Dinamani - தலையங்கம் - http://www.dinamani.com/editorial/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2792207 தலையங்கம் காவல் சவால்! ஆசிரியர் Wednesday, October 18, 2017 02:34 AM +0530 காவல்துறையை நவீனப்படுத்துவதற்காக மத்திய அமைச்சரவை ரூ.25,000 கோடி ஒதுக்கீடு செய்திருப்பது வரவேற்கத்தக்க முடிவு; காலத்தின் கட்டாயமும்கூட. அதிகரித்து வரும் கிரிமினல் குற்றங்கள், ஊடுருவல்கள், தீவிரவாதப் போக்கு இவற்றையெல்லாம் எதிர்கொள்ளக் கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டாக வேண்டும். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைப் பயன்படுத்தி இணையவழிக் குற்றங்களை எதிர்கொள்ளப் போதிய தகவல் தொழில்நுட்ப மேம்பாடு காவல்துறைக்கு இப்போது அவசியமாகிறது.
மத்திய அரசு ஒதுக்கீடு செய்திருக்கும் ரூ.25,000 கோடி காவல்துறையை நவீனமயப்படுத்தப் போதுமானதாக இருக்காது என்றாலும்கூட, காவல்துறையின் அடிப்படைத் தேவைகளை ஓரளவுக்கு இந்த ஒதுக்கீடு ஈடுகட்டக்கூடும். இதனால், காவல்துறை நவீனமயமாக்கலுக்கு 75% மத்திய உதவி தரப்படும் நிலையில் மாநில அரசுகள் நிதிப் பற்றாக்குறையைக் காரணம் காட்டி நவீனமயமாக்கலை இனியும் தள்ளிப்போட முடியாது.
இந்த ஒதுக்கீட்டில் பெரும்பகுதி காவல்துறை கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும். புதிய ஆயுதங்கள் மற்றும் வாகனங்கள் வாங்குதல், தொலைத்தொடர்பு வசதிகளை மேம்படுத்துதல், குற்றப்புலனாய்வை தொழில்நுட்ப ரீதியில் நவீனப்படுத்துதல் ஆகியவை இந்த நிதி ஒதுக்கீட்டின்கீழ் வரும். அதுமட்டுமல்லாமல், அனைத்து காவல் நிலையங்களும் தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்துடன் இணைக்கப்பட்டு அதன் மூலம் குற்றப் புலன் விசாரணை மேம்படுத்தப்படும். காவல் நிலையங்கள், நீதிமன்றங்கள், சிறைச்சாலை என்று அனைத்துமே இணைக்கப்பட்டு நீதிமன்ற விசாரணை விரைந்து நடைபெற வழிகோலப்படும்.
பாதுகாப்புக்கான அமைச்சரவைக் குழு ஒப்புதல் வழங்கியிருக்கும் ரூ.25,000 கோடி நிதி ஒதுக்கீட்டில், ரூ.10,132 கோடி ஜம்மு - காஷ்மீர், வடகிழக்கு மாநிலங்கள், நக்ஸல் பாதிப்புள்ள பகுதிகள் ஆகியவற்றின் பாதுகாப்புக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் பகுதிகளிலுள்ள மாநில காவல்துறை நவீனமயப்படுத்தப்பட்டு தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் பலப்படுத்தப்பட்டால் மட்டுமே அங்கே நிலவும் பதற்றமான சூழலை எதிர்கொள்ள முடியும். மாநில நிர்வாகத்துடன் இணைந்து உள்ளூர் மக்களின் நம்பிக்கையையும் பெற்று செயல்பட்டால்தான் அந்தப் பகுதிகளில் தீவிரவாதத்தைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியும்.
பத்தாண்டுக்கு முந்தைய, கைவிடப்பட்ட ஆயுதங்களை இந்தியாவில் காவல்துறையினர் பயன்படுத்தும்போது, கிரிமினல்களும், தீவிரவாதிகளும் அதிநவீன ஆயுதங்களுடன் வலம் வரும் அவலம் காணப்படுகிறது. காவல்துறையினரின் அன்றாட உபயோகத்திற்கான ஆயுதங்களை நவீனப்படுத்தாத வரை மாஃபியாக்களையும், தேர்ந்த கிரிமினல் கூட்டத்தினரையும் காவல்துறையினர் எதிர்கொள்வது என்பது இயலாது. மத்திய, மாநில அரசுகள் காவல்துறையைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பலப்படுத்துவதில் அக்கறை காட்டாமல் இருந்து வந்த நிலையில், இந்த ஒதுக்கீடு, அந்தக் குறையைப் போக்கும்.
இப்போதைய நிலையில் அனுமதிக்கப்பட்ட காவல்துறையினரின் எண்ணிக்கையில், ஏறத்தாழ 24% நிரப்பப்படாமல் இருக்கிறது. இதைக் கருத்தில் கொண்டு, தமிழக அரசு காவல்துறையில் உள்ள 6,000-க்கும் மேற்பட்ட காவலர் பணியிடங்களை விரைவில் நிரப்ப முடிவெடுத்திருப்பது வரவேற்புக்குரிய ஒன்று.
ஒரு லட்சம் பேருக்கு 222 காவல்துறையினர் இருக்க வேண்டும் என்பது ஐ.நா.வின் பரிந்துரை. ஆனால், இந்தியாவில் 131 பேர்தான் இருக்கிறார்கள். காவலர் பற்றாக்குறை இருப்பதால் புலன் விசாரணைக்கும், ரோந்து போவதற்கும்கூடப் போதுமான காவலர்கள் இல்லை. அரசியல்வாதிகளின் பாதுகாப்புக்கும் காவலர்கள் அழைக்கப்பட்டு விடுவதால் அவர்களது அடிப்படைக் கடமையான, சட்டம் - ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதும், குற்றச்செயல்களைத் தடுப்பதும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு விடுகின்றன.
போதிய காவலர்கள் இல்லாத காரணத்தால் காவல்துறையினரின் பணிச்சுமை அதிகரித்து அவர்களது அணுகுமுறையில் மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்படுவதாக உளவியல் ரீதியிலான ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கிறது. பெரும்பாலான காவல்துறையினர் நாளொன்றுக்கு எட்டு மணி நேரத்திற்குப் பதிலாக குறைந்தபட்சம் பதினோரு மணி நேரம் வேலை பார்க்கிறார்கள். சில நாள்களில் பதினான்கு மணி நேரம்கூட அவர்கள் பணியில் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. ஏறத்தாழ 75% காவல்துறையினர் அவர்களது வாராந்திர விடுப்புகளை எடுப்பதில்லை. அப்படியே எடுத்தாலும்கூட ஏதாவது சட்டம் - ஒழுங்கு பிரச்னையோ, குற்றச்சம்பவமோ ஏற்பட்டு அவர்கள் பணிக்கு அழைக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள்.
மத்திய - மாநில அரசுகள் காவல்துறையினரின் செயல்பாடு, நியமனம், இடமாற்றம் குறித்து தெளிவான விதிமுறைகளை வகுக்க வேண்டும் என்று 2006-இல் வழங்கப்பட்ட உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு வற்புறுத்துகிறது. அதேபோல, தவறிழைக்கும் காவல்துறையினர் குறித்த புகார்களை விசாரித்து நடவடிக்கை எடுக்க ஓர் அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி இருக்கிறது. ஆனால் மத்திய - மாநில அரசுகள் இதுகுறித்து எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுத்ததாகத் தெரியவில்லை.
கட்டமைப்பு வசதிகளையும், ஆயுதங்களையும் மேம்படுத்தும் வேளையில், 2006-இல் வழங்கப்பட்ட உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் காவல்துறையினரின் செயல்பாட்டிலும் மாற்றம் கொண்டுவரப்பட்டால்தான் காவல்துறை மேம்படும். அதுமட்டுமல்லாமல், அரசியல் தலையீடு இல்லாத காவல்துறை செயல்பாடு உறுதிப்படுத்தப்படாமல் குற்றங்களைத் தடுக்கவோ, தீவிரவாதத்தை எதிர்கொள்ளவோ இப்போதிருக்கும் காவல்துறையால் இயலுமா என்பது சந்தேகம்தான்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/18/காவல்-சவால்-2792207.html
2791449 தலையங்கம் பாதுகாப்பே இல்லாத நாடு! ஆசிரியர் Tuesday, October 17, 2017 01:15 AM +0530 அமெரிக்காவில் அதிகரித்து வரும் துப்பாக்கிக் கலாசாரம் ஒட்டுமொத்த உலகையும் பீதியில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. இது ஏனைய நாடுகளுக்கும் பரவிவிடுமோ என்கிற அச்சம் எழுகிறது. 
2012-இல் சான்டி ஹூக் தொடக்கப் பள்ளியில் 26 குழந்தைகளும், ஆசிரியர்களும் சுட்டுத் தள்ளப்பட்டனர். கடந்த ஆண்டு ஃபுளோரிடாவிலுள்ள இரவு விடுதியில் 49 பேர் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு இரையாயினர். அவற்றையெல்லாம் விஞ்சும் விதத்தில் அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே மிக மோசமான துப்பாக்கிச் சூடாக அமைந்திருக்கிறது இரு வாரங்களுக்கு முன்பு 64 வயது ஸ்டீபன் பேட்டாக் என்பவர் மிருக வெறியுடன் லாஸ் வேகாஸில் நடத்தியிருக்கும் துப்பாக்கிச்சூடு. இதில் 59 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள், 500-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் படுகாயமடைந்திருக்கிறார்கள். 
ஸ்டீபன் பேட்டாக் தான் தங்கியிருந்த விடுதியின் 23-ஆவது மாடியில் அமர்ந்தபடி அங்கே நடந்துகொண்டிருந்த இசை நிகழ்ச்சியைக் கண்டு ரசித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் மீது குண்டு மழை பொழியத் தொடங்கினார். அவரிடம் 23 வெவ்வேறு விதமான துப்பாக்கிகள் இருந்திருக்கின்றன. சாதாரணமாக ஒரு சுற்றில் 40 முதல் 60 குண்டுகள் பொழியும் துப்பாக்கியை சில இணைப்புகளின் மூலம் 400 முதல் 800 குண்டுகள் பொழியும் விதத்தில் தரம் உயர்த்தி இருந்தார் அவர். அவரை அடையாளம் கண்டு சுற்றி வளைக்க முற்பட்டபோது தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு இறந்திருந்தார் ஸ்டீபன் பேட்டாக். 
ஸ்டீபன் பேட்டாக் ஒரு இஸ்லாமியராகவோ, வெளிநாட்டவராகவோ இருந்திருந்தால் அவரது செயல்பாட்டுக்கு தீவிரவாத முத்திரை குத்தியிருப்பார்கள். அவர் உள்ளூர்க்காரர் என்பது மட்டுமல்ல, எந்தவிதமான குற்றப் பின்னணியும் இல்லாத கோடீஸ்வரர், பட்டயக் கணக்காளர். பணி ஓய்வு பெற்றவர். லாஸ் வேகாஸ் சூதாட்ட மையங்களில் தொடர்ந்து பங்கு பெறுபவர். அவர் இந்தச் செயலில் ஈடுபட்டதற்கான காரணம் இதுவரை கண்டறியப்படவில்லை.
1982-லிருந்து இதுவரை அமெரிக்காவில் இதுவரை 90 பெருந்திரள் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு கொல்லப்படுகிறார்கள். 2014-இல் 12,571, 2015-இல் 13,500, 2016-இல் 15,079, 2017-இல் சமீபத்திய லாஸ்வேகாஸ் சம்பவத்தையும் சேர்த்து 11,652 உயிர்கள் துப்பாக்கி தொடர்பான வன்முறைக்கும் நான்கு பேருக்கும் அதிகமானவர்கள் கொல்லப்படும் பெருந்திரள் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கும் பலியாகியிருப்பதாக அமெரிக்காவில் வெளியான துப்பாக்கி வன்முறை புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. வேடிக்கை என்னவென்றால் மிக அதிகமான ஊடக வெளிச்சத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் பெறும் தீவிரவாத தாக்குதலால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகளைவிட இவை மிக மிக அதிகம் என்பதுதான். 
அமெரிக்காவில் துப்பாக்கிச் சட்டத்தை கடுமையாக்குவதற்கான முயற்சிகள் பலமுறை எடுக்கப்பட்டும் அவையெல்லாம் முறியடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பராக் ஒபாமா அதிபராக இருந்தபோது துப்பாக்கிக் கலாசாரத்தை முற்றிலுமாக ஒழிக்க முடியாவிட்டாலும் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதாவது அவசியம் என்று முனைப்புடன் சில விதிமுறைகளைக் கொண்டுவர முற்பட்டார். 15 முறை அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் துப்பாக்கிக் கட்டுப்பாட்டு விதிமுறைகளை கொண்டுவர பராக் ஒபாமா எடுத்த எல்லா முயற்சிகளும் உறுப்பினர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டன. தனது பதவிக்காலத்தின் கடைசி நாள்களில் துப்பாக்கிச் சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளை நிர்வாக அறிவிப்பின் மூலம் அடைப்பதற்கான அவரது கடைசி முயற்சியும் வெற்றி பெறவில்லை. 
ஜனநாயகக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் மக்களின் துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ளும் உரிமை பறிக்கப்பட்டுவிடும் என்பதேகூட, குடியரசுக் கட்சி வேட்பாளரான டொனால்ட் டிரம்ப் தேர்தல் பிரசாரத்தில் பயன்படுத்திய ஆயுதங்களில் ஒன்று. குடியரசுக் கட்சியைப் பொருத்தவரை தனிநபர் துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்வது என்பது அமெரிக்க அரசியல் சட்டம் ஒவ்வொருவருக்கும் தந்திருக்கும் தனியுரிமையாகும். டொனால்ட் டிரம்புக்கு வாக்களித்து அதிபராகிய அமெரிக்காவின் அடித்தட்டு உழைக்கும் வெள்ளையர்களைப் பொருத்தவரை துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ளும் உரிமை மிகவும் முக்கியமானது. துப்பாக்கி உரிமத்தின் மீது கடுமையான விதிமுறைகளை ஏற்படுத்துவது என்பது, ஏற்கெனவே வெளிநாட்டுக் குடியேறிகளால் ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கும் தங்களை மேலும் பலவீனப்படுத்தும் முயற்சி என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். 
அமெரிக்காவின் இரண்டாவது அரசியல் சாசனத் திருத்தம் ஒவ்வோர் அமெரிக்கருக்கும் தற்காப்புக்கு ஆயுதம் வைத்திருக்கும் உரிமையை வழங்குகிறது. ஏறத்தாழ 5.5 கோடி அமெரிக்கர்கள் துப்பாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். உலகின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 5% மட்டுமே உள்ள அமெரிக்கர்கள், உலகில் பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் துப்பாக்கி உள்ளிட்ட ஆயுதங்களில் 35% முதல் 40% ஆயுதங்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த ஆண்டில் நடைபெற்றிருக்கும் துப்பாக்கிச்சூடுகளில் லாஸ் வேகாஸில் நடந்தது 273-ஆவது துப்பாக்கிச் சூடு. 
துப்பாக்கிக் கலாசாரம் என்பது அமெரிக்கர்களின் மரபணுவிலேயே உள்ள ஒன்று. கொலை உள்ளிட்ட பல்வேறு குற்றங்களில் தண்டிக்கப்பட்ட, நாடு கடத்தப்பட்ட ஐரோப்பியர்கள்தான் அமெரிக்காவில் குடியேறி அங்குள்ள பூர்வகுடிமக்களான செவ்விந்தியர்களை ஈவிரக்கமில்லாமல் கொன்றழித்து இப்போதைய அமெரிக்க தேசத்தை உருவாக்கினார்கள் எனும்போது அங்கே பரவலாக துப்பாக்கிக் கலாசாரம் காணப்படுவதில் வியப்பே இல்லை.
துப்பாக்கிக் கலாசாரத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க விரும்பாத அமெரிக்கா, உலகிலுள்ள பிற நாடுகளை 'பாதுகாப்பில்லாத நாடுகள்' என்று முத்திரை குத்துவதுதான் மிகப்பெரிய நகைமுரண்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/17/பாதுகாப்பே-இல்லாத-நாடு-2791449.html
2790799 தலையங்கம் கருப்பு ஆடுகள்! ஆசிரியர் Monday, October 16, 2017 02:27 AM +0530 ஸ்ரீபெரும்புதூரில் உள்ள அன்னை மருத்துவக் கல்லூரி தொடர்பான வழக்கில் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி என். கிருபாகரன் வெளியிட்டிருக்கும் துணிச்சலான கருத்து நீதியின் குரலாக ஒலிக்கிறது. கருப்பு வெள்ளை அங்கி அணிந்த சிலர் வழக்குரைஞர்கள் என்ற போர்வையில் மாஃபியாக்களாகவும், ஆள்கடத்தல், பயமுறுத்திப் பணம் பறித்தல் உள்ளிட்ட கிரிமினல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்று தயங்காமல் கூறியிருக்கும் நீதிபதி என். கிருபாகரனை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.
அன்னை மருத்துவக் கல்லூரி விவகாரத்தில், அறக்கட்டளை உறுப்பினர்கள் சிலரின் சார்பில் ஆக்கிரமிப்பதற்கு வழக்குரைஞர்கள் சிலர் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருப்பதாக உயர்நீதிமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டது. வழக்குரைஞர்கள் என்பதால் அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக் காவல்துறையினர் தயங்குகிறார்கள் என்றும், சட்ட ஆணையத்தின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் மத்திய அரசு வழக்குரைஞர் தொழிலை நெறிப்படுத்த தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும் அவர் உத்தரவிட்டிருக்கிறார்.
"வலுக்கட்டாயமாக ஏதாவது இடத்தைத் தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொள்ளவோ அல்லது தக்கவைத்துக் கொள்ளவோ, கருப்பு வெள்ளை அங்கி அணிந்துகொண்டு தங்களை வழக்குரைஞர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் சமூக விரோதிகளை ஒப்பந்தம் செய்துகொள்வது வழக்கமாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. அவர்கள் காவல்துறையினரைத் தடுக்கவும், தங்கள் செயலை தடுக்க முற்படுபவர்களை அச்சுறுத்தவும் தயங்குவதில்லை. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இப்படியொரு நிலை தமிழகத்தில் காணப்படுகிறது. சொத்துப் பிரச்னைகளில் நீதித்துறையின் மீதும் காவல்துறையின் மீதும் மக்களின் நம்பிக்கை குறைந்து வருவதற்கு இதுதான் காரணம்' என்று நீதிபதி கிருபாகரன் பொட்டில் அடித்தாற்போல கூறிவிட்டிருக்கிறார்.
கிரிமினல் பின்னணி உள்ள பலர் ஆந்திராவிலும், கர்நாடகத்திலும் செயல்படும் சில "லெட்டர் பேட்' சட்டக் கல்லூரிகளிலிருந்து பட்டம் பெற்று வழக்குரைஞர் தொழிலில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். இந்தக் கல்லூரிகளில் போதுமான கட்டமைப்பு வசதிகளோ, தரமான ஆசிரியர்களோ இருக்கிறார்களா என்பதைக்கூட உறுதிப்படுத்தாமல் இந்திய பார் கவுன்சில் அந்தக் கல்லூரிகளுக்கு அனுமதி வழங்குகிறது. இதுவும் அனைவருக்குமே தெரியும் என்றாலும் இதுவரை இதுகுறித்து கவலை தெரிவிக்கவோ குரலெழுப்பவோ யாருக்கும் துணிச்சல் வரவில்லை. 
ஆந்திராவில் 200-க்கும் மேற்பட்ட சட்டக் கல்லூரிகளும் கர்நாடகத்தில் 125-க்கும் மேற்பட்ட சட்டக் கல்லூரிகளும் செயல்படுகின்றன. இந்தக் கல்லூரிகளில், வகுப்புக்குச் செல்லாமலேயே ஒருவர் பட்டம் பெற்றுவிட முடியும். தேவைக்கு அதிகமான அளவுக்கு சட்டக் கல்லூரிகள் அந்த மாநிலங்களில் ஏன் இருக்கின்றன என்று மத்திய - மாநில அரசுகளோ, இந்திய பார் கவுன்சிலோ சிந்தித்துப் பார்க்காமல் இருந்திருப்பதுதான் வினோதமாக இருக்கிறது. 
இந்தக் கல்லூரிகளில் பட்டம் பெற்று தங்களது கிரிமினல் நடவடிக்கைகளுக்கு வலுசேர்க்க வழக்குரைஞர்களாக பலர் களம் இறங்குகிறார்கள். இந்தக் கல்லூரிகளில் முறையான மாணவர் வருகைப்பதிவு காணப்படுகிறதா, தகுதியான ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்களா என்பன குறித்து ஆராய பார் கவுன்சில் ஆஃப் இந்தியா உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று நீதிபதி என். கிருபாகரன் கூறியிருக்கிறார்.
2010-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் 800 சட்டக் கல்லூரிகள்தான் இருந்தன. அப்போது பார் கவுன்சில் ஆஃப் இந்தியாவின் தலைவராக இருந்த கோபால் சுப்பிரமணியம் இந்த அளவுக்கு சட்டக் கல்லூரிகள் இந்தியாவில் தேவையில்லை என்றும், நமது தேவைக்கு 175 சட்டக் கல்லூரிகளே போதும் என்றும் கருத்து தெரிவித்திருந்தார். சட்டக் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையை 175-ஆகக் குறைப்பதற்கான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி இருந்தார் அவர். 
ஆனால், அவருக்குப் பிறகு பார் கவுன்சில் தலைமைக்கு வந்தவர்கள் அடுத்த இரண்டே ஆண்டுகளில் 800-ஆக இருந்த சட்டக் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையை 1200-ஆக அதிகரிக்க அனுமதித்தனர். 2016-இல் மூன்று நாள்களுக்கு ஒரு சட்டக் கல்லூரிக்கு என்கிற அளவில் அனுமதிகள் வாரி வழங்கப்பட்டன. இதன் விளைவாகதான் வழக்குரைஞர்களின் தரம் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது என்கிற நீதிபதி என். கிருபாகரனின் கருத்து மிக மிகச் சரி.
பல மாநிலங்களில் சட்டப் படிப்பில் சேர்வதற்கு எந்தவித மதிப்பெண் தகுதியும் தேவையில்லை என்கிற நிலை தொடர்கிறது. பல தனியார் "லெட்டர் பேட்' சட்டக் கல்லூரிகள் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு பட்டம் வழங்குவதும், எந்தவித தகுதிகாண் தேர்வும் இல்லாமல் பார் கவுன்சில்கள் அவர்களை வழக்குரைஞர்களாக பதிவு செய்து கொள்வதும் தொடரும் வரையில் வழக்குரைஞர்களின் தரம் குறித்து கவலைப்படுவதில் பயனில்லை. 
இதுபோல பட்டம் பெற்று வழக்குரைஞர்களாக பதிவு செய்து கொள்பவர்கள், தங்களது அரசியல் செல்வாக்கு மூலம் கீழமை நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகளாக நியமிக்கப்படும் வாய்ப்பும் உண்டு. அவர்கள் உயர்நீதிமன்றங்களுக்கும் உயர்த்தப்படமாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்? 
முறையாக வழக்குரைஞர் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் பலரும், நீதித்துறையின் மீதும் சமூகத்தின் மீதும் அக்கறையுள்ள பலரும் வெளியில் தெரிவிக்க முடியாமல் மனப்புழுக்கத்துடன் அடக்கிவைத்துக் கொண்டிருந்த "போலி' வழக்குரைஞர்கள் பிரச்னையைத் துணிந்து கையிலெடுத்து சாட்டையை சுழற்றியிருக்கிறார் நீதிபதி என். கிருபாகரன். இதன் மூலமாவது இந்திய பார் கவுன்சிலும் மத்திய - மாநில அரசுகளும் விழித்துக்கொண்டு நீதித்துறையின் தரத்தை தூக்கி நிறுத்த துணியும் என்று எதிர்பார்ப்போமாக!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/16/கருப்பு-ஆடுகள்-2790799.html
2789967 தலையங்கம் நீதித்துறையா தீர்மானிப்பது? ஆசிரியர் Saturday, October 14, 2017 02:23 AM +0530 வரும் நவம்பர் 1-ஆம் தேதிவரை தில்லியில் பட்டாசுகள் விற்பனை செய்ய உச்சநீதிமன்றம் கடந்த திங்கள்கிழமை தடை விதித்திருக்கிறது. கடந்த ஆண்டும் இதேபோல தீபாவளியையொட்டிய வாரங்களில் பட்டாசுகள் விற்பனைக்கு உச்சநீதிமன்றம் தடை பிறப்பித்திருந்தது. இந்த ஆண்டும் அதேபோல தடை பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆண்டுதோறும் தீபாவளி அன்று தில்லி உலகிலேயே மிக மோசமான அளவுக்கு காற்றுமாசால் பாதிக்கப்படுவது புதிதொன்றும் அல்ல. சுற்றியுள்ள ஹரியாணா, பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், உத்தரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலப் பகுதிகளில் விவசாயிகள் அறுவடைக்குப் பிறகு எஞ்சியிருக்கும் வைக்கோலை எரிப்பதால் ஏற்படும் காற்றுமாசு போதாது என்று தீபாவளி பட்டாசு வெடிப்புகையும் சேர்ந்து கொள்ளும்போது உலகிலேயே மிக மோசமான நிலைமைக்கு தில்லி தள்ளப்படுகிறது. இதனால், தில்லியிலுள்ள பலர் நுரையீரல் பாதிப்புகளுக்கு ஆளாகிறார்கள். ஏற்கெனவே ஆஸ்துமா, காசநோய் உள்ள நோயாளிகள் கடுமையான பாதிப்புக்கு ஆளாகிறார்கள்.
நவம்பர் 1-ஆம் தேதி வரை தலைநகர் தில்லி பகுதியில் பட்டாசுகள் விற்பனை தடை செய்யப்பட்டிருப்பதால் எந்த அளவுக்கு காற்றின் தரம் இருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிந்து சுற்றுச்சூழலை பாதுகாக்க நடவடிக்கைகள் எடுக்க முடியும் என்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து. இந்தக் கருத்து உடன்பாடானதுதான். 
ஆனாலும், உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, தில்லியிலும் தில்லியைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் முற்றிலுமாக பட்டாசு விற்பனையை தடுத்துவிடுமா என்பது சந்தேகம்தான். உச்சநீதிமன்றம் நல்லெண்ணத்துடன் எடுத்திருக்கும் இந்த முடிவு நடைமுறை சாத்தியமாகத் தெரியவில்லை.
பட்டாசு வெடித்து தீபாவளி கொண்டாடுவது என்பது காலங்காலமாக இருந்து வரும் வழக்கம். எந்த ஒரு பண்டிகையோ, விழாவோ, கொண்டாட்டமோ தில்லியில் பட்டாசு இல்லாமல் கொண்டாடப்படுவது இல்லை என்கிற நிலையில், உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புக்கு மதிப்பளித்து மக்கள் உடனடியாக பட்டாசு வெடிப்பதை குறைப்பதோ, முற்றிலுமாகக் கைவிடுவதோ ஏட்டளவில் மட்டுமே சாத்தியம். பட்டாசுக்கான தடையைத் தொடர்ந்து, மக்கள் மத்தியில் அரசு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மக்களிடம் பட்டாசுக்கெதிரான மனநிலையை உருவாக்க வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கூறுகிறது. இதெல்லாம் நடக்கக்கூடிய காரியம் அல்ல என்பதை நீதிபதிகள் உணராதது வியப்பாக இருக்கிறது.
தடை என்பது எப்போதுமே எதிர்பார்த்த பலனை அளிப்பதில்லை. சொல்லப்போனால், எப்போது தடைவிதிக்கப்படுகிறோ அப்போதெல்லாம் மக்களில் பெரும்பாலோருக்கு அந்தத் தடையை மீறும் மனோபாவம் வருவதுதான் வழக்கம். தடை விதிக்கப்படாமல் விழிப்புணர்வுப் பிரசாரம் முடுக்கிவிடப்பட்டிருந்தால், காலப்போக்கில் பட்டாசு வெடிப்பதை குறைக்கவும் கைவிடவும் மக்கள் தயாராகக்கூடும். இப்போது தீபாவளி நெருங்கும் வேளையில் தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில் அது மக்களை வெறுப்படையச் செய்யுமே தவிர, நீதிமன்ற ஆணையை ஏற்கச் செய்யாது.
நீதிமன்றத் தடையால் உடனடியாக நேரப்போவது, அதிகரித்த விலையில் கள்ளச்சந்தையில் பட்டாசு விற்பனை கொடிகட்டிப் பறக்கும் என்பதுதான். தில்லியின் தெருக்களில் எல்லாம் காவல்துறையினர் ரோந்து போய் தடையை மீறிப் பட்டாசு வெடிக்கும் சிறுவர்களைக் கைது செய்யப் போகிறார்களா? ஆங்காங்கே தடையை மீறியோ அல்லது திருட்டுத்தனமாகவோ பட்டாசுகள் விற்கும் சில்லறை விற்பனையாளர்களையும் வணிகர்களையும் கைது செய்வார்களா? அல்லது அவர்களிடமிருந்து கையூட்டுப் பெற்று தங்களது பைகளை நிரப்பிக் கொள்வார்களா? இதையெல்லாம் உச்சநீதிமன்றம் பட்டாசு விற்பனைக்கு தடை விதித்தபோது ஏன் சிந்தித்துப் பார்க்கவில்லை என்பது புரியவில்லை.
தில்லியின் காற்றுமாசுக்கு மிகமுக்கியமான காரணம், முன்பே கூறியதுபோல அண்டை மாநிலங்களில் அறுவடைக்குப் பிறகு வயலில் இருக்கும் எஞ்சிய வைக்கோலை தீயிடுவதால் ஏற்படும் புகைதான். அப்படி வைக்கோலுக்குத் தீ மூட்டுவதற்கு தடை இருந்தும்கூட, விவசாயிகள் அதைக் கைவிடுவதாக இல்லை. வைக்கோல் எரிப்பதால் ஏற்படும் புகை மட்டுமல்லாமல், தில்லி சாலைகளில் காணப்படும் தூசியும் (38%), வாகனங்களால் ஏற்படும் புகையும் (20%) கூட முக்கியமான காரணங்கள். 
அருகிலுள்ள ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் பாலைவனப் பகுதிகளிலிருந்து மிகவும் நுண்ணிய தூசு, காற்றால் அடித்துவரப்பட்டு தில்லியின் சுற்றுச்சூழலை பாதிக்கிறது. தூசால் ஏற்படும் மாசைக் கட்டுப்படுத்த நடைமேடை அமைத்து தினமும் சாலைகளை சுத்தப்படுத்த உச்சநீதிமன்றம் ஏற்கெனவே உத்தரவிட்டிருக்கிறது. 
தில்லியின் மூன்று மாநகராட்சிகளுக்கும் சேர்த்து மொத்தமாக 19 சாலை துப்புரவு இயந்திரங்கள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில், அந்த உத்தரவு நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதில்லை. அதேபோல, தனியார் வாகனங்களைக் குறைப்பதற்கு பொதுப்போக்குவரத்தை பலப்படுத்த வேண்டும் என்கிற திட்டமும் வெற்றியடைந்ததாகத் தெரியவில்லை. மெட்ரோ ரயில் வந்தபின்னும்கூட தில்லியில் தனியார் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை குறையவில்லை. 
நிர்வாகத்தின் பொறுப்புகளில் நீதித்துறை தலையிடுவது ஏற்புடையதல்ல. இதுபோன்ற கொள்கை முடிவுகள் எடுப்பதும், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதும் ஆட்சியாளர்களின் வேலையே தவிர, நீதிமன்றங்களின் வேலையல்ல. உச்சநீதிமன்றம் மத்திய - மாநில அரசுகளுக்கு இதுகுறித்து கவலை தெரிவிக்கலாம். ஆனால், பொதுமக்கள் எப்படி விழாக்களைக் கொண்டாடுவது என்பதை நீதித்துறையா தீர்மானிப்பது?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/14/நீதித்துறையா-தீர்மானிப்பது-2789967.html
2789242 தலையங்கம் அரைகுறை அக்கறை! ஆசிரியர் Friday, October 13, 2017 02:33 AM +0530 மத்திய சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சகம், 2017-32 ஆண்டுக்கான, 15 ஆண்டு கால தேசிய வனங்கள் செயல்திட்டத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது. இதன்மூலம், சில திட்டங்களையும் ஏனைய அரசு நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்பு குறித்த இலக்குகளையும் நிர்ணயித்திருக்கிறது. வனவிலங்குகள், வனம், வனத்தில் வாழும் மக்கள், வனப் பாதுகாப்பு தொடர்புடைய அரசுத் துறைகள் என்று வனத்துடன் தொடர்பான அனைத்துத் தரப்பின் ஒத்துழைப்பையும் ஒருங்கிணைத்து புதிய தேசிய வனங்கள் செயல்திட்டத்தை முன்மொழிந்திருக்கிறது.
இப்படியொரு செயல்திட்டத்தை முன்மொழிவது இது மூன்றாவது முறை. அடுத்த 15 ஆண்டுகளுக்கான சுற்றுச்சூழல், வனம், பருவநிலை மாற்றம் ஆகியவை குறித்த செயல்திட்டமும் இதன் முக்கியமான நோக்கம். வனங்களில் வாழும் சமூகத்தினரின் ஒத்துழைப்புடன் வனவிலங்குகளைப் பாதுகாப்பது, வனவிலங்கு சரணாலயப் பகுதிகளில் அதிகரித்திருக்கும் வனச் சுற்றுலாவை நெறிப்படுத்துவது ஆகியவையும் இந்த செயல்திட்டத்தின் குறிக்கோள்கள்.
கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இந்தியாவில் கானுயிர்ச் சுற்றுலாவுக்கு வரவேற்பு அதிகரித்திருப்பதோடு, தேசிய பூங்காக்கள், வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் ஆகியவையும் மக்களின் கவனத்தை அதிகமாகக் கவர்ந்திருக்கின்றன. வெளிநாடுகளுக்கு சுற்றுலா போக முடியாத நடுத்தரக் குடும்பத்தினரின் கவனத்தை, இந்தியாவில் இருக்கும் பல வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் ஈர்த்திருக்கின்றன. 
சுற்றுலாப் பயணிகளின் ஆர்வத்தை ஈடுகட்டும் அதேநேரத்தில், வனவிலங்குகளின் நடமாட்டத்துக்கான பகுதிகள் சிதைந்து
விடாமல் பாதுகாப்பது என்பது மிக முக்கியம். ஆப்பிரிக்கா போன்ற நாடுகளில் வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் மிகவும் அடர்த்தியான காடுகளில் எந்தவித இடையூறும் இல்லாமல் திரியும் வனவிலங்குகளை உள்ளடக்கியவை. ஆனால் இந்தியாவில் அப்படியல்ல. வனவிலங்கு சரணாலயங்களைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் முற்றிலும் வளர்ச்சி அடைந்துவிட்ட நிலையில், வனவிலங்குகள் பாதுகாப்பற்ற சூழலை எதிர்கொள்கின்றன.
"வனப்பாதுகாப்பு இந்தியா' என்கிற தலைப்பில் ஓர் ஆய்வு சமீபத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இந்த ஆய்வின்படி 72% சுற்றுலா உறைவிடங்களும், உணவகங்களும் தேசிய வனவிலங்கு சரணாலயங்களை ஒட்டி அமைந்திருக்கின்றன. இவற்றில் பெரும்பாலானவை கடந்த 17 ஆண்டுகளில் அமைக்கப்பட்டவை. 
ஏறத்தாழ 85% சுற்றுலா விடுதிகள் தேசிய வனவிலங்கு பூங்காக்களின் எல்லைக்கு வெளியே ஐந்து கி.மீ. சுற்றளவுக்குள் அமைந்திருக்கின்றன. இந்த தங்கும் விடுதிகள், உள்ளூரில் கிடைக்கும் வசதிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன என்பது மட்டுமல்ல, வனவிலங்கு சரணாலயங்களைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளின் தண்ணீரையும், சரணாலயப் பகுதிகளில் உள்ள மரங்களில் இருந்து கிடைக்கப்பெறும் விறகுகளையும் பயன்படுத்துகின்றன. சுற்றுச்சூழலைப் பற்றிய சிந்தனையே இல்லாமல் கழிவுகளையும் குப்பைகளையும் சரணாலயங்களில் கொட்டுகிறார்கள். 
தேசிய வனங்கள் செயல்திட்டத்தின்படி கூறப்பட்டிருக்கும் பரிந்துரைகள் புதியவையல்ல. வழக்கம்போல கானுயிர்ச் சுற்றுலா, வனத்தையும் வனவிலங்குகளையும் வனவிலங்கு சரணாலயங்களையும் பாதிக்காத வகையில் அமைய வேண்டும் என்கிற குறிக்கோளை முன்வைக்கிறதே தவிர, தெளிவான வழிமுறைகளைக் குறிப்பிட்டு வனவிலங்கு சரணாலயங்களைச் சுற்றியுள்ள விடுதிகளின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதாக இல்லை. செயல்திட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு பரிந்துரையும் பல்வேறு அமைப்புகளின் ஒத்துழைப்பும் பல அமைச்சகங்கள், தனியார் ஆகியோரின் ஆதரவும் இருந்தால் மட்டுமே நடைமுறை சாத்தியம். 
வனவிலங்கு சரணாலயத்துக்குள் சுற்றுலாப் பயணிகளின் செயல்பாடு உள்ளிட்ட பல விதிமுறைகள் ஏற்கெனவே காணப்படுகின்றன. ஆனால், அவை செயல்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதுதான் உண்மை. இதற்குக் காரணம், கானுயிர்ச் சுற்றுலா என்பது வணிக ரீதியில் மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறதே தவிர, வனவிலங்குகளின் பாதுகாப்புக் குறித்த கவலையை கருத்தில் கொள்வதில்லை. இதுகுறித்து நாம் முடிவெடுப்பதற்கு முன்னால், நம்மைவிட வளர்ச்சியில் பின் தங்கி இருக்கும் ஆப்பிரிக்க நாடுகள் எந்த அளவுக்கு கானுயிர்ச் சுற்றுலா குறித்த தெளிவான சிந்தனையுடன் இருக்கின்றன என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம்.
போபாலில் உள்ள இந்திய வனப்பாதுகாப்பு நிறுவனம் வெளியிட்டிருக்கும் 1998 தேசிய வனக்கொள்கையின் அடிப்படையிலான 2016-க்கான வனக்கொள்கை வரைவு, கருத்தில் கொள்ளத்தக்கது. ஆனால், எந்தவித காரண காரியமுமில்லாமல் அந்த வரைவு திரும்பப் பெறப்பட்டது என்பது மட்டுமல்ல, அதுகுறித்து இப்போது யாருமே பேசுவதுகூட கிடையாது. 
இந்த இடைவெளியில் மத்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் இரண்டு வனவாழ்வுத் திட்டங்களை அறிவித்துவிட்டது. 2002-லும், கடந்த வாரத்திலும் என்று 15 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தேசிய வனங்கள் திட்டத்தை அறிவிக்கும் மத்திய அரசு, 30 ஆண்டுகளாகியும் ஏன் இன்னும் மத்திய வனக்கொள்கையை அறிவிக்கவில்லை என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி. செயல்திட்டம் என்பது வேறு கொள்கை என்பது வேறு.
சர்வதேச அளவில் அணுகும்போது இந்தியாவில் அடர்த்தியான காடுகளின் அளவு மிகமிக சரிந்திருக்கிறது. நாம் மிக அதிக அளவில் மர இறக்குமதி செய்கிறோம். அதற்காக, இருக்கும் வனங்களை அழித்து நமது தேவையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ள முடியாது. ஆங்காங்கே மரக்கன்றுகள் நடுவதால் மட்டுமே பல ஆண்டுகளாகக் குறைந்துவரும் வனப்பகுதிகளை ஈடுகட்டிவிட முடியாது. தேசிய வனக்கொள்கையுடன் இணையாத தேசிய வனங்கள் செயல்திட்டம் என்பது அர்த்தமற்றது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/13/அரைகுறை-அக்கறை-2789242.html
2788615 தலையங்கம் பாதுகாப்பில்லாத பயணங்கள்! ஆசிரியர் Thursday, October 12, 2017 01:40 AM +0530 மும்பையின் புறநகர் ரயில்நிலையங்களில் ஒன்றான எல்பின்ஸ்டன் சாலை ரயில்நிலையத்தின் பயணிகள் மேம்பாலத்தில் ஏற்பட்ட நெரிசலில் 23 பேர் மரணமடைந்ததும், 30-க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்ததும்கூட அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தவில்லை. சம்பவம் நடந்து முடிந்த பிறகு ரயில்வே காவல்துறையினரும், மும்பை மாநகர காவல்துறையினரும் அந்தப் பயணிகள் மேம்பாலம் யாருடைய அதிகார வரம்பிற்குள் வருகிறது என்பது குறித்து விவாதம் செய்து கொண்டிருந்ததுதான் அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. காயமடைந்தவர்களைக் காப்பாற்றுவதிலும், நெரிசலைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும் அக்கறை காட்ட வேண்டியவர்கள் மனிதாபிமானமே இல்லாமல் ஒருவர் மீது ஒருவர் பழி சுமத்திக்கொண்டு பொறுப்பைத் தட்டிக்கழித்த அவலம் இந்தியா தவிர வேறு எந்த ஒரு நாட்டிலும் காணக் கிடைக்காது.
இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளுக்கும் மும்பையில் ஏற்பட்ட அவலம் அதிக வேறுபாடு இல்லாமல் பொருந்தும். ஒன்று, ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட துறையினர் ஒரே வேலையில் ஈடுபடுவார்கள். அல்லது ஒரு வேலைக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருப்பவர்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்யாமல் தட்டிக்கழிப்பார்கள். எப்படி இருந்தாலும் எந்தவொரு தவறுக்கும் யாரும் பொறுப்பேற்க மாட்டார்கள். இந்த நிலைமையின் பிரதிபலிப்புதான் மும்பை எல்பின்ஸ்டன் சாலை பயணிகள் மேம்பால நெரிசல் விபத்து.
மும்பை மாநகரத்தின் ஒன்றரைக்கோடி மக்கள்தொகையில் 78% மக்கள் மின்சார ரயில்களையும் 'பெஸ்ட்' போக்குவரத்து ஊர்திகளையும்தான் நம்பியிருக்கிறார்கள். மும்பையில் 75 லட்சம் பேர் தினந்தோறும் புறநகர் மின்சார ரயில்களை பயன்படுத்துகிறார்கள். 2016 - 17இல் மட்டும் மும்பை புறநகர் மின்சார ரயிலில் பயணித்தவர்களின் எண்ணிக்கை 270 கோடி. இத்தனை பேர் பயணிக்கும் ரயில் சேவைக்கு எந்த அளவுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட்டு அதன் கட்டமைப்பு வசதிகளும் பாதுகாப்பும் மேம்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்? ஆனால் அப்படி செய்யப்படவில்லை.
கடந்த 2016-இல் மட்டும் மும்பையில் 3200-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் ரயில் விபத்தில் இறந்திருக்கிறார்கள். அதாவது, தினந்தோறும் சராசரியாக 9 பேர் இறந்திருக்கிறார்கள். 136 ரயில் நிலையங்களுடன் இயங்கும் மும்பை புறநகர் மின்சார ரயில் சேவை 40 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய வசதிகளுடன்தான் இன்றும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் வர்த்தக நகரம் என்று போற்றப்படும் மும்பை புறநகர் மின்சார ரயில் சேவையில் இன்னும் குளிர்பதன வசதியுள்ள பெட்டிகள் கிடையாது. 
மேற்கிந்திய ரயில்வேயின் புறநகர் ரயில் சேவைக்காக பயணிகளின் தேவையை ஈடுகட்ட உயரடுக்கு (எலிலேடட்) ரயில் சேவை தொடங்கும் திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாவது மும்பை மாநகர போக்குவரத்துத் திட்டத்தின்படி கூடுதல் தண்டவாளங்களை அமைத்துப் பயணிகள் ரயில் சேவையின் அளவை அதிகரிப்பது, ரயில் பாதைகளை அதிகரிப்பது, பழைய தண்டவாளங்களையும் அடிக்கட்டைகளையும் (ஸ்லீப்பர்) மாற்றுவது ஆகிய திட்டங்கள் அனைத்துமே தாமதப்பட்டிருக்கின்றன. அதனால் முதலீட்டுச் செலவுகள் அதிகரித்து கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கின்றன. 
எல்பின்ஸ்டன் சாலை விபத்தைப் பொருத்தவரை ரயில்வே நிர்வாகத்தைதான் முற்றிலுமாகக் குற்றப்படுத்த வேண்டும். இந்த பயணிகள் மேம்பாலத்தில் விபத்து ஏற்படும் என்று பயணிகள் பலரால் தொடர்ந்து புகார்கள் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. கூடுதலாக ஒரு பயணிகள் ரயில் மேம்பாலம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்கிற திட்டம் ஏட்டளவில் மட்டுமே நெடுங்காலமாகக் காணப்படுகிறது. இரண்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் புதிய மேம்பாலம் அமைக்கப்பட வேண்டுமென்று வலியுறுத்தி இருக்கிறார்கள். இவ்வளவெல்லாம் இருந்தும்கூட இது குறித்து மேற்கிந்திய ரயில்வே நிர்
வாகம் கவலைப்படாமல் இருந்திருக்கிறது எனும்போது எந்த அளவுக்கு பயணிகளின் பாதுகாப்பு குறித்து அது கவலைப்படுகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
ஆண்டுதோறும் 3,200-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் ரயில் விபத்தில் இறக்கிறார்கள் என்றாலும்கூட, அதுகுறித்துக் கவலைப்படாமல் ரயில்வே துறை இயங்கிவருவது குறித்து, எல்பின்ஸ்டன் சாலை விபத்துக்குப் பிறகுதான் விழிப்புணர்வே ஏற்படுகிறது என்பது மிகப்பெரிய சோகம். கடந்த 20 ஆண்டுகளாக சாலைகள் அமைப்பதிலும், ரயில் பெட்டிகளை நவீனப்படுத்துவதிலும், அதிநவீன புல்லட் ரயில் விடுவதிலும் செலுத்தும் கவனத்தை, பொதுப் போக்குவரத்தை பயன்படுத்தும் பயணிகள் நலனிலோ, பாதுகாப்பிலோ அரசு செலுத்தவில்லை என்பதைத்தான் இந்த மரணங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. 
மழை, வெயிலிலிருந்து பாதுகாக்கும் வகையில் மின் தூக்கிகள் (லிப்ட்), மின் படிகள் (எஸ்கலேட்டர்) அமைத்தல், ரயில்பெட்டியிலிருந்து இரண்டு புறமும் இறங்கும் வசதி, தடையில்லாமல் ரயில் நிலையத்திலிருந்து சாலைக்கு வெளியேறும் பாதை போன்றவை ரயில் நிலையங்களில் நெரிசல் ஏற்படாமல் பயணிகளுக்கு பாதுகாப்பை ஏற்படுத்தித் தருபவை. அவை குறித்து கவலைப்படாமல் ரயில்வே நிர்வாகம் தொடர்வது கண்டனத்துக்குரியது.
இந்திய ரயில்வேயைப் பொருத்தவரை தண்டவாளங்கள் தொடர்பான பிரச்னைகள் மட்டும் 2016 - 17இல் 3,544. சமிக்ஞை உபகரணங்கள் (சிக்னல்கள்) இயங்காத சம்பவங்கள் 1,30,200. இந்தியாவில் ரயில்கள் தடம்புரள்வதால் 53% ரயில் விபத்துகள் நடைபெறுகின்றன. இந்த நிலையில் ஆண்டுதோறும் 860 கோடி பேர் ரயில்களை நம்பி பயணிக்கின்றனர். பிரபா தேவி என்று பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கும் எல்பின்ஸ்டன் சாலை ரயில்நிலைய மேம்பால நெரிசல் விபத்து ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/12/பாதுகாப்பில்லாத-பயணங்கள்-2788615.html
2787948 தலையங்கம் திருத்துங்கள் தீர்ப்பை! ஆசிரியர் Wednesday, October 11, 2017 01:14 AM +0530 சட்டத்தால் மட்டுமே சமுதாயத்தில் மாற்றங்களை கொண்டுவந்துவிட முடியாது என்பது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் அதே நேரத்தில் சமூகத்தின் தவறான கண்ணோட்டத்தையும் நாகரிக சமுதாயத்திற்கு ஏற்புடையதல்லாத பழக்க வழக்கங்களையும் மாற்றுவதில் சட்டம் நிச்சயமாக உதவுகிறது. 
ஆண் - பெண் உறவில் இருபாலரும் அன்பினால் பிணைக்கப்பட்டு பரஸ்பர சம்மதத்துடன் உறவு கொள்வது என்பது சமுதாயத்தாலும் சட்டத்தாலும் அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. அவர்களில் ஒருவருடைய விருப்பத்திற்கு மாறாக மற்றவர் செயல்படுவதோ, வற்புறுத்துவதோ இயற்கை தனக்குத் தந்திருக்கும் பலத்தைப் பிரயோகித்து ஒரு பெண்ணை ஆண் தனது இச்சைக்கு உடன்பட கட்டுப்படுத்துவதோ பாலியல் வன்கொடுமை என்று கருதப்படுகிறது. இரண்டு வெவ்வேறு உயர்நீதிமன்றங்களில் பாலியல் வன்கொடுமை தொடர்பாக வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்புகள் அதிர்ச்சி அளிப்பவையாகவும், பாலியல் வன்கொடுமையின் அடிப்படையையே தகர்ப்பவையாகவும் அமைந்திருக்கின்றன.
திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் மொஹம்மூத் பரூக்கியைத் தனது நண்பராக கருதிய அமெரிக்க ஆராய்ச்சியாளர் ஒருவர் பாலியல் கட்டாயத்துக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளான அந்த அமெரிக்கப் பெண் தொடுத்த வழக்கில் கீழமை நீதிமன்றம் மொஹம்மூத் பரூக்கியை குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்தது. இந்த வழக்கின் மேல்முறையீட்டில், தில்லி உச்சநீதிமன்றம் மொஹம்மூத் பரூக்கியை விடுதலை செய்து தீர்ப்பளித்திருப்பது அதிர்ச்சி அளிப்பது மட்டுமல்ல, பாலியல் வன்கொடுமை சட்டத்தின் அடிப்படையையே தகர்ப்பதாகவும் அமைந்திருக்கிறது. 
தயாரிப்பாளர் மொஹம்மூத் பரூக்கியுடன் பல ஆண்டுகளாக அந்த அமெரிக்கப் பெண்மணி நட்புப் பாராட்டி வந்தார் என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். அதற்காக அந்தப் பெண்மணியின் முழு சம்மதம் பெறாமல், உறவு கொள்ள முற்பட்டதை எந்தவொரு காரணத்தாலும் நியாயப்படுத்திவிட முடியாது. அந்த அமெரிக்கப் பெண் தன்னுடைய எதிர்ப்பை வன்மையாக தெரிவிக்கவில்லை என்றும், மிகவும் தயக்கத்துடன்தான் மொஹம்மூத் பரூக்கியின் பாலியல் ஆர்வத்துக்கு மறுப்புத் தெரிவித்தார் என்றும் உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் கூறப்படுகிறது. 
'மனித மனநிலை சிலவேளை தயக்கத்துடனான மறுத்தலை, வெளிப்படுத்தாத சம்மதம் என்று எடுத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருப்பதாகவும், உறவில் ஈடுபடுபவர்கள் அறிமுகமில்லாதவர்களாக இருந்தால் மட்டுமே தயக்கத்துடனான மறுத்தலை பாலியல் வன்கொடுமைக்குக் காரணமாக்க முடியும்' என்றும் நீதிமன்றம் தெரிவித்திருப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது.
நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு பாலியல் வன்கொடுமை குறித்த சமூகத்தின் பார்வையை நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது. இரண்டு காவல்துறையினரின் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானார் மதுரா என்கிற ஆதிவாசிப் பெண். அந்த இரண்டு காவல்துறையினரும் நீதிமன்றத்தால் நிரபராதி என்று அப்போது விடுவிக்கப்பட்டனர். 
மதுரா என்கிற அந்த ஆதிவாசிப் பெண் அதற்கு முன்னால் வேறு சிலருடன் பாலியல் உறவு கொண்டிருந்தவர் என்பதும், காவல்துறையினரால் வன்கொடுமைக்கு ஆளானபோது உதவி கேட்டு குரலெழுப்பவோ, அந்த காவல்துறையினரின் பலவந்தத்தை எதிர்த்துப் போராடவோ முயலவில்லை என்றும் அப்போது அந்தத் தீர்ப்பில் காரணங்கள் கூறப்பட்டன. மதுரா என்கிற ஆதிவாசிப் பெண்ணுக்கு அநீதி வழங்கப்பட்டது. அந்த அநீதிக்கு எதிராக இந்தியா முழுவதும் எழுந்த எதிர்ப்பின் விளைவுதான் கடுமையான பாலியல் வன்கொடுமைச் சட்டம்.
அமெரிக்க ஆராய்ச்சியாளர் பெண்மணிக்கும், மதுரா என்கிற ஆதிவாசிப் பெண்ணுக்கும் இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கும், அவர்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைக்கும் தரப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்புகளுக்கும் அதிக அளவிலான மாற்றம் காணப்படவில்லை. 'முடியாது, மாட்டேன், வேண்டாம்' என்பவை ஒரு பெண்ணால் முணுமுணுப்பாகவோ, செய்கையாலோ, உடல் மொழியாலோ மென்மையாகக் கூறப்பட்டாலும், வன்மையாகக் கூறப்பட்டாலும் அதன் பொருள் ஒன்றாகத்தான் இருக்க முடியுமே தவிர, அது 'ஏற்றுக்கொள்கிறேன்' என்பதாக இருக்க முடியாது. பாலியல் வன்கொடுமையில் ஈடுபடும் ஆணின் புரிதலின் அடிப்படையில் பெண்ணின் சம்மதம் கருதப்படுமேயானால், இந்தியாவில் பெண்களுக்கு எதிராக நடக்கும் அத்தனை பாலியல் வன்கொடுமை வழக்குகளிலும் குற்றவாளிகள் நிரபராதிகளாகவும், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீதி கிடைக்காதவர்களாகவும் மாறும் அவலம் ஏற்படும்.
இன்னொரு வழக்கில் பஞ்சாப் - ஹரியாணா உயர்நீதிமன்றம் பாலியல் வன்கொடுமை குற்றத்துக்காக தண்டிக்கப்பட்ட மூன்று பேரின் 20 ஆண்டு தண்டனையை ரத்து செய்து அவர்களை நிரபராதிகள் என்று விடுவித்திருக்கிறது. காரணம், பாதிக்கப்பட்ட பெண் அதற்கு முன்னால் பலருடன் தொடர்பு வைத்திருந்தார் என்பதும், பாலியல் உறவு கொள்வது அவருக்கு புதிதல்ல என்பதும். 
இது என்ன வேடிக்கை? ஒருவர் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டவராகவே இருந்தாலும்கூட, அவரது விருப்பத்துக்கு மாறாகக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால், அது பாலியல் வன்கொடுமைச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றமாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்பதுதானே நியாயம்? இப்படியொரு தீர்ப்பை பஞ்சாப் - ஹரியாணா உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளால் எப்படி தரமுடிந்தது என்பது வியப்பாக இருக்கிறது.
உச்சநீதிமன்றம் இந்த இரண்டு தீர்ப்புகளையும் மீள்பார்வை செய்து உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைத் திருத்தி எழுதியாக வேண்டும். இல்லையென்றால், பாலியல் வன்கொடுமைச் சட்டத்துக்கு அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும். இந்தியாவில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு என்பது கேள்விக்குறியாகிவிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/11/திருத்துங்கள்-தீர்ப்பை-2787948.html
2787347 தலையங்கம் கலாசாரம் மாறுகிறது! ஆசிரியர் Tuesday, October 10, 2017 01:10 AM +0530 இந்தியாவில் பரவலாகக் காணப்படும் 'மிகமிக முக்கியப் பிரமுகர்கள்' கலாசாரத்துக்கு ரயில்வே அமைச்சகம் முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறது. ரயில்வே ஆணையத்தின் தலைவரும், ஆணைய உறுப்பினர்களும் எங்கே போனாலும் அவர்களை வரவேற்க மண்டல பொது மேலாளர்களும், மூத்த அதிகாரிகளும் காத்திருக்கும் நடைமுறைக்கு விடை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
இந்த முடிவுக்கு, இந்திய ரயில்வே ஆணையத்தின் தற்போதைய தலைவர் அஸ்வினி லோஹானிக்கு நாம் நன்றி கூற வேண்டும். சமீபத்தில் அவர் மும்பைக்குச் சென்றபோது அவரை வரவேற்க மும்பை விமான நிலையத்தில் மத்திய ரயில்வே, மேற்கு ரயில்வே மண்டலங்களைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள் காத்திருந்தனர். இதைப் பார்த்து எரிச்சலடைந்த இந்திய ரயில்வே ஆணையத்தின் தலைவர் அஸ்வினி லோஹானி, இதுபோல மேலதிகாரிகளை வரவேற்கும் மரபுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப் பணித்தார். 
தாம் சொன்னதை செயல்படுத்தும் முயற்சியிலும் அவர் இறங்குவார் என்பதை யாருமே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். அவரது பரிந்துரையை உடனடியாக ஏற்று, ரயில்வே அமைச்சர் ஒட்டுமொத்த ரயில்வே நிர்வாகத்திற்கும வழக்கத்திலிருக்கும் தேவையில்லாத நெறிமுறைகள் பலவற்றை அகற்றுவதற்கான உத்தரவைப் பிறப்பித்திருக்கிறார்.
1981-இல் ரயில்வே ஆணையத்தால் பிறப்பிக்கப்பட்ட சுற்றறிக்கையின் அடிப்படையில்தான் இதுபோல மேலதிகாரிகள் வரும்போது, அந்த ரயில்வே மண்டலத்திலுள்ள மூத்த அதிகாரிகள் வரவேற்கும் கலாசாரம் ஆரம்பமானது. கடந்த செப்டம்பர் 28-ஆம் தேதி ரயில்வே அமைச்சகத்தால் பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் புதிய உத்தரவின்படி, ரயில்வே நிர்வாகம் பின்பற்ற வேண்டிய வழிமுறைகள் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
ரயில்வே ஆணையத் தலைவர் மற்றும் உறுப்பினர்கள் வரும்போது விமான, ரயில் நிலையங்களில் அவர்களை வரவேற்க அதிகாரிகள் செல்ல வேண்டும் என்கிற வழக்கம் கைவிடப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, எந்த ஒரு அதிகாரியும் பூங்கொத்து, அன்பளிப்பு உள்ளிட்டவைகளை எந்தக் காரணத்துக்காகவும் பெறுவது கூடாது என்றும் அந்த உத்தரவின் மூலம் தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
ரயில்வே அமைச்சகத்தின் உத்தரவு மூத்த அதிகாரிகளுக்கு மட்டுமோ, அவர்களது அலுவலக நிர்வாகச் செயல்பாடுகள் குறித்தது மட்டுமானதோ அல்ல, அவர்களுடைய தனிப்பட்ட முறை
யிலான இப்போதைய வாழ்க்கை முறைக்கும் சில கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கிறது. எல்லா உயர் அதிகாரிகளும், பரவலாக ரயில்வேயின் கடைநிலை ஊழியர்களை, தங்கள் வீட்டு வேலைக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்வது என்பது பிரிட்டிஷார் காலத்திலிருந்து தலைமுறை தலைமுறையாகப் பின்பற்றப்படும் நடைமுறை. இனிமேல் ரயில்வே ஊழியர்களைத் தங்கள் தனிப்பட்ட பணிக்காகவோ, தங்களது வீடுகளில் வேலைக்காகவோ பயன்படுத்துவது ரயில்வே அமைச்சகத்தால் தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
ஏறத்தாழ 30,000 கலாசி என்றழைக்கப்படும் கடைநிலை ஊழியர்கள் மூத்த ரயில்வே அதிகாரிகளின் இல்லங்களில் வீட்டு வேலைக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள். பலர் சமையல்காரர்களாகவும், தோட்டக்காரர்களாகவும், வீட்டை சுத்தம் செய்யும் பணியிலும் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் உடனடியாக அதிகாரிகளின் வீடுகளில் பணியாற்றுவதற்கு விடை கொடுத்துவிட்டு அன்றாட ரயில்வே பணிக்கு திரும்ப வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டிருக்கிறது ரயில்வே நிர்வாகம். 
கடந்த ஒரு மாதத்தில் 7,000-க்கும் அதிகமான கடைநிலை ஊழியர்கள், அதிகாரிகளின் வீடுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு அன்றாட ரயில்வே பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். தவிர்க்க முடியாத மிக முக்கியமான சூழலில் மட்டுமே ரயில்வே ஊழியர்கள் இனிமேல் அதிகாரிகளின் அன்றாட வீட்டுப் பணிக்குப் பயன்படுத்தப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம். 
அதேபோல, ரயில்வேயின் உயர் அதிகாரிகளுக்கு ரயில்வே அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் இன்னொரு வேண்டுகோளையும் விடுத்திருக்கிறார். உயர் அதிகாரிகள் பயணிப்பதற்காக எல்லா வசதிகளும் அடங்கிய 'சலூன்' என்றழைக்கப்படும் தனி ரயில் பெட்டிகளில் அல்லது முதல் வகுப்பு ஏசி பெட்டிகளில் பயணிக்கும் தங்களது சலுகைகளைத் துறந்து, சாதாரணப் பயணிகளைப்போல இரண்டாம் வகுப்புப் படுக்கை வசதி அல்லது மூன்றாம் வகுப்பு ஏசி ஆகியவற்றை பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான் அந்த வேண்டுகோள். இந்த உயரதிகாரிகளின் பட்டியலில் ரயில்வே ஆணையத்தின் உறுப்பினர்கள், ரயில்வே மண்டலங்களின் பொது மேலாளர்கள், ரயில்வே கோட்ட மேலாளர்கள் உள்ளிட்ட அனைவருமே அடங்குவர்.
இதற்கு முன் மிகமிக முக்கியப் பிரமுகர்களின் சிறப்புச் சலுகைகள் பலவற்றை அகற்றும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், அவை எதுவுமே இந்தியாவில் வெற்றி பெற்றதில்லை. உலகிலேயே அதிகமான மிகமிக முக்கியப் பிரமுகர்களைக் கொண்ட நாடு என்கிற பெருமை இந்தியாவிற்கு மட்டுமே உரித்தானது. பிரிட்டன் (85), பிரான்ஸ் (109), ஜப்பான் (125), ஜெர்மனி (142), ஆஸ்திரேலியா (205), அமெரிக்கா (252), ரஷியா (112), சீனா (345) ஆகிய நாடுகளை எல்லாம் மிக மிக பின்னுக்குத் தள்ளியபடி ஏறத்தாழ 5,80,000 மிகமிக முக்கியப் பிரமுகர்களைக் கொண்ட நாடாக இந்தியா காட்சியளிக்கிறது. 
மக்களாட்சி முறையில் எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர்கள், சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டாலும் மிகமிக முக்கியப் பிரமுகர்களின் பட்டியல் குறைந்தபாடில்லை. அவர்களது சலுகைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் ரயில்வே அமைச்சகத்தின் முன்மாதிரி நடவடிக்கையை ஏனைய அமைச்சகங்களும், அரசியல் தலைவர்களும் பின்பற்றினால் இந்திய ஜனநாயகம் புதியதொரு பாதையில் பயணிக்கும் வாய்ப்பு இனியாவது ஏற்படும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/10/கலாசாரம்-மாறுகிறது-2787347.html
2786848 தலையங்கம் வங்கதேசத்திலும் மோதல்! ஆசிரியர் Monday, October 9, 2017 02:57 AM +0530 நாடாளுமன்றத்துக்கும் நீதித்துறைக்கும் இடையேயான மோதல் இந்தியாவையும் பாகிஸ்தானையும் மட்டுமல்ல, வங்கதேசத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை. வங்கதேசத்தின் உச்சநீதிமன்றம் 16-ஆவது அரசியல் சாசனத் திருத்தத்தை ரத்து செய்துவிட்ட நிலையில், தகுந்த சட்டரீதியிலான நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று வங்கதேச நாடாளுமன்றம் ஏகமனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் சட்டத்திருத்தத்தை ரத்து செய்யும் உரிமை உச்சநீதிமன்றத்துக்குக் கிடையாது என்று அரசியல் தலைமையும், அரசியல் சாசனம் தொடர்பான நாடாளுமன்றத்தின் அனைத்து முடிவுகளும் தனது ஆய்வுக்குட்பட்டது என்று உச்சநீதிமன்றமும் பிடிவாதம் பிடிக்கின்றன.
2014-இல் வங்கதேச நாடாளுமன்றம் ஒரு சட்டத்திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்தது. அதன்படி, திறமையின்மை, முறைகேடான நடத்தை உள்ளிட்ட காரணங்களுக்காக உச்சநீதிமன்றத்தின் எந்த ஒரு நீதிபதியையும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையுடன் அகற்றும் உரிமை நாடாளுமன்றத்துக்கு தரப்பட்டுள்ளது. சொல்லப்போனால் நீதிபதிகளை அகற்றும் நாடாளுமன்றத்தின் உரிமை 1972-இல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வங்கதேச அரசமைப்புச் சட்டத்திலேயே இடம்பெற்ற ஒன்றுதான்.
நாடாளுமன்றம் கொண்டு வந்த சட்டத்திருத்தம் நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தையும் தன்னிச்சையான செயல்பாடுகளையும் பாதிப்பதாக இருக்கிறது என்று கூறி கடந்த ஜூலை மாதம் உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. அதற்குப் பதிலாக தலைமை நீதிபதியின் தலைமையில் உயர்மட்ட நீதித்துறைக் குழு ஒன்றை ஏற்படுத்தி தவறிழைக்கும் நீதிபதிகளை பதவி விலக்கம் செய்யும் அதிகாரத்தை அதற்கு வழங்கியது. இதன்மூலம், ஏற்கெனவே இருந்து பின்பு கலைக்கப்பட்ட உயர்மட்ட நீதித்துறைக் குழுவுக்கு புத்துயிர் அளித்தது வங்கதேச உச்சநீதிமன்றம்.
வங்கதேச நாடாளுமன்றத்தில் ஆளும் அவாமி லீக் கட்சி அசுரப் பெரும்பான்மையுடன் திகழ்கிறது. அதனால் உச்சநீதிமன்றத்தின் முடிவை மாற்றுவது என்பதில் ஆளும்கட்சி பிடிவாதமாக இருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி எஸ்.கே. சின்ஹா இந்தத் தீர்ப்பை வழங்கும்போது வெளியிட்ட சில கருத்துகள் அவாமி லீக் கட்சியின் கடும் கண்டனத்துக்கு உள்ளாயின. வங்கதேசத்தின் அரசியல் சாசனம் என்பது மக்களுடைய எண்ணத்தின் பிரதிபலிப்பாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, எந்தத் தனிமனிதரின் விருப்பமாகவும் இருக்கக் கூடாது என்று கருத்துத் தெரிவித்திருந்தார் தலைமை நீதிபதி எஸ்.கே. சின்ஹா. இது அவாமி லீக் கட்சியின் நிறுவனரான "வங்கபந்து' ஷேக் முஜிபுர் ரகுமானை மறைமுகமாகத் தாக்குவதாக ஆளும் கட்சி கருதுகிறது.
வங்கதேசத்தின் மிகப்பெரிய கட்சியான வங்கதேச தேசியக்கட்சி 2014-இல் நாடாளுமன்றத்துக்கு நடந்த பொதுத் தேர்தலை புறக்கணித்ததால் இப்போதைய நாடாளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கவில்லை. எதிர்க்கட்சியான வங்கதேச தேசியக்கட்சி வழக்கம்போல உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை வரவேற்றிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம், நீதித்துறையின் சுதந்திரம் குறித்தான அக்கறையல்ல. எதிர்க்கட்சி என்ற முறையில் ஆளும் அவாமி லீக் கட்சியை எதிர்ப்பதற்கு தனக்குக் கிடைத்திருக்கும் இன்னொரு வாய்ப்பாக இதனை அந்தக் கட்சி கருதுகிறதே தவிர, நாடாளுமன்றத்துக்கும் நீதித்துறைக்கும் இடையே நடக்கும் பிரச்னையில் தனது தெளிவான நிலைப்பாட்டை இதுவரை அந்தக் கட்சி வெளிப்படுத்தவில்லை.
பிளவுபட்டுக் கிடக்கும் வங்கதேச அரசியலில், எந்த ஒரு பிரச்னையையும் அரசியல் சாராமல் கொள்கை ரீதியாக அணுகுவது இயலாது. அப்படியிருக்கும்போது நீதித்துறைக்கும் நாடாளுமன்றத்துக்கும் இடையேயான அதிகார வரம்பு குறித்த சர்ச்சையிலும் அரசியல் கலந்திருப்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. வங்கதேச தேசியக்கட்சி மட்டுமல்லாமல், ஏனைய சிறுசிறு கட்சிகளும் ஆளும் அவாமி லீக் கட்சிக்கு எதிராக அல்லது ஆதரவாகத் தங்களது நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றனவே தவிர, தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் இந்தப் பிரச்னையை அணுகுவதாகத் தெரியவில்லை.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் நடைமுறையில் இருக்கும் இந்தியா, இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட நாடுகளைப் போன்றதல்ல வங்கதேசத்தின் அரசு முறையும் அரசியல் சாசனமும் என்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து. இந்தியா உள்ளிட்ட நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் நடைமுறையில் உள்ள பெரும்பாலான நாடுகளில், தவறிழைக்கும் நீதிபதிகளை நாடாளுமன்றத்தின் முன் நிறுத்தி மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை இருக்குமானால், அவர்களின் பதவியைப் பறித்துவிட முடியும். இந்த முறையை மீண்டும் கொண்டுவரத்தான் ஆளும் அவாமி லீக் கட்சி வங்கதேசத்தில் அரசியல் சட்டத்திருத்தத்தை மேற்கொண்டது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்தில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. வங்கதேச நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு எந்தவொரு தீர்மானத்திலும் தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கிடையாது. கட்சியின் நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராக உறுப்பினர்கள் வாக்களிப்பதை 70-ஆவது அரசியல் சாசனப் பிரிவு தடுக்கிறது. இந்த நிலையில், பதவி நீக்கம் செய்யும் உரிமை நாடாளுமன்றத்துக்கு தரப்படு
மானால், ஆளும் கட்சி விரும்பாத எந்தவொரு நீதிபதியையும் பதவியிலிருந்து ஆளும்கட்சி அகற்றிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது. இதுதான் வங்கதேச நீதித்துறையின் எதிர்ப்புக்குக் காரணம்.
வங்கதேசத்தில் முன்பு தொடர்ந்து நிலவிய சர்வாதிகார ஆட்சியை எதிர்கொள்ள உயர்மட்ட நீதித்துறைக் குழு தேவைப்பட்டது. இன்றைய சூழலில் மோதல் போக்கை விடுத்து நீதித்துறையும் நாடாளுமன்றமும் இந்தப் பிரச்னைக்கு சுமுகமாக நிரந்தரத் தீர்வை காண்பதுதான் வங்கதேசத்தின் நலனைப் பேணுவதாக இருக்கும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/09/வங்கதேசத்திலும்-மோதல்-2786848.html
2785609 தலையங்கம் ஜனநாயக முரண்! ஆசிரியர் Saturday, October 7, 2017 01:08 AM +0530 பிரதமர் நரேந்திர மோடி, முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி ஆகிய இருவரும் மக்களவைக்கும் சட்டப்பேரவைகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது குறித்து முன்பு தெரிவித்த கருத்தைத் தொடர்ந்து இப்போது தேர்தல் ஆணையமும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்தத் தயார் நிலையில் இருப்பதாக அறிவித்திருக்கிறது. செப்டம்பர் 2018-இல் ஒரே நேரத்தில் மக்களவைக்கும் சட்டப்பேரவைகளுக்கும் தேர்தல் நடத்தத் தயார் நிலையில் தாங்கள் இருப்பதாகத் தேர்தல் ஆணையர் ஓ.பி. ராவத் தெரிவித்திருக்கிறார். தேர்தல் ஆணையம் தயார் நிலையில் இருந்தாலும்கூட ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது என்பது நடைமுறை சாத்தியமாகத் தோன்றவில்லை.
இந்தியா முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் என்பது புதிதொன்றும் அல்ல. 1967 வரை நடந்த பொதுத் தேர்தல்கள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் மக்களவைக்கும் அனைத்து சட்டப்பேரவைகளுக்கும் சேர்த்தே நடத்தப்பட்டன. கேரளம் உள்ளிட்ட சில மாநிலங்களில் ஒன்றிரண்டு விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும்கூட, அவை பொதுத் தேர்தலாகவே நடத்தப்பட்டன. 1967-க்குப் பிறகு காங்கிரஸ் கட்சி வலுவிழந்து, காங்கிரஸ் அல்லாத பல கட்சிகளும் கூட்டணிகளும் வெவ்வேறு மாநிலங்களில பதவி ஏற்றதைத் தொடர்ந்து பல மாநிலங்களில் நிலையற்றதன்மை ஏற்பட்டதன் விளைவாக, ஆட்சி கவிழ்வதும் சட்டப்பேரவைக்குத் தனியாக தேர்தல் நடத்தப்படுவதும் வழக்கமாயின. 1977-க்குப் பிறகு பல மாநிலங்களில் மக்களவைத் தேர்தலுடன் இணையாமல் தனியாக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலை நடத்தும் போக்கு நிலைத்து விட்டது.
ஒரே நேரத்தில் மக்களவைக்கும் சட்டப்பேரவைகளுக்கும் தேர்தல் நடத்துவது என்பது ஆர்.எஸ்.எஸ். - பா.ஜ.க. தலைவர்களால் நீண்டகாலமாகவே வற்புறுத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது. துணைப் பிரதமராக வாஜ்பாயி அரசில் இருந்தபோது, எல்.கே. அத்வானி இதுகுறித்துப் பலமுறை ஆதரித்து கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார். 
1999-இல் வாஜ்பாய் அரசால் பணிக்கப்பட்ட சட்டக் கமிஷன் அறிக்கை, ஒரே நேரத் தேர்தலைப் பரிந்துரைத்திருந்தது. 
ஐந்து ஆண்டு பதவிக்காலத்தை உறுதிப்படுத்த, அரசின் மீது நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் கொண்டுவரும்போது, கூடவே மாற்று அரசுக்கான நம்பிக்கைத் தீர்மானத்தையும் சேர்த்து நிறைவேற்றியாக வேண்டும் என்று சட்டக் கமிஷன் பரிந்துரைத்திருந்தது. இதன் மூலம் மாற்று அரசுக்கான பெரும்பான்மை உறுதிப்படுத்தப்படாமல் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு சாத்தியமல்லாத நிலைமை உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. அதனால், ஆட்சி மாறினாலும் ஐந்து ஆண்டுகள் அவை கலைக்கப்படாமல் தனது பதவிக்காலத்தை உறுதி செய்யும்.
2015 டிசம்பர் மாதம் காங்கிரஸ் உறுப்பினர் சுதர்சன நாச்சியப்பன் தலைமையிலான நாடாளுமன்றக் குழுவும், மக்களவைக்கும் மாநில சட்டப்பேரவைக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவதைப் பரிந்துரைத்திருந்தது. அதற்கு அந்தக் குழு சில காரணங்களைப் பட்டியலிட்டிருந்தது. 
அதில் முக்கியமான காரணமாகத் தேர்தலுக்காக மிகப்பெரிய அளவில் பணம் செலவழிக்கப்படுவது சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை தேர்தல் நடைபெறும்போதும் நன்னடத்தை விதிகள் அமலுக்கு வருவதால் அரசின் கொள்கைத் திட்டங்கள் முடக்கப்படுகின்றன என்பதும், அத்தியாவசியத் தேவைகள் பாதிக்கப்படுகின்றன என்பதும் அந்தக் குழுவால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தன.
சுதர்சன நாச்சியப்பன் குழு இன்னொன்றையும் சுட்டிக்காட்டியிருந்தது. இதுவரை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 16 மக்களவைகளில் 7 அவைகள் பதவிக்காலத்திற்கு முன்பே கலைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும், ஆனால் பெரும்பாலான சட்டப்பேரவைகள் தங்களது பதவிக்காலத்தை முழுமையாக கடந்திருக்கின்றன என்பதையும் பதிவு செய்திருந்தது. மேலும், ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவதால் தங்களது அன்றாட அலுவல்களை விட்டுவிட்டு அரசு ஊழியர்கள் தேர்தல் பணியில் ஈடுபடுவது கணிசமாக குறைக்கப்படும் என்பதையும் காரணம் காட்டியிருந்தது. தேர்தல் நன்னடத்தை விதிகளால் மக்கள்நலத் திட்டங்கள் முடக்கப்படுவதற்கும் ஒரே நேரத் தேர்தல் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் என்று அந்தக் குழு தெரிவித்திருந்தது.
ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது என்கிற கோரிக்கை கேட்பதற்கு நன்றாக இருந்தாலும் நடைமுறை சாத்தியமாக இருக்குமென்று தோன்றவில்லை. 2014-இல் தேர்தல் நடந்த ஆந்திரம், அருணாசலப் பிரதேசம், ஒடிஸா, சிக்கிம், ஹரியாணா, மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களை 2019 மக்களவைத் தேர்தலுடன் நடத்துவது வேண்டுமானால் சாத்தியமாக இருக்கும். ஏனைய சட்டப்பேரவைகளை அவற்றின் பதவிக்காலத்தை முடக்கித் தேர்தலுக்கு வழிகோலுவது என்பது சரியாக இருக்காது. 
பா.ஜ.க. ஆட்சியிலிருக்கும் மாநில அரசுகள் இதற்கு சம்மதம் அளித்தாலும் ஏனைய கட்சிகள் இதை ஏற்றுக் கொள்ள வாய்ப்பில்லை. அதுமட்டுமல்ல, 2019 மக்களவைத் தேர்தலுடன் அனைத்து சட்டப்பேரவைகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்த அரசியல் சட்டத் திருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டாக வேண்டும். அதுவும் சாத்தியமல்ல.
ஒரே நேரத்தில் மக்களவைக்கும் மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கும் தேர்தல் நடத்துவதன் மூலம், பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கை பயன்படுத்தி பெரும் வெற்றி பெற்று
விடலாம் என்று பா.ஜ.க. கருதினால் அது எதிர்பார்த்த பலனை அளிக்கும் என்பதற்கு உத்தரவாதம் இல்லை. மாநில அரசுகள் மீதான அதிருப்தி மக்களவைத் தேர்தலிலும் பிரதிபலிக்கும் ஆபத்தும் அதில் இருக்கிறது. 
தேர்தல் என்பது அரசுக்கு மிகப்பெரிய நிதிச்சுமைதான். ஆனால், மக்களாட்சியில் அதைத் தவிர்க்க இயலாது. ஒரே நேரத்தில தேர்தல் என்பது ஜனநாயக முரணாகத்தான் இருக்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/07/ஜனநாயக-முரண்-2785609.html
2785129 தலையங்கம் ஆளுநருக்கு வாழ்த்துகள்! ஆசிரியர் Friday, October 6, 2017 02:43 AM +0530 தமிழகம் உள்ளிட்ட ஐந்து மாநிலங்களுக்கும், அந்தமான் - நிகோபார் யூனியன் பிரதேசத்திற்கும் ஆளுநர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தின் புதிய ஆளுநராக 77 வயது பன்வாரிலால் புரோஹித் இன்று பதவி ஏற்கிறார். கடந்த 13 மாதங்களாக முழுநேர ஆளுநர் இல்லாமல் தவித்த தமிழகத்துக்கு ஒருவழியாக ஆளுநர் நியமிக்கப்பட்டிருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. ஏழரைக்கோடி மக்களுடன் இந்தியாவின் முக்கியமான மாநிலங்களில் ஒன்றாகத் திகழும் தமிழகம், முழுநேர ஆளுநர் இல்லாமல் ஓராண்டுக்கு மேல் தொடர்ந்தது என்பது சுதந்திர இந்திய வரலாற்றில் மிகப்பெரிய களங்கம். 
குடியரசுத் தலைவராக ராம்நாத் கோவிந்த் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து காலியான பிகார் ஆளுநர் பதவிக்கு பா.ஜ.க.வின் தேசிய துணைத் தலைவர் சத்யபால் மாலிக் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். பன்வாரிலால் புரோஹித் தமிழக ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டிருப்பதால் அஸ்ஸாமில் ஏற்பட்டிருக்கும் காலியிடத்தை நிரப்புகிறார் ஜெகதீஷ் முகி. இந்த மாற்றத்தால் ஏற்பட்டிருக்கும் வெற்றிடத்தை நிரப்ப, ஓய்வு பெற்ற கடற்படை அட்மிரல் தேவேந்திரகுமார் ஜோஷி அந்தமான் - நிகோபார் தீவுகளின் துணைநிலை ஆளுநராகிறார். பிகாரைச் சேர்ந்த கங்கா பிரசாத் மேகாலயா ஆளுநராகவும், ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரி பிரிகேடியர் பி.டி. மிஸ்ரா அருணாசலப் பிரதேச ஆளுநராகவும் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். 
தமிழக ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் பன்வாரிலால் புரோஹித் நீண்டகால அரசியல் அனுபவசாலி. மூன்று முறை நாகபுரி மக்களவைத் தொகுதியிலிருந்து நாடாளுமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர். இரண்டு முறை காங்கிரஸ் உறுப்பினராகவும் ஒரு முறை பா.ஜ.க. உறுப்பினராகவும் மக்களவையில் பதவி வகித்த பன்வாரிலால் புரோஹித், மகாராஷ்டிர சட்டப்பேரவையில் உறுப்பினராகவும் அமைச்சராகவும் இருந்தவர்.
1969 காங்கிரஸ் பிளவுக்குப் பிறகு இந்திரா காங்கிரஸில் தன்னை இணைத்துக்கொண்ட பன்வாரிலால் புரோஹித், 1978-இல் நாகபுரி கிழக்குத் தொகுதியிலிருந்து முதன்முதலில் சட்டப்பேரவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1980-இல் நாகபுரி தெற்கு தொகுதியிலிருந்து மகாராஷ்டிர சட்டப்பேரவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பன்வாரிலால் புரோஹித், மாநிலத்தின் துணை அமைச்சராகவும் பணியாற்றியவர்.
1984-இல் எட்டாவது மக்களவையிலும், 1989-இல் ஒன்பதாவது மக்களவையிலும் காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் நாகபுரி மக்களவைத் தொகுதியிலிருந்து நாடாளுமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பன்வாரிலால் புரோஹித், பாரதிய ஜனதா கட்சியால் அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டுவதற்கான இயக்கம் தொடங்கப்பட்டபோது காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறி பா.ஜ.க.வில் இணைந்தார். 1991-இல் பா.ஜ.க. வேட்பாளராக போட்டியிட்டுத் தோல்வியைத் தழுவினார். 1996-இல் பா.ஜ.க வேட்பாளராக போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்று 11-ஆவது மக்களவையில் உறுப்பினரானார் பன்வாரிலால் புரோஹித்.
1999-இல் பா.ஜ.க.வுடன் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டு மீண்டும் காங்கிரஸ் கட்சியில் இணைந்த பன்வாரிலால் புரோஹித், அதே ஆண்டு நடந்த மக்களவைத் தேர்தலில் ராம்டேக் தொகுதியில் காங்கிரஸ் வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டபோது தோல்வியைத் தழுவினார். 2003-இல் சொந்தமாக 'விதர்பா ராஜ்ய கட்சி'யைத் தொடங்கி, 2004-இல் மக்களவைக்குப் போட்டியிட்டபோதும், 2009-இல் மீண்டும் பா.ஜ.க.வில் இணைந்து போட்டியிட்டபோதும் அவரால் தோல்வியைத்தான் தழுவ முடிந்தது.
நரேந்திர மோடி அரசு மத்தியில் பதவியேற்ற பிறகு 2016-இல் பன்வாரிலால் புரோஹித் அஸ்ஸாம் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார். இப்போது அஸ்ஸாமிலிருந்து தமிழகத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருக்கிறார். ஏறத்தாழ 35 ஆண்டு அரசியல் வாழ்வில் பன்வாரிலால் புரோஹித் சந்தித்த உயர்வுகளும் அதிகம், வீழ்ச்சிகளும் அதிகம். ஆனாலும்கூட, மகாராஷ்டிர மாநிலத்தின் விதர்பா பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் பிரமுகராகத் தொடர்ந்து தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள அவரால் முடிந்திருக்கிறது. 
ஆளுநர் மாளிகைகள் அரசியல் பிரமுகர்களின் பணி ஓய்வு இருப்பிடங்களாக மாற்றப்படும் வழக்கம் நரேந்திர மோடி அரசிலும் தொடர்கிறது என்பதைத்தான் மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் வெளியிட்டிருக்கும் ஆளுநர் நியமன அறிவிப்பு உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆளுநர்களை நியமிக்கும் மிகமுக்கியமான கடமையை ஒத்திப்போட்டுக்கொண்டே வந்த உள்துறை அமைச்சகம், இப்போதாவது தனது கடமையை ஆற்றியிருக்கிறது என்பதற்காக ஆறுதல் அடையலாம். 
அதேநேரத்தில், தேவையில்லாமல் வதந்திகளை உலவவிடும் வகையில் ஆளுநர் நியமனங்கள் குறித்த தெளிவின்மை இருப்பது தவறு என்பதை உள்துறை அமைச்சகம் உணர வேண்டும். குறிப்பாக, கடந்த சில நாட்களாகவே ஜம்மு - காஷ்மீர் ஆளுநர் என்.என். வோரா மீது மத்திய அரசு நம்பிக்கை இழந்திருக்கிறது என்பது போன்ற தோற்றமும் வதந்தியும் காணப்படுகிறது. அதற்கு உள்துறை அமைச்சகம் முற்றுப்புள்ளி வைக்காமல் இருப்பது கண்டனத்துக்குரியது.
கோபால கிருஷ்ண கோகலேவால் தொடங்கப்பட்டு நாகபுரியிலிருந்து வெளிவரும் 'தி ஹிதவாடா' நாளிதழின் உரிமையாளரும் ஆசிரியருமாக இருந்து தமிழகத்தின் ஆளுநராக பதவியேற்க இருக்கும் பன்வாரிலால் புரோஹித் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சவால்கள் மிக அதிகம். ஆளுநர் மாளிகை அரசியல் மாளிகையாக மாறிவிடாமல், அரசியல் சட்டத்தை பாதுகாக்கும் விதத்தில் அவரது பதவிக்காலம் அமைய வேண்டும் என்கிற தமிழக மக்களின் உணர்வுகளை 'தினமணி' வெளிப்படுத்தி புதிய ஆளுநரை வாழ்த்தி வரவேற்கிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/06/ஆளுநருக்கு-வாழ்த்துகள்-2785129.html
2784420 தலையங்கம் முதன்மையில் பெருமையில்லை! ஆசிரியர் Thursday, October 5, 2017 01:22 AM +0530 உலகில் மிக அதிகமாகக் குழந்தைகள் மரணமடையும் நாடு என்று இந்தியா அடைந்திருக்கும் 'பெருமை' குறித்து நாம் மகிழ்ச்சி அடையவா முடியும்? 2000 முதல் 2015 வரையிலான 15 வருடங்களில் மரணமடைந்திருக்கும் ஐந்து வயதிற்கும் கீழேயான குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 2 கோடி 90 லட்சம். ஒட்டுமொத்த உலக எண்ணிக்கையில் இது 20%. 
தெற்காசியாவில், பிறந்த 28 நாட்களில் மரணமடைந்த 10 லட்சம் சிசுக்களில், ஏழு லட்சம் சிசுக்கள் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவை என்கிறது யுனிசெஃப் அறிக்கை. அதன்படி 2015 வரையிலான உலக சிசு மரணங்களில் 26% இந்தியாவைச் சேர்ந்தவை. 
வேடிக்கை என்னவென்றால், நம்மைவிட நேபாளம், வங்க தேசம், பூடான் ஆகியவை சிசு மரண விகிதத்தில் குறைவாக இருக்கின்றன. பாகிஸ்தானும், ஆப்கானிஸ்தானும்தான் இந்தியாவைவிட மோசமானதாக காணப்படுகிறது. இதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்பட்டாலும் இந்தியாவில் பெரும்பாலான பகுதிகளில் இன்னும் தாய் - சேய் நலம் சரியாகப் பேணப்படுவதில்லை என்பதும், நோய்த் தடுப்புத் திட்டங்கள் முறையாக செயல்படுத்தப்படவில்லை என்பதும்தான் முக்கியமான காரணங்கள்.
இந்தியாவிலுள்ள பேறுகால மகளிர் பெரும்பாலானோருக்கு பொது சுகாதார அமைப்புகள்தான் ஒரே நம்பிக்கை. இவற்றின் மூலம்தான் கர்ப்பிணிப் பெண்களும், பால் வழங்கும் நிலையில் உள்ள தாய்மார்களும் மகப்பேறுக்கும் சிசுப் பாதுகாப்புக்கும் மருத்துவ வசதி பெற முடியும். குறிப்பாக, 'டிப்தீரியா', 'டெட்டனஸ்' உள்ளிட்ட தடுப்பூசிகள் போட வேண்டிய நிலையிலுள்ள அடித்தட்டு மக்களின் தேவைகளைப் பொது சுகாதார மையங்கள்தான் பூர்த்தி செய்கின்றன. போலியோவைப் பொருத்தவரை, இந்தியா மிகப்பெரிய அளவில் வெற்றி அடைந்திருப்பதற்கும், ஏனைய வளர்ச்சி பெறும் நாடுகளுக்கு முன்னுதாரணமாகத் திகழ்வதற்கும் பொது சுகாதார மையங்கள் மிக முக்கிய காரணமாக இருந்திருக்கின்றன.
இந்தியாவில் ஐந்து வயதுக்கு கீழேயுள்ள குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 12 கோடிக்கும் மேல். அதனால்தானோ என்னவோ, உலகிலேயே மிக அதிக அளவிலான - ஏறத்தாழ 15 லட்சம் குழந்தைகள் - குளிர் காய்ச்சல், வயிற்றுப்போக்கு ஆகியவற்றுக்கு பலியாகின்றன. இவையெல்லாம் அரசின் கவனத்துக்கு வராததல்ல. 
இதுகுறித்த விழிப்புணர்வும் செயல்திட்டங்களும் பலனளிக்கத் தொடங்கி இருக்கின்றன. ஐந்து வயதுக்குக் கீழேயுள்ள குழந்தைகளின் மரண எண்ணிக்கை மிக அதிகமாக இருந்தாலும்கூட, அதேநேரத்தில் சில குறிப்பிட்ட காரணிகளால் ஏற்படும் குழந்தை மரண விகிதம் இந்தியாவில் குறைந்திருப்பதாக 'லான்செட்' மருத்துவ இதழ் சமீபத்தில் தெரிவித்திருக்கிறது.
பிரசவ கால மரணங்கள் சராசரியாக ஆண்டுக்கு 3.3% குறைந்திருக்கிறது. ஒன்று முதல் 59 மாதங்களுக்கு உள்ளேயுள்ள குழந்தைகள் மரண விகிதம் 5.4% குறைந்திருக்கிறது. தேசிய சுகாதாரத் திட்டம், பொது விநியோகத் திட்டம், ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் வளர்ச்சித் திட்டம் ஆகியவற்றில் ஊழலும் முனைப்பின்மையும் காணப்பட்டாலும்கூட, இந்தியாவில் கிராமப்புறத்திலுள்ள அடித்தட்டு மக்களின் தேவைகளை எதிர்கொள்வதில் ஓரளவுக்கு அவை வெற்றியடைந்திருக்கின்றன என்பதைத்தான் இது காட்டுகிறது.
ஆனால், 'லான்செட்' அறிக்கையில் கூறப்பட்டிருக்கும் ஒரு கருத்து வேதனை அளிக்கிறது. அந்த அறிக்கையின்படி தேசிய அளவிலான குழந்தை நலத் திட்டங்களுக்கு இணையாக மாநில அரசுகளும் முனைப்புடன் செயல்பட்டிருந்தால் இப்போதைய குழந்தைகள் மரணத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கு மரணம் தடுக்கப்பட்டிருக்கும். சுகாதாரம் என்பது மாநில அரசு சார்ந்தது என்பதால், மக்களுக்குத் தரமான மருத்துவ சேவை வழங்கும் அடிப்படைப் பொறுப்பு அதனைச் சார்ந்தது. இந்தியாவில் பல மாநிலங்கள் இதுகுறித்து கவலைப்படுவதோ, கவனம் செலுத்துவதோ இல்லை என்பதுதான் வருத்தத்துக்குரிய ஒன்று.
பெரும்பாலான மாநிலங்களில் ஏனைய துறைகளுக்கான ஒதுக்கீட்டுடன் ஒப்பிடும்போது சுகாதாரத்துக்கான ஒதுக்கீடு குறைந்து கொண்டுவரும் அவலம் காணப்படுகிறது. 2013-14இல் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மாநிலமான உத்தரப் பிரதேசத்தில் தனி நபருக்கான அரசின் ஓராண்டு சராசரி ஒதுக்கீடு வெறும் ரூ.452 தான். இப்படி இருக்கும்போது, தங்களது முதல் பிறந்த நாளுக்கு முன்பு நாளொன்றுக்கு 981 குழந்தைகள் அந்த மாநிலத்தில் மரணமடைகின்றன என்கிற புள்ளிவிவரம் வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.
அதேபோல சுகாதாரத்துக்கான அரசின் செலவினங்களில் மருத்துவமனைகளின் மூலம் தரப்படும் சிகிச்சைக்கு முன்னுரிமை தருவதுபோல, நோய்கள் வராமல் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளில் மாநில அரசுகள் போதிய கவனமும் நிதி ஒதுக்கீடும் செய்வதில்லை. சுத்தமான குடிநீர் வழங்கப்படுவது என்பது சுகாதாரப் பாதுகாப்பில் மிக முக்கியமானது. இதன்மூலம் பல தொற்று நோய்கள் பரவுவது தடுக்கப்படுகிறது. ஆனால், அரசுகள் சுத்தமான குடிநீர் வழங்குவதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை.
இந்தியாவில் குழந்தைகள் மரணத்திற்கு மிக முக்கியமான காரணமாக கூறப்படுபவை, பெண்கள் மிகச்சிறிய வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொள்வது, இளம் பெண்கள் கர்ப்பகாலத்தில் எடைக் குறைவுடன் இருத்தல், பிரசவத்திற்கு முன்னால் போதுமான கவனிப்பும் ஊட்டச்சத்துள்ள உணவும் கிடைக்காமல் இருத்தல் ஆகியவை. இதனால் அவர்கள் பிரசவிக்கும் குழந்தைகளுக்கு நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்து காணப்படுகிறது. 
தென்னிந்திய மாநிலங்களைப்போல இந்தியாவின் ஏனைய மாநிலங்களிலும் கர்ப்பிணிகளுக்கும், பால் கொடுக்கும் தாய்மார்களுக்கும், மூன்று வயதுக்குட்பட்ட சிசுக்களுக்கும் முறையான சுகாதாரப் பாதுகாப்பு வழங்கப்படுமேயானால் இந்தியாவை இந்த அவப்பெயரிலிலிருந்து காப்பாற்றிவிட முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/05/முதன்மையில்-பெருமையில்லை-2784420.html
2783817 தலையங்கம் தேவைதானா நதிநீர் இணைப்பு? ஆசிரியர் Wednesday, October 4, 2017 01:26 AM +0530 நீண்டகால தாமதத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவின் பெரிய நதிகளை இணைக்கும் திட்டம் நடைமுறைக்கு வருவதற்கான சூழல் உருவாகியிருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்கையும், வறட்சியையும் எதிர்கொள்ள இந்தத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவது மட்டுமே தீர்வு என்கிற முடிவுக்கு பிரதமர் நரேந்திர மோடி வந்துவிட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. 87 பில்லியன் டாலர் (ரூ. சுமார் 5.6 லட்சம் கோடி) செலவிலான இந்தத் திட்டத்தின் பயனால் இந்தியாவின் முக்கிய நதிகள் பல இணைக்கப்பட இருக்கின்றன. 
இந்த பிரம்மாண்டத் திட்டத்தின் மூலம் கங்கை உள்ளிட்ட இந்தியாவின் 60 நதிகள் இணைக்கப்பட இருக்கின்றன. இதனால் பருவமழையால் ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுத்தும் சேதம் கணிசமாகக் குறையுமென்று அரசு எதிர்பார்க்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், பருவமழையை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் லட்சக்கணக்கான ஹெக்டேர் விளைநிலங்களுக்குப் பாசன வசதி தர முடியும் என்பதும் அரசின் எதிர்பார்ப்பு.
கடந்த மாதம் இந்தியாவின் பல பாகங்கள், அண்டை நாடுகளாள வங்கதேசம், நேபாளம் ஆகியவை பருவமழையால் ஏற்பட்ட கடுமையான வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டு பேரழிவை எதிர்கொண்டன. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக பருவமழை பொய்த்ததால் இந்தியாவின் பல பகுதிகள் பாதிக்கப்பட்டன என்றால், இந்த ஆண்டு கூடுதலாக பெய்த பருவமழையினால் பல பகுதிகள் பெரும் சேதத்தை சந்திக்க நேர்ந்தது.
இந்த பிரம்மாண்டத் திட்டத்தின் முதல்கட்ட நடவடிக்கைகளை பிரதமர் நரேந்திர மோடி முனைப்புடன் நடைமுறைப்படுத்துவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார். இந்தத் திட்டத்தால் கால்வாய்கள் மூலம் நதிகள் இணைக்கப்படுவது மட்டுமல்ல, பெரிய அணைகள் கட்டப்பட்டு ஆயிரக்கணக்கான மெகாவாட் மின்சார உற்பத்திக்கும் வழிகோலப்படுகிறது. 
மத்திய இந்தியாவில் ஓடும் கர்ணாவதி என்கிற கென் நதியில் ஓர் அணை கட்டப்பட இருக்கிறது. சுமார் 425 கி.மீ. நீளமுள்ள கென் நதியிலிருந்து 22 கி.மீ. நீளமுள்ள கால்வாய் வெட்டப்பட்டு பெட்வா என்கிற நதியுடன் இணைக்கப்படுகிறது. இந்த இரு நதிகளுமே பா.ஜ.க ஆட்சியிலுள்ள உத்தரப் பிரதேசம், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் பாய்வதால் நதிநீர் பிரச்னை ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பில்லை. இந்த கென் - பெட்வா திட்டம் பிரதமர் செயல்படுத்த விரும்பும் ஏனைய நதி இணைப்புத் திட்டங்களுக்கு முன்னோடியாக இருக்கும். 
கென் - பெட்வா திட்டத்தைத் தொடர்ந்து அரசின் கவனம் கங்கை, கோதாவரி, மகாநதி ஆகிய நதிகளை நோக்கி திரும்பும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த நதிகளில் ஆங்காங்கே அணைகளும், தடுப்பணைகளும் கட்டப்படுவதுடன் கால்வாய் வலைப்பின்னல்களும் உருவாக்கப்படும்போது அது வெள்ளப்பெருக்கு, வறட்சி ஆகிய பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வாக அமையும் என்று அரசு எதிர்பார்க்கிறது. இப்போதைக்கு கென் - பெட்வா நதி இணைப்புத் திட்டம் அரசின் முன்னுரிமை பெற்றிருப்பதால் இதற்கான எல்லா அனுமதிகளும் அவசர கதியில் தரப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது.
இந்தத் திட்டத்தைத் தொடர்ந்து மேற்கிந்தியாவில் பாயும் பார் - தாபி நதியை நர்மதாவுடனும், தாமன் கங்கா நதியை பிஞ்சல் நதியுடனும் இணைப்பதற்கான திட்டப் பணிகளின் அடிப்படை வேலைகள் விரைந்து நடைபெற்று வருகின்றன. இந்தத் திட்டங்கள் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் சொந்த மாநிலமான குஜராத் மற்றும் பா.ஜ.க. ஆட்சி செய்யும் மகாராஷ்டிரா ஆகிய மாநிலங்களில் செயல்படுத்தப்படுவதால் அந்தந்த மாநில அரசுகளின் முழு ஒத்துழைப்பும் கிடைத்திருப்பதில் வியப்பில்லை. 
நதிகளை இணைக்கும் திட்டம் 2002-இல் அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான முந்தைய பா.ஜ.க. அரசால் முதலில் முன்மொழியப்பட்டது. மாநில அரசுகளின் ஒத்துழைப்பில்லாததாலும் மாநிலங்களுக்கிடையேயான நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்னைகளாலும் அது முன்னெடுத்துச் செல்லப்படவில்லை.
ஒருபுறம், நதிகளை இணைக்கும் திட்டத்தில் அரசு முனைப்பு காட்டும்போது, மற்றொருபுறம் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் மத்தியில் இந்தத் திட்டங்களுக்கு கடுமையான எதிர்ப்பும் எழுந்திருக்கிறது. கென் நதி, பன்னா புலிகள் சரணாலயத்தின் வழியாகப் பாய்வதால் அந்த நதியில் ஏற்படுத்தப்படும் செயற்கை மாற்றங்கள் புலிகள் சரணாலயத்தை பெரும் அளவில் பாதிக்கும் என்கிறார்கள் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள். கென் நதியில் அணை கட்டுவதற்காக அந்த நதி பாயும் வழியிலுள்ள காடுகளில் 6.5% அழிக்கப்பட்டாக வேண்டும். நீர்த்தேக்கத்தால் பாதிக்கப்படும் 10 மலைவாழ் கிராமங்களும், 2,000-த்துக்கும் அதிகமான குடும்பங்களும் இடம் பெயர்ந்தாக வேண்டும். இதற்கெல்லாம் கடுமையான எதிர்ப்பு ஏற்பட்டிருப்பதில் வியப்பில்லை. 
கென் நதியின் மீது எழுப்பப்படும் 250 அடி உயரமும் இரண்டு கி.மீ. நீளமுள்ள உள்ள அணையால் 9,000 ஹெக்டேர் காடுகள் நீரில் மூழ்கும். நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் பெரும்பாலான பகுதி பன்னா புலிகள் சரணாலயத்தை ஆக்கிரமிக்கும் என்பது மட்டுமல்ல, மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள உலக கலாசார சின்னமான கஜுராஹோ ஆயத்துக்கு வெகு அருகில் அமையும். இதனால் அந்த வரலாற்றுச் சின்னம் பாதிக்கப்படலாம். 
உலகளாவிய அளவில் பெரிய அணைகள் கட்டுவது தவிர்க்கப்பட்டு வரும் நிலையில், புதிதாக அணைகள் கட்டும் முயற்சியில் அரசு இறங்கியிருப்பதை சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் நதிகளை இணைப்பது என்பது பயனுள்ளதாகத் தோன்றினாலும் அது சுற்றுச்சூழலுக்கும் பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்திற்கும் இயற்கை நடைமுறைக்கும் எதிரானதாக அமையக்கூடும் என்பதுதான் உண்மை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/04/தேவைதானா-நதிநீர்-இணைப்பு-2783817.html
2783264 தலையங்கம் அவசரப்படுவது ஆபத்து! ஆசிரியர் Tuesday, October 3, 2017 01:10 AM +0530 அதிகரித்து வரும் சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வின் காரணமாகக் காற்றை மாசுபடுத்தாத இயற்கை எரிவாயு, மின்சாரம் ஆகியவற்றில் இயங்கும் வாகனங்களை நோக்கி உலகத்தின் கவனம் திரும்பியிருக்கிறது. முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவில் சர்வதேச வாகனத் தயாரிப்பாளர்கள் மின்சார வாகனங்களைத் தயாரிப்பதில் முனைப்புக் காட்டத் தொடங்கியிருக்கின்றனர்.
அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த மிகப்பெரிய மோட்டார் வாகனத் தயாரிப்பாளர்களான டெஸ்லா, மின்சார வாகன உற்பத்திக்கான முயற்சியில் முழுமூச்சாக இறங்கிவிட்டிருக்கிறது. டெஸ்லாவைத் தொடர்ந்து ஏனைய பன்னாட்டு வாகனத் தயாரிப்பு நிறுவனங்களான பி.எம்.டபிள்யூ., டேம்லர், ஃபோர்டு, ஜெனரல் மோட்டார்ஸ், டயோட்டா ஆகியவையும் மின்சார வாகன உற்பத்திக்கான திட்டங்களுடன் களமிறங்கிவிட்டிருக்கின்றன. சீனாவில் கீலி நிறுவனத்துக்குச் சொந்தமான ஸ்வீடன் நாட்டைச் சேர்ந்த வோல்வோ வாகனத் தயாரிப்பு நிறுவனம் 2019-க்குள் மின்சார வாகனத் தயாரிப்புக்கு முழுமையாக மாறிவிடுவது என்று முடிவெடுத்திருக்கிறது. 
மின்சாரத்தில் இயங்கும் வாகனங்களைத் தயாரிப்பது என்கிற இலக்கை நிர்ணயித்துக் கொள்வது எளிது. ஆனால், அதில் பல நடைமுறைச் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு மின் ஏற்றத்துக்குமான (சார்ஜ்) வாகன பயண தூரம், போக்குவரத்து பாதைகளில் தங்குதடையில்லாமல் மின்னேற்றத்துக்கான இடங்கள் போன்றவற்றை உறுதிப்படுத்துவது சுலபமாக இருக்கப்போவதில்லை. ஆனாலும்கூட, முதலீட்டாளர்கள் மத்தியில் பெட்ரோல், டீசல் உள்ளிட்ட புதைபடிவ எரிபொருள்களிலிருந்து (பாசில் ப்யூயல்ஸ்) இருந்து மின்சாரம் சார்ந்த பொருளாதாரத்துக்கு மாறுவது குறித்துப் பெருத்த வரவேற்பு காணப்படுகிறது.
இன்றைய நிலையில் உலகளாவிய அளவில் மின்சார வாகனங்களின் பங்கு 0.2 சதவீதம் மட்டுமே. அவையும்கூட குறைந்த திறன் உள்ள வாகனங்களின் காரணமாக உள்ளவையே தவிர, வியாபார ரீதியாக அன்றாடப் போக்குவரத்துக்கு பயன்படுபவையாக இல்லை. மின்சார வாகனங்களின் விலை தற்போதைய பெட்ரோல், டீசல் வாகனங்களைவிடக் குறைவாக இருப்பதும், ஒவ்வொரு மின் ஏற்றத்தின் மூலமும் வாகனம் பயணிக்கும் தூரம் கணிசமாக இருப்பதும் மட்டும்தான் மின்சார வாகனங்களைத் தற்போதைய பெட்ரோல், டீசல் மூலம் இயங்கும் வாகனங்களைவிட வாடிக்கையாளர்கள் மத்தியில் வரவேற்பு பெற ஊக்குவிக்கும். 
டெஸ்லா நிறுவனம் பெரிய அளவில் விற்பனைக்கு கொண்டுவர விழையும் மின்சார வாகனங்கள் ஒவ்வொரு மின் ஏற்றத்திலும் குறைந்தது 340 கி.மீ. பயணிக்கும் விதத்தில் அமைய இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. அப்படியானால், ஒருவேளை அந்த வாகனங்கள் வரவேற்பு பெறக்கூடும்.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இப்போது மகேந்திரா குழுமத்தில் அங்கமாகிவிட்டிருக்கும், பெங்களூருவைச் சேர்ந்த ரேவா மோட்டார் கார் நிறுவனம் மின்சார வாகன உற்பத்திக்கு ஆரம்பம் குறித்துவிட்டிருக்கிறது. டாடா மோட்டார்ஸ். மாருதி சுசூகி ஆகிய இந்தியாவின் இரண்டு முக்கியமான மோட்டார் வாகன தயாரிப்பாளர்கள் விரைவிலேயே மின்சாரத்தில் இயங்கும் மோட்டார் வாகனங்களைத் தயாரிக்கும் திட்டத்தை அறிவித்து விட்டிருக்கிறார்கள். 
உலகளாவிய அளவிலும் மின்சார வாகனத்துக்கு வரவேற்பு அதிகரித்து வருகிறது. 2016-இன் முதல் காலாண்டை விட, 2017-இன் முதல் காலாண்டு மின்சார வாகனங்களின் விற்பனை 40 சதவீதம் அதிகரித்து இருக்கிறது. இப்போது உலகில் இயங்கும் மின்சார வாகனங்களின் எண்ணிக்கை 1,90,700. பிரான்ஸ், 2015-லேயே 7,000 யூரோக்களுக்கு குறைவான விலையில் மின்சார வாகனம் தயாரிப்பதற்கான ஒப்பந்தப்புள்ளி கோரப்பட்டு முனைப்புடன் அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் தீவிரமாக இருக்கிறது. 2040-க்குள் பெட்ரோல், டீசல் கார்களின் விற்பனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது என்று பிரான்ஸ் அறிவித்து விட்டிருக்கிறது. ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பிலுள்ள ஏனைய நாடுகளும் இதுகுறித்த தீவிரமான சிந்தனையில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.
மின்சார வாகனத் தயாரிப்பின் மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப்போவது மின்கல (பேட்டரி) தயாரிப்பாகத்தான் இருக்கும். வாகனத்தின் விலையும் குறைவாக இருக்கவேண்டும். வாகனம் பயணிக்கும் தூரமும் அதிகமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொன்னால் மின்சாரத்தை தேக்கி வைக்கும் மின்கலம் மிகவும் திறனுள்ளதாகவும், அதேநேரத்தில் சிறியதாகவும் அமைய வேண்டும். கோடிக்கணக்கான மின்கலங்களை தயாரிப்பதற்குத் தேவையான லிதியம், கோபால்ட், நிக்கல் ஆகிய கனிமங்கள் தேவைப்படும் என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றை மறுசுழற்சி செய்வது எப்படி என்பது குறித்தும், அவற்றின் விலை குறித்தும் சிந்தித்தாக வேண்டும்.
நரேந்திர மோடி அரசு 2030-க்குள் இந்தியாவை முற்றிலுமாக மின்சார வாகனத்துக்கு மாற்றுவது என்று திட்டமிடுகிறது. மோட்டார் வாகனத் தயாரிப்பாளர்கள் வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள். அதன் மூலம் பெட்ரோல், டீசல் உள்ளிட்ட புதைவடிவ எரிபொருள்களுக்கான அந்நியச் செலாவணியை (சுமார் ரூ.5 லட்சம் கோடி) மிச்சப்படுத்த முடியும் என்று கருதுகிறது அரசு. 
அதெல்லாம் சரி, இப்போது அரசுக்கு கிடைக்கும் நிதி வருவாயில் கணிசமான அளவு பெட்ரோல், டீசலில் இருந்துதான் பெறப்படுகிறது. அதை இழக்க அரசு தயாரா? பல லட்சம் கோடி ரூபாய் கச்சா எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களிலும், பெட்ரோல், டீசல் விற்பனை நிலையங்களிலும் முதலீடு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அவசரப்பட்டு மின்சார வாகனங்களுக்கு மாறினால், பொருளாதாரம் தடம்புரண்டு விடாதா?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/03/அவசரப்படுவது-ஆபத்து-2783264.html
2782802 தலையங்கம் குற்றவாளியே சட்டமியற்றினால்... ஆசிரியர் Monday, October 2, 2017 02:28 AM +0530 நரேந்திர மோடி பிரதமராகப் பதவி ஏற்றபோது, தனது அமைச்சரவையில் 75 வயதைக் கடந்தவர்களுக்கு இடமளிப்பதில்லை என்றும், ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு மட்டுமே அமைச்சரவையில் இடமளிப்பது என்றும் துணிந்து முடிவெடுத்தார். இதேபோல, 70 வயதானவர்களுக்கு நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் போட்டியிட வாய்ப்பளிப்பதில்லை என்றும் அவர் முடிவெடுத்தால், அது சிறந்த முன்மாதிரியாக இருக்கும். 
அகவை 70-ஐக் கடந்தவர்கள் அதிகாரப் பொறுப்புகளில் இருப்பது தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுவதால், அவர்கள் அரசியலிலிருந்து விலகிவிட வேண்டும் என்பது பொருளல்ல. கட்சிப் பொறுப்புகளில் இருந்தபடி, அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டும் பொறுப்பை ஏற்றுகொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் நமது கருத்து. இதைவிட முக்கியமான பிரச்னை ஒன்று இப்போது எழுந்திருக்கிறது.
ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கிரிமினல் வழக்குகளில் தண்டிக்கப்பட்டாலும்கூட நமது அரசியல்வாதிகள் பதவியைத் துறக்க விரும்புவதில்லை. இந்த அவலத்துக்கு உச்சநீதிமன்றம் 2013-இல் முற்றுப்புள்ளி வைக்க முற்பட்டது. கிரிமினல் வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் உடனடியாகத் தங்கள் பதவியைத் துறக்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இதனடிப்படையில்தான், லாலு பிரசாத் யாதவ் உள்ளிட்ட சிலர் அப்போது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியை இழக்க நேர்ந்தது.
பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு, கிரிமினல் குற்றங்களில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களாகவும், அமைச்சர்களாகவும் தொடர்வதில் தவறில்லை என்று கருதுவது வியப்பை அளிக்கிறது. அரசியல் தர்மங்களைத் தூக்கிப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதில் ஏனைய கட்சிகளை விடவும் அதிகமாக அக்கறை காட்டும், குரலெழுப்பும் பாரதிய ஜனதா கட்சி இப்படியொரு நிலைப்பாட்டை எடுத்திருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
2004-க்குப் பிறகு, கிரிமினல் குற்றங்களுக்காக வழக்குகளை எதிர்கொள்ளும் மிக அதிகமான உறுப்பினர்கள் காணப்படுவது இப்போதைய 16-ஆவது நாடாளுமன்றத்தில்தான். கிரிமினல் குற்றச்சாட்டு உள்ளவர்கள் அரசுப் பதவிகளில் இருப்பதோ, சட்டம் இயற்றும் பொறுப்பில் இருப்பதோ மிகப்பெரிய ஜனநாயக முரண் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது வரவேற்புக்குரிய தீர்ப்பு. அதன் மூலம் மட்டுமே, குற்றப்பின்னணி உள்ளவர்களை அரசியலில் இருந்து சிறிதளவேனும் அகற்றி நிறுத்த முடியும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் கூறியிருந்தது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் 2013-ஆம் ஆண்டு தீர்ப்பை எதிர்த்து இப்போது மத்திய அரசு மேல்முறையீடு செய்திருக்கிறது. கிரிமினல் குற்றங்களில் தவறிழைத்தவர்கள் என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டு, தண்டிக்கப்பட்டாலும், உடனடியாக அந்த உறுப்பினர்கள் பதவியைத் துறக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது மத்திய அரசின் வாதம். அந்த உறுப்பினர்களுக்கு, மேல்முறையீடு செய்யவும், தங்களுக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் தண்டனைக்குத் தடை உத்தரவு பெறவும் உரிமை இருப்பதால், அவர்கள் பதவி விலக வேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது என்று கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறது மத்திய அரசின் சட்ட அமைச்சகம்.
மத்திய அரசு, உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்திருப்பதாக மட்டுமே இதை எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. குற்றப்பின்னணி உள்ளவர்கள் பதவியில் தொடர்வதை அரசும், பாரதிய ஜனதா கட்சியும் ஏற்றுக் கொள்வதாகத்தான் இந்த மேல்முறையீட்டை நாம் பார்க்க வேண்டும். 
இப்போதைய 16-ஆவது மக்களவையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர் மீது கிரிமினல் வழக்கு நடைபெற்று வருகிறது. ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்தைச் சேர்ந்த நான்கு உறுப்பினர்கள் மீதும் வழக்கு நிலுவையில் இருக்கிறது. சிவசேனையின் 18 உறுப்பினர்களில் 15 பேரும், தேசியவாத காங்கிரஸின் 5 உறுப்பினர்களில் 4 பேரும் கிரிமினல் வழக்குகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். பா.ஜ.க. உறுப்பினர்
களில் மூன்றில் ஒரு உறுப்பினர் மீதும், காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களில் 18% பேர் மீதும் கிரிமினல் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. இவர்களை எல்லாம் பாதுகாப்பதற்காகத்தான் மத்திய அரசு இந்த மேல்முறையீட்டை செய்திருக்கக்கூடும்.
எந்தவொரு இந்தியக் குடிமகனுக்கும் மேல்முறையீடு செய்யும் உரிமை உண்டு. மேல்முறையீட்டின் தீர்ப்புப் பெறக் கால தாமதம் ஏற்படும் என்பது உண்மைதான். அரசுப் பணியில் இருப்பவர்களுக்கு மேல்முறையீட்டுத் தடை பெறவும், தீர்ப்புப் பெறவும் காலதாமதம் ஏற்படுவதால், ஊதியம் தடைபடும் என்பதும் உண்மைதான். அதனால் மேல்முறையீட்டுக் காலத்தில் அவர்கள் பணிக்குச் செல்வது தடைபடக் கூடாது என்பதில் நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் அரசியல்வாதிகள் நிலைமை அதுவல்லவே.
எல்லா குடிமக்களுக்கும் தரப்படும் மேல்முறையீட்டு உரிமையும், அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் பதவிப் பொறுப்புகளில் தொடரும் உரிமையும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் தரப்பட வேண்டும் என்கிற அரசின் கோரிக்கையில் அர்த்தமில்லை. இதை அனுமதிப்பது என்பது, தேசத்தைக் குற்றப்பின்னணி உள்ளவர்கள் வழிநடத்துவதை நாம் அனுமதிப்பதாக அமைந்துவிடும்.
குற்றப்பின்னணி உள்ள உறுப்பினர்கள் பதவியில் தொடர்ந்தே தீர வேண்டும் என்று அரசு பிடிவாதம் பிடிக்குமானால், அரசுக்கு நாம் முன்வைக்கும் ஆலோசனை ஒன்று உண்டு. மேல்முறையீட்டில் தண்டனைக்குத் தடை பெறும்வரை, அந்த உறுப்பினர்கள் வாக்களிப்பதற்கோ, முடிவுகள் எடுக்கும் அதிகாரத்தில் தொடர்
வதற்கோ அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. ஒருவேளை அரசின் வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டாலும், இதைத் தனது தீர்ப்பில் உச்சநீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/oct/02/குற்றவாளியே-சட்டமியற்றினால்-2782802.html
2781459 தலையங்கம் ஒளி விளக்கு! ஆசிரியர் Friday, September 29, 2017 01:26 AM +0530 இதுவரை மின்சார இணைப்புத் தராத 18,000 கிராமங்களுக்கு, 2019 மக்களவைத் தேர்தலுக்குள் மின்சாரம் தரப்படும் என்று கடந்த 2015-இல் பிரதமர் நரேந்திர மோடி உறுதியளித்திருந்தார். இப்போது மின்சார இணைப்பு இல்லாத கிராமங்களின் எண்ணிக்கை 3,000-ஆகக் குறைந்திருக்கிறது என்றும் அந்த கிராமங்களும் வரும் டிசம்பர் 2018-க்குள் மின் இணைப்பு பெற்றுவிடும் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார். இதற்காக ரூ.16,320 கோடி மத்திய அரசால் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அரசு கூறியிருப்பதுபோல 18,000 கிராமங்களில் 15,000 கிராமங்களுக்கு மின் இணைப்பு தரப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும்கூட அந்த கிராமங்களிலுள்ள அத்தனை வீடுகளும் மின் இணைப்புப் பெற்றவையாக மாறியிருக்கிறதா என்றால் கிடையாது. அதுமட்டுமல்ல, மின்மாற்றி (டிரான்ஸ்பார்மர்) அமைக்கப்பட்டால், அரசு ஆவணப்படி அதைச்சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் அனைத்துக்கும் மின் இணைப்பு தரப்பட்டதாக கருதப்படும். பிரதமர் கடந்த திங்கட்கிழமை அறிவித்திருக்கும் 'செளபாக்கியா' என்கிற இல்லந்தோறும் மின் இணைப்புத் திட்டம் மேலே குறிப்பிட்ட வகைப்பட்டதாக அமைந்துவிடலாகாது. 
பிரதமரின் 'செளபாக்கியா' என்கிற இல்லந்தோறும் மின் இணைப்புத் திட்டம் என்பது 1978-இல் 'ஒரு விளக்குத் திட்டம்' என்று அன்றைய முதல்வர் எம்.ஜி.ஆரால் தமிழகத்தில் நடைமுறைபடுத்தப்பட்ட திட்டத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. தமிழகத்திலுள்ள 20 அடிக்கு 10 அடி அளவிலான அனைத்துக் குடிசைகளுக்கும் மின் இணைப்பு தரப்படுவதுடன் அரசின் செலவிலேயே ஒரு மின் விளக்கும் பொருத்தித் தருவது என்பதுதான் ஒரு விளக்குத் திட்டம். இந்தத் திட்டத்துக்காகக் குடிசை ஒன்றுக்கு 10 ரூபாய் கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டது. அந்தத் திட்டத்தின்கீழ் தமிழகத்திலுள்ள அனைத்து குடிசைகளிலும் மின் விளக்கு எரிந்தது என்பது மட்டுமல்ல, மின்சாரம் இலவசமாகவும் வழங்கப்பட்டது.
பெரும்பாலான கிராமங்களிலும் மின் இணைப்பு தரப்பட்டிருந்தாலும்கூட, பல கிராமங்களில் மின் இணைப்பு பெற்றிருக்கும் வீடுகள் 10% மட்டும்தான் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. மின் இணைப்பு குறித்து அரசு தரும் புள்ளிவிவரங்கள் முழுமையான நிலவரத்தை பிரதிபலிப்பதாக இல்லை. அதிகாரபூர்வமாக மின் கட்டணம் செலுத்தும் வசதிவாய்ப்பில்லாத பலர் முறைகேடாக மின் இணைப்பு பெறுகிறார்கள் என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
இந்தியாவில் இதுவரை மின் இணைப்பு இல்லாத எல்லா ஏழை குடும்பங்களுக்கும் இப்போது நரேந்திர மோடி அரசால் இலவசமாக 'செளபாக்கியா' திட்டத்தின் கீழ் ரூ.16,320 கோடி செலவில் மின் இணைப்பு வழங்கப்பட இருக்கிறது. மின் இணைப்பு தரப்படுவதாலேயே பிரச்னை முடிந்துவிடுவதில்லை. 
மாதந்தோறும் மின் கட்டணம் செலுத்துவது என்பது வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளவர்களுக்கு இயலாது என்பதை உணர்ந்து கொண்டதால்தான் 1978-இல் அன்றைய எம்.ஜி.ஆர். அரசு தமிழ்நாட்டில் ஒரு விளக்குத் திட்டத்தின்கீழ் அனைவருக்கும் இலவச மின்சாரம் வழங்கியது. இன்று அகில இந்திய அளவில் இலவச மின்சாரம் வழங்க முடியாவிட்டாலும் மின்சார உற்பத்தியை அதிகரிப்
பதன் மூலமும் உற்பத்திச் செலவைக் குறைப்பதன் மூலமும் குறைந்த கட்டணத்தில் மின்சாரம் வழங்கப்பட்டால் மட்டும்தான் அனைவருக்கும் மின்சாரம் என்கிற 'செளபாக்கியா' திட்டம் வெற்றி பெறும். 
அனைவருக்கும் மின்சாரம் என்பது புதிய கருத்தாக்கம் அல்ல. இதற்கு தமிழ்நாடு 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முன்மாதிரியாக இருந்திருக்கிறது. 2005-இல் அன்றைய மன்மோகன் சிங் அரசு 'ராஜீவ் காந்தி கிராமின் வித்யூதிகரன் யோஜனா' என்கிற திட்டத்தையும், 2015-இல் நரேந்திர மோடி அரசு 'தீன்தயாள் உபாத்யாய கிராம் ஜோதி யோஜனா' என்கிற திட்டத்தையும் அறிவித்து நிறைவேற்றி வந்ததன் நீட்சிதான் 'பிரதான் மந்திரி சகஜ் பிஜ்லி ஹர்கர் யோஜனா' என்கிற இந்த 'செளபாக்கியா' திட்டம். முந்தைய திட்டங்கள் போட்டிருக்கும் அடித்தளத்தில் 2018-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா முழுவதும் மின் இணைப்பு இல்லாத வீடுகளே இல்லை என்கிற நிலைமையை ஏற்படுத்த முடியாவிட்டாலும், மின் இணைப்பே இல்லாத பகுதியே இல்லை என்கிற நிலைமை ஏற்படுமேயானால், அதுவே மிகப்பெரிய வரலாற்றுச் சாதனையாக இருக்கும்.
இந்தியா மிகை மின் தேசமாக விளங்குகிறது என்று அரசு பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டாலும், இந்தியாவின் மின் உற்பத்தித் திறன் முழுமையாக பயன்படுத்தப்படாமல் தொடர்கிறது. மத்திய மின்சார ஆணையம் தரும் தகவலின்படி இந்தியாவிலுள்ள அனல்மின் நிலையங்களின் மின் உற்பத்தி தொடர்ந்து குறைந்தவண்ணம் இருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் மின் உற்பத்தி நிலையங்களின் முழுமையான திறன் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதுதான். 2009-10இல் 77.5%-ஆக இருந்த அனல்மின் நிலைய உற்பத்தி 2016-17இல் 59.88%-ஆக குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. மாநில மின் பகிர்மானக் கழகங்களின் நிதிநிலைமை சரிந்து வருவதால் அவர்களது வாங்கும் திறன் குறைந்துவிட்டிருப்பது இதற்கு முக்கியமான காரணம்.
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 'உதய்' திட்டம், மாநில மின் பகிர்மான நிறுவனங்களின் நிலைமையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை. மின் உற்பத்திக்குப் போதுமான விலை கிடைக்காததால் மின் உற்பத்தியில் தனியார் முதலீடு எதிர்பார்த்த அளவில் இல்லை. அதிகரித்த மின் உற்பத்தியும், குறைவான விலையும், கசிவில்லாத மின் பகிர்மானமும் உறுதிப்படுத்தப்படுவது மட்டும்தான் இந்தியாவின் எரிசக்தி பிரச்னைக்கு முழுமையான தீர்வாக இருக்கும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/29/ஒளி-விளக்கு-2781459.html
2780796 தலையங்கம் தட்டிக் கழிப்பு! ஆசிரியர் Thursday, September 28, 2017 01:17 AM +0530 விவசாயிகளின் வருமானத்தை அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இரட்டிப்பாக்குவோம் என்று கடந்த மக்களவைத் தேர்தலின்போது பா.ஜ.க. வாக்குறுதி அளித்தது. விவசாயிகளின் நலனுக்காக மத்திய அரசு செயல்படுத்தும் திட்டங்கள் எதிர்பார்த்த பலனை அளிக்கவில்லை எனும்போது அந்தத் திட்டங்கள் குறித்த ஆய்வுகளும் மறுபரிசீலனைகளும் செய்வதை விட்டுவிட்டு, இப்பொழுது அந்தப் பொறுப்பை மாநிலங்களின் மீது சுமத்த முற்பட்டிருக்கிறது.
மத்திய அரசின் திட்டம் எதுவுமே விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருப்போரின் பிரச்னைகளை தீர்க்கவில்லை என்பதுடன் அவர்களது உற்பத்திக்கு உத்தரவாதமோ விளைபொருள்களுக்கு லாபகரமான விலையையோ தரமுடியவில்லை. இப்பொழுது மத்திய வேளாண்துறை அமைச்சர் ராதா மோகன் சிங் விவசாயிகளின் நலனைப் பேணும் பொறுப்பை மாநிலங்களின் மீது சுமத்தி, விவசாயிகளின் உற்பத்திக்கு லாபகரமான விலை கிடைக்கப் பெறுவதை மாநில அரசுகள் உறுதிப்படுத்த வேண்டுமென்று அறிவுறுத்தியிருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. மத்திய வேளாண்துறை அமைச்சரின் அறிவுரையை மாநில அரசுகள் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப் போகின்றன, எப்படி நடைமுறைப்படுத்தப் போகின்றன என்று புரியவில்லை.
பாரதிய ஜனதா கட்சி தனது தேர்தல் அறிக்கையில் உறுதி அளித்திருந்த, விவசாயிகளுக்கு அவர்களது வேளாண் உற்பத்திச் செலவைக் காட்டிலும் 50% லாபம் ஈட்டும் வகையில் விலை தரப்பட வேண்டும் என்கிற எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் குழுவின் பரிந்துரையை மத்திய அரசு கைகழுவி விட்டது என்பதைத்தான் வேளாண்துறை அமைச்சர் ராதா மோகன் சிங்கின் அறிவுறுத்தல் வெளிப்படுத்துகிறது. மாநில அரசுகள், எந்த அளவுக்கு விவசாயிகள் குறித்து கவலைப்படுகின்றன என்பதும், விவசாயத்துக்கு போதுமான பாசன வசதியை உறுதிப்படுத்துவதில் முனைப்புக் காட்டுகின்றன என்பதும் கேள்விக்குறியாக இருக்கும் நிலையில், மத்திய அரசும் தனது பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்கும் சூழல் ஒட்டுமொத்த இந்திய விவசாய பெருங்குடிமக்களை அச்சத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது.
மத்திய அரசின் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் எதிர்பார்த்த பலனை அளிக்கவில்லை. காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளுக்கு வழங்கும் இழப்பீட்டைவிட பல மடங்கு அதிகமான காப்பீட்டுத் தொகையை அரசிடமிருந்து பெறுகின்றன. உர மானியம் போல இந்தத் திட்டமும் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் லாபம் ஈட்ட பயன்படுகிறதே தவிர, விவசாயிகளுக்கு பயன் அளிப்பதாகத் தெரியவில்லை.
இந்த ஆண்டு இந்தியாவின் பெரும்பாலான மாநிலங்களில் பருவமழை எதிர்பார்த்ததைவிட நன்றாக இருந்தும்கூட விவசாயிகளின் வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அவர்களது வாழ்க்கைத் தரம் உயரவில்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, அன்றாட விவசாயத்துக்கான அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூட எதிர்கொள்ளும் நிலையில் அவர்கள் இல்லை. தொடரும் விவசாயிகள் தற்கொலை, சர்வதேச அரங்கில் இந்தியாவைத் தலைகுனிய வைக்கிறது. நமது உணவுக் கிடங்குகள் நிரம்பி வழிகின்றன என்று ஒருபுறம் பெருமை பேசிக்கொள்ளும்போது மற்றொருபுறம், விவசாயிகளின் வயிறு காய்கிற முரணை என்னவென்று சொல்ல?
உத்தரப் பிரதேசத்திலும் பஞ்சாபிலும் மாநில அரசுகள் தந்திருக்கும் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி என்கிற தீர்வு, விவசாயிகளின் வாக்குகளைக் குறிவைத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, அவர்களது துயரைத் துடைக்கவோ, தேங்கிவிட்ட உற்பத்தியுடன் தவிக்கும் விவசாயப் பிரச்னைக்கு தீர்வாகவோ அமையாது. மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கு வேளாண் ஆராய்ச்சி என்பது முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படாத நிலையில் உற்பத்தியைப் பெருக்குவதிலும் பயிர்களைக் காப்பதிலும் விவசாயிகள் செய்வதறியாது குழம்பிப் போயிருக்கிறார்கள்.
ஹரியாணா, குஜராத் மாநிலங்களில் விவசாயப் பெருங்குடி மக்களான ஜாட்டுகளும், படேல்களும் வேறு வழியில்லாமல் இடஒதுக்கீட்டிற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் பாசன நீருக்காகப் போராடுகிறார்கள். மத்தியப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரம், பஞ்சாப் ஆகிய மாநிலங்களில் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியில் திருப்தி அடையும் மனநிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒட்டுமொத்த இந்திய விவசாயிகளும் எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் குழு பரிந்துரைத்திருப்பதைப் போலத் தங்களது விளைபொருள்களுக்கான முதலீட்டைவிட 50% கூடுதலான லாபத்தைத்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அதற்கு ஒரு வழி காணாமல் குறுகிய தேர்தல் ஆதாயத்துக்காக அரசியல்வாதிகள் உடனடித் தீர்வுகளை வழங்கி விவசாயிகளை திருப்திபடுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறார்கள்.
கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக விவசாய விளைபொருள்களுக்கு தரப்படும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலை அதிகரித்து தரப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும்கூட, விவசாயிகளின் முதலீடு அதிகரித்து வரும் நிலையில் அதை ஈடுகட்டுவதாக இல்லை. செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு விவசாய விளைபொருள்களுக்கான தேவையைக் கடுமையாக பாதித்து அதனால் விலைகள் வீழ்ச்சி அடைந்திருக்கின்றன. இதனால் ஏற்பட்ட இழப்பை மத்திய அரசு விவசாயிகளுக்கு ஈடுகட்டவில்லை. அதனால் விவசாயிகள் அடைந்திருக்கும் பாதிப்பு சொல்லிமாளாது.
விவசாயம் என்பது மாநிலங்களின் பட்டியலில் வந்தாலும்கூட, மாநில அரசுகளின் நிதி வருவாய் இந்தப் பிரச்னையை எதிர்கொள்வதற்கு போதுமானதாக இல்லை. மத்திய அரசு விவசாயிகளின் வருமானத்தை இரட்டிப்பாக்கும் பொறுப்பை மாநில அரசுகளின் மீது சுமத்துவது குருவியின் தலையில் பனங்காயை வைப்பது போன்றதாக இருக்குமே தவிர, பிரச்னைக்கு தீர்வாக இருக்காது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/28/தட்டிக்-கழிப்பு-2780796.html
2780315 தலையங்கம் வேதனையான உண்மை! ஆசிரியர் Wednesday, September 27, 2017 01:28 AM +0530 பெங்களூருவில் 'லங்கேஷ்' பத்திரிகை ஆசிரியர் கௌரி லங்கேஷ் கொலை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, இப்போது திரிபுரா மாநிலம் ஜிரானியா என்கிற ஊரில் சாந்தனு பௌமிக் என்கிற தொலைக்காட்சி நிருபர் ஒருவர், உறைவிடத்திலிருந்து இழுத்து வரப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். சாந்தனு பௌமிக்கோடு சேர்த்து, இந்தியாவில் இந்த ஆண்டில் மட்டும் கொல்லப்பட்டிருக்கும் பத்திரிகையாளர்களின் எண்ணிக்கை ஏழாக உயர்ந்திருக்கிறது.
28 வயது சாந்தனு பௌமிக், மேற்கு திரிபுராவிலுள்ள மாண்டாய் மாவட்டத்தில் இரண்டு அரசியல் இயக்கங்களுக்கு இடையேயான மோதல்களை தொலைக்காட்சியில் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கும் நிலையில் இந்தத் தாக்குதல் நடந்திருக்கிறது. அவர் வெட்டிக் கொல்லப்பட்டது தொடர்பாக திரிபுரா உள்ளூர் மக்கள் முன்னணியை (இண்டிஜீனஸ் பியூப்பிள்ஸ் பிரண்ட் ஆஃப் திரிபுரா) சேர்ந்த நான்கு தொண்டர்கள் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
ஊடகத் தகவல்களின்படி அவர் பணியாற்றும் 'தின்ராத்' தொலைக்காட்சி ஊடகம், திரிபுரா ராஜ்ய உபஜாதி கணமுக்தி பரிஷத் என்கிற அமைப்பின் பின்னணியுடன் செயல்படுகிறது. இந்த ஆதிவாசி அமைப்பு திரிபுராவில் ஆட்சியில் இருக்கும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவுடன் இயங்குகிறது. இந்த அமைப்பு 'திரிபுரா உள்ளூர் மக்கள் முன்னணி' என்கிற பா.ஜ.க. ஆதரவு ஆதிவாசிகள் அமைப்புடன் தொடர்ந்து மோதலில் ஈடுபட்டு வருகிறது. தான் பணியாற்றும் தொலைக்காட்சி நிறுவனம், திரிபுரா ராஜ்ய உபஜாதி கணமுக்தி பரிஷத்தின் ஆதரவுடன் இயங்குவதால், திரிபுரா உள்ளூர் மக்கள் முன்னணிக்கு எதிரான செய்திகளைச் சாந்தனு பௌமிக் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வந்ததில் வியப்பொன்றுமில்லை.
திரிபுரா உள்ளூர் மக்கள் முன்னணி கடந்த சில மாதங்களாகவே ஆதிவாசிகளுக்குத் தனி மாநிலம் கேட்டுப் போராடி வருகிறது. இந்த அமைப்பு வலிமையுடன் விளங்கும் மாவட்டங்களில், தனி மாநிலக் கோரிக்கை பல இடங்களில் வன்முறையாக மாறியும் இருக்கிறது. திரிபுரா உள்ளூர் மக்கள் முன்னணி, கடந்த வாரம் திரிபுரா மாநிலம் முழுவதும் போராட்டம் அறிவித்திருந்ததால் பல மாவட்டங்களில் 144 தடை உத்தரவு பிறப்பிக்க வேண்டி வந்தது. சாந்தனு பெளமிக், திரிபுரா உள்ளூர் மக்கள் முன்னணித் தொண்டர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட்டது தொடர்பான காட்சிகள் பலவற்றைப் படம்பிடித்தார் என்பதுதான் அவர்மீது கொலையாளிகளுக்கு ஆத்திரம் ஏற்படக் காரணம்.
மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி திரிபுராவில் ஆட்சியில் இருப்பதால், பாஜகவின் ஆதரவுடன் நடத்தப்பட்டிருக்கும் மதவாத சக்திகளின் கொள்கை ரீதியிலான கொலைத் தாக்குதல் இது என்று குற்றம்சாட்டுகிறார்கள் இடதுசாரிகள். பாரதிய ஜனதா கட்சியோ, மாணிக் சர்க்கார் தலைமையிலான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஆட்சி நடைபெறுவதால், இது முழுக்க முழுக்க சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்னை என்றும், மாநில அரசு சாந்தனு பௌமிக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கத் தவறிவிட்டது என்றும் குற்றம்சாட்டுகிறது.
திரிபுரா மாநிலத்திற்கு அடுத்த ஆறு மாதத்தில் தேர்தல் வர இருக்கிறது. அதனால், பாரதிய ஜனதா கட்சி இந்தப் பிரச்னையை மாணிக் சர்க்கார் ஆட்சிக்கு எதிராக உயர்த்தியிருப்பதைத் தொடர்ந்து இடதுசாரிகளுக்கும் பாஜகவுக்கும் இடையிலான கலவரங்கள் மேலும் அதிகரிக்கக் கூடும் என்கிற அச்சம் பரவியிருக்கிறது. 
சாந்தனு பௌமிக்கும் அவர் பணியாற்றும் தொலைக்காட்சி ஊடகமும் ஆளும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு நெருக்கமாக இருந்ததற்கும், இந்தப் பிரச்னையில் சட்டம் தனது கடமையைச் செய்வதற்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் கிடையாது. கொலையைக் கொலையாகத்தான் பார்க்க வேண்டுமே தவிர, கொலையாளியின் அரசியல் தொடர்புடன் கொலையைத் தொடர்புபடுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.
சாந்தனு பௌமிக்கின் கொலை மார்க்சிஸ்ட் ஆட்சியிலிருக்கும் திரிபுராவிலும், கெளரி லங்கேஷின் படுகொலை காங்கிரஸ் ஆட்சியிலிருக்கும் கர்நாடகத்திலும்தான் நடைபெற்றிருக்கின்றன. ஆட்சி அதிகாரம் கையிலிருப்பதால் கொலையாளிகளை அடையாளம் கண்டு சட்டத்தின் முன்னிறுத்த வேண்டுமே தவிர, பா.ஜ.க.வின் மீது பழி சுமத்தித் தப்பித்துக் கொள்ளக் கூடாது.
சாந்தனு பௌமிக்கின் படுகொலை, பத்திரிகையாளர்கள் எந்த அளவுக்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலுக்கு இடையில் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் பணியாற்றுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பத்திரிகையாளர்கள் மீதான தொடர் தாக்குதலும், அவர்கள் கொலை செய்யப்படுவதும் சமூக அரசியல் சூழலில் எந்த அளவுக்குப் பாதுகாப்பின்மை காணப்படுகிறது என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
சர்வதேசப் பத்திரிகை சுதந்திரக் குறியீட்டின்படி பாதுகாப்பின்மையில் 2016-இல் 133-ஆக இருந்த இந்தியா இப்போது சாந்தனு பௌமிக்கின் மரணத்துடன் 136-ஆக அதிகரித்து பாகிஸ்தானுக்கு நிகரான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 1992 முதல் இதுவரை 36 பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். கொலையாளிகளில் 96% பேர் தண்டிக்கப்படாமல் தப்பியிருக்கிறார்கள். இவையெல்லாம் சட்டம் எந்த அளவுக்குச் செயல்படாமல் இருந்து குற்றவாளிகளைக் காப்பாற்றுகிறது என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.
இப்படிப்பட்ட சூழலில் ஜனநாயகம் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தால் அது எப்படி சாத்தியம்? காவல்துறை, அரசியல் கட்சிகள், அதிகார வர்க்கம், நீதித்துறை என்று அனைத்துத் தரப்பினரும் ஊடக சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கு முன்வந்தால் மட்டுமே பத்திரிகையாளர்கள் தாக்கப்படுவதைத் தடுக்க முடியும். ஆனால், அதற்கான முனைப்பு எந்த ஒரு தரப்பிலும் காணப்படவில்லை என்பதுதான் வேதனையான உண்மை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/27/வேதனையான-உண்மை-2780315.html
2779691 தலையங்கம் மீண்டும் மெர்க்கெல்! ஆசிரியர் Tuesday, September 26, 2017 01:18 AM +0530 மிகவும் ஆர்வமாகவும் கூர்மையாகவும் கவனிக்கப்பட்ட ஜெர்மனியின் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஆளும் கிறிஸ்டியன் டெமாக்ரடிக் யூனியன் கட்சி, 33 சதவீத வாக்குகளுடன் அதிக இடங்களை கைப்பற்றி இருக்கிறது. அந்த நாட்டின் அதிபர் ஏஞ்சலா மெர்க்கெல் 4-ஆவது முறையாக மீண்டும் பதவியேற்க இருக்கிறார். ஜெர்மனியின் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தேர்தல் நடைபெற்ற 678 இடங்களில் எந்த ஒரு கட்சிக்கும் தனிப்பெரும்பான்மை கிடைக்கவில்லை.
கடந்த முறையைவிட வாக்கு விகிதமும் இடங்களும் குறைவாகவே அதிபர் ஏஞ்சலா மெர்க்கெலின் கிறிஸ்டியன் டெமாக்ரடிக் யூனியன் கட்சி பெற்றது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக இல்லை. தேர்தலில் முக்கியப் பிரச்னையாக அகதிகள் பிரச்னை எழுப்பப்பட்டதால் ஏஞ்சலா மெர்க்கெல் தோல்வி அடைவார் என்று எதிர்பார்த்தவர்கள்தான் அதிகம். 
அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியிருப்பது அகதிகள் குடியேற்றத்திற்கு எதிரான வலதுசாரி ஆல்டர்னேடிவ் ஃபார் ஜெர்மனி என்கிற கட்சி 13 சதவீத வாக்குகளுடன் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்திருப்பதுதான். இரண்டாவது உலகப்போருக்குப் பிறகு தேசியவாதம் பேசுகிற வலதுசாரிக் கட்சி முதல்முறையாக ஜெர்மன் நாடாளுமன்றத்தில் அடியெடுத்து வைத்திருப்பது யாருமே எதிர்பாராத திருப்பம்.
ஏஞ்சலா மெர்க்கெலின் ஆளும் கிறிஸ்டியன் டெமாக்ரடிக் கட்சிக்குப் பிரதான எதிரியான சோஷியல் டெமாக்ரடிக் (சோசலிச ஜனநாயகக் கட்சி) இரண்டாவது உலகப்போருக்குப் பிறகு மிக மோசமான தோல்வியைத் தழுவியிருக்கிறது. அதிபர் ஏஞ்சலா மெர்க்கெலுக்கு எதிராகக் களம் இளங்கியிருந்த சோஷியல் டெமாக்ரடிக் கட்சியின் தலைவர் தேர்தல் முடிவுகளைத் தொடர்ந்து ஏஞ்சலா மெர்க்கெலின் கூட்டணியிலிருந்து விலகுவதாகவும் எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமரப்போவதாவும் அறிவித்திருக்கிறார். கடந்த தேர்தலிலும் தனிப்பெரும்பான்மை கிடைக்காததால் கிறிஸ்டியன் டெமாக்ரடிக் யூனியன் கட்சியும், சோஷியல் டெமாக்ரடிக் கட்சியும் வேறுவழியில்லாமல் கூட்டணி ஆட்சி அமைத்திருந்தது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது. 
கடந்த தேர்தல் 41.5 சதவீதம் வாக்குகள் பெற்றிருந்த கிறிஸ்டியன் டெமாக்ரடிக் யூனியன் கட்சி மிக அதிகமான இடங்களைப் பெற்ற கட்சியாக வெற்றி பெற்றிருந்தாலும்கூட அந்தக் கட்சி எதிர்கொண்டிருக்கும் வாக்குச் சரிவு கணிசமானது. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு இந்தளவுக்கு மோசமான வாக்குகளை அந்தக் கட்சி பெற்றதில்லை. சோஷியல் டெமாக்ரடிக் கட்சி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமரப்போவதாகத் தெரிவித்திருக்கும் நிலையில் அதிபர் மெர்க்கெல் எப்படி யாருடன் கூட்டு சேரப்போகிறார் என்பது குறித்து சர்ச்சையும் எதிர்பார்ப்பும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
கடந்த மூன்று தேர்தல்களாக ஏஞ்சலா மெர்க்கெல் தொடர்ந்து வெற்றி பெற்று வந்தநிலையில், இந்தத் தேர்தலிலும் அவர் வெற்றி பெற்றிருப்பது வியப்பளிக்கவில்லை. சவால்களை எல்லாம் சாதனைகளாக மாற்றும் தனித்திறமை அவருக்கு இருக்கிறது என்பது மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மெர்க்கெலின் மிகப்பெரிய பலம் நிலையான ஆட்சியை அளிப்பவர் என்கிற மக்களின் நம்பிக்கை. ஐரோப்பிய யூனியனில் உள்ள ஏனைய நாடுகள் தடுமாற்றம் காணும்நிலையில், ஜெர்மனிய மக்கள் அந்த நிலை தங்கள் நாட்டுக்கும் ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதால்கூட ஏஞ்சலா மெர்க்கெலுக்கு நான்காவது முறை அதிபராகத் தொடர வாய்ப்பளித்திருக்கிறார்கள் என்று கருத இடமுண்டு.
2015-இல் சிரியாவில் தொடங்கிய உள்நாட்டுப் போரின் விளைவாக லட்சக்கணக்கான அகதிகள் ஐரோப்பாவை தஞ்சமடைந்தபோது பல நாடுகளும் தங்கள் எல்லைகளில் அவர்களுக்கு அனுமதி மறுத்தனர். அப்போது ஏஞ்சலா மெர்க்கெல் துணிவுடனும் அனுதாபத்துடனும் 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமான சிரியாவைச் சேர்ந்த அகதிகளுக்கு ஜெர்மனியில் ஆதரவு அளிக்க முற்பட்டார். ஒருபுறம் அவரது முடிவு ஜெர்மானியர்கள் சிலருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை என்றாலும் அவரது கடந்த 12 ஆண்டு கால ஆட்சியின் காரணமாக மிகப்பெரிய அளவில் செல்வாக்குச் சரிவை அகதிகள் பிரச்னை ஏற்படுத்திவிடவில்லை.
அவரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட சோஷியல் டெமாக்ரடிக் கட்சியின் தலைவர் மார்ட்டின் ஷுல்ட்ஸ், ஐரோப்பிய நாடாளுமன்றத்தின் தலைவராக இருந்தவர். அந்தக் கட்சி ஏஞ்சலா மெர்க்கெலின் கூட்டணியில் அங்கம் வகித்திருந்தது. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் அந்தக் கட்சியின் மக்கள் நலக்கொள்கைகளை எல்லாம் ஏஞ்சலா மெர்க்கெல் கிறிஸ்டியன் டெமாக்ரடிக் யூனியன் கட்சியின் கொள்கைகளாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட நிலையில், சோஷியல் டெமாக்ரடிக் கட்சி தனது வாக்கு வங்கியை இழந்ததில் வியப்பொன்றும் இல்லை. 
பிற நாட்டினர் குடியேற்றத்திற்கு எதிரான வலதுசாரி ஆல்டர்நேடிவ் ஃபார் ஜெர்மன் கட்சி வலிமையான கட்சியாக நாடாளுமன்றத்தில் நுழைந்திருப்பது அதிபர் ஏஞ்சலா மெர்க்கெலுக்கு மிகப்பெரிய தலைவலியாகவும் பின்னடைவாகவும் இருக்கக்கூடும். உக்ரைன் உடனான போர், கிரேக்க நாட்டு பொருளாதார வீழ்ச்சி, இங்கிலாந்தின் 'பிரெக்சிட்'என்று ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பல வெளிநாட்டு சவால்களை இதுவரை சந்தித்த ஏஞ்சலா மெர்க்கெலுக்கு இனிமேல் காத்திருப்பது மிகப்பெரிய உள்நாட்டு சவால்கள்.
மேற்கு - கிழக்கு ஜெர்மனிகளை இணைத்த தனது அரசியல் வழிகாட்டி ஹெல்மட் கோல், இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு ஜெர்மனி புது அவதாரம் எடுக்க காரணமான கொனார்டு அடினார் ஆகியோர் வரிசையில் நான்காவது முறை அதிபராகி இருக்கிறார் ஏஞ்சலா மெர்க்கெல். இந்தத் தேர்தல் வெற்றி அவரது வெற்றி மட்டுமல்ல, ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பின் வெற்றியும்கூட!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/26/மீண்டும்-மெர்க்கெல்-2779691.html
2779127 தலையங்கம் கைதிகளும் மனிதர்கள்தான்! ஆசிரியர் Monday, September 25, 2017 02:49 AM +0530 இதுவரை ஊடக வெளிச்சம் மட்டுமே பெற்றிருந்த சிறைச்சாலைகள் மீது நீதித் துறையின் பார்வை விழுந்திருப்பது வரவேற்புக்குரிய மாற்றம். 2012 முதல் நடந்தேறியிருக்கும் இயற்கையான முறையில் அல்லாத சிறைச்சாலை மரணங்களுக்குத் தகுந்த இழப்பீடு சம்பந்தப்பட்ட கைதிகளின் உறவினர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருக்கிறது. கைதிகளும் மனிதர்கள்தான் என்றும், அவர்களுக்கும் அடிப்படை சுகாதாரம், உடல்நலம் பேணுதல் ஆகியவற்றுக்கான உரிமை உண்டென்றும் அந்தத் தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்துகிறது. 
சிறைச்சாலைச் சட்டங்கள், நிர்வாகம், அணுகுமுறை ஆகியவற்றில் சீர்திருத்தம் ஏற்படுத்தி இந்திய சிறைச்சாலைகளின் சூழலை ஒட்டுமொத்தமாக மாற்றுவதற்கான உடனடி நடவடிக்கைகளை அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்கள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள். கைதிகள் நியாயமாகவும் மனிதாபிமானத்துடனும் நடத்தப்படுவதை அரசுகள் உறுதிப்படுத்துவதையும், கைதிகளுக்கு அநீதி இழைப்பவர்கள் மீது தகுந்த நடவடிக்கை எடுப்பதையும் அந்தந்த மாநிலத்திலுள்ள உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிகள் கண்காணித்து சில நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரைத்திருக்கிறது.
தகுந்த சீர்திருத்தங்களின் மூலம் சிறைச்சாலைகளில் கைதிகள் மனிதாபிமானத்துடன் நடத்தப்படுவதற்குத் தேவையான மாற்றங்
களையும், சீர்திருத்தங்களையும் நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்து உச்சநீதிமன்றம் கருத்துத் தெரிவித்திருப்பது இது முதல் முறையல்ல. இதற்கு முன்னால் பல உயர்நீதிமன்ற, உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகள் சிறைச்சாலை சீர்திருத்தம் குறித்து வலியுறுத்தியிருக்கின்றன. 
சிறைச்சாலை நிர்வாகத்தின் கீழ் பணிபுரியும் அனைத்து அதிகாரிகளுக்கும், ஊழியர்களுக்கும் கைதிகளின் உரிமைகள் குறித்து அரசால் தெளிவாக வலியுறுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறது உச்சநீதிமன்றம். சிறைச்சாலைகளில் கைதிகளுக்கு அடிப்படை வசதிகளை செய்து தர முடியாவிட்டால் தேவையில்லாமல் விசாரணை என்கிற பெயரில் கைது செய்வதை அரசுகள் தவிர்க்க வேண்டும் என்றும், சிறைச்சாலையில் தவறுகள் நடப்பது தெரியவந்தால் உயர்நீதிமன்றங்கள் சிறைச்சாலைகளை நெறிப்படுத்த தன்னிச்சையாக விசாரணைக்கு உத்தரவிடவும், நடவடிக்கை எடுக்கவும் தயங்கக் கூடாது என்றும் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
பெரிதும் சிறிதுமாக இந்தியாவில் செயல்படும் 1,387 சிறைச்சாலைகளில் ஏறத்தாழ 4 லட்சத்து 20 ஆயிரம் கைதிகள் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இது சிறைச்சாலையில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கைதிகளுக்கான எண்ணிக்கையைவிட மிகவும் அதிகம். இவர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பேர் விசாரணைக் கைதிகள். நீண்ட நாட்களாக விசாரணை தொடர்வதால் அவர்களில் சிலர் பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேல் சிறையில் கழிக்கிறார்கள். கடுமையான குற்றங்களுக்காக தண்டிக்கப்பட்டிருப்பவர்களுடன் இந்த விசாரணைக் கைதிகள் சிறையில் நீண்டநாள் கழிப்பதால், சிறைச்சாலைகள் குற்றவாளிகளின் நாற்றுப் பண்ணைகளாக மாறிவிடுகின்றன.
தங்களது வாழ்க்கையில் நல்ல பகுதிகளையெல்லாம் சிறைச்சாலையில் கழித்துவிட்டு குற்றமற்றவர்கள் என்று நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்படும் விசாரணைக் கைதிகளில் பலர், வெளியில் வரும்போது சமுதாயத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. எந்தத் தவறும் செய்யாதவர்களை விசாரணை என்கிற பெயரில் அடைத்து வைப்பதால் அவர்களை சிறைச்சாலைகள் மனரீதியாக குற்ற உணர்வு படைத்தவர்களாக மாற்றிவிடுகின்றன. விசாரணைக் கைதிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதற்கு எத்தனையோ பரிந்துரைகள் செய்யப்பட்டும்கூட அவர்களது எண்ணிக்கை அதிகரித்தவண்ணம் இருக்கிறது என்பது வேதனையிலும் வேதனை.
மிக அதிகமான இயற்கை அல்லாத மரணங்கள் சிறைச்சாலைகளில் காணப்படுவதை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. இதற்கு சிறைச்சாலை வன்முறை, போதுமான மருத்துவ வசதிகள் இல்லாமல் இருப்பது, சிறை நிர்வாகத்தின் கவனக்குறைவு, கைதிகளுக்கு இடையே ஏற்படும் தனிப்பட்ட மோதல்கள், தற்கொலைகள் ஆகியவைதான் காரணங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பொதுமக்கள் மத்தியில் காணப்படுவதைவிட சிறைச்சாலைகளில் நடைபெறும் தற்கொலைகள் 50% அதிகம். 
சிறைச்சாலை மரணங்கள் தடுக்கப்பட்டே ஆக வேண்டுமென்றும், சிறைச்சாலைகளில் இயற்கையாக அல்லாத மரணம் ஏற்பட்டால் கைதிகளின் உறவினர்களுக்குத் தகுந்த இழப்பீடு வழங்கப்பட வேண்டுமென்றும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருக்கிறது. 2013-இல் தாக்கல் செய்யப்பட்ட பொதுநல வழக்கொன்றில், இப்போது தரப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பில், கைதிகளின் குடும்பத்தினர்கள் கைதிகளை வந்து சந்திப்பதை ஊக்குவிக்க வேண்டுமென்றும், அவர்களுடன் தொலைபேசி, காணொலி காட்சி ஆகியவற்றின் மூலம் தொடர்பு கொள்வதை அனுமதிக்க வேண்டுமென்றும் உச்சநீதிமன்றம் வலியுறுத்தியிருக்கிறது.
சிறைச்சாலைகள் மேம்படுத்தப்பட்டு, கைதிகள் மனிதாபிமானத்துடன் நடத்தப்படுவதற்கு சிறைச்சாலைகள் குறித்த அடிப்படை புரிதல் மக்கள் மத்தியில் ஏற்பட வேண்டும். சிறைச்சாலைகள் என்பது சட்டத்தின் பார்வையில் தவறிழைத்தவர்களை திருத்துவதற்காகத்தானே தவிர, அவர்களை மனிதாபிமானமற்றவர்களாக மாற்றுவதற்கோ, விலங்குகளைப்போல நடத்தப்படுவதற்கோ அல்ல என்பதைப் பொதுமக்களும், சிறைச்சாலை நிர்வாகத்தினரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இந்தப் பிரச்னையில் அரசுக்கு மட்டுமல்லாமல், நீதித் துறைக்கும் கூடப் பங்கு உண்டு. தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகளுக்கு தொடர் வாய்தா வாங்குவதை அனுமதிக்காமல், விரைந்து முடிவுக்கு கொண்டு வர முடியுமேயானால், சிறைச்சாலைகளில் காணப்படும் சீரழிவு பெரிதும் தவிர்க்கப்படும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/25/கைதிகளும்-மனிதர்கள்தான்-2779127.html
2777919 தலையங்கம் பணம் தீர்வல்ல! ஆசிரியர் Saturday, September 23, 2017 01:14 AM +0530 பேறுகால மகளிருக்கும், பாலூட்டும் தாய்மார்களுக்கும், மூன்று வயதுக்குக் கீழேயுள்ள குழந்தைகளுக்கும் அங்கன்வாடிகள் மூலமாக ஊட்டச்சத்துக்கான உணவுப் பொருள்கள் வழங்கும் திட்டம் நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. தற்போது இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் உணவுப் பொருள்கள் வழங்குவதை நிறுத்திவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகத் தாய்மார்களின் வங்கிக் கணக்கில் நேரடியாக பணம் போடுவது என்கிற முடிவை மத்திய அரசு எடுத்திருக்கிறது. உணவுப் பொருள்கள் வழங்குவதன் அடிப்படை நோக்கத்தையே இந்த முடிவு சிதைத்துவிடுகிறது.
ஊரகப்புறங்களில் லட்சக்கணக்கான சிசுக்களும், குழந்தைகளும் ஊட்டச்சத்து இன்மையால் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பதால்தான் இப்படியொரு திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இதன்மூலம் தங்களது அன்றாட உணவில் கிடைக்கப்பெறாத போதுமான அளவு ஊட்டச்சத்தை பேறுகால மகளிரும், குழந்தைகளும் பெறவேண்டும் என்பதை உறுதிப்படுத்தப்படுவதற்காகத்தான் இந்தத் திட்டமே கொண்டு வரப்பட்டது. குழந்தைகளின் ஊட்டச்சத்து குறைவை எதிர்கொள்வதுதான் அதன் நோக்கம்.
இதுமட்டுமல்லாமல், அங்கன்வாடிகள் மூலம் ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் வளர்ச்சித் திட்டத்தின்கீழ் வழங்கப்படும் உணவுக்குப் பயன்படும் உப்பு, கோதுமை, சமையல் எண்ணெய் ஆகியவை அடிப்படை ஊட்டச்சத்துகள் சேர்க்கப்பட்டதாக இருப்பதும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. தற்போது 12 மாநிலங்களில் மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று பொருள்களில் இரண்டிலாவது அடிப்படை ஊட்டச்சத்து சேர்க்கப்படுகிறது. அயோடின் மற்றும் இரும்புச் சத்து உப்பிலும், இரும்புச் சத்து, ஒலிக் அமிலம், பி12 ஆகியவை கோதுமை மாவிலும், வைட்டமின் ஏ மற்றும் பி சமையல் எண்ணெயிலும் இருப்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இது கட்டாயமல்ல என்றாலும்கூட, மாநில அரசுகள் இந்த முயற்சிக்கு ஆதரவளித்து வருகின்றன.
தேசிய அளவிலான ஆய்வு நடத்தப்பட்டபோது கிடைத்த புள்ளிவிவரத்தின் அடிப்படையில்தான் ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் வளர்ச்சித் திட்டத்தின் கீழ் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும் மதிய உணவில் மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று பொருள்களிலும் ஊட்டச்சத்து சேர்க்கப்பட்டு வழங்கப்படுகின்றன.
தற்போது 84 நாடுகளில் தாய்மார்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கு இதுபோன்ற ஊட்டச்சத்து, உணவுப் பொருள்களில் கலந்து தரப்படுகிறது. இந்தியாவில் ஐந்து வயதுக்கு கீழேயுள்ள குழந்தைகளில் 70% இரும்புச் சத்து குறைவுடன் காணப்படுகின்றன. 57% பேர் வைட்டமின் ஏ குறைபாடு உள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர். ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் 85% குழந்தைகள் அயோடின் குறைபாடு உள்ளவர்கள் என்று அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. 
மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை ஒரு குழுவை அமைத்து தொடக்கப் பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும் மதிய உணவில் எந்த அளவுக்கு உப்பு, கோதுமை, சமையல் எண்ணெய் ஆகியவற்றில் ஊட்டச்சத்து சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்ய உத்தரவிட்டிருக்கிறது.
கடந்த ஆண்டு பிரதமர் நரேந்திர மோடி இதற்காக அமைச்சக செயலர்கள் அடங்கிய குழுவொன்றை அமைத்து குழந்தைகளிடம் காணப்படும் ஊட்டச்சத்துக் குறைவை எதிர்கொள்ள ஆலோசனை வழங்கும்படி பணித்திருக்கிறார். அதேபோல, சமையல் எண்ணெய், கோதுமை, உப்பு ஆகியவை இரும்புச் சத்து, வைட்டமின்கள் போன்றவை சேர்க்கப்பட்டதாக மட்டுமே குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், அதன்மூலம் குழந்தைகளிடம் காணப்படும் ஊட்டச்சத்து குறைவு முற்றிலுமாக தடுக்கப்பட வேண்டுமென்றும் பணித்திருக்கிறார். 
ஒருபுறம் ஊட்டச்சத்து குறைவுக்கு எதிராக முனைப்புடன் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும் நரேந்திர மோடி அரசு, இன்னொருபுறம் பேறுகால மகளிருக்கும், பாலூட்டும் தாய்மார்களுக்கும், மூன்று வயதுக்குக் குறைந்த குழந்தைகளுக்கும் நேரடியாக வழங்கப்படும் ஊட்டச்சத்து உணவுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முற்பட்டிருப்பது, அரசின் அணுகுமுறையில் காணப்படும் தெளிவின்மை என்றுதான் கூறவேண்டும். அன்றாட உணவில் பேறுகால மகளிருக்கும், பாலூட்டும் தாய்மார்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் போதிய ஊட்டச்சத்து இல்லை எனும்போது அவர்களுக்கு உணவுப் பொருள்களை வழங்காமல் பணமாக கொடுப்பது எதிர்பார்த்த பலனை வழங்காது.
பெரும்பாலான குடும்பங்களில் பெண்கள் குடும்ப வரவு செலவில் ஈடுபடுவதில்லை. அதனால் அவர்களது வங்கிக் கணக்கில் போடப்படும் பணம் ஊட்டச்சத்து வாங்குவதற்குத்தான் பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு எந்த உறுதியும் இல்லை. அரசிடம் ஊட்டச்சத்துள்ள பொருள்களை அங்கன்வாடிகளின் மூலம் பெறும் பேறுகால மகளிரும், பாலூட்டும் தாய்மார்களும் நிச்சயமாக வசதி படைத்தவர்களாக இருக்க வழியில்லை, அவர்களது அன்றாட உணவுக்கே வழியில்லாதவர்கள். வங்கிக் கணக்கில் அரசு வழங்கும் பணத்தை வீட்டுச் செலவுக்கு பயன்படுத்துவார்களே தவிர, ஊட்டச்சத்து உணவு வாங்க பயன்படுத்த மாட்டார்கள் என்கிற அடிப்படை புரிதல்கூட அரசுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் இல்லாமல் இருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
வசதி படைத்த குடும்பங்களிலேயேகூட பேறுகால மகளிரின் ஊட்டச்சத்து குறித்து கவலைப்படாதபோது, ஊரகப்புறங்களில் உள்ள வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழேயுள்ள குடும்பங்களில் இதுகுறித்து விழிப்புணர்வு இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. இந்தச் சூழலில் அங்கன்வாடிகளின் மூலம் பேறுகால மகளிருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் நேரடியாக ஊட்டச்சத்துள்ள உணவுப் பொருள்களை வழங்குவது மட்டும்தான் இதற்கான தீர்வாக இருக்கும். 
நேரடியாக ஊட்டச்சத்துள்ள உணவை வழங்குவதில் குறைபாடு இருக்கலாம். அந்த குறைபாடுகளைக் களைந்து திட்டத்தை முறைப்படுத்துவதுதான் புத்திசாலித்தனமே தவிர, பணத்தை நேரடியாக வங்கிக் கணக்கில் போட்டு தனது பொறுப்பை அரசு தட்டிக் கழிப்பது எந்தவிதத்திலும் சரியல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/23/பணம்-தீர்வல்ல-2777919.html
2777252 தலையங்கம் பொறுப்பற்ற பேச்சு! ஆசிரியர் Friday, September 22, 2017 01:18 AM +0530 ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுக்குழு ஆண்டுதோறும் நியூயார்க்கில் கூடும்போது, அந்த நகரமே திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருக்கும். உலக நாடுகளின் தலைவர்கள் அனைவரும் நியூயார்க்கில் குவிந்திருப்பார்கள். பெரிய நாடு, சிறிய நாடு என்கிற வேறுபாடு இல்லாமல் பல்வேறு நாடுகளின் அதிபர்கள், பிரதமர்கள், வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர்கள் என்று ஐ.நா. சபையின் உறுப்பினர் நாடுகள் அனைத்திலிருந்தும் பிரதிநிதிகள் நியூயார்க்கிலுள்ள ஐ.நா. சபையில் கூடுவார்கள்.
ஐ.நா. சபையின் பொதுக்குழுவில் உரையாற்றுவது என்பது எந்த ஒரு தலைவருக்கும் பெருமிதம் கொள்ளத்தக்க தருணம். உலக நாடுகளின் பிரதிநிதிகளின் முன்பாக, தங்களது நாட்டின் வெளியுறவுக் கொள்கையைப் பதிவு செய்யவும், சர்வதேசப் பிரச்னைகளில் தங்களது கருத்துகளை வெளிப்படுத்தவும் ஒரு நாட்டின் அதிபருக்கோ, பிரதமருக்கோ கிடைக்கும் அரிய வாய்ப்பு. அதனால் ஐ.நா. சபையின் பொதுக் குழுவில் உரையாற்றக் கிடைக்கும் வாய்ப்பை முறையாகவும், முழுமையாகவும் பயன்படுத்தி தனது ஆளுமையையும் தனது நாட்டின் கௌரவத்தையும் நிலைநாட்ட எந்த ஒரு தலைவரும் தவற விடுவதில்லை.
ஐ.நா. சபையின் பொதுக்குழுவில் சில தலைவர்கள் தங்களது மதிப்பை சர்வதேசத் தரத்துக்கு உயர்த்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். வேறு சிலர் உலக நாடுகளின் பார்வையில் தங்களது செயல்பாட்டால் தங்களைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்ட நிகழ்வுகளும் உண்டு. 
1960-இல் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிய அன்றைய சோவியத் யூனியனின் பிரதமர் நிகிடா குருச்சேவ் தனது காலணியைக் கழற்றி மேசையில் ஆவேசமாக ஓங்கித் தட்டியபோது, கூடியிருந்த உலக நாட்டுத் தலைவர்களின் நகைப்புக்கு உள்ளானார். 2009-இல் லிபியா அதிபர் முகமது கடாஃபி தனது முதலாவது ஐ.நா. உரையின்போது, ஐ.நா.வின் கொள்கை ஆவணத்தைக் கிழித்து எறிந்தார். கூடியிருந்த அத்தனை பேரும் அருவருப்புடன் முகம் சுளித்தனர். இதுபோல எத்தனை எத்தனையோ சம்பவங்கள் ஐ.நா. சபையின் பொதுக்குழு கூட்டத்தின்போது அரங்கேறியிருக்கின்றன. அந்தப் பட்டியலில் அமெரிக்க அதிபர் டொனால்டு டிரம்பின் முதலாவது உரையையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.
உலகத்தின் சர்வ வல்லமையுள்ள ஒரு நாட்டின் தலைவர் பொறுப்பில்லாமல் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுவதை உலகமே வியந்து பார்த்தது. 1960-இல் ஏகாதிபத்திய அடிமைத்தனத்தை குழிதோண்டிப் புதைப்பேன் என்று அன்றைய சோவியத் பிரதமர் நிகிடா குருச்சேவ் வீராவேசமாக முழங்கியதற்கும், இப்போது அமெரிக்க அதிபர் டொனால்டு டிரம்ப் வடகொரியாவை அழித்துக் காட்டுகிறேன் என்று முழங்குவதற்கும் பெரிய வேறுபாடு ஒன்றும் தெரியவில்லை. இரண்டுமே அவர்கள் வகிக்கும் பதவிக்கு, அவர்களது நாட்டின் கௌரவத்துக்கு ஏற்றதாக இல்லை.
அதிபர் டிரம்பின் உரை பல காரணங்களுக்காக குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அமெரிக்க நாட்டின் நிர்வாகம் எந்த ஒரு பிரச்னையையும் பேச்சுவார்த்தையின் மூலம் தீர்க்க வேண்டும் என்கிற கொள்கையைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, அமெரிக்க அதிபர் ஒரு நாட்டை அழித்து விடுவேன் என்று வீராவேசமாக சபதமெடுப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. உறுப்பினர் நாடுகள் என்ன கருதுகின்றன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் ஐ.நா. சபையின் பொதுக்குழு கூடுகின்றதே தவிர, தனி நபர்களின் கருத்துகளைக் கேட்பதற்காக அல்ல என்பதைக்கூட அமெரிக்க நாட்டின் அதிபர் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பது வியப்பாக இருக்கிறது.
வருங்காலக் கூட்டணிகள் இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையேயுள்ள பரஸ்பரத் தேவைகளின் அடிப்படையில்தான் அமையும் என்று குறிப்பிட்டதுடன் அனைத்து நாடுகளின் வருங்காலமும், அவரவர் நிலையில் சுதந்திரமாகவும், பொருளாதார வளத்துடனும், பாதுகாப்புடனும் இருப்பதில்தான் அமையும் என்றும் அதிபர் டிரம்ப் தனது உரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அப்படியானால் 1920-க்கு முன்னால் 'லீக் ஆஃப் நேஷன்ஸ்' என்கிற அமைப்பை உருவாக்கி அதன் மூலம் சர்வதேசப் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காணும் முறைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று அதிபர் டொனால்டு டிரம்ப் கருதுகிறாரா? 
அதிபர் டிரம்பின் உரைக்குப் பிறகு சீனாவும், ரஷியாவும், வடகொரியாவுக்கு எதிரான எந்தவொரு தடையையும் ஆதரிக்காது என்பது மட்டுமல்ல, அந்த நாட்டுக்கு மறைமுக ஆதரவு அளித்தாலும் வியப்படையத் தேவையில்லை. அமெரிக்காவின் ஆதரவு நாடுகளேகூட வடகொரியாவுக்கு எதிரான அணுஆயுதத் தாக்குதலை ஆதரிக்காது. இது கொரிய தீபகற்பத்தில் மிகப்பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தும் என்பதுடன் வடகொரிய அதிபர் கிம் ஜோங்-உன் தற்காப்புத் தாக்குதல் நடத்த முற்பட்டால் அதனால் அமெரிக்காவின் தோழமை நாடுகளான தென்கொரியாவும் ஜப்பானும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும்.
ஜப்பான் வழியாக வடகொரியா ஏவுகணைகளைச் சோதனை செய்தது எந்த அளவுக்கு கண்டனத்துக்குரியதும் அபாயத்துக்குரியதுமான செயலோ, அதற்கு எள்ளளவும் குறையாதது அதிபர் டிரம்பின் மிரட்டல்கள். கொரியா மீது அணுஆயுத தாக்குதல் நடத்தப்படும் என்று அதிபர் டிரம்ப் எச்சரித்திருப்பது வடகொரிய அதிபர் கிம் ஜோங்-உன்னின் கரங்களை உள்நாட்டில் பலப்படுத்தி இருக்கிறது. இதன் மூலம் புதிய பல தடைகளை எதிர்கொள்ள அரசியல் ரீதியாக வடகொரிய மக்களின் மனநிலையை அதிபர் கிம் ஜோங்-உன் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.
ஈரானுடனான அணுஆயுத ஒப்பந்தத்தில் அமெரிக்க அதிபர் டிரம்பின் வற்புறுத்தலால் அமெரிக்கா பின்வாங்குமேயானால், சர்வதேசப் பிரச்னைகளில் சீனாவும், ரஷியாவும் அமெரிக்காவுடன் ஒத்துழைப்பதைத் தவிர்க்கும். அதன் விளைவாக அமெரிக்கா பல தர்மசங்கடங்களை எதிர்கொள்ள நேரிடும். இதுகூடவா தெரியாது அமெரிக்க அதிபர் டிரம்புக்கு?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/22/பொறுப்பற்ற-பேச்சு-2777252.html
2776721 தலையங்கம் வெள்ளத்தில் வாழ்வாதாரம்! ஆசிரியர் Thursday, September 21, 2017 01:30 AM +0530 அன்றைய இந்தியப் பிரதமர் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு சர்தார் சரோவர் அணைக்கு 1961-இல் அடிக்கல் நாட்டியபோது, இன்றைய இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி 11 வயதுச் சிறுவன். 56 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது 67-ஆவது பிறந்த நாளில், சர்தார் சரோவர் அணையைத் தேசத்துக்கு அர்ப்பணித்திருக்கிறார் பிரதமர் மோடி. இத்தனை ஆண்டுகளாக இந்த அணை விவாதப் பொருளாகத் தொடர்ந்ததற்குக் காரணம், வளர்ச்சிக்கும், இயற்கை வளங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புக்கும் இடையிலான போராட்டம்தான்.
1979-இல் நர்மதை நதிநீர் பங்கீட்டு ஆணையம் 3,000 சிறிய, 135 நடுத்தர, 30 பெரிய அணைகளை நர்மதை நதியில் கட்டுவதற்கு அனுமதி வழங்கியது. அவற்றில் நர்மதா சாகர், சர்தார் சரோவர் இரண்டு அணைகளும் அடங்கும். மத்தியப் பிரதேசம், குஜராத், மகாராஷ்டிர மாநிலங்கள் வழியே 1,312 கி.மீ. பாய்ந்து கடைசியில் அரபிக்கடலில் கலக்கிறது நர்மதை நதி. இதன் நடுவே எழுப்பப்பட்டிருக்கும் சர்தார் சரோவர் அணையின் மூலம் குஜராத் மாநிலத்திலுள்ள 21 லட்சம் ஹெக்டேர் விவசாய நிலங்களுக்குப் பாசன வசதியும், அந்த மாநிலத்திலுள்ள 18,144 கிராமங்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களுக்குக் குடிநீர் வசதியும் கிடைக்கும் என்பது எதிர்பார்ப்பு.
எந்தவொரு வளர்ச்சித் திட்டமும், அதனுடன் சில அழிவுகளையும் பாதிப்புகளையும் ஏற்படுத்தாமல் இருப்பதில்லை. அந்தத் திட்டம் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளைத் தொலைநோக்குப் பார்வையில் கருத்தில் கொண்டுதான், வளர்ச்சித் திட்டத்தைத் திட்டமிட வேண்டும் என்பதுதான் பகுத்தறிவின்பாற்பட்ட செயல்.
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு, பெரிய அணைகள் வளர்ச்சியின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டன. அந்தக் கருத்து இப்போது தலைகீழாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. 1950-இல் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, அணைகளை 'இந்தியாவின் ஆலயங்கள்' என்று வர்ணித்தார். காற்றை மாசுபடுத்தாத நீர்மின் நிலையங்களின் மூலம் மின்சாரம் கிடைப்பதுடன், விவசாயத்துக்குத் தொடர்ந்து பாசன வசதியும் இதன் மூலம் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
பண்டித நேருவே, தனது கருத்தைப் பிறகு மாற்றிக் கொண்டார் என்பதுதான் உண்மை. 1958-இல் பெரிய அணைகள் மீதான இந்தியர்களின் பிரமிப்பு அர்த்தமற்றது என்று கூறிய அவர், சிறிய தடுப்பணைகள் அமைப்பதை ஆதரிக்கத் தொடங்கினார். 1957-இல் மாநில முதல்வர்களுக்கு அவர் எழுதிய கடிதத்தில், சுற்றுச் சூழலையும், பல்லுயிர் பெருக்கத்தையும் பாதிக்காத வகையில் மட்டுமே வளர்ச்சிப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
சர்வதேச அளவிலும்கூட, பெரிய அணைகள் கட்டுவது முற்றிலுமாகத் தவிர்க்கப்படுகிறது. பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வாதாரம் அழிக்கப்படுவதுடன், சுற்றுச்சூழலும் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் அதற்குக் காரணம். அமெரிக்காவில் ஆயிரக்கணக்கான அணைகள் அகற்றப்பட்டுவிட்டன என்பது பலருக்கும் தெரியாது. சிறிய அணைகளாகவே இருந்தாலும்கூட அதனால் தண்ணீரின் தரம் குறைகிறது என்றும், சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுகிறது என்றும், 'அமெரிக்கன் ரிவர்ஸ்' என்கிற அமைப்பு தனது அறிக்கையில் குறிப்பிடுகிறது.
அணைகள் அட்லாண்டிக் சாலமன், ஸ்டர்ஜியல்ஸ் உள்ளிட்ட மீன்களின் வழித்தடத்தில் குறுக்கிட்டதால், அந்த மீன் இனங்கள் அழிந்து விட்டிருக்கின்றன. எகிப்தில் கட்டப்பட்ட அஸ்வான் அணையால் நைல் நதி பாயும் பூமியில் விளைச்சல் குறைந்திருப்பதுடன், தொற்றுநோய்கள் உருவாகி இருப்பதாகவும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதுபோன்ற பெரிய அணைகள் கட்டப்படுவதால், பல்லாயிரம் பேர் தங்களது இருப்பிடத்திலிருந்து இடம்பெயர்வதுடன் அவர்களது வாழ்வாதாரமும் சிதைகிறது. வனப்பகுதிகள் அழிகின்றன. பல நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்து வரும் ஆதிவாசிகளின் குடியிருப்புகளைப் போலவே அவர்களது வாழ்க்கையும் அணைநீரில் மூழ்கடிக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவில் இதுவரை இதுபோல் வளர்ச்சித் திட்டங்கள் காரணமாக இடம்பெயர்ந்தோரின் எண்ணிக்கை ஐந்து கோடிக்கும் அதிகம். அவர்களில் பலருக்கு இன்னும் மறுவாழ்வோ, இழப்பீடோ வழங்கப்படவில்லை.
அவர்கள் இழந்த இடங்களின் மதிப்பை சதுர அடிகளின் விலையால் மட்டுமே நிர்ணயித்துவிட முடியாது. அந்த மண்ணுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாற்றையும், உணர்வுபூர்வமான பிணைப்பையும் இழப்பீடு கொடுத்து ஈடுகட்டிவிடவா முடியும்? 1963-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதி கட்டிமுடிக்கப்பட்ட பக்ராநங்கல் திட்டத்தால் இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு இன்னும்கூட இழப்பீடு முழுமையாக வழங்கப்படாத நிலையில், சர்தார் சரோவரால் இடம்பெயர்ந்தவர்கள் எப்போது இழப்பீடும், மறுவாழ்வாதாரமும் பெறப் போகிறார்கள்?
குஜராத் சட்டப்பேரவைக்குத் தேர்தல் வர இருப்பதால்தான், இப்போது அவசர அவசரமாக சர்தார் சரோவர் அணைக்குத் திறப்பு விழா நடத்தப்பட்டிருக்கிறது என்கிற குற்றச்சாட்டில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. குஜராத்திலுள்ள சுமார் 18,144 கிராமங்களுக்குப் பாசன வசதி அளிக்கப்போகும் சர்தார் சரோவர் அணைத் தண்ணீரைக் கொண்டு செல்ல இன்னும் 20% வாய்க்கால் வெட்டும் பணிகள்கூட முடிந்தபாடில்லை. ஆனால், நம்பிக்கை விதைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் மூலம் தேர்தலில் வாக்குகள் அறுவடை செய்யப்படலாம்.
13,385 ஹெக்டேர் வனப்பகுதியும், வளமான விவசாய நிலங்களும், லட்சக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வாதாரமும் அழிக்கப்பட்டு சர்தார் சரோவர் அணை தேசத்துக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/21/வெள்ளத்தில்-வாழ்வாதாரம்-2776721.html
2776028 தலையங்கம் வானமே கூரையாய்... ஆசிரியர் Wednesday, September 20, 2017 01:02 AM +0530 இந்தியாவின் நகர்ப்புறங்கள் மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தால் விரிவடைந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. பார்க்கும் இடமெல்லாம் பெருகிவரும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், அதிகரித்துவிட்ட வாகனங்களால் ஏற்படும் போக்குவரத்து நெரிசல்களும் மட்டும்தான் நமது கண்களுக்கு தென்படுகின்றன. கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலத்தில் பெருகிவிட்டிருக்கும் குடிசைப் பகுதிகளும், இருப்பதற்கு இடமில்லாமல் தெருவோரங்களில் தஞ்சமடைந்திருக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்திருப்பது குறித்து யாரும் கவனத்தில் கொள்வதாகத் தெரியவில்லை. 
நகர்ப்புற ஏழைகளின் வறுமையைக் குறைக்கவும், அவர்களது பிரச்னைகளைத் தீர்க்கவும் 2013-ஆம் ஆண்டு தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டத்தை மத்திய அரசு அறிவித்தது. இந்தத் திட்டத்தின் அடிப்படைக் குறிக்கோள், நகர்ப்புறங்களில் வீடில்லாமலும் அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமலும் வாழும் ஏழை, எளியோரின் நலனைப் பேணுதல். வீடில்லாதவர்களுக்கு குறைந்தக் கட்டணத்தில் இரவு நேரத் தங்கும் விடுதிகள் அமைத்துக் கொடுப்பது, புறம்போக்குப் பகுதி குடிசைகளில் வாழ்பவர்களின் அடிப்படை சுகாதாரத்தையும், தேவைகளையும், மருத்துவ வசதிகளையும் உறுதிப்படுத்துவது என்று தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டம் பல இலக்குகளை நிர்ணயித்து செயல்படும் என்று கூறப்பட்டது.
தெருவோரம் வசிப்போர், வெட்டவெளியில் வசிப்பவர்கள், மேம்பாலங்கள், ஆறு மற்றும் சாக்கடை ஓரங்களில் வசிப்பவர்கள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், மண்டபங்கள், ரயில் மற்றும் போக்குவரத்து நிலையங்கள் ஆகியவற்றைத் தங்குதலுக்காகத் தஞ்சமடைபவர்கள் என்று வீடில்லாதவர்களுக்கு விளக்கம் அளிக்கிறது அரசின் குறிப்பு. இவர்களுக்கெல்லாம் குடியிருக்க வீடுகள் அமைத்துக் கொடுக்க முடியாமல் போனாலும், தங்கும் விடுதிகளாவது அமைத்துத் தர வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையைப் பல தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே வலியுறுத்தி வருகின்றன. ஆனாலும்கூட இதுவரை ஆக்கபூர்வமாக எந்தவொரு முயற்சியும் வெற்றி பெற்றதாகத் தெரியவில்லை.
கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், வீடில்லாமல் தெருவோரங்களையும், பொது இடங்களையும் தஞ்சமடைந்து வானமே கூரையாக வாழுகின்ற மக்கள் குறித்து கணக்கெடுப்பு ஒன்று அரசால் நடத்தப்பட்டது. அதன்படி இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 17.7 லட்சம் பேர் தங்க இடம் இல்லாதவர்கள் என்கிற புள்ளிவிவரம் சேகரிக்கப்பட்டது. உண்மை நிலை இதைவிட சில மடங்குகள் அதிகமாக இருக்கும் என்றாலும், தெருவோர வாசிகள் குறித்த அதிகாரபூர்வக் கணக்கெடுப்பு ஒன்று நடத்தப்பட்டது என்கிற அளவில் அரசின் முயற்சி வரவேற்புக்குரியது. 
2001 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புக்கும், 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புக்கும் இடையிலான பத்து ஆண்டுகளில், குடியிருக்க வழியில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை கிராமப்புறங்களில் குறைந்திருக்கிறது என்பது ஆறுதலுக்குரியது. ஊரகப்புறங்களில் வீடில்லாமல் தெருவோரங்களில் வசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை 28 விழுக்காடு குறைந்திருக்கிறது என்றால், நகர்ப்புறத் தெருவோர மற்றும் குடிசைவாசிகளின் எண்ணிக்கை 20 விழுக்காடு அதிகரித்திருக்கிறது என்பதிலிருந்து, கிராமப்புறங்களில் வீடில்லாதோரின் எண்ணிக்கை குறைந்ததற்கான காரணத்தை ஊகித்துக் கொள்ளலாம். வேளாண்மை நடைபெறாததால் கிராமப்புறங்களில் வேலைவாய்ப்புகள் குறையும்போது மக்கள் கூலிவேலை செய்து பிழைப்பதற்காக நகர்ப்புறங்களுக்கு இடம் பெயர்கிறார்கள் என்பதைதான் இது தெளிவுபடுத்துகிறது.
கடந்த ஆண்டு இந்தப் பிரச்னை பொதுநல வழக்காக உச்சநீதிமன்றத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது மத்திய - மாநில அரசுகளின் அக்கறையின்மையை நீதிமன்றம் வன்மையாகக் கண்டித்தது. போதிய நிதி ஒதுக்கீடு இருந்தும்கூட நகர்ப்புற ஏழைகளுக்குப் பாதுகாப்பான இரவு நேர உறைவிடங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுக்காததை நீதிமன்றம் கண்டித்தபோதுதான் மாநில அரசுகள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் நிதியை பயன்படுத்தாமல் மடைமாற்றம் செய்வது வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.
மத்திய அரசின் தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டத்தில் இந்தியாவிலுள்ள 790 நகரங்கள் இடம் பெறுகின்றன. இதற்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் ரூபாய் ஆயிரம் கோடியும் முழுமையாக செலவிடப்படாமல் வேறுவேறு திட்டங்களுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஒதுக்கீடு நகர்ப்புற வீடில்லாதவர்களுக்கானது மட்டுமல்லாமல் ஏனைய செயல்பாடுகளுக்குக்கும்கூட என்கிற மத்திய அரசின் வாதத்தை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. 
நீதிபதிகள் மதன் லோக்கூர், தீபக் குப்தா ஆகியோர் முன் இந்த பொதுநல வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தபோது அரசின் மெத்தனம் கடும் கண்டனத்துக்கு உள்ளானது. 2016 - 17இல் மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிதியில் ரூ.412 கோடி செலவிடப்படாத நிலையில், 2017-18 நிதியாண்டில் மீண்டும் ரூ.228 கோடி வழங்கப்பட்டிருப்பது குறித்து நீதிபதிகள் கேள்வி எழுப்பினர். தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டத்தின்கீழ் ஒதுக்கப்படும் நிதி மாநில அரசுகளால் எப்படி செலவிடப்படுகிறது என்பது குறித்துக் கணக்குத் தணிக்கைக் குழு மூலம் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்றும், நிதி ஒதுக்கீடு முறையாக பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்பது குறித்து விசாரணை நடத்த வேண்டுமென்றும் நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டனர். 
நிதி ஒதுக்கீடு செய்வதால் மட்டுமே தீர்வு கிடைத்துவிடாது. தெருவோர வாசிகளும் இந்தியக் குடிமக்கள்தான் என்பதை நினைவில் நிறுத்தி ஆட்சியாளர்கள் செயல்பட்டால் மட்டுமே, இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு கிடைக்கும்; தெருவோரம் வசிக்கும் அடித்தட்டு மக்களுக்கும் நியாயம் கிடைக்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/20/வானமே-கூரையாய்-2776028.html
2775416 தலையங்கம் சொன்னால் போதாது ஆசிரியர் Tuesday, September 19, 2017 01:26 AM +0530 பெட்ரோல், டீசல் ஆகியவற்றை விரைவிலேயே ஜி.எஸ்.டி.யில் இணைப்பது குறித்து மத்திய அரசு சிந்திக்கத் தொடங்கியிருப்பது வரவேற்புக்குரிய மாற்றம். இதன் மூலம் நாடு முழுவதும் ஒரே சீரான விலையில் பெட்ரோல், டீசல் விற்பனை செய்யப்படுவதும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் அதனால் நுகர்வோர் பயன் அடைவார்கள். மாநில அரசுகள் எந்த அளவுக்கு இதற்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் என்பதும், மத்திய அரசு முழு மனதுடன் இதை அமல்படுத்த முற்படுமா என்பதும் கேள்விக்குரியது.
2012-இல் கச்சா எண்ணெய் பீப்பாய் ஒன்றுக்கு 120 டாலர் கொடுத்து இறக்குமதி செய்து கொண்டிருந்தபோது இந்தியாவிலுள்ள பெட்ரோல் பங்குகளில் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் ரூ.65-க்கு விற்பனை செய்யப்பட்டது. இன்று சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை பீப்பாய் ஒன்றுக்கு சுமார் 50 டாலராகக் குறைந்திருக்கும் நிலையில், பெட்ரோலின் சில்லறை விற்பனை விலை ரூ.70-க்கும் அதிகம். 
இன்று பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.70.51, டீசல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.58.91 என்கிற நிலையில் தில்லியிலும், பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.73.09, டீசல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.62.05 என்கிற நிலையில் சென்னையிலும் சில்லறையில் விற்கப்படுகிறது. நரேந்திர மோடி அரசு பதவியேற்ற மே 26, 2014 அன்று, தில்லியில் பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.71.41, டீசல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.56.71 என்கிற நிலையிலும், சென்னையில் பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.74.60, டீசல் விலை லிட்டருக்கு ரூ.60.50 என்கிற நிலையிலும் காணப்பட்டது. இதே காலகட்டத்தில் இந்திய கச்சா எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் இறக்குமதி செய்யும் கச்சா எண்ணெயின் விலை பீப்பாய் ஒன்றுக்கு 108.02 டாலரிலிருந்து 53.83 டாலராகக் குறைந்தும்கூட அந்த வீழ்ச்சியின் பயன் நுகர்வோருக்குக் கிட்டவில்லை.
பெட்ரோல், டீசலின் விலையை சர்வதேச விலையுடன் இணைத்து நாள்தோறும் நிர்ணயிப்பது என்கிற வழக்கம் கடந்த ஜூன் 16-ஆம் தேதி முதல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து கடந்த மூன்று மாதங்களில் பெட்ரோல், டீசல் விலை சுமார் 5% அதிகரித்திருக்கிறது. சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை பீப்பாய் ஒன்றுக்கு 7.89 டாலர் அதிகரித்திருக்கிறது என்று இந்த விலை உயர்வை பெட்ரோலிய நிறுவனங்கள் நியாயப்படுத்த முற்பட்டாலும்கூட, தளர்த்தப்பட்ட விலைக் கட்டுப்பாட்டின் பயன் பொதுமக்களை முழுமையாகச் சென்றடையவில்லை என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.
சர்வதேச அளவிலான கச்சா எண்ணெய் விலைச் சரிவின் பயன் பொதுமக்களை போய்ச் சேராததற்கு முக்கியமான காரணம் மத்திய, மாநில அரசுகள் ஒவ்வொரு கச்சா எண்ணெய் விலை குறைப்புக்கும் ஏற்ப கலால் வரி, விற்பனை வரி ஆகியவற்றை அதிகரித்ததுதான். பெட்ரோல் மீதான கலால் வரி லிட்டர் ஒன்றுக்கு ரூ.9.48-லிருந்து ரூ.21.48 ஆகவும், டீசல் மீதான கலால் வரி லிட்டர் ஒன்றுக்கு ரூ.3.56-லிருந்து ரூ.17.33 ஆகவும் அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னொரு வகையில் சொல்லப் போனால் சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலைச் சரிவின் பயனை எல்லாம் அரசு தனது நிதி வருவாயை பெருக்கிக் கொள்ள பயன்படுத்திக் கொண்டதே தவிர, பொதுமக்களுக்கு அதன் பயனைத் தரவில்லை. 
அரசின் கலால் வரி வருவாய் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் ரூ.99,184 கோடியிலிருந்து ரூ.2 லட்சத்து 42 ஆயிரத்து 691 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது என்பதிலிருந்து பெட்ரோல், டீசல் பயனீட்டாளர்களைவிட அரசுதான் இதனால் பயன் அடைந்திருக்கிறது என்பது தெளிவு. ஆண்டொன்றுக்கு 3.2 கோடி கிலோ லிட்டர் பெட்ரோலும், 9 கோடி கிலோ லிட்டர் டீசலும் விற்பனையாவதால் இதிலிருந்து கிடைக்கும் பல்வேறு வரிகளின் மூலம் மத்திய, மாநில அரசுகள் ரூ.1 லட்சத்து 62 ஆயிரம் கோடிக்கும் அதிகமாக வருவாய் ஈட்டுகின்றன என்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம் என்பதை ஆட்சியாளர்கள்தான் விளக்க வேண்டும்.
பெட்ரோல், டீசல் ஆகியவற்றுக்கு உலகிலேயே மிக அதிகமாக வரி விதிக்கும் நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா திகழ்கிறது. இந்தியாவில் பயனீட்டாளர்கள் பெட்ரோல், டீசலுக்காக தரும் விலை பாகிஸ்தான், இலங்கை, வங்கதேசம், நேபாளம் உள்ளிட்ட தென் ஆசிய நாடுகளின் விலையைவிட 60% அதிகம்.
தினசரி விலை நிர்ணயம் என்கிற முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால் பெட்ரோல், டீசல் விலையில் ஏற்பட்டிருக்கும் விலையேற்றம் குறித்தோ, மிக அதிகமான அளவு வரி விதிப்பு செய்யப்படுகிறது என்பது குறித்தோ மக்கள் மத்தியில் பெரிய அளவில் எழுச்சி எழாமல் தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது அரசின் ராஜதந்திரம்.
கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் பெட்ரோல், டீசல், சமையல் எரிவாயு ஆகியவற்றுக்கான மானியம் 86% குறைந்திருக்கிறது. மத்திய, மாநில வரிகள் பெட்ரோல் மீது 112%-ம், டீசல் மீது 300%-ம் அதிகரித்திருக்கிறது. இதற்கு மத்திய பெட்ரோலியத் துறை அமைச்சர் கூறும் காரணங்கள் இரண்டு. முதலாவது, கட்டமைப்பு வசதிகளை பெருக்குவதற்காகவும், வளர்ச்சிப் பணிகளுக்காகவும் மத்திய அரசுக்கு நிதி ஆதாரம் தேவைப்படுகிறது என்பது. இரண்டாவது, இதன் மூலம் பெட்ரோல், டீசல் பயன்பாட்டை குறைப்பதும், தனியார் வாகனப் பயன்பாடு குறைக்கப்பட்டு காற்று மாசு கட்டுப்படுத்தப்படும் என்பதும். இவை இரண்டுமே வலுவான காரணிகள் அல்ல.
பெட்ரோல், டீசலுக்கு அதிகப்பட்ச 28% ஜி.எஸ்.டி. வரி விதிப்பை அறிமுகப்படுத்தி சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலைக் குறைவின் பயனை பயனீட்டாளர்களுக்கும் வழங்க அரசு முற்படுவதுதான் பாராட்டுக்குரிய முடிவு!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/19/சொன்னால்-போதாது-2775416.html
2774865 தலையங்கம் காலத்தின் கட்டாயம்! ஆசிரியர் Monday, September 18, 2017 02:49 AM +0530 ஜப்பான் பிரதமர் ஷின் ஸோ அபேயின் அரசுமுறைப் பயணம் வெற்றிகரமாக முடிவடைந்திருக்கிறது. ஜப்பான் பிரதமரின் இப்போதைய இந்திய விஜயம் குறித்து காந்தி நகருக்கும் மும்பைக்கும் இடையே அதிவிரைவு புல்லட் ரயில் இயக்கப்படுவது குறித்த ஒப்பந்தம் பற்றி மட்டும்தான் அதிகமாக பேசப்படுகிறது. ஆனால், இந்த விஜயத்தின் பின்னணியில் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கூடிய பொருளாதார, ராஜதந்திர முடிவுகள் பல இருக்கின்றன.
இதற்கு முன்னால் பலமுறை ஜப்பானிய பிரதமர் ஷின் ஸோ அபே இந்திய பிரதமர் மோடியை சந்தித்திருந்தாலும்கூட டோக்கா லாம் பிரச்னைக்குப் பிறகு நடைபெற்றிருக்கும் சந்திப்பு என்பதால் இருதரப்பு விவாதத்தில் சீனாதான் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது என்பதை சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை. டோக்கா லாம் பிரச்னையில் இந்தியாவும் சீனாவும் கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுத்திருந்த நேரத்தில் அந்த இரண்டு மாதங்களும் இந்தியாவுக்கு வெளிப்படையான ஆதரவை அளித்த நாடு ஜப்பான் மட்டுமே என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 
டோக்கா லாம் பிரச்னையில் ஜப்பான் இந்தியாவை முழுமையாக ஆதரிப்பதற்கு காரணம் இருக்கிறது. ஜப்பானின் பகுதியான சென்காகூ தீவுகளை டோக்கா லாம் போலவே சீனா சொந்தம் கொண்டாடுகிறது. இந்தியா, ஜப்பான் மட்டுமல்லாமல் தென் சீனக் கடலிலுள்ள வேறு சில பகுதிகளையும் சீனா சொந்தம் கொண்டாடும் நிலையில், அந்த நாட்டின் ஏகாதிபத்திய எண்ணத்துக்கு முட்டுக்கட்டைபோட ஜப்பானுக்கு இந்தியாவின் துணை தேவைப்படுகிறது. 
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு அமெரிக்காவைத் தனது பாதுகாப்புக்கு முழுமையாக நம்பி வந்த ஜப்பான், இப்போது தன்னிச்சையான முடிவுகளை எடுக்கும் நாடாக பிரதமர் ஷின் ஸோ அபேயின் தலைமையில் புதியதொரு பாதையை வகுக்க முற்பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவும், அதிபர் டிரம்பின் தலைமைக்குப் பிறகு பிற நாடுகளுக்கு உதவுவது என்கின்ற தனது கொள்கையை மாற்றிக் கொண்டு விட்டிருக்கிறது. இந்த சூழலில் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ள ஆசியாவின் வளர்ந்து வரும் இன்னொரு பெரிய பொருளாதாரமான இந்தியாவின் நெருக்கம் ஜப்பானுக்கு தேவைப்படுகிறது. 
காந்தி நகரில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் பிரதமர் ஷின் ஸோ அபேயும் வெளியிட்டிருக்கும் கூட்டறிக்கை நிச்சயமாக சீனாவை நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கூர்ந்து கவனிக்கத் தூண்டியிருக்கும். இந்தியா, ஜப்பான் இரண்டு நாடுகளுக்குமே வட கொரியா மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கும் என்றும், வட கொரியாவின் அணு ஆயுத முயற்சிகளுக்கு ஆதரவளிக்கும் நாடுகளுக்குக் கண்டனம் தெரிவித்திருப்பதும் சீனாவுக்கு எதிரான மறைமுகத் தாக்குதல். அதேபோல, தீவிரவாதக் குழுக்கள் பட்டியலில் ஜெய்ஷ் இ முகமதுவை சேர்ப்பதை நிராகரிக்கும் சீனாவை மறைமுகமாக தாக்குகிறது வன்முறைக்கு எதிரான தீர்மானம். தென் சீனக் கடல் பகுதியை யாரும் சொந்தம் கொண்டாடுவதற்குக் கண்டனம் தெரிவித்திருக்கும் கூட்டறிக்கை சீனாவைத்தான் கண்டிக்கிறது என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. 
இந்தியாவை ஜப்பான் ஒரு பொருட்டாக மதிக்க தொடங்கியது அமெரிக்கா இந்தியாவுடன் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டதற்கு பிறகுதான். அமெரிக்கா, இந்தியாவுடன் நெருங்குகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்ட ஜப்பான் அதன் பின்னால் இருக்கும் ராஜதந்திரத்தையும் புரிந்து கொள்ளத் தவறவில்லை. சர்வதேச உறவுகளில் அமெரிக்காவைப் பின்பற்றும் ஜப்பான், இந்தியாவுடன் தானும் நெருக்கத்தை அதிகரித்துக் கொண்டதில் வியப்பொன்றுமில்லை. 
அமெரிக்காவிலிருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் வெளிநாடுகளுக்கு இடம்பெயர்வதையும் தங்களது தொழிற்சாலைகளை அமெரிக்காவுக்கு வெளியே நிறுவுவதையும் விரும்பாத டொனால்டு டிரம்ப் நிர்வாகம், போயிங், லாக்ஹீட் மார்ட்டின் ஆகிய நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் ஜெட் போர் விமானங்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளை நிறுவ அனுமதி வழங்கியிருக்கிறது எனும்போது எந்த அளவுக்கு அமெரிக்கா இந்தியாவை தனது நட்பு நாடாகக் கருதுகிறது என்பதை ஜப்பான் தெரிந்து கொண்டது.
இந்திய - ஜப்பான் உறவில் மிகப்பெரிய தடையாக இருந்தது இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையேயான அணுசக்தி ஒப்பந்தம்தான். அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடாத எந்தவொரு நாட்டுடனும் ஜப்பான் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வதில்லை. அதனால் பல ஆண்டுகளாக இந்தியாவுக்கும் ஜப்பானுக்கும் இடையேயான அணுசக்தி ஒப்பந்தம் இழுபறியாகவே இருந்து வந்தது. இப்போது ஜப்பான் தனது நிபந்தனைகளையெல்லாம் தளர்த்திக் கொண்டு இந்தியாவுடன் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ள முன்வந்திருக்கிறது. 
இந்தியாவுக்கான அந்நிய நேரடி முதலீட்டில் மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கும் ஜப்பான்தான் இந்தியாவுக்கு மிக அதிகமான நிதி உதவி அளிக்கும் நாடாகத் திகழ்கிறது. அதேநேரத்தில் இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையேயான வர்த்தகம் குறைந்து வருவது கவனத்துக்குரியது. ஜப்பான் பிரதமரின் இந்திய விஜயத்தின் விளைவாக வர்த்தக உறவு மேம்படுவதுடன் ஆசியாவில் சீனாவுக்கு நிகரான சக்தியாக இந்தக் கூட்டணி உயருமேயானால் அது நிச்சயமாக இந்தியாவுக்குப் பொருளாதார ரீதியாகவும், தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் பயன் அளிக்கும்.
அதேநேரத்தில் இரண்டு நாடுகளுமே வர்த்தக உறவு காரணமாக சீனாவைப் பகைத்துக் கொள்ள முடியாத இக்கட்டில் சிக்கியிருக்கின்றன என்பதையும், சீனா தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக உலகில் உயர்ந்திருக்கிறது என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/18/காலத்தின்-கட்டாயம்-2774865.html
2774050 தலையங்கம் வேண்டும்தான், ஆனால்... ஆசிரியர் Saturday, September 16, 2017 02:57 AM +0530 ஜப்பான் பிரதமர் ஷின்ஸோ அபேயின் இந்திய விஜயத்தின் முடிவில், விமானப் போக்குவரத்து, அணுசக்தி, வர்த்தகம், அறிவியல் தொழில்நுட்பம் என்று 15 ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகி இருக்கின்றன என்றாலும்கூட, ஆமதாபாத் -மும்பைக்கு இடையே அதிவிரைவு புல்லட் ரயில் ஒப்பந்தம்தான் பரவலான எதிர்பார்ப்பையும் வரவேற்பையும் பெற்றிருக்கிறது. இந்த அதிவிரைவு ரயில் திட்டத்தின் மூலம் இந்தியாவின் ரயில்வே துறை நவீனப்படுத்தப்படுவதுடன் இந்தியாவின் மேற்கு பகுதியில் தொழில் வளர்ச்சியும் கட்டமைப்பு வளர்ச்சியும் மேம்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இந்தியாவின் முதல் ரயில் 1853-இல் மும்பைக்கும் தாணேக்கும் இடையே உள்ள 34 கி.மீ. தூரத்தை ஒரு மணி நேரத்தில் கடந்தது. 160 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போதும்கூட இந்திய ரயில்வேயின் சராசரி வேகம் இரட்டிப்பாகி இருக்கிறது, அவ்வளவே. இந்தியாவின் மிக அதிவிரைவு ரயிலான தேஜஸ் ஒரு மணி நேரத்துக்கு 160 கி.மீ. வேகத்தில் விரைகிறது. அரசின் இப்போதைய அதிவிரைவு ரயில்வே திட்டம் முழுமை பெற்றால், 2022-இல் அதைவிட இரட்டிப்பு வேகத்தில் புல்லட் ரயில் பயணிக்கும்.
மும்பைக்கும் ஆமதாபாத்துக்கும் இடையேயான 508 கி.மீ. தூரத்தை 2 அல்லது 3 மணி நேரத்தில் புல்லட் ரயில் கடக்கும். ஷினாகாசென் டெக்னாலஜிஸ் நிறுவனம் நம்பிக்கைக்கும் தொழில்நுட்பத்துக்கும் பெயர் போனது. 1964-இல் தொடங்கப்பட்ட அந்த நிறுவனத்தின் புல்லட் ரயில் திட்டம் இதுவரை ஒரு விபத்தைக் கூட சந்தித்ததில்லை என்பதும், அதன் சராசரி காலதாமத நேரம் ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவு என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
மத்திய ரயில்வே அமைச்சகத்தின் எதிர்பார்ப்பின்படி மும்பை - ஆமதாபாத் அதிவிரைவு புல்லட் ரயில் நாளொன்றுக்கு 35 ஆயிரம் பயணிகளுக்கும் அதிகமானோரை 2023-இல் ஈர்க்கும். ரயிலில் பயணிப்பதை விட்டுவிட்டு விமானத்தில் பயணிக்கத் தொடங்கியிருப்போரை மட்டுமல்லாமல், சாலை போக்குவரத்து பயணிகளையும் இந்த புல்லட் ரயில் ஈர்க்கும் என்று அரசு எதிர்பார்க்கிறது. விமானப் பயணத்தை போல் அல்லாமல் மும்பைக்கும் ஆமதாபாத்துக்கும் இடையே உள்ள பல சிறு நகரங்களை இந்த ரயில் இணைப்பதால், வழிநெடுக உள்ள பகுதிகளின் பொருளாதாரம் மேம்படும் என்றும், ஏறத்தாழ 40 ஆயிரம் புதிய வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கப்படும் என்றும் இந்த அதிவிரைவு புல்லட் ரயில் திட்டம் குறித்து அரசு எதிர்பார்க்கிறது.
பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் "இந்தியாவை உருவாக்குவோம்' திட்டத்திற்கு வலு சேர்க்கும் வகையில் இந்த நவீன புல்லட் ரயில் திட்ட தொழில்நுட்பத்தை இந்தியாவுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஜப்பான் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. இதைத் தொடர்ந்து ஏனைய பல துறைகளிலும் ஜப்பானின் தொழில்நுட்பம் இந்தியாவுக்கு கிடைக்கக் கூடும் என்பது இந்த ஒப்பந்தத்தினால் கிடைக்கும் நன்மை.
புல்லட் ரயில் திட்டத்தைப் பொருத்தவரை இந்தியாவுடன் இந்த ஒப்பந்தத்தை செய்து கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் ஜப்பானுக்கு இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இந்தோனேசியாவும் தாய்லாந்தும், ஜப்பானை நாடாமல் சீனாவுடன் புல்லட் ரயிலுக்கான ஒப்பந்தத்தை செய்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், வளர்ந்து வரும் மிகப்பெரிய பொருளாதாரமான இந்தியாவுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வதன் மூலம் புல்லட் ரயில் தொழில்நுட்பத்தில் தனது முக்கியத்துவத்தை ஜப்பான் நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.
புல்லட் ரயில் ஒப்பந்தம் குறித்து காங்கிரஸ் கட்சி விமர்சனங்களை முன்வைத்திருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. மும்பை - ஆமதாபாத் புல்லட் ரயில் திட்டம் மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான முந்தைய இரண்டு முற்போக்கு கூட்டணி ஆட்சியிலும் பவன் பன்சல், மல்லிகார்ஜுன கார்கே ஆகியோர் ரயில்வே அமைச்சர்களாக தாக்கல் செய்த நிதிநிலை அறிக்கையில் இடம்பெற்றிருந்தது என்பதை அந்தக் கட்சி மறந்திருக்க முடியாது.
அதேநேரத்தில் இந்திய ரயில்வே தொடர்பான வேறு சில நடைமுறை உண்மைகளை நாம் சிந்திக்காமலும் இருக்க முடியவில்லை. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நடந்த இரண்டு விபத்துகள் காரணமாக முந்தைய ரயில்வே அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபு தார்மிக பொறுப்பேற்று பதவி விலகினார். கடந்த செப்டம்பர் 3-ஆம் தேதி மத்திய ரயில்வே அமைச்சராக பியூஷ் கோயல் பதவியேற்று இரண்டு வாரங்கள் கூட ஆகவில்லை. மூன்று ரயில் விபத்துகள் நடந்தேறி விட்டிருக்கின்றன.
தண்டவாளங்களை மேம்படுத்துதல், பாலங்களை உறுதிப்படுத்துதல், சேவை மற்றும் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துதல், தொடர்ந்த செப்பனிடல், மேம்படுத்துதல் என்று ரயில்வேத் துறையை நவீனப்படுத்த மிகப்பெரிய முதலீடு தேவைப்படுகிறது. இதற்கெல்லாம் எந்த நாடும் உதவ முன்வராது. ஒருபுறம் புல்லட் ரயில் இயக்க ஆசைப்படும் ரயில்வே துறை ஏற்கெனவே இருக்கும் கட்டமைப்பு வசதியை மேம்படுத்த என்ன செய்யப் போகிறது என்கிற கேள்வியை நாம் எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.
ஜப்பானைப் பொருத்தவரை அதிலும் குறிப்பாக, இப்போதைய பிரதமர் ஷின்úஸா அபேயை பொருத்தவரை இந்தியாவுடன் அவருக்கு உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம் உண்டு. 1950-இல் ஜப்பான் பிரதமராக இருந்த அவரது தாத்தா நோபுசுக்கே கிஷி, இரண்டாவது உலகப் போருக்குப் பிறகு சர்வதேச அளவில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஜப்பானை அன்றைய இந்திய பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு தனிமைப்படுத்த மறுத்ததை நன்றியுடன் அடிக்கடி நினைவுகூறுவார் என்பதுதான் அதற்குக் காரணம். புல்லட் ரயில் வேகத்தில்
இல்லாவிட்டாலும் இந்திய ரயில்வேயின் வேகத்திலாவது இந்திய - ஜப்பான் உறவு மேம்படுகிறது என்பதுவரை மகிழ்ச்சி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/16/வேண்டும்தான்-ஆனால்-2774050.html
2773376 தலையங்கம் நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே... ஆசிரியர் Friday, September 15, 2017 01:14 AM +0530 இலவசமாகவும் கட்டாயமாகவும் கல்வி பெறுவது இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு குழந்தையின் உரிமை என்று கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டத்தை உருவாக்கிய அரசு, அந்த குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை ஏனோ பள்ளி நிர்வாகங்களுக்கே வழங்கிவிட்டிருக்கிறது. பள்ளி நிர்வாகம் தங்கள் கல்விச்சாலையில் பயிலும் மாணவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் என்கிற நம்பிக்கையில்தான் பெற்றோர்களும் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கூடங்களுக்கு அனுப்புகிறார்கள். ஆனால், பள்ளிக்கூடங்கள் சட்டத்தின் உணர்வையோ, பெற்றோர்கள் தங்கள் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையையோ குறித்துக் கவலைப்படாமல் செயல்படுகின்றன என்பதைத்தான் தில்லியை அடுத்த குருகிராமில் இயங்கும் ரயான் உறைவிடப் பள்ளியில் அரங்கேறியிருக்கும் கோர சம்பவம் உணர்த்துகிறது.
கடந்த வெள்ளிக்கிழமை ரயான் உறைவிடப் பள்ளியில் பயிலும் பிரத்யுமன் தாக்கூர் என்கிற ஏழு வயதுச் சிறுவன், அந்தப் பள்ளியில் பணிபுரியும் வாகன நடத்துநரான அசோக்குமார் என்பவரால் கொல்லப்பட்டிருக்கும் சம்பவம் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையே உலுக்கிவிட்டிருக்கிறது. தனது பாலியல் இச்சைக்கு உடன்பட மறுத்த அந்தச் சிறுவன் கழிப்பறையில் பேருந்து நடத்துநரால் கொல்லப்பட்டிருப்பது ரத்தத்தை உறையவைக்கும் கொடூர நிகழ்வு.
குருகிராமில் செயல்படும் ரயான் உறைவிடப் பள்ளியில் பல பாதுகாப்புக் குறைபாடுகள் காணப்படுகின்றன. கழிப்பறையை பயன்படுத்தும் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கக் காவலாளிகள் யாரும் நியமிக்கப்படவில்லை. மாணவர்கள் மட்டுமல்லாமல், ஆசிரியர்கள் அல்லாத ஊழியர்களும் அதே கழிப்பறைகளை பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தனர். அதனால் குழந்தைகள் பாலியல் இச்சைக்கு உட்படுத்தப்படுவதற்கான சூழல் காணப்பட்டது.
ஏழு வயது பிரத்யுமன் தாக்கூரின் கொலையாளி எந்தவித சோதனையோ கண்காணிப்போ இல்லாமல் கத்தியுடன் பள்ளிக்கூடத்திற்குள் வளைய வருவது தங்கு தடையில்லாமல் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது. ரயான் உறைவிடப் பள்ளியில் பணிபுரியும் ஊழியர்களின் பின்னணி குறித்து, காவல்துறையிலிருந்து விவரங்கள் பெறப்படவில்லை. கண்காணிப்பு கேமராக்கள் ஆங்காங்கே பொருத்தப்பட்டிருந்தும்கூட அவை செயல்படுகின்றனவா என்பது கண்காணிக்கப்படவில்லை.
அசோக்குமார் என்கிற பேருந்து நடத்துநரான அந்தக் கொலையாளி, மாணவர்கள் பயன்படுத்தும் அதே கழிப்பறையை பயன்படுத்தியதும், அதில் நுழைந்ததும் பள்ளி சிறார்களின் பாதுகாப்பு குறித்த குருகிராம் காவல்துறையினரின் வழிகாட்டுதலை மீறிய செயல். காவல்துறையினரின் அறிவுறுத்தலின்படி பள்ளிகளில் வேலைபார்க்கும் அல்லது ஒப்பந்த அடிப்படையில் பணியாற்றும் வாகன ஓட்டுநர்களும், நடத்துநர்களும் குறிப்பிட்ட இடங்களில் மட்டுமே நுழைய முடியும். அப்படியிருக்கும்போது ரயான் உறைவிடப் பள்ளியில் அசோக்குமார் என்கிற அந்த வாகன நடத்துநர் எப்படி மாணவர்கள் பயன்படுத்தும் கழிப்பறையில் நுழைந்தார் என்பது குறித்தும், கத்தியுடன் அந்தப் பள்ளிக்குள் அவரால் எப்படி வளைய வரமுடிந்தது என்பது குறித்தும் தீவிர விசாரணை நடத்தப்பட்டாக வேண்டும். இதற்கு முன்னால் இதுபோல எத்தனை மாணவர்கள் அசோக்குமார் போன்ற ஊழியர்களால் பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிற கேள்வியும் எழுகிறது.
ரயான் உறைவிடப் பள்ளி என்பது மிகப்பெரிய கல்வி நிறுவனம். இந்தியாவில் மட்டும் 304 பள்ளிக்கூடங்களையும், இந்தியாவுக்கு வெளியில் 43 பள்ளிக்கூடங்களையும் நடத்துகிறது என்பதிலிருந்து அது எவ்வளவு பெரிய நிறுவனம் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். சாதாரண தனியார் பள்ளிகளைவிடப் பல மடங்கு அதிகக் கட்டணம் வசூலிக்கும் இந்தக் குழுமத்தின் குருகிராம் பள்ளியில் சுற்றுச்சுவர் இடிந்து கிடப்பதும், தீயணைப்புக் கருவிகள் செயல்படாமல் இருப்பதும், கண்காணிப்பு கேமராக்கள் இருந்தும் அவை கண்காணிக்கப்படாமல் இருப்பதும், ஊழியர்களின் பின்னணி குறித்த விவரங்கள் அறியப்படாமல் இருப்பதும், சிறார்களுக்குப் பாதுகாப்பில்லாத கழிப்பறைகள் காணப்படுவதும், இதுபோன்ற பள்ளிகளில் எந்த அளவுக்கு நிர்வாகம் செயல்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
ரயான் உறைவிடப் பள்ளி போன்ற அதிகக் கட்டணம் பெறும் தனியார் பள்ளிகளிலேயே இதுதான் நிலைமை என்றால், இந்தியாவிலுள்ள லட்சக்கணக்கான அரசுப் பள்ளிகளிலும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலும் பயிலும் கோடிக்கணக்கான குழந்தைகளின் நிலைமை என்ன என்பது குறித்து சிந்திக்கும்போது அச்சம் மேலிடுகிறது. தனியார் பள்ளிகள் புற்றீசலாய் பெருகிவிட்டிருக்கிறது. அரசுப் பள்ளிகளில் தலைமையாசிரியர்களுக்கேகூட ஊழியர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் இல்லாத நிலை. கல்வித்துறையும் அரசுப் பள்ளிகளின் செயல்பாடுகள் குறித்து அக்கறை காட்டாத போக்கு - இந்த நிலையில் மாணவர்களின் பாதுகாப்பை எப்படி, யார்தான் உறுதிப்படுத்துவது?
பள்ளிச் சிறார்களின் பாதுகாப்பு குறித்து மத்திய அரசுக்கு உச்சநீதிமன்றம் சில கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறது. மகிழ்ச்சி. ஜூலை 16, 2004-இல் கும்பகோணம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணா பள்ளி மற்றும் சரஸ்வதி மழலையர் பள்ளியில் நடந்த தீ விபத்தில் பலியான 94 குழந்தைகள் குறித்த வழக்கில், ஜூலை 30, 2014-இல் விசாரணை நீதிமன்றம் பள்ளியின் தாளாளர் உள்ளிட்ட 10 பேருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதித்தது. மேல்முறையீட்டில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் கடந்த மாதம் அனைத்துக் குற்றவாளிகளையும் விடுதலை செய்து உத்தரவிட்டிருக்கிறது. ரயான் உறைவிடப் பள்ளி வழக்கிலும் இதுபோல நடக்காது என்பது என்ன நிச்சயம்? பாவம் இந்தியாவில் பிறக்கும் குழந்தைகள்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/15/நெஞ்சு-பொறுக்குதில்லையே-2773376.html
2772716 தலையங்கம் வெட்கித் தலைகுனிவோம்! ஆசிரியர் Thursday, September 14, 2017 01:26 AM +0530 ஒருபுறம் உலகக் கோடீஸ்வரர்களின் வரிசையில் இந்தியர்கள் பலர். இன்னொருபுறம் வறுமையின் பிடியில் சிக்கி, இருக்க இடமில்லாமல் தெருவோரங்களில் அகதிகளாய் லட்சக்கணக்கானோர். ஒருபுறம் உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு அடைந்துவிட்டோம் என்று தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்கிறோம். இன்னொருபுறம் விவசாயிகள் உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறார்கள். அப்படியானால், இந்தியாவின் வளர்ச்சி என்பது நிஜமா அல்லது தோற்றமா என்கிற கேள்வியை எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.
எந்தவொரு நாகரிக சமுதாயத்திலும் மனித மலத்தை அகற்றும் பணியில் மனிதர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவது கிடையாது. பொலிவுறு நகரங்கள் குறித்தும், தூய்மை இந்தியா குறித்தும் நாம் திட்டங்கள் தீட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது, இந்தியாவின் பல பாகங்களில் மலம் அள்ளும் பணியில் இன்னும் பலர் ஈடுபடுகின்றனர் என்கிற வெட்கத்துக்குரிய செய்தி பலருக்கும் அதிர்ச்சியாகவும் வியப்பாகவும் இருக்கக்கூடும். ஆனால் அதுதான் உண்மை.
மனித மலம் அள்ளும் தொழிலாளர்களை நாம் இன்னும் முழுமையாக அகற்றிவிடவில்லை. 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கின்படி, குறைந்தது 1,82,505 பேர் மலம் அள்ளும் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். 7,40,078 வீடுகளில் இன்னும்கூட மனிதர்கள் மலம் அள்ளும் விதத்திலான 'உலர் கழிப்பறை' கழிப்பறைகள்தான் காணப்படுகின்றன. 1993-இல் உலர் கழிப்பறைகளில் மலத்தை மனிதர்கள் சுத்தம் செய்யும் வழக்கத்துக்குத் தடைவிதிக்கும் சட்டம் இயற்றப்பட்டும்கூட, இந்த அநாகரிகத்துக்கு இன்னும் முடிவு கட்டப்படவில்லை என்பது வேதனையிலும் வேதனை. 
1993-இல் இயற்றப்பட்ட சட்டம், 2013-இல் சாக்கடைகளில் மனிதர்களை இறக்கி சுத்தம் செய்யும் பழக்கத்துக்கும் தடை பிறப்பிக்கும் வகையில் திருத்தம் செய்யப்பட்டது. அப்படியிருந்தும்கூட பல மாநிலங்கள் இந்தச் சட்டத்தை பின்பற்றுவதில்லை என்பதற்கு வன்மையான கண்டனத்தை மத்திய சமூகநீதித் துறை அமைச்சர் தாவர் சந்த் கெலாட் தெரிவித்திருக்கிறார். 
இதுகுறித்து திடீர் விழிப்புணர்வு வருவதற்கு, கடந்த மாதம் தில்லியில் சாக்கடையை சுத்தம் செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த 10 பேர் விஷவாயு தாக்கி மரணப்பட்டதுதான் காரணம். ஊராட்சி, நகராட்சி அமைப்புகளின் அக்கறையின்மையும் சமுதாயத்தில் ஆழமாக பதிந்துவிட்டிருக்கும் சமூக வழிமுறைகளும் இதுபோன்ற மரணங்களுக்கு வழிகோலுகின்றன. மனிதாபிமானமற்ற முறையில் சக மனிதனை நடத்துகிறோம் என்கிற குற்ற உணர்வே இல்லாமல் நாம் இருப்பதன் அடையாளம் இது என்றும் கூற வேண்டும்.
ஊராட்சி, நகராட்சி அமைப்புகள் சாக்கடை துப்புரவுப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் தொழிலாளர்களை முறையாக அடையாளம் காணவில்லை என்பதும், சாக்கடைத் துப்புரவுப் பணியின்போது இறந்தவர்கள் குறித்த விவரங்களை வெளிப்படுத்துவதில்லை என்பதும், மத்திய - மாநில அரசுகள் இதுகுறித்து முனைப்பு காட்டாமல் இருப்பதால்தான் தவிர்க்கப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, 22 மாநிலங்கள் மனித மலம் அள்ளுபவர்கள், சாக்கடையில் இறங்கி பணியாற்றுபவர்கள் குறித்த எல்லா தகவல்களையும் மறைத்துவிட்டிருக்கின்றன. அதனால் அந்தத் தொழிலாளர்களுக்கும் அவர்களது குடும்பத்தாருக்கும் இழப்பீடு உதவி தரவோ, வேறு உதவிகளைச் செய்யவோ முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது.
மலக்கழிவை அகற்றும் பணியாளர்களுக்கும் சாக்கடையில் இறங்கி பணியாற்றுபவர்களுக்கும் மறுவாழ்வு அளிப்பதற்கான திட்டமொன்றை மத்திய அரசு அறிவித்தது. மாநில அரசுகளிடம் அழுத்தம் கொடுத்து அவர்களிடமிருந்து இவர்கள் குறித்த தகவல்களை கேட்டு வாங்காதது மட்டுமே மத்திய அரசின் தவறு என்று கருதிவிட வேண்டாம். மனிதகுலத்துக்கே இழிவை ஏற்படுத்தும் இந்த வழிமுறையை அகற்றுவதில் மத்திய அரசும் முனைப்புக் காட்டாமல் இருந்துவருகிறது என்பதுதான் உண்மை.
இவர்களின் மறுவாழ்வுக்காக 2013-14 நிதியாண்டில் ரூ.557 கோடி ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த நிதியாண்டில் அது வெறும் ஐந்து கோடியாகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறதே, அப்படியானால் இந்தியாவில் மனித மலம் அள்ளுபவர்களும், சாக்கடைகளில் இறங்கி பணியாற்றுபவர்களும் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள் என்று பொருளா? எந்தளவுக்கு ஆட்சியாளர்கள் இந்த சமுதாய இழிவை அகற்றுவதில் அக்கறை காட்டுகிறார்கள் என்பதைத்தான் துப்புரவுப் பணியாளர்களின் மறுவாழ்வுத் திட்டத்திற்கான நிதி ஒதுக்கீடு குறைக்கப்பட்டிருப்பது எடுத்துக்காட்டுகிறது.
தூய்மை இந்தியா திட்டம், மனித மலம் அள்ளுபவர்கள் குறித்தோ, சாக்கடையில் இறங்கிப் பணியாற்றுபவர்கள் குறித்தோ எந்தவித அக்கறையும் காட்டவில்லை. தூய்மை இந்தியா திட்ட முனைப்பு முழுக்க முழுக்க வெட்டவெளியில் மலம் கழிப்பதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதாகத்தான் இருக்கிறது. எங்கெல்லாம் கழிப்பறைகள் இல்லையோ அங்கெல்லாம் நவீனக் கழிப்பறைகள் கட்டுவது என்பதிலும், மக்கள் கழிப்பறைகளை பயன்படுத்துவதை பழக்கப்படுத்துவது என்பதிலும்தான் முனைப்பு காட்டுகிறது. மனிதர்கள் மூலம் அள்ளப்படும் ஏறத்தாழ 26 லட்சம் உலர் கழிப்பறைகள் குறித்து தூய்மை இந்தியா திட்டம் கவலைப்படவில்லை. முதலில் அந்தக் கழிப்பறைகளை, நவீனக் கழிப்பறைகளாக மாற்றுவதற்கான திட்டத்தை அல்லவா அரசு முன்னெடுத்திருக்க வேண்டும்.
காலங்காலமாக இருந்துவரும் இந்தக் கொடுமைக்கு சட்டத்தின் மூலம் மட்டுமே முடிவு கட்டிவிட முடியாதுதான். ஆனால், அதுகுறித்த விழிப்புணர்வும் ஒட்டுமொத்த மனித இனத்துக்கே தலைகுனிவை ஏற்படுத்தும் இந்த நடைமுறைக்கு முற்றுப்புள்ளிவைக்க வேண்டும் என்கிற உறுதியும் இருந்தால் மட்டும்தான் இந்தக் கொடுமை தீரும். அது தீராதவரை இந்தியா உலகின் வல்லரசே ஆனாலும் அதில் பெருமையில்லை!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/14/வெட்கித்-தலைகுனிவோம்-2772716.html
2772028 தலையங்கம் மனசாட்சியின் குரல்! ஆசிரியர் Wednesday, September 13, 2017 02:42 AM +0530 தனது வெளிப்படையான பேச்சாலும், ஊழலுக்கு எதிரான கருத்துகளாலும் தனது மாமனாரான அன்றைய பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேருவுக்கு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தியவர் என்கின்ற குற்றச்சாட்டு(?) இந்திரா காந்தியின் கணவர் பெரோஸ் காந்திக்கு உண்டு. ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் உறுப்பினராக இருந்தாலும்கூட, ஆட்சியில் நடக்கும் தவறுகளையும் முறைகேடுகளையும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த பெரோஸ் காந்தி தட்டிக்கேட்கத் தவறியதில்லை.
இந்தியக் காப்பீட்டுக் கழகத்துடன் தொடர்புடைய முந்த்ரா முறைகேடு குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் பிரச்னையை எழுப்பியவர் அவர்தான். அதன் விளைவாக பண்டித நேருவின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான டி.டி. கிருஷ்ணமாச்சாரி தார்மீகப் பொறுப்பேற்று பதவி விலக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. 
ஆளும்கட்சி உறுப்பினராக இருந்தாலும்கூட அரசு தவறிழைக்குமேயானால் அதை தட்டிக்கேட்க வேண்டிய பொறுப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கும் ஒருவருக்கு உண்டு என்று ஆணித்தரமாக உரைத்தவர் பெரோஸ் காந்தி. இப்போது, பெரோஸ் காந்தியின் மரபணுவில் உதித்த அவரது பேரனும், சஞ்சய் காந்தியின் மகனுமான உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் சுல்தான்பூர் மக்களவைத் தொகுதியின் பாரதிய ஜனதா கட்சி உறுப்பினர் வருண் காந்தி தனது தாத்தாவின் அடிச்சுவட்டை பின்பற்றுகிறார்.
மத்திய குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள் நலத் துறை அமைச்சர் மேனகா காந்தியின் மகனான அவர், மத்திய அரசின் கொள்கை முடிவுகளையும் நாடாளுமன்ற நடைமுறைகளையும் விமர்சிக்க முற்பட்டிருப்பது ஆளும்கட்சிக்கு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால், அவரது நியாயமான விமர்சனங்களை யாராலும் புறந்தள்ளிவிட முடியவில்லை. வருண் காந்தி பேசியிருக்கும் சில கருத்துகள் நாடு தழுவிய அளவில் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய, அரசால் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டியவை. இந்திய குடிமகனின் மனசாட்சியின் குரலாக வருண் காந்தியின் குரல் ஒலிக்கிறது. 
ஆளும்கட்சி, நாடாளுமன்றத்திலும் சட்டப்பேரவையிலும் எல்லா விவாதங்களுக்கும் கொறடா மூலம் உறுப்பினர்களை கட்டுப்படுத்தும் செயலுக்குக் கண்டனம் எழுப்பியிருக்கிறார் வருண் காந்தி. குறிப்பிட்ட கட்சியின் சார்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்ற ஒரே காரணத்துக்காக, அந்தக் கட்சியின் எல்லா முடிவுகளுக்கும் அந்த உறுப்பினர் கட்டுப்பட வேண்டுமென்பது மக்களாட்சியில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினரின் கருத்துக்கு வாய்ப்பூட்டு போடுவதாக அமைகிறது என்கிற வருண் காந்தியின் கருத்தை ஆமோதிக்கத் தோன்றுகிறது. 
'அரசியல் கட்சிகளால் 90% பிரச்னைகளிலும் கொறடா உத்தரவு தரப்பட்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினரின் கருத்தை வெளிப்படுத்த முடியாமல் வாய்ப்பூட்டு போடப்படுகிறது. ஆட்சிக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் வரும்போதும், முக்கியமான பிரச்னைகளிலும் கொறடா கட்டளை இடுவதன் மூலம் ஆட்சி கவிழாமல் பார்த்துக் கொள்வதும், எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் ஆளும்கட்சிக்கு சாதகமாக கருத்துத் தெரிவிக்காமல் தடுப்பதிலும் தவறில்லை. ஆனால், எல்லா பிரச்னைகளிலும் கொறடாவின் மூலம் உறுப்பினர்களுக்கு வாய்ப்பூட்டுப் போடுவது என்பது ஜனநாயக விரோதம். 
குறைந்தது 50% பிரச்னைகளில் அரசியல் கட்சிகள் தங்களது உறுப்பினர்களின் ஆக்கபூர்வமான கருத்துகளை - அவர்கள் சார்ந்த கட்சிக்கு ஏற்புடையதாக இல்லாமல் இருந்தாலும்கூட- வெளிப்படுத்த அனுமதிக்க வேண்டும். ஒவ்வோர் உறுப்பினரும் கருத்துகளை வெளிப்படுத்த விரும்புவதை கொறடா உத்தரவு கட்டுப்படுத்துகிறது. அதன்மூலம் உறுப்பினர்கள் தங்கள் ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றுவதற்கு முட்டுக்கட்டை போடப்படுகிறது. விவாதக் கலாசாரத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறது' என்று வருண் காந்தி வெளியிட்டிருக்கும் கருத்தை கரவொலி எழுப்பிப் பாராட்டத் தோன்றுகிறது.
வருண் காந்தி இன்னொரு முக்கியமான கருத்தையும் முன்மொழிந்திருக்கிறார். இந்தக் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ள அரசியல் சட்டத்திருத்தம் தேவைப்படும் என்றாலும்கூட, ஆளும் கூட்டணியும் எதிர்க்கட்சிகளும் இதுகுறித்துத் தீவிரமாக சிந்திக்க வேண்டியது அவசியம். இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து உள்ளிட்ட நாடுகளில் இணையக் கோரிக்கை என்கிற வழிமுறை பின்பற்றப்படுகிறது. இந்த வழிமுறை இந்தியாவிலும் பின்பற்றப்படுமானால் நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவைகளின் கதவுகள் உறுப்பினர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், சாமானியர்களுக்கும் திறக்கப்படும். சரியான நேரத்தில் அதை எடுத்துரைக்க முற்பட்டிருக்கிறார் வருண் காந்தி. 
இந்த வழிமுறையின்படி 10 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான வாக்காளர்கள் பிரதமருக்கோ, முதலமைச்சருக்கோ, துறை தொடர்பான அமைச்சர்களுக்கோ, இணையத்தின் மூலம் மனு அனுப்பினால், அதற்கு சம்பந்தப்பட்டவர்கள் பதிலளிக்கக் கடமைப்படுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட மனு, லட்சத்துக்கும் அதிகமான வாக்காளர்களால் அனுப்பப்படுமேயானால், அந்தக் கோரிக்கை நாடாளுமன்றத்தாலோ, சட்டப்பேரவைகளாலோ விவாதிக்கப்பட்டே தீர வேண்டும். 
அனைவருக்கும் வாக்காளர் அடையாள எண்ணும், ஆதார் எண்ணும் அளிக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், இந்தியாவிலுள்ள குடிமக்கள், தங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களின் கருத்துகளுக்கு வாய்ப்பூட்டு இடப்படுகின்ற கொறடா முறையால் கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, தங்களது கருத்தை வெளிப்படுத்தும் ஜனநாயக உரிமையை இந்த வழிமுறை வழங்குகிறது என்கிற வருண் காந்தியின் கருத்தை ஆமோதிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
ஒவ்வோர் இந்திய குடிமகனின் மனசாட்சியின் குரலாக ஒலிக்கிறது வருண் காந்தியின் குரல். பாட்டன் பெரோஸ் காந்தியின் அறச்சீற்றமும், தந்தை சஞ்சய் காந்தியின் செயல் துடிப்பும், பாட்டி இந்திரா காந்தியின் துணிவும் வருண் காந்தியிடம் காணப்படுவதில் வியப்பென்ன இருக்கிறது?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/13/மனசாட்சியின்-குரல்-2772028.html
2771085 தலையங்கம் மனிதநேயத்துக்கு சோதனை! ஆசிரியர் Tuesday, September 12, 2017 11:58 PM +0530 ஜனநாயகத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் மியான்மர், இப்போதுதான் ராணுவத்தின் இரும்புத் திரை சற்றே விலக்கப்பட்டு வெளியுலகுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முற்பட்டிருக்கிறது. இந்த சூழலில்தான் பிரதமர் நரேந்திர மோடி மியான்மருக்கு விஜயம் செய்து திரும்பியிருக்கிறார். பிரதமரின் இந்த விஜயத்தின்போது இரு நாடுகளுக்குமிடையே 11 ஒப்பந்தங்கள் கையொப்பம் இடப்பட்டிருக்கின்றன. கடல்வழி பாதுகாப்பு, சுகாதாரம், தகவல் தொழில்நுட்பம் ஆகியவை மட்டுமல்லாமல் மியான்மரில் தேர்தல் ஆணையம் உள்ளிட்ட ஜனநாயக நிறுவனங்களை பலப்படுத்துவது வரை ஒப்பந்தங்கள் கையொப்பமிடப்பட்டிருக்கின்றன.
மியான்மருடன் நெருக்கமான பொருளாதாரம் மற்றும் பாதுகாப்பு நெருக்கத்தை இந்தியா பலப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், மியான்மர் சீனாவின் நட்பு வளையத்துக்குள் சென்றுவிடும். மியான்மர் சீனாவுடன் அணி சேர்ந்துவிட்டால் வடகிழக்கு மாநிலங்கள் மீதான இந்தியாவின் உரிமை பறிபோகும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது. வடகிழக்கு மாநிலங்களில் செயல்படும் நாகர்கள் உள்ளிட்ட தீவிரவாத குழுக்கள் மியான்மரிலிருந்துதான் இயங்கி வருகின்றன. அவற்றைக் கட்டுப்படுத்த இந்தியாவுக்கு மியான்மர் அரசு மற்றும் ராணுவத்தின் ஒத்துழைப்பு தேவைப்படுகிறது. அதனால்தான் கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே மத்தியில் ஆட்சிபுரிந்த எல்லா அரசுகளும் மியான்மரின் பிரச்னைகளில் தலையிடாமல் தவிர்த்து வந்திருக்கின்றன.
இந்திய - மியான்மர் உறவில் மிக சிக்கலான தர்மசங்கடமாக உயர்ந்திருப்பது ரோஹிங்கயா அகதிகள் பிரச்னை. மியான்மரைப் பொருத்தவரை அந்த நாட்டின் பெரும்பான்மையினரான பர்மியர்கள் தங்களது உள்நாட்டு விவகாரத்தில் எந்த ஒரு வெளிநாடும் தலையிடுவதை விரும்புவதில்லை. ஏனைய தென்கிழக்காசிய நாடுகளைப்போல் அல்லாமல் பெளத்த இனவெறி மிக அதிகமாக காணப்படும் நாடாக மியான்மர் திகழ்கிறது. மியான்மரின் சரித்திரத்தை சற்று திரும்பிப் பார்த்தால், அங்கே பல நூறு ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்த தமிழர்கள் உள்ளிட்ட இந்தியர்கள் அனைவரையும் அங்கிருந்து வெளியேற்றி விட்டிருக்கிறார்கள். அதேபோல சீனர்களையும் வெளியேற்றி விட்டிருக்கிறார்கள். இந்த பின்னணியில் அவர்கள் ரோஹிங்கயாக்களையும் வெளியேற்ற முற்படுகிறார்கள்.
ஆயிரக்கணக்கான ரோஹிங்கயாக்கள் கடந்த இரண்டு மூன்று வாரங்களில் மியான்மரிலிருந்து வெளியேறியிருக்கிறார்கள். கடந்த ஆகஸ்ட் 25 முதல் இதுவரை 75 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமானவர்கள் மியான்மரின் ராக்கைன் பகுதியிலிருந்து அகதிகளாக வெளியேறி இருப்பதாக ஐ.நா. சபை அறிவித்திருக்கிறது. அரசு படைகளுக்கும் தீவிரவாதிகளுக்கும் இடையே தொடர்ந்து நடைபெறும் போராட்டத்தில் பல ரோஹிங்கயா கிராமங்கள் எரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
ரோஹிங்கயாக்கள் என்பவர்கள் வங்கதேசத்தை ஒட்டிய மியான்மரின் மேற்கிலுள்ள ராக்கைன் பகுதியில் வாழும் சிறுபான்மை முஸ்லிம்கள். இவர்கள் பெரும்பான்மை பெளத்த மதத்தினரைப்போல் அல்லாமல் இன, மொழி, மத ரீதியாக வித்தியாசமானவர்கள். 78% குடும்பங்கள் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே வாழும் பகுதிதான் ரோஹிங்கயாக்கள் காணப்படும் மியான்மரிலேயே மிகவும் பின்தங்கிய ராக்கைன்.
1824-26இல் அன்றைய பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ராக்கைன் பகுதியை கைப்பற்றியபோது இந்தியாவிலிருந்து பலரையும் அங்கே குடியேற ஊக்குவித்தது. அன்றைய ஒன்றுபட்ட வங்காளத்திலிருந்து முஸ்லிம்கள் பலர் ராக்கைன் பகுதியில் குடியேறினர். அவர்கள்தான் ரோஹிங்கயாக்கள் என்றழைக்கப்படுகின்றனர். பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து விடுதலை பெற்ற பர்மிய அரசு, ரோஹிங்கயாக்களை தங்கள் நாட்டிலுள்ள 135 இனக் குழுக்களில் ஒன்றாக அங்கீகரிக்க மறுத்துவிட்டது. ரோஹிங்கயாக்களுக்கு குடியுரிமை மறுக்கப்பட்டிருப்பதால் அவர்கள் நாடில்லா அகதிகளாக அலைய வேண்டிய துர்பாக்கியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
ஏறத்தாழ 34 ஆயிரம் ரோஹிங்கயா அகதிகள் வங்கதேசத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறார்கள். சுமார் 40 ஆயிரம் பேர் இந்தியாவுக்கும் அகதிகளாக வந்திருக்கிறார்கள். மியான்மரின் அண்டை நாடுகளான மலேசியா, இந்தோனேசியா, தாய்லாந்து ஆகியவை ரோஹிங்கயா முஸ்லிம்களுக்கு அடைக்கலம் தரத் தயாராக இல்லை. மியான்மரிலிருந்து படகுகளில் வெளியேறுகின்ற ரோஹிங்கயாக்கள் பலர் எந்த நாட்டிலும் அடைக்கலம் கிடைக்காமல் நடுக்கடலில் தத்தளிக்கிறார்கள். பெண்கள், குழந்தைகள் என்று அலைகடலில் மடிந்து போகிறவர்களும் உண்டு.
ரோஹிங்கயா பிரச்னையில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு. ரோஹிங்கயாக்கள் பலருக்கும் லஷ்கர்-ஏ-தொய்பா என்கிற பயங்கரவாத அமைப்புடன் தொடர்பு இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த நிலையில் அடைக்கலம் தேடி வந்திருக்கும் ரோஹிங்கயாக்களை மனிதாபிமான அடிப்படையில் ஏற்றுக் கொள்வதா, வேண்டாமா என்கிற தர்மசங்கடத்தில் மத்திய அரசு சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
தனது மியான்மர் விஜயத்தின்போது ராக்கைனில் காணப்படும் தீவிரவாத வன்முறை குறித்து மியான்மர் அரசுடன் இணைந்து வருத்தம் தெரிவித்திருக்கிறார் பிரதமர் நரேந்திர மோடி. சர்வதேச நாடாளுமன்ற அமைப்பின் கூட்டத்தில் ராக்கைன் பகுதியில் நடைபெறும் வன்முறை குறித்து கண்டன தீர்மானம் நிறைவேற்றுவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதை மக்களவைத் தலைவர் சுமித்ரா மகாஜன் தவிர்த்திருக்கிறார்.
ரோஹிங்கயாக்கள் பிரச்னை மியான்மரின் பிரச்னையோ, வங்கதேசத்தின் பிரச்னையோ, இந்தியாவின் பிரச்னையோ அல்ல, இது உலகின் பிரச்னை. நாடற்றவர்களாக லட்சக்கணக்கானவர்களை அகதிகளாய் அலைய விடுகிறோமே, இதுதான் மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியா?

]]>
army, Prime Minister Narendra Modi, மனிதநேயம், மியான்மர், இரும்புத் திரை, Iron screen http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/11/மனிதநேயத்துக்கு-சோதனை-2771085.html
2771458 தலையங்கம் வேதனையளிக்கும் மெத்தனம்! ஆசிரியர் Tuesday, September 12, 2017 03:29 AM +0530 பன்றிக் காய்ச்சல் நாடு தழுவிய அளவில் மீண்டும் அசுர வேகத்தில் பரவிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றிய போதிய கவனமோ விழிப்புணர்வோ மக்கள் மத்தியில் காணப்படாமல் இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. இன்ஃபுளூயன்சா-ஏ என்கிற நச்சுக்கிருமியால் ஏற்படும் நோய்தான் பன்றிக் காய்ச்சல் என்று பரவலாக அறியப்படுகின்ற விஷ நோய்த் தொற்று. சுமார் 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பன்றிகளிலிருந்து இந்தத் தொற்று பரவியது என்பதால் அது பன்றிக் காய்ச்சல் என்று அறியப்படுகிறதே தவிர இப்போதைய இந்த விஷக் காய்ச்சலுக்கும் பன்றிகளுக்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லை.
இந்தக் காய்ச்சலுக்கு காரணமான "ஹெச்1 என்1' என்கின்ற நச்சுயிரி காற்றின் மூலமும், இதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தொடுகை (ஸ்பரிசம்) மூலமும் பரவுகிறது. இரண்டு ஆண்டு
களுக்கு முன்பு பரவலாக காணப்பட்ட இந்த நோய்த் தொற்று அநேகமாக செயலிழந்துவிட்டது என்று கருதி வந்த நிலையில் இப்போது மீண்டும் பெரிய அளவில் பரவத் தொடங்கியிருப்பது பேராபத்து விளைவிக்கக் கூடும் என்கிற அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்த நச்சுயிரியைக் குறித்து ஆய்வு செய்த தேசிய நச்சுயிரியியல் நிறுவனம் (நேஷனல் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் வைராலஜி) இந்த தொற்றில் சில அடிப்படை மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருப்பதாகக் கண்டறிந்திருக்கிறது. இதற்கு முன்பு காணப்பட்ட கலிபோர்னியா ஸ்ட்ரேய்ன் என்கிற "ஹெச்1 என்1' நச்சுயிரி செயலிழந்துவிட்டது என்றும் இப்போது பரவி வரும் நச்சுயிரி "மிச்சிகன் ஸ்ட்ரேய்ன்' என்கிற பிரிவைச் சேர்ந்தது என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறது. இந்தப் புதிய "ஹெச்1 என்1' நச்சுயிரி பிரிவு குறித்து அதிகமாக ஆய்வுகள் நடத்தப்படவில்லை. இந்தியாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் இந்தப் புதிய நச்சுயிரியை எதிர்கொள்ளப் போதுமான எதிர்ப்பு சக்தி இல்லாமல் இருக்கிறது என்கிற கவலையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது தேசிய நச்சுயிரியல் நிறுவனம்.
கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டில் இந்தியா முழுவதும் பன்றிக் காய்ச்சல் பரவியபோது 2000க்கும் அதிகமான பேர் உயிரிழந்தனர். புதிய "மிச்சிகன் ஸ்ட்ரேய்ன்' என்கிற "ஹெச்1 என்1' நச்சுயிரிக்கான எதிர்ப்புச் சக்தி குறைவாக காணப்படுகிறது எனும்போது இந்த ஆண்டு இதனால் ஏற்படும் பாதிப்பு அதைவிட கடுமையாக இருக்கும் என்கிற அச்சம் மேலிடுகிறது.
கடந்த எட்டு மாதங்களில் 22 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமானவர்கள் பன்றிக் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ 1,100க்கும் அதிகமான மரணங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. ஏனைய நோய்த் தொற்றுகள் குறித்த அதிகாரபூர்வ அறிவிப்புகளைப் போலவே இந்தப் புள்ளிவிவரமும் உண்மையான எண்ணிக்கையை பிரதிபலிக்கிறதா என்பது சந்தேகம்தான்.
கடந்த ஆகஸ்ட் மாதத்தில் முந்தைய மாதங்களைவிட அதிகமான பேர் பன்றிக் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்து மத்திய சுகாதார அமைச்சகம் பெற்றிருக்கும் புள்ளிவிவரங்களிலிருந்து தெரிகிறது. இந்த நச்சுயிரித் தொற்று புதிய பல பகுதிகளுக்குப் பரவி வருகிறது என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். உடனடியாக இந்த நச்சுத் தொற்றுப் பரவுவதை தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படாமல் போனால் நாடு தழுவிய அளவில் பன்றிக் காய்ச்சல் பரவி பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்கிற அச்சம் எழுகிறது.
பன்றிக் காய்ச்சலால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது குஜராத் மற்றும் மகாராஷ்டிர மாநிலங்கள்தான். பஞ்சாப், ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களிலிருந்தும் பன்றிக் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த தகவல்கள் மருத்துவமனைகளிலிருந்தும், ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களிலிருந்தும் வந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. 2015-லும் அதற்கு முன்பும் பெரிய அளவில் பன்றிக் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்
படாத தமிழ்நாடும் கர்நாடகமும்கூட இந்த முறை பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
இந்த ஆண்டில் கர்நாடகத்திலிருந்து மட்டும் 3,000க்கும் அதிகமான பேர் பன்றிக் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது தெரிய வந்திருக்கிறது. தமிழகம் குறித்த முழுமையான புள்ளிவிவரங்கள் திரட்டப்படவும் இல்லை; கிடைக்கவும் இல்லை. ஆனால், தமிழகத்தின் பல பாகங்களிலிருந்தும் பன்றிக் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சிகிச்சை பெற்றுவருவது தெரிய வந்திருக்கிறது.
பன்றிக் காய்ச்சலை எதிர்கொள்ளத் தேவையான எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்திருப்பதால் மரணமடைவோரின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கக் கூடும் என்கிற அச்சத்தை தேசிய நச்சுயிரியியல் நிறுவனம் தெரிவித்திருக்கிறது. இன்றைய நிலையில் பன்றிக் காய்ச்சல் மரண விகிதம் 5% முதல் 10% வரை காணப்படுகிறது. இந்த அளவு மிகவும் அதிகம். வழக்கமாக அக்டோபர் மாதம்தான் இந்த நச்சுயிரித் தொற்று மிகவும் வீரியமாக பரவுவது வழக்கம் என்பதால் உடனடி நடவடிக்கைகள் ஓரிரு வாரங்களில் எடுக்கப்பட்டாக வேண்டும்.
பன்றிக் காய்ச்சல் பரவிக் கொண்டிருப்பது நன்றாகவே தெரி
கிறது. ஆனாலும்கூட அதை எதிர்கொள்ளவோ அதுகுறித்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவோ முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்படவில்லை. கர்ப்பிணிகள், குழந்தைகள் ஆகியோருக்கு சிறப்பு கண்காணிப்பு மேற்கொள்ளப்படுவதும், தடுப்பூசி போடுவதன் மூலம் நோய்த் தொற்று பரவுவதை தடுப்பதும் அவசரகால நடவடிக்கையாக மேற்கொள்ளப்பட்டாக வேண்டும். சாதாரண காய்ச்சலுக்கான அடை
யாளங்கள்தான் பன்றிக் காய்ச்சலுக்கும் காணப்படும் என்பதால் மக்கள் மத்தியில் பரவலான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி உடனடி சிகிச்சை மேற்கொள்ள அறிவுறுத்த வேண்டும்.
மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறை இயந்திரம் தனது மெத்தனத்தைக் கைவிட்டு பன்றிக் காய்ச்சல் பரவாமல் தடுப்பதற்கான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையில் உடனடியாகக் களம் இறங்க வேண்டும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/12/வேதனையளிக்கும்-மெத்தனம்-2771458.html
2769709 தலையங்கம் துப்பாக்கியா பேசுவது? ஆசிரியர் Saturday, September 9, 2017 01:17 AM +0530 பெங்களூருவில் 'லங்கேஷ்' பத்திரிகையின் ஆசிரியர் கெளரி லங்கேஷ் அடையாளம் காணப்படாத சிலரால் கொடூரமாக சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருப்பது ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் மனசாட்சியையே உலுக்கிப் போட்டிருக்கிறது. தேர்ந்த கொலையாளிகளால் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட கொலைதான் இது என்பது தெளிவு.
இடதுசாரி சிந்தனையும், விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் குறித்த அக்கறையும், அதிகாரவர்க்கத்தின் தவறுகளை எதிர்க்கும் துணிச்சலும், மதவாதத்துக்கு எதிரான மனநிலையும் கொண்டிருந்தவர் கெளரி லங்கேஷ். இன்னாரால்தான் கெளரி லங்கேஷ் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார் என்று விசாரணை தொடங்கும் முன்பே முடிவுகட்டி விட முடியாதுதான். அதேநேரத்தில் அவருக்கென்று தனிப்பட்ட முறையில் எதிரிகள் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதால் இது அவரது கருத்துக்கு எதிரானவர்களால் நடத்தப்பட்டிருக்கும் தாக்குதல் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
கெளரி லங்கேஷின் படுகொலையை, இதற்கு முன்பு நடந்த இதேபோன்ற நிகழ்வுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது. 2015-இல் கன்னட எழுத்தாளரும் இறைமறுப்பாளருமான பேராசிரியர் எம்.எம். கலபுர்கி, தார்வாடில் கொல்லப்பட்டார். 2013-இல் பகுத்தறிவாதிகளான நரேந்திர தபோல்கரும், கோவிந்த் பன்சாரேயும் புணே நகரில் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
எம்.எம். கலபுர்கி கொல்லப்பட்டு இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இன்னும் குற்றவாளிகள் யாரும் கைது செய்யப்படவில்லை. இத்தனைக்கும் கர்நாடகத்தில் நடப்பது காங்கிரஸ் ஆட்சி.
கொலையாளிகள் தாங்கள் சட்டத்தின் பிடியில் மாட்டிக் கொள்வோம் என்கிற அச்சமில்லாமல் படுகொலையில் ஈடுபடுகிறார்கள் எனும்போது அவர்களுக்கு வலிமையான பின்னணி இருக்கிறது என்பதுதான் பொருள். பல ஆண்டுகளாக இதுபோன்ற படுகொலை நிகழ்வுகளில் விசாரணை இழுத்தடிக்கப்படுகிறது என்று சொன்னால் அதற்கு காரணம் அவர்கள் காவல் துறையினரால் அல்லது ஆட்சியாளர்களால் பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுதான் பொருள்.
தங்களது கருத்துக்கு எதிரானவர்களின் வாயை மூடுவதற்கு அவர்களைப் படுகொலை செய்வது என்பது ஏனைய சுதந்திர சிந்தனையாளர்களுக்கு விடுக்கப்படும் எச்சரிக்கை என்று இதுபோன்ற செயல்களில் ஈடுபடுவோர் கருதுகிறார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது. இந்த கொலைகளில் எல்லாம் கவலையளிக்கும் சில ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. கொலையாளிகள் தங்களது எண்ணத்தை ரகசியமாக நிறைவேற்றாமல் துணிந்து வெளிப்படையாகவே தாக்கியிருக்கிறார்கள்.
குறிப்பாக கெளரி லங்கேஷ் படுகொலையில் சி.சி.டி.வி. கேமராக்கள் இருப்பது அவர்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்திருக்கும். அப்படியிருந்தும் அவர்கள் கெளரி லங்கேஷை படுகொலை செய்ய துணிந்திருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால், அது எம்.எம். கலபுர்கி, நரேந்திர தபோல்கர், கோவிந்த் பன்சாரே ஆகியோரது படுகொலையைப் போலவே திட்டமிட்ட வெறித்தனமான தாக்குதலாகத்தான் இருக்க முடியும்.
துப்பாக்கி ரவைகளிலிருந்தும், கைரேகைகளிலிருந்தும், சி.சி.டி.வி. கேமரா உள்ளிட்ட பல்வேறு தடயங்களிலிருந்தும் நிச்சயமாக விசாரணை முடுக்கிவிடப்பட்டு குற்றவாளிகளை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும். ஆனால் இல்லை. கெளரி லங்கேஷின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து முந்தைய கொலைகள் இப்போது பேசப்படுகின்றன, அவ்வளவே. கெளரி லங்கேஷின் படுகொலையும் முந்தைய சம்பவங்களைப் போலத் துப்புத் துலக்கப்படாமல் கிடப்பில் போடப்படலாம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
கெளரி லங்கேஷின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து நாடுதழுவிய அளவில் நீதி கேட்டு எதிர்ப்பலை உருவாகியிருக்கிறது. ஊடகங்கள் இந்தப் படுகொலையை முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. சமூக வலைத்தளங்களில் பரவலாக இதுகுறித்த விவாதங்கள் பரப்பப்படுகின்றன. ஆனால், இந்த வழக்குகள் குறித்து காவல் துறையின் மெத்தனத்தையும், ஏன் விசாரணை அதிகாரிகள் அடிக்கடி மாற்றப்படுகிறார்கள் என்பது குறித்தும் அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதுதான் பயன் அளிக்குமே தவிர, வெட்டி விவாதங்களும், ஆதாரமில்லாத குற்றச்சாட்டுகளும் எந்தவித பலனையும் அளிக்கப் போவதில்லை.
சர்வதேச பத்திரிகை சுதந்திர குறியீட்டின்படி, கடந்த ஆண்டு இந்தியா, பாகிஸ்தானை விட மூன்று புள்ளிகள் மேலானதாக மட்டுமே இருக்கிறது. இந்தியாவில் பத்திரிகையாளர்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை என்கிற உண்மையை சர்வதேச பத்திரிகை சுதந்திர குறியீடு வெளிச்சம் போடுகிறது.
2015-இல் பத்திரிகையாளர்களுக்கு பாதுகாப்பில்லாத 180 நாடுகளின் பட்டியலில் 136-ஆவது இடத்தில் இருந்த இந்தியா இப்போது 133-ஆவது இடத்துக்கு வந்திருக்கிறது. 1992 முதல் இன்றுவரை 33 பத்திரிகையளர்கள் குறிப்பிட்ட காரணத்துக்காக கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். 24 பேர் ஏன் கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதற்கான காரணம் கூட இதுவரை கண்டறியப்படவில்லை. கொல்லப்பட்டிருக்கும் 70% பத்திரிகையாளர்கள் அச்சு ஊடகத்தைச் சார்ந்தவர்கள். கொலையாளிகளில் 96% பேர் தண்டிக்கப்படாமல் தப்பியிருக்கிறார்கள். 
எங்கேயோ மெக்ஸிகோ, துருக்கி, உக்ரைன் போன்ற நாடுகளில் பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்படுவதும், கருத்துச் சுதந்திரத்தின் குரல்வளை நெரிக்கப்படுவதும் நம்மை கொதித்தெழ வைக்காமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், நமக்கு அருகிலேயே, சில நூறு கி.மீ. தூரத்தில் கருத்துச் சுதந்திரத்துக்கு எதிராகத் துப்பாக்கி ரவைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்கிற போதாவது நாம் சற்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து சிந்திக்க வேண்டும். இதற்காகத்தானா நாம் விடுதலை பெற்றோம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/09/துப்பாக்கியா-பேசுவது-2769709.html
2769192 தலையங்கம் ராணுவ சீர்திருத்தம்! ஆசிரியர் Friday, September 8, 2017 01:26 AM +0530 எல்லைப்புறத்தில் பதற்றம் அவ்வப்போது அதிகரித்துவரும் நிலையில், பாதுகாப்பு அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகளை முடுக்கிவிட்டு பாதுகாப்புப் படைகளில் சீர்திருத்தத்தை மேற்கொள்வார் என்று எதிர்பார்க்கலாம். மத்திய அமைச்சரவை முதல் கட்டமாக காலாட் படைகளின் சீர்திருத்தத்திற்கு ஏற்கெனவே அனுமதி அளித்திருக்கிறது. 
ராணுவம், கப்பல் படை, விமானப் படை மூன்றிலுமே நேரிடையாக களத்தில் போராடும் வீரர்கள் மட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்கு பின்துணையாக இருக்கும் பணியாளர்களும் இருக்கிறார்கள். தொழில்நுட்பம் அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் நிலையில் போர் வீரர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்து, ஏனைய பணியாளர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க வேண்டும் என்கிற திட்டம் நீண்ட நாட்களாகவே இருந்துவருகிறது. ஆனால், செயல்படுத்தப்படவில்லை.
இப்போது இந்திய ராணுவத்தில் சுமார் 40,525 உயர் அதிகாரிகளும், ஏனைய பதவியினர் 11.5 லட்சம் பேரும் இருக்கிறார்கள். இன்றைய சூழலில் தேவையில்லாத பக்கபல ஊழியர்களைக் குறைத்து நேரிடையாகக் களத்தில் போராடும் வீரர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
முதல் கட்டமாக ராணுவத்தில் சீர்திருத்தத்தை மேற்கொள்வது என்றும், கப்பல் படை, விமானப் படையில் அடுத்தடுத்த கட்டங்களில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவது என்றும் மத்திய அமைச்சரவை முடிவெடுத்திருக்கிறது. 2019-க்குள் சீர்திருத்தங்களை செய்துமுடிக்க வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நிர்மலா சீதாராமன் அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றிருப்பதால் இந்தச் சீர்திருத்தம் உடனடியாக நடைமுறைக்கு கொண்டுவரும் முயற்சிகள் தொடங்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். 
உலகிலேயே இரண்டாவது பெரிய ராணுவமான இந்திய ராணுவத்தின் தொடக்கம் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியில் இருந்து தொடங்குகிறது. 1776-இல் கொல்கத்தாவை தலைமையகமாகக் கொண்டு இயங்கத் தொடங்கிய இந்திய ராணுவம், ஆரம்பத்தில் பஞ்சாப், பெங்கால், மெட்ராஸ், மும்பை என்று நான்கு பிரிவுகளாக இயங்கி வந்தது. இந்தியாவிலும் உலகின் ஏனைய பகுதிகளிலும் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவுவதில் இந்திய ராணுவம் பெரும்பங்கு வகித்தது. 
1912-இல் டேராடூனில் ராணுவக் கல்லூரி நிறுவப்பட்டு அதில் இந்தியர்களும் அனுமதிக்கப்படத் தொடங்கினர். 1932 வரையிலும் வெறும் 66 அதிகாரிகள் மட்டும்தான் இந்திய ராணுவத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். 1932-இல் இந்திய ராணுவ அகாதெமி நிறுவப்பட்டதன் பிறகுதான் இந்திய ராணுவம் முழுமையான போர்ப்படையாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது. இந்திய விடுதலையைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட பிரிவினைக்குப் பிறகு லெப்டினன்ட் ஜெனரல் கே.எம். கரியப்பாவின் தலைமையில் சுதந்திர இந்தியாவின் முப்படைகளும் இயங்கத் தொடங்கின.
அதிகமான வீரர்களைக் கொண்ட இரண்டாவது ராணுவமாகத் திகழும் இந்திய ராணுவம், 1962 சீன யுத்தத்தில் பின்னடைவை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது என்றாலும், அதற்குப் பின்னால் நடந்த பாகிஸ்தான் போரிலும், வங்க தேச பிரிவினையிலும், கார்கில் யுத்தத்திலும் தனது வலிமையை நிலைநாட்டத் தவறவில்லை. சமீபத்திய டோக்கா லாம் பதற்றத்தில் இந்திய ராணுவத்தின் தன்னம்பிக்கையும் உறுதியும் உலகையே நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து வியந்து பார்க்க வைத்தது. 
எல்லைப்புறப் பாதுகாப்புக்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் இந்திய ராணுவ வீரர்கள் பெரும்பாலும் உள்நாட்டு பேரிடர்களில் உதவ வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவர்களைப் பேரிடர் நிவாரணத்துக்கு பயன்படுத்துவதைக் குறைத்து, அதற்கென்று தனியாக ஓர் அமைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற திட்டம் நீண்ட நாட்களாக செயல்படுத்தப்படாமலேயே இருந்து வருகிறது. அதனால் ராணுவத்தில் சேர்ந்து பணியாற்றுவதில் இளைஞர்களுக்கு ஆர்வம் குறைந்து வருகிறது. இதுவும்கூட, அமைச்சரவையின் முன்னால் உள்ள ராணுவ சீரமைப்பு குறித்த சவால்களில் ஒன்று.
1980-இல் கிருஷ்ணா ராவ் குழுவின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. அர்ஜுன் சிங் குழு, கார்கில் மீள்பார்வை குழு, நரேஷ் சந்திரா குழு ஆகியவை பல பரிந்துரைகளை அரசுக்கு அளித்தன. முதலில் அவை ஒத்திப்போடப்பட்டன. பிறகு கிடப்பில் போடப்பட்டன. முப்படைகளுக்கும் தலைமைத் தளபதியை நியமிப்பது, இந்தியாவின் மொத்த உற்பத்தி விகிதத்தில் 3% பாதுகாப்புக்காக ஒதுக்குவது உள்ளிட்ட பரிந்துரைகள் பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் வரம்புக்குட்பட்டவை அல்ல. அரசியல் தலைமையும், அதிகார வர்க்கமும் இவை குறித்து முடிவெடுக்காமல் தட்டிக் கழிக்கின்றன.
ராணுவ சீர்திருத்தத்தை நீண்ட நாட்களாகவே மத்திய ஆட்சியில் இருந்த அரசுகள் புறக்கணித்து வந்திருக்கின்றன. அதில் ஒரு முக்கியமான கோரிக்கை முப்படைகளையும் ஒருங்கிணைப்பது. ராணுவம், விமானப் படை, கப்பல் படை மூன்றுக்கும் போக்குவரத்தில் தொடங்கி எல்லாவற்றுக்கும் தனித்தனியான அமைப்புகள் இயங்கி வருகின்றன. முப்படைகளையும் ஒருங்கிணைக்கும்போது பொதுவான பல அம்சங்களை ஒருங்கிணைத்துவிட முடியும். பல்வேறு நாடுகளிலும் இந்த முறைதான் பின்பற்றப்படுகிறது.
போருக்கான தயார் நிலை குறித்தும், தேவையில்லாத செலவினங்கள் குறித்தும் தீர ஆராய்ந்து பரிந்துரைக்க, ஓய்வுபெற்ற ராணுவ அதிகாரியான லெப்டினன்ட் ஜெனரல் டி.பி. ஷெகட்கர் தலைமையில் 11 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. ஷெகட்கர் குழு 188 பரிந்துரைகளை வழங்கியது. அவற்றில் 99 பரிந்துரைகளை அரசு ஏற்றுக்கொண்டது. அதில் ராணுவத்துடன் தொடர்பான 65 பரிந்துரைகளை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்துவது என்றும் கப்பல் படை, விமானப் படைதொடர்பான ஏனைய 34 பரிந்துரைகளை அடுத்தகட்டமாக செயல்படுத்துவது என்றும் மத்திய அமைச்சரவை இப்போது முடிவெடுத்திருக்கிறது.
முதல் கட்டமாக 57,000 ராணுவ வீரர்கள் களப்பணிக்கு மாற்றப்பட இருக்கிறார்கள். இவர்கள் ராணுவத்தின் அலுவலகப் பணிகளிலும், ஏனைய உதவிப் பிரிவுகளிலும் பணியாற்றி வருபவர்கள். எல்லைப்புறப் பாதுகாப்பு வீரர்களாக இவர்களை பயன்படுத்துவது என்று முடிவெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அதேபோல, இந்திய ராணுவம் 39 மாட்டுப் பண்ணைகளை நடத்தி வருகிறது. இந்தப் பண்ணைகளில் 25,000 பசுக்களிலிருந்து சுமார் 21 கோடி லிட்டர் பால் ராணுவத்துக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. 1889 முதல் செயல்பட்டுவரும் இந்த மாட்டுப் பண்ணைகள் அம்பாலா, கொல்கத்தா, ஸ்ரீநகர், ஆக்ரா, பதான்கோட், லக்னெள, மீரட், அலாகாபாத், குவாஹாட்டி உள்ளிட்ட நகரங்களில் 20,000 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அமைந்திருக்கின்றன. அதில் 2,000 ராணுவ வீரர்கள் பணிபுரிகிறார்கள்.
தேவையில்லாத பிரிவுகளை அகற்றுவது, கூடுதல் ராணுவ வீரர்களைக் களத்தில் நேரடியாகப் போரிடுவதற்குத் தயார் நிலையில் வைத்திருப்பது, அநாவசியச் செலவுகளை அகற்றுவது உள்ளிட்ட ஷெகட்கர் குழுவின் பரிந்துரைகளை நிறைவேற்றும் பொறுப்பு புதிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனுக்கு வந்திருக்கிறது. என்ன செய்யப்போகிறார் பார்ப்போம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/08/ராணுவ-சீர்திருத்தம்-2769192.html
2768511 தலையங்கம் ஜியாமென் வெற்றி! ஆசிரியர் Thursday, September 7, 2017 05:17 AM +0530 கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்கும் மேலாக இந்திய - பூடான் - சீன முச்சந்தியில் உள்ள டோக்கா லாமில் காணப்பட்ட எல்லையோர பதற்ற நிலைமையில் 'பிரிக்ஸ்' மாநாடு நடைபெறுமா என்பது கேள்விக்குறியாக இருந்தது. இந்தியாவும் சீனாவும் தங்கள் படைகளை பின்வாங்கிக் கொண்டு சீனாவிலுள்ள ஜியாமென் நகரத்தில் வெற்றிகரமாக நடந்து முடிந்திருக்கும் பிரிக்ஸ் மாநாட்டில் பங்கேற்றது பாராட்டுக்குரியது. 
பிரேஸில், ரஷியா, இந்தியா, சீனா, தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய ஐந்து நாடுகளும் இணைந்து ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் பிரிக்ஸ் என்கின்ற அமைப்பு, உலகின் ஏறத்தாழ 48% மக்கள்தொகையினரின் பிரதிநிதித்துவம் பெறுகிறது. உலகத்தின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தியில் 22% பிரிக்ஸ் அங்கம் பெறும் நாடுகளில் உற்பத்தியாகிறது. இந்த அமைப்பு ஒருவகையில் ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்புக்கும் அமெரிக்காவின் நாட்டோவுக்கும் சவாலாக இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அந்த அமைப்புகளின் அளவுக்கு பிரிக்ஸ் கூட்டமைப்பில் உள்ள நாடுகளிடையே வர்த்தக, ராணுவ ஒற்றுமை நிலவுகிறதா என்றால் கிடையாது.
ஆனால் உலகின் மிகப்பெரிய வளரும் பொருளாதார நாடுகளாகக் கருதப்படும் இந்தியாவும் சீனாவும் இடம் பெற்றிருப்பதும், இவற்றுடன் ரஷியாவும் பிரேஸிலும் கைகோத்து இருப்பதும் பிரிக்ஸின் முக்கியத்துவத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. 
ஜியாமெனில் நடந்த 9-ஆவது பிரிக்ஸ் மாநாட்டில் சீன அதிபர் ஜீ ஜின்பிங்கும் இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் டோக்கா லாம் பிரச்னையை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டுத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் இணைந்து செயல்பட்டதுதான் இந்த மாநாட்டின் வெற்றிக்கு மிகமுக்கியமான காரணம். பிரிக்ஸ் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ள மறுத்திருந்தால் முந்தைய இஸ்லாமாபாத் சார்க் மாநாட்டைப்போல இந்த மாநாடும் ரத்தாகிவிட்டிருக்கும். 
இந்தியா வராமல் இருந்துவிடக் கூடாது என்பதால்கூட சீனா டோக்கா லாமிலிருந்து பின்வாங்கியிருக்கலாம். அப்படியே இருந்தாலும்கூட, சீன அதிபர் ஜீ ஜின்பிங், பிரதமர் நரேந்திர மோடியுடன் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் அதிகமாக தனிமையில் நடத்திய பேச்சுவார்த்தையில் இரண்டு நாடுகளும் தங்கள் உறவு குறித்துத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் சிந்திக்க வேண்டும் என்று கூறியிருப்பது சீன அதிபரின் பெருந்தன்மையையும் அரசியல் கண்ணியத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.
பிரதமர் நரேந்திர மோடி மூன்று பிரச்னைகளில் தனது நிலைப்பாட்டுக்கு சாதகமான முடிவுகளை பிரிக்ஸ் மாநாட்டில் நிலைநாட்டியிருக்கிறார். பாகிஸ்தானிலிருந்து செயல்படும் பயங்கரவாத அமைப்புகளுக்கு எதிராகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டிருப்பது அவரது முதல் வெற்றி. கடந்தாண்டு கோவாவில் நடந்த பிரிக்ஸ் மாநாட்டின்போது இப்படியொரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றவிடாமல் சீனா தடுத்துவிட்டது. அதுமட்டுமல்ல, பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான பயங்கரவாதக் குழுக்கள் பற்றிய பிரச்னையை இந்தியா எழுப்பக்கூடாது என்று பிரிக்ஸ் மாநாட்டுக்கு முன்னால் சீனா எச்சரித்திருந்தது. இந்த நிலையில், சீனாவின் தலைமையில் நடைபெற்ற ஜியாமென் பிரிக்ஸ் மாநாட்டில் லஷ்கர்-ஏ-தொய்பா, ஜெய்ஷ்-இ-முகம்மது உள்ளிட்ட அமைப்புகள் குறித்துக் கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட்டிருப்பது இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றி.
இரண்டாவதாக, ஜியாமென் பிரிக்ஸ் மாநாட்டைப் புறக்கணிக்காமலும் இரு நாடுகளுக்கிடையே இருந்த மனக்கசப்பை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமலும் இந்தியா கலந்துகொண்டதால் சீனாவுடனான தொடர் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு ஆக்கபூர்வமான அடித்தளம் போடப்பட்டிருக்கிறது. இனியொருமுறை டோக்கா லாம் போன்ற பதற்றம் ஏற்படாத வகையிலும், எல்லைப்புற பாதுகாப்பு குறித்த பிரச்னைகளைத் தீர்வு காண்பதற்கு புதியதொரு வழிமுறையை ஏற்படுத்தவும் இந்தியா இதன்மூலம் வாய்ப்பை உருவாக்கி இருக்கிறது. டோக்கா லாமிலிருந்து சீனா பின்வாங்கியதைத் தனக்குக் கிடைத்த ராணுவ வெற்றியாக இந்தியா தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளாமல் அடக்கி வாசித்ததுதான் சுமுகமான உறவுக்கு வழிகோலியது.
பிரிக்ஸ் அமைப்பை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்கிற சீனாவின் முயற்சிக்கும் இந்தியா முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறது. சீனாவைப் பொருத்தவரை துருக்கி, இந்தோனேஷியா, மெக்ஸிகோ ஆகிய மூன்று நாடுகளையும் பிரிக்ஸ் அமைப்பில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற கருத்தை வலியுறுத்தி வருகிறது. மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று நாடுகளும் பல்வேறு பிரச்னைகளில் இந்தியாவுடன் ராஜதந்திர ரீதியாகக் கருத்துவேறுபாடு கொண்டவை. 
அதுமட்டுமல்லாமல், பிரிக்ஸ் அமைப்பை விரிவுபடுத்த இந்தியா சம்மதித்தால் சார்க் அமைப்பில் சீனாவைச் சேர்த்துக்கொள்ளும் பாகிஸ்தானின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை ஏற்படும். பிரதமர் நரேந்திர மோடி மிகவும் சாதுர்யமாக ஐந்து நாடுகள் கொண்ட அமைப்பை மேலும் விரிவாக்கும் திட்டத்துக்கு ஜியாமெனில் நடந்த மாநாட்டில் முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டிருக்கிறார்.
பாகிஸ்தானில் இருந்து இயங்கும் பயங்கரவாதக் குழுக்கள் குறித்து தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு விட்டாலும் சீனா எந்த அளவுக்கு இதை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பது, அக்டோபர் மாதம் ஐ.நா. சபையில் ஜெய்ஷ் பயங்கரவாதி மசூத் அஸாரை சர்வதேச பயங்கரவாதியாக அறிவிக்கும் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம்தான் உறுதிப்படுத்த முடியும். அது ஒருபுறம் இருந்தாலும் ஜியாமெனில் இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையில் ஏற்பட்டிருக்கும் புரிதலை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச்சென்று எல்லைப் பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்கும் பொருளாதார நட்புறவை வளர்ப்பதற்கும் பயன்படுத்துவதில்தான் நமது உண்மையான வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/07/ஜியாமென்-வெற்றி-2768511.html
2767932 தலையங்கம் காராகிரக நெரிசல்! ஆசிரியர் Wednesday, September 6, 2017 02:16 AM +0530 நாகரிக சமுதாயத்தில் சிறைச்சாலை என்பது தண்டிக்கப்பட்டவர்களை அடைத்து வைக்கப்படும் இடம் என்பதாக அல்லாமல், தண்டிக்கப்பட்ட குற்றவாளிகள் மனம் திருந்தவும் தண்டனைக்குப் பிறகு அவர்கள் மற்றவர்களைப்போல வாழவும் வழிகோலுகிற சீர்திருத்தக்கூடமாக இருக்க வேண்டும். கடந்த அரைநூற்றாண்டு காலமாக உலகளாவிய அளவில் சிறைச்சாலைகளின் வசதிகள் மேம்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் கைதிகளைக் கையாளும் முறையிலும் மாற்றங்களுக்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டும் வருகின்றன. 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை ஒருசில சிறைச்சாலைகள் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டு அல்லது புதிதாகக் கட்டப்பட்டு வசதிகள் மேம்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன என்றாலும்கூட, சிறைக்காவலர்களின் அணுகுமுறையிலும், சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்கள் நடத்தப்படும் விதத்திலும் பெரிய மாற்றம் எதுவும் ஏற்பட்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. தவறிழைத்து தண்டிக்கப்பட்டவர்கள், தண்டனைக்காலம் முடிந்து வெளியேவரும்போது புதிய மனிதர்களாக வெளிவருவது இல்லை என்பது ஒரு புறம், தவறிழைக்காத விசாரணைக் கைதிகள்கூட சிறைக்குச் சென்று வெளியே வரும்போது தவறான வழிக்குத் திரும்புபவர்களாக மாறிவிடுகின்றனர் என்பது இன்னொருபுறம். இதுதான் இன்றைய இந்தியச் சிறைச்சாலைகளின் நிலைமை. உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாகப் பொறுப்பேற்கும் ஒவ்வொருவரும் முதலில் வெளியிடும் அறிக்கை, நிலுவையிலுள்ள வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பேன் என்பதுதான். ஆனால், அந்த வழக்குகளின் எண்ணிக்கை குறைவது இல்லை. அதனால் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் விசாரணைக் கைதிகளின் எண்ணிக்கையும் குறைந்தபாடில்லை. 
விசாரணைக் கைதி என்பவர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு விசாரணையில் இருந்தால் சாட்சியங்கள் கலைக்கப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்கான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாய் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பவர். இவர்களில் பலரும் நீதிமன்ற விசாரணைக்குப் பிறகு குற்றமற்றவர்கள் என்று நிரூபிக்கப்பட்டு விடுதலை செய்யப்படவும் வாய்ப்புண்டு. அப்படியிருந்தும் தேவையில்லாமல் பலர் நீண்ட நாட்கள் சிறைக்கொட்டடியில் அடைத்து வைக்கப்படுகின்றனர்.
2015-இல் இந்திய சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்பட்ட விசாரணைக் கைதிகளின் எண்ணிக்கை 2.82 லட்சம். அவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் 30 வயதுக்கும் குறைவான அதிகம் படிப்பறிவில்லாத இளைஞர்கள். ஏறத்தாழ 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, தண்டனைக் காலத்தில் பாதிக்கும் மேல் சிறையில் கழித்திருக்கும் விசாரணைக் கைதிகள் சொந்தப் பிணையில் விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று இந்திய குற்றவியல் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டது. 2014-இல் இந்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கீழமை நீதிமன்றங்களுக்குக் கடுமையான உத்தரவைப் பிறப்பித்தும்கூட, இதுவரை இந்தச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்பது வேதனைக்குரியது. 
விசாரணைக் கைதிகள் அளவுக்கு அதிகமாக இருப்பதால் சிறைச்சாலைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. கைதிகளின் உடல் நலமும், சிறைச்சாலையின் சுகாதார ஏற்பாடுகளும் மிகப்பெரிய அளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சிறைச்சாலைகளின் பாதுகாப்பும்கூட இதனால் கேள்விக்குறியாகி இருக்கிறது. ஆட்டுக்கொட்டடியில் அடைத்து வைத்திருப்பதுபோலக் கைதிகள் அடைத்து வைக்கப்படுவது அவர்களது மனநிலையைக் கடுமையாக பாதித்து, நிரபராதிகள் குற்றவாளிகளாகவும், குற்றவாளிகள் கடும் குற்றவாளிகளாகவும் மாறிவிடும் போக்குக்கு வழிகோலுகிறது. சிறைச்சாலைத் தற்கொலைகளுக்கும், வன்முறைகளுக்கும் இது ஒரு முக்கிய காரணம்.
கடந்த மாதம் மக்களவையில் எழுப்பப்பட்ட கேள்வி ஒன்றுக்கு, இந்தியாவின் சிறைச்சாலைகள் சிலவற்றில் 200%-க்கும் அதிகமான கைதிகள் இருப்பதாக மத்திய உள்துறை இணையமைச்சர் ஹன்ஸ்ராஜ் கங்காராம் அஹிர் குறிப்பிட்டிருந்தார். 'மாதிரி சிறைச்சாலை 2014 கையேட்டின்படி, ஒவ்வொரு சிறைக்கைதிக்கும் குறைந்தது 8.92 சதுர மீட்டர் அளவிலான இடம் தரப்பட வேண்டும். ஆனால், எவ்வளவு இடம் வழங்கப்படுகிறது என்பது குறித்த புள்ளிவிவரம் இல்லை' என்று அமைச்சர் தெரிவித்திருந்தார்.
இந்தியாவில் 1,401 சிறைச்சாலைகள் இருக்கின்றன. சிறைச்சாலை மாநில பட்டியலில் இருந்தாலும் அதனை மேம்படுத்த 2002-இல் மத்திய அரசு ரூ.1,800 கோடி ஒதுக்கியது. அந்தத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் தமிழகத்தின் புழல் சிறைச்சாலை உள்பட 125 புதிய சிறைச்சாலைகள் கட்டப்பட்டன. ஏனைய சிறைச்சாலைகளில் 1,579 அறைகள் அதிகரிக்கப்பட்டன. இத்தனைக்குப் பிறகும்கூட சிறைச்சாலைகள் நிரம்பி வழிகின்றன என்றால், அதற்குக் காரணம் விசாரணைக் கைதிகளின் எண்ணிக்கைதான். 
இந்திய சிறைச்சாலை புள்ளிவிவரம் 2015-இன்படி, இந்தியாவிலுள்ள 1,401 சிறைச்சாலைகளில் இருக்கும் 4,19,623 கைதிகளில் 67 சதவீதம் பேர் அதாவது, 2,82,076 பேர் விசாரணைக் கைதிகள். இவர்களில் பலரும் இரண்டு வருடங்களுக்கும் அதிகமாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பவர்கள்.
முன்பே கூறியதுபோல, சிறைச்சாலை என்பது குற்றவாளிகள் மனம் திருந்தி புதிய மனிதர்களாக வெளியில் வருவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டவையாக இல்லை. விசாரணைக் கைதிகளும் சிறு குற்றம் புரிந்தவர்களும் சிறைச்சாலையிலிருந்து கடும் குற்றவாளிகளாக வெளியேறும் அவலம் தடுக்கப்பட வேண்டுமானால், சிறைச்சாலைகளில் காணப்படும் நெருக்கடி குறைக்கப்பட வேண்டும். தேவையில்லாமல் குற்றவாளிகள் விசாரணைக் கைதிகளாக தொடர்வது தவிர்க்கப்பட வேண்டும். அனைவருக்கும் சட்ட உதவியும், விரைந்த தீர்ப்பும் மட்டுமே இதற்குத் தீர்வாக இருக்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/06/காராகிரக-நெரிசல்-2767932.html
2767353 தலையங்கம் மாற்றமல்ல, ஏமாற்றம்! ஆசிரியர் Tuesday, September 5, 2017 01:39 AM +0530 மிகவும் எதிர்பார்ப்புடன் காத்துக்கொண்டிருந்த மத்திய அமைச்சரவை மாற்றம் எந்தவித அதிர்ச்சியையோ ஆச்சரியத்தையோ ஏற்படுத்தவில்லை. நரேந்திர மோடி அரசு ஆட்சிக்கு வந்த மூன்று ஆண்டுகளில் செய்யப்பட்டிருக்கும் மூன்றாவது அமைச்சரவை மாற்றம் இது. சிறப்பாகச் செயல்பட்டவர்கள் கேபினட் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டு பிரதமரின் எதிர்பார்ப்புக்கேற்ப உயராதவர்கள் அமைச்சரவையிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
இந்த அமைச்சரவை மாற்றத்திற்குப் பிறகு, நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அமைச்சரவையில் 76 அமைச்சர்கள் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். மக்களவை உறுப்பினர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையில் 15% என்கிற அளவில் அமைச்சரவை அமையலாம் என்பதால் இன்னும் ஆறு அமைச்சர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ள முடியும். ஒருவேளை ஐக்கிய ஜனதா தளத்தை அமைச்சரவையில் சேர்த்துக்கொள்வதற்கும் ஏனைய கூட்டணிக் கட்சியினரைத் திருப்திப்படுத்தவும் அந்த ஆறு இடங்களைப் பிரதமர் விட்டு வைத்திருக்கிறாரோ என்னவோ.
2014-இல் ஆட்சிக்கு வந்தது முதலே நரேந்திர மோடி அமைச்சரவையைக் குறித்து இருந்து வரும் விமர்சனம், தங்களுக்கென்று செல்வாக்குள்ள தலைவர்கள் அவரது அமைச்சரவையில் இடம்பெறவில்லை என்பது. அப்படியே இடம்பெற்றவர்களும்கூட ஒருவர் பின் ஒருவராக அமைச்சரவையிலிருந்து அகற்றப்பட்டுவிட்டனர். இப்போதைக்கு உள்துறை அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங்கும் கப்பல் மற்றும் நெடுஞ்சாலைத்துறை அமைச்சர் நிதின் கட்கரியும் மட்டும்தான் குறிப்பிடத்தக்க தலைவர்களாக அமைச்சரவையில் இருக்கிறார்கள். நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லியும் தகவல் ஒலிபரப்புத்துறை அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானியும் மக்களவைத் தேர்தலில் தோல்வியைத் தழுவியவர்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.
இப்போதைய அமைச்சரவை மாற்றத்தில் குறிப்பிடத்தக்கவை மூன்று. முதலாவது நிர்மலா சீதாராமனை பாதுகாப்பு அமைச்சராக்கி இருப்பது. இரண்டாவது முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி சிறுபான்மையினர் நலத்துறையின் அமைச்சராக்கப்பட்டிருப்பது. மூன்றாவது, அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட, நிர்வாகத்துறையில் திறமை படைத்த நான்கு பேரை அமைச்சரவையில் சேர்த்துக் கொண்டிருப்பது.
நிர்மலா சீதாராமன் முழுநேரப் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சராக கேபினட் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டிருப்பது யாருமே எதிர்பார்த்திராத ஒன்று. முழுநேரப் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சராகச் செயல்படப் போகும் முதல் பெண்மணியாகிறார் நிர்மலா சீதாராமன். இதற்கு முன்னால் அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி பாதுகாப்புத் துறையைக் கூடுதல் பொறுப்பாக வைத்துக் கொண்டிருந்தார் என்றாலும், கட்சிக்கும் ஆட்சிக்கும் புதிய வரவான நிர்மலா சீதாராமன் மீது இந்த அளவுக்கு நம்பிக்கை வைத்து முக்கியமானதொரு துறையின் பொறுப்பை பிரதமர் ஒப்படைத்திருக்கிறார் என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
மனோகர் பாரிக்கர் கோவா முதல்வராகச் சென்றுவிட்ட பிறகு நீண்ட நாள்களாகவே முழுநேரப் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் இல்லாமல் இருந்தது நரேந்திர மோடி அரசின் மீதான குற்றச்சாட்டாகத் தொடர்ந்து வந்தது. எல்லைப்புறத்தில் சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் பிரச்னைகள் நிலவும் வேளையில் முழுநேரப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் இல்லாமல் இருந்தது மிகப்பெரிய தவறு. நிர்மலா சீதாராமனை நியமித்ததன் மூலம் அந்தத் தவறு திருத்தப்பட்டிருக்கிறது. அமைச்சரவையிலுள்ள 8 பெண் அமைச்சர்களில் 6 பேர் இப்போது கேபினட் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி சிறுபான்மையினர் நலத்துறை அமைச்சராக கேபினட் அந்தஸ்துடன் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறார். நரேந்திர மோடி அரசு சிறுபான்மையினரின் பயத்தைப் போக்குவதில்லை என்பதும், அவர்கள் நலனைப் பாதுகாப்பதில்லை என்பதும் பெரும்பான்மை சமூகத்தின் கலாசாரத்தைத் திணிக்க முற்படுகிறது என்பதும் பரவலான குற்றச்சாட்டு. இந்தக் குற்றச்சாட்டை எந்த அளவுக்கு முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி அகற்றுவார் என்பது பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டிய ஒன்று.
வாஜ்பாய், அத்வானி காலகட்டத்திலிருந்து நரேந்திர மோடி காலகட்டத்துக்கு மாறிவிட்டிருப்பதன் அடையாளம்தான், தர்மேந்திர பிரதான், பியூஷ் கோயல், நிர்மலா சீதாராமன், முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி உள்ளிட்ட இளைய தலைமுறை அமைச்சர்கள் பலர் பிரதமர் மோடியால் கேபினட் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டிருப்பது.
எரிசக்தித் துறை அமைச்சராகச் சிறப்பாகப் பணியாற்றிய பியூஷ் கோயலுக்கு ரயில்வே துறையும், சுரேஷ் பிரபுவுக்கு வர்த்தகத் துறையும் தர்மேந்திர பிரதானுக்கு கேபினட் அந்தஸ்துடன் பெட்ரோலியத் திறன் மேம்பாட்டுத் துறையையும் அளித்திருப்பது இந்த அமைச்சரவை மாற்றத்தின் குறிப்பிடத்தக்க மோடி வித்தைகள்.
புதிதாக அமைச்சரவையில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கும் 9 அமைச்சர்களில் 4 பேர் முன்னாள் இந்திய அரசுத்துறை அதிகாரிகள். கே.ஜே. அல்போன்ஸ் கண்ணந்தானம், ராஜ்குமார் சிங், சத்யபால் சிங், ஹர்தீப் சிங் புரி ஆகிய 4 பேரும் திறமைசாலிகள் என்றாலும் அவர்களது திறமைக்கேற்ற துறைகள் ஒதுக்கப்படாதது ஏன் என்பது புரியவில்லை. மாநிலப் பிரதிநிதித்துவத்தை முன்னிலைப்படுத்தி அமைச்சரவையை மாற்றி அமைக்காமல் தகுந்த நபர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அமைச்சர்களாக்கி இருப்பது பாராட்டுக்குரிய செயல்பாடு.
வழக்கம்போல இந்த முறையும் தமிழ்நாடு புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. கர்நாடகத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் நிர்மலா சீதாராமனை தமிழகத்தின் அமைச்சரவைப் பிரதிநிதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. இந்த மாற்றம் தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை ஏமாற்றமே!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/05/மாற்றமல்ல-ஏமாற்றம்-2767353.html
2766866 தலையங்கம் அனிதாவின் தியாகம்! ஆசிரியர் Monday, September 4, 2017 02:21 AM +0530 'நீட்' தேர்வில் மதிப்பெண் பெறாததால் தனது மருத்துவப் படிப்புக் கனவு தகர்ந்ததால் தற்கொலை செய்துகொண்ட அரியலூர் மாணவி அனிதாவின் மரணம் அனைவரது மனசாட்சியையும் உலுக்கிப்போட்டிருக்கிறது. அவர் இப்படியொரு விபரீதமான முடிவை எடுத்தது ஆட்சியாளர்களுக்கு மட்டுமல்ல, நீதித்துறைக்கும் சேர்த்து அவர் அளித்திருக்கும் கடுமையான கண்டனம்.
மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்வதற்கு தகுதிகாண் தேர்வு வேண்டுமென்று உச்சநீதிமன்றம் முடிவெடுத்ததற்கு அடிப்படை காரணம், தனியார் கல்லூரிகளில் பெரும் பணத்தை நன்கொடையாகச் செலுத்தி, தகுதியில்லாத மாணவர்கள் எம்.பி.பி.எஸ். படிப்பில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள் என்பதுதான். தனியார் கல்லூரிகளுக்குத் தரப்படும் நன்கொடைக் கலாசாரத்துக்கு முடிவு கட்டுவதுடன் நிற்காமல், நீதித்துறை அதிகாரத்துறையின் செயல்பாடுகளில் தலையிடத் தொடங்கியதின் விளைவுதான் இன்றைய நீட் குழப்பம்.
2011-இல் ஜெயலலிதா தலைமையிலான அ.தி.மு.க அரசு பதவியேற்றவுடன் தமிழகத்தில் சமச்சீர் கல்வியை கைவிட்டு தேசிய அளவிலான கல்வி முறைக்கு மாறுவது என்கிற முடிவை எடுத்தது. அதன்மூலம் இந்தியாவின் ஏனைய மாநில மாணவர்களுக்கு நிகராக, தேசிய அளவில் உயர்கல்விக்கான தகுதிகாண் தேர்வுக்கு தமிழக மாணவர்களும் தயாராவார்கள் என்பதுதான் தமிழக அரசின் முடிவுக்குக் காரணம்.
2011 ஜூலை 18-இல் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அந்த முடிவை நிராகரித்தபோது, தமிழக அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தது. அந்த மேல்முறையீட்டில் இன்றைய சூழலை தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் தமிழக அரசு சிந்தித்திருக்கிறது என்பது வியப்பை அளிக்கிறது. அந்த மேல்முறையீட்டை உச்சநீதிமன்றம் நிராகரித்ததன் விளைவுதான், இன்று மருத்துவக் கனவு காணும் ஆயிரக்கணக்கான அனிதாக்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுகிறது.
ஒருபுறம் உச்சநீதிமன்றம். இன்னொருபுறம் நாளும் பொழுதும் "நீட்' பிரச்னையில் எந்தவிதத் தெளிவான நிலைப்பாடும் எடுக்காமல் கண்ணாமூச்சி விளையாடிய மத்திய அரசு. "நீட்' தேர்வுக்கு மாற்றாக புதியதொரு திட்டம் தரப்படாததும், தனது வாதங்களை வலுவாக எடுத்துரைக்காமல் நீதிமன்றத்தில் கோட்டைவிட்டதும் தமிழக அரசின் குற்றம். மத்திய அரசு காப்பாற்றும் என்கிற நம்பிக்கையில் உச்சநீதிமன்றத்திலான வழக்குக்கு போதிய கவனமும் முக்கியத்துவமும் செலுத்தாமல்விட்டது தமிழக அரசின் மிகப்பெரிய தவறு.
மருத்துவக் கல்லூரிச் சேர்க்கை குறித்து சில தவறான புரிதல்கள் நிலவுகின்றன என்பதை அனிதாவின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து புள்ளிவிவரங்களை எல்லாம் கூர்ந்து கவனிக்கும்போது தெரியவருகிறது. அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு "நீட்' தேர்வால்தான் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது எனக் கருதுவது மிகப்பெரிய மாயை.
கடந்த 10 ஆண்டுகளில் அரசுப் பள்ளியில் படித்து அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சேர்ந்துள்ள மாணவர்கள் வெறும் 314 மட்டுமே. தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சேர்ந்துள்ள அரசுப் பள்ளி மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 74. தமிழகத்தில் மொத்தம் 388 பேர் மட்டுமே கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பிளஸ் 2 மதிப்பெண் அடிப்படையில் அரசுப் பள்ளிகளில் படித்து, மருத்துவப் படிப்பில் சேர்ந்துள்ளனர். பல ஆயிரம் கோடி ரூபாயை கல்விக்காக அரசு செலவு செய்து விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒருசிலரை மட்டுமே மருத்துவப் படிப்புக்கு அரசுப் பள்ளிகளால் அனுப்ப முடிகிறது என்பது பற்றி யாராவது கவலைப்பட்டிருக்கிறோமா?
அப்படியானால், மருத்துவப் படிப்பில் சேர்ந்த மாணவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் சி.பி.எஸ்.இ. பாடத்திட்டத்தில் படித்தவர்களா என்று கேட்டால், அதுவும் இல்லை. தனியார் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் பிராய்லர் கோழிகளைப்போல மதிப்பெண் பெறுவதற்குத் தயாராக்கப்பட்டவர்கள்தான் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் அதிக மதிப்பெண் காரணமாக இடம் பிடிப்பவர்கள்.
"நீட்' மதிப்பெண்ணின் அடிப்படையில் இந்தாண்டு மருத்துவப் படிப்புக்கான மாணவர் சேர்க்கை நடந்துமுடிந்துவிட்ட நிலையில், இனி மதிப்பெண் அடிப்படையில் மாணவர் சேர்க்கை என்பது சாத்தியமில்லை. இனிமேல் தமிழக அரசு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களும் தமிழகத்தின் ஒட்டுமொத்த அதிகார வர்க்கமும் சிந்தித்து முடிவெடுக்க வேண்டுமே தவிர, இதில் அரசியல் ஆதாயம் தேட முற்படுவது தமிழகத்துக்கும் தமிழக மாணவர்களுக்கும் செய்யும் மிகப்பெரிய துரோகமாக இருக்கும்.
"நீட்' என்கிற தகுதிகாண் தேர்வு மட்டுமே மருத்துவப் படிப்புக்கு அடிப்படை என்று சொன்னால் அப்போது பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் ஒரு மாணவன் பள்ளியில் படிக்க வேண்டிய அவசியம்தான் என்ன? "நீட்' தேர்வு என்பது பள்ளிகளை முக்கியத்துவம் இல்லாமல் செய்து, தனியார் பயிற்சி மையங்களை ஊக்குவிப்பதாக அமைந்துவிடும்.
பிளஸ் 2 மதிப்பெண், தகுதிகாண் தேர்வில் பெறும் மதிப்பெண் இரண்டையும் சேர்த்து அதனடிப்படையில் மருத்துவத் தேர்ச்சி என்பதுதான் இதற்கு சரியான தீர்வாக இருக்கும் என்பதை இதற்கு முன்பே நாம் நமது தலையங்கத்தில் தெளிவுபடுத்தியிருந்தோம். அதேபோல அந்தந்தப் பகுதி மாணவர்களுக்கு அங்குள்ள அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் இடமளிக்கும் ஒதுக்கீட்டை கொண்டு
வரும் அதிகாரத்தைக் கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டம் தமிழக அரசுக்கு வழங்கியிருக்கிறது. அதை நடைமுறைப்படுத்தாமல்போனது நமது ஆட்சியாளர்களும் அதிகார வர்க்கமும் செய்த தவறு.
இந்தப் பிரச்னைக்கு முடிவு காண்பதற்காகத்தான் அந்த ஏழை மாணவி அனிதா உயிர்த்தியாகம் செய்திருக்கிறார் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. நியாயமான முடிவு எட்டப்பட்டால் மட்டுமே அனிதாவின் ஆன்மா சாந்தியடையும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/04/அனிதாவின்-தியாகம்-2766866.html
2765769 தலையங்கம் தேவை நீதி விசாரணை! ஆசிரியர் Saturday, September 2, 2017 02:21 AM +0530 2016-17 நிதியாண்டுக்கான அறிக்கை பேரதிர்ச்சியை அளிக்கிறது. 2016 நவம்பர் மாதம் 8-ஆம் தேதி நள்ளிரவில் செல்லாததாக அறிவிக்கப்பட்ட ரூ.500, ரூ.1000 செலாவணிகளில் 98.96% செலாவணிகள் வங்கிகளில் செலுத்தப்பட்டுத் திரும்பப் பெறப்பட்டிருக்கிறது என்கிற ரிசர்வ் வங்கியின் அறிவிப்பு நம்பும்படியாகவோ, ஏற்கும்படியாகவோ இல்லை. அப்படி வந்திருக்குமானால், செலாவணியைச் செல்லாததாக்கும் நரேந்திர மோடி அரசின் முடிவு வன்மையான கண்டனத்துக்கு உரியது என்பதிலும் சந்தேகமில்லை.
கடந்த ஆண்டு நவம்பர் மாத அறிவிப்பின்போது புழக்கத்தில் இருந்த ரூ.500, ரூ.1000 செலாவணிகளின் மொத்த மதிப்பு ரூ.15.44 லட்சம் கோடி. இப்போதைய ரிசர்வ் வங்கியின் அறிக்கையின்படி கடந்த ஜூன் 30-ஆம் தேதி வரையிலும் ரிசர்வ் வங்கி திரும்பப் பெற்றிருக்கும் ரூ.500, ரூ.1000 செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணிகளின் மொத்த மதிப்பு ரூ.15.28 லட்சம் கோடி. ஆகஸ்ட் 30 ரிசர்வ் வங்கி அறிக்கையின்படி, ஏறத்தாழ 98.96% செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணிகள் திரும்பப் பெறப்பட்டிருப்பதாகவும், திரும்ப வராத செலாவணியின் மதிப்பு வெறும் ரூ.16,000 கோடி மட்டுமே என்றும் தெரிகிறது.
செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தபோது, இந்தியாவின் அன்றைய தலைமை வழக்குரைஞர் முகுல் ரோத்தகி, சுமார் ரூ.4 லட்சம் கோடியிலிருந்து ரூ.5 லட்சம் கோடி வரையிலான செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணி திரும்ப வராது என்று அரசு எதிர்பார்ப்பதாகக் கூறியது, வெறும் வெற்று வாதமாக நிச்சயமாக இருக்க முடியாது. ஏதாவது அடிப்படை ஆதாரமுள்ள தகவல்களின் அடிப்படையில்தான் அரசு இப்படியொரு முடிவை எடுத்திருக்க முடியும், அதன் அடிப்படையில்தான் தலைமை வழக்குரைஞர் உச்சநீதிமன்றத்தின் அந்தக் கருத்தை பதிவு செய்திருக்க முடியும்.
கணக்கில் காட்டாமல் பதுக்கி வைக்கப்பட்ட பணத்தைக் கணக்கில் கொண்டு வருவதுதான் அரசின் நோக்கமாக இருந்தது என்கிற நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லியின் வாதத்தை ஏற்றுக் கொள்வோம். கடந்த மார்ச் மாதத்துடன் நிதியாண்டும் முடிந்துவிட்டது. பெரும்பாலான செல்லாத செலாவணிகளும் கணக்கில் வந்துவிட்டது. வருமான வரி வசூல் கடந்த ஆண்டு 25% அதிகரித்திருக்கிறது என்று பெருமை தட்டிக் கொள்கிறார் நிதியமைச்சர். அதற்கு முந்தைய 2015-16 நிதியாண்டில் செலாவணி செல்லாததாக்கப்படாமலேயே வருமான வரித் தாக்கல் 27% ஆக அதிகரித்தது என்பது அவருக்குத் தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை.
இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் வாதப்படி 98.96% செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணி வங்கிகளில் போடப்பட்டு, திரும்பப் பெறப்பட்டிருக்குமானால், அவை அனைத்தும் வருமான வரித் துறையின் நுண்ணாடிக்குள் வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், வங்கிக் கணக்குகளில் திரும்பி வந்திருக்கும் 98.96% செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணிக்கும், தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கும் வருமான வரிக் கணக்கின்படியான வருவாய்க்கும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பே இல்லாத நிலைமை காணப்படுகிறது.
செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட பணத்தை வெளிக் கொணர்வதற்காகத்தான் அரசின் அந்த முடிவு என்றால், வருமான வரித் துறை முடுக்கி விடப்பட்டு, கடந்த ஆறு மாதங்களில் வங்கிகளில் போடப்பட்ட பணம் குறித்த முழுமையான விசாரணையையும் அரசு முடுக்கிவிட்டு முடித்திருக்க வேண்டுமே, ஏன் செய்யவில்லை? அனைவருக்கும் கேட்புரை (நோட்டீஸ்) அனுப்பப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, அடுத்த கட்டத்துக்குக்கூட விசாரணை நகர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.
ரூ.16,000 கோடிக்காக ரூ.21,000 கோடி செலவழித்துப் புதிய செலாவணிகளை அச்சடித்திருக்கிறார்கள் என்கிற முன்னாள் நிதியமைச்சர் ப. சிதம்பரத்தின் வாதமும் அர்த்தமற்றது, அவரது புள்ளி விவரமும் தவறானது. புதிய செலாவணிகளை அச்சடிக்க ரூ.7,965 கோடிதான் செலவாகி இருப்பதாக ரிசர்வ் வங்கி தெரிவித்திருப்பதை அவர் எப்படிக் கவனிக்கத் தவறினார் என்று தெரியவில்லை. 
இந்தியா போன்ற ஒரு பரந்து விரிந்த தேசத்தில் இப்படி செல்லாததாக்கப்பட்ட 98.96% செலாவணி நிச்சயமாகத் திரும்பி வந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. இதில் ஏதோ தவறு நடந்திருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் இருக்கும் ஒரு வழக்கில் கோரியிருப்பதுபோல, அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கு மீண்டும் செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணிகளை வங்கிகளில் அடைக்க அனுமதி வழங்கினால், ஒருவேளை 98.96% அல்ல, 120% அல்லது 130% செல்லாத செலாவணிகள்கூடத் திரும்பக் கூடும் என்கிற சந்தேகம் எழுகிறது.
அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டபோது, ஒரே எண்ணுள்ள உயர் மதிப்புச் செலாவணிகள் புழக்கத்தில் இருப்பதாகவும், பரவலாகப் பேசப்பட்டது. ஒரே எண்ணுள்ள ரூ.500, ரூ.1000 செலாவணிகள் அதிகாரபூர்வமாகப் புழக்கத்தில் விடப்பட்டிருக்காது என்பது என்ன நிச்சயம்? அது ஏன் உண்மையாக இருக்கக் கூடாது? ரிசர்வ் வங்கி கூறுவதுபோல, 98.96% திரும்பப் பெறப்பட்டிந்தால், அதற்கு அதுகூடக் காரணமாக இருக்கலாம்.
இன்னும் மூன்று மாதங்களுக்கு அரசு செல்லாததாக்கப்பட்ட செலாவணிகளைப் பெற வழிகோலுவதும், 100%க்கும் அதிகமாகச் செலாவணிகள் திரும்பப் பெறப்பட்டால், அதன் அடிப்படையில் அத்தனை நோட்டுகளையும் துல்லியப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்துவதும்தான் இந்தப் புதிருக்கு விடையாக இருக்கும். இதுகுறித்து நீதிமன்ற விசாரணை அமைக்கப்படுவது உடனடித் தேவை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/02/தேவை-நீதி-விசாரணை-2765769.html
2765307 தலையங்கம் கூடினர், பிரிந்தனர்! ஆசிரியர் Friday, September 1, 2017 02:16 AM +0530 கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத் தலைவர் லாலுபிரசாத் யாதவ் பாட்னாவில் கூட்டிய பேரணி உண்மையிலேயே யாரும் எதிர்பார்த்திராத அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாக அமைந்தது. லாலுபிரசாத் யாதவின் செல்வாக்கு கொடிகட்டிப் பறக்கும் வடபிகாரில் உள்ள 20 மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருக்கும் நிலையிலும் லட்சக்கணக்கானோர் காந்தி மைதானத்தில் கூடுவார்களென்று யாருமே எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. 
பிகார் மாநிலத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் அரசியல் மாற்றத்திற்குப் பிறகும்கூட இப்படியொரு பிரம்மாண்ட பேரணியை நடத்தும் சக்தி லாலுபிரசாத் யாதவுக்கும் அவரது ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்துக்கும் இருக்கிறது என்பதை ஞாயிற்றுக்கிழமை பேரணி உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. 'பா.ஜ.க.வை அகற்றுங்கள், தேசத்தை காப்பாற்றுங்கள்' என்கிற கோஷத்துடன் கூட்டப்பட்ட அந்தப் பேரணியில் இந்தியா முழுவதிலுமிருந்து 18 அரசியல் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்டார்கள்.
நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பா.ஜ.க.வுக்கு எதிராக 18 அரசியல் கட்சிகள் ஒரே மேடையில் பங்கு பெறுவது மட்டுமே தேசிய அளவில் பா.ஜ.க.வை எதிர்கொள்ளப் போதுமானதல்ல. ஆனால் அதற்கான முன்னோட்டமாக இந்தப் பேரணியை கருதலாம். காங்கிரஸ் சார்பில் அதன் தலைவி சோனியா காந்தியோ, துணைத்தலைவர் ராகுல் காந்தியோ கலந்துகொள்ளாதது, பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தலைவி மாயாவதி பங்கு பெறாதது, திரிணமூல் காங்கிரஸ் தலைவி மம்தா பானர்ஜி பங்கு பெற்றதால் மேடை ஏறுவதை மார்க்ஸிசிட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தவிர்த்துவிட்டது என்பவை இந்தப் பேரணியின் தேசிய முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்துவிட்டன.
பாட்னா பேரணியில் பங்குபெற்ற 18 கட்சிகளும் பெரிய அளவில் ஒன்றுக்கொன்று தேர்தலில் பயன்படப் போவதில்லை. பிகாரின் ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளமோ, உத்தரப் பிரதேசத்தின் சமாஜ் வாதிகட்சியோ எந்தவிதத்திலும் மேற்கு வங்கத்தில் திரிணமூல் காங்கிரஸுக்கு வலுசேர்க்கப் போவதில்லை. இதேபோலத்தான் அன்றைய கூட்டத்தில் பங்குபெற்ற பல்வேறு மாநிலக் கட்சிகளும் ஏனைய கட்சிகளுக்கு அவர்களது மாநிலத்தில் செல்வாக்கு இல்லாத நிலையில் பயனடையப்போவதில்லை. இந்த மாநிலக் கட்சிகள் ஒருங்கிணைவது என்பது காங்கிரஸ் கட்சிக்கு வேண்டுமானால் தேசிய அளவில் பயனளிக்கக்கூடும். இந்த மாநில கட்சிகள், பலவீனமான நிலையில் இருக்கும் காங்கிரஸின் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்பது மிகப்பெரிய ஐயப்பாடு.
காங்கிரஸ் கட்சியும், தேசிய அளவில் எதிர்க்கட்சிகளை ஒருங்கிணைப்பது என்பதில் பல்வேறு சிக்கல்களை எதிர்கொள்கிறது. மேற்கு வங்கத்தில் எடுத்துக்கொண்டால், திரிணமூல் காங்கிரஸ், இடதுசாரிக் கூட்டணி இரண்டில் ஒன்றுடன்தான் காங்கிரஸால் பயணிக்க முடியும். அதேபோல உத்தரப் பிரதேசத்தில் சமாஜவாதி கட்சி அல்லது பகுஜன் சமாஜ் கட்சி இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றுடன்தான் உறவு பாராட்ட முடியும். ஒடிஸாவில் பிஜு ஜனதா தளம், தில்லி - பஞ்சாபில் ஆம் ஆத்மி கட்சி, ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் ஒய்.எஸ்.ஆர். காங்கிரஸ் போன்ற பா.ஜ.க. அணியில் இல்லாத கட்சிகள் காங்கிரஸ் கூட்டணியில் இணையத் தயாராக இல்லை. இப்படிப்பட்ட சூழலில் காங்கிரஸ் தலைமையில் பா.ஜ.க.வுக்கு எதிரான எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணி அமைவது என்பது சாத்தியமானதாகத் தெரியவில்லை. 
ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம் நடத்திய அந்த மாபெரும் பேரணியில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தலைவி மாயாவதி கலந்துகொள்ளாததில் இருந்து அவர் இப்படியொரு கூட்டணியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் பா.ஜ.க.வுக்கு எதிரான கூட்டணியில் ஒவ்வொரு கட்சியும் எத்தனை இடங்களில், எந்தெந்த இடங்களில் போட்டியிடும் என்பது தெளிவுபடுத்தப்படாமல் பகுஜன் சமாஜ் கட்சி பா.ஜ.க.வுக்கு எதிரான கூட்டணியில் இடம்பெறாது என்று மாயாவதி தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் ஓர் இடத்தில்கூட பகுஜன் சமாஜ் கட்சி வெற்றிபெறவில்லை என்றாலும் தனது 20 சதவீத வாக்குவங்கியை அது தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொண்டு வருகிறது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 
1989-இல் காங்கிரஸுக்கு எதிராக தேசிய முன்னணி, 1996-இல் தேர்தலுக்குப் பிறகு உருவான ஐக்கிய முன்னணி, 1998-இல் பா.ஜ.க. தலைமையில் அமைந்த தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி, 2004-இல் காங்கிரஸ் தலைமையில் அமைந்த ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆகியவைபோல பா.ஜ.க.வுக்கு எதிராக ஒரு மெகா கூட்டணியை உருவாக்குவது என்பது இப்போது சாத்தியமானதாக தெரியவில்லை. 31 சதவீதம் தேசிய அளவிலான வாக்குகளின் அடிப்படையில் 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் தனிப்பெரும்பான்மையைப் பெற முடிந்த நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பா.ஜ.க.வின் செல்வாக்கை எதிர்கொள்ள ஒரு சக்தி வாய்ந்த கூட்டணியை உருவாக்கும் முயற்சியின் தொடக்கமாக பாட்னா பேரணியை காங்கிரஸ் கட்சி கருதியிருந்தால், மூத்த தலைவர் குலாம்நபி ஆஸாத்தை அனுப்பியதற்குப் பதிலாக சோனியா காந்தியோ, ராகுல் காந்தியோ கலந்து கொண்டிருந்திருப்பார்கள்.
அநேகமாக எல்லா மாநில கட்சிகளும் ஊழல் குற்றச்சாட்டு, வாரிசு அரசியல் போன்ற சுமைகளுடன் காணப்படுவதும், எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணிக்கு தலைமை வகிக்கும் வலிமை காங்கிரஸுக்கு இல்லாமல் இருப்பதும், பா.ஜ.க.வுக்கு சாதகமான சூழல் தொடர்வதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்தியாவிலுள்ள 18 அரசியல் கட்சிகள் பாட்னாவில் கூடினர், பிரிந்தனர். அவ்வளவே!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/sep/01/கூடினர்-பிரிந்தனர்-2765307.html
2764598 தலையங்கம் மண்டல் 2! ஆசிரியர் Thursday, August 31, 2017 02:39 AM +0530 நியாயமாகவும் சமச்சீராகவும் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதுதான் இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையின் குறைபாடு. நூற்றாண்டுகளாக பாதிக்கப்பட்ட சமூகப் பிரிவினரைக் கைதூக்கி விடுவதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதுதான் இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை. ஆனால், இடஒதுக்கீட்டின் ஆதாயங்கள் எல்லாம் சமூக ரீதியாக பின்தங்கிய, ஆனால் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறிய பிரிவினரால் கபளீகரம் செய்யப்படுகின்றன. இந்தக் குற்றச்சாட்டு பட்டியலின, ஆதிவாசி மக்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கும் பொருந்தும்.
பட்டியலின, ஆதிவாசிப் பிரிவினரைப்போலவே பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கும் அரசு வேலைவாய்ப்புகளில் இடஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு மண்டல் ஆணையம் வழிகோலியது. அதுமுதல், பெரும்பான்மை எண்ணிக்கையின் காரணமாக அரசியல் செல்வாக்குப் பெற்ற பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயப் பிரிவினர் மட்டுமே அதன் பயனை முழுமையாக அனுபவித்து வருகிறார்கள் என்கிற குற்றச்சாட்டு இருந்துவருகிறது. குறிப்பாக அரசியல் ரீதியாக வலிமையுடன் திகழும் யாதவர்களின் ஆதிக்கம் காணப்படும் உத்தரப் பிரதேசம், பிகார் மாநிலங்களில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடு சர்ச்சையாக தொடர்ந்து வருகிறது.
பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீட்டு பயனைப் பெறுவதற்கு, முன்பு இருந்த ரூபாய் ஆறு லட்சம் வரம்பை ரூபாய் எட்டு லட்சமாக மத்திய அமைச்சரவை இப்போது உயர்த்தி இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள், மிகமிக பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் என்று உள்ஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு ஓர் ஆணையத்தை அமைப்பது என்றும் முடிவெடுத்திருக்கிறது. மத்திய அரசின் பட்டியலில் உள்ள ஏறத்தாழ 50,000 பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினரை சமூக, பொருளாதார, கல்வி ஆகிய மூன்றின் முன்னேற்றத்தின் அடிப்படையில் பிரித்து உள்ஒதுக்கீடுகளுக்கு வழிகோலுவதுதான் இதன் நோக்கம். அதன்மூலம் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களில் ஏழைகளாகவும், மிகவும் பின்தங்கியவர்களாகவும் இருப்பவர்களை, வலிமையுள்ள பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினரின் பாதிப்புக்குள்ளாகாமல் பாதுகாக்க முடியும் என்பது அரசின் நம்பிக்கை.
பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கான தேசிய ஆணையமும் நாடாளுமன்றக் குழுவும் இதுபோன்ற உட்பிரிவுகளை ஏற்படுத்தவும் அந்த உட்பிரிவினருக்கு உள்ஒதுக்கீடு வழங்கவும் பரிந்துரைத்திருக்கின்றன. ஒருசில மாநிலங்களில் ஏற்கெனவே இதுபோன்ற உள்ஒதுக்கீடுகள் நிலுவையில் உள்ளன. தேசிய அளவில் இதை நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது மிகவும் கடினமான செயல்பாடு என்றாலும்கூட மத்திய அரசு அந்த முயற்சியில் இறங்கத் தலைப்பட்டிருக்கிறது. 
மத்திய அமைச்சரவை உள்ஒதுக்கீடு குறித்து பரிசீலிக்க ஓர் ஆணையத்தை அமைக்க இருப்பது, பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடு முறையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. எண்ணிக்கை பலம் பொருந்திய பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பு சாதியினர் இடையிலும், வசதியில்லாத ஏழைகள் இடஒதுக்கீட்டின் பலனை அனுபவிக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. உத்தரப் பிரதேசம், பிகார் உள்ளிட்ட வடமாநிலங்களில் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கான பெரும்பாலான சலுகைகளையும் ஒதுக்கீடுகளையும் எண்ணிக்கை பலம் பொருந்திய யாதவர்கள் அபகரித்துக் கொண்டனர். ஏனைய பிற்படுத்தப்பட்ட குர்மி, கோரி, லோத் போன்ற சாதியினர் ஒதுக்கீட்டின் பயனை முழுமையாக அடையவில்லை.
மத்திய அமைச்சரவையின் இப்போதைய முடிவின் மூலம் சமூக, பொருளாதாரப் பின்னணியின் அடிப்படையில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரில் உட்பிரிவுகளை ஏற்படுத்துவதும், அவர்களுக்கு உள்ஒதுக்கீடு வழங்குவதும், அதன்மூலம் எண்ணிக்கை பெரும்பான்மையில்லாத பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினருக்கு சமூக நீதி வழங்குவதும் சாத்தியப்படும்.
இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் சமூக நீதி வழங்குவது மட்டுமே எந்த ஒரு சமூகத்தையும் முழுமையாக கைதூக்கிவிட்டுவிடாது. இடஒதுக்கீடு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட விழுக்காடு மட்டுமே. அதில் வருமானத்தின் அடிப்படையிலோ, எண்ணிக்கை பலத்தின் அடிப்படையிலோ எந்தவொரு பிரிவினர் அதிகமாக பயன் அடைந்தாலும், அது ஏனைய பிரிவினரின் பாதிப்பின் அடிப்படையில்தான் இருக்க முடியும். குறைந்த வருவாய்ப் பிரிவினர் இடஒதுக்கீட்டின் முழு பயனையும் அடைய வேண்டும் என்பதாக மத்திய அமைச்சரவையின் நோக்கம் இருக்குமானால், ஆண்டு வருமான வரம்பை ரூபாய் ஆறு லட்சத்திலிருந்து ரூபாய் எட்டு லட்சமாக உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பது புரியவில்லை.
இப்போது திட்டமிட்டிருப்பதுபோல பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான ஒதுக்கீட்டில் உள்ஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு முன்னால் பல்வேறு சாதிகளின் முழுமையான சமூக, பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்களை அரசியல் நோக்கம் இல்லாமல் திரட்டியாக வேண்டும். ஆணையத்திற்குத் தரப்பட்டிருக்கும் மூன்று மாத காலவரம்பில் இது சாத்தியமாகும் என்று தோன்றவில்லை. அவசரக்கோலத்தில் உள்ஒதுக்கீடுகள் அறிவிக்கப்பட்டால் அது அரசின் நோக்கத்தையே சிதைத்துவிடும்.
மத்திய அரசின் இந்த முயற்சிக்குப் பின்னால் எந்த அளவுக்கு பிற்படுத்தப்பட்டோர் நலனில் அக்கறை இருக்கிறதோ, அதே அளவுக்கு அரசியல் உள்நோக்கமும் இருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேசத்திலும் பிகாரிலும் யாதவர்களல்லாத ஏனைய பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினர் பா.ஜ.க. கூட்டணியின் பின்னால் அணிதிரண்டிருப்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. அடுத்த சில மாதங்களில் பத்து மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கு தேர்தல் வர இருக்கும் நிலையில் பா.ஜ.க.வின் பொதுநலத்தில் சுயநலமும் கலந்திருக்கிறது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/31/மண்டல்-2-2764598.html
2763816 தலையங்கம் காத்திருக்கும் சவால்கள்! ஆசிரியர் Wednesday, August 30, 2017 12:53 AM +0530 இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் 45-ஆவது தலைமை நீதிபதியாக நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா பதவி ஏற்றிருக்கிறார். அடுத்த ஆண்டு அக்டோபர் 2-ஆம் தேதிவரை இந்தியாவின் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்க இருக்கும் நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் பதவிக் காலம், பல முக்கியமான பிரச்னைகளுக்குத் தீர்ப்பு வழங்கும் காலமாக இருக்கப் போகிறது.
1953-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 3-ஆம் தேதி பிறந்த நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா, உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கும் மூன்றாவது ஒடிஸா மாநிலத்தவர். இவருக்கு முன்னால் இவரது சிறிய தந்தை நீதிபதி ரங்கநாத் மிஸ்ராவும் (1990), நீதிபதி ஜி.டி. பட்நாயக்கும் (2002) உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி பதவியை வகித்திருக்கிறார்கள். நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் பாட்டனார் கோதாவரிஷ் மிஸ்ரா பிரபல ஒரிய மொழிக் கவிஞர். இவரது இன்னொரு சிறிய தந்தையான லோக்நாத் மிஸ்ரா, முன்னணி காங்கிரஸ் தலைவர்களில் ஒருவர். அஸ்ஸாம் மாநில ஆளுநராகவும் பதவி வகித்தவர்.
இந்தியாவின் 45-ஆவது உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி ஏற்றிருக்கும் நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா கோபப்பட்டு யாருமே பார்த்திருக்க முடியாது. சிக்கலான பிரச்னைகள், விவாதங்களின் போதுகூட சிரித்த முகத்துடன் காணப்படும் தீபக் மிஸ்ராவுக்குத் தீவிரவாதிகளின் அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது என்பதுதான் வேடிக்கை. இசட் பிரிவு பாதுகாப்புடன், புல்லட் துளைக்காத வாகனத்தில் பயணிக்கும் ஒரே நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா மட்டுமே.
தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்குத் தீவிரவாதிகளின் அச்சுறுத்தல் இருப்பதற்கு, 1993 மும்பை தொடர் குண்டுவெடிப்பு வழக்கில் அவரது தலைமையிலான உச்சநீதிமன்ற அமர்வு வழங்கிய தீர்ப்புதான் காரணம். மும்பை தொடர் குண்டு வெடிப்பு வழக்கில் முதல் குற்றவாளியான யாகூப் மேமனின் மரண தண்டனையை ரத்து செய்யும் மேல் முறையீட்டை, நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான அமர்வு நிராகரித்தது. அதைத் தொடர்ந்து அவருக்கு அச்சுறுத்தல்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தன. அதனடிப்படையில்தான் குண்டு துளைக்காத வாகனமும், இசட் பிரிவு பாதுகாப்பும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
1977-இல் வழக்குரைஞராகத் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய தீபக் மிஸ்ரா, 1996-இல் ஒடிஸா உயர்நீதிமன்றத்தின் கூடுதல் நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். அடுத்த ஆண்டிலேயே நிரந்தர நீதிபதியாக்கப்பட்டு, மத்தியப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றப்பட்டார். பாட்னா உயர்நீதிமன்றத்திலும், தில்லி உயர்நீதிமன்றத்திலும் தலைமை நீதிபதியாகப் பணியாற்றிய பிறகு 2011-இல்
உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார் அவர்.
முதல் தகவல் அறிக்கையை 24 மணி நேரத்திற்குள் காவல்துறை இணையத்தில் பதிவேற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது, தகுந்த காரணங்களும் புள்ளிவிவரங்களும் இல்லாமல் பதவி உயர்வில் இட ஒதுக்கீடு கூடாது என்று உத்தரவிட்டது, மும்பை தொடர் குண்டு வெடிப்பு வழக்கில் முதல் குற்றவாளி யாகூப் மேமனின் தூக்கு தண்டனையை உறுதி செய்தது, நிர்பயா வழக்கில் குற்றவாளிகள் நான்கு பேருக்கும் தூக்கு தண்டனையை உறுதிப்படுத்தியது, மான நஷ்ட வழக்கின் அரசியல் சட்ட அங்கீகாரத்தை உறுதிப்படுத்தியது, கொல்கத்தா உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி சி.எஸ். கர்ணனுக்கு நீதிமன்ற அவமதிப்புக்காக சிறைத் தண்டனை வழங்கியது உள்ளிட்டவை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா வழங்கியிருக்கும் முக்கியமான தீர்ப்புகள்.
தேசிய சட்ட உதவி ஆணையத்தின் தலைவராக நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா ஆற்றிய பணி அவருக்குப் பரவலான பாராட்டைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது. தங்களது தரப்பு வாதத்தை நீதிமன்றத்தில் எடுத்துரைக்கக்கூட வசதியில்லாத ஏழைக் குற்றவாளிகளுக்கு, இலவச சட்ட உதவி வழங்குவதில் மிகுந்த முனைப்புக் காட்டியவர் நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா. ஏழைக் கைதிகளுக்கு காணொலிக் காட்சி மூலம் இலவச சட்ட உதவி வழங்குவதற்கு மாநில சட்ட உதவி ஆணையங்களின் மூலம் ஏற்பாடு செய்தவர் நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராதான்.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாகப் பொறுப்பேற்றிருக்கும் நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவைப் பல முக்கியமான வழக்குகள் எதிர்கொள்கின்றன. இவர் பதவி வகிக்க இருக்கும் அடுத்த 13 மாதங்களில் தீர்ப்புக்குக் காத்திருக்கும் வழக்குகள் எல்லாமே தேசிய முக்கியத்துவம் பெற்றவை என்பது மட்டுமல்ல, விவாதத்துக்குரியவையும்கூட.
தனிமனித அந்தரங்கப் பாதுகாப்பு குறித்த சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பின் பின்னணியில், இரண்டு முக்கியமான வழக்குகள் உச்சநீதிமன்றத்தின் முன்பு வர இருக்கின்றன. ஆதார் எண்ணைக் கட்டாயப்படுத்துவது என்பது அந்தரங்கப் பாதுகாப்பை மீறுவதாகக் கருதலாமா, கூடாதா என்பது ஒரு வழக்கு. இன்னொரு வழக்கு, இந்தியக் குற்றவியல் சட்டப்பிரிவு 370-இன் கீழ் குற்ற
மாகக் கருதப்படும் பாலியல் சுதந்திரம் குறித்த மறு ஆய்வு.
காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழக்கும் சட்டப்பிரிவு 35அ, நீதிபதிகள் நியமனம் குறித்த நடைமுறை விதிகள், அயோத்தி பாபர் மசூதி இடிப்பு வழக்கு உள்ளிட்ட பல முக்கியமான வழக்குகள் இவரது தலைமையிலான உச்சநீதிமன்றத்தில் விவாதத்திற்கு வர இருக்கின்றன. கீழமை நீதிமன்றங்களில் மட்டும் தேங்கிக் கிடக்கும் 2.8 கோடி வழக்குகளை எப்படி எதிர்கொள்வது என்கிற பிரச்னைக்கு, இவரது பதவிக் காலத்திலாவது தீர்வு காணப்படப் போகிறதா அல்லது தொடர்கதையாகத் தொடரப் போகிறதா என்பது முக்கிய கேள்வி.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா சரித்திரம் நிகழ்த்துவாரா இல்லை சரித்திரத்தில் ஒருவராக இடம்பெறுவாரா என்பதை அவரது பதவிக்காலம் முடியும்போதுதான் தீர்மானிக்க முடியும்!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/30/காத்திருக்கும்-சவால்கள்-2763816.html
2763261 தலையங்கம் துணிவுக்கு வெற்றி! ஆசிரியர் Tuesday, August 29, 2017 03:14 AM +0530 பூடானின் டோக்கா லாம் பகுதியிலிருந்த சீனப் படைகள் பின்வாங்கிவிட்டிருக்கின்றன. சாலை அமைக்கும் பணியும் கைவிடப்பட்டு வாகனங்கள் அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியாவும் தன் பங்குக்கு எல்லையிலிருந்த தனது படைகளை அகற்றியிருக்கிறது. பாதுகாப்புக்காக எப்போதும் தயார் நிலையில் இருக்கும் வீரர்கள் மட்டுமே பூடானின் எல்லையில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். டோக்கா லாமில் காணப்பட்ட பதற்றத்துக்கு இரண்டு தரப்பும் ஒருவிதப் புரிதலோடு முடிவு கண்டிருக்கிறார்கள்.
இந்தியா - சீனா - பூடான் மூன்று நாடுகளும் இணையும் முச்சந்தியில், சீன - பூடான் எல்லைகள் சந்திக்கும் இடத்தில் 269 சதுரகி.மீ. நீளமுள்ள பகுதிதான் டோக்கா லாம். பூடானின் எல்லைக்குப் பாதுகாப்பாக இந்தியப் படைகள் அந்தப் பகுதியில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் பகுதியை 1980 முதல் சீனா சொந்தம் கொண்டாடி வந்திருக்கிறது என்றாலும் இதுவரை எந்தவித ஊடுருவலோ தாக்குதலோ அங்கே நடத்தியதில்லை.
கடந்த ஜூன் 16-ஆம் தேதி அந்தப் பகுதிக்கு சொந்தம் கொண்டாடி வாகனப் போக்குவரத்துக்காக சாலை அமைக்க சீனத் துருப்புகள் சாலைப் பணியாளர்களுடன் அங்கு களமிறங்கின. இந்தியப் படைகள் பூடானின் எல்லைக்குப் பாதுகாப்பாக சீனாவின் மக்கள் விடுதலைப் படையினரைத் தடுத்து நிறுத்தின. அதுமுதல் கடந்த 73 நாட்களாக டோக்கா லாம் சமவெளிப் பகுதியில் பதற்றம் நிலவிவந்தது.
எப்போது வேண்டுமானாலும் போர் மூளக்கூடும் என்கிற அளவுக்கு டோக்கா லாம் பதற்றம் அதிகரித்த நிலையில் இருந்தது. இந்தியா குறித்து சீன ஊடகங்கள் கடுமையான விமர்சனத்தை மேற்கொண்டன. 1962 இந்திய - சீனப் போருக்குப் பிறகு எல்லைப்புறத்தில் இந்தளவுக்கு பதற்றம் தொடர்ந்ததில்லை. எல்லாவிதத்திலும் இந்தியாவுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதில் சீனா குறியாகவே இருந்தது. அதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு.
ஆசியாவின் தனிப்பெரும் வல்லரசாகத் தன்னை நிலைநாட்டிக் கொள்வதில் சீனா முனைப்பாக இருக்கிறது. இந்தியாவின் பலம் இவ்வளவுதான் என்று உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டி, தனக்கு போட்டியாக வளர்ந்துவரும் இந்தியாவை சிறுமைப்படுத்துவது சீனாவின் நோக்கமாக இருக்கக்கூடும். பிரதமர் நரேந்திர மோடி ஆட்சிக்கு வந்த சில மாதங்களில் சீன அதிபர் ஜீ ஜின்பிங் இந்திய விஜயம் மேற்கொண்டார். அவரது விஜயத்தின்போது லடாக் பகுதியில் சீனாவின் மக்கள் விடுதலைப் படை ஊடுருவி மனரீதியான அழுத்தத்தைக் கொடுத்து இந்தியாவில் தனது மேலாதிக்கத்தை நிறுவ முற்பட்டது. அதேபோன்ற ஒரு முயற்சிதான் டோக்கா லாம் சமவெளியில் சீனாவின் நடவடிக்கையும் என்று கருத இடமிருக்கிறது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இது ஒரு மிகப்பெரிய ராஜதந்திர வெற்றி மட்டுமல்லாமல், ராணுவ ரீதியிலான வெற்றியும்கூட.
73 நாட்கள் சீன ராணுவத்தின் அழுத்தத்தை சற்றும் பின்வாங்காமல் இந்தியாவால் எதிர்கொள்ள முடிந்தது என்பதையும் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தலைமையிலான அரசு பதற்றமே இல்லாமல் சீனாவின் முயற்சிகளை எதிர்கொண்டது என்பதையும் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. அக்சாய்சின், அருணாசலப் பிரதேசம், லடாக்கைத் தொடர்ந்து இப்போது டோக்கா லாமிலும் நாம் நமது எல்லையைப் பாதுகாக்க முடிந்திருக்கிறது.
இந்திய எல்லையில் ஊடுருவாமல் பூடானின் பகுதியான டோக்கா லாம் முச்சந்தியில் சீனா ஊடுருவியதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. 1947 முதல் இந்தியாவும் பூடானும் மிகவும் நெருக்கான ராஜீய உறவுகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. 2007-இல் ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒப்பந்தத்தின்படி பூடானின் எல்லையைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு இந்தியாவுக்கு இருக்கிறது.
இந்தியாவால் தனது ஒப்பந்தத்தை காப்பாற்ற முடியாமல் போனால் இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள நாடுகள் தங்களது பாதுகாப்புக்கு சீனாவிடம் நட்புப் பாராட்டத் தொடங்கும்; இந்தியா பலவீனப்படும். சீனாவின் ஊடுருவலைத் துணிச்சலாகத் தடுத்து நிறுத்தி பூடானின் எல்லையை இந்தியா பாதுகாத்திருப்பதன் மூலம் நமது அண்டை நாடுகள் மத்தியில் மட்டுமல்லாமல் சர்வதேச அரங்கிலும் இந்தியாவின் மரியாதை உயர்ந்திருக்கிறது.
சீனா, டோக்கா லாமிலிருந்து பின்வாங்கியதற்கு இன்னும் சில காரணங்களும் உண்டு. முதலாவது காரணம், இந்திய - சீன வர்த்தகத்தில் 70 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.44 லட்சம் கோடி) சீனாவுக்கு இந்தியா தர வேண்டும். சீனாவின் மிக முக்கியமான ஏற்றுமதி இலக்குகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. தற்போது சீனாவின் பல்வேறு இடங்களில் தொழிலாளர் போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. சீனாவின் பொருளாதாரமும் பாராட்டும்படியாக இல்லை. இந்தச் சூழலில் போர் மூளுமானால் அது இந்தியாவைவிட சீனாவைத்தான் மிக அதிகமாக பாதிக்கும்.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சீனாவில் பிரிக்ஸ் மாநாடு நடைபெற இருக்கிறது. அந்த மாநாட்டில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி கலந்துகொள்ளாமல் போனால் பிரிக்ஸ் என்கிற அமைப்புக்கே அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும். சீனாவின் கனவான ஆசிய - ஆப்பிரிக்க - ஐரோப்பாவை இணைக்கும் வர்த்தகச் சாலை அமைப்பதை, இந்தியாவுடனான போர் பாதிக்கும் என்பதுவும்கூட சீனா பின்வாங்கியதற்கு காரணமாக இருக்கக்கூடும்.
இதையெல்லாம் ராஜதந்திர ரீதியாக உணர்ந்து, எந்தவித பதற்றமும் இல்லாமல், போர்ச் சூழலை எதிர்கொண்ட பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்குத்தான் இதற்கான முழுப் பாராட்டும் சேர வேண்டும். இந்தியாவின் துணிவு சீனாவை மட்டுமல்ல, உலக நாடுகள் அனைத்தையுமே இந்தியாவை வியந்து பார்க்க வைத்திருக்கிறது!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/29/துணிவுக்கு-வெற்றி-2763261.html
2762860 தலையங்கம் சட்டம் கடமையைச் செய்யட்டும்! ஆசிரியர் Monday, August 28, 2017 02:11 AM +0530 பாலியல் வன்முறை வழக்கில், தேரா சச்சா செளதா அமைப்பின் தலைவர் குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் குற்றவாளி என்று பஞ்ச்குலா சி.பி.ஐ. சிறப்பு நீதிமன்றம் கடந்த வெள்ளிக்கிழமை தீர்ப்பளித்ததைத் தொடர்ந்து ஹரியாணா, பஞ்சாப், மேற்கு உத்தரப் பிரதேசம், தில்லி, ராஜஸ்தான் உள்ளிட்ட பகுதிகளில் வன்முறையும் கலவரமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதில் ஏறத்தாழ 40 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். 350க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள்.
கலவரம் மூளக்கூடும் என்பதற்கான அறிகுறிகள் கடந்த நான்கு நாட்களாகவே தெரியத் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் ஆயிரக்கணக்கான ஆதரவாளர்கள், அதிலும் குறிப்பாகப் பெண்கள், தீர்ப்பு வழங்கப்படும் பஞ்ச்குலாவை நோக்கி படையெடுக்கத் தொடங்கிவிட்டிருந்தனர். தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று சொன்னாலும்கூட ஹரியாணா அரசு முழுமனதுடன் இந்த கலவரங்களை எதிர்கொள்ளவில்லை என்பது பரவலான குற்றச்சாட்டு.
பஞ்சாப், ஹரியாணா உயர்நீதிமன்றம் கடந்த சனிக்கிழமை கூறியிருப்பதுபோல ஹரியாணா முதல்வர் மனோகர் லால் கட்டர்,
குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் ஆதரவாளர்களைப் பாதுகாக்கிறாரோ
என்கிற ஐயப்பாடு எழாமல் இல்லை. தேரா சச்சா செளதா அமைப்புக்கு ஹரியாணா மாநிலக் கல்வித் துறை ரூ.51 லட்சம் உதவித்தொகை வழங்கியிருப்பதை நீதிபதிகள் வன்மையாக கண்டித்திருக்கிறார்கள்.
ஹரியாணா மாநிலம், சிர்சாவில் செயல்படும் தேரா சச்சா செளதா அமைப்பின் தலைவரான 50 வயது குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங், இரண்டு பெண் பக்தர்களை பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளாக்கியதாக கடந்த 2002-ஆம் ஆண்டில் பஞ்சாப் - ஹரியாணா உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதிக்கு ஒரு மொட்டைக் கடிதம் வந்தது. அதன் அடிப்படையில் குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்குக்கு எதிராக சி.பி.ஐ. பாலியல் வன்முறை வழக்கு பதிவு செய்தது.
சி.பி.ஐ. சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டபோது சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு பெண்களும் நீதிமன்றத்தில் ஆஜராகி வாக்குமூலம் அளித்தனர். சண்டீகர் அருகே உள்ள பஞ்ச்குலாவில் கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளாக விசாரணை நடைபெற்று வந்தது.
குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் பின்னணி மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. இவர் மற்ற மதத் தலைவர்களைப் போன்றவர் அல்ல. "மைக்கேல் ஜாக்ஸன் பாபா' என்று அழைக்கும் அளவுக்கு அதி நவீனமான மனிதர் அவர். தேரா சச்சா செளதா அமைப்பின் மாநாடுகளில் வண்ண நிறங்களில் ஜிகினாவுடன் கூடிய உடைகளை அணிந்து கொண்டு அதிநவீன மோட்டார் பைக்கில் திரைப்படக் கதாநாயகர் போல பெருத்த ஆரவாரத்துக்கு நடுவில் இவர் நுழைவது வேடிக்கையான காட்சி. வெறும் மத குருவாக மட்டுமல்லாமல், திரைப்படம் எடுப்பது, பாடுவது, நடிப்பது, இசையமைப்பது, விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுவது என்று பல்கலை வித்தகராகக் காட்சி அளிப்பவர் இவர். தீர்ப்பு வழங்கப்படும் நாளில், பஞ்ச்குலாவில் அவரது ஆதரவாளர்கள் ஏறத்தாழ இரண்டு லட்சம் பேர் கூடியிருந்தார்கள் என்பதிலிருந்தே எந்த அளவுக்கு அவர் பிரபலம் என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.
தேரா சச்சா செளதா என்கிற அமைப்பு 1948-இல் மஸ்தானா பலுசிஸ்தானி என்கிற துறவி ஒருவரால் ஆன்மிகத் தேடலுக்கு வழிகாட்டக்கூடிய, லாப நோக்கில்லாத சமுதாய நலன் அமைப்பாக உருவாக்கப்பட்டது. அதன் தலைமையகம் ஹரியாணா மாநிலம் சிர்சாவில் அமைந்திருக்கிறது. இந்த அமைப்புக்கு இந்தியா முழுவதிலும் 46 ஆசிரமங்கள் இருக்கின்றன. அதுமட்டுமல்லாமல், அமெரிக்கா, கனடா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், ஆஸ்திரேலியா, ஐரோப்பா என்று இதன் கிளைகள் பரந்து விரிந்திருக்கின்றன. இந்த அமைப்பில் ஏறத்தாழ ஆறு கோடிக்கும் அதிகமான தொண்டர்கள் குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் பக்தர்களாக (தொண்டர்களாக) இருந்து வருகிறார்கள்.
ராஜஸ்தானில் உள்ள ஸ்ரீகங்காநகர் மாவட்டம் ஸ்ரீ குருசார் மோடியா என்கிற கிராமத்தில் இந்தியா சுதந்திரமடைந்த 20-ஆவது ஆண்டில் ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங். அவருக்கு ஏழு வயதாக இருக்கும்போது தேரா சச்சா செளதா அமைப்பின் அப்போதைய தலைவராக இருந்த ஷா சப்னம் சிங் இவரிடம் ஏதோ ஒரு சக்தி இருப்பதாகக் கூறி, இவரைத் தனது வாரிசாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். இந்து - முஸ்லிம் நல்லிணக்கத்துக்கு இவர் வழிகோலப் போகிறார் என்று அவர் கருதியதால் இவருக்கு ராம் ரஹீம் என்று பெயர் மாற்றம் செய்தார். 1990-இல் ஒரு மிகப்பெரிய மாநாட்டைக் கூட்டி 23 வயது குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கைத் தன்னுடைய வாரிசு என்று அறிவித்தார் ஷா சப்னம் சிங்.
தேரா சச்சா செளதா என்பது ஒரு தனித்துவம் மிக்க நிறுவனம். அதற்கு சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின் ஆதரவு கணிசமாக உண்டு. கடந்த மக்களவைத் தேர்தலிலும், ஹரியாணா சட்டப்பேரவைத் தேர்தலிலும் பா.ஜ.க.வின் வெற்றிக்கு தேரா சச்சா செளதா அமைப்பும் அதன் தலைவரும் கணிசமான பங்களிப்பு நல்கியிருக்கிறார்கள். ராணுவம் தயார் நிலையில் நிறுத்தப்பட்டிருப்பதும், அது எப்போது வேண்டுமானாலும் தேரா சச்சா செளதா அமைப்பின் தலைமையகத்தில் நுழையக்கூடும் என்பதும், மாநில அரசு போதிய முன்னேற்பாட்டு நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்கவில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.
என்னதான் மக்கள் செல்வாக்குள்ளவராக ஒருவர் இருந்தாலும், சட்டம் தனது கடமையைச் செய்தாக வேண்டும். அதை தேரா சச்சா செளதா ஆதரவாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதோ தடுக்க முற்படுவதோ ஏற்புடையதல்ல!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/28/சட்டம்-கடமையைச்-செய்யட்டும்-2762860.html
2761754 தலையங்கம் பதவி விலகுவதால் ஆயிற்றா? ஆசிரியர் Saturday, August 26, 2017 01:17 AM +0530 ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு தடம் புரண்ட புரியிலிருந்து ஹரித்வார் செல்லும் உத்கல் விரைவு ரயிலைத் தொடர்ந்து மீண்டும் இன்னொரு ரயில் விபத்து நிகழ்ந்துள்ளது. இந்த முறை விபத்துக்குள்ளானது கைஃபியாத் விரைவு ரயில். கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை இரவு உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் ஆஸம்கர் நகரிலிருந்து தில்லி நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தபோது அச்சல்டா ரயில் நிலையத்தில் விபத்து நேர்ந்தது. 10 ரயில் பெட்டிகள் தடம் புரண்டன. 100 பயணிகள் காயமடைந்தனர். 
ரயில்வே கட்டுமானப் பொருள்களுடன் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த வாகனம் ஒன்று ரயில் தண்டவாளத்தில் கவிழ்ந்து நின்றிருக்கிறது. இது நிச்சயமாக ரயில் நிலைய அதிகாரிகளுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்காது. அப்படியிருந்தும் அவர்கள் கவனக்குறைவாக கைஃபியாத் விரைவு ரயில் கடந்து செல்வதற்கு அனுமதித்தார்கள் என்று சொன்னால், அதை விபத்து என்று எப்படிக் கூறுவது?
தொடர்ந்து நடைபெற்ற இரண்டு விபத்துகளின் விளைவாக ரயில்வே வாரியத் தலைவர் ஏ.கே. மிட்டல் பதவி விலகியிருக்கிறார். ரயில்வே நிர்வாகத்தில் அடிமட்டத்திலிருந்து தனது கடின உழைப்பால் முன்னேறி ரயில்வே வாரியத்தின் தலைவரானவர் ஏ.கே. மிட்டல். இவருக்குப் பதவி நீட்டிப்பும் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட நிலையில், அடிமட்ட ஊழியர்களின் தவறுக்காக ஏ.கே. மிட்டல் அதிரடியாக பதவி விலகியிருக்க வேண்டாம். 
நீதி ஆயோக் துணைத் தலைவர் அரவிந்த் பனகாரியா பதவி விலகியதைப் போல அல்ல, மிட்டலின் பதவி விலகல். ரயில்வே என்பது தொழில்நுட்பமும் நிர்வாகத் திறமையும் ஒருசேர தேவைப்படும் துறை. தொழில்நுட்பத்துடன் அதிநவீன ரயில்கள் இயக்கப்பட்டால் மட்டும் போதாது. அவற்றை முறையாக இயக்குவதற்குத் தேவையான மனிதவளமும் வேண்டும். அதனால் அடிமட்டத்திலிருந்து தலைமைப் பொறுப்புக்கு உயர்ந்திருக்கும் மிட்டல் போன்ற அனுபவசாலிகள் ரயில் விபத்துக்காக தார்மிகப் பொறுப்பேற்று விலகியிருப்பது அர்த்தமற்றது என்றுதான் தோன்றுகிறது.
ரயில்வே வாரியத் தலைவர் ஏ.கே. மிட்டல் மட்டுமல்ல, ரயில்வே அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபுவும் தனது பதவி விலகல் கடிதத்தைப் பிரதமரிடம் அளித்திருக்கிறார். பிரதமர் இன்னும் அவரது பதவி விலகலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபுவின் பதவி விலகலும் எந்தவிதமான மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திவிடாது என்பதுதான் உண்மை.
அரியலூர் ரயில் விபத்தைத் தொடர்ந்து சுதந்திர இந்தியாவில் தனது பதவியைத் துறந்த முதல் மத்திய அமைச்சர், இந்தியாவின் முன்னாள் பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி. அவருக்குப் பிறகு மாதவ ராவ் சிந்தியா, நிதீஷ்குமார், மம்தா பானர்ஜி ஆகியோரும்கூட அவர்கள் ரயில்வே துறையின் அமைச்சர்களாக இருந்தபோது நடந்த ரயில் விபத்துகளின் பின்னணியில் பதவி விலக முன்வந்தனர். ஆனால் அன்றைய பிரதமர்கள் அவர்களது பதவி விலகலை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. 
ரயில்வே அமைச்சராக சுரேஷ் பிரபுவின் செயல்பாடு பாராட்டுதலுக்குரியதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. இந்திய ரயில்வே நவீனமயமாக்கப்பட வேண்டும் என்பதிலும் தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேற வேண்டும் என்பதிலும் மிகவும் ஆர்வம் காட்டியவர் அவர். 
ஓரளவுக்கு ரயில்களின் பராமரிப்பிலும் பயணிகள் ரயிலின் சுத்தத்திலும் அவர் அக்கறை காட்டியதை மறுக்க முடியாது. அவரது ரயில் கட்டணக் கொள்கை ஏற்புடையது அல்ல என்றாலும்கூட, ரயில் முன்பதிவு குறித்து செய்யப்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள் நிச்சயமாக வரவேற்புக்குரியவை.
இந்திய ரயில்வே மிகவும் சோதனையான கட்டத்தை கடந்து கொண்டிருக்கிறது. ரயில்வே துறையின் நவீனமயமாக்கலுக்கு ஏற்றாற்போல ரயில் ஊழியர்களின் பொறுப்புணர்வு அதிகரித்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நரேந்திர மோடி அரசு பதவி ஏற்றது முதல் இதுவரை 28 பெரிய ரயில் விபத்துகள் நடந்திருக்கின்றன. 259 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். 973 பேர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். கடந்த பத்தாண்டுகளில் 2016-17 நிதியாண்டில்தான் ரயில் தடம் புரண்டதால் அதிகமான உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இந்த புள்ளிவிவரம் நாடாளுமன்றத்தில் கடந்த ஆகஸ்ட் 11, 2017-இல் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. 
பதவி வகிக்கும் ஒவ்வொரு ரயில்வே துறை அமைச்சரும் பயணிகளின் பாதுகாப்புதான் தங்களது முதல் குறிக்கோள் என்று நாடாளுமன்றத்தில் தொடர்ந்து முழங்கி வருகிறார்களே தவிர, செயல்பாடு என்னவோ அதற்கு நேர் எதிர்மாறாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆண்டுக்கு ஆண்டு ரயில் விபத்தில் பயணிகள் உயிரிழப்பது அதிகரித்து வருகிறதே தவிர, குறைவதாகத் தெரியவில்லை.
ரயில் மோதல் தடுப்புக் கருவிகள் அமைப்பது என்கின்ற நீண்டகால தொழில்நுட்ப மேம்பாட்டுத் திட்டம் இன்னும் முன்னெடுத்துச் செல்லப்படவில்லை. பழைய ரயில் இன்ஜின்கள், பயணிகள் செல்லும் பெட்டிகள், சரக்கு ரயில் பெட்டிகள் ஆகியவை மாற்றப்படாமல் இருக்கின்றன. வழிகாட்டுதல் கருவிகள் (சிக்னல்கள்) இன்னும் நவீனப்படுத்தப்படவில்லை. இந்தியாவிலுள்ள 40% தண்டவாளங்கள் மிகவும் பழைமையானவை. சில 100 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழைமையானவை. இவை உடனடியாக மாற்றப்பட்டாக வேண்டும், அல்லது செப்பனிடப்பட வேண்டும். அதற்கெல்லாம் மிகப்பெரிய நிதியாதாரம் தேவைப்படுகிறது.
இவ்வளவு பிரச்னைகள் இருக்கும்போது அமைச்சரும் வாரியத் தலைவரும் பதவி விலகுவதால் எந்தவித முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டுவிடப் போவதில்லை. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் 590 ரயில் விபத்துகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. என்ன செய்யப் போகிறோம்?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/26/பதவி-விலகுவதால்-ஆயிற்றா-2761754.html
2761206 தலையங்கம் அந்தரங்கம் புனிதமானது! ஆசிரியர் Friday, August 25, 2017 05:35 AM +0530 தனிநபர் அந்தரங்கம் என்பது இந்தியக் குடிமகனின் அடிப்படை உரிமை என்று தலைமை நீதிபதி ஜே.எஸ். கேஹர் தலைமையில் அமைந்த ஒன்பது பேர் கொண்ட உச்சநீதிமன்ற அமர்வு வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறது. 134 கோடி இந்தியர்களின் அடிப்படை உரிமை நிலைநாட்டப்பட்டிருக்கிறது. அரசமைப்புச் சட்டம் இந்தியக் குடிமகனுக்கு சில அடிப்படை உரிமைகளை வழங்கியிருக்கிறது என்றாலும்கூட அவற்றில் அந்தரங்கம் ஓர் அடிப்படை உரிமை என்று தெளிவுபடுத்தியிருக்கவில்லை. அது குறித்த தெளிவான தீர்ப்பை உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கிறது.
ஆதார் அடையாள அட்டை தொடர்பாக முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு அறிமுகப்படுத்திய சட்டத்தை எதிர்த்து கர்நாடக மாநில முன்னாள் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி கே.எஸ். புட்டசாமி தொடுத்திருந்த வழக்குதான் தனிமனித அந்தரங்கத்துக்கு அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பு உண்டா என்பது குறித்த விவாதத்திற்கு வழிகோலியது.
கடந்த ஜூலை 18-ஆம் தேதி இந்த வழக்கு உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ஜே.எஸ். கேஹர் தலைமையிலான ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வின்முன் விசாரணைக்கு வந்தபோது, மத்திய அரசு அந்த அமர்விலுள்ள நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கோரியது. இதற்கு முன்னால், அந்தரங்கம் அடிப்படை உரிமைதானா என்பது குறித்து 1954-இல் எம்.பி. சர்மா வழக்கில் எட்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வும், 1962-இல் கரக்சிங் வழக்கில் ஆறு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வும் அந்தரங்கம் அடிப்படை உரிமை இல்லை என்று தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கும் நிலையில், ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு இந்த வழக்கை விசாரிக்க வேண்டும் என்கிற மத்திய அரசின் நியாயமான கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட அந்த உச்சநீதிமன்ற அமர்வு அந்தரங்கம் என்பது அடிப்படை உரிமைதான் என்று இப்போது ஏகமனதாக முடிவெடுத்துத் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது.
அந்தரங்கம் என்பது அடிப்படை உரிமையா, இல்லையா என்கிற கேள்வி அரசமைப்புச் சட்ட விவாதத்தின்போதே எழுப்பப்பட்டது. உயிருக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் உரிமை என்பது அரசமைப்புச் சட்டத்தின் பகுதி III -இலும் சட்டப்பிரிவு 21(3)-இன் படியும் உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கும் நிலையில் இது குறித்துத் தனியாக குறிப்பிடத் தேவையில்லை என்று அரசியல் சாசன சபை முடிவெடுத்திருக்கக் கூடும். இந்த வழக்கில் வாதிட்ட மூத்த வழக்குரைஞர் கோபால் சுப்பிரமணியம் கூறியதுபோல, உயிருக்கும் சுதந்திரத்திற்குமான உரிமை என்பது இயற்கையான உரிமை என்பதை மறுக்க முடியாது. 'அந்தரங்கம் இல்லாமல் சுதந்திரத்தை அனுபவிப்பதோ, அரசமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை உரிமை என்பது அந்தரங்கம் இல்லாமலோ செயல்பட முடியாது' என்கிற அவரது வாதம் அரசியல் சாசன அமர்வால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
இந்த வழக்கில் அரசு தரப்பில் கருத்துத் தெரிவித்த தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே. வேணுகோபால், அந்தரங்கம் என்பது தனியாக சட்டமாகவோ அல்லது எல்லா பிரச்னைகளுக்கும் பொதுவானதாகவோ இருந்துவிட முடியாது என்று தெரிவித்தார். மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு, வாக்காளர் அடையாள அட்டை, கடவுச்சீட்டு உள்ளிட்டவற்றிற்கு தரப்படும் தகவல்கள் பொதுவெளியில் கிடைக்கப்பெறும் நிலையில், அந்தரங்கம் என்பதை அடிப்படை உரிமையாகவோ, சட்டமாகவோ கருத முடியாது என்பது அவரது கருத்து.
தொழில்நுட்பம் தனிமனித செயல்பாடுகளுடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்ட நிலையில், 'அந்தரங்கம்' என்பதற்கு அர்த்தமே இல்லையோ என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஒருவரின் கையில் அறிதிறன் பேசி (ஆன்ராய்ட் செல்லிடப்பேசி) இருக்குமேயானால் ஒருவரது நடமாட்டத்தைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க முடியும். அறிதிறன் பேசியிலிருந்து அல்லது செல்லிடப்பேசியிலிருந்து பகிர்ந்து கொள்ளும் செய்திகளை ஒட்டுக்கேட்கவோ, களவாடவோ இயலும். மத்திய அரசின் தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே. வேணுகோபால் கூறியதுபோல, வங்கி அட்டை, வாக்காளர் அட்டை போன்றவற்றுக்கு தரப்படும் தகவல்கள் பொதுவெளியில் கசியாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் கிடையாது. இந்த நிலையில் அந்தரங்கம் முழுமையாக பாதுகாக்கப்படுவது என்பது சாத்தியமே இல்லை.
அரசமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியபோது இருந்த நிலைமையிலிருந்து மிகப்பெரிய மாறுதல்களை இன்றைய சமுதாயம் எதிர்கொண்டிருக்கும் நிலை. தகவல் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து அசுர வளர்ச்சி கண்டிருக்கும் நிலையில், தகவல்களைப் பாதுகாப்பதற்கு அரசு உறுதி அளிக்க வேண்டும். தனியார் அந்தரங்கத்துக்கும், அரசின் பாதுகாப்பு குறித்த தேவைக்கும் ஏற்ப போதிய நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று நீதிபதிகள் வலியுறுத்தியிருக்கிறார்கள். எண்ம அந்தரங்கத்தை உறுதிப்படுத்துவது, தேசத்தின் பாதுகாப்பைக் கருத்தில் கொள்வது, குற்றத் தடுப்பு மற்றும் புலனாய்வு, சமூகநலத் திட்டங்களின் பயன்கள் வீணாக்கப்படாமல் தடுப்பது உள்ளிட்டவற்றில் அந்தரங்கம் அடிப்படை உரிமை என்று கோரி யாரும் தப்பித்து விடாமல் பார்த்துக்கொள்வதை உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஏற்றுக்கொள்கிறது.
ஆதார் அட்டை குறித்த வழக்கு, கட்செவி அஞ்சல் தகவல்களை முகநூல் நிறுவனம் பயன்படுத்திக் கொள்வது தொடர்பான வழக்கு ஆகியவற்றை இந்தத் தீர்ப்பு பாதிக்கக்கூடும். இந்தத் தீர்ப்பு தனிமனித அந்தரங்கத்தின் மீது அரசு தேவையில்லாமல் மூக்கை நுழைப்பதை தடுக்கும் என்கிற வகையில் வரவேற்புக்குரியது. அதே நேரத்தில் எந்தளவுக்கு, எப்படி இந்தத் தீர்ப்பு நீதிமன்றங்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பொருத்துத்தான் இந்தத் தீர்ப்பின் வெற்றி அமையும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/25/அந்தரங்கம்-புனிதமானது-2761206.html
2760616 தலையங்கம் நம்பிக்கை துரோகம்! ஆசிரியர் Thursday, August 24, 2017 01:17 AM +0530 மருத்துவம் மற்றும் பல் மருத்துவப் படிப்பு மாணவர் சேர்க்கை, 'நீட்' எனப் பரவலாக அறியப்படும் தகுதி காண் நுழைவுத் தேர்வின் அடிப்படையில் மட்டுமே நடத்தப்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் அறுதியிட்டுக் கூறிவிட்டிருக்கிறது. மாணவர் சேர்க்கைக்கான கலந்தாய்வை உடனடியாகத் தொடங்கி, செப்டம்பர் 4-ஆம் தேதிக்குள் முடிக்க வேண்டும் என்கிற நீதிமன்ற உத்தரவைத் தொடர்ந்து, மாணவர் சேர்க்கைக்கான தரவரிசைப் பட்டியலும் தமிழக அரசால் வெளியிடப்பட்டுவிட்டது.
தமிழகத்தில் 3,534 பொது மருத்துவ இடங்கள் உள்ளன. இதில் 2,445 இடங்கள் அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும், மீதமுள்ள இடங்கள் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் தமிழக அரசுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுக் கிடைக்கின்றன. இந்த இடங்கள் அனைத்துமே, இனிமேல் 'நீட்' தேர்வின் தேர்ச்சி அடிப்படையில் மட்டுமே நிரப்பப்படும் என்கிற நிலைமை உறுதியாகிவிட்டது.
தமிழக அரசின் சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தில் படித்து, அதிக மதிப்பெண்களுடன் தேறியவர்களில் பெரும்பாலோருடைய மருத்துவக் கல்லூரிக் கனவு தகர்ந்திருக்கிறது. பிளஸ் 2 தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண்களும், தனியார் பயிற்றுவித்தல் மூலமாகப் படித்ததால் 'நீட்' தேர்வில் அதிக மதிப்பெண்ணும் பெற்ற அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் மருத்துவக் கல்லூரியில் சேரும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்கள். அதிக கட்டணம் செலுத்தி தனியார் பள்ளிகளில் சி.பி.எஸ்.இ. பாடத்திட்டத்தில் படிப்பவர்கள் பலரும் 'நீட்' தேர்வின் மூலம் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் படிக்கும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்கள்.
'நீட்' தேர்வின் மூலம் மட்டுமே மருத்துவக் கல்லூரிச் சேர்க்கை என்கிற நிலைமை அநேகமாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டுவிட்ட நிலையில், சமச்சீர் கல்வித்திட்ட மாணவர்களுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது மத்திய வர்த்தகத் துறை இணையமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனின் அறிவிப்பு. தமக்கு எந்தவிதத்திலும் தொடர்பே இல்லாத சுகாதாரத் துறை சார்ந்த பிரச்னையில் அவர் தலையிட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமே இருக்கவில்லை.
'தமிழக அரசு அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்குமானால், இந்த ஓர் ஆண்டுக்கு மட்டும் தமிழகத்துக்கு 'நீட்' அடிப்படையிலான மாணவர் சேர்க்கையிலிருந்து விலக்கு அளிப்பதற்கு மத்திய அரசு உதவும்' என்கிற நிர்மலா சீதாராமனின் அறிக்கைதான் ஆயிரக்கணக்கான தமிழக கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. இப்போது அந்த நம்பிக்கை தகர்ந்து விட்டிருக்கிறது.
மத்திய அரசும், தமிழக அமைச்சர்களிடம் மிகுந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. மத்திய சட்ட அமைச்சகமும், மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகமும், சுகாதார அமைச்சகமும் தமிழகத்தில் 'நீட்' தேர்வுக்கு ஓர் ஆண்டு விலக்குக் கோரும் அவசரச் சட்ட முன்வரைவுக்கு ஒப்புதல் அளித்தன. நிகழாண்டுக்கு மட்டும் விலக்கு அளிக்கப்படும் என்று உத்தரவாதம் அளித்த மத்திய அரசு, உச்சநீதிமன்றத்தில் தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொண்டதன் விளைவுதான், கடந்த 12 ஆண்டுகள் மருத்துவக் கல்விக் கனவுடன் அரசுப் பள்ளிகளில் படித்துத் தேறிய மாணவர்களின் வருங்காலத்தை இப்போது கேள்விக்குறியாக்கி இருக்கிறது.
ஓர் ஆண்டுக்கு விலக்களிப்போம் என்று உறுதியளித்திருந்தது மத்திய அரசு. 'தமிழக அரசின் அவசரச் சட்ட மசோதாவுக்கு மத்திய சட்ட அமைச்சகம் ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. இருப்பினும், குறிப்பிட்ட மாநிலத்துக்கு மட்டும் விலக்கு அளிக்கக் கூடாது என மத்திய அரசு முடிவு செய்துள்ளது' என்கிற கூடுதல் சொலிசிடர் ஜெனரல் துஷார் மேத்தாவின் தெரிவித்தல்தான், உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குக் காரணம் எனும்போது, நிர்மலா சீதாராமனும், மத்திய அரசும் நடத்தியதை நயவஞ்சக நாடகம் என்பதா? நம்பிக்கை துரோகம் என்பதா?
கிராமப்புற, அடித்தட்டு வர்க்க மாணவர்கள் மருத்துவக் கல்வி பெற வேண்டும் என்பதற்காக மக்கள் வரிப்பணத்தில் மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் மிகுந்த முதலீட்டில் நிறுவப்பட்டிருக்கும் அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில், அவர்களுக்கு இடமில்லை. தனியார் பள்ளிகளில் தாராளமாக நன்கொடையும் கட்டணமும் செலுத்திப் படித்த வசதி பெற்ற மாணவர்களுக்குத்தான் பெரும்பான்மை அரசு மருத்துவக் கல்லூரி இடங்கள் என்கிற நிலைமை ஏற்பட இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, இந்த நகர்ப்புற மாணவர்கள் மருத்துவக் கல்லூரிப் படிப்புக்குப் பின் கிராமப்புறங்களில் சேவை செய்யப் போவதுமில்லை.
எல்லாமே முடிந்துவிடவில்லை. அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளின் கட்டணத்தைத் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிக் கட்டணத்துக்கு நிகராக உயர்த்த அரசு யாரிடமும் கேட்க வேண்டியதில்லை. அந்த மருத்துவக் கல்லூரிகளில் 'நீட்' தேர்வில் வெற்றி பெற்ற அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்குக் கட்டணச் சலுகை வழங்குவதையும் யாரும் தடுத்துவிட முடியாது. இதையாவது தமிழக அரசு உடனடியாக செய்தாக வேண்டும்.
இன்னொன்றும் இருக்கிறது. கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டத்தில் இருப்பதுபோல, எல்லா அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும், அந்தந்தப் பகுதியிலுள்ள மாணவர்களுக்குத்தான் முன்னுரிமை என்று மாநில அரசு உத்தரவு பிறப்பிக்க முடியும். அந்தந்தப் பகுதி மாணவர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட மருத்துவக் கல்லூரிகளில், வெளியூர் மாணவர்கள் வந்து படிப்பதும், உள்ளூர் மாணவர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதும் நியாயமே இல்லை.
மத்திய அரசின் நம்பிக்கை துரோகம், சரியான வாதங்களை முன்வைத்து சமூக நீதியை நிலைநாட்ட இயலாத மாநில அரசின் கையாலாகாத்தனம், கிராமப்புற மாணவர்களின் நிலையைப் புரிந்து கொள்ள இயலாத நீதிமன்றத்தின் வறட்டுச் சட்ட வியாக்கியானம் இவையெல்லாம், லட்சக்கணக்கான ஏழைப் பெற்றோரின், கிராமப்புற மாணவர்களின் கனவுகளைத் தகர்த்திருக்கிறதே... நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே..!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/24/நம்பிக்கை-துரோகம்-2760616.html
2760036 தலையங்கம் மரணக் குழிகள்! ஆசிரியர் Wednesday, August 23, 2017 01:19 AM +0530 இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னால் தில்லி, லஜ்பத் நகரிலுள்ள நகராட்சி கழிவுநீர் கிடங்கை சுத்தம் செய்ய இறங்கிய மூன்று துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டு இறந்திருக்கிறார்கள். கடந்த மாதம் தில்லியில் தண்ணீர் சேகரிப்புத் தொட்டியை சுத்தம் செய்வதற்கு இறங்கிய நான்கு துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் விஷவாயுவால் தாக்கப்பட்டு உயிரிழந்தனர்.
மார்ச் மாதம் கடலூரில் இதேபோல கழிவுநீர் தொட்டியை சுத்தம் செய்தபோது மூன்று துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மூச்சுத்திணறலால் மரணமடைந்தனர். அதேபோல பெங்களூருவிலும் கடந்த மாதம் மூன்று பேர் கழிவுநீர் குழாயில் ஏற்பட்ட அடைப்பை அகற்றுவதற்காக இறங்கியபோது மரணத்தைத் தழுவினர். கடந்த பிப்ரவரி மாதம் மும்பையிலும் இதேபோல மூன்று பேர் உயிரிழக்க நேர்ந்தது.
கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே சாக்கடைத் திறப்புவாய்கள் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் மரணக் குழிகளாக இருந்து வருகின்றன. தூய்மை இந்தியா திட்டத்தின்கீழ் துப்புரவுக்கு முன்னுரிமை அளித்தும்கூட துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் நிலைமையிலும் அவர்களது பாதுகாப்பிலும் எந்தவித முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டதாக தெரியவில்லை. தூய்மை இந்தியா திட்டத்தின்கீழ் கழிப்பறைகளைக் கட்டுவதில் மட்டுமே அதிக முனைப்பு காட்டப்படுகிறதே தவிர, துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் செயல்பாடுகளை நவீனப்படுத்துவதில் அக்கறை காட்டப்படுவதில்லை.
சாக்கடைத் துப்புரவு பணியில் மனிதர்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்படுதல் மற்றும் மறுவாழ்வுச் சட்டம் 2013-இன்படி மலக்கழிவுகளை மனிதர்களைக் கொண்டு அகற்றுதல், சாக்கடைகளை சுத்தப்படுத்த துப்புரவு பணியாளர்களை நேரடியாக ஈடுபடுத்துவது உள்ளிட்டவை சட்டப்படி தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. அப்படி ஈடுபடுத்துபவர்களுக்கு ஐந்து ஆண்டு சிறைத்தண்டனை உள்பட கடுமையான தண்டனையை அந்தச் சட்டம் வழங்கியது. 1993-இல் கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத்தில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி மனிதர்களே மனித கழிவுகளை அகற்றும் சமூக களங்கத்திற்கு 2013-இல் சட்டப்படி முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது.
இந்தச் சட்டத்தின்படி, மலக்கழிவுகளையோ, சாக்கடைகளையோ சுத்தப்படுத்துவதற்கு தேவையான உபகரணங்களை உள்ளாட்சி நிர்வாகங்கள் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களுக்கு வழங்குவது கட்டாயமாக்கப்பட்டது. அதேபோல எல்லா உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மற்றும் கழிவுநீர் அகற்றும் பணியில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் அதற்கு ஏற்ற தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தி சாக்கடைகள், மலக் கிடங்குகள் உள்ளிட்டவற்றை மனிதர்கள் நேரிடையாக ஈடுபடாமல் துப்புரவு செய்ய வலியுறுத்தியது. இதை மீறும் அதிகாரிகள், இரண்டு ஆண்டு வரை தண்டனை, இரண்டு லட்சம் ரூபாய் அபராதம் அல்லது இரண்டையுமே எதிர்கொள்ள நேரிடும் என்று அந்தச் சட்டம் எச்சரித்தது.
2013-இல் மனிதர்கள் சாக்கடைத் துப்புரவில் நேரிடையாக ஈடுபடுவது சட்டப்படி தடுக்கப்பட்டும்கூட இன்றுவரை இந்த அவலத்திற்கு முடிவு காணப்படவில்லை என்பதுதான் மிகப்பெரிய வேதனை. 'சபாய் கரம்சாரி அந்தோலன்' என்கிற துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் நலனுக்கான அமைப்பு, வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரத்தின்படி 2016-இல் மட்டும் இந்தியாவில் 1,300 துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் சாக்கடை சுத்திகரிப்புப் பணியின்போது இறந்திருக்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலோர் மலக் கிடங்குகளை சுத்தப்படுத்தும்போதும் கழிவுநீர் ஓடைகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் அடைப்புகளை அகற்றுவதற்காக நேரிடையாக உள்ளே இறங்கியபோதும் அங்கே வெளியாகும் விஷவாயுக்களால் தாக்கப்பட்டு மரணமடைந்தவர்கள்.
வேடிக்கை என்னவென்றால், 2016-இல் இந்தியாவில் தீவிரவாதத்துக்கு பலியானவர்களின் எண்ணிக்கை 516தான். ஆனால், துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் 1,300 பேர் கடுமையான சட்டத்தையும் மீறி பணியில் அமர்த்தப்பட்டு உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, 2013-இல் சட்டம் இயற்றப்பட்டும்கூட ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கணக்கான துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் சாக்கடை சுத்திகரிப்புப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதும், மரணமடைகிறார்கள் என்பதும் எந்த அளவுக்கு அந்தச் சட்டம் உள்ளாட்சி அமைப்புகளாலும் அதிகாரிகளாலும் புறக்கணிக்கப்படுகிறது என்பதை வெளிச்சம் போடுகிறது.
பிராக்ஸிஸ்ட் இந்தியா என்கிற பெங்களூருவைச் சேர்ந்த தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் நகராட்சிகளிலும் மாநகராட்சிகளிலும் பணிபுரியும் சாக்கடைத் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் சுகாதாரப் பிரச்னைகள் குறித்து ஆய்வு நடத்தி வருகிறது. தில்லி மாநகராட்சியில் அதிகாரபூர்வமாக 104 பேர் சாக்கடைத் துப்புரவுப் பணியில் ஈடுபட்டிருப்பதாக தெரிவிக்கிறது. தில்லி மாநில சட்ட உதவி ஆணையமோ, 233 சாக்கடைத் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் 2013-இல் இருந்ததாக ஒரு கணக்கை தெரிவிக்கிறது. இவர்கள் அல்லாமல் தனியாரால் பணிக்கு அமர்த்தப்பட்ட சாக்கடைத் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் எத்தனை பேர் என்பது குறித்து எந்தவிதமான கணக்கெடுப்பும் இல்லை.
தலைநகர் தில்லியிலேயே இதுதான் நிலைமை என்றால், அகில இந்திய அளவில் எத்தனை பேர் இந்தப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்பே இல்லை. இது குறித்து அரசோ தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களோ எந்த முயற்சியும் மேற்கொண்டதாகவும் தெரியவில்லை.
சர்வதேச அளவில் மலக் கிடங்குகளையும் கழிவுநீர் ஓடைகளையும் துப்புரவுப்படுத்த எத்தனையோ நவீன தொழில்நுட்பங்கள் வந்துவிட்டன. இந்தியா ஒளிர்கிறது, வளர்கிறது என்றெல்லாம் பெருமை தட்டிக் கொள்ளும் நம்மால் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களுக்குப் போதிய பாதுகாப்பையும், தொழில்நுட்பப் பின்பலத்தையும்கூட வழங்க முடியவில்லை என்பதை என்னவென்று சொல்ல?

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/23/மரணக்-குழிகள்-2760036.html
2759382 தலையங்கம் இதுவல்ல வளர்ச்சி... ஆசிரியர் Tuesday, August 22, 2017 02:27 AM +0530 ஒடிஸா மாநிலம் புரியிலிருந்து உத்தரகண்ட் மாநிலம் ஹரித்துவாருக்கு சென்று கொண்டிருந்த உத்கல் விரைவு ரயில் கடந்த சனிக்கிழமை விபத்துக்குள்ளானது. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் முசாஃபர் நகர் மாவட்டத்திலுள்ள கதெளலி ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் 14 பெட்டிகள் தடம் புரண்டதால் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த விபத்தில் 23 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். 100-க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள்.
கவனக்குறைவால்தான் இத்தனை உயிரிழப்பும் பாதிப்பும் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதை நினைக்கும்போது வேதனையாக இருக்கிறது. 100 கி.மீ. வேகத்தில் விரைந்து கொண்டிருந்த உத்கல் விரைவு ரயில் தடம் புரண்டதற்கான காரணம் தண்டவாளப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்ததுதான் என்பதை அறியும்போது ரயில் ஓட்டுநர் மீதும், பாதுகாவலர் (கார்டு) மீதும் மட்டுமல்லாமல் பாதுகாப்பு குறித்து எச்சரிக்கை செய்யாமல் விட்டிருந்த ரயில் நிலைய அதிகாரிகளின் பொறுப்பின்மையையும் வன்மையாகக் கண்டிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. தகவல் தொடர்புகள் மிகவும் அதிகரித்துவிட்ட நிலையில் இப்படியொரு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கவே கூடாது.
தண்டவாளப் பராமரிப்புப் பணிகள் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது 10 அல்லது 15 கி.மீ. வேகத்தில்தான் ரயில்கள் இயக்கப்பட வேண்டும் என்கிற விதி இருக்கிறது. இது ஓட்டுநருக்கு தெரியாமல் இருந்திருப்பது வியப்பைத் தருகிறது. தண்டவாளப் பராமரிப்புப் பணிகள் நடந்து கொண்டிருப்பது குறித்து ரயில்வே தொலைத்தொடர்பு துறையினரிடம் தெரிவிக்கப்படாமல் இருந்திருக்கிறது என்று சொன்னால் அது மிகவும் கடுமையான குற்றம். அப்படி தெரிவித்திருந்தும் அந்தத் துறையினர் ரயிலின் ஓட்டுநரை எச்சரிக்கை செய்யாமல் இருந்திருந்தால் அது அதைவிடப் பெரிய குற்றம். யாரோ ஒருவருடைய பொறுப்பின்மைக்காகத் தங்களது உயிரை இந்திய ரயில்வேயிடம் ஒப்படைத்திருக்கும் பலர் பலியாகியிருக்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கும்போது இதை விபத்து என்று சொல்வதைவிடப் படுகொலை என்று சொன்னால்கூட தவறு இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.
பாதுகாப்பு என்பது இந்திய ரயில்வேயில் மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப்படும் வார்த்தை. ஒவ்வொரு நிதிநிலை அறிக்கையின்போதும் ரயில்வேதுறை அமைச்சர் தனது உரையில் இதுகுறித்துப் பேசாமல் இருந்ததேயில்லை. ஆண்டுதோறும் ரயில்களின் பாதுகாப்பிற்காக மிக அதிகமான தொகையும் ஒதுக்கப்படுகிறது. ரயில்வேயைப் பொருத்தவரை தண்டவாளத்தின் ஒவ்வொரு மீட்டரிலிருந்தும் தொடங்கி ரயிலின் என்ஜின், ரயில் பெட்டிகள் என்று அனைத்திலுமே பாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறது. இந்தப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கென்றே ஊழியர்கள் நிரந்தரமாக நியமிக்கப்பட்டு அவர்களுக்கு ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது. அப்படியிருந்தும் விபத்து நிகழும்போது, அதற்கு யாரும் பொறுப்பேற்காத நிலைமை தொடர்கிறது என்று சொன்னால் அதை சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
இந்த ஆண்டு கடந்த எட்டு மாதங்களில் மட்டும் ஏழு ரயில்கள் தடம் புரண்டு இருக்கின்றன. மத்தியப் பிரதேசத்தில் நடந்த ஒரு ரயில் விபத்திற்கு சதித் திட்டம் காரணமாக இருக்கும் என்கிற ஐயப்பாடு இருக்கிறது. ஏனைய ஆறு விபத்துகளுக்கும் காரணம் பாதுகாப்புக் குறைபாடு அல்லது ஊழியர்களின் கவனக்குறைவு, இரண்டில் ஒன்றுதான். ரயில்களின் பாதுகாப்புக்காக ரூபாய் ஒரு லட்சம் கோடி இந்த ஆண்டு நிதிநிலை அறிக்கையில் ஒதுக்கப்பட்டும் விபத்துகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தபாடில்லை. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைப் பயன்படுத்தி ரயில்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த மக்களின் வரிப்பணம் செலவழிக்கப்பட்டும்கூட விபத்துகள் தொடர்கின்றன எனும்போது, அந்த ஒதுக்கீடு முறையாக செலவழிக்கப்படுகிறதா அல்லது மடைமாற்றம் செய்யப்படுகிறதா என்கின்ற ஐயப்பாடு எழுகின்றது.
ஒருபுறம் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. அதற்கேற்றார்போல ரயில்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. நவீன யுகத்திற்குத் தகுந்தார்போல ரயில்கள் நவீனமயமாக்கப்படுவது மட்டும் போதாது, ரயில்களின் வேகமும் அதிகரிக்கப்பட்டாக வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு காணப்படுகிறது. பாதுகாப்பு அம்சங்கள் உறுதிப்படுத்தப்படாமல் தேவையையும் எதிர்பார்ப்பையும் ஈடுகட்ட முயற்சிக்கும்போது அதன் விளைவுகள் மோசமானதாகத்தான் இருக்கும். பாதுகாப்பு அம்சங்களின் குறைவால் ஏற்படுவது பொருள் இழப்பல்ல, உயிரிழப்பு என்பதால் ரயில் விபத்துகளை நாம் சாதாரணமாக ஒதுக்கிவிட முடியாது.
நரேந்திர மோடி அரசு 350 கி.மீ. வேகத்தில் செல்லும் புல்லட் ரயில் உள்ளிட்ட அதிநவீன ரயில் போக்குவரத்துக்குத் திட்டமிடுகிறது. இதுபோன்ற ரயில்களை இயக்குவதற்குத் துல்லியமான கட்டமைப்பு வசதிகள் மிகமிக அவசியம். தொழில்நுட்பம் இதற்கான உத்தரவாதத்தை அளிக்கிறது என்றாலும்கூட அந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கையாளும் ஊழியர்கள் கவனக்குறைவாக செயல்பட்டால் அதிவேக ரயில்கள், அதிவேக மரணத்துக்கு காரணமாகிவிடும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது.
சென்னை - பெங்களூரு, புணே - ஆமதாபாத் ஆகிய தடங்களில் புல்லட் ரயில்களை இயக்குவது குறித்து ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டு அதற்கான பணிகள் இந்த ஆண்டு இறுதிக்குள் தொடங்கப்பட இருக்கும் நிலையில், உத்கல் விரைவு ரயில் விபத்து ஒரு முன்னெச்சரிக்கையாக அமைந்திருக்கிறது. ரயில்வே நிர்வாகம் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தாமல் 'புல்லட் ரயில்' கனவு காணக் கூடாது.
உலகம் முழுவதும் ரயில் விபத்துகள் நடைபெறத்தான் செய்கின்றன. ஆனால், உயிரிழப்பு என்று வரும்போது இந்தியாதான் முன்னிலை வகிக்கிறது. பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதமில்லாத வளர்ச்சி என்பது வளர்ச்சியே அல்ல!

 

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/22/இதுவல்ல-வளர்ச்சி-2759382.html
2758714 தலையங்கம் காசநோய் பேராபத்து! ஆசிரியர் Monday, August 21, 2017 02:44 AM +0530 ஒரளவுக்குக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வரப்பட்ட காச நோய் மறுபடியும் பூதாகரமாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியிருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. ஒன்பது இந்திய நகரங்களில் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட 76 ஆயிரம் குழந்தைகளில் 5,500 குழந்தைகள் காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. குறைந்த அளவு கணக்கெடுப்பிலேயே இதுதான் நிலைமை என்றால் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் முழுமையாகக் கணக்கெடுக்கப்பட்டால் எத்தனை குழந்தைகள் காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பார்கள், அவர்களில் எத்தனை குழந்தைகள் நோய் முற்றிய நிலையை அடைந்திருப்பார்கள் என்பதை நினைத்தால் பெரும் கவலை ஏற்படுகிறது.
உலகளாவிய அளவில் மிக அதிகமான காசநோய் மரணம் இந்தியாவில்தான் என்று கூறப்படுகிறது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் அறிக்கையின்படி 2014-இல் அறியப்பட்ட 15 லட்சம் காசநோய் மரணங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இந்தியாவைச் சாரும். காசநோய் தடுக்கப்படவும் குணப்படுத்தப்படவும் முடியும் என்ற நிலையிலும் இந்த அளவுக்கு அதிகமாகக் காசநோய் மரணங்கள் இந்தியாவில் ஏற்படுவது நமது சுகாதார அமைப்புகள் கவனமாக இயங்கவில்லை என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
2015-இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வில் நான்கு பெருநகரங்களில் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட காசநோயால் பாதிக்கப்பட்ட 600 குழந்தைகளில் 10% பேர் காசநோய்க்கான ரிஃபாம்பிசின் என்கிற மருந்துக்குக் கட்டுப்படாதவர்கள் எனக் கண்டறியப்பட்டது. குழந்தைகளும் மிக அதிக அளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது, புதிய தேசிய காசநோய் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டத்தை நாம் மேலும் வலுப்படுத்தியாக வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
குழந்தைகளுக்கு காசநோய் காணப்படுவது என்பது சமுதாயத்தில் அதிகமாகக் காசநோய் காணப்படுவதன் அறிகுறி. காரணம், பெரியவர்களிடமிருந்துதான் குழந்தைகள் காசநோய்த் தொற்றைப் பெற்றிருக்க முடியும். அதுமட்டுமல்ல, நமது சுகாதார அமைப்புகள் முறையாக செயல்பட்டுப் பெரியவர்களிடம் ஆரம்பக் காலத்திலேயே காசநோய் அறிகுறிகளைக் கண்டுபிடித்துக் குணப்படுத்தாமல் விட்டிருப்பதுதான் இந்த அளவுக்குக் குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதற்குக் காரணம்.
உலகளாவிய அளவிலும் கூட காசநோய் என்பது மிகப் பெரிய மனித உயிர்க் கொல்லியாகத் தொடர்கிறது. குறிப்பாக, வளர்ச்சியடையாத நாடுகளில் காசநோயின் பாதிப்பு அதிகமாகவே இருக்கிறது. காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஏறத்தாழ 58% நோயாளிகள், ஆசியா, மேற்கு பசிபிக் பகுதிகளைச் சார்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்தியா, இந்தோனேஷியா, சீனா ஆகிய மக்கள்தொகை அதிகமுள்ள மூன்று நாடுகளில்தான் மிக அதிகமாகக் காசநோய் காணப்படுகிறது. இவற்றிலும்கூட இந்தியாதான் நோயாளிகளின் எண்ணிக்கையில் முதன்மையில் இருக்கிறது.
அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு இருந்த காசநோய்க்கான சிகிச்சை முறைகள் அல்ல இப்போது கையாளப்படுவது. அப்போது, குறைந்தது இரண்டு ஆண்டுகளாவது தொடர் சிகிச்சை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதால், ஆங்காங்கே தனிமை மருத்துவமனைகள் (சானடோரியம்) அமைக்கப்பட்டு நோயாளிகள் அங்கு அனுமதிக்கப்பட்டனர். அதன்மூலம் காசநோய் மற்றவர்களுக்குப் பரவாமல் தடுக்க முடியும் என்று கருதப்பட்டது. குணப்படுத்துவது கடினம் என்று கருதப்பட்ட காசநோய்க்கு, மருத்துவ அறிவியல் இப்போது தீர்வு கண்டிருக்கிறது. ஆறு முதல் ஒன்பது மாதங்களில் ரிஃபாம்பிசின் உள்ளிட்ட மருந்துகள் மூலம் காசநோயைப் பூரணமாகக் கட்டுப்படுத்த முடிகிறது. 1995-இல் 25% மட்டுமே குணப்படுத்தப்பட்ட நிலைமை மாறி இப்போது 88%க்கு அதிகமாக காசநோய் பூரணமாக குணப்படுத்தப்படுகிறது.
கிருமிகள் ÷காசநோய் மருந்துக்கு எதிர்ப்பு சக்தியை அடைந்து விடுவதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் நோயாளிகள் முழுமையாக சிகிச்சையை எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருப்பது. இதற்கு நோயாளிகளின் பொறுப்பின்மை மட்டுமே காரணம் என்று கூறிவிட முடியாது. காசநோயால் பாதிக்கப்படுபவர்களில் பெரும்பாலோர் ஏழைகளாகவும், படிப்பறிவில்லாதவர்களாகவும் இருப்பதால் முழுமையான சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. மேலும், தொடர் சிகிச்சை செய்து கொள்ள அவர்களுடைய வறுமை அனுமதிப்பதில்லை.
பாதியில் சிகிச்சையை நிறுத்திவிடும்போது காசநோய்த் தொற்று அதற்கான மருந்துக்கு எதிர்ப்பு சக்தியைப் பெற்று விடுகிறது. அவர்களிடமிருந்து மற்றவர்களுக்குப் பரவும்போது அந்த நோயாளிக்கு உடலில் எதிர்ப்பு சக்தி இல்லாமல் போனால் காசநோயைக் குணப்படுத்த முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டு விடுகிறது. இப்படியே இது பரவும்போது காசநோய்க்கு எதிரான முயற்சிகள் மேலும் கடினமாகி விடுகின்றன. அதனால் ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடித்து, முறையான சிகிச்சை அளித்து, கடைசி வரை காசநோய் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கண்காணிக்கப்பட்டாக வேண்டிய நிர்பந்தம் நிலவுகிறது.
காசநோயாளி ஒருவர் இருமும்போது அவரிடமிருந்து வெளிப்படும் காசநோய்த் தொற்று, காற்றுமண்டலத்தில் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு இருக்கும். அந்தக் காற்றை சுவாசிப்பவர்களுக்கு நிச்சயமாக அதன் தாக்கம் ஏற்படும். உடலில் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்தவர்கள் காசநோயால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். நகர்ப்புறங்களில் வாழ்கின்ற அனைவரும் நிச்சயமாகக் காசநோய்த் தொற்றை எதிர்கொள்பவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.
குழந்தைகள்கூட பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்கிற நிலையில், காசநோய்க்கு எதிராக முனைப்புடன் போராட இந்தியா தயாராக வேண்டும். இன்றைய நிலையில் நமது தேசிய காசநோய் கட்டுப்பாட்டு திட்டம் வலுவானதாக இல்லை!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/21/காசநோய்-பேராபத்து-2758714.html
2757723 தலையங்கம் தேவையா? இது தேவையா? ஆசிரியர் Saturday, August 19, 2017 01:25 AM +0530 மாநிலங்களவைக்கான சமீபத்திய சுற்று தேர்தல்களுக்குப் பிறகு ஆளும் பா.ஜ.க.வின் எண்ணிக்கை பலம் கூடியிருக்கிறது என்றாலும்கூட, இன்னும் பா.ஜ.க.வோ அதன் கூட்டணி கட்சிகளோ பெரும்பான்மை பலம் பெற்ற நிலையை எட்டவில்லை. அதிக எண்ணிக்கையிலான கட்சி என்கிற அளவில் பா.ஜ.க. இப்போதைக்கு ஆறுதல் கொள்ளலாம்.
மாநிலங்களவையின் மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 245. அவர்களில் 233 உறுப்பினர்கள் மாநில சட்டப்பேரவைகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள். ஏனைய 12 பேர் கலை, இலக்கியம், அறிவியல், சமூக சேவை உள்ளிட்ட துறைகளில் நல்கிய பங்களிப்பின் அடிப்படையில் குடியரசுத் தலைவரின் பரிந்துரையின் அடிப்படையிலான நியமன உறுப்பினர்கள். மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் ஆறு ஆண்டு காலம் பதவி வகிப்பார்கள்.
பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, லால்பகதூர் சாஸ்திரி ஆகிய இருவர் மட்டும்தான் தங்கள் பதவிக்காலம் முழுவதிலும் மாநிலங்களவையில் தனிப்பெரும்பான்மையுடன் பதவி வகித்திருக்கிறார்கள். ஏனைய பிரதமர்கள் எல்லோருமே ஏதாவது ஒரு காலகட்டத்தில் தங்கள் கட்சிக்குப் போதிய பலமில்லாத சூழலை எதிர்கொண்டவர்கள்தான். அரசியல் கட்சிகள் என்று எடுத்துக்கொண்டால், பதவி வகித்த காலகட்டத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி மட்டும்தான் தனது சொந்த பலத்தாலோ அல்லது கூட்டணிக் கட்சிகளின் ஆதரவாலோ மாநிலங்களவையில் பெரும்பான்மை பலத்தைப் பெற்றிருந்தது. அந்த அதிர்ஷ்டம் காங்கிரஸ் அல்லாத ஜனதா கட்சிக்கோ, தேசிய முன்னணி அரசுக்கோ, ஐக்கிய முன்னணி அரசுக்கோ, பாரதிய ஜனதாவின் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசுக்கோ இருக்கவில்லை.
வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு 1998 முதல் 2004 வரை ஆட்சி செய்தபோது தொடக்கத்தில் வெறும் 45 உறுப்பினர்கள்தான் பா.ஜ.க.வுக்கு இருந்தனர். கூட்டணிக் கட்சிகளின் உறுப்பினர்களையும் சேர்த்தால் 80 ஆனது. 2004-இல் பதவியிலிருந்து விலகும்போது இந்த எண்ணிக்கை 90-ஆக உயர்ந்தது, அவ்வளவே. நரேந்திர மோடி அரசு பதவியேற்றபோது 47 பா.ஜ.க. உறுப்பினர்களும் 30 கூட்டணிக் கட்சியினரும் மட்டுமே இருந்தனர். இப்போது ஐக்கிய ஜனதா தளம், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் இணைந்த பிறகு 245 உறுப்பினர்கள் கொண்ட மாநிலங்களவையில் 90 உறுப்பினர்களின் ஆதரவை பெற்றிருக்கிறது. அதிமுக போன்ற இதர கட்சிகள் மற்றும் நியமன உறுப்பினர்களின் ஆதரவையும் சேர்த்தாலும்கூட 121 உறுப்பினர்களின் ஆதரவைத்தான் ஆளுங்கட்சி பெற முடியும்.
அரசியல் நிர்ணய சபையின் விவாதத்தின்போது மாநிலங்களவை அமைக்கப்படுவதற்குக் கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்தது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசின் செயல்பாடுகளுக்கு முட்டுக்கட்டை போடுவதற்காகத்தான் பிரிட்டிஷ் பிரபுத்துவவாதிகள் மேல்சபை என்கிற ஒன்றை ஏற்படுத்தினார்கள் என்று மொகமத் தாகீர் என்கிற உறுப்பினர் குறிப்பிட்டு மாநிலங்களவை அமைக்கப்படுவதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார்.
ஷிபன்லால் சக்சேனா என்பவர் ஒருபடி மேலே போய், எந்த ஒரு நாட்டிலும் மேலவை என்பது வளர்ச்சிக்கு உதவுவதாக இருந்ததில்லை என்றும், சர்வதேச அளவிலான முன்னேற்றத்தை எட்டிப்பிடிக்க இந்தியா முயலும்போது அதற்கு மாநிலங்களவை மிகப்பெரிய தடையாக இருக்கும் என்றும் எச்சரித்தார். மாநிலங்களவை தேவை என்பதை வலியுறுத்தியவர்களில் என். கோபால சுவாமி ஐயங்கார் குறிப்பிடத்தக்கவர்.
கண்ணியமான விவாதங்களுடன் உணர்ச்சிபூர்வமாக முடிவெடுக்காமல் சிந்தித்து முடிவெடுக்க மாநிலங்களவை தேவை என்றும், அதை மேலவை என்றோ மாநிலங்களவை என்றோ கருதாமல் அறிஞர்கள் அவையாகக் கருத வேண்டும் என்றும் கோபால சுவாமி ஐயங்கார் உள்ளிட்ட பலரும் கருதினர். பெரும்பான்மை ஆதரவு அடிப்படையில் மாநிலங்களவை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
அப்படி உருவாக்கப்பட்ட மாநிலங்களவையின் இன்றைய நிலைமையைப் பார்க்கும்போது சற்று வேதனையாகத்தான் இருக்கிறது. மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களின் அடிப்படையில் வைத்துப் பார்த்தால் இந்தியா மிகவும் பணக்கார நாடாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களில் 70 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமானவர்கள் கோடீஸ்வரர்கள். சிலர் பெரும் கோடீஸ்வரர்கள்.
பிகாரைச் சேர்ந்த பா.ஜ.க. உறுப்பினர் ஆர்.கே. சின்ஹாவுக்கும் அவரது மனைவிக்கும் சேர்ந்து ரூ.800 கோடிக்கும் அதிகமான சொத்து இருக்கிறது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சுயேச்சை உறுப்பினரான மனைவணிக சக்கரவர்த்தி சஞ்சய் கக்கடேயின் சொத்து மதிப்பு ரூ.485 கோடி. 10 கோடிக்கும் குறைவானவர்களின் எண்ணிக்கை வெறும் 16 விழுக்காடு மட்டுமே.
கோடீஸ்வரர்களாக இருப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், அவர்கள் விவாதங்களில் பங்கு பெறுவதில்லை என்பதுதான் வேதனை. நியமன உறுப்பினர்களில் சச்சின் டெண்டுல்கரும், நடிகை ரேகாவும், நாடாளுமன்றத்திற்கு வருவதே இல்லை. டெண்டுல்கர் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் 7%, நடிகை ரேகா 5% மட்டுமே வருகை தந்திருக்கிறார்கள். இதுவரை விவாதத்தில் கலந்து கொள்ளவோ கேள்விகளைக் கேட்கவோ செய்ததில்லை. குத்துச்சண்டைவீராங்கனை மேரி கோம் கூட 61% வருகை பதிவு செய்திருப்பது மட்டுமல்லாமல் விவாதங்களிலும் கலந்துகொள்கிறார் எனும்போது டெண்டுல்கரும் ரேகாவும் எதற்காக மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டு மக்களின் வரிப்பணத்தை வீணாக்குகிறார்கள் என்று கேள்வி எழுப்ப ஒருவர்கூட இல்லை.
இப்படியே போனால், தேவைதானா இந்த மாநிலங்களவை என்ற கேள்வி என்றாவது ஒருநாள் எழத்தான் போகிறது!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/19/தேவையா-இது-தேவையா-2757723.html
2757100 தலையங்கம் கண்துடைப்பு! ஆசிரியர் Friday, August 18, 2017 02:26 AM +0530 மத்திய சுகாதார அமைச்சகம், மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகம், சட்ட அமைச்சகம் ஆகியவை தமிழகத்தின் நீட் தேர்வுக்கு ஓர் ஆண்டு விலக்குக் கோரும் அவசரச் சட்ட முன்வரைவுக்கு ஒப்புதல் அளித்திருக்கின்றன. நிகழாண்டுக்கு மட்டும் விலக்குப் பெறும் வகையில் இயற்றப்பட்டிருக்கும் இந்த அவசரச் சட்டத்துக்கு குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் பெறுவதில் பிரச்னை இருக்கப்போவதில்லை. அதனாலேயே எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்றோ, மருத்துவக் கல்விக்கான கலந்தாய்வு தொடங்கப்படும் என்றோ கருதிவிட முடியாது.
மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர் சேர்க்கையைப் பொருத்தவரை கடந்த சில ஆண்டுகளாக ஏற்பட்டிருக்கும் குளறுபடியால் ஒட்டுமொத்த மாணவச் சமுதாயமே பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மாணவர்கள் அரசியல்வாதிகளாலும் நீதிமன்றத்தாலும் பந்தாடப்படும் அவலம் தொடர்கிறது. இதை எதிர்த்து சிலர் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர்ந்திருக்கிறார்கள். நீதிமன்றம் தடைவிதித்தால் மீண்டும் இழுபறி தொடருமே தவிர, முடிவு எட்டப்படாது.
இன்னொன்றும் புரியவில்லை. இப்போது ஓர் ஆண்டு விலக்குக்கான தமிழக அரசின் அவசரச்சட்ட முன்வரைவுக்கு ஒப்புதல் அளிக்க முன்வந்திருக்கும் மத்திய அரசு, நீட் தேர்வு எழுதப்படுவதற்கு முன்னாலேயே ஏன் இந்த ஒப்புதலை அளிக்க முன்வரவில்லை? அப்படி முன்வந்திருந்தால், தமிழகத்தில் நீட் தேர்வு எழுதிய 80 ஆயிரம் பேர் எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்திருக்க மாட்டார்கள். இப்போது மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்குமா, கிடைக்காதா என்று தெரியாத குழப்பத்தில் சமச்சீர் கல்வி திட்டத்தில் அதிக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களும், நீட் தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களும் தேவையில்லாத மன அழுத்தத்துடன் காத்திருக்கும் திரிசங்கு நிலைக்கு மத்திய அரசுதான் காரணம்.
மருத்துவத்துக்கான பொது நுழைவுத் தேர்வு எதற்காக உச்சநீதிமன்றத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்டது என்பது இப்போது பலருக்கு மறந்தே போய்விட்டது. தனியார் கல்லூரிகளில் பெரும் பணத்தை நன்கொடையாக செலுத்தி, தகுதியில்லாத மாணவர்கள் எம்.பி.பி.எஸ். படிப்பில் சேர்வதால் மருத்துவத் துறை பாதிக்கப்படுகிறது என்கிற காரணத்தால், பொதுநுழைவுத் தேர்வு நடத்தப்பட வேண்டும் என்கிற முடிவை உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது. குறைந்தபட்சம் 60 விழுக்காடு மதிப்பெண் பெற்ற 20 ஆயிரம் மாணவர்களைத் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகள் தங்கள் விருப்பம்போல் சேர்த்துக்கொள்கின்றன. நன்கொடை தருபவர்கள் மருத்துவர்களாகிவிடுவதால் மருத்துவம் முழுக்க முழுக்க வணிகமாகி விடுகிறது என்கிற பிரச்னைக்குத் தீர்வாகத்தான் நீட் தேர்வு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
தமிழகத்திலுள்ள 41 மருத்துவக் கல்லூரிகளில் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகள் 18. இந்தத் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் நீட் தேர்வின் அடிப்படையில் மாணவர் சேர்க்கை நடத்துவது குறித்து யாருக்கும் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. வசதி இருக்கிறது என்பதால், மருத்துவப் படிப்பில் சேருகிறார்கள், நீட் தேர்வின் மூலம் அதற்கான தகுதியைப் பெற்றவர்கள். அவர்கள் தனியார் கல்லூரிகள் நிர்ணயிக்கும் கட்டணத்தின் அடிப்படையில் சேர்ந்து படிப்பதை யாரும் குற்றமோ குறையோ காண முடியாது. 'நீட்' தேர்வின் அடிப்படையில் அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும் மாணவர் சேர்க்கை என்பதுதான் ஏற்புடையதாக இல்லை.
அரசுப் பள்ளிகளில் பிளஸ் 2 வகுப்புவரை படித்து அதிக மதிப்பெண் பெற்று சமுதாயத்தின் மேல்தட்டுக்கு முன்னேறும் எல்லா வாய்ப்பும் இருந்தும் கிராமப்புற மாணவர்கள் நீட் தேர்வில் போதிய மதிப்பெண் பெறவில்லை என்பதால் அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சேர முடியாமல் போவது என்பது மிகப்பெரிய அவலம். வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்து தனியார் பள்ளியில் நன்கொடையும் கல்விக் கட்டணமும் வாரி வழங்கி படித்துத் தேறிய ஒருவர் நீட் தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற்றிருக்கிறார் என்பதால் கிராமப்புற மாணவன் வாய்ப்பை இழப்பது என்பது மிகப்பெரிய சமூக அநீதி.
பிளஸ் 2 தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்று நீட் தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற்றிருப்பதால் மருத்துவக் கல்விக்கு இடம் பெற முடியும் என்றால்,பிளஸ் 2 வரை பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் மருத்துவராக வேண்டும் என்கிற கனவுடன் படித்தது வீண்தானா என்கிற கேள்வியை எழுப்புகிறது நீட் தேர்வு. தனியார் பள்ளிகளில் மாற்றுக்கல்வி திட்டத்தில் படிக்கும் மாணவர்கள் தனியார் மருத்
துவக் கல்லூரியில் சேராமல் அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் குறைந்த கட்டணத்தில் மருத்துவம் படிப்பதும், அப்பாவி ஏழை கிராமப்புற மாணவர்கள் நன்றாக படிப்பவராக இருந்தும் அவர்களுக்கு மருத்துவம் படிக்கும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படுவதும் மிகப்பெரிய கொடுமை.
அனைவருக்கும் கல்வி என்கிற முழக்கத்தோடு மிகப்பெரிய சமுதாய புரட்சிக்கு வித்திட்டது அரசு பள்ளிக்கூடங்கள்தான், தனியார் பள்ளிக்கூடங்கள் அல்ல. இந்த மாணவர்கள் பயன்பெற வேண்டும் என்பதற்காக மாநில அரசு மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் மருத்துவக் கல்லூரிகளை மக்களின் வரிப்பணத்தில் நிறுவியிருக்கிறது. சமச்சீர் கல்வி திட்டத்தின் தரம் குறைவானது என்றால், அது அரசின் தவறு, மாணவனின் தவறல்ல. இந்தக் கல்வி திட்டத்தை மாற்றி புதியதொரு தலைமுறையை உருவாக்க பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் தேவைப்படும். அதுவரை நீட் தேர்வு என்பது நியாயமானதாக இருக்காது.
நீட் தேர்வு விஷயத்தில் சரியான அணுகுமுறையை மத்திய - மாநில அரசுகள் மேற்கொள்ளவில்லை. தேவையில்லாமல் அரசுக்கும் நீதித்துறைக்கும் இடையே மாணவர்கள் பகடைக்காய்களாக உருட்டப்படுகிறார்கள். ஓர் ஆண்டு விலக்கு என்பது வெறும் கண்துடைப்பு!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/18/கண்துடைப்பு-2757100.html
2756439 தலையங்கம் அரசுதான் குற்றவாளி! ஆசிரியர் Thursday, August 17, 2017 01:24 AM +0530 நமது மத்திய - மாநில அரசுகள் சுகாதாரம் குறித்து எந்த அளவு அக்கறை செலுத்துகின்றன என்பதை உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் கோரக்பூரிலும், தமிழகத்தில் ஆம்பூரிலும் நடந்தேறிய சம்பவங்கள் வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகின்றன. தனியார் மருத்துவமனைகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது முதல், அரசு மருத்துவமனைகள் மீது அக்கறை செலுத்துவதை ஆட்சியாளர்கள் அறவே விட்டுவிட்டனர் என்பதைத்தான் இந்தச் சம்பவங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆம்பூர் அரசு மருத்துவமனையில் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை பணி நேரத்தில் மருத்துவர்கள் இல்லாததால் இருவர் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். மருத்துவர்கள் இருக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அந்த அரசு மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள் செயல்பட்ட விதம் அதைவிடக் கண்டனத்துக்குரியது. ஆம்பூரில் மட்டுமல்ல தமிழகம் முழுவதும், ஏன் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் அரசு மருத்துவமனைகளும் மருத்துவர்களும் இப்படித்தான் செயல்படுகிறார்களோ என்கிற அச்சத்தை இது ஏற்படுத்துகிறது.
ஆம்பூர் சம்பவத்துக்குத் தனிப்பட்ட மருத்துவர்கள், ஊழியர்களின் தவறுதான் காரணம் என்றால், உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் கோரக்பூர் பாபா ராகவதாஸ் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையில் நடந்தேறிய சம்பவத்துக்கு உத்தரப் பிரதேச மாநில அரசுதான் காரணம். ஒருவார இடைவெளியில் கோரக்பூர் மருத்துவமனையில் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் இறந்திருக்கிறார்கள். இதற்கு முக்கியமான காரணம், மருத்துவமனை அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் உயிர்வாயுவை அளிக்கும் ஆக்சிஜன் உருளைகளுக்குத் தட்டுப்பாடு இருந்ததுதான்.
ஆக்சிஜன் உருளைத் தட்டுப்பாடு எதுவும் இருக்கவில்லை என்பது உண்மையானால் உத்தரப் பிரதேச அரசு குழந்தைகள் நலப் பிரிவிற்கு தலைவரான மருத்துவர் கஃபீல் அகமத்கானை பணியிடை நீக்கம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன? ஆக்சிஜன் உருளைக்கான தட்டுப்பாடு இருந்தது என்றாலும், குழந்தைகளின் மரணத்துக்கு அதுவல்ல காரணம் என்று சப்பைக்கட்டுக் கட்டுகிறது உத்தரப் பிரதேச அரசு.
எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் - அதில் பெரும்பாலானவை பிறந்து சில வாரங்களேயான சிசுக்கள் - ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மரணமடையத் தொடங்கியபோதே மருத்துவமனை அதிகாரிகள் விழித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மருத்துவமனைக்கு ஆக்சிஜன் உருளைகள் வழங்கி வந்த நிறுவனத்திற்கு ரூ.68 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தொகை பல மாதங்களாகத் தரப்படாததால், அவர்கள் உருளைகள் வழங்குவதை நிறுத்திவிட்டனர். பெரும்பாலான குழந்தைகள் நுரையீரல் தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து ஆக்சிஜன் தரப்பட்டாக வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. அதற்கு மருத்துவமனையில் வழியில்லாததால் அந்தக் குழந்தைகள் மரணமடைந்திருக்கின்றன.
மருத்துவமனை ஊழியர்களே ஆக்சிஜன் உருளைகள் இல்லாத குறைபாட்டை எடுத்துரைத்திருக்கிறார்கள். அதற்காக நிர்வாகத்துடன் போராடியிருக்கிறார்கள். அப்படி இருந்தும் நிர்வாகம் மெத்தனமாக இருந்திருக்கிறது. கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரியின் கடந்த ஜூன் மாத அறிக்கையில், பாபா ராகவதாஸ் மருத்துவமனையில் இந்திய மருத்துவ கவுன்சிலால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அளவிலான மருத்துவக் கருவிகள் இல்லை என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கிறது.
கிழக்கு உத்தரப் பிரதேச மாவட்டங்களில் நுரையீரல் தொற்றால் குழந்தைகள் மரணம் அடைவது என்பது புதிதொன்றும் அல்ல. 1978 முதல் இதுவரை 25 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமானோர், அதில் பெரும்பாலும் குழந்தைகள் இந்த நோய்த் தொற்றால் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். இந்த நுரையீரல் நோய்த் தொற்று பன்றிகளிடமிருந்து மனிதர்களுக்குக் கொசுக்களால் பரவுகிறது. காய்ச்சலும் தலைவலியுமாகத் தொடங்கி, காய்ச்சல் அதிகரித்து 'பக்கவாதம்', 'கோமா' நிலை என்று உயிருக்கே ஆபத்தாக முடிகிறது.
கோரக்பூர், முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தின் தொகுதி. கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக கோரக்பூர் மக்களவைத் தொகுதியின் உறுப்பினராக யோகி ஆதித்யநாத் இருந்தும்கூட, ஆண்டுதோறும் ஏற்படும் இந்த நோய்த் தொற்றுக்கு முடிவுகாணும் முயற்சியில் அவர் ஈடுபடவில்லை என்பதுதான் சோகம். மக்களவை உறுப்பினராக சுகாதாரம் மற்றும் குடும்பநலத் துறை தொடர்பான 89 கேள்விகளை அவர் எழுப்பியிருந்தும்கூட அதில் கோரக்பூரை ஆண்டுதோறும் பாதிக்கும் நோய்த் தொற்று குறித்து அக்கறை காட்டாதது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஒருவேளை மாநில அரசுகள் அவரது கோரிக்கைகளுக்கு மதிப்பளிக்காமல் இருந்துவிட்டதா என்பது தெரியவில்லை.
ஆண்டுதோறும் இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் வெவ்வேறு விதமான நோய்த் தொற்றுகள் பரவுவது வழக்கமாக இருக்கிறது. அவற்றை முறையாகக் கண்காணித்து அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் பாதிப்பு ஏற்படாமல் இருப்பதற்கான வழிமுறைகளை முன்னெச்சரிக்கையுடன் செய்ய முடியும். ஆனால், மத்திய-மாநில அரசுகள் பொருளாதாரம் சார்ந்த கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்துவதில் காட்டும் அக்கறையை சுகாதாரக் கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்துவதில் காட்டுவதில்லை.
அரசு மருத்துவமனைகளைத் தனியார் மருத்துவமனைகளைவிட தரம் உயர்ந்ததாக மாற்றுவதற்கு பதிலாக அவற்றைப் புறக்கணிக்கும் போக்குதான் காணப்படுகிறது. சாமானிய மக்களுக்கு அரசு மருத்துவமனைகளின் மீது மேலும் நம்பிக்கை இழக்க வைக்கும் கோரக்பூர், ஆம்பூர் போன்ற சம்பவங்கள் இனியும் தொடருமானால் கடந்த 70 ஆண்டுகளில் நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் சுகாதாரக் கட்டமைப்புகள் முற்றிலுமாகச் சிதைந்துவிடும். ஏழைகளே இல்லாத இந்தியா என்பது பாராட்டுக்குரிய இலக்குதான். அதற்காக இப்படியா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/17/அரசுதான்-குற்றவாளி-2756439.html
2755959 தலையங்கம் அணுகுமுறை சரியல்ல! ஆசிரியர் Wednesday, August 16, 2017 02:26 AM +0530 கடந்த புதன்கிழமை இந்தியாவின் 15 முக்கிய நகரங்களில் விஞ்ஞானிகள், மாணவர்கள், கல்வியாளர்கள், அறிவியல் ஆர்வலர்கள் உள்ளிட்டோர் அறிவியல் சூழல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்திப் பேரணி நடத்தினர். சில நகரங்களில் ஊர்வலத்துடன் நிறுத்திக்கொண்டனர். இவர்களது கோரிக்கைகள் எந்த அளவுக்கு அரசால் ஏற்கப்படும் என்று தெரியவில்லை. ஊடகங்களும் இதுகுறித்து முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை.
அரசமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 51-இன்படி, அறிவியல் வளர்ச்சிக்கும் ஆராய்ச்சிக்கும் ஊக்கமளிக்க வேண்டியது அரசின் அடிப்படைக் கடமைகளில் ஒன்றாக கூறப்பட்டிருக்கிறது. அறிவியல் வளர்ச்சிக்கும் கல்விக்கும் கணிசமான தொகை ஒதுக்கீடு செய்யப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. தேசத்தின் வளர்ச்சிக்கும் நன்மைக்கும் அறிவியல் வளர்ச்சி இன்றியமையாதது என்பதை அரசு ஒப்புக்கொண்டாலும்கூட, அரசியல் குறிக்கோள்களோ தலையீடுகளோ இல்லாத அறிவியல் ஆய்வுகளுக்கு தேவையான வெளிப்படைச் சூழலை ஏற்படுத்தித் தருவதற்கு, கவனம் செலுத்துவதற்கு நமது ஆட்சியாளர்கள் தயாராக இல்லை.
அறிவியல் துறையில் ஏற்பட்டிருக்கும் அதிருப்திக்குக் காரணம், கடந்த ஆண்டில் நடந்த இரண்டு நிகழ்வுகள். முதலாவது, திருப்பதியில் நடந்த அறிவியல் மாநாட்டில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தொடக்க உரை. அந்த உரையில் அவர் அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் உடனடி வளர்ச்சிக்கு தேவைக்கு ஏற்ப மாற வேண்டும் என்கிற கருத்தை முன்வைத்தார். கூட்டாண்மை நிறுவனங்களின் சமூக நலநிதி (கார்ப்பரேட் சோஷியல் ரெஸ்பான்சிபில் பண்ட்) அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளுக்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்கிற கருத்தையும் அவர் முன்வைத்தார். அதாவது, அறிவியல் ஆய்வுகள் தொழில் வளர்ச்சிக்கு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், உடனடியாக பயன்படாத அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் தேவையற்றவை என்றும் மறைமுகமாக அவர் தெரிவித்தார்.
இரண்டாவது நிகழ்வு, டேராடூனில் 'சிந்தன் ஷிவிர்' என்கிற அறிவியலாளர்களின் சிந்தனைச் சங்கமம் ஒன்று கூடியது. அதில் அவர்கள் ஒரு தீர்மானமும் நிறைவேற்றினார்கள். அந்த தீர்மானத்தின்படி ஆராய்ச்சிகளுக்கான பரிசோதனைக் கூடங்கள் வளர்ச்சியை முன்னிறுத்தியதாக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்பட்டது. ஆராய்ச்சிக் கூடங்கள் தங்களது தேவைக்கான நிதியை தாங்களே திரட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் தங்களது கண்டுபிடிப்புகளை பெரிய நிறுவனங்களுக்கு அளிப்பதன் மூலம் லாபம் சம்பாதிக்கும் அமைப்புகளாக மாற வேண்டும் என்றும் அந்த அறிக்கை குறிப்பிட்டிருந்தது.
மத்திய அரசு அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளுக்காகவும், அறிவியல் ஆய்வுகளுக்காகவும், தொழில் ஆராய்ச்சிகளுக்காகவும் பல அமைப்புகளை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. அந்த அமைப்புகளின் சார்பில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் ஆராய்ச்சிக்கூடங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அறிவியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பலர் ஆய்வு நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவற்றுக்கெல்லாம் மத்தியஅரசு நிதியுதவி வழங்கிவருகிறது. மத்திய அரசால் நிதியுதவி வழங்கப்படும் அறிவியல் மற்றும் தொழில்துறை ஆராய்ச்சிக் கழகத்துக்கு (சி.எஸ்.ஐ.ஆர்.) ஒதுக்கப்படும் நிதியுதவி பாதியாகக் குறைக்கப்பட்டு மறுபாதிக்கான நிதியுதவியைத் திரட்டிக்கொள்ளும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், ஆராய்ச்சிக்கூடங்கள் தங்களது ஆராய்ச்சி எந்த அளவுக்கு தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியில் பொருளாதார சமுதாய இலக்குகளை அடைய பயன்படுகிறது என்பது குறித்த அறிக்கைகளை அவ்வப்போது அளிக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
இவையெல்லாம் அறிவியல் துறை எப்படி செயல்படுகிறது என்பது குறித்த புரிதல் இல்லாமல் இருப்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகின்றன. அறிவியல் ஆராய்ச்சியில் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும், எப்போது செய்ய முடியும், அதன் பயன்கள் என்னவாக இருக்கும் என்பவற்றை எல்லாம் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு காலவரைமுறையும் செய்து முடிப்பது என்பது சாத்தியமே அல்ல. அறிவியல் ஆய்வுகள் என்பவை தொடர்ந்து செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருப்பவை. அந்த பயிற்சிக்கூடங்களில் நடைபெறும் ஆராய்ச்சிகள் எதிர்பாராத நேரத்தில் எதிர்பாராத முடிவுகளைத் தரக்கூடும். பள்ளி மாணவர்களுக்குத் தரப்படும் மதிப்பெண் அறிக்கைகளைப்போல ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு அவர்களது ஆய்வுகளின் முன்னேற்றம் குறித்து அறிக்கைகளை வழங்குவது சாத்தியமல்ல.
இன்று இஸ்ரோ, சந்திரயான் விண்வெளிக்கலங்களை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்த முடிகிறது என்றால் அதற்கான விதை ஏறத்தாழ அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு போடப்பட்டதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ராக்கெட்டுகளுக்கான பாகங்களை தும்பா ஏவுகணை நிலையத்துக்கு ஏ.பி.ஜெ. அப்துல் கலாம் உள்ளிட்ட விஞ்ஞானிகள் சைக்கிளில் எடுத்துச்சென்ற காலம் எல்லாம்கூட உண்டு. அப்போதெல்லாம் இந்தியாவின் நிதியாதாரம் கணிசமாக இல்லாமல் இருந்தும்கூட அறிவியல் ஆராய்ச்சிக்காக நிதி ஒதுக்கி ஆய்வுகளை நாம் ஊக்குவித்திருக்கிறோம். இப்போது நிலைமை அப்படியல்ல. ஆனாலும், ஆய்வுகளுக்கு நிதி ஒதுக்குவதற்கு இப்போது அரசு தயக்கம் காட்டுவது ஏன் என்பது புரியவில்லை.
ஆராய்ச்சிக்கூடங்கள் தாங்களே நிதி ஆதாரத்தை பெருக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னால் அவை தொழில்துறைகளின் கைப்பாவைகளாக மாறி அவற்றின் வணிக வளர்ச்சிக்கேற்ற ஆய்வுகளில்தான் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள முடியும். அப்போது அடிப்படை அறிவியல் ஆய்வுகள் இந்தியாவில் நடைபெறாமல் போய்விடும். சர் சி.வி. ராமனைப் போல இந்தியர் ஒருவர் இந்தியாவிலேயே அறிவியல் ஆய்வின் மூலம் புதியதொரு கண்டுபிடிப்புக்காக நோபல் பரிசு பெறுவது என்பதற்கு முற்றுப்புள்ளி விழுந்துவிடும். அரசின் இந்த அணுகுமுறை சரியல்ல!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/16/அணுகுமுறை-சரியல்ல-2755959.html
2755340 தலையங்கம் எட்டவில்லை இலக்கை..! ஆசிரியர் Tuesday, August 15, 2017 01:12 AM +0530 சுதந்திர இந்தியா 71-ஆவது ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கின்ற நாள் இது. 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இதே நாளில் நள்ளிரவுக்கு முன் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபையில் நிகழ்த்திய சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உரை நினைவுக்கு வருகிறது. விதியுடனான இந்தியாவின் போராட்டம் குறித்த அவரது பதிவு மீண்டும் மீண்டும் பேசப்பட்டும் விவாதிக்கப்பட்டும் மேற்கோளாகக் குறிப்பிடப்பட்டும் தொடர்கிறது.
அந்த முதல் சுதந்திர நாள் உரையில், பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு இந்தியாவுக்கு நிர்ணயித்திருந்த இலக்குகளை நாம் 70 ஆண்டுகள் கடந்தும்கூட முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும் பாதியளவுக்குக்கூட எட்டவில்லை என்பதுதான் உண்மை. வறுமைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது, அறியாமையை அகற்றுவது, பிணியின் பிடியிலிருந்து அனைவரையும் பாதுகாப்பது, அனைவருக்கும் சமச்சீரான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்துவது என்கிற இலக்குகளை இன்னும் நாம் எட்டியபாடில்லை.
பண்டித நேருவின் அந்த உரை இன்று வரை இந்த தேசத்தை வழிநடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அன்றுமுதல் இன்றுவரை கடந்த 70 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் எல்லா குடியரசுத் தலைவர்களும், எல்லா பிரதமர்களும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு நிகழ்த்திய அந்த உரையின் கருத்துகளை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தி வந்திருக்கிறார்கள் என்பதிலிருந்தே அடைய வேண்டிய இலக்கு கானல் நீர் போலத் தள்ளிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவு.
விடுதலைக்கு முன்பு, 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் ஐம்பது ஆண்டு காலத்தில் இந்திய பொருளாதாரம் தேங்கிக் கிடந்தது. பரவலாக வறுமை காணப்பட்டது. இந்தியாவின் மொத்த உற்பத்தி (ஜி.டி.பி.) வளர்ச்சி பூஜ்ஜியமாகவும் அதற்கு கீழேயும் இருந்த நிலை. அந்நியர்களின் ஆட்சியில் இந்தியா ஒட்டுமொத்தமாக சுரண்டப்பட்டு விட்டிருந்தது. 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கிடைத்த விடுதலை, சோம்பிக் கிடந்த இந்திய பொருளாதாரத்தைத் தட்டியெழுப்ப முற்பட்டது என்பதில் மாற்றுக் கருத்தே இல்லை.
அடுத்த 17 ஆண்டுகள் பண்டித நேருவின் ஆட்சியிலும் அதற்குப் பிறகும் சோஷலிச பாணியிலான திட்டமிடலில் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி ஆமை வேகத்தில்தான் இருந்தது என்கிற குற்றச்சாட்டு உண்மையே. அதேநேரத்தில் இந்தியாவுக்கு பலமான பொருளாதார அடித்தளத்தை ஏற்படுத்துவது என்றும், கல்வி, சுகாதாரம், சாலைகள் என்று அடிப்படை கட்டமைப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்துவது என்றும் செயல்படும்போது அசுர வேகப் பொருளாதார வளர்ச்சி சாத்தியமில்லை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இந்தியாவின் மக்கள்தொகைப் பெருக்கமும் ஒரு காரணம் என்பதால் நமது வாழ்க்கைத் தரமும் உயராமல் இருந்தது.
44 ஆண்டுகள் இந்தியா மிகப்பெரிய வளர்ச்சியை அடையாவிட்டாலும் இந்தியப் பொருளாதாரம் வலுவான அடிப்படையுடன் அமைக்கப்பட்டது என்பதுதான் உண்மை. அந்த அடிப்படைக் கட்டமைப்பு இருந்ததால்தான் 1991-இல் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தமும் தாராளமயமாக்கல் கொள்கையும் அன்றைய நரசிம்ம ராவ் அரசால் கொண்டு வரப்பட்டபோது அவை பயன் அளிக்கத் தொடங்கின. திடீர் பொருளாதாரச் செழிப்பு ஏற்பட்டதற்கு அதுதான் காரணம். புதிய பொருளாதார கொள்கையின் விளைவாக கோடீஸ்வரர்களின் எண்ணிக்கை கூடியது என்பது உண்மையாக இருந்தாலும்கூட அது நடுத்தர வர்க்கத்திலும் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே உள்ளவர்களிலும்கூட குறிப்பிடத்தக்க அளவு பொருளாதார மேம்பாட்டை அளிக்கவும் தவறவில்லை.
இப்போது இந்தியர்கள் முன்னெப்பதும் இல்லாத அளவுக்கு சர்வதேச அளவில் தொடர்புடையவர்களாக மாறிவிட்டிருக்கிறார்கள். ஒருகாலத்தில் தொலைபேசி இணைப்புக்காக ஆண்டுக்கணக்கில் காத்திருந்த காலம் போய் இப்போது நூறு கோடிக்கும் அதிகமான செல்லிடப்பேசி இணைப்புகள் இந்தியாவில் இருக்கும் நிலை. கோடீஸ்வரர்களுக்கு மட்டுமே இருந்த தொலைபேசி வசதி இப்போது சாதாரணக் கூலித்தொழிலாளிக்கும்கூட செல்லிடப்பேசி மூலம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் உள்ள குடும்பங்களில் மூன்றில் இரண்டு பகுதியினர் வீட்டில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் இருக்கின்றன. சாமானியர்களும்கூட விமானங்களில் பயணிப்பதும் ரயிலில் குளிர்பதனப் பெட்டிகளில் பயணிப்பதும் வளர்ச்சியின் அடையாளமோ இல்லையோ நிச்சயமாக பணப்புழக்கத்தின் அடையாளம்தான்.
ஒருபுறம் அசுர வளர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்கும்போது இன்னொருபுறம் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே இருப்பவர்களின் நிலையில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்திருக்கிறது என்று அரசின் புள்ளிவிவரம் கூறினாலும்கூட இன்னமும் தெருவோரங்களில் தூங்குவோரும், எந்தவித சுகாதார வசதியும் இல்லாமல் குடிசைகளில் குடியிருப்பவர்களும் அதிகரித்து வருகிறார்களே தவிர, குறைந்ததாகத் தெரியவில்லை.
சமச்சீரான வளர்ச்சி, அனைவருக்குமான வளர்ச்சி, தரமான கல்வி, சுகாதாரம், குடிதண்ணீர் ஆகியவை இன்னும் இந்தியாவில் பலருக்கும் எட்டாக்கனியாகத்தான் தொடர்ந்து வருகிறது. இன்னும் எத்தனை நாள்தான் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கண்ட கனவைப் போலவே நாமும் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கப் போகிறோம்?
அடித்தட்டு மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் உறுதிப்படுத்தப்படுவதுதான் சுதந்திர இந்தியாவின் இலக்காக இருக்க வேண்டுமே தவிர, உலகத் தரத்திலான வசதிகளை ஒரு சில பேருக்கு மட்டுமே வழங்குவதாக இருத்தல் கூடாது. குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் தனது சுதந்திர தின உரையில் குறிப்பிட்டிருந்ததுபோல மக்களும் அரசும் அந்த இலக்கை நோக்கி நகர்வதற்குத் தயாராக வேண்டும்!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/15/எட்டவில்லை-இலக்கை-2755340.html
2754834 தலையங்கம் விருது அரசியல்! ஆசிரியர் Monday, August 14, 2017 02:21 AM +0530 இந்தியா, சர்வதேச அரங்கில் விளையாட்டுத்துறையில் மிகவும் பின்தங்கி இருப்பதற்கு நமது ஆட்சியாளர்களின் விளையாட்டு குறித்த பார்வை ஒரு முக்கியமான காரணம். கடந்த 70 ஆண்டுகளாக விளையாட்டுக்குக் கணிசமான நிதி ஒதுக்கப்பட்டும்கூட அவற்றை முறையாக பயன்படுத்தாமல் வீணடிக்கும் அதிகாரிகள் வர்க்கமும் ஒரு காரணம்.
வெற்றி பெறும் விளையாட்டு வீரர்களுக்கு அவ்வப்போது நிதியுதவி அளித்து மத்திய - மாநில அரசுகள் பெருமை தேடிக்கொள்கின்றனவே தவிர, விளையாட்டு வீரர்களின் தேவைகளும் சேவை
களும் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றனவா என்றால் இல்லை. குறிப்பாக விளையாட்டு வீரர்களுக்கான "ராஜீவ் காந்தி கேல்ரத்னா' விருது வழங்குவதிலும், பயிற்சியாளர்களுக்கான (கோச்) "துரோணாச்சார்ய' விருது மற்றும் அர்ஜுனா விருது வழங்குவதிலும், "பத்ம' விருதுகள் வழங்குவதைப்போலவே ஏகப்பட்ட குளறுபடிகள், பாரபட்சங்கள், தவறான தேர்வுகள் காணப்படுகின்றன.
பயிற்சியாளர்களுக்கான "துரோணாச்சார்ய' விருது வழங்குவதில் வெளிநாட்டுப் பயிற்சியாளர்கள் தவிர்க்கப்படுவது என்பது நியாயமாகப்படவில்லை. வெளிநாட்டவர்களே ஆனாலும்கூட, தங்களைப் பயிற்சியாளர்களாக ஏற்றுக்கொண்ட இந்தியா சர்வதேச விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காக முழுமனதாக பயிற்சி அளித்து, இந்திய அணியையும் வீரர்களையும் வெற்றிவாகை சூட வைப்பவர்களை நாம் புறக்கணிப்பது எப்படி சரியாக இருக்கும்?
துப்பாக்கி சுடுதலில் ஒலிம்பிக் தங்கப் பதக்கம் பெற அபிநவ் பிந்த்ராவுக்கு பயிற்சி அளித்த ஹெய்ன்ஸ் ரெயின்கீமியர் மற்றும் கேப்ரீலே புல்மேன் ஆகியோரின் பங்கு மகத்தானது. அவர்களைப் புறக்கணிப்பது எங்ஙனம்? அதேபோல, பளுதூக்கும் போட்டியில் சிட்னியில் நடந்த ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் கர்ணம் மல்லேஸ்வரியை வெண்கலப் பதக்கம் பெறுவதற்குப் பயிற்சி அளித்த லியோனிட் டரனென்கோவை நாம் கெளரவிக்காமல் இருப்பது என்ன நியாயம்?
சாய்னா நெவாலும், காஷ்யப்பும் சர்வதேச அளவில் பாட்மிண்டன் வீரர்களாக வலம்வருவதற்குக் காரணமான இந்தோனேஷியாவின் அதிக் ஜெளஹாரி விருதுக்கு தகுதியற்றவராக ஒதுக்கப்படுவது மிகப்பெரிய சோகம். கிரிக்கெட்டையே எடுத்துக்கொண்டாலும்கூட, உலகக் கோப்பையை வெற்றி பெற முடியாமல் 28 ஆண்டுகள் தளர்ந்து கிடந்த இந்திய அணியை மீண்டும் வெற்றிப் பாதைக்கு இட்டுச் சென்ற வெளிநாட்டுப் பயிற்சியாளர் கேரி கிர்ஸ்டனை நாம் நன்றி பாராட்டக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை மறுத்துவிட முடியுமா?
இந்தியாவைச் சேர்ந்த முன்னாள் டெஸ்ட் பந்தயக் கிரிக்கெட் வீரர் நரசிம்ம ராவுக்கு ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. எங்களது வடக்கு அயர்லாந்து பகுதியில் நீங்கள் கிரிக்கெட்டின் வளர்ச்சிக்கு ஆற்றிய பங்களிப்பை கெளரவிக்கும் விதத்தில் பிரிட்டிஷ் அரசின் விருது உங்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது என்கிற அந்தக் கடிதத்தைத் தொடர்ந்து அவர் இங்கிலாந்து அரசியால் கெளரவிக்கப்பட்டார். ஓர் இந்திய பிரஜை என்றாலும்கூட அவரது சேவை வெளிநாடுகளில் மதிக்கப்படுகிறது. அப்படி இருக்கும்போது இந்திய விளையாட்டு வீரர்களை சர்வதேசத் தரத்துக்கு உயர்த்தி, இந்திய அணியையும் வீரர்களையும் வெற்றிவாகை சூட உதவும் அயல்நாட்டுப் பயிற்சியாளர்கள் நம்மால் புறக்கணிக்கப்படுவது ஏற்புடையதல்ல.
விளையாட்டு வீரர்களுக்குத் தரப்படும் அதே அளவு மரியாதை விளையாட்டு வீராங்கனைகளுக்கு இந்தியாவில் தரப்படுவதில்லை என்பதும், விளையாட்டிலும் ஆணாதிக்கம் கோலோச்சுகிறது என்பதும் வேதனைக்குரிய உண்மை.
1997-98இல் சச்சின் டெண்டுல்கரும், 2007-இல் மகேந்திர சிங் தோனியும் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தால் ராஜீவ் காந்தி கேல்ரத்னா விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். வேடிக்கை என்னவென்றால் தனிப்பட்ட முறையில் பல சாதனைகளை அவர்கள் புரிந்திருந்தாலும் உலகக் கோப்பையின் இறுதிச்சுற்றுக்கு அப்போது இந்திய அணியை அவர்கள் இட்டுச் சென்றிருக்கவில்லை. மிதாலி ராஜ் அப்படியல்ல, 2005-லும் 2017-லும் இரண்டு முறை மகளிர் உலகக் கோப்பை இறுதிச் சுற்றுக்கு இந்திய அணியை இட்டுச்சென்ற பெருமை அவருக்கு உண்டு.
இந்த ஆண்டு உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட்டில் மிகப்பெரிய சாதனையை நூலிழையில் தவறவிட்ட இந்திய மகளிர் அணியின் கேப்டன் மிதாலி ராஜை, ராஜீவ் காந்தி கேல்ரத்னா விருதுக்குப் பரிந்துரைக்காமல் விட்டிருக்கிறது இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம். அவரது பெயரைப் பரிந்துரைப்பதற்கான இறுதித் தேதி முடிந்துவிட்டது என்று கிரிக்கெட் வாரியம் வாதிடமுடியாது. ஏனெனில், இறுதித் தேதி முடிந்தபிறகும்கூடப் பலருடைய பெயர்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டு விருதுகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன.
இந்தியாவின் சார்பில் சர்வதேசப் போட்டியில் கலந்துகொள்ளவில்லை என்று கூறி இந்த ஆண்டு பிரெஞ்சு ஓபனில் சாம்பியன் பட்டம் வென்ற ரோஹன் போபண்ணாவுக்கு ராஜீவ் காந்தி கேல்ரத்னா விருது நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியானால் இன்ன பிற இந்திய கிரிக்கெட்வீரர்களும், லியாண்டர் பயஸ், மகேஷ் பூபதி, சானியா மிர்ஸா உள்ளிட்ட டென்னிஸ் வீரர்களும் கேல்ரத்னா விருதுக்கு தகுதி பெற்றார்களே அது எப்படி? ரோஹன் போபண்ணாவின் விஷயத்திலும் அதிகாரிகள் இறுதித் தேதி முடிந்துவிட்டது என்று காரணம் காட்டி தப்பித்துக்கொள்ளப் பார்ப்பார்களோ என்னவோ?
வீரர்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டால் மட்டும்தான் வெற்றிகள் சாத்தியமாகும். இதை அதிகார வர்க்கம் புரிந்துகொள்ளாத வரை சர்வதேச விளையாட்டு அரங்கில் இந்தியா முன்னணி இடத்தைக் கனவு காணக்கூட முடியாது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/14/விருது-அரசியல்-2754834.html
2753669 தலையங்கம் ஆணையத்துக்கு நன்றி! ஆசிரியர் Saturday, August 12, 2017 01:24 AM +0530 குஜராத் மாநிலத்தின் மாநிலங்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் தேர்தல் ஆணையம் எந்த அளவுக்கு நடுநிலையாக செயல்படுகிறது என்பதையும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் எந்த அளவுக்குப் பொறுப்பின்மையுடன் செயல்படுகிறார்கள் என்பதையும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டியிருக்கிறது. கட்சி மாறி வாக்களிப்பது, வாக்களிக்காமல் இருப்பது என்பதையெல்லாம்கூட ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஒருவர் தவறாக வாக்களிப்பது முறைதவறி நடந்துகொள்வது என்பவை மக்கள் அவர்கள் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைக்கு இழைக்கும் துரோகம்.
குஜராத்திலிருந்து மாநிலங்களவைக்கு மூன்று உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட இருந்தனர். பா.ஜ.க. தலைவர் அமித் ஷாவும், மத்திய ஜவுளித்துறை அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானியும், பா.ஜ.க.வின் எண்ணிக்கை பலத்தின் அடிப்படையில் முதல் சுற்றிலேயே வெற்றி அடைந்துவிட்டனர். எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸுக்கு இருக்கும் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் பலத்தின் அடிப்படையில் அந்தக் கட்சியின் வேட்பாளர் அகமது படேலும், முதல் சுற்றிலேயே வெற்றி அடையத் தகுதி பெற்றவராகத்தான் இருந்தார். காங்கிரஸ் கட்சியில் ஏற்பட்ட குழப்பமும், அதை பயன்படுத்தி அகமது படேலை எப்படியும் தோற்கடித்தே ஆக வேண்டும் என்பதில் பா.ஜ.க. காட்டிய முனைப்பும்தான் அவரது தேர்தலைப் பிரச்னைக்கு உள்ளாக்கின.
குஜராத் சட்டப்பேரவையில் 57 உறுப்பினர்களைக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸ் கட்சியின் எண்ணிக்கை பலம் 43-ஆக குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் சிலர் பா.ஜ.க.வில் இணைவதற்காக பதவி விலகினர். காங்கிரஸ் சட்டப்பேரவை தலைவராக இருந்த சங்கர் சிங் வகேலா உள்ளிட்ட உறுப்பினர்கள் சிலர் காங்கிரஸில் இருந்து விலகியிருக்கிறார்கள். இன்னும் சில மாதங்களில் குஜராத் சட்டப்பேரவைக்கு தேர்தல் நடக்க இருக்கும் நிலையில், காங்கிரஸ் கட்சியின் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கையை குறைப்பதன் மூலம் அந்தக் கட்சியின் தேர்தல் வெற்றி வாய்ப்பையே குலைத்துவிட முடியும் என்று ஆளும் பா.ஜ.க. கருதுகிறது.
காங்கிரஸ் கட்சியின் வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்டிருந்த அகமது படேல் அந்தக் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவர். காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவி சோனியா காந்தியின் அரசியல் ஆலோசகர். காங்கிரஸ் கட்சிக்கு நிதி திரட்டுவதில் சமர்த்தர் என்று அறியப்படுபவர். பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து மக்களவை அல்லது மாநிலங்களவையில் உறுப்பினராக இருந்து வருபவர்.
விரைவில் குஜராத் சட்டப்பேரவைக்கு தேர்தல் நடக்க இருக்கும் நிலையில் காங்கிரஸ் தலைவி சோனியா காந்திக்கு மிகவும் நெருக்கமான அகமது படேலை தோற்கடிப்பது காங்கிரஸ் கட்சியை மானசீகமாக பலவீனப்படுத்தும் என்று பா.ஜ.க. தலைமை முடிவெடுத்தது. காங்கிரஸ் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் சிலர் ஒருவர்பின் ஒருவராக பதவி விலகி பா.ஜ.கவில் இணைய முற்பட்டனர். அப்படி இணைய முற்பட்டவர்களில் ஒருவர் அகமது படேலுக்கு எதிராக பா.ஜ.க. சார்பில் களமிறக்கப்பட்டார்.
சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் ஆளும் பா.ஜ.க.வால் ஈர்க்கப்படுவதைப் பார்த்த காங்கிரஸ் தலைமைக்கு அச்சம் ஏற்பட்டது. 44 சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களை, காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சியில் இருக்கும் கர்நாடக மாநிலத்துக்கு அழைத்துச் சென்று அவர்களை நட்சத்திர விடுதியில் தங்க வைத்து பாதுகாக்க முற்பட்டது கட்சித் தலைமை. இதற்கு முன்னால் இதுபோல சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் மாற்றுக் கட்சியினரால் விலைபேசப்படாமலும், மிரட்டப்படாமலும், ஆசைவார்த்தை காட்டப்படாமலும் இருப்பதற்காக பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள் பல உண்டு.
எம்ஜிஆரின் மறைவுக்குப் பிறகு ஜெயலலிதா ஆதரவு எம்.எல்.ஏ.க்கள் பெங்களூருவுக்கும் கோவாவுக்கும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டதும், ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு சசிகலா ஆதரவு எம்.எல்.ஏ.க்கள் சென்னை கூவத்தூரில் உள்ள ஒரு விடுதியில் தங்கவைக்கப்பட்டதும் மட்டுமல்லாமல், பல்வேறு மாநிலங்களில்கூட இதுபோல தங்கள் கட்சி உறுப்பினர்கள் கடத்தப்படாமலும் பிற கட்சியால் கவரப்படாமலும் இருப்பதற்கு முயற்சி எடுக்கப்பட்ட வரலாறு உண்டு.
பெங்களூருவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட 44 உறுப்பினர்களும் மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் தலைவிக்கு விசுவாசமாக அகமது படேலுக்கு வாக்களித்தனர். ஆனால், பா.ஜ.க.வுக்கு மாற்றி வாக்களித்த காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களில் இரண்டு பேர் தங்களது வாக்களிப்பை ரகசியமாக வைத்திருக்காமல் வெளிப்படுத்திவிட்டனர். கடந்த ஆண்டு ஹரியாணாவில் இதேபோல் ரகசியம் மீறப்பட்டதால் வாக்குகள் ரத்து செய்யப்பட்டது போலவே இந்தத் தேர்தலிலும் அந்த இருவரின் வாக்குகளும் ரத்து செய்யப்பட்டன. அதன்விளைவாக, முதல் சுற்றில் வெற்றி பெறுவதற்கான குறைந்தபட்ச வாக்குகள் 45 என்பதிலிருந்து 44-ஆக குறைந்து அகமது படேல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
இந்தத் தேர்தலை இந்த அளவுக்கு பா.ஜ.க. கெளரவப் பிரச்னையாக எடுத்துக்கொண்டு அகமது படேலை தோற்கடித்தே தீர வேண்டும் என்கிற வெறியுடன் களமிறங்கிய செயல் அந்தக் கட்சிக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக இல்லை. காங்கிரஸ் தலைமை பலவீனப்பட்டுக் கொண்டு இருப்பதைத்தான் குஜராத் நிகழ்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் எந்தவிதச் சார்பும் இல்லாமல் நடுநிலையாக முடிவெடுத்தது என்பதுதான் பாராட்டுக்குரிய விஷயம். நம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களையும் அரசியல் கட்சிகளையும்விட தேர்தல் ஆணையத்தால்தான் இந்திய ஜனநாயகம் தடம் புரளாமல் காப்பாற்றப்படுகிறது என்பதை குஜராத் மாநிலங்களவைத் தேர்தல் முடிவு உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/12/ஆணையத்துக்கு-நன்றி-2753669.html
2753117 தலையங்கம் கடிவாளம்! ஆசிரியர் Friday, August 11, 2017 02:29 AM +0530 அஸ்ஸாம் சட்டப்பேரவை நிறைவேற்றி இருக்கும் சட்டமொன்றை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்க மறுத்து ரத்து செய்திருக்கிறது. நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களை முதல்வர் நியமித்துக் கொள்வதற்கும், அமைச்சர்களுக்குத் தரப்படும் சம்பளம், சலுகைகள் அனைத்தும் அவர்களுக்கும் வழங்கப்படுவதற்கும் அஸ்ஸாம் மாநில சட்டப்பேரவை இயற்றியிருந்த சட்டம் அதிகாரம் வழங்கியிருந்தது. அப்படி நியமிக்கப்படும் நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களுக்கு எந்தவித பொறுப்பும் வழங்கப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும் அந்தச் சட்டம் வழிவகுத்திருந்தது.
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டபோது அதில் பிரதமர் அல்லது முதல்வர் தலைமையில் அமைச்சரவை அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று மட்டும்தான் குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததே தவிர, அமைச்சரவையில் இத்தனை உறுப்பினர்கள்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற வரம்பு விதிக்கப்படவில்லை. தமிழகத்திலேயே எடுத்துக்கொண்டால்கூட, 1967-இல் அண்ணா தலைமையிலான அமைச்சரவை வரையிலும் முதல்வர் உள்பட ஒன்பது அமைச்சர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். பெரும்பாலான மாநிலங்களிலும் இதேபோல குறைந்த அளவிலான அமைச்சர்கள்தான் அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றனர்.
சுதந்திர இந்தியாவில் அமைந்த முதல் மத்திய அமைச்சரவையில் பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு உட்பட 15 பேர்தான் இருந்தனர். 1972-இல்தான் அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கை 22-ஆக உயர்ந்தது. 1989-இல் வி.பி. சிங் தலைமையில் முதலாவது கூட்டணி அமைச்சரவை அமைந்தது முதல் எல்லா தரப்பினரையும் திருப்திப்படுத்துவதற்காக, அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கும் அவலம் ஏற்பட்டது. 2004-இல் அரசியல் சாசன சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதற்கு கூட்டணி அரசுகள் ஒரு முக்கியமான காரணம். 2004-இல் நிறைவேற்றப்பட்ட 91-ஆவது அரசியல் சட்டத் திருத்தம்தான் முதன் முதலில், அமைச்சரவையில் உள்ள உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையில் 15 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமாக இருக்கக்கூடாது என்கிற வரம்பை விதித்தது. ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர்களின் ஆதரவைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள பெரும்பாலான முதல்வர்கள் தங்கள் மனம்போன போக்கில் சலுகைகள் வழங்குவதை இந்த அரசியல் சாசன சட்டப்பிரிவு தடுக்கிறது.
இந்தச் சட்டத் திருத்தம் கொண்டு வருவதற்குக் காரணம், அமைச்சரவை உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கத் தொடங்கியதுதான். ஒரு கட்டத்தில் சில மாநிலங்களில் ஏறத்தாழ 60 சதவீத ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர்கள் அமைச்சர்களாகவும் துணை அமைச்சர்களாகவும் நியமிக்கப்பட்டது ஊடகங்களில் கண்டனத்தையும் பொதுமக்களின் அதிருப்தியையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது.
அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கைக்கு வரம்பு விதிக்கப்பட்டவுடன் நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களை நியமிக்கும் உத்தியை முதல்வர்கள் கையாளத் தொடங்கினர். அரசியல் சட்டம் விதித்திருக்கும் கட்டுப்பாட்டை முதல்வர்கள் மீறுவது நீதிமன்றங்களின் அதிருப்தியை எதிர்கொண்டது. கொல்கத்தா உயர்நீதிமன்றம், மும்பை உயர்நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட பல உயர்நீதிமன்றங்கள் நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களை நியமிக்கும் முறையை நிராகரித்திருக்கின்றன. நீதிமன்றங்களால் நிராகரிக்கப்பட்டும்கூட சில மாநிலங்களில் நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களை நியமிக்கும் போக்கு தொடர்ந்து வந்தது.
அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கைக்கு வரம்பு விதிப்பதற்கு இரண்டு முக்கியமான காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. அமைச்சரவையின் செயல்திறனை உறுதிப்படுத்த குறைந்த அளவில் அமைச்சர்கள் இருப்பதுதான் சரி என்பதும், அதிக எண்ணிக்கையில் அமைச்சர்களை நியமிப்பதால் தேவையில்லாமல் மக்களின் வரிப்பணம் வீணாக்கப்படக் கூடாது என்பதும்தான் அக்காரணங்கள்.
தனிப்பட்ட காரணங்களாலும் அரசியல் நிர்பந்தங்களாலும் முதல்வர்கள் முடிந்த அளவுக்கு சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களை அமைச்சர்களாக்க முற்படுவது வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. ஆளுங்கட்சியின் பெரும்பான்மையை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதற்காகவும், அதிருப்தி உறுப்பினர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவும் முதல்வர்கள் அமைச்சர் பதவியை பயன்படுத்தலானார்கள். எதிர்க்கட்சிகளால் தங்களின் பெரும்பான்மை பாதிக்கப்படும்போதும் எதிர்க்கட்சியிலுள்ள உறுப்பினர்களை ஆளுங்கட்சிக்கு இழுப்பதற்காகவும்கூட அமைச்சர் பதவி என்கிற ஆசை காட்டப்படுகிறது.
நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களுக்கு என்று எந்தவிதமான குறிப்பிட்ட வேலையோ கடமையோ கிடையாது. நாகாலாந்தில் சமீபத்தில் ஏற்பட்ட ஆட்சி மாற்றத்திற்குப் பிறகு முதல்வர் டி.ஆர். ஜெலியாங் 29 நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களையும் ஒன்பது ஆலோசகர்களையும் நியமித்தார். இப்போது முதல்வரை ஆதரிக்கும் 47 உறுப்பினர்களும் அமைச்சர்களாகவும் நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களாகவும் ஆலோசகர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு இதுபோன்ற செயல்பாடுகள் தடுக்கப்படும். சட்டப்பேரவைகளுக்கு அரசியல் சாசன வரம்பை மீறி புதிதாக எந்த பதவியையும் உருவாக்கும் அதிகாரம் கிடையாது என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
மக்கள்தொகை பெருக்கமும், மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள் அதிகரித்திருப்பதும் அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான வாதங்கள். அதே நேரத்தில் அளவுக்கதிகமான துறைகளும் அமைச்சர்களும் இருப்பதால் நிர்வாகம் மேம்படும் என்பது உண்மையல்ல. உச்சநீதிமன்றமே இந்த பிரச்னையில் முடிவெடுத்திருப்பதன் மூலம் நாடாளுமன்றச் செயலாளர்களை முதல்வர்கள் நியமித்துக் கொள்ளும் நடைமுறைக்குக் கடிவாளம் போடப்பட்டிருக்கிறது!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/11/கடிவாளம்-2753117.html
2752514 தலையங்கம் சேவையும் தேவையும் ஆசிரியர் Thursday, August 10, 2017 02:33 AM +0530 அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான அரசு தனது மிகப்பெரிய சாதனையாக தங்க நாற்கரச் சாலை திட்டம் மூலம் நெடுஞ்சாலை கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தியது. இப்போதைய மோடி அரசு அதற்கு இணையாக ரயில்வே கட்டமைப்பை மேம்படுத்தப் போவதாகவும், சர்வதேச அளவில் உயர்த்தப் போவதாகவும் ஆட்சி அமைத்தவுடன் அறிவித்தது. புல்லட் ரயில்கள், ரயில் நிலையங்களின் மேம்பாடு, ரயில்வே சேவையின் தரம், தொழில்நுட்ப ரீதியிலான மாற்றங்கள், வலுப்படுத்தப்பட்ட பாதுகாப்பு அம்சங்கள் உள்ளிட்ட இலக்குகளை நிர்ணயித்துக் கொண்டது.
ரயில்வே அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபு, ரயில்களில் வழங்கப்படும் உணவுகள் மற்றும் பயணிகளின் வசதிகளில் 'குறையே இல்லாத நிலை' என்கிற கொள்கையை அறிவித்திருக்கிறார். பயணிகளுக்கு வழங்கப்படும் உணவிலோ, சேவைகளிலோ குறைபாடுகள் இருப்பதை சகித்துக் கொள்ள முடியாது என்றும் தெரிவித்திருக்கிறார். பயணத்தை இனிமையாக்குவதுதான் ரயில்வே நிர்வாகத்தின் முனைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று ரயில்வே ஊழியர்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார்.
தில்லியிலிருந்து ஆக்ராவுக்குச் செல்லும் கதிமேன் விரைவு ரயிலில் ரயில்வே பணிப்பெண்கள் ஒற்றை ரோஜா மலரைக் கொடுத்து வரவேற்பது, ரயில் பயணத்தின்போது உணவளித்து உபசரிப்பது என்று புதியதொரு அணுகுமுறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. விரைவிலேயே இதேபோன்ற அனுபவம் மும்பையிலிருந்து கோவாவுக்கு புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் தேஜஸ் விரைவு ரயில் பயணிகளுக்கும் ஏற்பட இருக்கிறது.
இவையெல்லாம் குளிர்சாதனப் பெட்டிகளில் பயணிக்கும் நடுத்தர, உயர் வகுப்பு பயணிகளுக்குத்தானே தவிர சாமானியர்களுக்கு அல்ல என்றாலும்கூட, ரயில்வே சேவையின் தரம் இப்படி உயர்த்தப்படுவதன் மூலம் விரைவிலேயே எல்லா பயணிகளுக்கும் ஓரளவுக்காவது வசதி மேம்படுத்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழே ஏறத்தாழ 30 விழுக்காடுக்கு மேல் இந்தியர்கள் இருக்கும் நிலையில், முன்பதிவு செய்யப்படாத பெட்டிகளில் பயணிக்கும் பயணிகளின் வசதிகள் குறித்தும், குளிர்பதனம் செய்யப்படாத உறங்கும் வசதியுள்ள 2-ஆம் வகுப்பு பயணிகளின் வசதிகள் குறித்தும் அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபு வருங்காலத்தில் அக்கறை காட்டுவார் என்றும் எதிர்பார்ப்போம்.
இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, இந்திய ரயில்வேயின் உண்மை நடைமுறை நிலை என்ன என்பதை கணக்குத் தணிக்கை ஆணையர் (சி.ஏ.ஜி.) கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த அறிக்கை வெளிச்சம்போட்டு காட்டுகிறது. அந்த அறிக்கையின்படி, மேலே குறிப்பிட்ட சர்வதேச அளவிலான வசதிகளுக்கும் நடைமுறை சேவைக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் வெளிப்படுகிறது. அந்த அறிக்கையின்படி ரயில்களில் வழங்கப்படும் உணவுப் பொருள்கள் மனிதர்கள் சாப்பிடுவதற்கு ஏற்றவையாக இல்லை. முன்பதிவு செய்த பயணிகளுக்கு தரப்படும் விரிப்புகளும், போர்வைகளும் மாதக் கணக்கில் சலவை செய்யப்படுவதில்லை. 2016 ஜூலை முதல் அக்டோபர் வரையிலான தணிக்கையின் அடிப்படையில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த அறிக்கை பல அதிர்ச்சிகளைத் தருகிறது.
80 ரயில்களிலும், 74 ரயில் நிலையங்களிலும் கணக்குத் தணிக்கை ஆணையர் அலுவலக அதிகாரிகள் நடத்திய சோதனையின்போது, விற்பனைக்கு இருக்கும் உணவுப் பொருள்கள், எலிகள், பெருச்சாளிகள், ஈக்கள் ஆகியவற்றால் தங்குதடையில்லாமல் பதம் பார்க்கப்படுகின்றன என்பது தெரிய வந்திருக்கிறது. ரயில்களில் வழங்கப்படும் உணவுப் பொருள்கள் அடிப்படை சுகாதார தரத்திலானவையல்ல என்றும் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது.
ரயில் பயணத்தின்போது விற்கப்படாத உணவுப் பொருள்கள் ரயில் நிலையங்களில் உள்ள சமையல் அறைகளில் மீண்டும் சூடுபடுத்தப்பட்டு நடைமேடைகளில் விற்கப்படுகின்றன. ரயில்நிலைய சமையல் அறைகளில் உணவுப் பொருள்கள் பாதுகாப்பாக வைக்கப்படாமல் பூச்சி, ஈ, தூசு ஆகியவற்றுக்கு இலக்காகின்றன. எலிகளும், பெருச்சாளிகளும், கரப்பான் பூச்சிகளும், மூட்டைப்பூச்சிகளும் பரவலாக ரயில் பெட்டிகளில் காணப்படுவதாக சோதனையில் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது.
விதிகளின்படி பயணிகளுக்கு வழங்கப்படும் போர்வைகள் ஒவ்வொரு முறை உபயோகத்திற்குப் பிறகும் அடுத்த பயணத்திற்கு முன்னால் வெள்ளாவியில் வைத்து வெளுக்கப்பட வேண்டும். அதேபோல, கம்பளிப் போர்வைகள் இரண்டு மாதத்திற்கு ஒரு முறை உலர் சலவை மூலம் வெளுக்கப்பட வேண்டும். இந்த விதி கடைப்பிடிக்கப்படுவதே இல்லை. கணக்கு தணிக்கை ஆணையர் அலுவலக அதிகாரிகள் 9 ரயில்வே மண்டலங்களில் உள்ள 14 தேர்ந்தெடுத்த கிடங்குகளில் சோதனையிட்டபோது கம்பளிப் போர்வைகள் மாதக்கணக்காக உலர் சலவை செய்யப்படுவதில்லை என்பதும் போர்வைகள் மாதத்திற்கு ஒருமுறைதான் வெளுக்கப்படுகின்றன என்பதும் தெரியவந்தது.
உணவு வழங்கும் சேவைக் கொள்கையில் அடிக்கடி ஏற்படுத்தப்படும் மாற்றங்களே இதுபோன்ற அக்கறையின்மைக்கும் பொறுப்பின்மைக்கும் முக்கிய காரணம் என்கிறது அந்த அறிக்கை. எல்லாவித சேவைகளுக்கும் பணம் கொடுக்கும் பயணிகளுக்கு தரமான சேவை தரப்படாமல் இருப்பது மிகப்பெரிய அநீதி. இதற்கு காரணமானவர்களைக் கேள்வி கேட்டுத் தண்டிக்காதவரை, ரயில்வே அமைச்சர் எடுக்கும் எந்த முயற்சியும் வெற்றி பெறாது. ரயில்வே அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபு உயர்வகுப்பு பயணிகளின் வசதிகளை மேம்படுத்துவது போலவே சாமானியர்களுக்குத் தரப்படும் அடிப்படை வசதிகள் குறித்தும் கவலைப்பட்டால் நல்லது.
இந்தியாவின் தேவை ஒளிரும் ரயில்வே அல்ல; குறைந்த கட்டணத்தில் ஒழுங்கான, பாதுகாப்பான, சுத்தமான, அதிகரித்த ரயில்வே சேவையே!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/10/சேவையும்-தேவையும்-2752514.html
2751924 தலையங்கம் யார் தடுக்கிறார்கள்? ஆசிரியர் Wednesday, August 9, 2017 05:32 AM +0530 பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீஃப் பதவி விலகி விட்டிருக்கிறார். பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் (நவாஸ்) கட்சி, இடைக்கால பிரதமராக ஷாஹித் காகான் அப்பாஸியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது. விரைவிலேயே நவாஸ் ஷெரீஃபின் சகோதரர் ஷாபாஸ் ஷெரீஃப் பிரதமராகப் பதவி ஏற்றுக்கொள்வார் என்று கூறப்படுகிறது.
பிரதமராக இருந்த நவாஸ் ஷெரீஃப் மீதான ஊழல் குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்றம் அவரைத் தகுதி நீக்கம் செய்திருப்பது யாருமே எதிர்பாராத திருப்பம். ஊழலுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இம்ரான் கான் நடத்திவரும் போராட்டத்துக்கு, உச்சநீதிமன்றத்தின் இத்தீர்ப்பு வலு சேர்த்திருக்கிறது. நவாஸ் ஷெரீஃபின் மூன்று குழந்தைகளின் பெயரிலும் அளவில்லாத சொத்துகளும், கணக்கிலடங்காத அளவு பணமும் வெளிநாடுகளில் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருப்பது விசாரணையில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதன் அடிப்படையில்தான் உச்சநீதிமன்றம் நவாஸ் ஷெரீஃபைத் தகுதி நீக்கம் செய்திருக்கிறது.
பனாமா ஆவணத் தகவல்கள் கசிந்தபோது, அதில் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த அரசியல் தலைவர்களும் பிரமுகர்களும் வெளிநாடுகளில், எந்தெந்த ஊர்களில் என்னவெல்லாம் சொத்து சேர்த்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது குறித்த ரகசியங்கள் வெளிச்சத்துக்கு வந்தன.
தனக்கு வெளிநாட்டில் தொழில் நிறுவனம் இருப்பது குறித்தோ, மிக அதிக சொத்துகள் இருப்பது குறித்தோ தேர்தலில் போட்டியிடும்போது தெரிவிக்காமல் மறைத்தார் என்கிற பனாமா ஆவணக் குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில், ஐஸ்லாந்து பிரதமர் சிக்மண்டர் குன்லாக்சன் கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் பதவி விலகினார். இப்போது இரண்டாவதாக, நவாஸ் ஷெரீஃபின் பிரதமர் பதவி, பனாமா ஆவணத்தின் அடிப்படையில் பறிபோயிருக்கிறது.
மொசாக் பொன்சேகா என்பது பனாமா நாட்டில் செயல்படும் ஒரு கார்ப்பரேட் சட்ட நிறுவனம். இந்த நிறுவனம் பல சர்வதேச கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு சட்ட ஆலோசகராகவும், அவர்களது நிதி நிர்வாக ஆலோசகராகவும் செயல்படுகிறது. சர்வதேச அளவிலான மோசடி, வரி ஏய்ப்பு, கருப்புப் பணம், பதுக்கல் ஆகியவை குறித்த ஆலோசனையும் வழங்கி வந்திருக்கிறது. இந்த நிறுவனத்திடம் பல்வேறு நாட்டுப் பிரமுகர்கள், கோடீஸ்வரர்கள் வெளிநாடுகளில் பதுக்கி வைத்திருக்கும் அல்லது வாங்கிக் குவித்திருக்கும் சொத்துகள் குறித்த ஆவணங்கள் இருந்தன.
'ஜான் டோ' என்கிற புனைபெயருடைய மர்மநபர் இந்த நிறுவனத்திலிருந்து ஆவணங்களைத் திருடி ஒரு ஜெர்மானியப் பத்திரிகையாளர் மூலம் அம்பலப்படுத்தினார். ஏறத்தாழ ஒரு கோடிக்கும் மேலான ஆவணங்களும், வெளிநாட்டில் உள்ள 2,14,489 சொத்துகள் குறித்த குறிப்புகளும் 2015-இல் 'ஜான் டோ'வால் இணையத்தில் கசியவிடப்பட்டன. 'பனாமா ஆவணங்கள்' பொது வெளிக்கு வந்தபோது உலகம் முழுவதும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின.
பனாமா ஆவணக் கசிவின் அடிப்படையில் இம்ரான் கானின் தெஹ்ரிக்-ஏ-இன்சாஃப் கட்சி, பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தது. 2013 பொதுத்தேர்தலில் போட்டியிடும்போது, வெளிநாடுகளில் தனக்கு இருக்கும் சொத்துகள் குறித்த முழுமையான தகவலை நவாஸ் ஷெரீஃப் தராமல் மறைத்தார் என்பதுதான் குற்றச்சாட்டு.
பாகிஸ்தானிய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு ஒன்றின்படி, அரசியல்வாதிகள் உண்மையானவர்களாகவும், அப்பழுக்கற்றவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். அதனடிப்படையில்தான் நவாஸ் ஷெரீஃப் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார். அவர் மீதும் அவரது மூன்று குழந்தைகள் மீதும் ஊழலுக்கான தனி விசாரணை, சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் தொடர வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் கூறியிருக்கிறார்கள்.
பாகிஸ்தானில் ஏற்பட்டிருக்கும் அரசியல் நிலையற்றதன்மை ராணுவத்துக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. நீதிமன்ற விசாரணை சரியாக நடைபெறவில்லை என்றும், நீதிபதிகள் ராணுவத்தின் தூண்டுதலில் பேரில்தான் தீர்ப்பு வழங்கி இருக்கிறார்கள் என்றும் கூறி, பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் (நவாஸ்) கட்சியினர், இந்தத் தீர்ப்பை நிராகரித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்றத்தில் ஐந்து நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வு, தகுந்த ஆதாரங்களுடன்தான் தீர்ப்பு வழங்கி இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. இந்தத் தீர்ப்புக்குப் பின்னால் ராணுவத்தின் பங்கு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
நவாஸ் ஷெரீஃப் குடும்பத்தினருக்கு பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் செல்வாக்கு மிகவும் அதிகம். இந்தத் தீர்ப்பினால் நவாஸ் ஷெரீஃபுக்கு அரசியல் பின்னடைவு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்றாலும்கூட, அது அவரது குடும்பத்தையோ, கட்சியையோ அரசியல் ரீதியாக பாதித்துவிடும் என்று தோன்றவில்லை. இந்தத் தீர்ப்பு எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இம்ரான் கானின் கரத்தை பலப்படுத்தி இருக்கிறது என்பதையும் அவர் பெரிய அளவில் அரசியல் ஆதாயம் பெறக்கூடும் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.
அதெல்லாம் இருக்கட்டும், நாம் நமது நாட்டுக்கு வருவோம். பனாமா ஆவணங்கள் கசிந்ததால், அந்த ஆவணத்தில் இடம்பெற்ற 500-க்கும் அதிகமான அரசியல்வாதிகள், தொழிலதிபர்கள், திரைத்துறையினர், இடைத்தரகர்கள் ஆகியோர் குறித்து விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று பொதுநல வழக்குத் தொடுக்கப்பட்டு, நீதிமன்றமும் அதை ஏற்றுக் கொண்டது. அதற்காக சிறப்பு விசாரணைக் குழு அமைக்க வேண்டுமா, சி.பி.ஐ. விசாரிக்க வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிக்க ஓர் ஆண்டுக்கு மேலாகியும் இன்னும் நமது உச்சநீதிமன்றத்தால் முடிவெடுக்க முடியவில்லையே ஏன்? யார் தடுக்கிறார்கள்?

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/09/யார்-தடுக்கிறார்கள்-2751924.html
2751348 தலையங்கம் கல்விக் கொள்கை குளறுபடி! ஆசிரியர் Tuesday, August 8, 2017 02:26 AM +0530 மத்திய அமைச்சரவை எட்டாம் வகுப்பு வரையிலான நடுநிலைக் கல்வி வரை தேர்வில்லாமல் அனைத்து மாணவர்களையும் வெற்றிபெறச் செய்யும் நடைமுறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறது. 2009-இல் நிறைவேற்றப்பட்ட இலவச கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் ஒரு பிரிவாக எட்டாம் வகுப்பு வரை தேர்வில்லா தேர்ச்சி ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது ஐந்து, எட்டாம் வகுப்புகளில் தேர்வு வைத்து மாணவர்களின் தகுதியை நிர்ணயிப்பது என்றும், அதில் சிலர் தேர்வாகாமல் போனால் அவர்களுக்கு மறு தேர்வுக்கான வாய்ப்பை வழங்குவது என்றும் முடிவு எடுத்திருக்கிறது மத்திய அமைச்சரவை.
கல்விக் கொள்கை குறித்து மத்திய - மாநில அரசுகளுக்கு அறிவுரை வழங்கும் மத்திய கல்வி ஆலோசனை வாரியம் கடந்த ஆண்டு எட்டாம் வகுப்பு வரை அனைவரும் தேர்ச்சி என்கிற கொள்கையை மறுபரிசீலனை செய்தது. இந்தக் கொள்கையின் மூலம் மாணவர்களின் கற்றல் திறன் மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது என்றும் எட்டாம் வகுப்பில் படிக்கும் பல மாணவர்களுக்கு ஐந்தாம் வகுப்புக் கணக்குகளைக்கூடப் போடும் திறமையோ, சரியாக வாக்கியங்களை எழுதும் திறனோகூட இல்லாமல் இருந்ததை வாரியம் சுட்டிக்காட்டியது. இதனால் கல்வியின் தரம் குறைந்துவருகிறது என்பதால் ஐந்து, எட்டாம் வகுப்புகளில் தேர்வு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்திருந்தது அந்த வாரியம்.
மத்திய கல்வி ஆலோசனை வாரியம் மட்டுமல்லாமல் 25 மாநிலங்களும் தேர்வில்லாமல் தேர்ச்சிக் கொள்கைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தன. ஒன்பது, பத்தாம் வகுப்புகளில் மிக அதிக மாணவர்கள் படிப்பைப் பாதியில் கைவிடுகிறார்கள் என்பதும் அவர்களால் பொதுத்தேர்வுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை என்பதும்தான் அதற்கு அந்த மாநிலங்கள் கூறிய காரணங்கள். எட்டாம் வகுப்பு வரை தேர்வில்லாமல் தேர்ச்சி பெறும் மாணவர்கள் 9-ஆம் வகுப்பில் தேர்வு எழுத வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்போது அவர்களால் அதற்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை என்பதும் ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் தேர்வே எழுதாததால் அவர்களுடைய கல்வித்தரம் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை என்பதும் 9-ஆம் வகுப்பில் அவர்கள் தேர்ச்சியடையாமல் போவதற்கு முக்கியமான காரணிகள்.
இந்தியாவின் கல்விக் கொள்கையில் பல்வேறு மாற்றங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன என்றாலும்கூட, ஆரம்பக் கல்வி நிலையிலும், நடுநிலைக் கல்வி நிலையிலும், உயர்நிலைக் கல்வி நிலையிலும் படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்தும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகவே இருந்துவருகிறது. 2015 புள்ளிவிவரப்படி தொடக்கக் கல்வி அளவில் 5 விழுக்காடு மாணவர்களும், நடுநிலைக் கல்வி அளவில் 17 விழுக்காடு மாணவர்களும் கல்வியைக் கைவிடுவதாகத் தெரிகிறது. இதில் மிக அதிகமான பாதிப்பு அரசுப் பள்ளிகளில்தானே தவிர, தனியார் பள்ளிகளில் அல்ல என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இப்படி மாணவர்கள் பாதியில் கல்வியைக் கைவிடுவதை தடுத்து நிறுத்துவதற்காகத்தான் மதிய உணவு திட்டமும், எட்டாம் வகுப்பு வரை தேர்வில்லாமல் தேர்ச்சியும் கட்டாய இலவசக் கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் உறுதி அளிக்கப்பட்டன. மாணவர்கள் பாதியில் படிப்பை நிறுத்துவதைக் கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டத்தால் ஓரளவுக்குத் தடுக்க முடிந்தது என்றாலும்கூட அவர்களது கல்வித் தரத்தை அது உறுதிப்படுத்தவில்லை.
இலவசக் கட்டாயக் கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டம், எட்டாம் வகுப்பு வரை தேர்வில்லாமல் தேர்ச்சி என்பதுடன் நின்றுவிடவில்லை. பள்ளிக்கூடங்களின் கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பெருக்குவது, மாணவர் - ஆசிரியர் இடையேயான விகிதத்தை அதிகரிப்பது, ஆசிரியர்களுக்குத் தகுதி மேம்பாட்டுப் பயிற்சி அளிப்பது, மாணவர்களுக்குத் தொடர்ந்து திறமை மேம்பாடு குறித்த தரமதிப்பீட்டை நடத்துவது உள்ளிட்டவையும் இச்சட்டத்தின்கீழ் கூறப்பட்டிருக்
கிறது. அதேபோல தனியார் பள்ளிக்கூடங்களில் 25 விழுக்காடு இலவச இடங்கள் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பிரிவைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்குத் தர அந்தச் சட்டம் கட்டாயப்படுத்துகிறது. இதுகுறித்து எல்லாம் மத்திய - மாநில அரசுகள் எந்தவித கவனமும் செலுத்தியதாகத் தெரியவில்லை.
ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையேயான விகிதம் கணிசமாகக் குறைக்கப்படாமல், மாணவர்கள்மீது ஆசிரியர்கள் தனிப்பட்ட கவனம் செலுத்துவது என்பது இயலாது. அதேபோல ஆசிரியர்களின் தரத்தையும் உறுதிப்படுத்தியாக வேண்டும்.
பள்ளி ஆசிரியர்கள், அரசு ஊழியர்களைப்போல அர்ப்பணிப்பு இல்லாமல் செயல்படுவதும் கல்விக் கொள்கைகள் வெற்றியடையாமல் இருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம். ஆசிரியர் நியமனங்களில் அரசியல் தலையீடும், கையூட்டும் இருக்கும் நிலையில் தரமான கல்வியை உறுதிப்படுத்துவது என்பது எப்படி சாத்தியம்?
தேர்வு முறைத் தேர்ச்சியா, பயிற்சி முறைப் புரிதலா என்பது அல்ல முக்கியம். பணக்காரர் - ஏழை வேறுபாடில்லாமல் மாணவர்களுக்குத் தரமான கல்வியும், முறையான கற்பித்தலும் உறுதிப்படுத்தப்படாமல், கல்விக் கொள்கையை வகுப்பதால் மட்டுமே பிரச்னைக்கு தீர்வு கிடைத்துவிடாது. பாதியில் படிப்பை நிறுத்தும் மாணவர்கள் சிலர் குழந்தைத் தொழிலாளர்களாக மாற்றப்படுகிறார்கள் என்பதையும், வேறு சிலர் கூலித் தொழிலாளர்களாகவும் சமூக விரோதிகளாகவும் மாறும் அவலம் அரங்கேறுகிறது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
கல்வி கற்கும்திறன் குறைந்த மாணவர்களை எட்டாம் வகுப்பு நிலையிலேயே இனங்கண்டு அவர்களுக்கு தொழிற்கல்வி பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம் திறன் தொழிலாளர்களாக அவர்களை உருவாக்க முடியும். ஜெர்மனி உள்ளிட்ட சில ஐரோப்பிய நாடுகளில் இப்படிப்பட்ட கல்வி முறை காணப்படுகிறது. அதுபோன்ற முயற்சிகளையும் நமது கல்விக் கொள்கை உட்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/08/கல்விக்-கொள்கை-குளறுபடி-2751348.html
2750840 தலையங்கம் வரவேற்புக்குரிய மாற்றம்! ஆசிரியர் Monday, August 7, 2017 02:34 AM +0530 குடியரசுத் துணைத்தலைவர் தேர்தலில் முப்பவரப்பு வெங்கய்ய நாயுடு வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். நாடாளுமன்றத்தில் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக்கு இருக்கும் எண்ணிக்கை பலத்தின் அடிப்படையில் இவரது வெற்றி முன்பே உறுதி செய்யப்பட்டதுதான். வியப்பு என்னவென்றால், எதிர்பார்த்ததைவிட 17 வாக்குகள் அதிகமாகப் பெற்று வெங்கய்ய நாயுடு குடியரசுத் துணைத்தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதுதான். கடந்த 25 ஆண்டுகளில் மிக அதிகமான வாக்குகள் பெற்று தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் குடியரசுத் துணைத்தலைவர் என்கிற பெருமையும் வெங்கய்ய நாயுடுவுக்கு கிடைத்திருக்கிறது.
1952, 1957 தேர்தல்களில் டாக்டர் எஸ். இராதாகிருஷ்ணனும், 1979-இல் உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் தலைமை நீதிபதி முகமது ஹிதயத்துல்லாவும், 1987}இல் சங்கர் தயாள் சர்மாவும் எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லாமல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதேபோல இரண்டு முறை தொடர்ந்து குடியரசுத் துணைத்தலைவராக பதவி வகித்த பெருமை டாக்டர் எஸ். இராதாகிருஷ்ணனுக்கும், ஹமீது அன்சாரிக்கும் மட்டுமே உண்டு.
15-ஆவது குடியரசுத் துணைத்தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் வெங்கய்ய நாயுடுவின் அரசியல் அனுபவம் அவருக்கு மிகப்பெரிய பலம். இதற்கு முன்னால் குடியரசுத் துணைத்தலைவராக இருந்த பி.டி. ஜாட்டி, ஆர். வெங்கட்ராமன், சங்கர் தயாள் சர்மா, கே.ஆர். நாராயணன், கிருஷ்ண காந்த், பைரோன் சிங் ஷெகாவத் ஆகியோருக்கும் இவரைப்போலவே அரசியல் அனுபவம் இருந்திருக்கிறது.
குடியரசுத் தலைவர்போல் அல்லாமல், குடியரசுத் துணைத்தலைவருக்கு மாநிலங்களவையைத் தலைமை தாங்கி நடத்த வேண்டிய பொறுப்பும் இருப்பதால், அரசியல் பின்னணி என்பது மிகவும் அத்தியாவசியமாகிறது. அதிலும், இப்போது ஆட்சியிலிருக்கும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக்கு மாநிலங்களவையில் தனிப்பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையில், பிரச்னையில்லாமல் அவையை நடத்த அரசியல் அனுபவம் அவசியம் தேவை. இது தெரிந்துதான் பிரதமர் நரேந்திர மோடி குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்கு ராம்நாத் கோவிந்தையும், குடியரசுத் துணைத்தலைவர் பதவிக்கு வெங்கய்ய நாயுடுவையும் தேர்ந்தெடுத்தார் போலும்.
ஆந்திர மாநிலம், நெல்லூர் மாவட்டத்தில் 1949-ஆம் ஆண்டு விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்த வெங்கய்ய நாயுடுவின் அரசியல் பயணம் கல்லூரி நாட்களிலேயே தொடங்கிவிட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின் மாணவர் அமைப்பான அகில பாரதிய வித்யார்த்தி பரிஷத்தின் மூலம் அரசியலில் அடியெடுத்து வைத்த வெங்கய்ய நாயுடு, ஜனசங்கத்தின் உறுப்பினராக நெருக்கடி நிலைகாலத்தில் அன்றைய காங்கிரஸ் அரசின் அடக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடி சிறை சென்றவர். ஜனசங்கம், ஜனதா கட்சியுடன் இணைந்தபோதும் அதைத் தொடர்ந்து ஜனதா கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டு பா.ஜ.க. உருவானபோதும், வெங்கய்ய நாயுடு ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின் தொடர்புகளை தக்கவைத்துக் கொண்டு, இயக்கம் சென்ற வழியிலேயே தனது அரசியல் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.
ஆந்திர சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக இரண்டு முறையும், மாநிலங்களவை உறுப்பினராக நான்கு முறையும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் வெங்கய்ய நாயுடு, வாஜ்பாய் தலைமையிலான அமைச்சரவையில் ஊரக மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சராகவும், இப்போதைய நரேந்திர மோடி அமைச்சரவையில் நாடாளுமன்ற விவகாரங்கள் துறை அமைச்சராகவும், தகவல் ஒலிபரப்பு மற்றும் வீட்டுவசதி, நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத்துறை ஆகியவற்றின் அமைச்சராகவும் பணியாற்றிய அனுபவசாலி. நாடாளுமன்ற விவகாரங்கள் துறை அமைச்சராக வெங்கய்ய நாயுடு பதவி வகித்தபோது எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களுடனும் தலைவர்களுடனும் அவர் ஏற்படுத்திக்கொண்ட நெருக்கமும் நட்புறவும் மாநிலங்களவையை வழிநடத்த அவருக்கு உறுதுணையாக இருக்கும்.
குடியரசுத் துணைத்தலைவர் தேர்தலில் அவரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட கோபாலகிருஷ்ண காந்திக்கு மிகப்பெரிய வம்சாவளி பின்னணி உண்டு என்பதில் சந்தேகமில்லை. தேசப்பிதா காந்தி, மூதறிஞர் ராஜாஜி ஆகியோரின் பேரன் என்பதை குடியரசுத் துணைத்தலைவர் தேர்தலில் ஒரு மிகப்பெரிய தகுதியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. திறமையான வெளிவிவகாரத்துறை அதிகாரியாகவும் மேற்கு வங்க முன்னாள் ஆளுநராகவும் பணியாற்றியவர் என்பதுதான் கோபாலகிருஷ்ண காந்தியின் தனிச்சிறப்பு. குடியரசுத் தலைவருக்கான எல்லா தகுதிகளையும் பெற்ற கோபாலகிருஷ்ண காந்தியை, குடியரசுத் துணைத்தலைவர் பதவிக்குக் களம் இறக்கியது, எதிர்க்கட்சிகள் செய்த மிகப்பெரிய தவறு. ஒருமனதாக குடியரசுத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் தகுதிபெற்ற ஒருவர் குடியரசுத் துணைத்தலைவர் பதவிக்கான போட்டியில் தோல்வியைத் தழுவியிருப்பது மிகப்பெரிய உறுத்தல்.
குடியரசுத் துணைத்தலைவராகத் தென்னிந்தியர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சி. சுதந்திர இந்தியாவில், ஆரம்பம் முதலே குடியரசுத் தலைவர், குடியரசுத் துணைத்தலைவர் பதவிகளில் வடஇந்தியாவைச் சேர்ந்த ஒருவரும் தென்னிந்தியாவைச் சேர்ந்த ஒருவரும் மாறிமாறிப் பதவி வகிப்பது என்கிற மரபு, 2007-இல் குடியரசுத் தலைவராக பிரதிபா பாட்டீலையும், குடியரசுத் துணைத்தலைவராக ஹமீது அன்சாரியையும் முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு தெர்ந்தெடுத்தபோது மீறப்பட்டது. முந்தைய தேர்தலில் பிரணாப் முகர்ஜி குடியரசுத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது, ஹமீது அன்சாரியே குடியரசுத் துணைத்தலைவராக தொடர்ந்ததால் தென்னிந்தியாவுக்கு அதுவரை தரப்பட்ட வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டது. இப்போது அந்த நல்ல மரபு மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டிருப்பது வரவேற்புக்குரியது.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/07/வரவேற்புக்குரிய-மாற்றம்-2750840.html
2749856 தலையங்கம் தேவைதான் 'நோட்டா'! ஆசிரியர் Saturday, August 5, 2017 08:34 AM +0530 யாருக்கும் வாக்களிக்க விரும்பவில்லை என்பதற்கான 'நோட்டா' முறை மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதற்கு உடனடி தடை விதிக்க முடியாது என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறிவிட்டிருக்கிறது. ஆகஸ்ட் 8-ஆம் தேதி குஜராத் மாநிலத்தில் நடைபெறவிருக்கும் மாநிலங்களவைக்கான தேர்தலில் நோட்டா பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்கிற காங்கிரஸ் கட்சியின் கோரிக்கையை உச்சநீதிமன்றம் நிராகரித்திருக்கிறது.
உச்சநீதிமன்றம் இந்த கோரிக்கையை நிராகரித்ததில் வியப்பொன்றுமில்லை. தேர்தல் ஆணையத்தின் உத்தரவுப்படி, கடந்த 2014 ஏப்ரல் முதல், மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் நோட்டா இடம்பெற்று வருகிறது. அப்படியிருக்கும் நிலையில் இப்போது காங்கிரஸும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் குஜராத்தில் நடைபெறவிருக்கும் மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் நோட்டாவை பயன்படுத்துவதற்குத் தடை விதிக்க வேண்டும் என்று கோர முற்பட்டதற்கு இன்றைய அரசியல் சூழல்தான் காரணம்.
மக்களவைக்கும், சட்டப்பேரவைகளுக்கும் நடைபெறும் பொதுத்தேர்தலில் ரகசிய வாக்கெடுப்பு முறை பின்பற்றப்படுகிறது. போட்டியிடும் வேட்பாளர்களில் எவரையும் தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் தங்களது எதிர்ப்பை நோட்டாவுக்கு வாக்களிப்பதன் மூலம் தெரிவிக்கும் உரிமை வாக்காளர்களுக்கு உண்டு. நோட்டாவுக்குப் பதிவாகும் வாக்குகள் எண்ணப்பட்டு அறிவிக்கப்படும் என்றாலும்கூட, அவை வெற்றியை பாதிப்பதில்லை. நோட்டா என்பது பொதுத்தேர்தலில் அரசியல் கட்சிகளுக்கு எதிராக வாக்காளர்கள் தங்கள் கோபத்தையும் எதிர்ப்பையும் தெரிவிப்பதற்கு ஓர் அடையாளமாக மட்டுமே பயன்படுகிறது.
மாநிலங்களவைக்கான தேர்தல் பொதுத்தேர்தல்களைப்போல அல்ல. இந்தத் தேர்தலில் ஒவ்வொரு சட்டப்பேரவை உறுப்பினருக்கும் முதல் விருப்ப வாக்கு, இரண்டாவது விருப்ப வாக்கு என்கிற உரிமை வழங்கப்படுகிறது. முதல் விருப்ப வாக்கில் ஒருவருமே தேர்ந்தெடுக்கப்படாத நிலையில் இரண்டாவது விருப்ப வாக்கின் அடிப்படையில் வெற்றி - தோல்வி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, மாநிலங்களவைத் தேர்தலின்போது ரகசிய வாக்கெடுப்பு முறை பின்பற்றப்படுவது இல்லை. எந்த உறுப்பினர் யாருக்கு வாக்களித்தார் என்பதில் வெளிப்படைத் தன்மை உண்டு.
மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் இன்னாருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்று கட்சித் தலைமை தனது கட்சியைச் சார்ந்த சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களுக்கு கொறடா மூலம் உத்தரவு பிறப்பிக்கலாம். ஆனால், அந்த உத்தரவை மீறி ஒருவர் வாக்களித்தாலும்கூட அந்த சட்டப்பேரவை உறுப்பினரின் பதவி பறிபோகாது. காரணம், மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் உறுப்பினர்களைக் கட்டுப்படுத்தாது. மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் கட்சிக் கொறடாவின் கட்டளையை மீறி வாக்களிப்பதால் கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின்கீழ் உறுப்பினரின் பதவியை பறிக்க முடியாது என்கிற உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு இருக்கிறது. மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் வாக்களித்தல் வெளிப்படைத் தன்மையுடன் இருக்கும் நிலையில் கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்துக்கு அதை உட்படுத்த முடியாது என்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து.
மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் நோட்டா வாய்ப்பு அளிக்கப்படுவது சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் விலை பேசப்படும் நிலைமையை ஏற்படுத்தும் என்கிற காங்கிரஸ் கட்சியின் வாதத்தை நீதிபதிகள் தீபக் மிஸ்ரா, அமிதவா ராய், ஏ.எம். கன்வில்கர் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு ஏற்கவில்லை. தேர்தல் ஆணைம், 2013 உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் 2014 ஜனவரி முதல், மாநிலங்களவைத் தேர்தலிலும் நோட்டாவை பயன்படுத்தி வரும் நிலையில், இப்போது அவசர அவசரமாக அதற்குத் தடை விதிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது அந்த அமர்வின் கருத்து.
குஜராத்தில் நடைபெறவிருக்கும் மாநிலங்களவைத் தேர்தலில் நோட்டாவைப் பயன்படுத்துவதற்கு காங்கிரஸும் பா.ஜ.க.வும் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்கு காரணம் இருக்கிறது. பா.ஜ.க. வேட்பாளர்களான அக்கட்சியின் தேசியத் தலைவர் அமித் ஷாவும், மத்திய அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானியும் பா.ஜ.க. சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை பலத்தால் முதல் விருப்ப வாக்கிலேயே வெற்றி பெற்றுவிடுவார்கள். காங்கிரஸ் கட்சியின் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை பலத்தில் அந்தக் கட்சியின் மூத்த தலைவரும், கட்சித் தலைவி சோனியா காந்தியின் அரசியல் ஆலோசகருமான அகமது படேலும் முதல் விருப்ப வாக்கிலேயே வெற்றி பெற்றுவிட முடியும்.
ஆனால், காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து விலகி ஆறு பேர் பா.ஜ.க.வில் இணைந்திருக்கிறார்கள். சங்கர் சிங் வகேலா, காங்கிரஸிலிருந்து விலகியதைத் தொடர்ந்து மேலும் ஏழு உறுப்பினர்கள் கட்சியிலிருந்து விலகியிருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் காங்கிரஸிலும் பா.ஜ.க.விலும் இருக்கும் கட்சித் தலைமைக்கு எதிரான அதிருப்தியாளர்கள் நோட்டாவுக்கு வாக்களித்து தங்களது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினால் தேர்தல் முடிவுகள் எதிர்பார்ப்பதுபோல அமையாது. அதனால்தான் நோட்டாவுக்கு எதிராக, காங்கிரஸும் பா.ஜ.க.வும் உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகியிருக்கின்றன.
தங்களது சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் பதவியை இழக்காமல், கட்சித் தலைமையின் மாநிலங்களவை வேட்பாளர் மீதான தங்களது அதிருப்தியை தெரிவிக்க எம்.எல்.ஏக்களுக்கு தரப்பட்டிருக்கும் வாய்ப்புதான் நோட்டா. 2013 முதல் இதுவரை 16 மாநிலங்களவைக்கான தேர்தல்களும், மாநிலங்களவைக்கான 25 இடைத்தேர்தல்களும் நடைபெற்றிருக்கின்றன. அவற்றின்போதெல்லாம் நோட்டா குறித்து கவலைப்படாத காங்கிரஸும் பா.ஜ.க.வும் இப்போது கூக்குரல் எழுப்புவதுதான் வேடிக்கையாக இருக்கிறது!

 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/5/w600X390/1457087514-9357.jpg http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/05/தேவைதான்-நோட்டா-2749856.html
2749306 தலையங்கம் பெயர்ப் பிரச்னை ஆசிரியர் Friday, August 4, 2017 08:26 AM +0530
சில தெருக்களின் பெயர்களை மாற்றுவது என்று சென்னைப் பெருநகராட்சி முடிவெடுத்திருக்கிறது. அதன்படி அந்தந்தத் தெருவிலிருக்கும் முக்கியமான கட்டடங்களையோ, நிறுவனங்களையோ, அலுவலகத்தையோ அவை அமைந்திருக்கும் தெருக்களுக்கு சூட்டும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறது. சென்னை பெருநகராட்சி சிறப்பு அலுவலர் குழுவின் தீர்மானத்தின்படி ஜார்ஜ் டவுனிலுள்ள பிரேசர் பாலச் சாலை, டி.என்.பி.எஸ்.சி. சாலை என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட இருக்கிறது.
தமிழ்நாடு அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணைய அலுவலகம், பிரேசர் பாலச் சாலையில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் கட்டப்பட்டது. பிரேசர் பாலச் சாலையின் பெயரை டி.என்.பி.எஸ்.சி. சாலை என்று மாற்ற வேண்டும் என்று 2016-லேயே தமிழக அரசுக்கு அந்த ஆணையம் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தது. அந்த வேண்டுகோளை இப்பொழுது நிறைவேற்ற முற்பட்டிருக்கிறது சென்னை பெருநகராட்சி.
அதேபோல சென்னை எழும்பூரிலுள்ள மாண்டியத் சாலை, 'ரெட் கிராஸ்' சாலை என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இந்தச் சாலை கடந்த 250 ஆண்டுகளாக மாண்டியத் சாலை என்று பரவலாக அறியப்பட்டு வந்திருக்கிறது. இந்தச் சாலையின் பெயருக்கு காரணமான வில்லியம் மாண்டியத் என்பவர் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு எதையும் தந்திருப்பதாகத் தகவல் இல்லாத நிலையில் அந்தச் சாலைக்கு ரெட் கிராஸ் சாலை என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க வழியில்லை.
ஆனால், பிரேசர் பாலச் சாலை அப்படிப்பட்டதல்ல. அதற்கு ஒரு பின்னணி உண்டு. 1688 செப்டம்பர் 29-இல் தொடங்கப்பட்ட சென்னை மாநகராட்சியின் நான்காவது மேயராக 1691-இல் இருந்த பெருமைக்குரியவர் வில்லியம் பிரேசர். இவரது நினைவாகத்தான் ஜார்ஜ் டவுனிலுள்ள பாலத்திற்கு பிரேசர் பாலம் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது.
சென்னையிலுள்ள ஏறத்தாழ 50 சாலைகள் காலனிய ஆதிக்கத்தைச் சேர்ந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளின் பெயரில் காணப்படுகின்றன. இந்தப் பெயர்களையெல்லாம் மாற்றுவது என்று 2010 முதல் சென்னை பெருநகராட்சியால் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. ஹாடோஸ் சாலை, ஹாரிங்டன் சாலை, ஸ்டெர்லிங் சாலை, டெய்லர்ஸ் சாலை, ஆர்ம்ஸ் சாலை, கிரீம்ஸ் சாலை உள்ளிட்ட சாலைகளுக்கு எல்லாம் ஏன் தமிழ்ச் சான்றோர்களின் பெயர்களைச் சூட்டக்கூடாது என்கிற கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டு வருகிறது.
முன்பே குறிப்பிட்டதுபோல, எந்தவித சரித்திரப் பின்னணியோ, சமுதாயப் பங்களிப்போ இல்லாத வெளிநாட்டவர்களின் பெயர்களை அகற்றுவதில் எந்தவிதமான தவறும் காண முடியாது. அதேநேரத்தில் நம்மை அடிமைப்படுத்திய அந்நியர்களாகவே இருந்தாலும், அவர்களுக்கு அரசியல் சமுதாயப் பங்களிப்பு இருக்குமேயானால் அவற்றை நினைவுகூரும் விதமாக அந்த ஆளுமைகளின் பெயரில் அமைந்த சாலைகளின் பெயர்களை மாற்றுவது சரியாக இருக்காது. திருக்குறளை மொழிப்பெயர்த்த, தன்னை எல்லீஸன் என்று அழைத்துக் கொண்ட, எல்லீஸ் துரையின் பெயரில் அமைந்த எல்லீஸ் சாலையின் பெயரை மாற்றுவது என்பதை ஏற்க மனம் ஒப்பவில்லை.
சென்னையில் உள்ள தெருக்கள் மற்றும் பகுதிகளின் பெயர்கள் குறித்த சர்ச்சை நீண்டநாள்களாகவே தொடர்ந்து வருகிறது.
சர் பிட்டி தியாகராயாவின் நினைவாக தியாகராய நகர் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டும்கூட அது பரவலாக தி.நகர் என்றும், கலைஞர் கருணாநிதி நகர் கே.கே. நகர் என்றும், ஜெ.ஜெயலலிதா நகர் ஜெ.ஜெ. நகர் என்றும்தான் அழைக்கப்படுகின்றன. அதேபோல பாரதிதாசன் சாலையை பி.டி. சாலை என்றழைக்கும் அவலம் காணப்படுகிறது. தெருக்களின் பெயர்கள் சுருக்கமாக அமையாமல் போனால் எதற்
காகப் பெயர் சூட்டப்படுகிறதோ அந்த நோக்கம் நிறைவேறாமல் போய்விடுகிறது.
சென்னை பெருநகராட்சியில் காணப்படும் இன்னோர் அவலம் ஜாதிப் பெயர்களை அகற்றுகிறோம் என்று தெருக்களின் பெயர்கள் சிதைக்கப்படுவது. கோபதி நாராயணச் செட்டித் தெரு, ஜி.என். செட்டித் தெருவாக மாறி இப்பொழுது செட்டி என்ற ஜாதிப் பெயர் அகற்றப்பட்டு, வெறும் ஜி.என். தெருவாக மாறியிருக்கிறது. அதேபோல சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் முதல் இந்திய நீதிபதியான ஜஸ்டிஸ் சர் முத்துசாமி ஐயரின் பெயரில் அமைந்த சாலை இப்பொழுது வெறும் முத்துசாமி சாலை என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. முத்துசாமி என்பவர் யார் என்று யாருக்கும் தெரியாது. எதற்காக ஆளுமைகளின் பெயர் சாலைகளுக்கு சூட்டப்படுகிறதோ அதன் அடிப்படை நோக்கமே அவர்களது பெயர்கள் சிதைக்கப்படும்போது தோற்கடிக்கப்படுகிறது.
புதிதாக அமைக்கப்படும் சாலைகளுக்கு ஜாதிப் பெயர்களைச் சூட்ட வேண்டாம் என்று முடிவெடுக்கலாமே தவிர, ஆளுமைகள் எந்தப் பெயரில் தங்களை அழைத்துக் கொண்டார்களோ அந்தப் பெயரில் சாலைகள் அழைக்கப்படுவதுதான் நியாயமாக இருக்கும். அதுமட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு சாலையிலும் அந்தச் சாலையின் பெயர்க் காரணமும், ஆளுமைகளின் பெயரில் அமைந்திருந்தால் அவர்களது வரலாற்றுக் குறிப்புகளுடனான தகவல் பலகையும் அமைக்கப்பட வேண்டும். கடைசியாக ஓர் ஐயப்பாடு. சென்னைப் பெருநகராட்சிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் இல்லாத நிலையில், சிறப்பு அலுவலர் குழுவுக்குத் தெருக்களின் பெயர்களை மாற்றும் அதிகாரம் உண்டா? அப்படியே இருந்தாலும், அதிகாரிகள் பெயர் மாற்றம் செய்வது தார்மீகமாக சரியானதுதானா?
பெயர் சூட்டுவதாலும் பெயர் மாற்றுவதாலும் மட்டுமே பெரிதாக எதையும் நாம் சாதித்துவிடப் போவதில்லை.

 

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/8/4/w600X390/Haddows-Road.jpg http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/04/பெயர்ப்-பிரச்னை-2749306.html
2748633 தலையங்கம் வெள்ளமும் சேதமும்! ஆசிரியர் Thursday, August 3, 2017 02:37 AM +0530 வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்படுவது என்பது பிரம்மபுத்ரா பள்ளத்தாக்குப் பகுதிகளில் வாழ்பவர்களுக்குப் புதிதல்ல. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவிற்கு இந்த ஆண்டு கிழக்கு மாநிலங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக அஸ்ஸாமும் வடகிழக்கு மாநிலங்களும் மிகக் கடுமையான பாதிப்பை எதிர்கொள்கின்றன.
அஸ்ஸாமிலுள்ள 32 மாவட்டங்களில் 29 மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கி இருக்கின்றன. ஏறத்தாழ 2.9 லட்சம் ஹெக்டேர் பயிர்கள் நாசமாகியிருக்கின்றன. இதுவரை அஸ்ஸாமில் மட்டுமே
82 பேர் உயிரிழந்திருப்பதாக அதிகாரபூர்வ அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. காஸிரங்கா தேசிய உயிரியல் பூங்காவில் உள்ள 7 காண்டாமிருகங்கள் உள்ளிட்ட 91 வனவிலங்குகள் வெள்ளத்தில் மூழ்கி இறந்திருக்கின்றன. 363 நிவாரண முகாம்களில் ஏறத்தாழ 1.3 லட்சம் பேர் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறார்கள். இது அஸ்ஸாமுக்கு மட்டுமான புள்ளிவிவரம்.
அஸ்ஸாம் மட்டுமல்லாமல், வடகிழக்கு மாநிலங்களான அருணாசலப் பிரதேசம், மணிப்பூர், நாகாலாந்து, மிசோரம் ஆகிய மாநிலங்களும், விடாது பெய்யும் மழையாலும் பிரம்மபுத்ராவிலும் அதன் கிளை நதிகளிலும் ஏற்பட்டிருக்கும் வெள்ளப்பெருக்காலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அருணாசலப் பிரதேசத்தில் பாதிக்கப்பட்ட பல பகுதிகளை ஹெலிகாப்டர்கள்கூட அணுகமுடியாத நிலை. தேசிய நெடுஞ்சாலை 415 வெள்ளத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பதால் நிவாரணங்களைக்கூட பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எடுத்துச்செல்ல முடியாத சூழல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. தேசிய நெடுஞ்சாலை 37-இல் உள்ள பராக் பாலம் உடைந்துவிட்டிருக்கும் நிலையில் மணிப்பூர் முழுமையாக துண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதே நிலைமைதான் நாகாலாந்துக்கும்.
பருவ மழை தொடங்குவதற்கு முன்பே பிரம்மபுத்ராவும், அதன் நூறு கிளை நதிகளும் கடந்த 10 வாரமாக வெள்ளப்பெருக்கால் கரையை உடைத்துக்கொண்டு பாய்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஏறத்தாழ 4,000-க்கும் அதிகமான கிராமங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கின்றன. காண்டாமிருகங்களுக்கு பெயர்போன காஸிரங்கா தேசிய உயிரியல் பூங்காவில் ஏறத்தாழ 70 விழுக்காடு நீரில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. உயிரியல் பூங்காவின் பெரும் பகுதியில் வெள்ளம் புகுந்துவிட்டதால், காண்டாமிருகங்களும், யானைகளும் வெள்ளத்தில் இருந்து தப்பி வயல்வெளிகளிலும் கிராமப்புறத் தெருக்களிலும் அலைந்துகொண்டிருக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் மீண்டும் பாதுகாப்பாக காஸிரங்கா தேசிய உயிரியல் பூங்காவுக்கு மீட்டெடுத்து கொண்டுவருவது மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப்போகிறது.
இந்தியாவின் வடகிழக்கு பகுதி என்பது இந்தியாவின் மொத்த நிலப்பரப்பில் 8 விழுக்காடு மட்டும்தான் என்றாலும், இந்தியாவின் மொத்த நீராதாரத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்குக்குக் காரணமாக இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் ஜீவ நதியான பிரம்மபுத்ராதான். ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 230 கியூபிக் மீட்டர் மழையை பிரம்மபுத்ரா டெல்டா பகுதியிலிருந்து அஸ்ஸாம் மாநிலம் பெறுகிறது. ஆண்டுதோறும் பிரம்மபுத்ராவிலும், அதன் கிளை நதிகளிலும் ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்கால் கரைகள் உடைந்து வெள்ளச் சேதம் ஏற்படுவது வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது.
இதற்கு முன்னால் 2012-இல் ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்கில் ஏறத்தாழ 69 லட்சம் பேர் இடம் பெயர நேர்ந்தது என்றால், இப்போது இதுவரையில் 26 லட்சம் பேர் இடம் பெயரும் அவலம் அஸ்ஸாமில் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அருணாசல பிரதேசத்தின் 20 மாவட்டங்களில் 26 ஆயிரம் பேர், நாகாலாந்தின் 11 மாவட்டங்களில் 6.5 லட்சம் பேர் இடம் பெயர்ந்து இருக்கிறார்கள்.
ஆண்டுதோறும் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான கிராமங்களை வெள்ளம் சூழ்வதால் லட்சக்கணக்கான பேர் பாதிப்புக்கு ஆளாகிறார்கள். லட்சக்கணக்கான ஹெக்டேர் விளைநிலங்களில் பயிர்கள் நாசமாகின்றன. சாலைகள், பாலங்கள், பள்ளிக்கூடங்கள், மருத்துவமனைகள், வீடுகள் என்று ஏற்படும் சேதம் கணக்கிலடங்காது. ஆண்டுதோறும் சுமார் 8,000 ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான நிலம் வெள்ள அரிப்பால் காணாமல் போகிறது. தேசிய வெள்ளப்பெருக்கு ஆணையத்தின் அறிக்கையின்படி அஸ்ஸாமின் நிலப்பரப்பில் 40 விழுக்காடு வெள்ள பாதிப்புக்கு உள்ளாகும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கிறது. கடந்த 70 ஆண்டுகளாக இந்த நிலை தொடர்ந்தும்கூட இதுவரை நம்மால் எந்தவொரு தீர்வும் காண முடியவில்லை.
யார்லங் சாங்க்போ என்று திபெத்தில் அழைக்கப்படும் சியாங் நதி, அருணாசலப் பிரதேசத்தில் உருவாகும் திபாங், லோகித் நதிகள், அருணாசலப் பிரதேசத்தின் எல்லையை ஒட்டியுள்ள கிழக்கு அஸ்ஸாமில் 2,906 கி.மீ. நீளமுள்ள பிரம்மபுத்ராவுடன் இணைகின்றன. பிரம்மபுத்ரா அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் 640 கி.மீ. நீளம் ஓடுகிறது. இமயமலையிலிருந்து பல நூறு ஆண்டுகளாக வெள்ளப்பெருக்கால் அடித்துவரும் கசடுகள் பிரம்மபுத்ராவில் படிந்து அதன் ஆழம் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. உலகிலேயே அதிகமான கசடுகள் படிந்திருக்கும் இரண்டாவது நதியாக பிரம்மபுத்ரா இருப்பதால்தான் இதுபோலக் கட்டுப்படுத்த முடியாத வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுகிறது என்று 2012-இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
வெள்ளப்பெருக்கைப் பார்வையிட அஸ்ஸாமுக்குச் சென்றிருந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி, ரூ.2,350 கோடியை நிவாரணமாக அறிவித்திருக்கிறார். இதுபோல நிவாரணம் அறிவிப்பது மட்டுமே இந்தப் பிரச்னைக்கு தீர்வாக இருக்காது. பிரம்மபுத்ராவில் ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்கை நமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்தி இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளில் காணப்படும் வறட்சியை அகற்ற முற்படுவதுதான் நமது முனைப்பாக இருக்க வேண்டும். நமது தேவைக்கு அதிகமான வெள்ளம் இருந்தும்கூட அவற்றை பயன்படுத்த நம்மிடம் முறையான நீர்மேலாண்மைத் திட்டம் இல்லாமலிருப்பது வேதனையளிக்கிறது.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/03/வெள்ளமும்-சேதமும்-2748633.html
2748032 தலையங்கம் மானியம் தேவைதான்! ஆசிரியர் Wednesday, August 2, 2017 02:22 AM +0530 சமையல் எரிவாயு உருளைகளுக்கு வழங்கப்பட்டு வரும் அனைத்து மானியங்களையும் அடுத்த ஆண்டு மார்ச் மாதத்திற்குள் ரத்து செய்வது என்று மத்திய அரசு முடிவெடுத்திருப்பதாக, மக்களவையில் திங்கள்கிழமையன்று எழுப்பப்பட்ட கேள்விக்கு மத்திய பெட்ரோலியத்துறை இணை அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் எழுத்து மூலம் பதிலளித்திருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல, இதுவரை மாதந்தோறும் ரூ.2 வீதம் உயர்த்தப்பட்டு வந்த மானிய விலை சமையல் எரிவாயு உருளைகளின் விலையை கடந்த ஜூன் மாதம் முதல் மாதந்தோறும் ரூ.4 வீதம் உயர்த்திக் கொள்ளவும் பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கு அரசு அனுமதி அளித்திருக்கிறது.
நேற்று மாநிலங்களவையில் இந்தப் பிரச்னை எழுப்பப்பட்டபோது, 'மானியத்தை முற்றிலுமாக நிறுத்தும் நோக்கில் சமையல் எரிவாயு விலையை மாதந்தோறும் சிறிது சிறிதாக உயர்த்துவது என்று கடந்த 2011-ஆம் ஆண்டு மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு காலத்திலேயே முடிவெடுக்கப்பட்டது' என்பதுதான் அமைச்சரின் பதில்.மானியங்களுக்காக மத்திய அரசு 2017 - 18 நிதியாண்டில் மட்டும் ரூ.2.40 லட்சம் கோடி செலவிடுகிறது. இதில் உணவுப் பொருள்கள் மானியத்திற்கு ரூ.1.45.338 கோடியும், உர மானியத்திற்கு ரூ.70,000 கோடியும், பெட்ரோல் மானியத்திற்கு ரூ.25,000 கோடியும் ஒதுக்கியிருக்கிறது. இதில் ரூ.16,076 கோடி சமையல் எரிவாயு உருளைக்கான மானியம். மீதம் மண்ணெண்ணைக்கான மானியம்.
வசதிபடைத்தவர்கள் மானியங்கள் பெறுவது என்பது தேவையில்லைதான். ரூ.10 லட்சத்திற்கு மேல் ஆண்டு வருமானம் இருப்பவர்களுக்கு மானியங்களை ரத்து செய்வதில் குறைகாணவே முடியாது. அதே நேரத்தில் அனைத்து மானியங்களும் முற்றிலுமாக அகற்றப்பட்டு, சந்தையே விலையை நிர்ணயித்துக் கொள்வதும், அனைவரும் சந்தை விலையில் பொருள்களை வாங்கிக் கொள்வதும் என்பது, இந்தியா போன்று ஏறத்தாழ 35% பேருக்கும் மேல் மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழும் நிலையில் சரியான முடிவாக இருக்காது.
ஆட்சியாளர்கள் இப்படியொரு முடிவை நோக்கி நகர்கிறார்கள் என்பதை நாம் நமது 5.12.2014-இல் வெளிவந்த 'தினமணி' தலையங்கத்திலேயே குறிப்பிட்டிருந்தோம்.
'மத்தியில் ஆள்வது எந்த அரசாக இருந்தாலும், அவற்றின் ஒரே நோக்கம் சமையல் எரிவாயு உருளைக்கு மானியம் இல்லாமல் செய்வதே! ஆனால், அதைச் செய்யும்போது வாக்குவங்கிக்கு குந்தகம் ஏற்படாமல், ஒட்டகத்தின் மீது சுமையை ஏற்றி, ஒட்டகத்தின் திருப்திக்காக அதன் கண் எதிரில் ஒரு சிறு மூட்டையை கீழே வீசுவதைப்போன்று, சில கபட நாடகங்களை நடத்துகிறார்கள்.
வங்கியில் மானியத் தொகையை நேரடியாக செலுத்துவதும், மக்கள் சந்தை விலைக்குப் பொருள்களை வாங்கிக் கொள்வதும், ஒருவகையில் நாடகம்தான். நேரடி மானியம் பெறுவோர் சந்தை விலைக்கு மறைமுகமாகப் பழகுவார்கள். மானியம் பெறாதவர்கள் சந்தை விலைக்கு நேரடியாகவே பழகிவிடுவார்கள். இதுதான் அரசின் திட்டம். அனைவருக்கும் இலவசமாக சமையல் எரிவாயு இணைப்பு தருகிறோம் என்று கூறி, வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே இருந்தவர்களின் மானிய விலை மண்ணெண்ணெய்க்கு அரசு முதலில் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. இப்போது நேரடி மானியம் என்கிற பெயரில் படிப்படியாக எரிவாயு மானியத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முற்பட்டிருக்கிறது'' என்று நாம் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே குறிப்பிட்டிருந்தோம்.
சர்வதேச அளவில் கச்சா எண்ணெய் விலை கடுமையாக சரிந்த பிறகும், அதற்கு ஏற்றாற்போல பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலையில் அரசு விலைக் குறைப்பு நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளவில்லை. அதற்கு பதிலாக பெட்ரோலியப் பொருட்களின் மீதான மறைமுக வரிகளை அதிகரித்துத் தனக்கு வரும் வருவாயை அதிகரித்துக் கொண்டது.
மானியங்கள் தரப்படுவது என்பதே சாமானிய, அடித்தட்டு, கீழ் நடுத்தர வர்க்கத்தினரால் அந்த விலை கொடுத்து அத்தியாவசியப் பொருள்கள் வாங்க முடியாது என்பதால்தான். அப்படி இருக்கும்போது மானியங்களை முற்றிலுமாக அகற்றுவது என்பது எப்படி சரியாக இருக்க முடியும்?
வேட்புமனு தாக்கல் செய்யும்போது தங்களது சொத்து மதிப்பு பல கோடி என்று தெரிவித்திருக்கும் எம்.பி., எம்.எல்.ஏ.க்களின் சலுகைகளும், மானியங்களும் ஆண்டுக்கு ஆண்டு அதிகரிக்கப்படுகிறது. சம்பளமும், படிகளும் கூட்டப்படுகின்றன. சாமானிய மக்களுக்கு அரசு தரும் ஒரே ஒரு சலுகை மானிய விலையில் உணவுப் பொருள்களும், சமையல் எரிவாயுவும். அப்படி இருக்கும்போது, வருமான வரி செலுத்துபவர்களுக்கு மானியங்களை அகற்றுவதுபோல, சாமானியர்களின் மானியங்களையும் அகற்றுவது என்ன நியாயம்?
விறகடுப்பும், மண்ணென்ணையும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்த ஏழை எளியவர்களுக்கு சமையல் எரிவாயு இணைப்பு இலவசமாக வழங்குகிறோம் என்று கூறி, அவர்களை அதற்குப் பழக்கப்படுத்தினார்கள். 2.6 கோடி ஏழைப் பெண்களுக்கு இலவசமாக சமையல் எரிவாயு இணைப்பு அளித்துப் பெருமை தட்டிக் கொண்டார்கள். இப்போது, சந்தை விலைக்கே வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று தங்கள் பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்கிறார்கள்.
வசதி படைத்தவர்களுக்கு மானியங்கள் தரப்படக் கூடாதுதான். மானியங்கள் முறைகேடுகளுக்கு வழிவகுக்கக் கூடாதுதான். ஆனால், அடித்தட்டு, நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் வகையில் மானியங்கள் முற்றிலுமாக அகற்றப்படுவதும் கூடாது. சமையல் எரிவாயு உருளைகளின் விலை கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டால் மட்டுமே மானியம் முற்றிலுமாக அகற்றப்பட வேண்டும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/02/மானியம்-தேவைதான்-2748032.html
2747318 தலையங்கம் நீதித்துறையில் வெளிப்படைத்தன்மை! ஆசிரியர் Tuesday, August 1, 2017 01:12 AM +0530 நீதிபதி ஜே.எஸ்.கேஹர் உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவியேற்ற பிறகு நீதித்துறை பல மாற்றங்களுக்குத் தயாராகி இருக்கிறது. இதற்கு முன்பு நீதித்துறை குறித்த எந்த விமர்சனமும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமலும், நீதித்துறையின் செயல்பாடுகளில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமலும் இருந்த நிலைமையில் மாற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியிருக்கிறது.
இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் நீதிபதிகள் அருண் மிஸ்ரா, அமித்தவா ராய் ஆகியோரை உறுப்பினர்களாகக் கொண்ட உச்சநீதிமன்ற அமர்வு, அரசியல் சாசன நியமனங்கள் அனைத்தையுமே தகவல் பெறும் உரிமை சட்டத்தின் கீழ் கொண்டு வருவதற்கு இசைவு தெரிவித்திருக்கிறது. அதாவது, உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, மாநில ஆளுநர்கள், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர், தலைமை ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையர் போன்ற அரசியல் சாசனப் பாதுகாப்புடன் கூடிய பதவிகள் அனைத்துமே வெளிப்படைத்தன்மைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது அதன் உட்கருத்து.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் அலுவலகம் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டுவரப்பட வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பது குறித்து உச்சநீதிமன்றத்தின் அரசியல் சாசன அமர்வு ஒன்று ஏற்கெனவே விவாதித்து வருகிறது. அப்படிப்பட்ட நிலையில், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் இருவர், தலைமை நீதிபதியின் அலுவலகத்தைத் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டு வருவதற்கு ஆதரவு தெரிவித்திருப்பது என்பது மிகவும் முக்கியமான திருப்பம்.
நீதித்துறையின் சில பரிந்துரைகள் ஏற்கப்படுவதற்கும், சில பரிந்துரைகள் நிராகரிக்கப்படுவதற்கும் பொதுவெளியில் காரணங்கள் தெரிவிக்கப்படுவது என்பது சரியாக இருக்குமா என்கிற கேள்வி எழுகிறது. குறிப்பிட்ட நீதிபதி ஒருவர் ஏன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், அல்லது ஏன் நிராகரிக்கப்பட்டார் என்பதையெல்லாம் மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டியது அவசியம்தானா என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். அதேபோல ஒரு நீதிபதியின் பதவி உயர்வுக்கான காரணங்களையோ அல்லது அவருக்குப் பதவி உயர்வு தரப்படாததற்கான காரணங்களையோ தலைமை நீதிபதியின் அலுவலகம் பொதுவெளியில் தெரிவிக்க வேண்டியது அவசியம்தானா?
நீதிபதிகள், 'கொலீஜியம்' என்கிற நீதிபதிகள் குழுவினரால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். அப்படித் தேர்ந்தெடுக்கப்படும்போது குழுவிலிருக்கும் நீதிபதிகள் தெரிவிக்கும் கருத்துகள் எழுத்து மூலம் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. அதற்குக் காரணம், பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒருவரை நிராகரிப்பதற்கான காரணங்களைப் பதிவு செய்து அவருக்குக் களங்கம் ஏற்படுத்தக்கூடாது என்பதுதான். கொலீஜியத்தின் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த தகவல்கள் பொதுவெளியில் தெரிவிக்கப்படும்போது தொடர்புடைய வழக்குரைஞர் அல்லது நீதிபதி தர்மசங்கடத்துக்கு உள்ளாவார். அதேபோல கொலீஜியத்தில் உள்ள உறுப்பினர்களும் தங்களது விமர்சனங்களை எழுத்து மூலம் பதிவு செய்யத் தயங்குவார்கள்.
நீதிபதிகள் நியமனத்துக்கு இப்போது கையாளப்படும் கொலீஜியம் முறை குறித்து விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன. நீதிபதிகள் நியமனத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும் என்பதுதான் பரவலாக வைக்கப்படும் கோரிக்கை. உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் அலுவலகத்தை தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டு வருவது இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு பதிலாக அமையும்.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிக்கு எதையும் மறைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதுதான் நீதிபதிகள் அருண் மிஸ்ரா, அமித்தவா ராய் ஆகியோரின் கருத்து. அரசியல் சாசனப் பதவியில் இருப்பவர்கள் மிகவும் முக்கியமான பொறுப்பில் இருப்பதால் அவர்களுக்குத் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று மத்திய அரசின் தலைமை வழக்குரைஞர் முன்வைத்த கருத்தை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் அலுவலகத்தைப் போலவே மாநில ஆளுநர்களின் அலுவலகங்களும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. இவற்றையும் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதுதான் நீதிபதிகள் மிஸ்ரா மற்றும் ராய் ஆகியோரின் கருத்து. அப்படிச் செய்யும்போது மாநில ஆளுநர்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளின் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் தேவையில்லாமல் தலையிட்டுக் குழப்பம் ஏற்படுத்தமாட்டார்கள்.
அதேபோல ஒரு மாநிலத்தில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்த மத்திய அரசுக்கு அறிக்கை அனுப்பும்போது, ஆளுநர்கள் அதற்குத் தகுந்த காரணங்களைக் கூற வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாவார்கள். இல்லையென்றால் அவர்கள் அனுப்பிய அறிக்கை விவரம், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் பெறப்பட்டு மாநில ஆளுநர்கள் பொதுவெளியில் கேலிக்கு ஆளாவார்கள்.
உச்சநீதிமன்ற அமர்வு மாநில ஆளுநர்களின் அலுவலகத்தைத் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டு வருவதற்கு ஆதரவு தெரிவித்திருப்பது மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுக்கு வலு சேர்க்கிறது. கடந்த 2007-ஆம் ஆண்டு ஜூலை, ஆகஸ்ட் மாதங்களில் கோவா மாநிலத்தில் காணப்பட்ட அரசியல் சூழல் குறித்து மத்திய அரசுக்கு, அம்மாநில ஆளுநர் அனுப்பிய அறிக்கை வெளியிடப்பட வேண்டும் என்று கோவா ஆளுநர் மாளிகைக்கு மும்பை உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருக்கிறது.
மத்திய தகவல் ஆணையம், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை அலுவலகத்தை தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டுவரப் போவதாக ஏற்கெனவே அறிவித்திருக்கிறது. இப்போது உச்சநீதிமன்ற அமர்வும் அதற்கு ஆதரவு தெரிவித்திருக்கின்ற நிலையில் நீதித்துறையில் வெளிப்படைத்தன்மை என்பது பொதுவிவாதத்திற்கு வந்திருக்கிறது.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/aug/01/நீதித்துறையில்-வெளிப்படைத்தன்மை-2747318.html
2745804 தலையங்கம் தீர்வு! ஆசிரியர் Saturday, July 29, 2017 01:56 AM +0530 நீட் தகுதித் தேர்வில் கலந்து கொண்ட சமச்சீர் கல்வி பயின்ற மாணவர்களில் வெறும் 5 விழுக்காட்டினர் மட்டும்தான் மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம்பெறத் தகுதி பெற்றிருக்கிறார்கள். சமச்சீர் கல்வி முறையில் 12 ஆண்டுகள் கஷ்டப்பட்டுப் படித்து நல்ல மதிப்பெண் பெற்றும்கூட நீட் தேர்வு எழுதாததால் மருத்துவம் படிக்க முடியாமல் போனவர்கள் ஒருபுறம்; சமச்சீர் கல்விமுறையில் படித்து அதிக மதிப்பெண் பெறாமல், தனியார் பயிற்சி வகுப்புகள் மூலம் தங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு நீட் தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற்று மருத்துவப் படிப்புக்கு நீட் தேர்வு மூலம் தகுதி பெற்றிருப்பவர்கள் இன்னொருபுறம்.
தமிழகத்திலுள்ள 22 அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் 2,900 இடங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் 434 இடங்கள் அகில இந்திய ஒதுக்கீட்டுக்குத் தரப்படுகின்றன. மீதமுள்ள 2,466 இடங்கள் தமிழக அரசால் நிரப்பப்பட வேண்டும். இதுமட்டுமல்லாமல், அரசால் நிர்வகிக்கப்படும் இராஜா முத்தையா மருத்துவக் கல்லூரியில் உள்ள 128 இடங்களும் அரசின் நேரடி ஒதுக்கீட்டில் உள்ளன. தமிழகத்தில் உள்ள 10 தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் 1,300 இடங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் நிர்வாகத்துக்கான இடங்கள் போக அரசு ஒதுக்கீட்டுக்கு 783 இடங்கள் இருக்கின்றன.
நீட் தேர்வின் அடிப்படையில் மருத்துவப் படிப்புக்கான இடங்கள் நிரப்பப்பட வேண்டும் என்பது கட்டாயப்படுத்தப்படுமேயானால், தமிழக அரசின் சமச்சீர் கல்வி முறையில் படித்த மாணவர்
களுக்கு 85 விழுக்காடு இடங்களையும், மீதமுள்ள இடங்களை மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் மூலம் கல்வி பெற்றிருப்பவர்
களுக்கும் ஒதுக்கலாம் என்பதுதான் தமிழக அரசின் வேண்டுகோள். அதாவது, அரசிடமுள்ள 2,466 இடங்களில் 2,094 இடங்களையும் தனியார் கல்லூரிகளில் உள்ள 763 இடங்களில் 664 இடங்களையும் சமச்சீர் கல்வி பயின்ற மாணவர்களுக்கு ஒதுக்கித் தருவதன் மூலம் அவர்களது நலனைப் பாதுகாக்க முடியும் என்று கருதுகிறது மாநில அரசு. இதை நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் பிரச்னை.
85% இடங்களை சமச்சீர் கல்வி மாணவர்களுக்கு வழங்க ஏக
மனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது தமிழக சட்டப்பேரவை. கடந்த ஜனவரி 31-ஆம் தேதி தமிழக சட்டப்பேரவை நீட் தேர்வில் இருந்து தமிழகத்திற்கு விலக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று இயற்றிய சட்டம் இதுவரையில் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்பு
தலைப் பெறவில்லை. அரசு நடத்தும் மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கு அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்காவது நீட் தகுதித்தேர்வின் அடிப்
படையிலான மாணவர் சேர்க்கையிலிருந்து விலக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று அவசரச் சட்டம் இயற்றுவது குறித்து மத்திய அரசிடம் கோரிக்கை வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் பெற்றால் மட்டுமே இந்தக் கோரிக்கை சாத்தியமாகும்.
மாநில அரசுகளின் கல்வித் தரம் மிகவும் மோசமானதாக இருக்
கிறது என்பதும், பெருநகரங்களில் இயங்கும் என்.சி.இ.ஆர்.டி. பாடப்புத்தகங்களின் அடிப்படையில் இயங்கும் தனியார் சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளிகளின் தரத்துடன் ஒப்பிடும்படியாக இல்லை என்பதும் உண்மைதான். கிராமப்புற மாணவர்கள் அந்தத் தரத்துக்கு உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்பது லட்சியமாக இருந்தாலும்கூட, அது உடனடி சாத்தியமா என்றால் இல்லை. இன்னும்கூட சத்துணவு கிடைக்கிறது என்பதற்காகக் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பும் பெற்றோர் லட்சக்கணக்கில் இருக்கும் நிலையில் அடித்தட்டு மக்கள் அதிக நன்கொடையும் கல்விக் கட்டணமும் அளித்துத் தங்கள் குழந்தைகளை மருத்துவர்களாக்க விழைவது அசாத்தியமானதே.
அதேபோல, அரசின் சமச்சீர் கல்வியின் தரத்தை "என்.சி.இ.ஆர்.டி.' புத்தகங்களின் அடிப்படையில் மாற்றியமைத்து கிராமப்புற மாணவர்களின் கல்வித் தரத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்பதும், லட்சியத்தின் பாற்பட்டதாக இருக்குமேயொழிய நடைமுறை சாத்தியமாக இல்லை. நூற்றாண்டுகளாக கல்வி வாசனையே இல்லாத சாமானியர்களை, ஆங்கில வழிக் கல்விக்கோ அல்லது அவர்களுடைய புரிதலுக்கு எட்டாத கல்வி முறைக்கோ உடனடியாக உட்படுத்த வேண்டும் என்பது அவலை நினைத்து உரலை இடிப்பதாக அமையும்.
அதற்காக தகுதி இல்லாதவர்களும் வருங்காலத்தில் நல்ல மருத்துவர்களாக உருவாக முடியாதவர்களும் மருத்துவப் படிப்பில் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதல்ல நமது வாதம். அடித்தட்டு மாணவர்களிலும் சமச்சீர் கல்வி முறையில் படித்த புத்திசாலி மாணவர்
களுக்கு, அதிகக் கல்விக் கட்டணம் அளித்துப் படித்த வசதியான மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புத் தரப்பட வேண்டும். நீட் தேர்வு எழுதாதவர்கள் தகுதியற்றவர்கள் என்று நீதிமன்றம் கருதுவது சரியல்ல.
தமிழகத்தில் 6,877 பள்ளிக்கூடங்களில் மருத்துவப் படிப்புக்கான தகுதி பெற்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 4.2 லட்சம். 268 தனியார் பள்ளிகளில் கட்டணமும் நன்கொடையும் அளித்து சி.பி.எஸ்.இ. முறையில் மருத்துவப் படிப்புக்கான தகுதி பெற்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 4,276. மாவட்டந்தோறும் அரசு நிறுவியிருக்கும் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் இருக்கும் பெரும்பாலான இடங்
களும் 4.2 லட்சம் மாணவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டு, வசதி படைத்த 4,276 மாணவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும் என்று சொன்னால் இதைவிட பெரிய அநீதி எதுவும் கிடையாது. இந்த வாதத்தை தமிழக அரசு நீதிமன்றத்தில் எடுத்துரைக்கத் தவறியதா அல்லது நீதிமன்றம் அதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறியதா என்று தெரியவில்லை.
இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு தீர்வு இருக்கிறது. நீட் தேர்வில் பெற்ற மதிப்பெண்ணையும் பிளஸ்2-வில் அவர்கள் பெற்ற மதிப்பெண்ணையும் கூட்டிப் பார்த்து அவற்றின் சராசரியைக் கணக்கிட்டு அதனடிப்படையில் மருத்துவக் கல்விக்கான தகுதி நிர்ணயிக்கப் படுவதுதான் அது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/29/தீர்வு-2745804.html
2745207 தலையங்கம் வாலு போச்சு... கத்தி வந்தது..! ஆசிரியர் Friday, July 28, 2017 02:18 AM +0530 பிகாரில் ஐக்கிய ஜனதா தளம் - காங்கிரஸ் - ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம் கூட்டணி அரசு கவிழ்ந்திருப்பதும், மீண்டும் ஐக்கிய ஜனதா தளம் -பா.ஜ.க. கூட்டணி ஆட்சி அமைந்திருப்பதும் ஆச்சரியமானதோ எதிர்பாராததோ அல்ல. நரேந்திர மோடியை பிரதமர் வேட்பாளராக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்கிற காரணத்துக்காக பா.ஜ.க.வுடனான தனது 17 ஆண்டு கால நட்புறவை நிதீஷ் குமார் முறித்துக்கொண்டதும், அவரது அரசியல் எதிரியாகக் கருதப்பட்ட ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தள தலைவர் லாலு பிரசாத் யாதவுடன் கூட்டணி அமைத்துக்கொண்டதும் எப்படி வியப்பை அளிக்கவில்லையோ, அப்படியே இதுவும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
கடந்த 2014 ஜூலை மாதம் லாலு பிரசாத் யாதவின் ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்துடன் நிதீஷ் குமார் கைகோத்தபோதே இந்தக் கூட்டணி நீண்ட காலம் தாக்குப் பிடிக்காது என்பது அனைவருக்குமே தெரியும். முந்தைய சட்டப்பேரவையில் வெறும் 22 இடங்கள் மட்டுமே பெற்றிருந்த ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம் தனது பலத்தை 80-ஆக அதிகரித்துக் கொண்டதற்குக் காரணம் ஐக்கிய ஜனதா தளத்துடனும் காங்கிரஸுடனும் ஏற்படுத்திக் கொண்ட கூட்டணிதானே தவிர, அதன் செல்வாக்கு அதிகரித்தது அல்ல. 2015 சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் அந்தக் கூட்டணிக்கு சாதகமாக அமைந்தது என்றாலும்கூட, பா.ஜ.க. கூட்டணியில் அதிக இடங்களுடன் இடம் பெற்றிருந்த ஐக்கிய ஜனதா தளம், 71 இடங்களை பெற்று, லாலு யாதவின் ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்தைவிடக் குறைவான இடங்களுடன் இரண்டாவது பெரிய கட்சியாகத்தான் வரமுடிந்தது.
லாலுவின் மகன் தேஜஸ்வியை துணை முதல்வராக்கியது மட்டுமல்லாமல், ஒவ்வொரு செயல்பாட்டிலும் தலையிடத் தொடங்கியது லாலுவின் குடும்பம். 2015 நவம்பர் மாதம் ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்துடன் கூட்டணி அமைத்து நிதீஷ் குமார் முதல்வரானபோது 9.11.2015-இல் 'இனிமேல்தான் தலைவலியே!' என்கிற நமது தலையங்கத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தோம் -
'ஐக்கிய ஜனதா தளம் - ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம் - காங்கிரஸ் கூட்டணி மிகப்பெரிய வெற்றி அடைந்திருக்கிறது என்கிற அளவில், தாற்காலிகமாக மகிழ்ச்சி அடையலாமே தவிர, முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்குப் பிரச்னைகளை முதல்வர் நிதீஷ் குமார் எதிர்கொள்ளப் போகிறார் என்பதுதான் எதார்த்த உண்மை. 2005-இல் இருந்து பத்து ஆண்டுகள் பா.ஜ.க.வுடன் கூட்டணி ஆட்சி நடத்தியபோது, அந்தக் கூட்டணியில் அதிக இடங்களைக் கொண்டிருந்தது நிதீஷ் குமாரின் ஐக்கிய ஜனதா தளம்தான். இப்போது நிலைமை அதுவல்ல. கூட்டணியில் அதிக இடங்களைப் பெற்றிருப்பது லாலு பிரசாத் யாதவின் ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம். கடந்த 10 ஆண்டுகளாகப் பதவி சுகத்திலிருந்தும், அதிகாரத்திலிருந்தும் அகற்றி நிறுத்தப்பட்டிருந்த லாலு பிரசாத் யாதவின் கட்சியினர் தங்களுக்கு மீண்டும் கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பை முழுமையாக பயன்படுத்தி கொள்ளவே விரும்புவார்கள்.
அமைச்சரவை அமைப்பதிலிருந்து முதல்வர் நிதீஷ் குமாருக்குப் பிரச்னைகள் தொடங்கிவிடும். அதிகாரிகள், அரசு ஊழியர்கள் இடமாற்றத்தில் தொடங்கி அரசின் எல்லா வளர்ச்சிப் பணிகளிலும் பங்கு கேட்பது வரை, லாலு பிரசாத் யாதவ் கட்சியினரின் கோரிக்கைகளுக்குத் தலைவணங்காமல் முதல்வர் நிதீஷ் குமாரால் பதவியில் தொடர முடியாது. முன்பு, சுஷில்குமார் மோடி தலைமையிலான பா.ஜ.க.வினர்போல ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்தினர் நிதீஷ் குமாரின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கப் போவதில்லை.'
பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், சிறுபான்மையினர், பட்டியல் இனத்தவர் ஆகிய மூன்று வாக்குவங்கிகளையும் இணைத்தால் வெற்றிக் கூட்டணியாக மாறும் என்று திட்டமிட்ட பெருமை நிதீஷ் குமார், லாலு பிரசாத் யாதவ், ராம்விலாஸ் பாஸ்வான் ஆகிய மூவரையும் சாரும். 1990-இல் லாலு பிரசாத் யாதவின் தலைமையில் ஜனதா தள ஆட்சியும் அமைந்தது. ஜனதா தளம் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, லாலு பிரசாத் யாதவ் மற்ற இருவரையும் பின்னுக்குத் தள்ளி, தன்னை ஓர் அரசியல் சக்தியாக வளர்த்துக் கொண்டார்.
லாலுவின் தலைமையிலான ஜனதா தள ஆட்சியில், பட்டியலின வகுப்பினருக்கும், யாதவர் அல்லாத ஏனைய பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினருக்கும் போதிய முக்கியத்துவம் தரப்படவில்லை. குர்மி, கோரி, லோத் உள்ளிட்ட யாதவர் அல்லாத பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் நிதீஷ் குமாரின் பின்னாலும், பட்டியலினத்தவர்கள் ராம்விலாஸ் பாஸ்வான் பின்னாலும் அணி திரண்டதன் விளைவுதான் ஜனதா தளத்தில் ஏற்பட்ட பிளவும், நிதீஷ் குமாரின் ஐக்கிய ஜனதா தளமும் ராம்விலாஸ் பாஸ்வானின் லோக் ஜன சக்தி கட்சியும் பா.ஜ.க.வுடன் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் இணைந்ததும், ஐக்கிய ஜனதா தளம் - பா.ஜ.க. - லோக் ஜன சக்தி கூட்டணி வெற்றி பெற்று பிகாரில் ஆட்சியையும் அமைத்ததும்.
லாலு பிரசாத் யாதவின் பலம் யாதவர்கள், சிறுபான்மையினர் ஆகியோரின் வாக்குவங்கி என்று சொன்னால், நிதீஷ் குமாரின் பலம் ஊழலற்ற, திறமையான நிர்வாகி என்பது. இவற்றுக்கு இடையே உள்ள போட்டிதான் பிகாரில் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது.
நிதீஷ் குமார் பா.ஜ.க.வுடன் கைகோத்து ஆட்சி அமைக்காமல் போனால், ஐக்கிய ஜனதா தளக் கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும். தமிழகத்தைப் போலவே பிகாரிலும் எந்தவொரு சட்டப்பேரவை உறுப்பினரும் தேர்தலை சந்திக்கத் தயாராக இல்லை. பா.ஜ.க.வின் ஆதரவுடன் மீண்டும் நிதீஷ் குமார் ஆட்சி அமைத்திருக்கும் நிலையில் ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்தில் பிளவு ஏற்பட்டு அவரது ஆட்சிக்கு ஆதரவளிக்க அந்தப் பிரிவினர் முன்வந்தால்கூட ஆச்சரியப்படுவதற்கு இல்லை.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/28/வாலு-போச்சு-கத்தி-வந்தது-2745207.html
2744627 தலையங்கம் கூடாது கும்பல் கலாசாரம்! ஆசிரியர் Thursday, July 27, 2017 02:35 AM +0530 உலகிலேயே மிக அதிக திரைப்படங்களைத் தயாரிக்கும் நாடாக இந்தியா இருந்தாலும்கூட சர்வதேச தரத்திலான திரைப்படங்களைத் தயாரிப்பதிலும் இயக்குநர்களுக்கு முழு கருத்துச் சுதந்திரத்தை அளிப்பதிலும் நாம் மிகவும் பின்தங்கி இருக்கிறோம். அரசியல் பின்னணியுடன் கூடிய திரைப்படங்கள் தயாரிக்கப்படும்போது அவை கடுமையான எதிர்ப்புக்கும் அச்சுறுத்தலுக்கும் உள்ளாகின்றன.
'இந்து சர்க்கார்' என்கிற இந்தித் திரைப்படம் தற்போது சர்ச்சைக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. மதூர் பண்டார்கர் எழுதித் தயாரித்து இயக்கியிருக்கும் இத்திரைப்படம், 1975 முதல் 1977 வரையிலான 21 மாத அவசரநிலைச் சட்ட காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. நாளை வெளிவர இருக்கும் இந்தத் திரைப்படத்தில் கீர்த்தி குல்ஹாரி, நீல்நிதின் முகேஷ், அனுபம் கெர் ஆகியோர் நடித்திருக்கிறார்கள். இந்தத் திரைப்படம் 70 விழுக்காடு கற்பனை என்றும் 30 விழுக்காடு நிஜமான சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றும் இயக்குநர் மதூர் பண்டார்கர் தெரிவித்திருக்கிறார்.
அவசரநிலைச் சட்ட காலத்தில் அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியுடனும் அவரது மகன் சஞ்சய் காந்தியுடனும் தொடர்புள்ள சில சம்பவங்களை இந்தத் திரைப்படத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அது காங்கிரஸ்காரர்களின் பரவலான விமர்சனத்திற்கும் எதிர்ப்புக்கும் உள்ளாகியிருக்கிறது. காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த சிலரால் இயக்குநர் தாக்கப்பட்டிருப்பதும், காங்கிரஸ்காரர் ஒருவர் இயக்குநர் முகத்தில் கரியைப் பூசினால் அதற்குப் பரிசுத் தொகை தருவதாக அறிவித்திருப்பதும் கண்டனத்துக்குரியவை.
காங்கிரஸ், பா.ஜ.க. என்று அனைத்து அரசியல் கட்சிகளுமே தங்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கும்போது கருத்துச் சுதந்திரம் பற்றிப் பேசுவதும், தாங்கள் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகும்போது அதற்கு எதிராகக் கொதித்தெழுவதும் வழக்கமாகிவிட்டது. பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆட்சியில் கருத்துச் சுதந்திரம் இல்லை. சகிப்புத்தன்மை இல்லை என்று போராட்டம் நடத்தும் காங்கிரஸ் கட்சியினர் திரைப்பட இயக்குநர் ஒருவருடைய கற்பனைக்கு எதிராகக் களமிறங்கியிருப்பதும் அவரை அச்சுறுத்துவதும் விசித்திரமாக இருக்கிறது.
திரைப்படம் என்பது கற்பனை சார்ந்தது என்பதையும், ஒரு படைப்பாளியின் கருத்து சுதந்திரத்தை ஏற்பதோ ஏற்காமல் இருப்பதோ ரசிகர்கள் சார்ந்தது என்பதையும் அவர்கள் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறார்கள். சில வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் கதாபாத்திரங்களையும் அடிப்படையாக வைத்து திரைப்படங்கள் தயாரிக்கப்படும்போது அப்படியே பதிவு செய்தால் அவை ஆவணப்படங்களாக இருக்குமே தவிர, திரைப்படங்களாக இருக்காது.
இந்திரா காந்தி மட்டுமல்ல, உலகிலுள்ள எந்த ஒரு ஆளுமையுமே முழுமையான நற்பண்புகளை மட்டுமே கொண்டவராக இருக்க முடியாது. இந்திரா காந்திக்கும் அவருக்கே உரித்தான பலங்களும் பலவீனங்களும் இருக்கத்தான் செய்தன. இந்திரா காந்தியை மையப்படுத்தி எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களில் இயக்குநர் அவரது எல்லா குணாதிசயங்களையும் தனது பார்வையில் பதிவு செய்வதை யாரும் குற்றம் காண முடியாது, கூடாது.
இயக்குநர் மதூர் பண்டார்கர் கூறுவதுபோல, இந்திரா காந்தி இந்தியாவுக்குச் சொந்தமானவரே தவிர எந்த ஒரு தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சிக்கும் சொந்தமானவர் அல்ல. 'ஒரு திரைப்படம் வெளிவந்தபின் ரசிகர்கள் அதுகுறித்து தங்களது விருப்பத்தையும் விருப்பமின்மையையும் தெரிவிக்கலாமே தவிர, திரைப்படம் வெளிவருவதற்கு முன்பே எனக்கு எதிராக கொதித்தெழுந்திருக்கும் வன்முறைக் கும்பலுக்கு அதை திரையிட்டுக் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை' என்கிற இயக்குநரின் கருத்து மிக மிகச் சரியானது.
திரைப்படங்கள் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாவது என்பது புதிதொன்றுமல்ல. தமிழகத்திலேயேகூட 'ஒரே ஒரு கிராமத்திலே', 'விருமாண்டி', 'விஸ்வரூபம்', 'கத்தி' உள்ளிட்ட பல திரைப்படங்களை வெளியிடுவதில் ஏற்பட்ட பிரச்னைகளும், அதன் பின்னணிகளும் உலகம் அறியும். 'இந்து சர்க்கார்' திரைப்படத்தைத் தணிக்கை குழுவுக்கு அனுப்புவதற்கு முன்னால் தங்களுக்குப் போட்டுக் காட்ட வேண்டும் என்கிற காங்கிரஸ்காரர்களின் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டு விட்டது என்றாலும்கூட, அப்படியொரு கோரிக்கை எழுப்ப இடம் தரப்பட்டதே தவறு. இந்தப் பிரச்னையில் இந்தியாவுக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்வது மலையாளத் திரைப்படங்கள்தான் என்று கூற வேண்டும்.
மலையாளத் திரைப்படங்களில் பதவியில் இருக்கும் முதல்வர்களையும் அமைச்சர்களையும் ஏன், அதிகாரிகளையும்கூட கதாபாத்திரங்களாக்கி விமர்சனத்துக்கு உட்படுத்துவது சர்வ சாதாரணம். அந்தத் திரைப்படங்களை சம்பந்தப்பட்டவர்களே பார்த்து ரசித்துச் சிரிக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் எந்த அளவுக்கு அந்தச் சமுதாயத்தின் ரசனையும், புரிதலும் உயர்ந்திருக்கிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். மேலைநாட்டுத் திரைப்படங்களிலும் சமகால ஆளுமைகளை நையாண்டி செய்வது வழக்கம்தான்.
தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளில் சர்வதேச அளவிலான வன்முறைகளும் விரசங்களும் வரவேற்பறையில் குப்பைக்கூளங்களைப்போல அனுதினமும் கொட்டப்படும் சூழலில் தணிக்கை என்பது கேலிக்கூத்தாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. வன்முறைக்கும் விரசத்துக்கும் கடிவாளம் போடும் முயற்சியில் இயக்குநரின் கற்பனைக்குத் தடை போடும் விதத்தில் தணிக்கைக் குழு மாறிவிட்டிருக்கும் நிலையையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
நாளை வெளிவர இருக்கும் 'இந்து சர்க்கார்' திரைப்படம் வெற்றி அடையுமா, தோல்வி அடையுமா என்பது ஒருபுறமிருக்க, இதுபோன்ற திரைப்படங்கள் தயாரிக்கப்படுவதும் வெளியிடப்படுவதும் விமர்சனத்துக்கும் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் உட்படாமல் இருக்குமா என்பதுதான் இந்தியாவின் ஜனநாயக முதிர்ச்சியின் அடையாளமாக இருக்கும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/27/கூடாது-கும்பல்-கலாசாரம்-2744627.html
2744091 தலையங்கம் மனசாட்சியின் குரல்! ஆசிரியர் Wednesday, July 26, 2017 03:31 AM +0530 குடியரசுத் தலைவர் பதவியிலிருந்து ஓய்வுபெறுவதற்கு முன்னால் பிரணாப் முகர்ஜி ஆற்றிய கடைசி இரண்டு உரைகளும் கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கவை. கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மத்தியிலும், தனது பதவிக் காலத்தில் கடைசி நாளன்று மக்களுக்கு ஆற்றிய உரையிலும் அவர் விடுத்திருக்கும் சில எச்சரிக்கைகளும், தெரிவித்திருக்கும் சில கருத்துகளும் ஆட்சியாளர்களும், மக்கள் பிரதிநிதிகளும் சிந்தித்து உணர வேண்டியவை. அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் ஒவ்வொரு கருத்தும் சிந்தனைக்கும் செயல்பாட்டுக்கும் உட்படுத்த வேண்டியவை.
கடந்த மே மாதம் ஜெய்ப்பூரில் பைரோன் சிங் ஷெகாவத் நினைவுச் சொற்பொழிவின்போது அவர் தெரிவித்திருந்த கருத்துகளின் நீட்சிதான் இவை என்று சொல்லலாம். நாடாளுமன்ற செயல்பாடு என்பது கருத்து வேறுபாடு, விவாதம், முடிவு என்கிற மூன்றின் அடிப்படையில்தான் அமைய வேண்டும் என்றும், நாடாளுமன்ற மற்றும் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களின் விவாதிக்கும், கலந்துரையாடும் தரம் மேம்பட வேண்டும் என்றும் தனது ஜெய்ப்பூர் உரையில் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
'வாக்காளர் எண்ணிக்கை பலம் கொண்ட ஜனநாயகம் என்பதால் மட்டும் இந்தியா உலகுக்கு முன்மாதிரியான மக்களாட்சி முறையாகி விடாது' என்று அவர் எச்சரித்ததன் பின்னணியில் உண்மை இருக்கிறது. 14-ஆவது மக்களவை ஒத்திவைப்பு அமளியால் 19.58% நேரத்தை வீணாக்கியது என்றால் 15-ஆவது மக்களவையில் 41.6%உம், பத்தாவது அமர்வு வரையிலான 16-ஆவது மக்களவையில் 16%உம் கூச்சல் அமளியால் ஒத்தி வைக்கப்பட்டு நேரம் வீணாக்கப்பட்டிருக்கிறது.
33 லட்சம் சதுர கி.மீ. நிலப்பரப்பும் தீவுகளும் அடங்கிய இந்தியாவில் 29 மாநிலங்களிலும், 7 யூனியன் பிரதேசங்களிலும் உள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் நமது நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் பெற்றிருக்கிறது. இந்தியாவில் 127 கோடிக்கும் மேலான மக்கள்தொகையின் சார்பில் 543 தொகுதியின் பிரதிநிதிகளும் மாநிலங்களின் பிரதிநிதிகளாக 245 பேரும் நாடாளுமன்றத்தில் உறுப்பினர்களாக இடம்பெறுகிறார்கள். இந்த 788 உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொருவருடைய குரலும் கருத்தும் அவசியமானது, முக்கியமானது. இவர்கள் சட்டம் இயற்றுகிறார்கள், ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் உத்தரவுகளை ஆய்வு செய்கிறார்கள், 127 கோடி மக்களின் நலனைப் பாதுகாத்து, ஆட்சியாளர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு அவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்கிறார்கள். இந்த கடமையிலிருந்து இவர்கள் வழுவாமல் இருப்பதன் மூலம்தான் இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் வலிமையை கட்டிக்காக்க முடியும்.
'மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தாலும் மக்களின் தேவைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் நடைமுறை சிக்கல்களும் அதிகரித்துவிட்டிருப்பதாலும், ஏற்பட்டிருக்கும் நிர்வாகச் சிக்கல்களால் ஆட்சியாளர்கள் இயற்றும் ஒவ்வொரு சட்டமும் முழுமையான ஆய்வுக்கும் விவாதத்திற்கும் உட்படுத்தப்பட்ட பிறகே நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்' என்கிற பிரணாப் முகர்ஜியின் கருத்து முக்கியமானது. நிறைவேற்றப்படும் சட்டங்கள் நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களால் போதிய விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படாமல் போகும்போது அவர்கள் மக்களின் நம்பிக்கைக்கு துரோகம் இழைக்கிறார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, அதிகார வர்க்கமும் நீதித்துறையும் இவர்களது சட்டம் இயற்றும் அதிகாரத்தில் தலையிட இடமளிக்கிறார்கள் என்பதையும் மிகச் சரியாக சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார் பிரணாப் முகர்ஜி.
பதவி ஓய்வு பெறுவதற்கு முந்தைய நாள் பிரணாப் முகர்ஜி மக்களுக்கு ஆற்றிய உரையும் மிகவும் கருத்துச் செறிவும் தீர்க்கதரிசனமும் வழிகாட்டுதலும் கூடியதாக அமைந்தது ஒன்று. இந்தியாவின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது ஏழையிலும் ஏழையான குடிமகனுக்கு, தானும் இந்த தேசத்தில் சம உரிமையும் சம வாய்ப்பும் வளமான எதிர்காலமும் உள்ள பிரஜை என்கிற நம்பிக்கையைத் தருவதாக இருக்க வேண்டும்' என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அனைவருக்கும் சம உரிமை, எல்லா நம்பிக்கைகளுக்கும் சமமான சுதந்திரம், சமச்சீரான வளர்ச்சி, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு இன்மை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் இந்த தேசம் வளர வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தினார்.
'இந்தியா என்பது கருத்துகள், தத்துவங்கள், அறிவாற்றல், தொழில் துறை ஞானம், கண்டுபிடிப்புகள், அனுபவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான வரலாற்று பின்னணியுடைய ஒரு தேசம். பல்வேறு கலாசாரங்கள், நம்பிக்கைகள், மொழிகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பன்முகத்தன்மைதான் இந்தியாவின் தனிச்சிறப்பு. பல நூற்றாண்டு காலமாக பல்வேறு கருத்துகளையும் தத்துவங்களையும் உள்வாங்கியதால் ஏற்பட்ட பன்முகத் தன்மையால் உருவாகியிருக்கிறது' என்று அந்த உரையில் அவர் விரிவாக பேசியதற்கு காரணம் இருக்கிறது.
நாம் வாதம் செய்யலாம், ஏற்றுக் கொள்ளலாம், கருத்து மாறுபடலாம். ஆனால், மாற்றுக்கருத்து இருப்பதை நிராகரிக்கவோ ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதோ தவறு. இல்லையென்றால் நமது தேசத்தின் எண்ண ஓட்டத்தில் அடிப்படை குணாதிசயம் இழக்கப்பட்டுவிடும். பன்முகத்தன்மையும் மாற்றுக் கருத்துக்கு மதிப்பளிப்பதும்தான் இந்திய மனநிலையின் அடிப்படைத் தன்மை.
அதிகரித்து வரும் வன்முறைகளும், மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமளிக்காத தன்மையும் இந்தியாவின் ஒற்றுமையையும் மக்களாட்சி தத்துவத்தில் வலிமையையும் அச்சுறுத்துகின்றன என்று அந்த உரையில் பிரணாப் முகர்ஜி குறிப்பிட்டிருப்பதை அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் சிந்தனையாளர்களும், பொதுமக்களும் உணரக் கடமைப்பட்டவர்கள்.
பிரணாப் முகர்ஜி வெளிப்படுத்திய கருத்துகள் அவருடைய கருத்து மட்டுமல்ல; இந்திய தேசத்தின் வருங்காலத்தில் அக்கறையுடைய ஒவ்வொருவரின் மனசாட்சியும் எழுப்பும் குரல்!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/26/மனசாட்சியின்-குரல்-2744091.html
2743335 தலையங்கம் பிரணாபுக்கு பிரியாவிடை! ஆசிரியர் Tuesday, July 25, 2017 02:16 AM +0530 இன்றுடன் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியின் ஐந்து ஆண்டு பதவிக்காலம் முடிவடைகிறது. குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையின் வரலாற்றில் பிரணாப் முகர்ஜியின் பதவிக்காலம் குறிப்பிடத்தக்கதாக நினைவுகூரப்படும்.
இரண்டு முறை தொடர்ந்து பதவி வகித்த ஒரே குடியரசுத் தலைவரான பாபு ராஜேந்திர பிரசாத்; போர்க்கால பதற்ற சூழலிலும், பண்டித நேருவின் மறைவைத் தொடர்ந்து நிலவிய நிலையற்ற அரசியல் சூழலிலும் பதவி வகித்த டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன்; பதவிக் காலத்தில் மரணமடைந்த டாக்டர் ஜாகீர் ஹுசைன்; காங்கிரஸின் அதிகாரபூர்வ வேட்பாளரைத் தோற்கடித்துப் பதவிக்கு வந்த வி.வி. கிரி; அவசரநிலை சட்டத்தைப் பிறப்பித்த பக்ருதீன் அலி அகமது; ஏகமனதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சஞ்சீவ ரெட்டி; பிரதமருடன் மோதல் போக்கைக் கடைப்பிடித்த கியானி ஜைல்சிங்; மூன்று பிரதமர்களுக்குப் பதவிப் பிரமாணம் செய்துவைத்ததுடன் மக்களவையில் யாருக்கும் பெரும்பான்மையில்லாத சூழலை எப்படிக் கையாள்வது என்பதற்கு வழிகாட்டிய ஆர். வெங்கட்ராமன்; இந்தியாவின் முதல் கூட்டணி ஆட்சியைத் திறம்பட கையாண்ட சங்கர்தயாள் சர்மா; 'பொக்ரான்' அணுகுண்டு சோதனையின்போது பதவி வகித்த கே.ஆர். நாராயணன்; மக்களின் குடியரசுத் தலைவர் என்று பாராட்டப்பட்ட ஆ.ப.ஜெ. அப்துல் கலாம்; குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி ஏற்ற முதல் பெண்மணி பிரதீபா பாட்டீல் என்று குடியரசுத் தலைவர்களாக பதவி வகித்த ஒவ்வொருவருக்கும் தனிச்சிறப்பு இருந்திருக்கிறது.
இந்த வரிசையில் இன்றுடன் பதவிக்காலம் முடிவடைய இருக்கும் பிரணாப் முகர்ஜியின் தனிச்சிறப்பு, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமருடன் மோதல்போக்கு இல்லாமல் மாற்றுக் கருத்தைப் பதிவு செய்து பதவியின் கெளரவத்தைக் காப்பாற்றியதுதான்.
இந்தியாவின் பிரதமராக இருப்பதற்கான எல்லா தகுதிகளும் பெற்ற மூன்று தலைவர்களை மேற்குவங்கம் ஈன்றெடுத்தது. நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ், இந்திய சுதந்திரத்திற்கு முன்பே காலமாகிவிட்டார். ஜோதிபாசு 1996-இல் பிரதமராகாமல் போனது மிகப்பெரிய துரதிருஷ்டம். பிரணாப் முகர்ஜி பிரதமராவதற்கான எல்லா தகுதிகளும் இருந்தும் அவரது கட்சியால் பிரதமராக்கப்படாமல் புறக்கணிக்கப்பட்டார். குடியரசுத் தலைவர் பதவியைகூட தனது சொந்த முயற்சியால்தான் பிரணாப் முகர்ஜி அடையமுடிந்ததே தவிர, அவரது கட்சித் தலைமை முழு மனதுடன் அவரை குடியரசுத் தலைவராக்க முன்வரவில்லை என்பது உலகறிந்த உண்மை.
மேற்குவங்க மாநிலத்திலுள்ள மிராட்டி என்கிற குக்கிராமத்தில் தேசியப் பாரம்பரியமுள்ள குடும்பத்தில் பிறந்து, அரைநூற்றாண்டுக்கும் மேலான அரசியல் ஏற்றத்தாழ்வுகளை எதிர்கொண்டு, இந்தியாவின் முதல் குடிமகனாக ஐந்து ஆண்டுப் பதவிக்காலத்தை நிறைவு செய்யும் பிரணாப் முகர்ஜி, வரலாற்றில் அழிக்க முடியாத தடம் பதித்து ஓய்வு பெறுகிறார். குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையில் இவர் பதவி வகித்த காலம் பல்வேறு காரணங்களுக்காக நினைவுகூரப்படும்.
1929-இல் கட்டிமுடிக்கப்பட்ட, ஏறத்தாழ 90 ஆண்டு சரித்திரமுள்ள, 340 அறைகளைக்கொண்ட குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலைமுடுக்கிலும் சரித்திரம் உறைந்து கிடக்கிறது. இங்கு காணப்படும் கலைப்பொருள்களும் வரலாற்றுச் சின்னங்களும் ஏராளம் ஏராளம். அவற்றையெல்லாம் தேடிப்பிடித்து ஆவணப்படுத்தி பொதுமக்களின் பார்வைக்குத் திறந்துவிட்ட பெருமை பிரணாப் முகர்ஜியையே சாரும்.
தனது பதவிக்காலத்தில் மிக முக்கியமான பல முடிவுகளைத் துணிந்து எடுத்தவர் என்கிற பெருமை அவருக்கு உண்டு. கி.பி. 2000 முதல் கிடப்பில் போடப்பட்டிருந்த 32 கருணை மனுக்களின் மீதான முடிவை கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் எடுத்தார் என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றில் 28 மனுக்களை நிராகரித்து, பலரும் தயங்கிய அஜ்மல் கசாப், அப்சல் குரு உள்ளிட்டோரின் தூக்குதண்டனையை உறுதிப்படுத்தியவரும் பிரணாப் முகர்ஜிதான்.
காங்கிரஸ்காரரான பிரணாப் முகர்ஜி பா.ஜ.க.வைச் சேர்ந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடியுடன் கொள்கை ரீதியில் எந்தவகையிலும் ஒத்துப்போக முடியாது. ஆனால், குடியரசுத் தலைவர் பதவியின் வரம்புகளை நன்றாக உணர்ந்து தனது கருத்துவேறுபாடு, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமருடனான மோதலாக மாறிவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டது பிரணாப் முகர்ஜி என்கின்ற அரசியல் ஞானியின் தனிச்சிறப்பு. மாநில ஆளுநர்கள், தாங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை பிரணாப் முகர்ஜியை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளக் கடமைப்பட்டவர்கள்.
நாடாளுமன்றத்தை ஒதுக்கிவிட்டு அவசரச் சட்டங்களின் மூலம் முக்கியமான தீர்மானங்களை நரேந்திர மோடி அரசு எடுக்க முற்பட்டபோதெல்லாம் அதற்கு எதிராக அரசை எச்சரித்ததுடன், சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சர்களை அழைத்து அவர்களிடம் விளக்கம் கேட்க பிரணாப் முகர்ஜி தயங்கவில்லை என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
இன்று குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையிலிருந்து அப்துல் கலாம் குடியிருந்த எண்.10, ராஜாஜி சாலை இல்லத்திற்கு குடியேற இருக்கும் பிரணாப் முகர்ஜி எடுத்துச் செல்வதெல்லாம் தனது ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்களையும், ஐந்தாண்டு கெளரவமாக பணியாற்றி வெளியேறுகிறோம் என்கிற மனநிறைவையும்தான்.
'நான் மீண்டும் சாதாரண இந்தியக் குடிமகனாகத் திரும்புகிறேன்' என்று குறிப்பிட்டிருக்கும் இந்தியாவின் முதல் குடிமகனாக இருந்த பிரணாப் முகர்ஜியின் பதவிக் காலம் முடிந்திருக்கலாம், ஆனால் அவரது பணி முடியவில்லை. மூத்த ராஜதந்திரியாக இந்தியாவுக்குத் தனது வழிகாட்டுதலை அவர் தொடர வேண்டும்!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/25/பிரணாபுக்கு-பிரியாவிடை-2743335.html
2742818 தலையங்கம் மாயாவதி இனி... ஆசிரியர் Monday, July 24, 2017 02:20 AM +0530 கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை பகுஜன் சமாஜ் கட்சித் தலைவி மாயாவதி தனது மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவியை துறந்திருப்பது அரசியல் வட்டாரங்களில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. நாடாளுமன்ற மழைக்காலக் கூட்டத் தொடரின் தொடக்க நாளன்று, தலித்துகளுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி குறித்துப் பேசுவதற்கு தனக்கு உரிய அவகாசம் தரப்படவில்லை என்கிற மிகவும் சாதாரண ஒரு குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் மாயாவதி மாநிலங்களவை பதவியிலிருந்து விலகுவது பலருக்கும் ஆச்சரியமாக இருக்கலாம். ஆனால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அவரது அரசியல் நிர்பந்தங்களை பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் இன்றைய அரசியல் நிலை குறித்த புரிதல் உள்ளவர்களால்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
403 உறுப்பினர்கள் கொண்ட உத்தரப் பிரதேச சட்டப் பேரவையில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சிக்கு வெறும் 19 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் அவர் மீண்டும் மாநிலங்களவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது என்பது இயலாத ஒன்று. அடுத்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்துடன் தனது பதவிக் காலம் முடியும்
நிலையில் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படாமல் போனால், அது அவருக்கு அவமானம். அதனால்தான் மாயாவதி பதவி விலக முற்பட்டிருக்கிறார்.
இதன்மூலம் உத்தரப் பிரதேசத்திலுள்ள "சமார்' பிரிவு தலித்துகள் மத்தியில் சரிந்து கொண்டிருக்கும் தனது செல்வாக்கை மீண்டும் பெற முடியும் என்பதுகூட அவரது நோக்கமாக இருக்கலாம்.
தலித் சமுதாயத்தைப் பொருத்தவரையில் போராளிகளைத்தான் தங்களது தலைவர்களாக அவர்கள் கருதுவார்கள் என்கிற பரவலான எண்ணத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட முடிவாகக் கூட இது இருக்கலாம்.
அடையாள அரசியலுக்கு சில வரம்புகள் உண்டு. அடையாளங்களும் கவர்ச்சியான கோஷங்களும் மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளை ஈடுகட்டாமல் போனால் அரசியலில் பயன்படாமல் போய்விடும். மாயாவதியின் செல்வாக்குச் சரிவுக்கு இதுதான் மிக முக்கியமான காரணம். "ஸ்வாபிமான்' (சுயமரியாதை) என்கிற கோஷத்துடன் தொடங்கிய மாயாவதியின் அரசியல் செல்வாக்கு, அவர் எப்போது பகுஜன் சமாஜிலிருந்து (ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாயம்) சர்வஜன் சமாஜுக்கு (அனைவருக்குமான சமுதாயம்) மாறினாரோ அப்போதே சரியத் தொடங்கிவிட்டது.
2007 தேர்தலில் மாயாவதி தலித்துகள், முஸ்லிம்கள், பிராமணர்கள், சத்திரியர்கள், வைசியர்கள் அடங்கிய ஸ்வர்ண ஜாதியினர் கூட்டணியை ஏற்படுத்தியதுதான் அந்த வெற்றிக்குக் காரணம். அதேநேரத்தில் தங்களது வாக்கு வங்கியைப் பயன்படுத்தி தலித் அல்லாதவர்கள் பதவி சுகம் அனுபவிப்பதை தலித்துகள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. 2007 உத்தரப் பிரதேச சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் மாயாவதியின் தலைமையிலான பகுஜன் சமாஜ் கட்சி தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி அமைத்தது என்றாலும் தலித்துகள் மத்தியிலான அவரது செல்வாக்குச் சரிவின் தொடக்கமும் அதுவாகத்தான் இருந்தது.
அதன் நேரடி விளைவை 2009 மக்களவைத் தேர்தலில், முதல்வராக இருந்த மாயாவதி எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. உத்தரப் பிரதேசத்தில் முதல்வரான முதல் தலித் பெண்மணி என்கிற மிகப்பெரிய சாதனையைப் படைத்திருந்தும்கூட அவரால் தனது கட்சியின் மக்களவை உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை 19லிருந்து 21ஆக அதாவது இரண்டு இடங்களை மட்டுமே அதிகரிக்க முடிந்தது. தலித்துகளுக்காகப் போராடுவதன் மூலம் தனக்கென்று ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்த தனிச் செல்வாக்கில் சரிவு ஏற்படுவதை மாயாவதி அப்போதே உணர்ந்திருந்தால் இந்த அளவுக்கு பகுஜன் சமாஜ் கட்சி பலவீனப்பட்டிருக்காது.
2009 மக்களவைத் தேர்தலிலிருந்தே பகுஜன் சமாஜ் கட்சி தொடர்ந்து தோல்வியைத் தழுவி வருகிறது. 2012 சட்டப் பேரவைத் தேர்தலிலும், 2014 மக்களவைத் தேர்தலிலும், 2017 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலிலும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தோல்வி தொடர்ந்தவண்ணம் இருக்கிறது. பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் 33 ஆண்டு கால அரசியல் வரலாற்றில் அந்தக் கட்சி சந்தித்த மிகப்பெரிய தோல்வி 2017 சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில்தான்.
இதில் ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால் தொடர்ந்து தோல்வியைத் தழுவிக் கொண்டிருந்தாலும்கூட மாயாவதி தலைமையிலான பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் வாக்கு வங்கி 20 சதவீதமாகவே தொடர்ந்து வருகிறது என்பதுதான். 2017 சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியால் வெறும் 19 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற முடிந்தது என்றாலும்கூட அதன் 20 சதவீத வாக்கு வங்கியில் எந்தவித பாதிப்பும் இல்லை.
உத்தரப் பிரதேசத்தில் மாயாவதியின் தலித் வாக்குவங்கியைக் குறிவைத்துப் புதிய தலித் அமைப்புகள் பல களம் இறங்கியிருக்கின்றன. "பீம் சேனா' தலைவர் சந்திரசேகர் போன்ற புதிய தலைவர்களின் பின்னால் தலித் இளைஞர்கள் அணிதிரளத் தொடங்கியிருக்கின்றனர். பாரதிய ஜனதா கட்சி ராம்நாத் கோவிந்தை குடியரசுத் தலைவராக தேர்ந்தெடுத்ததற்குக் காரணமே தலித் வாக்குவங்கியைத் தன் பக்கம் இழுப்பதற்காகத்தான்.
தனது பதவியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுப் பழைய வேகத்துடன் மீண்டும் ஒரு தலித் போராளியாக 61 வயது மாயாவதி களமிறங்கிப் போராட முற்படுகிறார் என்றுதான் தோன்றுகிறது. அவரது எதிர்பார்ப்பு வெற்றி பெறுமா என்பது அவர் பாஜகவுக்கு எதிரான அணியில் தன்னை இணைத்துக் கொள்வாரா இல்லை முன்பு போலவே தனியாகப் போராட போகிறாரா என்பதை பொருத்தே அமையும்.
தேர்தல் தோல்வியோ வெற்றியோ ஓர் அரசியல் தலைவரின் சமுதாய அரசியல் முக்கியத்துவத்தை நிரந்தரமாக பாதித்துவிடாது. அரசியலில் வெற்றியோ தோல்வியோ எதுவுமே நிரந்தரமானதல்ல. மாயாவதிக்கும் இது பொருந்தும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/24/மாயாவதி-இனி-2742818.html
2741753 தலையங்கம் மாற்றத்திற்கான தருணம்! ஆசிரியர் Saturday, July 22, 2017 02:21 AM +0530 நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத் துறை, செய்தி மற்றும் தகவல் துறை உள்ளிட்ட முக்கியமான பொறுப்புகளைக் கையாண்டு வந்த வெங்கய்ய நாயுடு குடியரசுத் துணைத் தலைவர் வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து பதவி விலகி இருக்கிறார். மத்திய அமைச்சரவையின் பொறுப்பான பல துறைகளுக்கு முழுநேர அமைச்சர்கள் இல்லாமல் இருக்கும் அவலம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
பிரதமராக நரேந்திர மோடி 2014-இல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அமைச்சரவை அமைத்துக் கொண்டபோது அவருக்கு மத்திய ஆட்சி புதிது. அவரது அமைச்சரவையில் பல முக்கியமான துறைகள் கேபினட் அந்தஸ்துடன் இல்லாத குறை பளிச்சிட்டது. வர்த்தகம், எரிசக்தி போன்ற துறைகளுக்கு அதற்கு முன்னால் கேபினட் அந்தஸ்துள்ள அமைச்சர்கள் இருந்ததுபோய், தனிப்பொறுப்புடன் இணையமைச்சர்கள் நியமிக்கப்பட்டது பலரையும் புருவம் உயர்த்த வைத்தது.
இப்போதும்கூட முக்கியமான துறைகளான திட்டமிடல், தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு, விளையாட்டு மற்றும் இளைஞர் நலம், பெட்ரோலியம் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு, எரிசக்தி, வர்த்தகம் மற்றும் தொழில் வளர்ச்சி, கலாசாரம் மற்றும் சுற்றுலா, தகவல் தொடர்பு ஆகிய மிக முக்கியமான துறைகளின் அமைச்சர்களுக்கு கேபினட் அந்தஸ்து தரப்படாமல் தனிப்பொறுப்புடன்கூடிய இணையமைச்சர்களாக அவர்களைத் தொடர வைத்திருப்பது ஏன் என்பது புரியவில்லை.
நிதித்துறை என்பதும் பாதுகாப்புத் துறை என்பதும் மிக முக்கியமான துறைகள். இவை இரண்டிற்கும் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது முதல் முழு நேர கேபினட் அமைச்சர்கள் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். பொருளாதார சூழல் நிதியமைச்சரின் முழுநேர கவனத்தை ஈர்க்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறது. எல்லைப்புறத்தில் காணப்படும் பதற்றம் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சரின் 24 மணி நேர கண்காணிப்பையும் அவசியத்தையும் கோருகிறது. இந்த நிலையில், பாதுகாப்புத் துறைக்கு முழுநேர அமைச்சர் நியமிக்கப்படாமல் நிதி அமைச்சர் அருண் ஜேட்லியிடம் கூடுதல் பொறுப்பாக அது தரப்பட்டிருக்கிறது.
பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சராக இருந்த மனோகர் பாரிக்கர் கடந்த மார்ச் மாதம் கோவா முதலமைச்சராகப் பதவி ஏற்று நான்கு மாதங்கள் கடந்து விட்டன. இன்னும் பாதுகாப்புத் துறைக்கு முழுநேர அமைச்சர் அறிவிக்கப்படாமல் தொடர்கிறது. அதேபோல சுற்றுச்சூழல், வனம், பருவநிலை மாற்றம் ஆகியவற்றுக்கான துறைகள் தனித்தனி அமைச்சரின் கீழ் இயங்காமல், அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறை அமைச்சர் ஹர்ஷ வர்தனிடம் கூடுதல் பொறுப்பாக ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கடந்த மே மாதம் சுற்றுச் சூழல் துறையின் தனிப்பொறுப்பு இணையமைச்சராக இருந்த அனில் தவேயின் மறைந்து இரண்டு மாதங்கள் கடந்தும்கூட இன்னும் ஓர் அமைச்சரிடம் தனிப்பொறுப்பு அளிக்கப்படாமல் இருப்பது வியப்பை அளிக்கிறது.
கேபினட் அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைவாக வைக்கவேண்டும் என்பது பிரதமரின் நோக்கமாக இருக்கலாம். அதற்காக முக்கியமான துறைகளுக்கெல்லாம் கேபினட் அந்தஸ்துள்ள அமைச்சர்களை நியமிக்காமல் தனிப்பொறுப்புடன் இணையமைச்சர்களை நியமிப்பது என்கிற பிரதமர் மோடியின் அணுகுமுறை எந்தளவுக்கு சரி என்பது விவாதத்துக்குரியது.
ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமே இல்லாத இரு துறைகளை ஒரே அமைச்சர் கையாளும்போது அவரால் இரண்டு துறைகளிலும் முழுமையாக கவனம் செலுத்த முடியாது என்பது நிர்வாகவியல் நிபுணர்களின் கருத்து. அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைவாக வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகப் பல முக்கியமான துறைகள் பிரதமர் மோடியால் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ரசாயனம் மற்றும் உரத்துறையும், நாடாளுமன்ற விவகாரத் துறையும் அனந்த குமாரிடமும், மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறைகளை, சட்டம் மற்றும் நீதித்துறைகளைக் கையாளும் ரவி சங்கர் பிரசாத்திடமும், சம்பந்தமே இல்லாத ஜவுளித்துறையையும் செய்தி மற்றும் ஒலிபரப்புத் துறையையும் ஸ்மிருதி இரானியிடமும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நிதித்துறை மற்றும் பாதுகாப்புத் துறையை அருண் ஜேட்லியிடமும் ஒதுக்கியிருப்பது அவர்களது திறமையை முழுமையாக பயன்படுத்த உதவாது.
சில விஷயங்களில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அணுகுமுறை பாராட்டும்படியாகவே இருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் துறையை வெளிவிவகாரத்துறையுடன் இணைத்தது வரவேற்புக்குரியது. பியூஷ் கோயலிடம் எரிசக்தி, நிலக்கரி, சுரங்கம், மாற்று எரிசக்தி ஆகிய துறைகள் தனிப்பொறுப்புடன் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றுக்கெல்லாம் தனித்தனியான துறைகள் தேவையா என்பதுதான் கேள்வி. இந்தத் துறைகள் அனைத்தையும் அகற்றிவிட்டு அனைத்தையும் எரிசக்திதுறை என்ற ஒரே அமைச்சகத்தின்கீழ் கேபினட் அந்தஸ்துடன் கூடிய அமைச்சரின் மேற்பார்வையில் விட்டுவிடுவது தானே புத்திசாலித்தனமாக இருக்கும். திறன்மேம்பாட்டுத் துறையை மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறையுடன் இணைத்து விடுவதை விட்டுவிட்டு அதற்குத் தனியாக ஓர் அமைச்சரை வைத்திருப்பானேன்?
ஏழரை கோடி மக்கள்தொகையும் 39 மக்களவை உறுப்பினர்களும் 18 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களும் கொண்ட தமிழகத்திற்கென்று மூன்று ஆண்டு கடந்தும்கூட நரேந்திர மோடி அமைச்சரவையில் இதுவரை கேபினட் அந்தஸ்துடன் கூடிய அமைச்சர் ஒருவர் இல்லை. சுதந்திர இந்திய சரித்திரத்தில் எந்த ஒரு மத்திய அமைச்சரவையிலும் தமிழகம் இதுபோலப் புறக்கணிக்கப்பட்டதே இல்லை.
வெங்கய்ய நாயுடுவின் பதவி விலகல் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு நல்லதொரு வாய்ப்பை அளித்திருக்கிறது. தனது மூன்று வருட அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி நன்றாக யோசித்து அமைச்சரவையை மாற்றி அமைக்க வேண்டிய தருணம் இது.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/22/மாற்றத்திற்கான-தருணம்-2741753.html
2741128 தலையங்கம் வாழ்த்துகள்! ஆசிரியர் Friday, July 21, 2017 02:27 AM +0530 இந்தியாவின் 14-ஆவது குடியரசுத் தலைவராக ராம்நாத் கோவிந்த் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். இது எதிர்பார்த்த வெற்றிதான் என்றாலும்கூட இந்தமுறை குடியரசுத் தலைவருக்கான போட்டியில் ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி இரண்டின் வேட்பாளர்களுமே தகுதியிலும் திறமையிலும் ஒருவருக்கொருவர் சளைத்தவரல்ல என்பதாக அமைந்ததுதான் சிறப்பு.
ஜூலை 25-ஆம் தேதி இந்தியாவின் 14-ஆவது குடியரசுத் தலைவராக பதவியேற்க உள்ள 71 வயது ராம்நாத் கோவிந்த், 65.5 சதவீதம் வாக்குகளைப் பெற்று எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணி சார்பில் தன்னை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட மக்களவையின் முன்னாள் தலைவர் மீரா குமாரை வெற்றி கொண்டிருக்கிறார். 4,109 சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களில் 4,083 பேரும் 771 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 768 பேரும் இந்தத் தேர்தலில் வாக்களித்தனர்.
1945-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 1-ஆம் தேதி உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் கான்பூர் மாவட்டத்தில் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்த ராம்நாத் கோவிந்தின் அரசியல் பயணத்திற்குப் பின்னால் கடுமையான உழைப்பும், பொதுவாழ்வு அர்ப்பணிப்பும் ஏராளம் ஏராளம். கான்பூர் பல்கலைக்கழத்திலிருந்து வணிகவியல் இளநிலை பட்டமும் வழக்குரைஞர் பட்டமும் பெற்று வெற்றிகரமான வழக்குரைஞராகத் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடங்கிய ராம்நாத் கோவிந்த், தனது 30-ஆவது வயதிலேயே தலைநகர் தில்லிக்கு வந்துவிட்டவர். இந்திய அரசுப்பணியில் வெற்றி பெற்றும்கூட அரசுப் பணிக்கு போகாமல் அடித்தட்டு மக்களின் பிரச்னைகளுக்காகப் போராட வழக்குரைஞர் பணியைத் தொடர்ந்தவர் அவர்.
1977-இல் ஜனதா கட்சி ஆட்சி அமைந்தபோது பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாயால் தனிச்செயலராக அமர்த்திக்கொள்ளப்பட்டவர் என்றால் அவரிடம் எந்த அளவுக்கு ஒழுக்கமும் நேர்மையும் திறமையும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம். 1977 முதல் 1979 வரை தில்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் அரசு வழக்குரைஞராகப் பணியாற்றிய ராம்நாத் கோவிந்த், ஏறத்தாழ 13 ஆண்டுகள் மத்திய அரசின் வழக்குரைஞராக உச்சநீதிமன்றத்தில் பணியாற்றிய அனுபவசாலி.
இவரது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய அரசியல் திருப்பம் 1994-இல் நிகழ்ந்தது. பா.ஜ.க.வின் சார்பில் உத்தரப் பிரதேசத்திலிருந்து மாநிலங்களவை உறுப்பினராக அவர் தேர்தெடுக்கப்பட்டார். அடுத்த 12 ஆண்டுகள் மாநிலங்களவை உறுப்பினராக இவர் இருந்தபோது பல்வேறு நிலைக்குழுக்களின் உறுப்பினராகவும் தலைவராகவும் இருந்து ஆற்றிய பங்களிப்புகள் ஏராளம். பா.ஜ.க.வின் செய்தித் தொடர்பாளராகவும், அந்தக் கட்சியின் எஸ்.சி.,எஸ்.டி பிரிவின் தலைவராகவும் இருந்த அரசியல் அனுபவமும் இவருக்கு உண்டு. இப்படி எல்லாவிதத்திலும் தகுதி பெற்ற ஒருவர் இந்தியாவின் குடியரசுத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
ராம்நாத் கோவிந்தை ஆழமான சிந்தனைக்குப் பிறகுதான் பிரதமர் நரேந்திர மோடி குடியரசுத் தலைவர் வேட்பாளராக தேர்ந்தெடுத்தார் என்றுதான் கூற வேண்டும். சட்டம் படித்தவர் என்பதும், அரசியல் சாசனம் குறித்த முழு புரிதல் உள்ளவர் என்பதும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்திருப்பதால் குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்கான கெளரவம் குறித்தும் பொறுப்புகள் குறித்தும் நன்றாகத் தெரிந்து வைத்திருப்பவர் என்பதும் இவரைப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தேர்ந்தெடுப்பதற்கான காரணங்களாக இருந்திருக்கக் கூடும். பாஜக 2014-இல் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் பிகார் மாநில ஆளுநராக ராம்நாத் கோவிந்த் நியமிக்கப்பட்டபோதே அவரைக் குடியரசுத் தலைவர் வேட்பாளராக்க தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் மோடி முடிவெடுத்திருந்தால்கூட வியப்படையத் தேவையில்லை.
ராம்நாத் கோவிந்தை வேட்பாளராக அறிவித்தபோது அவரை எதிர்ப்பவர்கள் தலித் விரோதிகள் என்றும் அவரை தேர்வு செய்த மோடி அரசை தலித் விரோத அரசு என்று கூறுபவர்களின் கன்னத்தில் விடப்பட்ட அறை என்றும் மத்திய அமைச்சரும் லோக் ஜனசக்தி கட்சித் தலைவருமான ராம்விலாஸ் பாஸ்வான் வெளிப்படுத்திய கருத்து மிகவும் அபத்தமானது. பா.ஜ.க. தலித் வேட்பாளரை நிறுத்துகிறது என்பதால் காங்கிரஸ் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகளும் பாபு ஜெகஜீவன்ராமின் மகளும் முன்னாள் மக்களவைத் தலைவருமான மீரா குமாரை வேட்பாளராக அறிவித்து குடியரசுத் தலைவருக்கான போட்டியை இரண்டு தலித்துகளுக்கிடையேயான போட்டியாக மாற்ற முனைந்தது மிகவும் துரதிருஷ்டவசமானது.
ராம்நாத் கோவிந்தையும், அவருக்கு எதிராகப் போட்டியிட்ட மீரா குமாரையும் தலித் தலைவர்கள் என்று முத்திரை குத்துவது அவர்களது பொதுவாழ்க்கையைக் கொச்சைப்படுத்துவது போன்றதாகும். குடியரசுத் தலைவர் பதவி என்பது ஏதோ அடையாளத்துக்கான பதவி போன்றது போலவும் அதற்கு ஒரு தலித்தை தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம் ஒட்டுமொத்த தலித் சமுதாயத்திற்கும் பெருமை சேர்த்துவிட்டது போலவும் கருதுவது தவறு. ஜாதி, மத அடையாளங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக அரசியல் சாசனப் பதவிகள் கருதப்பட வேண்டும் என்கின்ற அரசியல் நாகரிகத்தை நாம் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது வேதனையளிக்கிறது.
ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பைரோன்சிங் ஷெகாவத் இதற்கு முன்னால் குடியரசுத் துணைத் தலைவராக பதவி வகித்திருக்கிறார். இப்போது சுதந்திர இந்திய சரித்திரத்தில் முதன் முறையாக ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தைச் சேர்ந்த ராம்நாத் கோவிந்த் குடியரசுத் தலைவராக வரும் ஜூலை 25-ஆம் தேதி பதவியேற்க இருக்கிறார்.
தலித், ஆர்.எஸ்.எஸ். காரர், பா.ஜ.க.வைச் சேர்ந்தவர் என்கிற அடையாளங்களை எல்லாம் துறந்துவிட்டு இந்தியாவின் முதல் குடிமகனாக குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையில் நுழைய இருக்கும் ராம்நாத் கோவிந்துக்கு நமது வாழ்த்துகள்!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/21/வாழ்த்துகள்-2741128.html
2740395 தலையங்கம் நம்பிக்கை மோசம்! ஆசிரியர் Thursday, July 20, 2017 01:13 AM +0530 வாடிக்கையாளர்களால் வங்கிகளில் உள்ள பாதுகாப்புப் பெட்டகங்களில் வைக்கப்படும் நகைகளும், ஆவணங்களும் திருடப்பட்டாலோ, வேறு ஏதாவது காரணத்தால் பாதிப்புக்குள்ளானாலோ அதற்கு வங்கிகள் பொறுப்பேற்காது. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி மற்றும் 19 அரசுடைமையாக்கப்பட்ட வங்கிகளிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு அந்த வங்கிகள் இதை தெளிவுபடுத்தியிருக்கின்றன. வாடிக்கையாளர்கள் தங்களது விலைமதிப்புள்ள பொருள்களை வங்கிகளின் பாதுகாப்புப் பெட்டகங்களில் வைப்பது அவற்றின் பாதுகாப்பை முழுமையாக உறுதிப்படுத்தாது என்பது இதன் மூலம் தெளிவுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
வாடிக்கையாளர்கள் பாதுகாப்புப் பெட்டகங்களில் என்னவெல்லாம் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது தெரியாத நிலையில் அவற்றில் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்புக்குத் தாங்கள் பொறுப்பேற்க முடியாது என்பது வங்கிகள் தரப்பு வாதம். பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தை வாடிக்கையாளர்கள் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளும்போதே அந்த ஒப்பந்தத்தில் பாதுகாப்பு பெட்டகத்தில் உள்ள பொருள்களின் இழப்புக்கோ, சேதத்துக்கோ தாங்கள் பொறுப்பேற்க முடியாது என்பதைத் தெளிவாகவே வங்கிகள் பதிவு செய்து விடுகின்றன.
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஹரியாணா மாநிலம் சேனிப்பட்டில் உள்ள பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியின் பாதுகாப்புப் பெட்டக அறைக்குள் நுழைந்து நடத்தப்பட்ட வங்கிக் கொள்ளை இந்தப் பிரச்னை குறித்த விவாதத்துக்கு வழிகோலியது. கேள்வி கேட்பாரற்று புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு வீட்டிலிருந்து நான்கு கொள்ளையர்கள் பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியின் பாதுகாப்புப் பெட்டக அறை வரை மண்ணுக்கு அடியில் 125 அடி நீளத்திற்கு சுரங்கப் பாதை அமைத்து அதற்குள் நுழைந்தனர்.
தினமும் இரவில் வேலையைத் தொடங்கி விடியும் வரை சுரங்கப்பாதையை தோண்டிய கொள்ளையர்கள் மிகவும் கவனமாகத் திட்டமிட்டு மண்ணுக்கு அடியில் செல்லும் தொலைபேசி தொடர்புகளோ, தொலைபேசி கம்பிகளோ, குடிநீர் குழாய்களோ கழிவுநீர்க் குழாய்களோ பாதிக்கப்படாமல் சுரங்கம் தோண்டியிருக்கிறார்கள். 7 அடி உயரம் 2.5 அடி அகலமும் உள்ள சுரங்கப்பாதை வழியாக வங்கியின் பாதுகாப்புப் பெட்டக அறைக்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள்.
வங்கியின் பாதுகாப்புப் பெட்டக அறைக்குள் காணப்பட்ட 350 பெட்டகங்களில், 86 பெட்டகங்களை மிகவும் சாதுரியமாக அவர்கள் திறந்திருக்கிறார்கள். அவற்றிலுள்ள 72 பெட்டகங்களில் இருந்து பலகோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நகைகளுடன் தப்பியிருக்கிறார்கள். இந்தக் கூட்டத்தின் தலைவனான மகிபால் தற்கொலை செய்துகொண்டுவிட்டான். ஏனைய பிடிபட்ட 3 பேரிடமிருந்து 43 கிலோ தங்கம், வெள்ளிப் பொருள்கள், ரொக்கப்பணம் ஆகியவை கைப்பற்றப்பட்டன.
தங்களது பொருள்களை இழந்த வாடிக்கையாளர்களுக்கு இன்னும்கூட எந்தவித நிவாரணமும் கிடைத்தபாடில்லை. உடைக்கப்பட்ட பெட்டகங்களின் வாடிக்கையாளர்களின் கூற்றுப்படி ஏறத்தாழ 100 கோடி ரூபாய் பெறுமானமான அவர்களது பொருள்கள் கொள்ளை போயிருக்கின்றன. அந்தப் பாதுகாப்பு அறைகளின் பெட்டகங்கள் 60 - 70 ஆண்டுகள் வரை பழைமையானவை என்றும், அந்த அறையில் கண்காணிப்பு கேமரா பொருத்தப்படவில்லை என்பதும் வாடிக்கையாளர்கள் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டு. இந்தக் காரணத்தால் தங்களுக்கு இழப்பீடு தர வேண்டும் என்பது அவர்கள் வாதம்.
சட்டமும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கிறது. ஒப்பந்தச் சட்டம் 182 பிரிவின்படி பாதுகாப்புக்காக ஒருவரிடம் தரப்பட்டிருக்கும் பொருள்கள், அவர் முறையாகப் பாதுகாத்திருந்தும் தொலைந்துபோனாலோ, சேதமடைந்தாலோ அதற்கு அவர் பொறுப்பல்ல என்று கூறுகிறது. தங்களுக்கும் பாதுகாப்பு பெட்டகத்தை வாடகைக்கு எடுக்கும் வாடிக்கையாளர்களுக்கும் இடையேயான உறவு என்பது வீட்டின் உரிமையாளருக்கும் வாடகைக்கு இருப்பவருக்கும் இடையே உள்ள உறவு போன்றதுதானே அல்லாமல் வங்கிகளுக்கும் வாடிக்கையாளர்களுக்கும் இடையே உள்ள உறவு போன்றது அல்ல என்பது வங்கிகளின் வாதம்.
இந்த வாதத்தை சில நுகர்வோர் நீதிமன்றங்கள் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஆனாலும்கூட வாடிக்கையாளர்களுக்கு அதனால் பயன் இருக்கிறதா என்றால் கிடையாது. தன்னுடைய விலையுயர்ந்த பொருள்களை வங்கிகள் பாதுகாக்கத் தவறும்போது வங்கிகளுக்கு எதிராக வாடிக்கையாளர் வழக்கு தொடர்ந்து இழப்பீடு பெற வேண்டுமேயானால் தனது பெட்டகம் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது என்பதை மட்டுமல்ல, அதற்குள் வைக்கப்பட்டிருந்த பொருள்கள், அதன் மதிப்பு ஆகியவை குறித்த தரவுகளையும் தெளிவுகளையும் அவர்கள் கொடுத்தாக வேண்டும். இது சாத்தியமானது அல்ல.
வங்கிகளுக்கும் வாடிக்கையாளர்களுக்கும் இடையே ஏற்படும் நம்பிக்கை இழப்புதான் இந்த விவாதத்தின் அடிப்படை. பாதுகாப்புப் பெட்டக ஒப்பந்தத்தை வெறும் வாடகைதாரருடனான உறவாக வங்கிகள் கருதுமேயானால், அது வாடிக்கையாளர்களின் நம்பிக்கையை இழக்க நேரிடும். வங்கியின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் மீது நம்பிக்கை வைத்த குற்றத்திற்காக வாடிக்கையாளர்கள் தண்டிக்கப்படுவது நியாயமல்ல.
இதற்கு ஒரேயொரு தீர்வு வங்கிப் பாதுகாப்புப் பெட்டகங்களை முறையாகக் காப்பீடு செய்வதுதான். இதற்கு வாடிக்கையாளர்கள் அவரவர் பாதுகாக்கும் பொருள்களின் மதிப்பைப் பொருத்து இழப்பீட்டிற்கான தொகையின் ஒரு பகுதியை நிச்சயமாக கொடுக்க முன்வருவார்கள். வங்கிகள் - காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் - வாடிக்கையாளர்கள் என்கிற மும்முனை ஒப்பந்தம்தான் வங்கிகள் மீதான் நம்பிக்கையையும் வாடிக்கையாளர்களின் நலனையும் உறுதிப்படுத்தும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/20/நம்பிக்கை-மோசம்-2740395.html
2739714 தலையங்கம் நதியின் பிழையன்று...! ஆசிரியர் Wednesday, July 19, 2017 01:08 AM +0530 இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள மாநிலங்கள் வெள்ளக்காடாகக் காட்சி அளிக்கின்றன. அருணாசலப் பிரதேசம், மணிப்பூர் ஆகிய மாநிலங்களிலும், அஸ்ஸாமிலும் 58-க்கும் அதிகமான மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதுவரை அதிகாரபூர்வமாக 80 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் மட்டுமே 60 பேர் உயிரிழந்திருப்பதாகத் தகவல்.
லட்சக்கணக்கானோர் வீடுகளை இழந்து, உடைமைகளை இழந்து, இருக்க இடமின்றி கூரைகளின் மீதும், மரத்தின் மீதும் தொற்றிக்கொண்டு தங்கள் உயிரைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இதுவரை பிரம்மபுத்ரா மட்டும்தான் சீற்றம் கொண்டிருந்தது என்றால், இப்போது மகாநதியின் வெள்ளப்பெருக்கும் ஒடிஸா மாநிலத்தையும் தடம்புரளச் செய்திருக்கிறது.
இந்தியாவின் கிழக்கு மாநிலங்கள் பலத்த மழையாலும் வெள்ளத்தாலும் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது ஏனைய இந்திய மக்களை பாதிக்காமல் இருப்பது மிகப்பெரிய சோகம். இந்த மாநிலங்களில் மக்கள் படும் அவலங்கள் குறித்து, போதுமான பதிவு எந்த ஊடகங்களிலும் இல்லை என்பதுதான் உண்மை. குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலும், ஏனைய அரசியல் பொருளாதார மாற்றங்களும்தான் ஊடகங்களின் கவனத்தை கவருகின்றனவே தவிர, லட்சக்கணக்கான மக்கள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டு ஒடிஸா, அஸ்ஸாம் உள்ளிட்ட வடகிழக்கு மாநிலங்களில் போராடும் அவலம் கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை.
வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது மனிதர்கள் மட்டுமல்ல. காஸிரங்கா தேசிய உயிரியல் பூங்காவில் ஏறத்தாழ 80-க்கும் அதிகமான விலங்குகள் உயிரிழந்திருக்கின்றன. காஸிரங்கா தேசிய உயிரியல் பூங்காவின் பெரும்பகுதியில் வெள்ளம் புகுந்துவிட்டதால் அங்கிருந்த வனவிலங்குகள் அருகிலுள்ள கிராமங்களுக்குள் பாதுகாப்பு தேடி நுழைந்துவிட்டிருக்கின்றன. காண்டாமிருகங்களும், யானைகளும் உயிருக்கு பயந்து தப்பியோடி வயல்வெளிகளிலும் கிராமப்புற தெருக்களிலும் அலைந்து திரியும் அவலம் அரங்கேறியிருக்கிறது.
இவற்றையெல்லாம் எப்படி மீண்டும் பாதுகாப்பாக காஸிரங்கா தேசிய உயிரியல் பூங்காவுக்கு மீட்டெடுத்து வரப்போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. 2012-இல் ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்கில் 500-க்கும் அதிகமான மான்களும், 20-க்கும் அதிகமான காண்டாமிருகங்களும் உயிரிழந்தன. அதேபோன்ற ஈடுகட்ட முடியாத இழப்பு இந்த முறையும் ஏற்படுமோ என்னவோ?
சகஜநிலை திரும்புவதற்கு மழை நின்றாக வேண்டும், வெள்ளம் வடிந்தாக வேண்டும். உடனடியாக மத்திய அரசின் உதவியோடு அஸ்ஸாம் மாநில அரசு தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைப் படையை பயன்படுத்தி பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்களுக்கு பாதுகாப்பையும் நிவாரணத்தையும் உறுதிப்படுத்தியாக வேண்டும்.
சென்னையில் வெள்ளம் வந்தபோது களம் இறங்கியதுபோல, பெரிய அளவில் தன்னார்வத் தொண்டர்கள் ஒடிஸா, அஸ்ஸாம், வடகிழக்கு மாநிலங்கள் என்று பரவலாக ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பை எதிர்கொண்டுவிட முடியாது. பல குக்கிராமங்களை ஹெலிகாப்டரில்தான் அணுக முடியும் என்கிற அளவுக்கு வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 230 கியூபிக் மீட்டர் மழையை பிரம்மபுத்ரா டெல்டா பகுதியில் பெறுகிறது அஸ்ஸாம். இதுமட்டுமல்லாமல், இமயமலைப் பகுதியில் பெய்யும் மழையும் பிரம்மபுத்ராவில் கலக்கிறது. அஸ்ஸாமிற்குள், பிரம்மபுத்ரா அகலமான நதியாகப் பாய்ந்தோடி தலைநகர் குவாஹாட்டியை நெருங்கும்போது சுருங்கி மீண்டும் அகல விரிந்து வங்கக் கடலை நோக்கிப் பாய்கிறது. அதனால்தான் மழைக்காலத்தில் இந்தளவுக்கு வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டு சுற்றியிருக்கும் பல கிராமங்கள் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றன.
2012-இல் இதேபோல ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்கால் ஏறத்தாழ 23 லட்சம் பேர் பாதிக்கப்பட்டனர். அப்போது இதுகுறித்துப் பல ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பிரம்மபுத்ராவில் இமயமலையிலிருந்து வெள்ளப்பெருக்கால் அடித்துக்கொண்டு வரும் கசடுகள் பல நூறு ஆண்டுகளாகப் படிந்து படிந்து ஆற்றுப்படுகையை சமவெளியைவிட உயர்த்திவிட்டிருக்கிறது. உலகிலேயே இரண்டாவது மிக அதிகமான கசடுகள் படியும் நதி பிரம்மபுத்ராதான் என்று கூறப்படுகிறது. அதனால்தான் இந்தளவுக்கு கட்டுப்படுத்த முடியாத வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுகிறது என்று தெரிவிக்கிறது 2012-இல் செய்யப்பட்ட ஓர் ஆய்வு.
எந்தவொரு நதியின் கரைகளை பலப்படுத்துவதால் மட்டுமே வெள்ளப்பெருக்கைத் தடுத்துவிட முடியாது. பாலங்கள் அமைத்தல், தடுப்பணைகள் கட்டுதல், அணைகளை ஏற்படுத்துதல் என்பவை எல்லாம் இந்தப் பிரச்னைக்கு நிரந்தரத் தீர்வாக அமையாது.
பிரம்மபுத்ராவிலும், மகாநதியிலும் இப்படி வெள்ளப்பெருக்கெடுப்பது புதிதொன்றும் அல்ல. ஆண்டுதோறும் நடக்கும் நிகழ்வுதான். ஆனாலும்கூட, கடந்த 70 ஆண்டுகளில் நாம் போதிய முன்னேற்பாட்டு நடவடிக்கைகளை எடுக்கவோ வெள்ளத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தி இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளில் காணப்படும் வறட்சியை அகற்றவோ முற்படவில்லை என்பது நமது நிர்வாகத்தின் கையாலாகாத்தனத்தைத்தான் வெளிச்சம்போடுகிறது.
இந்தியாவில் நமது தேவைக்கும் அதிகமான வெள்ளம் கங்கை, பிரம்மபுத்ரா, மகாநதி, சிந்து, கிருஷ்ணா, கோதாவரி போன்ற நதிகளிலிருந்து கிடைக்கப் பெறுகிறது. ஆனால், அவற்றைக் கடலில் கலக்கவிடாமல் முறையாக பயன்படுத்தி ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையும் வளப்படுத்தவும், ஆங்காங்கே ஏற்படும் வறட்சியையும், இதுபோன்ற வெள்ளப்பெருக்கத்தைத் தடுக்கவும் நம்மால் முடியவில்லை என்பது நம்மிடம் முறையான நீர் மேலாண்மைத் திட்டம் இல்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/19/நதியின்-பிழையன்று-2739714.html
2739119 தலையங்கம் மிதாலி ராஜ் என்கிற சூப்பர் ஸ்டார்! ஆசிரியர் Tuesday, July 18, 2017 01:29 AM +0530 மகளிர் உலகக் கோப்பைக்கான கிரிக்கெட் போட்டியில் இந்தியா 186 ரன் வித்தியாசத்தில் நியூஸிலாந்து அணியை தோற்கடித்து வெற்றி வாகை சூடியிருப்பது குறித்து ஊடகங்களில் முக்கியத்துவம் தரப்படாததைப் பார்க்கும்போது உலக சாதனை புரிந்தாலும்கூட மகளிருக்கு போதிய அங்கீகாரத்தை இந்திய சமுதாயம் தருவதில்லை என்பது உறுதிப்படுகிறது. மகளிர் உலகக் கோப்பை போட்டியில் இதுதான் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய வெற்றி. வரும் வியாழனன்று டெர்பியில் நடக்க இருக்கும் அரையிறுதியில் இந்தியா, ஆஸ்திரேலியாவைத் தோற்கடிக்குமேயானால் மகளிர் உலகக் கோப்பையை நாம் கைப்பற்றுவோம்.
123 பந்துகளில் 109 ரன் எடுத்திருக்கும் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டன் மிதாலி ராஜ் மகளிர் உலகக் கோப்பை பந்தயத்தில் அதிக ரன்களை (1,086) எடுத்த இந்தியர் என்ற சாதனையைப் புரிந்திருக்கிறார். அவரது தலைமையில் இந்திய அணி, நியூஸிலாந்துக்கு எதிராக ஏழு விக்கெட் இழப்புக்கு 265 ரன்களை குவித்ததோடு, பின்னர் நியூஸிலாந்து அணியை 25.3 ஓவர்களில் வெறும் 79 ரன்களுக்கு சுருட்டியது. இதன்மூலம் 186 ரன் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்று மகளிர் உலகக் கோப்பைப் போட்டியில் அரையிறுதிக்குத் தகுதி பெற்றிருக்கிறது.
இடது கை சுழற்பந்துவீச்சுக்காரரான ராஜேஸ்வரி கெய்க்வாட்டுக்கு இதுதான் மகளிர் உலகக் கோப்பையில் விளையாட கிடைத்திருக்கும் முதல் வாய்ப்பு. அந்த முதல் வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் வெறும் 15 ரன் மட்டுமே கொடுத்து 5 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்தி நியூஸிலாந்து அணியை 79 ரன்னில் ஆட்டமிழக்கச் செய்த சாதனையைப் புரிந்திருக்கிறார். இதுவரையில் மகளிர் உலகக் கோப்பை பந்தயத்தில் இந்திய வீராங்கனையின் மிகச்சிறந்த பந்துவீச்சு சாதனை இதுதான். அதேபோல, 45 பந்துகளில் 70 ரன்களை அடித்து இந்திய வெற்றிக்கு உறுதுணையாக இருந்த வேதா கிருஷ்ணமூர்த்தியும் பாராட்டுக்குரியவர்.
ராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜோத்பூரில் பிறந்து வடநாட்டில் படித்து வளர்ந்த தமிழ்ப் பெண்ணான மிதாலி ராஜின் வரவுக்குப் பிறகுதான் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணி புதிய வேகத்தைப் பெற்றது. கடந்த 18 ஆண்டுகளாக விளையாடி வரும் மிதாலி ராஜ் இந்திய மகளிர் அணியின் பல முக்கிய வெற்றிகளுக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கிறார்.
6,000 ரன்களை ஒருநாள் கிரிக்கெட் பந்தயத்தில் எட்டிப்பிடித்து சாதனை புரிந்திருக்கும் மிதாலி ராஜின் பிற சாதனைகள் ஏராளம். ஒருநாள் கிரிக்கெட் பந்தயத்தில் ஆறு சதங்கள், 49 அரை சதங்கள், 47 பந்தயங்களில் ஆட்டமிழக்காதது என்பது மட்டுமல்லாமல் மகளிர் கிரிக்கெட்டில் அறிமுகப் பந்தயத்தில் சதமடித்த ஐந்து வீராங்கனைகளில் ஒருவர் என்கிற பெருமைக்கும் உரியவர் இவர்.
இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட்டின் வளர்ச்சி மிதாலி ராஜின் வளர்ச்சியுடன் இரண்டறக் கலந்தது. 1999-இல் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணியில் மிதாலி ராஜ் விளையாட முற்பட்டபோது இந்த அளவுக்கு மகளிர் கிரிக்கெட் பிரபலமாக இருக்கவில்லை. அன்றைய மகளிர் கிரிக்கெட் அணியில் இருந்த அஞ்சும் சோப்ரா, நீது டேவிட் ஆகியோரும், அவர்களுக்கு முன்னோடியாக திகழ்ந்த பூர்ணிமா ராவ், அஞ்சு ஜெயின், டயானா எடுல்ஜி, சாந்தா ரங்கசாமி உள்ளிட்ட சிறந்த வீராங்கனைகள் பலர் இருந்தாலும்கூட, அவர்களால் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணியை சர்வதேச அளவிலும் சரி, இந்திய அளவிலும் சரி, அனைவரது கவனத்தையும் கவரும் விதத்தில் உயர்த்த முடியவில்லை. சொல்லப்போனால், இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் மிதாலி ராஜுக்காக காத்திருந்தது.
2006-இல் இங்கிலாந்துக்கு எதிராக நடந்த முதல் டெஸ்ட் பந்தயத்தில் அடைந்த வெற்றிதான் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணிக்கே திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதுவரை நாங்களும் இருக்கிறோம் என்றிருந்த இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணி, சர்வதேச அளவில் கவனத்தை ஈர்த்ததற்கு மிதாலி ராஜ் என்கிற நட்சத்திர மகளிர் கிரிக்கெட் வீராங்கனைதான் காரணம். இப்போது இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் சர்வதேச அடையாளமாகவே மாறிவிட்டிருக்கிறார் மிதாலி ராஜ். இந்திய கிரிக்கெட்டைப் பொருத்தவரை சுநீல் கவாஸ்கர், கபில்தேவ், சச்சின் டெண்டுல்கர் உள்ளிட்ட வீரர்களுக்கு எள்ளளவும் குறைவில்லாத சாதனை படைத்திருப்பவர் மிதாலி ராஜ் என்பதுதான் உண்மை.
மிதாலி ராஜின் தலைமையில் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் பல இளம்வீராங்கனைகளை அடையாளம் கண்டிருக்கிறது. இந்திய மகளிர் அணியினரின் கனவு நாயகி, குருநாதர், நம்பிக்கைக்குரியவர் எல்லாமே மிதாலி ராஜ்தான். அவர்கள் அனைவரின் ஒட்டுமொத்தக் குரலாகவும் அடையாளமாகவும் மாறிவிட்டிருக்கிறார் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டன் மிதாலி ராஜ்.
மகளிர் ஒருநாள் கிரிக்கெட் போட்டியில் அதிக ரன்கள் குவித்தவர் என்ற உலக சாதனை படைத்திருக்கும் மிதாலி ராஜுக்கும் சர்வதேச அளவில் வெற்றிகளைக் குவித்துவரும் இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணிக்கும், ஆடவர் கிரிக்கெட்டுக்கு தரப்படும் முக்கியத்துவமும் ஊடக வெளிச்சமும் தரப்படுவதில்லையே, ஏன்? ஆடவர் கிரிக்கெட்டை ஒளிபரப்புவதுபோல, பரபரப்பான வர்ணனைகளுடனும் விதவிதமான ஒலிப்பதிவு நுணுக்கங்களுடனும் தொலைக்காட்சி சேனல்கள் இதனை ஒளிபரப்புவது இல்லையே ஏன்?
டென்னிஸிலும், பாட்மிண்டனிலும், ஜிம்னாஸ்டிக்கிலும் தனிநபர் பிரிவில் சாதனை படைக்கும் வீராங்கனைகளுக்கு தரப்படும் முக்கியத்துவம்கூட சர்வதேச சாதனை படைத்துக்கொண்டிருக்கும் மிதாலி ராஜ் தலைமையிலான இந்திய மகளிர் கிரிக்கெட் அணியினருக்கு கிடைப்பதில்லையே. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் காணப்படும் ஆணாதிக்கம்தான் மகளிர் கிரிக்கெட்டுக்கு புரவலர்கள் (ஸ்பான்சர்) அதிகமாக கிடைக்காமல் இருக்க காரணம் என்று தோன்றுகிறது. மிதாலி ராஜின் தலைமையில் உலகக் கோப்பை வெற்றி அமைந்தால், ஒருவேளை அந்த மனத்தடை உடையக்கூடும். எதிர்பார்ப்போம்!

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/18/மிதாலி-ராஜ்-என்கிற-சூப்பர்-ஸ்டார்-2739119.html
2738458 தலையங்கம் சமூக அநீதி! ஆசிரியர் Monday, July 17, 2017 02:05 AM +0530 தமிழக அரசு கடந்த ஜூன் 22-ஆம் தேதி அறிவித்திருந்த சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் படித்த மாணவர்களுக்கான 85% மருத்துவக் கல்விக்கான ஒதுக்கீட்டை, சென்னை உயர்நீதிமன்றம் ரத்து செய்து உத்தரவிட்டிருக்கிறது. இது, மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரிய பாடத்திட்டத்தின்கீழ் படித்த மாணவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி என்று தெரிவித்திருக்கிறது அந்த உத்தரவு.
சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் படித்த மாணவர்கள், மருத்துவத் தகுதித் தேர்வு (நீட்) எழுதித் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாலும்கூட, அவர்களில் வெறும் 5% பேர் மட்டுமே இந்த ஆண்டு மருத்துவப் படிப்பில் இடம்பெற முடியும் என்கிற நிலைமையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு. இந்தத் தீர்ப்பால் தமிழக அரசு ஒதுக்கீட்டின் கீழ் உள்ள மருத்துவ இடங்கள், ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட சி.பி.எஸ்.இ. மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கக்கூடும்.
தமிழகத்திலுள்ள அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகள் 22. இதில் 2,900 இடங்கள் உள்ளன. இவற்றில் 434 இடங்கள் அகில இந்திய ஒதுக்கீட்டுக்கு அளிக்கப்படும். மீதமுள்ள 2,466 இடங்களில் 2,094 இடங்கள், சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தில் படித்து "நீட்' தேர்வெழுதி தேர்ச்சி பெற்ற மாணவர்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல, தமிழகத்தில் 10 தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகள் உள்ளன. அவற்றிலுள்ள 1,300 இடங்களில், 664 இடங்கள், சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தில் படித்து "நீட்' தேர்வு எழுதி தேர்ச்சி பெற்ற மாணவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த ஒதுக்கீட்டை ரத்து செய்து உத்தரவிட்டிருக்கிறது உயர்நீதிமன்றம்.
சமச்சீர் கல்வி அல்லது பல்வேறு மாநிலக் கல்வித் திட்டங்களில் படித்துத் தேறிய மாணவர்கள் இந்திய அரசுப் பணித் தேர்வில், சி.பி.எஸ்.இ. மாணவர்களுடன் போட்டியிட்டு வெற்றியும் பெறுகிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. அதனால், மருத்துவக் கல்லூரிக்குத் தகுதித் தேர்வு இருப்பது குறித்து யாருக்குமே மாற்றுக் கருத்து இல்லை. அந்தத் தேர்வு இந்திய அரசுப் பணி (ஐ.ஏ.எஸ்.) போன்று பொதுவான தேர்வாக அமைய வேண்டுமே தவிர, சி.பி.எஸ்.இ. என்கிற பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையில், அந்த அமைப்பால் நடத்தப்படுவதுதான் ஏற்புடையதாக இல்லை.
இரண்டாவதாக, தனியார் பள்ளிகள்தான் சி.பி.எஸ்.இ. திட்டத்தின் கீழ் இயங்குகின்றன. பல லட்சம் ரூபாய் நன்கொடையும், அதிகமான கல்விக் கட்டணமும் செலுத்தி இந்தத் திட்டத்தில் மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள் என்றால், அவர்கள் நிச்சயமாக வசதியான சமூக அந்தஸ்தும், கல்விப் பின்னணியும் உள்ள பெற்றோர்களை உடையவர்கள் என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. இவர்களுடன், பின்தங்கிய மாவட்டங்களிலுள்ள குக்கிராமங்களைச் சேர்ந்த அரசுப் பள்ளியில் படித்து அதிக மதிப்பெண்ணுடன் தேர்வு பெற்ற விவசாயியின் மகனை போட்டியிடச் சொல்வது என்ன நியாயம்?
அரசுப் பள்ளிகளில் படித்து, அதிக மதிப்பெண் பெற்று, சமுதாயத்தின் மேல் தட்டுக்கு முன்னேறும் எல்லா வாய்ப்பும் இருந்தும், அந்த மாணவர்களின் வாய்ப்பு, வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்து தனியார் பள்ளியில் நன்கொடையும், கல்விக் கட்டணமும் வாரி வழங்கிப் படித்துத் தேறிய ஒருவரால் தட்டிப் பறிக்கப்படுகிறது என்பது மிகப்பெரிய சமூக அநீதி அல்லவா?
தனியார் பள்ளிகளில், மாற்றுக் கல்வித் திட்டத்தில் படிக்கும் மாணவர்கள், தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியில் சேராமல், அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் எந்தவித நன்கொடையும் இல்லாமல் குறைந்த கட்டணத்தில் மருத்துவம் படிப்பதும், அப்பாவி ஏழை கிராமப்புற மாணவர்கள் நன்றாகப் படிப்பவராக இருந்தும், அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு மறுக்கப்படுவதும்தான் இந்தத் தீர்ப்பினால் ஏற்படப்போகும் விளைவு.
மாநில அரசிடம் இருக்கும் நிதி ஆதாரத்தை வைத்துக்கொண்டு, அனைவருக்கும் கல்வி என்கிற முழக்கத்தோடு பட்டி தொட்டியெல்லாம் பள்ளிக்கூடங்களை ஏற்படுத்தி, மிகப்பெரிய சமுதாயப் புரட்சிக்கு வழிகோலி இருப்பது அரசுப் பள்ளிக்கூடங்கள்தானே தவிர, தனியார் பள்ளிகள் அல்ல.
"இடஒதுக்கீடு' என்று சொல்லும்போதே, ஏதோ தரமற்ற மாணவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கப்படுகிறது என்கிற தவறான கண்ணோட்டம் பலருக்கும் இருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு எஸ்.சி., எஸ்.டி. ஒதுக்கீட்டுக்கான குறைந்தபட்ச மதிப்பெண் (கட்ஆப்) 200-க்கு 191.5 என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அதாவது 191 மதிப்பெண் பெற்றவர்கள்கூட இடஒதுக்கீட்டின்மூலம் பயன் பெற்றுவிடவில்லை என்பதும் ஒதுக்கீட்டில் படித்துத் தேறும் மருத்துவ மாணவர்கள் எந்தவிதத்திலும் தரம் குறைந்தவர்கள் அல்ல என்பதும் பலருக்கும் புரியவில்லை.
மாநில அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கல்வியை பொதுப்பிரிவில் இணைத்தது மிகப்பெரிய அரசியல் மோசடி. மாநில அரசு மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் மருத்துவக் கல்லூரிகளை மக்களின் வரிப்பணத்தில் நிறுவுவது வேற்று மாநிலத்தவரும், வசதிபடைத்தவர்களும் பயனடைவதற்கா அல்லது அரசுப் பள்ளிகளில் படித்து அதிக மதிப்பெண் பெற்றுத் தேறும், கிராமப்புற மாணவர்களுக்காகவா என்கிற வாதத்தை நீதிமன்றத்தில் வலுவாக எழுப்பாமல் விட்டுவிட்டார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.
தீர்ப்புக்காக அரசைக் குற்றம்கூறி அரசியல் ஆதாயம் தேடாமல், அனைத்துக் கட்சிகளும் அரசுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்து உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் திருத்தமுடியாமல் போனால், எல்லா அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளையும், அரசுப் பள்ளிகளையும் தனியாருக்கு தாரை வார்த்துவிடுவதுதான் நல்லது. "கடையனுக்கும் கடைத்தேற்றம்' இல்லையென்றால், ஜனநாயகமும் அரசியல் சட்டமும்தான் எதற்கு?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2017/jul/17/சமூக-அநீதி-2738458.html
2737539 தலையங்கம் சிறைச்சாலைக்குள்ளே... ஆசிரியர் Saturday, July 15, 2017 02:14 AM +0530 சிறைச்சாலை சீர்திருத்தம் குறித்துக் கடந்த அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாகப் பலமுறை பலராலும் கோரிக்கைகள் எழுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனாலும்கூட இந்தியச் சிறைச்சாலைகளின் நிலைமையில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடவில்லை என்பதும், கைதிகள் மனிதாபிமானத்துடனும் மனித உரிமைகள் மீறப்படாமலும் நடத்தப்படவில்லை என்பதும் வேதனையளிக்கும் நடைமுறை உண்மை.
வெகுஜன நீதிக்கும், பழிவாங்கும் உணர்வுக்கும் இடையே இருப்பது ஒரு மெல்லியக் கோடு மட்டுமே. குற்றவாளி என்று ஒருவர் தண்டிக்கப்படுவது அவரது அன்றாட நடைமுறை சுதந்திரத்தைக் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குப் பறிக்கப்படுவது என்பதுதானே தவிர, அவரை உடல் ரீதியாகவும், மனரீதியாகவும், உணர்வு ரீதியாகவும் காயப்படுத்துவதாகவோ, துன்புறுத்துவதாகவோ இருப்பது அல்ல.
30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிகார் மாநிலம் பாகல்பூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த கைதிகளின் கண்கள் குருடாக்கப்பட்ட கொடூரம் சிறைச்சாலைகளில் எந்த அளவுக்கு மனித உரிமை மீறல்கள் அங்கே நடத்தப்படுகின்றன என்பதை உலகுக்கு வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டியது. சிறைச்சாலைகளே குற்றங்களின் ஊற்றுக்கண்ணாக மாறுவதும், கைதிகளாக இருக்கும் தாதாக்களின் கட்டுப்பாட்டில் மாறுவதற்கும் சிறை அதிகாரிகளும் துணைபோகிறார்கள் என்பது பல சிறைச்சாலைகளின் நடைமுறை நிஜங்கள்.
மும்பையிலுள்ள பைகுல்லா மகளிர் சிறைச்சாலையில் கடந்த ஜூன் 23-ஆம் தேதி ஆயுள் கைதி ஒருவர் கொடூரமாகக் கொலை செய்யப்பட்ட நிகழ்வு இந்திய சிறைச்சாலைகளின் உண்மையான சொரூபத்தை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டியிருக்கிறது. இந்தச் சம்பவம் எந்த அளவுக்கு சிறைச்சாலைக் கைதிகள் சிறை அதிகாரிகளின் அராஜகப் போக்கால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும் சிறைச்சாலைகளுக்குள்ளே காணப்படும் வன்முறையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
மஞ்சுளா ஷெட்டி என்பவர் கொலைக்குற்றத்திற்காக ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர். தனது நன்னடத்தையால் இவர் சிறைக் காப்பாளராக (வார்டன்) சிறப்புச் சலுகை அளிக்கப்பட்டவர். மகாராஷ்டிரா மாநிலம் புணேவிலுள்ள ஏர்வாடா மத்திய சிறையிலிருந்து இவர் சில மாதங்களுக்கு முன்னால் பைகுல்லா மகளிர் சிறைச்சாலைக்கு மாற்றப்பட்டார்.
இவரது கண்ணியமான அணுகுமுறையும், கைதிகளிடம் பரிவுடனும் அதேநேரத்தில் கண்டிப்புடனும் நடந்துகொண்ட விதமும் அந்தச் சிறைச்சாலையில் இருந்த பெண் கைதிகள் மத்தியில் இவர் மீது மதிப்பையும் மரியாதையும் ஏற்படுத்தியது. கைதிகளுக்குத் தரப்படும் உணவின் அளவு குறைவதையும், பதார்த்தங்கள் இல்லாமல் இருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டி மஞ்சுளா ஷெட்டி தனது ஆட்சேபத்தைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்த முற்பட்டிருக்கிறார். இது ஏனைய சிறை அதிகாரிகளுக்கு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அதன் விளைவுதான் மஞ்சுளா ஷெட்டி மீது சிறைக்காவலர்கள் நடத்திய கொடூரமான தாக்குதல்.
சம்பவத்தின்போது அங்கே இருந்த கைதிகள் காவல்துறையிடம் அளித்திருக்கும் வாக்குமூலத்தின்படி, கைதிகளுக்குக் காலையில் வழங்கப்படும் உணவு குறைவாக இருப்பது குறித்து மஞ்சுளா ஷெட்டி கேள்வி எழுப்பியதால் ஆத்திரப்பட்ட சிறைக் காவலர்கள் சிலர் அவரைத் தாக்கியிருப்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. கூர்மையான கம்பிகளாலும் கரண்டி உள்ளிட்டவையாலும் சிறைக் காவலர்கள் வெறித்தனமாக அவரைக் காயப்படுத்தியது தெரியவந்திருக்கிறது.
மஞ்சுளா ஷெட்டிக்குக் கைதிகள் மத்தியில் இருந்த மரியாதையும் அன்பும் அந்தக் கைதிகளைக் கோபத்தில் பொங்கி எழச்செய்திருக்கிறது. அதற்குப் பிறகு சிறைக்காவலர்களுக்கும் கைதிகளுக்குமிடையே மிகப்பெரிய மோதல் உருவாகிப் பல கைதிகளும் சிறைக்காவலர்களும் படுகாயம் அடைந்திருக்கிறார்கள். நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு சிறை அதிகாரிகள் பெரும்பாடு பட்டிருக்கிறார்கள்.
சிறைச்சாலைக்குள் கலவரச் சூழல் ஏற்பட்டதற்கு பைகுல்லா மகளிர் சிறையில் காணப்பட்ட அடிப்படை வசதிகள்கூட இல்லாத சூழலும், காவலர்களுக்கும் கைதிகளுக்குமிடையே நீருபூத்த நெருப்பாக இருந்தவந்த வெறுப்பும்தான் காரணம். காவல்துறையினர் ஆறு சிற