Dinamani - நலம் நலமறிய ஆவல் - http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2696082 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 52. நமக்குள் ஒரு ஞானி - 4 நாகூர் ரூமி Monday, May 8, 2017 12:00 AM +0530  

டாக்டர்களும் வைத்தியர்களும் தருகின்ற எதையும் என்னால் சாப்பிட முடிவதில்லை. அவர்கள் மக்களின் கஷ்டத்தைப் பணம் பண்ணுகிறார்கள். அவர்களின் பணம் ரத்தத்தால் தோய்ந்ததுபோல் உள்ளது.ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் (ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரின் அமுத மொழிகள் திரட்டு, பக்கம் 488).

 

நண்பனின் எதிரி, எதிரியின் நண்பன்

ஹீமோகுளோபின் பற்றி ஏற்கெனவே கொஞ்சம் பார்த்தோம். அது எப்படி அற்புதமான முறையில் உருவாகிறது, எப்படி ஆக்ஸிஜனைத் தசைகளுக்குக் கொண்டுசெல்கிறது, அப்படிக் கொண்டுசெல்ல எப்படி அது ஹீம் க்ரூப் என்ற இடுக்கிகளைப் பயன்படுத்துகிறது என்றெல்லாம் பார்த்தோம். அது தொடர்பாக இன்னொரு முக்கியத் தகவலை இப்போது பார்க்கப் போகிறோம். அது என்ன? அதுவும் ஏற்கெனவே சொன்ன விஷயம்தான். ஆனால் கொஞ்சம் ஆச்சரியமானது. அது என்ன?

நுரையீரலில் இருந்து ஆக்ஸிஜனை எடுத்துக்கொள்ளும் ஹீமோகுளோபின், நுரையீரலுக்குள் கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடை விட்டுச் செல்கிறது. சரி, இதிலென்ன விஷேஷம் என்ன என்கிறீர்களா? அதில் விஷேஷம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால், அங்கிருந்து அது நேராக நம் உடலின் தசைகளுக்குச் செல்கிறது. தசைகளில் உள்ள செல்களெல்லாம் உணவின் ஊட்டச்சத்துகளையெல்லாம் எரித்து கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடை உருவாக்கிவைத்திருக்கும். அங்கே செல்லும் ஹீமோகுளோபின், நுரையீரலிலிருந்து கொண்டுவந்த ஆக்ஸிஜனை அங்கே விட்டுவிட்டு, கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் நுரையீரலுக்குச் செல்கிறது. அங்கே போய், மீண்டும் கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடை அங்கே விட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து ஆக்ஸிஜனை எடுத்துக்கொண்டு போகிறது! இப்படியே மாற்றி மாற்றி செய்துகொண்டிருக்கிறது!

இதில் விசேஷம் என்ன? எங்கே போனால் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று அதற்குத் தெரிந்திருப்பதுதான்! கடைக்குப் போய் ஐந்தாறு பொருள்களை வாங்கிவரச் சொன்னபோதெல்லாம், நான் முக்கியமான பொருளை மறந்துவிட்டுத்தான் வந்திருக்கிறேன். இப்படிப்பட்ட அனுபவம் உங்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால், ஹீமோகுளோபினுக்கும் நம்மைப் போன்ற மறதி ஏற்பட்டால் நம் கதி என்னாகும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்! அட, மறக்கக்கூட வேண்டாம். இங்கே கொடுக்க வேண்டிய பொருளை அங்கேயும், அங்கே கொடுக்க வேண்டிய பொருளை இங்கேயும் கொடுத்தால் போதும், அவ்வளவுதான்! நுரையீரலுக்கு நண்பனாக இருக்கும்போது தசைகளுக்கு எதிரி போலவும், தசைகளுக்கு நண்பனாக இருக்கும்போது நுரையீரலுக்கு எதிரி போலவும் தோன்றும் ஹீமோகுளோபின், உண்மையில் யாருக்குமே எதிரி அல்ல. உயிர் காப்பான் தோழன் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் உண்மையில் நம் உயிர் காப்பது ஹீமோகுளோபின்தான் போலுள்ளது!

நம் உடம்பில் ஒவ்வொரு மணி நேரத்துக்கும் 900 மில்லியன் சிவப்பணுக்கள் உருவாகின்றன. ஒரு சிவப்பணுவில் மட்டும் 300 மில்லியன் ஹீமோகுளோபின் மாலிக்யூல்கள் உருவாகின்றன! அப்படியானால், ஒவ்வொரு கணமும் கோடிக்கணக்கான ஹீமோக்ளோபின்கள் ஆக்ஸிஜனை எடுத்துக்கொண்டும் கொடுத்துக்கொண்டும் உள்ளன!

லைசோசோம் அடியாட்கள்

லைசோசோம் என்பதும் ஒரு என்ஸைம்தான். அதன் முக்கிய வேலை காலி செய்வது! ஒரு செல்லின் அளவைக் குறைத்து மீண்டும் அதைப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவருவது, சில செல்களைக் கிழித்து வழி உண்டாக்கி புதிய உறவுகளுக்கு வழி அமைத்துக் கொடுப்பது – இப்படிப்பட்ட வேலைகளை லைசோசோம்கள் செய்கின்றன. என்ன, புரியவில்லையா?

ஒரு பெண் கருவுற்ற பிறகு, அவளது கர்ப்பப்பை நாளுக்கு நாள் பெரிதாகிக்கொண்டே போகும் அல்லவா? அது இயற்கைதான். கரு வளர வளர அதுவும் பெரிதாகித்தானே ஆக வேண்டும்? சரி, ஆனால் குழந்தை பிறந்த பிறகு? கர்ப்பப்பை மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வர வேண்டுமல்லவா? அப்படியானால், பெரிதாகிக்கிடக்கும் கர்ப்பப்பையை மீண்டும் பழைய அளவுக்குக் கொண்டுவருவது எப்படி? அதற்குத்தான் லைசோசோம்கள் பயன்படுகின்றன. சில சிறப்பு என்ஸைம்களைச் சுரந்து, பத்துப் பதினைந்து நாட்களில் கர்ப்பப்பையை பழைய நிலைக்கு, பழைய அளவுக்கே போகும்படிச் செய்கின்றன லைசோசோம்கள்! இது கரு உருவான பிறகு.

கரு உருவாவதற்கு, முதலில் ஒரு ஆணின் விந்து பெண்ணின் கரு முட்டையைக் கிழித்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைய வேண்டுமல்லவா? அதற்கும் உதவுவது இந்த லைசோசோம்கள்தான். விந்தின் தலையில் இருப்பது லைசோசோம்தான்! கரு முட்டையின் மேற்புறத் தோலைக் கிழித்து விந்து உள்ளே நுழைய உதவுவது லைசோசோம்தான். கரு உண்டாக கருமுட்டையைக் கிழிப்பதும் லைசோசோம், குழந்தை பிறந்த பிறகு கர்ப்பப்பையை பழைய நிலைக்குக் கொண்டுபோவதும் லைசோசோம்!

சர்ஃபாக்டன்ட்

காற்று இருந்தால் மட்டும் ஒருவர் உயிர் வாழ்ந்துவிட முடியாது. அந்தக் காற்றை நாம் சுவாசிக்க வேண்டுமல்லவா? சுவாசிப்பதற்கு மூக்கு, சமயத்தில் வாய், உள்ளே நுரையீரல் – எல்லாம் வேண்டுமல்லவா? ஆமாம். ஆனால், அது மட்டும் போதாது. நம் நுரையீரலுக்குள் ஏறத்தாழ 300 மில்லியன் குட்டிக்குட்டி காற்றுப்பைகள் உள்ளன. அவற்றுக்கு அல்வியோலை (alveoli) என்று பெயர். (அல்வியோலஸ் என்பது ஒருமை).

அந்த ஒவ்வொரு அல்வியோலஸுக்கு மேலேயும் மேல்பூச்சுபோல ஒரு அமைப்பு இருக்கும். கொஞ்சம் திரவ நிலையில் இருக்கும் அதைச் சுரந்து உருவாக்குவது அல்வியோலைதான். அதற்கு சர்ஃபாக்டன்ட் (surfactant) என்று பெயர். தமிழில் இதற்கு என்ன பெயர் என்று தேடினேன். ‘பரப்பிழுவிசைக் குறைப்பி’ என்று போட்டிருந்தது! என்ன நீங்கள் சபிக்கக்கூடாது என்பதால் ஆங்கிலப் பெயரையே பயன்படுத்துகிறேன்.

நாம் ஒவ்வொரு முறை மூச்சுவிடும்போதும் அல்வியோலை திறந்து திறந்து மூட வேண்டும். அதற்கு உதவுவதுதான் இந்த சர்ஃபாக்டன்ட். இதிலென்ன விசேஷம் என்கிறீர்களா? இருக்கிறது. குழந்தை பிறப்பதற்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்னர்தான் இது உருவாகிறது! அப்படியானால், குறை மாதத்தில் பிறந்த குழந்தைக்கு இது இருக்காது! அப்படியானால், அந்தக் குழந்தை பிறந்தவுடன் மூக்கால் மூச்சுவிட வேண்டுமல்லவா? அதற்கான வசதி இல்லாததால், அதாவது சர்ஃபாக்டன்ட் இல்லாததால், மூச்சுவிட முடியாமல் குழந்தை இறந்துபோகலாம்! ஆனால், இப்படி நடப்பது அரிதினும் அரிது. எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே.

ஒற்றுமை ஓங்குக

நமக்குள்ளிருக்கும் கோடிக்கணக்கான செல்களும் ஒன்றாக இணைந்து அன்புடனும் ஒற்றுமையுடனும் இயங்கிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நம்மால் இயங்கவோ இருக்கவோ முடியும். செல்கள் ஒன்றோடொன்று கோபித்துக்கொண்டோ, பகைமை பாராட்டிக்கொண்டோ இருந்தால் நம்மால் இயங்க முடியாது. நான் தலையில் உள்ளவன், நீ காலில் உள்ளவன், நான் உயர்ந்தவன், நீ தாழ்ந்தவன் என்றெல்லாம் வேறுபாடு பேச முடியாது. ஜாதி, மதம், நிறம், இனமெல்லாம் அங்கே செல்லுபடியாகாது. ஒன்றே குலம், ஒருவனே தேவன் என்பதுதான் கோடிக்கணக்கான செல்கள் பின்பற்றும் வேதமாகும். செல்களுக்கு இடையே செய்தியைக் கொண்டுபோகவும் கொண்டு வரவும் உருவாக்கப்படும் செய்தியாளரின் பெயர்தான் ஹார்மோன்!

ஒவ்வொரு பாகத்திலும் என்னென்ன உருவாக வேண்டும், எவ்வளவு உருவாக வேண்டும், எங்கே உப்பு வேண்டும், எங்கே சர்க்கரை வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்வது இந்த ஹார்மோன்கள்தான். ஹார்மோன் மட்டும் இல்லாவிட்டால் உடலில் ஒழுங்கு இருக்காது. சமநிலை இருக்காது. எல்லாமே குழப்பமாகி உடல் ஸ்தம்பிக்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிடும். நம்முடைய ரத்த அழுத்தத்திலிருந்து நம்முடைய வளர்ச்சிவரை எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்துவது இந்த ஹார்மோன்கள்தான்!

ஆக்ஸிடாக்சின் என்ற ஒரு ஹார்மோன் வேலை செய்யத் தொடங்கியதும்தான் பெண்களுக்கு பிரசவ வலி ஏற்படும்! மூளைப் பகுதியில் உள்ள பிட்யூட்டரி சுரப்பியிலிருந்துதான் இந்த ஹார்மோன் வருகிறது. அது வந்தவுடன்தான், அம்மாவின் கருப்பை தசைகளுக்கும் மார்பகங்களுக்கும் செய்திகள் அனுப்பப்படுகின்றன! ஒன்று குழந்தை பிறக்க, இன்னொன்று பால் சுரக்க!

ஆக்ஸிடாக்ஸின் மாதிரி ஆயிரக்கணக்கான ஹார்மோன்கள் உள்ளன. நம் உடல் சரியாக வேலை செய்ய அவையே உதவுகின்றன. அவைதான் முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கின்றன; அவைதான் செயல்படுத்துகின்றன; மற்ற செல்களோடு பேசுகின்றன; தேவையான சுரப்புகளைத் தூண்டுகின்றன – இப்படி ஏகப்பட்ட முக்கிய வேலைகளை ஹார்மோன்கள்தான் பார்க்கின்றன.

தண்ணீர் தண்ணீர்

நமது உடலில் உள்ள தண்ணீரின் அளவு ஒரு துளியளவு கூடினாலும் குறைந்தாலும் நமது செல்களுக்குத் தெரிந்துவிடும். அப்படிக் கண்டுபிடிக்கின்ற முக்கியப் பகுதி ஒன்று நமது மூளையில் உள்ளது. பாதாம் கொட்டை அளவு இருக்கும் அதன் பெயர் ஹைபோதலாமஸ். ஹைபோதலாமஸ் என்றால் ‘தலாமஸின் கீழே’ என்று அர்த்தம். மூளையில் ஹைபோதலாமஸ் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தால் இது புரியும்.

இந்த ஹைபோதலாமஸ், பல முக்கியமான வளர்சிதை மாற்றங்களுக்கு உதவி செய்கிறது. முக்கியமாக, நமது ரத்தத்தில் எவ்வளவு நீர் கலந்துள்ளது என்று அது கணக்கு வைத்துக்கொள்கிறது! தேவையான தண்ணீரின் அளவு கொஞ்சம் குறையும்போது, நமது ரத்த அழுத்தம் கொஞ்சம் உயரும். உடனே நம் இதயத்தில் உள்ள சில உயிரணுக்கள் ஹைபோதலாமஸுக்கு செய்தி அனுப்பிவிடும். உடனே, ஹைபோதலாமஸ் தனக்குக் கீழே பட்டாணி அளவு இருக்கும் பிட்யூட்டரி சுரப்பிக்குத் தகவல் அனுப்பிவிடும். பாதாம்கொட்டை பட்டாணிக்குச் சொன்னவுடனே, அது ADH என்ற ஒரு ஹார்மோனைச் சுரக்க ஆரம்பிக்கும்.

நமது ரத்த ஓட்டம் வழியாக அந்த ADH நம் சிறுநீரகங்களுக்குச் செல்லும். ஒரு பூட்டினுள் சாவி பொருந்திக்கொள்வதுபோல, அந்த ADH-ம் சிறுநீரகங்களுக்குள் பொருந்திக்கொள்ளும். அல்லது சிறுநீரகங்கள் பொருத்திக்கொள்ளும். பூட்டுக்குள் சாவியை வைத்தால் என்ன, சாவிக்குள் பூட்டை வைத்தால் என்ன, எல்லாம் ஒன்றுதானே? இது நடந்தவுடன், சிறுநீரகம் தன் தண்ணீரைச் சேமிக்க ஆரம்பித்துவிடும், இழந்த நீர்ச்சத்தை சரிசெய்ய. நமக்கு தாகமெடுத்தாலும் மூளைக்கு அறிவிப்பது இந்த ஹார்மோன்தான்.

இந்த நுட்பமான தகவல் பரிமாற்றங்கள் நடக்கவில்லையென்றால், நாம் தினமும் 15 முதல் 20 லிட்டர் வரை தண்ணீர் குடித்தால்தான் தாகத்தால் சாகாமல் இருக்க முடியும்!

இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு நாளைக்கு பல நூறு தடவை நம் உடலில் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கின்றது, நமக்குத் தெரியாமலே!

ஹார்மோன்களுக்கு நாம் ரொம்ப கடமைப்பட்டுள்ளோம். ஒரு ஆணுக்கு கம்பீரமான ஆண் குரலும், பெண்ணுக்கு இனிமையான பெண்குரலும், ஆணுக்கு தாடியும், பெண்ணுக்கு கூந்தலும் வளர்வதற்கும் ஹார்மோன்கள்தான் காரணம். அப்படியானால், நாம் இருப்பது ஒரு பெண்ணுக்குள், அல்லது ஒரு ஆணுக்குள் என்று ஹார்மோன்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டுமல்லவா? இறைவனின் அதிசயங்களுக்கு அளவே இல்லை. ஆனால், சில மேற்கத்திய நாடுகளில் பெண்களுக்கு மார்பகங்களே இல்லையாம்! ஆண்களைப்போல தட்டையான நெஞ்சு இருக்கிறதாம்! ஏன் அப்படி? இயற்கைக்கு மாறாகவும் ஹார்மோன்களுக்கு எதிராகவும் ஆணுக்கு ஆண், பெண்ணுக்குப் பெண் என்று ‘திருமணம்’ செய்துகொண்டு ‘வாழ்க்கை’நடத்த முயற்சிப்பதால், ஹார்மோன்கள் கடுப்பாகி பழிவாங்குகின்றன போலும்!

இன்சுலின் சங்கிலி

இன்சுலின் நமக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைப் பற்றி சர்க்கரை வியாதி பற்றிய கட்டுரையிலேயே பார்த்தோம். அந்த இன்சுலினும் ஒரு ஹார்மோன்தான். இதில் விசேஷம் என்னவெனில், இன்சுலினானது 51 அமினோ ஆஸிட்களால் ஆக்கப்படுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் அவை உருவாக்கப்பட வேண்டும். வரிசை மாறினால் இன்சுலின் கிடைக்காது! இதுவரை உலகில் உருவான எல்லா மனிதர்களின் உடல்களிலும் உருவான இன்சுலின் அனைத்தும் இந்த ஃபார்முலாவில்தான் உருவாகியுள்ளது! இந்த சூத்திரத்தின்படிதான் உருவாக வேண்டும் என்று இன்சுலினுக்குச் சொன்னது யார்? பிரபஞ்ச சூத்திரதாரியான இறைவன்தான்!

எங்கும் என்ஸைம்கள்

என்ஸைம்கள் என்பவை புரோட்டீன் மாலிக்யூல்கள் என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம். என்ஸைமின்றி உயிருடன் இருக்க முடியாது. எந்த வேகத்தில் ஒருவர் செயல்பட வேண்டும் என்பதையும் என்ஸைம்கள்தான் முடிவு செய்கின்றன. இல்லையெனில், ஐந்து விநாடிகளில் படிக்க முடிகிற ஒரு விஷயத்தை நாம் படித்து முடிக்க 1500 ஆண்டுகளாகுமாம்!

இப்படி உடலைப் பற்றி, அதன் உள்ளே இருக்கும் கோடிக்கணக்கான செல்களையும், அவற்றின் வியக்கவைக்கும் அறிவையும் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். பல புத்தகங்கள் எழுதலாம். இது ஒரு சின்ன குறிப்புதான். நமது உடலானது நம்மைவிட அறிவானது என்று புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

ஆரோக்கியம் பற்றி நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், ஆரோக்கியம் பற்றிய கவலையை விட்டு வெளியே வருவதுதான். ஏனெனில், மனம் எப்படி உடலை பாதிக்கிறது என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம். எனவே, கவலையும் அச்சமும் இன்றி நம் மனதை வைத்துக்கொண்டால், நம்பிக்கையுடன் இருந்தால், அதுவே தேவைப்படும் விதத்தில் ஆரோக்கியமாக உடலை மாற்றவல்லதாக உள்ளது என்பதையும் விஞ்ஞானம் நிரூபித்துவிட்டது.

பல ஆராய்ச்சி நூல்களில் இருந்தும், மனசாட்சியுள்ள பல டாக்டர்கள், ஹீலர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோரின் ஆடியோ, வீடியோக்கள், புத்தகங்களில் இருந்தும், என் சொந்த அனுபவத்திலிருந்தும் எனக்குப் புரிந்ததை உங்களுக்கும் புரியவைக்க என்னால் ஆன விதத்தில் முயன்றுள்ளேன். அந்த மனிதர்களுக்கும், நூல்களுக்கும் நன்றிகள்.

நான் கொடுத்த விஞ்ஞானபூர்வமான தகவல்களில் தவறு இருந்தால் அதை திருத்திக்கொள்ளலாம். ஆனால் அடிப்படையில் எந்தத் தவறும் இல்லை. உடலே உடலைப் பார்த்துக்கொள்ளும் என்ற ஞானமே அடிப்படையானது. மருந்துகளும், மருத்துவமனைகளும், அறுவை சிகிச்சைகளும் நம்மை ஆரோக்கியமானவர்களாக ஆக்குவதற்குப் பதிலாக, நோயாளிகளாகவே வைத்து கஷ்டப்படுத்திக்கொண்டுள்ளன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உடலுக்கு நன்மை செய்கின்ற, அல்லது தீங்கு செய்யாத மாற்று மருத்து சிகிச்சை முறைகள் எத்தனையோ உள்ளன. அதேபோல, மருந்தில்லா மருத்துவமும் பிரபலமாகிவிட்டது. கேன்ஸர், எய்ட்ஸ் போன்ற வியாதிகளை உயிர்க்கொல்லி வியாதிகள் என்பதாக நாம் தவறாகப் புரிந்துவைத்திருக்கிறோம். எந்த நோயும் வராமல் ஆரோக்கியமாகவே நாம் வாழ்ந்தாலும், ஒருநாள் போய்த்தான் ஆக வேண்டும். அதுவரை ஆரோக்கியமாக வாழ்வது எப்படி என்ற கேள்விதான் நமக்கு முக்கியமானது.

அப்படியானால், அலோபதி மருத்துவ முறையை அடியோடு ஒதுக்க வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விக்கு ஆமாம் என்றும், முற்றிலுமாக ஒதுக்க வேண்டியதில்லை என்றும் நான் பதில் சொல்வேன். நோய் என்றால் அது எதுவாக இருந்தாலும் அலோபதி தேவையில்லை. திடீரென்று அடிபட்டு மண்டை உடைந்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது அலோபதி மருத்துவமனைக்குச் சென்று முதல் உதவி பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதே என் கருத்து. ஏனெனில், மண்டை உடைந்தது ஒரு விபத்து; அது நோயல்ல. நோயாக இருந்தால், அது கேன்ஸராயினும் சரி, எய்ட்ஸாயினும் சரி, உடலே சரி செய்துகொள்ளும். ஆனால், உடல் சரி செய்துகொள்வதற்கான சூழ்நிலையை மட்டும் நாம்தான் உருவாக்க வேண்டும்.

அது என்ன சூழ்நிலை?

  • பசிக்கும்போது மட்டும் உண்ண வேண்டும்.
  • தாகம் எடுக்கும்போது மட்டும் குடிக்க வேண்டும்.
  • இரவில் சீக்கிரம் படுத்துறங்க வேண்டும்.
  • குறிப்பிட்ட ருசிக்கு அடிமையாகிவிடக் கூடாது.
  • வாரம் ஒரு முறையோ அல்லது எப்போதெல்லாம் முடிகிறதோ அப்போதெல்லாம் நோன்பு பிடிக்கலாம்.
  • வாரம் ஒருமுறை, பாரம்பரிய முறைப்படி எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிக்கலாம்.
  • பாரம்பரிய உணவு வகைகளை மட்டும் பிரதானமாகச் சாப்பிட வேண்டும்.
  • செயற்கை உணவுகளை, பானங்களையெல்லாம் அறவே தவிர்க்க வேண்டும்.
  • பழங்கள், காய்கறிகளை அடிக்கடி சாப்பிட வேண்டும் (பழங்களும் உணவும் சேர்த்து எடுத்துக்கொள்ளும்போது முதலில் பழங்களைச் சாப்பிட வேண்டும்).
  • உடம்பு சரியில்லாதபோது, திட உணவைத் தவிர்த்து, உடலுக்கு ஓய்வு கொடுக்க வேண்டும்.
  • ஹோட்டல் உணவுகளைத் தவிர்த்து வீட்டுச் சாப்பாட்டையே அதிகம் உண்ண வேண்டும்.
  • உணவுக்கு நன்றி சொல்லிச் சாப்பிட வேண்டும்.
  • பிடித்த உணவை மட்டும் எந்தப் பயமும் இல்லாமல் உண்ண வேண்டும்.
  • சாப்பிடும்போது, சாப்பிடுவதில் மட்டும் கவனம் இருக்க வேண்டும்.
  • மனிதர்களை, உயிர்களையெல்லாம் நேசிக்க வேண்டும்.
  • குறைந்தபட்சம் வெறுக்காமலாவது இருக்க வேண்டும் (இதற்கும் ஆரோக்கியத்துக்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேட்கமாட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். புரியாவிட்டால், மனிதர்களை நேசித்துத்தான் பாருங்களேன். எவ்வளவு சீக்கிரம் உங்கள் நோய் குணமாகிறது என்பதை உணருவீர்கள்)!
  • ஆரோக்கியம் பற்றி இணையம், வாட்ஸ் அப் - இப்படி வந்து குவிந்துகொண்டிருக்கும் தகவல்களையெல்லாம் குப்பைகளைப்போல் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு, அதை அடுத்தவருக்கும் ஃபார்வர்டு செய்துகொண்டெல்லாம் இருக்கக் கூடாது!

அனைவரும் ஆரோக்கியமாக வாழ்வோம்.

இறையருள் துணை நிற்குமாக.

அன்புடன்

நாகூர் ரூமி

(தொடர்புக்கு – ruminagore@gmail.com)

]]>
health, hypothalamus, kidney, serial, cancer, blood, hormoes, மருத்துவம், உடல் நலம், ரத்த அணுக்கள், தொடர், எய்ட்ஸ், செல்கள் http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/may/08/52-நமக்குள்-ஒரு-ஞானி---4-2696082.html
2690813 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 51. நமக்குள் ஒரு ஞானி - 3 நாகூர் ரூமி Monday, May 1, 2017 12:00 AM +0530  

அணுவின் அமைப்பைக்கூட மனித மனம் கண்டுபிடித்துவிட்டது. எனவே அது அணுவைவிட நுட்பமானது. மனதின் பின்னால் உள்ள ஆன்மாவானது, மனதைவிட நுட்பமானது – ரமண மகரிஷி

 

வடிகட்டும் சிறுநீரகங்கள்

நமது இரண்டு சிறுநீரகங்களும் மிக அற்புதமான பல வேலைகளைச் செய்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று வடிகட்டுதல். நமது ரத்தத்தில் கலந்துவரும் பலவிதமான சமாசாரங்களில் எது உடலுக்குத் தேவையானது, எது தேவையில்லாதது என்று தெரிந்துகொண்டு, அதன் அடிப்படையில் அவற்றைப் பிரித்தெடுத்து, ரத்தத்தைச் சுத்தப்படுத்தி, தேவையானதை மீண்டும் உடலுக்குள் அனுப்பிவிட்டு, தேவையில்லாததை சிறுநீர்ப்பைக்கு அனுப்பி உடலை விட்டு வெளியேற்றிவிடுகிறது!

ஆனால் இது புரோட்டீன், இது யூரியா, இது சோடியம், இது க்ளுக்கோஸ் என்று எப்படி அதற்குப் பிரித்தறியத் தெரியும்? க்ளோமெரூலஸ் என்று சொல்லப்படும் நுண்குழாய்கள் மூலம் அந்த வேலையை நம் கிட்னி செய்கிறது! மூன்றடுக்கு கொண்ட வடிதட்டு மாதிரியான அமைப்பில் அது வேலை செய்கிறது! நமது ஒரு லிட்டர் ரத்தத்தில் டஜன் கணக்கில் கரைந்துபோன க்ளுக்கோஸ், பைகார்பனேட், சோடியம், குளோரின், யூரியா போன்ற பல சமாசாரங்கள் இருக்கும். எல்லாவற்றையும் பரிசோதித்து, தேவையானதை மட்டும் உடலுக்குள் மீண்டும் அனுப்பிவிட்டு, தேவையில்லாததை வெளியேற்றிவிடுகிறது நம் கிட்னி! இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல் எதுவும் படிக்காமலே!

ரத்த அழுத்தம்

எனக்கு திடீர்னு ரொம்ப பிபி அதிகமாயிடுச்சு, ஏன்னே தெரியல, எனக்கு பிபி திடீர்னு ரொம்ப குறைஞ்சிடுச்சு, மயங்கி விழுந்துடுவேனோன்னு பயமாயிடுச்சு – இப்படி அங்கலாய்ப்பவர்கள் நம்மில் பலருண்டு. ரத்த அழுத்தத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் வேலையைச் செய்வதும் நம் கிட்னிகள்தான் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? ரத்தத்தில் உள்ள திரவங்களின் அளவு அதிகமாகும்போது ரத்த அழுத்தம் கூடும். அப்போது கிட்னிக்கு இதயம் செய்தி அனுப்பும்! அதிகமான அளவில் உள்ள தேவையில்லாத திரவங்களையெல்லாம் சிறுநீரகங்கள் வெளியேற்றிவிடும். அதன்மூலமாக ரத்த அழுத்தம் ‘நார்மல்’ நிலைக்கு வருகிறது!

மயோக்ளோபினும் ஹீமோக்ளோபினும்

நமது உடலில் நிறைய புரோட்டீன்கள் உள்ளன. அவற்றுக்கு வேறுவேறு பெயர்கள். புரோட்டீன் என்பது பொதுப்பெயர். ஊழியர்கள் என்பது மாதிரி. ஒவ்வொரு ஊழியருக்கும் ஒரு பெயர் இருக்குமல்லவா? அதுபோல. உதாரணமாக, நாம் எழ வேண்டும், தொழ வேண்டும், விழ வேண்டும், அழ வேண்டும், பார்க்க வேண்டும், சேர்க்க வேண்டும், கோர்க்க வேண்டும், படுக்க வேண்டும், தடுக்க வேண்டும், குத்த வேண்டும், கத்த வேண்டும், சிரிக்க வேண்டும், பறிக்க வேண்டும், கொரிக்க வேண்டும் – இப்படி எல்லா டும்டும் காரியங்களுக்கும் நம் தசைகள் ஒத்துழைக்க வேண்டும். நம் தசைகள் ஒத்துழைக்க வேண்டுமென்றால் தொடர்ந்து நமது செல்களுக்கு ஆக்ஸிஜன் கிடைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்!

அப்படியானால் அந்த ஆக்ஸிஜனை யார் கொண்டு வந்து கொடுப்பார்? அவர் ஒரு புரோட்டீன். அவருக்குப் பெயர் மயோக்ளோபின். ஹீமோக்ளோபின் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அடிக்கடி நம் ரத்தத்தில் அது குறைகிறது, கூடுகிறது என்றெல்லாம் நமக்குத் தெரியும். அந்த ஹீமோக்ளோபினுக்கும் இந்த மயோக்ளோபினுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. பெயர்களில் மட்டுமல்ல, செயலிலும்தான். இருவருமே ஆக்ஸிஜனைக் கொண்டு வருபவர்கள்! ஆமாம். ஹீமோக்ளோபின் தேவையான அளவு ஆக்ஸிஜனை ரத்தத்துக்குக் கொண்டு செல்லும். மயோக்ளோபின் தசைகளுக்குக் கொண்டு செல்லும்.

இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் உண்டா? உண்டு. ஹீமோக்ளோபின் அதிகமான அளவு ஆக்ஸிஜனை ரத்தத்துக்குக் கொண்டு செல்லும். மயோக்ளோபின் குறைந்த அளவு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆக்ஸிஜனை தசைகளுக்குக் கொண்டு சேர்க்கும். அது முயல் என்றால், இது ஆமை. ஆனால், இவர்கள் தங்கள் வேலையை மாற்றிக்கொண்டால் என்னாகும்? கிழிஞ்சுது கிருஷ்ணகிரி என்பார்களே, அப்படியாகிவிடும் நம் உடல்! ஆமாம். தசைகளுக்கு அதிக அளவு ஆக்ஸிஜன் சென்றாலோ, ரத்தத்துக்கு குறைந்த அளவு ஆக்ஸிஜன் சென்றாலோ கதை கந்தலாகிவிடும். உடலின் சமநிலை கெட்டுவிடும். ஒரே வேலையைச் செய்கின்ற இரண்டு பேரை நாம் மாற்றி மாற்றி வேலைக்கு அனுப்பலாம். நம் வாழ்வில் இது நடக்கிறது. அது நன்மையாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், உடலுக்குள் அப்படிச் செய்யக்கூடாது. எனவே எந்தக் காலத்திலும் மயோக்ளோபின் வேலையை ஹீமோக்ளோபினோ, ஹீமோக்ளோபினின் வேலையை மயோக்ளோபினோ செய்வதில்லை! எந்தக் காலத்திலுமே அத்தகைய தவறு நடப்பதே இல்லை! அடடா, இந்த அற்புத ஏற்பாட்டை என்னவென்று சொல்வது!

ஒரு ஹீமோக்ளோபின் உருவாகும் அற்புதம்

ஒரு ஹீமோக்ளோபின் நம் உடலுக்குள் எப்படி உருவாகிறது என்று தெரிந்தால் அசந்து போவோம். இறைவன் உடலுக்குக் கொடுத்திருக்கும் ஞானத்தை ஓரளவு நிச்சயம் புரிந்துகொள்ள முடியும். பார்க்கலாமா?

ஒவ்வொரு டி.என்.ஏ.வுக்குள்ளும் முந்நூறு கோடி எழுத்துகளால் ஆன உத்தரவுகள், தகவல்கள் பதிவாகியுள்ளன என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம். அந்த முந்நூறு கோடியில் நம் உடலுக்குத் தேவையான அனைத்து உத்தரவுகளும் தகவல்களும் அடங்கியுள்ளன. ஒரு ஹீமோக்ளோபின் உருவாக வேண்டும் என்ற சூழ்நிலை வரும்போது, அந்த முந்நூறு கோடி எழுத்துகளில் இருந்து தேவையான உத்தரவுகள் மட்டும் மிகுந்த கவனத்தோடு தனியே பிரித்தெடுக்கப்படுகின்றன. அந்த வேலையை ஆர்.என்.ஏ. பாலிமரேஸ் என்ற என்ஸைம் செய்கிறது! ஒரு சின்னத் தவறுகூட நடக்காமல், வெகு உன்னிப்பாக எல்லா எழுத்துகளும் படிக்கப்பட்டு, அவற்றிலிருந்து தேவையான எழுத்துகள் மட்டும் எடுக்கப்பட்டு, அவற்றில் உள்ள உத்தரவுகள் ஆர்.என்.ஏ.வால் செயல்படுத்தப்படுகின்றன.

எழுத்துகள் / உத்தரவுகளைப் படிப்பது, அதன்பிறகு ஹீமோக்ளோபின் தயாரிக்க வேண்டிய இடத்துக்கு அந்த உத்தரவுகளை எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டியது மட்டும்தான் ஆர்.என்.ஏ.வின் வேலை. அந்த உத்தரவுகளின்படி ஹீமோக்ளோபின் என்ற புரோட்டீனை உருவாக்க வேண்டியது ரைபோசோம் என்ற என்ஸைமின் வேலை. ஆர்.என்.ஏ. கம்பெனியின் எம்.டி. மாதிரியும், ரைபோசோம் சீஃப் எக்ஸிகியூட்டிவ் மாதிரியும் செயல்படுகின்றனர் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். சரி இருக்கட்டும். ஆர்.என்.ஏ. படிக்கும் உத்தரவுகளின் படத்தைப் பார்க்கலாமா? கீழே பாருங்கள் -

இந்தப் படத்தில் உள்ள எழுத்துகள் எல்லாம் உத்தரவுகளாகும். இவை தொடர்பின்றி, சகட்டுமேனிக்கு எடுக்கப்பட்ட எழுத்துகள் அல்ல. மிகுந்த கவனத்துடன் ஒரு ஹீமோக்ளோபினை உருவாக்குவதற்காக மட்டும் கையாளப்படும் உத்தரவுகளாகும். அந்த வரிசையும், அவற்றின் அர்த்தமும், ஆர்.என்.ஏ. மற்றும் ரைபோசோமுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்! இப்படித்தான் நம் உடல் முழுக்க அவ்வப்போது தேவைப்படும் உத்தரவுகள் டி.என்.ஏ.யிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு, மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, புரிந்துகொள்ளப்பட்டு செயல் வடிவம் பெறுகின்றன! மனித உடலைவிட ஓர் அற்புதம் இந்த உலகில் உண்டா, சொல்லுங்கள்!

ஏன் இந்த நெகிழ்ச்சி?

நமது ரத்தத்துக்கு சிவப்பு நிறம் கொடுப்பது சிவப்பணுக்கள் என்று நமக்குத் தெரியும். அவற்றின் இன்னொரு பெயர் எரித்ரோசைட். எரித்ரோசைட்டுகள், இரண்டு பக்கமும் குழிந்த தட்டுகளைப்போல இருக்கும். அவற்றின் சிறப்பு அம்சம், அவற்றின் நெகிழும் தன்மைதான். அது எதற்காக? எந்த விஷயமும் அர்த்தமில்லாமல் கொடுக்கப்படவில்லை. மிகச்சிறிய ரத்தக்குழாய்களைவிட இரண்டு மடங்கு அளவு அதிகமான குறுக்களவு கொண்டவை அவை என்றாலும், எத்தனை சிறிய, குட்டிக்குழாய்களானாலும் அவற்றுக்குள்ளும் அவை எளிதாகப் பயணிக்கும். காரணம், அவற்றின் அந்த நெகிழும் தன்மைதான்.

இந்த நெகிழும் தன்மை இல்லாவிட்டால், அல்லது கெட்டுவிட்டால் என்னாகும்? உதாரணமாக, சர்க்கரை வியாதி வந்தவர்களின் கண்களில் உள்ள சிவப்பணுக்களின் நெகிழும் தன்மை குறைந்துவிடும். அல்லது சுத்தமாகப் போயிவிடும். அதன்விளைவாக, கண்களில் உள்ள மிகச்சிறிய நாளங்கள் குறுகி, இறுகி, தடையாகி, வேண்டிய அளவு ரத்தம் பாய முடியாமல் போய், இறுதியில் பார்வை பாதிக்கப்படும்.

அப்படியானால், ஒரு உயிரணுவுக்குள் உள்ள சமாசாரங்கள் என்ன வடிவத்தில், என்ன அளவில், என்ன நிறத்தில், என்ன தன்மையில் உள்ளன என்பதெல்லாமே ஏற்கெனவே நிர்ணயிக்கப்பட்டவையாக உள்ளன. பிரபஞ்சப் பேரறிவின் ஒரு துண்டுதான் நம் உடல். நமது உடலை ஒரு குட்டிப் பிரபஞ்சம் என்றும் சொல்லலாம்.

‘யாமிருக்க பயமேன்’ என்ற வாக்கியம் முருகப்பெருமானோடு தொடர்புபடுத்திச் சொல்லப்படுவது நமக்குத் தெரியும். அந்த முருகப்பெருமான் வேறெங்கும் இல்லை. நம் உடல்தான் அவர். அவர் சொல்கிறார் - யாமிருக்க பயமேன். கேட்க நாம் தயாரா?

இடுக்கி கொண்ட ஹீமோக்ளோபின்

நம் உடலில் உள்ள எல்லா செல்களுக்கும் ஆக்ஸிஜன் தேவை. அந்த ஆக்ஸிஜன் மாலிக்யூல்களை உடலில் உள்ள எல்லா செல்களுக்கும் கொண்டுசெல்வது சிவப்பணுக்கள் என்று அறியப்படும் எரித்ரோசைட்டுகள்தான். ஆக்ஸிஜன் மாலிக்யூல்கள் ரத்தத்தில் ஜாலியாக மிதந்துகொண்டே வரும். அவற்றை அப்போது ‘கபக்’ என்று பிடித்து எல்லா செல்களுக்கும் கொண்டு செல்ல வேண்டும். ஆனால், சிவப்பணுக்கள் தாங்களே அந்த வேலையைச் செய்வதில்லை. அதற்காக அவர்களுக்கு உதவுவதுதான் ஹீமோக்ளோபின்.

ஆக்ஸிஜன் மாலிக்யூல்களை பிடித்துக்கொண்டு செல்வதில் ஹீமோக்ளோபின்களுக்கு ஒரு பிரச்னை உள்ளது. விருப்பமில்லாத பெண்ணைத் தொட்டால் எரிந்து சாம்பலாவாய் என்று ராவணணுக்கு ஒரு சாபம் இருந்ததைப்போல, ஹீமோக்ளோபின்களுக்கும் ஒன்று உள்ளது! ஆக்ஸிஜன் மாலிக்யூல்களைத் தொட்டால் போதும், அவ்வளவுதான்! ஏன், என்னாகும்? இருவரும் ‘இணைந்து’ ஆக்ஸிஜன் ஆக்ஸைடு ஆகிவிடும்! அப்படி ஆகிவிட்டால் மற்ற செல்களுக்கு ஆக்ஸிஜன் செல்ல முடியாது! அடக்கடவுளே! அப்ப என்ன செய்வது?

ஆக்ஸிஜன் மாலிக்யூல்களைத் தொடமாலே அவற்றைக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும்! அதற்காக பிரத்தியேகமாக ஹீமோக்ளோபின்களுக்கு குறடுகள்போல இடுக்கிகள் உண்டு! அந்த இடுக்கிகளால் ஆக்ஸிஜன் மாலிக்யூல்களைப் பிடித்துக்கொண்டால், அவற்றைக் கையால் தொடாமல் விலங்குபோட்டு இழுத்துச்செல்வது மாதிரியாகிவிடும்! அதன் உடலின் அமைப்பிலேயே அப்படி இழுத்துக்கொண்டு போவதற்காக ’ஹீம் க்ரூப்’ (heme group) என்ற சமாசாரம் இருக்கும். அவற்றின் உதவி கொண்டுதான் ஆக்ஸிஜனை தேவையான செல்லுக்கு ஹீமோக்ளோபின் எடுத்துச் செல்லும்!

சீலியா

இது என்ன என்கிறீர்களா? இதுவும் நாம்தான்! நமக்குள்தான்! நமது மூச்சு மண்டலத்தில் உள்ள ஒரு சமாசாரம் இது. நாம் காற்றை சுவாசிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டுள்ளோம். அது உண்மைதான். ஆனால், நாம் அது மட்டும் செய்வதில்லை. காற்றோடு சேர்த்து கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்ணிய தூசிகளையும் சேர்த்தே சுவாசிக்கிறோம். அந்த தூசிகளெல்லாம் நுரையீரலுக்குள் சென்றால் என்னாகும்?

அதைத்தடுக்க, ஆண்டவன் பல பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்து வைத்திருக்கிறான். தூசிகளெல்லாம் அந்தப் பாதுகாப்பு வளையத்தினுள் கொண்டு செல்லப்பட்டு, தீங்கு விளைவிக்கமுடியாதவையாக மாற்றப்பட்ட பிறகு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம் உடம்பிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகின்றன! எப்படி?

மூக்கிலிருந்து ப்ராங்கியோல் எனப்படும் மூச்சு நுண்குழாய் வரை சளி மாதிரி ஒன்று இருக்கும். தூசிகள் இஷ்டத்து நீந்திச் சென்றுவிடாமல், அவற்றை ஆங்காங்கு ‘அரெஸ்ட்’ செய்து இந்தச் சளி வைக்கும். இது முதல் கட்டம். ஆனால், அவற்றை எப்படி வெளியேற்றுவது? அதற்குத்தான் ‘சீலியா’ (cilia) உதவுகிறது.

சீலியா என்பது ஊசிகளால் ஆன முடி அல்லது முடியால் ஆன ஊசி மாதிரி என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். நம் மூச்சு மண்டலப்பாதை முழுவதும் சீலியாக்களால் நிரம்பியிருக்கும். இந்த சீலியாக்கள் இரண்டுவிதமாக அசையும். கீழிருந்து மேலாக. மேலிருந்து கீழாக. மேல்நோக்கியும் கீழ் நோக்கியும் விசிறுவதுபோல. நுரையீரல் பகுதியிலிருந்து தொண்டைப்பகுதி வரை தூசிகளை விரட்டும்போது, சீலியா மேல் நோக்கி விசிறும். மூக்குக்குள் வந்தபிறகு கீழ்நோக்கி விசிறும்! அடடா, எவ்வளவு அறிவார்ந்த ஏற்பாடு! இடத்துக்குத் தக்கபடி விசிறி, தூசிகளையெல்லாம் மூக்கு வழியாக வெளியேற்றிவிடுகிறது. அல்லது சளியோடு சேர்த்து நாம் விழுங்கிவிடுவோம். பின் அவை பின்பக்கமாக வெளியேறிவிடும்!

நம் உடம்பின் செல்களின் செயல்பாடுகளையும் ஞானத்தையும் பார்க்கும்போது, மனித அறிவை ஸ்தம்பிக்கவைக்கும் வியப்புதான் ஆண்டவனோ என்று தோன்றுகிறது! நாம் சாதாரணமாக அணு, உயிரணு என்றெல்லாம் சொல்லிவிடுகிறோம். ஆனால் அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் உள்ளேயும் கண்களுக்குப் புலப்படாத, மனித அறிவால் அறிந்துகொள்ள முடியாத அற்புதமான, சிக்கலான, கற்பனைக்கு எட்டாத அமைப்புகள், உப அமைப்புகள் உள்ளன. என்ன செய்ய வேண்டும், எப்போது செய்ய வேண்டும், எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று அவற்றுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. அவற்றின் பணிக்கு இடையூறு செய்யாமல் நாம் இருந்தாலே போதும். ஆரோக்கியமாக வாழலாம். புரிகிறதா?

]]>
god, human body, blood, மனித உடல், ரத்தம், படைப்பு http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/may/01/51-நமக்குள்-ஒரு-ஞானி---3-2690813.html
2689689 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 50. நமக்குள் ஒரு ஞானி - 2 நாகூர் ரூமி Monday, April 24, 2017 12:00 AM +0530  

நீங்கள் யார் என்று தெரிந்துகொள்வதுதான் இந்த உலகுக்கு நீங்கள் செய்யும் மிகப்பெரிய சேவையாகும் - ரமண மகரிஷி

 

நமது உடலில் உள்ள உயிரணுக்களின் தோற்றத்தில், அமைப்பில், செயல்பாடுகளில் எப்படி ஒரு தெய்வீக ஏற்பாடு உள்ளது என்பதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பார்த்தோம். கருவாக நாம் அம்மாவின் வயிற்றினுள் இருந்தபோது உருவம் எதுவும் நமக்குக் கிடையாது. உருவமற்ற திசுவாக நாம் இருந்தோம். பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சில உயிரணுக்கள் கைகளாக, சில கால்களாக, சில மூளையாக – இப்படியாகக் கொஞ்ச நாளில் நமக்கு உருவம் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு உயிரணுவுக்கும் தான் ‘எங்கே’ போக வேண்டும் என்று ரொம்ப தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கிறது! வாய்க்குப் போக வேண்டியது வயிற்றுக்கோ, நாக்குக்குப் போக வேண்டியது மூக்குக்கோ தப்பித் தவறிக்கூடப் போவதில்லை. இதில் இன்னொரு ஆச்சரியம் உண்டு. அது என்ன?

ஓராயிரம் பார்வையிலே

அஹ்மத் நோயன் என்பவர் எழுதிய Physiology in Life and Medicine என்ற நூலில் 40-வது பக்கத்தில் ஒரு தகவலைக் கூறுகிறார். அது ஆச்சரியத்தின் உச்சகட்டம் என்று சொல்லலாம்.

கருவில் உடல் உறுப்புகள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், அங்குள்ள உயிரணுக்களையெல்லாம் பிரித்தெடுத்து வேறு ஒரு சூழலில் வைத்து, பின்னர் கொஞ்ச காலம் கழித்து எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகக் கலந்தால்கூட, கண் உருவாக வேண்டிய உயிரணுக்கள் தங்கள் கூட்டாளிகளையும், மூக்கு உருவாக வேண்டிய உயிரணுக்கள் தங்கள் கூட்டாளிகளையும் அடையாளம் கண்டு ‘என் இனம், என் மக்கள்’ என்று அவர்களோடு போய் சேர்ந்துகொள்கிறதாம்! மூளையோ, நரம்பு மண்டலமோ, கண்ணோ இல்லாத உயிரணுக்களுக்கு ‘இது நம்ம ஆளு’ என்று எப்படி அடையாளம் காண முடிகிறது?! ‘ஓராயிரம் பார்வையிலே உன் பார்வையை நானறிவேன்’ என்ற பாடலைப் போலத்தான்!

மிக முக்கியமான கேள்வி என்னவெனில், இந்த உயிரணுக்களெல்லாம் தாங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைக் கற்றுக்கொண்டு செய்யுமா? இல்லை. அவை உருவாகும்போதே தான் செய்ய வேண்டிய வேலைக்குத் தேவையான அறிவுடனும், கடமையை நிறைவேற்றும் தகுதியுடனும்தான் உருவாகின்றன. வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், ஒவ்வொரு செல்லும் ஒரு ஞானியாகவே பிறக்கிறது. வாழும் காலமெல்லாம் ஞானியாகவே வாழ்கிறது. கோடிக்கணக்கான ஞானிகளின் கூட்டமைப்புதான் மனித உடல் என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை.

ஏ.டி.பி. (ATP - Adenosine Tri Phosphate)

நாம் உண்ணும் உணவிலிருந்து நமக்குத் தேவையான ஆற்றல் நமக்குக் கிடைக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியும். ஆனால், அதில் நமக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயமும் இருக்கிறது. அது என்ன? நம் உணவிலிருந்து கிடைக்கும் ஆற்றலை நம் உயிரணுக்கள் நேரடியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாது!

ஆமாம். முதலில் எல்லா ஆற்றலும் ஒரு ஆற்றல் பொட்டலமாக சேமித்து வைக்கப்படுகிறது. அந்த ஆற்றல் பொட்டலத்தின் பெயர்தான் ATP. அதில் மூன்று அடுக்குகளாக, மூன்று வகை ஃபாஸ்ஃபேட்டுகளாக ஆற்றல்கள் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும். அவற்றை விஞ்ஞானம் AMP, ADP, ATP என்று கூறுகிறது. ஒவ்வொன்றுக்கும் நீளமான பெயர்கள் உண்டு. நான் வேண்டுமென்றே அவற்றைத் தவிர்த்துவிட்டேன். இம்மூன்று பெயர்களிலும் உள்ள P என்பது ஃபாஸ்ஃபேட்டைக் (phosphate) குறிக்கும் என்று புரிந்துகொண்டால் போதும்.

நமது உடல் ஒரு நாளைக்கு 48 கிலோ ATP-யை பயன்படுத்துகிறது. ஆனாலும், ஒரு நாளின் எந்த ஒரு கணத்தில் நம் உடலில் ஒரு கிராமுக்கு மேல் ATP இருக்காது. ஏனெனில், ATP ஒட்டுமொத்தமாக சேமித்து வைக்கப்படுவதில்லை. அவ்வப்போது தேவைக்கேற்ப உருவாக்கிக்கொள்ளப்படுகிறது! ஒவ்வொரு விநாடியும் கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்களும், சுமார் ஒரு கோடி அளவு ATP ஆற்றலைச் சாப்பிடுகின்றன, உருவாக்குகின்றன!

நம் ATP ஆற்றல் மூன்று வகை ஃபாஸ்ஃபேட்டுகளாக சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம். நம் உயிரணுக்களுக்கு சக்தி தேவைப்படும்போதெல்லாம் அது ATP-ஐ பொட்டலத்தைப் பிரிக்கும்; அல்லது உடைக்கும். அப்போது ஆற்றல் வெளியாகும். ஒரேயொரு ஃபாஸ்ஃபேட் இணைப்பு உடைந்தால் ADP உருவாகும். இரண்டு இணைப்புகள் உடைந்தால் AMP உருவாகும். உடைந்தது போக மீதி இருக்கும் ஆற்றல், உயிரணுக்களின் வேலைக்கு சக்தியூட்டுகின்றன. இதெல்லாமே படுவேகமாக, தவறே இல்லாமல் கணந்தோறும் நடந்தேறுகின்றன!

கல்லீரல் எனும் ராட்சச தொழிற்சாலை

எப்படி நம் கல்லீரல் அதற்குள் வந்து சேரும் க்ளூகோஸையெல்லாம் க்ளைகோஜனாக மாற்றுகிறது என்பதைப் பற்றியெல்லாம் சர்க்கரை நோய் பற்றிய கட்டுரைகளில் ஏற்கெனவே பார்த்தோம். இங்கே நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது, நமது கல்லீரலில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரணுவிலும் ஐநூறு வகையான வேறுபட்ட காரியங்கள் நடைபெறுகின்றன என்பதைத்தான்! அவ்வளவும் ஒரு விநாடியில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு நேரத்துக்குள்ளேயே!

நம் உணவு, நாம் உள்வாங்கும் காற்று – இப்படி பல வழிகளில் நம் உடலுக்குள் புகும் கெட்ட பாக்டீரியாக்களை நம் கல்லீரலுக்குள் இருக்கும் குப்ளர் செல்கள் என்ற பெயர் கொண்ட செல்கள் அழித்தொழிக்கின்றன! அது என்ன குப்ளர் என்று ஒரு பெயர்? அது ஒன்றுமில்லை, குப்ளர் என்ற ஜெர்மன்காரர் அதைக் கண்டுபிடித்ததால் அதற்கு அவருடைய பெயர் வைக்கப்பட்டது! இதில் விசேஷம் என்னவென்றால், எல்லா பாக்டீரியாக்களும் தீமை செய்வதில்லை. இதுபற்றி ஏற்கெனவே விரிவாகப் பார்த்தோம். குப்ளர் செல்களின் விசேஷம் என்னவெனில், எந்த பாக்டீரியா கெட்டது என்று கண்டுபிடித்து அவற்றை மட்டுமே கொல்லும்! எது நல்லது, எது கெட்டது என்று அதற்கு எப்படித் தெரியும்? எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் ஒன்றுதான். எல்லா அறிவையும் கொடுத்தே ஆண்டவன் அவற்றை அனுப்பியிருக்கிறான்!

தற்கொலைப் படைகள்

நமது உயிரணுக்களுக்குள் தற்கொலைப்படைகளும் உண்டு! செல்களின் எண்ணிக்கை தேவையைவிட அதிகமாகிவிட்டாலோ, செல்களுக்கு நோய் வந்துவிட்டாலோ, அல்லது குறைபாடுகள் ஏற்பட்டுவிட்டாலோ அவைகளை தீர்த்துக்கட்ட புரோட்டீன்களை உருவாக்குகின்றன! ஆனால், செல்கள் தங்கள் வேலையை சரியாகச் செய்துகொண்டிருக்கும்வரை, நம் உடல் ஆரோக்கியமாகப் பாதுகாக்கப்படும்வரை, கொலைகாரப் புரோட்டீன்கள் தடுக்கப்படுகின்றன! ஆனால், செல்கள் நோயுற்றாலோ, கேன்ஸர் வந்துவிட்டாலோ, அல்லது உடலுக்கு ஏதாவது தீங்கு செய்யலாம் என்று தெரிந்தாலோ, உடனே இந்தப் புரோட்டீன் துப்பாக்கிகள் இயக்கப்படுகின்றன. பிரச்னைக்குரிய செல்கள் தாக்கி அழிக்கப்படுகின்றன! ஆரோக்கியமான செல்களுக்குள் புரோட்டீன்கள் உருவானாலோ, பிரச்னைக்குரிய செல்கள் வாழ அனுமதிக்கப்பட்டாலோ அது உடலுக்குத் தீங்குதான்.

அப்படியானால், எந்த நேரத்தில் எந்த இடத்தில் என்ன முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று செல்களுக்குத் தெரிந்திருக்கின்றது! பிரச்னைக்கு எப்போதுமே உடனடித் தீர்வுதான். இங்கே ‘வாய்தா’ வாங்கவே முடியாது!

தற்கொலை செய்துகொள்ள முடிவு செய்து, தனக்குள் இருக்கும் கொலகார புரோட்டீனை தயார்நிலையில் வைத்துவிட்ட ஒரு செல், முதலில் மற்ற செல்களின் உறவுகளைத் துண்டித்துக்கொள்கிறது! தனக்குள் அது சுருங்கிக்கொண்டு, தன் அண்டையிலுள்ள செல்களின் கண்களுக்கு மறைந்துகொள்கிறது! பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செல் உடைய ஆரம்பிக்கிறது. அதன் உடைந்த பாகங்களை ஆரோக்கியமான செல்கள் கபளீகரம் செய்துவிடும்!

இதிலும் ஓர் ஆச்சரியம் என்னவெனில், இப்படி செத்துப்போன செல்களையெல்லாம் உயிருள்ள மற்ற செல்கள் உடனேயே சாப்பிட்டுவிடுவதில்லை. பல செத்த செல்களை அப்படியே விட்டுவிடும். ஏன்? ஏனெனில் அந்த செத்த செல்களின் வேலை இன்னும் முடியவில்லை! அப்படீன்னா? உதாரணமாக, நம் தோல் பகுதியின் மேற்புறத்தின் செல்கள், நம் நகங்கள் ஆகியவற்றில் செத்துப்போன செல்கள் அதிகம் இருக்கும். அவை நம் உடலுக்கு இன்னும் கொஞ்சகாலம் தேவைப்படுவதால் அவை அழிக்கப்படுவதில்லை! இப்படி லட்சக்கணக்கில் சாகும் செல்களில் எவற்றை வைத்துக்கொள்வது, எவற்றை அழிப்பது என்று உயிருடன் உள்ள கோடிக்கணக்கான செல்கள், தவறே இல்லாத மிகச்சரியான முடிவுகளை கணந்தோறும் எடுக்கின்றன! ஒரு குற்றவாளிகூட தப்பிப்பதில்லை. அதேசமயம், எந்தக் காலத்திலும் ஒரு நிரபராதிகூட தண்டிக்கப்படுவதோ கொல்லப்படுவதோ இல்லை! செல் நீதி எப்போதுமே நல் நீதிதான்!

எல்லாரையும் தெரியும்

சில உலோகங்களையும் கனிமப் பொருள்களையும் பொடியாக்கி உங்கள் முன் வைத்தால், எந்தப் பொடி எந்த உலோகத்துடையது என்று உங்களால் தவறிழைக்காமல் மிகச்சரியாகச் சொல்லமுடியுமா? நீங்கள் உலோகவியல் / கனிமவியல் படித்திருந்தால் ஒருவேளை சொல்லலாம். இல்லையெனில், அது கடினமான காரியம்தான். தவறு நேர வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் இரும்புச் சத்து, பொட்டாசியம், மெக்னீசியம், ஆக்ஸிஜன், நைட்ரஜன் போன்ற பல சமாசாரங்களை மிகச்சரியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ள, அவற்றைப் பயன்படுத்த நம் செல்களால் முடியும்.

நம் உடலில் ரத்தம் தயாரிக்கப்படுவதற்குத் தேவையான பொருள்களில் விட்டமின் பி-12 மிக முக்கியமானது. இது இல்லையெனில் ரத்தசோகை நோய் ஏற்பட்டு ஒருவர் இறந்துகூடப்போகலாம். விட்டமின் பி-12 அவ்வளவு முக்கியமானது. விட்டமின் பி-12 இல்லையென்றால் ரத்தமில்லை. ரத்தம் இல்லையென்றால் உயிரே இல்லை. ஆனால், விட்டமின் பி-12 நம் வயிற்றுப் பகுதியில், சிறுகுடலில்தான் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஆனால் ரத்தமோ, நம் எலும்பு மஜ்ஜைகளில்தான் தயாரிக்கப்படுகிறது. எலும்பு மஜ்ஜை வயிற்றுப் பகுதியிலிருந்து ரொம்ப தூரம்! ஆனாலும், மிகச்சரியான நேரத்துக்கு மிகச்சரியான அளவில் எலும்பு மஜ்ஜைக்கு விட்டமின் பி-12 அனுப்பப்படுகிறது!

சிறுகுடல் பாதுகாப்பு

நாம் உண்ட உணவு செரித்த பிறகு, அது இரைப்பையில் இருந்து சிறுகுடலுக்கு இறங்குகிறது. அப்போது கடுமையான ஆஸிட்கள் சுரக்கின்றன. அவையும் சேர்ந்து சிறுகுடலுக்குள் இறங்கும். நமது வயிற்றை அப்படிப்பட்ட ஆஸிட்களிலிலிருந்து பாதுகாக்க இரைப்பையைச் சுற்றி ஒரு சிறப்பு பாதுகாப்பு வளையம் உள்ளது. ஆனால், சிறுகுடலுக்குள் அப்படி எதுவும் இல்லை. அப்படியானால் அந்த ஆஸிட்களிலிலிருந்து சிறுகுடலைப் பாதுகாப்பது எப்படி? குறிப்பாக, சிறுகுடலின் பகுதியாக உள்ள டியோடினம் எனப்படும் முன்சிறுகுடல் பாதிக்கப்பட்டுவிடுமே!

அதற்கு நாம் எதுவும் செய்யவேண்டியதில்லை. சிறுகுடலுக்குள் ப்ரொசெக்ரீட்டின் என்றொரு ஹார்மோன் உள்ளது. அது அந்தச் சமயத்தில் செக்ரீட்டின் என்ற ஹார்மோனாக மாற்றப்பட்டு, அந்த ஆஸிட்களிடமிருந்து டியோடினத்தைப் பாதுகாக்கிறது! அதுவும் எப்படித் தெரியுமா? ஆஸிட் வந்துவிட்டது என்று தெரிந்தவுடன், உடனே செக்ரீட்டின் ரத்த ஓட்டத்தில் கலந்து நம் கணையத்துக்கு விரைந்து செல்கிறது. அங்கு செய்தியைச் சொன்னவுடன், ’பைகார்பனேட் அயான்’கள் எனப்படும் என்ஸைம் அடியாட்களை அழைத்துக்கொண்டு விரைந்து சிறுகுடலுக்குள் திரும்பும் செக்ரீட்டின், அவர்களின் உதவியோடு அந்த ஆஸிட் எதிரிகளிடமிருந்து டியோடினத்தைக் காப்பாற்றுகிறது!

செக்ரீட்டின் மூலம் டியோடினம் அனுப்பும் செய்தியை கணைய எப்படி மிகச் சரியாகப் புரிந்துகொள்கிறது? எப்படி உடனே ‘பைகார்பனேட் அயான்’களை தயாரித்து அனுப்புகிறது? எல்லாம் ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்!

சர்க்கரையும் உங்கள் உடலும்

நீங்கள் சாப்பிடும் உணவில் உங்களுக்குத் தேவைப்படும் சர்க்கரை அளவைவிட அதிகமான சர்க்கரை இருந்தால் என்னாகும்? ரத்தத்தில் கலந்திருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான மாலிக்யூல்களிலிலிருந்து, முதலில் சர்க்கரை மாலிக்யூல்களை உங்கள் கணையம் அடையாளம் கண்டு அவற்றை தனிமைப்படுத்தும்! பிறகு அவற்றை எண்ணி வைக்கும்! அவை அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளனவா இல்லையா என்று தெரிந்துகொள்ள! கண்ணோ, கையோ, மூளையோ இல்லாமலே சர்க்கரை அணுத் திரண்மங்கள் எண்ணப்படுகின்றன!

அப்படி எண்ணிப் பார்த்த பிறகு, சர்க்கரை மாலிக்யூல்கள் அளவுக்கு அதிகமாக இருக்குமானால், அவற்றை வேறொரு இடத்தில் பாதுகாப்பாக சேமித்துவைக்க முடிவு செய்கிறது கணையம்! அதற்காக தொலைவில் இருக்கும் செல்களை வேலைக்கு அமர்த்திக்கொள்கின்றது!

ஆனால், ஒரு உத்தரவு கிடைக்காமல் தொலைதூரத்தில் உள்ள அந்த செல்கள், அந்த அளவுக்கு மிஞ்சிய சர்க்கரை மாலிக்யூல்களை சேமித்து வைக்காது! அந்த உத்தரவைக் கொடுக்கும் ஹார்மோனின் பெயர்தான் இன்சுலின்! இந்த இன்சுலின் யார், அவருடைய வேலை என்ன என்பதெல்லாம்கூட கணையத்தின் டி.என்.ஏ.யில் ஒரு சூத்திரமாக, ஒரு ’ஃபார்முலா’வாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும்! அந்த ‘ஃபார்முலா’வைப் படித்துவிட்டுத்தான் சிறப்பு என்சைம்கள் இன்சுலினை உருவாக்கும்!

இன்சுலின் கொடுக்கும் உத்தரவை சிரமேற்கொண்டு உடலின் பல பாகங்களில் உள்ள எல்லா செல்களும் செயல்படுத்தும். அதிகமாக உள்ள சர்க்கரை, எலும்புகளில் ஆங்காங்கு க்ளைகோஜனாக சேமித்து வைக்கப்படும்! நாம் ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்தும்போது, அதில் தேவைக்கு அதிகமாக சர்க்கரை இருக்குமானால் நடப்பது இதுதான்! இது நடக்காமல் போனால், நாம் ‘கோமா’வுக்குப் போய் இறக்க நேரிடலாம்! எனவே, ஒவ்வொரு முறை வெள்ளைச் சீனி என்ற விஷயத்தைப் போட்டு தேநீர் குடிக்கும்போதெல்லாம், கணையத்துக்கும் இன்சுலினுக்கும் நன்றி சொல்லிக்கொண்டே அருந்துவது நல்லது! இன்னும் உண்டு, பார்க்கத்தானே போகிறோம்…

]]>
கணையம், சர்க்கரை நோய், இன்சுலின், செல்கள், ஞானி, diabetes, insulin, human cell http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/apr/24/50-நமக்குள்-ஒரு-ஞானி---2-2689689.html
2686007 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 49. நமக்குள் ஒரு ஞானி நாகூர் ரூமி Monday, April 17, 2017 12:35 PM +0530  

அவனே ஆதி, அவனே அந்தம். அவனே ரகசியம், அவனே பகிரங்கம். அனைத்தையும் அறிந்தவன் அவனே – திருக்குர்’ஆன் 57:3 (தமிழாக்கம் எனது)

 

இதென்ன தலைப்பு என்று யோசிக்கிறீர்களா? இந்தத் தலைப்பு ஓர் அடிப்படையான உண்மையைச் சொல்ல வருகிறது. தன்னை அறிந்துகொண்ட மனிதன் ஞானியாகிறான். ஆனால் அவன் அப்படி ஆவதற்கு முன்பே, பிறக்கும்போதே அவனுக்குள் ஒரு ஞானி இருக்கிறார். அவர்தான் மரியாதைக்குரிய நமது உடலார்!

உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர்

திடம்பட மெய்ஞ்ஞானம் சேரவும் மாட்டார்

உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தே

உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே

என்று திருமூலர் சும்மாவா பாடினார்!

ஆமாம். நம் உடலுக்குள் கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்கள் உள்ளன. இல்லை, இப்படிச் சொல்வதுகூட தவறுதான். பாத்திரத்தில் பால் நிரம்பியுள்ளது என்றால், பாத்திரமும் பாலும் வேறு வேறுதானே? ஆனால், உடலும் உயிரணுக்களும் அப்படியல்ல. பாத்திரமே பாலாகவும், பாலே பாத்திரமாகவும் உள்ளது இங்கே!

ஆமாம். கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்களால் நாம் ஆக்கப்பட்டுள்ளோம். நாம் வேறு; அவை வேறு அல்ல. நம் உடலில் உள்ள ஒரேயொரு உயிரணுவுக்கு இருக்கும் அறிவு, ஞானமெல்லாம் ஒட்டுமொத்தமாக இருக்கும் நமக்கு இல்லை என்பதே அறிவியல் காட்டும் உண்மை! அது எப்படி என்று தெரிந்துகொண்டால், நமக்குள் இருக்கும் ஞானம் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துவது மட்டுமின்றி, நோயின்றி வாழும் வழியையும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும்.

ஆம். நாம் நோயில்லாமல் வாழ வேண்டுமெனில், முதலில் நம் உடலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உடலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில், கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்களைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்களைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில், முதலில் ஒரேயொரு அணுவின் தன்மையை, செயல்பாடுகளை, அதன் உள்ளார்ந்த ஞானத்தையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்படிப் புரிந்துகொண்டுவிட்டால், நமக்கும் இருக்கும் ஆதி ஞானியை அடையாளம் கண்டுகொள்ளலாம். சரி, இப்போது ஆதிஞானியை சந்திக்கச் செல்லலாமா?{pagination-pagination}

டார்வினியக் கோட்பாடு

உயிரணு, அதன் அமைப்பு, தன்மைகள், செயல்பாடுகள் பற்றியெல்லாம் 19-ம் நூற்றாண்டின் மத்திய காலம் வரை அவ்வளவாக அறியப்படவில்லை. எலக்ட்ரான் மைக்ராஸ்கோப் அதுவரை உருவாக்கப்படவில்லை. ஒரு பாக்டீரியாவைக்கூட எலக்ட்ரான் மைக்ராஸ்கோப் கண்களால் பார்த்து அறியப்படாத காலம் அது. இதையெல்லாம் ஏன் சொல்கிறேன்? காரணம் உள்ளது.

அதிநவீன தொழில்நுட்பக் கருவிகள் எதுவும் இல்லாமல் இருந்த அந்தக் காலத்தில், உயிரணு பற்றிய புரிதலும் ரொம்ப எளிமையானதாகத்தான் இருந்தது. டார்வினுடைய கோட்பாடு கோலோச்சிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. உயிரணு ஒன்றின் அமைப்பு ரொம்ப எளிமையானது என்று தவறாகப் புரிந்துவைக்கப்பட்டிருந்தது. எளிய அமைப்பு கொண்ட உயிரணுக்கள் தாமாகவே பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒன்று வேறொன்றாக மாறுவது சாத்தியம் என்று குரங்குகள் நம்பிக்கொண்டிருந்த காலம் அது! உண்மையில் ஓர் உயிரணுவின் பாகங்கள் என்னென்ன, அதன் வேலைகள் எத்தகையது என்று தெரிந்திருந்தால் ஆடிப்போயிருப்பார்கள் டார்வின் வாதிகள்! பார்க்கத்தானே போகிறோம்!

அணு அணுவாய்

மனிதனின் கற்பனைக்கு எட்டமுடியாத சிக்கலான அமைப்பும், செயல்பாடுகளும் கொண்டதாக உள்ளது ஓர் உயிரணு. ஓர் உயிரணுவின் உண்மையான தன்மை என்ன, அது எவ்வளவு சிக்கலான அமைப்பு கொண்டது என்பதையெல்லாம் இன்று அணுத்திரண்ம உயிரியல் (molecular biology) வெளிக்கொண்டு வந்துள்ளது.

ஓர் உயிரணுவை ஆயிரம் மில்லியன் மடங்கு பெரிதாக்கிப் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் உண்மை தெரியும். அப்போது ஓர் உயிரணுவானது, இருபது கிலோமீட்டர்கள் குறுக்களவு கொண்ட, நியூயார்க் அல்லது லண்டன் மாநகரை மூடவல்ல ராட்சச விமானம்போல இருக்கும். அப்போது பார்த்தால், உயிரணுவின் மேற்பரப்பில் லட்சக்கணக்கான குட்டிக் குட்டித் திறப்புகள் தெரியும். அவற்றின் வழியாக பல சமாசாரங்கள் உள்ளே போய்க்கொண்டும் வெளியே வந்துகொண்டும் இருக்கும். அந்தத் திறப்பு ஒன்றின் வழியாக நாம் உள்ளே செல்ல முடிந்தால் எவ்வளவு அட்டகாசமான, சிக்கலான தொழில்நுட்ப உலகுக்குள் போயிருக்கிறோம் என்பது விளங்கும் என்று தன் Evolution: A Theory in Crisis என்ற நூலில் பேராசிரியர் மைக்கேல் டெண்டன் (Michael Denton) கூறுகிறார்! அந்த புத்தகத்தைப் படித்தால் நம் ஒவ்வொரு உயிரணுவும் ஒரு miniature masterpiece of God என்பது புரியும்!

பேராசிரியர் மைக்கேல் டெண்டன்

{pagination-pagination}

செல் / உயிரணுவின் இயக்கம்

நம் உடலில் உள்ள எல்லா உயிரணுக்களும் பிரிந்து பிரிந்து பல்கிப் பெருகுகின்றன என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். ஆனால், ரொம்பத் தெரிந்த ஒன்றில் தெரியாத ஒன்று எப்போதுமே இருக்கும்! ஆமாம், தெரிந்ததுதானே என்று முக்கியமான விஷயத்தைக் கோட்டை விட்டுவிடுவோம். உயிரணுக்களின் விஷயத்திலும் அப்படியொரு விஷயம் உள்ளது. அது என்ன? அதுதான் செல்கள் பிரிந்து பல்கிப் பெருகும் விதம்.

இந்தப் பிரிதலை நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு மனிதனை இரண்டாக சரிபாதியாக வெட்டிப் பிரித்தால் என்னாகும்? ஒரு கை, ஒரு கால், ஒரு கண் என்று பிரிந்துபோகும் அல்லவா? அதோடு உயிரும் போய்விடும்! ஆனால் உயிரணுக்கள் பிரிவது அப்படியல்ல. ஒரு உயிரணு இரண்டாகப் பிரியும்போது, முதலில் ஒன்றாக இருந்தபோது என்னென்ன பாகங்கள் இருந்தனவோ அவை அனைத்தும் இரண்டாம் உயிரணுவிலும் இருக்கும்! இம்மிகூடக் கூடாமலும் குறையாமலும்! ஒரு மனிதனை க்ளோனிங் செய்து இரண்டாக்கியதுபோல! ஒரு நூறை இரண்டு ஐம்பதாக்கியது மாதிரி அல்ல. ஒரு நூறை இரண்டு நூறாக்கியது மாதிரி. பிரிகிறதா, சாரி, புரிகிறதா?

இப்படிப் பிரியும்போது ஒரு உயிரணுவின் நியூக்ளியஸுக்குள் இருக்கும் டி.என்.ஏ.வும் பிரதி எடுக்கப்பட வேண்டும். பகீரதப்பிரயத்தனம் என்று கூறுவார்கள். ஆனால், எத்தனை ஆயிரம் பகீரதர்கள் ஒன்று சேர்ந்தாலும் செய்யமுடியாத ஒரு காரியத்தை, நம் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரணுவும் செய்கிறது!

டி.என்.ஏ. என்ற அற்புதம்

ஒவ்வொரு டி.என்.ஏ. மாலிக்யூலுக்குள்ளும் முந்நூறு கோடி எழுத்துகளில் அடக்கவல்ல தகவல்கள் பதிவாகியுள்ளன என்கிறது நவீன விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்பு! இது மனித கற்பனைக்கு எட்டாத விஷயமாக உள்ளது. நான் ஹோமரின் ‘இலியட்’ காவியத்தை தமிழாக்கம் செய்தேன். என் புத்தகங்களிலேயே அதுதான் மிகப்பெரியது. 534 பக்கங்களும் 127,021 எழுத்துகளும் கொண்ட புத்தகம்! அச்சில் 800 பக்கங்களுக்கு மேல் வந்தது! ஆனால், ஒரு டி.என்.ஏ.வுக்குள் முந்நூறு கோடி எழுத்துகள் கொண்ட தகவல்கள் உள்ளன! ஒவ்வொரு டி.என்.ஏ.வுக்குள்ளும்! அப்படியானால், கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்களுக்குள், கோடிக்கணக்கான டி.என்.ஏ.க்களுக்குள்?! தலை சுற்றி மயக்கம் வரும்போல இருக்கிறது!

டி.என்.ஏ.வுக்குள் இருக்கும் முந்நூறு கோடி எழுத்துகளில் அடங்கியுள்ள தகவல்களை ஒரு புத்தகமாகக் கொண்டுவருவதானால், பத்து லட்சம் பக்கங்களும் ஆயிரம் பாகங்களும் கொண்ட ஒரு கலைக்களஞ்சியமாக அது இருக்கும் என்கிறது விஞ்ஞானிகளின் கணக்கு!

முந்நூறு கோடி தகவல்கள் கொண்ட அந்த கலைக்களஞ்சிய டி.என்.ஏ.வானது, ஹீலிக்ஸ் எனப்படும் (helix) இரட்டை இழைகளால் ஆன திருகு சுழல் ஏணிபோலக் காட்சியளிக்கும்.

இந்த இரட்டை இழை திருகு சுழல் ஏணி டி.என்.ஏ.வை இரண்டாகப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். அதற்காக வருபவர்தான் ஹெலிகேஸ் என்ற ஒரு என்ஸைம் (helicase enzyme). இந்த ஹெலிகேஸ், டி.என்.ஏ.யின் ஒரு இழையை மட்டும் கவனமாகக் கழற்றிப் பிரித்தெடுக்கும். எந்தத் தவறோ குழப்பமோ இல்லாமலும், டி.என்.ஏ.வுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரமாலும் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். அப்படிப் பிரித்தெடுத்த பிறகு, பிரித்தெடுத்த ஏணியின் ஒரு பகுதியோடு புதிய இழையை இணைத்து மீண்டும் ஒரு இரட்டை இழை ஏணியை உருவாக்க வேண்டும். அதைச் செய்ய வருபவரின் பெயர் டி.என்.ஏ. பாலிமரேஸ் (DNA Polymerase). பிரிக்காத டி.என்.ஏ. இழையில் இருந்த முந்நூறு கோடி எழுத்துகளில் பதிவான தகவல்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுகூட விடாமல், ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்த்து பிரதி எடுத்துடுவந்து புதிய இழையில் சேர்க்க வேண்டும்! ஒரேயொரு தவறுகூட நடக்காமல் அந்தக் காரியத்தைச் செய்து முடிக்கிறது பாலிமரேஸ்!{pagination-pagination}

இந்தக் காரியமெல்லாம் நடக்கும்போது பிரிந்துபோன காதலர்கள் ஒன்று சேர்வது மாதிரி, பிரித்தெடுக்கப்பட்ட இரண்டு இழைகளும் மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்துவிடாமலும் இவை பார்த்துக்கொள்கிறது! முந்நூறு கோடி எழுத்துகள் கொண்ட ஒரு புத்தகத்தை நாம் ‘டைப்’ அடித்து உள்ளிட வேண்டுமென்றால் எத்தனை தவறுகள் ஏற்படும்! ஆனால், டி.என்.ஏ.வைப் பிரதியெடுக்கும் வேலையில் ஒரு சின்ன தவறைக்கூட பாலிமரேஸ் செய்வதில்லை! ஒரு டி.என்.ஏ.வைப் பிரதியெடுப்பதும், பத்து லட்சம் பக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு கலைக்களஞ்சியத்தைப் பிரதியெடுப்பதும் ஒரே மாதிரியான வேலை! ஆனால், இந்த மகா வேலை 20 நிமிடங்களில் இருந்து அதிகபட்சமாக 80 நிமிடங்களுக்குள் ஒரு சின்ன தவறுகூட இல்லாமல் பரிபூரணமாகச் செய்து முடிக்கப்படுகிறது!

பிரக்ஞை, நுண்ணறிவு இவையெல்லாம் இல்லாமல், எப்படி ஒரு என்ஸைமால் இந்தக் காரியத்தைச் செய்ய முடியும்? ஒரு உயிரணு பிரியும்போது அதன் டி.என்.ஏ. பிரதியெடுக்கப்பட வேண்டும் என்று அதற்கு யார் சொன்னது? அதற்கு எப்படி அது தெரியும்? எப்படிப் பிரித்தெடுப்பது என்று அவற்றுக்கு யார் பயிற்சி கொடுத்தது?

கை நிறைய சொற்களை அள்ளித்தெளித்துவிட்டால், அவை கீழே விழும்போது அர்த்தமுள்ள வாக்கியங்களாக விழுமா? இது என்ன அபத்தமான கேள்வி என்பீர்கள். உண்மைதான். அர்த்தமுள்ள ஒரு வாக்கியத்தை அமைக்க வேண்டுமெனில், நாம்தான் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக பொருள் பொதிந்த வகையில் சேர்க்க வேண்டும். நாம் ஒரு பைத்தியக்காரனாக இருந்தால் அப்படிச் செய்ய முடியுமா? முடியாது. அப்படியானால், வார்த்தைகளைக் கோர்த்து அர்த்தம் உண்டாக்க, வாக்கியம் அமைக்க, கட்டுரை, கவிதை காவியமெல்லாம் எழுத, அதீத அறிவும் திறனும் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? அப்படியானால், பத்து லட்சம் பக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு என்சைக்ளோபீடியாவை உருவாக்க, அதைப் பிரதியெடுக்க எவ்வளவு அறிவு வேண்டும்?! அந்த வேலையை ஒரு சின்ன தப்புகூட ஏற்படாமல் செய்யும் உயிரணுக்களுக்கு எவ்வளவு ஞானம் வேண்டும்?! எனில், ஒவ்வொரு உயிரணுவும் ஒரு மேதை என்று சொல்வது எந்த விதத்திலும் மிகையாகாது. அந்த மேதை இறைவன்தான். எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருப்பவன் அவனே. உள்ளேயும் வெளியேயும் இருப்பவன் அவனே. இந்த உண்மையைத்தான் இக்கட்டுரையில் ஆரம்பத்தில் உள்ள திருமறை வசனம் கூறுகிறது!

ஆனால், இந்த மேதாவித்தனத்தைத்தான் தற்செயல் என்று நினைக்கிறது டார்வினிய கோட்பாடு! எறும்பிலிருந்து எருமை மாடு வரை, பூனையிலிருந்து யானை வரை, பூ, பழம், தாவரம், மிருகம், கோளங்கள், நட்சத்திரங்கள், மனிதன் எல்லாமே தற்செயலாக இவ்வுலகுக்கு வந்தவை என்கின்ற அவர்களது வாதம், அபத்தமாக இருப்பது மட்டும் தற்செயலான விஷயமல்ல! போகட்டும். உயிரணுவுக்குள் மீண்டும் செல்வோம் வாருங்கள்.

உயிரணுக்களின் வகைகள்

ஏறக்குறையை 200 வகையான உயிரணுக்கள் சேர்ந்து நம் உடலாக மாறியுள்ளன. ஆயினும் அவற்றுக்குள் உள்ள வேறுபாடு மிகவும் நுட்பமானது மட்டுமே. நரம்புகள், தசைகள், ரத்தம் ஆகியவற்றுக்கான உயிரணுக்களில் டி.என்.ஏ. ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். உதாரணமாக, நரம்பு உயிரணுக்கள் கொஞ்சம் நீளவாக்கில் இருக்கும். மனிதர்களைப் பொருத்தவரை, முதுகுத்தண்டிலிருந்து பாதம் வரை அவை கிட்டத்தட்ட ஒரு மீட்டர் நீளம் இருக்கும். அவற்றுக்கு  ‘ஆக்சான்’ என்று பெயர். அவை நீளமாக இருப்பதால், கிடைக்கும் செய்திகளை, புலனுணர்வுத் தூண்டுதல்களையெல்லாம் தாமதமின்றித் தேவையான இடத்துக்குக் கடத்த உதவியாக உள்ளது.

ஆனால், எரித்ரோசைட் எனப்படும் ரத்த உயிரணுக்கள், அளவில் மிகமிகச் சிறியதாக இருக்கும். ஒரு மீட்டரில் பத்து லட்சத்தில் ஒரு பங்குதான் இதன் அளவு! அவை அவ்வளவு சிறியதாக இருப்பதால், தந்துகி எனப்படும் ரத்த நுண்குழாய்கள் வழியாகச் செல்ல ஏதுவாக இருக்கும். மேலும், கீழும் நடுவிலும் கொஞ்சம் பள்ளமாக இருப்பதால், அந்த இடம் வழியாக கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடு சென்று ஆக்ஸிஜன் உள்ளே வர வசதியாக இருக்கும்.

{pagination-pagination}

கண்கள், காதுகளில் உள்ள உயிரணுக்கள் கொஞ்சம் வேறு மாதிரியாக இருக்கும். உதாரணமாக, காதுக்குள் இருக்கும் கோக்லியா (cochlea) என்ற உயிரணுவுக்கு, சப்த அதிர்வுகளை வாங்கி அனுப்புவதற்கு ஏதுவாக முடிமுடியாக இருக்கும். கண்களில் ரெட்டினா எனும் விழித்திரையில் இருக்கும் கூம்பு வடிவ உயிரணுக்கள், ஒளியை உள்வாங்கும் கூருணர்வு கொண்டவையாக இருக்கும்.

சிறுகுடலின் உள்வரிப்பூச்சைச் சுற்றி, உணவை உள்வாங்குவதற்கும் செரிப்பதற்கும் உதவும் வகையில் வில்லி (villi) எனப்படும் லட்சக்கணக்கான உயிரணுக்கள் உள்ளன.

இத்தனை வகையான கோடிக்கணக்கான குட்டி உயிரணுக்கள் எல்லாமே, ஆணின் விந்து, பெண்ணின் கருமுட்டை ஆகியவற்றின் இணைப்பில் உருவான ஸைகோட் (zygote) என்ற ஒரேயொரு உயிரணுவிலிருந்து வந்தவை!

இப்படி ஒரேயொரு உயிரணுவிலிருந்து உருவான இத்தனை கோடி உயிரணுக்களும், தங்களுக்கான வடிவத்தையும் வேலையையும் தாங்களே தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டன என்று சொன்னால், நம்பினால், நம்மைவிட முட்டாள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் வேறு யாரும் இருக்க முடியாதுதானே?

தெய்வீக ஏற்பாடு என்பது இதுதான். இன்னும் பார்க்க இருக்கிறோம்…

]]>
health, molecule, cell, life, science, human body, blood, அறிவியல், மனித உடல், உயிரணுக்கள், http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/apr/17/49-நமக்குள்-ஒரு-ஞானி-2686007.html
2677351 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 48. கேன்ஸர் பூதம் - 3 நாகூர் ரூமி Sunday, April 2, 2017 08:19 PM +0530  

அதிகம் பேர் இறப்பது கேன்ஸரால் அல்ல; பொறாமையினால்தான்.

- ஜோசஃப் பி. கென்னடி

 

அதிக எண்ணிக்கையில் உடலுக்குள் உருவாகும் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் கேன்ஸர் செல்களை எதிர்த்து வெள்ளை அணுக்கள் போராடுவதில்லை என்பதன் பின்னால் ஒரு ரகசியம் இருப்பதாகச் சொன்னோம். அந்த ரகசியம் இதுதான்.

எப்போதெல்லாம் நம் உடலுக்கு ஒரு பிரச்னை ஏற்படுமோ, எப்போதெல்லாம் உடல் நோய்வாய்ப்படுமோ, அப்போதெல்லாம் எஸ்ட்ரோஜன் என்ற ஹார்மோன் நிறைய உண்டாகி உடல் சரியாவதற்குத் துணை செய்யும்.

ரகசியத்தை இப்போது சொல்லிவிடுகிறேன். கேன்ஸர் செல்கள் நமக்கு அந்நியனும் அல்ல, எதிரியும் அல்ல என்பதுதான் காரணம்! இது என்ன புதுமையான அநியாயமாக உள்ளது என்கிறீர்களா? ஆமாம். புதுமையாக இருக்கலாம். ஆனால் அநியாயமல்ல. உண்மை. அதனால்தான் அவற்றை வெள்ளை அணுக்கள் நெருங்குவதில்லை. ஏன், எப்படி என்று கொஞ்சம் பார்க்கலாம்.

வாழ்க்கைச் சக்கரத்தின் முக்கியப் பங்குதான் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் எனும் செல்களின் அபரிமிதமான வளர்ச்சி. கருத்தரிப்பதற்கு முந்திய நிலையில் அச்செல்கள் மிக அதிக அளவில் உண்டாகும். அந்நியர்கள் என்று நினைத்து அவற்றை வெள்ளையணுக்கள் அழித்துவிட்டால், குழந்தையே உண்டாகாது! அதனால்தான், அப்படி நடக்காமல் இருப்பதற்காக இயற்கை ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்திருக்கிறது!

கரு உண்டாகியிருக்கும்போது ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள் அபரிமிதமாக உருவாவதை உடல் அனுமதிப்பதில்லை. அவற்றை கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் ஏற்பாடுகளை அது செய்கிறது. ஆனால், கருத்தரிக்காத சூழ்நிலையில் இந்த ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள் உருவாகுமேயானால், அவற்றுக்கான இயற்கையான கட்டுப்பாட்டுச் செயல்பாடு இருக்காது. அந்தச் சூழ்நிலையில் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள் அபரிமிதமாக, கட்டுக்கடங்காமல், கன்னாபின்னாவென உடல் முழுவதும் பல்கிப் பெருக ஆரம்பித்துவிடும்.

உடலின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் உள்ள செல்களுக்கு அறிவு கெட்டுப்போனால், அதற்குப் பெயர் கேன்ஸர். உடலில் உள்ள எல்லா செல்களுக்கும் அறிவு கெட்டுப்போனால், அதற்குப் பெயர் எய்ட்ஸ் என்று அழகாகச் சொன்னார் ஹீலர் பாஸ்கர். எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் செல்கள் கன்னாபின்னாவென பல்கிப் பெருகினால், அவற்றுக்கு அறிவு கெட்டுப் போய்விட்டது என்றுதானே அர்த்தம்!

இப்படி செல்களுக்கு அறிவு கெட்டுப்போகும்போது, அது பல்கிப் பெருகுவதற்குத் துணையாக எஸ்ட்ரோஜன் என்ற ஹார்மோன் உதவி செய்கிறது. கேன்ஸர் நோயின் ஆரம்பம் அதுதான்.

இந்த ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள் ஒருவகையான ஹார்மோனைச் சுரக்கின்றன அல்லது தயார் செய்கின்றன. அந்த ஹார்மோனை சிறுநீரில் கண்டுபிடிக்க முடியும். அதற்கு CHG அல்லது HCG பரிசோதனை என்று பெயர். (கரு உண்டானதைக் கண்டுபிடிக்க உதவும் பரிசோதனைகளில் இதுவும் ஒன்று). கரு உண்டாகியிருந்தாலும் சரி, அப்படியில்லாமல் கேன்ஸர் உண்டாகியிருந்தாலும் சரி, இந்த ஹார்மோன் உடலில் ஏற்பட்டிருக்கும்! ஏனெனில், ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்களால் மட்டுமே இந்த ஹார்மோனை உண்டாக்க முடியும்.

அந்தக் குறிப்பிட்ட ஹார்மோன் சுரப்பு ஒருவருக்கு ஏற்பட்டிருக்குமானால், அவர் பெண்ணாக இருந்தால் அவர் ‘உண்டாகி’ இருக்கலாம் அல்லது அவருக்கு கேன்ஸர் உண்டாகி இருக்கலாம்! அடக்கடவுளே! கருத்தரிக்காத பெண்களெல்லாம் கேன்ஸர் நோயாளிகள் என்று கூறமுடியுமா?

முடியாது. அப்படியானால் என்ன அர்த்தம்?

ஒரு சின்ன சிறுநீர்ப் பரிசோதனையின் மூலம் ஒருவருக்கு கேன்ஸர் வந்திருக்கிறதா இல்லையா என்று கட்டி கிட்டி வந்து அவர் கஷ்டப்படுவதற்கு முன்பே ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடித்துவிடலாம். எனவே, செல்களைக் கொஞ்சம் அறுத்தெடுத்து பரிசோதிக்கின்ற ‘பயாப்ஸி’ முறைகளை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஏனெனில், ஒரு கட்டியைக் கொஞ்சம் வெட்டி அது கேன்ஸரா என்று பரிசோதிப்பதன் மூலம், அந்தக் கட்டி மேலும் பரவுதற்கு அது வழிவகுக்கிறது என்பது மனசாட்சி உள்ள அநேக மருத்துவர்களின் கருத்து.

கேன்ஸர் வந்தால் உடல் என்ன செய்கிறது

கேன்ஸர் வந்தால் பல்கிப் பெருகும் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்களை உடல் எப்படி கையாளுகிறது, எப்படிக் கட்டுப்படுத்துகிறது, எப்படி குணப்படுத்துகிறது?

மனிதனையும் சேர்த்து, எல்லா மிருகங்களுக்கும் கோடிக்கணக்கான வெள்ளை அணுக்கள் இருக்கும். லிம்போசைட் (lymphocyte), லியூகோசைட் (leucocyte), மோனோசைட் (monocyte) என்று அவற்றுக்குப் பல பெயர்கள். உடலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கின்ற அந்நியச் சக்திகளை எதிர்த்துப் போராடி அழிப்பதுதான் அவற்றின் வேலை. வெள்ளை அணுக்களின் அளவு மிகக்குறைவாக உள்ளவர்கள், ஒரு சின்ன நோய்த்தொற்றால், ஒரு சின்ன வெட்டுக்காயம், சளி போன்றவற்றால்கூட இறந்துபோகலாம்!

உடலில் உள்ள அந்நியர்களை அழிப்பதே வெள்ளை அணுக்களின் வேலை என்பதால், கேன்ஸர் வரும்போது அந்த அந்நியர்களையும் அது நிச்சயம் அழிக்கும் என்பதுதான் அறிவார்ந்த விஞ்ஞானத்தின் அனுமானமாகும். ஏனெனில், உடலுக்குத் தீங்கிழைக்கும் எதுவானாலும் அது கொல்லப்படவும் வெளியேற்றப்படவும் வேண்டியதாகும் என்பது வெள்ளை அணுக்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனாலும், கேன்ஸர் செல்களோடு அவை போராடுவதே இல்லை. அவற்றை எதிர்க்கவோ வெளியேற்றவோ முயற்சிப்பதும் இல்லை! ஏன் என்பது நோய்த்தடுப்பியல் நிபுணர்களுக்குப் புரியவே இல்லை!

பல்கிப் பெருகும் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள் தன்னைச் சுற்றி ‘நெகடிவ் சார்ஜ்’ கொண்ட ஒரு புரோட்டீன் பூச்சைக் கொண்டிருக்கும். கவச உடை மாதிரி. அதற்கு pericellular sialomucin coat என்று பெயர். நமது உடலின் வெள்ளை அணுக்களிலும் ஒருவித ‘நெகடிவ் சார்ஜ்’ இருக்கும்.

நமது கணையத்தில், பத்து அல்லது அதற்கும் அதிகமான என்ஸைம்கள் இருக்கும். அவற்றில் ட்ரிப்சின் (trypsin), கைமோட்ரிப்சின் (chymotrypsin) ஆகிய இரண்டும், ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் கேன்ஸர் செல்களை அழிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த இரண்டு என்ஸைம்களும், சாதாரணமாக கணையத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும். அப்படியே நீந்தி சிறுகுடலுக்குள் வந்த பிறகுதான், அவை விழித்துக்கொண்டு செயல்படத் துவங்கும்! ரத்த ஓட்டத்தில் அவை கலந்து ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் கேன்ஸர் செல்களை அடையும்போது, அவற்றில் உள்ள நெகடிவ் சார்ஜ், புரோட்டீன் பூச்சை (அந்தக் கவச உடை) சாப்பிட்டு அழித்துவிடும்! பாதுகாப்புச் சுவராக இருந்த பூச்சு அழிந்த பிறகு, ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் கேன்ஸர் செல்களை வெள்ளை அணுக்கள் தாக்கி அழித்துவிடும்! யப்பா, ஏதோ ஹாலிவுட் படம் பார்ப்பது மாதிரி உள்ளது! மனித உடலுக்கு நிகரான ஒரு அற்புதம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ளதா என்ன என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது!

ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள், சாதாரணமாக கருப்பையில் எட்டாவது வாரம் வரை அபரிமிதமாக வளர்ந்து பெருகும். ஆமாம், எட்டாவது வாரம் வரைதான். பிறகு திடீரென்று அவை வளர்வதை நிறுத்திக்கொள்கின்றன! மீதம் உள்ளவையும் அழிக்கப்படுகின்றன! அதற்கு என்ன காரணம் என்று சமீபகால விஞ்ஞானம்தான் கண்டுபிடித்துள்ளது. ஏனெனில், எட்டாவது வாரத்தில் சிசுவின் கணையம் இயங்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது! (கணையத்தில் உள்ள என்ஸைம்கள்தான் கேன்ஸர் செல்களை அழித்தன என்பதை மேலே பார்த்தோம். அதை இங்கே பொருத்திப் பார்க்கவும்). கணையம் கெட்டுப்போன சர்க்கரை வியாதிக்காரர்களுக்கு கேன்ஸர் வருவதற்கு வாய்ப்பு அதிகம் என்பதையும் இங்கே பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

எனவே, கேன்ஸர் என்பது உடலையும் உயிரையும் அழிக்கவரும் நோய் அல்ல. ஒரு குழந்தை உருவாகும்போதும் ஏற்படும் ஒரு இயல்பான இயற்கையான நிகழ்வாகும். அது நம்மைக் குணப்படுத்த நடக்கும் வேலையாகும். ஒரு உயிர் உருவாவதற்கும், அந்த உயிர் குணமடைவதற்கும் பயன்படும் செல்கள்தான் கேன்ஸரை உருவாக்கும் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்களாகும்.

அப்படியானால், கேன்ஸர் என்பது ஒரு நோயின் அடையாளம் அல்ல. அது ஓர் உயிர் உருவாகும் அடையாளம். அது மட்டுமல்ல. அது ஒரு நோய்நீக்க நிகழ்வின் அடையாளமும் ஆகும். ஒரே வகையான உயிரணுக்கள் குறிப்பிட்ட காலம் வரை பல்கிப் பெருகும்போது, அது இன்னொரு உயிரை உருவாக்குகிறது. பிறகு அது இறைவனின் உத்தரவுப்படி எட்டாவது வாரத்தில் அழிந்துபோகிறது. அப்படியில்லாமல் அது தொடர்ந்து வளருமேயானால், அது கேன்ஸராக அறியப்படுகிறது. அப்படியே கேன்ஸர் வந்தாலும், நமது கணையம் ஆரோக்கியமாக இருக்குமானால், கேன்ஸர் செல்கள் அழிக்கப்பட்டு நாம் குணமடைகிறோம். அதற்காக நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், விட்டமின் பி-17 அதிகமாக உள்ள உணவு வகைகளை நன் அன்றாட உணவில் சேர்த்துக்கொள்வதுதான் என்கிறார் க்ரிஃபின்.

பரம்பரை வியாதி காரணமாக நம் கணையம் பலவீனமாக இருந்தாலோ, கேன்ஸருக்கான அறுவை சிகிச்சை செய்துகொள்ளும்போதோ, ரேடியேஷன் கொடுக்கும்போதோ, நாம் உண்ணும் உணவுகள் நம் கணைய என்ஸைம்களைக் காலி செய்துவிட்டாலோ – இப்படியான அசம்பாவிதங்கள் நடக்கும்போதும், இயற்கை தான் சேமித்து வைத்திருக்கும் பாதுகாப்பு அமைப்பிலிருந்து நமக்கு உதவி செய்ய முயல்கிறது. ஒரு பிரத்தியேகமான வேதிப்பொருளைச் சுரந்து கெடுதி செய்யும் கேன்ஸர் செல்களை விஷம் வைத்துக் கொன்றுவிடுகிறது! அதே சமயம், நல்ல செல்களைக் காப்பாற்றவும் செய்கிறது! விட்டமின் மிகுந்த உணவு வகைகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இங்கேதான் வருகிறது.

விட்டமின் பி-17, அமைக்டாலின் என்றெல்லாம் சொல்லப்படும் அதற்கு லேட்ரைல் என்று பெயரிட்டு, கேன்ஸருக்கான லேட்ரைல் சிகிச்சையையும் அறிமுகப்படுத்தியவர் டாக்டர் க்ரெப்ஸ். லேட்ரைலை தனக்கே ஊசி மூலம் போட்டுக்கொண்டு டாக்டர் க்ரெப்ஸ் பரிசோதனை செய்து வெற்றி கண்டார். அதன்பிறகே, கேன்ஸர் நோயாளிகளுக்கு அவர் அந்தச் சிகிச்சையை அளிக்கத் தொடங்கினார்.

கலிஃபோர்னியாவைச் சேர்ந்த டேவிட் என்பவருக்கு கேன்ஸருக்காக 1971-ம் ஆண்டு அறுவை சிகிச்சை நடந்தது. அவரது பெருங்குடல் கேன்ஸர் உடலின் பல பாகங்களுக்கும் பரவி இருந்ததால், ‘கொலாஸ்டமி’ என்ற ஒரு அறுவை சிகிச்சை அவருக்கு செய்யப்பட்டது. பெருங்குடலைப் பிரித்தெடுத்து, அடிவயிற்றின் ஒரு பகுதியோடு இணைத்துவிடுவார்கள். எனினும், அவர் சில மாதங்களே உயிர் வாழலாம் என்று டாக்டர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால், அவர் லேட்ரைல் சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டு முழுமையாகக் குணமடைந்தார்.

ஆறு குழந்தைகளின் தாயான ஜோன் வில்கின்சன் என்ற பெண்ணுக்கு இடது காலில் ஒரு கேன்ஸர் கட்டி இருந்தது. அறுவை சிகிச்சையில் அது நீக்கப்பட்டது. நான்கு மாதங்களில் கட்டி மீண்டும் வந்தது. மீண்டும் அறுவை சிகிச்சை. ஒரு ஆண்டு கழித்து மீண்டும் கட்டி! இப்போது அவரது காலை நீக்கி அவரை முடமாக்கிவிட வேண்டுமென்று அந்தப் படித்த முண்டங்கள் கூறின! ஆனால் அந்தப் பெண்மணி, டாக்டர் க்ரெப்ஸின் லேட்ரைல் சிகிச்சை எடுத்து முற்றிலுமாகக் குணமடைந்தார். அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவர்களைப் பற்றிய ஒரு ‘ஜோக்’கை பேராசிரியர் க்ரிஃபின் தன் நூலில் பதிவு செய்கிறார்: ‘‘உங்கள் கணவர் இறந்துபோவதற்கு முன் நாங்கள் அவரது கேன்ஸரை குணப்படுத்திவிட்டோம். கேன்ஸர் எதுவும் இல்லாத நிலையில்தான் உங்கள் கணவர் இறந்துபோனார். இதுபற்றி நீங்கள் சந்தோஷப்பட வேண்டும்”!

கேன்ஸருக்காகக் கொடுக்கப்படும் மருந்துகள் யாவும் கேன்ஸரைவிட மோசமானவை என்று க்ரிஃபின் கூறுகிறார்! அதற்கு முக்கியக் காரணம், அவற்றில் நச்சு அதிகமாக இருப்பதுதான். அவை கேன்ஸரை மட்டுமின்றி, உடலின் மற்ற ஆரோக்கியமான பாகங்களுக்கும் நஞ்சூட்டிவிடுகின்றன. கேன்ஸர் செல்களைவிட ஆரோக்கியமான செல்களையே அவை அதிகம் பாதிக்கின்றன.

எந்தப் பொருளையும் அளவுக்கு அதிகமாக எடுத்துக்கொண்டால் அது நஞ்சாகிவிடும். பாம்பு கடித்து ஒரு மனிதன் ஏன் சாகிறான் தெரியுமா? பாம்பின் விஷத்தில் இருப்பதெல்லாம் புரோட்டீன்தான். ஆனால், அவ்வளவு புரோட்டீனை ஒரே நேரத்தில் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல்தான் உடல் ஸ்தம்பித்துவிடுகிறது!

அப்படியானால், நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் பொருள் ஆஸ்பிரின், சர்க்கரை, லேட்ரைல், ஏன் வெறும் தண்ணீரானால்கூட அதுதான் நடக்கும். சர்க்கரையோ தண்ணீரோ அதனளவில் நச்சுப்பொருள்கள் அல்ல. ஆனால், அலோபதி மருந்துகள் யாவும் தன்னளவிலேயே நஞ்சாக இருப்பவை. அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு என்பது நம் முன்னோர் கொடுத்த ஞானம் அல்லவா? அப்படியானால், அளவுக்கு அதிகமாக நஞ்சையே எடுத்துக்கொண்டால்?!

எடுத்துக்கொள்ளும் அலோபதி மருந்துகளுக்கு எது கேன்ஸர் செல், எது ஆரோக்கியமான செல் என்று பிரித்தறியத் தெரியுமா? தெரியாது. ஆனால், எது வேகமாக வளரும் செல், எது மெதுவாக வளரும் செல் என்று அறியத் தெரியும். மிக வேகமாக வளரும் செல்கள்தான் அம்மாத்திரைகளின் இலக்கு. எனவே, கேன்ஸர் செல்களையும், வேகமாகப் பிரிந்து பரவும் ஆரோக்கியமான செல்களையும் சேர்த்து அவை அழித்துவிடும்! அதனால் ஏற்படும் வலியும் வேதனையும் கேன்ஸரைவிட மோசமானவை!

மருந்தில் உள்ள நச்சுக்கள் ரத்த ஓட்டத்தில் கலந்து, ரத்தம் முழுவதையும் விஷமாக்கிவிடுகின்றன. செரிமான அமைப்பே கெட்டு, வாந்தி, வயிற்றுப்போக்கு, சுளுக்கு, பசியின்மை, கூடிக்கொண்டே போகும் பலவீனம் என்று பல பிரச்னைகளுக்கும் நோயாளி ஆளாகிறார். ‘சிகிச்சை’ காலத்தில் முடி உதிர்வது, ஆண்மைக் குறைவு ஏற்படுவது, மூளையின் செல்கள் பாதிக்கப்படுவது – இப்படி எல்லாம் நடக்கும். கடைசியில், சிகிச்சை மேற்கொள்வதைவிட செத்துவிடுவதே மேல் என்ற முடிவுக்கு நோயாளி வருகிறார்.

இப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்பதால்தான் கேன்ஸர் நோயாளிகளுக்கு மருந்துகளைக் கொடுக்க ஏவப்படும் ஊழியர்கள், நர்ஸுகள் போன்றோருக்குப் பலவிதமான முன்னெச்சரிக்கைகள் கொடுக்கப்படுகின்றன! கேன்ஸருக்கான கீமோ சிகிச்சைக் கையேட்டில் கீழ்க்கண்ட எச்சரிக்கைகள் இருக்கும் -

‘பாதுகாப்பான ஏற்பாடுகள் செய்துகொள்ளாத ஊழியர்களுக்குக் கண் எரிச்சல், தோல் எரிச்சல், மயக்கம், வாந்தி வருவதுபோல் இருத்தல், தலைவலி போன்றவை ஏற்படலாம்’ - இதுபோன்ற 16 வகையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைப் பற்றி இக்கையேடு பேசுகிறது!

நம் உடலில் நாள்பட்ட அழுத்தம் அல்லது சேதம் ஏற்படும்போது கேன்ஸர் உண்டாகும் வாய்ப்பு உண்டு. அது புகைப்பிடித்தல், வேதிப்பொருள்களை மருந்தாக உட்கொள்ளுதல், தவறான உணவுகள் – இப்படி எதன் காரணமாகவும் இருக்கலாம்.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் ஐ.ஜி. ஃபார்பன் (I.G.Farben) மற்றும் ராக்ஃபெல்லரின் ஸ்டாண்டர்டு ஆயில் போன்ற பெருநிறுவனங்கள் தோன்றி உலகை ஆள ஆரம்பித்தன. ஃபார்பனின் செல்வாக்கும் பணமும் ஹிட்லருக்கு மிகவும் உதவியாக இருந்தன. ஐ.ஜி. ஃபார்பனின் கீழ் 380 கம்பெனிகள் இருந்தன. ராக்ஃபெல்லரின் கம்பெனியின் கீழ் 322 கம்பெனிகள் இருந்தன. கேன்ஸருக்கான மருந்துகளை விற்பதில் இவை போன்ற நிறுவனங்களின் பங்கு அதிகம். அவர்கள் வைத்ததுதான் சட்டமாக இருந்தது. இருக்கிறது. தன் பணபலத்தின் மூலம் எல்லாவற்றையும் விலை பேசினார் ராக்ஃபெல்லர். சிகாகோ பல்கலைக் கழகத்துக்குப் பெரிய தொகையை நன்கொடையாக் கொடுத்து, அதை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டார். ஷேக்ஸ்பியர், ஹோமர், தாந்தே ஆகியோரைவிட ராக்ஃபல்லர்தான் பெரிய அறிவாளி என்று சொல்லவைத்தார்! கேன்ஸருக்கான மருந்துகள் உலகம் முழுவதும் பெரிய அளவில் விற்பனையாவதற்கு அவர்கள்தான் காரணம் என்று விளக்க, க்ரிஃபின் தன் புத்தகத்தில் சில அத்தியாயங்களையே ஒதுக்கியுள்ளார்!

கேன்ஸருக்கு அலோபதி மருந்துகள் சாப்பிடுவதைவிட பில்லி, சூனியம், வூடூ (voodoo) போன்றவற்றின் மூலமாகக் குணப்படுத்த முயல்வது சிறந்தது என்கிறார் க்ரிஃபின்! மருந்துகளில் உள்ள நச்சு வேதிப்பொருள்களைவிட, மந்திரம் ஒன்றும் மோசமானதல்ல என்பது அவரது வாதம்!

பி-17 விட்டமினை செயற்கையான உருவாக்கி, மாத்திரைகள், ஊசிகள் மூலமாகக் கொடுப்பதைவிட இயற்கையான பழங்கள், காய்கறிகளின் மூலமாகக் கிடைக்கச் செய்வதே அறிவுடைய செயலாகும் என்றும், லேட்ரைல் சிகிச்சையை அரசாங்கம் தடை செய்துவிட்டால்கூட, அந்த விட்டமினை இயற்கையிலிருந்து நாம் பெற்று குணமடைய முடியும் என்றும் அவர் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார்.

முடிவாக, க்ரிஃபின் எழுதிய World Without Cancer என்ற நூலில் சாரத்தைக் கொடுத்துவிட்டேன். முடிந்தவர்கள், 404 பக்கங்களையும் படித்து இன்னும் கூடுதலான விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ளலாம். கேன்ஸர் பற்றி நாம் தெரிந்துகொண்டது, அல்லது தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது இதுதான் -

  • கேன்ஸர் ஒரு நோய் அல்ல. எனவே, அதுபற்றி அஞ்ச வேண்டியதில்லை.
  • பெண்கள் கருவுற்றிருக்கும்போது, உயிரணுக்கள் எட்டு வாரம் வரை பல்கிப் பெருகிக்கொண்டிருக்கும். அந்த இயற்கை நிகழ்வுதான் கேன்ஸராகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
  • கருவில் இருக்கும் குழந்தைக்கு எட்டாவது வாரத்தில் கணையம் உருவான பிறகு, தாயின் உடலில் அத்தகைய ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்களின் பெருக்கம் நிறுத்தப்படும்.
  • குழந்தை உண்டாகாமல் அந்த செல்கள் பல்கிப்பெருகினால், அது நோயாக இருக்கலாம். ஆனாலும், அதற்கு நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. பயாப்சி, கீமோதெரபி என்றெல்லாம் உடலை சித்திரவதைப்படுத்த வேண்டியதில்லை.
  • நம் கணையம் ஆரோக்கியமான இருந்தால் போதும். கேன்ஸர் தானாகவே குணப்படுத்தப்படும்.
  • கணையத்தை ஆரோக்கியப்படுத்தவும், பொதுவான நம் ஆரோக்கியத்துக்கும், கேன்ஸர் செல்களை அழித்தொழிக்கவும் விட்டமின் பி-17 நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.
  • நாம் உண்ணும், அல்லது உண்ணாத பழங்களிலும் காய்கறிகளிலும் அந்த விட்டமின் இருக்கிறது! (எனவே, நம் உணவில் அவற்றை சேர்த்துக்கொள்வது கேன்ஸர் வராமல் தடுக்க உதவும்).
  • வெறுப்பு, சந்தேகம், பொறாமை போன்ற எதிர்மறை குணங்களை வளர்த்துக்கொள்வதனாலும் கேன்ஸர் வரும் வாய்ப்பு உண்டு.

இவை எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமான செய்தி, கேன்ஸர் என்றதும் நாம் அச்சப்பட வேண்டியதில்லை என்பதுதான். விஞ்ஞானிகளுக்கு, ஞானிகளுக்கு, அஞ்ஞானிகளுக்கு என்று யாருக்கு கேன்ஸர் வந்தாலும், அதன் விளக்கம் இதுதான். விட்டமின் பி-17 குறைவு என்று அர்த்தம். அதை உதாசீனப்படுத்தும்போது அது மேலும் மேலும் பல்கிப்பெருகி, வலி, வேதனை போன்றவற்றை ஏற்படுத்துகிறது.

பரமஹம்சர், ரமணர் போன்ற மகான்கள் அதுபற்றி அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. காரணம், அவர்களுக்கு உடல் பிரதானமல்ல. தம் உடலோடு அவர்கள் தங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அவர்கள் விரும்பியிருந்தால், அந்த நோயை அவர்களால் குணப்படுத்திக்கொண்டிருக்க முடியும். அவர்கள் செய்யாத அந்த வேலையை நாம் செய்தால், அவர்களது ஆன்மா நிச்சயம் சந்தோஷம்தான் படும். நம் உடலுக்கும் மகான்களது ஆன்மாவுக்கும் சந்தோஷம் கொடுப்பதுதானே நியாயம்?

]]>
உணவு, புற்றுநோய், தொடர், மருத்துவம், கேன்ஸர், நோய், கணையம், பயம், டாக்டர் http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/apr/10/48-கேன்ஸர்-பூதம்-ndash-3-2677351.html
2677349 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 47. கேன்ஸர் பூதம் - 2 நாகூர் ரூமி Sunday, April 2, 2017 07:35 PM +0530  

நீங்கள் சகமனிதனை வெறுக்கும்போது உங்கள் உயிரணுக்கள் தங்களையே வெறுக்க ஆரம்பிக்கின்றன. அதுதான் கேன்ஸராகிறது – டாக்டர் பி.எம்.ஹெக்டே

 

டாக்டர் க்ரெப்ஸ் மற்றும் டாக்டர் பர்கிட்

கேன்ஸர் என்று உலகம் சொல்வதை விட்டமின்-பி குறைவு என்று க்ரெப்ஸ் சொன்னார் என்றும், குறிப்பிட்ட அந்த விட்டமினுக்கு விட்டமின் பி-17 என்று பெயர் வைத்தார் என்றும் பார்த்தோம். அதுமட்டுமல்ல, க்ரெப்ஸ் இன்னும் நிறைய கண்டுபிடித்துச் சொன்னார்.

ஸ்கர்வி, பெலாக்ரா, ரிக்கட்ஸ், பெரிபெரி, மாலைக்கண் நோய் போன்ற எந்த நாள்பட்ட மற்றும் மெடபாலிக் நோய்களையும் மருந்துகளால் குணப்படுத்தவோ, அவை வராமல் தடுக்கவோ முடிந்ததில்லை. அதற்கான இறுதித்தீர்வு உணவில் செய்யும் மாற்றமேயாகும் என்றும் க்ரெப்ஸ் கூறினார்.

டாக்டர் க்ரெப்ஸ்

நாயோ பூனையோ வளர்ப்பவர்கள் கவனித்திருக்கலாம். அவர்கள் அவற்றுக்காக வைக்கும் பெடிக்ரி போன்ற உணவுப்பண்டங்களை சாப்பிட்டாலும், அடிக்கடி அவை பச்சைப் புல்வெளிகளுக்கோ அல்லது வெளியிலோ சென்று இயற்கையாகக் கிடைக்கும் தானியவகைகளைத் தேடிச்சென்று சாப்பிடுவதைக் காணலாம். வயிறுமுட்ட நீங்கள் அவற்றுக்கு உணவளித்தாலும் அவை இப்படிச் செல்லும். அவற்றின் அந்த இயற்கை உணவுத் தேடலில் நமக்கான குறிப்பு மறைந்துள்ளது. இன்னும் குறிப்பாக, உடம்பு சரியில்லாமல் இருக்கும் மிருகங்களிடம் இந்தக் குணம் அதிகமாகக் காணப்படுவதைக் காணலாம் என்று கூறினார் டாக்டர் க்ரெப்ஸ். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், ஒரு நாய்க்கு இருக்கும் புத்திகூட மனிதனுக்கு இல்லை என்பதை அவர் சுட்டிக் காட்டுகிறார்!

இப்படி மிருகங்கள் தேடிச்செல்லும் புல் வகைகள் யாவும் ஜான்சன் புல், ட்யூனிஸ் புல், சூடான் புல் என்று நைட்ரிலோசைட் அல்லது விட்டமின் பி-17 சத்து அதிகமாக இருக்கும் புல் வகைகளாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது என்று அவர் ஆச்சரியப்படுகிறார். இயற்கையில் எதுவுமே தற்செயலாக நடப்பதில்லை. ரொம்ப தூரத்தில் சூறாவளி வரப்போகிறது என்றால், எங்கோ இருக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் தங்கள் சிறகுகளை படபடவென அடித்துக்கொள்ளும். இதற்கு ‘வண்ணத்துப்பூச்சி விளைவு’ (Butterfly effect) என்றே பெயர். எனவே, நல்ல உணவு தரப்பட்ட பின்னும் விட்டமின் பி-17 உள்ள புல்வெளிகளை நாடி நாய்கள் செல்வதிலும் மனிதர்களுக்கான குறிப்பு உள்ளது.

மிருகக் காட்சிச்சாலைகளில் உள்ள குரங்குகளுக்கோ அல்லது அதையொத்த மற்ற விலங்குகளுக்கோ ஆப்ரிகாட், பீச் போன்ற பழங்களைக் கொடுத்தால், அவற்றின் சதைப்பாங்கான பகுதிகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு கடினமான பகுதியை உடைத்து உள்ளே இருக்கும்  விதைகளை அவ்விலங்குகள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்திருக்கலாம். தன் வாழ்வில் முதன்முறையாக அப்பழங்களை அவை பார்த்திருந்தாலும், அவற்றின் உள்ளுணர்வுகள் அப்படித்தான் செய்யச் சொல்கின்றன. அவற்றுக்கு ஏன் அப்படிச் செய்யத் தோன்றுகின்றன தெரியுமா? அந்த விதைகளில்தான் செறிவான நிலையில் நைட்ரிலோசைட் இருக்கும்! விதைகளில் உள்ளதைவிட செறிவாக இயற்கையில் நைட்ரிலோசைட் வேறெங்குமே இருக்காது!

கரடிகள் தங்கள் உணவில் நைட்ரிலோசைட் உள்ளதாக பார்த்துக்கொள்வதில் எக்ஸ்பர்ட்கள்! அதனால்தான், அவை பெர்ரி பழங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சாப்பிடுகின்றன. ஏனெனில், பெர்ரி பழங்களில் நைட்ரிலோசைட் அதிகம் உள்ளது. அதுமட்டுமல்ல, மேயும் விலங்குகளை அடித்துக்கொன்று அவை உண்ணும்போதுகூட, அவற்றின் தசைகளை எடுத்துக்கொள்ளாமல், நைட்ரிலோசைட் அதிகமாக இருக்கும் அவற்றின் உள்ளுறுப்புகள், இரைப்பை போன்றவற்றையே தேர்ந்தெடுத்து உண்ணுகின்றன!

வேட்டையாடப்பட்ட காட்டு மிருகங்களுக்கு கேன்ஸர் இருந்ததாக வரலாறு இல்லை. ஆனால், அம்மிருகங்களை மனிதர்கள் எடுத்துவந்து வளர்க்கும்போதும், அவர்கள் தரும் உணவை உண்ணும்போதும்தான் அவற்றுக்கு இத்தகையை நோய்கள் தொற்றுகின்றன!

நமது தவறான வாழ்க்கை முறைகளால் உருவாவதே கேன்ஸர் என்று டாக்டர் பர்கிட் (Burkitt) என்பவர் கூறினார். அப்படிப்பட்ட கேன்ஸர்கள் மிருக உலகில் கிடையாது என்றும் அவர் கூறினார். அமெரிக்கர்கள் உண்ணும் உணவு சுவையானதும், ரொம்ப விலை மதிப்பும் உள்ளது. ஆனால், அதனால் அது நல்ல உணவு என்றோ, ஆரோக்கியம் தரும் உணவு என்றோ சொல்லிவிட முடியாது என்கிறார் அவர்! இன்றைக்கு நம்மை ஆட்டுவிக்கும் கேஎஃப்ஸிகளும் மெக்டொனால்டுகளும், அமெரிக்கக் கலாசாரத்தின் ஆபத்தான கூறுகள் என்பதை ஏனோ நாம் உணர்வதில்லை.

ஆப்பிள் பழத்தில் விட்டமின்கள், மினரல்கள், கொழுப்பு, புரோட்டீன் போன்ற நமக்குத் தேவையான சத்துகளெல்லாம் அதிகமாகவே உள்ளன. ஆப்பிள் விதைகளில் அவை அதிகம். குறிப்பாக, விட்டமின் பி-17 ஆப்பிள் விதைகளில் உள்ளது! அதனால்தானோ என்னவோ An apple a day keeps the doctor away என்று ஆங்கில முதுமொழி உள்ளது. (இதைத் தமிழ்ப்படுத்தினால் சொதப்பலாகிவிடும் என்பதால் நான் அப்படியே விட்டுவிடுகிறேன்).

ஹன்ஸா மக்களும் ஆப்ரிகாட் பழமும்

விட்டமின் பி-17 உள்ள உணவுப்பொருள்களை சாப்பிடுவதால் கேன்ஸர் வராது என்று எப்படி நிரூபிப்பது? ஆயிரக்கணக்கான மக்களை பல ஆண்டுகளுக்கு அப்படிப்பட்ட உணவுகளை, முக்கியமான நைட்ரிலோசைட் உள்ள உணவுகளைச் சாப்பிடவைத்து பரிசோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் உண்மை தெரியும். ஆனால் இது சாத்தியமா?

சாத்தியம்தான். ஏனெனில், அந்தச் சோதனை ஏற்கெனவே செய்யப்பட்டுவிட்டது!

ஹிமாலயாவின் மலைப்பாங்கான பகுதியில், மேற்குப் பாகிஸ்தானுக்கும் இந்தியா - சீனாவுக்கும் இடையே ஹன்ஸா என்று ஒரு குட்டி ராஜ்ஜியம் இருக்கிறது. (இப்போது அது பாகிஸ்தானின் அங்கமாக உள்ளது). அங்குள்ளவர்கள் நீண்டகாலம் உயிர்வாழ்தலுக்கும் நல்ல ஆரோக்கியத்துக்கும் புகழ் பெற்றவர்கள். நூறு வயதுக்கு மேல் வாழ்வதென்பது அவர்களுக்கு ஜுஜுபி! 120 வயதுக்கு மேலும்கூட அவர்களில் பலர் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்! வெளியிலிருந்து ஹன்ஸாவுக்குள் வரும் மருத்துவக் குழுக்கள், அங்கே யாருக்கும் கேன்ஸர் இல்லாததைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறது! அதுசரி, நோயிருந்தால் அது இயல்பானது, நோயில்லை என்றால் அது விநோதமானது! ஆஹா, என்ன உலகமடா!

அவர்களுக்கு ஏன் கேன்ஸரே வரவில்லை? விஞ்ஞானத்துக்குத் தலை சுற்றியது! ஆனால், அதற்கான பதில் அவர்கள் உணவில் இருந்தது. அமெரிக்கர்கள் சாப்பிடுவதைவிட இருநூறு மடங்கு அதிகமான நைட்ரிலோசைட் சத்துள்ள உணவுகளையே அவர்கள் உண்டனர்! அவர்களது வசதியெல்லாம் பணத்தை வைத்து மதிப்பிடப்படவில்லை. ஒருவர் எத்தனை ஆப்ரிகாட் மரங்கள் வைத்திருந்தார் என்பதை வைத்தே அளக்கப்பட்டது! உணவுகளின் ராணி என்று ஆப்ரிகாட் விதைதான் கொண்டாடப்பட்டது! ஆஹா, செல்வத்துக்கு எவ்வளவு அற்புதமான அளவுகோல்! (ஆப்ரிகாட் என்பது பாதாம் போன்ற கொட்டையைக் கொண்ட ஒரு இனிப்பான பழம். சீமை வாதுமைப் பழம் என்றும் அது சொல்லப்படுகிறது. நாம் அதை இங்கே ஆப்ரிகாட் என்றே குறிப்பிடலாம்).

உலகப்புகழ் பெற்ற பிரிட்டிஷ் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரான டாக்டர் ராபர்ட் மெக்காரிசன் (Dr. Robert McCarrison) தலைமையில் ஒரு குழு முதன்முதலாக ஹன்ஸாவுக்குள் வந்தது. ஹன்ஸா மக்கள் ஆப்ரிகாட் பழ மரங்கள் அதிகம் வைத்திருக்கிறார்கள். அப்பழங்களை வெயிலில் உலர்த்தி, அதிக அளவில் தம் உணவில் பயன்படுத்துகின்றார்கள். அதனால், அவர்களில் யாருக்கும் கேன்ஸரே வரவில்லை என்று அவர் 1922-ல் AMA-ன் மருத்துவ இதழில் எழுதினார்.

டாக்டர் ராபர்ட் மெக்காரிசன்

ஹன்ஸாவுக்கு வருபவர்களுக்கு ஆப்ரிகாட் அல்லது பீச் பழம் கொடுக்கப்பட்டால், அவர்கள் அதன் கடினமான பகுதியை தரையில் போட்டுவிடுவது வழக்கம். ஆனால், வழிகாட்டிகளுக்கு அது ரொம்ப சங்கடமாகப் போய்விடும். அவர்களைப் பொருத்தவரை, கீழே போடப்பட்ட கடினமான பகுதியின் நடுவில் இருக்கும் கொட்டை அல்லது விதைதான் அப்பழத்தின் உயிராகும்.

டாக்டர் ஆலன் என்பவர் ஹன்ஸா நாட்டுக்கு வந்தபோதும் அப்படித்தான் நடந்தது. கீழே போட்ட ஆப்ரிகாட் விதைகளை எடுத்து இரண்டு கற்களுக்கிடையில் வைத்து உடைத்து மீண்டும் அவரிடமே கொடுத்து சாப்பிடச் சொன்னார் வழிகாட்டி. நீங்கள் சாப்பிடாத விதைகளை என்ன செய்வீர்கள் என்று டாக்டர் கேட்டார். அவற்றை அரைத்து எண்ணெய்யாக்கி வைத்துக்கொள்வோம். அதை அவ்வப்போது நாங்கள் சில டீஸ்பூன்கள் சாப்பிடுவோம். பண்டிகை இரவுகளில் எங்கள் பெண்கள் அந்த எண்ணெய்யை தலைக்குத் தேய்த்துக்கொள்வார்கள். தலை நன்றாகப் பளபளப்பாக இருக்கும். அதுமட்டுமல்ல, உடம்பில் எங்காவது காயம் பட்டால் அந்த எண்ணெய்யைத் தடவலாம் என்றும் கூறினார்!

லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டைம்ஸ் பத்திரிகையின் சார்லஸ் ஹில்லிங்கர் எடுத்த பேட்டியில், எங்கள் ஹன்ஸா மக்களின் சராசரி வாழ்நாள் 85 ஆண்டுகள் என்று கூறினார் ஹன்ஸா இளவரசர் முஹம்மது அமீன் கான். அரசராகிய என் தந்தைக்கு வழிகாட்டும் பெரியவர்களில் பலருக்கு வயது நூறுக்கு மேலாகிறது என்றும் அவர் கூறினார்! அப்படியா என்று சந்தேகப்பட்டுக் கேட்ட டாக்டர் க்ரெப்ஸிடம், ‘ஆமாம், அது உண்மைதான். பகல் உணவுக்குப்பின் சாதாரணமாக ஹன்ஸா மக்கள் முப்பது அல்லது ஐம்பது ஆப்ரிகாட்டுகளை உண்பது வழக்கம்’ என்று இளவரசர் கூறினார்!

சர்வதேச விட்டமின் பயன்பாட்டுக் கணக்குப்படி, ஒரு நாளைக்கு 75000 அளவுகள் விட்டமின் ஏ எடுத்துக்கொள்வதும், ஐம்பது கிராம் விட்டமின் பி-17 எடுத்துக்கொள்வதும் சமம் என்கிறது நவீன விஞ்ஞான அளவுகோல்!

முதிய வயதிலும் ஹன்ஸா பெண்களின் உடல் தோல் மிருதுவாக உள்ளது. அவர்களது முகங்கள், பதினைந்திலிருந்து இருவது வயது குறைவாகவே அவர்களை எப்போதும் காட்டுகிறது! (ஆஹா, நம்முடைய பெண்கள் இதை உடனே பயன்படுத்தி ‘முக’நூலுக்கு நிறைய ‘லைக்ஸ்’ பெறலாமே)! தங்கள் அழகின் ரகசியம் ஆப்ரிகாட் எண்ணெய் தவிர வேறில்லை; அதைத்தான் நாங்கள் தினமும் எங்கள் உடலில் தடவிக்கொள்கிறோம் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்! இந்த எண்ணெய்யை அமேசான் காடுகளிலிலிருந்து கொண்டுவரத் தேவையில்லை!

ஹன்ஸா நாட்டில் ஆப்ரிகாட் பழம் நிரந்தர உணவாகும். நமக்கு அரிசிச் சோறு மாதிரி, வடக்கில் சப்பாத்தி மாதிரி, ஆங்கிலேயர்களுக்கு ப்ரெட் மாதிரி, அவர்களுக்கு ஆப்ரிகாட் பழம்.

ஆனால், ஹன்ஸாவுக்கு வெளிநாட்டு உணவுகள் மூலமாக சனி பிடிக்க ஆரம்பித்தது. வெளிநாட்டு உணவுகள் ஹன்ஸாவுக்குள் வரத்தொடங்கியதும் கூடவே கேன்ஸரும் வர ஆரம்பித்துவிட்டது! உணவே மருந்து, உணவோ நோய் என்பதை இன்னொரு பரிசோதனையும் நிரூபித்தது. அது எலிகளை வைத்துச் செய்யப்பட்ட பரிசோதனை.

இந்திய உணவுகள், பாகிஸ்தானிய உணவுகள், அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ் உணவுகள் - இப்படியெல்லாம் எலிகளுக்குக் கொடுத்து முதலில் பரிசோதனை செய்தார்கள். பாவம், எலிகள்! அவற்றுக்கு அல்சர், கொப்புளம், பல் பிரச்னை, முதுகுத்தண்டு வளைதல், முடி விழுதல், ரத்த சோகை, தோல் வியாதிகள், இதயம், சிறுநீரகம் போன்ற உள்ளுறுப்புப் பிரச்னைகள் எல்லாம் வர ஆரம்பித்தன! உறுதியான எலிகள், நோஞ்சான் எலிகளைக் கொல்லவும் ஆரம்பித்தன! அந்த எலி பரிசோதனை மூலம் மருத்துவர்களுக்குக் கிலி பிடித்துக்கொண்டது!

எஸ்கிமோக்கள்

ஹன்ஸா மக்களுக்கு அடுத்தபடியாக பரிசோதிக்கப்பட்டவர்கள் எஸ்கிமோக்கள். அவர்களுக்கும் பலகாலமாக கேன்ஸர் வந்ததே இல்லை. கரிபூ என்ற ஒரு வகை மான் மற்றும் மேயும் மிருகங்களின் இறைச்சியை அவர்கள் உணவாக எடுத்துக்கொண்டனர். சால்மன் பெர்ரி என்ற பழத்தினையும் அவர்கள் உண்டனர். கரிபூ மற்றும் கலைமான்களின் வயிற்றுக்குள் உள்ளவற்றை ஒரு சாலட் மாதிரி செய்து விரும்பி உண்டனர். ஒருவகையான புல்லைத்தான் அம்மான்கள் நிறைய உண்டன. அப்புல்லில் ஏரோ புல் என்ற வகைப்புல்லில், அதிகபட்ச நைட்ரிலோசைட் இருப்பதாக விஞ்ஞானம் கண்டறிந்து கூறியது.

இந்தப் பாரம்பரிய உணவு வகைகளை எஸ்கிமோக்கள் விட்டுவிட்டு மேற்கத்திய உணவு வகைகளை எடுத்துக்கொண்ட பிறகு என்னானது? அவர்களுக்கும் அமெரிக்கர்களைவிட அதிகமாக கேன்ஸர் வந்தது!

ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள்

1902-ம் ஆண்டு, பேராசிரியர் ஜான் பியர்ட் (John Beard) என்பவர், ஸ்காட்லாந்தில் உள்ள எடின்பர்க் பல்கலைக் கழகத்தில் ஒரு முக்கியமான ஆராய்ச்சி செய்தார். உலகப்புகழ் பெற்ற லான்சட் (Lancet) என்ற பிரிட்டிஷ் மருத்து ஆராய்ச்சி இதழில் தன் ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளை ஒரு கட்டுரையாக வெளியிட்டார். அதில், கேன்ஸர் செல்களுக்கும் கருத்தரிப்புக்கு முன்பாக உண்டாகும் செல்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்று கூறினார்! அவ்வகை செல்களுக்கு ட்ரோபோப்ளாஸ்ட்டுகள் (Trophoblasts) என்று பெயர். அவர் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சியில், கேன்ஸர் செல்களும் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்களும் ஒன்றுதான் என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் கேன்ஸர் ஆராய்ச்சி என்று அது அறியப்படுகிறது.

பேராசிரியர் ஜான் பியர்ட்

ஒரு பெண் கருத்தரிக்கும்போது உண்டாகும் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் செல்கள், கேன்ஸர் செல்களுக்கு உண்டான எல்லா குணாம்சங்களையும் பெற்றிருக்கின்றன என்று அவர் கூறினார். அது அசுர வேகத்தில் பல்கிப் பெருகி, கருப்பைச் சுவரை முற்றுகையிடுகிறது. அந்தச் செல்களில் 80 சதவீதம் ‘ஓவரி’ அல்லது ‘சூலகம்’ என்று சொல்லப்படும் கருப்பையில் – கர்ப்பப்பையில் அல்ல – அல்லது ஆண்களின் விரைகளில் காணப்படும். உருவாகவிருக்கும் கருவுக்கான சேமிப்புக்கலனாக அவை பயன்படும். மீதி 20 சதவீதம் செல்கள் உடல் முழுவதும் பரவியிருக்கும். எதற்காக என்று விஞ்ஞானம் இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை.

சரி, போகட்டும். அதிக எண்ணிக்கையில் ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் எனும் கேன்ஸர் செல்கள் உடலுக்குள் இருக்குமானால், அப்படிப்பட்ட அந்நியன்களை எதிர்த்துக் கொல்வதற்காகவே உருவாகும் வெள்ளை அணுக்கள் என்ன செய்கின்றன? கேன்ஸர் செல்களை எதிர்த்து அவை ஏன் போராடுவதில்லை? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலில்தான் கேன்ஸர் பற்றிய ஒரு முக்கியமான ரகசியமே அடங்கியுள்ளது. அது என்ன ரகசியம்?

பார்க்கலாம்…

]]>
உணவு, தொடர், மருத்துவம், கேன்ஸர், ஆப்ரிகாட், விட்டமின், ட்ரோபோப்ளாஸ்ட் http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/apr/03/47-கேன்ஸர்-பூதம்---2-2677349.html
2673140 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 46. கேன்ஸர் பூதம் நாகூர் ரூமி Monday, March 27, 2017 12:00 AM +0530  

கேன்ஸரால் இறப்பவர்களைவிட கேன்ஸரை வைத்துப் பிழைப்பு நடத்திக்கொண்டிருப்பவர்கள்தான் அதிகம் - க்ரிஃபின்

கேன்ஸர் பூதம்

குழந்தைகளை பூச்சாண்டி காட்டி பயமுறுத்துவோமல்லவா, அதே வேலையை ‘கேன்ஸர்’ என்ற சொல்லைக்கொண்டு வளர்ந்தவர்களுக்குச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். ம்ஹும், ‘…கிறோம்’ அல்ல ‘…கிறார்கள்’! யார்? மருத்துவர்கள், மருந்துக் கம்பனிகள், மருத்துவமனைகள், அதை நம்பும் மனிதர்கள்!

ஆமாம். கேன்ஸர் என்றால் தீர்க்கமுடியாத ஒரு பெரிய வியாதி என்றுதான் நாம் நினைக்கிறோம். அப்படித்தான் நமக்குள் ஒரு தவறான கருத்து ஆழமான ஊன்றப்பட்டுள்ளது. என் சொந்தக்காரர் ஒருவர் இருக்கிறார். குடும்பத்தில், அக்கம்பக்கத்தில் யாருக்காவது கேன்ஸர் வந்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டால், ‘அவருக்கு மேற்படி வியாதியாம்’ என்று சொல்வார்! கேன்ஸர் அல்லது புற்றுநோய் என்று சொன்னால்கூட அது தொற்றிக்கொள்ளுமோ என்று அவர் அஞ்சுகிறார்! அது புற்றும் இல்லை, தொற்றும் இல்லை என்று அவருக்கு யார் புரியவைப்பது?

கேன்ஸர் வந்தவர்கள் கெட்டவர்கள், சபிக்கப்பட்டவர்கள், இறைவனின் கோபத்துக்கு ஆளானவர்கள் என்றுகூட நம்புகிறார்கள்! கேன்ஸரைவிட மோசமான நம்பிக்கை இது! சமுதாயத்துக்காக தியாகம் செய்த பல பெரியவர்கள், ஞானிகள் பலருக்கு கேன்ஸர் வந்துள்ளது! அறிஞர் அண்ணா, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், ரமணர் போன்றோருக்குக்கூட கேன்ஸர் இருந்துள்ளது. ஆனால், மனிதர்கள் ஏனோ இதுபற்றி அறிவுப்பூர்வமாக சிந்திப்பதில்லை. ஆனால், இந்த கேன்ஸர் பூதம் பற்றிய உண்மைதான் என்ன?

மேலே உள்ள க்ரிஃபின் மேற்கோளில் அந்த உண்மை மறைந்துள்ளது. யார் அந்த க்ரிஃபின்?

எட்வர்ட் க்ரிஃபின்

1931-ல் பிறந்த எட்வர்ட் க்ரிஃபின் ஒரு அமெரிக்க எழுத்தாளர், ஆவணப் படத் தயாரிப்பாளர். வித்தியாசமான சிந்தனைகளும் நம்பிக்கைகளும் கொண்டவர். உதாரணமாக, புனித பைபிளின் பழைய ஏற்பாட்டில் சொல்லப்படும் இறைத்தூதர் நோவா(நூஹு)வின் கப்பல், துருக்கியில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில்தான் வந்திறங்கியது என்று நம்பினார். அதுபற்றி The Discovery of Noah’s Ark என்று ஒரு நூலே எழுதினார்!

HIV-யால் AIDS வருவதில்லை என்றும் சொன்னவர் அவர். அவர் சொன்னது உண்மைதான் என்று இப்போது விஞ்ஞானம் கூறுகிறது! ஆனால் இதற்கெல்லாம் மேலே அவர் சொன்ன, நம்பிய, நிரூபித்த இன்னொரு முக்கியமான விஷயம்தான் அவர் எழுதிய இன்னொரு ஆராய்ச்சி நூல். அதுதான் World Without Cancer. கேன்ஸர் என்பது ஒரு நோயே அல்ல. அது ஒரு விட்டமின் குறைவின் அடையாளம். அந்த விட்டமினைக் கொடுத்தால் எந்தவகையான கேன்ஸரும் குணமாகிவிடும் என்று அந்த நூலில் அவர் சொன்னார்!

என்னது? கேன்ஸர் ஒரு நோயல்லவா? அது விட்டமின் குறைவின் பெயரா? என்று ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். அவர் சொன்னது உண்மையானால், நாட்டில் உள்ள பல கேன்ஸர் இன்ஸ்டிடியூட்டுகளை மூடவேண்டி வரும்!

ஆனாலும் கேன்ஸர் ஒரு நோயல்ல; அது ஒரு விட்டமின் குறைபாடுதான்; அந்த விட்டமினுக்குப் பெயர் விட்டமின் B17 என்றும் அதற்கு இன்னொரு பெயர் லேட்ரைல் (Laetrile) என்றும் க்ரிஃபின் சொன்னார்.

ஆனால், அவர் சொன்னதை American Medical Association (AMA), American Cancer Society (ACS) மற்றும் Food and Drug Administration (FDA) எதுவும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. க்ரிஃபின் ஒரு ஏமாற்றுக்காரன் என்று சொன்னார்கள். ஆனால், அவர் எழுதிய அந்த நூல், அமெரிக்க நிறுவனங்கள் சொல்வதுதான் பொய் என்று நிரூபித்தது. கோடிக்கணக்கில் டாலர்களில் பணம் சம்பாதிக்கும் ஒரு தொழிலே பொய்யின் ஏமாற்று வேலையின் அடிப்படையில் நடக்கிறது என்று சொன்னால் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்ன? சரி, க்ரிஃபின் என்னதான் சொன்னார், பார்க்கலாமா?

கேன்ஸர் என்பது என்ன?

கேன்ஸர் பற்றி அலோபதி என்ன சொல்கிறது? உயிரணுக்கள் திடீரென்று கன்னாபின்னாவென கட்டுக்கடங்காமல் எண்ணற்ற வகையில் பல்கிப் பெருகுவதன் பெயர்தான் கேன்ஸர் என்கிறது மேற்கத்தியப் பார்வை. நாள்பட்ட வியாதி என்பது (chronic disease) தானாகப் போய்விடுவதில்லை. வளர்சிதை மாற்றம் அடையும் ஒரு நோய் (metabolic disease) என்பது ஒருவரின் உடலில் மட்டும் தோன்றும் நோயாகும். அது இன்னொருவருக்குப் பரவாது. அதாவது, அது தொற்று நோயல்ல. கேன்ஸரானது நாள்பட்ட வியாதியாகவும் வளர்சிதை மாற்றமடைவதாகவும் உள்ளது என்கிறது அலோபதி.

க்ரிஃபின் என்ன சொல்கிறார்

சத்துக் குறைவால் ஏற்படும் ஒரு நோய்தான் கேன்ஸர். அது ஒரு வைரஸாலோ பாக்டீரியாவாலோ அல்லது ஒரு நச்சுப்பொருளாலோ உருவாவதல்ல. நவீனகால மனிதன் தன் உணவிலிருந்து நீக்கிவிட்ட ஒரு பொருளால் அது உண்டாகிறது. செய்ய வேண்டியதெல்லாம், இவ்வளவு காலமாக சாப்பிடாமல் இருந்த அந்த உணவுப் பண்டத்தை மீண்டும் நம் உணவில் சேர்த்துக்கொள்வதுதான். அப்பண்டம் எளிதில் கிடைக்கின்ற பண்டம் என்பது மட்டுமல்ல, மலிவானதும்கூட. அதை நம் அன்றாட உணவில் சேர்த்துக்கொண்டால் போதும். கேன்ஸர் இல்லாத உலகை உருவாக்கிவிட முடியும் என்கிறார் க்ரிஃபின்.

அந்த அற்புதப் பண்டம் எங்கே கிடைக்கும்? ஆராய்ச்சிக்கூடங்களிலா? அல்ல. நாம் சாப்பிடும் பழ விதைகளில் இருந்து கிடைக்கும்! நாம் வழக்கமாக, அல்லது வழக்கத்துக்கு மாறாகச் சாப்பிடும் பழ விதைகளில் கேன்ஸருக்கு மருந்து உள்ளது என்றால் நம்பமுடிகிறதா? ஆனால், அதுதான் உண்மை. அதைக் கண்டுபிடித்து உண்ண அரசுகளின் பண உதவி தேவையில்லை. பிரத்தியேகமான டிப்ளமோ, டிகிரி எதுவும் படித்திருக்கத் தேவையில்லை.

அது ஒரு விட்டமினாகும். அதற்கு விட்டமின் பி17, லேட்ரைல் (Laetrile), அமிக்டாலின் (Amygdalin) என்றெல்லாம் பெயர்கள் உண்டு. அது பேரிக்காய், வாதுமை, பீச், ப்ளம் போன்ற பழங்கள், விதைகளில் உள்ள பொருளாகும்.

லேட்ரைல் சிகிச்சையும் விட்டமின் பி-யின் வரலாறும்

அமெரிக்காவில் லேட்ரைல் சிகிச்சை தடை செய்யப்பட்டுள்ளதால், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்க கேன்ஸர் நோயாளிகள், லேட்ரைல் சிகிச்சை அளிக்க அனுமதியளிக்கப்பட்ட மெக்சிகோ, ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளுக்குச் செல்கின்றனர். லேட்ரைல் சிகிச்சை என்பது பாரம்பரிய அலோபதி சிகிச்சைக்கு எதிரான ஒரு மாற்றுச் சிகிச்சையாகும்.

கேன்ஸர் என்பது உயிர்க்கொல்லி நோயாகும், இன்னும் சில மாதங்களே நீங்கள் உயிரோடு இருப்பீர்கள் என்றுதான் அமெரிக்க டாக்டர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால், நம்பமுடியாத அளவு அதிகமான நோயாளிகள் லேட்ரைல் சிகிச்சையினால் குணமடைந்து நார்மல் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பியுள்ளார்கள். எனினும், அமெரிக்காவின் FDA, AMA மற்றும் American Cancer Society போன்றவை லேட்ரைல் சிகிச்சையானது போலி மருத்துவம் என்று கூறின. லேட்ரைல் சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்ட யாராவது இறந்துபோனால், உடனே பாரம்பரிய அலோபதி மருத்துவத் துறை, “பார்த்தீர்களா? லேட்ரைல் சிகிச்சை ஒருவரைக் கொன்றுவிட்டது. அது ஒரு போலி மருத்துவம் என்பது இதிலிருந்தே தெரியவில்லையா?” என்று அலறியது!

ஆனால், பாரம்பரிய அலோபதி முறையில் கேன்ஸருக்காக அறுவை சிகிச்சை, ரேடியேஷன், கீமோதெரபி போன்றவை எடுத்துக்கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான நோயாளிகள் ஆண்டுதோறும் இறக்கின்றனர். ஆனால், அதுபற்றி அமெரிக்க மருத்துவத் துறை மூச்சுவிடுவதில்லை! ஆனால், இப்படியெல்லாம் நடந்தாலும் தங்களது சிகிச்சை முறையே “பாதுகாப்பானது” என்றும் “பயனுள்ளது” என்றும் அவை கூறத் தயங்குவதில்லை.

‘1971-ம் ஆண்டுதான் நான் முதன்முதலில் ‘லேட்ரைல்’ என்ற சொல் என் காதில் விழுந்தது. நானும், மறைந்த டாக்டர் ஜான் ரிச்சர்ட்சனும் ஆரிகான் மாகாணத்தில் விடுமுறையைக் கழிப்பதற்காகச் சென்றிருந்தோம். அவருடைய சூட்கேஸில்தான் பல புத்தகங்களும் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளும் இருந்தன. அதில் ஒன்றுதான் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் கேன்ஸர் என்ற வியாதிக்கு லேட்ரைல் சிகிச்சை பற்றிய புத்தகம்’.

‘இந்த ஆண்டு கேன்ஸரால் 5,50,000 அமெரிக்கர்கள் இறந்துபோவார்கள். நம்மில் மூன்றில் ஒருவருக்கு கேன்ஸர் வரும். அதாவது 88 மில்லியன் மக்களின் நிலை அமெரிக்காவில் மட்டும் இப்படியாகும் என்றெல்லாம் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது’!

‘பெல்லாக்ரா (Pellagra) எனப்படும் தோல் வறட்சி நோய், ஸ்கர்வி நோய் போன்றதுதான் கேன்ஸர் என்பதும். ஏனெனில், இவ்விரு நோய்களும் விட்டமின் குறைவினால் ஏற்படக்கூடிய பிரச்னைகளே. அதேபோல, கேன்ஸரும் நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் உணவில் உள்ள விட்டமின் குறைவினால் ஏற்படக்கூடிய பிரச்னையே தவிர பயப்படும்படியான நோயல்ல’. லேட்ரைல் சிகிச்சை பற்றி எப்படித் தெரியவந்தது என்று க்ரிஃபின் இவ்வாறாகக் கூறினார்.

விஞ்ஞானத்தால் ஒரு மருந்தை சந்தைக்குள் திணிக்கவும் முடியும், நோய் தீர்க்கக்கூடிய எதுவும் சந்தைக்கு வராமல் பார்த்துக்கொள்ளவும் முடியும்! ஏனெனில், அத்தீர்வுகள் மருந்துக் கம்பனிகளுக்கு எதிரான சக்திவாய்ந்த போட்டியாளர்களாகிவிடும் அபாயம் உள்ளது!

விஞ்ஞானத்தின் வரலாறே ஏற்கெனவே நிர்மாணிக்கப்பட்ட தவறுகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் வரலாறுதான். உலகின் அதிமுக்கியமான கண்டுபிடிப்புகள் யாவும், முதலில் விஞ்ஞான சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. அந்தக் கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்தியவர்கள் எள்ளி நகையாடப்பட்டார்கள். போலிகள் என்று தூற்றப்பட்டார்கள். ஏன், கடுமையாக தண்டிக்கவும் பட்டார்கள்.

இவ்வுலகம் உருண்டை என்று சொன்னதற்காக கொலம்பஸ் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார். இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் மையமல்ல பூமி என்று சொன்னதற்காக உயிருடன் கொளுத்தப்பட்டார் ப்ரூனோ. சூரியனைச் சுற்றிவருகிறது பூமி என்று சொன்னதற்காக கலீலியோ சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். விமானம் கண்டுபிடிக்க முயன்றபோது, ரைட் சகோதர்களின் தந்தையே அவர்களிடம், “பிள்ளைகளே, பறக்கும் வேலையை பறவைகளிடம் விட்டுவிடுங்கள்” என்று கிண்டலடித்தார்.

1600 மற்றும் 1800-களில், பிரிட்டிஷ் கடற்படையில் ஸ்கர்வி நோயால் இறந்தவர்கள் எண்ணிக்கை மட்டும் பத்து லட்சம்! என்னவிதமான வைரஸ் இந்தக் கப்பலுக்குள் ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறது என்ற மருத்துவ விற்பன்னர்களின் கவலைக்கு அப்போது விடை கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும், ஸ்கர்விக்கான குணப்படுத்தும் மருந்து பற்றி ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டுத்தான் இருந்தது!

1535-ல் ஒரு ஃப்ரெஞ்சுக் கப்பலில் ஸ்கர்வி வந்து 25 பேர் இறந்தனர். அக்கப்பலில் மொத்தம் இருந்தவர்களே 110 பேர்தான். மற்றவர்களும் பிழைக்க வழி தெரியவில்லை. அப்போதுதான் ஒரு இந்திய நண்பர் உதவினார். குறிப்பிட்ட ஒரு மரத்தின் பட்டையை அரைத்து, வெண் பைன் மரங்களின் ஊசி இலைகளையும் கலந்து குடிக்கக் கொடுத்தார். அனைவரும் குணமடைந்தனர். என்ன ஆச்சரியம்! ஒன்றுமில்லை, அவர் கொடுத்த மரப்பட்டை ஜூஸில் விட்டமின் சி இருந்தது! ஸ்கர்வி நோய் என்பது விட்டமின் சி குறைவுதான்! அதுபற்றி ஐரோப்பாவுக்குத் திரும்பிய கப்பல் கேப்டன் கார்டியர் எடுத்துச் சொன்னதை, ஐரோப்பிய அதிகாரிகள் நம்பவில்லை. அதைத் தொடர அனுமதிக்கவும் இல்லை. மோசமானதொரு பிரச்னைக்கான தீர்வு எளிமையானதாக இருக்க முடியாது என்பதே அவர்களது ‘விஞ்ஞானப்பூர்வமான’ நம்பிக்கையாக இருந்தது!

விஞ்ஞானத்தின் அந்தத் திமிர் காரணமாக, இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் ஸ்கர்வி நோயால் சாகவேண்டி இருந்தது. கடைசியில், 1747-ல் ப்ரிட்டிஷ் கடற்படையில் இருந்த ஒரு டாக்டரின் நண்பர் ஜான் லிண்ட் என்பவர், ஆரஞ்சும் எலுமிச்சையும் ஸ்கர்வியிலிருந்து விடுதலை கொடுத்தது என்று கண்டுபிடித்தார். அதை ராயல் நேவிக்கு சிபாரிசு செய்தார். ஆனாலும், அவரது சிபாரிசு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட மேலும் 48 ஆண்டுகள் ஆயின!

கேன்ஸர் என்பது ஸ்கர்வி, பெல்லாக்ரா போன்ற ஒரு பிரச்னைதான். அதை வைரஸோ அல்லது நச்சுப் பொருள்களோ உருவாக்குவதில்லை. அது ஒரு விட்டமின் குறைபாடு மட்டுமே. மனிதனின் உணவில் அந்த முக்கிய விட்டமின் இல்லாமல் போவதால்தான் கேன்ஸர் உண்டாகிறது என்று 1952-ல் ஆண்டு டாக்டர் எர்னஸ்ட் டி. க்ரெப்ஸ் என்பவர்தான் முதன் முதலாக அறிவித்தார்.

அதுமட்டுமல்ல. கேன்ஸருக்கான மருந்தை இயற்கையே அபரிமிதமாக வைத்திருக்கிறது, உலகெங்கிலும் உள்ள கிட்டத்தட்ட 1200 வகையான தாவரங்களில் அது இருக்கிறது என்றும் அவர் கூறினார்! குறிப்பாக, கசப்பான வாதுமை (bitter almond), பேரிக்காய் (apricot), கைத்தடி எனும் மரவகை (blackthorn), செர்ரி, நெக்டரைன் என்ற பழவகை, பீச் பழம், ப்ளம் பழம், இவற்றில் மட்டுமின்றி புல், சோளம், சர்க்கரைச் சோளம் (sorghum), திணை (millet), மரவள்ளிக்கிழங்கு (cassava), ஆளிவிதை (linseed), ஆப்பிள் விதைகள், இன்னும் நவீன உணவுப் பட்டியலில் இருந்து நீக்கப்பட்டுவிட்ட பலவகை உணவுகளிலும் கேன்ஸருக்கான மருந்து உள்ளது என்று அவர் பட்டியலிட்டார்!

உணவும் அல்லாத, மருந்தும் அல்லாத அந்த விட்டமினின் பெயர் நைட்ரிலோசைட் (nitriloside) என்று அவர் கூறினார். இயற்கையான உணவுப்பண்டங்களில் இருக்கும் அது மருந்தாகச் செயல்படுகிறது. மருந்துகளில் உள்ளது போன்ற நச்சுப்பொருள் எதுவும் அதில் இல்லை. அது தண்ணீரில் கரையக்கூடியது என்றெல்லாம் அவர் கூறினார். இப்படியெல்லாம் சொன்ன அவர், விட்டமின் குடும்பத்தின் கடைசி உறுப்பினராக, அதற்கு விட்டமின் பி-17 என்று ஞானஸ்நானம் செய்தார்!

இன்னும் உள்ளது, பார்க்கத்தானே போகிறோம்.

]]>
கேன்சர், விட்டமின், உடல் நலம், மருத்துவம், ஸ்கர்வி, மனிதன் http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/mar/27/46-கேன்ஸர்-பூதம்-2673140.html
2667819 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 45. எஹ்ரட் டயட் - 4 நாகூர் ரூமி Monday, March 20, 2017 12:00 AM +0530  

விரதம் இருந்த பிறகுதான் ஒருவருடைய மனம் தெளிவாகிறது - எஹ்ரட்

 

தவறாக உண்ணுவதால் நோய் உண்டாகிறது எனில், கொஞ்ச நாளைக்கு எதுவும் உண்ணாமல், குடிக்காமல் இருந்தால் நோய் தீர்கிறது என்ற உண்மையை உலகுக்கு எஹ்ரட் எடுத்துச் சொன்னதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பார்த்தோம். அதுபற்றி விரிவாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. ஏனெனில், நோன்பு என்றும் விரதம் என்றும் சொல்லப்படும் ஒரு அற்புதச் செயல், நாம் நினைப்பதுபோல அவ்வளவு எளிதானது இல்லை. எனவே, அதுபற்றிப் பார்க்கும் முன், சில குறிப்பிட்ட நோய்களைப் பற்றி எஹ்ரட் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்க்கலாம்.

சளி

தலை, தொண்டை மற்றும் நுரையீரல் தொடர்பான குழாய்களிலும் பள்ளங்களிலும் தங்கியிருக்கும் கழிவுகளை வெளியேற்ற செய்யப்படும் முயற்சிதான் சளியாகும்.

நிமோனியா

சளி தீவிரமாகி ஸ்பாஞ்ச் போன்ற நம் மிக முக்கிய உள்ளுறுப்பான நுரையீரலில் உள்ள கோழையையெல்லாம் வெளியேற்றுகிறது. அப்போது, வெளியேற்றுதலுக்கு உதவும் வகையில் ரத்தக்கசிவும் ஏற்படுகிறது. முழு உடம்பும் இந்த நிகழ்வுக்கு ஒத்துழைக்கிறது. அதன்காரணமாக, உடல் உஷ்ணம் பல மடங்கு அதிகரிக்கிறது. அது நம்மை அச்சப்படுத்தும் விதத்தில் இருக்கும். இதைத்தான் நிமோனியா என்று கூறுகின்றனர்.

காசநோய்

மருந்து மூலமாகவும், தாங்கள் சிபாரிசு செய்யும் டயட் மூலமாகவும், நோய் அறிகுறிகளை டாக்டர்கள் உள்ளேயே அமுக்கிவைக்கின்றனர். ஆனால், அப்படிச் செய்வதன் மூலமாக இயற்கையின் சுத்தப்படுத்தும் செயலைத் தடுத்துவிடுகின்றனர். நோயாளி இறக்காவிட்டால், கழிவு வெளியேற்றம் ‘க்ரானிக்’ ஆகிவிடுகிறது. சளியை அதிகமாக்கும் உணவுகளை டாக்டர்கள் தவறாக சிபாரிசு செய்ய, அதை உண்டதன் காரணமாக நோயாளி தொடர்ந்து, தன் சளிக்கோழையை தன் நுரையீரல் வழியாகவே வெளியேற்ற வேண்டியதாகிறது. அதனால், நுரையீரல் பழுதுபடுகிறது. இந்த நிலையைத்தான் காசநோய் என்று கூறுகின்றனர்.

பல்வலி

இது இயற்கையின் எச்சரிக்கை மணியாகும். “சாப்பிடாதே, நான் பழுது பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். உள்ளே கழிவுகளும் சீழும் உள்ளன. நீ எலுமிச்சம் பழச் சத்துக் குறைவான உணவையும் இறைச்சியையும் அதிகமாக உண்டுள்ளாய்” என்று பல் சொல்கிறது.

வாதநோய்கள்

மியூகஸ், யூரிக் அமிலம் போன்றவை மூட்டுகள் இணையும் இடங்களில் தேங்குகின்றன. எப்போதுமே இறைச்சி உணவை எடுத்துக்கொள்பவர்களுக்கு இப்படி ஏற்படுவது இயற்கை.

வயிற்று வலித் தொல்லைகள்

நோய் கொடுக்கும் சமாசாரங்களை உள்வாங்கும் முக்கிய உறுப்பு வயிறுதான். தன்னுள்ளே வந்த சமாசாரங்களையெல்லாம் செரிக்கவும், செரித்தபின் தன்னைக் காலி செய்துகொள்ளவும், வயிற்றுக்கென்று ஒரு எல்லை உள்ளது. அதற்குள்தான் அது இயங்க முடியும். எவ்வளவு சிறப்பான உணவாக இருந்தாலும், அதிலும் மியூகஸ், அமிலம் கலந்துதான் இருக்கும். எல்லார் வயிற்றிலும் இந்தக் கழிவுகள் இருக்கும். எவ்வளவு நாளைக்கு ஒருவர் இவற்றை தாங்கமுடியும் என்பதைப் பொறுத்தே, வயிற்றுப் பிரச்னைகள் ஏற்படாமல் இருக்கும்.

கழுத்து வீக்கம் (GOITRE)

அபரிமிதமான கழிவுகள் ரத்த ஓட்டத்தில் கலந்துவிடாமல் கழுத்திலேயே தேக்கிவைக்கும் இயற்கையின் அறிவார்ந்த செயலாகும்.

கொப்பளம்

இதுவும் கழுத்து வீக்கம் போன்றதுதான். ஆனால், இங்கே கழிவுகள் வெளியில், கண்ணால் பார்க்க முடிகிற மாதிரி தேங்கிவிடுகின்றன.

திக்குவாய்

தொண்டையில் தேங்கும் சிறப்புக் கழிவுகள் இவை. எனவே, குரல்வளை நாளங்களின் செயல்பாட்டினைத் தடுக்கும் வகையில் இவை இருப்பதால் வாய் திக்குகிறது. பல திக்குவாய்க்காரர்களை நான் குணப்படுத்தியுள்ளேன் என்கிறார் எஹ்ரட்.

கல்லீரல் மற்றும் சிறுநீரக நோய்கள்

இந்த உள்ளுறுப்புகளும் நுரையீரலைப்போல நீரை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் ஸ்பாஞ்ச் போன்றவை. ஒரு வடிதட்டைப்போல செயல்படுபவை. எனவே, ஒட்டிகொள்ளக்கூடிய சளிக்கோழைக் கழிவுகள் மூலமாக இவை மிக எளிதாக அடைப்புக்குள்ளாகும்.

பாலுறவு நோய்கள்

இவை, பாலுறவு உறுப்புகள் மூலமாக மியூகஸ் வெளியேற்றம் நடைபெறுவதால் தோன்றும் தொந்தரவுகளே ஆகும். இவற்றை எளிதில் குணப்படுத்த முடியும். ஆஹா, நல்ல செய்தியாயிற்றே என்று யோசிக்கிறீர்களா? ஆனால், மருந்து மாத்திரைகள் கொடுப்பதாலேயே சிஃபிலிஸ் இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன என்றும், மெர்க்குரி போன்ற மருந்துகள் கொடுக்கப்படுவதால், இவ்வகை நோயாளிகளுக்கு மிகவும் கவனமாக சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்றும் எஹ்ரட் எச்சரிக்கிறார்.

கண் மற்றும் காது நோய்கள்

கண்களிலும் காதுகளிலும் ஏற்படும் கழிவு அடைப்புதான் கிட்டப்பார்வை, தூரப்பார்வை, காது கேளாமை போன்ற பிரச்னைகளுக்குக் காரணம் என்று கூறுகிறார். பேட்ஸ் சொல்லும் ரிலாக்சேஷனோடு இதைப் பொருத்திப் பார்க்கலாம். ரிலாக்சேஷன் கெட்டுப்போகும்போது, ‘கஞ்சக்ஷன்’ அதிகமாகும் வாய்ப்பு உண்டு. பல பேருடைய பார்வைக் கோளாறுகளையும், செவிட்டுத்தன்மையையும் தான் குணப்படுத்தியிருப்பதாக எஹ்ரட் கூறுகிறார்.

மன நோய்கள்

உடம்பிலிருந்து இப்போது மனதுக்கு வந்துவிட்டோம். மனநோய்க்கு ஆளானவர்களின் உடலிலும், குறிப்பாக மூளையிலும் கழிவுகள் தேங்கி அடைத்துக்கொண்டு இருக்கும் என்கிறார் எஹ்ரட். கிட்டத்தட்ட பைத்தியமாகும் நிலையில் இருந்த ஒருவர், நான்கே வாரங்கள் விரதம் இருந்த பிறகு சரியானார் என்றும், மனநிலை சரியில்லாதவர்களை விரதம் மூலம் வெகு எளிதாகக் குணப்படுத்த முடியும் என்று அடித்துக் கூறுகிறார். நான் அடிக்கடி நோன்பிருப்பது எனக்கு நல்லது என்று தோன்றுகிறது!

விரதமே புரதம்

நோன்பு மூன்று வகைப்படும்.

  1. குறிப்பிட்ட நேரம் முதல் இன்னொரு குறிப்பிட்ட நேரம் வரை உண்ணாமலும் குடிக்காமலும் இருப்பது.
  2. திட உணவுகளை மட்டும் தவிர்த்துவிட்டு பழச்சாறுகள், தண்ணீர் இப்படி திரவ உணவுகளை மட்டு எடுத்துக்கொள்வது.
  3. சாப்பிடுவதைக் குறைத்துக்கொள்வது. ஆமாம், இதுகூட ஒருவகையில் விரதம்தான்! காலையில் ஐந்து இட்லிகள் சாப்பிடுபவர், இரண்டு மட்டும் சாப்பிடுவது. இப்படி…

முதல் இரண்டு வகைகளையும் எஹ்ரட் சிபாரிசு செய்கிறார். அதிலும், அவர் குறுகியகால நோன்பு, நீண்டகால நோன்பு என்று இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கிறார். விரதம் என்பது கத்தியின்றி இயற்கை செய்யும் அறுவை சிக்கிசையாகும்! ஏனெனில், தூய்மைப்படுத்தும் வேலை உடனேயே தொடங்கிவிடுகிறது என்கிறார்!

உடம்பு முடியாமல் இருக்கும்போது, காலையிலோ பகலிலோ நாம் சாப்பிடாமல் இருந்தால், என்ன பைத்தியக்காரன் இவன், இப்படி சாப்பிடாமல் இருந்தால் எப்படி தெம்பு கிடைக்கும் என்று அட்வைஸ் செய்வார்கள். ‘டேய், இப்படியே சாப்பிடாம இருந்தா செத்துப்போயிடுவே’ என்று அன்பாக எச்சரிப்பதும் உண்டு. ஆனால், நீங்கள் விரதம் இருக்கும்போதுதான் குணம் அடைந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது! விரதத்துக்கும் பட்டினிக்கும் அவர்களுக்கு வித்தியாசம் தெரிவதில்லை!

எல்லா நோய்களும் உண்பதனாலேயே வருகின்றன! அப்படியானால், அதற்கு நேரெதிராக உண்ணாமல் இருப்பதுதான் அந்நோய்க்கான தீர்வாக இருக்கமுடியும். உடம்பு சரியில்லாதபோது ஏன் பசிப்பதில்லை என்று என்றைக்காவது யோசித்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்கிறார் எஹ்ரட். (அட போப்பா, உடம்புக்கு முடியாமல் இருக்கும்போதுதான் எனக்கு ‘பயங்கரமாக’ பசிக்கிறது என்று நீங்கள் சொல்வது என் காதில் விழுகிறது)! இந்த உலகிலேயே மியூகஸ் இல்லாத உணவுடன் விரதம் இருப்பதற்கான ஒரு நிலையத்தைக் கட்டியவன் நான்தான் என்று பெருமைப்படுகிறார் எஹ்ரட். பொதுமக்கள் முன்னிலையில் தொடர்ந்து அவர் உண்ணாமல் இருந்ததைப் பற்றி ஏற்கெனவே பார்த்தோம்.

நம்முடைய ரத்தமானது மியூகஸ் போன்ற கழிவுகளையும் நச்சுகளையும் கரைத்து, தன்னுடன் எடுத்துக்கொண்டு விரைவாகப் பயணிக்க வேண்டும். பின்னர் அந்த கழிவுகளை சிறுநீரகங்களுக்கு அனுப்பி அவற்றை வெளியேற்ற வேண்டும். இது நாம் விரதம் இருக்கும்போதுதான் தங்குதடையின்றி நடக்கிறது!

தவறான உணவுப் பழக்கத்தினாலும், அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவதாலும் ஏற்படும் பிரதான தடைகள், நோன்பு இருக்கும்போது முதலில் வெளியேறிவிடுகின்றன. இதனால், சாப்பிட்டால் கிடைக்கும் சக்தியைவிட அதிகமான ஆற்றலுடன் இருப்பதை உணர்வீர்கள். ஆனால், இரண்டாம் நிலையில் உள்ள கழிவுகளால் மறுபடியும் பலவீனமாகிவிடுவீர்கள். அந்த நிலையில் நம்மைப் பார்க்கும் யாரும், சாப்பிடாததால்தான் பலவீனமாக இருப்பதாக தவறாக நினைப்பார்கள்.

ஆனால், அடுத்த நாள் உங்கள் சிறுநீரில் மியூகஸ் இருப்பதைக் காண முடியும். அதன்பிறகு, முன்பு இருந்ததைவிட உறுதியாக உணர்வீர்கள். எனவே, நோன்பு இருக்கும் ஒருவர், ஐந்தாம் ஆறாம் நாள் இருந்ததைவிட இருபதாம் நாள் தெம்பாக இருப்பதாக உணர்வார். உடலின் ஆற்றல் என்பது பிரதானமாக உணவிலிருந்து கிடைப்பதல்ல. தங்கு தடையற்று ரத்தமும் மற்ற பொருள்களும் உடலைச் சுற்றிவர முடியும்போதுதான் ஆற்றல் கிடைக்கிறது என்ற உண்மையை விரதம் இருக்கும் ஒருவர் உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.

எஹ்ரட்டிடம் விரதம் இருப்பதைக் கற்றுக்கொண்ட ஒரு சைவ உணவுக்காரர், விரதம் இருந்த 24-ம் நாள் 45 மைல்கள் மலையேறி நடந்துசென்றார். பத்து நாட்கள் விரதத்துக்குப் பிறகு எஹ்ரட்டும் அவரது நண்பர் ஒருவரும் 56 மணி நேரம் விடாமல் நடந்து சென்றதையும் ஏற்கெனவே சொன்னோம்.

ஒரு அழுக்கான ஸ்பாஞ்சை பிழிந்து அதிலிருந்து அசிங்கத்தையெல்லாம் வெளியே எடுப்பதுபோல், விரதம் இருக்கும்போது தண்ணீர் மட்டும் குடித்துக்கொண்டிருந்தால், உடல் தன்னைத்தானே சுத்தம் செய்துகொள்கிறது. சல்லடை மாதிரி சிறுநீரகங்கள் கழிவுகளை வெளியேற்றுகின்றன.

தன் சொல்படி விரதம் இருந்தவர்களுக்கெல்லாம் கொஞ்சம் தேன் கலந்து எலுமிச்சம் பழச்சாறு கொடுத்தார் எஹ்ரட். அது மியூகஸை சன்னமாக ஆக்குவதற்கும், இலகுவாக ரத்த ஓட்டத்தோடு கலந்து ஓடி வெளியாவதற்கும் அது வசதி செய்து கொடுத்தது.

ஆனால், அலோபதி மருந்துகள் உட்கொண்ட ஒருவர் முதன்முறையாக விரதம் இருந்தால் ஆபத்தாக முடியலாம் என்று எஹ்ரட் எச்சரிப்பதிலிருந்து, அலோபதி மருந்துகளின் தீமையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

மந்திரக் கண்ணாடி

நோய் என்பது உங்களுக்கு மட்டுமல்ல, மருத்துவர்களுக்கும் மர்மமாகவே இருக்கிறது. ஆனால், மந்திரக் கண்ணாடி ஒன்று நம் உடலில் உள்ளது. அதன் வழியாகப் பார்த்தால், மர்மம் கலைந்து எல்லாம் தெரிந்துவிடும். அதுதான் நம் நாக்கு என்கிறார் எஹ்ரட்!

நாக்கின் மேல் பகுதியில் ஏதோ தடவியதுபோல் தடித்திருக்குமானால், அது நம் உடல் சீர்கெட்டுள்ளது என்பதற்காக அத்தாட்சியாகும். நாக்கென்பது வயிற்றை மட்டுமல்ல, முழு உடலின் நிலையையும் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாகும்.

நாக்கில் தெரியும் தடிப்பை, ‘கோட்டிங்’கை, நாக்குத்தேய்ப்பான் வைத்துத் தேய்த்து எடுத்துவிட்டாலும், தடிப்பு மீண்டும் திரும்பிவிடும். எவ்வளவு கழிவுகள், எவ்வளவு நாற்றமெடுத்த சமாசாரங்கள், மியூகஸ் மற்றும் இதர நச்சுகள் நமது திசுக்களிலும் உடல் முழுவதிலும் சேர்ந்துள்ளன என்பதற்கு அதுவே அத்தாட்சியாகும்.

எக்ஸ்ரேயைவிட தெளிவாக உங்கள் உடம்புக்குள் என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், ஒரு நாள் அல்லது இரண்டு நாட்களுக்கு விரதம் இருந்து பாருங்கள். அல்லது வெறும் பழங்களை மட்டும் சாப்பிட்டுப் பாருங்கள். உங்கள் நாக்கின் மேல்புறம் நன்றாகத் தடித்துவிடும் என்கிறார் எஹ்ரட்.

விரதத்தை முடித்த பிறகு, சகட்டுமேனிக்கு ஒரு கட்டு கட்டாமல், நீங்கள் வழக்கமாக எடுத்துக்கொள்ளும் உணவின் அளவைக் குறைத்துக்கொள்வது நல்லது. வழக்கமான உணவுக்குப் பதிலாக இயற்கையாகக் கிடைக்கும் பழங்கள், மாவுச்சத்து அற்ற காய்கறிகளைச் சாப்பிடுவது நல்லது. அப்போதுதான், உடல் தன்னைத் தளர்த்திக்கொண்டு மியூகஸ் போன்ற கழிவுகளை வெளியேற்ற உதவியாக இருக்கும்.

நாக்கின் மேலே தெரியும் ‘கண்ணாடி’யானது உள்ளே எந்த அளவுக்கு தடைகள் ஏற்பட்டுள்ளன, எந்த அளவுக்கு உடல் குழந்தைப் பருவம் முதலே தேங்கிய சாக்கடை மாதிரி ஆகிவிட்டது என்பதை எடுத்துக்காட்டும். அந்த நேரத்தில், சிறுநீரை சில மணி நேரங்கள் தேங்கவிட்டுப் பார்த்தால், சிறுநீரிலும் கழிவுகள் இருப்பதைக் காணலாம். உங்கள் நாக்கைப் பார்த்து நீங்கள் எந்த மாதிரி உணவை அடிக்கடி எடுத்துக்கொள்வீர்கள் என்றுகூட சொல்லிவிடலாம் என்கிறார் எஹ்ரட்!

முதலில் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்கு விரதம் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் கொஞ்சம் குண்டான ஆளாக இருந்தால், விரதத்தின்போது திரவ உணவையே உட்கொள்ள வேண்டும். விரதம் தொடங்கும்போது உடலில் எங்காவது வலி தோன்றினால், அந்த இடம் உங்கள் உடலில் மிகவும் பலவீனமான பகுதி என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விரதம் இருக்கும்போது சம்பந்தப்பட்டவர் ரொம்பவும் பலஹீனமாகவோ பரிதாபத்துக்குரிய தோற்றத்துடனோ இருந்தால், அந்த அளவுக்கு அவரது உடலுக்குள் கழிவுகள் தேங்கிக்கிடக்கின்றன என்றும், அவரது வீரியம் குறைந்துள்ளது என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். அதைவைத்து, ட்ரான்சிஷன் டயட்டுக்குப் போய்க்கொள்ளலாம். அல்லது விரதத்தைத் தொடர்வதா விட்டுவிடுவதா என்ற முடிவுக்கு வரலாம்.

நாக்குத் தடிப்பு மாறி சுத்தமாகும்வரை நோன்பு இருப்பது அபாயகரமானது. குறுகியகால நோன்பை முடித்துக்கொண்டு வழக்கமான உணவுக்குச் சென்றவுடன் நாக்கு தடிப்பு நீங்கி சுத்தமாவது ஏன்? விரதத்துக்குப் பிறகும் நீங்கள் பழங்களையே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் நாக்கு மீண்டும் தடித்துப்போவது ஏன்? ஏனெனில், தாற்காலிகமாக கழிவுகளை வெளித்தள்ளும் வேலை நிறுத்தப்படுகிறது. தவறான உணவுகளை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வதன் மூலம் நீங்கள் மீண்டும் தெம்பாக ஆகிவிட்டதைப்போல உணர்வீர்கள்.

தொடர்ந்து விரதம் இருந்துகொண்டும் இயற்கை உணவுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டிருந்தால் உங்கள் உடம்புக்குள் உள்ள எல்லா அசுத்தங்களும் நீக்கப்படுவதற்கு இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளாவது ஆகும்! அதன்பிறகுதான், உடல் எப்படி தொடர்ந்து எளிதாக கழிவுகளையும் வெளியேற்றிக்கொண்டிருக்கிறது என்று புரியும். சிறுநீர், மலம் மட்டுமல்ல, உங்கள் தோலில் உள்ள சிறுசிறு ஓட்டைகள் வழியாகவும், கண்கள், காதுகள் என்றும் உடல் முழுக்க கழிவுகள் அவ்வப்போது வெளியேறிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஆனால், பல ஆண்டுகளாக இருந்த நாள்பட்ட ஒரு நோயை நீண்ட விரதத்தின் மூலமாகவோ பழங்களை மட்டும் சாப்பிடுவதனாலோ போக்கிவிடலாம் என்று நினைத்தால் அது தவறாகும்.

உணவில் எளிமை

விரதம் இருக்கும்போதும் சரி, சாதாரண நேரங்களிலும் சரி, நமது உணவில் எளிமை இருக்க வேண்டும் என்று எஹ்ரட் கூறுவது சிந்திக்கத்தக்கது.

நம்முடைய இந்தக்கால உணவில் எளிமை என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது. உணவில் எளிமை என்றால் என்ன? ஒரு கப் சூப், இரண்டு இட்லி, ஒரு தோசை, ஒரு சப்பாத்தி, கொஞ்சம் கோபி மஞ்சூரியன் 65, ஒரு பூரி – இப்படி சாப்பிடுவது எளிமையல்ல. ஒரு மட்டன் பிரியாணி, சிக்கன் 65, பொரித்த இறால் கொஞ்சம், ஒரு ஸ்வீட் – இப்படி சாப்பிடுவதும் எளிமையான உணவல்ல.

இட்லி என்றால் இட்லி மட்டும்தான். பூரி என்றால் பூரி மட்டும்தான். மட்டன் பிரியாணி என்றால் அது மட்டும்தான். ஒருவகை உணவோடு வேறொரு வகை உணவைக் கலக்காமல் இருப்பதுதான் சாப்பாட்டில் எளிமை. ஆனால், இந்தக் காலத்தில் இப்படிப்பட்ட எளிமை அருகிவிட்டது. இது நாம் மிகவும் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம். ஆனந்தபவன்களும் சரவணபவன்களும், சீஷெல்களும் ஜைத்தூன்களும் நமக்கு எளிமையான உணவையா வழங்குகின்றன!

எளிமைக்கு உதாரணமாக எஹ்ரட் என்ன கூறுகிறார் தெரியுமா? கேளுங்கள் – ‘எந்தக் காட்டு மாடாவது புல்லைத் தவிர, இலை, தழை, பழங்கள், கொட்டைகள் என்று கலந்து சாப்பிடுகிறதா? எந்த மிருகமும் தன் உணவில் கலப்படம் செய்வதில்லை. மனித மிருகத்தைத் தவிர’!

விரதத்தை எப்படி முடிப்பது

எந்த உணவைக்கொண்டு விரதத்தை முடிப்பது என்று தெரிந்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அது ஆபத்தாக முடியலாம். எப்போதுமே இறைச்சி உணவையே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த ஒருவர், ஒரு வாரம் விரதம் இருந்த பிறகு பேரீச்சம் பழங்களைக் கொண்டு விரதத்தை முடித்தார். ஆனால் இறந்துபோனார்! அறுபது வயது முதியவர் ஒருவர் 28 நாட்கள் விரதம் இருந்தார். அவர் அதை முடித்தபோது, முதலில் வேகவைத்த உருளைக்கிழங்குகளைச் சாப்பிட்டார். ஆனால் அவரது குடல்களில் அது மியூகஸுடன் சேர்ந்து ஒட்டிக்கொண்டது. அறுவை சிகிச்சை செய்துதான் அதை அகற்றவேண்டி இருந்தது! ஆபரேஷன் நடந்த கொஞ்ச நேரத்தில் நோயாளி இறந்தும் போனார்!

மது குடிப்பதை விடாமல், தண்ணீரை மட்டும் அதிகமாகக் குடித்துக்கொண்டிருப்பதால் குடிப்பழக்கத்தை நிறுத்த முடியாது என்று எஹ்ரட் சொல்வது சிந்திக்கத்தக்கது. விரதமாக இருந்தாலும் அதை முறைப்படி செய்யவேண்டி உள்ளதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எஹ்ரட் டயட் பற்றி முடிவாக

எஹ்ரட் டயட் என்பது பழங்களும், காய்கறிகளும், விரதமும் சேர்ந்தது. எல்லா நோய்களுக்கும் காரணம் கழிவுகளின் தேக்கம்தான் என்ற அவரது கண்டுபிடிப்பு மகத்தானது. ஆனால், சமையல் செய்த உணவையோ அல்லது அசைவ உணவையோ அவர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. எல்லாவிதமான அசைவ உணவும், குறிப்பாக இறைச்சி, சீழாக மாறுகிறது என்று அவர் கூறுவது உண்மையல்ல. விஞ்ஞானபூர்வமானதுமல்ல. மீன், முட்டை, இறைச்சி போன்ற அசைவ உணவுகள் நம்மை மகிழ்ச்சியாக வைக்கக்கூடிய செரொடோனின் என்ற வேதிப்பொருளை மூளையில் உருவாக்குகின்றன என்பது நவீன விஞ்ஞானம் அறிந்த உண்மை.

இன்றைய காலகட்டத்தில் கிடைக்கக்கூடிய எல்லா காய்கறிகளிலும்கூட வேதிப்பொருள்கள் கலக்கப்பட்டுள்ளன. வேதிப்பொருள் தூவப்பட்ட மண்ணிலிருந்துதான் அவை வெளியே வருகின்றன. அப்படிப்பட்ட காய்கறிகளை சமைக்கும்போது அவ்வேதிப்பொருள்களின் தீமை செய்யும் தீவிரம் மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது (உபயம்: ஹீலர் உமர்).

முட்டை, பால், தானியங்கள், அரிசி எதுவுமே உடலுக்கு நல்லதில்லை என்று எஹ்ரட் கூறுகிறார்! மேற்கத்தியர்களுக்கு, குறிப்பாக ஜெர்மானியர்களுக்கு அவர் சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கலாம். நமக்கு சோழநாடு சோறுடைத்து! எஹ்ரட் சொல்லும் எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை அல்ல. ஆனால், கழிவுகளைப் பற்றிய அவரது கண்டுபிடிப்பும், விரதம் பற்றிய தகவல்களும் நமக்கு அவசியமானவைதானே?

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/mar/20/45-எஹ்ரட்-டயட்---4-2667819.html
2661793 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 44. எஹ்ரட் டயட் - 3 நாகூர் ரூமி Monday, March 13, 2017 12:00 AM +0530  

மனிதனைத் தவிர, வேறெந்த மிருகமும் தவறாகச் சாப்பிடுவதே இல்லை - எஹ்ரட்

 

நமது உடல், கழிவுகளை வெளியேற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது நடக்கும் உடல்ரீதியான நிகழ்வுகளை ஏதோ பிரச்னை என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டு டாக்டரிடம் செல்வது வரை பார்த்தோம். ஆனால், அப்படியெல்லாம் உடலில் ‘எசகுபிசகாக’ நடக்கும்போது நாம் சந்தோஷப்பட வேண்டும்; மாறாக, அச்சப்படுகிறோம் என்று கிண்டலடிக்கிறார் எஹ்ரட். இயற்கை நம்மை சுத்தப்படுத்தும் வேலையைச் செய்துகொண்டிருக்கிறது. அப்போது நம் உடல் வழக்கத்துக்கு மாறாகத்தான் இருக்கும்.

இப்படிக் கழிவுகள் சகட்டுமேனிக்கு வெளியாவதைத்தான் நோய்கள் என்பதாக மருத்துவ உலகம் புரிந்துவைத்திருக்கிறது. உதாரணமாக, நிறைய சளி வெளியேறினால், அது இன்ஃபுளூயென்ஸா நோயின் பாதிப்பு என்று முத்திரை குத்துகிறது.

ஆனால், முக்கிய உறுப்பான நுரையீரலில் நிறைய சளியும் நச்சுக்களும் இருக்குமானால், அதை வெளியேற்ற உடல் ரொம்ப பிரயாசைப்படவேண்டி உள்ளது. அப்போது உடல் ஒருவிதமான உராய்வு நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. ப்ரேக் பிடித்துள்ள ஒரு யந்திரத்தை ஓடச் செய்தால் அது எப்படி ஓடும்? நம் உடலும் அதைப்போல ஆகிவிடுகிறது. அந்த உராய்வு, கடுமையான வெப்பத்தை ஏற்படுத்தும். அந்தக் கழிவு நீக்க முயற்சியை நிமோனியா ஜுரம் என்று டாக்டர்கள் ஞானஸ்நானம் செய்துவிடுவார்கள். ஆனால், நிமோனியா என்பது உண்மையில் நம் உடலின் மிகமுக்கிய உறுப்பில் தேங்கியுள்ள கழிவுகளை வெளியேற்றும் முயற்சியே தவிர வேறில்லை. இந்தக் கழிவு நீக்க வேலையை சிறுநீரகங்கள் செய்யவேண்டி இருந்தால், அதற்கு சிறுநீரக அழற்சி (Nephritis) என்று பெயர் வைத்துவிடுவார்கள். இப்படியே சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

அக்யூட் மற்றும் க்ரானிக் வியாதிகள்

எப்போதெல்லாம், காய்ச்சல் மூலம் கழிவுகளை நீக்கி ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்ற உடல் முயற்சிக்கிறதோ, அப்போதெல்லாம் நோயின் பாதிப்பு கடுமையாகிவிட்டதாக (acute) சொல்லப்படுகிறது.

இவ்விதமாக மருத்துவ உலகம் கிட்டத்தட்ட 4000-த்துக்கும் மேற்பட்ட ‘நோய்களை’யும் அவற்றுக்கான பெயர்களையும் அடையாளம் கண்டிருக்கிறது என்கிறார் எஹ்ரட்! உடலின் எந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதியில் கழிவு நீக்கம் செய்யப்படுகிறதோ, அல்லது எந்தப் பகுதியில் ரத்தம் ஓடுவதற்கு சிரமப்படுகிறதோ, எந்த இடத்தில் வலி தோன்றுகிறதோ அதையெல்லாம் வைத்து நோய்களுக்கான பெயர்கள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

வலி, பசியின்மை போன்ற அபாய அறிவிப்புகளை மீறி பசிக்காமலே சாப்பிடுதல், மருந்துகள், மாத்திரைகள், டானிக்குகள், ஊசிகள் போட்டுக்கொள்ளுதல் என காலம் காலமாகவே, உடலின் இயற்கையான கழிவு நீக்கச் செயல் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு, அதை நடக்கவிடாமல் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளே மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்துள்ளன.

மருத்துவர்களின் “உதவி”யினால், உடலின் இயற்கையான கழிவு நீக்கச் செயல்திறன் குறைகிறது. ஒரு கட்டத்தில், உயிருக்கே அது உலைவைக்கிறது. மருத்துவர் தொடர்ந்து ஒரு நோயாளியை ‘கவனித்துக்கொண்டிருக்கும்போது’ இயற்கை பழையபடி உறுதியாகவும் உற்சாகமாகவும் செயல்பட முடியாது. அது சோர்வடைந்து மந்தமாக, வேகம் எதுவுமின்றி மெதுவாகச் செயலாற்றத் துவங்குகிறது. இந்நிலையில், கழிவு நீக்கம் செய்வதற்கு காலதாமதம் ஆகிறது. எல்லா வேலைகளும் ‘ஸ்லோமோஷனில்’ நடக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இந்த நிலையைத்தான் டாக்டர்கள் நாள்பட்ட வியாதி (chronic disease) என்று கூறுகின்றனர். ‘க்ரோனோஸ்’ என்றால் கிரேக்க மொழியில் காலம் என்று அர்த்தம்! அதிலிருந்துதான் க்ரானிக் உருவாக்கப்பட்டது!

நோயறிதல் அவசியமா

நோய் என்று எதுவுமில்லை, உடல்ரீதியான எல்லாப் பிரச்னைகளுக்கும் காரணம், கழிவுகள் உடலில் தேங்கியிருப்பதோ அல்லது அவை நீக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதோதான் என்றால், ‘டயக்னாசிஸ்’ எனப்படும் நோயறியதல் தேவையில்லைதானே என்ற கேள்வி எழுவது நியாயமே.

கழிவு நீக்கம்தான் நோய்களாக அறியப்படுகின்றன என்றால், நோயறிதல் என்ற ஒன்றே தேவையில்லை என்ற முடிவுக்குத்தான் நாம் வரவேண்டி வரும். எஹ்ரட் சொன்னது உண்மை எனில், என்ன நோய் என்று கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றுதான் சாதாரண மனிதர்களிலிலிருந்து உணவியலாளர்வரை நினைக்க வரும். ஆனால், இவ்வளவையும் சொன்ன எஹ்ரட் வேறு மாதிரி யோசிக்கிறார்!

கழிவு நீக்கம் என்பது எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானதுதான் என்றாலும், வெளியேறாத செரிக்காத உணவு, சளி, யூரிக் அமிலம், நச்சுக்கள், மருந்துகள் இத்யாதி மூலம்தான் எல்லா நோய்களும் உருவாகின்றன என்று சொன்னால், எதற்கு நோயறிதல் செய்ய வேண்டும்? இந்தக் கேள்விக்கு ஒரு முக்கியமான பதிலைச் சொல்கிறார் எஹ்ரட். அதில் ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மையும் உள்ளது. அது என்ன?

இரண்டு நோயாளிகள் உள்ளதாக வைத்துக்கொள்வோம். இரண்டு பேருக்குமே கழிவு நீக்கம்தான் பிரச்னை. ஒருவர், இரண்டு மூன்று வாரங்கள் (எஹ்ரட் சொன்னபடி) விரதம் இருந்த பிறகு குணமடையலாம். ஆனால், அதே விரத சிகிச்சையை இன்னொருவர் மேற்கொள்ளும்போது அவர் இறந்துபோகலாம் என்கிறார் எஹ்ரட்! இது என்னடா மதுரைக்கு வந்த சோதனை என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறதா?

அதனால்தான், ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் பொதுவான உடல் நிலை எப்படி உள்ளது, அவரது உடலின் அமைப்பு ரீதியான தடைகள் என்ன என்றெல்லாம் தெரிய வேண்டும் என்கிறார். ஒரு நோயாளியின் முகத்தைப் பார்த்தால் அவரது அகநிலை தெரிந்துவிடு என்றும் கூறுகிறார். அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்தானே!

மருத்துவ நோயறிதல் முறையினால் எந்தப் பயனும் ஏற்படாது. உண்மையை அந்த நோயறிதலினால் வெளிக்கொண்டுவரவே முடியாது. ஆனால், குணப்படுத்துவதைவிட நோயறிதல் மிக முக்கியமானது என்றே டாக்டர்கள் நினைக்கின்றனர். அதற்காக அவர்கள் பல சோதனைச்சாலை அறிக்கைகளையும் அறிகுறிகளையும் நம்புகின்றனர். அதன் அடிப்படையிலேயே ஆயிரக்கணக்கான நோய்களை அவர்கள் ‘அடையாளம்’ காண்கின்றனர்!

ஆனால் நம்மைப் பொறுத்தவரை, ஒரு நோயின் பெயர் என்ன என்பது முக்கியமல்ல. ஒருவருக்குக் கீல்வாதம், இன்னொருவருக்கு செரிமானக் கோளாறு, இன்னொருவருக்கு சிறுநீரக அழற்சி இருக்கலாம். ஆனால், எத்தனை நாளைக்கு அவர் விரதமிருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்வதற்கும் நோயின் பெயருக்கும் தொடர்பில்லை. ஆனால், நோயாளியின் உடல்நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது, எந்த அளவுக்கு வைட்டாலிட்டி எனப்படும் அவரது வீரியம் குறைந்துள்ளது என்று தெரிந்துகொள்வது முக்கியமானது. அதைப் பொறுத்துதான் சிகிச்சையைச் சொல்லமுடியும். சகட்டுமேனிக்கு எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரியான உணவையோ விரதத்தையோ கொடுக்கமுடியாது. அதனால்தான், நோயறிதல் தேவை என்றும், உடலில் ஏற்படும் துர்நாற்றத்தை வைத்து எந்த அளவுக்கு உடலுக்குள் கழிவுகள் தேங்கி அழுகிய நிலையில் உள்ளன என்றும் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்கிறார் எஹ்ரட்.

சிறுநீர் சார்ந்த நோயறிதல் (Uric Diagnosis)

இது மிக முக்கியமான நோயறிதல் முறை என்று மருத்துவ உலகம் நினைக்கிறது. ஆனாலும், இந்த விஷயத்திலும் அடிப்படையிலேயே தவறு செய்யப்படுகிறது. உணவின் செரிமான தடத்துக்கு அடுத்தாற்போல, மிக முக்கியமான கழிவு வெளியேற்றத் தடம் சிறுநீரகம் சார்ந்த, சிறுநீர் வெளியேறும் தடம்தான்.

ஒருவர் சாப்பிடுவதைக் குறைத்துக்கொண்டு, கொஞ்சம் விரதம் இருக்கத் தொடங்கிவிட்டாலோ அல்லது இயற்கை உணவுக்கு மாறிக்கொண்டாலோ, உடனே அவரது கழிவுகள், சளி, நச்சுப்பொருள்கள், யூரிக் அமிலம், ஃபாஸ்ஃபேட் போன்ற சமாசாரங்கள் அவரது சிறுநீரில் கலக்க ஆரம்பித்துவிடும். அந்த நேரத்தில் அவரது சிறுநீரைப் பரிசோதித்தால் அது அச்சமூட்டுவதாக இருக்கும்! யாராவதொருவர் நோய்வாய்ப்படும்போதெல்லாம் இது நடக்கவே செய்கிறது. சிறுநீர்ப் பரிசோதனையில் தெரியும் விஷயங்களைப் பார்க்கும் எவரும் அச்சப்படவே செய்வர். ஆனால், உண்மையில் அது நம் கழிவுகளை வெளியேற்றி நம் உடலை உடலே சுத்தப்படுத்தும் நிகழ்வின் வெளிப்பாடு என்பது யாருக்கும் புரிவதில்லை.

சிறுநீரில் சர்க்கரையோ அல்புமினோ இருக்குமானால், அது ரொம்ப ‘சீரியஸ்’ கேஸாக கணிக்கப்படுகிறது. அந்த நபருக்கு டயாபடீஸ் எனப்படும் சர்க்கரை வியாதி வந்துவிட்டதாகவோ அல்லது ப்ரைட்ஸ் நோய் வந்துவிட்டதாகவோ முத்திரை குத்தப்படுவார்.

மருத்துவச் சிகிச்சையின்படி, சர்க்கரை நோயாளி என்று ‘சொல்லப்பட்ட’ நோயாளி, சர்க்கரைச் சத்து உள்ள உணவு எதுவும் அனுமதிக்கப்படாத காரணத்தால் சர்க்கரைப் பட்டினியால் செத்துப்போவார். சிறுநீர் அழற்சி என்று சொல்லப்பட்டவருக்கு, அல்புமின் இழப்பை ஈடுகட்டுகிறோம் என்று சொல்லி, அல்புமின் அதிகம் உள்ள உணவுகள் வலிந்து கொடுக்கப்படுவதால் இறந்துபோவார் என்கிறார் எஹ்ரட்! அதிர்ச்சியூட்டும் இந்த உண்மைகளைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.

உடல் வெளியே தள்ளுவதெல்லாமே கழிவுதான். அது அழுகிப்போயிருக்கலாம்; செத்திருக்கலாம். நோயாளி ரொம்ப ஆழமான அகவயமான அசுத்தத்துக்கு ஆட்பட்டிருக்கிறார்; அவரது உள்ளுறுப்புகளில் சில கெட்டுப்போய்க்கொண்டிருக்கின்றன; அதன் காரணமாக அவர் உண்ட உணவுகள் யாவும் உள்ளே கெட்டு அழுகிப்போயுள்ளன என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக, காசநோய் தீவிரமாக இருப்பவர்களின் நிலை இதுதான். இப்படிப்பட்ட நோயாளிகளுக்கு மிகவும் கவனமாகவும், மிகமிக மெதுவாகவும்தான் சிகிச்சை கொடுக்க வேண்டும். எனவே, ‘குறிப்பிட்ட நோயாளிக்கு எந்த அளவுக்கு கழிவு உள்ளே தேங்கியுள்ளது என்று கண்டுபிடிப்பதே என் நோயறிதல் முறையாகும்’ என்கிறார் எஹ்ரட்.

சிகிச்சையை முடிவு செய்யுமுன், கழிவின் நிலை என்ன என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்கிறார் எஹ்ரட். தனது நோயாளிகளில் சிலருக்கு 22.5 கிலோ முதல் 27 கிலோ வரையில் கழிவு இருந்ததாகவும், அவர்கள் அதை தான் சொன்னபடி வெளியேற்றினார்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். அப்படிப்பட்ட கழிவுகளில், நான்கிலிருந்து ஆறு கிலோ கழிவுகள் பெருங்குடல் வழியாகவே (மலமாக) வெளியேற்றப்பட்டது என்றும் கூறுகிறார்! அவற்றில் பழைய, நாள்பட்ட, கட்டிதட்டிப்போன மலமும் இருந்ததாம்!

குண்டானவர்களும் ஒல்லியானவர்களும்

யார் குண்டு, யார் ஒல்லி என்பதற்கு எஹ்ரட் ஒரு புதிய விளக்கம் தருகிறார். அது என்ன? குண்டாக உள்ளவர்களால் கழிவுகளை எளிதாக வெளியேற்ற முடியாது. அதிகமான கழிவுத்தடைக்கு உள்ளானவர்களைத்தான் நாம் குண்டு என்கிறோம் என்கிறார்! அவர்கள் அதிகமாகச் சாப்பிடுவதே அதற்குக் காரணம் என்கிறார்! ஆனால், இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும் என்று சொல்லமுடியாது. ஏனெனில், எனக்குத் தெரிந்த பல ‘ஒல்லிப்பிச்சான்கள்’ அன்லிமிடட் சாப்பாடு இரண்டு மூன்றை அநாயாசமாக ஒரு கட்டு கட்டுவார்கள்! இந்தியாவுக்கு வந்த எஹ்ரட், அவர்களையெல்லாம் பார்க்காமல் போய்விட்டார்போலும்!

ஒல்லியான உடல் அமைப்பு கொண்டவர்களுக்கு வேதியியல் தலையீடு அதிகமாக இருக்கும் என்கிறார். (இருந்தால் என்ன, கெமிஸ்ட்ரி வொர்க் அவுட் ஆனா சரிதான் என்கிறாராம் நம்மூர் ஒல்லிக் கதாநாயகன்)! ஒல்லியாக இருப்பவர்கள் அதிகமாக மாமிச உணவை எடுத்துக்கொள்பவர்களாக இருப்பார்கள் என்றும், அது நிறைய அமிலத்தன்மையையும், யூரிக் அமிலத்தையும் மற்ற நச்சுக்களையும் உண்டாக்கும் என்றும் கூறுகிறார். இதையும் நாம் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏனெனில், குறைவாகச் சாப்பிடுகின்ற குண்டு மணிகளும் உண்டு, நிறைவாகச் சாப்பிடுகின்ற ஓமகுச்சிகளும் உண்டு.

நோய் உருவாவது எப்படி

பொதுவாக, எஹ்ரட்டிடம் யார் வந்தாலும் அவர் சில கேள்விகளைக் கேட்பார் –

  • எவ்வளவு நாளாக உடம்பு சரியில்லை?
  • உங்கள் நோய் பற்றி டாக்டர் என்ன சொன்னார்?
  • என்ன மாதிரி சிகிச்சை கொடுக்கப்பட்டது?
  • அறுவை சிகிச்சை ஏதும் நடந்துள்ளதா?
  • இதற்கு முன் என்ன சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டீர்கள்?

இப்படி பல கேள்விகளைக் கேட்பார். நோயாளி ஆணா, பெண்ணா, வந்த நோய் பரம்பரை வியாதியா போன்ற கேள்விகளும் முக்கியமானவை என்று எஹ்ரட் கருதினார்.

ஆனால், எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமானது, நோய் பாதித்திருக்கும் சமயத்தில் நோயாளி என்ன உணவுகளை உட்கொள்கிறார் என்பதுதான். குறிப்பிட்ட உணவுப் பண்டத்தின் மீது நோயாளிக்கு அதீத ஆசை உண்டா? தொடர்ந்து அவர் அதையே சாப்பிடும் பழக்கம் கொண்டவரா? மலச்சிக்கல் இருந்தால் எவ்வளவு நாட்களாக உள்ளது? போன்ற கேள்விகளே உண்மையை வெளிக்கொண்டுவரும் கேள்விகளாகும்.

இக்கேள்விகளுக்கான பதில்களைப் பொறுத்து, நோயாளியின் அப்போதைய உணவில் மாறுதல் செய்யவேண்டி வரும். ஆனால், அது எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்பது போன்ற உணவு மாற்றமல்ல. ஏற்கெனவே சொன்ன மாதிரியான ட்ரான்சிஷன் டயட். மெள்ள மெள்ள கொண்டுவரும் மாற்றம். உணவில் ஒரு லேசான மாறுதல். காலையில் இட்லிக்குப் பதிலாக இரண்டு ஆரஞ்சுப் பழங்கள் சாப்பிடுங்கள் என்பதுபோல.

ஆனால், படு நிச்சயமான நோயறிதல் முறை என்ன தெரியுமா? நோயாளியை குறுகிய காலத்துக்கு விரதம் இருக்கச் செய்வதுதான்! தவறே நடக்காத நோயறிதல் முறை அதுதான் என்கிறார் எஹ்ரட். குறுகியகால விரதத்தில், நோயாளி ‘மோசமான’ உடல் நிலைக்குப் போவாரானால், அவரது கழிவுத்தேக்க நிலை மிகவும் மோசமாக உள்ளது என்று அர்த்தம்!

உதாரணமாக, விரதம் இருக்கும் சமயத்தில் நோயாளிக்கு மயக்கம், கடுமையான தலைவலி போன்றவை வருமானால், உள்ளே நிறைய கழிவுகள், சளி, நச்சு ரத்தம் போன்றவை பெரும் தடைகளாக உடலுக்குள் தங்கியுள்ளன என்று அர்த்தம். இதயத்தின் துடிப்பு அதிகமாகுமானால், உடலில் எங்கோ சீழ் வைத்துள்ளது என்று அர்த்தம். அல்லது பல ஆண்டுகளுக்கு முன் எடுத்துக்கொண்ட மாத்திரைகள் எங்கோ ரத்தத்தின் சுற்றலில் மாட்டிக்கொண்டு வெளியே தள்ளப்பட காத்திருக்கின்றன என்று அர்த்தம்.

குறிப்பாக, எந்த இடத்திலாவது கழிவு தேங்கி இருந்தால் அங்கே லேசான வலி இருக்கும். இப்படிக் கண்டுபிடிப்பது எக்ஸ்ரேயில் பார்ப்பதைவிட சிறப்பானதாகும். உடலின் உள்ளே எப்படி இருக்கிறது என்று இயற்கை எடுத்துக்கொடுக்கும் எக்ஸ்ரேதான் குறுகிய கால விரதம்! மருத்துவர்கள் ரொம்ப அதிக விலையுள்ள அதிநவீன உபகரணங்களை வைத்து எடுக்கும் பரிசோதனைகளில் தெரிவதைவிட உறுதியானதும் தெளிவானதுமாகும் இது.

இன்னும் நிறைய சொல்கிறார் எஹ்ரட். பார்க்கலாம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/mar/13/44-எஹ்ரட்-டயட்---3-2661793.html
2660574 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 43. எஹ்ரட் டயட் - 2 நாகூர் ரூமி Monday, March 6, 2017 08:55 AM +0530  

நோய் என்பது கழிவுகளை வெளியேற்ற உடல் எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியாகும் - எஹ்ரட்

 

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலேயே ஒரு மாபெரும் உண்மையைக் கண்டுபிடித்தவர் என்று எஹ்ரட்டைக் கூறலாம். அதுதான் மேலே உள்ள அவரது மேற்கோள். மருந்தில்லா சிகிச்சையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அனைவரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு உண்மை அதுதான். நோய் என்று நாம் நினைப்பது எதுவுமே நோயல்ல. நம் உடலில் ஏற்பட்ட பிரச்னைகளுக்கு உடலே கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும் தீர்வுகள் அல்லது சிகிச்சைகள்தான் அவை. அவற்றைத் தொந்தரவுகளாக நாம் நினைக்கிறோம். அத்தொந்தரவுகளை அமுக்க - கவனிக்கவும், தீர்க்க அல்ல - மாத்திரை மருந்துகளைக் கொண்டு முயற்சிக்கிறோம். ஒரு பிரச்னைக்கான தீர்வையே பிரச்னையாக நினைப்பதுதான் நம்முடைய பிரச்னையே! ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சீனர்களின் அக்குபஞ்சர் வைத்திய முறை கழிவுக்கோட்பாட்டில்தான் இயங்கிவந்தது என்றாலும், மேற்கத்திய உலகில் இதை முதன்முதலாக ஆராய்ந்து கண்டவர் என்ற பெருமை எஹ்ரட்டையே சாரும்.

டாக்டர் எஹ்ரட்

இப்போது இந்த அறிவும் விழிப்புணர்வும் 20, 21-ம் நூற்றாண்டுகளுக்குச் சொந்தமானது. ஃபசுலுர் ரஹ்மான், தீபக் சோப்ரா, ஹெக்டே, சிவராமன், மு.அ.அப்பன் போன்ற இந்திய மற்றும் உலக அளவில் புகழ் பெற்றுள்ள டாக்டர்களும், பாஸ்கர், உமர் போன்ற ஹீலர்களும் சொன்னது, சொல்லிக்கொண்டிருப்பது இதுதான். ஆனால், இன்று இவர்கள் அற்புதமாக விளக்குகின்ற இதே விஷயத்தை கிட்டத்தட்ட 90 விழுக்காடு அப்படியே மிகச் சரியாகச் சொல்லிச் சென்றவர் என்ற பெருமை எஹ்ரட்டையே சாரும் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. அவர் சொன்ன விதம், அவர் உருவாக்கிய சொற்கள் வேண்டுமானால் வித்தியாசமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவரும் உண்மையைக் கண்டு கொண்டவர்களில் ஒருவர். எனவேதான் மருந்தில்லா சிகிச்சை முறையை நாம் எஹ்ரட்டிலிருந்து தொடங்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. எஹ்ரட்டிலிருந்து தொடங்கலாம். ஆனால் எஹ்ரட்டில் முடிந்துவிடக் கூடாது. அதற்கும் காரணங்கள் உண்டு. பார்க்கத்தானே போகிறோம்.

தன்னுடைய முற்றிலும் புதிய சிகிச்சை முறைகளால் தனக்கு ஏற்பட்ட சிறுநீரகப் பாதிப்பை முற்றிலுமாகக் குணப்படுத்திவிட்டதாக எஹ்ரட் கூறினார். அதை நிரூபிக்கும்விதமாக அவர் சில சாதனைகளை உலகுக்கு செய்து காட்டினார். என்ன சாதனைகள்?

  • 800 மைல் சைக்கிளிலேயே பயணம் சென்றார் என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம். அந்த சைக்கிள் மாரத்தானை முடிக்க அவருக்கு இரண்டு வாரங்கள் ஆனது.
  • 16 மணி நேரம் தொடர்ந்து நடந்த பிறகு, கடுமையான உடற்பயிற்சிகளையும் செய்துகாட்டினார். சிறுநீரக அழற்சி உள்ளவர்களால் அப்படியெல்லாம் செய்திருக்கவே முடியாது. முழங்கால் முட்டியை வளைத்துக் காட்டினார். கைகளை நன்றாக நீட்டிக் காட்டினார். இதையெல்லாம் அவர் ஒரு சில நிமிடங்களில் 360 முறைகள் செய்து காட்டினார்.
  • சில விளையாட்டு வீரர்களோடு சேர்ந்து அவர்கள் செய்ததையெல்லாம் அவர்களைவிட சிறப்பாகச் செய்து காட்டினார்.
  • தினமும் நான்கிலிருந்து ஆறு மணி நேரம் 120 டிகிரி சூரிய ஒளியில் குளித்தார். இப்படியெல்லாம் செய்ததன் மூலமாக, அவரோடு சைக்கிளில் சென்ற இன்னொரு நண்பரின் திக்குவாய் பிரச்னை தீர்ந்தது.
  • பொதுமக்கள், டாக்டர்கள், விஞ்ஞானிகள் முன்னிலையில் தொடர்ந்து விரதமிருந்து காட்டினார். ஒரு அறையில் அவரை வைத்துப் பூட்டினார்கள். அவருக்கு வெளியுலகத் தொடர்பு எதுவும் இல்லாமல் செய்யப்பட்டது. அந்நிலையில் அவர் தொடர்ந்து 21 நாட்கள், பின் 24 நாட்கள், பின் 32 நாட்கள், பின் 49 நாட்கள் என்று கொலோன் என்ற நகரில் விரத சாதனை செய்துகாட்டினார். அவ்விரதங்களெல்லாம் முடிய 14 மாதங்களாயின!

எப்படி விரதம் இருக்க வேண்டும், எதை, எப்படிச் சாப்பிட வேண்டும் என்று பொதுமக்களுக்கு விரிவுரைகள் கொடுக்கத் தொடங்கினார்.

எஹ்ரட்டின் ஆரோக்கிய சூத்திரம்

ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்றால் ஒரு ஃபார்முலா உள்ளது. அதைக் கடைப்பிடித்தால் யாரும் ஆரோக்கியமாக வாழலாம் என்று ஒரு சூத்திரத்தை எஹ்ரட் உருவாக்கினார். அது என்ன?

V = P – O என்பதான் அது.

V என்பது Vitality எனப்படும் வீரியத்தைக் குறிக்கும். P என்பது Power எனப்படும் ஆற்றலைக் குறிக்கும். O என்பது Obstruction எனப்படும் தடையைக் குறிக்கும். தமிழில் இப்படிச் சொல்லலாம்:

வீ = ஆ – த. அதாவது வீரியம் = ஆற்றல் – தடைகள்.

இது எஹ்ரட்டின் Vitalism Principle என்று அறியப்பட்டது. இதைப் புரிந்துகொள்வது நமக்கு மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், இது ஒரு அருமையான ஆரோக்கிய சூத்திரமாகும். இதைப் பின்பற்றினால், யாரும் எந்த நோயும் இல்லாமல் / வராமல், ஆரோக்கியமாக இருக்கலாம். எனவே, இதுபற்றிக் கொஞ்சம் பார்க்கலாமா?

ஆற்றல் இருந்தால்தான் மனிதர்கள் உயிருடன் இருக்க முடியும். உங்களுக்கான உறுதியும் திறனும் ஆற்றலில் இலிருந்துதான் கிடைக்கிறது. ஆனால், தடைகள் எனப்படுபவை மிக மோசமானவை. அவை கழிவுகளாக, அந்நியப் பொருள்களாக, நச்சு ரத்தமாக, சளியாக – இன்னும் எல்லாவிதமான அசுத்தங்களாகவும் நம் உடலில் தேங்குகின்றன. அவை தங்குதடையற்ற ரத்த ஓட்டத்தைத் தடுக்கின்றன. நம் உடலின் உள்ளுறுப்புகளின் செயல்பாடுகளைப் பாதிக்கின்றன. மனித உடல் செயல்பட முடியாத நிலைக்குத் தள்ளிவிடுகின்றன. எனவே ‘ஆ’வைவிட ‘த’ அதிகமானால் மனித உடலெனும் யந்திரம் நின்றுவிடும்.

அப்படியானால் என்ன செய்வது? கழிவுகள் உடலில் தங்காமல், தேங்காமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? சத்தான உணவுப் பொருள்களைச் சாப்பிட வேண்டுமா? இல்லை என்று அடித்துக் கூறுகிறார் எஹ்ரட்! தனது "Mucusless Diet Healing System" என்பது ஒவ்வொரு நோய்க்குமான வேறுபட்ட உணவுவகைப் பட்டியல் தரும் சத்துணவுத் திட்டமல்ல என்று சொல்கிறார் எஹ்ரட்.

அப்படியானால், அவரது குணமாக்கும் திட்டம்தான் என்ன? மெள்ள மெள்ள நம் உணவுப் பழக்கங்களில் மாறுதல்களை ஏற்படுத்தி, கழிவுகள் தங்காத உணவை மட்டும் உண்ணும் பழக்கத்தை உண்டாக்கும் ஒரு திட்டமாகும். லட்சிய உணவுத் திட்டம் என்று அதை எஹ்ரட் வர்ணிக்கிறார்.

அப்படி என்னதான் உணவு அது? ஒன்றுமில்லை, பழங்கள், பழங்கள், பழங்கள். கொஞ்சம் காய்கறி. அதுவும் குறிப்பாக, பசுமையான இலைகளைக் கொண்ட காய்கறிகள். அவ்வப்போது குறுகிய கால மற்றும் நீண்ட கால விரதங்கள். இவைதான்.

இயற்கையில் கிடைக்கும் பழங்கள் மட்டுமே ம்யூகஸ் இல்லாத, ம்யூகஸை உருவாக்காத உணவு என்று எஹ்ரட் கூறுகிறார். பழங்களை மட்டும் தின்று வாழ முடியுமா? முடியும், ஆனால் முடியாது என்பதுதான் உண்மை.

சமைக்காத உணவு வகைகளை, பழங்களை, காய்கறிகளை மட்டும் உண்டு வாழ்தல் இக்காலத்தில் சாத்தியமா என்றால் நிச்சயமாக இல்லை. ஆனால், சமையலுக்கு முற்றிலும் எதிரானவராக எஹ்ரட் இருந்தார். இயற்கை வைத்தியரான நம் மு.அ. அப்பனும் இதையே சிபாரிசு செய்கிறார். ஆனால், அவர் கொஞ்சம் இறங்கிவந்து, மூன்று வேளையும் பழங்களை உண்ண முடியாவிட்டல், இரண்டு வேளை உண்ணுங்கள்; அதுவும் முடியாவிட்டால் ஒருவேளையாவது உண்ணுங்கள்; அதுவும் முடியாவிட்டால், உங்கள் வழக்கமான உணவையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் அதைச் சாப்பிடும் முன் பழங்களைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, பின்பு உங்கள் பிரிய உணவுக்குச் செல்லுங்கள் என்று கூறுகிறார்.

டாக்டர் மு.அ. அப்பன்

அப்பன் சொல்வது ரொம்ப அறிவார்ந்த அறிவுரையாகும். ஒருவேளை மட்டும், காலையிலோ அல்லது இரவிலோ பழங்களை மட்டும் சாப்பிடுவது சாத்தியமே. நெருப்பின் பயன் அறியப்படுவதற்கு முந்தைய காலத்துக்கு இப்போது நாம் செல்வது சாத்தியமில்லை. அதற்கான அவசியமும் இல்லை. ஏனெனில், சமையல் செய்வதால் பல நன்மைகள் உள்ளன. ஆனாலும் பழங்கள் பற்றியும், விரதம் பற்றியும், எப்படிச் சாப்பிட வேண்டும் என்பது பற்றியும் எஹ்ரட் சொல்வது சத்தியமான வார்த்தைகள். அவற்றை விபரமாக அறிந்துகொள்வது நமக்கு மிகவும் நல்லது.

ட்ரான்சிஷன் டயட்

ஒரேயடியாக பழங்களுக்கும், கொட்டைகள் மற்றும் காய்கறிகளுக்கும் மாற முடியாதவர்கள் படிப்படியாகப் போகலாம் என்று கொஞ்சம் கருணை காட்டுகிறார் எஹ்ரட். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றுவதன் மூலம் விரைவில் எல்லா நோய்களில் இருந்தும் குணமடைய ஏதுவாகும் என்றும் கூறுகிறார். மட்டன், சிக்கனிலிருந்து சட்டென்று பழங்களுக்கு மாறாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறுவதை ‘ட்ரான்சிஷன் டயட்’ (இடைக்கால உணவு) என்று அவர் கூறுகிறார். இருபது ஆண்டுகள் ஆராய்ச்சி செய்த பிறகு அவர் இந்த முடிவுக்கு வருகிறார்.

எல்லா நோய்களையும் தீர்க்க முடியும் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும் என்ற கேள்வி எழுவது நியாயமானதே. ஆனால், அதற்கு எஹ்ரட் ஒரு தீர்க்கமான பதிலைத் தருகிறார். எல்லா நோயுமே மலச்சிக்கல்தான் என்று ஒரே போடு போடுகிறார். இதைப் புரிந்துகொள்வது மிகமிக முக்கியமானது.

அக்குபஞ்சர் மாணவர்களுடன் ஹீலர் உமர்

மலச்சிக்கல் பலச்சிக்கல் என்று ஒரு தமிழ்ப்படத்தில் சூரியா பேசும் வசனம் நினைவுக்கு வருகிறதா? அந்த அர்த்தத்தில் அவர் சொல்லவில்லை. மலச்சிக்கல் என்றால் மலம் வெளியே வராமல் இறுகிப்போன நிலையைக் குறிக்கிறது என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், எஹ்ரட் அதை மட்டும் சொல்லவில்லை. உணவுக் குழாய்களில், உணவு செல்லும் பாதையில் ஏற்படும் தடையைத்தான் அவர் மலச்சிக்கல் என்று சொல்கிறார். அது மலமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. அது சளியாக, வேதிப்பொருளாக, சிறுநீராக, செரிக்காத உணவாக, புழுவாக, சர்க்கரையாக - எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். எல்லாக் கழிவுகளையும் அவர் ம்யூகஸ் என்று சொல்வதுபோல மலம் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். மலச்சிக்கல் என்பதை கழிவு வெளியேற்றச் சிக்கல் என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முட்டி வலியாக இருந்தாலும், முதுகு வலியாக இருந்தாலும், அரிப்பாக இருந்தாலும், தடிப்பாக இருந்தாலும், பிய்த்துக்கொண்டு போனாலும், போகமலே அடைத்துப்போயிருந்தாலும், மூக்கு ஒழுகிக்கொண்டிருந்தாலும், நாக்கு வறண்டுபோயிருந்தாலும், காது வலி, பல் வலி, தலை வலி, காய்ச்சல், இருமல் - இப்படி மருத்துவத் துறையால் பெயர் வைக்கப்பட்ட அல்லது இன்னும் வைக்கப்படாத எந்த நோயாக இருந்தாலும், எல்லாமே கழிவுகள் வெளியேறாமல் இருப்பதன் விளைவுகள்தான். அதைத்தான் ‘கான்ஸ்டிபேஷன்’ என்று எஹ்ரட் கூறுகிறார். கழிவுகளை ‘ம்யூகஸ்’ என்று சொல்வதுபோல, கழிவுகள் தேங்கியிருப்பதை ‘கான்ஸ்டிபேஷன்’ என்று கூறுகிறார். எனவே, அந்தச் சொல்லுக்கு விரிவானதொரு அர்த்தத்தில் எஹ்ரட் பயன்படுத்துகிறார்.

பொழுது மலச்சிக்கல் இல்லாமல் விடிகிறதா?

மனச்சிக்கல் இல்லாமல் முடிகிறதா?

என்ற வைரமுத்து கவிதை வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன!

பரிசோதனைச் சாலைகளில் செய்யப்படும் எல்லா டெஸ்ட்டுகளும் தவறானவை என்றும் அடித்துக் கூறுகிறார். அவை எப்படி தவறானவை என்று நாம் ஏற்கெனவே பார்த்தோம். பத்து வேடங்களில் கமலஹாசன் ஒருவரே நடிப்பது மாதிரி, கழிவுகளின் தேக்கம்தான் பல்லாயிரக்கணக்கான நோய்களாக உருமாற்றமும் பெயர் மாற்றமும் பெறுகின்றன.

இந்த உண்மையைக் கண்டு சொன்னதற்காக, எஹ்ரட்டுக்கு இவ்வுலகம் ரொம்பவும் கடன்பட்டிருக்கிறது. மனித உடலுக்குள் வளைந்து வளைந்து செல்லும் எல்லாக் குழாய்களிலும் ஏற்படும் அடைப்புதான் கான்ஸ்டிபேஷன் என்று அவர் விளக்குகிறார். குறிப்பிட்ட பகுதியில் மட்டும் கழிவுகள் தேங்கி மேலே செல்ல முடியாமல் அடைப்பு ஏற்படுமானால், அது ‘லோக்கல் கான்ஸ்டிபேஷன்’. குறிப்பாக நாக்கு, வயிறு மற்றும் செரிமானமான உணவின் செல்தடம் ஆகியவைதான் அடிக்கடி தேக்கம் ஏற்படும் இடங்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

பிரச்னைகள் ஏதுமற்ற, ஆரோக்கியமான ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் பத்து பவுண்டு மலம் (கிட்டத்தட்ட நாலறை கிலோ) எப்போதுமே தேங்கி இருக்கும்; அது ரத்தத்துக்கும் ஒட்டுமொத்த உடலுக்கும் நச்சுத்தன்மை கொடுத்துவிடும் என்று அவர் கூறுவது சிந்திக்கத்தக்கது. அட கடவுளே! நம்முடைய எடையில் நாலறை கிலோவை கழித்துவிட்டுத்தான் இனி பார்க்க வேண்டும்! அந்த நாலறை கிலோவை மட்டும் பார்க்கவே கூடாது!

சராசரி மனிதனுக்கு கழிவுகள் பற்றியும் தெரியாது, அவை எப்படி வெளியேறுகின்றன, எப்படித் தேங்குகின்றன, அப்படித் தேங்கியதையெல்லாம் எப்படி வெளியேற்றி சுத்தப்படுத்துவது என்பது பற்றியெல்லாம் ஒன்றும் தெரியாது. அதனால்தான், அந்த வேலையை உடலே பார்த்துக்கொள்கிறது.

(என்றாலும் விஷயம் தெரிந்தபிறகு நாம் ஏதாவது செய்வதுதான் நல்லது. அதனால்தான், சுத்த சைவராக இருந்த மகாத்மாகூட அவ்வப்போது ‘எனிமா’ கொடுத்துக்கொண்டார். அவர் மட்டுமா கொடுத்துக்கொண்டார்? உடன் இருந்த பெண்களுக்கும் அவரே அதைச் செய்துவிட்டார். மறைந்த எழுத்தாளர் குஷ்வந்த் சிங், மகாத்மா பற்றிய கட்டுரையில் இந்நிகழ்ச்சியை குறிப்பிட்டுவிட்டு, lucky old man என்று வேறு சொல்கிறார்! எனிமாதான் கொடுக்க வேண்டும் என்பதில்லை. செக்கில் ஆட்டிய சுத்தமான விளக்கெண்ணெய்யை வாங்கி வைத்துக்கொண்டு வாரம் ஒரு முறையோ, அல்லது இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறையோ காலையில் எழுந்ததும் வெறும் வயிற்றில் மூன்று தேக்கரண்டி எடுத்துக்கொண்டால் போதும். மற்றதை அது பார்த்துக்கொள்ளும்! நான் செய்து பார்த்த, ரொம்ப வெற்றிகரமான சுத்தப்படுத்தும் செயலாகும் இது! நன்றி ஹீலர் பாஸ்கர்)!
 

ஹீலர் பாஸ்கருடன் தொடர் ஆசிரியர் நாகூர் ரூமி

ஆனால், உடல் தன் கடமையைத் தவறாமல் செய்யும்போது, அதைத் தொந்தரவு என்று கருதி, உடலுக்கு உதவுவதாக நினைத்து, மருந்து மாத்திரைகளை உட்கொண்டு நாம் உடலின் வேலையை தாற்காலிகமாக நிறுத்திவிடுகிறோம். எனவே, குணப்படுத்த வேண்டியது நோயை அல்ல; உடலைத்தான் என்கிறார் எஹ்ரட். ஏனெனில், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே நம் உடலில் கழிவுகள் தேங்கிக்கிடக்கின்றன. ஆனால், அதுபற்றி நமக்கு எதுவுமே தெரியாது.

பல மாமாங்கங்களாக நாம் செய்த தவறுகளினால் தேங்கிக்கிடக்கும் கழிவுகளை ஒருசில நாட்களில் நீக்கிவிட முடியாது. பிறந்தது முதல் உடலுக்கு நீங்கள் செய்த துரோகத்துக்குத் தகுந்த பரிகாரம் செய்தாக வேண்டும். ஏனெனில், பிறந்ததிலிருந்தே நம் பெருங்குடலை நாம் காலியாக விட்டதே இல்லை. இந்த உலகில் உள்ள ஒருவருக்குக்கூட லட்சிய உடல், அதாவது கழிவுகள் தேங்காத உடல் என்று ஒன்றுமில்லை என்கிறார் எஹ்ரட். சத்தியமான சொற்கள்!

மனித உடலானது நெகிழும் தன்மை கொண்ட ஒரு குழாய் அமைப்பாகும். நமது நவநாகரிகக் குப்பை உணவுகள், மெக்டொனால்டுகள், கேஃஎப்சி பக்கெட்டுகள் எல்லாம் செரிப்பதுமில்லை, அக்கழிவுகள் வெளியேறுவதும் இல்லை. எனவே, நமது உடலின் குழாய் அமைப்பு முழுவதுமே மெள்ள மெள்ள மலச்சிக்கலுக்கு ஆட்படுகிறது. குறிப்பாக, பிரச்னை இருப்பதாக உணரப்படும் பகுதியிலும் செரிமானத்துக்கான தடத்திலும்.

நோய்கள் உண்டாவதற்கான அடிப்படை இதுதான். கட்டிதட்டிப்போன இந்தக் கழிவை இளக்குவதற்கு, அறிவார்ந்த முறையில் அதை முழுமையாக வெளியேற்றுவதற்கு தன்னுடைய ‘ம்யூகஸ்லெஸ் டயட் சிஸ்டம்’ மட்டுமே உதவ முடியும் என்று கூறினார் எஹ்ரட்.

எஹ்ரட்டிடம் நூற்றுக்கணக்கான நோயாளிகள் வந்தார்கள். 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர்கள் எடுத்துக்கொண்ட ஆங்கில மாத்திரைகளின் கழிவுகள் சளியோடு சேர்ந்து வெளியேற்றப்பட்டன! அப்படியானால் சாப்பாட்டுக்கு முன், சாப்பாட்டுக்குப் பின் என்று அட்டவணை போட்டு நாம் அன்றாடம் விழுங்கும் மாத்திரைகளின் கழிவு நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுகூட வெளியேறாமல் தேங்கிக்கிடக்கிறது என்ற எஹ்ரட்டின் கண்டுபிடிப்பு அதிர்ச்சியூட்டக்கூடியதாகும்.

அப்படி நாள்பட்ட, ம்ஹும், மாமாங்கம் ஆன கழிவுகளை நம் சிறுநீரகங்களின் மூலமாக வெளியேற்றும் வேலையைச் செய்யும்போது, நம் இதயமும் நரம்புகளும் பாதிக்கப்படுகின்றன. அதன் விளைவாக மயக்கம், நடுக்கம், அதிகப்படியான இதயத்துடிப்பு, இன்னும் விநோதமான உணர்வுகள் எல்லாம் ஏற்படும் என்று கூறுகிறார் எஹ்ரட்.

என்னவென்று புரியாமல் நாம் நம் குடும்ப டாக்டரை அழைத்துக் காட்டுவோம். அவர் பரிசோதித்துவிட்டு, ‘‘உங்களுக்கு இதய நோய்’’ என்று சொல்லி, பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கொடுக்கப்பட்ட மாத்திரைகள்தான் அந்தப் பிரச்னைக்குக் காரணம் என்பது புரியாமல், “சரியாகச் சாப்பிடவில்லை” என்று கண்டுபிடித்துச் சொல்வார் என்று கேலி செய்கிறார் எஹ்ரட்.

இன்னும் பார்க்க இருக்கிறோம்…

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/mar/06/43-எஹ்ரட்-டயட்-2660574.html
2652358 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 42. எஹ்ரட் டயட் நாகூர் ரூமி Monday, February 20, 2017 12:00 AM +0530  

விஞ்ஞானப்பூர்வமான மருத்துவமனைகள், சிகிச்சையகங்கள் என்பவையெல்லாம் மனிதகுலத்தை கசாப்பு செய்யும் இடங்களாகும் – எஹ்ரட்

 

பேலியோ டயட் பற்றி சமீபகாலமாக கேள்விப்படுகிறோம். இது என்ன எஹ்ரட் டயட் என்று கேட்கிறீர்களா? பேலியோவுக்கு நேர் எதிர் டயட் என்று இதைச் சொல்லலாம்! ஆமாம். இது ஒரு சைவ உணவுத்திட்டம். வீர சைவம் என்றுகூட இதை வர்ணிக்கலாம்! என்னை மாதிரி தீவிர அசைவர்களுக்கு இது ஒரு சிம்ம சொப்பனம்! (சிங்கம்கூட அசைவம்தானே)!

மனித உடல் பற்றியும், ஆரோக்கியம் பற்றியும், நோய்களை உண்டாக்கும் உண்மையான ஒரே காரணி எது என்பது பற்றியும், எந்த நோயாக இருந்தாலும் அச்சமின்றி எப்படி அதைக் குணப்படுத்தலாம் என்பது பற்றியும் பல உண்மைகளை எஹ்ரட்டின் டயட் சிஸ்டம் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறது.

இந்த டயட்டை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தி, அதை ரொம்ப கடுமையாகப் பின்பற்றி வெற்றிகண்டு, தீர்க்கமுடியாத வியாதி உள்ளதாக சொல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான நோயாளிகளை குணப்படுத்திய டயட் சிஸ்டம் இது. ‘ம்யூகஸ்லெஸ் டயட் ஹீலிங் சிஸ்டம்’ (Mucusless Diet Healing System) என்று இதற்கு எஹ்ரட் பெயர் வைத்தார். ஆடிக்கொருதரம், அமாவாசைக் கொருதரம் நாம்கூட இதைப் பின்பற்றிக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்! என்ன, ஆச்சரியமாக உள்ளதா? இருக்கலாம். ஆனாலும் உண்மைதான். எத்தனை பெயர்களில் சொன்னாலும் உண்மை ஒன்றுதானே? வாட்டர், ஜலம், பானி, ஆப் எல்லாமே தண்ணீர்தானே?!

குறிப்பிட்ட உணவு வகைகளைச் சாப்பிடுவது மட்டுமின்றி, எதையுமே சாப்பிடாமல் இருப்பதும் இந்த உணவுத் திட்டத்தின் சிறப்பு அம்சமாகும்! ரொம்ப புதிர் போடுகிறேனோ? சரி, இருக்கட்டும். இந்த உணவுத் திட்டம் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்கு முன் அதை அறிமுகப்படுத்திய பேராசிரியர் அர்னால்டு எஹ்ரட்டை பற்றித் தெரிந்துகொள்ளவேண்டி உள்ளது. பார்ப்போமா?

ஆர்னால்டு எஹ்ரட் (Arnold Ehret (1866 – 1922))

ஆர்னால்டு எஹ்ரட், ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு கல்வியாளர். “ஆரோக்கியம் பற்றிய கடைசிச் செய்தியையும் சொல்லிவிட்டவர்” என்று எஹ்ரட்டை வர்ணித்தார் பேரா. சைல்ட் (B.W. CHILD). ஆரோக்கியம், உணவுத்திட்டம், நச்சு நீக்கம், பழ உணவுகள், விரதம் இருத்தல், உணவு வகைகளைக் கலத்தல், ஆயுள் நீட்சி, இயற்கை வைத்தியம், உடல் பயிற்சிகள், உடலின் உயிர்ச்சக்தி – இப்படி பல முக்கிய விஷயங்கள் பற்றி பல நூல்களை எழுதியவர் எஹ்ரட்.

தெற்கு ஜெர்மனியில் இருந்த பேடன் என்ற ஊரில் அல்லது மாகாணத்தில் எஹ்ரட் பிறந்தார். அவரது பெற்றோர் கால்நடை மருத்துவர்கள். அவரது தாத்தா பாட்டிகள் மருத்துவர்கள். சகோதரரும் தந்தையும் டிபி வந்து இறந்தார்கள். அவரது தாயார் சிறுநீரக அழற்சியால் அவதிப்பட்டார். இதையெல்லாம் ஏன் சொல்கிறேன்? ஆரோக்கியம் பற்றி எஹ்ரட் ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான நியாயம் குடும்பத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத்தான்.

எஹ்ரட்டுக்காவது நோய் எதுவும் இல்லாமல் இருந்ததா என்றால் அதுதான் இல்லை. அவருக்கும் ஒரு நோய் இருந்தது. அவரது சிறுநீரகம் கடுமையாகப் பழுதுபட்டிருந்தது. ப்ரைட்ஸ் டிசீஸ் (Bright’s Disease) என்று அது சொல்லப்பட்டது. முதன் முதலில் ப்ரைட் என்பவருக்கு அந்த நோய் வந்ததால் அதற்கு அவர் பெயரையே வைத்துவிட்டார்கள்! பெயர் வைத்தே கொல்வதில் மேற்கத்தியர்கள் விற்பன்னர்களாயிற்றே! எஹ்ரட்டைப் பரிசோதித்த மருத்துவர்கள், அவரது நோய் ‘குணப்படுத்த முடியாதது’ என்று கூறினார்கள்.

இருபத்தோரு வயதில் பேடனில் இருந்த ஒரு கல்லூரியில் படித்து ஓவியப் பேராசிரியரானார் எஹ்ரட் (Professor of Design). அதனால்தான் அவர் பேரா. எஹ்ரட் என்று அறியப்படுகிறார். ஜெர்மன் மட்டுமின்றி, ஆங்கிலம், ஃப்ரெஞ்சு, இத்தாலியன் ஆகிய மொழிகளிலும் பேசக்கூடிய, படித்துப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய திறன் பெற்றிருந்தார். ஆரோக்கியம் பற்றி அம்மொழிகளில் எழுதப்பட்ட பண்டைய நூல்களைப் படிக்க பன்மொழியறிவு அவருக்கு உதவியது.

ராணுவத்தில் சேர்ந்த ஒன்பது மாதங்களில் அவருக்கு இருந்த ‘தீர்க்க முடியாத’ நோய் பற்றித் தெரியவந்து ராணுவத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். பிறகு ஒரு டெக்னிகல் கல்லூரியில் 15 ஆண்டுகள் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார்.

அவருக்கு தீர்க்க முடியாத வியாதி இருந்தது என்று டாக்டர் கஸ்டவ் என்பவர்தான் முதலில் கூறினார். ஆனால், அதன்பிறகு ஐரோப்பாவின் மிகுந்த மரியாதைக்குரிய 24 மருத்துவர்கள் சேர்ந்து அதே பாட்டைப் பாடினர்.

‘‘ஐந்து ஆண்டுகள் நான் மருத்துவர்களால் மிகவும் கஷ்டப்பட்டேன். அதுமட்டுமா? அந்த வேதனையின் ஒரு பகுதி, 6000 டாலர்கள் பணத்தை அவர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டி இருந்ததாகும். ஆனால் அதன் பலன் என்னவெனில், எனக்கு வந்த வியாதி “தீர்க்க முடியாதது” என்பதுதான்! முக்கியமான நோயறிகுறிகள் சளி, சீழ், சிறுநீரில் அல்புமின் எனப்படும் கருப்புரதம் மற்றும் சிறுநீரகங்களில் வலி” என்று அவரே கூறினார்.

ஆனால் எஹ்ரட் சோர்ந்துவிடவில்லை. ரொம்ப நாள் உயிர் வாழ வேண்டும் என்று அவருக்கு ஆசை. யாருக்குத்தான் அது இல்லை? ‘‘எல்லோரும் சொர்க்கத்துக்குப் போக விரும்புகிறார்கள். ஆனால் யாருமே சாக விரும்புவதில்லை” என்று ஜோக் அடிப்பார் என் பேராசிரிய அண்ணன் ஒருவர்! எஹ்ரட்டின் அந்த நிலையே அவரை ஆராய்ச்சியின் பக்கம் தள்ளியது. அவரையும் சக மனிதர்களையும் அவரது ஆராய்ச்சி காப்பாற்றியது.

‘‘சிறுநீர் தெளிவாக இருந்தால் அது ஆரோக்கியத்தின் அடையாளமாகும் என்று என் மருத்துவர்கள் கருதினர். எனவே, என் சிறுநீர்வழி வெளியேறிய கழிவுகளையெல்லாம் நிறுத்த மருந்துகளைக் கொடுத்தனர். என்னில் இருந்து வெளியான அல்புமின் சத்தை ஈடுசெய்ய இறைச்சி, முட்டை, பால் என்று சாப்பிடச் செய்தனர். ஆனால், அவையெல்லாம் பிரச்னையைச் சரி செய்வதற்குப் பதிலாக அதிகப்படுத்தின. எனவே, சரியான உணவென்பது ம்யூக்ஸ் மற்றும் அல்புமின் இல்லாத உணவேயாகும் என்ற முடிவுக்கு நான் வந்தேன். குளியல்கள், உடற்பயிற்சிகள் என இயற்கை வைத்திய முறைகளைப் பின்பற்றியதால், என் உடலுக்குள் இருந்த ம்யூகஸ் கொஞ்சம் வெளியானது. ஆனால், தவறான உணவு முறைகளால் மீண்டும் அது உள்ளுக்குள் உருவானது” என்று அவர் கூறினார்.

இந்த ‘ம்யூகஸ்’ என்ற சொல்தான் எஹ்ரட் வாழ்க்கையின் கதாநாயகன் என்றுகூடச் சொல்லலாம். அவர் எழுதிய நூலின் தலைப்பிலும் அந்தச் சொல் இருந்தது. ம்யூகஸ் என்ற ஆங்கிலச் சொல்லை சளி என்று தமிழாக்கலாம். ஆனால் அது வெறும் சளி மட்டுமல்ல. சளி மற்றும் பல நச்சுப்பொருள்கள் கலந்த ஒரு கலவை அது. மனித உடலை விட்டு அவசியம் வெளியேற வேண்டிய அல்லது வெளியேற்ற வேண்டிய கழிவு என்று இப்போதைக்குப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சைவ உணவுகளைப் பற்றி முதலில் அவர் நிறைய ஆராய்ச்சிகள் செய்தார். பல சைவ உணவகங்களுக்குச் சென்று பார்த்தார். ஈடென் என்ற இடத்திலிருந்து பழக்காலனிக்கும் சென்று பார்த்தார். மருந்துகள், உடலியல், வேதியியல் பற்றியெல்லாம் ஒரு பல்கலைக் கழகத்தில் சேர்ந்து படித்தார். தனது நோயை எப்படியாவது குணமாக்கிவிட வேண்டும் என்ற பேராவல் அவரை எங்கெங்கோ செல்லவும், என்னென்னவோ செய்யவும் வைத்தது. இயற்கை வைத்தியம், காந்த சிகிச்சை, உளவியல் சிகிச்சை, கிறிஸ்தவ விஞ்ஞானம் என்று என்னென்னவோ படித்தார். இறுதியாக, ஃப்ரான்ஸ் நாட்டுக்குச் சென்று அங்கு பாலும் பழமும் மட்டும் உணவாக எடுத்துக்கொண்டு பரிசோதனை செய்து பார்த்தார்.

கடைசியாக, உணவு எதையுமே எடுத்துக்கொள்ளாமல் கடுமையான விரதம் இருந்து பார்த்தார். அப்படி விரதம் இருந்தபோது, உடலின் சக்தி குறைவதற்குப் பதிலாக கூடியதைக் கண்டார்! அல்ஜியர் மாநகரிலிருந்து ட்யூனிஸ் மாநகர் வரை கிட்டத்தட்ட 800 மைல்கள் சைக்கிளிலேயே சென்றார்!

இத்தாலி நாட்டில் 56 மணி நேரம் விடாமல் நடந்து சாதனை செய்தார்! அதுவும், தொடர்ந்து ஏழு நாட்கள் விரதத்தில் இருந்த பிறகு! அதன்பிறகு ஒரு நாளைக்கு ஒருவேளை உணவு மட்டும்தான் எடுத்துக்கொண்டார். அதுவும் என்ன, கொஞ்சம் செர்ரிப் பழங்கள், அவ்வளவுதான்! 56 மணி நேர நடையின்போது இடையில் அவர் உண்ணவோ, ஓய்வெடுக்கவோ இல்லை.

அசாதாரண மன உறுதிகொண்ட மனிதராக இருந்துள்ளார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஒரு மணி நேரம் நடந்துவிட்டாலே நாள் பூராவும் புலம்பித்தள்ளும் மனம் கொண்டவர்கள்தான் இன்றைய காலகட்டத்தில் அதிகம். ஆனால், இரண்டு நாட்கள் மற்றும் எட்டு மணி நேரம் இடையில் எங்கும் ஓய்வெடுக்காமல் ஒருவர் நடந்துள்ளார், அதுவும் தண்ணீர் அல்லது ஜுஸ் மட்டும் குடித்துக்கொண்டு!

விரதம் இருப்பதன் மூலமாக ஒருவரது சக்தி பலவீனப்பட்டுப்போவதில்லை. மாறாக, ‘வைட்டாலிட்டி’ எனப்படும் இயக்க ஆற்றல் அதிகப்படுகிறது என்ற தனது கொள்கையை அவர் அந்தச் சாதனை மூலம் நிரூபித்தார்.

பாலஸ்தீனம், துருக்கி, ருமேனியா, ஹங்கேரி, ஆஸ்திரியா, பெர்ஷியா போன்ற நாடுகளுக்கும் சென்று ஆராய்ச்சி செய்தார். இந்தியாவுக்கும் வந்துள்ளார். உலகின் மிக அரியவகைப் பழங்களை கலிஃபோர்னியா பல்கலைக் கழகம் சேர்த்துவைத்திருந்தது. அதையெல்லாம் பார்க்க கலிஃபோர்னியாவுக்கு எஹ்ரட் சென்றபோது, முதல் உலகப் போர் துவங்கியது. அதனால் அவரால் ஜெர்மனிக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. அங்கிருந்துகொண்டே ஆரோக்கியம் பற்றிய கட்டுரைகளை எழுத ஆரம்பித்தார். அங்கே பழத்தோட்டங்களை உருவாக்கினார்.

அங்கே இருந்த பல சானிடோரியங்களைப் பார்த்த எஹ்ரட், ஒரு ஆரோக்கிய சாலையைத் தொடங்கினார். அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்த தெளிவுகளை அடிப்படையாக வைத்து, ஆரோக்கியம் பற்றிப் பேருரைகள் நிகழ்த்த ஆரம்பித்தார். ஊர் ஊராகப் போய் பேசும் அளவுக்குப் பிரபலமானார். அப்படி அவர் செய்த 25 பேருரைகளின் தொகுப்புதான் அவரது மிகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படும் The Mucusless Diet Healing System என்ற நூலாகும்.

அந்த நூலை எழுதி இரண்டு வாரங்கள்தான் ஆகியிருக்கும். விரதம் மேற்கொள்வதன் மூலமாக எப்படி ஆரோக்கியத்தை மீட்கலாம் என்ற தலைப்பில் அவர் நான்கு சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தியிருந்தார். அவரது சொற்பொழிவுகளைக் கேட்க கூட்டம் அலைமோதியது. ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும், குறைந்தது நூறு பேருக்காவது உட்கார இடமில்லாமல் போனது. அப்படி ஒரு கூட்டத்தை முடித்துவிட்டு எண்ணெய் படிந்த சாலையொன்றில் அவர் வந்துகொண்டிருந்தபோது, கால் வழுக்கி பின்பக்கமாக விழுந்து தலையில் பலமாக அடிபட்டது. மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றபோது, அவர் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டிருந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது 56 தான்! ஆனாலும், 18 மற்றும் 19-ம் நூற்றாண்டின் ஐரோப்பிய - அமெரிக்க இயற்கை மருத்துவ இயக்கத்தின் முக்கியப் பங்களிப்பாளராக ஆனார் எஹ்ரட்.

வாய்வழியாகவும், எழுத்து மூலமாகவும் இந்த உலகுக்குக் கிடைத்திருக்கும் அவரது கருத்துகள் பல உண்மைகளை நமக்கு விளக்கும். இதுகாறும் நம்பப்பட்டு வந்த பல விஷயங்கள் விஞ்ஞானப்பூர்வமான பொய்கள் என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டும். பல தவறான கருத்துகளை நாம் தவிர்த்துக்கொள்ள உதவியாக இருக்கும். அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று கொஞ்சம் கேட்கலாமா?

எஹ்ரட் பேசுகிறார்…

‘‘கடந்தகால அனுபத்திலிருந்து நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். தவறான உணவுப் பழக்கமே என் நோய்க்கான காரணம். அப்படியானால், சரியான உணவுப்பழக்கம் என் நோயைத் தீர்க்கலாம் என்று பட்டது. இறைச்சி சாப்பிடுபவர்களைவிட சைவ உணவு மட்டுமே சாப்பிடுபவர்கள் ஆரோக்கியமாக இல்லை என்பதையும் நான் கவனித்தேன். சைவர்கள் பெரும்பாலும் வெளுத்தும் நோயுற்றவர்களாகவும் தோன்றினார்கள்”. (என்னைப் போன்ற தீவிர அசைவர்கள் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் இது)!

‘‘மாவுச்சத்து கொண்ட உணவாலும் பால் எடுத்துக்கொண்டதாலும் என் உடல்நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. மருத்துவப் பல்கலைக் கழகத்தில் உடல்கூறியல், வேதியியல் தொடர்பாகப் படித்தேன். எனக்கு அல்புமின் தேவைப்பட்டது என்று எண்ணினேன். அதனால் ஃப்ரான்ஸில் இருந்த நைஸ் என்ற ஊருக்குச் சென்று ஒவ்வொரு நாளும் பழங்களும் கொஞ்சம் பாலும் மட்டும் உணவாக எடுத்துக்கொண்டு பரிசோதித்துப் பார்த்தேன். ஆனால் பெரிதாக பலன் எதுவும் ஏற்படவில்லை. சில நாட்கள் நன்றாக இருந்தது. வேறு சில நாட்களில் நிலைமை ரொம்ப மோசமாக ஆனது. பின்னர் ஊர் திரும்பி, என் மீது அன்புகொண்ட நண்பர்களும் உறவினர்களும், மருத்துவர்களும் சொன்னபடி பழையபடி ‘நல்ல உணவு’களை மீண்டும் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன்”.

‘‘விரதம் இருப்பது பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்துகொண்டிருந்தேன். ஆனால் அப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டாம் என்று என் எல்லா நண்பர்களும், உறவினர்களும் எச்சரித்தனர். என்னப்போல ப்ரைட்ஸ் நோய் உள்ளவர்கள் விரதமிருந்தால் செத்துப்போய்விடுவார்கள் என்று என் சகோதரியிடம் ஒரு இயற்கை வைத்தியர் சொன்னார்.”

‘‘பழங்களும், சளி பிடிக்காத உணவு வகைகளும் உடலில் செரித்த பிறகு க்ரேப் சுகர் (Grape Sugar) என்ற நன்மை செய்யும் ஒருவித சர்க்கரையை உண்டாக்குகிறது என்றும் தெரிந்துகொண்டேன். அந்த க்ரேப் சுகர்தான், மனித உணவிலிருந்து கிடைக்கும் மனிதனுக்குத் தேவையான அடிப்படையான பொருள் என்றும் தெரிந்துகொண்டேன். அதுதான் கழிவுகளையெல்லாம் வெளியேற்றுகிறது. மனிதனை குணப்படுத்துவதும் அதுதான் என்றும் தெரிந்துகொண்டேன்”. (உணவு செரித்த பின்னர் நிறைய சமாசாராங்களை, சத்துப்பொருள்களை உடல் உற்பத்தி செய்கிறது. இறுதியாக உடலில் உண்டாவது க்ளூகோஸ் எனும் சர்க்கரைதான். இதில் நல்ல சர்க்கரை, கெட்ட சர்க்கரை என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஏற்கெனவே பார்த்தோம். க்ரேப் சுகர் என்று எஹ்ரட் சொல்வது அதைத்தான்).

“பல உணவுப் பொருள்களைக் கலந்து செய்யும் நவீன கால சமையல் முறைதான் எல்லா நோய்களும் ஏற்படுவதற்கு அடிப்படைக் காரணம்.”

ஆஹா, அடி மடியிலேயே கை வைக்கிறாரே என்று தோன்றுகிறதா? ஆமாம். எஹ்ரட் சிபாரிசு செய்யும் உணவுகள் அல்லது சிகிச்சை என்பது பழங்கள், வேகவைத்த பழங்கள், கொட்டைகள் இவற்றோடு குறுகிய கால மற்றும் நீண்டகால நோன்பு - இவைதான். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு ஹீலர் என்று அவரைச் சொல்லலாம். அவரது முறையும் மருந்தில்லா மருத்துவ முறைதான்.

அவரது கருத்துகள் எல்லாமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவை அல்ல. ஏற்றுக்கொள்ளத் தேவையில்லாத பல கருத்துகள் உள்ளன. ஆனாலும் உடல் பற்றியும், ஆரோக்கியம் பற்றியும், நோய்களை நீக்க அவர் சொல்லும் வழிமுறைகள் பற்றியும் அவசியம் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். மாற்று மருத்துவத்தையும், மருந்தில்லா சிகிச்சையை நோக்கியும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் நமக்கு அது அவசியமாகும். எதை ஏற்றுக்கொள்வது, எதை விடுவது என்பதை அவரவர் முடிவு செய்துகொள்ளலாம்). 

‘ஆரோக்கியத்துக்கான திருத்தூதர்’ என்று வர்ணிக்கப்பட்ட ஆர்னால்டு எஹ்ரட்டையும், அவரது நோய் நீக்க வழிமுறைகளையும் பற்றி இன்னும் பார்க்கலாம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/feb/20/42-எஹ்ரட்-டயட்-2652358.html
2652359 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 42. எஹ்ரட் டயட் நாகூர் ரூமி Monday, February 20, 2017 12:00 AM +0530  

விஞ்ஞானப்பூர்வமான மருத்துவமனைகள், சிகிச்சையகங்கள் என்பவையெல்லாம் மனிதகுலத்தை கசாப்பு செய்யும் இடங்களாகும் – எஹ்ரட்

 

பேலியோ டயட் பற்றி சமீபகாலமாக கேள்விப்படுகிறோம். இது என்ன எஹ்ரட் டயட் என்று கேட்கிறீர்களா? பேலியோவுக்கு நேர் எதிர் டயட் என்று இதைச் சொல்லலாம்! ஆமாம். இது ஒரு சைவ உணவுத்திட்டம். வீர சைவம் என்றுகூட இதை வர்ணிக்கலாம்! என்னை மாதிரி தீவிர அசைவர்களுக்கு இது ஒரு சிம்ம சொப்பனம்! (சிங்கம்கூட அசைவம்தானே)!

மனித உடல் பற்றியும், ஆரோக்கியம் பற்றியும், நோய்களை உண்டாக்கும் உண்மையான ஒரே காரணி எது என்பது பற்றியும், எந்த நோயாக இருந்தாலும் அச்சமின்றி எப்படி அதைக் குணப்படுத்தலாம் என்பது பற்றியும் பல உண்மைகளை எஹ்ரட்டின் டயட் சிஸ்டம் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறது.

இந்த டயட்டை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தி, அதை ரொம்ப கடுமையாகப் பின்பற்றி வெற்றிகண்டு, தீர்க்கமுடியாத வியாதி உள்ளதாக சொல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான நோயாளிகளை குணப்படுத்திய டயட் சிஸ்டம் இது. ‘ம்யூகஸ்லெஸ் டயட் ஹீலிங் சிஸ்டம்’ (Mucusless Diet Healing System) என்று இதற்கு எஹ்ரட் பெயர் வைத்தார். ஆடிக்கொருதரம், அமாவாசைக் கொருதரம் நாம்கூட இதைப் பின்பற்றிக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்! என்ன, ஆச்சரியமாக உள்ளதா? இருக்கலாம். ஆனாலும் உண்மைதான். எத்தனை பெயர்களில் சொன்னாலும் உண்மை ஒன்றுதானே? வாட்டர், ஜலம், பானி, ஆப் எல்லாமே தண்ணீர்தானே?!

குறிப்பிட்ட உணவு வகைகளைச் சாப்பிடுவது மட்டுமின்றி, எதையுமே சாப்பிடாமல் இருப்பதும் இந்த உணவுத் திட்டத்தின் சிறப்பு அம்சமாகும்! ரொம்ப புதிர் போடுகிறேனோ? சரி, இருக்கட்டும். இந்த உணவுத் திட்டம் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்கு முன் அதை அறிமுகப்படுத்திய பேராசிரியர் அர்னால்டு எஹ்ரட்டை பற்றித் தெரிந்துகொள்ளவேண்டி உள்ளது. பார்ப்போமா?

ஆர்னால்டு எஹ்ரட் (Arnold Ehret (1866 – 1922))

ஆர்னால்டு எஹ்ரட், ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு கல்வியாளர். “ஆரோக்கியம் பற்றிய கடைசிச் செய்தியையும் சொல்லிவிட்டவர்” என்று எஹ்ரட்டை வர்ணித்தார் பேரா. சைல்ட் (B.W. CHILD). ஆரோக்கியம், உணவுத்திட்டம், நச்சு நீக்கம், பழ உணவுகள், விரதம் இருத்தல், உணவு வகைகளைக் கலத்தல், ஆயுள் நீட்சி, இயற்கை வைத்தியம், உடல் பயிற்சிகள், உடலின் உயிர்ச்சக்தி – இப்படி பல முக்கிய விஷயங்கள் பற்றி பல நூல்களை எழுதியவர் எஹ்ரட்.

தெற்கு ஜெர்மனியில் இருந்த பேடன் என்ற ஊரில் அல்லது மாகாணத்தில் எஹ்ரட் பிறந்தார். அவரது பெற்றோர் கால்நடை மருத்துவர்கள். அவரது தாத்தா பாட்டிகள் மருத்துவர்கள். சகோதரரும் தந்தையும் டிபி வந்து இறந்தார்கள். அவரது தாயார் சிறுநீரக அழற்சியால் அவதிப்பட்டார். இதையெல்லாம் ஏன் சொல்கிறேன்? ஆரோக்கியம் பற்றி எஹ்ரட் ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான நியாயம் குடும்பத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத்தான்.

எஹ்ரட்டுக்காவது நோய் எதுவும் இல்லாமல் இருந்ததா என்றால் அதுதான் இல்லை. அவருக்கும் ஒரு நோய் இருந்தது. அவரது சிறுநீரகம் கடுமையாகப் பழுதுபட்டிருந்தது. ப்ரைட்ஸ் டிசீஸ் (Bright’s Disease) என்று அது சொல்லப்பட்டது. முதன் முதலில் ப்ரைட் என்பவருக்கு அந்த நோய் வந்ததால் அதற்கு அவர் பெயரையே வைத்துவிட்டார்கள்! பெயர் வைத்தே கொல்வதில் மேற்கத்தியர்கள் விற்பன்னர்களாயிற்றே! எஹ்ரட்டைப் பரிசோதித்த மருத்துவர்கள், அவரது நோய் ‘குணப்படுத்த முடியாதது’ என்று கூறினார்கள்.

இருபத்தோரு வயதில் பேடனில் இருந்த ஒரு கல்லூரியில் படித்து ஓவியப் பேராசிரியரானார் எஹ்ரட் (Professor of Design). அதனால்தான் அவர் பேரா. எஹ்ரட் என்று அறியப்படுகிறார். ஜெர்மன் மட்டுமின்றி, ஆங்கிலம், ஃப்ரெஞ்சு, இத்தாலியன் ஆகிய மொழிகளிலும் பேசக்கூடிய, படித்துப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய திறன் பெற்றிருந்தார். ஆரோக்கியம் பற்றி அம்மொழிகளில் எழுதப்பட்ட பண்டைய நூல்களைப் படிக்க பன்மொழியறிவு அவருக்கு உதவியது.

ராணுவத்தில் சேர்ந்த ஒன்பது மாதங்களில் அவருக்கு இருந்த ‘தீர்க்க முடியாத’ நோய் பற்றித் தெரியவந்து ராணுவத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். பிறகு ஒரு டெக்னிகல் கல்லூரியில் 15 ஆண்டுகள் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார்.

அவருக்கு தீர்க்க முடியாத வியாதி இருந்தது என்று டாக்டர் கஸ்டவ் என்பவர்தான் முதலில் கூறினார். ஆனால், அதன்பிறகு ஐரோப்பாவின் மிகுந்த மரியாதைக்குரிய 24 மருத்துவர்கள் சேர்ந்து அதே பாட்டைப் பாடினர்.

‘‘ஐந்து ஆண்டுகள் நான் மருத்துவர்களால் மிகவும் கஷ்டப்பட்டேன். அதுமட்டுமா? அந்த வேதனையின் ஒரு பகுதி, 6000 டாலர்கள் பணத்தை அவர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டி இருந்ததாகும். ஆனால் அதன் பலன் என்னவெனில், எனக்கு வந்த வியாதி “தீர்க்க முடியாதது” என்பதுதான்! முக்கியமான நோயறிகுறிகள் சளி, சீழ், சிறுநீரில் அல்புமின் எனப்படும் கருப்புரதம் மற்றும் சிறுநீரகங்களில் வலி” என்று அவரே கூறினார்.

ஆனால் எஹ்ரட் சோர்ந்துவிடவில்லை. ரொம்ப நாள் உயிர் வாழ வேண்டும் என்று அவருக்கு ஆசை. யாருக்குத்தான் அது இல்லை? ‘‘எல்லோரும் சொர்க்கத்துக்குப் போக விரும்புகிறார்கள். ஆனால் யாருமே சாக விரும்புவதில்லை” என்று ஜோக் அடிப்பார் என் பேராசிரிய அண்ணன் ஒருவர்! எஹ்ரட்டின் அந்த நிலையே அவரை ஆராய்ச்சியின் பக்கம் தள்ளியது. அவரையும் சக மனிதர்களையும் அவரது ஆராய்ச்சி காப்பாற்றியது.

‘‘சிறுநீர் தெளிவாக இருந்தால் அது ஆரோக்கியத்தின் அடையாளமாகும் என்று என் மருத்துவர்கள் கருதினர். எனவே, என் சிறுநீர்வழி வெளியேறிய கழிவுகளையெல்லாம் நிறுத்த மருந்துகளைக் கொடுத்தனர். என்னில் இருந்து வெளியான அல்புமின் சத்தை ஈடுசெய்ய இறைச்சி, முட்டை, பால் என்று சாப்பிடச் செய்தனர். ஆனால், அவையெல்லாம் பிரச்னையைச் சரி செய்வதற்குப் பதிலாக அதிகப்படுத்தின. எனவே, சரியான உணவென்பது ம்யூக்ஸ் மற்றும் அல்புமின் இல்லாத உணவேயாகும் என்ற முடிவுக்கு நான் வந்தேன். குளியல்கள், உடற்பயிற்சிகள் என இயற்கை வைத்திய முறைகளைப் பின்பற்றியதால், என் உடலுக்குள் இருந்த ம்யூகஸ் கொஞ்சம் வெளியானது. ஆனால், தவறான உணவு முறைகளால் மீண்டும் அது உள்ளுக்குள் உருவானது” என்று அவர் கூறினார்.

இந்த ‘ம்யூகஸ்’ என்ற சொல்தான் எஹ்ரட் வாழ்க்கையின் கதாநாயகன் என்றுகூடச் சொல்லலாம். அவர் எழுதிய நூலின் தலைப்பிலும் அந்தச் சொல் இருந்தது. ம்யூகஸ் என்ற ஆங்கிலச் சொல்லை சளி என்று தமிழாக்கலாம். ஆனால் அது வெறும் சளி மட்டுமல்ல. சளி மற்றும் பல நச்சுப்பொருள்கள் கலந்த ஒரு கலவை அது. மனித உடலை விட்டு அவசியம் வெளியேற வேண்டிய அல்லது வெளியேற்ற வேண்டிய கழிவு என்று இப்போதைக்குப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சைவ உணவுகளைப் பற்றி முதலில் அவர் நிறைய ஆராய்ச்சிகள் செய்தார். பல சைவ உணவகங்களுக்குச் சென்று பார்த்தார். ஈடென் என்ற இடத்திலிருந்து பழக்காலனிக்கும் சென்று பார்த்தார். மருந்துகள், உடலியல், வேதியியல் பற்றியெல்லாம் ஒரு பல்கலைக் கழகத்தில் சேர்ந்து படித்தார். தனது நோயை எப்படியாவது குணமாக்கிவிட வேண்டும் என்ற பேராவல் அவரை எங்கெங்கோ செல்லவும், என்னென்னவோ செய்யவும் வைத்தது. இயற்கை வைத்தியம், காந்த சிகிச்சை, உளவியல் சிகிச்சை, கிறிஸ்தவ விஞ்ஞானம் என்று என்னென்னவோ படித்தார். இறுதியாக, ஃப்ரான்ஸ் நாட்டுக்குச் சென்று அங்கு பாலும் பழமும் மட்டும் உணவாக எடுத்துக்கொண்டு பரிசோதனை செய்து பார்த்தார்.

கடைசியாக, உணவு எதையுமே எடுத்துக்கொள்ளாமல் கடுமையான விரதம் இருந்து பார்த்தார். அப்படி விரதம் இருந்தபோது, உடலின் சக்தி குறைவதற்குப் பதிலாக கூடியதைக் கண்டார்! அல்ஜியர் மாநகரிலிருந்து ட்யூனிஸ் மாநகர் வரை கிட்டத்தட்ட 800 மைல்கள் சைக்கிளிலேயே சென்றார்!

இத்தாலி நாட்டில் 56 மணி நேரம் விடாமல் நடந்து சாதனை செய்தார்! அதுவும், தொடர்ந்து ஏழு நாட்கள் விரதத்தில் இருந்த பிறகு! அதன்பிறகு ஒரு நாளைக்கு ஒருவேளை உணவு மட்டும்தான் எடுத்துக்கொண்டார். அதுவும் என்ன, கொஞ்சம் செர்ரிப் பழங்கள், அவ்வளவுதான்! 56 மணி நேர நடையின்போது இடையில் அவர் உண்ணவோ, ஓய்வெடுக்கவோ இல்லை.

அசாதாரண மன உறுதிகொண்ட மனிதராக இருந்துள்ளார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஒரு மணி நேரம் நடந்துவிட்டாலே நாள் பூராவும் புலம்பித்தள்ளும் மனம் கொண்டவர்கள்தான் இன்றைய காலகட்டத்தில் அதிகம். ஆனால், இரண்டு நாட்கள் மற்றும் எட்டு மணி நேரம் இடையில் எங்கும் ஓய்வெடுக்காமல் ஒருவர் நடந்துள்ளார், அதுவும் தண்ணீர் அல்லது ஜுஸ் மட்டும் குடித்துக்கொண்டு!

விரதம் இருப்பதன் மூலமாக ஒருவரது சக்தி பலவீனப்பட்டுப்போவதில்லை. மாறாக, ‘வைட்டாலிட்டி’ எனப்படும் இயக்க ஆற்றல் அதிகப்படுகிறது என்ற தனது கொள்கையை அவர் அந்தச் சாதனை மூலம் நிரூபித்தார்.

பாலஸ்தீனம், துருக்கி, ருமேனியா, ஹங்கேரி, ஆஸ்திரியா, பெர்ஷியா போன்ற நாடுகளுக்கும் சென்று ஆராய்ச்சி செய்தார். இந்தியாவுக்கும் வந்துள்ளார். உலகின் மிக அரியவகைப் பழங்களை கலிஃபோர்னியா பல்கலைக் கழகம் சேர்த்துவைத்திருந்தது. அதையெல்லாம் பார்க்க கலிஃபோர்னியாவுக்கு எஹ்ரட் சென்றபோது, முதல் உலகப் போர் துவங்கியது. அதனால் அவரால் ஜெர்மனிக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. அங்கிருந்துகொண்டே ஆரோக்கியம் பற்றிய கட்டுரைகளை எழுத ஆரம்பித்தார். அங்கே பழத்தோட்டங்களை உருவாக்கினார்.

அங்கே இருந்த பல சானிடோரியங்களைப் பார்த்த எஹ்ரட், ஒரு ஆரோக்கிய சாலையைத் தொடங்கினார். அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்த தெளிவுகளை அடிப்படையாக வைத்து, ஆரோக்கியம் பற்றிப் பேருரைகள் நிகழ்த்த ஆரம்பித்தார். ஊர் ஊராகப் போய் பேசும் அளவுக்குப் பிரபலமானார். அப்படி அவர் செய்த 25 பேருரைகளின் தொகுப்புதான் அவரது மிகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படும் The Mucusless Diet Healing System என்ற நூலாகும்.

அந்த நூலை எழுதி இரண்டு வாரங்கள்தான் ஆகியிருக்கும். விரதம் மேற்கொள்வதன் மூலமாக எப்படி ஆரோக்கியத்தை மீட்கலாம் என்ற தலைப்பில் அவர் நான்கு சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தியிருந்தார். அவரது சொற்பொழிவுகளைக் கேட்க கூட்டம் அலைமோதியது. ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும், குறைந்தது நூறு பேருக்காவது உட்கார இடமில்லாமல் போனது. அப்படி ஒரு கூட்டத்தை முடித்துவிட்டு எண்ணெய் படிந்த சாலையொன்றில் அவர் வந்துகொண்டிருந்தபோது, கால் வழுக்கி பின்பக்கமாக விழுந்து தலையில் பலமாக அடிபட்டது. மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றபோது, அவர் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டிருந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது 56 தான்! ஆனாலும், 18 மற்றும் 19-ம் நூற்றாண்டின் ஐரோப்பிய - அமெரிக்க இயற்கை மருத்துவ இயக்கத்தின் முக்கியப் பங்களிப்பாளராக ஆனார் எஹ்ரட்.

வாய்வழியாகவும், எழுத்து மூலமாகவும் இந்த உலகுக்குக் கிடைத்திருக்கும் அவரது கருத்துகள் பல உண்மைகளை நமக்கு விளக்கும். இதுகாறும் நம்பப்பட்டு வந்த பல விஷயங்கள் விஞ்ஞானப்பூர்வமான பொய்கள் என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டும். பல தவறான கருத்துகளை நாம் தவிர்த்துக்கொள்ள உதவியாக இருக்கும். அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று கொஞ்சம் கேட்கலாமா?

எஹ்ரட் பேசுகிறார்…

‘‘கடந்தகால அனுபத்திலிருந்து நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். தவறான உணவுப் பழக்கமே என் நோய்க்கான காரணம். அப்படியானால், சரியான உணவுப்பழக்கம் என் நோயைத் தீர்க்கலாம் என்று பட்டது. இறைச்சி சாப்பிடுபவர்களைவிட சைவ உணவு மட்டுமே சாப்பிடுபவர்கள் ஆரோக்கியமாக இல்லை என்பதையும் நான் கவனித்தேன். சைவர்கள் பெரும்பாலும் வெளுத்தும் நோயுற்றவர்களாகவும் தோன்றினார்கள்”. (என்னைப் போன்ற தீவிர அசைவர்கள் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் இது)!

‘‘மாவுச்சத்து கொண்ட உணவாலும் பால் எடுத்துக்கொண்டதாலும் என் உடல்நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. மருத்துவப் பல்கலைக் கழகத்தில் உடல்கூறியல், வேதியியல் தொடர்பாகப் படித்தேன். எனக்கு அல்புமின் தேவைப்பட்டது என்று எண்ணினேன். அதனால் ஃப்ரான்ஸில் இருந்த நைஸ் என்ற ஊருக்குச் சென்று ஒவ்வொரு நாளும் பழங்களும் கொஞ்சம் பாலும் மட்டும் உணவாக எடுத்துக்கொண்டு பரிசோதித்துப் பார்த்தேன். ஆனால் பெரிதாக பலன் எதுவும் ஏற்படவில்லை. சில நாட்கள் நன்றாக இருந்தது. வேறு சில நாட்களில் நிலைமை ரொம்ப மோசமாக ஆனது. பின்னர் ஊர் திரும்பி, என் மீது அன்புகொண்ட நண்பர்களும் உறவினர்களும், மருத்துவர்களும் சொன்னபடி பழையபடி ‘நல்ல உணவு’களை மீண்டும் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன்”.

‘‘விரதம் இருப்பது பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்துகொண்டிருந்தேன். ஆனால் அப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டாம் என்று என் எல்லா நண்பர்களும், உறவினர்களும் எச்சரித்தனர். என்னப்போல ப்ரைட்ஸ் நோய் உள்ளவர்கள் விரதமிருந்தால் செத்துப்போய்விடுவார்கள் என்று என் சகோதரியிடம் ஒரு இயற்கை வைத்தியர் சொன்னார்.”

‘‘பழங்களும், சளி பிடிக்காத உணவு வகைகளும் உடலில் செரித்த பிறகு க்ரேப் சுகர் (Grape Sugar) என்ற நன்மை செய்யும் ஒருவித சர்க்கரையை உண்டாக்குகிறது என்றும் தெரிந்துகொண்டேன். அந்த க்ரேப் சுகர்தான், மனித உணவிலிருந்து கிடைக்கும் மனிதனுக்குத் தேவையான அடிப்படையான பொருள் என்றும் தெரிந்துகொண்டேன். அதுதான் கழிவுகளையெல்லாம் வெளியேற்றுகிறது. மனிதனை குணப்படுத்துவதும் அதுதான் என்றும் தெரிந்துகொண்டேன்”. (உணவு செரித்த பின்னர் நிறைய சமாசாராங்களை, சத்துப்பொருள்களை உடல் உற்பத்தி செய்கிறது. இறுதியாக உடலில் உண்டாவது க்ளூகோஸ் எனும் சர்க்கரைதான். இதில் நல்ல சர்க்கரை, கெட்ட சர்க்கரை என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஏற்கெனவே பார்த்தோம். க்ரேப் சுகர் என்று எஹ்ரட் சொல்வது அதைத்தான்).

“பல உணவுப் பொருள்களைக் கலந்து செய்யும் நவீன கால சமையல் முறைதான் எல்லா நோய்களும் ஏற்படுவதற்கு அடிப்படைக் காரணம்.”

ஆஹா, அடி மடியிலேயே கை வைக்கிறாரே என்று தோன்றுகிறதா? ஆமாம். எஹ்ரட் சிபாரிசு செய்யும் உணவுகள் அல்லது சிகிச்சை என்பது பழங்கள், வேகவைத்த பழங்கள், கொட்டைகள் இவற்றோடு குறுகிய கால மற்றும் நீண்டகால நோன்பு - இவைதான். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு ஹீலர் என்று அவரைச் சொல்லலாம். அவரது முறையும் மருந்தில்லா மருத்துவ முறைதான்.

அவரது கருத்துகள் எல்லாமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவை அல்ல. ஏற்றுக்கொள்ளத் தேவையில்லாத பல கருத்துகள் உள்ளன. ஆனாலும் உடல் பற்றியும், ஆரோக்கியம் பற்றியும், நோய்களை நீக்க அவர் சொல்லும் வழிமுறைகள் பற்றியும் அவசியம் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். மாற்று மருத்துவத்தையும், மருந்தில்லா சிகிச்சையை நோக்கியும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் நமக்கு அது அவசியமாகும். எதை ஏற்றுக்கொள்வது, எதை விடுவது என்பதை அவரவர் முடிவு செய்துகொள்ளலாம்). 

‘ஆரோக்கியத்துக்கான திருத்தூதர்’ என்று வர்ணிக்கப்பட்ட ஆர்னால்டு எஹ்ரட்டையும், அவரது நோய் நீக்க வழிமுறைகளையும் பற்றி இன்னும் பார்க்கலாம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/feb/20/42-எஹ்ரட்-டயட்-2652359.html
2648260 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 41. என் கண்ணே! - 9 நாகூர் ரூமி Monday, February 13, 2017 12:00 AM +0530  

அழாத கண்கள் குருட்டுக் கண்கள்

– ஸ்வீடிஷ் முதுமொழி

 

கண்ணின் பாவை, கிட்டப்பார்வை, சிதறல் பார்வை, திபேத்திய வட்டப் பயிற்சிகள், விழிக்கோளங்கள் ஆகியவற்றுக்கான பயிற்சிகள் சிலவற்றைப் பார்த்தோம். மேலும் சில முக்கியமான பயிற்சிகளைப் பார்த்துவிட்டு கண் பற்றிய கட்டுரைகளை முடித்துக்கொள்ளலாம். ஆனால், பேட்ஸின் பயிற்சிகள் இத்துடன் முடிவடைந்துவிடவில்லை. நூற்றுக்கும் மேலான பயிற்சிகள் உள்ளன. அவற்றில் மிகமிக முக்கியமானவை என்று நான் கருதியவற்றை மட்டும்தான் உங்களோடு பகிர்ந்துகொண்டுள்ளேன்.

யூடியூபில் நிறைய காணொளிகள் கிடைக்கின்றன. பார்த்தும் தெரிந்துகொள்ளலாம். படித்துப் புரிந்துகொள்வதைவிட அது எளிது. இன்னும் ஆற்றல் வாய்ந்தது. ஏற்கெனவே அனுபவம் உள்ளவர்களிடம், பயிற்சிகளைச் செய்து வெற்றிபெற்றவர்களிடம் பேசிப் பார்க்கலாம். மூக்குக் கண்ணாடி போடாமல் தெளிவாகப் பார்க்கமுடியும் என்ற சாத்தியக்கூறு இருப்பதை விளக்குவதற்காகத்தான் இக்கட்டுரைகள். அப்பயிற்சிகளைக் கொடுத்தற்காக டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸுக்கு இவ்வுலகம் கண் உள்ளவரை கடன் பட்டிருக்கிறது!

ஸ்நெல்லன் சார்ட்டுடன் கூடிய பயிற்சி (கிட்டப்பார்வைக்காக)

1. ஸ்நெல்லன் சார்ட்டை பாதி தெளிவாகத் தெரியும் தூரத்தில் வைத்துக்கொள்ளவும். மீதி மங்கலாகவோ அல்லது தெரியாமலோகூட இருக்கலாம்.

2. ஒவ்வொரு வரிசையிலும் உள்ள எழுத்துகளை ஒவ்வொன்றாக தெளிவாகப் படிக்கவும். எழுத்துகளின் வடிவம், கருப்பு நிறமெல்லாம் தெளிவாகத் தெரிவதை மனதில் பதிய வைத்துக்கொள்ளவும். அவ்வப்போது இமைத்தும், கண்களை மூடியும் ரிலாக்ஸ் செய்துகொள்ளவும். கண்ணால் பார்த்த எழுத்தை மனதால் பார்த்துக்கொள்ளவும். அப்போது அந்த எழுத்து இன்னும் கருப்பாகவும் தெளிவாகவும் தெரிவதாகக் கற்பனை செய்யவும்.

3. இப்படிச் செய்யும்போது கண்கள் இருக்கும் உயரத்துக்கு கைகளையும் உயர்த்திப் பிடித்து வைத்துக்கொள்வது மன அழுத்தத்தைக் குறைக்க உதவும்.

4. தெளிவாகத் தெரியாத வரிசைக்கு வரும்போது, பார்வைக்கு அழுத்தம் கொடுத்து கஷ்டப்பட்டு படிக்க முயலவேண்டாம். அவற்றை நீங்கள் தெளிவாகப் பார்க்கவும் தேவையில்லை, படிக்கவும் வேண்டாம். உங்கள் கண்களை மட்டும் எழுத்துகளின் குறுக்கே மெள்ள ஓட்டவும். எழுத்துகளுக்கு இடையில் உள்ள இடைவெளியை, அவை எவ்வளவு கருப்பாக உள்ளது, அவற்றின் வடிவம் இவற்றை மட்டும் கவனிக்கவும். ஆழமாக, நிதானமாக மூச்சு விடவும். விரல்களையும் அசைக்கலாம். அவ்வப்போது கண்களை மூடி ஓய்வு கொடுத்து, மனதில் எழுத்துகளை காட்சிப்படுத்தவும். சார்ட் வெள்ளையாகவும் எழுத்துகள் கருப்பாகவும் இருக்கின்றன என்று மனதில் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக்கொள்ளவும்.

5. சார்ட்டின் இறுதிப் பகுதிக்கு வந்து சுருக்கமாக ஒரு ’பாமிங்’ செய்துகொள்ளவும். மீண்டும் பயிற்சியை முதலில் இருந்து தொடங்கவும். ஆனால் இந்த முறை கீழிருந்து மேலாக. முன்னர் தெரிந்த எழுத்தின் வடிவங்கள் இப்போது இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகின்றனவா என்று கவனிக்கவும். மங்கலாகத் தெரிவதைப் பற்றிக் கவலைகொள்ளாமல், தெளிவாகத் தெரிவதை ஏற்றுக்கொண்டு ரசிக்கவும்.

இப்பயிற்சியை 4 முதல் 8 நிமிடங்கள்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தடவைகள் செய்யலாம்.

கண்களின் சாய்வுத் தசைகளை இழுக்கும் பயிற்சி (இதுவும் கிட்டப்பார்வைக்கானது)

கண்ணின் சாய்வுத் தசைகள்தான் நாம் தெளிவாகப் பார்ப்பதற்கு உதவும் முக்கிய கருவிகள் என்று ஏற்கெனவே சொன்னதை நினைவுபடுத்திக்கொள்ளுதல் நல்லது.

1. ஒரு பென்சிலை எடுத்துக்கொள்ளலாம். அல்லது உங்கள் கட்டை விரலையும் பயன்படுத்தலாம். கட்டை விரலை கீழிருந்து மேலாக மூக்கின் நுனிவரை கொண்டு வரவும். மூக்கைத் தொடும் கட்டை விரலின் நுனியைப் பார்க்கவும். இப்போது இரண்டு கட்டை விரல்கள் தெரியலாம்.

2. பிறகு கட்டை விரலை உங்கள் வலது பக்கமாக கை போகும் தூரம் வரை நகர்த்திக்கொண்டு போகவும். அப்போது நகரும் விரலையே பார்க்கவும். பின் மெள்ள மூக்கின் நுனிக்கு மீண்டும் திரும்பி வரவும்.

3. மூக்கின் நுனியிலிருந்து வலமாகவோ இடமாகவோ கட்டை விரலை நகர்த்தும்போது மூச்சை நிதானமாக உள்ளிழுக்கவும். ஓரிரண்டு விநாடிகளுக்கு நிறுத்தி, பின் மூக்கின் நுனியை நோக்கி திரும்ப விரலைக் கொண்டுவரும்போது மூச்சை நிதானமாக வெளியில் விடவும்.

4. பாயின்ட் 2-ல் சொன்னமாதிரி, இப்போது மேல் நோக்கிச் செய்யவும். பிறகு இடது புறமாகச் செய்யவும். ஏதாவது வலி தென்படுமானால், பயிற்சியை சற்று நிறுத்திக்கொள்ளலாம். கண்கள் தளர்ச்சி அடையாதவரை இப்பயிற்சியை மேலே, கீழே, வலம், இடம் என்று இரண்டு முறை முதல் பத்து முறைவரை செய்யலாம்.

இப்பயிற்சியை இரண்டு நிமிடங்களுக்கு, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முதல் நான்கு தடவைகள் செய்யலாம்.

இரண்டு சார்ட்டுகள் பயிற்சி (இதுவும் கிட்டப்பார்வைக்கானது)

இப்பயிற்சிக்கு ஸ்பெஷலான இரண்டு சார்ட்டுகள் தேவை. ஒரே எழுத்துகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய எழுத்து சார்ட்டும், அதே எழுத்துகளைக்கொண்ட சின்ன எழுத்து சார்ட்டும். அருகிலிருந்தும், கொஞ்ச தூரத்திலிருந்தும் படிக்க முடிகிற மாதிரியும் இருக்க வேண்டும்.

1. பெரிய எழுத்து சார்ட்டை, தெளிவாகப் படிக்கமுடிகிற தூரத்தில் சுவரில் பொருத்தவும். சின்ன எழுத்து சார்ட்டை, அதன் எழுத்துகள் சற்று மங்கலாகத் தெரியும் தூரத்தில் வைத்துக் கையில் பிடித்துக்கொள்ளவும்.

2. பெரிய சார்ட்டில் உள்ள முதல் மூன்று எழுத்துகளைப் படிக்கவும். பின் கண்களை மூடி அந்த மூன்று எழுத்துகளின் வடிவங்களையும் நினைவில் கொண்டுவரவும். பின் சின்ன சார்ட்டை பார்த்து அதே எழுத்துகளைப் படிக்கவும். இதேபோல அடுத்த மூன்று எழுத்துகளுக்கும் செய்யவும்.

3. இந்தப் பயிற்சியின்போது எழுத்துகளை நீளவாக்கில், செங்குத்தாக, குறுக்காக என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம். இப்படி ஐந்து முறைகள்வரை செய்யலாம். அதற்கு மேல் வேண்டாம்.

4. இப்போது சின்ன சார்ட்டை எழுத்துகள் மங்கலாகத் தெரியுமாறு அருகில் கொண்டுவந்து பாயின்ட் 2 மற்றும் 3-ல் உள்ளதுபோல் செய்யவும். அவ்வப்போது, இமைத்துக்கொண்டும் நிதானமாக மூச்சு விட்டுக்கொண்டும் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உடலும் மனமும் ரிலாட்ஸ்டாக இருக்கும்.

5    இப்பயிற்சியின்போது எப்போதாவது கண்ணில் வலி ஏற்பட்டால் பயிற்சியை நிறுத்திவிட்டு பாமிங் செய்துகொள்ளவும்.

இப்பயிற்சியை இரண்டு முதல் நான்கு நிமிடம்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டிலிருந்து நான்கு முறைகள் செய்யலாம்.

தலைகீழ் எழுத்துகளைப் படிக்கும் பயிற்சி

1. ஒரு புத்தகத்தில் உள்ள ஒரு பக்கத்தை 180 டிகிரி தலைகீழாகப் பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சம் மங்கலாகத் தெரியும் தூரத்தில் வைத்துப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்.

2. ஒவ்வொரு எழுத்தாகப் படியுங்கள். அடிக்கடி இமைத்துக்கொள்ளுங்கள். நன்றாக மூச்சுவிட்டுக்கொள்ளுங்கள். என்ன எழுத்து, என்ன சொல் என்று பார்க்க வேண்டியதோ புரிந்துகொள்ள வேண்டியதோ இல்லை. எழுத்தின் வடிவத்தை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டே சென்றால் போதும். ஒவ்வொரு வரி அல்லது வாக்கியம் முடியும்போதும், கண்களை சற்று மூடி ஓய்வு கொடுத்து, அந்த எழுத்துகள் எவ்வளவு கருப்பாக இருந்தன என்று கற்பனையால் பாருங்கள்.

3. இப்போது எழுத்துகளுக்கும் சொற்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் வெள்ளையான பகுதியைப் பாருங்கள். எழுத்துகளின் பின்புலம் எவ்வளவு வெண்மையாக இருக்கிறது என்று கற்பனை செய்யுங்கள். அவ்வப்போது இமைத்துக்கொண்டும், சிறிது நேரத்துக்கு ஒருதரம் கண்களை மூடி ஓய்வு கொடுத்துக்கொண்டும் இருங்கள். ’தாள் வெள்ளையாக இருக்கிறது, எழுத்துகள் கருப்பாக உள்ளன’ என்பதை மனதால் பாருங்கள்.

4. இது படிக்கும் பயிற்சி அல்ல. அர்த்தங்களைப் பற்றி யோசிக்காமல் சும்மா பார்க்கும் பயிற்சி. இப்போது புத்தகத்தை நேராக வைத்து அருகில் வைத்துப் பார்த்தால் எழுத்து படிக்க முடிகிறதா என்று பரிசோதியுங்கள்.

இப்பயிற்சியை மூன்று முதல் ஐந்து நிமிடம்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறைகள் செய்யலாம்.

அருகில் உள்ளதை தெளிவாகப் படிக்க பயிற்சி

1. பலவித எழுத்துருக்களைக் கொண்ட புத்தகத்தையோ சார்ட்டையோ எளிதில் படிக்க முடிகிற தூரத்தில் வைத்துக்கொள்ளவும்.

2. படிக்க முடியாத அளவுக்கு அதை அருகில் கொண்டுவரவும்.

3. எழுத்துகளைப் படிக்க முடியாதபோது, எழுத்துகளுக்கும் சொற்களுக்கும் குறுக்கே கண்களை ஓட்டுங்கள். என்ன எழுத்து, என்ன சொல் என்று அறிய முற்பட வேண்டாம். கண்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டாம். வெறுமனே எழுத்துகளின் வடிவம், ஓரங்கள், அவற்றுக்கு இடயேயான இடைவெளி இவற்றை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டே செல்லவும். அவ்வப்போது கண்களை இமைத்து ரிலாக்ஸ் செய்து கொள்ளுங்கள்.

4. இப்போது, படிக்கமுடியாத தூரத்துக்கு புத்தகத்தை / சார்ட்டை நகர்த்துங்கள்.

5. பாயின்ட் 2-ல் உள்ளதையும் 3-ல் உள்ளதையும் திரும்பச் செய்யுங்கள்.

6. முன்பைவிட அருகில் வைத்து இப்போது படிக்கமுடிகிறதா என்று பாருங்கள்.

இப்பயிற்சியை இரண்டு முதல் நான்கு நிமிடம்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறைகள் செய்யலாம்.

ஓரக்கண் பார்வைக்கான பயிற்சி

ஸ்ட்ராபிஸ்மஸ் என்று சொல்லப்படும் சாய்வுக் கண், ஓரக்கண் என்றெல்லாம் சொல்லப்படும் கோணல் பார்வை கொண்டவர்கள் இப்பயிற்சியை மேற்கொள்ளலாம். ஒரு கண் சரியான திசையில் பார்க்கும்போது, இன்னொரு கண் வேறொரு கோணத்தில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் பிரச்னை இது. சமுதாயத்தில் கேலிக்கு இலக்காகும் மனிதர்களில் இவர்களும் உண்டு. இப்பயிற்சியின் மூலம் இப்பிரச்னை தீர்ந்து அவர்கள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக்கொள்கிறேன்.

முதல் பயிற்சி

1. ஒரு நிலைக்கண்ணாடிக்கு முன் உங்கள் முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு நில்லுங்கள். இரண்டு கைகளுக்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளி அளவுக்கு கால்களையும் அகட்டி வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

2. நன்றாகத் தெரியும் கண்ணை உள்ளங்கையால் மூடிக்கொள்ளுங்கள். (உதாரணமாக வலது கண் என்று வைத்துக்கொள்வோம்). இடது கண்ணால் / ஓரக்கண்ணால் நேரே எதிரில் பாருங்கள்.

3. இப்போது உங்கள் உடலை அப்படியே இடது புறமாகத் திருப்பி இடது கண்ணை கண்ணாடியில் பாருங்கள்.

4. இப்போது பழையபடி மெதுவாக முன்னிருந்த நிலைக்கு உடலைத் திருப்பி நில்லுங்கள். இப்படியாக 4 அல்லது 6 முறைகள் செய்யுங்கள்.

5. இப்போது ஓரக்கண்ணை மூடிக்கொண்டு வலது பக்கமாக உடலைத் திருப்பி கண்ணாடியில் வலது கண்ணைப் பாருங்கள்.

இப்பயிற்சியை இரண்டு முதல் நான்கு நிமிடம்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முதல் பத்து முறைகள் செய்யலாம்.

ஊஞ்சலாட்ட பயிற்சி

1. இரு கைகளும் இருக்கும் தூரத்தின் அளவுக்கு இரு கால்களையும் அகட்டிவைத்து நின்றுகொள்ளுங்கள். கைகளை தோள்பட்டை அளவுக்கு உயர்த்தி நீட்டி வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

2. எந்தக் கண் ஓரக்கண்ணாக உள்ளதோ அதற்கு எதிர்த்திசையில் தலையையும் உடலையும் திருப்ப வேண்டும். உதாரணமாக, வலது கண்ணில் பிரச்னை என்றால் இடது பக்கமாகத் தலையையும் உடலையும் திருப்பி இடது கையைப் பார்க்க வேண்டும்.

3. இப்போது நின்றுகொண்டு உடலின் மேல் பகுதியை இடுப்புவரை வலது பக்கமாக வளைத்துத் திருப்பவும். அப்போது இடது கை தலைக்கு மேலும் வலது கை தரையைத் தொடுகிற மாதிரியும் இருக்கும்.

4. பழைய நிலைக்குத் திரும்பி உடலை இடுப்புவரை இடது பக்கமாக வளைத்துத் திருப்பவும். அப்போது வலது கை தலைக்கு மேலும், இடது கை தரையைத் தொடுமளவும் இருக்கும்.

5. இப்போது பாயின்ட் 2-ல் செய்த பயிற்சியை மாற்றிச் செய்யவும். அங்கே இடது பக்கம் என்றால் இப்போது வலது பக்கம். அங்கே வலது பக்கம் என்றால் இப்போது இடது பக்கமாகச் செய்ய வேண்டும்.

இப்பயிற்சியை இரண்டு முதல் நான்கு நிமிடம்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முதல் பத்து முறைகள் செய்யலாம்.

கற்பனைப் பயிற்சிகள்

நம் ஆரோக்கிய வாழ்வில் கற்பனைக்குப் பெரிய பங்கு உண்டு. கற்பனை என்பது சக்தியின் பிழம்பு என்று என் குருநாதர் கூறுவார். அந்த மாபெரும் சக்தியை கண் பார்வையைக் கூர்மை ஆக்கவும் பயன்படுத்தலாம் அல்லவா? அதற்காகத்தான் இப்பயிற்சிகள்.

மூக்கால் வரையும் பயிற்சி

மூக்கால் வரைவதா? ஆமாம். ஆனால் உண்மையாக அல்ல. கற்பனையால். அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டு, கண்களை மூடிக்கொண்டு, உங்களுக்குப் பிடித்த எதையாவது மூக்கால் வரைவதாக கற்பனை செய்ய வேண்டும். ஒரு வட்டமாக, ஒரு பூவாக, ஒரு குறியீடாக, ஏன், உங்கள் கையெழுத்தாககூட அது இருக்கலாம். உங்கள் மூக்கை ஒரு ராட்சச பேனா அல்லது தூரிகை என்று நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

இப்பயிற்சியை செய்யும்போது ரொம்ப வேடிக்கையாக இருக்கும். ஆனால் பார்வையை கூர்மைப்படுத்துவதில் இதற்கு இணையே இல்லை என்று சொல்லலாம். இப்பயிற்சிகளையெல்லாம் கண்களை மூடிக்கொண்டு செய்தாலும் பார்வையை கூர்மைப்படுத்துவதில் இவை பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன.

கப்பல் கற்பனை

1. ஒரு நாற்காலியில் தளர்ச்சியாக உட்கார்ந்துகொண்டு கண்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள்.

2. ஒரு பெரிய பயணிகள் கப்பல் நிற்கும் துறைமுகத்தின் பாலத்தின் மீது நீங்கள் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள். கப்பலில் பல பயணிகளைப் பார்க்கிறீர்கள். குழந்தைகள் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலர் டெக்கில் நின்றுகொண்டு கடலையும் கரையையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மெள்ள மெள்ள அந்தப் பெரிய கப்பல் துறைமுகத்தை விட்டு தூரமாகப் போக ஆரம்பிக்கிறது. போகப்போக மனிதர்களும், கப்பலின் பாகங்களும் சின்னதாக ஆக ஆரம்பிக்கின்றன. கடைசியில் கப்பல் ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு சின்ன புள்ளியாக மாறிவிடுகிறது.

3. இப்போது காட்சி தலைகீழாக மாறுகிறது. தூரத்திலிருந்து புள்ளியாகிப்போன கப்பல் மெள்ள மெள்ள துறைமுகத்தை நோக்கி வர ஆரம்பிக்கிறது. பொருள்களும், மனிதர்களும் மெள்ள மெள்ள உருவத்தில் பெரிதாகிக்கொண்டே வருகின்றனர். உங்களை நோக்கி கப்பல் வந்துகொண்டிருக்கிறது. இப்போது காட்சிகள் மிகத் தெளிவாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கின்றன.

4. இப்படி கப்பல் போவதையும் வருவதையும் பலமுறை மனதால் காட்சிப்படுத்துங்கள். மெள்ள மெள்ள இந்த நிகழ்வை துரிதப்படுத்துங்கள். ஒவ்வொரு முறையும் கப்பல் அடிவானத்துக்குப் போய் புள்ளியாக மாற வேண்டும். மீண்டும் அது திரும்பி தன் ராட்சச ஸ்வரூபத்துடன் துறைமுகத்துக்குத் திரும்ப வேண்டும்.

5. இப்படி காட்சிப்படுத்துவது உங்கள் கண்களில் எந்தவிதமான தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறது என்று கவனியுங்கள். கண்கள் மூடிய நிலையில் இக்கற்பனை செய்யப்பட்டாலும், விழிக்கோளத்தின் தசைகளுக்கும் ஒளிவிலகலுக்கும் பெரிதும் துணை செய்ய வல்லது இக்கற்பனை.

இப்பயிற்சியை இரண்டு நிமிடங்களுக்கு, ஒரு நாளில் இரண்டு முதல் நான்கு முறைகள் செய்யலாம்.

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸில் அற்புதமான பயிற்சிகளில் முக்கியமானவற்றை நான் முடிந்த அளவு எளிமையாகவும், புரிந்துகொள்ளும்படியும் சொல்லியிருக்கிறேன். எனினும் அனுபவம் உள்ளவர்களிடம், ஏற்கெனவே செய்துகொண்டிருப்பவர்களிடம் கேட்டும், யூட்யூபில் இது பற்றிய வீடியோக்களைப் பார்த்தும் முடிவுக்கு வருவது நல்லது. முடிந்தால், புதுச்சேரி அரவிந்தர் ஆசிரமம் சென்று இலவச பயிற்சி பெற்று வருவது நல்லது. ஆனால், நாற்பது வயதுவரைதான் அங்கே அனுமதி உண்டு என்று கேள்விப்பட்டேன். சோடாப்புட்டிக் கூட்டம் அப்படி!

எப்போதுமே புத்தகத்தில் படித்ததை மட்டும் பகிர்வது என் பழக்கமல்ல. நானும் இப்பயிற்சிகளில் எனக்குத் தேவையானவற்றை மேற்கொண்டேன். நான் சில ஆண்டுகளாக மூ.க. போட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இப்போதும் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு நாளின் பெரும்பகுதியில் மூ.க. இல்லாமல்தான் இருக்கிறேன். பார்வை நன்றாக உள்ளது. மூ.க. போட்டுத்தான் படிக்கமுடியும் என்றிருந்த பல விஷயங்களை மூ.க. போடாமலே என்னால் நன்றாக இப்போது படிக்கமுடிகிறது. என் நண்பர்கள் பலருக்கு இவ்விஷயம் தெரியும்.

யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்ற அடிப்படையிலேயே இக்கட்டுரைகளை நான் எழுதியுள்ளேன். நீங்களும் எவ்வளவு காலம்தான் சோடாபுட்டியாகவே இருப்பது! முயற்சி செய்துதான் பாருங்களேன் நண்பர்களே!

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/feb/13/41-என்-கண்ணே---9-2648260.html
2640350 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 40. என் கண்ணே! - 8 நாகூர் ரூமி Monday, January 30, 2017 12:00 AM +0530  

மிகமிக முக்கியமானது எதுவும் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை – அந்துவான்-து-செயின்ட் எக்சுபரி

 

பொதுவாக, கண் பார்வையை மீட்டெடுக்கும் சில பயிற்சிகளை இதுவரை பார்த்தோம். குறிப்பிட்ட கண்ணின் உறுப்புகள் சார்ந்த சில பயிற்சிகளை இங்கே பார்க்கலாம்.

கண்ணின் பாவைக்கான பயிற்சி

ஒளி, இருள், ஒளி, இருள் என்று மாறிமாறிப் பார்ப்பதன் மூலம், கண்ணின் பாவையும் அதனோடு தொடர்புகொண்ட தசைகளும் வலுப்பெறும். இதனை இரவிலும் செய்யலாம், பகலிலும் செய்யலாம்.

இரவென்றால், ஒரு அறையில் இரண்டு மூன்று விநாடிகளுக்கு ஒரு தரம், ஒரு விளக்கைப் போட்டுப் போட்டு அணைக்கலாம். போடும்போது, அந்த ஒளியை உடனே பார்க்காமல் ஒரு வெள்ளைப் பரப்பை அல்லது ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் உள்ள எழுதாத பக்கத்தை முதலில் பார்க்கலாம். பின்பு அந்த ஒளியைப் பார்க்க வேண்டும். இப்படிப் பார்ப்பது சிரமமாக இருந்தால், பகல் நேரத்தில் ஜன்னலைத் திறந்து வெளிச்சத்தைப் பார்த்துவிட்டு, உடனே ஜன்னலை மூடி அல்லது திரைச்சீலையைப் போட்டு மூடிப் பார்க்கலாம்.

இப்படிப் பார்க்கும்போது கிடைக்கும் இருட்டான நேரத்தில், அறையில் என்னென்ன பொருள்கள் உள்ளன என்று கவனிக்க வேண்டும். அப்போதுதான், நம் கண்ணின் பாவையை விரிவடையைச் செய்யும் தசைகள் தூண்டப்படும். பாவை விரிய விரிய பொருள்கள் அதிகமாகப் புலப்பட ஆரம்பிக்கும். நம் பார்வைத் திறன் கூடும்.

ஒரு நிமிடத்துக்குள்ளேயே உங்களால் ‘ஆன்’ செய்யப்பட்ட விளக்கின் ஒளியை கண் கூசாமல் பார்க்க முடியும். கண் ஸ்ட்ரெய்ன் ஆகாது என்று நன்றாகத் தெரிந்தால் சூரியனைக்கூட ஒரு விநாடி பார்க்கலாம்.

கிட்டப்பார்வை உள்ளவர்களுக்காக

சாதாரணமாக, அதிகம் பேருக்கு இருக்கும் பிரச்னை கிட்டப்பார்வை. அருகில் உள்ளவை தெளிவாகத் தெரியும். தூரத்தில் உள்ளவை மங்கலாகத் தெரியும் பிரச்னை இது. விழித்திரையில் பிம்பம் விழுவதற்குப் பதிலாக முந்திரைக்கொட்டை மாதிரி கொஞ்சம் முன்னாடியே பிம்பம் விழுவதால் இப்பிரச்னை ஏற்படுகிறது. இருபது வயதுக்குள் இது வந்துவிடுவதாகவும், ஐரோப்பியர்களில் 30 விழுக்காடும், ஆசியர்களில் 60 விழுக்காடும் இப்பிரச்னையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்று தூரநோக்கு கொண்ட – தூரப்பார்வை அல்ல – விஞ்ஞானிகள் கூறியுள்ளனர்! போகட்டும். இப்பிரச்னையைச் சரிசெய்ய பேட்ஸின் பயிற்சிகள் என்னவென்று பார்க்கலாம்.

எங்கிருந்து பார்த்தால் குறிப்பிட்ட எழுத்து தெளிவாகத் தெரிகிறதோ அங்கிருந்து முதலில் பார்க்க வேண்டும். பிறகு கண்களை மூடி அந்த எழுத்தை கற்பனையால் பார்க்க வேண்டும். பின் மறுபடியும் கண்ணைத் திறந்து எழுத்தைப் பார்க்க வேண்டும். பின் மறுபடியும் கற்பனையில் பார்க்க வேண்டும். இப்படியே கொஞ்ச நேரம் மாற்றி மாற்றி செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும். கற்பனையில் பார்த்த அளவுக்குத் தெளிவாக கண்ணைத் திறந்த பிறகும் பார்க்க முடிகிறவரை.

இதே பயிற்சியை ஆறு அங்குல தூரத்திலும், பின் மூன்று அங்குல தூரத்திலும் செய்யலாம்.

சிதறல் பார்வை (astigmatism) உள்ளவர்களுக்கான பயிற்சி

கண்ணின் தசைகளைத் தளர்ச்சியடையச் செய்யும் இந்தப் பயிற்சியின் மூலம் சிதறல் பார்வைக் கோளாறுகள் நீங்கும். உங்கள் முகம் ஒரு சுவர்க் கடிகாரத்தின் நடுவில் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் மூக்குக்கு நேராக உங்கள் பெருவிரலைக் கொண்டுவாருங்கள். பெருவிரல் தெளிவாகத் தெரிய வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. கண்ணின் தசைகளுக்குத் தளர்ச்சி கொடுப்பதுதான் இப்பயிற்சியின் நோக்கம்.

மெதுவாக பெருவிரலை கடிகாரத்தின் 12 என்ற எண் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி மேலே கொண்டு போங்கள். கண்ணை மேலே உயர்த்தி அதைப் பார்க்கக் கூடாது. விரல் மட்டும்தான் மேலே போக வேண்டும். பார்வை போகக் கூடாது. இப்போது பெருவிரல் தெரியாது. அங்கே பெருவிரலை நிறுத்திவைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் இரண்டு விநாடிகள்தான். அதற்கு மேல் வேண்டாம். இந்த நேரத்தில் கண் தசைகளில் ஒரு இறுக்கம் இருப்பதை உணர முடியும். பிறகு பழையபடி பெருவிரலை மூக்குக்கு நேரே கொண்டுவாருங்கள். இப்போது கண் தசைகளில் ஒரு தளர்ச்சியை உணர முடியும்.

இப்போது விரலை கடிகாரத்தில் 1 இருக்கும் இடத்துக்குக் கொண்டு போங்கள். மீண்டும் நடுப்பகுதிக்குக் கொண்டுவந்துவிடுங்கள். இப்படியே 3, 5, 6, 7, 9, 11, 12 என்று போய் வாருங்கள். மத்தியிலிருந்து பெருவிரலை வெளியே கொண்டு போகும்போது, மூச்சை நிதானமாக உள்ளிழுங்கள். மீண்டும் நடுப்பகுதிக்கு, அதாவது மூக்குக்கு நேரே, வரும்போது மூச்சை நிதானமாக வெளியே விடுங்கள்.

இந்தப் பயிற்சியை, முதலில் 12-ல் இருந்து வலப்பக்கமாகத் தொடங்கி (clock-wise) கீழிறங்கி வர வேண்டும். ஒரு சுற்று முடிந்தபின், இடப்பக்கமாகத் (anti-clockwise) தொடர வேண்டும். இவ்விதம் பயிற்சியை இரண்டு நிமிடங்களுக்குச் செய்ய வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு இரண்டிலிருந்து நான்கு முறைகள் செய்யலாம்.

திபேத்திய வட்டப் பயிற்சி - 1

பயிற்சியைத் தொடங்குமுன் பாமிங் செய்துகொள்ளவும். திபேத்திய வட்டப் பயிற்சிக்கான வரைபடத்தை மூக்கின் நுனிக்கு நேரே இரண்டிலிருந்து பத்து சென்டிமீட்டர் தூரம் வரை வைத்துக்கொள்ளலாம். வரைபடத்தை சரியாகப் பார்க்க முடியாவிட்டால் கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை. ஏனெனில், இது கண் தசைகளுக்கு ரிலாக்சேஷன் கொடுக்கும் பயிற்சிதான். வரைபடத்தின் உச்சியில் உள்ள வட்டங்களை சுவர்க் கடிகாரத்தின் மணி காட்டும் எண்களாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்.

  1. மெதுவாக மூச்சை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு, படத்தில் உள்ள படிகளின் வழியாக மத்தியிலிருந்து மேலே செல்லுங்கள் (கற்பனையால்). அங்கே ஒரு இரண்டு விநாடிகள் இருந்துவிட்டு பின்பக்கமாக படிப்படியாகக் கீழே வாருங்கள். இப்படிச் செல்லும்போது, மூச்சு உள்ளே இழுக்கும்போது தசைகளில் டென்ஷனையும், மூச்சை வெளியே விடும்போது ரிலாக்சேஷனையும் உணருங்கள்.
  2. பின் மத்தியிலிருந்து மூச்சை உள்ளிழுத்துக்கொண்டே வலப்பக்கமாக உள்ள கோட்டின் வழியாக அதன் முனைவரை செல்லுங்கள். இது உங்கள் தசைகளை தளர்ச்சியடையச் செய்யும். அங்கே இரண்டு விநாடிகள் இருந்துவிட்டு மூச்சை உள்ளிழுத்துக்கொண்டே திரும்பி வாருங்கள்.
  3. 1-ஐயும் 2-ஐயும் திரும்பச் செய்யுங்கள். இப்படியே வட்டம் முழுவதற்கும் செய்து தசைகளை ரிலாக்ஸ் செய்துவிட்டு மீண்டும் இடப்பக்கமாகத் தொடங்கி (anti-clockwise) இதைச் செய்யுங்கள்.

இவ்விதம் பயிற்சியை இரண்டு நிமிடங்களுக்குச் செய்ய வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு இரண்டிலிருந்து நான்கு முறைகள் செய்யலாம். இதே பயிற்சியை கீழ் விளக்கியவாறு இன்னொரு விதமாகவும் செய்யலாம்:

திபேத்திய வட்டப் பயிற்சி - 2

  1. முதலில் பாமிங் செய்துகொள்ளவும்.
  2. வரைபடத்தின் மேலே உள்ள புள்ளியில் தொடங்கி கண்களை இடப்பக்கமாக (clockwise) புள்ளிகளை மட்டும் பார்த்து வரவும்.
  3. கண்களை 2-லிருந்து 8-க்கும், 8-லிருந்து 2-க்கும் கொண்டுவரவும் (அதாவது, வரைபடம் சுவர்க் கடிகாரம் என்று கற்பனை செய்து, அதன் புள்ளிகள் யாவும் எண்கள் என்று கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டும்).
  4. பின்பு அதே நகர்வை 4-லிருந்து 10-க்கும், 10-லிருந்து 4-க்கும் செய்யவும்.
  5. சில விநாடிகள் கண்களை சிமிட்டிவிட்டு பாமிங் செய்து முடித்துக்கொள்ளவும்.

தூர ஊஞ்சலாட்டம்

அடிவானத்தைப் பார்க்கும்படி உயரமான இடத்தில் நின்றுகொண்டு இந்தப் பயிற்சியை செய்வது நல்லது. அப்படி நின்றுகொண்டு உடலை இடம் வலமாக அரைவட்டம் போட்டு சுற்றி ஊஞ்சல்போல ஆட்டவும். அப்போது அந்த ஊஞ்சலாட்டத்துக்குத் தகுந்த மாதிரி கண்களும் அடிவானத்தைப் பார்க்கட்டும். சில நிமிடங்கள் பயிற்சியைச் செய்யலாம். ‘லாங் ஸ்விங்’ என்று இது குறிப்பிடப்படுகிறது.

உருளையை காட்சிப்படுத்தும் பயிற்சி

  1. ரப்பரால் ஆன ஒரு சின்ன உருளையை உங்கள் வலது கண்ணுக்கு சற்று மேலே வைத்திருப்பதாக கற்பனை செய்யுங்கள்.
  2. உங்கள் விரல்களால் அந்த உருளையை இடம் வலமாக நசுக்குவதாகவும், அதன் காரணமாக அதன் வடிவம் நீள்வதாகவும் சுருங்குவதாகவும், விரல்களை எடுத்தவுடன் மீண்டும் அது தன் பழையை வடிவத்துக்கு வருவதாகவும் கற்பனை செய்யுங்கள்.
  3. அதேபோல மேலிருந்து கீழாக விரல்களால் நசுக்குவதாகவும், அதனால் அதன் வடிவம் மாறுபடுவதாகவும், மீண்டும் விரல்களை விடுவித்தவும் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதாகவும் கற்பனை செய்யுங்கள்.
  4. இதே கற்பனையை இடது கண்ணுக்கும் செய்யுங்கள்.

பயிற்சியை ஐந்திலிருந்து பத்து முறைகள் வரை இரண்டு நிமிடங்களுக்கு செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு மூன்றிலிருந்து எட்டு முறைகள் இப்பயிற்சியை மேற்கொள்ளலாம்.

கண் கோளங்களை அமுக்கிவிடும் பயிற்சி

பாமிங் செய்யும்போதோ, மேலே சொன்ன உருளையை காட்சிப்படுத்தும் பயிற்சிக்குப் பின்னரோ இதைச் செய்வது நல்லது.

  1. மூடிய இரண்டு கண்களின் இமைகளின் மீது ஒரு அல்லது இரண்டு விரல்களை மெதுவாக வைத்துக்கொள்ளவும்.
  2. இப்படி வைத்துக்கொள்ளும்போது கொடுக்கப்படும் அழுத்தம் சுகமானதாக இருக்க வேண்டும். வலிக்குமாறு அழுத்திவிடக் கூடாது.
  3. இடம் வலமாகவோ, மேல் கீழாகவோ, வட்டமாகவோ விரல்களால் அமுக்கிவிட்டுக்கொண்டோ சுற்றலாம். இப்படி பத்து தடவைகள் செய்யலாம். இடப்பக்கமாவோ, வலப்பக்கமாகவோ செய்து சுற்றை முடிக்கலாம். மென்மையான முறையில் செய்வது முக்கியம்.

ஒரு நிமிடத்துகு இப்பயிற்சியை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டிலிருந்து நான்கு முறைகள் செய்யலாம்.

தூரப்பார்வைக்கான பயிற்சி (முதுமையின் காரணமாக உண்டாகும் பார்வைக்கோளாறுகளுக்கும் இதே பயிற்சிதான்)

பார்க்கும்போது படிமங்கள் விழித்திரையில் விழாமல் அதற்குப் பின்னால் விழுவதனால் ஏற்படுவது தூரப்பார்வை பிரச்னை. அதனால் தூரத்தில் உள்ளது மட்டுமே தெளிவாகத் தெரியும். ஆனால் அருகில் உள்ளது மங்கலாகத் தெரியும். இப்பிரச்னை உள்ளவர்கள் புத்தகம், பத்திரிக்கை என படிக்கும்போது கண்கள் விரைவில் தளர்ச்சியடையும். தலைவலி, எரிச்சல் போன்றவை வரலாம். கீழ்க்கண்ட பயிற்சிகளைச் செய்வதன் மூலம் இப்பிரச்னைக்கு தீர்வு கிடைக்கும் வாய்ப்புண்டு.

சின்ன எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டதை ரிலாக்ஸ்டாக படிக்க முயல்வதன் மூலம் பார்வை மேம்படும். ஒரு சார்ட்டில் பலவித அளவுகள் கொண்ட எழுத்துருக்களில் எழுதப்பட்ட பத்திகளைப் பார்க்க வேண்டும். ஒரு பத்தி 12 அளவு கொண்ட எழுத்துருவில் இருந்தால் அடுத்த பத்தி 10, அடுத்தது 8, அடுத்தது 6 என்று குறைத்துக்கொண்டே போவதாக இருக்கலாம். இதை நாமேகூட கணினியும் பிரின்ட்டரும் இருந்தால் தயார் செய்யலாம்.

  1. அப்படி ஒரு சார்ட்டை தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும்.
  2. பெரிய எழுத்தில் உள்ள சொற்களை ஒவ்வொரு எழுத்தாகப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வப்போது இமைத்துக்கொண்டும், கொஞ்ச நேரத்துக்கு ஒருதரம் கண்களை மூடி ஓய்வு கொடுத்துக்கொண்டும் இருக்க வேண்டும். கண்களை மூடி ஓய்வெடுக்கும்போது கண் திறந்து பார்த்த எழுத்தை கற்பனையில் பார்க்க வேண்டும்.
  3. இப்போது சின்ன எழுத்துருக்களில் உள்ள சொற்களுக்குச் சென்று 2-ல் சொன்னதுபோல் செய்ய வேண்டும். எழுத்து தெளிவாகத் தெரியாவிட்டால், கண்களுக்கு அழுத்தம் கொடுத்துப் பார்க்க வேண்டாம். எழுத்தின் வடிவம், ஓரங்கள், இரண்டு எழுத்துகள் அல்லது சொற்களுக்கு இடையில் இருக்கும் இடைவெளி இவற்றைப் பார்க்கலாம். சற்று இமைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் கண்கள் ரிலாக்ஸ் ஆகும். ‘தாள் வெள்ளையாகவும், எழுத்து கருப்பாகவும் இருக்கிறது’ என்று மனதில் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.
  4. கண்கள் களைப்படையவில்லையெனில், இன்னும் சிறிய எழுத்துருக்கள் கொண்ட பகுதிக்குச் சென்று 3-ல் உள்ளதுபோல் செய்யலாம்.
  5. மீண்டும் பெரிய எழுத்துருக்களுக்குச் செல்லுங்கள். முன்பைவிட அவை இப்போது தெளிவாகத் தெரியும்.

இப்பயிற்சியை மூன்றிலிருந்து ஐந்து நிமிடங்கள்வரை செய்யலாம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தடவைகள் செய்யலாம்.

இன்னும் உண்டு, பார்க்கலாம்…

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/jan/30/40-என்-கண்ணே---8-2640350.html
2633838 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 39. என் கண்ணே! - 7 நாகூர் ரூமி Monday, January 23, 2017 12:00 AM +0530  

திறந்திருக்கும் ஒவ்வொரு கண்ணும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவில்லை; மூடியிருக்கும் ஒவ்வொரு கண்ணும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை – பில் காஸ்பி

 

கண்களுக்கு ஓய்வு கொடுக்கும் ‘பாமிங்’ என்ற முக்கியமான பயிற்சி பற்றி முந்தைய கட்டுரையில் பார்த்தோம். இங்கே மேலும் சில முக்கியப் பயிற்சிகள்.

இடம் மாற்றுதலும் ஊஞ்சல்போல ஆடுவதும் (Shifting and Swinging)

கண் பார்வை நன்றாக உள்ளவர்களுக்கும் இப்போது சொல்லப்போவது நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அது என்ன? அதுதான் ஷிஃப்டிங். ஒரு எழுத்தை அருகில் பார்த்தாலோ, தூரமாகப் பார்த்தாலோ, வலதாக அல்லது இடதாகப் பார்த்தாலோ அந்த எழுத்து துடிப்பது போலவோ, மேலும் கீழும் அசைவது போலவோ, பக்கவாட்டில் செல்வது போலவோ தோன்றும்.

ஆனால், உண்மையில் பார்க்கப்படும் எழுத்து எதுவும் நகர்வதில்லை. அந்த ஷிஃப்டிங் நம் கண்களில்தான் நடந்துகொண்டுள்ளது. அது நகரும் திசைக்கு எதிர்த்திசையில் எழுத்து நகர்வதாகத் தெரியும். ஒரு எழுத்தின் மேல் பகுதியை கண் பார்த்தால் அது கீழ்நோக்கி நகர்வது போலவும், கீழ் பகுதியைப் பார்த்தால் அது மேல் நோக்கி நகர்வது போலவும், வலது பக்கம் பார்த்தால் இடது பக்கம் நகர்வதைப் போலவும், இடது பக்கம் பார்த்தால் வலது பக்கம் நகர்வதைப் போலவும் தோன்றும். ரயிலில் போகும்போது, மரங்கள் எதிர்ப்பக்கம் போவதுபோல் தோன்றுகிறதல்லவா, அதுபோல.

ஆனால், சாதாரணப் பார்வை கொண்டவர்களால் இந்த ஷிஃப்டிங் நடப்பதை உணர முடியாது. பார்வை சரியாக இல்லாதபோது, எழுத்துகள் ஓரிடத்திலேயே நிலையாக இருப்பதைப் போலவும், கண் போகும் திசையிலேயே எழுத்தும் நகர்வதைப் போலவும் தெரியலாம். மாற்றமாகத் தெரிந்தால்தான் பார்வை சரியாக இருக்கிறதென்று அர்த்தம். விழித்திரையில் எல்லாம் தலைகீழாக விழும் என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோமல்லவா? அதை இங்கே நினைவுகூரலாம்.

ஒரு எழுத்தையோ ஒரு பொருளையோ, நம் கண்களால் ஒரு விநாடியின் ஒரு பகுதிக்கு மேல் பார்த்துக்கொண்டே இருக்க முடியாது. ஆமாம். அப்படி முயன்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், கண்ணுக்கு ஸ்ட்ரெய்ன் ஏற்படும். பார்வையில் குறைபாடு உண்டாகும். (அதை நாம் உணராமல் இருக்கலாம், அது வேறு விஷயம்). சும்மா ஒரு விரலையே உங்கள் கண்களுக்கு எதிரில் வைத்துப் பாருங்களேன். சில விநாடிகளில், அல்லது நாநோ விநாடிகளில், அது மங்கலாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கும். அல்லது நகர்வது போலத் தோன்றும். அப்படியானால், காதலனும் காதலியும் ஒருவரையொருவர் வெகு நேரம் கண் இமைக்காமல் பார்க்கிறார்களே அது எப்படி என்கிறீர்களா? அது வேறு உலகம். கண்ணை மூடினால்கூட காதலி தெரிந்துகொண்டுதானே இருப்பாள்! காதலின்போது எல்லா அதிசயங்களும் நடக்கும்! நாம் இங்கே பேசிக்கொண்டிருப்பது விஞ்ஞானம்! கண் அவர்களுக்கே தெரியாமல் ஷிஃப்ட் ஆகிக்கொண்டே இருக்கும். இதை ஒரு ஆஃப்தால்மாஸ்கோப் வைத்து நிரூபிக்கலாம்.

கண் பார்வை நார்மலாக இருக்கும்போது இந்த ஷிஃப்டிங் படு வேகமாக நடக்கும். எனவே அது உணரப்படாது. கும்கி படத்தில் ‘‘சொல்லிட்டாளே அவ காதல’’ என்ற பாடல் காட்சியில், குடத்தை வைத்துக்கொண்டு இடுப்பை ஆட்டும் லட்சுமி மேனன், நீள் மூக்குக் கதாநாயகன், அந்தப் பச்சைப் பசேலென்ற வயல்கள், அந்த நீர்வீழ்ச்சி, அதன் உயரம் – இப்படி எல்லாவற்றையும் பார்க்க வேண்டுமென்றால், ஆயிரக்கணக்கான தடவைகள் நம் கண்கள் ஷிஃப்டிங் செய்யவேண்டி இருக்கும்! ஆனால், பார்வைக்கோளாறு உள்ளபோது ஷிஃப்டிங் மெதுவாக நடக்கும்.

இப்படி படுவேகமாக கண்ணும் மனமும் ஷிஃப்டிங் செய்யும்போதுதான், இரண்டுமே ஓய்வில் இருக்கும், இரண்டுமே பிரமாதமாக வேலை செய்யும் என்கிறார் பேட்ஸ். எவ்வளவு வேகமாக ஷிஃப்டிங் நடக்கிறதோ, அவ்வளவு தெளிவாகப் பார்வை இருக்கும். தொடர்ந்து ஷிஃப்டிங் நடக்காமல் பார்வை தெளிவாக இருக்காது. ஆனால், இந்த ஷிஃப்டிங்கை உணர்ந்துகொள்ள விரும்பி அதற்கு நாம் முயன்றால் ஸ்ட்ரெய்ன் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. ஒரு பொருளை அல்லது ஆளை முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும்போதோ அல்லது தெளிவாகத் தெரியாத ஒரு பொருளை தொடர்ந்து விடாமல் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும்போதோ ஷிஃப்டிங் நடக்காது. அது பார்வைக் குறைவுக்கு வழி வகுக்கும் என்கிறார் பேட்ஸ்.

சரி இதெல்லாம் எதற்காக பேட்ஸ் சொல்கிறார்? ஷிஃப்டிங் என்பது தெளிவான, சாதாரண பார்வை உள்ளவர்களுக்கு இயற்கையாக, இயல்பாக நடக்கும் ஒரு விஷயமாகும். எனவே, பார்வைக் குறைவு உள்ளவர்கள் வேண்டுமென்றே ஷிஃப்டிங் செய்தால் பார்வை மேம்படுகிறது என்று கண்டுபிடித்தார் பேட்ஸ்! அதுதான் விஷயம், அதுதான் பயிற்சி. கண் பார்வை சரியாக இருந்தாலும், கோளாறாக இருந்தாலும், ஷிஃப்டிங் செய்வதால் கண்களுக்கு நன்மை ஏற்படுகிறது. பார்வைக் கோளாறு சரியாகும் வாய்ப்பு மட்டுமல்ல, இயல்பான பார்வை மேம்படும் வாய்ப்பும் கிடைக்கிறது.

பார்வைக் கோளாறு உள்ளவர்கள் ‘பாமிங்’ செய்வதால் கிடைப்பதைப் போலவே, ஷிஃப்டிங் செய்வதாலும் கண்களுக்குத் தேவையான ஓய்வு கிடைக்கிறது. ஒளிவிலகலில் ஏற்படும் பிரச்னைகளையும் அது சரி செய்கிறது. ‘பாமிங்’ செய்துவிட்டு பிறகு ஷிஃப்டிங், ஸ்விங்கிங் செய்தால் அது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்கிறார் பேட்ஸ்.

இரண்டு வேறுபட்ட புள்ளிகளை மாறிமாறிப் பார்ப்பது ஷிஃப்டிங். தொடர்ந்து கண்ணை ஒரு படத்தின் ஊடேயோ, வாக்கியத்தின் ஊடேயோ நகர்த்திக்கொண்டிருந்தால் கிடைக்கும் தொடர் நகர்வுதான் ஸ்விங்கிங் என்று எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். பாமிங் செய்யும்போது கண்களுக்கு ஓய்வு கிடைக்கிறது. ஷிஃப்டிங் செய்யும்போது பார்வையில் தெளிவு கிடைக்கிறது. இப்படிச் செய்வதன் மூலம், ஒரு சில வாரங்களிலேயே நிரந்தரமான குணம் கிடைக்க வாய்ப்பு உண்டு என்கிறார் பேட்ஸ். கண்களை அங்குமிங்கும் நகர்த்திப் பார்க்கும் ஷிஃப்டிங்கை படுவேகமாகச் செய்ய வேண்டியதில்லை. உதாரணமாக, ஒரு விநாடிக்கு இரண்டு மூன்று முறைகள் ஷிஃப்டிங் செய்தால், ஸ்விங் ஆவதைப் புரிந்துகொள்வது கஷ்டமாகிவிடும்.

மனதால்கூட இந்த ஸ்விங்கை நிகழ்த்தலாம். பலருக்கு இது இன்னும் எளிதாக இருக்கலாம். உதாரணமாக, A என்ற எழுத்து, இடம் வலமாக பெண்டுலம் போல ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருப்பதைப் போலவும், அதைத்தொடர்ந்து கண்கள் ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் போலவும் கற்பனை செய்யலாம்.

இப்படிச் செய்து பழகிய பிறகு, உண்மையிலேயே ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் உள்ள எழுத்துகளை ஸ்விங் செய்து பார்க்கலாம். செய்து பழகிவிட்டால், செய்தித்தாளில் உள்ள ஒரு புள்ளியைக்கூட ஊஞ்சலாட்டிப் பார்ப்பது எளிதாகிவிடும். இப்படி புள்ளியில் தொடங்கி, உட்கார்ந்திருக்கும் நாற்காலி, எதிரில் இருக்கும் மேஜை, வீடு, தெரு என்று உலகம் முழுவதையுமே ஊஞ்சலாட்டிப் பார்க்கலாம்.

கீழ்க்கண்ட ஷிஃப்டிங், ஸ்விங்கிங் பயிற்சிகளைச் செய்து பார்க்கலாம் -

பயிற்சி ஒன்று

1. ஒரு வாக்கியத்தில் உள்ள ஒரு எழுத்தைப் பார்க்கவும்.

2. பின்னர் அதே வாக்கியத்தில் முதலில் பார்த்த எழுத்தைவிட்டு தூரமாக இருக்கும் வேறொரு எழுத்தைப் பார்க்கவும். இப்படிப் பார்க்கும்போது முதலில் பார்த்த எழுத்து சரியாகத் தெரியாது.

3. மீண்டும் முதலில் பார்த்த எழுத்தைப் பார்க்க வேண்டும். இப்போது இரண்டாவதாகப் பார்த்த எழுத்து சரியாகத் தெரியாது.

4. இப்படி மாற்றி மாற்றி சில விநாடிகளுக்குப் பார்க்க வேண்டும். இப்படிப் பார்க்கும்போது பார்க்காத எழுத்து சரியாகத் தெரியாமல் இருக்க வேண்டும்.

இந்த பயிற்சி சரியாக வந்துவிட்டால், இரண்டு எழுத்துகளுமே கண்கள் அசையும் திசைக்கு எதிர்த்திசையில் நகர்வதாகத் தோன்றும்.

பயிற்சி இரண்டு

1. ஒரு பெரிய எழுத்தைப் பார்க்கவும்.

2. அதிலிருந்து தூரமாக இருக்கும் ஒரு சின்ன எழுத்தைப் பார்க்கவும். இப்போது பெரிய எழுத்து சரியாகத் தெரியாது.

3. இப்போது மீண்டும் பெரிய எழுத்தை தெளிவாகத் தெரியுமாறு பார்க்கவும்.

4. இப்பயிற்சியை ஆறு தடவைகள் செய்யவும்

வெற்றிகரமாகச் செய்துவிட்டால், இரண்டு எழுத்துக்களுமே தெளிவாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கும். எழுத்துகளைக் கொண்டிருக்கும் அட்டை, மேலும் கீழும் நகர்வது போலத் தோன்றும்.

பயிற்சி மூன்று

தொடர்ந்து எழுத்துக்களைத் தெளிவாகப் பார்க்க வேண்டுமென்றால், மேல் கீழாக, கீழ் மேலாகத் தொடர்ந்து பார்த்து, செங்குத்தான ஒரு ஊஞ்சலாட்டம் நடப்பதைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

1. ஒரு எழுத்துக்கு மேலே, அந்த எழுத்து சரியாகத் தெரியாத அளவுக்கு தூரமாக மேலே பார்க்க வேண்டும். அப்போது அந்த எழுத்துக்குக் கீழே உள்ள பகுதியும் அந்த எழுத்தும் சரியாகத் தெரியாது.

2. அந்த எழுத்துக்குக் கீழே, அந்த எழுத்து சரியாகத் தெரியாத அளவுக்குத் தூரமாகக் கீழே பார்க்க வேண்டும். அப்போது அந்த எழுத்துக்கு மேலே உள்ள பகுதியும் அந்த எழுத்தும் சரியாகத் தெரியாது.

3. இதை ஆறு முறைகள் செய்ய வேண்டும்.

சரியாகச் செய்துவிட்டால், அந்த எழுத்து மேலும் கீழும் அசைவது போலத் தெரியும். பார்வை மேம்படும். இது ஒருவேளை முதல் முயற்சியில் சரியாக வராவிட்டால், கண்களுக்கு ‘பாமிங்’ செய்து ஓய்வு கொடுக்கவும். பின்னர் முயன்று பார்க்கவும்.

பயிற்சி நான்கு

1. நன்றாகத் தெரியும் தூரத்தில் ஒரு எழுத்தைப் பார்க்கவும். பின்னர் அந்த எழுத்துக்கு மேலும் கீழும் கண்களை ஷிஃப்டிங் செய்யவும். எழுத்தின் மேல் பகுதியும் கீழ் பகுதியும் மாற்றி மாற்றி சரியாகத் தெரியாமல் போகும். எழுத்து நல்ல கருப்பாக, தெளிவாகத் தெரியும்போது, அசைவது போன்ற தோற்றம் ஏற்படும்.

2. இப்போது கண்களை மூடிக்கொண்டு, எழுத்தின் மேலும் கீழும் கண்களை ஓடவிட்டு, மனதால் ஷிஃப்டிங் செய்யவும்.

3. இப்போது திறந்த கண்களுடன் ஒரு வெற்று சுவரைப் பார்த்து, 2-ல் செய்த அதே பயிற்சியைச் செய்யவும். கற்பனையால் ஷிஃப்டிங் ஸ்விங்கிங் செய்வதற்கும், கண் திறந்து செய்வதற்கும் உள்ள ஒற்றுமை வேற்றுமைகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும்.

4.    இப்போது அந்த எழுத்தை அதே தூரத்தில் மேலும் கீழுமாகப் பார்க்கவும். வெற்றிகரமாகச் செய்திருந்தால், அந்த எழுத்து நல்ல கருப்பாகவும், ஒரு ஊஞ்சாலட்டம் நடப்பதைப் போலவும் தோன்றும்.

பயிற்சி ஐந்து

சிலர், முக்கியமாக குழந்தைகள், எழுத்தை சுட்டிக் காட்டினால் நன்றாகப் பார்ப்பார்கள். அப்படியான சூழ்நிலைகளில் இப்பயிற்சியை மேற்கொள்ளலாம்.

1. எழுத்துக்கு மூன்று அல்லது நான்கு அங்குலம் கீழே விரல் நுனியை வைத்துக்கொள்ளவும். நோயாளி எழுத்தைப் பார்க்க வேண்டும். பின்னர் அது சரியாகத் தெரியாத அளவுக்கு விரல் நுனியைப் பார்க்க வேண்டும்.

2. விரல் நுனிக்கும் எழுத்துக்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்க வேண்டும். முதலில் இரண்டு அல்லது மூன்று அங்குலங்கள், பின்னர் ஒன்று அல்லது இரண்டு அங்குலம், பின்னர் அரை அங்குலம் என. ஒவ்வொரு முறையும் 1-ல் செய்ததுபோலவே செய்யச் சொல்ல வேண்டும்.

3. இப்பயிற்சி வெற்றிகரமாகச் செய்ய முடிந்தால், எழுத்தின் மேல் கீழ் பகுதிகளை நோயாளி தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். அதே நேரம், ஒரு மாயையான ஊஞ்சலாட்டம் நடப்பதையும் உணர முடியும். அதன் பிறகு அந்த எழுத்தை தொடர்ந்து பார்க்க முடியும்.

பயிற்சி ஆறு

பார்வையில் கோளாறு உள்ளபோது, ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் உள்ள சின்ன எழுத்தை நோயாளி பார்க்கும்போது, மேலே உள்ள பெரிய C என்ற எழுத்தோ அல்லது வேறு பெரிய எழுத்துகளோ இருப்பதைவிட பெரியதாகத் தெரியும். இதனால் சின்ன எழுத்துகளை சரியாகப் பார்ப்பது சிரமமாகிவிடும். இதைச் சரி செய்ய, நன்றாகத் தெரியும் எழுத்தை முதலில் பார்த்துவிட்டு, உடனே சின்ன எழுத்துகளுக்கு பார்வையை ஷிஃப்ட் செய்ய வேண்டும். வெற்றிகரமாகச் செய்ய முடிந்தால், சில முறைகள் முயன்ற பிறகு, சின்ன எழுத்துகளும் பெரிய எழுத்தைவிடக் கருப்பாக, தெளிவாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கும். முயற்சி பலிக்கவில்லையெனில், ‘பாமிங்’ செய்து கண்களுக்கு ஓய்வு கொடுத்துவிட்டு பின்னர் மீண்டும் தொடங்கலாம்.

இனி வரும் பயிற்சிகளை பத்து தடவைகள் செய்து பார்க்கலாம். கண்கள் களைப்படையாதவாறு பார்த்துக்கொள்வது நல்லது. களைப்பாக உணர்ந்தால் குறைத்துக்கொள்ளலாம்.

பயிற்சி ஏழு (இரண்டு கண்களுக்குமான பயிற்சி)

1. ஒரு பென்சிலை கண்களுக்கு எதிரில் ஐந்து அல்லது ஆறு அங்குல தூரத்தில் வைத்துக்கொண்டு, பென்சிலின் முனையையே சில விநாடிகள் பார்க்கவும்.

2. பிறகு தூரமாக உள்ள மேகத்தையோ, கட்டடத்தையோ, ஒரு மரத்தையோ சில விநாடிகள் பார்க்கவும்.

3. உடனே மீண்டும் பென்சிலின் முனையைப் பார்க்கவும்.

உங்கள் பார்வை நார்மலாக இருந்தால், பென்சில் முனையைப் பார்த்துவிட்டு தூரத்தில் உள்ள ஒரு பொருளுக்குப் பார்வையை மாற்றுவதில் எந்த சிரமமும் இருக்காது. பார்வையில் எதாவது பிரச்னை இருந்தால், ஒருவித தசைச் செயல்பாடு (muscular action) இருப்பதை உணர முடியும். ஆனால், இப்படி மாற்றி மாற்றிப் பார்ப்பதன் மூலம் கிட்டப்பார்வை, தூரப்பார்வை பிரச்னைகள் சரியாகும்.

பயிற்சி எட்டு

மேலே உள்ளது போன்ற பயிற்சிதான். ஆனால் ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு இதைச் செய்ய வேண்டும்.

1. ஒரு பென்சிலை கண்களுக்கு எதிரில் ஐந்து அல்லது ஆறு அங்குல தூரத்தில் வைத்துக்கொண்டு, ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு, திறந்த கண்ணால் பென்சிலின் முனையை சில விநாடிகள் பார்க்கவும்.

2. பிறகு தூரமாக உள்ள மேகத்தையோ, கட்டடத்தையோ, ஒரு மரத்தையோ திறந்த கண்ணால் சில விநாடிகள் பார்க்கவும்.

3. உடனே, திறந்த கண்ணால் பென்சிலின் முனையை மீண்டும் பார்க்கவும்.

பயிற்சி ஒன்பது

1. ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு, திறந்த கண்ணால் மூக்கின் நுனியை சில விநாடிகள் பார்க்கவும்.

2. பிறகு, திறந்த கண்ணால் தூரத்தில் உள்ள எதையாவது பார்க்கவும்.

3. மீண்டும் திறந்த கண்ணால் மூக்கின் நுனியைப் பார்க்கவும்.

பயிற்சி பத்து

1. இரண்டு கண்களையும் திறந்து மூக்கின் நுனியைப் பார்க்கவும்

2. பின்பு, இரண்டு கண்களாலும் தூரத்தில் உள்ள எதையாவது பார்க்கவும்

3. பின் மீண்டும் மூக்கின் நுனியைப் பார்க்கவும்

பயிற்சி பதினொன்று, பனிரண்டு, பதிமூன்று, பதிநான்கு, பதினைந்து

1. தலையை அசைக்காமல், இரண்டு கண்களையும் விரித்து நீட்டி இடது பக்கமாகப் பார்க்கவும். அதேபோல தலையை அசைக்காமல், இரண்டு கண்களையும் விரித்து நீட்டி வலது பக்கமாகப் பார்க்கவும்.

2. அதேபோல, இரண்டு கண்களாலும் மேலே பார்க்கலாம். பின்பு கீழே பார்க்கலாம்.

3. அதேபோல, இரண்டு கண்களையும் வட்டமாக இடம் வலமாக உருட்டலாம். இடப்பக்கமாக மேலே கொண்டுபோய் வலப்பக்கமாக கீழே கொண்டுவந்து வட்டமடிக்கலாம். அல்லது வலப்பக்கமாக மேலே கொண்டுபோய் இடப்பக்கமாக கீழே கொண்டுவந்து வட்டமடிக்கலாம்.

4. சட்டென்று கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொள்ள வேண்டும். பின்பு திறக்க வேண்டும். இப்படி திரும்பத் திரும்ப பத்து முறைகள் செய்யலாம்.

5. மூக்கின் தண்டைப் பார்ப்பதுபோல ஓரக்கண் போடலாம். இரண்டு கண்களாலும்தான் இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லவேண்டியதில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஓரக்கண் போட்டுப் பார்ப்பது ரொம்ப திடமான பயிற்சிகளில் ஒன்றாகும். கண்களின் தசைகளுக்கு இது ஒரு நல்ல பயிற்சியாகும்.

இந்த பயிற்சியைச் செய்யும்போது நமக்கும் ஓரக்கண் வந்துவிடுமோ என்ற அச்சம் தேவையில்லை. ஏனெனில், வேண்டுமென்றே ஓரக்கண் போடுவது கண் தசைகளுக்கு ஒரு நல்ல பயிற்சியாகும். அவற்றை நல்ல நிலையில் வைக்க இது உதவும். வேண்டுமென்றே இப்படிச் செய்து பார்ப்பதனால், ஓரக்கண் பிரச்னை உள்ளவர்கள் அதிலிருந்து விடுதலை பெற இப்பயிற்சி உதவும்.

இன்னும் உள்ளது, பார்க்கலாம்.

]]>
கண், பயிற்சிகள், தொடர், eyes, exercise, serial, health http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/jan/23/39-என்-கண்ணே---7-2633838.html
2629264 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 38. என் கண்ணே! - 6 நாகூர் ரூமி Monday, January 9, 2017 12:00 AM +0530  

இந்த உலகில் மிகவும் பரிதாபத்துக்குரிய மனிதர் பார்வையில்லாதவர் அல்ல; தொலைநோக்கு இல்லாதவர்தான் – ஹெலன் கெல்லர்


டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸின் நிரூபிக்கப்பட்ட பயிற்சிகள் மூலம் ஆயிரக்கணக்கானோர் உலகெங்கிலும் பார்வை தொடர்பான பிரச்னைகளில் இருந்து குணமடைந்தார்கள். குணமடைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பாண்டிச்சேரி அரவிந்தர் ஆசிரமத்தில் கொடுக்கப்படும் இலவச கண் சிகிச்சையும் பயிற்சியும், பேட்ஸின் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுபவையே.

எல்லாவிதமான பார்வைப் பிரச்னைகளுக்கும் மனம் தளர்ச்சி அடையாமல் டென்ஷனாக, ஸ்ட்ரெயினுடன் இருப்பதே காரணம் என்று பேட்ஸ் கருதினார். கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடியிருப்பதன் மூலம் ரிலாக்ஸ் ஆவது பெரும்பாலான நோயாளிகளுக்கு எளிதாக உள்ளது என்றும் கண்டுபிடித்தார். 

சற்று நேரம் கண்களை மூடி ஓய்வு கொடுத்து, பின்பு சட்டென்று திறந்து ஸ்நெல்லன் சார்ட்டையோ அல்லது புத்தகத்தையோ பார்க்கும்போது, சட்டென்று தெளிவான பார்வை கிடைப்பதை உணர முடியும். இப்படி அடிக்கடி செய்வதன் மூலம் தெளிவான இயல்பான பார்வையை திரும்பப் பெற முடியும். சில நோயாளிகளுக்கு இப்படிச் செய்ததன் மூலம் ஒரு மணி நேரத்துக்குள் இயல்பான, இயற்கையான, சாதாரணமான, நல்ல தெளிவான பார்வைத்திறன் நிரந்தரமாகக் கிடைத்துள்ளது என்றும் பேட்ஸ் தன் நூலில் பதிவு செய்திருக்கிறார். 

அவர் நினைத்தது உண்மைதான் என்று அவருடைய பயிற்சிகள் நிரூபித்தன. மனதில் ஏற்படும் அழுத்தமானது பார்வையில் பிரச்னையை ஏற்படுத்துகிறது. அழுத்தம் குறையக் குறைய, ரிலாக்சேஷன் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, பார்வையில் ஏற்பட்ட பிரச்னைகள் குறைவதை நாம் உணர முடியும். ஏன், குறையின்றி நன்றாகப் பார்க்க முடியும்! கிட்டப்பார்வை, தூரப்பார்வை, சிதறல் பார்வை, முதுமையினால் வரும் பார்வைப் பிரச்னை, சாய்வுப் பார்வை என கண்ணில் ஏற்படும் பிரச்னை எதுவானாலும் சரியாகிவிடும். சரி, பயிற்சிகளுக்குள் போகலாமா? 

பயிற்சிகள் - கண்களுக்கு ஓய்வு தரும் பயிற்சி

1. கண்களை மூடி கொஞ்ச நேரம் கண்களுக்கு ஓய்வு கொடுங்கள். கருப்பு, வெள்ளை என்று உங்களால் மிகச்சரியாக நினைவுகூர முடிகிற ஏதாவது ஒரு நிறத்தை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஓய்வு கிடைத்துவிட்டது என்ற உணர்வு வரும்வரை கண்களை மெள்ள மூடியிருங்கள். 

2. இப்போது கண்களைத் திறந்து, எதிரே உள்ள புத்தகத்தில் ஒரு வாக்கியத்தையோ, சொல்லையோ, எழுத்தையோ ஒரு விநாடி அல்லது அதற்கும் குறைவான நேரம் பாருங்கள். முழுமையாகவோ அல்லது கொஞ்சமாகவோவாவது நீங்கள் கண்களை ரிலாக்ஸ் செய்திருந்தால், நிச்சயம் உங்களுக்குத் தெளிவான பார்வை கிடைத்திருக்கும். பார்க்கப்பட்ட பகுதி சிறியதாக இருக்கும். 

3. இப்படிப் பார்த்து முடித்தவுடன், மீண்டும் கண்களை மெள்ள முன்போல மூடிக்கொள்ளுங்கள். மீண்டும் கருப்பு, வெள்ளை என்று உங்களால் மிகச்சரியாக நினைவுகூர முடிகிற ஏதாவது ஒரு நிறத்தை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஓய்வு கிடைத்துவிட்டது என்ற உணர்வு வரும்வரை கண்களை மெள்ள மூடியிருங்கள். 

4. இப்போது மீண்டும் கண்களைத் திறந்து எதிரே உள்ள புத்தகத்தில் ஒரு வாக்கியத்தையோ, ஒரு சொல்லையோ, எழுத்தையோ ஒரு விநாடி அல்லது அதற்கும் குறைவான நேரம் பாருங்கள்.

இந்தப் பயிற்சியைத் தொடர்ந்து செய்து வரும்போது, தெளிவான பார்வை கிடைக்கும் நேரம் கூடிக்கொண்டே போவதை உணர முடியும். முதல் முறையைவிட இரண்டாவது முறை கூடுதலான கணங்களுக்குத் தெளிவாகப் பார்த்திருக்க முடியும், இப்படியே செய்யச் செய்ய, தெளிவான பார்வைத்திறன் கூடிக்கொண்டே போகும். தினமும் கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடி ஓய்வு கொடுத்து, மனதில் சுகமான எண்ணங்களை ஓடவிட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும். உங்கள் அறை இருட்டாக இருக்குமானால், கண்களை கைகளால் மூடக்கூட வேண்டியதில்லை. அந்த இருட்டிலேயே கொஞ்ச நேரம் இருந்தால் போதும்.

சூரிய ஒளியைப் பார்க்கும் பயிற்சி

ஐயையோ, சூரிய ஒளி கண்ணில் பட்டால் கண்ணுக்கு ஆகாதே, கண் குருடாகக்கூட ஆகிவிடலாமே என்று பலர் பயப்படுவார்கள். ஆனால், இப்படிப்பட்ட பயம் அர்த்தமற்றது; ஆதாரமற்றது. இந்தப் பயிற்சி சூரிய ஒளியை, அதாவது வெயிலை, பார்க்கும் பயிற்சிதான். கண்களை கொட்டக் கொட்டத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு நடுப்பகல் சூரியனை பார்க்கச் சொல்லவில்லை.

கண்ணில் ஒரு பிரச்னை ஏற்படும்போது, சூரிய ஒளியின் துணைகொண்டு அதை குணப்படுத்த முடியும். முறையாகப் பயன்படுத்தினால், சூரிய ஒளி கண்களின் நண்பனாகும் என்று பேட்ஸ் கண்டுபிடித்ததாக பேட்ஸைப் பின்பற்றும் இன்னொரு டாக்டரான மெக்ராக்கன் கூறுகிறார். 

பயிற்சி

கண்களை மெள்ள மூடிக்கொண்டு சூரிய ஒளி கண்ணில் படுமாறு அமர வேண்டும். முதலில் ஒரு சில நிமிடங்கள் இப்படி இருக்கலாம். பழகிய பிறகு கால் மணி நேரம், அரை மணி நேரம்கூட இப்படி இருக்கலாம். ஒரு நாளில் ஒரு தடவைக்கு மேலும் இப்படிச் செய்யலாம். இப்படி மூடிய கண்களுடன் வெயில் படும்படி இருந்துவிட்டு, பிறகு சட்டென்று கண்களைத் திறந்து ஒரு கணம் வானத்தையும் சூரியனையும் பார்க்கலாம். ஒரு கணம்தான். இப்படிச் செய்வதனால் பார்வைத்திறன் கூடும், தளர்ச்சியான மனநிலையும் உண்டாகும் என்கிறார் பேட்ஸ்.

சூரிய சிகிச்சை (Sun Treatment)

ஒளியூட்டப்பட்ட அறையில் ஸ்நெல்லன் சார்ட்டை குறிப்பிட்ட தூரத்தில் வைத்துப் படித்துவிட்டு, பிறகு அதே சார்ட்டை வெயிலில் அதே தூரத்தில் வைத்துப் படிக்க முயற்சி செய்யலாம். அப்படிச் செய்யும்போது வெயிலில் வைத்த சார்ட்டில் உள்ள வாக்கியத்தை அறையில் படித்ததைவிட அதிக தூரத்தில் படிக்க முடியும். இப்படிப் பயிற்சி செய்யும்போது அச்சமோ, அய்யய்யோ வெயிலாச்சே கண் என்னவாவது ஆகிவிடுமோ என்ற வீண் கவலையோ இல்லாமல் செய்ய வேண்டும். இதற்கு சூரிய சிகிச்சை (sun treatment) என்று பெயர். நல்ல கண்களைவிட, பிரச்னை உள்ள கண்களுக்கு ஒளி எப்போதுமே நல்லதுதான் செய்யும். அது செயற்கை ஒளியாக இருந்தாலும் சரி, சூரிய ஒளியாக இருந்தாலும் சரி.

பாமிங் (Palming) பயிற்சி (உள்ளங்கை சிகிச்சை)

பேட்ஸின் பயிற்சிகளில் இது மிகவும் பிரபலமானது. மிகமிக எளிமையானது. உலகில் உள்ள பல நாடுகளிலும் இது இன்றளவும் பின்பற்றப்படுகிறது. யூட்யூபில் இப்பயிற்சி பற்றிய விரிவான காணொளிகள் உண்டு. இது மிக முக்கியமான பயிற்சியும்கூட. பலவிதமான கண் தொடர்பான பிரச்னைகளுக்குப் பலவிதமான பயிற்சிகளை பேட்ஸ் சிபாரிசு செய்கிறார். அப்பயிற்சிகளைச் செய்யும்போதும், செய்த பிறகும்கூட ‘பாமிங்’ செய்வதையும் ஒரு முறையாக அவர் அறிமுகப்படுத்துகிறார். எனவே, ‘பாமிங்’ என்பது பயிற்சிகளின் பயிற்சியாக உள்ளது என்று கூறலாம்.

உள்ளங்கைகளை கன்ன எலும்புகளின் மீது வைத்து வெளிச்சம் படாதவாறு கைகளினால் கண்களை மெள்ள மூடிக்கொள்ள வேண்டும். முழங்கைகளை மேஜையின் மீது வைத்து ஊன்றிக்கொள்ளலாம். அப்போதுதான் உடலில் உள்ள எல்லா தசைகளும் ரிலாக்ஸ்டாக இருக்கும். அப்போது வழக்கம்போல மனதில் எண்ணங்களை ஓடவிட்டுக்கொண்டோ அல்லது அதுவாக ஓடுவதை அனுமதித்துக்கொண்டோ இருக்கக்கூடாது. 

கண்களை மூடிய பிறகு தெரியும் இருட்டில் ஏதாவது நிறங்கள் தெரியலாம். ஆனால் அவை கற்பனையின் விளைவுகள். பார்வை நரம்பின் வழியாக மூளைக்கு எதுவும் போகவில்லை. அப்படி ஏதாவது தெரிந்தாலும், அதையும் மீறி எல்லாம் பரிபூரண கருப்பாக மாறும்வரை காத்திருக்க வேண்டும். அதுவரைக்கும், தோன்றும் நிறங்கள் அல்லது உருவங்களில் இருந்து விடுபட முயற்சி செய்யவும்கூடாது. ஏனெனில், அது ஒரு போராட்டத்தையும் அதன் விளைவாக மன இறுக்கம் என்று புரிந்துகொள்ளப்படும் டென்ஷனையும் உண்டுபண்ணிவிடும். மனமும் உடலும் ரிலாக்ஸ்டாக இருப்பது அவசியம். அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்? 

ஒன்றும் செய்யக்கூடாது. தெரியும் நிறங்களோடு போராடவே கூடாது. அவற்றை விரட்டிவிட எந்த முயற்சியும் செய்யக்கூடாது. ஏனெனில், அது ரிலாக்சேஷனைக் கெடுத்துவிடும். மனம் எந்த அளவுக்கு ரிலாக்ஸ்டாக இருக்கிறதோ அந்த அளவுக்கு பார்வை தெளிவாக மாறும், பார்வைத்திறன் கூடும். எனவே பொறுமை வேண்டும். பொறுமையாளர்களோடு நிச்சயமாக நான் இருக்கிறேன் என்று இறைவன் கூறுகின்ற வசனம் ஒன்று திருக்குர்’ஆனில் உள்ளது (8:46). எனவே எந்தக் காரியமும் வெற்றிகரமாக முடிவதற்கு மனிதனுக்குக் கொஞ்சம் பொறுமை அவசியம். அதுவும் ரிலாக்ஸ்டான பொறுமை. எதிர்ப்பார்த்தலற்ற காத்திருப்பு என்றும் இதைச் சொல்லலாம். 

மனதில் டென்ஷன் போய்விட்டால் மூடிய கண்களுக்குள் தெரிந்த நிறங்களெல்லாம் போய் வெறும் கருப்பு தோன்றிவிடும். எல்லாம் கருப்பாகத் தெரிந்தால், உருவங்கள் எதுவும் தெரியாவிட்டால், மனம் ரிலாக்ஸ் ஆகிவிட்டதென்று புரிந்துகொள்ளலாம். எந்த அளவுக்கு கருப்பு ஆழமாகத் தெரிகிறதோ அந்த அளவு மனம் அமைதியாகிவிட்டதென்றும், பார்வைத் திறன் பரிபூரணமாகிவிட்டதென்றும் அர்த்தம்.

அதேசமயம் பசி, தூக்கமின்மை, கோபம், களைப்பு, கவலை, மன அழுத்தம் போன்ற உடல், மன ரீதியான பிரச்னைகளை வைத்துக்கொண்டு கண்களை ரிலாக்ஸ் செய்ய முயன்றால், அது முடியாமல் போய்விடலாம். சாதாரண மனநிலையில் ‘விடாது கருப்பை’ப் பார்க்க முடிகிறவர்களுக்கும் மன அழுத்தம் இருக்கும் நிலையில் அப்படிப் பார்ப்பது கஷ்டமாகிவிடும். ஏனெனில், கண் பார்வை மிகத்தெளிவாக இருந்தால் மனம் மிக அமைதியாக இருக்கிறதென்று அர்த்தம் என்று கூறுகிறார் பேட்ஸ். இதையே தலைகீழாகப் பார்த்தோமானால், இன்னொரு கதவை நம்மால் திறக்க முடியும். அது என்ன? பார்வையை தெளிவாக வைத்துக்கொண்டால் மனம் அமைதியாக இருக்கும் அல்லவா?!

‘பாமிங்’ செய்யும்போது மூடிய கண்களுக்குள் கருப்பான ஒரு பின்புலம் தெரிவதற்குப் பதிலாக, சிவப்பு, பச்சை, சாம்பல், மஞ்சள் என்று பல நிறங்கள் திட்டுத் திட்டாகத் தெரிவதாகவோ அல்லது கருப்பு நிறம் மேகங்களைப்போல துண்டு துண்டாக மிதந்துகொண்டு செல்வதைப் போலவோ காண்பதாக பேட்ஸிடம் சில நோயாளிகள் கூறினர். இன்னும் சிலருக்கு கருப்பு பின்புலம் சில கணங்களுக்குத் தெரிந்ததாகவும், பிறகு உடனே வேறு நிறங்கள் வந்துவிட்டதாகவும் கூறியுள்ளனர். 

ஆனாலும் கருப்பு நிறத்தையோ அல்லது கருப்பான பொருள்களையோ நினைவுப் பெட்டகத்திலிருந்து எடுத்துப் பார்ப்பது பலன் தரும். பார்க்கப்படும் கருப்பு நிறம் அல்லது கருப்புப் பொருள் தெளிவற்றதாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. சுமாராகத்தான் தெரிகிறது என்றாலும் அதுவும் பார்வையை மீட்க உதவும். பேட்ஸின் பயிற்சிகளின்படி, கருப்புதான் பார்வை மீட்பராகச் செயல்படுகிறது! ‘பாமிங்’ பயிற்சியின் மூலம் தெளிவான, ஆழமான கருப்பைப் பார்த்து, பார்வைத்திறனை மீட்க முடிந்தவர்கள் ‘கருப்புதான் எனக்குப் புடிச்ச கலரு’ என்று ஆனந்தமாகப் பாடலாம்! 

‘பாமிங்’ செய்யும்போது, அதை தீவிரப்படுத்தும் பொருட்டு சில பயிற்சிகளை கூடுதலாகச் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். மூடிய கண்களுக்கு உள்ளே ஒரு வெள்ளைப்பட்டை அல்லது வெள்ளைக் காகிதம் இருப்பதாகவும் அதன் மீது ‘ஓ’ என்ற ஆங்கில எழுத்து வடிவம் கருப்பாக இருப்பதாகவும் கற்பனை செய்யலாம். அப்படிச் செய்யும்போது வெள்ளைத்தாளின் பின்புலத்தைவிட அந்த எழுத்து கருப்பாகத் தெரியும்.

இந்தக் கற்பனை வராவிட்டால், ஒரு கடற்கரையில் கடல் அலைகளின் மீது ஒரு கருப்புப் பந்து அல்லது பெரிய உருளை ஆடிக்கொண்டிருப்பதாகவும், அது அலைகளோடு அலைந்து சிறிதாகி தூரமாக மறைந்துபோவதாகவும் கற்பனை செய்யலாம் என்று பேட்ஸ் கூறுகிறார். இந்தக் கற்பனைதான் என்றில்லை; மனதை ரிலாக்ஸ் செய்யும் எந்தக் கற்பனையாக இருந்தாலும் ஓகேதான்.

நமக்கு நன்கு தெரிந்த கருப்புப் பொருள்களை நினைவுகூரலாம். அது எளிதாகவும் மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும். உதாரணமாக, ஒரு டெய்லருக்கு கருப்பு நூல்கண்டை மனதில் கொண்டுவருவது எளிதாக இருக்கும். பெண்களின் கருங்கூந்தலை கற்பனை செய்வது இன்னும் எளிதாக இருக்கும்! (ஆனால் இது எமி ஜாக்சன்களுக்குப் பொருந்தாது என்று நீங்கள் சொல்வது என் காதில் விழுகிறது)!

கண் அயற்சி என்று சொல்லப்படும் (eye strain) பிரச்னைக்கும் இது ஒரு நல்ல தீர்வாக இருக்கும். மூளையில் உள்ள பார்வை மையத்தைத் தூண்டும் பயிற்சிகளில் இது மிகச்சிறந்ததாகும் என்றும், தான் உருவாக்கிய பயிற்சிகளிலேயே ‘பாமிங்’தான் மிக எளிமையானது என்றும் பேட்ஸ் கூறுகிறார். 

‘கேடராக்ட்’ பிரச்னையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் அறுவை சிகிச்சை இல்லாமல் நல்ல பார்வையை எப்படியாவது பெற்றுவிட வேண்டும் என்ற உறுதியான முயற்சியில் இந்த ‘பாமிங்’ பயிற்சியை தீவிரமாகச் செய்து ஒரே நாளில் குணமடைந்த அனுபவத்தையும் பேட்ஸ் தனது நூலில் விவரிக்கிறார்.

‘பாமிங்’ பயிற்சியில் மனம் ரிலாக்ஸ் ஆகும். அப்படி ஆகும்போது வசதியான தூரத்தில் ஸ்நெல்லன் சார்ட்டை வைத்துக்கொண்டு அதில் உள்ள எழுத்துக்களில் ஒன்றைப் பார்க்கலாம். அப்படிப் பார்த்த பிறகு கண்களை மூடிக்கொண்டு அதை மனக்கண்ணால் பார்க்க வேண்டும். மனம் ரிலாக்ஸ்டாக இருப்பதால், அப்போது மனதால் பார்க்கப்படும் எழுத்து உண்மையில் இருப்பதைவிட கருமைகூடியதாகத் தெரியும். இப்படியே கருமை கூடும் விதத்தில் கற்பனை செய்து செய்து மீண்டும் மீண்டும் பார்ப்பதன் மூலம் இழந்த பார்வைத்திறனை மிக விரைவில் பெறமுடியும் என்கிறார் பேட்ஸ். 

ஆனால் இப்படி ‘பாமிங்’ செய்யும்போது செய்யக்கூடாத ஒரு செயலும் உண்டு. அதுதான், கருப்பின் மீது கவனத்தைக் குவிப்பது. எப்படியாவது கருப்பாகத் தெரிந்துவிட வேண்டும் என்று கருப்பை ‘கான்சன்ட்ரேட்’ செய்வது. ஒரு புள்ளியில் மனதைக் குவிக்க முயலும் செயலானது, மனதில் டென்ஷனை ஏற்படுத்தி ரிலாக்சேஷனைக் கெடுத்துவிடும். கண்களுக்கு அது ‘ஸ்ட்ரெய்ன்’ கொடுத்துவிடும். எனவே, ‘பாமிங்’ செய்யும் நோக்கமே வீணாகிவிடும் என்று பேட்ஸ் எச்சரிக்கிறார். 

எவ்வளவு அதிகமான நேரம் ‘பாமிங்’ செய்ய முடியுமோ அவ்வளவுக்கு ரிலாக்சேஷன் கிடைக்கும். எவ்வளவு ரிலாக்சேஷன் கிடைக்கிறதோ அவ்வளவுக்கு பார்வையில் தெளிவு ஏற்படும் என்றும் பேட்ஸ் கூறுகிறார். 

‘பாமிங்’ செய்வதற்கு முன் ஒரு கருப்பான பொருளைப் பார்த்திருந்தால், ‘பாமிங்’ செய்யும்போது அந்த கருப்பான பொருள் மட்டுமின்றி, வெள்ளையான அல்லது கருப்பல்லாத அதன் பின்புலமும் நினைவுக்கு வரும். எனினும் ஒரு சில விநாடிகளுக்கு அந்தக் கருப்பான பொருளைப் பார்த்தாலே அதன் பின்புலம் மறைந்து எல்லாம் கருப்பாகிவிடும். 

கருப்பை ஆழமாகப் பார்க்காமலே பார்த்ததாக நோயாளிகள் கூறுவதுண்டு. ஆனால், ‘பாமிங்’ செய்ததன் விளைவுகளைப் பரிசோதிக்கும்போது, அவர்கள் பொய் சொன்னார்களா அல்லது உண்மை சொன்னர்களா என்பது தெரிந்துவிடும். பார்வைத்திறன் கூடியிருந்தால் அவர்கள் சொன்னது உண்மை. இல்லையெனில் கற்பனை. 

சரி, கருப்பான பொருள்களை தேவையான அளவுக்கு நினைவுகூர்வதில் பிரச்னை இருந்தால் என்ன செய்யலாம்? சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை, பழுப்பு, வெள்ளை என எந்த நிறத்தில் உள்ள பொருளை வேண்டுமானலும் உதவிக்கு அழைக்கலாம்! இந்த நிறத்தையோ அல்லது இந்நிறங்களில் உள்ள பொருள்களில் ஏதாவது ஒன்றையோ நினைவுகூரலாம். ஆனால், ஒரு வினாடிதான். ஆமாம். கருப்பல்லாத நிறங்களை ஒரு விநாடிக்கு மேல் பார்க்க வேண்டியதில்லை என்கிறார் பேட்ஸ். இப்படிப் பார்ப்பதும் விட்டுவிடுவதுமாக ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடங்களுக்கு விட்டுவிட்டுச் செய்ய வேண்டும். 

ஐம்புலன்களுக்கான எல்லா நரம்புகளையும் ரிலாக்ஸ் செய்வதில் ‘பாமிங்’ பயிற்சிக்கு பெரிய பங்குண்டு. இப்படித் தொடர்ந்து செய்து வந்தால், நோயாளி நிரந்தரமாகக் குணமடைவார் என்பது மட்டுமல்ல; கண்வலி, தலைவலி எல்லாம் போயிவிடும் என்றும் பேட்ஸ் அடித்துக் கூறுகிறார். 

க்ளாகோமா எனப்படும் விழி விறைப்பு நோயால் வலது கண் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர், கடுமையான வலியாலும் வேதனையாலும் ஆறு மாதங்களாகக் கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், அவர் அரை மணி நேரம் ‘பாமிங்’ செய்த பிறகு அவருடைய வலி முற்றிலுமாகப் போய்விட்டது. அவரால் ஒளியைப் பார்க்க முடிந்தது. மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் நிரந்தரமாகக் குணமடைந்தார். மறுபடியும் அவருக்கு க்ளாகோமா வரவே இல்லை என்று பேட்ஸ் தனது நூலில் குறிப்பிடுகிறார். 

ஒழுங்காகப் ‘பாமிங்’ செய்தால், செய்து கண்களைத் திறந்த பிறகும் ரிலாக்சேஷன் தொடரும். பின் அது உங்களை விட்டுப் போவதில்லை. ‘பாமிங்’ மூலம் முயற்சி செய்பவர்கள் மிக விரைவில் குணமடைகிறார்கள். அவர்களைப் பாராட்ட வேண்டும் என்று பேட்ஸ் கூறுகிறார்.

எழுவது வயது நோயாளி ஒருவர் ‘பாமிங்’ செய்து குணமான விவரங்களையும் தருகிறார். அந்த எழுபது வயது முதியவருக்கு பல பிரச்னைகள் இருந்தன. அவருக்கு முதுமையினால் ஏற்படும் பார்வைக் குறைவு (presbyopia), தூரப்பார்வை, சிதறல் பார்வை இதெல்லாம் அல்லாமல் காடராக்ட் வேறு இருந்தது! கிட்டத்தட்ட, நாற்பது ஆண்டுகளாக அவர் மூ.க. அணிந்திருந்தார். படிப்பதற்கும் மேஜை வேலைகளைப் பார்க்க மட்டுமே அவர் இருபது ஆண்டுகள் மூ.க. அணிந்திருக்கிறார். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில், மூ.க. அவருக்கு உதவவில்லை. எப்படிப் பார்த்தாலும் பார்வை சரியாகத் தெரியவில்லை. அப்போதுதான் பேட்ஸின் ‘பாமிங்’ பற்றித் தெரிந்துகொண்டார். 

நான் அதை அதிக நேரம் செய்யலாமா என்று பேட்ஸிடம் கேட்டார். இல்லை, ரொம்ப நேரம் செய்யவேண்டியதில்லை. ‘பாமிங்’ என்பது கண்களுக்கு ஓய்வு கொடுப்பதுதான். ஓய்வையும் ரொம்ப நேரம் கொடுக்கக்கூடாது என்று பேட்ஸ் கூறினார். 

கொஞ்ச நாள் கழித்து பேட்ஸைச் சந்தித்த அந்த முதியவர், “டாக்டர், ரொம்ப கஷ்டமாகிவிட்டது; ரொம்ப சலிப்பூட்டுகிறது” என்றார். 

எது சலிப்பூட்டுகிறது என்று பேட்ஸ் கேட்கவும், ‘பாமிங்’ என்று பதில் சொன்னார். ஏன் என்று பேட்ஸ் கேட்க, “தொடர்ந்து 20 மணி நேரம் நான் ‘பாமிங்’ செய்தேன்” என்று கூறியிருக்கிறார்!

“இல்லையே, அப்படி செய்திருக்க முடியாதே, நீங்கள் இடையில் சாப்பிடப் போயிருக்க வேண்டுமே” என்று பேட்ஸ் கேட்க, “இல்லை டாக்டர், நான் சாப்பிடப் போகவே இல்லை. காலையில் நாலு மணியிலிருந்து இரவு பன்னிரண்டு வரை தண்ணீர் மட்டும் குடித்துக்கொண்டு தொடர்ந்து ‘பாமிங்’ செய்துகொண்டிருந்தேன்” என்றாரே பார்க்கலாம்!

நிச்சயம் சலிப்பூட்டுவதாகத்தான் இருந்திருக்கும்! இவ்வளவு நேரம் ‘பாமிங்’ செய்வதை பேட்ஸ் சிபாரிசு செய்யவில்லை. ஆனால், எப்படியாவது பிரச்னையிலிருந்து விடுபட்டால் போதும் என்ற வேகம் அந்த முதியவரை அப்படிச் செய்யவைத்துள்ளது. ஆனாலும் அவருக்கு அது உதவவே செய்தது. எப்படி?

மூ.க. போடாமல் பரிசோதனை சார்ட்டில் இருந்த எழுத்துகளை அவரால் 20 அடி தூரத்திலிருந்து படிக்க முடிந்தது! Perfect Eyesight Without Glasses என்ற அவரது நூலில் ‘பாமிங்’ பற்றிய அத்தியாயத்தின் 135-வது பக்கத்தில் பேட்ஸ் இதைப் பதிவு செய்துள்ளார். 

இன்னும் நிறைய உண்டு. பார்க்கலாம்.

]]>
தொடர், மருத்துவம், கண்கள், health, eyes, serial http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/jan/09/38-என்-கண்ணே---6-2629264.html
2625408 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 37. என் கண்ணே! -  5 நாகூர் ரூமி Monday, January 2, 2017 12:00 AM +0530
 

கற்பனை என்பது ஆன்மாவின் கண்ணாகும் - ஜோசஃப் ஜுபர்ட்

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸின் முக்கியக் கோட்பாடுகளை மூன்று சொற்களில் சுருக்கிவிடலாம் - ரிலாக்சேஷன், நினைவாற்றல், கற்பனை. முன்னது கிடைத்தால் பின்னால் உள்ள இரண்டும் சரியாக வேலைசெய்யும். அவை சரியாக வேலை செய்தால், கண் பார்வை மட்டுமல்ல, எல்லாப் பிரச்னைகளும் சரியாகும். எல்லாப் பிரச்னைகளுக்குமான ஒரே தீர்வு, ரிலாக்சேஷன் என்ற மந்திரம்தான். 

ரிலாக்சேஷன் செய்த அற்புதம்

பத்து வயதுப் பையன் ஒருவனை பரிசோதித்த ஒரு கண் மருத்துவர், அவனுக்குக் கண்கள் முறையாக வளர்ச்சி அடையாததால் பார்வைக் குறைவும் வலியும் ஏற்பட்டிருக்கிறது; அவன் கிட்டத்தட்ட குருடாகிக்கொண்டிருக்கிறான் என்று அவன் பெற்றோர்களிடம் கூறினார். ஆனால், அந்தப் பையனுக்கு நம்பிக்கையூட்டி பேட்ஸின் ரிலாக்சேஷன் பயிற்சிகளைக் கொடுத்து பத்தே நாளில் அவனை குணப்படுத்தினார் வில்லியம் மெக்ராக்கன் என்ற டாக்டர்! கிட்டப்பார்வை, சிதறல் பார்வை போன்ற பிரச்னைகளெல்லாம் மனதில் ஏற்படும் இறுக்கத்தின் விளைவுகள்தான் என்பதை அவனுக்குப் புரியவைத்தார். 
அதேபோல், திக்குவாய் கொண்ட ஒரு பையனையும் மெக்ராக்கன் குணப்படுத்தியுள்ளார். பல ஆண்டுகளாக ‘கேடராக்ட்’ நோயால் அவதிப்பட்டு, கிட்டத்தட்ட குருடாகிப்போன ஒரு பெண்ணையும் அவர் இரண்டே வாரங்களில் குணப்படுத்தினார். பேட்ஸின் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி அவர் குணப்படுத்திய மேலே சொன்னது போன்ற பல நிகழ்வுகளை தனது Use Your Own Eyes என்ற நூலில் அவர் பதிவு செய்துள்ளார். பேட்ஸின் வழிமுறைகளின் வெற்றிக்கு அவர் ஒரு நல்ல சான்று.

ஒரு நோயாளி குணமடையத் தேவை, சரியான மனப்பாங்கு மட்டுமே என்கிறார் பேட்ஸின் சீடரைப்போலப் பேசும் டாக்டர் மெக்ராக்கன்! அவரும் ஆரம்பத்தில் மூ.க. அணிந்துகொண்டிருந்தார். அதுவும் முப்பத்தேழு ஆண்டுகளாக! பேட்ஸின் நூலைப் படித்து, அதில் உள்ள பயிற்சிகளைச் செய்தபிறகு, மூ.க. இல்லாமலே நன்றாகப் பார்க்கக்கூடிய திறனைப் பெற்றார். அதன் பிறகுதான் பேட்ஸின் வழிமுறைகளை அவர் மற்றவர்களுக்குப் பயன்படுத்தவும் பிரபலப்படுத்தவும் ஆரம்பித்தார்.

தீர்ந்த பார்வைக்கு உதவும் நினைவாற்றல்

நம்முடைய நினைவாற்றலானது நாம் தெளிவாகப் பார்ப்பதற்கு உதவி செய்யும் என்கிறார் பேட்ஸ். நமது ஐம்புலன் அனுபவம் எதுவாக இருந்தாலும் அதை மனம் ரிலாக்ஸ்டாக இருக்கும்போது பரிபூரணமாக மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டுவர முடியும் என்கிறார். கண்கள் திறந்திருக்கும்போது பார்வை நார்மலாக இருக்கும். கண்கள் மூடியிருக்கும்போது பின்புலம் எல்லாம் கருப்பாகத் தெரியும். ஒரு கைக்கடிகாரத்தின் டிக்டிக்கையோ, ஒரு வாசனையையோ அப்போது உங்களால் துல்லியமாக உணர முடியுமென்றால், உங்கள் மனம் நல்ல ஓய்வில் இருக்கிறது என்று அர்த்தம். அந்த நேரத்தில் கண்கள் மூடியிருந்தாலும், மூடிய கண்களுக்குள் பரிபூரணமான கருப்பு நிறம் தெரியும். கருப்பு பின்புலம் ஆழமாகத் தெரிவது மனம் நன்றாக ரிலாக்ஸ்டாக இருப்பதன் அடையாளம் என்கிறார் பேட்ஸ். எந்த அளவுக்கு கருப்பு நிறம் சரியாகத் தெரியவில்லையோ அந்த அளவுக்கு மனதின் ரிலாக்சேஷன் கெட்டிருக்கிறது என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். 

கண்ணுக்கு உள்ளே ஒளியைப் பாய்ச்சும் ரெடினாஸ்கோப் என்ற கருவி மூலமாக இதை நிரூபிக்கமுடியும் என்றும் அவர் கூறுகிறார். அதாவது, எந்த அளவுக்கு கருப்பு நிறத்தைத் துல்லியமான நினைவுகூர முடிகிறதோ அந்த அளவுக்கு பார்வை சரியாகும் என்று அர்த்தம். அப்படியானால், பார்வைக் கோளாறை சரிசெய்ய கருப்பு நிறத்தை ஆழமாகவும் துல்லியமாகவும் மூடிய கண்களுக்கு உள்ளே பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். பார்வைக் கோளாறை சரிசெய்ய, நினைவாற்றலையும் ரிலாக்சேஷனையும் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று அர்த்தம். கருப்பை சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லையெனில், மனமும் கண்களும் ரிலாக்ஸ்டாக இல்லை, ஸ்ட்ரெய்னில் உள்ளது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு கண்ணில் பிரச்னை உள்ள ஒருவரை இரண்டு கண்களாலும் ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் உள்ள புள்ளியைப் பார்க்கவைத்தால் இது விளங்கிவிடும். முதலில் இரண்டு கண்களாலும் பார்க்கச் சொல்லிவிட்டு, பின்னர் நன்றாக இருக்கும் கண்ணை மூடச் சொல்லிப் பார்க்கச் சொல்ல வேண்டும். இப்படிச் செய்யும்போது, உதாரணமாக, வலது கண் பார்வை நார்மலாகவும், இடது கண் பார்வை பிரச்னையோடும் உள்ளவராக அவர் இருந்தால், இரண்டு கண்களையும் திறந்திருக்கும்போது ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் உள்ள புள்ளியை இருபது விநாடிகளுக்கு அவரால் நினைவில் வைத்திருக்கமுடியும். பிரச்னை உள்ள கண்ணால் மட்டும் பார்க்கும்போது பத்து விநாடிகள்தான் வைத்திருக்கமுடியும். பிரச்னையின் அளவைப் பொறுத்து நினைவாற்றல் குறைந்துகொண்டே போகும்.

அதாவது, வலது கண் பார்வை நன்றாக இருந்தால், அது திறந்திருக்கும்போது நினைவாற்றலும் சிறப்பாக இருக்கும். பார்வைக் கோளாறு உள்ள ஒரு நோயாளி எந்தவிதமான பயிற்சியை மேற்கொண்டிருந்தாலும் சரி, ஏற்கெனவே பார்த்த கருப்புப் புள்ளியை நினைவில் வைத்திருப்பதன் மூலம் பார்வைக் கோளாறை விரைவில் சரி செய்ய முடியும் என்கிறார் பேட்ஸ். 

ஆனால், முயற்சி செய்து நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை. அப்படிச் செய்வது டென்ஷனை ஏற்படுத்திவிடும். ரிலாக்சேஷன் இருக்கும்போது நினைவாற்றலும் நன்றாக இருக்கும். ‘பாமிங்’பயிற்சி செய்வது கருப்பை நன்றாக நினைவில் கொண்டுவர உதவும் என்கிறார் பேட்ஸ். (‘பாமிங்’பயிற்சி பற்றி விரைவில் பார்க்க இருக்கிறோம்).

கண்களைத் திறந்து ஒரு வெற்றுப்பரப்பை / சுவரை / திரையைப் பார்ப்பதன் மூலம் ஸ்ட்ரெய்ன் குறைகிறது என்றும், அதன்பிறகு கருப்புப் புள்ளியை நன்றாக நினைவில் கொண்டுவர முடியும் என்றும், ஒளிவிலகல் தொடர்பான எல்லாத் தவறுகளும் சரிசெய்யப்பட்டு பார்வைக் கோளாறுகள் நீங்குகின்றன என்றும் பேட்ஸ் சொல்கிறார். ஒன்றுமே இல்லாத பரப்பைப் பார்க்க எந்தவித முயற்சியும் தேவையில்லாததால், கண்ணில் தேவையில்லாமல் ஸ்ட்ரெய்ன் எதுவும் ஏற்படுவதில்லை. வெற்றுப்பரப்பின் மீது கண்ணைப் போட்டுவைக்க தூரமும் ஒரு பொருட்டில்லை. 

ஆனால், எழுதியிருக்கும் எதையாவது படிக்க வேண்டும் என்றாலோ, திரையில் தெரியும் ஏதாவதொரு பொருளைப் பார்க்க வேண்டும் என்றாலோ, எவ்வளவு தூரத்தில் அது இருக்கிறது என்பதைப் பொருத்து பார்வையில் தெளிவு இருக்கும். அந்த நேரத்தில், கண்ணுக்கும் திரைக்கும் இடையில் உள்ள தூரம் முக்கியமாகிறது. ஆனால், வெற்றுத்திரையைப் பார்க்கும்போது இந்தப் பிரச்னை ஏற்படுவதில்லை. திரையில் ஒருக்கும் ஒன்றைத் தெளிவாகப் பார்ப்பதற்கு நமது நினைவாற்றலே துணை நிற்கிறது. நினைவாற்றல் நன்றாக இருக்கும்போது பார்க்கப்படும் பொருளும் தெளிவாகத் தெரியும்.

ஐம்பத்தைந்து வயது பெண்மணிக்கு கிட்டப்பார்வை இருந்தது. அவரால் ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் உள்ள பெரிய C என்ற எழுத்தைப் பார்க்கமுடியாது. அதுமட்டுமல்ல, அவரால் துணை இல்லாமல் வெளியே செல்லமுடியாது. ஆனால், ஏதுமற்ற ஒரு பச்சை நிற சுவரைப் பார்க்கவைத்ததன் மூலம், அவரை ரிலாக்ஸ் செய்து, நினைவாற்றலைக் கூட்டி கதவின் பிடியை அவர் பார்க்கும்படிச் செய்து அதைத் தொட்டுத் திருப்ப வைத்தார் பேட்ஸ். (Perfect Eyesight Without Glasses – பக். 163).

ஸ்நெல்லன் கார்டில் உள்ள ஒரு புள்ளியை நினைவு வைத்திருந்தால்கூட எழுத்துக்கள் நன்றாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கும். ஏனெனில், ஒரு புள்ளிக்காக ரிலாக்ஸ் ஆகிவிட்ட மனம் ஒரு எழுத்துக்காக ஸ்ட்ரெய்ன் ஆகாது. புள்ளியில் தொடங்கிய ரிலாக்சேஷனும் நினைவாற்றலும் எழுத்திலும் தொடரும். தனியாக ஒரு புள்ளியைப் பார்த்து நினைவுகூர்வதற்குப் பதிலாக தொடர்ந்து பல புள்ளிகளையோ அல்லது i, j போன்ற எழுத்துகளின் மீதுள்ள புள்ளிகளையோ நினைவில் கொள்ளலாம் என்கிறார் பேட்ஸ்.

கருப்பு நிறம்தான் என்றில்லை. அது பிடிக்காவிட்டால், பிடித்த நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து நினைவில் கொள்ளலாம். ஏதாவதொரு புள்ளியை முதலில் மனம் நினைவில் வைத்துக்கொண்டால், சென்ட்ரல் ஃபிக்சேஷன் என்ற விஷயம் நடந்துவிடும். (இதுபற்றி போன கட்டுரையில் பார்த்தோம்). அது பார்வையை நிச்சயம் மேம்படுத்தும் என்றும் பேட்ஸ் கூறுகிறார். மூன்று அல்லது ஐந்து விநாடிகளுக்கு மேல் விழிகளை மூடிய நிலையில் கருப்பை நினைவுகூர முடியாதவர்களுக்கு central fixation பயிற்சி பயன் தரும் என்று பேட்ஸ் கூறுகிறார். 

ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளிக்கூட மாணவிக்கு ஒரு தேர்வில் ஒரு கேள்விக்கான பதில் நினைவுக்கு வராதபோது, தன் பார்வைக் கோளாறை சரிசெய்ய பேட்ஸ் சொன்னபடி புள்ளியை நினைவுகூர, மறந்துபோன பதில்கள் ஞாபகம் வந்தனவாம். இதுமட்டுமல்ல; ஒரு நோயாளியின் பெயர் பேட்ஸுக்கு மறந்துபோனது. உடனே ஒரு புள்ளியை நினைவுபடுத்திக்கொள்ளவும் நோயாளியின் பெயர் அவர் ஞாபகத்து வந்தது (பக்கம் 167)! 

ஒரு புள்ளி நினைவுக்கு வரும்போது பரிபூரணமான பார்வையும் ஒருவருக்குக் கிடைத்துவிடுகிறது என்பது பேட்ஸின் முக்கியமான கண்டுபிடிப்பென்றே சொல்லலாம். அப்படி தெளிவான பார்வை வந்தபிறகு, அது தொடர்ந்து நன்றாகவே இருக்கும் என்றும் அவர் கூறினார். A perfect memory is not only instantaneous, but continuous என்கிறார் அவர் (பக்கம் 168). ஒரு புள்ளியை நினைவுகூர்வது, ரிலாக்சேஷன் வந்துவிட்டதா இல்லையா என்று தெரிந்துகொள்வதற்கான பரிசோதனை என்றே சொல்லலாம் என்கிறார் அவர். 
பார்வைக்கு உதவும் கற்பனை

நாம் பெரும்பாலும் மனதால்தான் பார்க்கிறோம். கண்களால் கொஞ்சம்தான் பார்க்கிறோம் என்கிறார் பேட்ஸ்! விழித்திரையில் விழும் பிம்பங்களை மனம் எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே நாம் பார்க்கமுடிகிறது. உண்மையில் நாம் காண்பது உருவங்களை அல்ல; அவற்றைப் பற்றிய மனதின் புரிந்துகொள்ளல்களையே. இன்ன நிறம், இன்ன வடிவம், இன்ன அளவு என்பதெல்லாமே மனதின் அல்லது மூளையின் புரிந்துகொள்ளல்கள்தான். பார்வையின் கோணமும் விழித்திரையில் விழும் பிம்பமும் ஒன்றாகவே இருந்தாலும், அடிவானத்தில் தெரிவதைவிட சின்னதாகவே வானுச்சியில் நிலவு தெரிகிறது. ஏனெனில், அடிவானத்துக்கு வரும்போது சுற்றி இருக்கும் பொருள்களோடு நிலவை மூளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறது. ஆனால், வானுச்சியில் அப்படி ஒப்பீடு செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்கிறார் பேட்ஸ். உயரமான கட்டடத்தின் மீதி நிற்கும் மனிதன் சின்னதாகத் தெரிவதும் இதனால்தான் என்கிறார் அவர்.

பார்வை நார்மலாக உள்ளவர்களின், அதாவது பார்வையில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாதவர்களின் நினைவாற்றலும் கற்பனையும் பார்ப்பதற்கு உதவுகிறது. ஆனால், பார்வையில் பிரச்னை உள்ளவர்களுக்கு நினைவாற்றலிலும் கற்பனையிலும் பிரச்னை இருக்கும். பிரச்னை ஏதும் இல்லாமல் நல்ல பார்வை உள்ள இரண்டு பேர் ஒரே பொருளைப் பார்த்தாலும், இருவரும் ஒரே மாதிரியாகப் பார்ப்பதில்லை. அவர்களது தனித்துவத்துக்குத் தக்கவாறுதான் பார்வையும் இருக்கும். பார்வைக் கோளாறு இருந்த ஒருவர் ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் இருந்த பெரிய C எழுத்தைப் பார்த்தார். பத்தடி தூரத்தில் அவர் அதைப் பார்த்தபோது, இருபதடி தூரத்தில் பார்த்ததைவிட சின்னதாக அது தெரிந்தது (பக்கம் 172)!

நம்முடைய கண் ‘அவுட் ஆஃப் ஃபோக’ஸில் உள்ளபோது பார்க்கப்படும் பொருளின் வடிவமும் கன்னாபின்னாவெனத் தெரிய வாய்ப்புண்டு. அப்பொருள் இருக்கும் இடம்கூட மாறித் தெரியலாம். ஒரு பொருள் இரண்டாகவோ பலவாகவோ தெரியலாம். 

கற்பனை சரியாக வர வேண்டுமென்றாலும் சரியான ரிலாக்சேஷன் தேவை என்கிறார் பேட்ஸ். சரியான கற்பனையானாது, விழித்திரையில் விழும் பிம்பங்களை சரியாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, பார்வையில் ஏற்படு ஒளிவிலகல்களையும் சரிசெய்கிறது. 

நம்முடைய கற்பனை நினைவாற்றலோடு தொடர்புகொண்டது. எனினும் தனித்துவம் கொண்டது. சூரிய அஸ்தமனத்தை வாழ்க்கையில் ஒருமுறைகூடப் பார்த்திருக்காவிட்டால், உங்களால் சூரிய அஸ்தமனத்தைக் கற்பனை செய்யவே முடியாது. ஏற்கெனவே பார்த்த நினைவுப்பெட்டகம்தான் கற்பனைக்கு உதவி செய்கிறது. ஏற்கெனவே ஒரு லயனையும் நம்ம நயனையும் பார்த்திருந்தால்தானே நயனின் முகத்தில் லயனின் முகத்தை ஃபோட்டோஷாப்பின் மூலமாக ஒட்டவைக்க முடியும்?! 

மனம் முழுமையாக ரிலாக்ஸ் ஆகாமல் இருந்தால், நினைவாற்றலும் கற்பனையும் சரியாக வேலை செய்யாது. அவை சரியாக வேலை செய்யாமல் நம்மால் எப்படி சரியாகப் பார்க்கமுடியும் என்று கேட்கிறார் பேட்ஸ்! ஒரே ஒரு எழுத்தை முழுமையாகப் பார்ப்பதாக கற்பனை செய்யமுடிந்த நோயாளிகளால், சார்ட்டில் இருந்த எல்லா எழுத்துகளையும் தெளிவாகப் பார்க்கமுடிந்தது என்கிறார் பேட்ஸ்.

நாற்பது ஆண்டுகளாக மூ.க. போட்டிருந்த ஒரு டாக்டர், பேட்ஸிடம் வந்தார். இருபதடி தூரத்தில் இருந்த சார்ட்டில் C என்ற பெரிய எழுத்தை அவரால் மூ.க. போடாமல் பார்க்கமுடியாது. ஆனால், கருப்பாக எழுத்துகளைப் பார்ப்பதாகக் கற்பனை செய்யக் கற்றுக்கொடுத்த பிறகு, பதினைந்தே நிமிடங்களில் அவரால் கண்ணாடி இல்லாமல் பத்து அங்குல தூரத்தில் பார்க்கவும் படிக்கவும் முடிந்தது (பக்கம் 171).

இன்னும் பார்க்கலாம்…

]]>
மருத்துவம், கண், தொடர், Eye, Health, Imagination http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2017/jan/02/37-என்-கண்ணே----5-2625408.html
2621571 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 36. என் கண்ணே! - 4 நாகூர் ரூமி Monday, December 26, 2016 12:00 AM +0530  

மனிதனுடைய கண் ஒரு மைக்ராஸ்கோப் போன்றது. அதனால்தான், இந்த உலகில் பார்க்கப்படுவதெல்லாம் உள்ளதைவிட மிகவும் பெரிதாகத் தெரிகிறதுகலீல் ஜிப்ரான்

 

பேட்ஸின் கண்டுபிடிப்புகள்

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸின் ஆராய்ச்சிகள், ஆயிரக்கணக்கான நோயாளிகளுக்கு அவர்கள் கண்களின் இயற்கையான பார்வையை மீட்டுக்கொடுத்தது; கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது; கண் கொடுத்த தெய்வம் என்று உலகம் அவரைப் போற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. ஐரோப்பா, ஆஸ்திரேலியா, தென் அமெரிக்கா, இந்தியா போன்ற நாடுகளில் அவரது பரிசோதனைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. தன் ஆராய்ச்சிகளின் மூலம் கண்ணைப் பற்றிய பல உண்மைகளைக் அவர் கண்டுபிடித்தார்.

நினைவாற்றல், கற்பனை ஆகியவற்றுக்கும் பார்வைக்கும் இடையில் உள்ள உறவைப் பற்றி அவர் சொல்வது மிக முக்கியமானது. அவை இரண்டும் மனத்தளர்ச்சியோடு தொடர்பு கொண்டவை. டாக்டர் பேட்ஸின் ஆராய்ச்சிகளின் அடி நாதமாக இருப்பது ரிலாக்சேஷன் என்ற சொல்தான். மனம் தளர்ச்சியடையாமல், பார்வைக் கோளாறு எதுவுமே சரியாகாது. மனம் தளர்ச்சியடைந்துவிட்டால், எந்தப் பார்வைக் கோளாறும் சரியாகாமல் இருக்காது என்பதுதான் பேட்ஸில் கண்டுபிடிப்பு என்றுகூடச் சொல்லிவிடலாம். அவர் சிபாரிசு செய்யும் பயிற்சிகளைப் பார்ப்பதற்கு முன், கண் பற்றி அவர் கூறும் பல முக்கியத் தகவல்களைப் பார்த்துவிடலாம்.

வில்லியம் பேட்ஸின் நூல்களைப் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குத் தெரிந்த ஒரு உண்மை மேலும் உறுதிப்பட்டது. பார்ப்பது கண் அல்ல, மனம் அல்லது மூளைதான் பார்க்கிறது என்று அவர் கூறினார். மனமும் உடலும் ரிலாக்ஸ் ஆனால், எல்லாப் பிரச்னைகளும் தீர்ந்துபோகின்றன என்று கண்டு சொன்னார். அவர் சொன்னது விஞ்ஞானம் மட்டுமல்ல; அவருடைய பேச்சு சுத்தமான ஆன்மிகம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

பதினோறாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஞானியும் மேதையுமான இமாம் கஸ்ஸாலி, ‘மிஷ்காத்துல் அன்வார்’ என்று ஒரு நூல் எழுதினார். ‘இறைவன் ஒளிகளின் ஒளியாக இருக்கிறான்’ என்ற திருமறையின் ஒரே ஒரு வசனத்தை விளக்குவதற்காக அந்த நூல்! சூஃபி வழி இதயத்தின் மார்க்கம் என்ற எனது நூலில், இமாம் கஸ்ஸாலியின் அந்த நூலைப் பற்றி நான் ஒரு அத்தியாயமே எழுதியுள்ளேன்.

அந்த நூலில் அவர் என்ன சொல்லியிருக்கிறார்? கண்ணைப் பற்றி வில்லியம் பேட்ஸ் என்ன சொல்கிறாரோ அதைத்தான். கண்ணில் ஒளி விழுவதால் நாம் பார்த்துவிடுவதில்லை. நமக்கு உள்ளே பார்க்க வைக்கின்ற ஒரு ஒளி உள்ளது. அதன் மூலமாகத்தான் நாம் பார்க்கிறோம். சூரியன் உலகுக்கே ஒளி கொடுக்கிறது. ஆனால், அதற்கும் ஒளி கொடுத்தவன்தான், ஒளிகளின் ஒளியாக இருக்கும் இறைவன் என்று இமாம் கஸ்ஸாலி விளக்கினார். பேட்ஸும் கிட்டத்தட்ட இமாம் கஸ்ஸாலி கூறிய முடிவுக்குதான் வருகிறார். ஆனால், அவரால் ஆண்டவன் என்று சொல்லமுடியவில்லை. பார்ப்பது உண்மையில் கண் அல்ல, மனம்தான், மூளைதான் என்று அவருக்குத் தெரிந்த பாஷையில் கூறுகிறார். வேறு வகையில் பார்த்தால், எல்லா இயக்கங்களும் ஆன்மாவுக்குச் சொந்தமானவையே. ஆன்மாதான் பார்க்கிறது, கேட்கிறது, எல்லாம் செய்கிறது. உடலின் வழியாகச் செய்கிறது. ஆனால், உடலும் மனமும் ரிலாக்ஸ்டாக இல்லாதபோது உடல் ஒத்துழைக்க மறுக்கிறது. எனவே கோளாறுகள் தோன்றுகின்றன. எப்போதுமே உடலை ரிலாக்ஸ்டாக வைத்துக்கொண்டால், ஆன்மாவின் தன்மைக்கு உடலை நகர்த்துகிறோம். அப்போது எல்லாக் காரியங்களும் மிகச்சரியாக நடக்கின்றன. இந்த உண்மையைத்தான், வில்லியம் பேட்ஸ் அவருடைய விஞ்ஞான வழியில் கண்ணை வைத்து ஆராய்ச்சி செய்து கண்டுபிடித்தார். சரி, பேட்ஸுக்குப் போவாமா?

கண்ணில் திடீரென்று அதிக ஒளி பட்டாலோ, வேகமாக ஒளிக்கதிர்கள் மாறிக்கொண்டிருந்தாலோ, கண் பார்வை பல மாதங்களுக்குப் பாதிக்கப்படலாம். அதேபோல, அதிக சத்தமும் கண் பார்வையைப் பாதிக்கும். எதிர்பாராத பேரொலி அல்லது இரைச்சலைக் கேட்கும்போது, அதைக் கேட்பவர்களுக்குப் பார்வைத்திறன் குறைவு ஏற்படும். நமக்குத் தெரிந்த ஒலிகள் நம் பார்வையைப் பாதிப்பதிப்பதில்லை. ஆனால் புதிய ஒலிகள், நமக்குப் பழக்கமில்லாத ஒலிகள் நம் பார்வையை பாதிக்கலாம் என்கிறார் பேட்ஸ்.

இந்த இடத்தில் எனக்கொரு சுவையான நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வருகிறது. ஒருநாள், ஒரு பேராசிரியர் வகுப்பில் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது பயங்கரமான ஒரு ஒலி கேட்டது. அப்படிப்பட்ட ஒரு ஒலியை வாழ்நாளில் அதுவரை அவர் கேட்டதில்லை. ஒலியின் அளவு ராட்சசத்தனமாக இருந்ததால், அனைவரும் வகுப்பை விட்டு வெளியே வந்து பார்த்தார்கள். அருகில் இருந்த வகுப்புகளில் இருந்த மாணவர்களும் பேராசிரியர்களும் வெளியே வந்து நின்றுகொண்டிருந்தனர். கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம், அந்த ஒலி தூரமாகப் போய்த் தேய்ந்து மறைந்துவிட்டது. பின்னர்தான் அது கன்கார்ட் என்ற வகை விமானம் சென்றதனால் உண்டான ஒலி என்று விளக்கம் கிடைத்தது. சுவையான விஷயம் அதுவல்ல. இப்போது நான் சொல்லப்போவதுதான்.

வகுப்பை முடித்துவிட்டு அந்தப் பேராசிரியர் அவர்களுக்கான அறைக்குள் நுழைந்தார். அங்கே ஒரு மூத்த பேராசிரியர் மேஜை மீது கால் போட்டுக்கொண்டு அவரது வழக்கப்படி சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். கல்லூரி முதல்வர் ஒரு வேலையாக டெல்லிக்குச் சென்றிருந்தார். கல்லூரி முதல்வருக்கும் அந்த மூத்த பேராசிரியருக்கும் எப்போதுமே ஏழாம் பொருத்தம்! நேரம் பார்த்து அவர் முதல்வரைக் காலை வாரிவிடுவார்! அறைக்குள் நுழைந்த பொறுப்பு முதல்வரிடம், என்ன சத்தம் என்று அந்த மூத்த பேராசிரியர் கேட்டார். ‘ஏதோ கான்கார்டு வந்திருச்சாம்’ என்று அவர் பதில் சொன்னார். அதற்கு உடனே அந்த மூத்த பேராசிரியர், ‘அப்படியா, நான் முதல்வர்தான் டெல்லியிலிருந்து வந்துட்டாரோன்னு நெனச்சேன்’ என்றாரே பார்க்கலாம்! (இந்த நிகழ்ச்சிக்கும் நான் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை!).

அமைதியான கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடங்களில் படித்த குழந்தைகள், இரைச்சல் மிகுந்த நகரப் பள்ளிக்கூடங்களுக்குச் சென்ற பிறகு, வெகு காலத்துக்குப் பார்வைக் கோளாறால் அவதிப்படுகின்றனர் என்கிறார் பேட்ஸ்! பாவம், அவர் நம் பால்வாடிகளுக்கு வந்ததில்லை என்று நினைக்கிறேன்! குழந்தைகளின் மனம் பாதிக்கப்படும்போது, அவர்களின் நல்ல கண்கூட நொள்ளைக் கண்ணாகவும், ஏற்கெனவே கோளாறு இருந்தால் அது அதிகமாகவும் வாய்ப்ப்பு உள்ளது என்றும் அவர் கூறினார். விபத்துகள் நடப்பதற்குக்கூட தாற்காலிகமான பார்வைக் கோளாறு ஏற்படுவது ஒரு காரணம் என்று பேட்ஸ் கூறினார்.

கிட்டப்பார்வை ஒரு நிமிடத்தில் சரியானது

ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த 1200 மாணவர்களின் கண்களை பேட்ஸ் பரிசோதித்தார். ஒரு மாணவருக்குக் கிட்டப்பார்வை இருந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது. கரும்பலகையில் எழுதப்பட்டிருப்பதைப் படிக்கவோ சுவர்க்கடிகாரத்தில் மணி பார்த்துச் சொல்லவோ அந்த மாணவரால் முடியவில்லை. ஆனால், பேட்ஸ் அவரிடம் ஒரு நிமிடம் பேசிய பிறகு அந்த மாணவர் கரும்பலகையில் எழுதியிருந்ததையெல்லாம் படிக்க ஆரம்பித்தார். சுவர்க்கடிகாரத்திலும் மணி பார்த்து சரியாகச் சொன்னார். இயேசு தன் புனிதக் கைகளால் தொட்டு நோயை குணப்படுத்திய மாதிரி, பேட்ஸ் பேசியே சரி செய்திருக்கிறார்! ஆசிரியருக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாகப் போய்விட்டது. கிட்டப்பார்வை பிரச்னை எப்படி ஒரு நிமிடத்தில் சரியாக முடியும் என்று ஆசிரியருக்கு விளங்கவில்லை.

ஆனால், இப்படிப்பட்ட பிரச்னைகள் மட்டுமல்ல, பெரும்பாலான பார்வைக் கோளாறுகள் மனம் சார்ந்தவையே, கண் சார்ந்தவை அல்ல என்று பேட்ஸ் தன் பரிசோதனைகள் மூலம் நிரூபித்துக்கொண்டே இருந்தார். மனம் ரிலாக்ஸானால் பார்வைக் கோளாறுகளை சரிசெய்ய முடியும் என்பதை பேட்ஸ் வலியுறுத்தினார். ரிலாக்சேஷன் என்ற ஒரு சாவியால், எல்லா நோய்களையும் குணப்படுத்தும் பொக்கிஷ அறையைத் திறக்கமுடியும் என்று திரும்பத்திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார் பேட்ஸ்.

அந்த மாணவரிடம் நம்பிக்கை தரும் விதத்தில், அவருடைய அச்சம் போக்கும் விதத்தில் பேசினார். அவ்வளவுதான். உடனே அந்த மாணவர் ஸ்நெல்லன் சார்ட்டில் இருந்த பத்து வாக்கியங்களைப் படித்ததோடு அல்லாமல், ஆசிரியரையும் ஆச்சரியப்பட வைத்தார். மனம் என்ற ஒன்றை மருத்துவர்கள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதே இல்லை என்று பேட்ஸ் அடிக்கடி சொன்னது இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.

நான் ஏற்கெனவே சொன்னமாதிரி, செயல்பாட்டு ரீதியான பிரச்னைகள் பெரும்பாலும், ஆழ்மனம் அல்லது மூளை சார்ந்த பிரச்னைகளே. அவை உறுப்பு சார்ந்த பிரச்னை என்ற முடிவுக்கு வந்து, நமக்கே தெரியாமல் ஒருவரை நோயாளியாக்கிவிடுகிறோம் அல்லது நம்மை நாமே நோயாளியாக்கிக்கொள்கிறோம் என்பதுதான் உண்மை. இந்த உண்மையை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்து போட்டு உடைத்தார் பேட்ஸ். குறிப்பாக, கண் அழுத்தம் (eye strain) என்று சொல்லப்படும் பிரச்னை உண்மையான பிரச்னையே அல்ல. அது, எதிர்மறையான எண்ணத்தை மனதில் ஏற்றிவிடுவதால் வரக்கூடியது என்பதை, அந்த மாணவரை குணப்படுத்தியதன் மூலம் அவர் நிரூபித்தார்.

சென்ட்ரல் ஃபிக்சேஷன் (Central Fixation)

கண் ஒரு கேமரா மாதிரி இயங்குகிறது என்று கூறுவார்கள். ஆனால், உண்மை தலைகீழானது. கேமராதான் மனிதனின் கண்ணைப்போல் இயங்குகிறது. ஆனால், ஒரு கேமராவுக்கு இல்லாத தொலைநோக்கும் விஸ்தீரணமும் கண்களுக்கு உண்டு.

இயந்திரமான கேமராவுக்கும் நம் விழிக்கும் ஒரு வித்தியாசம் உள்ளது. கேமராவில் உருவங்களைப் பதிவு செய்யும் தகடு முழுவதும் ஒரே மாதிரியான கூர் உணர்வுகொண்டதாக இருக்கும் (equally sensitive throughout). ஆனால், விழித்திரை எனப்படும் நம் ரெடீனா, அது போன்றதல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் அல்லது பகுதியில் மட்டும் அது மிகுந்த கூர் உணர்வோடும், மற்ற பகுதிகளில் ஒப்பீட்டளவில் குறைவான கூர் உணர்வும் கொண்டதாக இருக்கும். அதிகபட்ச கூர் உணர்வு கொண்ட அப்பகுதியை fovea centralis என்று கூறுவர். ‘மத்தியில் உள்ள பள்ளம்’ என்று அதை தமிழாக்கலாம்.

நம் ரெடீனாவில், திரைதிரையாக ஒன்பது அடுக்குகள் உள்ளன. அந்த ஒன்பதில், ஒன்றே ஒன்றினால்தான் நாம் பார்க்கிறோம்! அதாவது, அந்த ஒன்றுதான் நாம் பார்ப்பதற்கு உதவியாக ஏதோ செய்கிறது என்று அர்த்தம். ரெடீனாவின் மையப்பகுதியில் ஒரு வட்ட வடிவ மேடு உள்ளது. அது ‘மஞ்சள் பகுதி’ எனப்படும். அந்த மஞ்சள் பகுதியின் மையத்தில் இருப்பதுதான், மேலே சொன்ன ஃபோவியா (fovea). ஃபோவியாவின் மையப்பகுதிதான் நாம் பார்க்கும் காட்சிகள் பதிவாகும் பகுதி. ஃபோவியாவை விட்டு நாம் தள்ளிப் போகும்போது, நாம் பார்க்கும் காட்சிகள் மங்கலாகத் தெரியும். அல்லது தெரியாமல்கூட போய்விடலாம்.

கண்பார்வை நார்மலாக இருக்கும்போது, ஃபோவியாவின் கூர் உணர்வும் நார்மலாக இருக்கும். பார்வையில் குறைபாடு ஏற்படும்போது, ஃபோவியாவின் கூர் உணர்வும் குறைகிறது. மனதில் ஏற்படும் அழுத்தம் இதற்கு முக்கியமான காரணமாக உள்ளது. பார்வையில் ஏற்படும் எல்லா விதமான குறைபாடுகளுக்கும் மன அழுத்தம் காரணமாக உள்ளது என்றும், மன அழுத்தம் இருக்கும்வரை கண் சரியாகப் பார்க்காமல் தாற்காலிகமாகக் குருடாகும் வாய்ப்பு உண்டு என்றும் கூறுகிறார் பேட்ஸ்! மன அழுத்தத்தின் அளவைப் பொறுத்து பார்வைக் குறைவுப் பிரச்னையும் அதிகரிக்கும். அதாவது, மனமும் கண்களும் சேர்ந்துதான் பார்க்கின்றன. மனம் எங்காவது அலைந்துகொண்டிருந்தால், கண்கள் அநாதைகளாகிவிடுகின்றன!

ஃபோவியாவின் கூர் உணர்வு குறையும்போது, குறிப்பிட்ட பொருளை அல்லது மனிதரை நாம் பார்த்தால், அப்பொருள் அல்லது அந்த மனிதர் தெரியமாட்டார். அல்லது மங்கலாகத் தெரிவார். ஆனால், ஃபோவியா அல்லாத ரெடீனாவின் மற்ற பகுதிகளில் கூர் உணர்வு அதிகரித்திருக்கும்! இதன் காரணமாக, ஒரு நோயாளி எதைப் பார்க்க விரும்பி தன் கவனத்தை அதன்மீது திருப்புகிறாரோ அது மட்டும் சரியாகத் தெரியாது. மற்ற இடங்கள், மனிதர்கள் நன்றாகத் தெரியலாம். ஆனால், நோயாளியின் கவனம் அங்கு திரும்பும்போது, அது ஃபோவியாவின் ‘ஏரியா’வுக்குள் வந்துவிடுவதால் அதுவும் சரியாகத் தெரியாது!

ஒரு பெண்ணுக்குத் தன் விரல்களையே பார்க்க முடியவில்லையாம். கண்ணுக்கு நேராக விரல்களைக் கொண்டுவந்தால்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், பக்கவாட்டில் கைகளை நகர்த்திக்கொண்டு போனால் பார்க்க முடிந்ததாம்! அவளுக்கு, மூளை நரம்பில் ஏதோ கோளாறு என்று டாக்டர்கள் கூறினார்கள். ஆனால், மன அழுத்தம்தான் காரணமென்று பேட்ஸின் வழிமுறைகளால் நிரூபணமானது.

ஃபோவியாவில் காட்சிகள் குவிந்து அங்கிருந்து பார்ப்பதற்குப் பெயர்தான் சென்ட்ரல் ஃபிக்சேஷன் (செ.ஃபி.) செ.ஃபி. நடக்கும்போது பார்வை பிரமாதமாகவும், கண்கள் ஓய்வாகவும் இருக்கும். களைப்பின்றி நம்மால் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே இருக்க முடியும். தற்கால மனிதர்கள் டெலஸ்கோப் வைத்தால்கூட தெளிவாகப் பார்க்க முடியாததையெல்லாம், நிர்வாணக் கண்களாலேயே கற்கால மனிதர்கள் பார்க்க முடிந்ததற்குக் காரணம் செ.ஃபி.தான் என்கிறார் பேட்ஸ்.

அதுமட்டுமல்ல. எந்தவிதமான தொற்றுநோய் இருந்தாலும் சரி, டைஃபாய்டு, சிஃபிலிஸ், கொனோரியா போன்ற செக்ஸ் நோய்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும் சரி, செ.ஃபி. சரியாக இருந்தால், கண் சிவப்பாகக்கூட ஆகாமல், வலி எதுவும் இல்லாமல் பார்வை தெளிவாக இருக்கும் என்றும், செ.ஃபி. சரியாக இருந்தால், பார்த்தல் மட்டுமல்ல, கேட்டல், தொட்டறிதல், சுவையறிதல், நுகர்தல் ஆகிய ஐம்புலனுணர்வுகளும் அற்புதமாக இருக்கும் என்கிறார் பேட்ஸ்! அதுசரி, சிஃபிலிஸ், கொனோரியாவுக்கெல்லாம் கண்ணா காரணம் என்று நீங்கள் கேட்பது என் காதில் விழத்தான் செய்கிறது!

வெறும் நம்பிக்கையான பேச்சு மட்டுமே ஒரு பிரச்னையைத் தீர்க்கப் போதுமானதாக இருக்குமா? நிச்சயம் இருக்காது. ஆனால், பேட்ஸ் அதை மட்டும் செய்யவில்லை. பல பயிற்சிகள் மூலம், பலருக்கு இருந்த கண் தொடர்பான எல்லாவிதமான பிரச்னைகளையும் தீர்த்துக் காட்டினார். அவையும் உளரீதியான மனத்தளர்ச்சியை (mental relaxation) அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அவை பற்றி தேவையான அளவு விரிவாகப் பார்க்க இருக்கிறோம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/dec/26/36-என்-கண்ணே-4-2621571.html
2617552 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 35. என் கண்ணே! - 3 நாகூர் ரூமி Monday, December 19, 2016 12:00 AM +0530  

பார்வை என்பது மற்றவர் கண்களுக்குத் தெரியாமல் இருப்பதைப் பார்க்கமுடிகிற கலையாகும்.

- ஜொனாதன் ஸ்விஃப்ட்

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸையும் அவரது பணிகளையும் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் முன், கண் பற்றி இன்னும் சில தகவல்களைச் சொல்லவேண்டி உள்ளது. முதலில் அவற்றைப் பார்த்துவிடலாமா?

மற்ற உறுப்புகளில் பிரச்னை ஏற்படும்போது, அதைக் காலப்போக்கில் சரி செய்யமுடியும் எனில், கண்ணில் ஏற்படும் பிரச்னைக்கு மட்டும் ஏன் காலம் பூராவும் கண்ணாடி அணிந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்வியை யாருமே கேட்பதில்லையே ஏன்? கண்ணில் பிரச்னை ஏற்பட்டால் கண்ணாடி, அல்லது லென்ஸ், அல்லது அறுவை சிகிச்சை என்று நாம் முடிவு செய்துவிட்டோம். ஏன், அது ஒரு மத நம்பிக்கையைப்போல உறுதியடைந்த ஒன்றாகிவிட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கண்ணாடி போட்டுக்கொள்பவர், கண்ணாடிக் கம்பெனியின் சொத்தாகிவிடுகிறார். கண்கள், கண்ணாடியின் அடிமைகளாகிவிடுகின்றன.

மூக்குக் கண்ணாடிகள் நமக்கு என்ன செய்கின்றன

மூ.க. நமக்கு எப்போதுமே நன்மை செய்வதில்லை. கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ கெடுதிதான் செய்கிறது. இயல்பான பார்வையை அவற்றால் கொண்டுவரவோ கொடுக்கவோ முடியாது. ஏதாவதொரு உட்குழிவான அல்லது மேற்புறம் குவிந்த ஒரு கண்ணாடி வில்லையின் மூலமாக ஏதாவதொரு நிறத்தைப் பார்த்தால் இது விளங்கும். அந்த நிறம், கண்ணாடி வழியாகப் பார்க்கும்போது உண்மையிலேயே இருப்பதைவிட தீவிரம் குறைந்த நிலையில் (less intense) தெரியும். நிறமானாலும் வடிவமானாலும், கண்ணால் காண்பதைவிட தெளிவு குறைவாகவே கண்ணாடி மூலம் பார்க்கமுடியும்.

மூ.க. அணியும் பெண்கள் நாளடைவில் நிறக்குருடாகிவிடுவார்கள். கடைகளுக்குச் சென்று எதற்காவது ‘சாம்பிள்’களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் மூ.க.வை கழட்டிவிடுவதைப் பார்க்கமுடியும்! மூ.க. போடாமல் பார்க்கும்போது தோன்றும் நிறத்தைவிட, போட்டுப் பார்க்கும்போது நிறம் இன்னும் தெளிவாக, கூடுதலாகத் தெரிகிறது எனில், பார்வைத் திறன் மிகவும் மோசமாகிவிட்டது என்று அர்த்தம்.

பல வகையான லென்ஸ்கள் உள்ளன. மூ.க. போடுவதால்தான் தெளிவாகப் பார்க்கமுடிகிறது என்றால், ஒளிக்கதிர்களின் பிரதிபலிப்பில் (refraction) ஏற்படும் தவறுகள் நிரந்தரமாக்கப்படுகின்றன என்று அர்த்தம். பொடி எழுத்துகளை மூ.க. போட்டுதான் படிக்கமுடிகிறது என்றால், நாளடைவில் ஏற்கெனவே மூ.க. போடாமல் படிக்கமுடிந்த பெரிய எழுத்துகளையும் மூ.க. போட்டால்தான் படிக்க முடியும் என்ற நிலை ஏற்படும்.

20/70 அடி கிட்டப்பார்வை உள்ள ஒருவர், மூ.க. போட்ட பிறகு 20/20-ல் பார்க்கமுடிகிறது என்றால், ஒரே வாரத்தில் அது 20/200 அடியாக கூடிப்போகும். அதாவது 70 அடி தூரத்தில் உள்ளதை 20 அடி தூரம் அருகில் சென்றால்தான் பார்க்கமுடியும் என்ற பிரச்னை மூ.க. போட்ட பிறகு 20/20-ஆகக் குறைந்து, பிறகு ஒரு வாரத்திலேயே 200 அடி தூரத்தில் உள்ளதையும் 20 அடிக்கு அருகில் கொண்டுவந்தால்தான் பார்க்கமுடியும் என்ற சூழ்நிலை உருவாகும். இன்னும் பலருக்கு, பகலில் மூ.க. போட்டு ஒழுங்காகத் தெரிவதெல்லாம் இரவு நேரத்தில் தெரிவதில்லை!

மூ.க. உடைந்துபோய், ஓரிரு வாரங்கள் அது இல்லாமல் பார்க்கவேண்டி இருந்தால், அந்தக் காலகட்டத்தில் இயற்கையான பார்வைத் திறன் கூடியிருப்பதை உணரமுடியும். மூ.க. போடாமல் இருந்தால், பார்வைத் திறனானது கூடிக்கொண்டேதான் இருக்கும். முதன்முறையாக மூ.க. போட்டவுடன் ஒரு மாதிரியாக இருக்கும். கொஞ்சம் பழக வேண்டும் என்று டாக்டர் சொல்லுவார்! ஏன்? ஏனெனில், மூ.க.வை நம் கண்கள் என்றுமே ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

பார்க்கும் காட்சிகளின் தளத்தை எல்லா மூ.க.க்களுமே சுருக்கிவிடுகின்றன. இயல்புக்கும் இயற்கைக்கும் மாறான ஒரு விஷயம் என்பதால்தான், மூ.க. போட்ட பிறகு சிலருக்குத் தலைவலி, தலைச்சுற்றல் போன்றவை வருகின்றன. பல திசைகளிலும் சுதந்தரமாக அவர்களால் கண்களைச் சுழற்ற முடிவதில்லை. இந்த லட்சணத்தில், தலைவலிக்காகத்தான் மூ.க. போடுகிறேன் என்று சொல்வது காமெடியா ட்ராஜடியா என்று சொல்ல முடியவில்லை!

தீவிரமான ஒளியை மூ.க. வழி பார்க்கும்போது, அது மூ.க.விலிருந்து பிரதிபலிக்குமானால், தெருவில் போகும்போது பெரிய அபாயத்தை அது உண்டு பண்ணலாம். ராணுவ வீரர்கள், கடல் பயணிகள், விளையாட்டு வீரர்கள், குழந்தைகள் போன்றவர்களுக்கு மூ.க.வால் பெரிய பிரச்னைகள் ஏற்படுகின்றன. குறிப்பாக, astigmatism என்று சொல்லப்படும் சிதறல் பார்வை கொண்டவர்களுக்கு இப்பிரச்னை தீவிரமாக உணரப்படுகிறது.

குழந்தைகளுக்கு மூ.க. அணியச் செய்துவிட்டால் போதும், தேவதைகள் அழ ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள் என்கிறார் டாக்டர் பேட்ஸ். கவிதை மாதிரி ஒரு உண்மையை அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார்!

தூரப்பார்வை உள்ள கண்கள் நாளடைவில் கண்ணில் உள்ள லென்ஸின் வளைவைக் கொஞ்சம் மாற்றி, கண்ணின் தசைகளைப் பயன்படுத்தி தன்னைத்தானே சரிசெய்துகொள்கிறது. ஆனால், சாதாரண கிட்டப்பார்வை உள்ள கண்ணால் இப்படிச் செய்யமுடிவதில்லை. இயல்பான, இயற்கையான பார்வைக்கு மூ.க.வானது ஒரு மாற்றே கிடையாது என்பதுதான் சத்தியம்.

சின்ன எழுத்தில் உள்ள மெடிக்கல் லிட்ரேச்சரைப் படிக்க வேண்டுமானால் என்ன செய்வது? கஷ்டப்பட்டுத்தானே படிக்கவேண்டி உள்ளது? அருகில் உள்ளதைத் தெளிவாகப் பார்க்க நம் கண்கள் அதன் தசைகளை கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் செய்யவேண்டி உள்ளது. மூ.க. இல்லாமல் ஊசியை நூலுக்குள் கோர்க்க முடியுமா இப்போது?!

கற்கால மனிதர்களுக்குக் கண் பார்வைப் பிரச்னையே வந்ததில்லை. ஆனால், நவீனகால மனிதர்களில் பத்தில் ஒன்பது பேருக்கு மூ.க. போட்டால்தான் கண் தெரிகிறது! ஒரு அவசியமான உபகரணமாகவே மூ.க. உலகெங்கிலும் பார்க்கப்படுகிறது.

ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, ஃப்ரான்ஸ், இத்தாலி போன்ற நாடுகளில், ராணுவத்துக்கு ஆள் எடுக்கும்போது கண் பார்வைத்திறன் மூ.க. போட்டுக்கொண்டு 6/12 இருந்தால் போதும், எடுத்துக்கொள்வார்கள். அதாவது, சாதாரணமாக ஒரு மனிதர் 12 மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளதை மூ.க. இல்லாமல் தெளிவாகப் பார்ப்பதை, நீங்கள் மூ.க. போட்டுக்கொண்டு ஆறு மீட்டர் தூரத்திலேயே பார்க்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம்! இன்னும் சொல்லப்போனால், மூ.க. போடாமல் பார்வைத்திறன் 6/24 இருப்பதைவிட மூ.க. போட்டுக்கொண்டு 6/12 இருப்பது மேல் என்று அவர்கள் நினைத்தனர்! 6/12-ஐவிடக் குறைவாக இருந்தால், நீங்கள் அந்த ஊர் ராணுவத்தில் சேரமுடியாது!

பார்வைத் திறன் பற்றிய பெரும்பாலான தகவல்கள் யாவும் ‘சைமல்டேனியஸ் ரெடீனோஸ்கோபி’ (simultaneous retinoscopy) எனப்படும் பரிசோதனை மூலமே பெறப்படுகின்றன. கண்ணுக்குள், ரெடீனாவுக்குள் ரெடீனோஸ்கோப் கருவி மூலம் ஒளியைப் பாய்ச்சி, அதிலிருந்து எப்படி ஒளி வெளியேறுகிறது, ஒளி விலகலின் அளவு என்ன என்று பார்த்து, பார்வையின் தகுதியை அல்லது பார்வைக் கோளாறை அளக்கும் பரிசோதனையாகும் அது. ரெடீனோஸ்கோப் என்பது கண்களுக்குள் நிகழும் ஒளிவிலகலை (refraction) அளக்கும் கருவி என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு சின்ன துளை வழியாகப் பார்க்கும்போது, கண்ணின் பாவை ஒளியால் நிரம்பியிருப்பதைக் காணமுடியும்.

பிரச்னைகளற்ற சாதாரண கண்ணாக இருந்தால், அது சிவப்புகலந்த மஞ்சள் நிறத்தில் தெரியும். ஏனெனில், அதுதான் விழித்திரையின் இயற்கையான நிறமாகும். பூனையாக இருந்தால் அது பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். சரியான புள்ளியில் விழித்திரையைப் பார்க்காவிட்டால், பாவையின் ஓரத்தில் நிழல்போலத் தெரியலாம். கண்ணாடியை பல கோணங்களில் அசைக்கும்போது, அதற்குத் தகுந்த மாதிரி அந்த நிழலும் அசையும். அதை வைத்துத்தான், கண்ணில் ஒளிவிலகல் நிலையை அளப்பார்கள். ரெடீனோஸ்கோப்பை ஆறடி அல்லது அதற்கு மேல் தள்ளிவைத்துப் பார்க்கும்போது, நிழல் எதிர்த்திசையில் நகர்ந்தால் கிட்டப்பார்வை என்று புரிந்துகொள்வார்கள். அதே திசையில் நகர்ந்தால், தூரப்பார்வை அல்லது பிரச்னைகளற்ற சாதாரண நிலை என்றும் புரிந்துகொள்ளப்படும்.

என்ன பிரச்னை என்று கண்டுபிடிப்பதற்கு முன், நோயாளியின் கண்ணுக்கு முன் ஒரு கண்ணாடியைப் பொருத்தவேண்டி இருக்கும். சரி, இனி டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸைப் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

வில்லியம் பேட்ஸ் (William Bates)

கண்களைப் பற்றி, கண்களின் பிரச்னைகளைப் பற்றி, கண்களின் தகவமைப்பு பற்றியெல்லாம் பேசும்போது, டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸை அறிந்தவர்கள் அவரை நினைக்காமல் இருக்கமுடியாது. சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, இளவரசர்களுக்குகூட எழுதப் படிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை என்றார் வில்லியம் பேட்ஸ்! காரணம், அதற்கான அவசியம் அப்போது ஏற்படவில்லை. அருகில் பார்க்கும் அவசியம் நவீன காலத்தியது. அதனால், அந்தத் தகவலை அவர் கொடுத்தார். கண் பற்றிய இக்கட்டுரைகளின் முக்கியக் கதாநாயகனே அவர்தான் என்று ஏற்கெனவே சொல்லியிருந்தேன்.

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸ்

கண் பார்வை பற்றி, ஒளிவிலகல் பற்றியெல்லாம், முப்பது ஆண்டுகளாக ஆராய்ச்சி செய்தவர் வில்லியம் பேட்ஸ். அறுபதாயிரம் கண்களுக்கு மேல் பரிசோதித்துப் பார்த்தவர். குழந்தைகள், பள்ளி செல்லும் சிறுவர்கள், ஆண்கள், பெண்கள், நாய், பூனை, முயல், குதிரை, பசு, பறவை, ஆமை, பல்லி, ஓணான், மீன் என எல்லாவகையான விலங்குகளின் கண்களையும் இவர் ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்.

எப்போதெல்லாம் ஆராய்ந்துள்ளார்? மனிதர்களும் விலங்குகளும் அசையும்போது, அசையாதபோது, தூங்கும்போது, விழித்திருக்கும்போது, மயக்க மருந்து கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்போது, பகலில், இரவில், அவர்களின் சாதாரண நிலையில், ரொம்ப உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில், அவர்கள் பார்க்க முயலும்போது, அவர்கள் பார்க்காதபோது, அவர்கள் உண்மை சொன்னபோது, அவர்கள் பொய் சொன்னபோது, அவர்கள் கண்கள் லேசாக மூடியிருந்தபோது, கண்ணின் பாவை தளர்ந்த நிலையில் இருந்தபோது, அது சுருங்கி இருந்தபோது, கண் அங்குமிங்கும் அலைந்துகொண்டிருந்தபோது, அலையாமல் நிலை குத்தி நின்றபோது – அம்மாடி, மூச்சு முட்டுகிறது - இப்படி எல்லா நிலைகளிலும், எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் அவர் கண்களை ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்!

இப்படியெல்லாம் செய்ததன் மூலமாக, அதுவரை யாராலும் கண்டுணரப்படாத பல உண்மைகளை அவர் கண்டறிந்தார். அந்த உண்மைகள் ஏற்கெனவே கண் பற்றி பாரம்பரியமாகச் சொல்லப்பட்ட அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கருத்துகளுக்கு மாற்றமாக இருந்தன!

எனவே, யார் சொல்வது உண்மை என்று கண்டறிய அவர் பல ஆராய்ச்சிகளைச் செய்தார். முடிவில் அவர் நினைத்தது சரிதான் என்ற முடிவுக்கு வந்தார். கிட்டப்பார்வை, தூரப்பார்வை, சிதறல் பார்வை போன்ற கண் பார்வைக் கோளாறுகளெல்லாம் தீர்க்கமுடியாத பிரச்னைகள் அல்ல. மூ.க. போட்டுதான் அவற்றைத் தீர்க்க வேண்டும் என்பதில்லை. அவை தாமாகவே தீர்ந்துபோகின்றன. அல்லது வேண்டுமென்றேகூட அவற்றை உருவாக்கமுடியும் என்று அவர் சொன்னார்! ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு கிட்டப்பார்வை, தூரப்பார்வை போன்ற பலதரப்பட்ட கண் பிரச்னைகளை மூ.க. போடாமலே குணப்படுத்திய அற்புதத்தை அவர் நிகழ்த்தினார்.

கண்ணில் உள்ள லென்ஸ்தான் பார்வைத் தகவமைப்பு உண்டாக உதவியாக உள்ளது என்ற பாரம்பரிய கருத்து தவறு என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். வேறுபட்ட தூரங்களில், தூரத்துக்கு ஏற்றவாறு தன் குவிமையத்தை கண் மாற்றிக்கொள்கிறது. ரொம்ப கிட்ட இருக்கும் காதலியின் உதடுகளைப் பார்க்க ஒரு மாதிரியாகவும், வானத்திலிருக்கும் நிலவைப் பார்க்க வேறு மாதிரியாகவும் தன் குவியத்தை மாற்றிக்கொள்ளும் ஆற்றலைக் கண் கொண்டிருக்கிறது!

விழிப்பந்துக்கு வெளியே ஆறு தசைகள் உள்ளன. அவற்றில் நான்குக்கு ‘ரெக்டி’ என்று பெயர். இரண்டுக்கு ‘ஒப்லீக்’ என்று பெயர் என்றெல்லாம், ஏற்கெனவே கண் பற்றிய பாலபாடத்தில் சொன்னேன். தூரப்பார்வை, சிதறல் பார்வைக்கு ரெக்டி காரணமாகிறது. கண்ணின் தகவமைப்புக்கு ஒப்லீக்குகள் பொறுப்பேற்றுக்கொள்கின்றன என்பதை கண்ணின் ‘அக்காமடேஷன்’ பற்றிய தன் ஆராய்ச்சியின் மூலமாக அவர் நிரூபித்தார். உலகில் அப்படி ஒரு ஆராய்ச்சியை முதன் முதலில் செய்தவரும் அவர்தான்.

கண்ணின் தகவமைப்புக்கு லென்ஸ் காரணமில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்த பேட்ஸ், கண்ணுக்கு வெளியே இருக்கும் ஆறு தசைகளையும் ஆராய்ச்சி செய்தார். அதில் ஒப்லீக் எனப்படும் இரண்டு சாய்வுத் தசைகளின் மீது தன் கவனத்தைக் கொண்டுவந்தார். விழிப்பந்தை நடுவில் சுருக்குவதாலும், படுக்கைவாக்கில் நீளச் செய்வதாலும், கண்ணின் அக்காமடேஷனுக்கு அவை காரணமாக இருக்கின்றன என்று அவர் யூகித்தார். தன் யூகம் சரி என்பதை பல பரிசோதனைகள் மூலம் அவர் நிரூபித்தார். அப்படி என்ன பரிசோதனைகள்?

மீன்கள், முயல்கள், பூனைகள், நாய்கள் ஆகியவற்றில் சாய்வுத் தசைகளை அவர் நீக்கினார். அவை நீக்கப்பட்ட பிறகு அந்த விலங்குகளால் ‘அக்காமடேட்’ செய்ய முடியவில்லை. அவற்றை நீக்காமல், ஆனால் அவை வேலை செய்ய முடியாத வகையில் ஒரு ஊசி போட்டு அவற்றை ஸ்தம்பிக்கவைத்தபோதும், அவற்றால் ‘அக்காமடேட்’ செய்ய முடியவில்லை. பிரித்து எடுக்கப்பட்ட அந்த இரு தசைகளையும் திரும்ப உள்ளே வைத்துத் தைத்த பிறகு, அவற்றால் ‘அக்காமடேட்’ செய்ய முடிந்தது. அவற்றை ஸ்தம்பிக்கவைத்த மருந்தை கழுவி வெளியே எடுத்தபிறகும், அவற்றால் ‘அக்காமடேட்’ செய்ய முடிந்தது.

இதெல்லாம் நிச்சயமாக நடந்தது என்பதை ரெடீனோஸ்கோப் என்ற கருவியின் மூலம் அவர் நிரூபித்தார். பல ஸ்பெஷலிஸ்ட்டுகள் முன்னிலையில் அப்பரிசோதனைகளை பேட்ஸ் நிகழ்த்திக் காட்டினார். லென்ஸ் இல்லாதபோதும் கண்ணால் எப்படிப் பார்க்கமுடிகிறது என்பதை பேட்ஸின் பரிசோதனைகள் நிரூபித்தன.

தூரத்திலுள்ள பொருள்களில் இருந்து வரும் ஒளிக்கற்றைகளுக்கு நம் கண்கள் எதுவும் செய்யவேண்டியதில்லை. ஆனால், அருகில் இருக்கும் பொருளில் இருந்து ஒளிக்கற்றைகள் வந்தால், அதற்கேற்றவாறு கண்கள் தங்களைத் தகவமைத்துக்கொள்ளவேண்டி உள்ளது. அருகில் உள்ள பொருளில் இருந்து வரும் ஒளிக்கதிர்கள் ரெடீனாவுக்குப் பின்னால் குவியும். எனவே, அருகிலோ அல்லது தூரத்திலோ இருக்கும் பொருளில் இலிருந்து வரும் ஒளிக்கதிர்களுக்குத் தகுந்தவாறு சாய்வுத் தசைகள் சுருங்கவோ, தளர்ந்திருக்கவோ வேண்டியுள்ளது என்று கூறினார் பேட்ஸ்.

ஸ்நெல்லன் டெஸ்ட் சார்ட்

டாக்டர் வில்லியம் மெக்ராக்கன் என்ற கண் மருத்துவரின் நோயாளி ஒருவருக்கு 85 வயது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர் மூ.க. அணிந்திருந்தார். ஆனால், டாக்டர் பேட்ஸின் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி, அந்த நோயாளி இறப்பதற்கு முந்தைய இரண்டு ஆண்டுகளிலும், அவரால் மூ.க. அணியாமல் தன் குடும்பத்தினர் முன்னிலையில் எழுத்துகளைப் பார்க்கவும் படிக்கவும் முடிந்தது. கண் பார்வைக் குறைவு உள்ளவர்களைப் படிக்கச் சொல்லும் ஸ்நெல்லன் டெஸ்ட் சார்ட்டில் (Snellen Test Chart) உள்ளவற்றையும் அவர் மூ.க. போடாமல் தெளிவாகப் படித்தார்!

இன்னும் விரிவாக நாமும் கொஞ்சம் பார்க்க இருக்கிறோம்…

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/dec/19/35-என்-கண்ணே---3-2617552.html
2613301 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 34. என் கண்ணே! - 2 நாகூர் ரூமி Monday, December 12, 2016 12:00 AM +0530  

கண்ணுக்குத் தெரியாததை இதயம் பார்க்கிறது – சூஃபி ஜுனைத் அல் பக்தாதி

 

உண்மையில் நாம் கண்களால் பார்ப்பதில்லை, மூளையால்தான் பார்க்கிறோம் என்று புரிந்துகொண்டோம். உண்மையில் மூளையும் பார்ப்பதில்லை! நம் ஆன்மாதான் பார்க்கிறது. அல்லது உண்மையான நாம்தான் பார்க்கிறோம். அந்தப் பார்வைக்கு கண்கள் தேவையில்லை. இது என்ன ஆன்மிகம் பேசுகிறேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? உண்மைதான். உண்மைக்குப் பெயர் ஆன்மிகம் என்றால், நான் ஆன்மிகம்தான் பேசுகிறேன். இந்த உண்மையை நம் பாரம்பரியமும் நம் ஞானிகளும் சொல்லித்தான் சென்றுள்ளார்கள். நாம்தான் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இந்த உலகம் ஒரு மாயை என்று நம் இந்தியப் பாரம்பரியம் சொல்லியிருப்பதன் மகத்துவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இப்போது புரியத் தொடங்கியிருக்கலாம். நீங்கள் உலகத்தில் இல்லை, இந்த உலகம்தான் உங்களுக்குள் இருக்கிறது என்று ரமணர் போன்ற மகான்கள் சொல்லியிருப்பதன் அர்த்தமும் புரியத் தொடங்கியிருக்கலாம். இருக்கட்டும். மீண்டும் கண்களுக்கு வருவோம். 

நம்முடைய கண் தொடர்பான பிரச்னைகள் பெரும்பாலும் நமது தவறான புரிந்துகொள்ளலால் வருவதாகும் என்று சொன்னால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? ஆனால், பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் காரணம் நம்முடைய குழப்பம்தான். அல்லது குழப்பத்தின் மீதான நமது நம்பிக்கைதான். என்ன புரியவில்லையா? 

கண்ணில் ஒரு பிரச்னை வந்தால் அது உறுப்பு ரீதியான பிரச்னையா அல்லது செயல்பாடு ரீதியான பிரச்னையா (organic or functional disease) என்று நாம் யோசிப்பதில்லை என்கிறார் ஓர் உளவியலாளர். சத்தியமான வார்த்தைகள். ஏனெனில், ஒரு உறுப்பின் செயல்பாட்டில் ஏற்படும் பிரச்னைகளை அந்த உறுப்பு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்னையாக நாம் புரிந்துகொள்வதுதான் நம் பிரச்னையே! 

உதாரணமாக, அருகில் உள்ளவை கண்களுக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை என்றால், அது பார்வை தொடர்பான பிரச்னையா அல்லது கண் என்ற உறுப்பிலேயே ஏற்பட்ட பிரச்னையா என்று யாரும் யோசிப்பதில்லை. செயல்பாடு ரீதியான பிரச்னையை உறுப்பில் ஏற்பட்ட பிரச்னையாகப் பார்ப்பது அடிப்படைத் தவறாகும். அதைத்தான் அந்த உளவியலாளர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இதுபற்றி பின்னர் கொஞ்ச விரிவாகப் பார்க்கவேண்டி உள்ளது. ஏனெனில், நோயாளியின் மனம் என்ற ஒன்றை மருத்துவர்கள் யாரும் பொருட்படுத்துவதே இல்லை. 

நம்முடைய மனம் எந்நேரமும் இயங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. லட்சக்கணக்கான எண்ணங்கள் வந்து போய்க்கொண்டே இருக்கின்றன. நமக்குத் தெரிந்தும், தெரியாமலும். நம்முடைய பார்வையின் இயக்க முறையும் மனதின் செயல்பாடுகளில் ஒன்றுதான் என்று சொன்னால் உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம். ஆனாலும் அதுதான் உண்மை. விழிப்பந்தின் வடிவத்தை மாற்றுகின்ற தசைகள், கண்ணில் பட்ட ஒளிக்கதிர்களின் சக்தியை கடத்திக்கொண்டுச் செல்லும் நரம்புகள், மூளையில் பார்வைக்கான மையத்தில் ஏற்படுத்தப்படும் பதிவுகள் – இதெல்லாம் சேர்ந்ததைத்தான் பார்வை என்பதாக விஞ்ஞானம் கூறுகிறது. 

இப்படி மூளையில் பதிவான காட்சிகளுக்கான விளக்கத்தை, அர்த்தத்தை மனம்தான் கொடுக்கிறது என்கின்றனர் உளவியலாளர்கள். மனம் என்று சொல்லும்போது நம்முடைய நினைவாற்றல், அனுபவம், இது கருப்பு, இது வெள்ளை என்ற மதிப்பீடு மற்றும் கற்பனை எல்லாம் சேர்ந்த ஒன்று. இவற்றையெல்லாம் சார்ந்துதான் நம் பார்வையின் ஆற்றல் உள்ளது. 

முதல் மனிதர் ஆதமைப் படைத்து தன் ஆன்மாவை அவருக்குள் ஊதியிருப்பதாக இறைவன் கூறுவதாக திருக்குர்ஆனில் ஒரு வசனம் உள்ளது (15:29). The Spirit of God என்றும் பொதுவாக அது அறியப்படுகிறது. உளவியலாளர்கள் மனம், ஆழ்மனம் என்று சொல்வதும் அதையே குறிப்பதாகப் புரிந்துகொள்வது கூடுதல் பயனளிக்கும்.

ஒரு சின்ன உதாரணம் தருகிறேன். இருட்டில் எரிகின்ற ஒரு ஊதுபத்தியை வட்டமாகச் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தால் பார்ப்பவருக்கு ஒரு தீ வட்டம் தெரியும். ஆனால் அப்படி ஒரு தீவட்டம் உண்மையில் இல்லை. பார்ப்பதற்குத்தான் அப்படித் தெரியும். அவ்வளவுதான். ஏன் அப்படித் தெரிகிறது? ஏற்கெனவே நாம் உள்ளே போட்டு வைத்திருந்த சமாசாரங்களில் இலிருந்து இந்தப் புதிய அனுபவத்தை மனம் விளக்க அல்லது விளங்கிக்கொள்ள முற்படுகிறது. அப்போது நம் நினைவுப்பெட்டகத்தில் இருக்கும் தீ, வட்ட வடிவம் போன்ற விஷயங்கள் அதன் உதவிக்கு வருகின்றன. கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்து அது தீயால் ஆன வட்டம் என்ற முடிவுக்கு மனம் வருகிறது. எனவே, நம் கண்களும் ஒரு தீவட்டத்தைப் பார்க்கின்றன! என்ன, கொஞ்சமாவது பற்றிக்கொண்டதா இல்லையா?!

கண்கள் செய்த அற்புதம்

உண்மையில், பார்ப்பது கண் அல்ல என்பதை ஒரு உளவியலாளர் ஒரு பரிசோதனையின் மூலம் நிரூபித்தார். Use Your Own Eyes என்ற நூலில் இந்நிகழ்ச்சி பதிவாகியுள்ளது.

கண் பார்வையின் அற்புதத்தை நிரூபிக்க அந்த உளவியல் பேராசிரியர் ஒரு வேலை செய்தார். ஒரு ஸ்பெஷல் மூ.க. தயாரித்தார். அதன் வழியாகப் பார்க்கும்போது பிம்பத்தை தலைகீழாக விழித்திரை உள்வாங்கிக்கொள்வதற்கு முன்பே, அந்தக் மூக்குக் கண்ணாடியே ஒளிவிலகலை ஏற்படுத்தி பிம்பத்தை தலைகீழாகக் காட்டியது. 

நேராக உள்ள ஒரு பொருளின் ஒளி பிம்பங்களை தலைகீழாக விழித்திரை வாங்கி பின் அதை நேராகப் புரிந்துகொள்வதுதான் கண்ணின் இயற்கை என்று பார்த்தோம். ஆனால், இந்த ‘லொள்ளு’ பேராசிரியர் செய்த காரியத்தினால், பொருள் தலைகீழாக இருப்பதுபோலத் தெரிந்ததால், விழித்திரையில் பிம்பம் நேராக விழ ஆரம்பித்தது! பகல் பூரா இந்த மூ.க.வை ஒருவரைப் போடவைத்து, இரவில் பார்க்க முடியாதபடி அவர் கண்களையும் கட்டிவைத்து ஒரு பரிசோதனையை அந்த பேராசிரியர் நிகழ்த்தினார். அதனால் என்னானது?

கண் கொஞ்சம் குழம்பிப்போனது. அதாவது, விழித்திரையில் விழும் பிம்பங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனமும் மூளையும் குழம்பிப்போயின. அதனால் என்னானது? வலது பக்கம் தூண் இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு அந்த மனிதன் இடது பக்கம் போனான். ஆனால், தூண் இடது பக்கம்தான் இருந்தது! தூணில் போய் அவன் மோதிக்கொண்டான்! இப்படியாகக் கொஞ்சநாள்தான் நடந்தது. அதன்பிறகு அந்த அற்புதம் நடந்தது. அது என்ன?

இது ஒரு சிறப்புக் குழறுபடி, இது சரியானதல்ல என்பதை மூளை புரிந்துகொண்டுவிட்டது! எப்படிக் காட்டினாலும் சரியாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தது! என் கண்ணே என்று குழந்தைகளை நாம் கொஞ்சுவோம். இந்த ஆராய்ச்சி பற்றி முதன்முதலில் நான் படித்துத் தெரிந்துகொண்டபோது, என் கண்ணையே அப்படிக் கொஞ்ச வேண்டும் போலிருந்தது! 

ஒருவருக்குக் கிட்டப்பார்வை இருக்கும்போது, பார்க்கப்படும் ஒரு பொருளில் இருந்து எல்லா ஒளிக்கதிர்களும் விழித்திரையில் விழுவதில்லை. ஏனெனில், விழிப்பந்து மிக நீளமாக ஆவதால், தூரப்பொருள்களில் இருந்து விழும் ஒளிக்கதிர்கள் விரைவில் சந்திக்கின்றன. தூரப்பார்வை உள்ள ஒருவருக்கு இதற்கு நேர்மாறானது நடக்கிறது. விழிப்பந்து ரொம்ப சின்னதாக ஆவதால், ஒளிக்கதிர்கள் விழித்திரைக்குப் பின்னால் விழுகின்றன. சிதறல் பார்வை கொண்டவர்களுக்கு, விழிப்பந்தின் வடிவம் சரியான கோளவடிவில் இல்லாமல் போவதால், அசாதாரண முறையில் ஒளிக்கதிர்களை ஒளிவிலகல் செய்து சிதறல் பார்வையை ஏற்படுத்துகிறது – இப்படியாகத்தான் கண்ணில் தோன்றும் பிரச்னைகளைப் பற்றிய பாட நூல்கள் கூறுகின்றன. 

ஆனால் மேலே சொன்ன உளவியல் பேராசிரியர் நடத்திய பரிசோதனையில் நடந்தது என்ன? கன்னாபின்னாவென ஒரு பொருளைக் காட்டியபோதும், முதலில் குழம்பிய கண் பின்னர் தன்னைத்தானே சரிசெய்துகொண்டு, பொருளை எப்படிக் காட்டினாலும் சரியான வடிவத்தில், சரியான திசையில் அதைப் புரிந்துகொண்டு பார்த்தது. அப்படியானால் கிட்டபார்வை, தூரப்பார்வை, சிதறல் பார்வை என்று சொல்லப்படும் பிரச்னைகளையெல்லாம்கூட அது சரி செய்துகொள்ளும் சாத்தியம் உண்டல்லவா?

அப்படியானால் விழித்திரையல்லாத, பார்வை தொடர்பான வேறு ஏதோ ஒன்று சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, விழித்திரையையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்து பார்வைக் கோளாறு ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொண்டது என்றுதானே அர்த்தம்? உண்மையில் பார்ப்பது கண் அல்ல, இறைவன் கொடுத்த உயிர் எனும் ஆற்றல்தான் என்பதை இப்பரிசோதனை அற்புதமாக நிரூபித்தது. அதை ஆழ்மனம் என்றுகூடச் சொல்லலாம். தவறில்லை. வார்த்தை முக்கியமில்லை. புரிந்துகொள்ளல்தான் முக்கியம். 

மூ.க. அணிய வேண்டியது நமக்கு ஒரு தேவையாக, அவசியமாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், பார்வையில் ஏற்படும் ஒரு தவறை, ஒரு கோளாறை மூ.க. சரி செய்கிறது என்ற நினைப்பு சுத்தமான கற்பனை மட்டுமே. அது எதையும் சரிசெய்வதில்லை. அப்படிச் செய்யவும் முடியாது. கண்ணில் உள்ள லென்ஸுக்கு பதிலாக மூக்குக் கண்ணாடியில் உள்ள லென்ஸ் வழியாகப் பார்க்க அது உதவுகிறது. அவ்வளவே. 

ஒரு பொருள் மங்கலாகத் தெரிந்தால், ஒளிக்கதிர்களை முறையாக விழித்திரையில் பாயவிடாமல் நரம்புகளின் இயக்கம் சரியாக இல்லாமல் போய்விட்டதென்று அர்த்தம். நரம்புத் தூண்டுதல்களில் உள்ள குளறுபடிகளே பலவிதமான பார்வைக் கோளாறுகளுக்குக் காரணங்களாக அமைகின்றன என்கின்றனர் ஆராய்ச்சியாளர்கள். 

ஒவ்வொரு சரியான பார்வைக்கும் அல்லது பார்வைக் கோளாறுக்கும் visual centre என்று சொல்லப்படும் பார்வை மையத்திலிருந்து வரும் உத்தரவுகள்தான் காரணம் என்றும், அந்த உத்தரவுகள் நரம்புகள் வழியாக விழியின் தசைகளை வந்தடைகின்றன என்றும், அந்த உத்தரவுகளுக்குத் தக்கவாறு சரியாகவோ, குளறுபடியாகவோ நாம் பார்க்க நேரிடுகிறது என்பதும் அவர்கள் வாதம். மேலே பார்த்த உதாரணம் மூலம் நாம் இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டோம். 

அக்காமடேஷன் (Accommodation)

கண் ஒரு பொருளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது நடக்கும் மாற்றங்களை கண்ணியல் நிபுணர்கள், மருத்துவர்கள் ‘அக்காமடேஷன்’ என்ற சொல்லால் குறிக்கிறார்கள். அதாவது, தான் பார்க்கும் பொருளுக்கும் தனக்கும் இடையில் உள்ள தூரத்துக்குத் தக்கவாறு கண் அல்லது லென்ஸ் தன்னை தகவமைத்துக்கொள்கிறது என்று அர்த்தம். இந்த ‘அக்காமடேஷன்’ எப்படி நடக்கிறது என்று பல ஆண்டுகள் ஆராய்ச்சிகள் நடந்துள்ளன. 

1614-ல் ஒரு ஆய்வு செய்யப்பட்டது. கண்ணின் லென்ஸின் வடிவத்தில் மாற்றம் செய்வதன் மூலம் குவிமையத்தில் மாற்றம் செய்ய முடியும் என்று ஒரு கருத்து முன்வைக்கப்பட்டது. பிறகு, 1894-ல் வாழ்ந்த ஜெர்மன் டாக்டர் ஹெம்ஹோல்ட்ஸ் என்பவராலும் இக்கருத்து உறுதி செய்யப்பட்டது. அதாவது, விழி லென்ஸின் வெளிப்பக்கமாகக் குவிந்த அமைப்பு நீளும்போது, அதில் விழும் படிமங்கள் சின்னதாகத் தெரியும் என்பதுதான் கருத்து. இதற்கு ‘அக்காமடேஷன்’தான் காரணம் என்று புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. இது தவறு என்பதை பின்னாளில் டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸ் நிரூபித்தார்.

டாக்டர் ஹெம்ஹோல்ட்ஸ்

கண்ணின் லென்ஸ் வழியாகச் செல்லும் ஒளிக்கதிர்கள், ஒளிவிலகலைச் சந்திக்கின்றன. எந்தப் பொருளின் உருவமும் விழித்திரையில் விழும் முன், ஒளிவிலகல் நிகழ்ந்தே ஆக வேண்டும். ஒருவேளை லென்ஸே இல்லாவிட்டால் என்னாகும்? அப்போதும் நம் கண் ‘அக்காமடேட்’ செய்துகொள்ளும்! அப்படியானால், லென்ஸின் குவியளவு நீளுவதற்கும், ஒரு படிமம் சின்னதாகத் தெரிவதற்கும் தொடர்பில்லை என்றுதானே அர்த்தம்? ‘கேட்டராக்ட்’ எனப்படும் கண்ணில் பூவிழும் நோய்க்கான நிவாரண அறுவை சிகிச்சையின்போது என்ன நடக்கிறது? இயற்கை நமக்குக் கொடுத்த கண்ணின் லென்ஸ் நீக்கப்படுகிறது! ஆமாம். ‘கேட்டராக்ட் ஆபரேஷன்’ என்பது அதுதான். அதன்பிறகு என்னாகிறது? லென்ஸ் இல்லாமலே பார்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறது நம் கண்!

1892-ம் ஆண்டு பேராசிரியர் ஃபார்ஸ்டர் என்பவர் ‘கேட்டராக்ட்’ அறுவை சிகிச்சையில் லென்ஸ் நீக்கப்பட்ட 22 பேர்கள் எப்படி எந்தப் பிரச்னையும் இன்றிப் பார்த்தார்கள் என்று அறிவித்தார். அவருடைய 22 பேர்களில், 11 வயதிலிருந்து 74 வயதுடையவர்கள் வரை இருந்தனர்! அமெரிக்க ஆப்தால்மாலஜி சொசைட்டியை சேர்ந்த டாக்டர் டேவிஸ் என்பவருடைய நோயாளி ஒருவருக்கும் கண் புரைக்காக லென்ஸ் நீக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவராலும் லென்ஸ் இல்லாமல் நன்றாகப் பார்க்க முடிந்ததை டேவிஸ் தன் பரிசோதனைகள் மூலம் உறுதிப்படுத்தினார். பின்னர் அதுபற்றி Accommodation in the Lensless Eye என்று ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையும் வெளியிட்டார்.

லென்ஸ் வழியாக ஒளிக்கதிர்கள் விழித்திரையை அடைந்து அதன் பின் அவை மின்னதிர்வுகளாக மாற்றப்பட்டு, அவ்வதிர்வுகள் மூளையை அடைந்து, அதில் உள்ள பார்வை மையத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பிறகு நாம் ‘பார்க்கிறோம்’ என்பதுவரை புரிந்துகொண்டோம். ஆனால், லென்ஸ் இல்லாமலே நம் கண்கள் ‘அக்காமடேட்’ செய்துகொள்கின்றன என்பது முன்னர் சொன்ன உயிர்தான் பார்க்கிறது என்ற கருத்தை வலுப்படுத்துவதாகவே உள்ளது. உயிர் பற்றி ரொம்ப யோசிக்க முடியாது என்பதால், இப்போதைக்கு அதை ஆழ்மனம் என்றோ மூளையின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்றோ வைத்துக்கொள்ளலாம். 

‘அக்காமடேஷன்’ பற்றிப் பேசிவிட்டதனால், டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸைப் பற்றிப் பேசவேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஒருவகையில், கண் பற்றிய இக்கட்டுரைகளின் முக்கியக் கதாநாயகனே இவர்தான். கண் மருத்துவ உலகில் இவர் ஒரு புரட்சியாளர். கண் பற்றிய பல ‘விஞ்ஞானரீதியான புனைவுகளை’ உடைத்தெறிந்தவர் இவர். நிறைய எதிர்ப்புகளை இவர் சந்தித்தார். 

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸ்

விக்கிபீடியாவில் இவர் பெயரைப் போட்டுப் பார்த்தால், அதில் இவருடைய வழிமுறைகள் questionable என்றும், mainstream ophthalmology-க்கு எதிரானது என்றும் போட்டிருக்கும். விக்கிபீடியாவில் ஒரு விஷயம் விஞ்ஞானப்பூர்வமானதில்லை என்று போட்டிருந்தாலே, அது மிகச்சரியான வழிமுறை என்று நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்! ஏனெனில், மனித குலத்துக்கு பெரும் நன்மைகள் செய்த யாருடைய கருத்தையும் உலகம் இப்படித்தான் பார்க்கிறது. ஏனெனில், விக்கிகளை உருவாக்கிய வணிக முதலாளிகளுக்கு எதிராக எது இருந்தாலும் அது விஞ்ஞானத்துக்கு எதிரானது என்றுதான் சொல்லப்படும். கிருமிகளைப் பற்றி தப்பு தப்பாகச் சொன்ன லூயி பாஸ்டருக்கு பல பக்கங்கள் ஒதுக்கி முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் விக்கி, அவர் தவறு என்று நிரூபித்த பிசாம்ப்-புக்கு ஒரு பக்கம்தான் ஒதுக்கியுள்ளது!

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் நடந்த ஒரு சம்பவம் எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. 19 வயதுப் பெண்ணுக்கு வானவர் தலைவர் மைக்கேல், தூய காதரீன், தூய மார்கரெட் ஆகியோர் காட்சி கொடுத்து, ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக ஃப்ரான்ஸை மீட்டு, ஏழாம் சார்லஸை மீண்டும் ஆட்சியில் அமர்த்த உத்தரவு கொடுத்தனர். கிராமத்துப் பெண்ணான அவள், அவ்வுத்தரவுகளை ஏற்று ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக ஃப்ரெஞ்சுப் போர்வீரர்களுக்குத் தலைமையேற்று போர்செய்து, ஆர்லியன்ஸ் என்ற இடத்தில் பெரு வெற்றியையும் பெற்றாள்! போர் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஒரு கிராமத்துப் பெண்! எல்லாம் தெய்வீக ஆற்றல். அவள் பெயர் ஜோன் ஆஃப் ஆர்க். அவளைப் பற்றித் திரைப்படம்கூட வந்துள்ளது.

ஆனால் அவள் பொய் சொல்கிறாள், எங்களுக்குக் காட்சி கொடுக்காத தூயவர்களும் வானவரும் 19 வயதே இருந்த ஒரு சாதாரணப் பெண்ணுக்கு எப்படிக் காட்சி கொடுக்க முடியும் என்று சொல்லி அவளைக் கைது செய்த ஆங்கிலேயத் திருச்சபையினர், அவளைக் கட்டிவைத்து உயிருடன் கொளுத்தினர். ஆனால், அவள் இன்று ஒரு புனிதராக தூய ஜோன் என்று அறியப்படுகிறார். 

உண்மையைச் சொன்னவர்களுக்கு இந்த கதிதான் வரலாறு முழுவதும் கிடைத்திருப்பதைக் காண முடிகிறது.

டாக்டர் வில்லியம் பேட்ஸுக்கும் அதுதான் நடந்தது. ஆனால் அவரது பரிசோதனைகள், முயற்சிகள், கவனிப்பு மூலம் ஆயிரக்கணக்கானோர் கண் பார்வை பெற்றனர். அவருடைய வழிமுறைகள் இன்றளவும் பின்பற்றப்பட்டு பயன் கொடுத்து வருகின்றன. 

மூ.க. இல்லாமல் சரியாகப் பார்க்க வேண்டுமென்றால், இன்று இருக்கும் ஒரே சிறந்த வழி பேட்ஸின் வழிமுறைகள்தான். அவற்றைப் பார்ப்பதற்கு முன்னர் அவர் என்னென்ன செய்தார், என்னவெல்லாம் சொன்னார் என்றும் பார்க்கவேண்டி உள்ளது. பார்க்கலாமா?

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/dec/12/34-என்-கண்ணே---2-2613301.html
2609812 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 33. என் கண்ணே! நாகூர் ரூமி Monday, December 5, 2016 12:00 AM +0530  

அது ஃப்ளாரன்ஸ் நகரத்தில் இருந்த ஒரு தேவாலயத்தோடு இணைந்த இடுகாடு. அதில் ஒருவரின் சமாதியில் கீழ்க்கண்ட வாசகங்கள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன:

‘மூக்குக் கண்ணாடியை உருவாக்கிய சால்வினோ டெக்லி அர்மாட்டி இங்கே உறங்குகிறார். அவருடைய பாவங்களை இறைவன் மன்னிக்கட்டும்’!

அவர் என்ன பாவம் செய்தார் என்ற கேள்வியில் உங்களுக்கு மூக்குக்கு மேல் வியர்க்கிறதா? ஆம், அதேதான். அவர் செய்த பாவம் மூக்குக் கண்ணாடிதான்! அது ஏன் பாவம்? அது மனிதகுலத்துக்கு செய்யப்பட்ட மிகப்பெரும் நன்மையல்லவா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறதா?

பதில்: ஆம் நன்மைதான். ஆனால் இல்லை. என்ன, வரும் ஆனால் வராதுபோல குழப்பமாக உள்ளதா? மூ.க. (மூக்குக் கண்ணாடி) போட்டால் பார்ப்பதெல்லாம் சரியாகத் தெரியும்தான். ஆனால் கண்ணின் பார்வைத் திறன் குறைந்துகொண்டே போகும். மூ.க. ஒரு தாற்காலிக ஏற்பாடுதான். ஆனால் அதுவே இன்று நிரந்தரமாகிவிட்டது. மூ.க. இல்லாமல் எல்கேஜி படிக்கும் குழந்தைகூட இல்லை என்னுமளவுக்கு மூ.க. பெருகிவிட்டது.

கண்பார்வை சரியாக இருக்கும்வரை நாம் எதைப்பற்றியும் யோசிப்பதில்லை. ஆனால் பார்வையில் ஏதாவது ஒரு சின்ன பிரச்னை வந்துவிட்டால் போதும், உடனே மூ.க.வின் உதவியை நாடுகிறோம். அதை மிகச்சரியானதாக, மிக உயர்ந்த தரமுள்ளதாகக் கொடுக்கும் மருத்துவமனை எது என்று சிந்தித்து அங்கே செல்கிறோம். இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் ரூபாய்க்கு மூ.க. கிடைக்கிறதென்றால் நமக்கு அதன் மீது நம்பிக்கை வருவதில்லை! புகழ்பெற்ற மருத்துவமனையின் கண் மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டு, அவர் எழுதிக்கொடுத்த ‘ப்ராண்ட்’ கண்ணாடியை ‘ப்ராக்ரஸிவ் லென்ஸ்’ என்று பெருமையுடன் சொல்லிக்கொண்டு பதினைந்தாயிரம் கொடுத்து கண்ணில் மாட்டிக்கொண்ட பிறகுதான் நிம்மதியும் பெருமையும்! இப்படித்தானே போகிறது நம் காலம்?! சின்ன அரிப்பு ஏற்பட்டால்கூட பெரிய அப்பல்லோவுக்குத்தான் நான் போவேன் என்று சொல்வதில்தானே நமக்குப் பெருமையாக உள்ளது! காலத்தின் கோலம் என்பது இதுதான்! நோய்நொடி இல்லாமல் நான் இருக்கிறேன் என்று பெருமைப்பட வேண்டிய மனிதன் மருத்துவமனை, மருத்துவர்களின் பெயர்களில் பெருமை கொள்ளும்படி காலம் நம்மை மாற்றிவிட்டது!

ஆனால் நீங்கள் தங்க ஃப்ரேம் போட்டு மூ.க. போட்டுக்கொண்டாலும் ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, மூ.க.வின் ‘பாய்ன்ட்’கள் கூடிக்கொண்டே போகும். அப்படீன்னா, கண்களின் திறன் குறைந்துகொண்டே போகிறது என்று அர்த்தம்! கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மைக் குருடர்களாக்கும் முயற்சிதான் மூ.க. அணிவதும், அணியச் சொல்வதும் என்று நான் சொன்னால், அது உங்களுக்கு அதிகப்பிரசங்கித்தனமாகத் தெரியலாம். ஆனாலும் உண்மை அதுதான்! போகட்டும், இந்த விஷயத்துக்கு கொஞ்ச நேரம் கழித்து வரலாம். கொஞ்சம் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டு உங்களைத் தயார் செய்யவேண்டி உள்ளது!

மூ.க. போடாத மனிதர்களே இல்லை என்று சொல்லுமளவுக்கு கண்ணாடி அல்லது கண்ணுக்கு உள்ளே பொருத்திக்கொள்ளும் லென்ஸ்களின் சாம்ராஜ்ஜியம் இன்று கோலோச்சுகிறது. சின்னப் பிள்ளைகளும் இளைஞர்களும், இளைஞிகளும் தடித்த சோடாபுட்டிகளுடன்தான் பள்ளிக்கூடம், கல்லூரி என்று போய்க்கொண்டுள்ளார்கள். கண்ணாடியைக் கொஞ்ச நேரம் கழட்டிவிட்டால் அவ்வளவுதான். உலகமே ‘ப்ளர்’ ஆகிவிடுகிறது அவர்களுக்கு. இதுதான் நடப்பு நிஜமாகும். ‘கண்களுக்கான முடவனின் ஊன்றுகோல்’ (optical crutches) என்று மூ.க.வை வர்ணிக்கிறார் உலகப்புகழ் பெற்ற ஒரு கண் மருத்துவர்! அவர் பெயரை அப்புறம் சொல்கிறேன், ஏனெனில் அவர்தான் இக்கட்டுரைகளின் கதாநாயகரே!

பள்ளிக்கூடங்கள், கல்லூரிகள், நூலகங்கள், பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள், திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சிகள், ஆண்ட்ராய்டுகள், ஆப்பிள்கள் எல்லாம் வருவதற்கு முன், மனிதன் வேட்டைக்காரனாக, விவசாயியாக, மேய்ப்பனாக, போர்வீரனாக – இப்படியெல்லாம்தான் இருந்தான். அந்த வேலைகளுக்கெல்லாம் அவனுக்கு தூரப்பார்வையே போதுமானதாக இருந்தது. தூரத்தில் உள்ளதைப் பார்க்க கண்கள் சிரமப்பட வேண்டியதில்லை. ஓய்வாக கண்களைப் போட்டுவைத்தாலே போதும். வானத்தையும் மேகத்தையும், நிலவையும் பார்க்க நம் கண்கள் சிரமப்படுமா என்ன? ஆனால், இந்தக் காலத்தில்தான் ‘எல்லாவற்றையும்’ ரொம்ப கிட்டப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையும் அதற்கான அவசியமும் வந்துவிட்டது! இது ‘க்ளோஸப்’புகளின் காலம். எழுத்து வந்த பிறகு கண்களுக்கு புதியதொரு வேலை வந்துவிட்டது.

சரி, நான் இப்போது கேட்கிறேன். மனசாட்சியோடு பதில் சொல்லுங்கள். மூ.க. போடாமலே உங்களுக்குப் பார்வை பிரமாதமாகத் தெரியும் என்று நான் சொன்னால் நம்புவீர்களா? மூ.க. அணியாமலே, அல்லது அணிந்ததை கழற்றி வைத்துவிட்டு வெறும் கண்களுடனேயே சில பயிற்சிகளை மேற்கொண்டால் இழந்த பிரகாசமான பார்வையை மீண்டும் பெறமுடியும் என்றால் நம்புவீர்களா? நீங்கள் நம்பாவிட்டாலும் உண்மை அதுதான். ஆனால் அந்த உண்மையை உணர்ந்துகொள்வதற்கு உங்கள் கண்களைப் பற்றி இதுவரை தெரியாமல் இருந்த சில அடிப்படைகளைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. பார்க்கலாமா? வாருங்கள்.

கண்ணின் சரீர சாஸ்திரம்

கண்ணின் அமைப்பு பற்றியும் அதன் முக்கிய வெளி மற்றும் உள்ளுறுப்புகள் பற்றியும் நாம் கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. கொஞ்சம்தான். ஏனெனில், எல்லா உறுப்புகளின் பெயர்களையும் சொல்லி பாடம் எடுக்க ஆரம்பித்தால், போங்கப்பா, நான் மூ.க.வே போட்டுக்கொள்கிறேன் என்ற முடிவுக்கு நீங்கள் வந்துவிடலாம்! எனவே மிக முக்கியமான விஷயம் என்று நான் நினைப்பதை மட்டும் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

நம் கண்கள் கோள வடிவமானவை. அப்படியா என்று கேட்கக்கூடாது. சதுரமாகவோ, செவ்வகமாகவோ இல்லை. பரிபூரண வட்ட வடிவம் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், ஏறத்தாழ அப்படி என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். இரண்டு பகுதிகள் சேர்ந்ததாக கண் உள்ளது. முன்னால் ஒரு பகுதியும் பின்னால் ஒரு பகுதியும். முன்னால் உள்ள பகுதியில் கார்னியா (cornea), ஐரிஸ் (iris), லென்ஸ் ஆகிய உறுப்புகள் உள்ளன. தமிழில் இந்தப் பாகங்களுக்கு குழப்பமான பெயர்கள் கொடுத்திருப்பதால், நான் ஆங்கில சொற்களையே பயன்படுத்துகிறேன்.

கண் கோளத்தின் முன்பகுதி கார்னியா. உள்ளே இருக்கும் ஐரிஸ், கண்ணின் பாவை ஆகியவற்றை பாதுகாக்க இது உதவுகிறது. கார்னியா ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாகவும் வளைவாகவும் இருக்கிறது. கார்னியா என்று ஒரே வார்த்தையில் சொல்லிவிட்டாலும், அதற்குள் ஐந்து அடுக்குகள் உள்ளன! மனித உடலின் பெரும்பாலான பகுதிகள் அடுக்குகளால்தான் ஆக்கப்பட்டுள்ளன. எதுவுமே ‘சிம்பிளா’ன விஷயமில்லை. மிகமிகச் சிக்கலான சமாசாரம்தான் நம் உடல். செய்தது யார் இறைவனல்லவா! அப்படித்தான் இருக்கும்!

ஸ்க்ளீரா என்பது கார்னியாவின் பின்பகுதி முழுவதும் என்று சொல்லலாம். அது வெள்ளை நிறத்தில் உள்ள புறத்தோலாகும். அதோடு கார்னியா இணைந்திருக்கும். ஒரு வட்டம் வரைந்த பிறகு வலது பக்கமாக அவ்வட்டத்தில் கொஞ்சம் கூடுதலாக ஒரு பிதுக்கம் மாதிரி வரைந்தால், அந்தப் பிதுக்கம்தான் கார்னியா, மீதிப்பகுதி ஸ்க்ளீரா. கண்ணின் உள் பகுதியில் விழித்திரை எனப்படும் ரெட்டினா இருக்கும். மிக முக்கியமான பகுதிகளைப் பற்றி மட்டும்தான் நான் பேசுகிறேன் (ஏனெனில் எனக்கு அவ்வளவுதான் தெரியும்)!

கண்ணைத் திறந்து நிலைக்கண்ணாடியில் நம் கண்களையே பார்த்தால் இந்தப் பாகங்களை எளிதில் புரிந்துகொள்ளலாம். வெள்ளையாகத் தெரியும் பகுதிதான் ஸ்க்ளீரா. ஸ்க்ளீராவின் முன்பகுதியாக இருப்பதுதான் கார்னியா. பாவைக்குப் பின்னால் லென்ஸ் இருப்பதால் அது தெரிவதில்லை.

கார்னியாவும் ஸ்க்ளீராவும் சேர்ந்து ஆறு பகுதிகள் என்று வைத்துக்கொண்டால் கார்னியா மட்டுமே ஒரு பகுதியாக இருக்கும். மீதி ஆறில் ஐந்து பகுதிகள் கண்ணின் பின்பக்கத்துக்குப் போய்விடுகின்றன, புரிகிறதா? இரண்டும் சேர்ந்து கிட்டத்தட்ட 24 மி.மீ. குறுக்களவு கொண்டது என்று ஒரு கணக்கு உண்டு. ஆனால் நமக்கு அதெல்லாம் தேவையில்லை. நமக்கு வாத்து முட்டைக் கண்ணாக இருந்தால் என்ன, சீனக்கண்ணாக இருந்தாலென்ன, ஊனக்கண்ணாக இல்லாமலிருந்தால் போதாதா?!

கார்னியாவை ஊடுருவி, கண்ணின் பாவை வழியாகச் சென்று பின் லென்ஸை கடந்து ஒளிக்கதிர்கள் செல்லும். பார்க்கப்படும் பொருள் எவ்வளவு அருகில் அல்லது தூரத்தில் இருக்கிறது என்பதற்குத் தகுந்தவாறு லென்ஸ் தன் அளவை ‘அட்ஜஸ்ட்’ செய்துகொள்ளும். இதை கண்ணின் ‘அக்காமடேஷன்’ என்று சொல்கின்றனர். இதுபற்றி கொஞ்சம் விரிவாக பின்னர் பார்க்க இருக்கிறோம்.

கார்னியா, பாவை, லென்ஸ் வழியாகச் செல்லும் ஒளிக்கதிர்கள் கடைசியில் போய் ரெட்டினா மீது விழும். அங்கே அவை மின்சாரக் குறிப்புகளாக மாற்றப்பட்டு மூளைக்கு அனுப்பப்படும். அங்கே உள்ள பார்வை மையம் அதை உள்வாங்கிக்கொண்டு, ஹலோ நீ இப்போது ஒரு யானைக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருக்கிறாய் என்று நமக்குச் சொல்லும். நாமும் யானையைப் பார்ப்போம்!

கண்ணின் முன்பக்கத்தில் தெரியும் வட்டம்தான் ஐரிஸ் எனப்படும். அகராதியில் இதற்கு ‘கருவிழி’ என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் இது சரியான தமிழாக்கமல்ல. ஏனெனில், ஐரிஸின் நடுவில் இருக்கும் வட்ட வடிவ திறப்பை வேண்டுமானால் கருவிழி என்று சொல்லலாம். ஆனால் அது பாவை எனப்படுகிறது. எனவே, நான் ஐரிஸ் என்றே சொல்லிவிடுகிறேன்.

சாதாரணமாக நம் கண்ணைப் பார்த்தாலே ஐரிஸ் தெரியும். ஐரிஸை சுற்றி இருக்கும் வட்ட வடிவமான திறப்பு அல்லது ஐரிஸின் நடுவில் இருக்கும் சிறு வட்டம்தான் பாவை (pupil). ஐரிஸின் நிறம் பொதுவாக நீலமாகவோ பழுப்பாகவோ இருக்கும். உங்கள் கண்களின் நிறம் என்னவென்பதை ஐரிஸை வைத்துதான் முடிவு செய்வார்கள்.

பாவையின் குறுக்களவை ஐரிஸ்தான் நீட்டவோ சுருக்கவோ செய்யும். அப்படிச் செய்யும்போதுதான் ரெட்டினா எனப்படும் விழித்திரையின் மீது, தேவைக்கேற்றவாறு அதிகமாகவோ குறைவாகவோ ஒளி பாயும். அதாவது, ரெட்டினா மீது எவ்வளவு ஒளி பட வேண்டும் என்பதை ஐரிஸ் கட்டுப்படுத்துகிறது என்றும் சொல்லலாம். வெளிச்சம் அதிகமாக இருந்தால் பாவை சுருங்கிக்கொள்ளும். குறைவாக இருந்தால் விரிந்துகொள்ளும்.

கண்ணின் வெளிப்பக்கத்தில் ஆறு தசைகள் இணைந்துள்ளன. மேலே, கீழே, பக்கவாட்டில் என நான்கு தசைகள். அவற்றுக்கு ரெக்டி (recti) என்று பெயர். கண்களை எந்தத் திசையில் வேண்டுமானாலும் திருப்ப இத்தசைகளே உதவுகின்றன. மேலும் இரண்டு சாய்வு தசைகள் (oblique muscles), கண்களுக்கு உள்ளே உள்ள குழியில் பெல்ட் போட்ட மாதிரி கண்களைப் பாதுகாக்கின்றன.

இத்தசைகள் யாவும் சமமாகச் சுருங்கினால், கண்ணின் தோற்றமே தட்டையாக மாறிப்போகும். அப்போது முன்பக்கம் பின்பக்கத்துக்கு இடையே உள்ள இடைவெளி மிகவும் குறைந்திருக்கும். அந்நிலையைத்தான் தூரப்பார்வை என்கின்றனர். தூரப்பார்வை உள்ளவர் தூரத்தில் உள்ள பொருள்களைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். அருகில் உள்ள பொருள்கள் தெளிவாகத் தெரியாது. இதற்கு நேர் மாறானது கிட்டப்பார்வை.

மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு சாய்வு தசைகளும் கண்ணின் மையப்பகுதியைச் சுருக்கித் தட்டையாக்கும்போது, நீளவாக்கில் அப்பகுதி நீண்டுவிடுகிறது. அப்போது கண்ணின் முன்பக்கச் சுவர்களுக்கும் பின்பக்கச் சுவர்களுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் அதிகமாகிறது. அருகில் உள்ளவற்றைப் பார்க்க இந்நிலை தேவைப்படுகிறது.

கண்ணின் உட்புறம் இரண்டு அறைகளாக உள்ளது. விழியின் முன்பக்கச் சுவர் போன்ற அமைப்பின் பின்புறமாக ஒரு சின்ன அறை போன்ற அமைப்பு உள்ளது. அதில் ஒரு மெல்லிய திரவம் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. விழியின் முன்பக்கத்தையும் லென்ஸையும் அதுதான் பிரித்துவைத்துள்ளது. விழியின் உள்சுவர்களோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது விழியின் லென்ஸ். அந்த லென்ஸுக்கு பின்பக்கமும் ஜெல்லி போன்ற ஒரு திரவம் உள்ளது. முன் பின் இருக்கும் இந்தத் திரவங்கள் கொடுக்கும் அழுத்தத்தால்தான், கண்ணின் கோள வடிவம் குலையாமல் காப்பாற்றப்படுகிறது என்றும் சொல்லலாம். கண்ணின் லென்ஸுக்குள்ளும் திரவ சமாசாரங்களே உள்ளன.

விழியின் சுவர்கள் ஒளி ஊடுருவ முடியாதவை (opaque). லென்ஸ் வழியாகத்தான் ஒளி உள்ளே செல்ல முடியும்.

ரெட்டினாவில் பத்து அடுக்குகள் உள்ளன என்றால் நம்ப முடியுமா? ஆனால் அதுதான் உண்மை. ரெட்டினாவின் முடிவில் தண்டுகளும் கூம்புகளுமாய் (rods and cones) இருக்கும். நாம் பார்க்கும் பொருளின் நிறம் என்ன, வடிவம் என்ன என்றெல்லாம் தெரிந்துகொள்ள அவை உதவுகின்றன. உள்ளே போகும் ஒளி எனப்படும் மின்காந்த அலைகளை மின்வேதிப்பொருள் அலைகளாக மாற்ற அவை உதவுகின்றன. ‘ரேடியன்ட் எனர்ஜி’ எனப்படும் ஆற்றலை வேறுவகையான ஆற்றலாக மாற்றுகின்றன. எல்லாம் முடிந்து, மூளையில் இருக்கும் பார்வை மையம் (visual center) என்ற பகுதிக்குச் செல்கின்றன. கடைசியாக, மூளையின் அந்த மையம்தான் நாம் பார்ப்பது பெண்ணா அல்லது பொம்மையா என்பதைப் புரியவைக்கிறது!

ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து நாம் ஜொள் விடுவதற்கு முன் ஆயிரக்கணக்கான மின்காந்த வேதியியல் மாற்றங்களை நம் விழி நிகழ்த்திவிடுகிறது! கண்மூடிக் கண் திறக்கும் நேரத்துக்குள் அவையெல்லாம் நிகழ்ந்துவிடுவதால் நமக்கு அவளுடைய அழகு, நிறம், உயரம் இன்ன பிறவெல்லாம் சட்டென்று மூளைக்குள் பதிவாக, நாம் ‘மெர்சலாகி’விடுகிறோம்! ஆனால் இதற்கெல்லாம் நாம் மேலே பார்த்த ரெட்டினா, பாவை, ஐரிஸ் போன்ற எல்லா உள் உறுப்புகளும் தத்தம் வேலையை சரியாகச் செய்யவேண்டி உள்ளது!

எல்லாமே தலைகீழ்

ரெட்டினாவில் விழும் பிம்பம் எப்போதுமே செங்குத்தாகவும், பக்கவாட்டிலும் தலைகீழாகத்தான் விழும். பார்க்கப்படும் ஒரு பொருளின் மேல் பகுதியில் இருந்து விழும் ஒளி விழித்திரையின் கீழ்ப்பகுதியில் விழும். அதேபோல பார்க்கப்படும் ஒரு பொருளின் கீழ்ப்பகுதியில் இருந்து வரும் ஒளி விழித்திரையின் மேல் பகுதியில் விழும். ஏனெனில், அப்பகுதிகள்தான் அந்த பிம்பத்தை வாங்கிக்கொள்ளும் மெல்லுறை அல்லது திரையாகும். அதேபோல, வலது பக்கத்தில் உள்ளது இடது பக்கத்திலும், இடது பக்கத்திலுள்ளது வலது பக்கத்திலும் விழும். நாம் நம்மைக் நிலைக்கண்ணாடியில் பார்த்தால் தெரிவதுபோல. இதுதான் பார்வையில் பிம்பங்கள் விழும் அடிப்படை. இதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால், இறைவன் கொடுத்த பார்வை என்பது எவ்வளவு பெரிய அற்புதம் என்பது விளங்கும். வலது பக்கம் உள்ள பொருள் விழித்திரையின் இடது பக்கமும், இடது பக்கம் உள்ளது வலது பக்கமும், மேலே உள்ளது கீழேயும், கீழே உள்ளது மேலேயும், அப்படி உள்ளது இப்படியும், இப்படி உள்ளது அப்படியும் – இப்படி கண்ணா பின்னாவென்று குழப்பிய காட்சியை ஒவ்வொரு முறையும் நேராக்கி நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணமும் இந்தக் குழப்பங்களும் நேராக்குதலும் நிகழ்ந்துகொண்டே உள்ளன. ஒவ்வொரு கணமும் அது மிகச்சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு பார்க்கப்படுகிறது! இந்த இமாலய வேலை எப்படி எந்நேரமும் சாத்தியப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது என்பதை விளங்கிக்கொள்ளவோ விளக்கவோ இன்னும் மனிதனால் முடியவில்லை!

ஆனால், கண்களைப் பற்றி நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான இன்னொரு விஷயம் உள்ளது. ஒரு பொருளை அல்லது மனிதனைப் பார்ப்பதற்குக் கண்ணும் அதைச் சார்ந்த உறுப்புகளும் என்னவெல்லாம் செய்யும் என்று சுருக்கமாகப் பார்த்தோம். ஆனால், கடைசியில் மூளையில் உள்ள பார்வை மையத்துக்குச் (Visual Centre) சென்ற பிறகுதான் நாம் பார்த்தது திரிஷாவையா அல்லது அமித்ஷாவையா என்ற முடிவு கிடைக்கிறது! அது ஒளிப்படம் அல்ல, திரிஷாவேதான் என்று மூளை புரிந்துகொள்கிறது. அது புரிந்துகொண்ட பிறகுதான் நம்மால் திரிஷாவைப் பார்க்க முடியும்! அதாவது, நாம் கண்களால் பார்க்கவில்லை, மூளையால்தான் பார்க்கிறோம்! எப்போதுமே!

நம் மூளையில் உள்ள பார்வை மையத்தை ‘ஆஃப்’ செய்துவைக்க முடிந்தால், நமக்குக் கண்கள் இருந்தாலும் நம்மால் பார்க்க முடியாது! பிறகு தடவிப் பார்த்து, தொட்டுப் பார்த்துதான் தெரிந்துகொள்ள முடியும்!

இன்னும் பார்க்கலாம்…

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/dec/05/33-என்-கண்ணே-2609812.html
2593166 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 32. தடுக்காத ஊசி மருந்துகள்! - 3 நாகூர் ரூமி Saturday, November 5, 2016 05:55 PM +0530  

மனிதகுலம் செய்யும் ஆகப்பெரிய பாவம் வேக்ஸினேஷன் கொடுப்பதுதான். இதை இனிமேல் பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியாது. ஒழித்தே ஆக வேண்டும்.

- டாக்டர் ஆண்ட்ரூ மூல்டன்

 

தடுப்பூசிகள் போடுவதாலும் தடுப்பு மருந்துகள் கொடுப்பதாலும் ஏற்படும் விளைவுகளைக் கொஞ்சம் பார்த்தோம். இந்தியாவில் நடந்தது என்ன என்பதைப் பற்றியும் வேக்ஸின்களால் ஏற்படும் உச்சபட்ச விளைவு என்ன என்பது பற்றியும் இப்போது பார்க்க இருக்கிறோம். பார்க்கலாமா?

இந்தியாவில் நடந்தது என்ன?

சில வருடங்களுக்கு முன்னர் அஸ்ஸாமில் போலியோ சொட்டு மருந்து கொடுத்த பின் 10 குழந்தைகள் இறந்தன. 500-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டன.

2002-ல் உ.பி.யில் போலியோ சொட்டு மருந்து கொடுத்தவுடன் 26 குழந்தைகளுக்குப் போலியோ ஏற்பட்டது. இந்திய அரசின் கோரிக்கையின் பேரில் உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) நிகழ்த்திய பரிசோதனையில், போலியோ சொட்டு மருந்தில் 17 வகை கலப்படங்கள் இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. பின்பு வழக்கம்போல் அந்த விஷயம் மறக்கப்பட்டது என்கிறார் உமர்!

இந்திய மருத்துவக் கழகத்தின் தடுப்பு மருந்துப் பிரிவின் தலைவர் டாக்டர். ஜேக்கப் புலியேல், ஒரு ஆங்கில நாளிதழில் எழுதிய கட்டுரையில் 2006-ல் மட்டும் போலியோ சொட்டு மருந்து கொடுத்ததனால், இந்தியாவில் 1600 பேருக்கு போலியோ பாதிப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாகவும், 27000 பேர் பாதிக்கப்பட சாத்தியம் உள்ளது என்றும் கூறினார்.

டாக்டர். ஜேக்கப் புலியேல்

2008 மே மாதம், போலியோ சொட்டு மருந்து வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஏழு மாவட்டங்களில் பத்து குழந்தைகள் இறந்தன. ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் பார்வையும் தடுப்பு மருந்தின் பக்கம் திரும்பியது. அச்சம்பவத்தை ஆராய மத்தியக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. கடைசியில், ‘மருந்துகளில் பிரச்னையில்லை, அக்குழந்தைகள் தடுப்பூசியினால் இறக்கவில்லை. வேறு நோய்கள் ஏற்கெனவே இருந்திருக்கலாம்’ என்று சொல்லப்பட்டது.

இந்தியாவில் போலியோ சொட்டு மருந்து கொடுப்பதைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்தில் டாக்டர். சத்யமாலா, தொடுத்த வழக்கு இன்னும் நிலுவையில் உள்ளது.

தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் இப்படியான மரணங்கள் எங்கு நிகழ்ந்தாலும் வழக்கமான இதே வரிகளோடு அவை மறக்கப்படுகின்றன (தடுப்பூசி வெளிப்படும் உண்மைகள், பக்கம் 23).

தடுப்பூசி மருந்துகளால் நோயைக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. ஆனால், அவை புதிய பாதிப்புகளை நம் குழந்தைகளிடம் ஏற்படுத்துவதுதான் கொடுமை. தடுப்பூசி மருந்துகள் பற்றிய ஆராய்ச்சியாளர்கள், மருத்துவர்கள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்ட பொதுமக்களின் கருத்துகள் எல்லாம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

நான்கு கிலோ எடையுள்ள ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு நாளில் ஒரு தடுப்பூசி போடுவது 40 கிலோ எடையுள்ள மனிதனுக்கு 40 தடுப்பூசிகள் போடுவதற்குச் சமம்! அப்படியானால், விளைவுகளை நீங்களே கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். ஆனால் வேக்ஸின் தயாரிக்கும் கம்பெனிகள் ஏதாவது எச்சரிக்கை கொடுக்கின்றனவா? ஆம். கொடுக்கின்றன!

ஒவ்வொரு தடுப்பூசி மருந்தோடும் அந்த மருந்து பற்றிய எச்சரிக்கை குறிப்பு ஒன்று இணைக்கப்பட்டிருக்கும். உதாரணமாக டிஃப்தீரியா (தொண்ட அழற்சி நோய்), கக்குவான் இருமல் மற்றும் டெடனஸ் எனப்படும் இசிவு ஆகிய மூன்றையும் தடுப்பதற்காகக் கொடுக்கப்படுவதாகச் சொல்லப்படும் DPT அல்லது DPT என்று அறியப்படும் தடுப்பூசியோடு ஒரு எச்சரிக்கை அறிக்கையும் தரப்படும். ஆனால், இதை நாம் யாரும் பார்த்திருக்கமாட்டோம். அவ்வளவு கவனமாக நாம் எப்போதுமே இருப்பதில்லை. டாக்டரும் நமக்கு அதைக் காட்டமாட்டார். சரி, அப்படி அதில் என்ன இருக்கும்? கீழே படித்துப் பாருங்களேன்:

1. அதிகப்படியான காய்ச்சல் (1050 அல்லது அதற்கு மேல்)

2. மந்தமாக இருத்தல்

3. நீடித்த அசதி

4. விட்டு விட்டு ஏற்படும் அலறல்

5. மூளை வளர்ச்சிக் குறைபாடு

6. அதிகப்படியான துறுதுறுப்பு

7. எப்பொழுதாவது வலிப்பு

8. மூளை பாதிப்பு

9. மயக்கம்

10. கண் நரம்புக் கோளாறுகள்

11. நரம்பு சம்பந்தமான நிரந்தரக் கோளாறுகள் அல்லது மனநலக் குறைபாடு

இப்படி ஒவ்வொரு தடுப்பூசி மருந்துடனும் வெவ்வேறு வகையான எச்சரிக்கைக் குறிப்புகளை இணைத்துத்தான் உலகம் எங்கும் விற்கப்படுகின்றன.

கீழ்க்கண்ட கொடூரமான ரசாயன விஷங்கள் ஒவ்வொரு தடுப்பூசியிலும் உள்ளன. உலகில் தயாரிக்கப்படும் 74 வகையான தடுப்பூசி மருந்துகளிலும் இந்த ரசாயன நஞ்சுகள் அடங்கியுள்ளன. இந்த விஷங்களை நாம் நேரடியாக ரத்தத்தில் ஏற்றுகிறோம் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. நம் குழந்தைகள் ஆறு வயதைத் தொடும்போது இவை அனைத்தும் பரிசாகக் கிடைக்கிறது. இந்த அட்டவணையைக் கொஞ்சம் பாருங்கள்.

ரசாயன நஞ்சுகள்

பாதிப்படையும் பகுதிகள்

அம்மோனியம் சல்ஃபேட்
வயிறு, குடல், கல்லீரல் மற்றும் நரம்பு மண்டல விஷம்
லாடெக்ஸ் ரப்பர்
திடீர் அதிர்ச்சி மற்றும் இறப்பு
எம்.எஸ்.ஜி.
பிறவிக் கோளாறு மற்றும் ஒவ்வாமை
அலுமினியம்
அலிமியர்ஸ் நோய், டிமென்ஷியா, வலிப்பு, கோமா
ஃபார்மால்டிஹைட்
மூளை மற்றும் குடல் புற்றுநோய்
பாலிசோர்பேட் 60
நிரூபிக்கப்பட்ட புற்றுநோய்க் காரணி
டிரைபுடைல் பாஸ்பேட்
சிறுநீரகம் மற்றும் நரம்பு மண்டல பாதிப்புகள்
குளுதரால்டிஹைட்
பிறவிக் குறைபாடுகளை ஏற்படுத்தும்
ஜெலடின், ஜெந்தாமைசின் சல்பேட் மற்றும் பாலிமைக்சின் பி
ஒவ்வாமை
பாதரசம்
 
வரலாற்றிலேயே கொடிய விஷமாகக் குறிப்பிடப்படுவது. மூளை, நரம்பு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். தொப்புள் கொடி வழியாகக் கருவில் வளரும் சிசுவை அடையும்.
நியோமைசின் சல்பேட்
சத்துகள் உறிஞ்சப்படுவதில் தடையை ஏற்படுத்தும், வலிப்பு மற்றும் மூளை வளர்ச்சிக் குறைபாட்டை ஏற்படுத்தும்
கார்பாலிக் அமிலம்
செல்களை பாதிக்கும் விஷம்
எதிலின்கிளைகால்/ பினோஜைதனால் போரக்ஸ்
எறும்புகளைக் கொல்லப் பயன்படும் விஷம்

இதெல்லாம் போதாதென்று, இவற்றோடு பாதிக்கப்பட்ட மனித, மிருக செல்களும் தேவைக்கேற்ப(!) சேர்க்கப்படுகின்றன. கருச்சிதைவு ஏற்பட்ட சிசுவின் திசுக்கள், பன்றி, ஆடு, குதிரைகளின் ரத்தம், முயலின் மூளைத் திசு, நாயின் சிறுநீரகப் பகுதிகள், பசுவின் இதயத் திசுக்கள் போன்றவையும் தடுப்பு மருந்து தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன!

வேக்ஸின் இறப்புகள் - சில தகவல்கள்

சரி, இதெல்லாம் இருக்கட்டும். தடுப்பூசியால் ஏற்படும் உச்சபட்ச விளைவாகக் குறிப்பிடப்படுவது எது தெரியுமா? SIDSதான். SIDS என்றால் Sudden Infant Death Syndrome! அதாவது, குழந்தை திடீரென இறந்துபோய்விடும் என்பதைத்தான் டெக்னிகலாகச் சொல்கிறார்கள். நவீன கொலைகாரர்கள்!

இந்தத் தொடர்பில், சுற்றுச்சூழல் நலனுக்கான மருத்துவக் குழுவின் உறுப்பினர் டாக்டர் புகழேந்தி, தடுப்பூசி பற்றிக் கூறுவது கருத்தில் கொள்ளத்தக்கது:

‘ஒவ்வாமை காரணமாக எந்தத் தடுப்பு மருந்தும் இறப்பு உள்ளிட்ட பின்விளைவுகளை ஏற்படுத்த முடியும். அமெரிக்காவில் திம்மர்சால் வேதிப்பொருள் கலந்த தடுப்பூசிகள் தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இந்தியாவில் தொடர்ந்து புழக்கத்தில் உள்ளது பற்றி அரசோ, மருத்துவர்களோ பேசுவதில்லை. தடுப்பூசி மருந்தில் கலப்படம் ஏற்பட்டாலோ அல்லது மருந்தின் திறனைக் காப்பதற்காகச் சேர்க்கப்படும் (preservatives) வேதிப்பொருட்கள் வினை புரிந்தாலோ இறப்பு நிகழும் அபாயம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது என்பதை மருத்துவர்களும், பத்திரிகைகளும் வெளியிடுவதில்லை. மருந்துச் சந்தையின் பணம் காய்க்கும் மரமாக இருப்பது தடுப்பூசி. அதைப்பற்றி இப்போதாவது மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற வேண்டும்’.

வேக்ஸின்கள் போட்டதால் ஏற்பட்ட சில மரணங்கள்

• 1870 – 71-களில் அம்மை நோய் ஜெர்மனியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. சுமார் 10 லட்சம் பேருக்கு அம்மை நோய் தோன்றியது. இவர்களில் ஒரு லட்சத்து இருபதாயிரம் பேர் மரணமடைந்தனர். இறந்தவர்களில் நூற்றுக்கு 96 பேர் அம்மை குத்திக் கொண்டவர்கள்!

• அமெரிக்கக் குழந்தைகளில் வாரத்துக்கு மூன்று பேர் தடுப்பூசியினால் இறக்கிறார்கள் என்று பெடரல் கவர்மென்ட் அறிக்கை கூறுகிறது.

• சாதாரண நிலையில் கக்குவான் இருமலால் இறப்பவர்கள் ஆண்டுக்குப் பத்துப் பேர்தான். கக்குவான் இருமலுக்கான தடுப்பூசிக்குப் பிறகு ஆண்டுக்கு 950 பேர் கக்குவான் இருமலால் இறக்கிறார்கள்.

• 2008. சென்னை திருவள்ளூர் அருகே நடந்த தடுப்பூசி முகாமில் தட்டம்மை தடுப்பூசி போட்டதில் நான்கு குழந்தைகள் இறந்தன. பெற்றோர்களுக்கு தலா மூன்று லட்ச ரூபாய்கள் இழப்பீடு கொடுக்கப்பட்டது.

• 2016. சென்னை மேட்டுப்பாளையத்தைச் சேர்ந்த ராமாராவ் என்பவரின் மூன்று மாத பெண் குழந்தை தனுஜாஸ்ரீக்கு, ஓட்டேரியில் உள்ள மாநகராட்சி சுகாதார நிலையத்தில் மஞ்சள்காமாலை, ரனஜன்னி உள்ளிட்ட ஐந்து விதமான நோய்களில் இருந்து பாதுகாப்பதாகச் சொல்லப்படும் பென்ட்டாவாலன்ட் என்ற தடுப்பூசி போடப்பட்டது. ஊசி போட்ட சில நிமிடங்களில் குழந்தை இறந்துபோனது.

• தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்த பிரபாகரன் - பரணி தம்பதியரின் ஆண் குழந்தைக்கு தஞ்சை அரசு மருத்துவமனையில் தடுப்பூசி போடப்பட்டது. கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டுக் குழந்தை இறந்தது.

• சென்னை, கீழ்ப்பாக்கம் அரசு மருத்துவமனையில் தடுப்பூசி போட்டதால் இரண்டு குழந்தைகள் இறந்தன. உறவினர்கள் மருத்துவமனையை முற்றுகையிட்டனர்.

• 2008. திருவள்ளூர் அருகேயுள்ள பென்னலூர்பேட்டை அங்கன்வாடி மையத்தில், கச்சூர் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் சார்பாக நடந்த தட்டம்மை தடுப்பூசி முகாமில் தட்டம்மை தடுப்பூசி போடப்பட்ட நான்கு குழந்தைகள் இறந்தன.

• 2008. சென்னை, அயனாவரம் மாநகராட்சி மருத்துவமனையில் தடுப்பூசி போடப்பட்ட ஐந்து மாத ஆண் குழந்தை சூர்யா இறந்துபோனான். குழந்தையின் தந்தை ராஜ்குமார், ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடர் நடிகர்.

• அமெரிக்காவில் பத்தாண்டுகளில் (2004-15) தட்டம்மை வந்து ஒரு குழந்தையும் சாகவில்லை. ஆனால், தட்டம்மை தடுப்பூசி போட்டு 108 குழந்தைகள் இறந்துள்ளன என்கிறது ஒரு அறிக்கை.

முடிவாக -

வேக்ஸின்கள் எனப்படும் தடுப்பு மருந்துகளோ, தடுப்பூசிகளோ நோய்களிலிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுக்காப்பதில்லை. இதுவரை பாதுகாத்ததும் இல்லை. அவற்றால் பலன் ஏதும் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. ஆனால், உயிருக்கே அபாயம் இருக்கிறது. உயிர் போகாமல் பிழைத்துக்கொள்ளுமானால், வெகுநுட்பமான முறையில் குழந்தையின் ஆரோக்கியத்தை வேக்ஸின்கள் பாதிக்கின்றன. பல சிக்கல்களை வாழ்நாள் முழுவதும் ஏற்படுத்திவிடுகின்றன. ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் ஊனமாகிப்போனதை வரலாறு காட்டுகிறது. நல்ல ஆரோக்கியமாக இருக்கும் குழந்தையை வாழ்நாள் நோயாளி ஆக்குவதே இந்த வேக்ஸின்கள்தான்.

வேக்ஸினேஷன் என்பது 1700-களில் தொடங்கிய இயல்புக்கு மாறான, இயற்கைக்கு விரோதமான ஒரு மருத்துவ நடைமுறை. விஷத்தன்மை கொண்ட ரசாயனக் கூட்டத்தை உடலுக்குள் அவை அனுப்புகின்றன. பெரியம்மை, கேன்ஸர், மூளைவளர்ச்சி பாதிப்பு, போலியோ என எல்லா நோய்களையும் அது உண்டாக்குகிறது. நமது தோல் போன்ற தடுப்புச் சுவர்களைத் தாண்டி நேரடியாக வேக்ஸின்களில் உள்ள வேதிப்பொருள்கள் நம் ரத்தத்தில் கலக்கின்றன. அவற்றின் நோக்கமே நம் மூளையையும் உள்ளுறுப்புகளையும் அபாயத்துக்குத் தள்ளுவதுதான்.

எத்தனை குழந்தைகள் வேக்ஸின் போட்டதால் இறந்துபோயின என்ற உண்மையான கணக்கு நமக்கு இதுவரை தெரியாது. ஏனெனில், ஒரு வேக்ஸின் கொடுக்கப்பட்டதால் மருத்துவமனையில் ஒரு குழந்தை இறந்துபோனால், இறப்புச் சான்றிதழில் ‘தடுப்பூசி சாவு’ என்று எந்த மருத்துவரும் எழுதுவதில்லை! அதற்குப் பதிலாக, புரியாத பாஷையில், அவர்களைக் காப்பாற்ற உதவும் சொற்களில் crib death அல்லது SIDS என்று எழுதுவார்கள். தூக்கிக்கொண்டு போய், தடுப்பூசி போட்டு, அதனால் குழந்தை உடனேயோ மறுநாளோ இறந்துபோனால், பெற்றோரும் உறவினர்களும் போராட்டம் நடத்தினால்தான் விஷயம் வெளிச்சத்துக்கு வரும். இதுதான் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் உண்மையாகும்.

வேக்ஸினேஷன் என்பது ஒரு வளைவுக் கோடு மாதிரி. அதன் ஒரு முனையில் இருக்கும் சிறுபான்மையினர், வேக்ஸினேஷனால் இறந்தவர்கள் அல்லது மிகக்கடுமையான பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்கள். பெரும்பான்மையினர், வளைவுக்கோட்டின் மையத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்களும் மெள்ள மெள்ள வளைவின் முனையை நோக்கித்தான் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். தலைவலி, எரிச்சல், கண்பார்வைக் கோளாறு, அலர்ஜி, ஆஸ்துமா போன்ற சிறு தொந்தரவுகளுடன். அத்தொந்தரவுகள் யாவும் வேக்ஸினேஷன் செய்துகொள்வதற்கு முன் இருந்திருக்காது. இதனை The Bell Curve என்று வர்ணிக்கிறார் டாக்டர் டெட் கோரன். Childhood Vaccination என்றொரு அருமையான நூலை இவர் எழுதியிருக்கிறார். அனைவரும் அவசியம் படிக்க வேண்டிய நூல்.

ஒரு குழந்தை பிறக்கு முன்பே placenta எனப்படும் பனிக்குடத்தின் மூலம் எதிர்ப்பு சக்தியை அதற்குத் தாய் கொடுக்கிறாள். அது குழந்தைப் பருவத்தில் இருக்கும்போது வரக்கூடிய பொன்னுக்கு வீங்கி, தட்டம்மை, சின்னம்மை, கக்குவான் இருமல் போன்ற வியாதிகளை எளிதில் எதிர்கொண்டு வெற்றிகண்டு ஆரோக்கியத்தை நிலை நாட்டும். ஆனால், இந்த வேக்ஸின்கள் எதிர்ப்பு சக்தியைக் காலி செய்கின்றன. குழந்தைப் பருவத்தில் சாதாரணமாக வரக்கூடிய நோய்களெல்லாம் பிறந்த குழந்தைக்கும், கைக்குழந்தைக்கும், வளர்ந்தவர்களுக்கும் வருமாறு செய்கின்றன. ஒரு தாய் கொடுக்கும் transplacental immunity வேலை செய்யவிடாமல் வேக்ஸின்கள் தலையிடுகின்றன.

ஒரு பெண் குழந்தைக்கு வேக்ஸின் செய்துவிட்டால், அது வளர்ந்து அதற்கொரு குழந்தை உண்டாகும்போது, தன்னுள்ளே இருக்கும் அக்குழந்தையின் எதிர்ப்பு சக்தியை அவளால் தன் பனிக்குடத்தின் மூலம் ஆற்றல்மிக்கதாக மாற்றமுடியாமல் போய்விடும். அதனால்தான், குழந்தைகள் தட்டம்மையோடும் கக்குவான் இருமலோடும் பிறக்கின்றன. தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியாத நிலையில் தாய் இருந்தால், நிலைமை இன்னும் மோசமாகிவிடும். அந்தநிலையில், அப்படியான நோய்கள் வருவது அக்குழந்தைகளின் உயிருக்கே ஆபத்தாக முடியும்.

விஞ்ஞானம் விஞ்ஞானப்பூர்வமாக இல்லை என்பதையே வேக்ஸின்களின் வரலாறும் பயன்பாடும் காட்டுகிறது. மருத்துவர்கள், மருத்துவமனைகள், மருந்துக் கம்பெனிகள், தடுப்பு மருந்துகள், தடுப்பூசிகள் – கோழிக்குஞ்சுகளுக்குத் துணையாக ஓநாய்களா? யோசியுங்கள்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/nov/07/32-தடுக்காத-ஊசி-மருந்துகள்---3-2593166.html
2590160 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 31. தடுக்காத ஊசி மருந்துகள்! - 2 நாகூர் ரூமி Wednesday, November 2, 2016 11:14 AM +0530  

வேக்ஸின்கள் பாதுகாப்பானவை, பயனுள்ளவை என்று சொல்வதுதான் உலகின் ஆகப்பெரிய பொய்யாகும்.
- டாக்டர் லெனார்டு ஜி ஹோரோவிட்ஸ்

 

 

வேக்ஸின் விளைவுகள்

தடுப்பு மருந்துகளுக்குள் பல அசிங்கமான சமாசாரங்களும் ரசாயனங்களும் கலக்கப்படுகின்றன என்பதுவரை பார்த்தோம். அதைப்பற்றி விழிப்புணர்வு வந்துவிட்டது என்றே சொல்ல வேண்டும். மனசாட்சியுள்ள மருத்துவர்களும் மெள்ள மெள்ள கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். வேக்ஸின்கள் பற்றிய தங்கள் கருத்துகளை வெளிப்படையாகவும் துணிச்சலாகவும் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டனர். 

வேக்ஸின்கள் உண்மையிலேயே வேலை செய்கின்றனவா? எந்த நோய்க்காக குறிப்பிட்ட வேன்ஸின் போடப்படுகிறதோ அந்த நோய் குழந்தைக்கு வராமல் அது தடுக்கிறதா? இந்தக் கேள்விக்கான பதில்கள் சமீபகால வரலாறு முழுவதும் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. கொஞ்சம் பார்க்கலாமா?

வேக்ஸின்கள்தான் மருந்துக் கம்பனிகளின் முதுகெலும்பு. குழந்தைகள் எல்லோரும் அக்கம்பனிகளுக்கு வாழ்நாள் கஸ்டமர்கள் ஆகிவிட்டனர் என்கிறார் டாக்டர் ஷெர்ரி டென்பென்னி. இவர் அமெரிக்காவின் ஓஹையோ மாகாணத்தில் பணிபுரிபவர். வேக்ஸின்களால் குழந்தைகளுக்கு ’ஆட்டிஸம்’ (autism) எனப்படும் மூளை வளர்ச்சிக் குறைவு நோய் ஏற்படுகிறது என்றும் இவர் கூறுகிறார். Saying No to Vaccines என்று ஒரு புத்தகமும் இவர் எழுதியிருக்கிறார். 

1853-ல் வேக்ஸின்கள் கட்டாயம் என்ற சட்டம் இயற்றப்பட்டதற்குப் பிறகுதான், மூன்று முறை கொள்ளைநோய்க்கு நாம் ஆளாகியிருக்கிறோம். 1857-ல் இருந்து 59-வரை பெரியம்மை வந்து 14,000 பேருக்கு மேல் இறந்திருக்கிறார்கள். 1853-ல் இருந்து 65-வரையிலும் கொள்ளைநோய் இறப்புகள் 20,000-மாக உயர்ந்தது. 1871-72-ம் ஆண்டுகளில் 44,800 பேர் இறந்துள்ளனர் என்கிறார் டாக்டர் வால்டர் ஆர். ஹாட்வென் MD MRCS MRCP. கிருமிகள் மூலமாக நோய்கள் பரவுகின்றன என்ற கருத்தை இவர் தீவிரமாக எதிர்ப்பவர். இங்கிலாந்தின் க்ளஸ்டர் மாகாணத்தில் பணிபுரியும் மருத்துவர் இவர்.

வேக்ஸின்கள் டைம் பாம் போன்றவை. அடுத்தது எப்போது நம் குழந்தைகளை ஊனமாக்கும் அல்லது கொல்லும் என்று தெரியாது என்கிறார் லாரி குக். அமெரிக்கரான இவர் www.stopmandatoryvaccines.com என்ற வலைத்தளத்தை உருவாக்கி, வேக்ஸின்களால் குழந்தைகள் எவ்விதமான பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாகிறார்கள் என்ற விழிப்புணர்வை மக்களுக்கு ஏற்படுத்துவதில் மும்முரமாக இருக்கிறார். 

ஏற்கெனவே பெரியம்மை வந்து செத்த ஒருவரின் சீழை ஊசி மூலம் ஒரு குழந்தைக்குச் செலுத்துவதால் அது குணமடையும் என்று நம்புவது முட்டாள்தனமானது என்று கொதிக்கிறார் டாக்டர் வில்லியம் ஹோவர்டு ஹே. இவர் நியூயார்க் நகர மருத்துவர்.

பெரியம்மைக்கு வேக்ஸினேஷன் கொடுப்பதால் ரத்தப் புற்றுநோய் வருகிறது. இதை நாம் அனுபவத்தில் கண்டுகொண்டோம் என்று அடித்துக்கூறுகிறார் போலந்து நாட்டு மருத்துவப் பேராசிரியரான ஜூலியன் அலெக்சாண்டரோவிக்ஸ். 

மெக்ஸிகோ, ஹைத்தி, ஆப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகளில், உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் சிபாரிசின் பேரில் அங்கிருந்த குழந்தைகளுக்குப் புட்டாளம்மைக்கான வேக்ஸின்கள் கொடுக்கப்பட்டன. ஆனால், அதிக அளவில் குழந்தைகள் இறந்துபோனதால் அதை இப்போது நிறுத்திவிட்டார்கள் என்கிறார் டாக்டர் ஆலன் கான்ட்வெல் MD. இவர் நியூயார்க்கில் உள்ள தோலியல் மருத்துவர்.

ஆட்டிஸம், அலர்ஜி, ஆஸ்துமா, கேன்ஸர் இப்படி எல்லாமே தடுப்பு மருந்துகள், ஊசிகள் போடப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வருகிறது என்று அடித்துக்கூறுகிறார் தடுப்பூசி ஆராய்ச்சியாளரான டாக்டர் டெட் கோரன். யூட்யூபில் அவரது நேர்காணலும் கிடைக்கிறது. குழந்தைகளுக்கு வேன்ஸின்கள் கொடுப்பதால் என்னென்ன தீமைகள் ஏற்படுகின்றன என்று அவர் அதில் விளக்குகிறார்.

“தடுப்பூசிகளின் காரணத்தால் உலகில் ஒருநாள் ரத்த ஆறு ஓடும். நாளைய டாக்டர்கள் அதிர்ச்சிக்குள்ளாகி, முறையான ஆராய்ச்சியும் இல்லாமல் எந்த ஒரு நன்மையும் இல்லாத விஷத்தை நம்முடைய பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் உடலில் ஏற்றி 21-ம் நூற்றாண்டு வரை கொண்டுசென்றுவிட்டோம் என்று புலம்புவார்கள்” என்று அங்கலாய்க்கிறார் டாக்டர் டெட் கோரன்.

வேக்ஸின்களின் விளைவாக குழந்தைகளுக்கு ஆட்டிஸம் எனப்படும் மூளை வளர்ச்சிக் குறைபாடு ஏற்படுகிறது என்று சொன்ன இன்னொரு அமெரிக்க மருத்துவர் டாக்டர் ஜெஃப்ரி ப்ராட்ஸ்ட்ரீட். அவர் 2015-ம் ஆண்டு இறந்துகிடந்தார். அது தற்கொலை என்று சொல்லப்பட்டது. ஆனால், வேக்ஸின் விற்கும் மருந்துக் கம்பனிக்காரர்களால் அவர் கொலை செய்யப்பட்டார் என்று அவர் குடும்பத்தினர் கூறினர். அவருடைய மகனே ஆட்டிஸம் நோயால் பாதிக்கப்பட்டார். அவர் 15 மாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது கொடுக்கப்பட்ட வேக்ஸின்தான் அவரது மூளை வளர்ச்சிக் குறைவுக்குக் காரணம் என்று சொன்ன டாக்டர் ப்ராட்ஸ்ட்ரீட், ஹோமியோபதி போன்ற மாற்று மருத்துவத்தை சிபாரிசு செய்தார். 

ஒவ்வொரு வேக்ஸினும் தீமையே விளைவிக்கிறது (Every Vaccine Produces Harm) என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகமே எழுதினார் டாக்டர் ஆண்ட்ரூ மூல்டென் என்பவர்! 

“மனித வாழ்வின் விலைமதிப்பற்ற செல்வம் குழந்தைகள்தான். நாம் மிக அதிகக் கவனம் செலுத்தவேண்டியவர்களும் அவர்களே. தயவுசெய்து உங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி போடுமுன் நன்கு ஆராய்ந்து செயல்படுங்கள்” என்று கனடாவின் VRAN (Vaccination Risk Awareness Network) அமைப்பு உலக மக்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறது. தடுப்பூசிகளால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் பெற்றோர்களால் உலகம் முழுவதும் ஏற்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு இது. இப்போது அது Vaccine Choice Canada என்ற பெயரில் இயங்கி வருகிறது. கனடாவில் வேக்ஸின் போடுவது கட்டாயமில்லை என்ற வாசகமும் அதன் வலைத்தளத்தில் உள்ளது. வேக்ஸின் போட்டதால் குழந்தைகள் என்னவிதமான கஷ்டங்களுக்கு உள்ளாயினர் என்ற கதைகளுக்குத் தனியாக இணைப்பு கொடுத்துள்ளது.

அதில் ஒரு கதை

டாக்டர் ரெபெக்கா என்ற ஒரு பெண் விஞ்ஞானி தன் 18 மாதப் பெண் குழந்தைக்கு ‘வாரிலெக்ஸ்’ என்ற சின்னம்மை தடுப்பு மருந்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். உடனே குழந்தைக்கு anaphylaxis எனப்படும் கடுமையான ஒவ்வாமை வந்தது. எந்த உணவையும் குழந்தையின் உடலால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எது கொடுத்தாலும் வயிற்றால் போனது, வாயில் சிவப்பு சிவப்பாக தடிமன்கள், புண்கள் ஏற்பட்டன. குழந்தையால் முன்புபோல இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. அதன் எதிர்வினைகள் குழந்தையை பின்னோக்கித் தள்ள ஆரம்பித்தன. ஓரிருமாதக் குழந்தைபோல ஆனது அது. பதினெட்டு மாதக் குழந்தைக்கான வளர்ச்சியும் முதிர்ச்சியும் எங்கே போனதென்று தெரியவில்லை. 

ரெபெக்கா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனார். வேக்ஸின் கொடுத்தன் விளைவுதான் அது என்று அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்துவிட்டது. ‘என்னுடைய கல்வியே என்னைக் கற்பழித்துவிட்டது’ என்று அவர் கூறினார் (”Now I feel raped by my education”). குழந்தையை பழைய ஆரோக்கிய நிலைக்குக் கொண்டுவருவதே தன் வாழ்வின் லட்சியம் என்று அதற்காக உழைக்க ஆரம்பித்தார். ஐந்து ஆண்டுகள்! ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு வெளியில், கடையில் வாங்கிய எந்த உணவையும் கொடுக்கவில்லை. வீட்டிலேயே சமைத்த உணவுதான். அதுவும் இயற்கை உணவுகள்! ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்துதான் குழந்தை மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியது! 

வேக்ஸின்களின் வரலாறு

வேக்ஸின்களின் பின் விளைவுகள், பக்க விளைவுகள் பற்றியெல்லாம் கொஞ்சம் பார்த்தோம். அவற்றின் வரலாற்றைக் கொஞ்சம் பார்த்துவிடலாமா?

தடுப்பு மருந்துகளின் வரலாறு, அம்மை குத்துதலில் தொடங்குகிறது. முள்ளை முள்ளால் எடுக்க வேண்டும் என்பதுபோல, எந்த நோயையும் அந்த நோயாலேயே குணமாக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாடு அதற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது. 1760-களில் இதைத் தொடங்கிவைத்தவர் எட்வர்ட் ஜென்னர் என்ற அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். ‘நோய்த்தடுப்பியலின் தந்தை’ என்று இவர் அறியப்படுகிறார்.

பசுவம்மை (cowpox) என்ற நோயால் தாக்கப்பட்ட பால்காரப் பெண்களுக்கு பெரியம்மை வருவதில்லை என்பதை அவர் தெரிந்துகொண்டார். அப்பெண்களின் கைகளில் இருந்த கொப்புளங்களின் வழியாக வந்த சீழானது பெரியம்மை வராமல் அவர்களைக் காப்பாற்றியது என்று அவர் நினைத்தார். வீரியம் குறைவான பசுவம்மை வந்தவர்களை பெரியம்மை தாக்குவதில்லை என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார்.

பசுவம்மை வந்த பால்காரப் பெண்ணின் கைக்கொப்பளத்தைக் கீறி, அதிலிருந்து கொஞ்சம் சீழை எடுத்து ஆரோக்கியமாக இருந்த தன் தோட்டக்காரனின் எட்டு வயது மகனின் உடலில் தேய்த்தார். ஆறு வாரங்கள் கழித்து அவனுக்கு பெரியம்மைக்கான வேக்ஸின் கொடுத்தார். அதாவது, பெரியம்மை நோய்க்கிருமியைக் கொஞ்சம் அவனுடைய உடலுக்குள் அனுப்பினார். அவனுக்கு பெரியம்மை வரவில்லை. ஏற்கெனவே கொஞ்சமாக உள்ளே அனுப்பிய பசுவம்மை சீழ் வேலை செய்திருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு வந்தார். 

வேக்ஸினேஷன் என்ற பெயரைக் கொடுத்தவரே ஜென்னர்தான். Vacceinus என்ற பசுவைக் குறிக்கும் லத்தீன் மொழிச் சொல்லிலிருந்து உருவானதுதான் ‘வேக்ஸினேஷன்’. பசுவம்மை, பெரியம்மையைத் தடுத்தது அவரை அப்படி ஒரு சொல்லைத் தேர்ந்தெடுக்க வைத்திருக்கலாம். கோமாதா நமக்கு எப்போதுமே பாதுகாப்பாகத்தான் இருந்துள்ளது!

ஜென்னர் உலகப் புகழ் பெற்றார். அரசர்களின் நண்பரானார். அரசாங்கத்திடமிருந்து நிறைய பணமும் வந்தது. தன்னுடைய கருத்தில் உறுதியாக இருந்த ஜென்னர், தன் பத்து மாத மகன் எட்வர்டின் கையைக் கீறி பசுவம்மை சீழை அதில் தடவினார். எட்டுநாள் கழித்து மகனுக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போனது. ஆனாலும் அவன் மீண்டும் நலமாகிவிட்டான். 

இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து அவனுக்கு பெரியம்மை தடுப்பூசியைப் போட்டார். இந்த முறை மகன் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டான். ஆனால், அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் ஒருமுறை அவர் தன் மகனுக்கு பெரியம்மை தடுப்பூசி போட்டார். இதனால் அவன் மூளை பாதிப்புக்கு உள்ளாகி 21 வயதில் இறந்துபோனான். கசப்பான அந்த அனுபவங்களினால் தன் இரண்டாவது மகனுக்கு அம்மைத்தடுப்பூசியை அவர் போடவில்லை. பாவம், புகழுக்காக பரிசோதனை எலிகளைப்போல பெற்ற பிள்ளைகளைக் காவு கொடுத்துள்ளனர்!

அந்தக்கால ஐரோப்பாவில் அம்மை நோய் பாதிப்பு அதிகமாக இருந்தது. எனவே, அம்மை நோய்க்கான மருந்தாக இது அதிக அளவில் ஏழைகளுக்கும் விவசாயிகளுக்கும் கொடுக்கப்பட்டது. “அக்காலத்து டாக்டர்கள் அனைவரும் இம்மருந்தைப் பையில் போட்டுக்கொண்டு பணம் சம்பாதிக்கத் துவங்கினார்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார் டாக்டர் ஹென்றி லிண்ட்லார்.

இம்மருந்துக்கு எதிராக மருத்துவர்களில் பலரும், விஞ்ஞானிகளில் ஒரு பிரிவினரும் உலகம் முழுவதும் இணைந்து தங்கள் எதிர்ப்புகளை வெளிப்படுத்தினார்கள். இதைத் தொடர்ந்து 1880-ம் ஆண்டில் உலக தடுப்பூசி எதிர்ப்புச் சங்கம் (International Anti-Vaccination League) உருவாக்கப்பட்டது. இதன் மாநாடு, 1880 டிசம்பரில் பாரீஸில் நடைபெற்றது. இதில் பல நாடுகளில் இருந்து பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்டனர். தடுப்பூசிகளை எதிர்க்கும், முறைப்படுத்தக் கோரும் பத்து தீர்மானங்கள் அம்மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டன.

ஜெர்மனியில் ஏற்பட்ட தடுப்பூசி மருந்துகளின் பாதிப்பைத் தொடர்ந்து, அந்நாட்டின் மத்திய அமைச்சர் பிஸ்மார்க், 1888-ம் ஆண்டில் மாநில அரசுகளுக்குத் தடுப்பூசி பற்றிய சுற்றறிக்கையை அனுப்பினார். ‘‘சொரி, சிரங்கு, தோல் பாதிப்புகள் போன்ற புதிய நோய்கள் வருவதற்கு இந்த அம்மை மருந்து காரணமாகிவிட்டது. பசுவின் சீழிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் இந்த அம்மை மருந்து நல்லதென்று பயன்படுத்தினோம். ஆனால் அம்மை நோயைவிட அந்த மருந்து கூடுதலான தீங்குகளைச் செய்துவிட்டது” என்று அந்த அறிக்கை சொன்னது. அந்த அறிக்கையைத் தொடர்ந்து, ஜெர்மன் மாநில அரசுகள் கட்டாயத் தடுப்பூசி சட்டத்தைக் கைவிட்டன.

அமெரிக்காவில், அம்மைத் தடுப்பூசி போடப்பட்ட 98 சதவீத குழந்தைகளை அம்மை நோய் தாக்கியிருந்தது. இங்கிலாந்தில் ஆண்டொன்றுக்கு 30,000 ஆயிரம் பேர் வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்றும், அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அம்மைத் தடுப்பூசி போட்டுக்கொண்டவர்கள் என்றும் பிரிட்டிஷ் மெடிகல் ஜர்னல் சொன்னது. 

1889-ம் ஆண்டில் இங்கிலாந்தில் அம்மை மருந்தின் விளைவுகளை ஆராய Royal Commission on Vaccination ஏற்படுத்தப்பட்டது. ஏழு ஆண்டுகள் விசாரணைக்குப் பிறகு ராயல் கமிஷன் தன் அறிக்கையை வெளியிட்டது. 1896-ல் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கையைத் தொடர்ந்து இங்கிலாந்தில் கட்டாயத் தடுப்பூசி சட்டம் நீக்கப்பட்டது.

அம்மை மருந்துகளின் விளைவுகள் மனிதர்களை மட்டுமல்லாமல் கால்நடைகளையும் விட்டுவைக்கவில்லை. ஸ்காட்லாண்டில் ஆடுகளுக்கு அம்மை நோய் ஏற்பட்டபோது இத்தடுப்பூசிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. தடுப்பூசிகள் போடப்பட்ட ஆடுகளுக்குப் பால் வற்றிப்போனது. இப்பாதிப்பைக் கொண்டு அம்மை மருந்தின் விளைவுகளை ஆராய்ந்த டாக்டர். லிண்ட்லார் இவ்வாறு கூறுகிறார் - 

“அம்மை மருந்தால் உடலில் கொப்புளங்களும், சிரங்குகளும் முதலில் தோன்றுகின்றன. பின்பு ரசாயனப் பொருள் உடல் முழுவதும் பரவி பக்கவாதம், நரம்பு மண்டல பாதிப்பு, மூளைக்கோளாறு போன்றவை ஏற்படுகின்றன. இன்று அம்மை குத்தும் மருந்துகளை உற்பத்தி செய்வது வருமானம் தரக்கூடிய பெரிய வியாபாரம் ஆகிவிட்டது. இதன்மூலம் பல கம்பெனிகள் ஆண்டுக்குப் பல கோடி ரூபாய்களை லாபமாக ஈட்டுகின்றன. அம்மை மருந்தின் விளைவுகள் ஆடுகளிடமே இவ்வளவு கொடிய விளைவை ஏற்படுத்தினால், மனிதர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல? பத்தாயிரம் சிறுமிகள் பருவமடைவதற்கு முன்பே இரண்டு மூன்று முறை அம்மை மருந்து ஏற்றிக்கொண்டதால், பால் சுரப்பிகளின் வளர்ச்சி பாதிப்படைந்து, பிற்காலத்தில் குழந்தைப் பேற்றுக்குப் பின் அவர்களுக்குப் பாலே சுரக்கவில்லை”.

“1961-க்குப்பின் அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட அனைத்து போலியோவுக்கும் காரணம் - போலியோ சொட்டு மருந்துதான்” என்று அமெரிக்க செனட் கமிட்டியில் ஒப்புக்கொண்டார், போலியோ சொட்டு மருந்தைக் கண்டுபிடித்த ஜோனஸ் சால்க்! முதலில் ஆயிரக்கணக்கான குரங்குகளுக்கு அந்த மருந்தைக் கொடுத்து அவர் சோதித்தார். கடைசியில் தனக்கும், தன் மனைவிக்கும், மகனுக்கும் கொடுத்தார். குரங்கிலிருந்து வந்தவன்தான் மனிதன் என்ற கோட்பாட்டை ஒப்புக்கொண்டார் போலும்! அவர் கொடுத்த மருந்தால், பதினோரு பேர் இறந்துபோனார்கள்!

“போலியோவிலிருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள கொடுக்கப்பட்ட தீவிர தடுப்பு மருந்து முயற்சிகளுக்குப் பின்னரும், அரசு ஆவணங்களை உற்று நோக்குகையில், இம்மருந்தால் பெருமளவு பலன் ஏதுமில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது” என்று சொன்னார் போலியோ தடுப்பு மருந்தை உருவாக்கிய ஆல்பர்ட் சாபின்! 

பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் மஞ்சள்காமாலை ஊசி போடுவது கட்டாயம் என்ற சட்டம், 1990-களில் அமெரிக்காவில் நடைமுறையில் இருந்தது. அங்கே தடுப்பூசி சட்டங்கள் மிகவும் கடுமையானவை. பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தடுப்பூசி போட்டே ஆக வேண்டும். போடாதவர்களுக்குப் பிறப்புச் சான்றிதழ் வழங்குவதிலும், பள்ளியில் சேர்ப்பதிலும்கூட பிரச்னைகள் தொடரும். 

வாய்மொழி உத்தரவுகள் மூலம் நம் நாடும் அமெரிக்காவையே பின்பற்றுகிறது என்பது துரதிருஷ்டமே. அரசின் எச்சரிக்கைகளை மீறி குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி போட மறுக்கும் பெற்றோர்களிடமிருந்து குழந்தைகளைப் பிரித்து காப்பகங்களுக்கு அனுப்பவும், பெற்றோர்களைச் சிறைக்குள் தள்ளவும்கூட அமெரிக்க அரசு தயங்குவதில்லை. ஆஹா, government of the people, by the people and for the people என்று ஆப்ரஹாம் லிங்கன் அழகாக எடுத்துரைத்த ஜனநாயகமா இது! ஆனால், போனால் போகிறதென்று தடுப்பூசிகளால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் தொடுத்த வழக்குகளை விசாரிக்க அமெரிக்காவில் தனியாக தடுப்பூசி வழக்குகளுக்கான நீதிமன்றம் (U.S. Vaccine Court) செயல்படுகிறது அமெரிக்காவில், இது எப்படி இருக்கு!

அம்மைத் தடுப்பூசி போலவே மஞ்சள்காமாலைத் தடுப்பூசியும் பதிமூன்று விதமான புதிய நோய்களை ஏற்படுத்துவதாக 1997-ல் நடத்தப்பட்ட அமெரிக்க அரசின் ஆய்வில் கண்டறிந்தனர். வலிப்பு, ஜன்னி, கண்பார்வை பாதிப்பு, மூளைக் காய்ச்சல் போன்ற நோய்கள் ஏற்பட மஞ்சள்காமாலைத் தடுப்பூசிகள் காரணமாக இருப்பதையும் கண்டறிந்த பிறகு, 1997-ல் அமெரிக்க அரசு கட்டாய தடுப்பூசி சட்டத்தை நீக்கியது.

கட்டாயச் சட்டத்தை நம்பி ஏராளமான தடுப்பூசி மருந்துகளை உற்பத்தி செய்து குவித்திருந்த அமெரிக்க மருந்துக் கம்பெனிகள், என்னடா செய்வது என்று கவலைகொண்டிருந்தபோது அவர்களின் ஆபத்பாந்தவனாக வந்தார் நம் பில்கேட்ஸ். ஆமாம். அமெரிக்க அரசு வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிய மஞ்சள்காமாலை தடுப்பூசிகளை தனது தொண்டு நிறுவனத்தின் மூலம் நம் நாட்டில் ஆந்திர மாநிலத்தின் நாலரை லட்சம் குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகப் போடவைத்தவர் அவர்தான்! ஆஹா, இதுவல்லவா கர்மம், ஸாரி, தர்மம்! 

தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, இந்தியா முழுவதும்கூட தடுப்பூசி மரணங்கள் எங்கு நிகழ்ந்தாலும் அவை பெரிதுபடுத்தப்படுவதில்லை. காலப்போக்கில் மறக்கப்படுகின்றன. அப்படியானால், இந்தியாவில் என்ன நடந்தது என்று கொஞ்சம் பார்க்க வேண்டாமா? தடுப்பூசிகளின் உச்சபட்ச விளைவு என்னவென்றும் பார்க்க வேண்டாமா? 

வாருங்கள் அதையும் தெரிந்துகொள்வோம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/oct/31/31-தடுக்காத-ஊசி-மருந்துகள்---2-2590160.html
2586195 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 30. தடுக்காத ஊசி மருந்துகள்! நாகூர் ரூமி Monday, October 24, 2016 12:00 AM +0530  

வேக்ஸின் கொடுப்பது காட்டுமிராண்டித்தனமான பழக்கம். வேக்ஸினானது ஓர் அசிங்கம். ஓர் அசிங்கம் இன்னொரு அசிங்கத்தை நீக்கும் என்று நம்புவது முட்டாள்தனமானது.

 - மகாத்மா காந்தி (A Guide to Health என்ற தனது நூலில்)

 

வேக்ஸினா டாக்ஸினா

உங்கள் குழந்தைக்கு ஏதாவது காய்ச்சல், சளி வந்து காட்டுவதற்காக குழந்தை நல மருத்துவரிடம் தூக்கிக்கொண்டு போனால் அவர் கேட்கும் முதல் கேள்வி: தடுப்பூசியெல்லாம் போட்டாச்சா என்பதுதான். அதைத் தெரிந்துகொண்ட பிறகுதான் அவர் ‘ட்ரீட்மென்ட்’டை ஆரம்பிப்பார். ஏன்? அவை அவ்வளவு முக்கியம் என்று அவர் சொல்லாமல் சொல்கிறார்.

‘வேக்ஸின்’ என்று சொல்லப்படும் தடுப்பு மருந்துகளும் ஊசிகளும் நவீன வாழ்வின் தவிர்க்கமுடியாத, அத்தியாவசியமான அம்சங்களாகிவிட்டன. பத்து குழந்தைகளில் ஒன்பது குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசிகள் போடப்படுகின்றன. சொட்டு மருந்துகள் வாய்க்குள் விடப்படுகின்றன. பெற்றோரின் விருப்பத்துடன். பெற்றோரின் அனுமதியுடன். பெற்றோரின் உதவியுடன். பெற்றோர் ஏன் விரும்புகிறார்கள்? இது என்ன கேள்வி? குழந்தையின் ஆரோக்கியம் முக்கியமல்லவா? போலியோ சொட்டு மருந்து கொடுத்தால் போலியோ வராமல் தடுத்துவிடலாம் அல்லவா? பிசிஜி போட்டால் டிபி வராமல் தடுத்துவிடலாம் அல்லவா? பிசிவி போட்டால் நிமோனியா வராமல் தடுத்துவிடலாம் அல்லவா? எம்.எம்.ஆர். போட்டால் பொன்னுக்கு வீங்கி, புட்டாளம்மை போன்றவை வராமல் தடுத்துவிடலாமல்லவா? 

ஆம். குழந்தை பிறந்தது முதல் ஆறு வாரத்தில், ஒன்பது மாதத்தில், ஒரு ஆண்டு கழித்து - இப்படி காலக்கிரமப்படி போட வேண்டிய மருந்துகள், ஊசிகளின் பட்டியல் இருக்கத்தான் செய்கிறது. நீங்கள் ‘வேக்ஸின்’ கொடுத்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவெடுத்து குழந்தையை டாக்டரிடம் காட்டப்போனால் போதும், மற்ற முடிவுகளை அவரே எடுத்துக்கொள்வார். என்ன ஊசி போட்டார், என்ன மருந்து கொடுத்தார் என்று உங்களிடம் சொல்லலாம். ஆனால், காட்டமாட்டார். சொல்வது வேறு, காட்டுவது வேறு அல்லவா? (அது ஒரு பத்து பக்கங்களுக்கும் மேல் இருக்கும் ஒரு சமாசாரம். அதில் contraindications  என்ற பெயரில் விளைவுகளைப் பட்டியலிட்டிருப்பார்கள். சொறி, காய்ச்சல், மயக்கம், அரிப்பு, சிவந்துபோதல், டிபி வருதல் என எல்லாம் அதில் போட்டிருக்கும்).

சில பெரிய மருத்துவமனைகளில் குழந்தை பிறந்தவுடன் டாக்டர்களோ அல்லது அவர்களின் உத்தரவின் பேரில் செவிலியர்களோ தடுப்பூசி போட்டுவிடுகிறார்கள். அதற்கான அனுமதியைக்கூட பெற்றோரிடம் கேட்பதில்லை. ஒருவேளை பிரசவத்துக்காக சேர்க்கும்போதே அந்தப் படிவத்தில் அந்த விஷயமும் இருக்குமோ என்னவோ. அதற்கும் சேர்த்துக் கையெழுத்து வாங்கிக்கொள்கிறார்களோ என்னவோ. மேஜை மீது வைக்கப்பட்ட குழந்தை வீர் வீர் என வலியில் விறைக்க விறைக்க தடுப்பூசி குத்துவதைப் பார்ப்பதைப்போல ஒரு கொடுமை கிடையாது!

உண்மையிலேயே தடுப்பு மருந்துகள் கொடுப்பது, தடுப்பூசிகள் போடுவதெல்லாம் சரியா என்று யாரும் யோசிப்பதில்லை. ஆனால் நாம் யோசிக்க வேண்டும். ஏனெனில் இது நம் உயிரைவிட மேலான குழந்தைகளின், நனவான நம் வண்ணக் கனவுகளின், உயிருள்ள கவிதைகளின் உயிர் சம்பந்தப்பட்டது.

நான் பள்ளிக்கூடப் பையனாக இருந்த காலகட்டத்தின் ஒரு பகுதி எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. ஏனெனில், அது மறக்கமுடியாத ஒரு ‘ஹாரர் ஷோ’! என்னை வலிக்க வலிக்க, துடிக்கத் துடிக்க வைத்த கணங்கள் அவை. அப்போது எனக்கு என்ன வயது என்றுகூட நினைவில் இல்லை. ஆனால் என் தாய்மாமா ஒருவர் நான் அசைந்துவிடாதவாறு என்னைத் தூக்கி இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். நான் கைகால்களை உதறி, கதறிக்கொண்டிருந்தேன். ஏன்? என் கையில் அம்மை குத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். அதாவது, அம்மை நோய் வராமல் தடுப்பதற்கான ஏற்பாடாம். ஆனால் அது ஊசியல்ல. ஊசியெல்லாம் நவீன காலத்தின் ஆயுதங்களாகும். அப்போதெல்லாம் கற்கால ஆயுதங்கள்தான்.

அடுப்பூதும் குழல் மாதிரி எதையோ நீளமாக எடுத்து என் தோள்பட்டைக்குக் கீழே கையின் சதைப்பகுதியில் வைத்து, சுவரில் ’ட்ரில்லிங்’ பண்ணுவது மாதிரி, நான் கதறக்கதற திருகிக்கொண்டே இருந்தார்கள். நெருப்பை வைத்து தீய்ப்பதுபோல் இருந்தது. இரண்டு கைகளிலும் தீத்திருகல்கள். இன்னும் அந்தத் தழும்புகள் என் கைகளின் மேல்புறம் உள்ளன. அவை நிரந்தரமான தன்மை கொண்டவை. என் உடல் இருக்கும்வரை அதைப் பார்க்கலாம். கொழுந்துவிட்டு எரியும் என் கடந்த காலம் அது!

அதனால் எனக்கு என்ன நன்மை ஏற்பட்டது? ஒன்றுமில்லை. தீமைதான் ஏற்பட்டது. கடுமையான காய்ச்சல் வந்து அவதிப்பட்டேன். என் தாய்மாமாவை என்னால் வாழ்நாள் முழுவதும் மன்னிக்கவே முடியவில்லை. அன்று அம்மை குத்தியவர்கள் மீது ஏற்பட்ட அச்சம் நான் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்த காலம் வரை இருந்தது. உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு தடுப்பூசி போடுபவர்கள் வந்தால் நான் உடனே சுவரேறிக் குதித்து ஓடிவிடுவேன்! க்ளாஸ் லீடர், கோஎஜுகேஷன் வகுப்பு என்றெல்லாம் பார்க்காமல், கொஞ்சம்கூட வெட்கமே இல்லாமல் ஓடிப்போவேன்! வெட்கப்பட்டால் உயிர் தப்ப முடியுமா என்ன?!

தெய்வாதீனமாக அந்த அம்மை தடுப்புக் குத்தலால் நான் சாகாமல் பிழைத்துக்கொண்டேன். அதனால்தானோ என்னவோ இப்போது உங்களுக்காக, உங்கள் குழந்தைகளுக்காக இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். சரி, அப்படியானால் நான் என்ன சொல்லவருகிறேன்? வேக்சினேஷன் என்று அறியப்படும் நோய்த்தடுப்பு மருந்துகள் மற்றும் ஊசிகளெல்லாம் போடக்கூடாதென்று சொல்லவருகிறேனா?

ஆமாம். ஏன்? ஏன் என்பதற்கான என் பதிலைத் தெரிந்துகொள்ளும் முன் தடுப்பு மருந்துகள் என்ன செய்கின்றன என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். தடுப்பு மருந்துகளுக்குள்ளே என்னென்ன இருக்கின்றன என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். தெரிந்துகொள்வோமா? வாருங்கள்.

வேக்ஸின்களுக்கு உள்ளே இருப்பது என்ன?

கிருமிகளால் நமக்கு நோய் வராமல் தடுப்பதற்கு வேக்ஸின்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன என்கிறது மருத்துவ உலகம். கிருமிகளைப் பற்றி இப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டோம். கிருமிகள் தீமை செய்வதில்லை என்பதால் வேக்ஸினேஷன் வேண்டாம் என்று சொல்ல வருகிறேனா? அப்படியில்லை. வேக்ஸின்களில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொண்டால் ஆச்சரியப்படுவீர்கள். அதிர்ச்சியும் அடையலாம். 

சமீபத்தில் எனக்கு ஒரு பேரனும் ஒரு பேத்தியும் பிறந்தார்கள். அவர்களுக்குத் தடுப்பூசியோ மருந்தோ கொடுக்கவேண்டாம் என்றும், அதற்கான காரணங்களையும் விவரமாக என் மருமகனுக்கும் மகளுக்கும் எடுத்துச் சொன்னேன். அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள். என் பேரக் குழந்தைகளுக்கு வேக்ஸின்கள் கொடுக்கப்படவில்லை. அவர்கள் புரிந்துகொண்டதை நீங்களும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். உங்களுக்கு எதை விரும்புகிறீர்களோ, அதைப் போன்றதையே அடுத்தவருக்கும் விரும்புங்கள் என்று நபிகள் நாயகத்தின் பிரபலமான நபிமொழி ஒன்றுண்டு. என் பேரக் குழந்தைகளுக்கு நான் என்ன செய்தேனோ அதையே இவ்வுலகக் குழந்தைகள் அனைவருக்கும் செய்ய விரும்புகிறேன்.

அப்படியானால் வேக்ஸின்களில் என்னதான் உள்ளது?

எந்த நோயைத் தடுப்பதற்காக அது கொடுக்கப்படுகிறதோ அந்த நோயை உண்டாக்கும் என்று நம்பப்படுகிற கிருமியைத்தான் அந்த மருந்து அல்லது ஊசி மூலம் குழந்தைக்கு உள்ளே அனுப்புகிறார்கள்! நன்றி கலந்த வணக்கம் என்று சொல்வது மாதிரி அதிர்ச்சி கலந்த உண்மை இதுதான்!

இன்னும் கொஞ்சம் விவரமாகவே சொல்கிறேனே. உதாரணமாக, போலியோ நோயை உண்டாக்கும் கிருமிகளைத்தான் போலியோ சொட்டு மருந்துக்குள் வைத்து வாய்க்குள் அனுப்புகிறார்கள். நல்லவேளை, கிருமி ராட்சசனை அனுப்பாமல், மிகவும் பலவீனப்படுத்தப்பட்ட கிருமிக் குழந்தையை மட்டுமே அனுப்புகிறார்கள். புரியவில்லையா? கிருமியின் வீரியத்தையெல்லாம் குறைத்து, அது குற்றுயிரும் கொலையுயிருமாக (இது சரியா?) இருக்கும்போது அதை உள்ளுக்கு அனுப்புகிறார்கள். ஏன்?

இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை டாக்டர் ஃபசுலுர் ரஹ்மான் மிக அழகாக ஒரு உரையாடல் மூலம் ‘நீங்களும் ஆங்கில மருத்துவராகுங்கள்’ என்ற தன் நூலில் சொல்கிறார். அதை அப்படியே இங்கே தருகிறேன். நீங்களே படித்துப் பாருங்கள்.

“உங்களிடம் கிருமிகள் இருக்கின்றன என்று ஆங்கில மருத்துவர்கள் பயமுறுத்துகிறார்கள். நீங்கள் ஆங்கில மருத்துவர்களைக் குற்றவாளிக்கூண்டில் ஏற்றி நிறுத்துங்கள். இப்பொழுது கேளுங்கள். நீங்கள் கேட்கக்கூடிய கேள்விகளும், அவர்களின் பதில்களும் இவ்வாறு தான் அமையும்.”

கேள்வி: எங்கள் உடலில் நோய்க்கிருமிகள் இருக்கின்றன என்று கூறுகிறீர்களா? 

பதில்: ஆம்

கேள்வி: அதனால் தவறு என்ன? 

பதில்: அது நோய்களை உருவாக்கும்

கேள்வி: எது நோய்களை உருவாக்கும்? 

பதில்: ஒவ்வொரு நோய்க்கிருமியும் ஒரு குறிப்பிட்ட நோயை உருவாக்கும். உதாரணமாக டி.பி. கிருமிகள் டி.பி. நோயை உருவாக்கும். மஞ்சள்காமாலை கிருமிகள் மஞ்சள் காமாலையை உருவாக்கும்.

கேள்வி: டி.பி. நோயிலிருந்து எப்படி பாதுகாத்துக்கொள்வது? 

பதில்: டி.பி. நோயை உருவாக்கக்கூடிய அதே நோய்க்கிருமிகளைக் கொடுக்க வேண்டும்

கேள்வி: மஞ்சள்காமாலை நோயிலிருந்து எப்படி பாதுகாத்துக்கொள்வது?

பதில்: மஞ்சள்காமாலையை உருவாக்கக்கூடிய அதே நோய்க்கிருமிகளை உடலுக்குள் செலுத்த வேண்டும். 

கேள்வி: நோய்க்கிருமிகளை உடலுக்குள் செலுத்துவதனால் என்ன பலன்? 

பதில்: உங்கள் உடலில் குறிப்பிட்ட நோய்க்கு எதிரான நோய் எதிர்ப்பு சக்தி உருவாகும்.

கேள்வி: நோய்க்கு எதிராக எதிர்ப்பு சக்தி உருவாகுமா? அல்லது நோய்க்கிருமிகளுக்கு எதிராகவா?

பதில்: மன்னிக்கவும். நோய்க்கிருமிகளுக்கு எதிராகத்தான்.

கேள்வி: நோய்க்கிருமிகளை எவ்வாறு கொடுப்பீர்கள்? நோய்க்கிருமிகள் நோயை உருவாக்கும் என்றும் கூறுகிறீர்களே? நோய்களுக்குக் காரணம் நோய்க்கிருமிகள்தான் என்று கூறுபவர்களும் நீங்கள் தானே? 

பதில்: ஆம். நோய்களுக்குக் காரணம் நோய்க்கிருமிகள்தான்.

கேள்வி: பிறகு, ஏன் நோய்க்கிருமிகளைத் தடுப்பூசி என்ற பெயரில் உடலுக்குள் செலுத்துகிறீர்கள்? அது நோய்களை உருவாக்காதா?

பதில்: உங்கள் கேள்வி சரிதான். நாங்கள் நோய்க்கிருமிகளை அதே வீரியத்தில் கொடுப்பதில்லை. அதனுடைய வீரியத்தை குறைத்துத்தான் நாங்கள் கொடுக்கிறோம். ஆகவே, அது நோயை ஏற்படுத்தக்கூடிய திறன் பெறாததாகத்தான் இருக்கும்.

கேள்வி: நோயை உருவாக்கக்கூடிய திறன் பெறாத ஒரு நோய்க்கிருமி நமக்கு நோயைத் தோற்றுவிக்காது இல்லையா?

பதில்: ஆம். நோயைத் தோற்றுவிக்காது.

கேள்வி: நோயைத் தோற்றுவிக்காத, பலவீனமான, ஏறக்குறைய இறந்துவிட்ட ஒரு கிருமிக்கு எதிராக நோய் எதிர்ப்புசக்தி எவ்வாறு உருவாக முடியும்? அதுதான் நோயையே தோற்றுவிக்க முடியாதே? பிறகு எப்படி நோய் எதிர்ப்பு சக்தி உருவாகும்? நோய் என்பது கிருமிகள் வீரியத்துடன் இருந்தால்தான் உருவாகும். அந்த வீரியமிக்க கிருமிகளுக்கு எதிராகத்தான், வீரியமிக்க நோய் எதிர்ப்பு சக்தியும் உருவாக முடியும். அதைப் போன்றே வீரியம் குறைந்த மிக பலவீனமான நோய்க்கிருமிக்கு எதிராக, அதே அளவுக்கு பலவீனமான, எந்தத் திறனும் இல்லாத, மிகவும் வீரியம் குறைந்த எதிர்ப்பு சக்தியே உருவாகும். இதற்கு உங்கள் பதில் என்ன? அதாவது, நீங்கள் கொடுக்கும் எந்த ஒரு தடுப்பு ஊசிக்கும், மருந்துகளுக்கும் எந்த சக்தியும் கிடையாது. அப்படித்தானே? 

பதில்: என்ன கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டதோ அதைத்தான் நாங்கள் கூற முடியும். எங்கள் மருத்துவர்களைக் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டும். உங்கள் கேள்வியில் உண்மை இருக்கிறது. இதற்கான பதில் இப்போது எங்களிடம் இல்லை என்பதையும் உணர முடிகிறது.

கேள்வி: சுய உணர்வும், சுய சிந்தனையும் இல்லாமல் எப்படி ஒரு மருத்துவம் மனிதர்களுக்கு நன்மையை பயக்க முடியும்?

பதில்: மருத்துவப் புத்தகங்களில் என்ன எழுதியிருக்கிறதோ, அதைத்தான் நாங்கள் கூறுகிறோம்.

கேள்வி: அதைத்தான் நீங்கள் செய்யவும் செய்வீர்களா? 

பதில்: நாங்கள் ஏவப்பட்ட பிரகாரம் செய்கிறோம்.

கேள்வி: உங்களுடைய ஆங்கில மருத்துவத்தில் இவ்வளவு தவறுகளும், நம்பிக்கைக்குக் தகுதியில்லாத விஷயங்களும் இருந்தால் கூடவா நீங்கள் அதை மக்களிடம் பிரயோகிப்பீர்கள்? நியாயமாக நீங்கள் கூறுங்கள். அதைச் செய்யலாமா? செய்யக்கூடாதா? 

பதில்: செய்யக்கூடாதுதான்.

கேள்வி: இப்போது மஞ்சள்காமாலை நோய்க்குத் தடுப்புக் கிருமிகள் ஊசிகள் மூலமாகச் செலுத்துகிறோம் என்று செய்துகொண்டிருக்கும் செயலைச் செய்யலாமா?

பதில்: கூடாதுதான்.

கேள்வி: டி.பி. நோய்களிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக டிபி நோய்க் கிருமிகளை வைத்திருக்கிறோம் என்று கூறுகிறீர்களே, அது டி.பி.யைத் தடுக்கும் என்று இனியும் நீங்கள் கூறுவீர்களா? 

பதில்: கூற முடியாதுதான்.

கேள்வி: போலியோவை இவ்விதமே உங்களால் தடுக்க முடியுமா? 

பதில்: உங்களுடைய கேள்விகளுக்கு அடிப்படையில் எங்களிடம் இப்போதைக்கு பதில் இல்லை.

இவ்விதமாகச் செல்கிறது அந்த கற்பனை உரையாடல். அதன் மூலமாக ஒரு உண்மையை மிகத் தெளிவாக நமக்கு டாக்டர் ஃபசுலுர் ரஹ்மான் விளக்குகிறார். ஒவ்வொரு வேக்ஸினுக்குள்ளும் அந்த நோயை உண்டாக்கும் கிருமிகள்தான் வீரியமற்ற தன்மையில் நம் உடலுக்குள் அனுப்பப்படுகின்றன.

இதுமட்டுமல்ல. தடுப்பு மருந்து மற்றும் ஊசிகளுக்குள் கிருமி மட்டுமில்லை. அவை எப்படி தயாரிக்கப்படுகின்றன என்ற விவரத்தைக் கொஞ்சம் விளக்கினால் உங்களுக்கு வாந்தி வரலாம். அப்படி என்ன அசிங்கம் உள்ளது? ஆமாம். அசிங்கம்தான் உள்ளது. மகாத்மா காந்தி மிகச் சரியாகத்தான் வேக்ஸின்களை அசிங்கம் என்று கூறியிருக்கிறார். உதாரணமாக அம்மை வராமல் தடுக்கும் அம்மை நோய்த் தடுப்பு மருந்து எப்படித் தயாரிக்கப்படுகிறது தெரியுமா?

மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் அம்மைக் கொப்புளங்களிலிருந்து வரும் சீழை எடுத்துப் பாதுகாப்பார்கள். இந்தச் சீழை பசுக்களுக்கு செயற்கையான காயங்களை ஏற்படுத்தி அந்தப் புண்களுக்குள் செலுத்துவார்கள். இப்புண்களின் வழியே அதிகமான சீழ் பிடித்து அது வெளியேறத் தொடங்கும். பசுக்களின் சீழை எடுத்து அதோடு சில ரசாயனங்களைக் கலந்து அம்மை மருந்து தயாரிக்கப்படுகிறது.

அடுத்தது போலியோ சொட்டு மருந்து தயாரிப்பு. போலியோவை ஏற்படுத்துவதாக நம்பப்படும் கிருமிகள் குரங்குகளின் சிறுநீரகத்தில் ஊசி மூலம் ஏற்றப்படுகிறது. சிறுநீரகச் சூழலிலேயே இந்தக் கிருமிகள் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு பின்னர் போலியோ சொட்டு மருந்தாகத் தயாரிக்கப்படுகிறது.

இப்படி மருந்து தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் குரங்குகள் உரிய சோதனைகளுக்குப் பிறகுதான் தேர்வு செய்யப்படுகின்றன. என்றாலும், பரிசோதனைகளின் மூலமே வரப்போகிற அல்லது வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் நோய்கள் அனைத்தையும் கண்டுபிடித்துவிட முடியாது. இவ்வாறு 1950-களில் பரிசோதிக்கப்பட்ட குரங்குகளில் சிமியன் வைரஸ் 40 (SV 40) என்ற கிருமி பாதித்திருந்த விஷயம், மருந்துகள் தயாரிக்கப்பட்ட பிறகுதான் தெரியவந்தது. சொட்டு மருந்தின் மூலம் பரவும் இந்த வகை தாக்கத்தால், பல வருடங்கள் கழித்து மூளை, கல்லீரல், நுரையீரல் போன்ற பகுதிகளில் புற்று நோய் உருவாகவும் வாய்ப்புள்ளதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். (தடுப்பூசி வெளிப்படும் உண்மைகள், பக்கம் 26).

சீழ், பசு, குரங்கு வழியாக மனிதர்களுக்கு! அதுவும் நம் அன்புப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளுக்கு! இதனால்தானோ என்னவோ ஒரு மருத்துவரிடம் வேக்ஸின்கள் பற்றிப் பேசுவதும் ஒரு கசாப்புக் கடைக்காரரிடம் சைவ உணவு பற்றிப் பேசுவதும் ஒன்று என்று சொன்னார் பெர்னார்ட் ஷா!

சரி, இப்படி கொடுக்கப்படும் வேக்ஸின்கள் உண்மையிலேயே நோயைத் தடுக்குமா? அல்லது நோயை உண்டாக்குமா? அல்லது வேறு பிரச்னைகளை ஏற்படுத்துமா?

பார்க்கத்தானே போகிறோம்…

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/oct/24/30-தடுக்காத-ஊசி-மருந்துகள்-2586195.html
2581597 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 29. கிருமிகள் வாழ்க! - 6 நாகூர் ரூமி Saturday, October 15, 2016 12:19 PM +0530  

அம்மை நோய் மாரியம்மனால் ஏற்படுகிறது என்று நம்பும் கிராமத்து மக்களின் நம்பிக்கையும், அம்மை நோய் கிருமிகளால் ஏற்படுகிறது என்று நம்பும் படித்தவர்களின் நம்பிக்கையும் மூட நம்பிக்கையே அன்றி வேறில்லை – தமிழ்வாணன்.

 

நம் தவறான வாழ்முறைகளால், இயற்கைக்கு எதிரான நம் செயல்களால் நம் உடலில் கழிவுகள் உருவாகின்றன, அவை நான்கு வகைப்படும் என்று இதுவரை பார்த்தோம். அவை:

1. சாதாரணக் கழிவுகள்

2. தேக்கமுற்ற கழிவுகள்

3. ரசாயனக் கழிவுகள்

4. அழுகிய ரசாயனக் கழிவுகள்

சாதாரணக் கழிவுகள் பற்றி கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை. அது இயல்பானதும், இயற்கையானதுமாகும். தேவையானதை எடுத்துக்கொண்டு தேவையற்றதை நமது உடல் வெளியேற்றிவிடுகிறது.

ஆனால், கழிவுகள் உடலில் தேங்கிவிடுமானால், தொந்தரவுகள் மூலம் அவற்றை அகற்ற உடல் முயற்சி செய்யும். அவை வெளியேற முடியாமல் நமது ‘அறிவார்ந்த’ நடவடிக்கைகள் இருக்குமானால், அக்கழிவுகள் ரசாயனக் கழிவுகளாக மாறும். அதை நீக்கவும் போக்கவும் லைசோசோம்கள் சண்டையிடும் என்பதுவரை பார்த்தோம்.

லைசோசோம்களையும் மீறி செல்லுக்குள் ஒரு கிருமி சென்றுவிடுமானால், உடனே, ஆமாம் கண்ணிமைக்குள் நேரத்துக்குள் இன்னொரு அமைப்பு அந்தக் கிருமியைச் சுற்றி ஒரு பலூனை உருவாக்கி அதற்குள் அந்த கிருமியை ‘அரெஸ்ட்’ செய்துவிடும். அதன் பெயர் ஃபேகோசோம் (phagosome). அந்த பலூன் சுவர்களுக்குள் லைசோசோம்கள் புகுந்து கிருமிகளைக் கொன்றுவிட்டு தானும் அழிந்துபோகும்! இதற்கு ஃபேகோசைட்டோசிஸ் என்று பெயர்(phagocytosis).

ஃபேகோசோம்

ஆனால் தொந்தரவுகளை பிரச்னை என்று நினைத்துக்கொண்டு மேலும் மேலும் விஷத்தன்மையுள்ள ரசாயன அலோபதி மாத்திரை மருந்துகளை நாம் எடுத்துக்கொண்டே இருந்தோமானால், பாவம் நம் உயிரணு என்னதான் செய்யும்? ரசாயனக் கழிவுகள் அழுகிப் போக ஆரம்பிக்கும்!

அந்த நிலையில்தான் கிருமிகள் தோன்றும்.

எனவே, இங்கே நாம் முக்கியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்னவெனில், கிருமிகள் உடலுக்கு வெளியிலிருந்து உருவாகி, உடலைத் தாக்கி, உடலுக்குள் புகுந்து பிரச்னை செய்வதில்லை. அவை உடலுக்குள்ளேயே இருக்கும் அழுகிய ரசாயனக் கழிவுகளில் இருந்து உருவாகின்றன. கழிவுகளின் நிலை மாற்றமே கிருமிகளின் ஜனன ஸ்தானம். ஜனன நேரமும் அதுதான். சாலையில் செத்து நாறிக்கிடக்கும் நாயின் அழுகிய உடலின் பாகங்களில் இருந்து புழுக்கள் உருவாவதைப்போல நம் உடலுக்குள்ளிருந்தே அவை உருவாகின்றன.

கழிவுகள் தேங்கிய நிலையில் இருக்கும்போது சின்னச் சின்ன தொந்தரவுகள் மூலம் அக்கழிவுகளை அகற்ற உடல் முயல்கிறது. அக்கழிவுகள் ரசாயனக் கழிவுகளாக மாறும்போது, லைசோசோம் போன்ற தற்காப்புத் தற்கொலைப் படையை உருவாக்கி கிருமிகளை அழிக்க முயல்கிறது. அதையும் மீறி ரசாயனக் கிருமிகள் அழுகிப் போகுமானால், அப்போது நமது எதிர்ப்பு சக்தியானது அவற்றைக் காலி செய்ய கிருமிகளை உருவாக்குகிறது.

நம் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்றால் நம் உடலில் கழிவுகள் எங்குமே தேங்கி இருக்கக்கூடாது. எனவே, நம் உயிர் உள்ளவரை கழிவு நீக்கம் எந்த வழியிலாவது தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்கும். ஆஹா, எவ்வளவு அற்புதமான படைப்பு நம் உடல்! அறிவு அல்லது பேரறிவு என்ற பெயர் இறைவனுக்கு மட்டுமே பொருத்தமான பெயர்!

கிருமிகள் எங்கிருந்து வருகின்றன? அவை என்ன செய்கின்றன? மீண்டும் அவை எங்கே போகின்றன? போன்ற கேள்விகளுக்கு அறிவார்ந்த உலகத்தில் ஆணித்தரமான பதில்கள் கிடையாது. எல்லாம் அனுமானமான பதில்கள்தான். ஆனால் இப்போது நமக்குத் தெரியும். அழுகிய ரசாயனக் கழிவுகளில் இருந்து கிருமிகள் உருவாகின்றன. அவை எங்கே போகின்றன? கழிவுகள் அனைத்தையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, அதாவது இல்லாமலாக்கிவிட்டு, அந்தக் கிருமிகளும் இல்லாமல் போகின்றன. கழிவுகள் தீர்ந்த பிறகு, கிருமிச் சாப்பாடு காலியான பிறகு, சாப்பாடு இல்லாமல் அக்கிருமிகள் தாங்களாகவே அழிந்து போகின்றன!

ஒரு உதாரணம் பார்க்கலாம்.

ஒருவருக்கு காய்ச்சல் வருகிறது. முதல் நாள் பரிசோதனையில் ஒன்றுமிருக்காது. வெறும் காய்ச்சல்தான். உடனே அவருக்கு ஊசி போடப்படும். அல்லது ஜுரம் தணிப்பதற்கான மெடாசின், க்ரோசின், மாலிடென்ஸ் போன்ற ‘பாராசிடமால்’ குடும்ப மாத்திரைகள் ஏதாவது கொடுக்கப்படும். சிலருக்கு இரண்டு ஊசிகள் போட்டால்தான் நிம்மதி ஏற்படும். நான் வேலை பார்த்த ஊரில் ஒரு அம்மா அப்படித்தான். வாராவாரம் வெள்ளிக்கிழமை மாலை அவருக்கு ஜுரம் வந்துவிடும். குறிப்பிட்ட ஒரு டாக்டரைத்தான் அவர் பார்ப்பார். அந்த டாக்டரோ இரண்டு ஊசிகள்தான் எப்போதும் போடுவார். நான் பார்த்த நோயாளிக்கும் இரண்டு ஊசிகள் போட்டால்தான் நிம்மதியாக இருக்கும். அவரே என்னிடம் சொன்னது இது! நான் அந்தப் பகுதியில் இருந்த ஐந்தாண்டுகளும் வாரம் தவறாமல் அவருக்கு காய்ச்சல் வரும். வாராவாரம் இரண்டு ஊசிகள். ஒன்று மேலே, ஒன்று கீழே!

காய்ச்சல் வந்து, பரிசோதனையில் அது சாதாரண காய்ச்சல் என்று சொல்லப்பட்டு, ஒரு வாரத்துக்கு மருந்துகள் மாத்திரைகள், ஊசிகள் என்று எடுத்துக்கொண்டிருந்தால், அவற்றில் உள்ள விஷம் யாவும் உடலுக்குள் ஊடுருவி கழிவுகளைத் தேங்கவைக்கின்றன. ரசாயனக் கழிவுகளாக மாற்றுகின்றன. அழுக வைக்கின்றன.

ஒரு மருத்துவரையும் பார்க்காமல், நாமாக எந்த மருந்தும் சாப்பிடாமல், ஓய்வு மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு இருந்திருந்தால் காய்ச்சல் ஒரு சில நாட்களில் போயிருக்கும். ஆனால், அலோபதி மருந்துகள் எடுத்துக்கொண்டதால் நோய் தீவிரமடைகிறது. ஏனெனில், அலோபதி மருந்துகளில் அனைத்திலும் ரசாயன விஷம் உள்ளது மட்டுமல்ல, நம் உடலின் இயற்கையான எதிர்ப்பு சக்தியை வேலை செய்யவிடாமல் ஸ்தம்பிக்கவைக்கும் சக்தியும் உள்ளது. எனவே, எந்த வழியிலும் நாம் குணமடைந்துவிடக்கூடாது என்பதில் அலோபதி மருந்துகள் மிகத்தெளிவாக உள்ளன!

கழிவுகளின் தன்மையைப் பொருத்து காய்ச்சலின் தன்மை மாறுகிறது. உதாரணமாக, கழிவுகளை வெளியேற்ற ஆர்போ என்ற வைரஸ் உருவாகியுள்ளது என்று கொள்வோம். அந்த வைரஸைக் காப்பாற்றி, அது சரியாக வேலை செய்வதற்காக நமது உடல் ‘இன்டர்ஃபெரான்’ என்ற புரதத்தைச் சுரக்கிறது. இந்த நிலையில் உங்கள் காய்ச்சலுக்கான ரத்த பரிசோதனை செய்தால் உங்களுக்கு ’டெங்கு’ வந்திருப்பதாகச் சொல்வார்கள்!

இன்டர்ஃபெரான்

டெங்கு வைரஸான ஆர்போவின் வாழ்நாள் இரண்டு வாரம்தான். இரண்டு வாரங்கள் நம் உடலில் தங்கி டெங்குவை உண்டு, டெங்குவை காலி செய்துவிட்டு அதுவும் செத்துப்போகும். ஆனால் டெங்கு என்பது ஒரு பயங்கரமான வியாதி என்பது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி, உங்களைத் தனிமைப்படுத்தி, ஒரு மாதத்துக்குக்கூட மருத்துவமனைகளில் வைத்திருப்பார்கள்! ஏனெனில் அப்போதுதான் அவர்களது வருமானம் கூடும்! டெங்குவுக்கான ஒரு எழவு மருந்தும் அவர்களிடம் கிடையாது. சாதாரண காய்ச்சலுக்கான மருந்துகளைத்தான் கொடுத்திருப்பார்கள். ஆனால் சிறப்பு மருந்துகள், சிறப்பு கவனிப்புகளுக்கான சிறப்பு ‘ஃபீஸ்’ மறக்காமல் வாங்கிக்கொள்வார்கள்!

ஆர்போ வைரஸ்

இன்னொரு உதாரணம். சாதாரண சளி உருவாகிறது என்றால் அது வெளியேறாமல் நாம் வழக்கம்போல் மருந்து மாத்திரைகள் மூலம் அதை அடக்கி வைத்தோமானால், அது தேக்கமடைந்து, ரசாயனமாக மாறி, அதுவும் அழுகிய பின்னர்தான் டி.பி. கிருமிகள் உருவாகும். நோய் எது, ஆரோக்கியம் எது என்று இப்போது புரிகிறதா?

சமீபத்தில் வாட்ஸப்பில் ஒரு மருத்துவ ஜோக் வந்தது. அதில் டாக்டரிடம், “டாக்டர், எனக்கு சொத்து நிறைய இருக்கிறது. ஆனால் என்ன செய்ய, கிட்னியில் கல் வந்துவிட்டது” என்று நோயாளி கூறுகிறார். அதற்கு டாக்டர், “கவலைப்படாதீர்கள், இரண்டையுமே கரைத்துவிடலாம்” என்று கூறுகிறார்! இப்படித்தான் நடந்துகொண்டுள்ளது. உஷாராக இருக்கவேண்டியது நாம்தான்!

கிருமிகளைப் பற்றி ஓரளவு சொல்லிவிட்டேன். கிருமிகள் நன்மை செய்பவையே என்பதும், அவற்றை நன்மை செய்யவிடாமல் தடுப்பது நாம்தான் என்பதும் புரிந்திருக்கும். இதனால்தான் அம்மை நோய் பற்றிய கிராமத்து மக்களின் நம்பிக்கையும், நகரத்து மக்களின் நம்பிக்கையும் மூட நம்பிக்கைகளே என்று மிகச்சரியாகச் சொல்லியிருக்கிறார் தமிழ்வாணன். ஆனால் கிராமத்து மக்களின் வழிமுறைகளும் நகரத்து படித்தவர்களின் வழிமுறைகளும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. இதில் பின்பற்றத் தகுந்தவர்கள் படிப்பறிவில்லாத கிராமத்து மக்களே!

தமிழ்வாணன்

ஆம். நகரத்து மக்கள் அம்மை வந்தால் தடுப்பு மருந்துகள் (ரசாயனம்) எடுத்துக்கொண்டார்கள். தடுப்பூசிகள் (ரசாயனம்) போட்டுக்கொண்டார்கள். ஆனால், அம்மைக்காக முதன் முதலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தடுப்பு மருந்தும் ஊசியும் தடை செய்யப்பட்டு, புதிய புதிய மருந்துகள் கண்டுபிடிக்க ஆய்வுகள் நடந்தவண்ணம் உள்ளன என்கிறார் ஹீலர் உமர் (பக்கம் 67).

வழிமுறைகளைப் பொருத்தமட்டில் நம் மண்ணின் மைந்தர்கள்தான் சரி. முக்கியமாக

  • வேப்பிலைப் படுக்கையில் படுக்க வைப்பது
  • வீட்டு வாசலில் அம்மை வந்திருப்பதற்கு அடையாளமாக வேப்பிலை கட்டி வைப்பது
  • சுத்தபத்தமாக இருப்பது
  • நோயாளியை ஓய்வாக வைத்திருப்பது
  • ரொம்ப பசித்தால் மட்டும் சமைக்காத உணவு, பழங்கள் என கொடுப்பது

என அவர்களது வழிமுறைகள் ரொம்பச்சரி. ஏன்? ஏனெனில், முதலில் ஒரு நோயாளி ஓய்வாக இருந்தால் அவருடைய இயக்க வாழ்வுக்குத் தேவையான சக்தியெல்லாம் சேமிக்கப்படும். திரவ உணவு, அல்லது சமைக்காத உணவு, பழங்கள் என பசிக்கும்போது மட்டும் கொடுப்பதால், ரொம்பக் கஷ்டபட்டு எதையும் ஜீரணிக்கத் தேவையில்லாமல், அந்தச் சக்தியும் இயக்க சக்தியும் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியோடு இணைந்து விரைவில் நோய் குணமடைய வழிவகுக்கும்.

அம்மை வந்துவிட்டால் உடல் அதிக உஷ்ணமடைந்துவிடும் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்ததே. வேப்பிலையானது குளிர்ச்சியைத் தரும். குளிக்க முடியாவிட்டாலும், குளியல் தருவதைவிட உடலுக்குத் தேவையான குளிர்ச்சியை அது கொடுத்துவிடும்.

இதில் வேப்பிலையின் பயன்பாடு எக்ஸ்டா ஃபிட்டிங்தான் என்கிறார் ஹீலர் உமர்! வேப்பிலையைப் பயன்படுத்தாமல் மற்ற வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தினாலும் அம்மை நோய் சரியாகிவிடும் என்கிறார் அவர்.

பெரும்பாலானவர்களை பயமுறுத்தும் மஞ்சள் காமாலை நோயும் இப்படிப்பட்டதுதான். அதுவும் கிருமிகளால் வருவதே என்று கூறுகிறது மருத்துவ விஞ்ஞானம். ஆனால் அதுவும் ஒரு நோயே அல்ல. அதுவும் கழிவு நீக்கம்தான். இதைப் புரிந்துகொள்வது மிக முக்கியம். அப்போதுதான் கிருமிகளின் தன்னலமற்ற சேவையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நம் ரத்தத்தில் கழிவுகள் இருக்கும். அவை சாதாரணமான கழிவுகளாக இருந்தால் அவை சிறுநீரகம் வழியாக வெளியேற்றப்படும். நச்சுத்தன்மை கொண்ட கழிவுகளாக இருந்தால் அவை கல்லீரலால் வெளியேற்றப்படும். கல்லீரல் அக்கழிவுகளை பித்தப்பையில் போட்டு வைக்கும். கல்லீரலின் துணையோடு பித்தப்பை அந்த நச்சுக்கழிவுகளை அழித்துவிடும்.

ஆனால், பித்தப்பையில் உள்ள கழிவுகள் அளவு மீறும்போது அவை ரத்தத்தில் கலந்துவிடும். அப்படி நடந்தால் அக்கழிவுகளை மீண்டும் சிறுநீரகம் பிரித்து, சிறுநீரின் வழியாக வெளியேற்றும். அப்படி மஞ்சளாக கழிவு வெளியேறுவதைப் பார்த்துத்தான் நாம் ஐயையோ மஞ்சள் காமாலை வந்துவிட்டது என்று அலறுகிறோம். சிறுநீர் மஞ்சளாகப் போனால் மஞ்சள் காமாலை வந்துவிட்டது என்று அர்த்தமா அல்லது வெளியே போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று அர்த்தமா என்று ஒரு அர்த்தமுள்ள கேள்வியைக் கேட்கிறார் ஹீலர் உமர்! சரியான கேள்விதான். சிறுநீரில் கெட்ட சர்க்கரை வெளியாகிக்கொண்டிருப்பதை அளந்து பார்த்துவிட்டு ‘உங்களுக்கு சுகர் வியாதி வந்துவிட்டது’ என்று சொல்லும் பரிசோதனையும் இதுவும் ஒன்றுதான். சிந்தியுங்கள்.

முடிவாக சில தகவல்கள்

கிருமிகளைப் பற்றி இறுதியாகச் சில விஷயங்கள் சொல்லவேண்டி உள்ளது. தீமை செய்யும் கிருமிகள் கொஞ்சூண்டு உண்டு என்று சொன்னோமல்லவா? அந்த கொஞ்சூண்டு எப்படி வேலை செய்கிறது? அதற்கும் நாம்தான் காரணம்! எப்படி?

எதிர்ப்பு சக்தி நமக்குக் குறைவாக இருக்குமானால், நம் உடலில் கழிவுகளின் தேக்கம் இருந்து, அவற்றை வெளியேற்றுவதற்கான சக்தி நம்மிடம் இல்லாவிட்டால், நாம் அனுமதித்தால், வெளியிலிருந்து நம் உடலுக்குள் கிருமிகள் செல்லும் வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால் இங்கேயும் நாம் தெளிவாக இருக்கவேண்டி உள்ளது.

ஒருவரின் உடலுக்குள் தேங்கியுள்ள அழுகிய ரசாயனக் கழிவுகள் டைஃபாய்டாக இருந்தால் அதை உண்ணும் கிருமிகள்தான் அவருக்குத் தேவை. அவருடைய உடலின் எதிர்ப்பு சக்தி குறைவாக இருந்து, அவர் மிகவும் பலவீனமான ஆளாக இருந்தால், அவருடைய உடலால் புதிய உயிர்களை (கிருமிகளை) உண்டாக்கிக்கொள்வதற்கான ஆற்றல் இல்லாத சூழ்நிலையில், புறச்சூழலை அவர் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.

புறச்சூழல் என்றவுடன் வெளியில் உள்ள சாக்கடை போன்ற எல்லா அசிங்கமான, அசுத்தமான இடங்களிலும் கிருமிகள் இருக்கும் என்று நினைத்தால் அது தவறு. உடலில் கிருமிகள் உண்டாக எந்தச் சூழ்நிலை காரணமாக இருந்ததோ, அதேபோன்ற சூழல் வெளியுலகில் இருந்தால் அங்கேயும் கிருமிகள் உண்டாகும் வாய்ப்பு உண்டு. இப்படி புறச்சூழலில் இருந்து தன்னை நோக்கி வரும் கிருமிகளை நோயுற்ற, பலவீனமான உடல் அனுமதிக்கிறது. இதைத்தான் நாம் நோய் பரவுகிறது என்பதாகப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள ஏழு பேரில் நாலு பேருக்கு வயிற்றுப்போக்கு ஏற்பட்டால், ஒருவரால் இன்னொருவர் பாதிக்கப்பட்டார் என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. அந்த நாலு பேருக்கும் உடலுக்குள் கழிவுகள் ஒரே மாதிரியாகத் தேக்கம் கண்டுள்ளன என்று அர்த்தம். எனவே, ஒரே மாதிரியான விளைவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன. ஏனெனில், குடும்பத்தில் உள்ள மற்ற மூன்று பேருக்கு அது ஏன் வரவில்லை என்று யோசிக்க வேண்டும். அவர்களின் எதிர்ப்பு சக்தி நன்றாக உள்ளது, அவர்களிடம் கழிவுத்தேக்கம் எதுவும் இல்லை என்று அர்த்தம்.

உலகம் பூராவுக்கும் இந்தப் புரிந்துகொள்ளலை விரிவுபடுத்தலாம். படுத்த வேண்டும். அமெரிக்காவில் ஒரு மாகாணத்தில் எய்ட்ஸ் வந்துவிட்டால், அங்கிருந்து ஒருவர் இந்தியாவுக்கு வந்துவிட்டால், அவர் மூலமாக மற்றவருக்கும் எய்ட்ஸ் பரவிவிடும் என்ற அச்சம் அர்த்தமற்றது என்பது இதுவரை உங்களுக்கு விளங்கியிருக்க வேண்டும்.

ஒரே மாதிரியான கழிவுத் தேக்கம் கொண்டவர்கள் எங்கிருந்தாலும் ஒரே மாதிரியான தொந்தரவுகளுக்கு உள்ளாவர். நாடுவிட்டு நாடு ஒரு நோய் பரவிவிட்டது என்று இதை நாம் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

எனவே, கைகுலுக்கினால் நோய் பரவும், கட்டிப்பிடித்தால் நோய் பரவும் என்றெல்லாம் நினைப்பது அபத்தமாகும்.

மேலே சொன்ன மாதிரியாக நிகழ்வது அபூர்வம். சாதாரணமாக ஒருவர் உடலிலிருந்து இன்னொருவர் உடலுக்குக் கிருமிகள் செல்லாது. அது ஒரு அசாதாரண நிலை. கிருமிகள் நம் உடலுக்குள் புகுவதற்கு இன்னொரு வாய்ப்பு நமக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படும் நேரம். நம் உடலைக் காக்கும் கவசமான தோல் கிழிக்கப்படும்போது, திறந்திருக்கும் அந்த வாசல் வழியாக கிருமிகள் எளிதாக எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்த உடலுக்குள் புகுந்துவிடும். எதிர்ப்பு சக்தி வேலை செய்யவிடாத மருந்துகளையும் நமக்கு ஏற்கெனவே கொடுத்திருப்பார்கள்! இதை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டி உள்ளது.

கிருமிகளால்தான் நோய்கள் ஏற்படுகின்றன என்பது உண்மையெனில் மனித சமுதாயம் முழுவதும் உயிர்பிச்சை கேட்டு கிருமிகளிடம் கையேந்தி நிற்கவேண்டியதுதான் என்றார் அமெரிக்க டாக்டர் ஹென்றி லிண்ட்லார். ஆனால் அது உண்மையல்ல என்று ஓரளவு தெரிந்துகொண்டோம். இதுவரை தெரிந்துகொண்டதிலிருந்து நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

கிருமிகளுக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும்.

கிருமிகள் என்றாலே ஏதோ கெட்ட வார்த்தைபோல எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். எனவே, இனிமேல் கிருமிகள் என்று சொல்லவேண்டாம். நன்மை செய்யும் நுண்ணுயிர்கள் என்று சொல்லலாம்.

ஆங்கிலத்தில் elf என்றொரு சொல் உள்ளது. ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களிலும் அவர்கள் பாத்திரங்களாக வருவார்கள். காதலர்களுக்கு உதவுவார்கள். அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத குட்டி தேவைதைகள். கிருமிகள் எனப்படும் நுண்ணுயிர்கள் அப்படிப்பட்ட கண்ணுக்குத் தெரியாத குட்டி தேவதைகள்தான். அவர்களால் நமக்கு நன்மையே விளைகின்றன. கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றில் நம்பிக்கை வைப்பவர்களுக்கு இந்த வேத நூல் வழிகாட்டும் என்கிறது திருக்குர்’ஆன் (சூரா பகரா).

நாமும் நம்பிக்கை வைப்போம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/oct/17/29-கிருமிகள்-வாழ்க---6-2581597.html
2579088 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 28. கிருமிகள் வாழ்க! - 5 நாகூர் ரூமி Monday, October 10, 2016 11:41 AM +0530  

கிருமிகளால் நோய்கள் பரவுகின்றன என்ற அச்சத்தால் லாபமடைவது பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனங்கள்தான்ஹீலர் உமர்

 

கிருமிகள் பிறக்கும் இடமும் காலமும்

கிருமிகளால் நோய் வருவதாகச் சொல்லப்பட்டாலும் ஒரு நோய் தாக்கிய சில நாட்களுக்குப் பிறகுதான் உடலில் கிருமிகள் இருப்பதை பரிசோதனைகள் சொல்கின்றன என்பதுவரை பார்த்தோம். அப்படியானால், கிருமிகள் நோயை உண்டாக்கி இருக்க முடியாதென்ற தர்க்கமும் நமக்குப் புரியத்தான் செய்கிறது. ஒரு காய்ச்சல் வந்த ஐந்தாறு நாள் கழித்து கிருமி வருவதன் காரணம் என்ன? அதுவரை அது எங்கிருந்தது? இப்போது ஏன் வந்தது? இதையெல்லாம் புரிந்துகொள்வது மிக முக்கியமானதாகும். ஆரோக்கிய வாழ்வினைக் காப்பது ‘லைஃப் பாய்’ என்று விளம்பரம் சொன்னாலும், ஆரோக்கிய வாழ்வினைக் காப்பது கிருமிகள்தான்! அதைத்தான் எப்படி என்று இப்போது சொல்லப்போகிறேன். அதற்காகத்தான் கிருமிகளின் பிறப்பிடத்தைப் பற்றிப் பேசவேண்டி உள்ளது.

கிருமிகளின் பிறப்பிடம் நம் உடல்தான். அது எந்தப் பகுதியாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், உடலில் ஏற்படும் கழிவுகள். ஆமாம். கழிவுகள்தான் கிருமிகளின் பிறப்பிடம். நம் உடலில் ஏற்படும் கழிவுகளில் பல வகை உண்டு. அவற்றை உருவாக்குவது நாம்தான்! நமக்கே தெரியாமல்!

முதலில் கழிவு என்றால் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமல்லவா? சிறுநீர், மலம், வியர்வை, சளி, பொடுகு, அழுக்கு போன்றவை மட்டும் கழிவுகளல்ல. நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உடலுக்கு உள்ளேயே உருவாகும் கழிவுகள் பல வகை. அவை உடலுக்குள் உருவாவதற்கும் நாம்தான் காரணமாக இருக்கிறோம். நம்முடைய தவறான வாழ்முறை, தவறான உணவுகள் போன்றவைதான் காரணங்களாகின்றன.

கழிவுகள் ஏன் தோன்றுகின்றன?

நம்மால்தான் கழிவுகள் தோன்றுகின்றன. எப்படி? பசி, தாகம், ஓய்வு, தூக்கம் போன்றவற்றை முறையாகப் பேணாமல் இருந்தால் கழிவுகள் உருவாகும். இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாகவே சொல்கிறேனே.

நாம் பல நேரங்களில் பசிக்கும்போது சாப்பிடாமல் இருக்கிறோம். சீரியலில் முக்கியமான வில்லன் கதாநாயகி கையால் அறை வாங்குவதைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் இருந்துவிடலாம். அல்லது டிவி பார்த்துக்கொண்டே என்ன சாப்பிடுகிறோம் என்றே தெரியாமல், எதையோ எடுத்து எப்படியோ வாய்க்குள் போட்டு விழுங்கலாம். அல்லது ஐயய்யோ ஆபீஸுக்கு நேரமாகிவிட்டது என்று பசிக்காதபோது அவசர அவசரமாக சிலபல இட்லிகளை விக்க விக்க விழுங்கிவிட்டுச் செல்லலாம். அல்லது நாக்குக்கு அடிமையாகி ருசிக்காக மட்டும் சாப்பிடலாம். ஆஹா, ஆம்பூர் பிரியாணின்னா பிரியாணிதான் என்று அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிட்டுவிடலாம். பழக்கத்தின் காரணமாக கண்ட நேரத்திலும் எதையாவது கொரித்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.

நான் வேலை பார்த்த ஊரிலிருந்து பக்கத்து ஊருக்கு பஸ்ஸில் போகும்போது ரயில்வேகேட் போட்டிருந்தால் கொஞ்ச நேரம் பஸ் அங்கே நிற்கும். அப்போது ‘டைம் பாஸ், டைம் பாஸ்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே நிலக்கடலையை ‘பாக்கெட்’ போட்டு விற்பார்கள். மக்களும் அதை வாங்கி பஸ் மீண்டும் நகரும் வரை கொரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். பசிக்கு உணவு உண்ட காலம் போய், நேரத்தைக் கடத்தக்கூட சாப்பிடுகின்ற மனநிலைக்கு மனிதர்கள் வந்துவிட்டது எனக்கு ஆச்சரியமாகவும் அருவருப்பாகவும் இருந்தது. கலிகாலம் என்பது அதுதானோ!

தாகம் எடுக்கும்போது தண்ணீர் குடிக்க மாட்டோம். அல்லது தாகம் இல்லாவிட்டாலும் ஒரு நாளைக்கு மூன்று லிட்டர் தண்ணீர் குடித்தாக வேண்டும் என்று தவறானதொரு நீர் ஆரோக்கியக் கோட்பாட்டை வைத்துக்கொண்டு, காலையில் வெறும் வயிற்றில் பாட்டில் பாட்டிலாக தண்ணீரை வயிற்றுக்குள் ஊற்றுபவர்கள் உண்டு. காய்ச்சல் வந்தால் சாப்பிடாமல் ஓய்வெடுத்தால் சீக்கிரம் குணமாகும். ஆனால், நம்ம வீட்டுப் பெரிசுகள் என்ன செய்யும்? ஐயய்யோ, வயிறு ஒட்டிப்போச்சே, வெறும் வயித்துல படுக்கக் கூடாதுப்பா, ஓட்ஸ் கஞ்சியாவது குடிப்பா, ரசம் சோறுதாம்ப்பா, கொஞ்சூண்டு சாப்பிடுப்பா, ரெண்டு தோசை சாப்ட்டு படு கண்ணு - இப்படியான பாச வசனங்களின் மூலம் உடல் நிலை சரியில்லாதபோதும் வயிற்றுக்குள் எதையாவது போட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

இப்படி பசி, தாகம், தூக்கம் போன்ற அத்தியாவசியமானவற்றை அவசியம் கருதி கொடுக்காமல், விருப்பத்துக்கு ஏற்றவகையில் மாற்றிக்கொண்டிருப்பதால் உடலில் கழிவுகள் தோன்றும்.

கழிவுகள் தோன்றும்போது உடனே ரசாயனம் கலந்த மாத்திரைகளைக் கொடுத்து அவற்றை அடக்க முயல்கிறோம். உதாரணமாக இருமல், சளி, மூக்கொழுகல் போன்றவை நிகழும்போது உடனே மாத்திரைகள் விழுங்கி அவற்றை நிறுத்த முயற்சிக்கிறோம். இவ்வகையான தவறான காரியங்களால் அக்கழிவுகள் உள்ளேயே தங்கி, தேங்கி, தேக்கமுற்ற கழிவுகளாக தன்மை மாற்றம் அடைகின்றன.

இப்படி உடலுக்குள் அடக்கி வைக்கப்படும் கழிவுகள் உடலை விட்டு வெளியேற முடியாத நிலையில், அவற்றை நீக்க அக்கழிவுகளில் இருந்து கிருமிகள் பிறக்கின்றன. அவை அக்கழிவுகளை உணவாக உண்டு அவற்றை நீக்குகின்றன. பின்னர் உணவு இல்லாமல் அவை இறந்துபோகின்றன. அதாவது, இல்லாமல் போகின்றன.

உடலுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட்டேன். ஆனால் இதை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகப் பார்க்கவேண்டி உள்ளது.

கழிவுகள்தான் தொந்தரவுகளாக வெளிப்படுகின்றன. காய்ச்சல் என்பது உஷ்ணமாக உடலை விட்டு வெளியேறும் கழிவு. ஆனால் நாம் அதை ஒரு தொந்தரவாக, நோயாகப் பார்க்கிறோம். மாத்திரை மருந்துகள் உட்கொள்கிறோம். அதனால் அக்கழிவு வேறு தன்மை அடைகிறது. சாதாரண காய்ச்சல் டைஃபாய்டு காய்ச்சலாக மாறுகிறது.

அந்த நேரத்தில் அங்கே டைஃபாய்டு கிருமிகள் தோன்றி அதை குணப்படுத்துகிறது. ஆனால், நாம் அதை ஊசி அல்லது ஆன்ட்டிபயாடிக்ஸ் மருந்துகள் கொடுத்துக் கொன்றுவிடுகிறோம். அதனால் காய்ச்சல் இன்னும் தீவிரமடைகிறது. அல்லது வேறு நோயாகப் பரிணமிக்கிறது.

உருவங்கள் மாறலாம்

கழிவுகளில் இருந்து கிருமிகள் உருவாகும் என்றால், அவை ஒரே மாதிரியாகத்தானே இருக்க வேண்டும்? ஏன் டைஃபாய்டு கிருமி ஒரு மாதிரியாகவும், டெங்கு கிருமி வேறு மாதிரியாகவும், மஞ்சள்காமாலைக் கிருமி ஒரு மாதிரியாகவும் உள்ளது?

இதற்கு நம் வீட்டில் தயாரிக்கும் மசாலாப் பொடி, மிளகாய்ப் பொடியை உதாரணம் காட்டுகிறார் ஹீலர் உமர். வீட்டில் தயாரிக்கப்பட்டு பாட்டிலில் அடைக்கப்பட்ட நீண்ட நாள் பயன்படுத்தப்படாத மிளகாய்ப் பொடியோ மசாலாப் பொடியோ கெட்டுப்போகும்போது அதில் வண்டுகள் அல்லது பூச்சிகள் உருவாகும். ஏன்? கெட்டுப்போன பொடிகளின் கழிவுகளை உண்டு அதை சுத்தப்படுத்த அவை உருவாகின்றன. அவற்றை உன்னிப்பாகப் பார்த்தால் ஒரு உண்மை புரியும். மசாலாப்பொடி வண்டு ஒரு மாதிரியாகவும், மிளகாய்ப்பொடி வண்டு வேறு மாதிரியாகவும் இருக்கும். ஒன்று அம்பியாக இருந்தால் இன்னொன்று அந்நியனாக இருக்கலாம்.

கிருமிகளும் அதைப்போலத்தான். உடலில் உருவாகும் கழிவுகள் அல்லது நோய்களின் தன்மைக்கு ஏற்ப, அவை தன் உருவத்தை மாற்றிக்கொள்ளும். உருவங்களை மாற்றிக்கொள்வதில் எல்லா வைரஸ்களும் அந்நியனைவிடத் திறமையானவை. அதனால்தான் அவற்றை அழிக்க மருந்து கண்டுபிடிப்பதும் மருத்துவ உலகுக்கு சவாலாக உள்ளது!

சூழலுக்கு ஏற்றவாறு மனிதனும் மிருகங்களும் தன்னை மாற்றிக்கொள்கின்றன. ஐஸ்லாந்து நாட்டில் மேயிலிருந்து ஜூலை வரை மூன்று மாதங்களுக்கு சூரியன் அஸ்தமிப்பதே இல்லை! மூன்று மாதங்களும் இரவே கிடையாது! அதேபோல ஸ்வீடனில் நள்ளிரவில்தான் சூரியன் அஸ்தமிக்குதாம்! மீண்டும் காலை நாலு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பிவிடுமாம்! ஃபின்லாந்தில் கிட்டத்தட்ட 73 மணி நேரங்களுக்கு வெயிலடித்துக்கொண்டே இருக்கும்! அங்கெல்லாம் மனிதர்கள் வாழவில்லையா?

எப்போதுமே வெயிலடிக்கும் வேலூரில் உள்ள நாயைக் கொண்டுபோய் மூணாறில் விட்டுவிட்டால் சீக்கிரமே அங்குள்ள குளிரைத் தாங்குவதற்காக அதன் உடம்பில் முடி வளர ஆரம்பித்துவிடும். கிருமிகள் சமாசாரமும் இப்படிப்பட்டதுதான். சூழலுக்கும் கழிவுக்கும் ஏற்றவாறு அவற்றின் உருவமும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

கழிவுகள் பலவிதம்

நாம் உண்ட உணவு செரித்தபின் நமக்குத் தேவையான சத்துகளையெல்லாம் அதிலிருந்து உடல் உருவாக்கிக்கொள்கிறது; உள்வாங்கிக்கொள்கிறது. தேவையில்லாத மீதி சமாசாரங்களையெல்லாம் அது தனியாகப் பிரித்து வைத்துவிடுகிறது. அவைதான் கழிவுகள்.

இது அன்றாடம் இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் நடப்பதுதான். (நாம்தான் இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் எதையாவது வாயில் போட்டு அரைத்துக்கொண்டே இருக்கிறோமே)! நமது உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரணுவும் சாப்பிடுகிறது, கொட்டாவி விடுகிறது, உச்சா போகிறது, கக்கா போகிறது - எல்லாம் செய்கிறது. அவற்றின் காரணமாகப் பிரித்தெடுக்கப்படும் தேவையற்ற சமாசாரங்களான கழிவுகள் உருவாகிக்கொண்டே இருக்கும்.

இவை சாதாரண கழிவுகள். முதல் நிலைக் கழிவுகள். இவை தினமும் ஏற்பட்டுக்கொண்டேதான் இருக்கும். இவை பற்றி நாம் எந்தக் கவலையும் கொள்ளத் தேவையில்லை. இவற்றை சிறுநீர், மலம், வியர்வை - இப்படி உடலே வெளியேற்றிவிடும். இது முதல் நிலை.

ஆனால், வெளியேற வேண்டிய ஒன்று வெளியேறாமல் தங்கிவிட்டால்? உதாரணமாக, ரெண்டு நாளாக ரெண்டுக்கே போகவில்லை என்றால்! மலச்சிக்கல் என்று சொல்வோம். அவை வெளியேறாத கழிவுகள். வெளியேறுவதில் ஏதோ பிரச்னையைச் சந்தித்த கழிவுகள். வெளியேறாமல் உடலிலேயே தேங்கிவிடும் கழிவுகள்.

இப்படிக் கழிவுகள் உடலில் தேங்கிவிடும்போது அவை சில தொந்தரவுகளைக் கொடுக்க ஆரம்பிக்கின்றன. ஆனால், தொந்தரவு என்ற சொல்கூட சரியில்லை. ‘நம் உடலைச் சீர்படுத்துவதற்காகவும், தேங்கியுள்ள கழிவுகளை வெளியேற்றுவதற்காகவும் ஏற்படும் மாற்றங்கள்தான்’ அவை என்கிறார் ஹீலர் உமர். அந்த மாற்றங்களைத்தான் நாம் தொந்தரவுகள் அல்லது நோய்கள் என்று கருதுகிறோம்!

நம்முடைய தவறான வாழ்முறையினால் கழிவுகள் நம் உயிரணுக்களிலேயே தேங்கியிருந்தாலும் அவற்றை எப்படியாவது வெளியேற்றவே அவை முயற்சி செய்கின்றன. அப்போதுதான் நாம் தொந்தரவுகளை உணர்கிறோம்.

கண்ணிலிருந்து கழிவுகள் வெளியேறினால் கண்ணீர் வடியும். மூக்கிலிருந்து வெளியேறும்போது மூக்கிலிருந்து திரவமாக சளி வெளியேறும். நுரையீரலில் இருந்து கழிவுகள் வெளியேற்றப்படும்போது தும்மல், இருமல் எல்லாம் வரும். தோலில் இருந்து கழிவுகள் வெளியேறினால் அரிப்பு, எரிச்சல் போன்றவை ஏற்படும். இப்படி எல்லாவிதமான உடல் ரீதியான தொந்தரவுகள் அனைத்துவே கழிவுகளின் வெளியேற்றம்தான்.

ரசாயனக் கழிவுகள்

இப்படி சாதாரண, முதல் நிலைக் கழிவுகள் வெளியேறி மறைந்துபோகும் தன்மை கொண்டவை. அவை வெளியேற நாம் துணை செய்தோமென்றால், அவை சீக்கிரமாகவும் எளிமையாகவும் வெளியேறும். ஆனால், அவற்றை நோய் என்று நினைத்து அவை வெளியேறுவதைத் தடை செய்யும் விதத்தில் நாம் ‘முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை’களில் ஈடுபட்டோமென்றால் - அப்படித்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறோம் - சாதாரண கழிவுகள் தேக்கமுற்ற கழிவுகளாக மாறும். தொந்தரவுகள் அதிகமாகும்! அவற்றையும் நாம் மேலும் ‘அடக்க’ முயற்சிக்கும்போது, தேக்கமுற்ற இரண்டாம் நிலைக் கழிவுகள் மூன்றாம் நிலையில் ரசாயனக் கழிவுகளாக மாறிவிடும். ‘‘எல்லாப் பொருள்களையும் சேமிக்க விரும்புவதைப்போலவே கழிவுகளையும் சேமிக்கிறோம்’’ என்று குத்தலாகக் கூறுகிறார் உமர்! (பக்கம் 55).

ஆனால், மூன்றாம் நிலைக் கழிவுகளான ரசாயனக் கழிவுகளையும் நமது செல்கள் வெளியேற்ற முயற்சி செய்யாமல் இருக்காது. அந்த முயற்சி ‘‘ஆங்கிலப் படத்தில் சண்டைக் காட்சிகளுக்கு இணையானது’’ என்கிறார் அவர் (பக்கம் 57)! நம் உடலின் அற்புதத் தன்மைகளில் ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ள அது உதவும். அது என்ன அப்படி அற்புதமான செயல்?

ரசாயனக் கழிவுகளை வெளியேற்றுவதில் நம் செல்களுக்கு ஒரு ‘டெக்னிகல்’ பிரச்னை உள்ளது. அவற்றை செல்லுக்கு உள்ளேயே வைத்திருந்தால், அது செல்லையே பாதித்துவிடும். செல்லுக்கு வெளியே தூக்கிப்போட்டால், அது மற்ற செல்களை பாதிக்கும்! அப்ப என்னதான்யா செய்வது? இங்கேதான் ஒரு அற்புதத்தை நம் செல்கள் நிகழ்த்துகின்றன. அது என்ன?

The 36th Chamber of Shaolin என்று ஒரு படம். அதில் தற்காப்புக் கலை சொல்லித்தரும் ஒரு கல்லூரியில் ஒரு மாணவன் – கதாநாயகன் - சேருவான். அங்கே 35 அறைகள் அல்லது துறைகள் இருக்கும். ஒவ்வொரு அறையிலும் ஒவ்வொரு விதமான தற்காப்புக் கலை சொல்லித்தரப்படும். ஆனால், கதாநாயகன் புதிதாக தனக்கென ஒரு சிறப்புக் கலையை, மூன்று பிரிவாக மடியும் ஒரு கழியை அவனே வடிவமைத்து, அதில் அவனை யாரும் ஜெயிக்க முடியாதாபடி 36-வது அறையை உருவாக்குவான். அதேபோல, உள்ளேயும் ரசாயனக் கழிவை வைத்துக்கொள்ள முடியாமல், வெளியேயும் அனுப்ப முடியாமல் தவிக்கும் நம் செல்கள் ஒரு புதிய உத்தியைக் கையாள்கின்றன.

லைசோசோம்கள்

36-வது சேம்பர் ஆஃப் ஷாவோலின் படத்தில் 36-வது அறையை உருவாக்க உதவும் மூன்று மடிப்புகள் கொண்ட கழியைக் கதாநாகயன் உருவாக்குவதுபோல, ரசாயனக் கழிவுகளை அழிக்க நமது ‘செல்’ ஒரு புதிய தற்கொலைப்படையை உருவாக்குகிறது! ஆம். அந்த புதிய உயிரின் பெயர் லைசோசோம். ‘செல்’ சுவரின் அருகில் தூசி மாதிரி அவை ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும். ரசாயனக் கழிவுகள் ‘செல்’ திரவத்தில் கலந்துவிடாதபடி ‘செல்’லில் கழிவுகள் இருக்குமிடத்தைச் சுற்றி ஒரு சவ்வு போன்ற ஒரு அமைப்பை அவை ஏற்படுத்துகின்றன. கழிவு ரசாயனம் செல் திரவத்தில் கலந்துவிடாமல் அந்த சவ்வு காப்பாற்றும். ஆனால், இது தாற்காலிக ஏற்பாடுதான்.

கழிவுகளின் தன்மையையும் அளவையும் பொறுத்து இந்த லைசோசோம்கள் வளர்கின்றன. கழிவு ஒரு கோலியாத்தாக இருந்தால் லைசோசோம் டேவிட்டைப் போல் கவண் எறியாது. கோலியாத்தைவிட பெரிய கோலியாத்தாக வளர்ந்து கொல்லும்! ஆம், ‘செல்’லில் ஆரோக்கியமான சூழ்நிலை நிலவும்போது கழிவுகளைத் தாக்கிக் கொன்று தானும் அழிந்து போகும்!

செல்லில் ஆரோக்கியமான சூழ்நிலையா? அப்படீன்னா என்ற கேள்வி எழுவது நியாயமே. நாம் விரதம் / நோன்பு பிடித்திருந்தால் அது ஆரோக்கியமான சூழ்நிலை. நாம் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தால் அதுவும் ஆரோக்கியமான சூழ்நிலைதான். இப்படிக் கழிவுகளைத் தாக்கி, தானும் அழிந்து போய்விடும் தியாகிகள் லைசோசோம்கள். ஒரு நுண்ணிய கழிவுத்துகள்கூட மிஞ்சாமல் அழித்துவிடுவார்கள். ஆமாம். லைசோசோம்களும் தனி உயிர்கள்தான். நாம் என்பது கோடிக்கணக்கான உயிர்களின் தொகுப்பு என்று ஹெக்டே கூறுகிறார். ‘எண்ணற்ற உயிர்களால் ஆனதுதான் மனித உடல்’ என்கிறார் ஹீலர் உமர். சத்தியமான வார்த்தைகள்.

இதுவரை மூன்று வகையான கழிவுகளைப் பார்த்திருக்கிறோம். சாதாரணக் கழிவுகள், தேக்கமுற்ற கழிவுகள், ரசாயனக் கழிவுகள். இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை. நான்காவது நிலைக் கழிவுகள்தான் கிருமிகள் உருவாவதற்குக் காரணமாக உள்ளது.

அதையும் பார்க்கத்தானே போகிறோம்.

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/oct/10/28-கிருமிகள்-வாழ்க---5-2579088.html
2574192 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 27. கிருமிகள் வாழ்க! - 4 நாகூர் ரூமி Sunday, October 2, 2016 10:21 AM +0530  

நாம்தான் கிருமிகள்; கிருமிகள்தான் நாம்ஜொனாதன் எய்சன்

லூயி பாஸ்டரும் கிருமிகளும்

மனிதர்களுக்கு வரலாறு இருப்பதைப்போல கிருமிகளுக்கும் வரலாறு உண்டு! அதைக் கொடுத்தவர்களும் மனிதர்களே! மனிதர்களைப் பற்றிய வரலாற்றில் உண்மைகள் மறைக்கப்பட்டும் திரிக்கப்பட்டும் சொல்லப்பட்டிருப்பதைப்போல, கிருமிகளின் வரலாற்றிலும் இந்த அரசியல் உண்டு! அதற்கும் காரணம் மனிதர்களே! மனிதர்கள் இருந்தாலே அரசியல் வரத்தானே செய்யும்!

கிருமிகளின் வரலாற்றில் கதாநாயகன் ஒரு ஃப்ரெஞ்சு வேதியியல் நிபுணர். அவர் பெயர் லூயி பாஸ்டர். இன்றைக்கு உலகெங்கிலும் உள்ள மைக்ரோபயாலஜி எனப்படும் நுண்ணியிரியல் பாடத்தின் கதாநாயகன் அவர்தான். ஏன்?

லூயி பாஸ்டர்

1860-64-ம் ஆண்டுகளில் லூயி பாஸ்டர் சிலபல பரிசோதனைகளைச் செய்தார். அதன் விளைவாக, கிருமிகள் காற்றின் மூலமாகப் பரவுகின்றன, அவற்றால் ஆரோக்கியம் கெட்டுப்போகிறது, அவை நோய்களை உண்டாக்குகின்றன என்ற கற்பனையை முதன்முதலாக உலகெங்கிலும் பரப்பிய பிதாமகர் அவர்தான்!

அவர் காலத்தில் வாழ்ந்த ஃப்ரெஞ்சு விஞ்ஞானியான அந்துவான் பீச்சாம்ப் என்பவரின் கருத்துகளைத் திருடி தனதென்று வெளியிட்டார் என்றும் லூயி பாஸ்டர் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். ஆனால், எல்லாவற்றையும் மீறி தனது பெயரை வரலாற்றில் தக்கவைத்துக்கொண்டார் லூயி பாஸ்டர். பீச்சாம்ப்பை ஓரங்கட்டிவிட்டு முதலிடத்திலேயே லூயி பாஸ்டர் இருக்க முடிந்தததற்கு இரண்டு முக்கியக் காரணங்கள் இருந்தன. ஒன்று, அந்தக் கால ஆங்கில மருத்துவம் செத்துக்கொண்டிருந்தது. ஏனெனில், இன்று அது கொழுத்துப் பிழைத்துக்கொண்டிருப்பதற்குக் காரணங்களாக உள்ள அறுவை சிகிச்சை, ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ் போன்ற சமாசாரங்களெல்லாம் அப்போது உருவாகி இருக்கவில்லை. அல்லது பரவலான வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கவில்லை. எனவே, லூயி பாஸ்டரை அலோபதி பயன்படுத்திக்கொண்டது என்று சொல்லலாம். அலோபதியை லூயி பாஸ்டர் பயன்படுத்திக்கொண்டார் என்றும் சொல்லலாம்.

இரண்டாவது காரணம், அவர் அன்றைய ஃப்ரான்ஸ் நாட்டு மன்னர் மூன்றாம் லூயி நெப்போலியனின் நண்பராக இருந்தார்! ஆஹா, இது ஒன்று போதாதா? மோசமான, அநீதியான ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவில் இருந்தவர்களால் மனிதகுலம் பட்ட பாடு வரலாறு நெடுகிலும் கொட்டிக்கிடக்கிறதே!

மூன்றாம் லூயி நெப்போலியன்

‘நுண்ணுயிரியலின் தந்தை’ என்றும் லூயி பாஸ்டர் கருதப்படுகிறார்! உணவுப் பொருள்கள் புளித்துப்போதல், நொதித்தல் போன்றவற்றுக்கு நுண்ணுயிரிகள்தான் காரணம் என்ற கோட்பாடும் இவரது பரிசோதனைகள் மூலம் உறுதியானது. (ஆனால் fermentation என்ற ஆங்கிலச் சொல்லால் குறிக்கப்படும் அது, மனிதர்களுக்கு நன்மை செய்வது என்பது அவர்களுக்குப் புரியவில்லை).

போகட்டும், 1860-களில் அவர் அப்படி என்னதான் பரிசோதனை செய்தார்? ஒன்றுமில்லை, திறந்திருந்த ஒரு குடுவையில் இறைச்சித்துண்டுகளை வைத்தார். சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு அது அழுகிப்போனது. அந்த இறைச்சி கெட்டுப்போவதற்குக் காரணம், காற்றின் வழியாக வந்த கிருமிகள்தான் என்று அவர் ‘கண்டுபிடித்துக்’ கூறினார்! அதை உலகுக்கு ஆணித்தரமாக அடித்துச் சொன்னார். அங்கேதான் பிரச்னை ஆரம்பமானது. உடனே இன்னின்ன கிருமிகளால் இன்னின்ன நோய்கள் உண்டாகின்றன என்ற பட்டியல், அட்டவணைகள் உருவாக, அவரது அறிவிப்பு உதவியது. பென்சிலின் போன்ற கிருமிக்கொல்லி மருந்துகள் (ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ்) உருவாக்கப்பட்டன. அவை பரவலான புழக்கத்துக்கும் வந்தன.

உதாரணமாக, மலேரியா நோய்க்கு ப்ரோட்டோஸோவா என்ற வகைக் கிருமிகள் காரணம் என்றும், கொசு மற்றும் கொறித்துத் தின்னும் எலி போன்ற விலங்குகள் மூலமாக அது பரவுகிறது என்றும் கூறப்பட்டது.

அலோபதியில் அடிப்படையே தவறாக உள்ளது என்று புரிந்துகொண்ட சாமுவேல் ஹானிமன், ஹோமியோபதியை உருவாக்கி சின்ங்கோனா என்ற மரத்தின் பட்டை மூலமாக மலேரியாவுக்கு மருந்து கண்டுபிடித்து 1795-லேயே வெற்றிக்கொடி நாட்டினார். ஆனால், லூயி பாஸ்டர் போன்றவர்களால் கிருமிக்கொள்கை உருவாக்கப்பட்டது 1880-களில்!

கிருமிகளால்தான் நோய்கள் ஏற்படுகின்றன என்ற கருத்தை அல்லது கொள்கையை லூயி பாஸ்டர் 1881-ம் ஆண்டு வெளியிட்டார். அதை எதிர்த்து ஃப்ரான்ஸ் நாட்டு மருத்துவர்கள் கருத்து தெரிவித்தனர். உலகப் புகழ்பெற்ற மருத்துவ இதழான ‘லான்செட்’ (Lancet), லூயி பாஸ்டரின் கருத்துகளைக் கடுமையாக விமர்சித்தது. அவரது கருத்துகள் முன்னுக்குப்பின் முரணாகவும், பொருத்தமற்றதாகவும் இருப்பதாக அது வெளிப்படையாகவே சொன்னது.

சாமுவேல் ஹானிமன்

இவ்வளவு ட்ராமாவும் எதற்கு? ஏற்கெனவே மருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு நோய்க்கு இதுதான் காரணம் என்று 70 ஆண்டுகள் கழித்து ஒருவர் சொன்னதற்கு என்ன காரணம்? எல்லாம் புகழ் மீதான போதையும், அரசியலும்தான் வேறென்ன?

அந்துவான் பீச்சாம்ப்

இருக்கட்டும், ஆனால் லூயி பாஸ்டர் சொன்னது உண்மையா? அதை நாம் அந்துவான் பீச்சாம்பிடம்தான் கேட்க வேண்டும். பீச்சாம்ப், லூயி பாஸ்டர் காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு ஃப்ரெஞ்சு விஞ்ஞானி, பேராசிரியர் மற்றும் மருத்துவர். ஃப்ரான்ஸில் இருந்த லில் நார்டு (Lille Nord) மருத்துவப் பல்கலைக் கழக ‘டீன்’ ஆக இருந்தவர். லூயி பாஸ்டர் சொல்வதெல்லாம் கற்பனை என்பதை நிரூபித்தவர். சபாஷ், சரியான போட்டி என்ற வசனத்துக்குப் பொருத்தமானவர். அவர் என்ன சொன்னார்?

அந்துவான் பீச்சாம்ப்

காற்றில் நுண்ணுயிர்கள் வளர்கின்றன. அவற்றை வளர்க்க காற்று பயன்படுகிறது. ஆனால், அவ்வுயிர்களை வேறு உயிர்களுக்குக் காற்று கடத்துவதில்லை என்று பீச்சாம்ப் கூறினார். கிருமிகளுக்கு அவர் வைத்த பெயர் மைக்ரோஸைமாஸ் (microzymas). இதில் ‘ஸைமாஸ்’ என்ற பகுதி ‘என்ஸைம்’ என்ற சொல்லில் இருந்து உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கண்ணுக்குப் புலப்படாத ‘குட்டி என்ஸைம்கள்’ என்று இதை அர்த்தப்படுத்தலாம். ‘என்ஸைம்’ எனப்படும் ப்ரோட்டீன்கள் நமக்கு நல்லது செய்பவை என்பது ஏற்கெனவே நிரூபணமாகிவிட்ட உண்மையாகும். இதை மனத்தில் கொண்டு இந்தப் பெயரைப் பார்த்தால், ‘கண்ணுக்குத் தெரியாத நன்மை செய்யும் குட்டி உயிர்கள்’ என்று கிருமிகளின் தன்மையை பீச்சாம்ப் விளக்கியிருப்பது புரியும்.

இதுமட்டுமல்ல. லூயி பாஸ்டர் செய்த பரிசோதனையை தவறு என்று அவர் நிரூபித்தார். எப்படி? அதே பரிசோதனையைக் கொஞ்சம் மாற்றி அவர் செய்தார். அது என்ன? திறந்த குடுவைக்குப் பதிலாக காற்றுப் புகாத ஒரு குடுவைக்குள் மாமிசத்தை வைத்து பரிசோதித்தார். சில மணி நேரம் கழித்து அதுவும் கெட்டுப்போனது! அப்படியானால் என்ன அர்த்தம்? மாமிசம் கெட்டுப்போனதற்குக் காரணம் காற்றில் இருந்த கிருமிகள் என்று லூயி பாஸ்டர் சொன்னது தவறு என்பதுதானே! கிருமிகள்தான் மாமிசம் அழுகிப்போவதற்குக் காரணம் என்றால், காற்று புகாத இடத்தில் எப்படி கிருமிகள் வந்தன என்று அவர் கேட்டார். நியாயமான கேள்வி!

தேங்குகின்ற கழிவுகளில் இருந்துதான் கிருமிகள் உண்டாகின்றன. அவற்றால் உருவாவதாகச் சொல்லப்படும் நோய்களின் ஆரம்ப கட்டத்தில் கிருமிகளே இருப்பதில்லை என்ற முக்கியமான உண்மையையும் அவர்தான் சொன்னார்.

ஆனால், பீச்சாம்ப்பின் கண்டுபிடிப்புகள் வரலாற்றில் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்டன. உண்மையான ஹீரோ ஓரங்கட்டப்பட்டார். வில்லன் ஹீரோவாக்கப்பட்ட மாதிரி, லூயி பாஸ்டர் உருவானார். Bechamp or Pasteur: A Lost Chapter in the History of Biology என்று இருவரைப் பற்றியும் ஒரு புத்தகமே எழுதப்பட்டது. ஆனால் அதுவும் உலகுக்குத் தெரியாமல் அமுக்கப்பட்டது. பீச்சாம்ப் எழுதிய The Blood and Its Third Anatomical Element என்ற முக்கியமான நூலும் வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் பெறவில்லை. ‘நோய்களின் தொடக்கமல்ல கிருமிகள்; நோய்களின் முடிவே அல்லது விளைவே கிருமிகள்’ என்ற அவரது மிகமுக்கியமான கண்டுபிடிப்பு, வரலாற்றில் கிடப்பில் போடப்பட்டது.

‘காற்றில் உள்ள கிருமிகளால் பாதிக்கப்படாவிட்டால், உயிருள்ள பொருள் எதுவுமே தானாக கெட்டுப்போகாது, அழுகாது என்ற பாஸ்டரின் தவறான கருத்து விஞ்ஞானத்தை மிகவும் கீழான நிலைக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டது’ என்று பீச்சாம்ப் மிகச்சரியாகச் சொன்னார்.

டாக்டர் பெட்டின்காஃபர்

பீச்சாம்ப் சொன்னது உண்மைதான் என்பதை பெட்டின்காஃபர் (Pettenkofer) என்ற இன்னொரு டாக்டர் ஒரு அதிரடி பரிசோதனை மூலம் நிரூபித்தார். அவர் ஒரு டாக்டர் மட்டுமல்ல, பவேரியா நாட்டைச் சேர்ந்த நுண்ணுயிரியல் விஞ்ஞானியும்கூட. அப்படி என்ன அதிரடி பரிசோதனையை அவர் செய்தார்?

டாக்டர் பெட்டின்காஃபர்

ஒன்றுமில்லை. தன் உயிரை பணயம் வைத்து ஒரு ஆய்வை அவர் மேற்கொண்டார்! ஆமாம். அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார்? அவருக்குத் தெரியும், அப்படிச் செய்வதன் மூலம் அவர் உயிர் போகாது என்று! பொதுமக்கள் முன்னிலையில் அவர் பரிசோதனை நிகழ்த்திய நாள் 1892, அக்டோபர் 07. ராபர்ட் கோச் என்ற நுண்ணியிரியல் நிபுணரிடமிருந்து காலராவை உண்டாக்கும் கிருமிகள் என்று சொல்லப்பட்ட கிருமிகள் அடங்கிய ஒரு டெஸ்ட் ட்யுப் அல்லது பாட்டிலைப் பெற்றுக்கொண்டார்! பொதுமக்கள் மற்றும் உலக விஞ்ஞானிகள் முன்னிலையில் அதை நீரில் கலந்து ஏதோ ஆப்பிள் ஜூஸ் குடிப்பது மாதிரி காலரா கிருமி ஜூஸ் குடித்தார்!

படம் 11

அந்த நேரம், காலரா தாக்கி மியூனிச் நகரிலும் இன்னும் பல ஊர்களிலும் மக்கள் ஆயிரக்கணக்கில் இறந்துகொண்டிருந்தனர். அந்த நேரத்தில் பெட்டின்காஃபர் அப்படியொரு பரிசோதனையைச் செய்தார். மனுஷனுக்கு ரொம்பத்தான் துணிச்சல். அவர் நிச்சயம் செத்துவிடுவார் என்று எல்லோரும் நினைத்தனர். ஏனெனில், காலரா கிருமிகள் உடலுக்குள் புகுந்தவுடன் தாமதமின்றி தங்கள் வேலையைத் துவக்கிவிடும் என்று அந்தக்கால விஞ்ஞானிகள் நம்பினர்! நவீன மருத்துவமும் அப்படித்தான் கூறுகிறது!

ஆனால், அவர்களுக்கெல்லாம் ஏமாற்றம்தான் காத்திருந்தது. பெட்டின்காஃபருக்கு பல நாட்கள் ஆகியும் ஒன்றும் ஆகவில்லை! மனிதர் இன்னும் கொஞ்சம் தெம்பேறி இருந்தார்! கொஞ்ச நாள் கழித்து எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாமல் வேறு ‘லொகேஷனில்’ அதே பரிசோதனையை நிகழ்த்தக் கிளம்பிவிட்டார் அவர்! கிருமிகள் உயிரைக் குடிக்கும் என்பது உண்மையானால், பெட்டின்காஃபரை ஏன் விட்டுவைத்தது? அவர் மீது மட்டும் ஏன் கிருமிகளுக்கு கருணை பிறந்தது?!

உலகில் இருந்த ஊர் பேர் தெரியாத பல விஞ்ஞானிகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், நம்ம ஊர் விஞ்ஞானி தமிழ்வாணன், இதுபற்றி ரொம்ப காலத்துக்கு முன்பே மிகச்சரியாக கிருமிகளின் தன்மை பற்றி ‘இயற்கை வைத்தியம்’ என்ற நூலில் எழுதியுள்ளார். நம்மில் எத்தனை பேருக்கு அது தெரியும்? அந்த நூல் இன்னும் கிடைக்கிறது. அவர் அதில் ஒரு அழகிய உதாரணம் தருகிறார். அது என்ன?

நாய் கடித்துத் தெருவில் செத்துக்கிடக்கும் பெருச்சாளியின் அழுகிய உடலில் புழுக்கள் நெளிந்துகொண்டிருக்குமல்லவா? அந்தப் புழுக்கள்தான் பெருச்சாளியைக் கொன்றன என்று சொன்னால் அது எவ்வளவு அபத்தம்? அதைப்போன்றதுதான் நோய்க்கிருமிகளால் நோயாளி இறந்துவிட்டார் என்று ஒரு மருத்துவர் சொல்வதும் என்று அவர் கூறுகிறார்! சாதாரண மக்களுக்கும் புரியும்படி இந்த நூலை அவர் எழுதியது 1960-களில்! பெருச்சாளி என்பது மனித உடலையும், புழுக்கள் கிருமிகளையும் குறிக்கின்றன என்பதையும் நான் சொல்ல வேண்டுமா என்ன?

இதுவரை கிருமிகளின் வரலாற்றைக் கொஞ்சம் பார்த்தோம். அவை மனிதனுக்கு நோயை ஏற்படுத்துகின்றன என்று சொன்னவர்களைப் பற்றியும், அப்படியில்லை என்று சொன்னவர்களைப் பற்றியும் பார்த்தோம். கிருமிகளால் மனிதனுக்குத் தீமை ஏற்படுவதில்லை, நன்மைதான் ஏற்படுகிறது என்பதைக் கொஞ்சம் விளக்கமாகப் பார்ப்பதற்கு முன், ஒரு முக்கியமான கேள்வியோடு இந்த அத்தியாயத்தை முடித்துக்கொள்ளலாம்.

ஒருவருக்குக் காய்ச்சல் வருகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். காய்ச்சல் வந்த முதல் நாள் ரத்தப் பரிசோதனை செய்தால் ரிசல்டில் ஒன்றும் தெரியாது. சாதாரண காய்ச்சல்தான், ரெண்டு மூணு நாள் மருந்து எடுத்தால் சரியாயிடும் என்று சொல்லி மருந்து மாத்திரைகளை மருத்துவர் கொடுப்பார். முதலில் காய்ச்சல் சரியாகிவிட்ட மாதிரி இருக்கும். இரண்டு மூன்று நாட்களில் திரும்ப வரும். அல்லது மாலை நேரங்களில் மறுபடியும் வந்துவிடும். காய்ச்சலுக்கு மாலை நேரம்தான் பிடிக்குமோ என்னவோ!

மறுபடியும் டாக்டரிடம் ஓடுவோம். ஐந்து நாள் ஆகியிருக்கும். இப்போது மறுபடியும் ரத்தப் பரிசோதனை. ஆனால் இந்த முறை ரிசல்ட் சாதாரணமாக இருக்காது. அதைப் பார்த்துவிட்டு டாக்டர், ‘உங்களுக்கு டெங்கு வந்திருக்கிறது. உடனே அட்மிட் ஆகிவிடுங்கள். தினமும் ஊசி போட்டுக்கொள்ள வேண்டும். மாத்திரைகள் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று சொல்வார். டெங்கு என்பது DENV எனப்படும் வைரஸால் கொசு மூலம் பரவுகிறது / ஊடுருவுகிறது என்று நம்பப்படுகிறது, சொல்லப்படுகிறது.

நான் சொன்ன முக்கியமான கேள்வியை இப்போதுதான் கேட்க வேண்டும். ஒரு வைரஸ் மூலமாக ஒரு நோய் வந்துவிட்டதாக டாக்டர் சொன்னால், அவரிடம் இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் கேட்க வேண்டும். அது என்ன கேள்வி?

வைரஸால் ஒரு நோய் வந்துவிட்டது என்றால், எது முதலில் வர வேண்டும்? வைரஸா அல்லது நோயா? இதுதான் கேள்வி. இதன் அறிவுப்பூர்வமான பதில் நம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். இட்லி மாவு மூலம் இட்லி வந்தது என்றால் மாவு முதலில் இருக்க வேண்டுமா அல்லது இட்லியா? ஆரம்பம் எது என்று தெரிந்துகொள்வது ரொம்ப முக்கியம். காரணம், விளைவு என்பதில் காரணிதான் முதலில் இருக்க வேண்டும். அது இல்லாமல் எப்படி அதை ஏற்படுத்தும் விளைவு வரும்? இப்படி யோசிக்க நாம் ‘நோய் நாடி, நோய் முதல் நாடி’ என்று சொன்ன வள்ளுவர்போல பெரிய மேதையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. படித்தவரும் படிக்காதவரும், யாரும் இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். புரிந்துதான் வைத்திருக்கிறோம். ஆனாலும் ஏமாற்றப்படுகிறோம். முக்கியமான நேரத்தில் கோட்டை விட்டுவிடுகிறோம். அங்கேதான் பிரச்னை ஆரம்பமாகிறது.

குறிப்பிட்ட ஒரு நோயை குறிப்பிட்ட ஒரு வைரஸ் உருவாக்குகிறது என்றால், முதலில் நம் உடலுக்குள் அந்த வைரஸ்தானே வர வேண்டும்? தர்க்கரீதியாகவும், அறிவுப்பூர்வமாகவும் அதுதானே சரி? முதல் நாள் காய்ச்சல் சாதாரண காய்ச்சல் என்று ரிப்போர்ட் சொல்கிறது. ஆனால், ஐந்தாறு நாள் கழித்து அது டைஃபாய்டு என்றோ டெங்கு என்றோ சொல்கிறது. சாதாரண சளி என்ற சொன்ன டாக்டர் கொடுத்த இருமல் மருந்துகளையும் சளி மாத்திரைகளையும் சாப்பிட்ட பல நாட்களுக்குப் பிறகும் இருமலும் சளியும் குறையாமல் மீண்டும் பரிசோதிக்கும்போது அது சாதாரண சளியல்ல, காசநோய் என்று டாக்டர் ஏன் சொல்கிறார்? ஏன் அவருக்கு அது முதல் நாளே தெரியவில்லை? முதல் நாள் சளியில் ஏன் காச நோய்க் கிருமிகள் இல்லை? இப்படியான கேள்விகளை கேன்ஸர் வரை எல்லா நோய்களுக்கும் கேட்கலாம்.

முதலில் தொந்தரவுகள் ஏற்படுகின்றன. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தொந்தரவுகள் நீடிக்கும்போது கிருமிகள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன. ஏன் நோயை ஏற்படுத்தும் கிருமிகள் முதலில் உடலில் காணப்படுவதில்லை? ஒரு வாரத்துக்கு அவை ஒளிந்துபிடித்து உடலுக்குள் விளையாடிக்கொண்டிருக்குமா?

கிருமி ஏன் முதலிலேயே வரவில்லை என்ற கேள்விக்கான பதிலில்தான் கிருமிகளின் தன்மை, சேவை பற்றிய எல்லா உண்மைகளும் மறைந்து கிடக்கின்றன. மனிதனைக் காப்பாற்ற அவை என்னென்ன செய்கின்றன என்று அறிந்துகொண்டால் ரொம்ப வியப்பாக இருக்கும். பார்க்கத்தானே போகிறோம்…

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/oct/03/27-கிருமிகள்-வாழ்க---4-2574192.html
2567279 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 26. கிருமிகள் வாழ்க! - 3 நாகூர் ரூமி Tuesday, September 20, 2016 10:45 AM +0530  

உங்கள் கைகளை கழுவிக்கொள்ளுங்கள். பிரார்த்தனை செய்துகொள்ளுங்கள். ஏனெனில், இயேசுவும் கிருமிகளும் இல்லாத இடமே இல்லை – யாரோ.

 

எங்கெங்கும்…

இணையத்தில் கிடைத்த இந்த மேற்கோளில் இயேசுவையும் கிருமியையும் ஒன்றாக இணைத்துச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இது மத நம்பிக்கையாளர்களுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தலாம். ஏற்படுத்தினால், கிருமிகளை அவர்கள் குட்டிச்சாத்தான்களாகப் பார்க்கிறார்கள் என்று அர்த்தம். ஒருவேளை எந்தக் கேள்வியும் இன்றி இந்த மேற்கோளை அவர்கள் மனம் ஏற்றுக்கொள்ளுமானால், கிருமிகளைப் பற்றிய சரியான கருத்தையே அவர்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம்! கடவுளும் கிருமியும் ஒன்றா என்று நீங்கள் கேட்கலாம். இது ஒப்புமை அல்ல. கடவுளைப்போல, காற்றைப்போல, கிருமிகளும் எங்குமிருக்கின்றன என்ற புரிந்துகொள்ளல். அவ்வளவுதான்.

நீரில், நிலத்தில், ஆகாயத்தில் என்று கிருமிகள் எங்கும் வாழ்கின்றன என்று பார்த்தோம். கோடிக்கணக்கான கிருமிகள் இருக்கின்றன என்றும், அவற்றில் 85 லட்சம் வகை உள்ளன என்றும், அவற்றில் மனிதர்களுக்குத் தீமை செய்பவை ஐந்து சதவீதத்துக்கும் குறைவானவையே என்றும், இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஒன்றை இன்னொன்றாக மாற்றும் அவசியமான இயற்கை நிகழ்வுக்கு (biotransformation / microbial metabolism) உதவுகின்றன என்றும் பார்த்தோம்.

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் கிருமிகள் நம் உடம்புக்குள்ளும் இருக்குமல்லவா? ஆம். இருக்கின்றன. அதுவும் கோடிக்கணக்கில்! தொன்னூறு ட்ரில்லியன் கிருமிகள் ஒரு மனித உடலுக்குள் இருப்பதாக ஒரு குத்துமதிப்பான கணக்கு சொல்கிறது! ஒரு உயிரணு இருந்தால் அதற்குப் பகரமாக பத்து கிருமிகள் இருக்குமாம்!

லட்சம், கோடி என்றால் நமக்குத் தெரியும். மில்லியன், பில்லியன், டிரில்லியன் எல்லாம் மேற்கத்திய உலகின் எண்ணிக்கை அளவுகள். ஒரு மில்லியன் எனில் பத்து லட்சம். ஒரு பில்லியன் எனில் நூறு கோடி! ஒரு டிரில்லியன் என்றால் ஒரு லட்சம் கோடி! அப்போ, 90 ட்ரில்லியன் என்றால்! தலை சுற்றுகிறது! எண்ணிலடங்காத கோடிக்கணக்கான கிருமிகள் நம் ஒவ்வொருவர் உடலுக்குள்ளும் இருக்கின்றன! நமது உடலே கிருமிகளால் ஆக்கப்பட்டதுதான் என்றுகூடச் சொல்லிவிடலாம். கிருமிகளின்றி அமையாது உலகு என்றார் ஹீலர் உமர். நான் சொல்கிறேன், கிருமிகளின்றி அமையாது உடல்!

கிருமித் தொழில்

இவ்வளவு கிருமிகளும் நம் உடம்புக்குள் எதற்காகக் குடியிருக்கின்றன? கிருமிகளெல்லாம் தீமைதான் செய்யுமென்றால், இந்நேரம் மனித குலமே அழிந்துபோயிருக்க வேண்டுமே! ஆனால் அப்படி ஒன்று நடக்கவில்லையே! அப்படியானால் கிருமிகள் நம் உடலில் என்னதான் செய்கின்றன?

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் செய்யும் அதே வேலையைத்தான் நம் உடலுக்குள்ளும் செய்துகொண்டுள்ளன! அதுதான் ஏற்கெனவே சொன்னேனே, ஒன்றை இன்னொன்றாக மாற்றுகின்ற வேலை. இன்னொரு வகையில் சொன்னால், கெட்டதையெல்லாம் நல்லதாக மாற்றும் வேலை! ஆமாம். அதைத்தான் அனுதினமும், கணந்தோறும் அவை செய்துகொண்டே இருக்கின்றன. நம்மால் அவற்றுக்கு நன்றி என்று ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லமுடியாது. ஏன்? ஒவ்வொரு கிருமிக்கும் ‘நன்றி’ என்று சொல்லவேண்டுமானால், நாம் பல கோடி ஆண்டுகள் வாழ்பவராக இருக்க வேண்டும். அப்போதுகூட அது சாத்தியமா என்பது சந்தேகமே!

அப்படி என்ன நன்மைகளை அவை நமக்குச் செய்கின்றன?

ஒரு முக்கிய உதாரணத்தை மட்டும் சொல்கிறேன். ஒரு கிருமிக் கோடு மட்டும்தான் இங்கே போடமுடியும். கிருமி ரோட்டை நீங்கள்தான் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும்!

கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடு உள்ளதல்லவா? அதில் கார்பனும் ஆக்ஸிஜனும் உள்ளன. ஆனால், நாம் உயிர்வாழத் தேவை ஆக்ஸிஜன் மட்டும்தான். கார்பன்-டை-ஆக்ஸைடிலிருந்து அந்த ஆக்ஸிஜனைப் பிரித்தெடுத்துக் கொடுப்பது கிருமிகள்தான்! அப்படியானால், நாம் உயிர் வாழ்வதற்குக் காரணமே கிருமிகள்தான்!

மேற்கொண்டு பார்ப்பதற்கு முன், முக்கியமான இரண்டு கிருமி வகைகளைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பார்த்துவிடலாம்.

கிருமிகளின் வகைகள்

உலகில் 85 லட்சம் வகைக் கிருமிகள் இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டாலும் மிகமுக்கியமானவையாக இருப்பவை பாக்டீரியாவும் வைரஸும்தான். பல நோய்களுக்கும் காரணம் வைரஸ்தான் என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிச்சொல்லி நாம் மூளைச்சலைவை செய்யப்பட்டுள்ளோம். எனவே, அவை பற்றிய உண்மையை அறிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது.

பாக்டீரியா, வைரஸ் என்று உலகில் உள்ள எந்தக் கிருமியையும் நம் கண்களால் பார்க்கமுடியாது. ஆனால், வைரஸைவிட பாக்டீரியா அளவில் பெரியது. அதனால், அதைமட்டும் எலக்ட்ரான் மைக்ராஸ்கோப் வழியாகப் பார்க்கமுடியும். ஆனால், வைரஸை எந்த மைக்ராஸ்கோப்பாலும் பார்க்கமுடியாது. அவ்வளவு சின்னது அது. இதுபற்றி ஏற்கெனவே கொஞ்சம் பார்த்தோம்.

பிசுபிசுப்பான களிமண்ணில் கொஞ்சம் தண்ணீர் சேர்த்து அதில் கொஞ்சம் பாக்டீரியாவை விட்டு வளர்க்கமுடியும். இது ‘பாக்டீரியல் கல்ச்சர்’ என்று அறியப்படுகிறது. ‘மைக்ரோபயாலஜி லாப்’களில் மாணவ மாணவிகள் இக்காரியம் செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். ஒருமுறை நான்கூட தெரியாமல் ஒரு பாக்டீரியல் கல்ச்சர் தட்டில் கை வைத்துவிட்டேன். ‘சார், சார், கையை டெட்டால் போட்டுக் கழுவிக்கொள்ளுங்கள்’ என்று அறிவுரை சொன்னார்கள். நான் எதுவும் செய்யவில்லை என்பது வேறு விஷயம். இப்போது மீண்டும் பாக்டீரியாவுக்கு வரலாம்.

அந்தக் களிமண்ணையும் நீரையும் தனித்தனியாக வடிகட்டிப் பார்த்தால், அந்தக் களிமண்ணில் பாக்டீரியாக்கள் தங்கியிருப்பதைப் பார்க்கமுடியும். ஆனால், வடிகட்டப்பட்ட நீரில் அது இருக்காது. ஆனால், இதே மாதிரியான பரிசோதனையை வைரஸை வைத்துச் செய்தால், களிமண்ணில் வைரஸ் தங்காது. நீரின் வழியாகக் கீழே இறங்கிவிடும்.

அப்படிக் கீழே இறங்கிய வைரஸ் உள்ள நீரைக் காயவைத்தால், அதில் வைரஸ் உறைந்திருக்கும். எகிப்திய ‘மம்மி’ மாதிரி வைரஸ் ‘மம்மி’ கிடைக்கும். அந்த வைரஸ் படிமத்தை எப்போது நீரில் கலந்தாலும் மம்மிக்கு மீண்டும் உயிர் வந்துவிடும்! ‘மம்மி ரிடர்ன்ஸ்’ என்பதுபோல!

கிருமி போஜனம்

இப்படிச் சொன்னவுடன், ‘அந்நியன்’ படம் நினைவுக்கு வருகிறதா?! ஆனால், உணவு என்ற அர்த்தத்தில் மட்டுமே நான் இங்கே பேசுகிறேன். ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு உயிரைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் கிருமிகளின் உணவுதான் என்ன? நமக்கு இட்லி, தோசை, பிரியாணி, இனிப்பு, ஐஸ்க்ரீம், பர்கர், பிட்ஸா என விருப்ப உணவு வகைகள் அதிகம். நாளுக்கு நாள் அவற்றின் வகையும் அளவும் கூடிக்கொண்டே போகும் வாய்ப்பு உண்டு! ஆனால், நம்மை வாழவைக்கும் கிருமிகளின் உணவு ஒரே வகைதான். அதன் பெயர் கழிவு!

ஆமாம். நாம் வேண்டாமென்று தூக்கிப்போடும் மிச்சம் மீதியைக் கழிவுகள் என்கிறோம். அதேபோல, உயிர்ச்சத்துகளையெல்லாம் உறிஞ்சிக்கொண்டு, நம் உடல் வேண்டாம் என்று வெளித்தள்ளும் அனைத்தும் கழிவுகளே. ஹார்பிக் விளம்பரத்தில் டாய்லட்டில் ஹார்பிக் ஊற்றியவுடன் ஆ, ஊ என்று அலறிக்கொண்டு கிருமிகள் ஓடி மறையும் காட்சி நினைவுக்கு வருகிறதா? விளம்பரத்தில் கிருமிகள் கண்ணுக்குத் தெரிவதுபோலக் காட்டியது பொய். ஆனால், கழிவுகளை உண்டு அவை உயிர் வாழும் என்ற குறிப்பு சரி.

இக்கழிவுகள், சாதாரணக் கழிவுகள், வேதியியல் கழிவுகள், அழுகிய கழிவுகள் என எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். மூன்றாம் வகைக் கழிவுகளைப் பற்றி நாம் விரிவாகப் பார்க்க இருக்கிறோம். ஏனெனில், அவை நம் உடலில் இருப்பதால்தான் நமக்குப் பலவிதமான நோய்கள் வருகின்றன. அக்கழிவுகளை உணவாக உண்டு கிருமிகள் நம்மை அந்நோய்களில் இருந்து காப்பாற்றுகின்றன!

ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்? கிருமிகள் என்றாலே அவை தீமை மட்டுமே செய்யும் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். அப்படி நம்புவதுதான் அறிவியல் என்றும் நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். அதனால்தான், குழந்தைகளுக்குக் கூட ‘ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ்’ (antibiotics) எனப்படும் நுண்ணுயிர்க்கொல்லிகளைக் கொடுத்து விழுங்கவைக்கிறோம்.

இந்த ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ் என்ன செய்யும்? ‘ஆண்ட்டி’ என்றால் ‘எதிரான’ என்றும், ‘பயோ’ என்றால் ‘உயிர்தொடர்பான’ என்றும் அர்த்தம். ‘ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ்’ என்றால் உயிருக்கு எதிரான ஒரு மாத்திரை என்று பொருள். அதாவது, உயிரைக் கொல்லக்கூடியது. யாருடைய உயிரை? கிருமியின் உயிரை?

சரி, உள்ளேபோகும் நுண்ணியிர்க்கொல்லி மாத்திரைகளுக்கு நல்ல கிருமி எது, கெட்ட கிருமி எது என்று பிரித்தறியத் தெரியுமா? நல்லது கெட்டதை பிரித்தறியும் அறிவு மனிதர்களுக்கே குறைந்துகொண்டு வரும்போது, மாத்திரைக்கு அறிவிருக்குமா என்ன?! தீவிரவாதியைப்போல முகமூடி அணிந்துகொண்டு ஒரு குழந்தை வந்தாலும். அதைத் தீவிரவாதியாக நினைத்து சுட்டுக்கொல்லும் ஒரு முட்டாளைப் போலத்தான் அது செயல்படும். ஆமாம். விழுங்கப்பட்ட ஆண்ட்டிபயாடிக்குகள் உடலுக்குள் சென்று அதன் கண்ணில் படும் கிருமிகளையெல்லாம் கொன்றுவிடும்!

தாஜ்மஹாலை அல்லது துருக்கியில் உள்ள உலகப்புகழ் பெற்ற ஹேகியா சோஃபியா தேவாலயத்தைக் கட்டிக்கொண்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கானவர்களில் ஒரு சிலர் கல்லைத் திருடி விற்றார்கள் என்பதற்காக, எல்லோரையும் வாளால் வெட்டிக்கொன்றுவிட்டால் என்னாகும்? நமக்குத் தாஜ்மஹாலும் கிடைத்திருக்காது, ஹேகியா சோஃபியாவும் கிடைத்திருக்காது. அப்படி ஒரு முட்டாள்தனத்தைத்தான் ‘ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ்’ உட்கொள்ளும்போது நாம் செய்கிறோம்.

ஹேகியா சோஃபியா

நம் உடம்பிலிருக்கும் கோடிக்கணக்கான கிருமிகளில் ஒரு சில மட்டுமே நமக்குத் தீமை செய்ய வல்லவை. அதுவும், நம் எதிர்ப்பு சக்தி பலவீனமாக இருந்தால் மட்டுமே சாத்தியம். ஆனால், இந்த மாத்திரைகள் என்ன செய்கின்றன? போகும் வழியில் தென்படும் எல்லாக் கிருமிகளையும் சகட்டுமேனிக்குச் சாகடித்துவிடுகின்றன.

லட்சக்கணக்கான நல்ல கிருமிகள் செத்துப்போவதால், அவை செய்துகொண்டிருந்த வேலைகளெல்லாம் அப்படியே நிற்கும்! அதனால் ஏற்படும் பின்விளைவுகளைத்தான் நாம் ‘‘மருந்துகளின் பின்விளைவுகள் என்று அழைக்கிறோம்” என்கிறார் ஹீலர் உமர்! அதோடு, சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த சிறப்பு மருத்துவ மாநாட்டில், குழந்தைகளுக்கு ‘ஆண்ட்டிபயாடிக்ஸ்’ கொடுக்கக்கூடாது என்று ஆங்கில மருத்துவர்களே முடிவெடுத்தனர் என்ற முக்கியத் தகவலையும் அவர் தருகிறார் (பக்கம் 21).

கிருமிகள் செய்யும் தீமையைத் தடுப்பது எப்படி

மிகக்குறைந்த அளவிலான கிருமிகள், மனிதர்களுக்குத் தீமை செய்கின்றன என்பது உண்மைதான். அப்படி கிருமியால் ஒரு பாதிப்பு நமக்கு வந்தால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? மூன்று வழிகள் உள்ளன.

  1. தீமை செய்யும் கிருமிகள் நம் உடலுக்குள் இருக்கின்றன என்பது உறுதி செய்யப்பட்டால், அவற்றுக்கு விஷம் வைத்துக் கொல்லலாம். அதாவது, ஆங்கில மருந்துகளை உட்கொள்ளலாம்!
  2. உலகில் உள்ள தீமை செய்யும் கிருமிகள் அனைத்தையும் அழித்துவிடலாம். அப்போது யாருக்கும் கிருமிகளால் தீமையே ஏற்படாதல்லவா? ஆனால் பாவம், நமக்கு இது சாத்தியமே இல்லை!
  3. தீமை செய்யும் கிருமிகள் நுழையமுடியாத அளவுக்கு நம் எதிர்ப்பு சக்தியை பலமாக வைத்துக்கொள்ளலாம்.

கிருமிகளைப் பற்றி நமக்குத் தெரியவேண்டியதில்லை. ஆனால் எதிர்ப்பு சக்தி பற்றித் தெரிந்துகொண்டு அதை பலப்படுத்தினால் போதும். ஹீலர் உமர் தன் நூலில் ஒரு அழகான கதையைச் சொல்கிறார்.

ஒரு வேதியியல் பேராசிரியர், அமிலங்களைப் பற்றிப் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஒரு குடுவையில் இருந்த அமிலத்தைக் காட்டி, இது அரிக்கும் தன்மையுடையதா இல்லையா என்று கேட்டார். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. ஒரு ஐந்து ரூபாய் நாணயத்தை எடுத்து, ‘இதை நான் இப்போது இந்த அமிலம் உள்ள குடுவையில் போடப்போகிறேன். இந்தக் காசை இந்த அமிலம் அரித்துக் கரைத்துவிடுமா, கரைக்காதா?’ என்று கேட்டார். ஒரு மாணவர் மட்டும் கையை உயர்த்தினார். சொல் என்று பேராசிரியர் அனுமதி கொடுத்ததும், ‘அந்தக் காசு அந்த அமிலத்தில் கரையாது’ என்று மாணவர் சொன்னார்.

சந்தோஷப்பட்ட பேராசிரியர், ‘எப்படிக் கண்டுபிடித்தாய்? இந்த அமிலம் பற்றி உனக்கு மேற்கொண்டு என்னென்ன தெரியும் சொல்லு’ என்றார்.

‘சார், இந்த அமிலம் பற்றி எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. ஆனால், உங்களைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். அந்தக் காசு உண்மையிலேயே அந்த அமிலத்தில் கரையுமானால், அதை உள்ளே போட நீங்கள் நிச்சயம் முன்வந்திருக்கமாட்டீர்கள்’ என்றான்!

ஆஹா, ஒன்று அமிலத்தைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வேண்டும், அல்லது ஆசிரியரைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வேண்டும்! ஒன்று கிருமிகளைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வேண்டும், அல்லது நம் உடலின் எதிர்ப்பு சக்தியைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான்! ஆமாம். நம் உடலின் எதிர்ப்பு சக்தி சரியாக, பலமாக இருக்குமானால், தீமை செய்யும் கிருமிகள் நம் உடலுக்குள் புக முடியாது. எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்தவர்களையும், பலவீனமானவர்களையும்தான் வைரஸ்களும் பாக்டீரியாக்களும் பாதிக்கும்.

ஆரோக்கியமான உணவுப் பழக்கங்களும், செயல்பாடுகளும் நமக்கு இருக்குமானால் அதுவே போதும். கிருமிகளைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. இதுதான் எளிமையான, நமக்குச் சாத்தியமான வழியுமாகும். கோடிக்கணக்கான கிருமிகளில் எவையெவை தீமை செய்பவை என்று கண்டுபிடித்து, அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் விஷம் கொடுத்து கொன்றுகொண்டிருக்கத் தேவையில்லை. அப்படிச் செய்வது சாத்தியமும் இல்லை.

மருந்துக் கம்பெனிகளுக்கு நம் மீது எந்த அக்கறையும் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. அப்படி நினைப்பதுகூட அபத்தமானதே. ஒரு புதிய மருந்தைக் கண்டுபிடித்து உருவாக்குவதற்கு சுமாராக 1600 கோடி ரூபாய் தேவைப்படுகிறதாம்! அவ்வளவு செலவு செய்து ஒரு மருந்தைத் தயாரிக்கும் ஒரு கம்பெனி அதை லாபத்துடன் விற்பனை செய்வதைப் பற்றி யோசிக்குமா அல்லது நம் வீட்டு இட்லி தோசையின் மூலமாகவே நம் எதிர்ப்பு சக்தியை பலப்படுத்த முடியும் என்று யோசனை சொல்லுமா! நாம்தான் யோசிக்க வேண்டும்.

இரண்டு காரியங்கள் தம் முன்னே இருந்தால், அதில் எது இலகுவானதோ, எது எளிமையானதோ அதையே நபிகள் நாயகம் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வார்களாம். தீமை செய்யும் கிருமிகள், எதிர்ப்பு சக்தியை பலப்படுத்துவது என்ற இரண்டு காரியங்களில் மனிதர்களால் செய்ய முடிகிற இலகுவான, எளிமையான காரியம் பின்னதுதான். இந்த விஷயத்தில் நாம் நபிகள் நாயகத்தின் ஞானத்தைப் பின்பற்றலாமே!

கிருமிகள் நம் உடலுக்குள் நிகழ்த்தும் அற்புதத்தை அறிந்துகொண்டால், அவற்றின் மீது நமக்கு ஒரு மரியாதையே வந்துவிடும். அதற்கு முன், கிருமிகளைப் பற்றிய விஞ்ஞானப்பூர்வமான வரலாற்றுப் பொய்களைக் கொஞ்சம் பார்க்கவேண்டி உள்ளது. பார்த்துவிடலாமா?

]]>
http://www.dinamani.com/junction/nalam-nalamariya-aaval/2016/sep/19/26-கிருமிகள்-வாழ்க---3-2567279.html
2562417 ஜங்ஷன் நலம் நலமறிய ஆவல் 25. கிருமிகள் வாழ்க! - 2 நாகூர் ரூமி Saturday, September 10, 2016 03:50 PM +0530  

சொர்க்கலோகம், நரகலோகம், தேவலோகம் என்பதுபோல கிருமிலோகம் என்று எதுவும் உண்டோ?

– ஹீலர் உமர் ஃபாரூக்

கிருமிலோகம் எது?

ஹீலர் உமரின் கேள்வி நியாயமானதே. கிருமிகள் எங்கிருந்து வருகின்றன? இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டவுடன் நமக்கு கொசு ஞாபகம் வரலாம். ஏனெனில், கிருமியும் கொசுவும் இணைபிரியா ஜோடிகளாகவே ஜோடிக்கப்பட்டுவிட்டன! கொசுக்கள்தான் கிருமிகளை உருவாக்குகின்றனவோ என்ற சந்தேகம் வருவதும் இயற்கைதான். நீங்கள் எந்திரன் ரஜினி மாதிரி ‘மஸ்கிட்டோமோடு’க்குப் போய் கொசுக்களிடம் இதுபற்றி விசாரிக்க முடிந்தாலும், உங்களுக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்காது! ஏன்? கிருமிகள் பற்றி கொசுக்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது, அவை பாவம்!

ஒருவேளை எலி, பன்றி இவற்றில் இருந்து கிருமிகள் உருவாகின்றனவா? இந்தச் சந்தேகமும் அபத்தமானதே. கொசு, எலி, பன்றி, காற்று, தண்ணீர் இவை மூலமாகக் கிருமிகள் பரவுகின்றன என்றுதான் அறிவியல் சொல்கிறது. அவற்றிலிருந்து உருவாகின்றன என்று சொல்லவில்லை. அப்படிச் சொன்னாலும் அது சரியல்ல என்பதுதான் சரி!

கிருமிகள் இருக்கட்டும். இந்தக் கொசுக்கள் எங்கிருந்து வந்தன? பின்பு அவை எங்கு சென்றன? யாருக்கும் தெரியாது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிக்குன்குன்யா என்று ஒரு காய்ச்சல் வந்தது. உடனே எல்லா சந்து பொந்துகளிலும் போர்க்கால நடவடிக்கையாக கொசு மருந்து அடிக்கப்பட்டது. இப்போது அந்தச் சிக்குன்குன்யா பற்றி சிக்கன் சாப்பிடும்போதுகூட யாரும் யோசிப்பதில்லை! சிக்குன்குன்யா எங்கே போனது? அதை உருவாக்கியதாகச் சொல்லப்பட்ட கொசுக்கள் எங்கே போயின? ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் வந்து, நம்மையெல்லாம் கடித்து, சிக்குன்குன்யா வைரஸை நம் உடலுக்குள் செலுத்திவிட்டு, கொடுக்கப்பட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றிவிட்ட, கடமையைச் செய்துவிட்ட திருப்தியில் கொசு ராஜாவின் உத்தரவுப்படி மீண்டும் திரும்பி அந்த படைவீரர்-கொசுக்களெல்லாம் த