Dinamani - யோகம் தரும் யோகம் - http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2706794 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 52. சிரசாசனம் கே.எஸ். இளமதி Wednesday, May 24, 2017 06:20 PM +0530 அஷ்டாங்கயோகம்
தாரணை

யோக நீதிக் கதை
திருப்பிக் கொடுக்கணும்

சிவராமய்யா, அந்தக் கூட்டுக் குடும்பத்தின் மூத்த தலை. 

மன்னவனூர் கிராமத்தில் பெரிய விவசாயக் குடும்பத் தலைவர். பரம்பரை பரம்பரையாக வாழும் பூர்வீக வீட்டில்  குலதெய்வம்போல அவர் கருதப்பட்டவர்.

சிறுவயதிலிருந்து கஷ்ட நஷ்டங்களில் அடிபட்டு விவசாய நிலங்களைப் பராமரித்து வளர்த்தவர். அதனால் தென்னந்தோப்பு, மாந்தோப்பு, கரும்புத் தோட்டங்களில் சாகுபடிகள் கொட்டிக் குவித்தன!

குடும்பத்தில், அவரது பேச்சுக்கு மறுபேச்சே கிடையாது! 

நான்கு மகன்கள், நான்கு மகள்கள். எட்டுப்பேரையும் தனது பங்களா வீட்டிலேயே குடி வைத்திருந்தார். மகள்களை சொந்தத்துக்குள்ளேயே கட்டிக்கொடுத்து, தனது வீட்டோடு வைத்துக்கொண்டார். அதனால், பேரன் பேத்திகள் என வீடே கலகலவென்று இருந்தது. அவர்களைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பூரித்துக்கொண்டிருப்பார் சிவராமய்யா.

காலையில் சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்னதாகவே எழுந்து வயலுக்கும், தோட்டங்களுக்கும், தோப்புகளுக்கும் புறப்படும் மகன்கள் மருமகள்கள், மகள்கள், மருமகன்கள், பேரன் பேத்திகள் என்று அனைவருமே, சிவராமய்யாவின் அறைக்குச் சென்று அவரது கால்களைத் தொட்டு ஆசி வாங்கிவிட்டுத்தான் போவது வழக்கம். அதன் பிறகுதான் அவர்களுக்குச் சூரிய தரிசனமே!

விவசாயம் மட்டுமல்ல, ஊருக்குள் ரைஸ் மில், அரசி, காய்கறி வியாபாரம் என்று அவரது தலைமையில் தொழில்கள் கொடிகட்டிப் பறந்தன. வெல்லம், கருப்பட்டி உற்பத்திகளும் பெருகின. எல்லாத் தொழில்களுமே சில்லறை, மொத்த வியாபாரங்களில் லாபங்களைக் கொட்டிக் குவித்தன. வெளிநாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதியாகின. 

எல்லாத் தொழில்களிலுமே ஒரு நியாயத்தை, நேர்மையை, கண்ணியத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர் சிவராமய்யா. அதனால், அந்தக் கூட்டுக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அத்தனை பேருக்குமே அவர் ஒரு நீதிபதி போலவும், ஆலோசகராகவும் இருந்தார்.

சிவராமய்யா, தொழிலில் நடக்கப்போவதை முன்கூட்டியே துல்லியமாகச் சொல்லும் அளவுக்கு தீர்க்க தரிசனம் பெற்றிருந்தார். அதனால், அவரது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இருபத்தி ஏழு பேர்களும் அவரையே கண்கண்ட தெய்வமாகப் போற்றுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். எந்த ஒரு விஷயத்திலும் அவரிடம் யோசனை கேட்டுச் செல்வார்கள். அவர் சொல்படி செய்தால் அது மிக மிகச் சரியானதாக இருக்கும்!

ஊராரே அவரிடம் போய் தங்கள் தொழில் சார்ந்த சந்தேகங்களைக் கேட்டு வருவது வழக்கமாகிவிட்டது. 

அதுவே நாளடைவில் பெண் பார்ப்பதற்கும், மாப்பிள்ளை பார்ப்பதற்கும்கூட அவரிடம் போய் யோசனை கேட்கும் அளவுக்குப் போய்விட்டது. 

அவர் தலைமை ஏற்று, “தாலி எடுத்துக்கொடுத்த” திருமணங்கள் மட்டும் ஆயிரக்கணக்கில் இருக்கும்!

செயற்கை உரங்கள் போடாமல் இயற்கை உரமாகப் போட்டு பயிர் விளைச்சலை அமோகமாக்கியவர். பசுஞ்சாணத்துக்கென்றே ஒரு மாட்டுப் பண்ணையையே வைத்திருந்தவர். 

ஆரோக்கியமான உணவுகளை உற்பத்தி செய்து, அவற்றை வியாபாரத்துக்குப் போக மீதியை ஏழை மக்களுக்குத் தானமாக வழங்கி ஒரு வள்ளலாகவே வாழ்ந்தவர் சிவராமய்யா.

இப்படிப்பட்ட நிலையில், விதி யாரை விட்டது? அவருடைய வாழ்க்கையிலும் சோதனை! 
விவசாயத் துறையில் விஞ்ஞான வளர்ச்சிகள் தலைகாட்டியபோது, தலை கவிழ ஆரம்பித்தார் சிவராமய்யா.

விளைநிலங்களில் எமன்களைப்போல டிராக்டர்கள் டயர் பதித்து, யூரியா போன்ற ‘விஷ’ உரங்கள் தூவப்பட்டபோது துடிதுடித்துப் போனார். 

பேரன்களை, விவசாய அபிவிருத்தியைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு மட்டுமே பட்டணத்துக்கு அனுப்பினார். ஆனால் அவர்களோ, வேளாண் கல்விகளை ஏட்டளவில் படித்துவிட்டு வந்து, நவீனம் என்ற பெயரில் சோலைவனங்களை பாலைவனங்களாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். தலைமுறைகளாகப் பாதுகாத்துவந்த பாரம்பரிய நிலங்களைப் பாழ்படுத்துவார்கள் என்று சிவராமய்யா எதிர்பார்க்கவில்லை!

இது தொழில் வியாபாரங்களை முடக்க ஆரம்பித்தது. ஆபத்துகள் வருவதைக் கண்டு அஞ்சிய சிவராமய்யா, அவற்றையெல்லாம் ஆரம்பத்திலேயே தடுக்க முயன்றார், ஆனால், ஆனால் தடுக்கப்பட்டார்!

கல்வியின் கை ஓங்கியதால், வாரிசுகளின் கை ஓங்க ஆரம்பித்தது. சிவராமய்யாவுக்கு வயதாகிவிட்டதால், பலவீனமும் அவரை வீழ்த்த ஆரம்பித்தது. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் அவரால் வாரிசுகளை எதிர்த்துப் போராட முடியவில்லை!

வயல் வரப்பில், எறும்புகளால் உயிருக்குப் போராடிய மண்புழுக்களை இடம் மாற்றிப் போட்டு உயிர் மீட்டவர் சிவராமய்யா. ஆனால் இன்றோ, அவரே அந்த எறும்பின் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். அவர் சொல்வதை யாரும் கேட்பதில்லை. அதுகூடப் பரவாயில்லை; பெயர் சொல்லி அழைத்தால்கூட, காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒருநாள் அவரது மகன்களும் மகள்களும் அவர் எதிரே வந்து நின்றனர். 

காலம் மாறிப் போச்சுப்பா. நாமும் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி மாறிக்கனும். இல்லன்னா, கெட்டுப்போவது உறுதி. விஞ்ஞானம் எங்கியோ போய்டுச்சு. எல்லாமே கம்ப்யூட்டர்மயமாயிடுச்சு. நாங்க படிச்சவங்க. எல்லாத்தையும் நாங்க பார்த்துக்கறோம். எங்கள சுதந்திரமா செயல்பட விடுங்கப்பா. இனிமே எதிலும் நீங்க தலையிடாதீங்க. ஓரமா உட்கார்ந்து ஓய்வெடுங்க என்று முகத்தில் அறைந்தார்போல் சொல்லிவிட்டார்கள்.

அடுத்த நாள், அவர் முன் பேரப்பிள்ளைகள் வந்து நின்றனர். இவர்களோ மெத்தப் படித்தவர்கள். தமிழை மறந்துவிட்டு, சிவராமய்யாவிடம் ஆங்கிலத்திலேயே பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

தாத்தா, நீங்க எதுக்கும் டென்ஷன் ஆகாதீங்க. நாங்க எல்லாருமே நிறைய படிச்சுட்டு வந்திருக்கோம். என்னன்ன பண்ணணும்னு எங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும். விவசாயம், வியாபாரம் எல்லாத்தையும் இனிமே நாங்களே பார்த்துக்கறோம். நீங்க எதுக்குமே அலட்டிக்க வேண்டாம் தாத்தா. பேசாம, ரெஸ்ட் எடுங்க.

பேரன் பேத்திகள் வந்து இப்படிச் சூழ்ந்துகொண்டு சொன்னபோது, அவரால் வாயடைத்துப்போக மட்டுமே முடிந்தது. அவரால் அப்போதைக்கு வேறு என்ன செய்ய முடியும். அவர்கள் போன பிறகு யோசித்தார், யோசித்தார், யோசித்தார்…
மறுநாள், பிள்ளைகள், பேரன் பேத்திகள் அனைவரையும் தனது அறைக்கு அழைத்தார் சிவராமய்யா. 

நீங்கள்லாம் சொல்றத கேட்க சந்தோஷமா இருக்கு. எல்லாம் சரிதான். ஆனா, எவ்வளவுதான் படிச்சாலும் அனுபவம்னு ஒண்ணு இருக்கு. அதை மறந்துடாதீங்க. நான் காலங்காலமா நல்லது கெட்டதுல நிறைய அனுபவப்பட்டவன். சுதந்திரமா செயல்படனுன்னு நெனைக்கிறீங்க. சந்தோஷம். ஆனா, விவசாயமோ வியாபாரமோ, எதுன்னாலும் என்கிட்ட வந்து கூச்சப்படாம யோசனை கேளுங்கப்பா!

எல்லாரும் தலையாட்டிவிட்டு, அவரது கால்களைத் தொட்டும் தொடமலும் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு போனார்கள். 

ஆனால், பெயருக்குத்தான் தலையாட்டியிருக்கிறார்கள் என்ற உண்மை போகப் போகத்தான் அவருக்குப் புரிந்தது.

பிள்ளைகளும், பேரப்பிள்ளைகளும் அவரவர் இஷ்டத்துக்கு முடிவெடுத்தார்கள். 
வேலைக்குத் திடீர் திடீரென ஆட்களை எடுத்தார்கள். மாற்றினார்கள். தூக்கி எரிந்தார்கள். 

விவசாயம், வியாபாரம் அனைத்திலுமே தான்தோன்றித்தனமான முடிவுகளை எடுத்தபோது, அதன் ஆபத்துகளை எண்ணித் தடுத்தார் சிவராமய்யா.

வயசான காலத்துல வாயை மூடிக்கிட்டு இருக்கமாட்டீங்களா, எல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியும் என்று வார்த்தை தடித்தபோது, சிவராமய்யா வாய்மூடி மௌனமானார்; யோசித்தார். 

சிவராமய்யா பழுத்த ஆன்மிகவாதி. 

தற்கொலை முடிவெடுத்த ஒரு ஏழைக்கு புத்திமதி சொல்லி, அவனுக்கு வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பதை எடுத்துச் சொல்லி, இன்று அவன் நல்லபடியாக சந்தோஷமாக வாழ்வதை நினைத்துப் பார்த்தார். 

இன்று அவருக்கே அப்படி ஒரு சோதனை வந்துவிட்டது! ஆனால் அவருக்கு ஆலோசனை சொல்வது யார்?

ஊருக்குதான் உபதேசம் என்பது தன் அளவில் உண்மையாகிவிடக் கூடாது என்று நினைத்து, நன்றாக யோசித்து, ஒருநாள் யாருக்குத் தெரியாமல் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினார். சாலைகளைத் தவிர்த்து காட்டுவழியில் நடக்க ஆரம்பித்தார்.

பெரிய மனிதர்தான். ஆனால், மனதில் இருந்த ஆற்றாமை அவர் கண்களில் கண்ணீராகப் பெருக்கெடுத்தது. கால்போன போக்கில் நடந்தார். 

வழியில் ஒரு பழைய முருகன் கோயில். அவர் கட்டிக் கொடுத்ததுதான். முருகா, போதும்ப்பா. குடும்பத்துக்குள்ளேயே மரியாதை இல்ல. இனி இந்த பூமிக்கு பாரமா எதுக்கு இருக்கனும். நீ கொடுத்த உசுர நீயே எடுத்துக்கோ என்று வேலைப் பிடித்துக்கொண்டு அழுதார்.

கோயிலில் ஒரு ஓரமாகப் படுத்திருந்த பூசாரி எழுந்து வந்து, சிவராமய்யா முன் துண்டை இடுப்பில் கட்டி பவ்யமாக வணங்கி நின்றார்.

என்னங்கய்யா இந்த ராத்திரி நேரத்துல? நீங்க முருகன்கிட்ட புலம்பினத கேட்டேன். என்ன உலகமய்யா இது. கலி முத்திப்போச்சு. வாங்க, இப்படி வந்து உக்காருங்க, என்ன ஆச்சுன்னு சொல்லுங்க என்று அவரை சமாதானப்படுத்தினார். 

தளர்ந்துபோய் திண்ணையில் உட்கார்ந்து, நடந்ததைச் சொல்லி முடித்தார் சிவராமய்யா.

என்னய்யா நீங்க. இந்த ஊருக்கே நல்லது சொன்ன நீங்க இப்படி நடந்துக்கலாமா. 
நடக்கற எல்லாத்தையும் முருகன் பார்த்துப்பான். நீங்க கவலைப்படாம வீட்டுக்கு போங்க. நீங்க வீட்டை விட்டு வந்தது யாருக்கும் தெரிய வேணாம். வாங்க, நானே உங்கள வீட்டுல கொண்டு போய் விடறேன் என்று அவரை தன் இரு சக்கர வாகனத்தில் அழைத்துச் சென்று, சிவராமய்யாவை அவர் வீட்டில் விட்டார். 

*

மறுநாளில் இருந்து, யாரிடமும் எதுவும் பேசாமல் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று தனது அறைக்குள்ளேயே ஐக்கியமாகிவிட்டார் சிவராமய்யா. யாரிடமும் எதுவும் கேட்பதில்லை. வேளா வேளைக்கு வரும் உணவை மட்டும் சாப்பிட்டு, இருந்தும் இல்லாதவராக, வாழ்ந்தும் வாழாதவராக, ஒரு நடைப்பிணம் போலவே தன்னை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டார். 

ஆனால், வீட்டில் உள்ளவர்கள் அவரிடம் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கண்டுகொண்ட மாதிரியே தெரியவில்லை. எல்லாருமே பணம் பணம் பணம் என்று அதன் பின்னாலேயே ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். 

நாட்கள் உருண்டன.

விவசாயம், வியாபாரம் எல்லாமே மோசமான விளைவுகளைச் சந்தித்தன. அனுபவப் படிப்பை நம்பாமல் ஏட்டுப் படிப்பை நம்பிய தலைமுறை ஒட்டுமொத்தமான தோல்வியைச் சந்தித்தது.

ஒருநாள் -

கடன் சுமையால் தற்கொலை செய்துகொள்ளப்போன இரண்டாவது மகனை அழைத்துப் பேசினார். 

இந்த உசுரு கடவுள் குடுத்தது. எல்லா பாரத்தையும் கடவுள்கிட்ட இறக்கி வெச்சிடு, அவன் பார்த்துப்பான் என்றார். 

குடும்பத்தின் தற்போதையை நிலையை உணர்ந்த எல்லோரும், அவர் முன் தலைகுனிந்து நின்றனர். 

வாழத் தெரியாம வாழ்ந்து தற்கொலை பண்ணிக்கிற மாதிரி, நீங்கி கட்டிக் காப்பாத்தின விவசாயத்தையும், தொழிலையும் நடத்தத் தெரியாம நடத்தி நஷ்டத்துல கொண்டுபோய் விட்டுட்டோம். எங்கள மன்னிச்சிடுங்கப்பா. இனிமே நீங்க என்ன சொல்றீங்களோ அதைக் கேட்டு நாங்க நடந்துக்கறோம் என்று கண்ணீர் விட்டனர். 

எனக்கு இப்போ தொன்னூத்தஞ்சி. இனிமே நான் என்ன பண்ண முடியும்.
உங்க ஆலோசனைய கேக்காமத்தான் நாங்க தோத்துப்போயிட்டோம். இனிமே நீங்க என்ன சொல்றீங்களோ அதைக் கேட்டு நாங்க நடந்துக்கறோம். இது சத்தியம் என்றபோது சிவராமய்யா மனம் கனிந்தார். 

வாங்கியதை திருப்பிக் கொடுக்க வந்திருக்கிறோம் என்பதை உணர்வதே தாரணை.

*
ஆசனம்

சிரசாசனம்

பெயர்க்காரணம்

சிரசு என்றால் தலை என்று பொருள். தலையை தரையில் ஊன்றி, கால்களை அதற்கு மேல் உயர்த்திச் செய்யும் ஆசனம் என்பதால் இதற்கு சிரசாசனம் என்று பெயர்.


செய்முறை

மண்டியிட்ட நிலையில் இருந்தபடி, இரண்டு கைகளையும் மடக்கவும்.

பின்னர் மடக்கிய கைகளை விலக்காமல் அப்படியே குனிந்து முன் பக்கமாக வைக்கவும். இரண்டு கைகளையும் ஒன்று கூட்டி விரல்களைக் கோர்த்துக்கொள்ளவும். 


கோர்த்துக்கொண்ட விரல்களின் சந்திப்பில் பின்னந் தலையை வைக்கவும்.

பின்னர் முழங்கால்களை தரையில் இருந்து உயர்த்தி விரைப்பாக ஊன்றி நிற்கவும். 

முகத்தை நோக்கி கால்களை ஒவ்வொரு அடியாக நகர்த்திக்கொண்டே வரவும். முதுகுப் பகுதி நேராக இருக்கும் வரை நெருக்கமாக நகர்த்திக்கொண்டு வரவும்.

முழங்கால்களில் வளைவு இல்லாமல் விரைப்பாக நீட்டி கால் விரல்களால் நிற்கவும்.

பின்னர் கால்கள் இரண்டையும் மெதுவாக மேல்நோக்கி உயர்த்தி சமநிலையில் நிற்கவும். 

இதே நிலையில் சுமார் ஆறு சுவாசங்கள் செய்யவும்.

கண்களை இறுக மூடி திறந்தும், கருவிழிகளை பக்கவாட்டிலும், மேலும் கீழும் சுழற்றவும்.

பின்னர் மெதுவாக முழங்கால்களைத் தளர்த்தி தரையில் வைத்துத், தலையை நிமிர்த்தி நேராக வரவும். தரையில் மெள்ள படுத்து அமர்ந்து பக்கவாட்டில் சாய்ந்து, பிறகு மல்லாந்து படுத்துவிடவும்.

பலன்கள்

தலைப்பகுதிக்கு ரத்த ஓட்டம் மிகுந்து, பிராணாயாமப் பயிற்சியின்போது மிகுதியான பிரகாசத்தை முகத்துக்கு வழங்குகிறது. 
 

மூளைக்குள் நல்ல ரத்த ஓட்டத்தை வழங்குவதால், அறிவாற்றல் பெருகி ஆனந்த நிலை ஏற்படுகிறது. 

இறை பக்தி, பிறர் மேல் அன்பு, சகிப்புத்தன்மை, எத்தகைய சூழலையும் எதிர்கொண்டு வெற்றி வாகை சூடும் மனப்பக்குவத்தை ஏற்படுத்துகிறது. 

***

இறுதி நிலை ஆசனங்கள்

எத்தனை ஆசனங்கள் செய்தாலும், இறுதியாகக் கட்டாயம் செய்ய வேண்டிய ஆசனங்கள் இரண்டு. அவை, படகாசனம் மற்றும் சாந்தி ஆசனம். இந்த இரண்டு ஆசனங்கள்தான் அதுவரை செய்த அத்தனை ஆசனங்களின் பலன்களையும் உடலின் அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் வழங்கி முழுமையைத் தருகின்றன.

இந்த இரண்டு ஆசனங்களைத் தவிர்த்தால், முன்பு செய்த அத்தனை ஆசனங்களையும் தவிர்த்ததுபோல் ஆகும். 

நவுக்காசனம் (படகாசனம்)

மல்லாந்து படுத்த நிலையில் இரண்டு கைகளையும் நேராக நீட்டவும். கால்களை மேலே உயர்த்தவும். முகத்தைக் குனிந்தவாறு, தாடை மார்பில் படுமாறு வைக்கவும். 

முழங்கால்கள் வளையாமல் விரைப்பாக இருத்தல் வேண்டும். 

ஆறு சுவாசங்கள் எடுக்கவும். 

பிறகு கைகால்களை தளர்த்தியவாறு மெதுவாக விரிப்பின் மீது வைத்து இளைப்பாறவும்.

இதே ஆசனத்தை மூன்று முறை செய்யவும்.

பலன்கள்

உடலின் மையப் பகுதிக்கு குவித்த நிலையில் ரத்த ஓட்டம் கொண்டுவரப்பட்டு, அங்கிருந்து உடலின் பிற பகுதிகளுக்கு சீரான ரத்த ஓட்டத்தை வழங்குகிறது.
இதனால், பிராணாயாமம் செய்யும்போது, அத்தனை நாடி நரம்புகளுக்கும் பிராண சக்தியை  சரியாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வகை செய்கிறது. 

***

சாந்தி ஆசனம் (சவாசனம்)

கைகால்களை விரிப்பின் மீது தளர்த்தி விரித்து வைத்துக்கொள்ளவும்.
ஐந்து முறை நீண்ட நெடும் சுவாசம் எடுக்கவும்.

பிறகு சுவாசத்தை இயல்பாக்கவும் 

கண்களை இறுக மூடி மூடி திறக்கவும்.

பிறகு கண்களை மேலும் கீழும், பக்கவாட்டிலும் என ஐந்தைந்து முறை சுழற்றவும். 
பிறகு மேல் நோக்கிப் பார்த்தவாறு கண்களைச் சொருகிவைக்கவும். சிறிது நேரம் இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கவும்.

இறுதியாக, கண்களை மெள்ள மூடிவிடவும்.

இப்போது ஆறு எண்ணிக்கை நினைத்தவாறு சுவாசத்தை உள்ளிழுக்கவும்.

பனிரெண்டு எண்ணிக்கை நினைத்தவாறு சுவாசத்தை வெளியிடவும்.

பிறகு ஐந்து எண்ணிக்கை நினைத்தவாறு சுவாசத்தை உள்ளிழுக்கவும்.

பத்து எண்ணிக்கை நினைத்தவாறு சுவாசத்தை வெளியிடவும்.

இப்படியாக நான்கு... எட்டு...; மூன்று... ஆறு...; இரண்டு... நான்கு... என்று சுவாசித்து நிறைவு செய்யவும்.

பின்னர் சுவாசத்தின் போக்குவரத்தை கவனித்துக்கொண்டே இருக்கவும். இதனால் உடலும் மனதும் சமாதான நிலைக்குச் செல்லும்.

இதன்பிறகு, கால்களில் இருந்து ஒவ்வொரு பகுதியாக உள்ளுறுப்புகளை மனதால் கவனித்தவாறு மேலே வரவும். ஒவ்வொரு பகுதியையும் கவனிக்கும்போதெல்லாம் ‘சாந்தி... சாந்தி... அல்லது அமைதி... அமைதி... அல்லது ரிலாக்ஸ்... ரிலாக்ஸ்...’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வரவும்.

தலை வரை நினைத்து, முதுகுத் தண்டுவடத்தின் வழியாக இறங்கிவந்து, இடுப்பு எலும்பு சந்திப்பில் வந்து சேரவும். அங்கிருந்து, உங்கள் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், இறைவன் இறைவி இவர்களை எண்ணி வணங்கவும்.

பிறகு நீங்கள் இதுகாறும் பார்த்த, மனதைக் கவர்ந்த இயற்கை எழில் மிகுந்த காட்சிகளை மனக் கண்களில் பார்த்து இன்புறவும்.

பிறகு, மீண்டும் முதுகுத் தண்டுவடம் வழியாக மேலேறி, ஒவ்வொரு உள் உறுப்புகளை மனக் கண்ணால் பார்த்தவாறு, கால்கள் வரை கவனித்துப் பின்னர் பூர்த்திசெய்யவும். 

பின்னர் பத்திலிருந்து பூஜ்யம் வரையில் கீழ் முகமாக ஒவ்வொரு எண்களாக எண்ணிக்கொண்டே வரவும். பிறகு சற்றே ஓய்வு எடுத்துவிட்டு மெள்ள கண் விழித்து எழுந்து அமரவும்.

பலன்கள்

மனதுக்குப் பேரமைதி கிட்டும். 

உடல், மன வளம் ஏற்படும். 

தன்னம்பிக்கை, தைரியம், சந்தோஷம் மனதில் நிலவும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/may/25/ஆசனம்-52-சிரசாசனம்-2706794.html
2699038 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 51. சந்திர நமஸ்காரம் கே.எஸ். இளமதி Wednesday, May 17, 2017 04:21 PM +0530 அஷ்டாங்கயோகம் - பிரத்யாகாரம்

யோக நீதிக் கதைகள்

வாழ்க்கை

அஞ்சலியின் கணவன் அஜய் ஒரு வழிஞ்சான். ஒரு பெண்ணையும் சும்மா விடமாட்டான். பார்வையாலேயே மேய்ந்து அசைபோட்டுவிடுவான்.

அஞ்சலியே தனது தோழி சுப்ரஜாவிடம் இது பற்றி நிறைய தடவை பேசியிருக்கிறாள். ரோட்டுல ஒரு பொண்ணு கிளாமரா போகக்கூடாது. நான் பக்கத்துல இருந்தாகூட அவர் கண்ணு மேயும்பாரு. யப்பா… இந்த நெலமையில, ஐடி கம்பெனியில டீம் லீடரா பெரிய பொறுப்புல வேற இருக்காரு. அவர்கூட வேலை பாக்கற பொண்ணுங்க அவர்கிட்ட எப்படி நடந்துப்பாங்களோ, ரொம்ப பயமா இருக்குடி என்று அடிக்கடி புலம்புவாள்.

அஞ்சலி இருப்பது அயனாவரம். சுப்ரஜா இருப்பது கோடம்பாக்கம். இருவரும் பத்து தினங்களுக்கு ஒரு தடவை எங்காவது கோயில், பார்க், ஹோட்டல்களில் சந்தித்து குடும்ப நிலவரங்களைப் பற்றிப் பேசுவது வழக்கம்.

அடுத்த ஒரு வாரத்துக்குள்ளேயே சுப்ரஜா அப்படி ஒரு அதிர்ச்சிகரமான காட்சியைப் பார்ப்பாள் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை!

கணவன் திவாகருடன் பைக்கில் மூர் மார்க்கெட்டுக்கு போய்க்கொண்டிருந்த சுப்ரஜா, வேகமாக முந்திச் சென்ற புல்லட்டை உற்றுப் பார்த்தாள். அதில், அஞ்சலியின் கணவன் அஜய். பின் இருக்கையில் ஆபாசமாக உடையணிந்த பெண்.

இக் காட்சியைப் பார்த்ததும் அவள் கை பரபரத்தது. உடனே தன் செல்லை எடுத்து அஞ்சலியைத் தொடர்புகொண்டு, சற்று முன் தன் கண்ணால் பார்த்த காட்சியை அப்படியே போனில் விவரித்தாள்.

சுப்ரஜா சொன்னதைக் கேட்டு அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

நல்லா பார்த்தியா, அவர்தானா…

என் ரெண்டு கண்ணாலயும் நல்லா பார்த்தேன்டி. அந்தக் கண்றாவிய என் மொபைல்ல படம் பிடிச்சிருப்பேன். ஆனா என் ஹஸ்பண்டுதான் வேணான்னு சொல்லிட்டாரு.

சரிடி. ரொம்ப தேங்க்ஸ். நான் பாத்துக்கறேன் என்று சொல்லி அஞ்சலி கட் பண்ண, அவள் குடும்பத்துக்குள் குண்டு வைத்துவிட்டோமோ என்று பயந்தாள் சுப்ரஜா.

மறுநாள் அஞ்சலிக்கு போன் செய்தாள்.

இருக்காதுடி. நீ பார்த்தது அவரா இருக்காது. அவர் ஜொள்ளு பார்ட்டிதான். ஆனாலும்… என்று அவள் இழுக்க,

அப்பன்னா, நான் என் ரெண்டு கண்ணாலயும் பார்த்தது பொய்யா?

இருக்கலாமே. ஏன்னா, நான் என் ஹஸ்பண்ட்கிட்ட நேத்து நைட்டு நல்லா விசாரிச்சிட்டேன். தன்னோட சபலத்தை ஒத்துக்கிட்ட அவர், ஒரு பொண்ண பைக்குல உக்கார வெச்சி ஊர் சுத்தற அளவுக்கு மோசமானவன் இல்லடின்னு சொல்லிட்டார். எனக்கும் அவர பத்தி நல்லா தெரியும். நம்பிக்கைதானடி வாழ்க்கை…

சரிடி, நான் பார்த்தது வேற ஒருத்தராகூட இருந்துட்டு போகட்டும். இன்னொரு தடவை உன் புருஷன இந்த மாதிரி கையும் களவுமா பிடிச்சிக் குடுத்தாதான் நீ நம்புவே. சாட்சியா போட்டோவும் எடுத்துக் காட்டறேன் என்று கட் செய்தாள் சுப்ரஜா.

*

சனிக்கிழமை மாலை. கணவன் திவாகருடன் பைக்கில் உட்கார்ந்து பீச்சுக்கு சென்றுகொண்டிருந்தாள் சுப்ரஜா.

இதோ, அவர்களை ஓவர் டேக் செய்த புல்லட்டில் அதே பழைய காட்சி. அஞ்சலியின் கணவனும், அதே கவர்ச்சிக்கன்னியும்.

ஏங்க சீக்கிரம், அந்த புல்லட்டை ஃபாலோ பண்ணுங்க என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

அஞ்சலிக்கு அவ புருஷன் அஜய் பண்ற துரோகத்த ஆதாரபூர்வமாக அவகிட்ட நிரூபிக்கணும். சீக்கிரம் போங்க…

திவாகர் ஆக்ஸிலேட்டரை முடுக்கி பைக்கை வேகப்படுத்தினான்.

சுப்ரஜா அந்த புல்லட்டையே எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். நல்லவேள, அதோ சிக்னல் போடப்போறாங்க. இனி என்கிட்ட இருந்து தப்பிக்க முடியாது. சீக்கிரம் போங்க…

சிக்னலில் அஜய் புல்லட் நின்றது. பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த ‘கன்னி’ அஜய்யின் முதுகோடு ஒட்டி உரசிக்கொண்டிருந்தாள்.

அதைப் பார்த்து சுப்ரஜாவுக்கு பற்றிக்கொண்டு வந்தது. என் தோழிக்கா துரோகம் செய்கிறாய் துரோகி.

திவாகர் கொஞ்சம் முன்னால போங்க. அஜய்யோட முகம் சரியா தெரியல.

திவாகர் கொஞ்சம் முன்னால் போக, யாரோ திட்டமிட்டு தன் அருகில் வருவதை புரிந்துகொண்ட அஜய், பக்கத்தில் வந்த பைக்கை நோட்டம் விட்ட அடுத்த நொடி திடுக்கிட்டான். பச்சை சிக்னல் விழுவதற்கு முன்னதாகவே புல்லட்டை வேகமாக ஓட்டிச் சென்றுவிட்டான்.

ஆனால் சுப்ரஜா கில்லாடியாச்சே. அஜய் போவதற்குள் அந்தக் ‘கன்னி’யுடன் அவனை சேர்த்துவைத்து படம் பிடித்துவிட்டாளே.

ஃபன்டாஸ்டிக். போட்டோ நல்லா வந்திருக்கு. இதோ இப்பவே அஞ்சலிக்கு வாட்ஸ் அப்புல அனுப்பி வெக்கிறேன் என்றாள்.

நல்லா யோசிச்சிக்கோ சுப்ரஜா. ஏன்னா இது இன்னொருத்தரோட வாழ்க்கை.  நாம பார்த்தது அஜய்தான். சந்தேகமே இல்ல. பொண்டாட்டிக்கு பச்சைத் துரோகம் பண்றான்.  ஆனா அஞ்சலி பாவம். பக்குவம் இல்லாத பொண்ணு.  அதுக்கு நாம என்ன பண்ண முடியும் சொல்லு.  இருந்தாலும், நாம கண்ணால பார்த்தத மறைக்கக்கூடாது. நீ எடுத்த போட்டோவ அஞ்சலிக்கு அனுப்பி வை. என்ன ஆகுதுன்னு பார்ப்போம். பட் கேர்ஃபுல் என்று எச்சரித்தான் திவாகர்.

இனி எங்கே பீச்சுக்குப் போவது என்று நினைத்து, மீண்டும் வீட்டுக்குத் திரும்பிய சிறிது நேரத்தில் அஞ்சலியிடம் இருந்து சுப்ரஜாவுக்கு போன்.

சுப்ரஜா நீ அனுப்பின போட்டோவ பார்த்தேன்டி. அது அவர் இல்லடி. அந்த அளவுக்கு என் புருஷனுக்கு தைரியம் வராதுடி. பார்ப்பாரு, ஆசைப்படுவாரே தவிர, இந்த மாதிரி தப்பெல்லாம் அவர் பண்ண மாட்டாருடி. அந்த விஷயத்துல அவர் ரொம்பக் கோழை.

அஞ்சலி சொன்னா தப்பா நெனச்சிக்காத. நீ பைத்தியமேதான். நானும் என் புருஷனும் கண்ணால பார்த்தோம். போட்டோ வேற எடுத்து அனுப்பியிருக்கேன். இதையே நீ நம்பலன்னா… எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலடி.

சாரி சுப்ரஜா. ஒருவேள, நீங்க பார்த்தது அவராகூட இருக்கலாம். இருந்தாலும், நான் என்ன பண்ண முடியும் சொல்லு. பெரிய ஐடி கம்பெனியில பெரிய பொறுப்புல இருக்கார். ஹைசொசைட்டி பீப்பிளோட மூவ் பண்றவரு. நான் இத கேக்கப்போய், அவர் என்னை டைவர்ஸ் பண்ணிட்டா என்ன ஆகறது. பிள்ளைகளோட எதிர்காலத்துக்காக பார்க்கவேண்டி இருக்கு. போகட்டும் விடுடி. ஊர்ல எல்லா ஆம்பளையும் அப்படித்தான்.

நிறுத்துடி. என் புருஷன் அப்படி கெடையாது.

அப்படி சொல்ல முடியாது சுப்ரஜா. பொண்டாட்டி முன்னால ராமன் மாதிரி நடந்துக்கறவங்கதான் ஜாஸ்தி. ஆம்பளைங்கள திருத்தவே முடியாது.

அடச்சீ என்று கோவத்தில் போனை கட் செய்தாள் சுப்ரஜா. அவ புருஷன் கெட்டவனா இருக்கான். ஆனா அதை ஏத்துக்காம, எல்லா ஆம்பளைங்களும் அப்படித்தான்னு பழி சொல்றா என்று கோவத்தில் பெருமூச்சு விட்டாள்.

*

மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை.

சுப்ரஜாவும் திவாகரும் ஹோட்டலில் பிரியாணிக்கு ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு காத்திருந்தனர்.

அப்போது, அஞ்சலியின் கணவன் அஜய், அதே கவர்ச்சிக்கன்னியுடன் ஃபேமிலி கேபினுக்குள் நுழைவதைப் பார்த்து சுப்ரஜா கொதித்துப் போனாள்.

திவாகர் தடுத்தும், நீங்க பேசாம இருங்க என்று உள்ளே போக முயன்றாள்.

இதைப் பத்தி அஞ்சலியே கவலைப்படல நீ ஏன் அலட்டிக்கிறே?

அஞ்சலி வாயில்லா பூச்சிங்க. அவ புருஷன் அவளுக்கு பச்சைத்துரோகம் பண்றான். பாத்துக்கிட்டு சும்மா இருக்கச் சொல்றீங்களா. விடமாட்டேன். இன்னிக்கி அஜய்ய கையும் களவுமா பிடிச்சி, நேருக்கு நேரா நாக்கை பிடுங்கிக்கிற மாதிரி நாலு வார்த்தை கேக்கத்தான் போறேன் என்று உள்ளே ஓடினாள்.

ஸ்பிரிங் கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்த சுப்ரஜா, அப்படியே வாயடைத்து நின்றுபோனாள்.

ஏய் அஞ்சலி… நீ எப்படி இங்க…

அஞ்சலியும் அஜய்யும் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தனர்.

நீ அடிக்கடி பைக்குல அஜய்யோட ஒரு பொண்ணை அரைகுறை டிரெஸ்ஸோட பார்த்தேன்னு சொல்லுவியே. அது வேற யாரும் இல்ல, நான்தான்டி.
சுப்ரஜா மேலும் திடுக்கிட்டு குழம்பினாள்.

நீ என்னடி சொல்ற…

ஆமான்டி. என் புருஷன் அஜய் பத்திதான் உனக்குத் தெரியுமே. பொண்ணுங்கள ஏன் அப்படி வெறிச்சிப் பாக்கறீங்கன்னு கேட்டா, அவங்க ஏன் அப்படி டிரஸ் பண்ணிட்டுப் வர்றாங்கன்னு திருப்பிக் கேப்பாரு. என் புருஷனுக்கு பெண்களை அந்த மாதிரி டிரஸ்ல பாக்கறது பிடிக்கும் தெரிஞ்சுது. நான் எப்படி இருக்கேன்னு பார்த்தேன். அப்பதான் யோசிச்சி, புருஷனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி டிரஸ் பண்ணிக்க நெனச்சேன்.  னே கடைக்குப் போய், கவர்ச்சியா இருக்கற மாதிரி டிரஸ் வாங்கிட்டு வந்து போட்டுக்கிட்டேன். அந்த டிரஸ்ல என்னை பார்த்து அவருக்கும் பிடிச்சிப் போச்சி. அதான், அவர் ஆபீஸ்ல இருந்து வரும்போது நான் இந்த மாதிரி டிரஸ் போட்டுக்குவேன். அப்படியே ரெண்டு பேரும் ஜாலியா வெளிய சுத்திட்டு வருவோம் என்றாள்.

பத்தாம்பசலி, வாயில்லாப் பூச்சி என்று நினைத்த அஞ்சலியா இப்படி என்று நினைத்து, சுப்ரஜா தன்னை முந்தானையால் இழுத்து மூடிக்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து அதிர்ச்சியுடன் கிளம்பினாள்.

***

ஆசனம்

சந்திர நமஸ்காரம்

காலையில் சூரிய நமஸ்காரம் செய்கிறோம். அதுபோல மாலைப்பொழுதில் செய்யும் ஆசனம் சந்திர நமஸ்காரம்.

மனதுக்கும் நிலவுக்கும் தொடர்பு உள்ளது. முழுநிலவு நாளன்று கடற்கரையில் அலைகள் மிக உயரமாக எழுவது கண்கூடு. நிலவின் ஈர்ப்பு விசை காரணமாக அப்படி அலைகள் உயர எழுகின்றன.

அந்த ஈர்ப்பு விசைதான் மூளையிலும் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி மனநிலையில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அதேபோல, நிலவு இல்லாத அமாவாசை நாளன்றும் அப்படி ஒரு மன மாறுதல் ஏற்படுவது இயல்பு. இந்த மாற்றங்கள் நம் மனதைப் பாதிக்காத வகையில் மனநிலையை பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்வதற்கு சந்திர நமஸ்காரம் தேவைப்படுகிறது.

சந்திர நமஸ்காரம் (முதல் சுற்று)
 

முழங்கால்களால் மண்டியிட்டு நிற்கவும்.

வலது காலை எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு தூரத்துக்கு முன்னால் தள்ளி வைக்கவும்.

இடுப்பை முடிந்த அளவுக்கு முன்பக்கமாகத் தள்ளி வைக்கவும்.

கைகள் இரண்டையும் நெஞ்சுக்கு நேராகக் கூப்பி வைத்துக்கொள்ளவும்.

சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தபடி, இரண்டு கைகளையும் மேலே தூக்கியவாறு தலைக்குப் பின்னால் கொண்டுசென்று ஆகாயத்தைப் பார்த்துக் கும்பிடவும்.

இதே நிலையில் ஆறு சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

பிறகு சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு, மீண்டும் கைகளை நெஞ்சுக்கு நேராக கும்பிட்டவாறு வைக்கவும்.

பின்னர், முன்வைத்த காலைப் பின்பக்கமாக எடுத்து, ஆரம்ப நிலைக்கு வரவும்.

சந்திர நமஸ்காரம் (இரண்டாம் சுற்று)

முதலில் வலது காலை எடுத்து முன் பக்கமாக வைத்து ஆசனம்  செய்தோம். இந்த முறை, இடது காலை எடுத்து முன்பக்கமாக மாற்றி வைத்துச் செய்யவும்.
பலன்கள்

மார்பும் முகமும் ஆகாயத்தை நோக்கி இருப்பதால், அதிகமான பிராண வாயுவை உள்ளிழுக்க முடிகிறது.

இடுப்பு முன்பக்கமாகத் தள்ளப்படுவதால், வயிறு மற்றும் இடுப்பப் பகுதியில் உள்ள உறுப்புகளுக்கு தாராளமான ரத்த ஓட்டம் கிடைக்கிறது.

முதுகுத் தண்டுவடம் வளைக்கப்படுவதால், முதுகு வலிகள் வராது.

மனநோய்கள் குணமாகும்.
 

காணொளி: கே.எஸ். இளம்மதி
படம்: ஐ. பாலாஜி

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/may/11/ஆசனம்-51-சந்திர-நமஸ்காரம்-2699038.html
2695492 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 50. சூரிய நமஸ்காரம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, May 4, 2017 04:49 PM +0530 அஷ்டாங்க யோகம் – நியமம்
யோக நீதிக் கதை

ஞானோதயம்

பழைய மதுரையின் புறநகர்ப் பகுதி.

வெயில் கொளுத்த ஆரம்பித்திருக்கும் நேரம்.

காசி விஸ்வநாதர் கோயில் இருக்கும் அக்ரஹார வீட்டின் முற்றத்துக்கு அடியில் கயிற்றுக் கட்டிலில் கண்ணயந்து படுத்திருந்தார் அம்பி ஐயர். வயது எண்பதைக் கடந்துவிட்டது. மிகவும் தளர்ந்துபோயிருந்தார். அக்னி நட்சத்திர வெயில், கண்ணகி சாபம்விட்டபோது மதுரை இப்படித்தான் எரிந்திருக்குமோ என்று மதுரைவாசிகளை எண்ணவைத்திருக்கும்!

நெருப்பைச் சிவப்பாகத்தான் பார்த்திருப்போம். சிவன் ஆடிய ஐந்து சபைகளில் வெள்ளிச் சபைதான் மதுரைச் சபை என்பதால், வெயிலையே வெள்ளியாக்கி உருக்கி ஊற்றிக்கொண்டிருந்தது!

காலணி இல்லாமல் எவர் நடந்தாலும், சூடு பொறுக்கமாட்டாமல் கால்களைத் தூக்கிக்கொண்டுதான் ஓடியாக வேண்டும்; சிவனோடு சேர்ந்து ஆடியும் தீர வேண்டும்!

அம்பி ஐயரின் பழங்காலத்து டிரான்ஸிஸ்டரில் மதுரை வானொலியிலிருந்து என்.ரமணியின் புல்லாங்குழல் இசை சன்னமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. என்.ரமணியா, என்னுடைய ரமணியா என்று பிரிக்கமுடியாமல் அந்த இசைக்குள் லயித்துக் கிடந்தார் அம்பி ஐயர்.

அவரது மயக்கத்தைக் கலைப்பதுபோல, மடார் என்ற சத்தத்தோடு அருகில் இருந்த மாமரக் கிளையில் உரசியபடி சீரிப் பாய்ந்த கருங்கல்,
அவரது தலையைச் சரியாகப் பதம் பார்த்துவிட்டது.

கல்லடி விழுந்த தலையில் கைவைத்தபடி மேலே அண்ணார்ந்து பார்த்தபோதுதான், தனது வீட்டு வளாகத்தில் மாமரம் இருப்பதே நினைவுக்கு வந்தது. அம்பி ஐயருக்கு. ஆனால் ஊர்ச் சிறுவர்களுக்கு அவரது மாமரம் ஒரு சிம்ம சொப்பனம்!!

தெருச் சிறார்கள் மாங்காய்க்காக எரிந்த கல்தான் அம்பி ஐயரின் தலையை உடைத்துவிட்டது!

 

பகவானே! என்றபடி, கையால் தலையை அழுத்தியபடி எழுந்தபோதுதான், முதன் முறையாகத் தனது ரத்தத்தில் தானே கைகழுவும் அனுபவத்தைப் பெற்றார்!
ஓடோடி வந்த மாட்டுப் பொண்ணு அலமேலு, “ச்சோ.. கிருஷ்ணா என்ன கொடுமை இது. தெருப்பசங்களோட “அழிச்சாட்டிய”த்துக்கு அளவே இல்லாமப் போச்சே! இவாளை எல்லாம் தட்டிக் கேட்கறதுக்கு யாருமே இல்லாமப் போயிட்டாளே. கிருஷ்ணா.. ரெத்தம்வேற கொட்டின்டே இருக்கே, நிக்கமாட்டேங்கறதே. இப்போ என்ன பண்ணுவேன், என்ன சோதனை இது. ஆத்துல வேற யாருமே இல்லாத நேரத்துல இப்படி ஆயிடுத்தே என்று புலம்பியபடி குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடினாள். மாமனாரைக் குளியல் அறைக்குக் கூட்டிச்சென்று குனியச் சொல்லி, குளிர்ந்த நீரால் அபிஷேகம் செய்வதுபோல் அள்ளி அள்ளி ஊற்றினாள்.

சேலையிலிருந்து சிவப்புச் சாயம் கரைவதுபோல், அம்பி ஐயரின் தலையிலிருந்து ரத்தம் கொட்டிக்கொண்டே இருந்தது!

கிழிந்த புடவை ஒன்றைக் கொடுத்து அழுத்திப் பிடித்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, மாமனாரை பின்னால உட்கார வைத்துக்கொண்டு, தானே இரண்டு சக்கர வாகனத்தைக் கிளப்பினாள் அலமேலு.

24 மணி நேர மருத்துவமனைக்குப் போய் தையலும் கட்டும் போட்டு, மருந்து மாத்திரைகளை வாங்கிக்கொண்டு மாமனாரோடு வீடு திரும்பினாள்.

அதற்குள் இச்செய்தி காட்டுத்தீபோல பரவிவிட்டது!

அம்பி ஐயர் மீது தீராத பக்திகொண்டவர், ஊர்த் தலைவர் ராசப்பன்.

அம்பி ஐயர் வாத்தியாராக இருந்தபோது, அவரது வகுப்பில் படித்தவன் ராசப்பன். அவர் அப்போது சொல்லிக்கொடுத்த சனாதன தர்மங்களைத்தான் இப்போதும் கடைப்பிடிக்கிறான் ராசப்பன்.

மூச்சிரைக்க வீட்டுக்குள் நுழைந்த ராசப்பன், வாத்தியாரே கொஞ்சம் பொறுங்க, அஞ்சே நிமிஷத்துல உங்க மரத்து மேல கல் விட்ட பயல்களைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தறேன். உங்க செருப்பக் கழட்டி உங்க கையாலயே அடிங்க!

அம்பி வாத்தியார் தலைவலியோடு குறுக்கிட்டார்.

இப்படியாடா  பேசக் கத்துக்குடுத்தேன். ஊர்த் தலைவர் ஆனதும் புத்தியே மாறிடுச்சே!

நீங்க கத்துக்குடுத்ததெல்லாம் இந்தக் காலத்துக்கு உதவாது வாத்தியாரய்யா. நீங்க அடிக்கலேன்னா விடுங்க, நானே கூப்பிட்டு மிதி மிதின்னு மிதிக்கிறேன்.

நிறுத்துடா ராசப்பா. கல்லுவிட்டவன் ஒருத்தன், மிதிபடறவன் இன்னொருத்தனாடா?

ஊர்ல எவன் எவன் மாங்கா தேடி அலையறானுங்கன்னு எனக்குத் தெரியும் வாத்தியாரய்யா. இன்னிக்கு காலையிலகூட உங்க தெரு வழியாத்தான் கல்லும் கையுமா தெருப்பசங்க போய்ட்டிருந்தானுங்க. இப்பப் பாருங்க வேடிக்கைய... என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேற முயன்ற ராசப்பனின் முதுகுச் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தார் அம்பி ஐயர்.

பாருடா ராசப்பா. பள்ளிக்கூடத்துல நான் உனக்கு பாடத்தை மட்டும் சொல்லித் தரலை; தர்மத்தையும்தான் சொல்லிக் குடுத்திருக்கேன். மறந்துட்டியாடா. பிறருக்கு நாம என்ன செய்றமோ அதுதான் நமக்கு திரும்பிவரும்.
என்ன சொல்றீங்க வாத்தியாரய்யா?

நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்ப, எங்க வீட்டு மாமரம் சின்னது. அப்போ இது காய்க்கலை. அதனால குடியானவங்க தெருவுக்கு மாமரங்களைத் தேடிப்போறது வழக்கம். ஒருநாள் ஒரு வீட்டு மாமரத்துல கல் வீசினப்பபோ அது யார் மேலயோ பட்டுடுச்சு. ஐயோன்னு சத்தம். திரும்பிப் பார்க்காம ஓடி வந்துட்டேன். அது உனக்கு நினைவு இருக்காடா ராசப்பா?

அப்போதுதான் அந்தச் சம்பவம் ராசப்பனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அப்போது அவன் இளைஞன்.

எவனோ ஒரு தெருப்பையன் தனது வீட்டு மாமரத்தின் மீது கல்விட, அது தன் தாத்தா இருளப்பன் தலையில பட்டுக் காயமாகி ரத்தம் பீறிட்டதும் தையல் போட்டதும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. கடைசியாக, தாத்தா இறந்தபோதுகூட அவரது தலையில் அத் தழும்பைத் தடவிப் பாத்தது நினைவுக்கு வந்தது.

நேத்து நடந்ததுபோல இருக்கே வாத்தியாரய்யா!

இன்னிவரைக்கும் அந்தக் கல்லை எரிஞ்சது யாருன்னே யாருக்குமே தெரியாதுடா ராசப்பா. ஆனா அன்னிக்கு எரிஞ்சவனுக்கு இன்னிக்கு தண்டனை வீடு தேடிவந்துடுச்சு பார்த்தியா என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவரது கால்களில் விழுந்தான் ராசப்பன்!

என்னை மன்னிச்சுடுங்க வாத்தியாரய்யா. உங்க மரத்து மேல கல்லு விட்டுட்டு ஓடிவந்தது என்னோட புள்ளைதான்! எனக்கு நல்லா தெரியும். அவன்தான் மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து வீட்டுக்குள்ள ஒளிஞ்சான். நான் என்னமோ சும்மாதான் விளையாடறானுங்கன்னு நெனைச்சேன் சாமி, என்னை மன்னிச்சுடுங்க!

பாத்தியா, அவனவன் கடனை அவன்னவன்தான் தீர்க்கனுன்டா. பொறப்பே அதுக்குத்தான்டா. நான் உங்க தாத்தா மண்டைய உடைச்சதுக்கு, உன் புள்ள என் மண்டைய உடைச்சிட்டான். அதுக்கு இது சரியா போச்சு. இத்தனை நாளும் இந்த ஞானோதயம் வரலியேடா ராசப்பா!

என்ன ஞானோதயம் வாத்தியாரே. கொஞ்சம் புரியும்படியா சொல்லுங்க…

மாங்கான்னா புளிச்சுடுமாடா? எதையுமே சொன்னா ருசிக்காதுடா. சாயங்காலமா கோயிலுக்கு இந்த வழியாத்தானே வருவே, அப்போ தெரிஞ்சுக்குவே. போடா போ என்றார் அம்பி ஐயர்.

சாயங்காலம்வரைக்கும் என்னால பொறுத்துக்க முடியாது வாத்தியாரே, இப்பவே சொல்லிடுங்க என்று கெஞ்சினான் ராசப்பன்.

நான் சொல்றதை நீ கேட்கமாட்டே, நீ சொல்றதை நான் கேட்கணுமா? நீ வாத்தியாரா இல்ல நான் வாத்தியாரா என்று தலையில் போட்டிருந்த கட்டை தொட்டுப் பார்த்து ராசப்பனை பார்த்து முறைத்தார் அம்பி ஐயர்.

அதற்கு மேல் அவனால் அங்கே நிற்க முடியவில்லை.

அம்பி ஐயர் டியூசன் நடத்தியபோது பயன்படுத்திய கரும்பலகை உடைந்துபோய் சுவற்றோடு சரிந்து கிடந்தது.

அவர் அக்கரும்பலகையை நோக்கித் தள்ளாடியபடி நடந்தபோது, ராசப்பன் வீட்டை விட்டு வெளியே நடந்தான்.

தினமும் ஏழு மணிக்கு வரும் ராசப்பன், அன்று மாலை நடை திறப்பதற்கு முன்னதாகவே புறப்பட்டுவிட்டான், அவ்வளவு ஆவல்!

அம்பி ஐயரின் வீட்டுக்கு அருகே வந்தபோதுதான், அவர் புதிர் போட்டதன் காரணம் புரிந்தது!

அவரது வீட்டுத் திண்ணையில் டியூஷன் கரும்பலகை வைக்கப்பட்டிருந்தது.
அதில் “இங்கு விலையில்லாத மாங்காய் கிடைக்கும். மரத்தின் மீது யாரும் கல்லெரிய வேண்டாம்” என்று அழகாக எழுதியிருந்தார் வாத்தியார்.

அதைப்படித்துவிட்டு ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டபடி, கோயிலுக்கு நடந்தான் ராசப்பன்.

வினைப் பயன்கள் அனுபவத்தே தீர வேண்டும் என்பது நியமம்.
***

ஆசனம்

சூரிய நமஸ்காரம்

பெயர் விளக்கம்
சூரியன் இல்லாமல் எதுவுமே இல்லை. அனைத்து உயிர்களின் சக்திக்கும் சூரியன்தான் ஆதாரம். பல்வேறு ஆசனங்களை உள்ளடக்கி உருவாக்கப்பட்டுள்ள சூரிய நமஸ்காரம் என்ற ஆசனம், உடல் மன வளத்துக்கு உத்திரவாதமான ஆசனம்.

முதல் சுற்று
1. பிரணாம ஆசனம் - நேராக நின்றுகொள்ளவும். இரண்டு கைகளையும் எடுத்து மடக்கிக் கும்பிடவும்.


2. ஹஸ்த உத்தனாசனம் - சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு கைளை மேலே உயர்த்திக்கெண்டே பின்பக்கமாகச் சாய்ந்து மல்லாந்த நிலையில் மார்பை ஆகாயத்தைப் பார்த்தவாறு வைக்கவும். தலையைப் நன்றாக பின்பக்கமாக தொங்கவைத்துக்கொண்டு நிறைய காற்றை உள்வாங்கவும்.

3. பாதஹஸ்தாசனம் - சுவாசத்தை மெள்ள வெளியிட்டவாறு முன்பக்கமாக வளைந்து குனிந்து, கைகளால் கால்கள் இரண்டையும் தொட்டுக்கொண்டு நிற்கவும்.


4. அஸ்வசன்சால ஆசனம் - இரண்டு கைகளையும் இரண்டு கால்களுக்கு பக்கவாட்டில் வைக்கவும். வலது காலை மட்டும் முழங்கால் தரையில் படுமாறு பின்பக்கமாக நீட்டி வைக்கவும்.

இடது உள்ளங்கை, வலது உள்ளங்கை, இடது பாதம் இம்மூன்றும் ஒரே கோட்டில் இணையாக இருக்க வேண்டும். இதே நிலையில் சுமார் ஆறு சுவாசங்கள் இருக்கவும்.

5. பர்வதாசனம் - பிறகு சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு இடது காலை பின்பக்கமாகக் கொண்டுசென்று, வலது காலுக்கு இணையாக வைத்து, முதுகை உயர்த்தி தலையை கவிழ்த்தி குன்றுபோல் நிற்கவும்.

6. அட்டாங்க நமஸ்காரம் - பின்னர் நெஞ்சுப்பகுதியை இறக்கிக்கொண்டே வந்து, இரண்டு கைகளுக்கும் நடுவே வைக்கவும். தாடை விரிப்பில் படுமாறு இருக்க வேண்டும். பிருஷ்டப் பகுதி படத்தில் காட்டியிருக்குமாறு உயர்த்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். இரண்டு கால்களும் விரிப்பின் மீது வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். இரண்டு கால் விரல்களும் விரிப்பின் மீது ஊன்றப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

இவ்வாசனத்தில் உடம்பின் எட்டு பகுதிகள் மட்டும் (தாடை 1 + மார்பு 1 + உள்ளங்கைகள் 2 + முழங்கால்கள் 2 + கால் விரல் பகுதிகள் 2 = 8) தரையில் படிந்திருக்க வேண்டும்.

அஷ்டாங்க யோகத்தில் ஆறு சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

7. ஊர்த்துவமுக புஜங்காசனம் - பிறகு சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு நெஞ்சை உயர்த்தி, முகத்தை ஆகாயத்தைப் பார்க்குமாறு வைக்கவும். அடிவயிறு மற்றும் தொடைகள், முழங்கால்கள் யாவும் விரிப்பின் மீது படிந்திருக்க வேண்டும்.

8. பர்வதாசனம் - அப்படியே முதுகை உயரரே தூக்கி, தலையை இரண்டு கைகளுக்கும் நடுவே குனிந்தபடி வைத்து, கால்களை மடக்காமல் விரைப்பாக நிற்கவும்.

9. அஸ்வசன்சால ஆசனம் - இப்போது இடதுகாலை இடது கை அருகே கொண்டுவந்து மடக்கிவைத்து, மீண்டும் அஸ்வசன்சால ஆசனத்துக்கு வரவும். முகம் மேல்நோக்கிப் பார்த்திருக்க வேண்டும். இடது உள்ளங்கை, வலது உள்ளங்கை, இடது பாதம் இம்மூன்றும் ஒரே கோட்டில் இணையாக இருக்க வேண்டும்.

10. பாதஹஸ்தாசனம் - அடுத்தபடியாக பின்னால் இருக்கும் வலது காலையும் முன்னால் கொண்டுவந்து, இடது காலோடு சேர்த்துவைத்து குனிந்து நிற்கவும்.

11. ஹஸ்த உத்தனாசனம் - பிறகு கைகளை நீட்டியவாறு நிமிர்ந்துகொண்டே வரவும். முகம் ஆகாயத்தைப் பார்ப்பது போன்று கைகள்இரண்டையும் பின்பக்கமாக நீட்டி வைக்கவும்.

12. பிரணாம ஆசனம் – இறுதியாக, சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு கைகளை தளர்த்திக்கொண்டே நேராக வந்து, கைகளை மடக்கி கும்பிட்டவாறு ஆரம்ப நிலையில் நிற்கவும்.

சூரிய நமஸ்காரத்தின் முதல் சுற்று முடிந்தது. அடுத்து, இரண்டாவது சுற்று ஆரம்பம். மேலே சொன்னவற்றை மீண்டும் தொடரவும்.

முக்கியக் குறிப்பு
இரண்டாம் முறை செய்யும்போது, குனிந்து பாதஹஸ்தாசனத்தில் இருந்து இடது காலைப் பின்பக்கமாக எடுக்கவும். முதல் முறையாக செய்தபோது வலது காலை பின்பக்கமாக எடுத்திருப்பீர்கள். இம்முறை இடது காலைப் பின்பக்கமாக எடுக்க வேண்டும். இறுதிநிலையில், இடது காலை முன்பக்கமாகக் கொண்டுவந்து சேர்த்து வைக்க வேண்டும். இதை மனதில் கொண்டு இரண்டாவது சுற்றைத் தொடரவும்.

பலன்கள்
சூரிய நமஸ்காரம் செய்யும்போது, நுரையீரல்களால் ஏராளமான காற்றை உள்இழுக்க முடிகிறது. அதுமட்டுமல்ல, குனிந்து நிற்கும்போது பெருமூளை, சிறுமூளை மற்றும் நரம்பு மண்டலங்களுக்கு ரத்த ஓட்டம் செல்கிறது. அதனால் நரம்புகள் புத்துணர்ச்சி பெறுகின்றன.

மூளைக்கு பிரணா சக்தி செல்வதால், பிரணாயாமம் செய்வதற்கான ஆயத்த நிலைக்கு மூளை தயாராகிறது.

தவிர, நுரையீரல்கள், இதயம் இரண்டும் தலைகீழான முறையில் ரத்த ஓட்டம் பெறுவதால், பிராணாயாமம் செய்யும்போது உடல் முழுமைக்கும் பிரணா சக்தி தங்கு தடையில்லாமல் எடுத்துச் செல்லப்படுவதற்கு உதவிகரமாக இருக்கிறது.

 

காணொளி: ஐ.பிரியா
புகைப்படம்: சிவகாமி இளமதி

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/may/03/yogasanam--suryanamaskar-2695492.html
2662431 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 49. ஏகபாதாசனம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, March 9, 2017 12:00 AM +0530 அஷ்டாங்க யோகம் – இயமம்

யோகநீதிக் கதை

ஆறாத வடு

சரண்யா – செந்தில்நாதன் இருவருக்கும் பதினோரு பொருத்தங்கள் பார்த்துதான் திருமணம் செய்துவைத்தனர் அவர்கள் பெற்றோர். ஆனாலும், இருவருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்துவேறுபாடுகள்,  சண்டையாகி, அடிதடி அளவுக்கு முற்றி, இனி சேர்ந்து வாழவே முடியாது என்ற நிலையில் கோர்ட்டுக்குப் போய்விட்டார்கள்.

எங்கிருந்து இந்தக் கருத்துவேறுபாடு வந்திருக்க முடியும் என்று குழம்பவேண்டியதில்லை. கல்யாண மண்டபத்திலேயே எல்லாரும் கிசுகிசுத்தார்கள்.

மாப்பிள்ளைக்கு ஏத்த பொண்ணே இல்லை...

எப்பேர்ப்பட்ட மாப்பிள்ளைக்கு எப்படிப்பட்ட பொண்ணு பாருங்க. கருமம்...

நகை நிறைய போட்டிருப்பாங்களோ...

அண்டங்காக்காகூட கொஞ்சம் கலரா இருக்கும்போல இருக்கே…

ராஜா மாதிரி மாப்பிள்ளையைக் கொண்டுபோய் கருவாச்சிப் பொண்ணுங்கற கெணத்துல தள்ளிட்டாங்க...

இவள கூட்டிட்டு எப்படி வெளியில போகப்போறான். ஜோடிப் பொருத்தம் கொஞ்சம்கூட இல்லியே…

இப்படித்தான் எல்லோருமே மண்டபத்தில் அன்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

செந்தில்நாதனுக்கு சரண்யா பொருத்தமானவள் இல்லை என்று ஊரே பேசியது.

எத்தனையோ உறவுகளும் நட்புகளும் ஆன்மிகப் பெரியவர்களும் வந்து இருவரையும் சேர்த்துவைத்துச் சமாதானப்படுத்திப் பார்த்தார்கள்.

சரண்யாவின் சமையலுக்கு மட்டும் செந்தில்நாதன் அடிமை. நன்றாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்து சண்டை போடுவான்.

அவள் எது சொன்னாலும் கோபப்பட்டான்.

அவள் பதில் பேசினாலே கன்னத்தில் அறை விடுவான்.

அடிகள் விழுந்ததுமே சுருண்டு விழுவாள் சரண்யா.

சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம் அவன் கையை ஓங்கக் காரணம், அவளது நிறமும் எடையும்தான்.

ஆனாலும், சண்டைக்கும் சச்சரவுக்கும் இடையே இரண்டு ஆண் பிள்ளைகளைப் பெற்றுவிட்டார்கள்.

சண்டைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே பாதிப்போடு வளர்ந்தார்கள் பிள்ளைகள்.

சண்டை முற்றிக்கொண்டே போனது. அடி வாங்கி அடி வாங்கியே இளைத்துப்போனாள் சரண்யா.

இதற்கு மேல் ஒத்துப்போகாது என்ற முடிவுக்கு இருவருமே வந்துவிட்டனர்.

மனமொத்து விவகாரத்துக்கு மனு செய்தார்கள்.

நீதிபதி, ஏழு ஆண்டுகள் வரை அவகாசம் கொடுத்திருந்தார்.

அத்தனை வருடங்கள் ஆன பின்னரும் இருவரும் இணங்கி வரவில்லை. கடைசியில், நல்லவிதமாக விவகாரத்து பெற்றுக்கொண்டார்கள்.

செந்தில்நாதன் கொடுத்த ஜீவனாம்சத்தைக்கூட வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டு, டீச்சர் வேலைக்குச் சென்று பிள்ளைகளைக் கண்ணும்கருத்துமாக வளர்த்தாள் சரண்யா.

பிள்ளைகள் எந்தப் பக்கம் சாய்வது என்று தெரியாமல் தவித்தார்கள். கடைசியில், அம்மா பக்கமே சாய்ந்துவிட்டார்கள். அதுதானே எங்குமே வழக்கம்!

அப்பாவையும் விட முடியவில்லை. அதனால், வாரத்தில் ஒருநாள் சனிக்கிழமை இரவு மட்டும் அப்பா செந்தில்நாதன் வீட்டில் பிள்ளைகளைத் தங்கவிடுவது என்று தீர்மானிக்கப்படது.

வருடங்கள் உருண்டன.

நோயும் முதுமையும்தான் மனிதனுக்குப் பாடம் கற்றுத் தருகிறது; அத்துடன், தன்னைத் தானே அறியவும் வைக்கிறது.

செந்தில்நாதன் அலுவலகப் பணிகள் நிமித்தம் எப்போதும் பைக்கிஏயே வெளியில் சுற்றுபவன். தொலைதூரங்களுக்குக்கூட பைக்கில்தான் பயணிப்பான். தார்ச் சாலைகளைக்
கடந்து புழுதி பறக்கும் சின்னஞ்சிறு குக்கிராமங்களுக்கும்கூட பைக்கில்தான் போய் வருவான்.

திடீரென்று ஒருநாள், செந்தில்நாதனுக்குக் கண்களில் தாளமுடியாத வலி! வழக்கமான சொட்டு மருந்துகள் விட்டு சிகிச்சைகள் எடுத்துக்கொண்டான்.

ஆனாலும், கண்ணுக்குள் பயங்கரமான வலி! பார்வையே போய்விடுவது போன்ற நிலை வந்தபோதுதான், சிறப்பு மருத்துவரிடம் சென்றான்.

டாக்டர் பரிசோதித்துவிட்டு, கண்களுக்கு மிகச் சிறிய இரும்புத் துகள்கள் இருப்பதாகச் சொன்னார்.

கண்ணுக்குள் இரும்புத் துகள்கள் எப்படி டாக்டர்…

முடியும். நீங்கள் பைக்கிலேயே சுற்றுபவர். கண்ணாடி அணியாமல் வேறு சுற்றியிருக்கிறீர்கள். புழுதி வீசும் பகுதிகளுக்குச் செல்லும்போது, காற்றில் மிதந்துகொண்டிருக்கும்
இரும்புத் துகள்கள் கண்களுக்குள் பாய்ந்து ஆழ் மட்டத்தில் போய் உட்கார்ந்துகொள்ளும்! அவற்றை ஆபரேஷன் செய்துதான் அகற்ற வேண்டும். மேஜர் ஆபரேஷன்தான்.
உங்க ஒய்ஃப் பத்து நாள் கூட இருந்தாதான் சரிப்பட்டு வரும்.

ஆபரேஷன் சமயத்தில் வேறு யாரும் அவனுடன் இருக்க முடியாது. காரணம், கண்களுக்குக் கட்டுப்போட்டுவிடுவார்கள். டாய்லெட்டுக்கு போகும்போது மனைவி மட்டும்தானே உடன் போக முடியும் என்று கூறிவிட்டார்கள்.

அதனால், இப்போது அவன் மனைவியைத் தேட ஆரம்பித்தான்.

தான் ஆடாவிட்டாலும் தன் சதை ஆடும் என்பார்கள்.

அது உடன்பிறப்புகளுக்கு மட்டும் என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது.

உண்மையான அன்பு இருந்தால், இப்போது எல்லாருக்குமே தசை ஆடும்.

அப்படித்தான், சரண்யாவும் ஆடிப்போனாள்!

விவகாரத்து, தடைகள் எல்லாவற்றையும் மீறி, கணவனைப் பார்க்கப் புறப்பட்டாள்.

முகத்தை மறுபக்கமாகத் திருப்பிக்கொண்டான் செந்தில்நாதன்.

கோபத்தில் அல்ல; குற்ற உணர்ச்சியில்!

சரண்யா வாஞ்சையோடு அருகில் சென்று செந்தில்நாதன் தலையைத் தடவினாள்.

அவன் கண்கள் கலங்கின.

எக்காரணத்தை கொண்டும் கண்ணீர் விட்டு அழுதுவிடக்கூடாது என்று டாக்டர் சொல்லியிருந்தார்.

அதனால், அவனுக்கும் சேர்த்து அவள் அழுதாள்.

செந்தில்நாதனுக்கு துக்கத்தால் தொண்டை அடைத்தது. பேசமுடியாமல் தவித்தான்.

சரண்யாவிடம் டாக்டர் பேசினார்.

இவருக்கு இப்போ தேவை அன்புதான். உடம்புல வேற எங்கியாது பிரச்னை இருந்தா சமாளிச்சிடலாம். ஆனா கண்கள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கு. அதை மனசுல வெச்சிக்கிங்க.
இனிமே இவர் ரொம்ப எச்சரிக்கையா இருக்கணும். பார்வை போயிடுச்சுன்னா, அவருக்கும் கஷ்டம், உங்க எல்லாருக்குமேகூட கஷ்டம்தான்.

நான் பாத்துக்கறேன் டாக்டர். நீங்க தைரியமா ஆபரேஷனை ஆரம்பிங்க என்றாள் சரண்யா.

ஆபரேஷன் தேதி முடிவு செய்யப்பட்டது.

சரண்யா பிள்ளைகளுக்காக கவலைப்பட்டாள். கடவுள் இரண்டாவதாகக் கொடுத்துள்ள இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி இனியாவது கணவருடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்று தீர்மானித்தாள்.

ஆபரேஷன் முடிந்து, ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு கட்டுகள் பிரிக்கப்பட்டன. செந்தில்நாதன் கண்களைத் திறந்து மனைவி சரண்யாவை முதன்முறையாகப் பார்த்தான். பிள்ளைகளோடு மகிழ்ச்சியோடு வீடு திரும்பினார்கள்.

எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மனைவியின் சமையலை சுவைக்க தயாரானான்.

இன்னிக்கு என்ன சமைக்கப்போறே?

உங்களுக்குப் பிடிச்ச சாம்பாரும் எண்ணெய்க் கத்தரிக்காய் பொறியலும்.

உனக்குப் பிடிச்சதையே சமை.

உங்களுக்கு பிடிச்சதுதான் எனக்கும் பிடிக்கும்னு உங்களுக்கு தெரியாதா?

பிள்ளைகளுக்குப் பிடிச்ச மோர்க்குழம்பும் வெண்டைக்காய் பொரியலும்தான் நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே ரொம்பப் பிடிக்குமே. அதையே செஞ்சிடேன்.

சரண்யா யோசித்தாள்.

என்ன யோசிக்கிறே..

ஒண்ணும் இல்லை என்று சற்று தடுமாற்றதுடன் சமையலறைக்குள் நடந்தாள் சரண்யா.

செந்தில்நாதன் ஆசையோடு காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

மதியச் சாப்பாடு தயாரானது.

வா, ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா சாப்பிடலாம் என்று சரண்யாவின் கையைப்பிடித்து இழுத்தான் செந்தில்நாதன்.

அவனை முதலில் சாப்பிடச் சொன்னாள் சரண்யா.

அவன் வற்புறுத்தினான்.

இல்லீங்க. இன்னிக்கு ஒருநாள் மட்டும் முதல்ல நீங்க சாப்பிடுங்க. அந்த இலையில நான் சாப்பிடறேன். நமக்குக் கல்யாண நாள் மாதிரி!

பூரிப்புடன் சாப்பிட்டு முடித்து, நீ உட்கார்ந்து சாப்பிடு என்றான்.

வேணாங்க. காலைல சுட்ட இட்லி இருக்கு. அதை சாப்பிட்டுக்கறேன்.

அது வேணாம்.

இல்லீங்க, வேஸ்ட் ஆயிடும்.

நீ பொய் சொல்ற.

காலைல சுட்ட இட்லி இருக்கு, தோசை இருக்கு. கேசரிகூட இருக்கு என்றாள்.

அப்போதுதான் செந்தில்நாதன் யோசித்தான்.

காலையில் அவனது அலுவலக நண்பர்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்தனர். அதனால், சரண்யாவோடு ஒன்றாகச் சாப்பிட முடியவில்லை.

சரி பரவாயில்ல. அதெல்லாம் வேஸ்ட்டா போனா பரவாயில்ல. இன்னிக்கு ஒருநாள்தானே. இப்ப செஞ்சதை சாப்பிடு.

அவள் மறுக்க, இவன் திமிர, அவனுக்குள் இருந்த மிருகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கண்விழித்தது.

நான் இன்னொரு நாள் சாப்பிட்டுக்கறேங்க…

பளார் என்று ஒரு அறைவிட்டான்.

சுருண்டு விழுந்து மூர்ச்சையானாள் சரண்யா.

சரண்யாவை சுமந்துகொண்டு மருத்துவமனை விரைந்தது ஆம்புலன்ஸ்.

பயப்பட ஒண்ணும் இல்ல. மனசளவுல ரொம்ப பாதிக்கப்பட்டிருக்காங்க. இவங்கள மனநல டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போங்க.

அதே ஆம்புலன்ஸில் சரண்யாவை அழைத்துச் சென்றான் செந்தில்நாதன்.

அங்கிருந்த டாக்டர்கள் சரண்யாவை பரசோதித்தனர். அவளது ஆழ்மனதில் இருந்ததையெல்லாம் தெரிந்துகொண்டார்கள்.

செந்தில்நாதனிடம் வந்து, அவங்க ரொம்ப அதிர்ச்சியில இருக்காங்க. அவங்களுக்கு நல்ல தூக்கமும் ஓய்வும் தேவை. நாங்க பாத்துக்கறோம். நீங்க இங்க இருக்கனும்னு அவசியம் இல்ல என்றனர்.

செந்தில்நாதன் கவலையுடனே வீட்டுக்குப் போனான்.

ஐந்தாம் நாள் அவளுக்கு விழிப்பு வந்தது. செந்தில்நாதனை வரவழைத்தார் டாக்டர்.

உங்க மனைவிகிட்ட நாங்க விசாரிச்சதுல சில உண்மைகள் தெரிய வந்தது.

செந்தில்நாதன் மனதுக்குள் வேறு ஏதேதோ கற்பனையில் நினைத்துக்கொண்டான். மனைவி தனக்கு துரோகம் செய்துவிட்டாளோ… நினைக்கும்போதே அவனுக்கு கோவம் தலைக்கேறியது.

அவங்ககிட்ட விசாரிச்சத நாங்க ரெக்கார்ட் பண்ணியிருக்கோம். நீங்களே கேளுங்க.

என்னோட ஹஸ்பண்ட் செந்தில்நாதன் மேல எனக்கு ரொம்ப உசுரு. அவரு அழகா இருக்காரு. ஆனா அவருக்கு ஏத்த மனைவி நான் இல்லை. நான் ரொம்பவும் கருப்பா, குண்டா வேற இருக்கேன். பெரியவங்க சேர்ந்து என்னை அவருக்கு கட்டிவெச்சிட்டாங்க. கல்யாணம் ஆன நாள்ல இருந்து, அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கல. எதுக்கெடுத்தாலும் கோவம், அடி, உதை.

ஒருநாள், அவருக்கும் பிள்ளைங்களுக்கும் பிடிச்ச மோர்க்கொழம்பும் வெண்டைக்காய் பொரியலும் பண்ணியிருந்தேன். நல்லா சாப்பிட்டாரு. அவர் சாப்பிட்ட எச்சில் தட்டுல நான் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தேன். அப்போ, அவருக்கு வந்த தபால் பத்தி கேட்டாரு. மறந்துட்டேன்னு சொல்லி, நான் வாங்கி வெச்சிருந்த தபால கொண்டு வந்து கொடுத்து மன்னிப்பு கேட்டேன். ஆனா, என் மேல கோவப்பட்டாரு. என்னை கண்டபடி திட்டிட்டாரு. சாப்பாட்ட பத்தி அசிங்க அசிங்கமா அருவருப்பு வர்ற மாதிரி சொல்லிட்டாரு.
அன்னிலேருந்து, எனக்கு எந்த சாப்பாடும் பிடிக்காம போய்டுச்சி. வாய் வழியா சாப்பிட முடியாம, நோயாளி மாதிரி டியூப் மூலமாதான் சாப்பிட்டு வந்தேன்.

இவருக்கு சமீபத்துல கண்ணுல ஆபரேஷன் நடந்துச்சி. இவர பக்கத்துல இருந்து பாத்துக்க நான் வந்திருந்தேன். அப்போ மோர்க்குழம்பும் வெண்டக்கா பொரியலும் பண்ணியிருந்தேன். இவர் சாப்பிட்ட அப்பறம் அந்த தட்டுல என்னை சாப்பிடச் சொன்னாரு.

நான் சாப்பிட உட்கார்ந்த நேரம், ஏற்கெனவே அவர் என்னை பத்தியும் சாப்பாட்ட பத்தியும் அருவருப்பா பேசினது ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சி. அதனால என்னால சாப்பிட முடியல. இவர் வற்புறுத்தியும் நான் சாப்பிடாததால என்னை அடிச்சிட்டாரு…

பேசிமுடித்தாள் சரண்யா.

டாக்டர் எதுவும் பேசாமல் போய்விட்டார்.

செந்தில்நாதன், சரண்யா இருந்த அறையை நோக்கி ஓடினான்.

சரண்யா கண்விழித்தபோது, அவள் கால்மாட்டில் தலைவைத்து அழுதுகொண்டிருந்தான் செந்தில்நாதன்.

உள்ளே வந்த டாக்டர், ஒரு வார்த்தை கொல்லும்; ஒரு வார்த்தை வெல்லும். நீங்க பேசின வார்த்தை இவங்கள கொன்னிருந்தா நிம்மதியா செத்துப்போயிருப்பாங்க.

மனுஷன் கஷ்டப்படறது எதுக்கு, நல்லா சாப்பிடறதுக்குதானே. இவங்க சாப்பாட்டுல மண்ண அள்ளிப்போட்டுடீங்களே. இது மனநல மருத்துவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயம்.

இதுக்கு மருந்து மாத்திரையெல்லாம் வேலை செய்யாது. எப்படி வாழறதுன்னு கலந்து பேசி முடிவெடுங்க. இல்லேன்னா, மறுபடியும் பிரிஞ்சி போயிடுங்க என்று அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு வெளியேறினார் டாக்டர்.

என்னை மன்னிச்சுடு சரண்யா. இல்லேன்னா, நான் உனக்கு பண்ண பாவத்துக்கு நான் செத்துப்போறேன்…

இப்ப என்ன ஆகிப்போச்சின்னு இப்படி பேசறீங்க. புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள சண்டை வரத்தான் செய்யும். ரொம்ப வருஷத்துக்குப் பிறகு மனசு திருந்தி ஒண்ணாயிருக்கோம். பழசையெல்லாம் எதுக்கு நெனச்சிக்கிட்டு. வாங்க வீட்டுக்கு போலாம். மன்னிக்கறதுதான் மனுஷ குணம். நான் உங்களை மன்னிச்சுட்டேன். இனிமே என்னை என்ன வேண்டுமானாலும் பேசுங்க. ஆனா, மத்தவங்க யாரையும் அப்படி பேசிடாதீங்க என்றாள் சரண்யா.

தீயினால் சுட்ட புண் உள் ஆறும், ஆறாதே நாவினால் சுட்ட வடு! நாவைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதே இயமம்!

***

ஆசனம்

ஏகபாதாசனம்

பொருள் விளக்கம்

ஏகம் என்றால் ஒன்று. ஒரு காலில் நின்று செய்யக்கூடிய ஆசனம் என்பதால் இதற்கு ஏகபாத ஆசனம்(ஏகபாதாசனம்) என்று பெயர்.

செய்முறை

   • விரிப்பின் மீது நேராக நிற்கவும்.

   • வலது காலை மடக்கி இடதுகாலின் உட்பகுதியில் வைக்கவும்.

 • இரண்டு கைகளையும் அகலமாக விலக்கி விரித்து, மூச்சை உள்ளிழுத்துக்கொண்டே கைகளை மேலே உயர்த்தி, கும்பிடுவதுபோல் சேர்த்து வைத்துக்கொள்ளவும்.

   • சில சுவாசங்கள் அப்படியே இருக்கவும்.

   • பின்னர் கைகளை மெதுவாக விலக்கியபடி, சுவாசத்தை வெளியிடவும்.

   • சிறிது ஓய்வுக்குப் பிறகு, காலை மாற்றிச் செய்யவும்.

பலன்கள்

ஒற்றைக் காலில் நேராக நிற்பதால் கவனம் சிதறாது. அதனால் மனம் ஒருமுகப்படும். நினைவாற்றல் பெருகும். கால்கள் வலுவடையும்.

காணொளி: மகேஷ்
படம்: பாலாஜி

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/mar/09/ஆசனம்-49-ஏகபாதாசனம்-2662431.html
2646004 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 48. உஷ்ட்ராசனக் கிரியா கே.எஸ். இளமதி Thursday, February 9, 2017 10:58 AM +0530 அஷ்டாங்கயோகம் – சமாதி

யோக நீதிக் கதை

காத்திருந்த கண்கள்

என்னோட ஆபீஸ் வடபழனியில. என்னோட ஆத்ம நண்பன் திலீபோட ஆபீஸ் போரூர்ல. எங்க ரெண்டு பேரு வீடும் ஆலப்பாக்கத்துல. அதனால, அவனும் நானும் ஆபீஸ் முடிஞ்ச பிறகு வளசரவாக்கம் அகத்தீசுவரர் கோயில்லதான் மீட் பண்ணிக்குவோம்.

திலீப்புக்கு சீக்கிரமே ஆபீஸ் முடியறதால முன்கூட்டியே வந்துடுவான். அகத்தீசுவரர் கோயில்ல எனக்காகக் காத்திருப்பான்.

சாமி கும்பிடமாட்டான். நடக்கறது நடந்தே தீரும்டா, நான் எதுக்கும் தயாரா இருக்கேன்டா. நான் நல்லது செஞ்சிருந்தா நல்லது கிடைக்கட்டும்; கெட்டது செஞ்சிருந்தா கெட்டது கிடைக்கட்டும். எது கிடைச்சாலும் ஏத்துக்கறதுக்கு நான் தாயாரா இருக்கேன்டா. கோயிலுக்குள்ள போயி அதைக் கொடு, இதைக் கொடுன்னு கேட்கறது பிடிக்காது. வெளிப் பிராகாரத்துல புல்வெளியும் பெஞ்சும் இருக்கறதுனால, உனக்காக உள்ள வந்து உட்கார்றேன். இல்லேன்னா, வர்றவரைக்கும் வெளிய காத்திருப்பேன்டா சுரேஷ் என்றான் என்னிடம்.

நம்பிக்கை இல்லாதவங்களை வற்புறுத்தக் கூடாது என்று திலீப்பை விட்டுட்டேன்.

அன்றைக்கு எங்கள் ஆபீசுக்கு கொல்கத்தாவுல இருந்து சீனியர் மேனேஜர் வந்திருந்ததால அவரோட மீட்டிங் ஆகிப்போச்சு. அதனால, திலீப்பை வீட்டுக்குப் போகச் சொன்னேன். அவனோ, பரவாயில்ல, நான் கோயில்லயே வெயிட் பண்றேன்னு சொல்லிட்டான்.

ஏன்னா, ரெண்டு பேரும் பேசி முடிச்சதுக்கு அப்பறம் பக்கத்துல இருக்க ஒரு ஹோட்டல் டிபனும் காபியும் சாப்பிட்டுட்டுத்தான் வீட்டுக்குப் போவோம்.

அவனுக்கு அழகான பெண்களைப் பார்க்கறது பிடிக்கும். ராத்திரியாகும் போதுதான் அழகழகான பொண்ணுங்க கோயிலுக்கு வருவாங்க. சரி, அதுக்காகவாச்சும் உட்கார்ந்திருக்கட்டுமே என்று நான் ஓகே சொல்லிட்டேன்.

மீட்டிங் முடிஞ்சு ராத்திரி எட்டரை மணிக்குதான் என்னால கோயிலுக்கு போக முடிஞ்சுது. ஆனா அங்க எனக்குப் பயங்கர அதிர்ச்சி காத்திருந்தது!

நண்பன் திலீப், நெத்தியில திருநீறும் குங்குமமும் வெச்சிருந்தான்!

அவனா பூசியிருக்கமாட்டான். யாராவது குடுத்து, அதை மறுக்காம வாங்கி பூசியிருப்பான்னு நெனச்சேன்.

நாங்க வழக்கமா உக்கார்ற எடத்துக்கு பக்கத்துல ஒரு தாத்தா உட்கார்ந்திட்டே இருப்பாரு. நான் போன நேரம், திலீப் அவர்கிட்ட, தாத்தா வரட்டுமா என்று சொல்லிவிட்டு அவர் காலைத் தொட்டு ஆசி வாங்கிட்டுருந்தான்.

நான் அவசர அவசரமாக சாமி கும்பிட்டு வந்ததும், இருவரும் வெளியே கிளம்பினோம். எப்போதும் இல்லாதவகையில், என் கைகளை அவன் கோர்த்துக்கொண்டான்.

டேய் மச்சான், அந்த தாத்தாவோட ஸ்டோரி தெரியுமா. ச்சே, பயங்கரம்டா என்றான்.

அப்படி என்னடா ஸ்டோரி…

வா ஹோட்டலுக்குப் போய் சாப்பிட்டுக்கிட்டே பேசுவோம்

சில்லி பரோட்டா ஆர்டர் செய்தான். அதுதான் லேட்டாக வரும்.

திலீப் ஆரம்பித்தான்.

நான் அந்தத் தாத்தாகிட்ட சும்மாதான்டா பேச்சு கொடுத்தேன். என்ன தாத்தா, ரொம்ப வருஷமா பார்க்கறோம். தெனமும் இங்க வந்து மணிக்கணக்கா உட்கார்ந்துட்டு போறீங்க. பனி, மழைன்னுகூட பாக்கறதில்ல. அப்படி இந்தக் கோயில்ல என்னதான் தாத்தா இருக்குன்னு கேட்டேன்.

என்னடா சொன்னாருன்னு…

திலீப் சொல்ல முடியாமல் அழ ஆரம்பித்துவிட்டான்.

நெஜமாவே அழறியாடா…

எல்லாத்தையுமே விளையாட்டா நினைக்காதடா என்று சொல்லிவிட்டு தாத்தாவின் கதையை தொடர்ந்தான்.

அந்தக் கோயில் தாத்தா சொன்னது இது -

என் பேரு சிவசங்கரன் தம்பி. என்னோட பால்ய வயசு நண்பனோட பேரு ஹரிகிருஷ்ணன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே ஏரியாவுல எதிர் எதிர் வீட்டுல இருந்தோம். ரெண்டு பேர் குடும்பமும் அந்நியோன்யமா இருந்தோம். நானும் ஹரிகிருஷ்ணனும் ரொம்ப குளோசு.

சின்ன வயசுல எப்படி இருந்தோமோ அதே மாதிரிதான் காலேஜ் படிக்கும்போதும் இருந்தோம். நாங்க ரெண்டுபேரும் எப்பவும் காலைல எழுந்திரிச்சி வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருக்கற வயக்காட்டுப் பக்கம் போய் காலைக்கடன்களை முடிச்சிட்டு, நாட்டு நடப்புகளை பேசிக்கிட்டே வீட்டுக்கு திரும்பி வருவோம்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணம் ஆகி புள்ளகுட்டின்னு ஆன பிறகும் இந்தப் பழக்கம் எங்கள விட்டுப் போகல.

ரிடையர் ஆகி உட்கார்ந்த பிறகும்கூட, ஒண்ணா வெளிய போயிட்டு வீட்டுக்கு வருவோம். வரும்போது, வழியில கெடைக்கிற மூலிகை இலைகள், பிரண்டைத் தண்டு, பூக்களை பறிச்சிக்கிட்டு வருவோம்.

சின்ன வயசுல இருந்து எங்கள ஒண்ணா பாக்கறவங்க எல்லாரும், என்னடா எப்பப் பார்த்தாலும், புருஷன் பொண்டாட்டி மாதிரியே சுத்திட்டு இருக்கீங்களேன்னுதான் கேட்பாங்க.

இந்தக் கோயிலுக்கு நானும் அவனும் பத்து வருஷமா ஒண்ணா வந்துகிட்டு இருந்தோம். எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கையெல்லாம் கெடையாது. என் நம்பிக்கை எல்லாம் என் நண்பன் ஹரிகிருஷ்ணன்தான்.

அப்பன்னா, உங்க நண்பர் ஹரிகிருஷ்ணன்…

சொல்றேன் தம்பி. என் குடும்பத்துல அப்போ ஆயிரத்தெட்டுப் பிரச்னைகள். சின்ன வயசில இருந்தே ஏதாச்சும் சோதனை வந்திட்டேதான் இருக்கும். என்னோட கஷ்டத்தை எல்லாம் அவன்கிட்டதான் வந்து சொல்லுவேன். அவன், கடவுள்கிட்ட முறையிடுடான்னு சொல்லுவான். எனக்கு அதுல நம்பிக்கை இல்லை. நீ சொல்ற ஆறுதலைக்கூட உன்னோட கடவுள் சொல்லவில்லையே. உன்கிட்ட சொன்னா போதும்னு எல்லாத்தையும் சொல்லுவேன். அத்தனைக்கும் நிதானமா ஆறுதல் சொல்லுவான். தைரியமூட்மூவான், நம்பிக்கையளிப்பான்.

அப்படி உங்களுக்கு என்ன பிரச்னை தாத்தா?

என் பொண்டாட்டிக்கு கிட்னி பெயிலியர் ஆயிடுச்சு. என் பொண்ணு அவ புருஷனோட வாழாம புள்ளைங்களோட வந்து என் வீட்டுல உட்கார்ந்துட்டா. என் பையனுக்கோ பிள்ளை இல்லை. அவன் பொண்டாட்டி அவனோட கோச்சிக்கிட்டு அவ அம்மா வீட்டுக்குப் போயிட்டா!

பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு வாங்கின கடனால வீடு ஏலத்துக்கு வந்துடுச்சு. இதெல்லாம் தாங்கிக்க முடியாம எனக்கு பிரஷ்ஷர் அதிகமாகியிடுச்சு!

தெனமும் நடக்கிற ஒவ்வொரு கஷ்டத்தையும் ஹரிகிருஷ்ணன்கிட்டதான் சொல்லிட்டு இருந்தேன். சிவசங்கரா, எனக்குத் தெரிஞ்சு நீ யாருக்கும் ஒரு தீங்கும் செஞ்சதில்ல. தைரியமா இருன்னு சொல்லிட்டே இருப்பான். அவன்கிட்ட சொல்லிட்டு வந்தாபோதும். அன்னிக்கு ராத்திரி நிம்மதியா தூங்கிடுவேன். ஒருநாள் ஹரிகிருஷ்ணனோட பொண்டாட்டி செத்துப்போயிட்டாங்க. அவன் பையன் கல்யாணம் பண்ணிட்டு அமெரிக்காவுக்கு போயிட்டான். அவன் எத்தனையோ தடவ அமெரிக்காவுக்கு வாங்கப்பான்னு கூப்பிட்டு பார்த்துட்டான். நண்பன் சிவராமனை விட்டுட்டு எங்கயும் வரமாட்டேன். அமெரிக்காவும் வேண்டாம், ஆப்பிரிக்காவும் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டான்.

அவனுக்கு, ஒரு ஆயாம்மா சமைச்சுப் போட்டாங்க. அதைச் சாப்பிட்டுட்டு, வீடு உண்டு இந்தக் கோயில் உண்டுன்னு நிம்மதியா இருந்திட்டிருந்தான் தம்பி. அவனுக்கு நான்தான் கதி. எனக்கு அவன்தான் கதி. என்கிட்ட மட்டும்தான் பேசுவான். வேற யாருகிட்டயும் அநாவசியமாப் பேசமாட்டான். திடீர்னு அதுக்கும் ஒருநாள் சோதனை வந்துச்சு தம்பி.

தாத்தா முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தான் திலீப். அவர் கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்தது. பேச முடியாமல் மூச்சு வாங்கினார்.

திலீப் ஆறுதலோடு தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துத் தடவினான்.

தழுதழுத்த குரலோடு பேச ஆரம்பித்தார் தாத்தா.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஒத்தாசையா இருந்தோம். யார் கண்ணு பட்டுச்சோ தெரியல.

என்னாச்சு தாத்தா?

அமெரிக்காவுல ஹரிகிருஷ்ணனோட பையன் இருக்கறதா சொன்னேனே. அவன் பொண்ணுக்கு நாலு வயசு ஆனதும் ஸ்கூல்ல சேர்த்துட்டாங்க. இவங்க ரெண்டு பேரும் வேலைக்கு போறதால, பொண்ண பாத்துக்க ஆள் இல்ல. அதனால, அப்பாவ அமெரிக்காவுக்கு வரச் சொல்லிட்டான்.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த திலீப்புக்கே நெஞ்சு அடைத்தது.

ஹரிகிருஷ்ணன் முடியாதுன்னு எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்திருக்கான். பையன் சண்டை போட்டிருக்கான். ஒரே பையன். கடைசிக் காலத்துல தன்னோட காரியத்தை அவன்தான கவனிக்கனும். அதனால, அரை மனசோட ஒத்துக்கிட்டான்.

அதைக் கேட்டதுல இருந்து என்னால தாங்கிக்க முடியல. நான் செத்த பிறகு நீ எங்க வேணாலும் போடா. உன்னை விட்டுட்டு என்னால இருக்கமுடியாதுடா ஹரின்னு அவனை கட்டிப் பிடிச்சி அழுதேன்.

இல்லடா, என்னை மன்னிச்சுடு. நான் போய்த்தான் ஆகனும். நான் உன்னை தனியா விட்டுட்டு போகல, இந்த அகத்தீஸ்வரன்கிட்ட ஒப்படைச்சிட்டுப் போறேன். அவன்கிட்ட உன்னை பத்தி சொல்லியிருக்கேன். நீ என்கிட்ட உன் கஷ்டத்த சொன்ன மாதிரி, இனி அவன்கிட்ட சொல்லிட்டுப் போடா. என்கிட்ட சொன்னப்போ என்னால ஆறுதல்தான் சொல்ல முடிஞ்சது. ஆனா அகத்தீஸ்வரன் உனக்கு தீர்வே தருவான். இது சத்தியம்னு சொல்லிட்டு கெளம்பிட்டான்.

எப்போ தாத்தா?

பதில் சொல்லமுடியாமல் தாத்தா கண்ணீர்விட்டுப் பலமாக அழுதார்.

ஹரிகிருஷ்ணன் அமெரிக்காவுக்கு போன நாள்ல இருந்து தெனமும் இந்தக் கோயிலுக்கு வந்து, அவன் சொன்ன மாதிரி அகத்தீஸ்வரனை ஹரிகிருஷ்ணனா நினைச்சிட்டு என் கஷ்டத்த சொல்லுவேன். என்ன ஆச்சரியம் தெரியுமா தம்பி, உன் பேரு என்ன?

திலீப்.

நல்லா கேட்டுக்கோ, அறுவது வயசுல ரெண்டு பேரும் ரிடையர்டு ஆனோம். பத்து வருஷமா இந்தக் கோயிலுக்கு வந்துட்டு இருந்தோம். எழுபது வயசுல ஹரிகிருஷ்ணன் அமெரிக்காவுக்கு போயிட்டான். எங்களுக்கு இப்போ தொன்னூறு வயசாகுது. இருபது வருஷமா அங்கதான் இருக்கான்.

ரொம்ப ஆச்சரியம் தாத்தா...

ஆமாம்ப்பா. அதுல என்ன பெரிய ஆச்சரியம் தெரியுமா, நான் முறையிட முறையிட, என் குடும்பத்துல இருந்த கஷ்டங்கள் அத்தனையும் ஒவ்வொன்னா விலக ஆரம்பிச்சிச்சு. இயற்கை வைத்தியத்துக்கு மாறினதால, என்னோட மனைவிக்கு கிட்னி சரியாய்டுச்சி. என் பொண்ணு திடீர்னு கெளம்பி அவ புருஷன் வீட்டுக்கு போயிட்டா. அதே சமயம், என்னோட மருமகளை அவங்க வீட்டுக்காரங்களே கூட்டிட்டு வந்து சமாதானப்படுத்தி விட்டுட்டுப் போனாங்க. அடுத்த வருஷமே என் மகனுக்கு பொண்ணு பொறந்துட்டா! எனக்கு இருந்த பிரஷ்ஷரும் நார்மலாயிடுச்சு. ஒரு காலி மனைய வித்து கடனை எல்லாம் தீர்த்துட்டேன்.

இப்போ, இந்த அகத்தீஸ்வரர் புண்ணியத்துல எனக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. நண்பன் ஹரிகிருஷ்ணன் பக்கத்துல இல்லாத குறைதான். அவன் அமெரிக்காவுக்கு போன பிறகு, இருபது வருஷமா தினமும் நான் மட்டும் ஒத்தையா வந்து அகத்தீஸ்வரரைக் கும்பிட்டுட்டு, இதோ ஹரிகிருஷ்ணன் உட்கார்ந்திருந்த பெஞ்சுல வந்து நிம்மதியா உட்கார்ந்துடுவேன் தம்பி. திக்கற்றவங்களுக்கு தெய்வம்தான் துணை. நல்லா கும்பிட்டுக்கோன்னு சொன்னாருடா என்று சுரேஷிடம் தாத்தாவின் கதையை திலீப் சொல்லி முடித்தான்

என்னால அதுக்கு மேல சும்மா வெளிய உக்கார முடியல. எழுந்து கோயிலுக்குள்ள போய் சாமிய கும்பிட்டுட்டு வந்தேன். அந்த நேரத்துலதான் நீயும் வந்தே. நீ சொன்னப்ப நான் நம்பலைடா. ஆனா, இப்ப எனக்கும் கடவுள் நம்பிக்கை வந்துடுச்சுடா என்றபோது அவனது மொபைல் ஒலித்தது.

ஆன் செய்து பேசினான். அப்படியா தாத்தா? சந்தோஷம். நீங்க ஜெயிச்சிட்டீங்க தாத்தா. இனிமே உங்களையும் உங்க ஃப்ரெண்ட் ஹரிகிருஷ்ணனையும் யாரும் பிரிக்க முடியாது. உங்க நட்பு ஜெயிச்சிடுச்சு. உங்களை மாதிரியே எனக்கும் ஒரு க்ளோஸ் ப்ஃரெண்டு இருக்கான் என்றபடி என்னைக் கட்டித் தழுவிக்கொண்டான் திலீப்!

என்னன்னு சொல்லுடா. போன்ல யாரு…

கோயில்ல பார்த்த அந்த தாத்தான்டா. அவரோட அமெரிக்கா ஃபிரெண்டு ஹரிகிருஷ்ணன் சென்னைக்கே நிரந்தரமா திரும்பி வரப்போறாராம். அவங்க ரெண்டு பேரும் ஜோடியா மறுபடியும் கோயிலுக்கு வரப்போறாங்களாம் என்று சொன்னபோது, என்னை அறியாமல் நானும் திலீபை கட்டி அணைத்துக்கொண்டு கண்ணீர் சிந்தினேன்!

***

ஆசனம்

உஷ்ட்ராசனக் கிரியா (ஒட்டகாசனக் கிரியா)

செய்முறை

மண்டியிட்டு வஜ்ராசனத்தில் அமரவும்.

பின்னர் இரண்டு முழங்கால்களிலும் நிற்கவும்.

பின்னர் இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் முழங்கால்களுக்கு அருகில் வைத்து, முதுகை ஒட்டகம்போல உயர்த்திக்கொண்டு முகத்தைக் கவிழ்த்து இரண்டு கைகளுக்குள்ளும் இருக்கும்படியாக வைத்துக்கொள்ளவும். தாடையால் தொண்டைப் பகுதி மூடப்பட்டிருப்பதுபோல அழுத்தமாக வைத்துக்கொண்டு இருக்க வேண்டும்.

சில சுவாசங்கள் எடுக்கவும். பின்னர் நிமிரவும்.
 

பின்னர் கைகள் இரண்டையும் பின்பக்கமாகக் கொண்டுசென்று உள்ளங்கைகளை குதிகால்களின் மீது மாற்றி ஊன்றி வைத்துக்கொள்ளவும்.

அதாவது, வலது உள்ளங்கையை இடது குதிகாலிலும், இடது கையை வலது குதிகாலிலும் வைத்து மல்லார்ந்து இருக்கவும்.

முகத்தை அன்னார்ந்து பார்த்து வைக்கவும்.

ஆழ்ந்த சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

பின்னர் கைகளை உள்பக்கமாகக் கொண்டுவந்து ஆசனத்தைக் கலைத்து வஜ்ராசனத்தில் அமரவும்.

இதை திரும்பத் திரும்பச் செய்யவும்.

பலன்கள்

உடல் பின்பக்கமாக வளைக்கப்படுவதால் மார்பும் வயிறும் விரிவடையும்.

பின்னந்தலைக்கு ரத்த ஓட்டம் கிடைப்பதால், மூளைக்கு புத்துணர்ச்சி கிடைக்கிறது. முதுகுத் தண்டுவடம் வழியாகச் செல்லும் நரம்பு மண்டலம் புத்துணர்ச்சி பெறும்.

கைகளை கால்களில் மாற்றி வைப்பதால், வயிற்றுத் தசைகள் வளைக்கப்பட்டு, ஜீரணக் கருவிகள் நன்றாகத் திருக்கி முறுக்கப்பட்டு, ஜீரண சுரப்பிகள் மிகுதியாகச் சுரக்கும். இதனால் சர்க்கரை நோய் வராது.

நுரையீரல்கள் விரிவடைந்து ஏராளமான காற்றை உள்ளிழுக்கமுடியும்.

கைகளும் பலம்பெறும்.

***

காணொளி: அருள்ஜோதி
புகைப்படம்: ப்ரியா

 

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/feb/09/ஆசனம்-48-உஷ்ட்ராசனக்-கிரியா-2646004.html
2638765 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 47. நாபி ஆசனக் கிரியா கே.எஸ். இளமதி Thursday, January 26, 2017 02:56 PM +0530 அஷ்டாங்க யோகம் - தியானம்

யோக நீதிக் கதைகள்

கடவுளுக்குக் கண் உண்டா?

அக்கவுன்டன்ட் ஜெனரல் அலுவலகத்தில் சீஃப் சூப்பிரன்டென்ட் மாதவன், மகா வம்புக்காரர். யாரிடம் எப்படி வம்பு இழுப்பது என்றே எப்போதும் வரிந்துகட்டிக்கொண்டு அலைபவர். அவரது கண்கள் இருக்கையில் இருந்தபடியே. யாரிடம் என்ன குறை காணலாம் என்று அலைபாய்ந்துகொண்டிருக்கும்.

குறிப்பாக எளியவர்களை, தாழ்ந்தவர்களை, பலவீனமானவர்களை மற்றவர்கள் முன்னால் எள்ளி நகையாடி, மனிதாபிமானத்தின் எதிரியாக வாழ்ந்தார் சூப்பிரன்டென்ட் மாதவன்.

அலுவலக பியூன் லோகு சிறந்த பெருமாள் பக்தன்.

அன்று புரட்டாசி முதல்வாரம். காலையிலிருந்து சாப்பிடாமல் விரதம் அனுஷ்டிப்பவன். பசி மயக்கத்தில் லெட்ஜரை தலைகீழாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். லெட்ஜரின் முதுகுப் பகுதி மேலேயும் திறந்த பகுதி கீழேயும் இருந்தது.

ஏன்டா அறிவுகெட்ட முண்டமே, சோறு துன்றியா வேற எதாவது துன்றியா? லெட்ஜரை தலைகீழா பிடிச்சிருக்கியே?

சூப்பிரன்டென்ட் மாதவன், எல்லார் மத்தியிலும் சத்தம்போட்டு லோகுவை அசிங்கப்படுத்தினார்.

லோகு தவறை உணர்ந்து சாரி சார் என்றபடி லெட்ஜரை நேராகப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ஆனால், மாதவன் விடவில்லை.

பண்றதை எல்லாம் பண்ணிட வேண்டியது. கேட்டா சாரி சார்னு ஈஸியாச் சொல்லிட வேண்டியது. என்னடா வழக்கம் இதெல்லாம், எங்க இருந்துடா கத்துக்கிட்டீங்க? எப்படா மாறப்போறீங்க? என்றார் மாதவன்.

சாரி சார். இன்னிக்கு கொஞ்சம் மனசு சரியில்லை. அதனால, அவசரத்துல லெட்ஜரை தலைகீழா தூக்கிட்டு வந்துட்டேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க சார் என்று சொல்லியும்கூட அவனை விடவில்லை.

ஓ, உனக்கு மனசு சரியில்லையாக்கும்? எனக்கும்தான் மனசு சரியில்லை. தலையைக் கவுத்தி டேபிள்லயே படுத்துக்கட்டுமாடா? என்றார் சத்தம் போட்டு.

அதிகாரி என்று இருந்தால், அவருக்கென்று ஜால்ரா தட்டுவோர் இல்லாமலா இருப்பார்கள்!

கெக்கக்கே பிக்கக்கே என்று அந்த ஜால்ராக்கள் சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

ஒனக்குப் புள்ளை இருக்காடா மாதவா?

என்ன சார் இப்படிக் கேட்கறீங்க?

அதோட பர்த் டே தெரியுமாடா?

எதுக்கு சார் இப்ப அதெல்லாம்?

தெரியுமா தெரியாதா. அதச் சொல்லுடா மொதல்ல.

எதற்காக இப்படி எல்லாம் கேட்கிறார் என்றுதான் லோகு யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

மறுபடியும் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தார் மாதவன்.

முழிக்கிறான் பாருங்க மண்டு. பிள்ளையோட பர்த் டேயை கேட்டா யோசிக்கறான். உனக்கு தெரியலன்னா விடுடா, நான் சொல்றேன். போன வருஷம் நவம்பர் பன்னெண்டு, மத்தியானம் ஒரு மணிக்கு. சரியாடா? என்னடா முழிக்கற? இப்போதானடா ஜனவரி பொறந்திருக்கு. சரியா மூணு மாசம் ஆகுது. சரியா தப்பான்னு அவனையே கேளுங்க என்ற சக அலுவலர்களைப் பார்த்து எகத்தாளமாகக் கையை ஆட்டிக் காட்டினார் மாதவன்.

லோகுக்கு அழுகை வந்துவிட்டது.

அவனது அப்பாவித்தனத்தைப் பார்த்து அலுவலகமே எதிரொலிக்கச் சிரித்தார் மாதவன். அவரது பார்வையில், குறைந்த சம்பளம் வாங்கும் அலுவலகர்கள் எவருமே கேவலமாகத் தெரிவார்கள்.

சொல்றா, நான் சொல்றது சரிதான. ஒனக்கு புள்ள பொறந்து மூணு மாசம் ஆவுது. சரியா?

ஆமாம் சார். ஆனா, அது எதுக்கு இங்க சார்…

தூக்கத்துல தட்டி எழுப்பிக் கேட்டாகூட, பிள்ளையோட பொறந்த தேதியை டான்னு சொல்லணுன்டா. அவன்தான்டா சரியான தகப்பன். நீ என்னடான்னா முழிச்சிட்டு நிக்கறே.

மாதவன் போல சுயநல ஜாதிக்கார அலுவலர்கள், தங்கள் பங்குக்கும் லோகுவை சீண்டிப் பார்த்தார்கள்.

என்ன லோகு, சூப்பிரன்டென்ட் சார் என்னன்னமோல்லாம் சொல்றாரு. என்னடா என்றபடி, லோகுவை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து கண்ணடித்தபடி கேட்டார் சீஃப் அக்கவுன்ட்ன்ட் அய்யாவு.

கையில் இருந்த லெட்ஜரை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு போய் அவர் தலையில் ஓங்கி அடிக்கலாம் போலிருந்தது லோகுவுக்கு.

சார், என் குழந்தைக்கு ரெண்டு நாளா ஜுரம் சார். நான் அந்தக் கவலைல இருந்தேன். லெட்ஜரை தெரியாம தலைகீழா பிடிச்சிட்டேன். தப்புன்னு தெரிஞ்சி சாரி கேட்டுட்டேன். அதுக்குப்போய் எதுக்கு என் குழந்தை விஷயத்தை எடுக்கறீங்க.

எதை சொன்னாலும் தப்பாவே எடுத்துக்கிட்டா நான் என்னடா பண்றது லோகு. ஒனக்கு புள்ள பொறந்ததுமே நீ பர்மிஷன் சொல்லிட்டு போனியே. அந்த நாளு எனக்கு நல்லா நினைவு இருக்குடா. உன் வீட்டுக் காரியம் மட்டும் இல்லடா லோகு. நம்ம ஆபீஸ்ல யாரு எதுக்கு லீவு போட்டாலும், அந்த லீவு அப்பவே என மனசுல ஆழமா பதிஞ்சிடும்டா லோகு.

நீங்க சொல்றது எனக்கு புரியலை சார்.

புரியும்படி சொல்லணுமா? உன் கொழந்தைய நீ தலைகீழா தூக்கிப் பிடிப்பியா? கழுத்து சுளுக்கிக்கிடாதா? லெட்ஜரும் கணக்கு வழக்குகளை சுமந்துட்டு இருக்கற புள்ள மாதிரிதான்டா. அது சீக்கிரமா பிஞ்சிபோயிடாது. அதுக்குதான் உன் புள்ளைய உதாரணம் காட்டினேன். அப்பத்தான்டா உறைக்கும், அக்கரை வரும். மறுபடியும் இந்தத் தப்பை செய்யமாட்ட. எனக்கு நேச்சராவே மெமரி பவர் கொஞ்சம் அதிகம். அதனால, உன் புள்ளையோட பர்த் டேயை ஞாபகம் வெச்சிக் கேட்டேன். சரி, போய் வேலைய பாருடா என்றார் மாதவன்.

அத்தனை பேர் முன்னாலும் அவர் தன்னை அசிங்கப்படுத்திவிட்டு பிறகு சமாதானப்படுத்தியது அறுவறுப்பாக இருந்தது லோகுவுக்கு. உள்ளுக்குள் குமுறினான்.

தனது இருக்கையில் இருந்தபடியே கையை அசைத்து ஆட்டி, என்னடா ஆச்சு உனக்கு? என்று கத்தினார் மாதவன்.

அந்தப் பக்கமாக நடந்து சென்ற செக்யூரிட்டி, லோகுவின் முதுகில் தட்டி, என்னப்பா யோசனை, சூப்பிரென்ட் ஏதோ சொல்றாரு பாரு என்றபடி கடந்துபோனார்.

லோகு சுயநினைவை இழக்கவில்லை.

மாதவன் தலைக்கு மேலே சுவற்றில் இருந்த அலமேலுமங்கை உடனுறை ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாளை உற்றுப் பார்த்து முறையிட்டுக்கொண்டே நின்றான். பிறகு நடையைக் கட்டினான்.

காலையில் வேலைக்கு வந்ததுமே, பெருமாள் படத்தை பார்த்துவிட்டுத்தான் இருக்கையில் அமர்வது வழக்கம் லோகுவின் வழக்கம்.

*

புரட்டாசி இரண்டாவது வாரம்.

அலுவலகத்துக்கு திடீரென்று விஜிலென்ஸ் ஆபீஸர் இன்ஸ்பெக்ஷனுக்கு வந்திருந்தார்.

அவர், அலுவலக நிர்வாகத்தில் நடக்கும் சீர்கேடுகளையும் விசாரிக்கக் கூடுதல் அதிகாரம் பெற்றுக்கொண்டு வந்திருந்தார்.

அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியே தனது அறைக்குள் அழைத்து, விரிவாக விசாரித்து குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

சீஃப் அக்கவுன்டன்டில் இருந்து செக்யூரிட்டி வரை அத்தனை பேரையும் பார்த்து, அவர்களுடைய மனக்குறைகளை தனித் தனியே கேட்டறிந்தார்.

அவர் இயல்பிலேயே மிகச் சிறந்த மனிதாபிமானியாகக் காட்சியளித்தார். நெற்றி நிறைய பெருமாள் நாமம் இட்டிருந்தார். கை விரலில் திருப்பதி பெருமாள் உருவமிட்ட மோதிரமும் அணிந்திருந்தார்.

*

புரட்டாசி மூன்றாவது வாரம்.

விஜிலென்ஸ் ஆபீஸர் வந்து சென்ற அடுத்த வாரமே, சீஃப் அக்கவுன்டன்டு மாதவனுக்கு கட்டாய இடமாற்றல் உத்தரவு வந்து சேர்ந்தது!

அதிச்சியில் உறைந்துபோய்விட்டார் மாதவன்.

பெருமாளே, நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? என் வேலையை நான் சரியாதானே செஞ்சிட்டு வந்தேன். எதுக்கு எனக்கு இப்படி ஒரு தண்டனை குடுத்தே? அதுவும் சட்டீஸ்கருக்கு என்று கண்கள் பனிக்கக் கேட்டார்.

தலைவலியும் காய்ச்சலும் தனக்கு வந்தால்தானே தெரியும்!

*

புரட்டாசி நான்காவது வாரம்.

சட்டீஸ்கர் மாவட்டம், ரெய்ப்பூர் அலுவலகத்துக்கு மாற்றலாகிப்போய், சோகத்தோடு உட்கார்ந்தார் மாதவன்.

அங்கும் அவரது வாயாடல் தொடர ஆரம்பித்தது. ஆனால், அவரது வார்த்தைகள் எதுவும் அங்கு எடுபடவில்லை.

எல்லாமே விழலுக்கு இரைத்த நீராகிப்போனது.

நடுத்தர ஊழியர்கள், கீழ்நிலைப் பணியாளர்கள் அனைவரையும் வாய்க்கு வந்தபடி தமிழிலேயே திட்டிக்கொண்டிருந்தார். யாரும் திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. ஆங்கிலத்திலும் திட்டிப் பார்த்தார். அப்போதும் யாரும் திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை.

காரணம், அங்கு யாருக்குமே ஆங்கிலமும் தெரியாது; தமிழும் தெரியாது! தெரிந்ததெல்லாம் இந்தி ஒன்றே.

ஆனால், மாதவனுக்கோ இந்தி தெரியாது!

அதுமட்டுமல்ல, அங்கு வேலை பார்க்கும் அனைவரும் அவரது பொறுமையைச் சோதிப்பதுபோலவே நடந்துகொண்டார்கள். ஆத்திரமடைந்த மாதவன், தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டார்.

கோபத்தின் உச்சத்தில், சென்னையில் இருக்கும் நினைப்போடு சுவற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

பெருமாள் படம் இல்லை. வெறும் சுவர்தான் இருந்தது.

மூன்று வாரங்களுக்கு முன், பியூன் லோகுவை அசிங்கப்படுத்தியபோது, பெருமாள் படத்தை அவன் உற்றுப் பார்த்தது நினைவுக்கு வந்தது.

அப்போது அந்தப் பக்கம் பாத்ரூமுக்கு வந்த ஒரு ஊழியர், மாதவனுக்கு சலாம் போட்டுவிட்டு இந்தியில் ஏதோ சொன்னார்.

மாதவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அருகில் இருந்த அட்டண்டரிடம் கேட்டார்.

“ஏன் கவலையா இருக்கீங்க. கடவுள் நாம செய்யறதை எல்லாம் பார்த்துகிட்டேதான் இருக்காரு. நாம் யாரையுமே புண்படுத்தக் கூடாது. சாந்தமா இருங்கன்னு” சொல்லிட்டுப் போறாரு சார் என்றார்.

மாதவன் முதல்முறையாக அதிர்ச்சியடைந்தார்.

அதற்குள் பாத்ரூம் போய்விட்டுத் திரும்பிய அந்த நபர், ஐயா ஒரு நிமிஷம். எனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சம் தமிழ் தெரியும். நீங்க இங்க வேலை பார்க்கறவங்களை ஒவ்வொரு நாளும் பேசற வார்த்தைகள் கடவுளுக்கே அடுக்காது சார். எனக்கு தமிழ் சரியா பேச வராதுதான். ஆனா பேசறது நல்லா புரியும். இந்த ஆபீஸ்ல நீங்க பேசற ஆபாசமான வார்த்தைகளைக் கேட்டுட்டு இருக்கறது ரெண்டு பேரு. ஒண்ணு நானு. இன்னொன்னு பெருமாள் என்று சொல்லிவிட்டு, அவர் வழியில் போய்க்கொண்டே இருந்தார்.

இரண்டாவது முறையாக அதிர்ச்சியடைந்த மாதவன், தன் செயலை நினைத்து நிலைகுலைந்துபோனார்!

பெருமாள் தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்து தண்டித்துவிட்டார். இனிமேல், யாரையும் எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் புண்படுத்திப் பேசக் கூடாது என்று அப்போதே உறுதி எடுத்துக்கொண்டு இருக்கையை விட்டு எழுந்தார்.

அந்த சமயம், மொட்டைத் தலையோடு தட்டு நிறைய லட்டுப் பிரசாதத்தைக் கொண்டுவந்து நீட்டினார் ஒரு கீழ்ப் பணியாளர்!

***

ஆசனம்

நாபி ஆசனக் கிரியா

நாபி ஆசனத்தில் சிறு மாற்றத்துடன் செய்யக்கூடிய ஆசனம் என்பதால் இது நாபி ஆசனக் கிரியா என்று அழைக்கப்படுகிறது.

செய்முறை

  • குப்புறப் படுத்துக்கொள்ளவும்.

  • பின்னர் இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு நேராக நீட்டி விரிப்பின் மீது வைக்கவும்.

  • பின்னர் வலது கையையும் இடது காலையும் மட்டும் உயரத் தூக்கவும்.

  • அதே நிலையில் சில சுவாசங்கள் செய்யவும்.

  • பின்னர் கை, காலை கீழே வைத்துவிட்டு, இடது கையையும், வலது காலையும் உயரத் தூக்கவும்.

  • அதே நிலையில் சில சுவாசங்கள் செய்யவும்.

  • பின்னர் கை, காலை கீழே வைத்துவிட்டு நன்றாக ஓய்வெடுக்கவும்.

  • இதைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்யவும்.

     

     

பலன்கள்

  • நாபி ஆசனத்தில் கைகால்களைத் தூக்கிச் செய்யும்போது, பொதுவான முறையில் ரத்தம் மேலும் கீழும் ஓட்டம்பெறும்.

  • ஆனால், இவ்வாசனத்தில் கை கால்களுக்கு ரத்த ஓட்டம் மாறி மாறிச் செல்லும். வலது கையில் இருந்து இடது காலுக்கும், இடது கையிலிருந்து வலது காலுக்கும் ரத்தம் மாறி மாறி ஓடும்.

  • இதனால், இடுப்புப் பகுதியில் சுழற்சி முறையில் ரத்த ஓட்டம் ஏற்படுவதால், சிறுநீரகங்கள், ஆண்-பெண் குறிகளுக்கும் பெருங்குடலுக்கும் நல்ல ரத்த ஓட்டம் கிடைக்கிறது.

  • மலச்சிக்கல் தீர்கிறது.

  • ஆண்மை பெண்மை எழுச்சி பெறுகின்றன.


வீடியோ - பாலாஜி
புகைப்படம் - ஷன்மதி

 

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/jan/26/ஆசனம்-47-நாபி-ஆசனக்-கிரியா-2638765.html
2627720 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 46. கோமுகாசனக் கிரியா கே.எஸ். இளமதி Thursday, January 5, 2017 06:11 PM +0530 அஷ்டாங்கயோகம்

தாரணை (உறுதி)


யோக நீதிக் கதை

லிஃப்ட் கிடைக்குமா?

தினேஷ், ஒரு கம்பெனியில் மார்க்கெட்டிங் ஆபீஸருக்கான இன்டர்வியூவுக்கு புறப்பட்டான்.

வானம் மப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான். பேருந்து ஒன்று கூட்டத்தோடு வேகமாக வந்தது. நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்து கண்டக்டர் இரட்டை விசில் கொடுக்க, நிற்காமலேயே போனது.

தினேஷ் துரத்திக்கொண்டே ஓடினான். ஆனால், பிடிக்க முடியவில்லை. கைக்கு எட்டியும் வாய்க்கு எட்டாத வேதனையோடு, மூச்சு வாங்கியபடி கண்ணை விட்டு மறைந்துகொண்டிருந்த பேருந்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான்.

திடீரென்று ஒரு பைக் அவன் அருகே வந்து நின்றது. உங்கள டிராப் பண்ணவா சார்?

தினேஷ் திகைப்பாகப் பார்த்தான்.

லிஃப்ட் வேணுமா? என்றார் அவர்.

பரவாயில்லை சார். ரொம்ப தேங்க்ஸ். அடுத்த பஸ் வரும். நான் போய்க்கிறேன் என்று தன்மையுடன் பதில் அளித்தான்.

எங்க போகணும்?

மயிலாப்பூர் டேங்க்.

நானும் அந்தப் பக்கமாத்தான் போறேன். வாங்க…

தேங்க்ஸ் சார், அடுத்த பஸ் இப்ப வந்துடும்... என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அடுத்த பேருந்து வந்தது. அதிலும் கூட்டம்.

தினேஷ் முண்டியடித்துக்கொண்டு ஏறிவிட்டான். பேருந்து நகன்றது.

பைக்காரர் அவனை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக்கொண்டே “ஸ்டார்ட்” செய்தார்.

தினேஷ் அவருக்கு டாட்டா காட்டியபடி பெருந்தன்மையோடு மறைந்தான்.

இன்டர்வியூவுக்கு முதல் ஆளாகப் போய் உட்கார்ந்தான். ஒருவர் ஒருவராகப் பின்னர் வந்தனர். ஆபீஸ் உதவியாளர், அவர்களிடம் இருந்து “கால்ஃபார்” கடிதங்களைப் வாங்கி வைத்துக்கொண்டார்.

*
முதல் ஆளாக உள்ளே அழைக்கப்பட்டான் தினேஷ்.

அதிகாரி அவனை வரவேற்றார். ‘புதுமையான’ கேள்விகள் கேட்டார்.

நீங்க அவசரமா ஒரு இடத்துக்குப் போயாகணும். பேருந்தே வரலை. எப்படிப் போவீங்க?

சார், பேருந்து எப்பவுமே லேட்டாதான் வரும்னு தெரியும். அதனால அரைமணி நேரம் முன்னதாகவே கிளம்பிடுவேன்.
யார்கிட்டயாவது லிப்ட் கேட்டு போகமாட்டீங்களா?

என்னால எதுக்கு சார் அடுத்தவங்களுக்கு கஷ்டம். என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் அது தப்பான பழக்கம். இன்னிக்கு ஒருத்தர் “லிப்ட்” குடுத்தார்ன்னு ஏறிக்கலாம். நாளைக்கு அவரை அதே எடத்துல பாக்கும்போது ரெண்டு பேருக்குமே தர்மசங்கடம். தொடர்ந்து லிப்ட் குடுப்பாங்கன்னு எதிர்பார்க்கறதும் தப்பு, குடுக்கறதும் தப்பு. வீணான வருத்தங்கள் எதுக்கு சார்…

அதைவிட, அரை மணி நேரம் முன்னாடியே வீட்டுல இருந்து கிளம்பிட்டா எல்லாம் சாதகமா இருக்கும். அரை மணி நேரம் லேட்டா கிளம்பிப் பாருங்க, எல்லாமே சோதனையா ஆயிடும்.

இன்டர்வியூ நடத்தியவர் முகத்தில் மகிழ்ச்சி, வெரி நைஸ். டயத்துக்கு கிளம்பற இந்தப் பக்குவம் உங்களுக்கு எப்படி வந்துச்சு?

வாழ்க்கைக்கு காலமும் பணமும் ரொம்ப முக்கியம். டைம்  மேனேஜ்மென்ட் இல்லாம, எவ்வளவு சம்பாதிச்சாலும் பயன்படாது. மணி மேனேஜ்மென்ட் இல்லாம எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தாலும் பயன்படாது சார். நேரத்தையும் பணத்தையும் துளித் துளியா அருமை தெரிஞ்சு பயன்படுத்தினா, அந்த மனுஷன யாராலும் அசைக்கவே முடியாது.

சரி, நீங்க சொல்றபடியே பார்த்தா, நீங்க பணத்தை மேனேஜ் பண்ணியிருந்தா, எதுக்கு வேலை தேடறீங்க…
 
சார், என்கிட்ட பணம் மட்டும்தான் இல்லை. அதுக்குதான் வேலை தேடிக்கிட்டிருக்கேன். என்கிட்ட டயம் மட்டும்தான் இருக்கு. எனக்கு கிடைச்சிருக்கற டயத்தை சரியா செலவழிச்சா, பணம் என்னைத் தேடி வரும். அந்த நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு. பணத்தை சம்பாதிக்கணும்னா, முதல்ல நேரத்தை சம்பாதிக்கணும். அந்த வகையில, நான் நேரத்தை நல்லாவே சம்பாதிச்சிட்டேன்.
அதெப்படி? இருக்கறது இருபத்தி நாலு மணி நேரம்தானே?

சார், இருபத்தி நாலு மணி நேரத்துல நாற்பத்து எட்டு மணி நேரத்துக்கு உழைக்கலாமே. அதுக்குரிய கூலி கிடைக்காதா?

இன்டர்வியூ முடிந்து, அடுத்த வாரமே வேலைக்கான உத்தரவு வந்தது.

அந்த நிறுவனத்தின் மார்க்கெட்டிங் ஆபீஸராக நியமிக்கப்பட்ட தினேஷ், “ஒரு தடவை சொன்னா நூறு தடவை சொன்ன மாதிரி” செய்து நிறவனத்தின் வருவாயைப் பெருக்கினான்.

இந்தியாவின் தலைமை மார்க்கெட்டிங் அதிகாரியாகப் பதவி உயர்வும் சம்பள உயர்வும் பெற்றான்.

*
நிறுவனத்தின் வெற்றிவிழா சிறப்புக் கூட்டம்.

தினேஷை முதன்முதலாக இன்டர்வியூ செய்த பொது மேலாளர் பேசினார்.

ஆபீஸுக்கு எல்லாருமே லேட்டா வர்றீங்க. கேட்டா, ஆயிரத்தெட்டு காரணம் சொல்றீங்க. வீட்டுல இருந்து புறப்படும்போதே அரைமணி நேரம் முன்னாடியே கிளம்பிப் பாருங்க. அப்படி கிளம்பினா, எல்லாமே உங்களுக்கு சாதகமா அமையும். லேட்டா கிளம்பிப் பாருங்க, எல்லாமே உங்களுக்கு சோதனையா அமையும்.

தினேஷ் அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். முதல் நாள் இன்டர்வியூவில் தான் சொன்னது அது!

வெட்கத்தோடு அவன் தலைகுனிந்தபோது, அவர் மேலும் சொன்ன விஷயங்கள்தான் அவனை பெரிதும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது!
சில மாதங்களுக்கு முன் பஸ் ஸ்டாப்பில் பஸ்ஸை கோட்டைவிட்டு நின்றிருந்த ஒருவருக்கு தான் லிஃப்ட் கொடுக்க முன் வந்தும் அவர் அதை ஏற்காமல், தனக்குச் சொன்ன பதில்தான் அது என்று அவர் சொல்லியபடியே ஓரக்கண்ணால் தினேஷை பார்த்தார்.

தினேஷுக்கு ஒரே நெகிழ்ச்சி.

அதுமட்டுமில்ல, டைம் மேனேஜ்மென்ட் – மணி மேனேஜ்மென்ட் பத்தியும் அவர் அன்னிக்கு சொன்ன அவர எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது. அப்பவே, இவர்தான் மார்க்கெட்டிங் டிவிஷனுக்கு பொருத்தமான ஆளுன்னு முடிவு பண்ணி வேலை குடுத்தேன். அவர் வேலைக்கு சேர்ந்த ஆறே மாசத்துல கம்பெனியின் வருமானத்தை நாலு மடங்கா உயர்த்தியிருக்காரு. அவருக்காகத்தான் இந்தச் சிறப்பு விழாவை ஏற்பாடு பண்ணினோம் என்று அவர் தினேஷை நோக்கி கை காட்ட, தினேஷ் எழுந்து நின்றான்.

அப்போதுதான், தனக்கு லிஃப்ட் கொடுக்க முன் வந்தது கம்பெனி ஜிஎம்தான் என்று தினேஷுக்கு தெரியவந்தது.
 
தினேஷை மேடைக்கு அழைத்து, பலத்த கரகோஷம் எழுப்ப பொன்னாடை போர்த்தினார் ஜெனரல் மேனேஜர்.

***

ஆசனம்

கோமுகாசனக் கிரியா

விளக்கம்

ஒரு ஆசனத்தில் சில மாறுதல்களைச் சேர்க்கும்போது, அதில் அபரிமிதமான பலன்கள் கிடைப்பது உறுதி. அந்தவகையில், கோமுகாசனத்தில் சின்ன மாறுதல்களைச் செய்து அதன்மூலம் பன்மடங்கு பலன்களைப் பெறமுடியும்.

செய்முறை


 
நிமிர்ந்து அமர்ந்து, இரண்டு கால்களையும் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக குறுக்காக அமைத்துக்கொண்டு அமரவும்.

ஒரு கையை தலைக்கு மேலே கன்னத்தை ஒட்டியவாறு உயர்த்திவைத்து அப்படியே பின்பக்கமாக மடக்கவும்.

இன்னொரு கையை முதுகுக்கு பின்பக்கமாக கீழ்நோக்கி வளைத்துச் சென்று, இடது கை விரல்களும் வலது கை விரல்களும் ஒன்றோடு ஒன்று கோத்து பற்றிக்கொள்ளவும்.

சில சுவாசங்கள் எடுக்கவும். இது கோமுகாசனம்.

அப்படியே சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு குனிந்துகொண்டே வரவும். முகம் தரையைத் தொடுவதுபோல் இருக்க வேண்டும்.

அதே நிலையில் சில சுவாசங்கள் எடுக்க வேண்டும்.

பின்னர் சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு தலையை உயர்த்த வேண்டும்.

பிறகு கை கால்களை விலக்கி இயல்பு நிலைக்கு வரவும்.

அடுத்த முறை, கால் கைகளை மாற்றி வைத்து இதே ஆசனத்தை செய்யவும்.

பலன்கள்

வயிற்றுப் பகுதியும் குடல் பகுதிகளும் நன்றாக அழுத்தப்படுவதால், எல்லாச் சுரப்பிகளுக்குள்ளும் ரத்த ஓட்டம் அதிகரித்து சுரப்பு நீர்களைத் தூண்டும்.

செரிமான மண்டலத்தின் வழியே அதிக அளவில் ரத்தம் கடந்து செல்வதால், வயிறு சம்பந்தமான நோய்கள் அனைத்தும் குணமாகும். மேலும், எந்தப் புதுவித நோய்களும் வராது.

காணொளி: அர்ச்சகா

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2017/jan/05/ஆசனம்-46-கோமுகாசனக்-கிரியா-2627720.html
2604265 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 43. வியாக்ராசனம் (புலி ஆசனம்) கே.எஸ். இளமதி Thursday, November 24, 2016 09:18 PM +0530 அஷ்டாங்க யோகம்

இயமம் (கட்டுப்பாடு)

யோக நீதிக் கதைகள்

ரயிலுக்கு நேரம் இருக்கு

மகளிர் விடுதியில் இரவு உணவு வேளை.

வாராளுக பாருடீ. இவளுக்கு அவதான் புருஷன். அவளுக்கு இவதான் புருஷன் என்று ரேணுகா பேசுவதை அனிதாவும் ஸ்ரேயாவும் காதில் போட்டுக்கொள்ளவில்லை.

அவர்கள் தங்களைப் பற்றி யார் என்ன பேசினாலும் பொருட்படுத்துவதில்லை.  

புருஷன் பொண்டாட்டி மாதிரியே போறாளுக பாருடீ என்று மறுபடியும் சீண்டினாள் ரேணுகா.

ஆனால் பொறுமைக்கும் எல்லை உண்டு.

ஆமான்டி. நாங்க புருஷன் பொண்டாட்டி மாதிரிதான் இருக்கோம். உன்னைக் கூப்பிடலையே என்றாள் அனிதா.

ச்சீ, எனக்கெதுக்குடீ இந்த வாழ்க்கை. ரொம்ப ஓவரா ஒட்டிட்டு அலையறீங்களே, அதுக்குச் சொன்னேன். கொஞ்சம் “கேப்பு” விட்டுட்டு நடங்க.

ஒட்டிட்டு நடக்கறதுக்கே இப்படிச் சொல்பியே, மெஸ்ல வந்து பாரு. நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே தட்டுல சாப்பிடப் போறோம் என்றாள் அனிதா.

ஒரே பெட்டுலயே படுத்துக்கறீங்க. அதையே பாத்தாச்சு, இது என்ன? ம்ஹும், எங்க போய் முடியப் போகுதோ?

வேணும்னா நீயும் வந்து கூடப் படுத்துக்கோ என்றாள் ஸ்ரேயா.

ச்சீய்… பொண்ணுங்களா நீங்க…

ஏய் லூசுங்களா, அவங்க ஒண்ணாவே குளிக்கற அளவுக்குப் போயிட்டாங்க. நாளைக்கு ஒரே ஆளையேகூட கல்யாணம் பண்ணிப்பாங்க. அவங்க விஷயத்துல நீங்க
எதுக்குடி தலையிடறீங்க என்று சொல்லிக்கொண்டே போனாள் கிரைண்டர் பொன்னம்மா.

பொல்லாதவடி இந்தப் பொன்னம்மா! இவ வாயிலயா விழுந்தீங்க? லேசுல விடமாட்டளே. கிரைண்டர் ஓஞ்சாலும் இவ ஓயமாட்டா. உங்க மேட்டரை ஊரெல்லாம்
போயி அரைச்சிக் கொட்டிடுவாளே என்றாள் இன்னொருத்தி.

எவ என்ன சொன்னா எங்களுக்கு என்னடி. இவ சொல்றத மாதிரி, நாங்க ஒரே புருஷனைக்கூட கட்டிக்கிட்டு ஒத்துமையா இருப்போம். வாழப்போறது நாங்க.
வெச்சிக்கப்போறது புருஷன். இவங்களுக்கு ஏன்டி பத்திக்கிட்டு வருது என்றாள் அனிதா.

அனிதாவும் ஸ்ரேயாவும் தெரேஸா மகளிர் விடுதியின் இணைபிரியா தோழிகள். ஒன்றாகவே படித்து, ஒன்றாகவே வேலைக்குச் சேர்ந்து, ஒன்றாகவே தங்கியிருப்பவர்கள்.

இந்தக் கணத்தை மட்டும் இனிமையாகக் கழியுங்கள் என்ற தத்துவத்தின்படி இணைபிரியா தோழிகளாக வாழும் ஜோடிகள்.

இருக்கும் வரை நாங்க ஒத்துமையா இருப்போம். இல்லேன்னா செத்துடுவோம் என்று மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொண்டே போனார்கள்.

எல்லா விஷயத்திலும் ஒற்றுமையாக இருப்பவர்கள் அனிதாவும் ஸ்ரேயாவும். ஆனால், ஆண்டவன் எங்கேனும் ஓரிடத்தில் மட்டும் வேறுபாடு வைக்காமலா போய்விடுவான். இருவரையும் தனித்தனிப் பிறவிகளாகப் படைத்ததற்கு அர்த்தமில்லாமல் போய்விடுமே!

கல்லடி பட்டாலும் கண்ணடி படக்கூடாது!

இது கல்லடியா? இல்லை கண்ணடியா?

தீபாவளிக்கு மூன்று நாள் சேர்ந்தார்போல் விடுமுறை.

நாங்க ஊருக்கு வரல. ரெண்டு பேரும் ஏற்காடுக்கு டூர் போறோம். எங்களை யாரும் தொந்தரவு செய்யாதீங்க என்று அவரவர் வீடுகளுக்கு ஃபோன் செய்து சொல்லிவிட்டார்கள் அனிதாவும் ஸ்ரேயாவும்.

டிக்கெட் ரிசர்வ் செய்தாகிவிட்டது.

தீபாவளி விடுமுறைக்காக, சென்னையே புலம் பெயர்வதுபோல் மக்கள் வெள்ளம், எழும்பூருக்கும் சென்ட்ரலுக்குமாக அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது.

அது மாலை வேளை -

தீபாவளி தொடர் விடுப்பைக் கொண்டாட, மக்கள் சொந்த ஊருக்கு சிட்டாய்ப் பறக்கும் சீசன் மாலைப் பொழுது.

போக்குவரத்து நெரிசலில் ஆட்டோக்கள் மாட்டிக்கொண்டு எந்தப் பக்கமும் திரும்ப முடியாமல் திக்குமுக்காடின. அவற்றில் ஒரு ஆட்டோவில், சீக்கிரம் போங்க என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள் அனிதாவும் ஸ்ரேயாவும்.

இன்னும் கால் மணி நேரம்தான் இருக்கு. டிரெய்ன் கிளம்பிடும் என்று பரிதவித்தாள் அனிதா.

அதுக்கு நான் என்னம்மா பண்ண முடியும். டிராஃபிக் ஜாம். நான் இன்னிக்கு நேத்தா பாக்கறேன். எல்லா வருஷமும் இப்படித்தான். கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க, போயிடலாம் என்று ஆறுதல் சொன்ன ஆட்டோக்காரர், கிடைத்த சந்துபொந்துகளில் ஆட்டோவை ஓட்டி வந்து அவர்களை சென்ட்ரலில் இறக்கிவிட்டார்.

‘பயணிகளின் கனிவான கவனத்திற்கு, ஈரோடு வரை செல்லும் ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸ் இன்னும் சற்று நேரத்தில் எட்டாவது பிளாட்ஃபாரத்திலிருந்து புறப்படும்’
அறிவிப்பை கேட்டு இருவரும் பரபரப்புடன் விழுந்தடித்துக்கொண்டு பிளாட்ஃபாரத்துக்கு ஓடினார்கள். அனிதா அளவுக்கு ஸ்ரேயாவால் ஓட முடியவில்லை!

காடுகளில், மரம் செடி கொடிகளைக்கூட விலக்கிக்கொண்டு ஓடிவிடலாம். ஆனால், பிளாட்ஃபாரத்தில் மரம்போல் நின்று நகர மறுக்கும் மனிதர்களை விலக்கிக்கொண்டு ஓடுவது சுலபமில்லையே…

இருவரும் ஒரே எடைதான். ஆனால், அனிதா முதுகுப் பையோடு புகுந்து புகுந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். ஸ்ரேயாவோ, சூட்கேஸுடன் விழுந்தடித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு அனிதாவைப்போல் அவளால் ஓட முடியவில்லை.

அனிதா, ஓடினாள் ஓடினாள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தாள்.

ஸ்ரேயா, துரத்தினாள் துரத்தினாள் துரத்திக்கொண்டே இருந்தாள்.

ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸ் மலைப்பாம்புபோல் நகர ஆரம்பித்துவிட்டது.

ஒருவழியாக, அனிதா கம்பார்ட்மென்ட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். சிறிது தூரத்தில் ஸ்ரேயா.

நீ ஏறுடீ…

அனிதா ஏறிவிட்டாள்.

ஸ்ரேயா இன்னும் ஓடி வந்துகொண்டிருந்தாள்.

ரயில் மெள்ள வேகம் எடுத்தது.

நீ உள்ள போயிடு. நான் எப்படியாவது ஏறிடறேன்…

பின்னால் ஏறியவர்கள் அவசரப்படுத்த பெட்டிக்குள் நகர்ந்த அனிதாவின் வயிறு கலங்கியது.

ஸ்ரேயா ஏறியிருப்பாளா…

வெளியே, இன்னும் ஸ்ரேயா ஓடி வந்துகொண்டிருந்தாள். கையில் இருந்த சூட்கேஸ் அவள் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தியது. அன்ரிசர்வ்டு பெட்டியிலயாவது ஏறிவிட்டால் பரவாயில்லை என்று நினைத்து ஓடிவந்தாள்…

ஆனால், ரயில் அவளுக்கு முதுகைக் காட்டி கண்ணை விட்டு மறைய, அதே நினைவில் அவள் மயங்கிக் கீழே சாய்ந்தாள்.

தூக்கி ஆசுவாசப்படுத்தியவர்கள், அடுத்த ரயில்ல ஏறிப் போயிடும்மா என்றார்கள்.

அதற்குள் அனிதா அழைப்பில் ஃபோன் அலறியது.

நல்ல யோசனையாகத்தான் பட்டது ஸ்ரேயாவுக்கு. எப்படியாவது அடுத்த ரயில்ல வந்துடறேன். நீ ஈரோட்டுல வெயிட் பண்ணு என்றாள் ஸ்ரேயா.

அடுத்த வண்டிக்கு டிக்கெட் எடுத்துக்கொண்டு காத்திருந்தாள். ரயிலும் வந்தது, பொங்கி வழியும் கூட்டத்துடன்.

ஸ்ரேயாவுக்கு அதிர்ச்சியில் தலை சுற்றியது!

ஸ்ரேயா அழுதபடியே, தான் ஹாஸ்டலுக்கு திரும்பிப் போவதாகச் சொன்னதும், அனிதா வழியில் அரக்கோணத்தில் இறங்கிவிட்டாள்.

ஹாஸ்டலில் யாருக்கும் தெரியாமல் தனது அறைக்குப் போய் படுக்கையில் விழுந்தாள் ஸ்ரேயா.

அரக்கோணத்திலிருந்து பஸ்ஸில் சென்னைக்கு வந்துகொண்டிருந்தாள் அனிதா. ஜாலியா டூர் போலாம் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த அனிதாவுக்கு, நடந்த விஷயத்தில் கடும் கோவம். அது அப்படியே ஸ்ரேயா மேல் திரும்பியது. போனை எடுத்து, மனத்தில் இருந்த எல்லாவற்றையும் கொட்டிவிட்டு செல்லை ஆஃப் செய்தாள்.

அனிதா பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஸ்ரேயாவுக்கு ஈட்டியாகக் குத்தின. அறைக்குள் கிடந்த சூட்கேஸ் மீது அவள் பார்வை பட்டது.

“…நான் அப்பவே ஒனக்கு படிச்சுப் படிச்சு சொன்னேன். நாம போறது டூர். சும்மா ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணிட்டு வரணும். போறது புது ஊரு. நம்மை யாருக்குமே அடையாளம் தெரியாது. மூணு நாள் தங்கப் போறோம். ரெண்டே செட் போதும்னு சொன்னேன் கேட்டியா? பகல்ல போட்டதை நைட்டுல வாஷ் பண்ணிப் போட்டுக்கலாம். மாத்தி மாத்தி போட்டுக்கலாம், அளவா எடுத்துட்டுவாடீன்னு சொன்னேன். டெய்லி ரெண்டு டிரெஸ் சேஞ்ச் பண்ணனும்னு, எல்லாத்தையும் சூட்கேஸ்ல திணிச்சி எடுத்துட்டு வந்தே. என்னை பாரு. ரெண்டே செட்டு, ஹேண்ட் பேக்குல திணிச்சி எடுத்து வந்துட்டேன். கூட்டத்துக்கு நடுவுல ஓடிப்போய் ரயில்ல ஏறிட்டேன். நீயும் என்னை மாதிரி அளவா எடுத்துட்டு வந்திருந்தா டிரெய்ன மிஸ் பண்ணியிருப்போமா. எல்லாம் உன்னாலதான், ஜாலியான டூர் மிஸ் ஆய்டுச்சே…

தப்புதான் அனிதா. ஆசைதான்டி என் தோல்விக்கு காரணம். தப்பு பண்ணிட்டேன்டீ அனிதா. என்னால உனக்கும் கஷ்டம். என்னை மன்னிச்சுடுடீ… என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள் ஸ்ரேயா.

கடைசியாக அனிதா சொன்னது அவள் நினைவுக்கு மீண்டும் வந்தது.

டிரெஸ் மட்டும் இல்லடி ஸ்ரேயா. வாழ்க்கையில நாம எதையுமே அளவோட யூஸ் பண்ணா, கடைசி வரைக்கும் சந்தோஷமாவும் நிம்மதியாவும் வாழ்க்கைய அனுபவிக்கலாம் என்ற அனிதாவின் வார்த்தைகள் ஸ்ரேயா மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

***

ஆசனம்
வியாக்ராசனம் (புலி ஆசனம்)

பெயர்க் காரணம்

வியாக்ரம் என்றால் புலி. இந்த ஆசனம் செய்யும்போது, உடல் தோற்றம் புலி பாய்வதுபோல் இருக்கும் என்பதால், இதற்கு வியாக்ராசனம் என்று பெயர்.

செய்முறை

கால்களை மண்டியிட்டு வஜ்ராசனத்தில் அமரவும்.

பின்னர் மார்ஜரி என்ற பூனை ஆசனத்துக்கு வரவும். நான்கு கால் விலங்குபோல் இரண்டு கைகள் கால்களால் நிற்கவும்.

பிறகு வலது கையை முன்னோக்கி மேலே நீட்டவும்.

இடது காலைப் பின்னோக்கி உயர்த்தி நீட்டவும்.

சில சுவாசங்கள் இருக்கவும்.

பின்னர் வலது கையையும் இடது காலையும் பழையபடி கீழே ஊன்றிவிட்டு, இந்த முறை இடது கையை நீட்டி உயர்த்தவும். அதே சமயம், வலது காலை நீட்டி உயர்த்தவும்.

சில சுவாசங்கள் அதே நிலையில் இருக்கவும்.

பிறகு கை கால்களை பழைய நிலைக்கு ஊன்றி நிற்கவும்.

இதை நான்கைந்து முறை செய்யலாம்.

பலன்கள்

கையில் இருந்து கால் வரை ரத்தச் சுழற்சி இருக்கும்.

சிறுகுடல் பெருங்குடல் பகுதிகள் புத்துணர்ச்சி பெறும்.

ஜீரண உறுப்புகளுக்கு ரத்தம் ஓட்டம் சிறப்பாக இருப்பதால், பித்த நீர், கணைய நீர்கள் நன்றாகச் சுரக்கும்.

பெருங்குடல் சிறுகுடல், பிறப்பு உறுப்பு ஆகியவற்றுக்கு நல்ல ரத்த ஓட்டமும், பிராண வாயு ஓட்டமும் கிடைக்கும். அதனால் எந்த நோயும் தாக்காது.

ஆண்மை, பெண்மைக் குறைபாடு உள்ளவர்கள் செய்ய வேண்டிய ஆசனம் இது.

காணொளி: சி.மகேஷ்
புகைப்படம்: சந்தோஷ் – சுகன்யா தம்பதிகள்

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/nov/24/ஆசனம்-43-வியாக்ராசனம்-புலி-ஆசனம்-2604265.html
2561497 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 39. நௌகாசனம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, September 8, 2016 12:47 PM +0530
அஷ்டாங்க யோகம் - பிரத்யாகாரம்


யோக நீதிக் கதைகள்


நன்றி மறத்தல்


கோட்டைப்பட்டி சென்றாயப் பெருமாள் மலைக் கோயில்.

மதியம் பன்னிரெண்டு மணி. கோயிலின் வெளிப்பிராகாரத்தை சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். தகிக்கும் மே மாத வெய்யில். காலைக் கீழே வைக்க முடியவில்லை. எண்சாண் உடம்பைத் தாங்கி வண்டி மாடுகள்போல இழுத்துக்கொண்டு நடந்த என் பாதங்கள் சூடு தாளாமல் பொத்துப்போயின.

கோயிலில் சனிக்கிழமைதான் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும். வார நாட்களில் காற்றாடும். நிர்வாகிகள் மட்டும் விளக்குப்போட்டு, ஊர்க்கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். அதிசயமாக வெளியூர்க்காரர்கள் வந்தால் மட்டும் பட்டப் பகலில் சிறப்பு பூஜைகள் நடக்கும்.

நான் வியாழனன்று அந்த மலைக்கோயிலில் நடந்துகொண்டிருந்தேன். கோயிலைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்த பக்தன் என்னைத் தவிர அன்றைக்கு யாரும் இல்லை.

கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய்
உண்ட வாயன் என் உள்ளம் கவர்ந்தானை
அண்டர்கோன்அணி யரங்கன்என் னமுதினைக்
கண்ட கண்கள்மற் றொன்றினைக் காணாவே.

என்ற பாடல் ஒன்று, சன்னமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
 

உச்சி வெய்யிலில் பைத்தியம்போல நடக்கிறானே இவன் என்று தூணில் சாய்ந்திருந்த கனத்த உருவம் ஒன்று என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருப்பது புரிந்தது. யார் என்று பார்க்க தைரியம் வரவில்லை.

மாரியம்மன் திருவிழாவில் பூக்குழி இறங்குபவர்கள் ஏன் ஓடுகிறார்கள் என்று தெரியாது. ஆனால் நான் இப்போது ஓடவேண்டியதாயிற்று. மலையிலிருந்து திரும்பிச் செல்ல கால்கள் வேண்டுமே. கொப்புளங்கள் வந்திடுமோ என்ற கவலையோடு கருவறைக்குள் நுழைய முயன்றேன்.


இந்தாப்பா, உன்னைத்தான். எங்க இருந்து வர்றே? வார்த்தையால் என்னைப் பிடித்துக்கொண்டது அவ்வுருவம்.


திரும்பிப் பார்த்தேன்.


சட்டை போடாத கறுத்துக் கொழுத்த மேனி.


பெருமாள் போலவே, ஆஜானுபாகுவாக தர்மகர்த்தா பொம்மி நாயக்கர், தூணோடு தூணாக உட்கார்ந்திருந்தார்.


காதுகளில் சிவப்புக் கற்கள் பதித்த பெரிய பெரிய தோடுகள். நெற்றி நிறைய விசாலமான பெருமாள் திருவடிகள். முறுக்கப்பட்ட நரைத்த மீசை. தோளில் ஜரிகை போட்ட பச்சையும் சிவப்பும் கலந்த துண்டு கள்ளழகரை நினைவுபடுத்தியது.


ஏம்ப்பா, வேகாத வெய்யில்ல வந்து சுத்துறியே, வேலைக்குப் போலையா? என்று கேட்டார்.


வேலை இல்லீங்க சாமி.


நாராயணா, படிச்ச பையனா இருக்கே? உனக்கா வேலை இல்ல? என்ன படிச்சிருக்கே? என்றார்.


எம்.காம் படிச்சிருக்கேன் சாமி. நல்ல வேலை கிடைக்கலை. பார்த்த கம்பெனிகள் ஒண்ணுகூட சரியில்லை. வேலை வாங்கறாங்க. சம்பளம் மட்டும் தர்றதில்ல சாமி. நம்பி வேலை பார்க்க முடியலை.
 

நாராயணா என்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டு, வெற்றிலையை நீவினார்.


கடைசியா வேலை பார்த்த கம்பெனியில மூணு மாசமா சம்பளம் வரலை. கேட்டா ஆயிரத்தெட்டு காரணம் சொல்றாங்க. இதுவரைக்கும் சம்பளம் கையில வந்தது இல்ல.
 

அட நாராயணா, இப்படியே போனா என்னதான் வழி? இப்ப ஊர்ல யாருதான் இருக்கா? ஒண்ணு, பட்டணத்துக்குப் போறாங்க. இல்லேன்னா வெளிநாட்டுக்கு ஓடிப்போயிடறாங்க. அந்த மாதிரி நீயும் போக வேண்டியதுதானப்பா என்று சொல்லிவிட்டு, சுண்ணாம்பு தடவிய வெற்றிலையை வாயில் போட்டுக்கொண்டார்.
 

அதோ இருக்கே மஞ்சளாறு, அந்தக் காலத்துல அக்கரையில ஆம்பளைங்களும், இக்கரையில பொம்பளைங்களுமா குளிச்சிட்டிருப்பாங்க. குட்டிப் பசங்க இங்கயும் அங்கயும் நீச்சல் அடிப்பாங்க. இப்ப அத்தனை தலைகளும் வெளிநாடுகளுக்கு ஓடி ஒளிஞ்சிடுச்சு. அந்த மாதிரி நீயும் போயிட வேண்டியதுதானே? என்றார்.
 

எனக்கும்கூட சான்ஸ் வந்துச்சு. ஆனா, அப்பா அம்மாவை விட்டுட்டு போக மனசு இல்ல. அப்பறம் இன்னொரு காரணமும் இருக்கு.
 

என்ன காதலா?
 

சேச்சே. எனக்கு அதெல்லாம் பிடிக்காது. சனிக்கிழமையானா மூச்சிறைக்க மலையேறி வந்து பெருமாளை சேவிக்கிற சுகமே தனியாச்சே. வெளிப்பிராகாரத்துல உட்கார்ந்து வெல்லக்கட்டிப் பொங்கலை டேஸ்ட் பண்ற சுகம் அங்க கெடைக்குமா? மலையேறி வந்து குளுகுளுன்னு வீசற வயல் காத்து அங்க ஏது? தூரத்துல தெரியற நம்ம ஊரையும், வீட்டையும் உத்து உத்துப் பார்க்கற மாதிரி அமெரிக்காவுல பார்க்க முடியுமா? மணிச்சத்தமும், மங்கையாழ்வார் பாட்டும் உலகத்துல எங்க போய்க் கேட்கமுடியும். கோடிகளைத் தேடிப் போறவங்க போகட்டும். ஆனா, எத்தனை கோடி கொடுத்தாலும் கிடைக்காத சுகத்தை விட்டுட்டு என்னாலா எங்கயும் போகமுடியாது என்றேன்.
 

கைகளை எடுத்துக் கும்பிட்டு, உனக்கு இந்த நாராயணன் நிச்சம் நல்லது செய்வாரு. கைவிட மாட்டாரு. இருந்தாலும், நான் ஒன்னு கேக்கறேன் தப்பா நெனச்சிக்காத. ஊருக்குள்ள நல்ல கம்பெனியே இல்லேங்கற. வெளிநாடு போகவும் பிடிக்கலேங்கற. இப்படி பெருமாளையே சுத்திக்கிட்டு இருந்தா போதுமா? என்றார் தர்மகர்த்தா.
 

ஒரே ஒரு கம்பெனி இருக்கு சாமி. அய்யனார் கோயில் ஸ்டாப்புல “சில்வேனியாஸ் இண்டியா” கம்பெனி இருக்குல்ல… என்றபோதே குறுக்கிட்டார்.
 

ரொம்பப் பெரிய கம்பெனியாச்சேப்பா! அதுல வேலை கிடைச்சா சொர்க்கத்துலயே கிடைச்ச மாதிரியில்ல?
 

ஆமாம். கிடைச்சா அதுல கிடைக்கணும். காலத்துக்கும் நிம்மதியான வேலை. ம்ஹும்… எனக்கெல்லாம் அங்க கிடைக்குமா?


ஏன் கிடைக்காது. உன் ஊரு பேரு விவரத்தை சொல்லிட்டு போ. எல்லாம் நாராயணன் பாத்துப்பான்.
 

சொல்லிவிட்டு கருவரைக்குள் போனேன். கருவறைக்குள் இருந்து வெளியே வந்தபோது, மழைக் காற்று வீசியது.
 

சொர்க்கத்தின் காற்று இதுதானோ என்று எண்ணியபோது, தர்மகர்த்தா நமுட்டுச் சிரிப்புடன் என்னை அருகே அழைத்தார்.
 

அவர் காலடியில் ஒரு நாய் படுத்துக் கிடந்தது.
 

நாயை மிதித்துவிடாமல் கைகளைக் கட்டியபடி தூர நின்றேன்.
 

வெற்றிலைப் பெட்டிக்கடியில் வைத்திருந்த ஒரு தாளை எடுத்து நீட்டினார்.
 

வாங்கிப் பிரித்தேன். அவரது லெட்டர்பேடில்…

 

கணம் பொருந்திய ஸில்வேனியாஸ் இண்டியா சேர்மன் கோதண்டம் அவர்கள் சமூகத்துக்கு அநேக வணக்கங்கள். இக்கடிதம் கொண்டு வரும் தம்பி, பெருமாளைத் தன் ஹ்ருதயத்தில் வைத்து பூஜிப்பவர். நாட்டுப்பற்று உள்ளவர். பாவம், ஸம்பாத்யம் இல்லாமல் சிரமப்படுகிறார். இந்தத் தம்பிக்கு தகுந்த உத்யோகம் குடுத்து ரக்ஷிக்க வேணும். இயலுமானால் செய்யவும்.
 

இப்படிக்கு, பொம்மி நாயக்கர், தர்மகர்த்தா. சென்றாயப் பெருமாள் மலைக்கோயில், கோட்டைப்பட்டி.
 

கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என்னால் எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
 

இதை கொண்டுபோய் அந்த கம்பெனி சேர்மன்கிட்ட குடு. இன்னிக்கு அங்கதான் இருக்காரு. வெளிநாடு போயிட்டார்னா அப்பறம் கஷ்டம். உடனே கெளம்பு என்றார்.
 

நன்றி சொல்லிவிட்டு, பரிந்துரைக் கடிதத்தோடு மலையில் இருந்து இறங்கினேன்.

எங்கோ ஒரு மூலையில் இருக்கற பெருமாள் எங்கே, உலகம் முழுதும் சுத்திக்கிட்டு இருக்கற சில்வேனியாஸ் கோதண்டம் எங்கே? மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சு போட்டா மாதிரி இருக்கே. இதெல்லாம் நடக்கிற காரியமா. சரி, கொண்டுபோய் குடுத்துத்தான் பார்ப்போம் என்றவாறு படியிறங்கினேன்.
 

பிற்பகலில், சில்வேனியாஸ் இண்டியா ரிசப்ஷனிஸ்டிடம் விவரத்தை சொன்னேன். இன்டர்காமில் பேசிவிட்டு எனக்கு வழி சொன்னாள்.
 

குளுகுளு அறைக்குள், கோட், சூட், டை சகிதம் வெள்ளைக்காரன் தோரணையில் இருந்த சேர்மன் கோதண்டம், நான் கொடுத்த லெட்டரை வாங்கிப் பார்த்தார். அதில் தனது கையெழுத்துப் போட்டு நீட்டி, இதை எச்.ஆரிடம் கொடுத்துடு. நாளைக்கு உனக்கு அப்பாயின்மென்ட் மெயில் வரும். மார்ச் 1-ம் தேதி திங்கள்கிழமை வேலைக்கு வந்துடு. இப்ப நீ போலாம் என்றார்.
 

அதற்கு மேல் என்னால் அங்கு நிற்க முடியவில்லை. மகிழ்ச்சியில் கால்கள் தள்ளாடின. சமாளித்துக்கொண்டு வெளியேறினேன்.
 

மறுநாள் -
 

மின்னஞ்சலில் அப்பாயின்மென்ட் லெட்டர் வந்திருந்தது. சொர்க்கமே கண் முன் தெரிந்தது. பெற்றவர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்களிடம் சொல்லிவிட்டுவர ஊருக்குக் கிளம்பினேன்.
 

புதிய உடைகளுடன் திரும்பினேன். மார்ச் 1. திங்கள்கிழமை. “சில்வேனியாஸ் இண்டியா”வில் வேலைக்குச் சேர்ந்து என்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்தபோது நெகிழ்ந்தேன்.
 

மதியம் அருமையான கேன்டீன் சாப்பாடு!
 

சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தபோது, அலுவலகத்தில் பரபரப்பு. வெளிநாடு போயிருந்த சேர்மன் அலுவலகம் வந்திருந்தார்.
 

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில், அவரைச் சந்திக்கும்படி நோட்டீஸ்.
 

திக் என்றது. அவரது அறைக்குச் சென்றேன். ஆனால், சிரித்த முகத்துடன் சேர்மன் வரவேற்று விசாரித்தார். தர்மகர்த்தா சிபாரிசு பண்ண ஆளாச்சே, நல்லா வேலை பாரு. என்ன வசதி வேணுன்னாலும் கேளு என்றவர் என் கைகளைக் கவனித்தார்.
 

சரி, போய் வேலையப் பாரு என்று என்னை அனுப்பும்போது என் கைகளைக் கவனித்தார். நான் என் அறைக்கு வந்த சில நிமிடங்களில் எச்.ஆர். வந்து என்னிடம் ஒரு பேப்பரை நீட்டினார்.
 

‘யூ ஆர் அண்டர் டிஸ்மிஸ்’ என்றது அந்த பேப்பர். கீழே சேர்மன் கையெழுத்து.
 

தலை சுற்றியது.
 

வேலையில் திருப்தி இல்லை என்ற காரணம் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. கடிதத்தை கொடுத்த எச்.ஆரிடம் விசாரித்தேன்.
 

தெரியலப்பா. சரி நீ உடனே கெளம்பு. இல்லன்னா சேர்மன் டென்ஷன் ஆயிடுவாரு என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்.
 

ஆபீஸில் இருந்து நடைபிணமாக வெளியேறினேன். உலகமே சதிமயமாகத் தெரிந்தது. ஊருக்கு வந்து பெற்றோரிடம் சொல்லி அழுதேன்.
 

பொறாமை பிடிச்ச உன் ஃப்ரண்டுங்கதான் எதாவது பண்ணியிருப்பாங்க. போய் அந்த மலையில இருக்கற பெருமாள்கிட்டயே சொல்லி முறையிடு என்றாள் அம்மா.
 

பக்தர்களை பெருமாள் இப்படித்தான்டா சோதிப்பான். நீ உடனே போய் அந்த தர்மகர்த்தாகிட்ட சொல்லு என்றார் அப்பா.
 

ஊருக்கு வந்ததும் வராததுமாக, மூச்சிரைக்க மலை உச்சிக்கு ஓடிவந்து, தர்மகர்த்தா முன் நின்றேன். விவரத்தை சொல்லி கண்ணீர் விட்டேன்.
 

இப்ப அழுது என்னப்பா செய்யறது?
 

திக்கென்றது.
 

எனக்கு எதிரா யாரோ சதி பண்ணியிருக்காங்க என்றேன்.
 

யாரும் பண்ணல, பெருமாள்தான் பண்ணியிருக்காரு. அவர என்ன பண்ணப்போற.
 

அவரது நாய் மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து, வாலை ஆட்டியபடி அவர் காலடியில் உட்கார்ந்தது.
 

இந்த நாயோட ஸ்பெஷாலிடி என்ன தெரியுமா? நன்றி. ஒருநாள் ஒரு பிஸ்கட் துண்டு போட்டா போதும். காலம் முழுக்க சுத்திவரும். நன்றி மறவாத பிறவின்னா இந்த நாய்தான். அதுக்கு மனசும் இல்லை, மனசாட்சியும் இல்ல. ஆனா நன்றி இருக்கு. மனுஷனுக்கு, மனசு, மனசாட்சி, அறிவு, புத்திசாலித்தனம் எல்லாம் இருக்கு. ஆனா நன்றி மட்டும் இல்லை. வேலை கேட்டு கோயிலையே சுத்தி சுத்தி வந்தே. ஆனா, வேலை கெடைச்சதும் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டியே! எனக்கு நன்றி சொல்ல வேணாம், இந்தப் பெருமாளுக்காவது நன்றி சொல்ல வந்திருக்க வேண்டாமா.
 

தவறு உரைத்தது.
 

என்ன விஷம்னா, உனக்கு வேலை குடுத்த விஷயத்தை வியாழக்கிழமையே சேர்மன் எனக்கு ஃபோன் பண்ணி சொல்லிட்டாரு. சனிக்கிழமை விசேஷ பூஜை. லட்டு பிடிக்கப்போறோம் கட்டாயம் வந்துடுங்கன்னேன். அவரு அவசரமா ஜப்பான் போறதாவும், திங்கள்கிழமை காத்தால வந்துடுவேன். அந்தப் பையன் திங்கள்கிழமை ஜாய்ன்ட் பண்றான். உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்ல வரும்போது அவன்கிட்ட குடுத்துவிடுங்க. நான் வாங்கிக்கிறேன்னு சொன்னாரு. நீ வருவே வருவேன்னு பார்த்தேன். ஆனா, நீ வரல.
 

இன்னிக்கு ஜப்பான்ல இருந்து திரும்பினதும், உன்னை கூப்பிட்டு எதாச்சும் தகவல் இருக்கான்னு கேட்டிருக்காரு. நீ முழிச்சிருக்கே. உடனே எனக்கு ஃபோன் பண்ணி, பையன்கிட்ட பிரசாதம் குடுத்துவிடலையான்னு கேட்டாரு. நான் என்னத்தை சொல்றது. பையன் மூணு நாளா வரலேன்னு சொன்னேன். பயங்கர ஷாக் ஆயிட்டாரு! அதுக்குள்ள நன்றி மறந்துட்டானா. நன்றி கெட்டவன் இனிமே இங்க வேலைல இருக்கக்கூடாது. இப்பவே அவனை டிஸ்மிஸ் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணிட்டாரு.

 

ஓ மை காட். அதான் என் கையையே உத்து உத்துப் பார்த்தாரா. கைகளால் நெற்றியில் அடித்துக்கொண்டேன்.
 

உள்ளதை சொல்லிடறேன்யா. வேலை கெடச்ச அன்னிக்கி ஃப்ரெண்ட்ஸோட கொண்டாட்டம். வெள்ளிக்கிழமை துணிமணி வாங்க திண்டுக்கல் போய்ட்டேன். சனிக்கிழமை கோயில்ல கூட்டமா இருக்கும்னு வரலை. ஞாயித்துக்கிழமை ஊருக்கு போயிட்டேன். திங்கள்கிழமை, இன்னிக்கு வேலையில சேர்ற அவசரத்துல போயிட்டேன். ஆனா, சாயந்திரம் கோயிலுக்கு வர்றதாதான் இருந்தேன்...
 

பிரயோஜனம் இல்லியேப்பா. கெட்ட பேரை வாங்கி, கெடைச்ச வேலைய விட்டுட்டு நிக்கிறியே.
 

ஐயா, நல்ல வேலை கெடைச்சும் நன்றி மறந்து கோட்டை விட்டுட்டேன். எனக்கு மன்னிப்பு கேட்க தகுதியில்லை. இதை ஒரு தண்டனையா ஏத்துக்கறேன் என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தேன்.
 

தர்மகர்த்தா என் பெயர் சொல்லி அழைத்தார்!
 

நின்று திரும்பினேன்.
 

ஒரு மஞ்சள் பையை நீட்டினார்.
 

குழப்பத்தோடு அருகே சென்றேன்.
 

உன் வேலை போனதுக்கு இதுதான் காரணம். சேர்மனுக்கு உன்கிட்ட குடுத்துவிடறதா சொன்ன பிரசாதப் பை இதுதான்.
 

“தப்பு செய்றது இயல்பு. அதை உணர்றவன்தான் மனிதன். அவனே கடவுளுக்கு உகந்தவன். நீ உன் தப்பை உணர்ந்துட்டே. இந்தா இதை கொண்டுபோய் நாளைக்கு அவர் கையில குடுத்துடு. எல்லாம் சரியாயிடும்” என்றார்.
 

தயங்கினேன்.
 

நான் சொல்றேன்ல? போப்பா, எல்லாம் பெருமாள் பாத்துக்குவார். இனிமேயாவது நன்றி மறக்காம இருக்கணும் என்றார்.
 

பிரசாதப் பையை வாங்கி கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டேன்.
 

மனத்தை அங்குமிங்கும் சிதறவிடக்கூடாது என்பது பிரத்யாகாரம்.
 

***

ஆசனம்

நௌகாசனம்

பெயர்க் காரணம்

படகுபோல உடலை வளைத்து செய்யக்கூடிய ஆசனம் என்பதால் இதற்கு நௌகாசனம் என்று பெயர்.

செய்முறை

  • விரிப்பின் மீது மல்லார்ந்து படுத்துக்கொள்ளவும்.
     

  • பின்னர் கை, கால்கள் மற்றும் உடல் பகுதியை ஒருசேர உயர்த்தவும். அதாவது, புட்டப்பகுதி மட்டும் விரிப்பின் தொட்டுக்கொண்டிருக்கும்படி இருக்க வேண்டும். இப்போது பார்த்தால், உடல் படகுபோல இருக்கும். இந்த நிலையில் சில சுவாசங்கள் எடுக்க வேண்டும்.
     

  • பின்னர் மெதுவாகப் படுத்து ஓய்வெடுக்க வேண்டும்.

     

     

பலன்கள்
 

  • வயிற்றில்தான் நிறையச் சுரப்பிகள் அடங்கியிருக்கின்றன. இவ்வாசனத்தின் மூலம் அவற்றுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதால், அவை நன்றாக வேலை செய்து சுரப்பு நீர்களை சுரந்து உடல் ஆரோக்கியத்துக்கும், நோய் எதிர்ப்புச் சக்திக்கும் துணை நிற்கும்.

     

வீடியோ: கோபி

புகைப்படம்: சிவகாமி

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/sep/08/ஆசனம்-39-நௌகாசனம்-2561497.html
2559116 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 35. கூர்மாசனம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, September 8, 2016 12:46 PM +0530 அஷ்டாங்க யோகம்
தியானம்

 
யோக நீதிக் கதை
“காடு”பாடி ரயிலடி
சார் உங்களுக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கு… அம்மாவும் குழந்தையும் நல்லா இருக்காங்க. போய்ப் பாருங்க…


இந்த வார்த்தைகளை எப்போது கேட்போம் என்ற ஏக்கத்திலேயே தூங்கிப்போன கனிஷ்கர், திடீரென்று கண் விழித்து, வெறுமையை உணர்ந்தான்.
அதே மனநிலையில்தான் அவன் மனைவி நிவேதாவும் இருந்தாள்.


இருவருக்கும் திருமணம் ஆகி பத்து ஆண்டுகள் ஆகின்றன. குழந்தைப் பாக்கியம் இல்லை என்ற ஒரு குறைதான் அவர்களுக்கு.


அன்று காலை, அலுவலகத்துக்குப் போக தயாராகிக்கொண்டிருந்த கனிஷ்கரிடம் வந்தாள் நிவேதா.


என்னங்க…


என்ன…


ஒரு விஷயம். நாள் தள்ளிப்போய்டுச்சி என்று முகச் சிவக்கச் சொன்ன நிவேதாவை, ஏய்… என்றபடி மகிழ்ச்சியுடன் அவளை அணைத்துக்கொள்ள வந்தவனை தடுத்தாள்.


உஸ்… இனிமே ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருக்கனும். தெரிஞ்சுதா… என்று தடுத்தவளின் கன்னத்தை லேசாகத் தட்டி முத்தமிட்டுவிட்டு அதே மகிழ்ச்சியுடன் அலுவலகம் புறப்பட்டான் கனிஷ்கர்.


எத்தனை ஆண்டு காத்திருப்பு. அன்று அலுவலக வேலையில் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் ஈடுபட்ட கனிஷ்கர், மாலையில் கை நிறைய இனிப்புகளுடன், பூவுடனும் வீடு திரும்பினான்.


காலிங் பெல்லை அழுத்திவிட்டுக் காத்திருந்தான்.


கதவைத் திறந்த நிவேதா, முகத்தில் எந்தவித சலனமும் இல்லாமல் உள்ளே போய் சோபாவில் உட்கார்ந்துகொண்டாள்.


அவள் முகத்தைப் பார்த்த கனிஷ்கருக்கு முகம் வாடியது. கையில் இருந்த இனிப்பையும், பூவையும் டேபிள் மேல் வைத்துவிட்டு, என்ன ஆச்சு என்றான்.
சோகத்தில் இருந்த நிவேதாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர்.


பதறியவனாக அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அவள் முகத்தில் வடிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தான்.


மத்தியானம் தலைக்குக் குளிச்சிட்டேங்க…


மனம் உடைந்து, அப்படியே சோபாவில் சரிந்தான் கனிஷ்கர்.


அவன் நிலையை காணச் சகிக்காமல் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் நிவேதா.

வீடே மயான அமைதி.


திடீரென்று தன் நிலை உணர்ந்தவனாக, நிவேதாவைத் தேடினான்.


அவளைக் காணவில்லை.


சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.


வீடு முழுக்கத் தேடினான்.


எந்த அறையிலும் இல்லை.


மாடிக்கு ஓடினான்.


அமாவாசை இருளில் ஒரு ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த நிவேதாவிடம் வந்தான்.
தேம்பித் தேம்பி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.


நிவேதா… ஏன் அழற. இப்ப என்ன நடந்துபோச்சி… ஒன்னும் இல்ல… என்று அவளை சமாதானப்படுத்தினான்.


அருகில் உட்கார்ந்த அவன் மடியில் தலையை சாய்த்துக்கொண்டு அழுதாள்.
திடீரென்று அவள் கன்னத்தில் ஒரு கண்ணீர்த் துளி.


டக்கென்று எழுந்து பார்க்க, கனிஷ்கரும் அழுதுகொண்டிருந்தான்.
என்னங்க நீங்க. என்னை சமாதானப்படுத்திட்டு நீங்க அழுதுகிட்டிருக்கீங்க… அழாதீங்க…


அவளுக்கு அவனும், அவனுக்கு அவளும் ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டார்கள்.
ஊர்ல கல்யாணம் காட்சின்னு போகும்போதெல்லாம் எல்லாரும் என்ன விசேஷம் ஒன்னும் இல்லியான்னு கேக்கறாங்க. நமக்கு அப்பறம் கல்யாணம் ஆனவங்கள்லாம் குழந்தை குட்டின்னு செட்டில் ஆயிட்டாங்க. நமக்கு மட்டும் ஏங்க. சொத்தக்காரங்க கேக்கறதுக்கு பதில் சொல்ல முடியல. நாளை கழிச்சி ஊருக்கு வேற போகனும்… சொந்தக்காரங்களுக்குப் பயந்து போகாம இருந்தாலும் தப்பு, போனாலும் தப்பு… என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.


என்னாலதான உங்களுக்கு இந்த அசிங்கமெல்லாம். உங்களுக்கு ஒரு குழந்தைய பெத்துத் தரமுடியாதவளா ஆயிட்டேனே… என்று குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள்.


திடீரென்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக, கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, வேணாங்க. எனக்கு இந்த வாழ்க்கை பிடிக்கல. இருக்கறதவிட நான் செத்துப்போயிடறேன்…


அதிர்ந்தான் கனிஷ்கர்.
நான் போனதுக்குப் பிறகு நீங்க இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்கோங்க…
நீ இல்லாம நான் மட்டும் எப்படி இருக்க முடியும். நானும் உன்கூடவே செத்துப்போறேன்…
கொஞ்ச நேரம் அங்கே வெறுமை.


நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டேன் நிவேதா.
நிவேதா அவன் முகத்தை கேள்விக்குறியோடு பார்த்தாள்.


ஆமா நிவேதா. நீ செத்துப்போய் நானோ, நான் செத்துப்போய் நீயோ இந்த உலகத்துல இருந்து சொந்தக்காரங்களுக்கு நடுவுல கஷ்டப்பட வேணாம். செத்துப்போறதா இருந்தா நாம ரெண்டு பேருமே ஒண்ணா செத்துப்போவோம்…
நிவேதா முகத்தில் பிரகாசம், தெளிவு.
ஆமாங்க, நீங்க சொல்றதுதான் சரி.
சரி கெளம்பு.


எங்கங்க?
ஜோலார்பேட்டைக்கு பக்கத்துல காஞ்சனமலைக்குப் பின்னால உச்சிப் பாறை ஒண்ணு இருக்கு. அங்கபோய், மலையில இருந்து குதிச்சி செத்துப்போயிடுவோம்…


சரிங்க என்றபடி இருவரும் வீட்டுக்குள் வந்தனர்.
எங்கள் முடிவுக்கு யாரும் காரணம் அல்ல என்று எழுதிக் கையெழுத்திட்டு, டைரியின் அடியில் வைத்துவிட்டுப் புறப்பட்டார்கள்.


சேலம் செல்லும் ரயிலில் ஏறி அமர்ந்தனர். இருவர் முகத்திலும் சலனமில்லை.
வழியில், அரக்கோணத்தில் ஒரு சிறுவனோடு வயதான தம்பதிகள் இவர்கள் அருகே வந்து உட்கார்ந்தனர்.


அந்தச் சிறுவன் துருதுருவென்று இருந்தான். சிறிது நேரத்தில் இவர்களுடன் அந்தச் சிறுவன் ஒன்றிவிட்டான்.


தனக்கும் ஒரு குழந்தை பிறந்திருந்தால் எப்படியெல்லாம் விளையாடுவான் என்று நிவேதா கற்பனை செய்து பார்த்தாள். அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே புன்னகையோடு கண்ணீர் சிந்தினாள்.


இன்னும் சிலமணி நேரத்தில் இந்த உலகத்தை விட்டே போகப் போகிறோமே என்று எண்ணிக் கொண்டு கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
ஏம்மா அழறே… சிறுவனோடு வந்த பெண்மணி கேட்டாள்.


பேச்சை மாற்றுவதற்காக, இவன் உங்க பேரனா? என்றாள் நிவேதா.
அந்தத் தம்பதிகள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
இவன் எங்க பேரன் இல்லம்மா, எங்க புள்ள…


கனிஷ்கருக்கும் நிவேதாவுக்கு அதிர்ச்சி
என்னது, இவன் உங்க பிள்ளையா?


ஆமாம்மா. எங்களுக்கு லேட் மேரேஜ். பத்து வருஷமா பிள்ளை இல்லை. ஊர் உறவு மூஞ்சில முழிக்கமுடியல. ரெண்டு பேரும் மனசு வெறுத்து காஞ்சனமலைக்கு போய் குதிச்சிடு செத்துடலாம்னு இதே ரயில்ல ஜோலார்பேட்டைக்குப் போய்க்கிட்டு இருந்தோம். அரக்கோணத்துல ஏறுன வயசான ஒருத்தர் எங்ககிட்ட பேச்சு குடுத்தார். எங்க பிரச்னைய சொல்லி, எதுக்காக காஞ்சமலைக்குப் போறோங்கறதையும் சொன்னோம்.
அவர் புரிஞ்சுக்கிட்டாரு.


வாழ்க்கைய வெறுத்த கோழைங்க போற இடம் அந்த காஞ்சனமலை. ஒருத்தரோட வாழ்க்கை என்னிக்கு முடியும்னு யாராலயும் சொல்ல முடியாது. அதுக்குள்ள என்னன்ன நடக்கும்னும் சொல்ல முடியாது. இன்னும் பத்து வருஷமோ இருபது வருஷமோ கழிச்சு உங்களுக்கு ஒரு குழந்தை வர்றதுக்கு விதி இருக்குன்னா, அதுக்கு முன்னாலேயே நீங்க செத்துப்போயிட்டா, அந்தக் குழந்தைய நீங்க கொன்னதுக்குச் சமம்னு சொன்னாரு. எங்களுக்கு பகீர்னு ஆயிப்போச்சி.


கனிஷ்கரும் நிவேதாவும்கூட அதைக் கேட்டு அதிர்ந்துபோயினர்.
வாரிசு வேணும்னு நினைக்கிறீங்க. ஆனா, அது உங்ககிட்ட வர விடாம தடுத்துடப் போறீங்களே. இது நியாயமான்னு கேட்டார். நாங்க ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டோம்.


உங்க முடிவை மாத்திக்கிட்டு, பொறக்கப்போற குழந்தைக்காக தியானம் பண்ணுங்கன்னு சொன்னார்.


நாங்க இதுவரைக்கும் தியானம் பண்ணதில்லையேன்னு சொன்னோம்.
அது ஒரு பெரிய விஷயமில்லை. வரப்போற பிள்ளையைப் பற்றி கனவு காணாம, உனக்கு நான் பிள்ளை, எனக்கு நீ பிள்ளைன்னு மனப்பூர்வமாக நம்பி, புருஷனும் பொண்டாட்டியும் ஒத்துமையா ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அனுசரணையா இருங்க. அதுதான் தியானம். அப்பறம் பாருங்கன்னு காட்பாடியில இறங்கிப் போயிட்டார்.


நாங்களும் அப்பவே எங்க முடிவை மாத்திக்கிட்டு எங்க ஊருக்குப் போயிட்டோம். அவர் சொன்ன மாதிரியே இருந்தோம். அடுத்த வருஷமே இவன் பொறந்துட்டான் என்றார் அந்தப் பெரியவர்.
அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்.


பார்க்கறவங்களுக்கு இவன் எங்க பேரன். பழகினவங்களுக்கு இவன் எங்க பிள்ளை. எங்களைப் பொறுத்தவரை, எங்க பிள்ளையும் இவன்தான், பேரனும் இவன்தான். நாங்க இப்ப சந்தேஷமா இருக்கோம். மத்தவங்களைப் பத்தி எங்களுக்குக் கவலையில்லை. ரயில்ல வந்து எங்க மனச மாத்தி காட்பாடியில இறங்கிப்போன அந்த தாத்தா மனுஷன் இல்ல, அவர் காடுபாடி! அதாவது, கடவுள் மனிதர்.


அவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டு, கனிஷ்கரும் நிவேதாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.


காட்பாடியில் ரயில் நின்றது. கனிஷ்கரும் நிவேதாவும் இறங்கிவிட்டார்கள்.
எதிர்பார்ப்பில்லாமல் இருப்பதே தியானம்!


**
ஆசனம்

கூர்மாசனம்


பெயர்க் காரணம்
கூர்ம என்றால் ஆமை. முன்பக்கமாகக் குனிந்து தரையில் படிவதால், ஆமைபோல் தோற்றம் இருக்கும். அதனால், இதற்கு கூர்மாசனம் என்று பெயர்.

செய்முறை
விரிப்பின் மீது அமர்ந்து, இரண்டு கால்களையும் அகலமாக விலக்கிவைக்கவும்.
முன்பக்கமாகக் குனிந்து, இரண்டு கைகளாலும் இரண்டு கால்களின் விரல்களைத் தொடவும். மார்புப் பகுதி தரையில் படிவதுபோல் இருக்க வேண்டும்.


பின்னர், கைகளை இரண்டு முழங்கால்களுக்கும் அடியில் நுழைக்கவும்.
அதே நிலையில் ஆழ்ந்த சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.


பின்னர் அப்படியே சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தபடி, கைகளை உயர்த்திக்கொண்டே உடலை நிமிர்த்தி அமரவும்.


சற்றே இளைப்பாறிவிட்டு மீண்டும் ஆசனத்தைத் தொடரலாம்.


 
பலன்கள்
உடல் தரையோடு படிவதால், முதுகுத் தண்டுவடமும் படிகிறது. அதனால் மூளைக்குப் புத்துணர்ச்சி கிடைக்கிறது.


நுரையீரல்கள், இதயம் ஆகியவை தரைமட்டமாக வைக்கப்படுவதால் அதிகப்படியான ரத்த ஓட்டத்தைப் பெறுகின்றன.


சிறுகுடல், பெருங்குடல் மற்றும் சிறுநீரகங்கள் அழுத்தம் பெறுகின்றன.

 
வீடியோ - சிவகாமி
புகைப்படம் – சுகன்யா / சந்தோஷ் தம்பதிகள்

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/jun/16/ஆசனம்-35-கூர்மாசனம்-2559116.html
2557166 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 38. அர்த்த ஊர்த்துவமுக புஜங்காசனம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, August 18, 2016 10:40 AM +0530 அஷ்டாங்க யோகம் - நியமம்

யோக நீதிக் கதை

நிபந்தனை

இரவு மணி ஒன்பது.

விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு ஜீரோ வாட் விளக்கு மட்டும் விழித்துக்கொண்டிருந்தது.

விஜயசங்கர் படுக்கையில் சாய்ந்ததும், உதய் ஓடிவந்து மார்பில் ஏறிக்கொண்டு, ம் கதை சொல்லுங்கப்பா என்றான்.

அவனைப் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட்டு, விஜயசங்கர் மார்பில் சரிகா இடம் பிடித்துக்கொண்டாள்.

ச்சீ போடி, நான்தான் மூத்தவன். அப்பா மேல நான்தான் உட்கார்ந்து கதை கேட்கணும் என்று சரிகாவைப் பிடித்துத் தள்ளினான் உதய்.

பாருங்கப்பா. நான்தான சின்னப்பொண்ணு. பாப்பா பாப்பான்னுதானே எல்லாருமே என்னை கூப்பிடறாங்க. நான்தான் உங்க மேல உங்கார்ந்து கதை கேட்கணும். எனக்குத்தான் நீங்க கதை சொல்லணும் என்று சிணுங்கியவாறு அடம் பிடித்தாள் சரிகா.

ஆமான்டா உதய், சரிகா சின்னப்பொண்ணுடா, அவ பாப்பாடா. அவ என் மேலயே இருக்கட்டும்டா. நீ போய் அம்மா மேல படுத்துக்கோ என்றான் விஜயசங்கர்.

மஹும்… உங்க மேல உட்கார்ந்து கதை கேட்டாதான், தியேட்டர்ல படம் பார்க்கற மாதிரி இருக்கும். அம்மா மேல படுத்துகிட்டு கேட்டா டிவியில படம் பார்க்கற மாதிரி இருக்கும். எஃபெக்டே இருக்காதுப்பா என்று முகத்தைச் சுழித்துக்கொண்டே சொன்னான் உதய்.

சரி சரிகா, நீ இன்னிக்கு மட்டும் அம்மாகிட்ட போ.

ஊஹூம்... அம்மா சட்டுனு தூங்கிடுவா. அப்புறம் எனக்கும் தூக்கம் வந்துடும், கதையை மிஸ் பண்ணிடுவேன் டாடி.

வேற வழியில்லை என்று எழுந்து அமர்ந்த விஜயசங்கர், யார் அப்பா மேல உட்கார்றதுன்னு பூவா தலையா போட்டுப் பார்த்துடுவோம், சரியா? என்றபடி டேபிள் பக்கம் கையை நீட்டினான்.

உதய் ஓடிப்போய் பர்ஸில் இருந்து பத்து ரூபாய் நாணயத்தை எடுத்து வந்து நீட்டினான்.

நாணயத்தை வாங்கிய விஜயசங்கர், பூ விழுந்தா சரிகா. தலை விழுந்தா உதய், சரியா? என்று சொல்லிவிட்டுச் சுண்டினான்.

சரிகா, விஜயசங்கரின் மார்பின் மீது கவிழ்ந்துகொண்டு கதை கேட்டாள்.

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம். அந்த ராஜா தினமும் காட்டுக்கு வேட்டைக்குப் போவாராம். ஒருநாள் அவர் வேட்டைக்குப் போன இடத்துல, ஒரு பெரிய காட்டு யானைய பார்த்தாராம். அந்த யானை, ஒரு காட்டை நோக்கி வேக வேகமா போச்சாம். அதோட குட்டிகளும் கூடவே ஓடிச்சாம். தாய் யானை ஒரு மேட்டு மேல ஏறும்போது, குட்டிகளால ஏற முடியாம கீழே விழுந்து, அப்படியே உருண்டுகிட்டே பள்ளத்துக்குப் போச்சிங்களாம்…

மனக்கண்களால் சிரித்தபடியே, புறக்கண்களைச் செருகி மறுபக்கமாகச் சரிந்தாள் சரிகா.

இன்னொரு பக்கத்தில், பச்சை விளக்கை பார்த்தபடியே கதை கேட்டுக்கொண்டிருந்த உதய், விழிகளுக்கு இமைகளால் திரைபோட்டுத் தூங்கிவிட்டான். இருவரையும் உச்சி நுகர்ந்து, ஓரக் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி தூங்கிப்போனான் விஜயசங்கர்.

***

அன்று பிள்ளைகளுக்கு உணவு பரிமாறிவிட்டு படுக்கைகளை விரித்துப்போட்டாள் பிரபாவதி.

விஜயசங்கர், பிள்ளைகளின் வருகையை எதிர்பார்த்து படுக்கையில் காத்திருந்தான். பதினோறு மணியாகியும் அவர்கள் வந்தபாடில்லை.

மகன் உதய்யும் மகள் சரிகாவும், தங்களது ஆண்ட்ராய்டு போன்களில் மூழ்கிப்போயிருந்தார்கள். படுக்கைக்கு வருமாறு பிரபாவதி குரல் கொடுத்தாள்.

அவர்கள் காதில் வாங்கிக்கொள்வதாக இல்லை.

பள்ளிப் பருவத்தில் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிந்து நிற்பார்கள். வளர வளர அவர்கள் காலமாற்றத்துக்குப் பலியாகி வருவதை உணர்ந்தாள்.

என்னங்க, பிள்ளைங்க இப்பல்லாம் உங்ககிட்ட கதை கேட்க வர்றதில்லையே!

கைகள் இரண்டையும் தலைக்கு மேலே மடக்கி வைத்தபடி, பழைய நாட்களை எண்ணிப் பார்த்தான் விஜயசங்கர்.

பிள்ளைகளின் விளையாட்டு மைதானமாகத் திகழ்ந்த அவனது மார்பு, அற்ற குளத்து அருநீர்ப் பறவைபோல வெற்றிடமாகக் கிடந்தது.

உதய்யும், சரிகாவும் மாறி மாறி மார்பில் ஏறிக் குடியேறிய நாட்களை எண்ணி ஏங்கினான்.

சீரியல்கள் கவனத்தை ஈர்த்தபோது, அப்பாவின் நீதிக் கதைகளை மறந்தார்கள். பக்கத்தில்கூட வர மறுத்தார்கள்.

உதய் இப்போது ப்ளஸ் டூ, சரிகா பத்தாவது.

ஆண்ட்ராய்டுளைப் போரிட்டு வென்றார்கள். முகநூல், சாட்டிங் என்று நட்பு வட்டங்களில் கொடிகளை நாட்டிக் கோலோச்சினார்கள்.

ஒரு வேகத்தோடு எழுந்த விஜயசங்கர் பிள்ளைகளிடம் சென்று, பெட்ரூமுக்கு வந்து கதை கேட்குமாறு அழைத்தான்.

நாங்க இன்னும் சின்னப்பிள்ளைகளாப்பா? இப்பப் போய் கதை சொல்லக் கூப்பிடறீங்களே?

திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் பதிலளித்தாள் சரிகா.

கதை கேட்கறதுக்கு வயசு என்னம்மா? உங்களுக்காக நல்ல நல்ல கதைகளா அப்பா யோசிச்சி வெச்சிருக்கேன். வாங்கப்பா, வாங்க என்று வாஞ்சையோடு அழைத்த விஜயசங்கருக்கு, அப்படி ஒரு பதில் வரும் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

சூடான பாலில் வாய் வைத்த பூனைபோல் ஆகிவிட்டார்!

நல்லாத்தான இருந்தீங்கப்பா, உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு? பேசாம போய்ப் படுத்துத் தூங்குங்க. தூக்கம் வரலன்னா, மொட்டமாடிக்குப் போய் வாக்கிங் போங்க என்றான் உதய்.

“க்ளுக்” என்று சிரித்தாள் சரிகா.

விஜய்சங்கர் நடக்கவே தெம்பில்லாமல், படுக்கையில் போய்க் குப்புற விழுந்தான்.

உறக்கம் வர மறுத்தது. மனம் தவிதவித்தது. தனிமைத் துயரோடு உருண்டு புரண்டான். அவனது வேதனையை உணர்ந்த பிரபாவதி எழுந்துபோய், பிள்ளைகளை படுக்க வருமாறு அன்போடு பேசி அழைத்தாள்.

அன்பு விழலுக்கு இரைத்த நீராயிற்று.

அதட்டியும் அழைத்துப் பார்த்தாள்.

அதுவும் பயனற்றுவிட்டது.

இருவரும் மொபைல் கடல்களுக்குள்ளேயே முத்துக் குளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மறுநாள், அலுவலக விஷயமாக கோவைக்கு “கேம்ப்” போய்விட்டான் விஜயசங்கர். வருவதற்கு நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டன.

மனைவி பிரபாவதியிடம் பிள்ளைகளைப் பற்றி போனில் விசாரித்தான்.

அப்பா இல்லாம போரடிக்குதும்மா. அதனால “கேம்” ஆடிட்டு படுக்கறோம்னு சொல்றாங்க. எனக்குதான் நீங்க இல்லாம தூக்கம் வரல. மறுமுனையில் சோகத்தோடு “கட்” பண்ணினான் விஜயசங்கர்.

வெளியூர் பயணம் முடிந்து வீடு திரும்பினான்.

இரண்டு தினங்கள் ஆயிற்று.

பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பிய உதய்வும், சரிகாவும் வீடு பூட்டியிருக்கக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். பிரபாவதி அவசர வேலையாக பக்கத்து வீட்டில் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு, பாட்டி ஊருக்குப் போயிருப்பதாகச் சொன்னாள், அடுத்த வீட்டு ஆன்ட்டி.

வீட்டில் எங்கு திரும்பினாலும் வெறுமை குடியிருந்தது. சோகமே சுற்றி நின்று அவர்களை வாட்டிக்கொண்டிருந்தது.

இரவு ஒன்பது மணிக்கு அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பிய விஜயசங்கர், “அம்மா வர்றதுக்கு நாலு நாள் ஆகுமாம். உங்கள சாப்பிட்டு படுக்கச் சொன்னாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு, தனது படுக்கையில் போய் போர்வையால் மூடிக்கொண்டான்.

மணி இரவு பன்னிரெண்டாயிற்று. சுவர்க் கடிகாரத்தின் நாடித் துடிப்பு மட்டும் அச்சமூட்டிக்கொண்டிருந்தது.

உதய்யும், சரிகாவும் ஒருவகை பயத்தோடு பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டார்கள்.

ஆண்ட்ராய்டுகள் செல்வாக்கு இழந்தன. அவர்களையும் ஒரு சோகம் ஆட்கொண்டது. அப்போதே அம்மாவைத் தொலைபேசியில் அழைத்தார்கள்.

பிரபாவதி உறுதியோடு, நிதானமாகப் பேசினாள்.

உங்களுக்குதான் மொபைல் இருக்கே. அது போதாதா? இனிமே நான் எதற்கு? வேலைக்கார ஆயா வேண்டியத செஞ்சு குடுப்பாங்க. சாப்பிட்டுக்கிட்டு சமத்தாக இருங்க. அப்பாவை முடிஞ்சா பாத்துக்குங்க.

என்னம்மா இப்படிச் சொல்றே, எங்க மேல கோபமா?

ஆமாம். நீங்க இரண்டு பேரும் மொபைலே கதியா இருக்கீங்க. யூஸ் பண்ண வேண்டியதுதான், அதுக்கு ஒரு அளவு இல்லையா? ரொம்ப ஓவரா போயிட்டு இருக்கீங்க! என்னையும் அப்பாவையும் மறந்துட்டீங்க. ராத்திரி எட்டு மணிக்கெல்லாம் மொபைல்களை என் கையில ஒப்படைக்கறதா இருந்தா நான் திரும்பி வர்றேன். இல்லேன்னா, திரும்பி வரவே மாட்டேன். இது சத்தியம். மறந்துடாதீங்க. எனக்கு ஃபோன் பண்ணி தொந்தரவு செய்யாதீங்க என்று சொல்லிவிட்டு “கட்” செய்தாள் பிரபாவதி.

அம்மா, பாட்டிக்குச் செல்லப்பிள்ளை. வசதிகள் ஏராளம். அம்மா அங்கேயே உட்கார்ந்தால் உட்கார்ந்ததுதான் என்று தெரிந்துபோயிற்று.

நள்ளிரவு -

முகத்தை மூடியிருந்த போர்வையை யாரோ பிடித்து இழுப்பதை உணர்ந்து கண் விழித்தான் விஜயசங்கர்.

அம்மா இல்லாம வீட்டுல இருக்க முடியலப்பா. அம்மாவை உடனே வரச் சொல்லுங்கப்பா. எங்களுக்கு தனியா இருக்கப் பயமா இருக்குப்பா.

ஏன், நான் ஊருக்குப் போயிருந்தப்பபலாம் பயமா இல்லையா? நமுட்டுச் சிரிப்புடன் கேட்டான் விஜயசங்கர்.

அப்பவும் பயமாத்தான் இருந்துச்சுப்பா. ஆனா அம்மா இருந்தாங்களே. கட்டிப்புடிச்சு படுத்துக்குவோம். அவங்க தைரியம் சொல்லுவாங்க. அம்மா பயப்படும்போது நாங்க தைரியம் சொல்லுவோம்.

அப்போ, அம்மா வரணும்னா ஒரு கண்டிஷன். நாளையிலிருந்து உங்க மொபைல் போனை இரவு ஒன்பது மணியானா என்கிட்ட குடுத்தடணும், சம்மதமா?

ஹைய்யா! அம்மா எட்டு மணிக்கே குடுக்கச் சொன்னாங்கப்பா. நீங்க ஒரு மணி நேரம் எக்ஸ்ட்ரா குடுக்கறீங்க. ஓகே, தேங்க்ஸ். உடனே அம்மாவை வரச் சொல்லுங்கப்பா.

ம்ஹும். அதுக்கு ஒரு வாரம் ட்ரெய்னிங் இருக்கு. நீங்க ஒரு வாரத்துக்கு ஒழுங்கா ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் ஃபோன தர்றீங்களான்னு டெஸ்ட் பண்ணச் சொல்லியிருக்கா.

மறுநாள் அதே நிபந்தனையை ஃபோனில் மறுஒலிபரப்புச் செய்தாள் பிரபாவதி.

அதன்படி தினமும் இரவு ஒன்பது மணியானதுமே பிள்ளைகள் அலைபேசிகளை அப்பா விஜயசங்கரிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.

ஒரு வாரம், இரண்டு வாரமாயிற்று.

அதற்குள் பிள்ளைகளும் பழகிப்போனார்கள். அதன்பிறகுதான் ஊரிலிருந்து திரும்பினாள் பிரபாவதி.

*

ஆசனம்

அர்த்த ஊர்த்துவமுக புஜங்காசனம்

பெயர் விளக்கம்

அர்த்த என்றால் பாதி என்று பொருள். ஊர்த்துவமுகம் என்றால் மேல் நோக்கிய என்று பொருள். புஜங்காசனம் என்றால் புஜங்களை ஊன்றிச் செய்யும் ஆசனம் ஆகும்.

செய்முறை

  • குப்புறப் படுத்த நிலையில், இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் தொண்டைக்கு இணையாக பக்கவாட்டில் வைத்து, நெற்றியை விரிப்பில் படியுமாறு வைத்துக்கொள்ளவும்.

  • முழங்கைகளை விரிப்பில் நன்றாக ஊன்றி அழுத்தம் கொடுத்தபடி, சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு முகத்தை உயர்த்திக்கொண்டே நிமிரவும்.

  • மார்புப் பகுதியை முடிந்த அளவு உயர்த்தி நிறுத்தவும்.

  • முழங்கைகளால் உடலைத் தாங்கி நிற்கவும்.

  • முகம் ஆகாயத்தைப் பார்த்தவாறு இருத்தல் வேண்டும்.

  • கழுத்திலிருந்து வயிற்றுத் தசைகள் வரை அனைத்தும் இழுத்துப் பிடித்தது போன்ற உணர்வைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

  • ஆறு முறை ஆழ்ந்து சுவாசிக்கவும்.

  • பிறகு மெதுவாக தலையைத் தாழ்த்தியவாறு, அடிவயிறு, பிறகு வயிறு, பிறகு மார்பு என்று இறக்கிக்கொண்டே வந்து, இறுதியாக நெற்றியை விரிப்பின் மீது வைத்து படியச் செய்து, ஆரம்ப நிலைக்கு வரவும்.

  • இதே ஆசனத்தை மூன்று முறை செய்யவும்.

பலன்கள்

  • இவ்வாசனத்தால், மார்பு நன்றாக விரிவடைகிறது. நிறையக் காற்றை உள்ளிழுக்க முடிகிறது.

  • முதுகுத் தண்டுவடத்தின் கீழ்ப்பகுதியும் மேல் பகுதியும் இணையும் இடத்தில் அழுத்தம் கிடைப்பதால் உடலைத் தாங்குதிறன் கூடுகிறது.

  • முதுமை அகல்கிறது.

  • கூனல் போடாமல் முதுகு காப்பாற்றப்படுகிறது.

  • தலைப் பகுதியிலிருந்து கால் பகுதிக்கு நல்ல ரத்த ஓட்டம் கிடைக்கிறது.

வீடியோ - ப்ரியா

 

 

 

 

 

 

 

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/aug/18/ஆசனம்-38-அர்த்த-ஊர்த்துவமுக-புஜங்காசனம்-2557166.html
2548142 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 37. தனுர் ஆசனக் கிரியா கே.எஸ். இளமதி Monday, August 15, 2016 02:57 PM +0530 யோக நீதிக் கதை

இயமம் (கட்டுப்பாடு)

சம்பளப் பண்டிகை

பல வருடங்களுக்கு முன்னால் ஏழைத் தீபாவளி, பணக்காரத் தீபாவளி என்று இரண்டு கொண்டாட்டங்கள் இருக்கும்.

எங்கள் வீட்டுக்கு வலது பக்கத்தில் ஒரு பெரிய கூரை வீடு. அந்தக் கூரை வீட்டுக்குள் பல கூரை வீடுகள் இருக்கும். அந்தக் கூரை வீடுகளில் வருடத்துக்கு ஒருமுறைதான் புத்தாடைகள் எடுக்கமுடியும். அந்தச் சிலநாட்கள்தான் இட்லி, வடை, இனிப்புத் தின்பண்டங்களைத் தொடமுடியும் என்ற அவல நிலை.

எங்கள் வீட்டுக்கு இடது பக்கமாக அன்னார்ந்து பார்க்கத்தக்க பெரும் செல்வந்தர் வீடு இருந்தது. அங்கு இட்லியும் வடைகளும் தின்னமுடியாமல் தெருவில் சிதறுண்டு கிடக்கும்.

எங்கள் நடுத்தர வீட்டில் சிறப்புப் பலகாரங்கள் தலைதூக்கும். ஆடைகள் மகிழ்ச்சியளிப்பதாக இருக்கும்.

பட்டாசுப் புகை, பணக்காரர்களுக்குச் சாம்பிராணி! ஏழைகளுக்கோ சுடுகாட்டுப் புகை. எங்களைப் போன்ற நடுத்தரவர்க்கத்துக்கு வழிமறைக்கும் மேகக் கூட்டம்.

நான் கிராமத்தில் இருந்தபோது, அம்மா சமையல் அறையிலிருந்து அடுப்பைக் கொண்டுவந்து நடுவீட்டில் பற்றவைப்பார்கள். அப்போதே தீபாவளி களைகட்டிவிடும்!

தீபாவளிக்கு ஒரு வாரத்துக்கு முன்னதாகவே சீடை, அதிரசம், முறுக்கு, சுருள் பூரிகளைச் சுட்டு அடுக்குவார்கள்.

சிறுபிள்ளைகளான நாங்கள், இடையிடையே கைகளை நீட்டி முறுக்கு, அதிரசம், சீடைகளை பதம் பார்ப்போம்.

*

நன்றாகப் படிக்கவைத்தது எவ்வளவு பெரிய தப்பாயிற்று என்று இப்போது தெரிகிறது.

திருச்சியில் பெயின்ட் கடை இருக்கிறது. மூன்று தலைமுறைக் கடை. அனைத்து முன்னணி பிராண்டு பெயின்டுகளுக்கும் நாங்கள்தான் டீலர்.

எங்கள் தாத்தா, எங்கள் தகப்பனாருக்காகக் கடையை அபிவிருத்தி பண்ணினார். எங்கள் அப்பா எங்களுக்காக அபிவிருத்தி செய்தார்.

எங்களைக் கடையில் உட்கார வைத்திருக்கலாம். என்னதான் வசதியிருந்தாலும், நாலு எழுத்துகளைப் பக்கத்தில் போட்டுக்கொண்டால்தான் கௌரவம் என்று படிக்கவைத்தார்.

பள்ளி, கல்லூரி இறுதித் தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்கள். குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றவர்களே வேலைக்கு அலையும்போது நான் மட்டும் என்ன? அந்த மாணவர்களோடு நானும் ஒருவனாக அப்ளிகேஷன்கள் போட்டேன். வேலைக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயமோ, நிர்ப்பந்தமோ இல்லாத எனக்கு உடனே ஒரு வேலைக்கான உத்தரவு வந்தது.

வீட்டுச் சாப்பாடு சாப்பிடுபவனுக்கு ஹோட்டல் அயிட்டங்கள் வந்தால் விடுவானா? வேலையில் சேர சென்னைக்கு வந்தேன். நல்ல வேலை. சம்பளமும் கைநிறைய.

திருச்சியில் அப்பா கடையைப் பார்த்துக்கொள்கிறார். வருமானம் கொட்டுகிறது. எண்ணுவதற்குதான் ஆள் இல்லை. அரிசியில் கல் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்த அம்மாவும் பாட்டியும், இப்போது காசு பணத்தைப் பொறுக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எனக்குக் கிடைத்த வேலை எதிர்வீட்டு நண்பன் விஸ்வநாதனுக்குக் கிடைத்திருந்தால் சந்தோஷப்பட்டிருப்பேன். அவனோ படிக்க வசதியில்லாமல் பாதிக் கிணறு தாண்டி எங்கள் பெயின்ட் கடைக்குள் வந்து விழுந்துவிட்டான்.

சென்னையில் எனது சம்பளம் மாதம் ஒரு லட்சம். எங்கள் கடையில் வேலை பார்க்கும் விஸ்வநாதனுக்கு என் தகப்பனார் தரும் சம்பளம் பத்தாயிரம் ரூபாய்.

சொந்தக் கடை வருமானம் லட்சக்கணக்கில். எனக்கும் லட்ச ரூபாய் சம்பளம். பணம் பணத்தோடுதான் சேரும். இனம் இனத்தோடுதான் சேரும். ஆனால், ஏழையும் பணக்காரனும் சேர முடியாது.

சேர்ந்த ஒரே வருடத்தில் எனக்கு டபுள் போனஸ், இரண்டு லட்சம்! ஆனால், விஸ்வநாதன் எங்கள் கடையில் சேர்ந்து ஒரு வருடம் ஆகாததால் போனஸ் கிடையாது. அப்பாவின் சட்டம்!

ஒரு வருடத்துக்கு மேல் யாருமே கடையில் நிற்க முடியாது. நின்றால் உட்கார நேரிடும். உட்கார்ந்தால் போனஸ் தந்தாக வேண்டும். அதனால், ஏதாவது குற்றம் சுமத்தி வேலையை விட்டு அப்பா அனுப்பிவிடுவார். தெரிந்தவன், பக்கத்து வீட்டுக்காரன் என்ற இரக்கமெல்லாம் இல்லை. எவனா இருந்தால் எனக்கென்ன, சட்டம் சட்டம்தான் என்பார். ஆனால், மானஸ்தர்.

நீ சம்பாதிக்கிற பணத்தை நான் கையால தொடமாட்டேன். உனக்கு வருடத்துக்கு ரெண்டு லட்சம் போனஸ். என் கடையில எனக்கு மாசா மாசம் ரெண்டு லட்சம், தெரிஞ்சுக்கோ என்பார்.

போனஸ் பணத்தில், ஒரு லட்சத்துக்குப் பட்டாசுகள். ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு ஆடை ஆபரணங்கள். இருபத்தஞ்சாயிரத்துக்கு நண்பர்களுக்கு விருந்து. இருபதினாயிரம் ரூபாய்க்கு நெய்யில் தயாரிக்கப்பட்ட ஸ்வீட் பாக்கெட்டுகள். எல்லாவற்றையும் சுமந்துகொண்டு, திருச்சிக்கு விமானத்தில் வந்து இறங்கினேன்.

விமான நிலையத்துக்கு நண்பன் விஸ்வநாதன் வந்திருந்தான். எலும்பும் தோலுமாக இருந்த அவன், என் சூட்கேஸ்களை காருக்குள் திணித்தான்.

வீட்டுக்கு வந்து இறக்கியதும், முதல் வேலையாக விஸ்வநாதனுக்கு இரண்டு ஸ்வீட் பாக்கெட்டுகளை எடுத்து நீட்டி, நாளைக்கு தீபாவளி. ஜாலியா சாப்பிடுடா என்றேன்.

அவன் ஒன்றை மட்டும் பெற்றுக்கொண்டு, போதும்டா இரண்டும் ஒரே பாக்கெட்தானே. எவ்வளவு ஸ்வீட்டுடா தின்ன முடியும். திகட்டிடும் என்று திருப்பிக் கொடுத்தான்.

பரவாயில்லை, வச்சிருந்து சாப்பிடு என்றேன்.

எத்தனை நாள் வச்சிருந்தாலும் அதே ஸ்வீட்தானே என்றான்.

அடுத்து, இரண்டு பட்டாசுப் பாக்கெட்டுகளை எடுத்து நீட்டினேன்.

அதிலும் ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டான்.

தீபாவளிக்கு டிரெஸ் எடுத்தாச்சா என்று கேட்கும்போது அப்பா வந்துவிட்டார். அவருக்கு அதெல்லாம் பிடிக்காது.

விஸ்நாதனைப் பார்த்து முறைத்தபடி, நீ எதுக்கு இன்னும் இங்க நிக்கிறே. கடைக்கு போய் வேலையப்பாரு என்று விரட்டிவிட்டார்.

விடிந்தால் தீபாவளி. அப்பா அவனுக்கு போனஸ் தரவில்லை என்பதை அவன் முகவாட்டமே காட்டியது. எனக்கு ஆத்திரம் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது, அடக்கிக்கொண்டேன்.

சீசன் பிஸினஸ். நல்ல வியாபாரம். உடம்பெல்லாம் ஒரே வலி. டயர்டா இருக்கு. சரி, அது போகட்டும். சென்னைல வேலை எல்லாம் எப்படி. ஜாலியா இருக்கா? என்றபடி களைப்போடு சோபாவில் சாய்ந்தார் அப்பா.

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்து பேசினேன்.

நான் வேலைய விட்டுடலாம்னு இருக்கேன்.

ஏன்டா? என்றார், அதிர்ச்சியோடு.

பிசினஸ உங்களால தனியா பாக்க முடியல. நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க. நான் பாத்துக்கறேன்.

ஆமாங்க, அதான் சரி. இவனுக்கும் கல்யாணம் பண்ணிவெக்கணும் என்றபடி வந்தார் அம்மா.

கடையை மூடிவிட்டு சாவியோடு விஸ்வநாதன் வந்தான். நான் இன்னியோட வேலையை விட்டு நின்னுக்கறேய்யா. கோயம்புத்தூர்ல வேலைக்கு கூப்பிடறாங்க. சம்பளம் பத்தலை. தப்பா எடுத்துக்காதீங்க என்றபடி சாவியை நீட்டினான்.

நான் அந்த சாவியை வாங்கியபடி, என்னடா விச்சு, ரெண்டு பாக்கெட் ஸ்வீட்டும் பட்டாசும் கொடுத்தப்போ வேணான்னு சொன்னே. இப்போ சம்பளம் மட்டும் பத்தலேன்னு சொல்றியே என்றேன், கிண்டலாக.

அவன் பதில் சொல்லமுடியாமல் விழித்தான்.

டேய், இனிமே நான்தான் கடைய பாத்துக்கப்போறேன். நீ எங்கயும் போக வேணாம். நீ இருந்தா எனக்கும் துணையா இருக்கும். எல்லாத்தையும் நான் பாத்துக்கறேன். நீ கவலைப்படாத என்றபடி, அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் கண்களைச் சிமிட்டினேன்.

**

ஆசனம்

தனுர் ஆசனக் கிரியா

கிரியா என்றால் செயல்படுதல் என்று பொருள். தனுர் ஆசனத்தில் இருந்தபடி உடலை முன்னும் பின்னும் பக்கவாட்டிலும் அசைவு கொடுத்துச் செய்யக்கூடிய ஆசனம் என்பதால், இது தனுர் ஆசனக் கிரியா என்று அழைக்கப்படுகிறது.

செய்முறை

Dhanur Asana right.JPG 

முன்-பின் ஆட்டம்

  • விரிப்பின் மீது குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு கால்கள் இரண்டையும் இரண்டு கைகளால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, தலை மற்றும் முழங்கால்களை மேல்நோக்கித் தூக்கி, வில்லின் நாணை இழுப்பதுபோல் செய்ய வேண்டும்.

  • அதேநிலையில் ஆழ்ந்த சுவாசங்கள் எடுக்க வேண்டும்.

  • அப்போது உடல் முன்னும் பின்னுமாக லேசாக அசையும். அதையே தூண்டிவிட்டு இன்னும் வேகமாக முன்னும் பின்னுமாக ஆட்ட வேண்டும்.

  • பிறகு கைகளை விடுத்து, கால்களைக் கீழே பரப்பிவைத்து மகராசனத்தில் கைகளை மடக்கி, நெற்றியை அதன் மீது வைத்து ஓய்வு எடுக்கவும்.

  • பின்னர் மீண்டும் அதேபோல் உடலை முன்னும் பின்னும் ஆடவும்

Dhanur Asana left.JPG

பக்கவாட்டு ஆட்டம்

  • மீண்டும் கால்களைப் பிடித்து, தனுர் ஆசனத்தில் நின்று அப்படியே வலதுபக்கமாகப் பக்கவாட்டில் சாயவும். வலது தோள்பட்டை, வலது புஜம், வலது கை, வலது கால் வரை வலதுபக்கத் தரையில் படிய வேண்டும். தலையை உயர்த்தியே வைத்திருக்க வேண்டும். ஆசனம் செய்து முடிக்கும் வரை தலை தரையில் படவே கூடாது.

  • அப்படியே இடது காலை விசையுடன் உயரத் தூக்கி மறுபக்கமாகப் பக்கவாட்டில் (இடதுபக்கம்) சாயவும். இடது தோள்பட்டை, இடது புஜம், இடது கை, இடது கால் வரை இடதுபக்கத் தரையில் படிய வேண்டும். தலையை உயர்த்தியே வைத்திருக்க வேண்டும்.

  • பின்னர் மகராசனத்தில் நன்றாக ஓய்வு எடுக்கவும்.

பலன்கள்

  • உடல் முழுவதும் வேகமான ரத்த ஓட்டம் நடக்கும். அதனால், எல்லா சுரப்பிகளும் தூண்டுப்பட்டு, சுரப்பி நீர்கள் நன்றாகச் சுரக்கும். அதனால் நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றல் பிறக்கும்.

  • தலைக்கு நிறைய ரத்த ஓட்டம் கிடைப்பதால், மூளை சுறுசுறுப்பாகும்.

  • வயிற்றுப்பகுதி தசைகள் நன்றாக விரிவடைந்து அழுத்தப்படுவதால் கல்லீரல், மண்ணீரல் உறுப்புகளுக்கு ரத்த ஓட்டம் கிடைக்கப்பெற்று, பித்தநீரும், இன்சுலினும் அதிகம் சுரப்பதால் சர்க்கரை நோய் முற்றிலும் குணமாவதுடன், மீண்டும் வராமல் தடுக்கப்படுகிறது.

  • தினமும் இந்த ஆசனத்தை தவறாமல் செய்ய வேண்டும்.

வீடியோ / புகைப்படம்: பிரியா

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/jul/28/ஆசனம்-37-தனுர்-ஆசனக்-கிரியா-2548142.html
2559519 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 36. கந்தாராசனம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, June 30, 2016 12:00 AM +0530  


அஷ்டாங்க யோகம்

சமாதி
யோக நீதிக் கதை


உலகம் ஒன்றுதான்


ஒரு காலைப் பொழுது -


சந்தோஷபுரம் முதல் தெருவில், தனது குடிசை வீட்டுக்கு முன்னால் மணலில் காலைப்பொழுதில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான் சங்கர். தெருவுக்குள் வந்த பென்ஸ் காரைப் பார்த்ததுமே வீட்டுக்குள் பதறி அடித்துக்கொண்டு ஓடினான்.
அம்மா பென்ஸ் வந்துடுச்சு, நான் கிளம்பறேன் என்றபடி காக்காய் குளியல் போட்டுவிட்டு, புத்தகப் பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான்.
வாசலை அடைத்துக்கொண்டு நின்ற கருப்பு நிற பென்ஸ் காரின் பெட்ரோல் மணத்துக்கொண்டிருந்தது.


டிரைவர் காரின் கதவைத் திறந்துவிட்டார்.


சங்கரைப் பார்த்து “ஹை” என்றபடி முன்பக்கக் கதவின் வழியாக காருக்குள் தாவினான் திலீப்.


சங்கர் பதிலுக்கு அவனுக்கு டாட்டா காட்டிவிட்டு, காரைத் தாண்டி பள்ளிக்கு நடைபோட்டான்.


வாசலுக்கு வந்த சங்கரின் தாய் எல்லம்மாள், பார்த்து போய்ட்டுவாப்பா. ஓரமா நடந்துபோ என்று எச்சரித்தாள்.


சங்கரும் எதிர்வீட்டு திலீபும் ஆறாம் வகுப்பு படிப்பவர்கள். பெருஞ்செல்வந்தர் தர்மலிங்கத்தின் வீட்டுச் செல்லப்பிள்ளையான திலீப், தனியார் பள்ளியில் படிப்பவன்.


கூலித் தொழிலாளி ராமையாவின் மகன் சங்கர், அரசுப் பள்ளியில் சத்துணவோடு படிப்பவன்.


ஆஸ்பெட்டாஸ் போட்ட சின்ன வீடு சங்கர் வீடு. எதிரில் இரும்புக் கதவுப் பங்களாதான் திலீபின் வீடு.


இரு வேறு உலகங்களையும் ஒரே தெருவில் காண சந்தோஷபுரம் முதல் தெருவுக்குள் வர வேண்டும்.


மாலையில் திலீப் அதே காரில் டியூஷன் போய்வருவான். அது முடிந்து கீபோர்டு வகுப்புக்குப் போவான்.


அவற்றுக்கெல்லாம் செல்ல சங்கருக்கு வசதி இல்லை. ஆனால், திலீப் போய்வருவதை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே தெருவில் விளையாடுவான்.
திலீபின் வீட்டில் தினமும் அறுசுவை விருந்துதான். செல்வந்தர்கள் வீட்டுச் சமையல் வாசம் தெருவையே கூப்பிடும். ஆனால், சோறு போடாது!
சங்கர், அந்தச் சமையல் வாசனை பிடித்து ஏங்குவான்.


சங்கரின் தந்தை ராமசாமி வாங்கும் சம்பளம் குடும்பத்தை நடத்துவதற்கே போதாது. தாய் எல்லம்மாள் தென்னங்கீற்றில் இருந்து தென்னந் துடைப்பம் தயாரித்து விற்பாள். சாதம், ரசம், சீசனுக்குக் கிடைக்கும் மலிவான காய்கறிப் பொரியல். இதுதான் சங்கர் வீட்டுச் சாப்பாடு.


வாய்க்கு ருசியான சாப்பாடு கேட்டாள்,
கொஞ்சம் பொறுப்பா. கடவுள் சீக்கிரம் கண்ணத் தொறப்பாரு. நல்ல காலம் நிச்சயம் பொறக்கும். நீ படிச்சி முடிச்சி நல்ல வேலைக்குப் போயிட்டா, நாமும் தினமும் வாய்க்குருசியா சாப்பிடலாம் என்பாள் எல்லம்மாள்.
ஆறாம் வகுப்பில் இருந்து ப்ளஸ் டூ வரை, எல்லாம்மாள் மாற்றிப் பேசியதே இல்லை. இதே பதில்தான்.


*
எதிர்வீட்டு திலீப், பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்ந்தான். சங்கருக்கு கல்லூரியில் சேர வசதியில்லை.


சங்கர் ஒரு மருத்துவமனையில் வார்டுபாயாகச் சேர்ந்தான்.
ஆண்டுகள் ஓடின.


இன்ஜினீயர் ஆனதும் திலீப்புக்கு திருமணம் ஆனது.
ஏம்மா, நல்ல காலம் வரும் வரும்னு சொன்னியே. இனி எப்பதான் நல்ல காலம் வரும்?


சங்கரின் கேள்விக்கு எல்லம்மாள் பதில் சொன்னாள் -
பொறுடா. உனக்கு வரப்போற பெண்டாட்டியோட நேரம் நல்லா இருக்கும். அப்பறம் ஒனக்கு நல்ல காலம்தான்...


அம்மாவின் பேச்சை நம்பினான். விரைவிலேயே அவன் ஒரு ஏழைப்பெண்ணை திருமணம் செய்துகொண்டான்.


சங்கருக்கு, வார்டு பாயிலிருந்து கம்பவுண்டராக பிரமோஷன் கிடைத்தது.
திலீப், அமெரிக்காவில் வேலை கிடைத்து அங்கேயே செட்டில் ஆகிவிட்டான்.
சங்கரின் குடும்பமோ தொடர்ந்து வறுமையில் வாடியது.


குலதெய்வம் கோயிலுக்கு போனபோது, சங்கர் விரக்தியின் உச்சத்தில் இருந்தான்.


எதுக்கும்மா இந்தக் குலதெய்வ வழிபாடெல்லாம். எதிர்வீட்டு திலீப், சின்ன வயசுல இருந்தே வசதியா வாழ்றான். அவனை பார்த்து பார்த்து ஏங்கிக்கிட்டே இருக்கேன். நாம கும்பிடற சாமி நமக்கு மட்டும் கண்ணையே தொறக்கமாட்டேங்குது. திலீப் வீட்டுல, அவங்க குலதெய்வத்துக்குக் கெடா வெட்டி பொங்க வெக்கிறாங்க. அவங்களுக்கு மட்டும் பணக்கார சாமியாம்மா? ஆசைப்பட்ட கறி மீனகூடவா நாம தின்னக்கூடாது? அந்த அளவுக்கா நாம பாவம் செஞ்சிட்டோம். அடுத்தவங்க சாப்பிடறதையும், வசதியாக இருக்கறதையும் பார்த்து இன்னும் எத்தனை காலத்துக்குதான் ஏங்கறது…


எப்பதான் நமக்கு நல்ல காலம் வரும். நல்லா படிச்சிருந்தாலாவது திலீப் மாதிரி நல்ல வேலைக்குப் போயிருக்கலாம். அதுக்கும் வாய்ப்பு இல்ல. என்னம்மா அநீதி இது. நல்ல காலம் வரும் வரும்னு சொல்லிட்டே இருக்கே. சின்ன வயசுல இருந்தே கேட்டுக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன். ஆனா, அது வந்தபாடில்லை. சாமியோட சேர்ந்து நீயும் என்னை ஏமாத்தறியே என்று வஞ்சனையோடு சொல்லவும், எல்லம்மா வாய் விட்டு அழுதாள். மகனுக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாமல் திகைத்தாள்.


அம்மாவ எதுவும் சொல்லாதப்பா… மகனைத் தேற்றினார் ராமையா.
வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் விடவில்லை சங்கர்.


அம்மா… என்ன சாமி ஏமாத்தியிருந்தா கவலைப்படமாட்டேன். பெத்த தாய் நீதான் என்னை ஏமாத்திட்டே. அதை என்னால தாங்கிக்கவே முடியல. பாரு, நம்ம குடும்பத்துல எப்பவும் வறுமை, தரித்திரம் என்று சொன்ன சங்கரின் வாயை கையால் மூடினாள் எல்லம்மாள்.


மகன் தன்னை குற்றவாளி ஆக்கி கேள்வி கேட்டதை நினைத்து குமைந்தாள், குமுறினாள்.


சில தினங்கள் கழிந்தன.


எல்லம்மாவுக்கு திடீரென்று உடல்நிலை மோசமானது. டாக்டர்கள் வந்து பார்த்து உடம்புக்கு ஒன்னும் இல்லை, மனசுலதான் குறை இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டும் போனார்கள்.


அம்மா, சொல்லும்மா. உனக்கு என்னம்மா குறை…


நீ சின்ன வயசில இருந்து மத்தவங்க வசதியாக வாழறத பார்த்து ஏங்கினியே. உன்னையும் அந்த மாதிரி வளர்க்க முடியாதவளாயிட்டேன்ற குறைதாம்ப்பா…
அதை விடும்மா. நீ உன் உடம்ப பார்த்துக்க. நீ போயிட்டா, அப்பறம் எங்களுக்கு யாரு இருக்கா…


ஒலித்த அலைபேசியை எடுத்துப் பேசினான். மருத்துவமனையிலிருந்து சங்கருக்கு அவசர அழைப்பு.


ஒரு வி.ஐ.பி. வர்றாரு. ஐ.சி.யூவுல சேர்க்கணும். ஏற்பாடெல்லாம் நீதான் பண்ணணும். ம், சீக்கிரம் கிளம்பி வா…


அம்மா நான் அவசரமா ஆஸ்பத்திரிக்கு போகணும். எதையும் மனசுல போட்டுக் குழப்பிக்காதே. நல்லா ரெஸ்ட் எடு என்று சொல்லிப் புறப்பட்ட சங்கரை கை பிடித்து நிறுத்தினாள் எல்லம்மா.


இதோ பாருப்பா. நல்ல வசதியா இருக்க முடியல, வாய்க்கு ருசியா சாப்பிட முடியலேன்னு ஏங்கினே. வசதி இல்லாததால, ஒரு ஏழைப் பொண்ண நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டே. எல்லாம் நம்ம விதி. ஆனாலும், நீ பொறுமையா இருக்கனும். சின்ன வயசுல இருந்து நீ நேர்மையா, உண்மைய பேசி வளர்ந்திருக்கே. உன்னை ஒரு நல்லவனா நான் வளர்த்திருக்கேன். அதுல எனக்கு பெருமைதாம்ப்பா…


எப்பவும் சுகபோகமா இருக்கறது வாழ்க்கை இல்லப்பா. அது கொஞ்ச நாள்லயே சலிச்சிப் போயிடும். நிரந்தரமில்லாத வாழ்க்கை. ஆசைய தூண்டற அந்த வாழ்க்கை நமக்கு வேணாம்ப்பா. மனசுக்குள்ள ஆசை வந்துட்டா அது மனுஷனையே அழிச்சிடும். இருக்கற வெச்சி அதுல சந்தோஷமா வாழ்க்கைய நடத்தனும். அதுதான் நிம்மதி, சந்தோஷம். நீ வசதியா இல்லேன்னு நினைக்காத. உனக்கு அதுதான் பாதுகாப்பு.


குந்திதேவிகிட்ட, உனக்கு என்ன வரம் வேணும்னு பகவான் கேட்டப்போ, எப்பவும் கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டே இருக்கற வரத்தைக் குடு. அப்பதான் உன்னை மறக்காம இருக்க முடியும்னு சொன்னாளாம். இதுவரைக்கும் இந்த விஷயத்தை உன்கிட்ட சொல்ல தைரியம் இல்லடா. இப்ப மனசவிட்டுச் சொல்லிட்டேன். இதை நீ ஒருநாள் நிச்சயம் உணருவே என்று சொல்லி கண்ணீர் விட்டாள் எல்லம்மாள்.


சிறிது நேரத்தில் மருத்துவமனைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான் சங்கர். அவன் போய்ச் சேரவும், ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வேகமாக வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது. ஸ்ட்ரெச்சரை எடுத்துக்கொண்டு பரபரப்போடு போய் ஆம்புலன்ஸில் இருந்த நோயாளியை இறக்கி ஐ.சி.யூ.வில் கொண்டுபோய் சேர்த்தபோதுதான் சங்கர் கவனித்தான். பார்த்த மாத்திரத்தில் அவன் முகத்தில் அதிர்ச்சி!


அது, எதிர்வீட்டு திலீப்! மயக்கத்தில் இருந்தான். அவனது பெற்றோர் காரில் இருந்து இறங்கி அழுதுகொண்டே வந்தனர். சங்கரைப் பார்த்து நலம் விசாரித்தார்கள்.


திலீபை செக் செய்த தலைமை மருத்துவர்,


இவருக்கு ஏகப்பட்ட பிரச்னை. மாஸிவ் அட்டாக் வந்திருக்கு. ஓவரா டிரக் எடுத்துக்கிட்டதால லிவர் டோட்டலா ஃபெயிலியர் ஆயிடுச்சு. நேரம் கெட்ட நேரத்துல சாப்பிட்டு பெப்டிக் அல்ஸரும் வந்திருக்கு. பயப்படாதீங்க. அவர குணப்படுத்திடலாம். ஆனா, குணப்படுத்த முடியாத ஒரு பிரச்னை வந்திருக்கு. அவருக்கு எச்ஐவி பாசிட்டிவ்னு ரிசல்ட் வந்திருக்கு.


டாக்டர் சொன்னதைக் கேட்டு திலீபின் அம்மா சாரதா ஓவென்று அழுதாள்.
இப்ப அழுது என்ன பண்றது என்று சாரதாவை அடக்கிய தர்மலிங்கம், எல்லாம் இவளாலதான் டாக்டர். ஒரே பையன் ஒரே பையன்னு சொல்லி செல்லம் குடுத்து, அவன கெடுத்துட்டா. கோடி கோடியா சொத்து இருக்கு. எல்லாம் இவனுக்குதான். எப்படியாவது இவன காப்பாத்துங்க டாக்டர் என்றார்.
எங்களால முடிஞ்சத செய்யறோம். எல்லாம் கடவுள்கிட்டதான் இருக்கு என்று கையை விரித்தார் டாக்டர்.


எல்லாவற்றையும் ஓரமாக நின்று கேட்ட சங்கர் மனத்தில் பளிச்சென்று மின்னியது. அம்மா சொன்னதை நினைத்துப் பார்த்தான்.


கண்கள் பனிக்க, அம்மா என்னை மன்னிச்சிடும்மா. நான் உன்னை தப்பா நெனச்சிட்டேன். வாழ்க்கைன்னா என்னன்னு எனக்கு புரிஞ்சிபோச்சிம்மா… என்று வேகமாக வீட்டுக்கு வந்து, கட்டிலில் இருந்த அம்மா எல்லம்மாளின் காலில் விழுந்தான்.


அவளது கால்கள் ஜில்லிட்டிருந்தன!


மரணம் - ஏழைக்கும் பணக்காரனுக்கும் ஒன்றுதான்!
அதுதான் சமாதி.
***

 

ஆசனம்

கந்தாராசனம்

பெயர்க் காரணம்
கந்தாரம் என்றால் தோள்பட்டை. தோள்பட்டைகளுக்குப் பலன் அளிக்கும் ஆசனம் என்பதால் இதறக்கு கந்தாராசனம் என்று பெயர்.

செய்முறை
விரிப்பின் மீது மல்லார்ந்து படுத்துக்கொள்ளவும்.
பின்னர் கால்களை மடக்கவும்.
இரண்டு கைகளாலும் இரண்டு கணுக்கால்களையும் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு இடுப்பை நன்றாக உயர்த்தவும்.
அதே நிலையில் ஆழ்ந்த சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.
பிறகு உடலைத் தளர்த்தி வைத்துவிடவும்.
மீண்டும் மீண்டும் இந்த ஆசனத்தைச் செய்யலாம்.


பலன்கள்
தோள்பட்டை வலிகள் குணமாகும். ஸ்பாண்டிலைசிஸ் எனப்படும் கழுத்து வலிகள் வராது.


பின்னந்தலைக்கு நல்ல ரத்த ஓட்டம் கிடைப்பதால், பெருமூளை, சிறுமூளை இரண்டும் புத்துணர்ச்சி பெறுகின்றன.


தொண்டைப் பகுதி அழுத்தப்படுவதால், தைராய்டு சுரப்பி அழுத்தப்பட்டு தைராக்ஸி அமிலம் நன்றாகச் சுரக்கிறது. இது உடல் எடையைக் குறைக்க உதவுகிறது.


வீடியோ / புகைப்படம்: ப்ரியா

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/jun/30/ஆசனம்-36-கந்தாராசனம்-2559519.html
1224 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 31. பவனமுக்தாசனம் kirthika Express News Service Friday, May 27, 2016 02:56 PM +0530 அஷ்டாங்கயோகம்

நியமம்

அளவு சாப்பாடு

ஓவிய ஆசிரியர் நாகூர், மாணவர்களுடன் நண்பன்போலப் பழகக்கூடியவர். அவர் கரும்பலகையில் ஒரு படத்தை வரைந்து அதைப் பார்த்து மாணவர்களை வரையச் சொல்லிவிட்டு, இறுதி கால் மணி நேரத்தில் அறிவுக்கு விருந்தான விஷயங்களைச் சொல்வது வழக்கம். கல்வி ஆண்டின் மத்தியில் மாணவர்களை வெளியூர்களுக்குக் கல்விச் சுற்றுலா அழைத்துச் செல்லக்கூடியவர்.

நாற்பது மாணவர்களில் முப்பது மாணவர்கள் பணம் கொடுத்துச் சேர்ந்துவிட்டார்கள். பத்து மாணவர்கள் மட்டும் சேர முடியவில்லை. காரணம், வறுமை. சில மாணர்களுக்குத் தாய் இல்லை. சில மாணவர்களுக்குத் தகப்பன் இல்லை. இருவரும் உள்ள மாணவர்களுக்கு வசதி இல்லை. அத்தகைய மாணவர்களை மட்டும் விட்டுவிட்டு சுற்றுலா செல்ல ஆசிரியர் நாகூருக்கோ மனசில்லை! அதனால், அந்த மாணவர்களுக்கான கட்டணத்தை அவரே கொடுத்து அரவணைத்துக்கொண்டார். முதல் ஊர் கொடைக்கானல். சென்னையில் இருந்து பேருந்து புறப்பட்டது.

மறுநாள் அதிகாலை, வழியில் உள்ள பயணியர் மாளிகையில் கொஞ்சம் இளைப்பாறி குளித்துவிட்டு, டிபன் சாப்பிட எல்லோரும் தயாராக இருந்தனர். அனைவருமே இரண்டு இட்லி, ஒரு வடை மட்டும்தான் சாப்பிட வேண்டும் என்று மாணவர்களை ஆசிரியர் கேட்டுக்கொண்டார்.

சார், என்ன சார் நீங்க. நாங்க எல்லாரும் ரொம்பப் பசியா இருக்கோம். இரண்டு இட்லியும் ஒரு வடையும் எப்படி சார் பத்தும். நிறைய சொல்லுங்க சார் என்று உரிமையோடு குரல் எழுப்பினர்.

உஷ்… பஸ் மலைப் பாதியிலதான் போவும். வயிறு நிறைய சாப்பிட்டா வாந்தி வரும். அதுக்குதான் சொல்றேன். அளவா சாப்பிட்டா வாந்தி வராது. கொடைக்கானல் போனதும் நிறைய சாப்பிடலாம் என்று கெஞ்சாத குறையாகக் கேட்டுக்கொண்டார் நாகூர் வாத்தியார்.

மாணவர்களும் அவரது அன்புக் கட்டளைக்குப் பணிந்தார்கள்.

பாட்டுச் சத்தத்துடன் கொடைக்கானல் மலைச் சாலையில் பேருந்து ஏறியது. உயரம் ஏற ஏற பஸ் இன்ஜினின் அனத்தலும் முக்கல் முனகலும் அதிகரித்தது.

காதுகள் அடைத்துக்கொண்டன. மலைப் பகுதி கோரைப் புற்களின் வாசனை நாசியைத் தீண்டியது. வளைவுகளில் திரும்பும்போது பாறைகள் பயமுறுத்தின. வளைவான சாலைகள், மாணவர்கள் அனைவரையும் ஆட்டிப்படைத்தன. மாணவர்களின் முகம் கலவரப்பட்டது. ஆபத்தான பயணம் என்று ஆழ்மனம் அனைவரையுமே எச்சரித்தது.

பயத்தைப் போக்க மாணவர்கள் கூச்சலிட்டனர். மாணவர்களில் ஏறக்குறைய அனைவருமே முதன்முறையாக கொடைக்கானல் வருகின்றனர்.

  • ஆபத்தான வளைவு

  • ஒலி எழுப்பவும்

  • எதிரே வரும் வாகனத்திற்கு வழிவிடவும்

  • வளைவுகளில் முந்தாதே

  • விபத்துப் பகுதி - கவனம் தேவை!

போன்ற சாலையோர அறிவிப்புப் பலகைகள், மாணவர்களிடம் பீதியைக் கிளப்பின.

ஒரு சில மாணவர்களுக்கு தலை கிறுகிறுத்தது. சிலர் தலைவலி என்று தலையைப் பிடித்துக்கொண்டனர். ஒருவன் பஸ்ஸிலேயே வாந்தி எடுத்தான். பயத்துடன் இருந்த சில மாணவர்களை ஆசிரியர் ஆசுவாசப்படுத்தினார்.

ஒருவழியாக, பஸ் அவர்கள் தங்க வேண்டிய பயணியர் விடுதியை வந்தடைந்தது. சில மணி நேர ஓய்வுக்குப் பிறகு, எல்லோரும் சுற்றிப் பார்க்கக் கிளம்பினர். ஒரு சில இடங்களை மட்டும் சுற்றிக் காண்பித்துவிட்டு, சரியாக ஒரு மணிக்கு ஒரு உணவகத்தில் பஸ் நிறுத்தப்பட்டது.

அனைவரையும் வரிசையாக உள்ளே அழைத்துச் சென்று இருக்கைகளில் அமர்த்தினார் ஆசிரியர்.

சர்வர் வந்து ஆர்டர் என்ன என்று கேட்க, எல்லோருக்கும் லிமிட்டெட் மீல்ஸ் என்றார்.

மாணவர்கள் உடனே கூச்சல் போட்டார்கள்.

சார், காட்டுப் பசி பசிக்குது சார். காலைலியே டிபன் சரியா சாப்பிடல. அன்லிமிட்டெட் மீல்ஸ் சொல்லுங்க சார் என்றார்கள்.

இருங்கடா. நாம இப்ப மலைப்பிரதேசத்துக்கு டூர் வந்திருக்கோம். ஒரு நாளுக்குள்ள நிறைய இடங்கள சுத்திப் பார்க்கவேண்டி இருக்கு. வயிறு ஃபுல்லா சாப்பிட்டா மயக்கம் வரும். அப்பறம் தூக்கம் வந்துவிடும். பஸ்ஸுலயே தூங்கிடுவீங்க. அப்பறம் ஊரை சுத்திப் பாக்க முடியாது. அதனால நான் சொல்ற கேளுங்க. நிறைய பணம் செலவு பண்ணி வந்திருக்கோம். நிறைய சாப்பிட்டு பிரச்னை ஆகி, அதனால நல்ல பல அனுபவங்களை மிஸ் பண்ணிடக்கூடாது. சரியா? அதுமட்டுமில்ல, நாம இன்னிக்கே மதுரைக்கு போயாகனும். மலைப்பாதியில பஸ் இறங்கும்போதும் வாந்தி வரும். அதனால, லிமிட்டெட் மீல்ஸ்தான் என்றார்.

ஆசிரியர் சொன்னதை மாணர்கள் வேதவாக்காக எடுத்துக்கெண்டார்கள். லிமிட்டெட் மீல்ஸ் என்றாலும், வயிறு நிறைய சாப்பிட்டார்கள்.

மீண்டும் பஸ் பயணம். ஊர் சுற்றிப் பார்த்தல்…

மாலை ஆறு மணிக்குள் எல்லா இடங்களையும் பார்த்தாயிற்று. திட்டமிட்டபடி, கொடைக்கானலில் இருந்து மதுரைக்குப் பயணம். உண்ட மயக்கமும் கண்ட மயக்கமும் மாணவர்களை தூங்க வைத்தது.

காலையில் டிபன் சாப்பிட்ட அதே உணவகத்தில் போய் பஸ் நின்றது. இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்துவிட்டு மதுரை செல்லத் திட்டம். பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கும் முன் மாணவர்களிடம் ஆசிரியர் பேசினார்.

இதோ பாருங்கப்பா. காலைலயும், மத்தியானமும் அளவா சாப்பிட்டதால எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாம பயணமும் நல்லா இருந்துச்சி, எல்லா இடத்தையும் நல்லா சுத்தியும் பார்த்தோம். அதே மாதிரி, வெளியூர் போறப்ப அங்கல்லாம் நம்ம வீடு மாதிரி வசதிகள் இருக்காது. தங்கற எடம், பாத்ரூம் டாய்லெட் எதுவும் நாம எதிர்பாக்கற மாதிரி இருக்காது. அட்ஜெஸ்ட் பண்ணிக்கவேண்டி இருக்கும். முக்கியமா சாப்பாட்டு விஷயத்துல ரொம்பவும் கவனமா இருக்கனும். பணம் இருக்கேன்னு கண்டதை வாங்கிச் சாப்பிட்டா வயிறும் கெட்டுப்போயி, நம்ம பயணமும் கெட்டுப்போயிடும். தனி ஆளா இருந்தா பிரச்னையில்ல. நம்மள மாதிரி இப்படி குழுவா வந்தா பிரச்னை அதிகம். ஒருத்தரால மத்தவங்களுக்கும் கஷ்டம். இது தேவையா? அதனால, பயணத்தின்போது வாயைக் கட்டி அளவோட சாப்பிட்டாதான் நல்லது. அதுதான் புத்திசாலித்தனமும்கூட. என்ன, நான் சொல்றது புரியுதா?

மாணவர்களும், அவரது பேச்சை ஆமோதித்து தலையாட்டினர். கைதட்டி உற்சாகமானார்கள். சரி, இப்ப நாம எல்லாரும் ஆளுக்கு ரெண்டு ஊத்தப்பம் சாப்பிடுவோம் என்று ஆர்டர் கொடுத்தார்.

அளவோடு இருப்பது இயமம்.

 

 

ஆசனம்

பவனமுக்தாசனம்

பெயர் விளக்கம்

பவனம் என்றால் காற்று. முக்தா என்றால் வெளியேறுதல் என்று பொருள். உடலில் உள்ள அசுத்தக் காற்றை வெளியேற்றும் ஆசனம் என்பதால், இதற்கு பவனமுக்தாசனம் என்று பெயர்.

 

 

 

செய்முறை

  • விரிப்பின் மீது மல்லார்ந்து படுத்துக்கொள்ளவும்.

  • வலது காலை மட்டும் விரைப்பாக மேல் நோக்கித் தூக்கி நிறுத்தவும்.

  • பின்னர் முழங்காலை மடக்கி முகத்துக்கு அருகே கொண்டுவந்து, இரண்டு கைகளாலும் இரண்டு கால்களையும் நெருக்கமாக உடம்போடு சேர்த்து அணைக்கவும்.

  • அதேநிலையில் சில சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

  • பிறகு கைகளை விடுவித்து, கால்களை மேலே உயர்த்தி பிறகு நீட்டி கீழே வைத்துவிடவும்.

  • இதுபோல, கால்களை மாற்றிச் செய்யவும்.

 

 

 

பலன்கள்

நம் உடம்பில் உள்ள அசுத்த வாயுக்கள் வெளியேறும். அதனால், உடம்பில் இருந்த தசை மற்றும் வாய்வுப் பிடிப்புகள் நீங்கி, உடல் லேசாகும். வாய்வுத் தொல்லையால் ஏற்படும் மூட்டுவலிகளுக்குச் சிறந்த ஆசனம் இது.

 

வீடியோ: புஷ்பா

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/may/27/ஆசனம்-31-பவனமுக்தாசனம்-1224.html
1222 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 30. ஜானு சிரசாசனம் kirthika Express News Service Friday, May 27, 2016 02:51 PM +0530

அஷ்டாங்க யோகம்

சமாதி

 

கூச்சமே விலகிப்போ…

பயணிகள் நிரம்பிய பஸ், சென்னை நோக்கிப் பயணித்துக்கொண்டிருந்தது. புதுமணத் தம்பதிகளான பொன்னியும் சங்கரும், திருமணம் ஆன இரண்டாவது நாளே பயணம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம். திருமணத்தையொட்டி கடுமையான வேலைகள். ஆனால், முதலிரவின் இனிமையான அனுபவங்களை மனத்தில் அசைபோட்டவனாக நன்றாக உறங்கிப்போனான் சங்கர். பொன்னியும் களைப்பில் உட்கார்ந்தவுடன் தூங்கிப்போனாள்.

கனவில் புது மனைவியோடு தாம்பத்திய விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த அவன், திடீரென்று பஸ் குலுங்கியதில் கண்விழித்தான். பொன்னி அவன் தோள் மீது சாய்ந்துகொண்டு நன்றாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்த அவள் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். அந்த இரண்டு நாள் அனுபவங்களை மறக்கமுடியுமா? கண்ணை திறந்திருந்தாலும் அந்த நினைவுதான், கண்ணை மூடினாலும் அதே நினைவுதான். எங்கும் எப்போதும் அதே நினைவுதான். எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியா இல்லை, எல்லா புதுமணத் தம்பதிக்கும் இப்படித்தான் இருக்குமா? ஆனால், இவள் மட்டும் ஏன் இப்படித் தூங்குகிறாள் என்று பொன்னியின் முகத்தைப் பார்த்தான். ஒருவேளை, அந்த விஷயம் இவளுக்கு பிடிக்கவில்லையோ. இருக்க வாய்ப்பு இல்லையே என்று அவளுடைய ‘ஒத்துழைப்பை’ நினைத்தபடி, சற்று விலகியிருந்த பொன்னியின் மாராப்பை சரி செய்ய முயல, ஏதோ நினைவில் திடுக்கிட்டு விழித்த பொன்னி, சங்கரைப் பார்த்து வெடுக்கென்று தன் கையால் புடவையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.

என்னங்க, நீங்களா? என்று பயத்துடன் கேட்டாள் பொன்னி.

ஒண்ணுமில்ல. புடவையை சரி பண்ணேன் என்றான் சங்கர் சிரித்துக்கொண்டே.

சாரிங்க, நல்ல தூக்கம். அதான்… என்று இழுத்தாள்.

பஸ்ல பாத்தியா. எல்லாரும் எப்படி தூங்கறாங்கன்னு பாரு. தன்னோட கோலத்தைப் பத்திக் கவலைப்படாம நல்லா தூங்கிக்கிட்டிருக்காங்க. இப்போதைக்கு இந்த பஸ்ஸுல முழிச்சிக்கிட்டிருக்கிறது மூணு பேர்தான். நீ, நான், டிரைவர்…

இருட்டுக்குள் ஊடுருவி, டிரைவர் சீட்டைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி சங்கரின் தோள் மீது சாய்ந்துகொண்டாள்.

சின்ன தொடுதல், உரசல், கெஞ்சல் என பொன்னியிடம் சங்கர் விளையாட, பொன்னியும் கொஞ்சம் விளையாட்டுக் காட்ட, சிறிது நேரத்தில் இருவரும் தூங்கிப்போயினர்.

*

திடுக்கிட்டு கண் விழித்தான் சங்கர். பேருந்து நின்றிருந்தது. பஸ்ஸுக்குள் பார்த்தான். யாருமே இல்லை. பக்கத்தில், பொன்னி மட்டும் அலங்கோலமாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். இதுதான் சமயம் என்று எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் அவள் மேல் கவிழ்ந்தான். அவள் திமிறினாள். பலவந்தமாக அவனைத் தள்ளிவிட்டு, பஸ்ஸுல போய் இப்படி…

 

விட்டதைப் பிடிக்கனும் என்று அவள் மீது அவன் மீண்டும் கவிழப்போக, அவனை அவள் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட, சீட்டில் இருந்தபடி கீழே விழுந்தான். திடுக்கிட்டு கண் விழித்தவன், சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

நல்லவேளை கனவு என்ற திருப்தியுடன், பொன்னியின் முகத்தைப் பார்த்தபடி மீண்டும் கண் மூடினான்.

*

அதிகாலை மூன்று மணி. பஸ் அப்படியும் இப்படியும் ஆடியபடி மெதுவாகச் சென்று ஓரிடத்தில் நின்றது. எந்த ஊர் என்று தெரியவில்லை. பயணிகளில் ஒரு சிலர் கண் விழித்தனர்.

கண் விழித்த சங்கர், பக்கத்து சீட்டில் இருந்த பொன்னியைப் பார்க்க அவள் நெளிந்துகொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒருவித தவிப்பு.

என்ன?

ஒண்ணுமில்ல. பொன்னி சொல்லமுடியாமல் தவித்தாள். சுற்றுமுற்றும் பயத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பஸ் கால் மணி நேரம் நிக்கும். பாத்ரூம் போறவங்க போயிட்டுவாங்க என்று தடால் தடால் என்று பஸ்ஸை தட்டியபடி கத்தினான் ஒரு கூலிக்காரன்.

அவன் கத்தியதைப் பார்வையாலே உறுதிப்படுத்தினாள் பொன்னி.

ஓ, பாத்ரூம் போகணுமா?

ஆமாம் என்று தலையாட்டினாள்.

அடச்சீ, இதுக்குதானா. வா போயிட்டு வரலாம்.

ஐயோ நான் வரமாட்டேன்.

பயப்படாத, லேடீஸுக்கு தனியா டாய்லெட் இருக்கும் என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.

பரவாயில்லீங்க. ஊருக்குப் போய் போய்க்கிறேன்.

நான் சொல்றத கேளு பொன்னி. சென்னைக்கு போய்ச்சேர இன்னும் ஆறு மணி நேரம் ஆகும். அதுவரைக்கும் என்ன பண்ணுவே. வழியில பஸ் எங்கயும் நிக்காது. வா சீக்கிரம் என்று பரபரத்தான்.

அவள் யோசித்தாள்.

இதுக்கு ஏன் யோசிக்கிற. கூச்சமா இருக்கா.

அவள் தலையாட்டினாள்.

ஏய், இதுக்கெல்லாம் கூச்சப்படக்கூடாது. அடக்கினா கிட்னி ஃபெயிலியர் ஆயிடும். வா…

பஸ்ஸுக்குள் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, வேற லேடீஸ் யாரும் இறங்கலியே…

ஏன், அவங்களுக்கு வந்தாதான் உனக்கும் வருமா. பைத்தியம், வா போயிட்டு வரலாம் என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.  

கொஞ்சம் தயக்கத்தோடே சங்கருடன் பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கினாள் பொன்னி. டாய்லெட்டில் இருந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் கொன்னி வெளியே வர, அவர்களைத் தொடர்ந்து பஸ்ஸில் இருந்த பெண்களும் டாய்லெட்டுக்கு வந்தனர்.

நல்லவேள, இவங்க இறங்கினத பார்த்துத்தான் நாங்களும் இறங்கி வந்தோம். எங்களுக்கும் அவசரம்தான். யார்கிட்ட சொல்லவும் கூச்சமா இருந்துச்சி. நல்லவேள, இப்பதான் எங்களுக்கு நிம்மதியா இருக்கு என்று ஒரு பெண்மணி வந்து இவர்களிடம் சொல்ல, பொன்னி வெட்கப்பட்டாள்.

பார், உன்னை மாதிரிதான் எல்லாரும் இருக்காங்க. பஸ் பயணத்துல இந்த மாதிரி இயற்கையான பிரச்னைகள் வரத்தான் செய்யும். ரயில்னா பிரச்னை இல்லை. அதுக்காக, அடக்கிக்கிட்டே உட்கார்ந்திருக்க முடியுமா. அப்பறம் அந்த பயணம் நரக வேதனையாயிடும். அதோட, உடலுக்குப் பிரச்னை. இதுல கூச்சப்படறதுக்கோ வெட்கப்படறதுக்கோ ஒன்னும் இல்ல. நம்ம பிரச்னை, நாமதான் சமாளிக்கனும். இப்ப பார், தைரியமா இறங்கி வந்து பாத்ரூம் போயிட்டு வந்தாச்சி. இனிமே நிம்மதியா பிரயாணம் பண்ணலாம் என்று இருவரும் இருக்கையில் வந்து உட்கார்ந்து சுகமாகச் சாய்ந்துகொண்டனர்.

விலக்குதலே சுகம் என்கிறது சமாதி.

 

***

ஆசனம்

ஜானு சிரசாசனம்

 

பெயர்க் காரணம்

ஜானு என்றால் முழங்கால். சிரசு என்றால் தலை. தலையை முழங்காலுக்கு அருகே கொண்டுபோய் வைக்கும் ஆசனம் என்பதால், இதற்கு ஜானு சிரசாசனம் என்று பெயர்.

 

செய்முறை

  • விரிப்பின் மீது இரண்டு கால்களையும் விரித்துவைக்கவும்.

  • வலது காலை மடக்கி, குதிகாலை தொடைகளின் சந்திப்பில் பொருந்தி வைக்கவும்.

  • கைகள் இரண்டையும் கூப்பி, சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு தலைக்கு மேலே உயர்த்தவும்.

  • அப்படியே உடலை இடப்பக்கமாக திருப்பவும்.

  • பின்னர், சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு இரண்டு கைகளையும் இடப்பக்கமாக இறக்கிக்கொண்டே வந்து, இடது கால் விரல்களைப் பற்றிக்கொள்ளவும்.

  • முழங்காலை முகம் தொடுவதுபோல் இருக்க வேண்டும். இரண்டு முழங்கைகளையும் இடது முழங்காலுக்கு இரு பக்கமும் விரிப்பைத் தொடுவதுபோல் வைக்க முயலவும்.

  • அதே நிலையில் சில சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

  • பின்னர் சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு கைகளை மேலே உயர்த்திக்கொண்டே வந்து, உடலை நேராகத் திருப்பி, கைகள் இரண்டையும் சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு பிரித்துக் கீழே கொண்டுவந்து ஓய்வு எடுக்கவும்.

  • இதேபோல் கால்களை மாற்றி வைத்து ஒருமுறை செய்யவும்.

 

 

பலன்கள்
  • வயிற்றின் வலது இடது பக்கங்கள் அழுத்தப்படுவதால் கல்லீரல், மண்ணீரல் தூண்டப்பட்டு பித்தநீரும், இன்சுலினும் நன்றாகச் சுரக்கின்றன. அதனால் ஜீரண சக்தி தூண்டப்படுகிறது.

  • சர்க்கரை நோய் கட்டுப்படும்.

விடியோ – சுந்தரி (ஆசனா ஆண்டியப்பன் யோகா மையம், சென்னை)

புகைப்படம் – சுகன்யா, சந்தோஷ் தம்பதிகள்

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/may/27/ஆசனம்-30-ஜானு-சிரசாசனம்-1222.html
2561516 ஜங்ஷன் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 33. உந்தி பத்மாசனம் கே.எஸ். இளமதி DIN Thursday, May 26, 2016 12:00 AM +0530

அஷ்டாங்க யோகம்

பிரத்யாகாரம்

மன பாரங்கள்

உலகப்புகழ் பெற்ற மருத்துவமனையின் ஐ.சி.யூ.வில் மயான அமைதி.

விசும்பி விசும்பி அழும் ஒரு பெண்ணின் குரல் மட்டும் அந்த அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தது. நோயாளியின் தாயார்தான் அது என்று பார்த்தாலே புரிந்துகொள்வார்கள். அழுகைச் சத்தங்களையே கேட்டுக் கேட்டு சலித்துப்போன டாக்டர்களும் நர்ஸ்களும் திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

ரோல்ஸ்ராய்ஸ் காரில் வந்து இறங்கிய நோயாளியின் தந்தை சுபாஷை, மருத்துவமனையின் டீன் நேரில் வந்து அழைத்துச்சென்றார்.

ஒண்ணும் பயப்பட வேண்டாம். ட்ரிப்ஸ் போய்ட்டு இருக்கு. ஸ்லீப்பிங் இன்ஜெக்ஷன் போட்டிருக்கோம். சீக்கிரம் எல்லாம் நார்மலாயிடும். சும்மா போய் எட்டிப் பார்த்துட்டு மட்டும் வந்துடுங்க. எல்லாம் அப்பறம் பார்த்துக்கலாம்.

காதில் கேட்டுக்கொண்டே, கோட்டின் இடது பாக்கெட்டிலிருந்து, ஏற்கெனவே கையெழுத்து போட்டிருந்த ஒரு செக் லீஃப்பை எடுத்து இடது கையினாலேயே டீனிடம் நீட்டினார் சுபாஷ். டீன் அதைக் கையால்கூடத் தொடவில்லை. கண் அசைவிலேயே, பின்னால் வந்துகொண்டிருந்த ஒருவர் அதை வாங்கி மேனேஜரிடம் நீட்ட, அவர் அதை அக்கவுண்ட்ஸ் பெண்ணிடம் நீட்டினார். அவள் அதைப் பார்த்து மயக்கம் போட்டு விழாத அளவுக்கு, அதில் தொகை நிரப்பப்பட்டிருந்தது.

ஸ்வேதாவுக்கு கொஞ்ச நாளாகவே உடல் நலம் சரியில்லை. செல்வச் செழிப்புமிக்க சுபாஷ் - சோனியா தம்பதிகளின் ஒரே செல்ல மகள். நகரின் மிகப் பிரபலமான பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். அவளை பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்று வீட்டுக்கு அழைத்து வருவதற்கு மட்டுமே தனி கார், டிரைவருடன்.

ஐ.சி.யூ.வில் இருந்து தனி அறைக்கு மாற்றப்பட்டாள் ஸ்வேதா.

டாக்டர்கள் அவள் தலையை ஸ்கேன் செய்தார்கள்.

மருந்து மாத்திரை ஊசிகளை ஏற்றினார்கள். அதிலேயே பத்து தினங்கள் கழிந்தன. குணம் இல்லை!

பின்னர், கழுத்துப் பகுதியைப் படம் பிடித்து தைராய்டு சிகிச்சை மேற்கொண்டார்கள். அதிலும் குணம் இல்லை!

பின்னர் மார்பை படம் பிடித்தார்கள். இதயத்துக்குச் சிகிச்சை அளித்தார்கள். அதிலும் குணம் இல்லை!

அடுத்து வயிற்றைப் படம் பிடித்து சிகிச்சை! அதிலும் குணம் இல்லை!

அடிவயிற்றின் குடல் பகுதியை படம் பிடித்தார்கள். அதிலும் குணம் இல்லை.

ரோஜாப்பூ நிறத்தில் இருந்த ஸ்வேதாவின் முகம் நீலக்கத்தரிக்காய் நிறத்துக்கு மாறிவிட்டது.

ஒன்றரை மாதம் ஆகிவிட்டது.

அவளின் பெற்றோரை வரவழைத்து டாக்டர் பேசினார்.

எனக்கு என்னமோ பயமா இருக்கு டாக்டர். என் பொண்ணுக்கு எதாச்சும் ஆச்சுன்னா நான் உயிரோடயே இருக்கமாட்டேன் என்றாள் சோனியா.

சுபாஷ் ஓரக் கண்ணால் மனைவியைப் பார்த்தார்.

அப்படி சொல்லாதீங்க மேடம். உங்க பொண்ணை கட்டாயம் குணமாக்கிடுவோம். அது உறுதி. அவ்ளோ கேர் எடுத்து பார்த்துக்கிட்டிருக்கோம். இருந்தாலும்…

பெற்றோர் இருவரும் டாக்டரையே பார்த்தனர்.

உங்க பொண்ணு சைக்கலாஜிகலா அஃபெக்ட் ஆயிருப்பாளோன்னு நெனைக்கிறோம்.

ஓ காட் என்றார் சுபாஷ்.

இருக்காது. அவள பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும். அவளுக்கு அப்படி பாதிப்பு வர்றதுக்கு சான்ஸே இல்ல. அவள பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கறோம். அவளுக்கு இல்லேன்னு எதுவுமே இல்லாம வாங்கித் தர்றோமே என்றாள் சோனியா.

எஸ். நீங்க சொல்றது எல்லாமே நிஜம்தான். எனக்கு நல்லாவே தெரியும். அவ பிரெய்ன்ல கோதுமை சைஸுக்கு ஒரு சின்ன கட்டி இருக்கற மாதிரி தெரியுது.

டாக்டர்… இருவருமே அலறினர்.

உங்களுக்கு டாக்டர் நம்பூதிரி தெரியும்ல. வேர்ல்டு ஃபேமஸ் சைல்ட் சைக்கியாட்ரிஸ்ட். அவருதான் அதை கன்ஃபர்ம் பண்ணாரு. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி அவர் இங்க வந்தப்போ, உங்க பொண்ண அவர் பார்த்தார்…

நாங்க இங்க செக் பண்ணப்போ அந்த கட்டிய சஸ்பெக்ட் பண்ணல. யூஷுவலா எல்லாருக்குமே அந்த இடத்துல கட்டி இருக்கற மாதிரிதான் இருக்கும். அந்த இடம், முக்கியமான மூளை நரம்புகள் சேர்ற ஜங்ஷன். உங்க பொண்ணுக்கு அந்த இடத்துல ஒரு சின்னதா வீக்கமா இருக்கலாம்னு நெனைக்கிறேன். அதுக்கு ஒரு மாசம் மருந்து குடுத்துப் பார்ப்போம். அதுலேய அது கரைஞ்சிடும். விளையாடும்போது எங்காவது இடிச்சிக்கிட்டிருப்பா. ஸோ, பயப்பட வேண்டாம்.

டாக்டர் மாத்திரையால குணம் ஆகலேன்னா…

ஏன் இப்படி பேசறீங்க. ஒரு டாக்டரா நாங்க எந்த வகையிலாவது பேஷன்ட்டை குணப்படுத்தத்தான் பார்ப்போம். நான் உங்க ஃபேமிலி டாக்டரும்கூட. கவலைப்படாதீங்க. நாங்க இருக்கோம். பாத்துக்கறோம்.

*

ஒரு மாதம் கழிந்தது.

சுபாஷ் – சோனியா முன் உட்கார்ந்திருந்த டாக்டர் நம்பூதிரி, ஒரு மாசம் மருந்து குடுத்தும் கட்டி குணமாகல. அதனால, சின்னதா ஒரு ஆபரேஷன் பண்ணலாம்னு இருக்கோம் என்றார்.

ஆபரேஷனா…

ஆபரேஷன்னா நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி பெரிய ஆபரேஷன் இல்ல. சின்னதா, ஒரு ஸ்பூனை வெச்சி சுரண்டி விட்டுடுவோம். அவ்ளோதான். அப்பறம் உங்க பொண்ணு நார்மலாயிடுவா.

மூளையில பண்ணறது பெரிய ஆபரேஷன் இல்லையா?

இது மூளைக்கு மேல பண்ற ஆபரேஷன், ரொம்ப மைனர். ஆபரேஷனுக்கு பின்னாடி ரெண்டு நாள் பெட்ரெஸ்ட்ல இருந்தா போதும். டிஸ்சார்ஜ் பண்ணி அவளை நீங்க நேரா பீச்சுக்குகூட கூட்டிட்டு போலாம். ஓகே…

*

ஆபரேஷன் முடிந்தது.

ஸ்வேதா மிகவும் தளர்ந்துபோய்க் கிடந்தாள்.

நாங்க இவள வீட்டுக்கு கொண்டுபோய் ட்ரீட்மென்ட்ட கன்டினியூ பண்றோம் டாக்டர்…

எதுவும் நம்ம கையில இல்ல. நமக்கு மேல ஒருத்தன் இருக்கான். நாங்களும் எவ்வளவோ போராடினோம். பட் ஒன் திங். அவளுக்கு நல்ல ரெஸ்ட் தேவைப்படுது. வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய் நல்லா பாத்துக்கங்க. ஊட்டிலதான் உங்களுக்கு கெஸ்ட் அவுஸ் இருக்கே. அங்கபோய் ஒரு மாசம் தங்கிட்டு வாங்க. நல்லாயிடுவா. அவளுக்கு ஒரு பிரச்னையும் இல்ல. மருந்து மாத்திரைகளை கன்டினியூ பண்ணுங்க. அடுத்த மாசம் நான் ஊட்டி வருவேன். அப்ப வந்து பாக்கறேன்.

வீட்டுக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட ஸ்வேதாவை, அவளது பள்ளி வகுப்பு நண்பர்களும், பள்ளியில் இருந்து வகுப்பாசிரியர்களும் வந்து பார்த்துச் சென்றனர்.

அப்போதுதான் ஸ்வேதாவின் கண்கள் யாரையோ தேடின.

யாரைத் தேடற?

யோகா மிஸ்…

ஓ, அவங்களா? நாளைக்கு வருவாங்க…

ஸ்வேதா எப்பவுமே அப்பா செல்லம். அவர் மீது காலைப் போட்டுத்தான் தூங்குவாள். அன்றும் அப்படித்தான்.

இரவு மூன்று மணி.

ஸ்வேதாவின் குரல் கேட்டு சுபாஷ் கண் விழித்து எழுந்து பார்த்தார். ஸ்வேதா யாரிடமோ தூக்கத்தில் பேசுவதுபோல் இருந்தது.

யோகா மிஸ், யோகா மிஸ்… எனக்கு வீட்டுக்கு போகவே பிடிக்கலை மிஸ். காலைல எழுந்திருச்சதுமே டியூஷன் அனுப்பிடறாங்க. வந்ததும் வராததுமா ஸ்கூல்ல கொண்டுபோய் விடறாங்க. சாயந்தரம் வீட்டுக்கு வந்ததும் ஹிந்தி கிளாஸ். அப்பறம் கீபோர்டு. அப்பறம் ராத்திரி எட்டு மணி வரை டான்ஸ் கிளாஸ். இதெல்லாம் முடிச்சப்பறம் ஹோம் ஒர்க்...

அருகில் படுத்திருந்த மனைவியை எழுப்பினார் சுபாஷ்.

பதறி எழுந்த சோனியா, மகள் தூக்கத்தில் புலம்புவதைப் பார்த்து, சுபாஷையும் பார்த்தாள்.

அவளை அமைதிப் படுத்திவிட்டு, தான் பதிவு செய்ததை அவளுக்குப் போட்டுக் காட்டினார் சுபாஷ்.

அதைக் கூர்ந்து கேட்ட சோனியா, கணவனை குற்ற உணர்ச்சியோடு பார்த்தாள்.

வீட்டுக்கு எல்லா டீச்சர்ஸும் வந்தாங்க. யோகா மிஸ் மட்டும் வரலை. ஏன் வரலேன்னு தெரியுதா? ஸ்வேதா சின்னப்பொண்ணு. எல்லாத்தையும் கத்துக்க முடியாம கஷ்டப்படறா. எல்லாத்தையும் அவ தலையில ஏத்தாதீங்கன்னு கொஞ்சம் ஹார்ஷா சொல்லிட்டு வந்தேன்னு சொன்னியே.

ஆமாங்க.

உடம்புக்கும் மூளைக்கும் ஓரளவுக்குதான் வேலை கொடுக்கணும். ஒரேயடியா பாரத்தை ஏத்தினா தாங்குமா. அதனாலதான் அவள் அதை யோகா மிஸ் கிட்ட சொல்லியிருக்கா. குழந்தை மேல அந்த யோகா மிஸ் பரிதாபப்பட்டப்போ நீ எவ்ளோ டென்ஷன் ஆனே. அத்தனை பாரங்களும் சேர்ந்துதான் குழந்தையோட உடலையும் மனசையும் பாதிச்சிருக்கு. எல்லாத்துக்கும் காரணம் நாமதான். பாவம் ஸ்வேதா. இனிமே அவ எந்த கிளாஸுக்கும் போக வேணாம். யோகா கிளாஸுக்கும் மட்டும் போகட்டும். அப்பறமா அவளுக்கு பிடிச்ச பாட்டு கிளாஸுக்கு வேணா அனுப்பு, போதும். அதுக்கு முன்னாடி யோகா மிஸ்ஸை பார்த்து சமாதானம் பேசி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வா.

மறுநாள் அதிகாலை, யோகா மிஸ் வர, படுக்கையில் இருந்து எழுத்மு ஓடிச்சென்று கட்டிக்கொண்டாள் ஸ்வேதா. ஓவென்று குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள். அதைப் பார்த்த சுபாஷ், சோனியா கண்களில் கண்ணீர்.

இனிமே, காலைல உனக்கு யோகா கிளாஸ். சாயங்காலமா பாட்டு கிளாஸ் என்றாள் சோனியா.

ஹே என்றபடி தனது இரண்டு கைகளையும் விரித்தபடி ஓடிவந்து சோனியாவைக் கட்டிக்கொண்டாள் ஸ்வேதா. சுபாஷும் வந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டார்.

***

உந்தி பத்மாசனம்

பெயர்க் காரணம்

பத்மாசனத்தில் அமர்ந்தவாறு உடலை உந்தி உந்தித் தூக்குவதால் உந்திப் பத்மாசனம் ஆயிற்று.

 



செய்முறை

 

  • பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் தரையில் ஊன்றவும். அப்படியே உடலை உந்தித் தூக்கி நிறுத்தவும். பின்னர் கீழே உட்காரவும். மீண்டும் தூக்கவும். இப்படியே பலமுறை செய்யவும்.

உந்தி பத்மாசன கிரியை

  • உந்தி பத்மாசனத்தில் இரண்டு கைகளுக்கும் இடையே உடலைத் தூக்கி நிறுத்தி, ஊஞ்சல் ஆடுவதுபோல் முன்னும் பின்னும் அசைக்கவும். பின்னர் கீழே உட்காரவும்.

  • அடுத்து, உந்தி பத்மாசனத்தில் இருந்தபடியே புட்டத்தை பொத் பொத்தென்று விரிப்பின் மீது இடித்து இடித்து தூக்கவும். பின்னர் கீழே உட்காரவும்.

பலன்கள்

  • மூலநோய் குணமாகும். மீண்டும் வராது.

  • கைகள் மற்றும் புஜங்களுக்கு நல்ல பயிற்சி ஏற்பட்டு அவை உறுதி அடைகின்றன.

  • உள்ளங்கைகள் தரையில் நன்றாக அழுந்திப் படிவதால், அக்குபிரஷர் என்ற வைத்தியம் கிடைத்து, ஆரோக்கியம் பெறுகிறது.


***

காணொளி - மரியா, ஸ்லோவோக்கியா
புகைப்படம் - பாலாஜி

]]>
http://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/may/26/ஆசனம்-33-உந்தி-பத்மாசனம்-2561516.html