததா, அந்த வரலாற்றுக் காரணங்களின் பின்னணி என்ன என்பதை ஒருபுறம் தீவிரமாகவும், இன்னொரு புறம் நகைச்சுவையாகவுமான கலவையில் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள். இரண்டிலுமே வெற்றியும் தோல்வியும் அடைந்திருக்கிறார்கள்.

***

சாதாரண பின்புலத்திலிருந்து கிளம்பி பல தில்லுமுல்லுகளுடன் பிரபலமாகும் ஆன்மிகக் குருமார்கள், கார்ப்பரேட் சாமியார்கள் போன்றவர்கள் எப்படி உருவாகிறார்கள், அதிகார வட்டத்தின் பின்னணியும் செல்வாக்கும் எப்படி அவர்களுடன் இணைகிறது என்பதை படத்தின் முற்பகுதி காட்சிகள் நகைச்சுவையாக விவரிக்கின்றன. இது தொடர்பான முட்டாள்தனங்களை சரமாரியாகக் கிண்டலடித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இவற்றை வெறுமனே அசட்டு நகைச்சுவையாக்காமல் சற்று தீவிரமான தொனியிலேயே கையாள முயன்றிருப்பதில்தான் இயக்குநரின் தனித்துவம் தெரிகிறது. இந்தத் தீவிரத்தை சற்று பின்னுக்கு இழுப்பதாக விவேக்கின் வழக்கமான நகைச்சுவை அமைந்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். என்றாலும் புடவையை மேலே போர்த்திக்கொண்டு ஒரு சமகால ஆன்மிகக் குருவை நினைவுப்படுத்திக் கிண்டலடிப்பதில் ரசிக்கவைக்கிறார்.

ஆனால், காஷ்மோரா ஏமாற்றுக்காரன் என்பதை நிறுவுவதையும், அவனுடைய குடும்பம் சிக்கலில் சென்று விழுவதையும் சித்தரிக்க இத்தனை நீளத்தை அனுமதித்திருக்க வேண்டாம். இந்தக் காட்சிகள் சுவாரசியமாகவே அமைந்திருந்தாலும், கதையின் மையத்துக்குள் சட்டென்று நுழைகிற திரைக்கதைதான் பார்வையாளர்களின் கவனத்தை தக்கவைத்துக்கொள்ளும் என்பது அடிப்படை.

பாழடைந்த அரண்மனைக்குள் காஷ்மோராவின் குடும்பம் தத்தளிக்கும் காட்சிகளுக்குப் பிறகு அவர்கள் உள்ளே சிக்கவைக்கப்பட்டிருக்கும் காரணமும் அதன் அசத்தலான, ஆனால் சுருக்கமான வரலாற்றுப் பின்னணிக் காட்சிகளும் விரிகின்றன. பிறகு நிகழும் உச்சக்காட்சியுடன் படம் நிறைகிறது. ஆனால், இந்தச் சிக்கல்கள் நகைச்சுவையுடனும் இணைந்து சித்தரிக்கப்படுவதால், பார்வையாளர்களுக்கு எவ்வித பதட்டமும் ஆர்வமும் தோன்றாமல் இருப்பதே இந்தத் திரைக்கதையின் பெரிய பின்னடைவு.

***

கார்த்தி மூன்று பரிமாணங்களில் தோன்றுகிறார். ஒன்று, ஏமாற்றுக்காரனாக வழக்கமான வேடம். இதை அவருடைய பல படங்களில் பார்த்திருப்பதால் நமக்குப் பெரிதாக ஆச்சரியம் தோன்றுவதில்லை. ஆனால், தோற்றத்தில் வித்தியாசம் காட்டியிருக்கிறார்கள். பாழடைந்த அரண்மனைக்குள் நுழைந்தவுடன் அங்கு நிகழும் அமானுஷ்ய சமிக்ஞைகளை, தன்னைப்போலவே எவரோ டுபாக்கூர் ஆசாமிதான் இவற்றை நிகழ்த்துகிறான் என்று எண்ணிக்கொண்டு இவர் எதிர்வினை செய்யும் மோனோ ஆக்டிங் அபாரமான நகைச்சுவை. ரசிகர்களின் ஆரவாரத்தைப் பெறும் காட்சியாக இது அமைகிறது. போலவே, தன் உயிர் போகும் சமயத்தில் அதைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள சமயோசிதமாக இளவரசியின் ஆவியைப்போல நடிப்பதும், பின்பு மாட்டிக்கொண்டு அசடு வழியும் காட்சியையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். இதுபோல தீவிரமாகத் துவங்கும் சில காட்சிகள் சட்டென்று திசைமாறி நகைச்சுவையாகிவிடும் விதம் ரசிக்கவைக்கிறது.

இன்னொரு கார்த்தி, சாப விமோசனம் கிடைக்காமல் உடலும், தலையும் தனித்தனியாக அலையும் வேடம். இதில் ஒப்பனையும் உடல்மொழியும் சிறப்பாக இருக்கிறது. மூன்றாவது பரிமாணம்தான் இருப்பதிலேயே மிகச் சிறப்பானது. கார்த்திக்கு பெரிய சவாலாக அமைந்திருப்பது. இதை அவர் வெற்றிகரமாகக் கையாண்டிருப்பதுதான் இத்திரைப்படத்தின் முக்கியமான அம்சம். மன்னருக்குத் துரோகம் செய்யும், இளவரசியின் மீது மையலுறும் தளபதி ராஜ்நாயக்காக நடித்திருக்கும் பாத்திரம் அசத்தலானது. ஒற்றை ஆளாக ஒரு சேனைப் படையையே துவம்சம் செய்யும் ஆக்ரோஷமும், இளவரசியின் மீதான இச்சையின் குரூரத்தையும் துரோகத்தின் பயங்கரத்தையும் இந்தக் குறுகிய நேரக் காட்சிகளிலேயே அபாரமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

ஒரே நடிகர் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பாத்திரத்தில் ஒரு திரைப்படத்தில் நடித்தால், அவை வெவ்வெறு பாத்திரங்கள் என்று பார்வையாளர்களை நம்பச் செய்வதில்தான் அவற்றின் வெற்றி அமைகிறது. அந்த வகையில், சாதாரண இளைஞனின் பாத்திரத்துக்கும் மன்னர் காலத்து தளபதி பாத்திரத்துக்குமான வேறுபாட்டை ஒப்பனை, உடல்மொழி முதற்கொண்டு பல விஷயங்களில் கார்த்தி சாதித்திருக்கிறார்.

சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும், ஓர் இளவரசிக்கான வனப்பையும் கம்பீரத்தையும் நயன்தாரா சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஆனால், பேலியோ டயட்டில் இருக்கும் முதிர் இளவரசிபோல இருப்பது சின்ன நெருடல். காஷ்மோராவின் குடும்பத்துக்கு முன்னாலேயே அரண்மனையில் வந்து மாட்டிக்கொள்ளும் ஆசாமியாக முருகானந்தம். (இஆபா-வில் ஃப்ரென்டு, லவ் பெயிலரு, ஃபீல் ஆயிட்டாப்பல. ஒரு ஹாப் சாப்ட்டா கூல் ஆயிடுவாப்ல என்பாரே, அதே நபர்). அரண்மனைக்குள் நிகழ்ந்த அமானுஷ்ய சம்பவங்களை காஷ்மோரா குடும்பத்திடம் ‘க்ளோஸா வாங்க ஜி’ என்று ஏற்ற இறக்கங்களுடன் விவரிக்கும் காட்சிகளில் கவர்கிறார்.

***

இயக்குநரைத் தாண்டி, இது நுட்பக்கலைஞர்களின் படம் என்றே சொல்ல வேண்டும். அந்த அளவுக்கு அவர்களின் உழைப்பு இதில் கொட்டிக்கிடக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ஓம்பிரகாஷ், கலை இயக்குநர் ராஜீவன், ஆடை வடிமைப்பாளர், விஷூவல் எபெக்ட்ஸ் குழு போன்று பல நுட்பக் கலைஞர்கள் இணைந்து, மன்னர் காலகட்ட காட்சிகளை ரகளையான அனுபவமாக்கித் தருகிறார்கள். அரண்மனை மற்றும் அந்தப் பிரதேசத்தின் முழுத் தோற்றமும் தெரியும் பறவைப் பார்வை காட்சிக் கோணங்கள், அவை பயணித்து ஒரு பிரம்மாண்ட பறவையின் பகுதிக்குள் நுழைந்து அங்கிருக்கும் ஆட்களைக் காண்பிப்பது, அரண்மனையின் வண்ணமயமான, பிரம்மாண்ட உட்புறம் போன்றவை மிகுந்த அழகியலுடன் திறமையாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. இத்திரைப்படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பம்சங்களில் முக்கியமானதாக இதைச் சொல்லலாம். என்றாலும் வரைகலை காட்சிகள் சில இடங்களில் அரைகுறையாக இயங்குவது சறுக்கல்.

சந்தோஷ் நாராயணின் அதிரடியான பின்னணி இசை காட்சிகளுக்குப் பொருத்தமாக ஒலிக்கிறது. ‘திக்கு திக்கு சார்...’ என்கிற பாடல் சுவாரசியமான ரகளை. ‘ஓயா… ஓயா’ ஏன் தெலுங்கு டப்பிங் பாடல்போலவே ஒலிக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. அந்தப் பிரதேசத்தின் சந்தையையும் சமன்படுத்தும் சமரச முயற்சியா என தெரியவில்லை.

***

புராதன காலத்தின் கதையையும் சமகாலத்தையும் இணைத்து, கதை சொல்லும் பாணியில் உருவான தமிழ்த் திரைப்படங்களில் குறிப்பிடத்தகுந்தது நாசர் இயக்கிய ‘தேவதை’. பிறகு செல்வராகவனும் ‘ஆயிரத்தில் ஒருவன்’ மூலம் இந்த வகைமையை முயன்றார். (இதிலும் கார்த்தி நடித்திருந்தார் என்பது தற்செயலான ஒற்றுமை). இதற்குப் பிறகு ‘காஷ்மோரா’வை சொல்லலாம். ஆனால், அந்தப் படங்களைப் போன்றே ‘காஷ்மோரா’வையும் பாராட்டத்தக்க முயற்சி என்று குறிப்பிட முயன்றாலும், அவற்றைப்போலவே பெரிதான அளவில் கவராமல் போனது பரிதாபம்.

வெகுஜன திரைப்படம்தானே என்று வழக்கமான பாணியில் அல்லாமல் தம்மால் இயன்ற அத்தனை உழைப்பையும் மெனக்கெடலையும் தந்திருக்கும் இயக்குநர் கோகுலின் இந்த முயற்சி பாராட்டப்பட வேண்டியது. ஆனால், இந்த உழைப்பை திரைக்கதையை சுவாரசியமாக அமைப்பதிலும் செலவழித்திருந்தால், ‘காஷ்மோரா’ தமிழின் ஒரு முக்கியமான பொழுதுபோக்குத் திரைப்படமாக ஆளகியிருக்கும். இது தீவிரமான வரலாற்றுப் படமாகவும் இல்லாமல் முழுமையான நகைச்சுவைப் படமாகவும் இல்லாமல் ஆகியிருப்பதே இதன் பெரிய பலவீனம். இந்தக் கலவையை இயக்குநர் தர திட்டமிட்டிருப்பது பாராட்டப்பட வேண்டியது; ஆனால், அது திறமையாக அமையவில்லை என்பதுதான் துரதிர்ஷ்டம்.

- சுரேஷ் கண்ணன்

]]>
cinema, சினிமா, Nayanthara, Tamil, நயன்தாரா, தீபாவளி, தமிழ், கார்த்தி, விமர்சனம், karthik, diwali http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/29/கார்த்தியின்-காஷ்மோரா---திரை-விமர்சனம்-2589623.html
2579156 சினிமா திரை விமரிசனம் சிவகார்த்திகேயனின் ‘ரெமோ’: நகைச்சுவைப் போராட்டம்! சுரேஷ் கண்ணன் Wednesday, October 12, 2016 11:30 AM +0530  

பெண்கள் நடிக்க முன்வரத் துணியாத காலக்கட்டத்தில் ஆண் நடிகர்களே பெண் வேடத்தையும் கையாண்டார்கள். தெருக்கூத்து, நாடகம் போன்றவற்றில் இந்த வழக்கம் இருந்தது நமக்குத் தெரியும். 'ஸ்திரிபார்ட்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த வேடத்தை சிவாஜி கணேசன் முதற்கொண்டு பல பழைய நடிகர்கள் நடித்திருக்கின்றனர். எதிர் பாலினமான  பெண் வேடத்தில் நடிக்கத் துணிவதென்பது ஒவ்வொரு ஆண் நடிகனுக்கும் மிகப் பெரிய சவால். ஆனால் இதை எள்ளி நகையாடுகிறவர்களும் பாலியல் நோக்கி கொச்சையாக கிண்டலடிப்பவர்களும் உண்டு. ரஜினிகாந்த் முதற்கொண்டு தமிழ் சினிமாவின் ஒவ்வொரு முன்னணி நடிகரும் தங்கள் திரைப்படங்களின் சில காட்சிகளில் பெண் வேடத்தில் நடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக நகைச்சுவை நடிகர்கள் இதை நிறைய கையாண்டிருக்கிறார்கள். இவை பெரும்பாலும் அசட்டு நகைச்சுவை அடிப்படையிலேதான் அமைந்திருக்கும். தீவிரமான பாத்திரப்படைப்பாக அமைந்திருக்காது. 

ஒரு கதாநாயகன், பெரும்பாலான காட்சிகளில் பெண் வேடமிட்டு நடித்த திரைப்படங்களாக கமல்ஹாசனின் 'அவ்வை சண்முகி' மற்றும் பிரசாந்தின் 'ஆணழகன்' போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். மூன்றாம் பாலினத்தவர்களாக பிரகாஷ்ராஜ் (அப்பு), சரத்குமார் (காஞ்சனா 2) போன்றவர்கள் நடித்திருக்கிறார்கள். பாரதிராஜாவின் பொம்மலாட்டம் திரைப்படத்தில் நடிகையாக இருக்கும் இளம்பெண், உண்மையில் பெண்ணல்ல என்பது இறுதியில் வெளிப்படுவது போல அதன் திரைக்கதை அமைந்திருக்கும். சமீபத்தில் வந்த இருமுகன் வரை Cross dressing பாத்திர வடிவமைப்பில் தோராயமாக இந்த உதாரணங்களைச் சொல்லலாம். 

***

தமிழ் சினிமாவில் ஆண் நடிகர்கள், பெண் பாத்திரங்களில் நடிக்கும்போது அதில் பெரும்பாலும் நிகழும் ஒரு முரணைப் பற்றி திருநங்கை ஒருவர் கருத்து தெரிவித்திருந்தார். 'பெண் பாத்திரங்களில் நடிக்கும் ஆண்கள், ஏன் பெண்களைப் போல நடிக்க முயலாமல், திருநங்கைகளைப் போல தங்களின் உடல்மொழியை அமைத்துக் கொள்கிறார்கள்?' என்பதே அந்தக் கருத்து. இது மிக முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. காவல்துறை அதிகாரி உள்ளிட்ட வேறு எவ்வித பாத்திரமென்றாலும் அதற்காக தங்களின் உடலை வருத்தியும் மெனக்கெட்டும் உருமாற்றிக் கொள்ளும் நாயகர்கள், பெண் வேடத்தில் நடிப்பதென்றால் மட்டும் அதை மிக எளிதாக, தன்னிச்சையாக திருநங்கையின் உடல்மொழியாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபத்தத்தை அவர் சரியாக சுட்டிக் காட்டியிருந்தார். இது மட்டுமன்றி, அவ்வாறான உடல்மொழியை ஆபாசமான கொனஷ்டைகளாகக் கையாளும் முறையற்ற போக்கும் கூட மிக அதிகம். 

இந்த நோக்கில் மிக முக்கியமான விதிவிலக்காக, ஒரு நடுத்தர வயது பிராமணப் பெண் பாத்திரத்தை அதன் நளினத்தோடு வெளிப்படுத்தியதில் கமல்ஹாசன் வித்தியாசப்பட்டிருந்தார். 'அவ்வை சண்முகியின்' படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே இவரை அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு இவரது ஒப்பனை சிறப்பாக அமைந்திருந்ததாக கூறப்படுகிறது. ஆனால் இதிலும் கூட மேற்குறிப்பிட்ட ஆபாச கொனஷ்டைகள் இல்லாமில்லை. 

ஆண்  நடிகர், ஒரு பெண் பாத்திரத்தை மிக தீவிரமாக கையாளும் ஒரு திரைக்கதையை, நடிப்பைப் பற்றி இயக்குநர்களும் நடிகர்களும் ஏன் யோசிக்கக்கூடாது என்று தோன்றுகிறது. 

**

இந்த வரிசையில் சமீபத்தில் வெளிவந்திருக்கும் திரைப்படம், சிவகார்த்திகேயன் நாயகனாக நடித்திருக்கும் 'ரெமோ'. எல்லா மசாலா திரைக்கதைகளும் சலிக்க சலிக்க சொல்லி முடிக்கப்பட்டிருக்கும் சமகால சூழலில், தங்கள் திரைப்படத்தின் மீது பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகவும் திரையரங்குக்கு வரச் செய்வதற்காகவும் பல்வேறு கிம்மிக்ஸ் குட்டிக்கரணங்களை இயக்குநர்களும் நடிகர்களும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. திரைக்கதைக்கு தேவையேயில்லாமல் வித்தியாசமான வேடங்கள் அல்லது அவ்வாறான வித்தியாசமான தோற்றங்களைத் தீர்மானித்து விட்டு பிறகு அதற்காக வலிந்து உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதைகள் என்று பல விபத்துகள் தமிழ்த் திரை வெளியில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

'ரெமோ' திரைப்படத்தில், திரைக்கதை கோரும்படியாக, அதற்கு அவசியமாக சிவகார்த்திகேயனின் 'பெண் வேடம்' அமைந்திருப்பது சற்று ஆறுதலாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த திரைப்படத்திலும் ஆபாச கொனஷ்டைகள் இருப்பதை இயக்குநரால் தவிர்க்க முடியவில்லை. பெண் வேடத்தில் இருக்கும் ஆணை, அடையாளம் தெரியாமல் காமுறும் இதர ஆண்களின் அபத்தங்கள், 'நகைச்சுவை' என்ற பெயரில்  அள்ளித் தெளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றைத் தாண்டி, அவ்வை சண்முகியின் கமல்ஹாசனைப் போலவே, சிவகார்த்திகேயனும் பெண் உடல்மொழியின் நளினத்தை சில காட்சிகளில் சற்று தீவிரமாக பின்பற்ற முயன்றிருப்பதும் ஒப்பனை முதற்கொண்டு உடல்மொழி வரையான மெனக்கிடலும்  பாராட்டப்பட வேண்டியது. இத்திரைப்படத்தின் USP என்று இந்தப் பாத்திரத்தை மட்டுமே சொல்ல முடியும். சிவகார்த்திகேயனுக்கு இருக்கும் வணிகச் சந்தையைத் தாண்டி பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் முக்கியமான அம்சம் இந்த 'பெண்  வேட' கதாபாத்திரமே.

***

எந்தவித வேலை வெட்டியிலும் ஈடுபாடின்றி இருக்கும் இளைஞன் எஸ்கே. (சிவகார்த்திகேயனின் சுருக்கம்). புகழ்பெற்ற நடிகனாக  வேண்டும் என்பதே அவனது கனவும் லட்சியமும். பெண்களைப் பார்த்து பேசுவது அவனுடைய பலவீனம். இதனாலேயே நடிப்பு வாய்ப்பு கிடைப்பதில் தடை ஏற்படுகிறது. அதுவரை காதல் என்கிற உணர்வே வராத அவனுக்கு காவ்யா (கீர்த்தி சுரேஷ்) என்கிற இளம் பெண்ணைப் பார்த்தவுடன் காதல் ஏற்படுகிறது. தன் மனதினுள் ஏற்படும் இந்த தீவிரமான மாற்றத்தை உணரும் அவன், அதை வெளிப்படுத்துவதற்காக செல்லும் நாள், அந்தப் பெண்ணின் நிச்சயதார்த்த நாளாக அமைந்து விடுகிறது. மனமுடைந்து போகும் அவன் தன் நடிப்பு கனவையாவது அடைவோம் என்று தீர்மானிக்கிறான். ஒரு திரைப்பட வாய்ப்புக்காக 'நர்ஸ்' வேடத்துக்கு மெனக்கெட்டு தன்னை ஒரு பெண் போல் ஒப்பனை செய்து கொள்கிறான். ஆனால் அந்த நோக்கம் நிறைவேறுவதில்லை என்றாலும், தான் விரும்பிய இளம் பெண் தன்னிடம் வந்து உரையாடும் சந்தர்ப்பம் தற்செயலாக அமைகிறது. இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாதா என்று அவன் செய்யும் நகைச்சுவைப் போராட்டங்களே 'ரெமோ'.

ஒரு சாகச நாயகனுக்கும் நகைச்சுவை நடிகனுக்கும் இடைப்பட்ட புள்ளிதான் சிவகார்த்திகேயனின் இடம். அவர் அதை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ற திரைக்கதைகளைத் தொடர்ந்து தேர்வு செய்வதால்தான் முன்னணி நிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். குழந்தைகளுக்குப் பிடிக்கும் நாயகர்களின் திரைப்படங்கள் குறைந்தபட்ச வெற்றிக்கு உத்தரவாதம் என்கிற கணக்கு உண்டு. கூடுதலாக இளம் பெண்களுக்கும் பிடித்தமான நடிகராக உள்ளார் சிகே. ரெமோவும் அவருக்குக் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் திரைக்கதை. வழக்கமான 'வெட்டி இளைஞன்' வேடம், நர்ஸ் வேடம் என்று இரண்டிலுமே நன்றாக நடித்திருக்கிறார். ஆங்காங்கே சலிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் ஒட்டுமொத்த நோக்கில் ஒரு சராசரியான கேளிக்கை திரைப்படத்தின் தேவையை இந்தத் திரைப்படம் பூர்த்தி செய்கிறது. அதற்கு மேல் இத்திரைப்படத்தில் எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது; எதிர்பார்க்கவும் கூடாது. 

சில இடங்களில் 'குஷி' ஜோதிகாவை நினைவுப்படுத்தினாலும், நடிப்பு தேவைப்படும் இடங்கள் கீர்த்தி சுரேஷுக்கு அமைந்திருக்கிறது. அதைச் சரியாகவே நிறைவேற்றியிருக்கிறார். நிச்சயிக்கப்பட்ட மணமகனுக்கும் காதலனுக்கும் இடையிலான தேர்வில் ஏற்படும் குழப்பத்தை, மனச்சிக்கலை நன்றாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். சதீஷின் நகைச்சுவை வசனங்கள் நிறைய இடங்களில் வரவேற்பைப் பெறுகின்றன. பெண் வேடமிட்ட சிகேவைச் சுற்றி சுற்றி வரும் யோகி பாபுவின் நகைச்சுவையின் வடிவமைப்பு சற்று எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தாலும் சிரிப்பைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 'ஆடி போயி ஆவணி வந்தா டாப்பா வருவான்' எனும் வசனத்தில் புகழ்பெற்ற சரண்யா இதில் எதிர்மறையாக 'உருப்படவே மாட்டேடா' என்று தன் மகனை சபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஆனால் அதே மாதிரியான நடிப்பு சலிப்பைத் தருகிறது. 

***

நவீன சினிமாவின் ஒளிப்பதிவில் ஓர் அழகியல் புரட்சியையே ஏற்படுத்தியவர் பி.சி. ஸ்ரீராம். தொடக்க கால திரைப்படங்களில் அவரது இருப்பை பார்வையாளர்களுக்கு நினைவுப்படுத்திக் கொண்டேயிருப்பார். ஆனால் ஒரு நல்ல படைப்பில் எந்தவொரு நுட்ப அம்சமும் அதன் திரைக்கதைக்கு துணையாகத்தான் நிற்க வேண்டுமே ஒழிய, துருத்திக் கொண்டு நிற்கக்கூடாது. இத்திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் ஸ்ரீராம் என்பது படம் பார்க்கும் போது நினைவுக்கு வரவில்லை. அந்த அளவுக்குக் காட்சிகள் மிக இயல்பாகவும், காதல் அடிப்படையிலான திரைக்கதை என்பதால் வண்ணமயமான அழகோடு அமைந்திருந்தன. இதில் பணியாற்றியவர் ஆஸ்கர் விருது பெற்ற ரசூல் பூக்குட்டி என்பதால்தான் ஒலி வடிவமைப்பு என்கிற விஷயத்தையெல்லாம் நாம் சம்பிரதாயமாகப் பாராட்டுகிறோம். இதைப் போன்ற பல நுட்பக்கலைஞர்களின் உழைப்பை நாம் அறிவதில்லை. 

பொதுவாக அனிருத்தின் பாடல்களில் இரைச்சல் அதிகமாக இருந்தாலும் காதல் தொடர்பான மெல்லிசைப் பாடல்கள் வசீகரமாக அமையும். அதிலும் சிவகார்த்திகேயன் கூட்டணி என்றால் நிச்சயம் நல்லதொரு மெலடியை எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால் அந்த மாயம் எதுவும் இத்திரைப்படத்தில் சாத்தியமாகவில்லை. எல்லோமே இரைச்சல். பின்னணி இசையும். 

எப்பாடு பட்டேனும் தன் காதலைப் பெற்று விடுவதற்காக ஓர் இளைஞன் செய்யும் நகைச்சுவையை அதன் சாத்தியமான எல்லைக்குள் சுவாரசியமாகவே உருவாக்க முயன்றுள்ளார் இயக்குநர் பாக்யராஜ் கண்ணன். காதலுக்காக அத்தனை சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் அந்த இளைஞன், தான் விரும்பிய பெண் முதன்முறையாக தன்னிடம் காதலைச் சொல்லும் போது பெண் வேடத்தில் இருக்க வேண்டிய அபத்த துயரமான சூழல் போன்று சில விஷயங்கள் இத்திரைப்படத்தில் நன்றாக அமைந்துள்ளன. போலவே பெண் வேடத்தைக் கலைக்க வேண்டிய சூழல் நாடகத்தனமானதாக இருந்தாலும் பொருத்தமான தொடர்ச்சியோடு அமைந்துள்ளது. 

ஆனால் இளைஞனின் காதல் போராட்டத்தை மட்டுமே மையப்படுத்தியதில் இதர பல விஷயங்களில் கோட்டை விட்டிருக்கிறார். எவ்விதப் பயிற்சியும் இல்லாத இளைஞன் எவ்வாறு மருத்துவனையில் பெண் செவிலியாகப் பணிபுரிய முடியும் உள்ளிட்ட நிறைய தர்க்கப் பிழைகள் மலிந்திருக்கின்றன. இதை நியாயப்படுத்தும்படியான காட்சிகளை, வசனங்களை இணைத்திருக்கலாம். போலவே ஒரு பெண்ணைத் துரத்தி துரத்தி காதலைச் சம்பாதிப்பது அல்லது பிடுங்குவது போன்ற நாயகர்களின் தேய்வழக்கு காட்சியமைப்புகளை இயக்குநர்கள் கைவிடலாம். இவை இளைஞர்களுக்கு மோசமான முன்னுதாரணமாக அமையும் ஆபத்தை சமூக உணர்வோடும் சிந்திக்கலாம். ஓர் ஆண் தனது கம்பீரத்தால், நல்லியல்பால் காதலை அடைவது போன்ற நல்ல உதாரணங்களை முன்வைக்கலாம். காதலைப் பற்றிய சரியான புரிதலோடு அமைந்த திரைக்கதைகளை உருவாக்கலாம். தன்னுடைய காதல் தோல்விக்கு பெண்கள் மீது பழியைப் போட்டு புலம்பும் அபத்தங்களைத் தவிர்க்கலாம். அந்த வகையில் இத்திரைப்படத்தில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய விஷயங்கள், உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் இவை நகைச்சுவைப் பூச்சோடு வெளிப்பட்டிருப்பதால் புன்னகையோடு கடக்க வேண்டியிருக்கிறது. பாறாங்கல்லைத் தலைமேல் தூக்கி மிரட்டி காதலைக் கேட்கும் 'சேது' மாதிரியான வன்முறைக் காதலுக்கும் இதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டியது. 

**

பல வருடங்களுக்கு முன்பு படித்த ஒரு பாரசீக கவிதையின் ஒரு வரியின் கருத்து மட்டும் மங்கலாக நினைவில் இருக்கிறது. தன் காதலியின் அருகாமையில் எப்போதுமே இருக்கவேண்டும் என்கிற தீரா ஆசையில் ஓர் இளம் கவிஞன் சொல்கிறான். 'நான் உன் சகோதரனாக பிறந்திருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்குமே. ஊராரின் பார்வைக்கு அஞ்சாமல் உன் வீட்டில், உன் அருகாமையிலேயே இருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்குமே' 

காதலின் பித்து உள்ளுக்குள் நிறைந்திருக்கும் நிலையில், காதலின் பிரிவுத் துயரத்தில், உறவுகளின் பொருள் கூட அவனுக்கு  உறைப்பதில்லை. கலாசாரக் காவலர்கள் ஒருவேளை அறச்சீற்றத்துடன் இதை எதிர்த்தாலும், மனம் முழுக்க காதல் நிறைந்திருப்பவர்களால்தான் இந்த நோக்கில் அந்தக் கவிதை வரியின் உள்ளார்ந்த தன்மையை புரிந்து கொள்ள முடியும். இதில் வரும் இளைஞனும் அம்மாதிரியான ஒரு பித்து நிலையில் பெண் ஒப்பனையுடன் குறுக்கு வழியில் தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொள்வதை தவிர வேறெந்த வன்முறையையும் செய்யவில்லை. 

ஆனால் இத்திரைப்படம் குறித்தான சில எதிர்விமரிசனங்கள், அதீதமான தொனியில் ஒலிக்கும் கண்டனங்களைக் கண்டேன்.

பொறுக்கி நாயகர்கள் தங்களின் காதலைப் பிடுங்கிக் கொள்ளும் பெருமிதத்தோடும் அது நிறைவேறாத பட்சத்தில் அதற்கும் பெண்களையே குறைசொல்லி 'அடிடா அவளை' என்று வன்முறை விதைகளைப் பரப்பும் திரைப்படங்களை கண்டிப்பது தேவையானதே. ஆனால் இந்த சாகசத்தோடு நின்றுவிடும் ஆபத்தான படங்களைப் பிரதானமாகக் கண்டிப்பதை விட்டு ஒரு நகைச்சுவை திரைப்படத்தில் அரசியல் சரிநிலைகளைக் கூர்மையாகக் கவனிப்பது வேடிக்கையானது. 

இத்திரைப்படத்திலும் அதுபோன்ற கருத்தியல் அடிப்படைக் காட்சிகள் அமைந்திருந்தாலும், இணைக்கோடாக அதை இயக்குநர் சமன் செய்திருக்கும் காட்சிகளையும் கவனிக்கவேண்டும். காதல் திருமணத்தில் ஏன் வெறுப்பு என்று நாயகன் கேட்பதற்கு காதல் விவகாரத்தில் ஆசிட் அடிக்கப்பட்டு மருத்துவனையில் இருக்கும் பெண்ணை ஆவேசமாக உதாரணம் காட்டுகிறாள் நாயகி. சரியான விஷயம். ஆனால் எல்லா ஆண்களுமே இம்மாதிரியான பொறுக்கித்தனங்களில் ஈடுபடுவதில்லை. உண்மையாகவே தன் காதலைப் புரிய வைக்கப் போராடும் இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள். அந்தத் தரப்பையும் பற்றி இத்திரைப்படம் உரையாடுகிறது. 

பெண் ஒப்பனையிட்டு நாயகன் காதலில் வெற்றி பெறுவதுடன் இத்திரைப்படம் நின்றுவிடவில்லை. அவன் செய்யும் தவறை நண்பர்கள் சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். காதல் வேகத்தில் அவனுக்கு ஒன்றும் தோன்றுவதில்லை. ஆனால் காதல் நிறைவேறிய செய்தி அறிந்தவுடன் அதுவரையான தவறின் மீது குற்றவுணர்வு எழுகிறது. அதற்காக மனம் வருந்துகிறான். ஒரு சிக்கலான சந்தர்ப்பத்தில் தன் தவறை நாயகியிடம் ஒப்புக் கொள்கிறான். நாயகிக்கும் அவன் ஏமாற்றியது குறித்தான கடுமையான கோபம் இருக்கிறது. அது மெல்ல தணியும் காட்சிகளோடுதான் படம் நிறைகிறது. 

அதுவரை காதலுணர்வே தோன்றாதவன், உள்ளுணர்வு பலமாக உந்த ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து காதலிக்கத் தொடங்கினாலும் அவள் நிச்சயிக்கப்பட்டவள் என்று தெரிந்ததும் மரபை மீற நினைக்காமல்  ஒதுங்கிப் போகிறான். ஆனால் அதற்குப் பிறகு நிகழும் சில சம்பவங்கள் அவனுக்குள் வேறு விதமான சமிக்ஞையை உணர்த்துகின்றன. இப்படியான திரைக்கதைப் பயணத்தை இயக்குநர் சரியாகவே கையாண்டிருக்கிறார். 'பையன்களை அழ விடறதே பொண்ணுங்க வேலை' என்று பெண்களைக் குற்றம் சொல்லும் வசனங்கள், இன்றைய பெரும்பான்மையான பார்வையாளர்களான முதிராத இளைஞர்களை திருப்தி செய்யும் நோக்கில் எழுதப்பட்டவை என்பது அரங்கில் ஒலிக்கும் பலத்த கைத்தட்டல்கள் மூலம் தெரிகிறது. இவற்றைத் தவிர்த்திருக்கலாம். 

பெற்றோர்களால் நிச்சயிக்கப்படும் திருமணங்களில் எத்தனை சதவிகிதம் மணமகளுடைய தேர்வின் பங்களிப்பும் மனப்பூர்வமான ஒப்புதலும் இருக்கிறது என்பது போன்ற கேள்விகளையும் இத்திரைப்படம் எழுப்புகிறது. எத்தனை கல்வி கற்ற பெண்ணாக இருந்தாலும் தன்னுடைய பெற்றோர்களின் தற்செயலான தேர்வை பாசத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு கண்மூடித்தனமான ஒப்புக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தமே பெரும்பாலான பெண்களுக்கு அமைகிறது. அவளின் ரசனை, விருப்பம், உள்ளார்ந்த தேர்வு, குழப்பம் ஆகியவை குறித்து அந்தப் பெண் உட்பட எவருமே யோசிக்கிறார்களா என்கிற கேள்வியையும் இத்திரைப்படம் எழுப்புகிறது. 

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டிருந்தபடி 'ரெமோ' ஒரு சம்பிரதாயமான கேளிக்கைத் திரைப்படம். அதற்கு மேல் இதற்கு ஏதும் மதிப்பில்லை. என்னளவில் சில இடங்களில் அமைந்த சலிப்பைத் தவிர ஒட்டுமொத்தமாக, நகைச்சுவையின் மீதான ஒரு காதல் திரைப்படத்தை கண்ட அனுபவமே என்னுள் நிறைந்திருந்தது. 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/10/11/w600X390/Remo982_1.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/11/2-2579156.html
2578192 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘றெக்க’: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, October 8, 2016 02:13 PM +0530  

இயல்பானதொரு திரைக்கதைக்குள் தம்முடைய எளிய நடிப்பை சிறப்பாக பொருத்திக் கொள்வதுதான் விஜய் சேதுபதியின் பொதுவான அடையாளமாக பெரும்பாலும் இதுவரை இருந்தது. அதுதான் அவருடைய மிகப் பெரிய பலமும் கூட. ஆனால் விக்ரமின் 'சாமி'  திரைப்படத்தை மோசமாக நகலெடுத்தது போல அமைந்த 'சேதுபதி'யில் அவரை காக்கி உடைக்குள் ஆக்‌ஷன் நாயகராகப் பார்த்தபோது சற்று திகிலாகத்தான் இருந்தது. மறுபடியும் அவர் தனக்கு இணக்கமான பாதைக்குத் திரும்பியபோது ஆசுவாசம் ஏற்பட்டது. தமிழ் சினிமாவுக்குள் பலகாலமாகப் பெருகி நிற்கும் 'அதிநாயகத்தன்மையை' உடைத்து சாமானிய நாயகர்களுக்கான சினிமாவாக ஆக்கிக்கொண்டிருப்பதில் விஜய் சேதுபதிக்கு ஒரு முக்கியமான பங்குண்டு.

2016-ம் வருடத்தில் இதுவரை வெளியாகியிருக்கும் அவரது ஐந்து திரைப்படங்களுமே பெரிய அளவில் பழுதில்லை. அவரது இதர இரு திரைப்படங்கள் அரங்குகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அதே சமயத்திலேயே  மூன்றாவது திரைப்படமான 'றெக்க' வெளியாகியிருக்கிறது. சமகால தமிழ் சினிமா போக்கின் படி  வேறெந்த நாயகருக்கும் கிடைக்காத பெருமை இது. கடந்த கால நாயகர்களுக்கு மட்டுமே இது சாத்தியமான விஷயம் இது.  

'றெக்க'யின் மூலம் தமது சாமானிய முகத்திலிருந்து விலகி மறுபடியும் 'ஆக்ஷன் பார்முலாவில்' இறங்கத் துணிந்திருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி. உலகமெங்கிலும் சாகச நாயகர்களுக்கான வரவேற்பு பொதுவாக அதிகமிருக்கும் சூழலில் இந்தப் பரிசோதனையில் அவர் ஈடுபட்டது பெரிய குற்றமில்லைதான். ஆனால் அதுவரை தமக்கு வெற்றியைத் தேடித் தந்துகொண்டிருந்த ஒரு பாதுகாப்பான குகையில் இருந்து இன்னொரு வடிவத்துக்கு மாற நினைக்கும்போது அதற்கான திட்டமும் முன்தயாரிப்பும் வலுவானதாகவும் சுவாரசியமானதாகவும்  இருக்க வேண்டும். அந்த மாற்றம் நியாயமானதுதான் என்று பார்வையாளர்களை ஒப்புக் கொள்ளச் செய்ய வேண்டும். அந்தளவுக்கான ஒரு திரைக்கதையை தேர்வு செய்திருக்க வேண்டும்.

விஜய்சேதுபதியின் இந்த மாற்றத்துக்கு 'றெக்க' உதவிகரமாக இருந்ததா என்றால் துரதிர்ஷ்டமாக இல்லை என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறது. தேய்வழக்கு மசாலா திரைக்கதையை 'கொக்கு தலையில் வெண்ணைய் வைத்து பிடித்த கதையாக' அசுவாரசியமாக சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குநர் ரத்தின சிவா.


***

தமிழ் சினிமாவின் நாயகர்களுக்கு என்றே பிரத்யேகமாக உள்ள விநோதமான நோய்களுள்  ஒன்று, 'றெக்க' நாயகனான சிவாவிற்கும் இருக்கிறது. காதலர்களின் திருமணத்தில் தடையேற்பட்டால் அதில் நுழைந்து அவர்களை இணைத்து வைப்பது. இதற்கு முன்னர் விஜய், சசிகுமார் போன்றவர்களுக்கும் இந்த நோய் இருந்ததை நினைவுகூரலாம். இந்த வகையில் இத்திரைப்படத்தில் முக்கியமான வித்தியாசத்தை இயக்குநர் யோசித்திருக்கிறார். ஆம்.  எண்பது வயது முதியவர்களுக்கான  'சதாபிஷேக திருமணத்தில்' ஏற்படும் தடையையும் முறியடித்து அவர்களின் திருமணத்தை  நாயகனான விஜய்சேதுபதி நடத்தி வைக்கிறார். நகைச்சுவையெல்லாம் இல்லை. சீரியஸான காட்சிதான்.

சமூகநீதியின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்த  நோய்க்கூறுத் தன்மையின் வழக்கத்தின்படி வில்லனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் மணப்பெண்ணையும்  நாயகன் சிவா கடத்தி வந்து விட, வில்லன் பழிவாங்குவதற்காக நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த நிலையில் நாயகனின் தங்கைக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. இதை அறிந்து கொள்ளும் வில்லன், திருமணத்தில் இடையூறு ஏற்படுத்த முயல, நாயகர்களுக்கு இருக்கும் இன்னொரு அடிப்படைத் தகுதியான பாசமிகு அண்ணனாக செயல்படுகிறான் சிவா. 'உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன்' என்று  வில்லனிடம் வாக்குறுதி தருகிறான்.

'நான் சொல்லும் பெண்ணைக் கடத்தி வர வேண்டும்' என்கிறான் வில்லன். அது வில்லனின் பகையாளி ஒருவனுக்காக நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் மணப்பெண். இதன் மூலம் நாயகனைச் சிக்கலில் தள்ளி விட்டு பழிவாங்கலாம், தனது பகையாளியையும் பழிவாங்கி விடலாம் என்பது வில்லனின் திட்டம். ஒரு கல்லில் இரண்டு Mangoes. 

ஏற்கெனவே  இருக்கும் இந்த மங்கூஸ் வில்லனோடு, நாயகனுக்கு கூடுதலாக மேலும் இரண்டு பயங்கர வில்லன்களின் பகைமையையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவால் அமைகிறது. 

***

தனது தங்கையின் திருமணம் எவ்வித சிக்கலும் இல்லாமல் நடைபெற, சில மணி நேரங்களுக்குள் தம்மிடம் தரப்பட்டிருக்கும் சவால்களை எதிர்கொள்ள வேண்டிய சிக்கலான சூழல் நாயகனுக்கு. 

ஒரு கச்சிதமான ஆக்ஷன் மசாலா திரைக்கதையின் அடிப்படையான கட்டுமானத்துக்குள் அமைந்ததுதான். பரபரவென்று நகர்த்தியிருக்க  வேண்டிய திரைக்கதையை 'அதுல பார்த்தீங்கன்னா' என்று விகே ராமசாமி, சாவகாசமாக இழுத்து வசனம் பேசுவாரே, அப்படிக் கொட்டாவி வரும்படி, நம்பகத்தன்மை என்பது துளியுமில்லாமல் இழுத்திருக்கிறார்கள்.

'கில்லி' திரைப்படத்தின் சில தீற்றல்களை இயக்குநர் பின்பற்றியுள்ளதாக ஒரு தகவல் உள்ளது. 'சாமி' படத்தின் மோசமான நகலாக 'சேதுபதி' அமைந்ததைப் போல 'கில்லி'யின் அபத்தமான நகலாக  'றெக்க' முறிந்து போனதுதான் பரிதாபம்.

அது சாகசத் திரைப்படமாக இருந்தாலும் சரி, வேறு வகைமையில் அமைந்த திரைப்படமாக இருந்தாலும் சரி, பாத்திரத்தின் உணர்வுகளோடும் சிக்கல்களோடும் பார்வையாளர்கள் ஒத்திசைவுடன் இணையவேண்டும். பிரதான பாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலை தன்னுடைய சிக்கலாக உணர வேண்டும். அவ்வாறான பிணைப்பை முதலிலேயே நிறுவும் திரைக்கதைதான் பெரும்பாலும் வெற்றி பெறும். இந்த மாயத்தை நிகழ்த்தாமல் எவ்வித பிரம்மாண்டமான நுட்பத்தைக் கொட்டினாலும் அது எடுபடாது. 'றெக்க'யில் நிகழ்ந்திருக்கும் பரிதாபமான தோல்வி இதுதான்.

தனது பால்ய கால தோழியான 'மாலா அக்காவை' பல வருடம் கழித்து ஒரு சிக்கலான நேரத்தில் லிஃப்ட் ஒன்றினுள் நாயகன் சந்திப்பதாக ஒரு காட்சி வருகிறது. பார்வையாளன் சற்று நெகிழ்வுபூர்வமாக உணரும் காட்சி இது ஒன்று மட்டுமாகத்தான் இருக்கும். இதுவும் நாடகீயத்தனம் கொண்டதுதான் என்றாலும் இதர மொண்ணைத் தனமான காட்சிகளோடு ஒப்பிடும்போது 'இரு கோடுகள் '  தத்துவம் போன்று இது சிறந்ததாக தோன்றி விடுவதில் ஆச்சரியமொன்றும் இல்லை.


***

"ஒரு அட்வைஸ் சொல்றேன், கேக்கறியா.. பில்டப்பை குறைச்சுட்டு நேரா மேட்டருக்கு வா'.. என்று ஒரு காட்சியில் வில்லனிடம் நாயகன் சொல்வதாக ஒரு வசனம் வருகிறது. இதை இயக்குநர் தமக்கே நிறைய முறை சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். அந்த அளவுக்கு வில்லன்கள் குறித்தான மிகையான சித்திரங்கள் முதலில் சொல்லப்படுகின்றன. நாயகன் கடத்தவிருக்கும் பெண்ணின் தந்தை, மதுரையில் எத்தனை பெரிய அரசியல்வாதி  என்பதும் அவர் வீட்டு வாசலில் காலை வைத்தாலே வெட்டிவிடுவார்கள் என்றெல்லாம் மிரட்டலாக சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நாயகன் அங்கே செல்லும்போது வீட்டு வாசலில் வாட்ச்மேன் கூட இருப்பதில்லை. 

ஆனால் நாயகியுடன் கிளம்பும்போது மட்டும் எங்கிருந்தோ வந்த சுமார் நூறு  அடியாட்கள் நாயகனைத் துரத்துகிறார்கள். 'சர்ஜிக்கல் தாக்குதல்' மூலம் அவன் ஒவ்வொருவராக வீழ்த்திக்கொண்டே முன்னகர்கிறான். அந்தப் பகுதியில் மின்தடை உள்ள நேரத்தை முன்னே அறிந்துகொண்டு அதன் மூலம் அவன் தப்பிப்பதை நாம் சமயோசித சாகசம் என்று எடுத்துக் கொள்வதா, அல்லது  நகைச்சுவை என்று பார்ப்பதா என்று நீண்ட நேரம் குழம்ப வேண்டியிருக்கிறது. மட்டுமல்லாது, மின்மிகை மாநிலம் என்று அரசு தரப்பில் சொல்லப்படும் தமிழகத்தில் 'மின்தடை'யுள்ளதாக ஒரு காட்சியில் சித்தரிப்பதின்  மூலம் இத்திரைப்படத்தை ஓர் அரசியல் விமரிசனப் பிரதியாகவும் கருதலாம் என்று இதை வலிந்து பாராட்ட விரும்புபவர்கள் ஒரு காரணம் சொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

உலகத்தில் உள்ள அத்தனை ராணுவமும் வந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளக்கூடிய தன்னம்பிக்கையுடன் நாயகன் இருப்பதே, 'இது சினிமா, இது சினிமா' என்கிற செய்தியை நம் முகத்தில் அறைந்து சொல்லிபடியே இருக்கிறது. இந்தச் சிக்கல்களை சற்றாவது யதார்த்தத்துடன் எதிர்கொள்ளும் பரபரப்போ திட்டமோ என்று எதுவுமே அவனிடம் இருப்பதில்லை. பூனை - எலி போன்று புத்திசாலித்தனமாக நிகழ்ந்திருக்க வேண்டிய இந்த ஆட்டத்தை, செயற்கையான, மிகை சாகச சித்தரிப்புகளின்  மூலம் 'எப்படியும் நாயகன்தானே ஜெயிக்கப் போகிறான்' என்று விட்டேத்தியான சோர்வை பார்வையாளர்களிடம் ஏற்படுத்தி விடுகிறார் இயக்குநர்.

இதில் ஆறுதலாக இருக்கிற ஒரேயொரு விஷயம் என்னவெனில், நாயகனின் சண்டைக்காட்சிகள் மசாலா திரைப்படங்களுக்கு இணையானதாக இருந்தாலும், இதர காட்சிகளின் வசனங்களில், உடல்மொழியில் விஜய்சேதுபதி தன்னுடைய இயல்பான நடிப்பை பெருமளவில் விட்டுத்தராமல் இருப்பதுதான். 'பஞ்ச் டயலாக் பேச மாட்டேன். பஞ்சு மாதிரி பேசுவேன்' என்று ஒரு காட்சியில் அவர் சொல்வதை  பெரும்பாலும் பிடிவாதமாக பின்பற்றுவது மட்டுமே இந்தச் சத்தங்களுக்கு இடையில் சற்று ஆறுதல்.

***

அதேதான். சமீபகால தமிழ் சினிமாவின் நாயகிகளைப் போலவே இதன் நாயகியும் புத்தி பேதலித்த மாதிரியே செயற்படுகிறார். பின்னர் வரும் காட்சிகளின் மூலம் இயக்குநர் மொண்ணையாக சமாதானம் சொல்ல முயன்றாலும், நாயகனைப் பார்த்தவுடனேயே அவன் மீது உலகளவுக்கு நம்பிக்கை வைத்து ஓர் இளம்பெண் கிளம்பி விடுவதும் காதலிக்கத் தொடங்கிவிடுவதும் அத்தனை அசட்டுத்தனமான சித்தரிப்புகளாக இருக்கின்றன. 

ஹீரோக்கள் ஆதிக்கம் செய்யும் தமிழ் சினிமாவில் நாயகிகளுக்கான இடம் அவர்களுக்கான இளமைப் பொலிவில் மட்டுமே அமைந்திருப்பது ஒருவகையில் துரதிர்ஷ்டம்தான். லஷ்மி மேனன், தனது முந்தைய திரைப்படங்களின் தோற்றத்தில் இருந்த  வசீகரத்தைப் பெருமளவு இழந்திருக்கிறார். விவேக் ஒரு திரைப்படத்தின் நகைச்சுவைக்காட்சியில் தன் உடம்பெங்கும் காற்று ஏற்றிக் கொண்டு தோற்றமளிப்பது போல இவர் ஆகிவிட்டிருப்பதைக் காண நெருடலாக இருக்கிறது. 

நாயகியைப் போலவே அவரது அம்மா, பாட்டி, வில்லன்கள், நாயகனின் தந்தை என்று ஏறத்தாழ எல்லோருமே புத்தி பேதலித்தவர்கள் போலவே இருக்கிறார்கள். 

நாயகன் ஏன் காதலர்களை இணைத்து வைப்பதில் இத்தனை ஆர்வம் காட்டுகிறான் என்பதற்கு ஒரு கொடுமையான பிளாஷ்பேக் வருகிறது. அசோகன், நம்பியார் காலத்து பிளாஷ்பேக். அதிலும் வில்லன் துரத்திக் கொண்டிருக்கும் ஓர் அசந்தர்ப்பமான சூழலில் நிதானமாக இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான்.

நாயகன் இளம் வயதில் தன்னுடைய ஆசிரியையிடம் காதலைச் சொல்ல முற்படுவதாக வேறு சில காட்சிகள் வருகின்றன.. இளைஞர்களை கெடுத்தது போதாதென்று 'பாக்யராஜ்தனமான' சிறுவர்களைச் சித்தரிப்பதின் மூலம் அவர்களையும் தமிழ் சினிமா இயக்குநர்கள் பாழ்படுத்தி விடுவார்கள் போலிருக்கிறது. 'திருநாள்' என்கிற காவியத்தில் வரும் ஒரு முத்தக்காட்சி இதிலும் வந்து விடுமோ என்று கூட பயந்து கொண்டிருந்தேன். நல்ல வேளையாக, அந்த விபத்தெல்லாம் நடக்காமல் 'லவ்' என்பது 'அன்பு' என்று சிறுவன் தாமதமாகப் புரிந்து கொள்வதால் நாம் தப்பிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறது. 

மற்ற சாதாரண பாத்திரங்கள் மனப்பிறழ்வுடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும்போது, திறமையான நடிகரான கிஷோரை 'பைத்தியக்கார' பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்து அழகு பார்த்திருக்கிறார் இயக்குநர். இதன் மூலம் கிஷோரின் திறமை பயன்படுத்தப்படாமல் வீணடிக்கப்பட்டதுதான் மிச்சம். 'மாலா அக்காவாக' நடிப்பவர் சற்று தேவலை. ஆனால் இவரை தொலைக்காட்சி சீரியல்கள் விரைவில் தத்தெடுத்துக் கொள்ளும். அத்தனை டிராமா. நகைச்சுவை செய்ய வாய்ப்பில்லாமல் ஓரமாக நிற்க வேண்டிய அவலம் சதீஷுக்கு.

***

'கும்கி' என்கிற ரெடிமேட் மாவில் இன்னமும் பிடிவாதமாக வடை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் டி.இமான். வேக தாளயிசைப் பாடலாக 'விர்ரு விர்ரு' என்று வரும் பாடலைக் கேட்டாலே நமக்கு 'சுர்'ரென்று கோபம் வருகிறது. 'டால்பி' நுட்பத்தில் இவருடைய பின்னணி இசையின் அலறலைக் கேட்க கேட்க நமக்கு 'றெக்க' முளைத்து வெளியில் பறந்து விட்டால் கூட தேவலை என்றாகி விடுகிறது. அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் தடைக்கற்களாக  வரும் 'டூயட்'கள் எரிச்சலையூட்டுகின்றன. 

ஒளிப்பதிவாளர் தினேஷ் கிருஷ்ணன், சண்டைக்காட்சி அமைப்பாளர்கள் உள்ளிட்ட சில நுட்பக் கலைஞர்களின் உழைப்பெல்லாம் அபாரம்தான். ஆனால் அத்தனை உழைப்பும் எதற்காக பயன்படுகிறது என்பதில்தான் அதன் பொருள் அர்த்தமாகிறது. 

விஜய் சேதுபதி தன்னுடைய அடுத்தடுத்த பயணத்தை சுயபரிசீலனையோடும் தெளிவான திட்டங்களோடும் தீர்மானிக்க வேண்டிய எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறது 'றெக்க'. அவரது தொடர்ச்சியான, வெற்றிகரமான மைல் கல்களில் ஒரு தடைக்கல்லாக நிற்கும் ஆபத்தைக் கொண்டிருக்கிறது இத்திரைப்படம்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/10/8/w600X390/rekka2.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/08/1-2578192.html
2557415 சினிமா திரை விமரிசனம் ‘தர்மதுரை' விமரிசனம்: விஜய் சேதுபதியின் ராஜ்ஜியம்!  சுரேஷ் கண்ணன் DIN Saturday, August 20, 2016 03:46 PM +0530 இயக்குநர் சீனு ராமசாமியின் நான்காவது திரைப்படம். இதற்கு முன்னர் வெளிவந்த ரஜினியின் ஒரு வணிகமசாலா திரைப்படத்தின் தலைப்பை நினைவுப்படுத்தும் ஒரே நெருடலைத் தவிர வேறு எந்த மசாலாத்தனமும் இதில் இல்லாதது பாராட்டுக்குரியது. வருங்கால முதல்வர் கனவுடன் பஞ்ச் டயலாக் பேசி சிரிக்க வைக்கும் ஆக்‌ஷன் நாயகன், டாஸ்மாக் பார் குத்துப் பாட்டு, வெளிநாட்டு டூயட், இயற்பியல் விதிகளை மீறி டாட்டா சுமோ ஜீப்புகள் வானத்தில் பறக்கும் சண்டைக் காட்சிகள், கவர்ச்சி நடனங்கள் என்று அபத்த ஜோடனைகள் எதுவுமில்லாமல் ஓர் எளிய, இயல்பான திரைப்படத்தைத் தந்து தன் குருவான பாலுமகேந்திராவின் பெயரைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றும் விதத்தை இதிலும் கச்சிதமாகப் பின்பற்றியிருக்கிறார் சீனு ராமசாமி.

பெரும்பாலும் நெய்தல் நிலவெளிக் காட்சிகளின் பின்னணி, சிறுநகரத்து அல்லது கிராமத்து எளிய மனிதர்கள், எவ்வித முகச்சுளிப்பையும் ஏற்படுத்தாத இயல்பான, நெகிழவைக்கும் திரைக்கதை, பொருத்தமான நடிகர்கள், உணர்ச்சிகரமான சம்பவங்கள், இனிமையான இசை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு போன்றவற்றின் கலவையை வைத்து தம் திரைப்படங்களை உருவாக்குவது சீனு ராமசாமியின் பாணி. இந்தத் திரைப்படத்திலும் அதே வசீகரமான முறையைப் பின்பற்றி ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை தந்திருக்கிறார். ஆனால் இதிலுள்ள திரைக்கதை கோளாறுகளையும் குழப்பங்களையும் தேய்வழக்கு நாடகத்தனங்களையும் மீறி இதுவொரு ஃபீல் குட் திரைப்படமாக மிளிர்வதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டியாகவேண்டும்.

சிறுகதைகள் போல பல்வேறு இழைகள், நபர்கள், சம்பவங்கள் என அடுத்தடுத்து பயணிக்கும் திரைக்கதைதான் என்றாலும் இத்திரைப்படத்தை ஒரு சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியிருப்பதற்கு முக்கியமான காரணம் விஜய் சேதுபதி. ஏறத்தாழ முழு திரைப்படத்தையும் அவர்தான் தாங்குகிறார் என்றாலும் கூட மிகையில்லை. புகழும் வெற்றியும் பெற்ற நடிகர்களின் பாணியைத் தெரிந்தோ அல்லது தன்னிச்சையாகவோ நகலெடுப்பது பொதுவாக இளம் நடிகர்களின் வழக்கமாக இருக்கும். அவ்வாறில்லாமல் தனக்கென்று ஒரு பிரத்தியேகமான இயல்பான நடிப்பை கையாள்வதில் விஜய் சேதுபதி தொடர்ந்து கவர்கிறார்.

அவரது நடிப்பை தோராயமாக எப்படி வர்ணிக்கலாம் என்றால், நீங்கள் வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போது பள்ளிக்குச் செல்லும் பக்கத்து வீட்டுச் சிறுமியைப் பார்க்கிறீர்கள். ‘ஹேய்... குட்டி, எப்படி இருக்கே... ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பிட்டியா... குட்... குட்... பார்த்துப் போ... நல்லாப்படி... என்ன...?!’ என்று சொல்லும் இயல்பான தொனியை நினைவுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏறத்தாழ விஜய் சேதுபதி நடிப்பதில் உள்ள பொதுவான இயல்புதன்மையின் அழகு இப்படித்தான் இருக்கிறது. குறிப்பாக இத்திரைப்படத்தில் அவரின் நடிப்பு இன்னமும் கூட மெருகேறியிருக்கிறது எனலாம்.

'சுமார் மூஞ்சி குமாராக, துணை நடிகராக இருந்த தன்னை முதன்முதலில் நாயகனாக்கிய சீனு ராமசாமிக்குக் குருவணக்கம் செலுத்தும் விதத்தில் சில சச்சரவுகளையும் மீறி இதில் அவர் நடித்துத் தந்திருப்பது பாராட்டத்தக்கது. (ஆனால் - தர்மதுரை, உடம்பைக் குறை என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது!)

**
தர்மதுரை என்பவன் யார்?

தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் தவறாமல் தண்ணியடிப்பது, 'இவன்க உங்களை ஏமாத்திடுவாங்க. உஷாரா இருங்க' என்று சீட்டுத்தொழில் நடத்தும் தம் சகோதர்களைப் பற்றியே ஊர் மக்களிடம் போட்டுக் கொடுப்பது, சொந்த வீட்டிலேயே அலப்பறைகள் செய்வது, சகோதரர்கள் தம்மை அறையில் அடைத்து வைத்தாலும் விஜய் மல்லையா மாதிரி சாமர்த்தியமாக தப்பி அலப்பறையை வெளியில் தொடர்வது என்று தம் கிராமத்தில் ஒரு ரகளையான நபராக இருப்பவன் விஜய் சேதுபதி. இத்தனைக்கும் இவன் மருத்துவப் படிப்பு படித்தவன் வேறு.

சகோதரர்கள் இவனை எதிரியாகவும் மற்றவர்கள் பைத்தியக்காரனாகவும் பார்க்கும்போது அவனுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் ஒரே ஜீவன், தமிழ் சினிமாவின் வழக்கம் போல அவனது தாயான ராதிகா மட்டுமே.

இவனுடைய தொல்லை தாங்காமல் அருமைச் சகோதரர்கள் ஒருநாள் இவனை 'ஏதாவது செய்து விடுவதற்காக' திட்டம் போட, 'எங்காவது போய் பொழச்சுக்கப்பா’ என்று அவனை சிறையிலிருந்து மீட்டு அனுப்புகிறார் ராதிகா. இரவில் கிளம்பும் விஜய் சேதுபதி, சகோதரர்கள் வைத்திருக்கும் சீட்டுப்பணத்தின் பையைத் தவறுதலாக எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பி விடுகிறார்.
டாக்டருக்குப் படித்தும் ஏன் இப்படி அலப்பறையான குடிகாரர் ஆனார்? ஏன் சொந்த சகோதரர்களிடம் இப்படி பகைமை பாராட்டுகிறார்? இவற்றின் பின்னணி என்ன? தவறுதலாக எடுத்துப்போகும் லட்சக்கணக்கான சீட்டுப்பணம் என்னவாகிறது? அதை அவர் திருடி எடுத்துக்கொண்டு ஓடியதாக நினைத்து அவரைக் கொலைவெறியுடன் துரத்தும் சகோதரர்களிடமிருந்து தப்பித்தாரா என்பதைப் பின்னர் வரும் காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

***

தமது திரைப்படங்களில் பெண் கதாபாத்திரங்களை வலிமையாகவும் முக்கியத்துவம் தந்தும் சித்தரிக்கும் இயக்குநர்களில் சீனு ராமசாமியும் ஒருவர்.
அவ்வாறு இத்திரைப்படத்திலும் விஜய் சேதுபதியின் வாழ்வில் மூன்று பெண்கள் வருகிறார்கள். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இந்தச் சம்பவங்களை எவ்வித குழப்பமும் அல்லாத தெளிவான திரைக்கதையின் மூலம் அவற்றை நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. இதில் ஸ்ருஷ்டி டாங்கேவின் பகுதி அவசியமற்ற அளவில் சிறியது என்றாலும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் மற்றும் தமன்னா வரும் பகுதிகள் அழுத்தமான காட்சிகளுடன் அமைந்துள்ளன.
மருத்துவக் கல்லூரியில் தம் கூட படிக்கும் மாணவியான ஸ்ருஷ்டி டாங்கே தம்மைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லும்போது விஜய் சேதுபதி முதிர்ச்சியுடன் அதைச் சமாளிப்பது அருமை. தமன்னா இதில் நடிக்கிறார் என்றவுடன் அவர்தான் இதில் பிரதான நாயகியாக இருப்பாரோ என்கிற நம் எண்ணத்தில் வெற்றிகரமாக மண்ணள்ளிப் போடுகிறார் இயக்குநர்.

விஜய் சேதுபதிக்கும் தமன்னாவுக்கும் இருக்கிற பாலினப் பாகுபாடுகளைத் தாண்டிய இயல்பான நட்பு வெளிப்படுகிற காட்சிகள் எல்லாம் அருமையாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. கூட படிக்கும் மாணவி தம்மைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை செய்துவிட்டாலே அவள் தம்மைக் காதலிக்கிறாள் என்று எண்ணிக்கொள்வதும் பிறகு அவ்வாறில்லை என்று தெரிய வந்தவுடன் கொலைவெறியாகி அவள் மீது ஆசிட் அடிப்பதும், அரிவாள் தூக்குவதுமாக இருக்கும் சமகால இளைஞர்களின் குணாதிசயத்தின் போக்குக்கு ஒருவித கற்றலைத் தரும் விதமாக ஆண் - பெண் நட்பு இத்தனை இயல்பாக சித்தரிக்கப்பட்டதற்கு இயக்குநரைப் பாராட்டவேண்டும்.

வாழ்க்கையில் பழைய விஷயங்களை மறக்கக்கூடாது என்கிற செய்தியை உலகத்துக்குச் சொல்வதற்காக தாம் எல்.கே.ஜி படிக்கும்போது போட்ட ஃபிராக்குகளை, நாயகியான பிறகும் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் அணிந்து வெறுமனே கவர்ச்சிப் பொம்மையாக இதுவரை வந்து கொண்டிருந்த தமன்னாவுக்குப் புடவையணிவித்து அவரை உருப்படியாக நடிக்க வைத்திருப்பதற்காக இயக்குநருக்கு சிறப்பான நன்றி. திரைப்படத்தின் பிற்பகுதியில், தோல்வியடைந்த தமன்னாவின் திருமண வாழ்க்கையை விஜய் சேதுபதியின் வருகை சரிசெய்வதும் இவரைக் கொடுமைப்படுத்தின கணவனைப் போட்டுப் புரட்டியெடுப்பதும் அரங்கில் பலத்த கைத்தட்டல் வரவழைத்த காட்சிகள்.

படிப்பு முடிந்து கிராமத்தில் மருத்துவராகப் பணிபுரியும் விஜய் சேதுபதி, மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும் நல்லியல்புடன் இருக்கும் இளம் பெண்ணான ஐஸ்வர்யா ராஜேஷைச் சந்தித்த கணத்திலேயே மனத்தைப் பறிகொடுப்பதும், வழக்கமாக பெண்கள் ஆண்களைப் பாதுகாப்பாக அணுகுகிற முறையில் அவர் 'அண்ணா, அண்ணா' என்று அழைத்ததையும் ஒதுக்கி வீட்டுக்குப் பெண் கேட்டுச் செல்வதும் 'தெரியாம உங்களை அண்ணா -ன்னு கூப்பிட்டுட்டேன். நீங்க எனக்கு மாமா" என்று ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் வெட்கத்துடன் தன் காதலை ஒப்புக் கொள்வதும் ரசனையான காட்சிகள். இருவருமே பெரும்பாலும் பார்வைகளாலேயே தம் காதலை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதும் இயல்பானதாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக கிராமத்துக் கிழவிகளுக்கு விஜய் சேதுபதி மருத்துவம் பார்க்கும் சமயங்களில் அதைக் காதலும் பெருமையும் கலந்த பார்வையில் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் கவனிக்கும் காட்சிகள் அருமை. இவ்வளவு பெரிய படிப்பு படித்த மாப்பிள்ளை தனக்குக் கிடைப்பாரா என்கிற சந்தேகம் அவருடைய கண்ணில் எப்போதுமே நிழலாடிக் கொண்டிருப்பதற்கு ஏற்ப இறுதியில் அவரது கனவு பொய்யாகிப் போவதும் அதனாலேயே விஜய் சேதுபதி குடியடிமை ஆவதுமான சோகங்கள் நிகழ்கின்றன. பெரிதும் ஒப்பனையற்ற தோற்றத்துடன் வரும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷின் கண்களில் வெளிப்படும் காதல் உணர்வின் போதை நமக்கும் பரவுகிறது.

இதில் வரும் துணைக் பாத்திரங்கள் கூட அத்தனை அருமையாக நடித்திருக்கின்றன. ராதிகா, சொல்லவே வேண்டாம். தன் மகனை வீட்டை விட்டு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை ரகசியமாகச் செய்துவிட்டு இரவில் அமைதியாகப் படுத்திருப்பதும், இறுதிக் காட்சியில் தன் மகன் ஒரு சிறுவனுக்கு மருத்துவம் பார்க்கும்போது தம் மகன் தரும் மருந்து கவரைப் பிரமிப்புடன் பிரசாதம் போல் வாங்கிக் கொள்வதும் என கலக்கியிருக்கிறார். சிறிது நேரமே வந்ததாலும் எளிய குடும்பத்தின் தகப்பனின் சித்திரத்தை எம்.எஸ்.பாஸ்கர் அருமையாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஒரு கண்ணியமான மருத்துவப் பேராசிரியரின் பங்கை ராஜேஷ் அபாரமாக தந்திருக்கிறார். விஜய் சேதுபதியின் சகோதரர்கள் உள்ளிட்ட இதர துணைபாத்திரங்களும் கூட நன்றாகவே இயங்குகின்றன. வீட்டு மாப்பிள்ளையாக அமர்ந்திருக்கும் நபரின் நடிப்பு நகைச்சுவைக் கலாட்டா.
  
ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு யுவன் சங்கர் ராஜாவின் இசை, எப்படியாவது ஹிட்டாக்கி விட வேண்டும் என்கிற ஆவேசமெல்லாம் எதுவுமில்லாமல் அவருடைய இசை திரைக்கதையின் இயல்புடன் பொருந்தியிருக்கிறது. குறிப்பாக பருத்திவீரன் பாணியில் வரும் 'மக்கா கலங்குதப்பா' பாடல் (மதிச்சியம் பாலாவின் குரல் ரகளை) உற்சாகமளிக்கிறது. விஜய் சேதுபதி மற்றும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷுக்கு இடையிலான காதல் உணர்வுகளைச் சித்தரிக்கும் 'ஆண்டிப்பட்டி' பாடலும் அருமை. இந்தப் பகுதியில் தேனி மாவட்டத்தின் நிலவெளிக்காட்சிகளின் அழகியலை எம்.சுகுமாரின் காமிரா வைட் ஆங்கிளில் கலையுணர்வுடன் பதிவாக்கியிருக்கிறது.

பொதுமக்களின் பணத்தில் கற்கப்படும் படிப்பான மருத்துவம், கிராமத்தின் எளிய மக்களுக்குச் சென்று சேர வேண்டும் என்கிற செய்தியை அடிநாதமாக, பிரசார உறுத்தல் இல்லாமல் சொல்லியிருக்கும் இயக்குநருக்குப் பாராட்டு. திருநங்கைக்குப் பணியளிப்பது, 'பரோட்டா சாப்பிடாதே' என்று சிறுவனுக்கு மருத்துவர் விஜய் சேதுபதி அறிவுரை கூறுவது என ஆங்காங்கே சமூக உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் காட்சிகளை இயல்பாக இணைத்திருப்பதும் வரவேற்கத்தக்கதே.

துவக்க காட்சியிலேயே ஒரு குடிகாரராக அறிமுகம் ஆகும்போது 'ஐயோ, இதிலும் விஜய்சேதுபதிக்கு வழக்கமான வேடமா' என்று நாம் சலித்துக் கொள்ள ஆரம்பிப்பதற்குள் படம் அங்கிருந்து நகர்வது சிறப்பு. என்றாலும் கூட கிராமத்தில் விஜய் சேதுபதி செய்யும் ரகளைகள் ரசிக்க வைப்பதாகவே இருக்கின்றன. மந்திரம் போட்டு தம்மைக் கட்டுப்படுத்தும் சிறுமியின் அன்புக்கு இணங்குவதும் அருமை.

அசந்தர்ப்பமான நேரத்திலும் கூட தன்னுடைய உடை குறித்தே கவலைப்படும் விஜய் சேதுபதியின் இளைய சகோதரன் பாத்திரம் முதற்கொண்டு ஒவ்வொன்றுமே சுவாரசியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் வரும் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் நல்லவர்களாக, மெல்லுணர்வையும் அதன் பின்னான அன்பையும் நீதியையும் நமக்கு நினைவூட்டுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். வன்முறையும் ஆபாசமும் தலைதூக்கி நிற்கும் திரைப்படங்களுக்கு இடையில் இது போன்ற மெல்லுணர்வுகளின் ஆதிக்கம் வெளிப்படும் திரைப்படங்கள் வணிகரீதியாகவும் வெற்றி பெறுவது சமூக நலத்துக்கு நல்லது.

***

'ஆரம்பம்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா ஃபினிஷிங் சரியில்லையேப்பா" என்பார் வடிவேலு ஒரு திரைப்படத்தில். சீனு ராமசாமியின் திரைக்கதையின் பிசிறுகள், அதிலுள்ள செயற்கையான நாடகத்தன்மைகள் இப்படித்தான் நம்மை உணர வைக்கின்றன. அவரது முந்தைய திரைப்படமான 'நீர்ப்பறவை'யிலும் இந்தப் பிரச்னையைக் கவனித்தேன். ஒரு வலுவான துவக்கத்தை தந்துவிட்டு பின்பு இலக்கற்று அலையும் திரைக்கதையினால் அது மனத்தில் அத்தனை ஒட்டாத படைப்பாகி விடுகிற ஆபத்தை அவர் கவனிக்கவேண்டும்.

இந்த திரைப்படத்திலும் அவ்வாறு பல கேள்விகள் கிளம்புகின்றன.

செல்போன் முதற்கொண்டு ஃபேஸ்புக், டிவிட்டர் போன்ற நவீன தொடர்பு சாதனங்களின் மீது இயக்குநருக்கு தனிப்பட்ட வகையில் விமரிசனமோ, ஒவ்வாமையோ கூட இருக்கலாம். தவறில்லை. ஆனால் தம்முடைய திரைப்படங்களின் பாத்திரங்கள் கூட அதை உபயோகப்படுத்தாதவாறு பார்த்துக் கொள்வது கொஞ்சம் ஓவர். இதுவொன்றும் தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்த காலக்கட்டத்தில் நிகழும் படம் இல்லைதானே?

அந்தளவுக்கு இத்திரைப்படத்தில் சிக்கலான சூழலிலும் கூட தகவல் தொடர்பேயில்லாமல் மனிதர்கள் அலைகிறார்கள். மருத்துவக் கல்லூரியில் அத்தனை நெகிழ்வான நெருக்கத்துடன் பழகும் மாணவர்கள் பின்பு எவ்வித தொடர்புமே இல்லாமல் பிரிந்திருப்பது செயற்கை. பாசத்தைக் கொட்டி தன்னை உயிர்தப்ப அனுப்பிய தாயை, அத்தனை காலத்துக்கு விஜய்சேதுபதி ஒருமுறை கூட தொலைப்பேசியில் கூட அழைப்பதில்லை என்பதும் இயல்பாக இல்லை.

போலவே தன் பையிலுள்ள லட்சக்கணக்கான பணத்தை விஜய் சேதுபதி நீண்ட காலம் கழித்துதான் பார்க்கிறார் என்பதும் நம்பும்படியில்லை. பெயருக்குக் காதலைச் சொல்லி விட்டு பின்பு காணாமற் போகும் ஸ்ருஷ்டி டாங்கேவின் பாத்திரம் அவசியமேயில்லையே. பின் எதற்காக? ஒரு தாய்க்கு நிராகரிக்கப்பட்ட மகனின் மீது கூடுதலான பிரியம் எழும் என்பது நடைமுறை உண்மைதான் என்றாலும் மற்ற மகன்கள் சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும்போது கூட ஒரு தாய் மெளனமாக இருப்பார் என்பதும் நம்பும்படியில்லை. இறுதிக் காட்சியும் ஒரு எதிர்மறையான தீவிரத்தை எதிர்பார்க்க வைப்பது போன்று நகர்ந்து சட்டென்று 'சுபம்' என்று முடிந்துவிடுகிறது.

வன்முறையும் ஆபாசமும் அல்லாமல் தன் திரைப்படங்களைத் தர வேண்டும் என்கிற சீனு ராமசாமியின் பிடிவாத சமூக உணர்வை ஒருபுறம் பாராட்டியாக வேண்டியது அவசியம்தான் என்றாலும் ஒரு சாதாரண பார்வையாளனுக்கு ஏற்படக்கூடிய நெருடல்கள் கூட உருவாகாதவாறு திரைக்கதைக்கு மெனக்கெடுவது அவசியமானது. தனது வரப்போகிற இன்னொரு திரைப்படத்தின் தலைப்பை, சம்பந்தமேயில்லையென்றாலும் சாமர்த்தியமாக இணைத்திருக்கும் புத்திசாலித்தனத்தை திரைக்கதையிலும் காண்பிக்கலாம். ஆனால் இத்தனை குறைகள் இருந்தாலும் கூட ஒரு நீரோடை போன்று இயல்பாக நகரும் திரைக்கதையின் சுவாரசியம் இந்தக் குறைகளைக் காப்பாற்றுகிறது.

தர்மதுரை - சீனு ராமசாமி மற்றும் விஜய் சேதுபதியின் கூட்டணியில் உருவான இயல்பான திரைப்படம். வாரஇறுதியில் குடும்பத்தோடு சென்று பார்க்கத் தகுதியான அருமையான படைப்பு. குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியின் ரகளையான நடிப்பு ஒன்றுக்காகவே நம்பிச் செல்லலாம்.

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/20/w600X390/dharmadurai2.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/20/தர்மதுரை-விமரிசனம்-விஜய்-சேதுபதியின்-ராஜ்ஜியம்-2557415.html
2556843 சினிமா திரை விமரிசனம் இயக்குநர் ராஜூ முருகனின் ‘ஜோக்கர்’! Friday, August 19, 2016 04:26 PM +0530  

குறைந்தபட்சம் 100 கோடி ரூபாய் டார்கெட் கொண்ட கமர்ஷியல் படங்களை எடுக்கவேண்டும் என்பதைவிடவும் நல்ல படங்களை இயக்கிக்காட்டவேண்டும் என்கிற எண்ணம் இயக்குநர் ராஜூமுருகனுக்கு உள்ளது. அவருடைய 2-வது படமும் அதே நோக்கத்தில் எடுக்கப்பட்டதே. ஓர் இளம் இயக்குநருக்கு இந்தச் சிந்தனை இருப்பது பாராட்டப்படவேண்டியது.

ஆனால் அரசியல்வாதிகளாலும் அதிகார வர்க்கத்தினாலும் மக்களுக்கு ஏற்படும் இன்னல்களை வெளிப்படுத்த முயலும் இந்தப் படம், சுவாரசியமாகவும் வலுவான காட்சிகளுடனும் அமையாதது நம் துரதிர்ஷ்டம்.


வீட்டில் கழிப்பறை வசதி இருந்தால் தான் உன்னைக் கட்டிக்கொள்வேன் என்று காதலன் குரு சோமசுந்தரத்திடம் கட்டளையிடும் கதாநாயகி ரம்யா பாண்டியன், பிறகு மனம்மாறி திருமணம் செய்துகொள்கிறார். மத்திய அரசின் இலவசக் கழிப்பறை திட்டத்தின் வழியாக கழிப்பறை வசதி பெற முயற்சி செய்கிறார் கதாநாயகன். ஆனால் அதில் ஏற்பட்ட ஊழலால் அவருடைய வாழ்க்கை திசைமாறுகிறது. மனைவி கோமாநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். இதனால் மனநலம் பாதிக்கப்படுகிறார் குரு. பிறகு தன்னை மக்கள் ஜனாதிபதியாக எண்ணிக்கொண்டு ஊரில் நடக்கும் அநியாயங்களைத் தட்டிக்கேட்கிறார். அதில் அவருக்கு வெற்றி கிடைத்ததா என்பதே மீதிக்கதை.


படத்தின் பெரிய பலம் - குரு சோமசுந்தரத்தின் பக்குவமான நடிப்பு. பிளாஷ்பேக்கில் காதலால் ரம்யாவைப் பின்தொடரும் காட்சிகளிலும் பிறகு மனைவிக்கு ஏற்பட்ட நிலையைப் பார்த்து பதறிப்போகும் காட்சியிலும் நடிகன்யா என்று உணரவைக்கிறார். விருதுகள் இவரைப் பின்தொடரட்டும். ஆரம்பக்கட்ட சோர்வான காட்சிகளுக்குப் பிறகு வருகிற பிளாஷ்பேக் காதல் காட்சிகள்தான் பெரிய ஆறுதல். அதில் புதுமுகம் ரம்யாவும் சிறப்பாக நடித்து குரு சோமசுந்தரத்துக்கு ஈடு கொடுத்துள்ளார். கதாநாயகனின் போராட்டங்களுக்குத் தோள் கொடுக்கும் மு. ராமசாமி, காயத்ரி கிருஷ்ணா ஆகியோரும் வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களில் குறையின்றி நடித்துள்ளார்கள். பவா செல்லத்துரை சில நிமிடங்களே வந்தாலும் மனத்தில் நிற்கிறார்.

செழியனின் ஒளிப்பதிவு விதவிதமான மனநிலையை உண்டாக்குகிறது. வறட்சியான கிராமத்திலிருந்து சட்டென்று பின்னோக்கிச் செல்லும் காட்சிகளில் கேமராவும் அழகாக கதை சொல்கிறது. இசை இன்னும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கலாம்.

தன் வீட்டிலும் பள்ளியிலும் கழிப்பறை இல்லை என்பதால் கணவன் வீட்டிலாவது அவ்வசதி கட்டாயமாக இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகிற கதாநாயகியின் நிலைமை சமூக அவலத்தைத் தோலுரிக்கிறது. ஆனால் அவருடைய இந்த அடிப்படைத் தேவையே வாழ்க்கையைத் துண்டாக்குவது தாங்கமுடியாத சோகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பிளாஷ்பேக் காதல் காட்சிகளும் அதைத் தொடரும் கதாநாயகனின் பரிதவிப்பும் படத்தின் சிறப்பான பகுதிகள். இங்கு வெளிப்பட்ட இயக்குநரின் நிபுணத்துவம் பிற காட்சிகளில் முழுமையாக இல்லாதது பெரிய குறையாக அமைந்துவிடுகிறது.

சமகால அரசியல் நிலவரங்களைக் கேலியுடன் விமரிசிக்கும் வசனங்களுக்கு ரசிகர்கள் நல்ல வரவேற்பு அளிக்கிறார்கள். ஆனால் கதாநாயகன் எதற்காக தன்னை மக்கள் ஜனாதிபதியாக எண்ணுகிறார், மக்களும் அந்த மரியாதையை எதற்காக அவருக்கு அளிக்கிறார்கள் என்கிற ஆரம்பக்கட்ட கேள்விகளுக்கு பிறகு விடை தெரிந்தாலும்கூட கதாநாயகனின் துண்டுதுண்டான போராட்டங்கள் மீது ஈடுபாடு உண்டாகவில்லை. வசனங்களை கைத்தட்டி ரசிக்கமுடிவதோடு போராட்டங்கள் மீதான பிடிப்பு முடிவடைந்துவிடுகிறது. தன் சொந்தப் பிரச்னைக்காகவும் கதாநாயகன் நீதிமன்றம் படியேறுவதுகூட நம்மிடம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது திரைக்கதையின் பெரிய பலவீனம். இறுதியில் நீண்ட வசனம் மூலம் யார் ஜோக்கர் என மக்களைச் சாடும் காட்சி அவசியமா?
இயக்குநரின் நல்ல நோக்கம் நல்ல சினிமாவாகவும் மாறியிருக்கவேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் ஊழலைக் குறிவைத்து எடுக்கப்பட்ட பல படங்கள் சுவாரசியமாகவும் அமைந்து பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன. அந்த நிலையை முழுமையாக அடைய ஜோக்கர் தவறிவிட்டது.

]]>
இயக்குநர் ராஜூ முருகன், ஜோக்கர், விமரிசனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/15/w600X390/joker.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/15/இயக்குநர்-ராஜூ-முருகனின்-ஜோக்கர்-விமரிசனம்-2556843.html
2556847 சினிமா திரை விமரிசனம் பா. இரஞ்சித் இயக்கத்தில் ரஜினி நடித்த கபாலி! DIN DIN Monday, August 15, 2016 09:49 AM +0530 மில்லினியம் பிறந்தபிறகு ஷங்கர், கே.எஸ். ரவிகுமார், சுரேஷ் கிருஷ்ணா, பி.வாசு ஆகியோரின் இயக்கத்தில் மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப நடித்துவந்திருக்கிறார் ரஜினி (இடையில் மகளின் இயக்கத்தில் ஒரு கிராபிக்ஸ் படம்). அவர்கள் இயக்கிய படங்களுக்கும் பா. இரஞ்சித்தின் இந்த கபாலிக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடு - நெகிழ வைக்கும் உணர்வுபூர்வமான காட்சிகள். அவைதான் கபாலி என்கிற பக்கா மசாலா படத்தை அதே வகையிலான இதர படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுகிறது.

மனைவி உயிருடன் இருப்பதும் தெரியாதது மட்டுமல்ல, மகள் பிறந்ததே தெரியாமல் வாழ்கிற ரஜினி பிறகு உண்மைகளை அறிந்துகொண்டு அதன் வழியே செல்கிற ஒரு பாசப்போராட்டம்; தன்னை ஒவ்வொரு நொடியும் அழிக்கத் துடிக்கும் வில்லனுக்கு எதிரான தொடர்வன்முறைப் போராட்டம். இந்த இரு போராட்டங்களின் கலவையே கபாலி படம்.

மலேசியாவில் குடியேறிய தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடுகிற கபாலி நாளடைவில் டான் ஆகிறார். ஆனால், தமிழர்களை கூடவே வைத்துக்கொண்டு கலகம் செய்யும் சீன வில்லனை வாழ்நாள் முழுக்க எதிர்த்துப் போராடவேண்டிய நிலைமை. தமிழ் நண்டுகளின் சூழ்ச்சியால் பலவருடங்கள் சிறையில் கழிக்க நேர்கிறது. சிக்கல்களிலிருந்து மீண்டு வந்து வில்லனை ஒரு கை பார்க்கிறார்.

இது வழக்கமான ரஜினி படக் கதையாகத் தோன்றினாலும் கதை நடக்கிற களமும் பாசவலையில் அவரைப் பிண்ணுகிற மனைவி, மகள் தொடர்புடைய காட்சிகளும் மிகமுக்கியமாக குஷி உண்டாக்கும் ரஜினி நடிப்பும் ரசிகர்களுக்கு நிரம்ப மகிழ்ச்சியை அளித்துவிடுகின்றன. திரையரங்கில் நிசப்தத்தை உண்டுபண்ணும் அந்த இறுதிக்காட்சி ரஞ்சித் முத்திரை.

ரஜினி ரசிகர்களுக்கு இது நிச்சயம் கொண்டாட்டமான படம்தான். மாணவர்களுக்கு மத்தியில் தன்னுடைய பிளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிற காட்சியிலும் பாண்டிச்சேரியில் ஏற்படுகிற அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணமும், பலரும் ஏங்கும் ரஜினியின் நடிப்புத் திறமையை மீட்டுக்கொண்டு வருகிறது. பாராட்டுகள் இரஞ்சித்.

ராதிகா ஆப்தே, வழக்கமான வட இந்திய இறக்குமதி அல்ல. மிகப் பொருத்தமான தேர்வு. நடிப்பைக் கோரும் காட்சிகளைச் சிறப்பாக கையாண்டுள்ளார். ஆக்‌ஷன் காட்சிகளில் சாவடி அடிக்கும் தன்ஷிகாவுக்கு கபாலி நிச்சயம் ஒரு பெரிய திருப்புமுனை. படத்தில் சிரிப்பை ஏற்படுத்துவது தினேஷ் தான். வசனமே இல்லாமல் பரபரப்பான செய்கைகள் மூலமாக ரசிகர்களைக் குதூகலப்படுத்திவிடுகிறார். வில்லன் வேடத்தில் ஆரம்பித்து தினேஷ், கலையரசன், ரித்விகா என சின்னக் சின்னக் கதாபாத்திரங்கள் வரைக் கவனமாக நடிகர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ரஜினி படத்துக்கு அவசியமான உணர்ச்சியைக் கொந்தளிக்கச் செய்யும் இசை. சந்தோஷ் நாராயணனின் பின்னணி இசை, ஆக்‌ஷன் காட்சிகளை ஒருபடி மேலே உயர்த்தியிருக்கிறது. பலமுனைகளைத் தொட்டுச் செல்லும் காட்சிகளுக்குத் தொய்வு ஏற்படுத்தாத எடிட்டிங் (பிரவீன்). முரளியின் ஒளிப்பதிவில் ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் பரபரவைக்க வைக்கின்றன. பிளாஷ்பேக் காட்சிகளில் வெளிப்படும் டோனும் மலேசிய கான்க்ரீட் அடுக்குகளை ஒளிவெள்ளத்தில் காண்பித்திருப்பதும் படத்துக்குத் தேவையான பிரமாண்டத்தை அளித்துள்ளன.
சிறையிலிருந்து வருகிற ரஜினி, கனக்கச்சிதமாகத் திட்டங்கள் போடுவதும், கூடவே மனைவிக்காக ஏங்குவதும்... சரியான திருப்பங்களுடன் படம் செல்ல உதவுகின்றன. ரஜினி  நடத்துகிற அந்தக் கருணை இல்லம் தொடர்புடைய காட்சிகளை இப்படியொரு மசாலா படத்தில் பார்ப்பது அரிது. இதுபோன்ற இடங்களில் பா.இரஞ்சித் திறமையாகத் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்கிறார். இதனால் முதல் பாதியில் அப்படியொரு நிறைவு ஏற்படுகிறது. காந்தி-அம்பேத்கர், அடிமையாக வாழ்கிற தமிழன் என வசனங்களிலும் வழக்கமான இயக்குநர் டச்.

இடைவேளைக்குப் பிறகு பாண்டிச்சேரி காட்சிகளைத் தவிர மற்றதெல்லாம் வழக்கமான கரகர மசாலா. இங்குதான் பா.இரஞ்சித் ஏமாற்றம் அளித்துவிடுகிறார். படம் முழுக்க ரஜினியும் வில்லனும் சுட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அடியாட்களும் செத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். பாண்டிச்சேரியில் கூட ரத்தக்களறி நிற்கவில்லை. ஆனால் எங்குமே காவல்துறைக்கு வேலை இருப்பதில்லை என்பது திரைக்கதையின் பலவீனம்.

வில்லனின் தொழிலுக்குக் கட்டக்கடைசியில் தான் உலை வைக்கிறார் ரஜினி. ஆனால், ஆரம்பத்திலிருந்தே ரஜினியால் வில்லனின் போதை மருந்துக் கடத்தல் தொழில் பாதிக்கப்படுவது போல ஒரு தோற்றத்தைக் கொண்டுவருவது உறுத்துகிறது. ரஜினி - வில்லன் மோதலில் எந்தவொரு திருப்பமோ புது உத்திகளோ இல்லை. திரும்பத் திரும்பச் சுடுவதுதான் இரு தரப்பினரும் செய்கிற உருப்படியான வேலை. இடையில் ரஜினி ஆட்களைக் கைக்குள் போட வில்லன் கோஷ்டி நினைப்பதும் திரைக்கதைக்கு உதவவில்லை. திடீரென இறுதிக்காட்சியில் மலேசியாவில் வாழ்கிற தமிழ் இனத்தைக் கேவலமாகத் திட்டித் தீர்க்கிறார் வில்லன். அதற்கு ரஜினி கொடுக்கும் பதிலடி உற்சாகம் ஊட்டினாலும், இந்தக் கோணத்தில் இருவருக்கும் இடையேயான பகை அழுத்தமாக வெளிப்பட்டிருந்தால் மோதலுக்கான காரணமும் காட்சிகளும் வலுவாக இருந்திருக்கும். பதிலாக இரண்டு டான்கள் தொழிலை முன்வைத்து மோதிக்கொள்கிறார்கள் என்கிற தட்டையான காரணத்துடன் திரைக்கதை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனாலேயே இரண்டாம் பாதியில் முழுத் திருப்தி கிடைக்காமல் போய்விடுகிறது.

கபாலி - ரஞ்சித் ஸ்டைலில் ஒரு ரஜினி படம்.

]]>
ரஜினி, கபாலி, பா.இரஞ்சித், விமரிசனம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/8/15/w600X390/kabali323.jpg http://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/15/பா-இரஞ்சித்-இயக்கத்தில்-ரஜினி-நடித்த-கபாலி-2556847.html