Dinamani - தலையங்கம் - http://www.dinamani.com/editorial/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3037679 தலையங்கம் பெயர் மாற்ற அரசியல்! ஆசிரியர் Tuesday, November 13, 2018 03:00 AM +0530 "தீபாவளியன்று ஓர் அறிவிப்பு காத்திருக்கிறது' என்று உத்தரப் பிரதேச முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் அறிவித்தபோது எல்லோரும் அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டும் பணி தொடங்கப்போவதாக அவர் அறிவிப்பார் என்று எதிர்பார்த்தனர். அயோத்தி இருக்கும் பைசாபாத் மாவட்டத்திற்கு அயோத்தி மாவட்டம் என்று பெயர் மாற்றம் செய்யும் அறிவிப்புதான் அவர் உத்தரப் பிரதேச மக்களுக்கு வழங்கிய தீபாவளிப் பரிசு.
 2017-இல் உத்தரப் பிரதேசத்தில் நான்கில் மூன்று பங்கு பெரும்பான்மையுடன் பாஜக ஆட்சியைப் பிடித்தவுடன் சர்வ நிச்சயமாக அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்படும் என்று பாஜக ஆதரவாளர்கள் கருதினார்கள். அடுத்த சில மாதங்களில் மக்களவைக்கு தேர்தல் வரும் நிலையில், தனது வாக்கு வங்கியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் பாஜகவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வராமல் அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டிவிட முடியாது என்கிற தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் பாஜக, இதுபோன்ற அறிவிப்புகளின் மூலம் தனது ஆதரவாளர்களை சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியாகத்தான் முதல்வரின் அறிவிப்பைப் பார்க்க முடிகிறது.
 ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு திடீரென்று ஒரு நாள், ரயில்வே சந்திப்பான முகல்சராயை பெயர் மாற்றம் செய்வதாக அறிவித்தார். 1968-இல் ஜனசங்கத் தலைவரும், ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின் குறிப்பிடத்தக்க முன்னோடிகளில் ஒருவருமான தீன்தயாள் உபாத்யாய, முகல்சராய் ரயில் நிலையத்தில்தான் மர்மமான முறையில் மரணமடைந்தார். அவரது மரணம் குறித்த மர்மம் இன்று வரை அறியப்படவில்லை. தீன்தயாள் உபாத்யாய மரணமடைந்த இடம் என்பதை நினைவூட்டும் வகையில் முகல்சராய் ரயில்நிலையத்துக்கு அவரது பெயரை சூட்டுவதாக முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் அறிவித்தார்.
 சில வாரங்களுக்கு முன்பு உத்தரப் பிரதேச அமைச்சரவை அலாகாபாத் நகரை பிரயாக்ராஜ் என்று மாற்றும் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. 1575-இல் முகலாய சக்கரவர்த்தி அக்பர், "கடவுள்களின் இருப்பிடம்' என்கிற பொருளில், பிரயாக் என்று பரவலாக அழைக்கப்பட்ட கங்கையும் யமுனையும் சரஸ்வதியும் சங்கமிக்கும் இடத்திற்கு, இல்லாஹாபாத் என்று பெயர் சூட்டினார். உருது மொழி இல்லாஹாபாத் ஆங்கிலேயர்களால் அலாகாபாத் என்று மாற்றப்பட்டது. கடந்த நான்கு நூற்றாண்டுகளாக மக்கள் மத்தியில் பதிந்துவிட்ட அலாகாபாத் என்கிற பெயரை இப்போது பிரயாக்ராஜ் என்று மாற்றியிருப்பதன் மூலம், பெரிய களங்கம் அகற்றப்பட்டுவிட்டதாக முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தும், அவரது அமைச்சரவை சகாக்களும் நினைக்கிறார்கள்.
 உத்தரப் பிரதேச முதல்வரின் அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, குஜராத் துணை முதல்வர் நிதின் படேல் ஆமதாபாத் நகரை கர்ணாவதி என்று அழைக்கும் கோரிக்கையை மாநில அரசு பரிசீலிக்கத் தயாராக இருப்பதாக அறிவித்திருக்கிறார். ஏற்கெனவே புது தில்லியில் பல சாலைகளின் முகலாயர் காலத்துப் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. பிரிட்டிஷ் காலத்துப் பிரமுகர்களின் பெயர்களும் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இதுபோல பெயர் மாற்றம் செய்யப்படுவது இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகளாவிய அளவிலும் புதிதொன்றுமல்ல. என்றாலும்கூட, இந்தியாவில் மேற்கொள்ளப்படும் பெயர் மாற்ற முயற்சிகள் முகம் சுழிக்க வைக்கின்றன.
 இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, இந்தியர்களை அவமானப்படுத்திய, கொடுமைப்படுத்திய பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டிருந்த நகரங்களும், தெருக்களும், கட்டடங்களும் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டன. அதற்குப் பின்னால் வரலாற்று ரீதியான பெரிய பின்னணியோ, சமூக அளவிலான எதிர்ப்போ, பாதிப்போ இருக்கவில்லை.
 அதேபோல, மதராஸ் சென்னையாகவும், பாம்பே மும்பையாகவும், கல்கத்தா கொல்கத்தாவாகவும், பெங்களூர் பெங்களூருவாகவும் மாற்றப்பட்டபோது, அந்தப் பெயர் மாற்றம் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அதற்குக் காரணம் அந்த நகரங்களின் இயல்பான பெயர்களை ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் வசதிக்காக மாற்றியமைத்தனர் என்பதால் அவற்றின் பழைமையான பெயர்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டன என்பதுதான்.
 கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் இந்தியாவில் 25 நகரங்களும், கிராமங்களும் மத்திய அரசின் ஒப்புதலுடன் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஊர்களுக்குப் பெயர் மாற்றம் செய்வது என்பதன் பின்னணியில் சில வழிமுறைகள் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு மத்திய அமைச்சரவையும், பல துறைகளும் ஒப்புதல் வழங்க வேண்டும்.
 முதலில், ரயில்வே அமைச்சகமும், தபால் துறையும், இந்திய நில அளவைத் துறையும், தடையில்லாச் சான்றிதழ் வழங்கி அதை மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மாற்றப்படும் பெயரில் வேறு எந்த ஊரும் ஆவணத்தில் இல்லை என்று உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பிறகுதான் உள்துறை அமைச்சகம் அனுமதி வழங்கும். அதேபோல, மாநிலத்தின் பெயரை மாற்றுவதற்கு அரசமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.
 பெயர் மாற்றத்தின் மூலம் வாக்கு வங்கியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று உத்தரப் பிரதேச முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தும், அவரைப் போலவே ஏனைய பல அரசியல்வாதிகளும் கருதுகிறார்கள். இவையெல்லாம் மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப உதவுமே தவிர, அடிப்படைப் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வாகாது என்பதை அரசியல்வாதிகளும் வாக்காளர்களும் புரிந்துகொண்டால் நல்லது.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/13/பெயர்-மாற்ற-அரசியல்-3037679.html
3036805 தலையங்கம் ரகுராம் ராஜனின் எச்சரிக்கை! ஆசிரியர் Monday, November 12, 2018 03:00 AM +0530 அமெரிக்காவின் பெர்க்லே நகரிலுள்ள கலிஃபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் இந்தியாவின் எதிர்காலம் என்கிற தலைப்பில் கருத்தரங்கம் ஒன்று நடைபெற்றது. அதில் கலந்துகொண்டு பேசிய ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னாள் ஆளுநர் ரகுராம் ராஜன், இந்தியப் பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும் மூன்று மிகப் பெரிய சிக்கல்களை பட்டியலிட்டிருக்கிறார். பொருளாதாரப் பிரச்னைகளில் அவரது கணிப்பு இதுவரை சரியாக இருந்திருக்கிறது என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 கட்டுமானத் துறை உள்பட இந்தியாவின் கட்டமைப்பு வசதிகளை சீரமைப்பது, மின் உற்பத்தித் துறையை முறைப்படுத்தி மின்சாரம் சேதாரமின்றி முறையாக மக்களுக்குச் சென்று அடைவதை உறுதிப்படுத்துவது, வங்கித் துறையின் வாராக்கடன் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண்பது ஆகிய மூன்று காரணிகள் அவரால் அடையாளம் காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த வளர்ச்சி தேவையான அளவு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதற்கு போதுமானதாக இல்லை என்பதையும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் தற்போது பின்னடைவு ஏற்பட்டிருப்பதற்கு பண மதிப்பிழப்பு மற்றும் சரக்கு சேவை வரி விதிப்பு ஆகிய இரண்டு நடவடிக்கைகளும் முக்கிய காரணிகள் என்றும் ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னாள் ஆளுநர் ரகுராம் ராஜன் தெரிவித்திருக்கிறார்.
 ரொக்கமாகப் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கணக்கில் வராத கருப்புப் பணத்தை ஒழிப்பது என்பதுதான், அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளை செல்லாததாக்கும் முடிவுக்கு முக்கியமான காரணமாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரதமரால் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஜம்மு - காஷ்மீரிலும், நக்ஸல் பாதிப்புள்ள பகுதிகளிலும் தீவிரவாதச் செயல்கள் அதிகரித்திருப்பதற்கு கருப்புப் பணம்தான் காரணம் என்கிற அரசின் வாதம் பொய்யாகியிருக்கிறது. அதேபோல, பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை ரொக்கப் பரிமாற்றத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, ரொக்கமில்லா பரிமாற்றத்துக்கு வழிகோலும் என்கிற வாதமும் நடைமுறைச் சாத்தியமல்ல என்பது கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் நிரூபணமாகியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்குப் பிறகும்கூட தேர்தலில் வாக்குக்குப் பணம் கொடுப்பது தொடர்கிறது என்பதிலிருந்து அரசின் நோக்கங்களான கருப்புப் பண ஒழிப்பு, ரொக்கமில்லா பரிமாற்றம் ஆகியவை ஈடேறவில்லை என்பது உறுதிப்படுகின்றன.
 நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு 2014-இல் ஆட்சிக்கு வந்தபோது, முந்தைய மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் பல்வேறு பிரச்னைகளை சுமக்க வேண்டி வந்தது. ஆனால், அந்தப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதிலிருந்து நரேந்திர மோடி அரசின் கவனத்தை பண மதிப்பிழப்பு முடிவு திசை திருப்பியது என்பதுதான் உண்மை. எதையோ பெரியதாக சாதித்துவிட முடியும் என்று நினைத்து மோடி அரசால் எடுக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கும் முடிவு, தேவையில்லாத புதிய பிரச்னைகளை அரசுக்கு உருவாக்கி அதன் செயல்பாட்டை முடக்கியதுதான் கண்ட பலன்.
 மிக அதிகமான விலைவாசி ஏற்றம், நாணய மதிப்புக் குறைவு ஆகியவற்றை பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும்போது மட்டுமே, ரூபாயின் மதிப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்வதற்கும், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை ஏற்படுத்துவதற்கும் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படுவது வழக்கம். 2012-13-இல் 5.4%-ஆகவும், 2013-14-இல் 6.1%-ஆகவும் இருந்த இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி, நரேந்திர மோடி அரசு பதவிக்கு வந்த பிறகு 2014-15-இல் 7.2%-ஆகவும், 2015-16-இல் 8.1%-ஆகவும் வளரத் தொடங்கியது. பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்கு ஒரு மாதம் முன்னால் அக்டோபர் 2016-இல் வருடாந்திர விலைவாசி உயர்வு வெறும் 4.2%-ஆக இருந்தது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் ஒட்டுமொத்த இந்தியப் பொருளாதாரத்தையும் தடம் புரள வைத்தது அரசின் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை.
 கடந்த மார்ச் 2017-இல் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையை சாதனையாக முன்வைத்து பாஜக உத்தரப் பிரதேச சட்டப்பேரவைத் தேர்தலை எதிர்கொண்டு வரலாறு காணாத விதத்தில் நான்கில் மூன்று பங்கு பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்றது. இப்போது பாஜக ஆட்சியிலிருக்கும் ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் மாநிலங்களில் நடைபெறும் சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தல்களில் அதே பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸின் ஆயுதமாக மாறியிருக்கிறது. பாஜக அது குறித்து பேசுவதற்குப் பதிலாக பாகிஸ்தான் எல்லையில் நடத்திய துல்லியத்தாக்குதல்கள் குறித்து மட்டுமே பெருமைப்பட்டுக்கொள்வதிலிருந்து, அந்த நடவடிக்கை எந்த அளவுக்கு அரசுக்குக் "கை கொடுத்திருக்கிறது' என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
 இந்தியாவில் வேலையில்லாதவர்கள் விகிதம் கடந்த ஆகஸ்ட் மாதத்தில் 6.9%. இது கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அதிகமான அளவு. ரொக்க பரிமாற்றம் சார்ந்த கிராமப்புற விவசாயிகளும், சிறு தொழில் முனைவோரும் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையால் பாதிக்கப்பட்டதன் விளைவுதான், இப்போது காணப்படும் வேலைவாய்ப்பின்மைக்கு காரணம் என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
 நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி, கருப்புப் பணம், ரொக்கமில்லாப் பொருளாதாரம் ஆகியவற்றை எல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையால் நேரடி வரி வசூல் அதிகரித்திருப்பது குறித்துப் பேச வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. சரியான நேரத்தில் சரியான எச்சரிக்கையும் வழிகாட்டுதலும் ரகுராம் ராஜனால் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. நல்ல பொருளாதார, நிதி நிர்வாக ஆலோசகர்கள் இல்லாததன் விளைவை நரேந்திர மோடி அரசு சந்திக்கிறதோ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/12/ரகுராம்-ராஜனின்-எச்சரிக்கை-3036805.html
3035717 தலையங்கம் இது ஒரு தொடர்கதை... ஆசிரியர் Saturday, November 10, 2018 02:40 AM +0530 கடந்த வாரம் இந்தியாவைப் பொருத்தவரை கானுயிர் ஆர்வலர்களுக்கு துக்க வாரம் என்றுதான் நாம் கூறவேண்டும். மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் யவத்மால் மாவட்டத்தில் அவ்னி என்கிற பெண் புலி கடந்த வெள்ளிக்கிழமை சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது. இரண்டு குட்டிகளுக்குத் தாயான ஆறு வயது அவ்னியை சுட்டுக்கொல்ல மகாராஷ்டிர மாநில வனத்துறை அமைச்சர் சுதீர் முனகன்டீவார் அனுமதி அளித்தது சர்வதேச அளவில் சர்ச்சையாகி இருக்கிறது. கானுயிர் ஆர்வலர்கள் அமைச்சரின் செயலுக்குக் கடும் கண்டனம் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்னியின் மரணம் குறித்து மகாராஷ்டிர முதல்வர் விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறார் என்பதிலிருந்து பிரச்னை எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கிறது என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ளலாம்.
 அவ்னி கொல்லப்பட்டதற்காகக் கண்டனக் குரல்கள் ஒருபுறம் எழும்போது, யவத்மால் பகுதி மக்கள் பெரும் பீதியிலிருந்து தங்களது உயிர் காப்பாற்றப்பட்டதை எண்ணி அந்தச் சம்பவத்தைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். அந்தப் புலி இதுவரை 13 பேரின் உயிரைக் குடித்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகவே யவத்மால் பகுதி மக்கள் அவ்னி குறித்த அச்சத்தில் வாழ்ந்து வந்தனர். புலி மட்டுமல்ல, எந்த ஒரு மிருகமும் மனித ரத்தத்தை ஒரு முறை சுவைத்துவிட்டால், பிறகு அது மனிதனை மட்டுமே தனது இரையாகத் தேடும் என்பதுதான் உண்மை. மனித ரத்தத்தில் காணப்படும் உப்பின் சுவைதான் அதற்குக் காரணம்.
 கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் முதல் அவ்னியின் கொலை வெறியாட்டம் அந்தப் பகுதியில் தொடர்ந்தது. கடந்த மூன்று மாதமாகவே மோப்ப நாய்கள், யானைகள், ஆளில்லா விமானங்கள் என்று அவ்னியை அடையாளம் காண பல்வேறு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. மனித வெறி பிடித்த அவ்னியை மகாராஷ்டிர வனத்துறையால் கொல்ல முடியாததால், ஹைதராபாதிலிருந்து வேட்டைக்காரர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள்தான் அவ்னியை சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறார்கள்.
 யவத்மாலில் மட்டுமல்ல, இதே போன்ற சம்பவம் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை உத்தரப் பிரதேசத்திலும் நடந்தது. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் துத்வா என்கிற கிராமத்துக்குள் நுழைந்த புலி ஒன்றை ஊர் மக்கள் அடித்துக் கொன்றிருக்கிறார்கள். புலிகள் மட்டுமல்ல, ஏனைய பல விலங்குகளும் ஊருக்குள் நுழைவதும் , மனிதர்களைத் தாக்குவதும், மனிதர்களால் அவை கொல்லப்படுவதும் வழக்கமாகியிருக்கிறது. இந்தியாவில் எங்கெல்லாம் வனப்பகுதிகள் இருக்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் மனிதர்களுக்கும் மிருகங்களுக்கும் இடையே நடைபெறும் மோதல்கள் அதிகரித்து வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.
 "வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் 1972', அழிவை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்த பல உயிரினங்களுக்குப் பாதுகாப்பு நல்கியது. அதன் விளைவாக 2006-இல் 1,400-ஆக இருந்த புலிகளின் எண்ணிக்கை 2016-இல் 2,000-ஆக அதிகரித்தது. இதேபோல ஏனைய விலங்கினங்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில் அதன் விளைவாக மனிதர்களுக்கும் மிருகங்களுக்கும் இடையேயான மோதல்களும் அதிகரித்திருக்கின்றன.
 தமிழகத்திலேயே கூட தேனி, கோவை, நீலகிரி மாவட்டங்களில் யானைகள் கிராமங்களில் நுழைவதும், அளவுக்கதிகமாக மயில்களின் இனப்பெருக்கம் ஏற்பட்டிருப்பதால் பயிர் நாசம் ஏற்படுவதும், வழக்கமாகி இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் காரணம், கானுயிர்களின் உறைவிடங்கள் மனிதர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதும், வளர்ச்சிப் பணிகளால் ஊடுருவப்படுவதும்தான் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
 பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளின் பரப்பளவு பல்லுயிர் பெருக்கத்துக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறதா என்பது குறித்து முறையான ஆய்வுகள் செய்யப்படவில்லை. இந்திய வனப்பகுதி ஆய்வு, ரப்பர், தேயிலை உள்ளிட்ட தோட்டங்களையும் சேர்த்துப் பசுமையாக இருக்கும் இடங்களை எல்லாம் வனப்பகுதியாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால், உண்மையான வனப்பகுதி இதுபோன்ற தோட்டங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பதால் வனவிலங்குகளுக்கும், மனிதக் குடியிருப்புகளுக்கும் இடையே அதிக இடைவெளி இல்லாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. வன விலங்குகள் சுதந்திரமாக வளைய வரவும், தங்களது இரையைத் தேடிக் கொள்ளவும், இடையூறில்லாமல் இருந்த நிலை மாறி, இப்போது தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக அவை காடுகளை விட்டு குடியிருப்புப் பகுதிகளில் நுழைய வேண்டிய நிர்பந்தத்தை நாம் ஏற்படுத்தி இருக்கிறோம்.
 அஸ்ஸாமின் பல பகுதிகளில் காண்டாமிருகங்களும், பிகார், வடகிழக்கு இந்தியா, ஒடிஸா, மகாராஷ்டிரம், தமிழகம் ஆகிய மாநிலங்களில் யானைகளும், உத்தரகண்ட், ஹிமாசலப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரம், ஹரியாணா மாநிலங்களில் சிறுத்தைகளும் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் நுழைந்து விடுவதால், மக்கள் பீதியில் ஆழ்கிறார்கள். ஆனால், அவை குடியிருப்புப் பகுதிகளில் நுழைவதற்குத் தாங்கள்தான் காரணம் என்பதை யாருமே உணரவோ, ஏற்றுக்கொள்ளவோ தயாராக இல்லை என்பதுதான் பிரச்னையே.
 2022-இல் புலிகளின் எண்ணிக்கையை இரட்டிப்பாக்க வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயித்துவிட்டு, புலிகளின் வாழ்வாதாரமான கானகங்களை ஆக்கிரமிப்பதும், அவற்றின் வழியாக சாலைகள் அமைப்பதும், வளர்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொள்வதும் நமது திட்டமிடலில் காணப்படும் மிகப்பெரிய முரண். இந்த முரண் அகற்றப்படாத வரையில் வன விலங்குகள் கொல்லப்படுவதும், விலங்குகளால் மனிதர்கள் கொல்லப்படுவதும் தொடரவே செய்யும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/10/இது-ஒரு-தொடர்கதை-3035717.html
3035136 தலையங்கம் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க வரவு! ஆசிரியர் Friday, November 9, 2018 04:17 AM +0530 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தின் மூலம் இந்தியா இப்போது வல்லரசு நாடுகளான அமெரிக்கா, ரஷியா, சீனா, பிரான்ஸ், பிரிட்டன் ஆகியவற்றுக்கு நிகராக அணுசக்தியில் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் வைத்திருக்கும் நாடுகளில் ஒன்றாக வலிமை பெற்றிருக்கிறது. இது முழுக்க முழுக்க இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும் அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல் என்பதுதான் அணுசக்தியில் இயங்கும் ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் சிறப்பு. மொத்தம் 6,000 டன் எடை கொண்ட ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் யுரேனியத்தை எரிபொருளாகக் கொண்டு இயங்குகிறது. இந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பலில் மொத்தம் 4 ஏவுதளங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றின் மூலம் 12 சிறிய ரக ஏவுகணைகளையோ அல்லது 750 கி.மீ. தொலைவு சென்று தாக்கும் நான்கு பெரிய ரக ஏவுகணைகளையோ செலுத்த முடியும்.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தைத் தொடர்ந்து இரண்டாவது அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பலும் உருவாக்கப்படுகிறது. ஐஎன்எஸ் அரிஹட் என்கிற இரண்டாவது அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல் இப்போது சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் இந்திய கடற்படையில் ஐஎன்எஸ் அரிஹட்டும் இணையும் இந்தியா இதுபோன்ற மேலும் மூன்று அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை உருவாக்கும் திட்டத்தில் இருக்கிறது. அவற்றில் இரண்டு ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தையும், ஐஎன்எஸ் அரிஹட்டையும் விட அளவில் பெரியதாகவும், இவற்றைவிட அதிக தொலைவு சென்று தாக்கும் ஏவுகணைகளை இயக்கும் வல்லமை படைத்தவையாகவும் இருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் என்கிற மேம்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்ப நீர்மூழ்கிக் கப்பல் திட்டம், இன்று நேற்று அல்ல 1970-லேயே அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசால் திட்டமிடப்பட்டது. இந்தியாவின் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சித் துறை, அணுசக்தியால் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை உருவாக்குவதில் பல்வேறு பிரச்னைகளை எதிர்கொண்டது. அதில் முக்கியமானது, சிறிய அளவிலான அணுஉலைகளை உருவாக்கி அவற்றை நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களில் பொருத்துவது.
 இந்தியாவின் இந்த முயற்சிக்கு அன்றைய சோவியத் யூனியனிடமிருந்து தொழில்நுட்ப உதவி பெறப்பட்டது என்றாலும்கூட, முழுமையான தொழில்நுட்பம் பகிரப்படவில்லை. 1988-லும், 2012-லும்கூட ரஷியா இந்தியாவுக்கு அணுசக்தியில் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை ஒப்பந்த அடிப்படையில் வழங்க முற்பட்டதே தவிர, முழுமையான தொழில்நுட்பத்தை பகிரவில்லை. ரஷியா ஒப்பந்த அடிப்படையில் தந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களின் செயல்பாடுகளை அடிப்படையாக வைத்து இந்திய விஞ்ஞானிகள் நமக்கான தொழில்நுட்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டதற்கு அவர்களை இந்த வேளையில் இந்திய தேசம் பாராட்டக் கடமைப் பட்டிருக்கிறது.
 பொக்ரான் 2 அணுகுண்டு சோதனைக்குப் பிறகு 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில் இப்போது முழுக்க முழுக்க இந்திய தொழில்நுட்பத்துடன் சோதனை நடத்தப்பட்டு, ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் தனது முதல் பாதுகாப்பு ஓட்டத்தை ஏவுகணைகளுடன் நடத்தி முடித்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு மாதங்களாக இந்து மகா சமுத்திரத்திலும் இந்தியாவுக்குக் கிழக்கிலும் ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் சோதனை ஓட்டம் நடத்தியபோது உலகின் புலனாய்வு அமைப்புகள் எவற்றாலும் அதை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இதிலிருந்து, இந்திய கடற்படை இப்போது சர்வதேச அளவில் தாக்குதலுக்குத் தயாராக இருக்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களுடன் கூடிய வலிமை பெற்றிருப்பது உறுதிப்படுகிறது.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் உள்ளிட்ட நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் பாதுகாப்பு கண்காணிப்புக்கு மட்டுமல்லாமல் எதிரிகளின் தாக்குதல்களைத் தடுப்பதற்கும் அவசியமாகிறது. இந்தியா வலியப்போய் எந்தவித அணு ஆயுத தாக்குதல்களும் நடத்துவதில்லை என்று பொக்ரான் சோதனையின்போதே அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாய் உறுதி அளித்திருக்கிறார். இந்த நிலையில், எதிரி நாடுகள் இந்தியாவின் மீது துணிந்து அணு ஆயுத தாக்குதல் நடத்துவதை தடுப்பதற்கு ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் உள்ளிட்ட அணுசக்தியில் இயங்கும் ஏவுகணைகளைத் தாங்கிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் உதவியாக இருக்கும்.
 தரையின் மூலமும் விமானம் மூலமும் நடத்தப்படும் தாக்குதல்களை ராடார்கள் மூலம் முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதால், நமது அணு ஆயுதத் தளங்களை எதிரிகள் முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால், ஏவுகணைகளைத் தாங்கிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் எதிரிகளின் கண்ணில் படாமல் கடலுக்கு அடியில் இயங்க முடியும் என்பதால், அணு ஆயுதத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் உடனடியாக எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தப்படும் என்பது எதிரி நாடுகளுக்கு எச்சரிக்கையாக அமையும்.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தின் வரவு பாகிஸ்தானுக்கும், சீனாவுக்கும் இந்தியா விடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை என்றுதான் கருத வேண்டும். அணு ஆயுதங்கள் இருக்கிறது என்பதற்காக, பாகிஸ்தான் விபரீதப் போக்கில் இறங்கினால் அதற்குத் தகுந்த எதிர்வினை நடத்த இந்தியா தயங்காது என்பதை ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் உறுதிப்படுத்துகிறது. இதை மறைமுகமாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி குறிப்பிட்டிருப்பதை பாகிஸ்தானும் சீனாவும் கட்டாயம் உணர்ந்திருக்கும்.
 இந்தியாவுக்கு அணுசக்தியில் இயங்கும் இதைவிட வலிமையான தொலைநோக்குத் தாக்குதல்களை மேற்கொள்ளும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் மேலும் மூன்று தேவைப்படுகின்றன. சீனாவிடம் இதுபோல 60 நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் இருக்கின்றன என்பதை நாம் மறந்து விடக் கூடாது.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தை உருவாக்க 15 ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதன் தொழில்நுட்பம் உருவாக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், விரைவிலேயே இந்தியா நமது அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்து, கடற்படையை வலிமைப்படுத்தும் என்று நம்பலாம். ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் இந்தியப் பாதுகாப்புக்குக் கிடைத்திருக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க வரவு.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/09/வரலாற்றுச்-சிறப்பு-மிக்க-வரவு-3035136.html
3034762 தலையங்கம் அதிபருக்குக் கிடைத்த ஆறுதல்! ஆசிரியர் Thursday, November 8, 2018 03:50 AM +0530 அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபை எனப்படும் மக்களவைக்கும், செனட் எனப்படும் மேலவைக்கும் நடைபெற்ற இடைக்காலத் தேர்தலின் முடிவுகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. பரவலாக எதிர்பார்த்தது போலவே அதிபர் டிரம்ப்பின் குடியரசுக் கட்சி மக்களவையில் பெரும்பான்மை பலம் இழந்திருக்கிறது. மேலவையில் தனது பெரும்பான்மையைத் தக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது ஒருவகையில் எதிர்க்கட்சியான ஜனநாயகக் கட்சிக்கு இது பின்னடைவுதான் என்றாலும்கூட, மக்களவையில் பெரும்பான்மை பெற்றிருப்பது அதிபர் டிரம்ப்பின் அத்துமீறிய நடவடிக்கைகளுக்குத் தடை ஏற்படுத்தும் வாய்ப்பை அளித்திருக்கிறது.
 மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை இந்த இடைக்காலத் தேர்தல் ஏற்படுத்தியிருந்தது. பொதுவாகவே அமெரிக்க மக்களவையைப் பொருத்தவரை இடைக்காலத் தேர்தல் என்பது அதிபர்களின் செல்வாக்குக்கு உரைகல்லாக கருதப்படுகிறது. வழக்கமாக ஏறத்தாழ 90 சதவீத உறுப்பினர்கள் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதால், அமெரிக்க மக்களவையில் ஒருவித தேக்கம் காணப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது. 10 உறுப்பினர்களுக்கு மேல் மக்களவையில் இடைக்காலத் தேர்தல்களில் உறுப்பினர்கள் பதவி இழப்பதில்லை. இந்த முறை 42 மக்களவை உறுப்பினர்கள் ஓய்வு பெறுவதால், இப்போது நடைபெற்ற இடைக்காலத் தேர்தல் புதிதாகப் பல உறுப்பினர்களுக்கு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.
 இடைக்காலத் தேர்தல் முடிவுகள் தேசிய அளவில் அதிபர் டிரம்ப்பின் குடியேற்றம் குறித்த கடுமையான நிலைப்பாட்டுக்கு எதிரான மனோநிலை காணப்படுவதை எடுத்தியம்புகிறது. குறிப்பாக, படித்த வாக்காளர்கள் அதிபர் டிரம்ப் வலியுறுத்திவரும் குடியேற்ற படையெடுப்பை நிராகரித்திருக்கிறார்கள். அதேநேரத்தில் தொழிலாளர்களும், கிராமப்புறத்தினரும் அதிபர் டிரம்ப்பின் கருத்தை ஆதரிப்பதை தேர்தல் முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
 இதுபோன்ற இடைக்காலத் தேர்தல்களில் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் வெள்ளை மாளிகையில் ஆட்சியிலிருக்கும் கட்சி மேலவையில் தனது எண்ணிக்கை பலத்தை அதிகரித்ததில்லை. விசித்திரமாகவும் விபரீதமாகவும் ஆளும் குடியரசுக் கட்சி அமெரிக்க மேலவையில் தனது பெரும்பான்மையை தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இன்டியானா, மிசெüரி, டென்னஸி, வடக்கு டகோட்டா, டெக்சாஸ் உள்ளிட்ட மிக முக்கியமான மேலவை தேர்தல்களில் தோல்வியைத் தழுவியதால், எதிர்க்கட்சியான ஜனநாயகக் கட்சியின் மேலவைப் பெரும்பான்மை கனவு தகர்ந்திருக்கிறது. இது ஒரு முக்கியமான பின்னடைவு என்பது மட்டுமல்லாமல், அதிபர் டிரம்ப்புக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆறுதல் என்றும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 மக்களவையில் ஜனநாயகக் கட்சிப் பெரும்பான்மை, அதிபர் டிரம்ப்பின் ஆளும் குடியரசுக் கட்சியின் நிர்வாக மேலதிகாரத்தை அடுத்த இரண்டாண்டுகள் கட்டுப்படுத்தும். மருத்துவப் பாதுகாப்பு, குடியேற்றம், அரசின் செலவினத் திட்டங்கள் ஆகியவை குறித்து இனிமேல் அதிபர் டிரம்ப் தன்னிச்சையாக முடிவுகளை எடுத்துவிட முடியாது. மேலவையில் மட்டுமல்லாமல் நிர்வாகமும், நீதித்துறையும் அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப்பின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்றாலும்கூட, ஜனநாயகக் கட்சிக்கு அரசைத் தட்டிக்கேட்கும் உரிமையும் அதிகாரமும் இந்த இடைக்காலத் தேர்தல் முடிவுகளால் கிடைத்திருக்கிறது.
 அதிபர் டிரம்ப்பின் தனிப்பட்ட அல்லது அதிகாரபூர்வமான தவறுகள் குறித்தும், சர்ச்சைக்குரியதாகி இருக்கும் அவரது வருமான வரித் தாக்கல்கள் குறித்தும் கேள்வி கேட்கும் உரிமை ஜனநாயகக் கட்சிக்கு கிடைத்திருக்கிறது. 2016 தேர்தல் பிரசாரத்தில் அதிபர் டிரம்ப்பின் ரஷியாவுடனான தொடர்பு, ஜனநாயகக் கட்சியின் தலைமையில் இயங்க இருக்கும் அவைக் குழுக்களால் விசாரிக்கப்படலாம்.
 72 வயது அதிபர் டிரம்ப்பைப் பொருத்தவரை ஜனநாயகக் கட்சிக்கு மக்களவையில் பெரும்பான்மை கிடைத்தாலும்கூட, மேலவையில் குடியரசுக் கட்சி பெரும்பான்மை பலத்துடன் இருப்பது மிகப்பெரிய ஆறுதல். கடந்த அதிபர் தேர்தலில் டிரம்ப்பின் பிரசாரத்தில் ரஷியத் தொடர்பு இருந்ததற்கான ஆதாரம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டாலோ அல்லது அந்த விசாரணையில் அதிபர் டிரம்ப்பின் தலையீடு இருந்தது என்பது தெரியவந்தாலோ அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய மக்களவைப் பெரும்பான்மை போதுமானது. அதே நேரத்தில் மேலவையில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் அதிபரின் பதவி நீக்கம் அங்கீகரிக்கப்பட்டால் மட்டுமே, அவரை வெள்ளை மாளிகையில் இருந்து அகற்ற முடியும். அதனால், மேலவைப் பெரும்பான்மை அதிபர் டிரம்ப்புக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆறுதல்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரையும், உலக நாடுகளைப் பொருத்தவரையும் இந்தத் தேர்தல் முடிவு சற்று ஆறுதலை அளிக்கிறது. காரணம், இனிமேல் அதிபர் டிரம்ப் எடுத்தேன், கவிழ்த்தேன் என்று வெளிவிவகாரக் கொள்கைகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முடியாது. அதேநேரத்தில் இந்தியாவுக்கு ஜனநாயகக் கட்சி சாதகமாக இருந்ததில்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 மக்களவை உறுப்பினர்களான அமி பேரா, பிரமீளா ஜெயபால், ராஜா கிருஷ்ணமூர்த்தி, ரோஹித் கன்னா ஆகிய நான்கு பேரும் தங்களது இரண்டாண்டு பதவிக் காலத்திற்குப் பிறகு மறு தேர்தலில் மீண்டும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். இவர்களில் ராஜா கிருஷ்ணமூர்த்தி தமிழர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. "சமோசா படையினர்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த இந்திய - அமெரிக்கர்களின் மறுதேர்தல் வெற்றிக்கு நமது வாழ்த்துகள். இந்தியாவுக்காக அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் குரலெழுப்ப நான்கு பேர் இருக்கிறார்கள்!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/08/அதிபருக்குக்-கிடைத்த-ஆறுதல்-3034762.html
3033866 தலையங்கம் தேவையில்லாத தலையீடு! ஆசிரியர் Tuesday, November 6, 2018 01:27 AM +0530 நேற்று மாலை ஐந்து மணிக்கு சித்திரை ஆட்ட விசேஷ சிறப்பு பூஜைக்காக சபரிமலை ஐயப்பன் கோயில் நடை திறக்கப்பட்டது. அதேநேரத்தில், இன்னும் கூட சிலர் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை பாதகமாக்கி, சபரிமலையின் சம்பிரதாயங்களை மீறி கோயிலுக்குச் செல்ல முற்படாமலும் இல்லை. சபரிமலையில் கமாண்டோ படையினர் உள்பட ஏறத்தாழ 2,300 காவல் துறையினர் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளனர். ஆயிரக்கணக்கில் ஐயப்பன்மார்கள் பக்தியுடன் வழிபடும் புனிதத்தலத்தில் இந்த அளவுக்குக் காவலர்கள் நிறைந்து காணப்படுவது வேதனையளிக்கிறது. 
இந்தியாவிலேயே அனைத்து மதத்தினரும், அனைத்து ஜாதியினரும் ஐயப்பன்மார்களாக சமத்துவ உணர்வுடன் கூடும் புனிதத்தலமான சபரிமலை, விவாதப் பொருளாக மாறியிருப்பதற்கு உச்சநீதிமன்றமும், கேரள மாநில அரசும்தான் காரணம் என்று குற்றம் சாட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. தேவையே இல்லாத நீதிமன்றத் தலையீடு, இன்று கேரள மாநிலத்தை மத ரீதியிலான சிந்தனைக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கிறது.
சபரிமலையில் 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்கள் வழிபடுவதில்லை என்கிற சம்பிரதாயம் ஐயப்ப பக்தர்களின் அங்கீகாரத்துடன் காலங்காலமாக நடைமுறையில் இருக்கிறது. கடந்த செப்டம்பர் 28-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றம் இந்த சம்பிரதாயத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துத் தீர்ப்பளித்தது. கேரளத்தில் ஆட்சியில் இருக்கும் இறை நம்பிக்கை இல்லாத இடதுசாரி அரசு, உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு மக்கள் மன்றத்தின் உணர்வுக்கு மாறானது என்று கூறி, மறு ஆய்வு செய்ய மறுத்தது மட்டுமல்ல, அந்தத் தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்தவும் முற்பட்டதன் விளைவுதான் இந்தப் பிரச்னை இந்த அளவுக்கு தீவிரமடைந்ததற்குக் காரணம். 
கடந்த மாதம் கேரள மாநிலத்தில் பெருமளவில் பெண்கள் கலந்துகொண்ட மெளன ஊர்வலங்கள், ஐயப்ப கோஷத்துடனான போராட்டங்கள் ஆகியவை தொடர்பாக கேரள அரசு 3,371 பேரை கைது செய்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ 545 வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பின்னணியில்தான் இப்போது சிறப்பு பூஜைக்காக நடை திறக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
இந்த பிரச்னை குறித்து இறை நம்பிக்கையும், சபரிமலை ஐயப்பனிடம் பக்தியும் உள்ள எந்தவொரு பக்தையும் தங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவதாகவோ, ஆதங்கம் இருப்பதாகவோ உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகவில்லை. இதில் சம்பந்தப்படாத யாரோ ஒருவர், பெண்களின் உரிமை என்கிற அடிப்படையில் தாக்கல் செய்த பொதுநல வழக்கை உச்சநீதிமன்றம் ஆரம்பத்திலேயே நிராகரித்திருக்க வேண்டும். இப்போது உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை மறு ஆய்வு செய்ய பல மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. உச்சநீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பைத் திருத்தி எழுதும் வாய்ப்பை இந்த மனுக்கள் வழங்கியிருக்கின்றன. 
சபரிமலை வழக்கில் பெரும்பான்மை நீதிபதிகளின் கருத்துக்கு உடன்படாத நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ராவின் மாறுபட்ட தீர்ப்பு மிகமிக முக்கியமானதும், குறிப்பிடத்தக்கதுமாகும். தீர்ப்புகள் திருத்தி எழுதப்படுவது ஒன்றும் புதிதல்ல. 2016-இல் குலு தசரா பண்டிகையையொட்டி மிருகபலி நடத்துவதை இமாசலப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றம் தடை செய்து உத்தரவிட்டது. மேல் முறையீடு வந்தபோது, முதலில் உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குத் தடைவிதிக்க உச்சநீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது. பிறகு மறு ஆய்வில், குலு தசரா பண்டிகைகளில் மிருக பலியை அனுமதித்து உத்தரவு பிறப்பித்தது. 
2015-இல் அந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மிருக பலிக்குத் தடை விதிக்கக் கூறி பொதுநல வழக்கு ஒன்று தொடுக்கப்பட்டபோது, உச்சநீதிமன்றம் அந்தப் பொதுநல வழக்கை ஏற்றுக்கொள்ள 
மறுத்தது. நூற்றாண்டு கால பழக்க வழக்கங்களுக்கும் சம்பிரதாயங்களுக்கும் எதிராகக் கண்களை மூடிக்கொண்டு தீர்ப்பளிக்க முடியாது என்று தனது நிராகரிப்புக்கு விளக்கம் தந்தது உச்சநீதிமன்றம். அந்த விளக்கம் சபரிமலை பிரச்னைக்கும் பொருந்தும்.
நீதிமன்ற வரலாற்றில் இதுபோல எத்தனை எத்தனையோ வழக்குகள் மறு ஆய்வுக்கு உள்படுத்தப்பட்டு தீர்ப்புகள் திருத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அதேபோல, பெரும்பான்மை நீதிபதிகளின் கருத்துகளுடன் ஒத்துப் போகாமல் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகள் மறு ஆய்வில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. எந்தவொரு தீர்ப்பும் முடிவான தீர்ப்பு அல்ல. அமெரிக்க உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ராபர்ட் ஜாக்ஸன் கூறியது போல, உச்சநீதிமன்றத்தால் திருத்தி எழுதப்பட்ட உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளில் பெரும்பான்மையான தீர்ப்புகள், உயர் உச்சநீதிமன்றம் ஒன்று இருக்குமேயானால், அதனால் திருத்தி எழுதப்படும். எந்தவொரு தீர்ப்பும் குறையில்லாததோ, இறுதியானதோ அல்ல என்பதை முன்னாள் நீதிபதிகள் பலரின் தீர்ப்புகள் உணர்த்தியிருக்கின்றன. 
ஐயப்ப பக்தியுள்ள எந்தவொரு பெண்மணியும் சபரிமலை சம்பிரதாயங்களை மீற விரும்பமாட்டார். அதேபோல, முறையாக விரதம் இருக்காமல் பதினெட்டாம் படியில் ஏற வயது வித்தியாசமில்லாமல் எந்தவொரு பெண்மணியும் துணியமாட்டார். வீம்புக்காகவும், விளம்பரத்துக்காகவும் சம்பிரதாயத்தை சிதைக்கும் வக்கிர எண்ணத்தோடு செயல்பட முனையும் நபர்களை பக்தர்கள் தடுப்பதில் தவறு காண முடியாது. 
நீதிமன்றங்கள், மத சம்பந்தமான பிரச்னைகளில் வழிகாட்டுவதற்கோ, தீர்ப்பளிப்பதற்கோ உரிமையை எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. பாஜகவும், இந்து அமைப்புகளும் சபரிமலை பிரச்னையை அரசியல் ஆதாயமாக்குகின்றன என்று குற்றம் சாட்டுவதை விட்டுவிட்டு, அதற்கு வழிவகுக்காமல் சபரிமலை சம்பிரதாயங்களில் பக்தர்களின் உணர்வுகளுக்கு இடமளித்து அரசும், நீதித்துறையும் ஒதுங்கிக் கொள்வதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/06/தேவையில்லாத-தலையீடு-3033866.html
3033424 தலையங்கம் நேதாஜியின் கனவு நனவாகிறது! ஆசிரியர் Monday, November 5, 2018 02:27 AM +0530 "சைனிக் ஸ்கூல்'  என்று பரவலாக அறியப்படும் ராணுவப் பள்ளிக்கூடங்களில் பெண்களையும் சேர்த்துக் கொள்வது என்கிற வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க முடிவு கடந்த மாதம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மத்திய பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள சைனிக் பள்ளிக்கூட அமைப்பின் கீழ் தொடங்கப்பட்ட இந்தப் பள்ளிக்கூடங்கள், அன்றைய பாதுகாப்பு அமைச்சர் வி.கே. கிருஷ்ண மேனனின் கனவத் திட்டங்களில் ஒன்று. இந்தியாவின் முப்படைகளிலும் உள்ள அதிகாரிகள் மத்தியில் காணப்பட்ட சமச்சீரின்மையை மாற்றி, எல்லா மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் பாதுகாப்புப் படையில் இருப்பதை உறுதிப்படுத்துவதுதான் சைனிக் பள்ளிக்கூடங்களின் நோக்கம். 

இந்தப் பள்ளிக்கூடங்களில் படித்துத் தேரும் மாணவர்கள் புணேயை அடுத்த கடக்வாஸ்லாவிலுள்ள தேசிய பாதுகாப்பு அகாதெமியிலும், தேசிய கடற்படை அகாதெமியிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் இப்போது 26 சைனிக் பள்ளிக்கூடங்கள் இருக்கின்றன. முழுக்க முழுக்க ஆண் குழந்தைகள் மட்டுமே இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் இதுவரை சேர்க்கப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். 

1993-இல் 25 பெண் அதிகாரிகள் கொண்ட முதல் குழு ஆலிவ் பச்சை நிறத்திலான அதிகாரிகளின் சீருடைகளை அணிந்துகொண்டு இந்திய ராணுவத்தில் நுழைந்ததில் தொடங்கி, தொடர்ந்து முப்படைகளிலும் பெண்களின் பங்கேற்பு அதிகரித்து வருகிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே கடற்படையிலும், விமானப்படையிலும் நேரிடையாகப் போர்க்களத்தில் ஈடுபடும் பணிகளில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். கடந்தாண்டு இந்திய ராணுவத் தளபதி விபின் ராவத், இந்திய ராணுவத்திலும் போர் முனையில் பங்கேற்க பெண் வீரர்களுக்கும் அனுமதி வழங்கியது முதல் பாதுகாப்புப் படையில் பெண்களின் எண்ணிக்கை வழக்கத்தைவிட அதிகரித்திருக்கிறது. 

பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமானவர்களைக் கொண்ட இந்திய ராணுவத்தில் பெண்களின் எண்ணிக்கை இப்போதைக்கு வெறும் 2.5% மட்டுமே. அதிலும்கூட, அவர்களில் பெரும்பாலானோர் மருத்துவப் பிரிவிலும், நிர்வாகப் பிரிவிலும்தான் பணியாற்றுகிறார்கள். கடந்தாண்டு முதல்தான் போர்க்களத்தில் நேரிடையாக ஈடுபடும் பொறுப்புகள் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இந்த விஷயத்தில் நாம் மிகவும் பின்தங்கியிருக்கிறோம் என்பதைக் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.

கடந்த அக்டோபர் 16-ஆம் தேதி லெப்டினன்ட் ஜெனரல் லாரா. ஜெ. ரிச்சர்ட்சன் என்கிற பெண் அதிகாரி அமெரிக்க ராணுவத்தின் மிகப்பெரிய பிரிவான போர்ஸஸ் கமாண்டின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றிருக்கிறார். இந்த போர்ஸஸ் கமாண்ட் என்பது 7,76,000 படை வீரர்களையும், 96,000 அலுவலர்களையும் கொண்ட அமெரிக்க ராணுவத்தின் மிகப்பெரிய பிரிவு என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அதேபோல, இஸ்ரேல் உருவான 1948 முதல் அந்த நாட்டு ராணுவத்தில் பெண்கள் பெருமளவில் பங்கு வகிக்கிறார்கள். இஸ்ரேலின் பாதுகாப்புப் படைகளில் உள்ள ஏறத்தாழ 90 விழுக்காடு பொறுப்புகளில் பெண்கள் பங்கேற்கிறார்கள். அநேகமாக எல்லா மேலைநாட்டுப் பாதுகாப்புப் படைகளிலும் சரிசமமாக இல்லாவிட்டாலும், பெண் வீரர்கள் கணிசமான பங்கை வகிக்கின்றனர். 

ராணுவத்தில் பெண்கள் பங்கு பெறுவது என்பது இந்தியாவுக்குப் புதிதொன்றும் அல்ல. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது 1943-இல் நேதாஜி சுபாஷ்சந்திர போஸ் இந்திய தேசிய ராணுவம் ஒன்றை ஏற்படுத்தினார். அதில் ஜான்சிராணி ரெஜிமெண்ட் என்று பெண் வீரர்களுக்கான ஒரு தனிப்பிரிவே இருந்தது. மலேசியா, சிங்கப்பூர், பர்மா உள்ளிட்ட தென்கிழக்கு ஆசியாவில் வாழும் பலரும் பங்கு பெற்ற இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் ஜான்சிராணி ரெஜிமெண்ட்டின் தலைமைப் பொறுப்பில் லட்சுமி ஷெகால் என்று பரவலாக அறியப்படும் கேப்டன் லட்சுமி சாமிநாதன் இருந்தார். அதில் ஜானகி தேவர் என்கிற தமிழரும் முக்கியப் பொறுப்பு வகித்தார். பெண்கள் ராணுவத்தில் சரிசமமாக பங்கு பெறுவதற்கு நேதாஜி சுபாஷ்சந்திர போஸ் 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வழிகோலியிருந்தார்.

இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அமைச்சராகப் பெண் ஒருவர் இருக்கும் நிலையில், அடுத்தகட்ட நகர்வாக ஆண்களுக்கு மட்டுமே இடமளிக்கப்படும் தேசிய பாதுகாப்பு அகாதெமியிலும் இனிமேல் பெண்களுக்கும் பயிற்சி பெறும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படுவதற்கான முன்னோட்ட முடிவுதான் சைனிக் பள்ளிக்கூடங்களில் பெண் குழந்தைகளுக்கும் இடமளிப்பது என்கிற இந்த முடிவு. சைனிக் பள்ளிக்கூடங்கள் வழக்கமான பள்ளிப்பாடங்களுடன், ராணுவத்துக்குத் தேவையான எல்லா உடற்பயிற்சிகளையும் துப்பாக்கி சுடுதல், மலையேறுதல், நீச்சல் அடித்தல் உள்ளிட்ட அடிப்படைத் தேவை
களையும் கற்றுத்தருகின்றன. இதில் படித்துத் தேறியவர்கள் தேசிய பாதுகாப்பு அகாதெமிக்கான நுழைவுத் தேர்வுக்குத் தயாராகிறார்கள். 

யுத்தத்துக்கான அணுகுமுறையும், தொழில்நுட்பமும் பெரிய அளவில் மாறிவிட்டிருக்கின்றன. முன்புபோல முப்படைகளில் இடம் பெறுவதற்கு உடல் வலு மட்டுமே போதாது. எதிரிகளை தொழில்நுட்பத்தின் மூலமும், சாதுர்யமான தாக்குதல் முறைகளாலும் வீழ்த்தும் புத்திசாலித்தனம் தேவைப்படுகிறது. அதற்கு ஆணோ, பெண்ணோ நுட்பமான அறிவு படைத்த இளைஞர்கள் தேசத்தின் முப்படைகளிலும் பணியாற்றத் தேவைப்படுகிறார்கள். 

ஏற்கெனவே பெண்கள் விமானப் படையில் போர் விமானிகளாகவும், ராணுவத்தில் போர்க்களத் தளபதிகளாகவும் பணியாற்றும் நிலைமை ஏற்பட்டிருப்பதால் சைனிக் பள்ளிக்கூடங்களில் பெண்களுக்கும் அனுமதி என்கிற அரசின் முடிவு, இந்தியப் பாதுகாப்புப் படையின் அடுத்தகட்ட நகர்வின் அறிகுறி. நேதாஜியின் கனவு நனவாகிறது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/05/நேதாஜியின்-கனவு-நனவாகிறது-3033424.html
3032310 தலையங்கம் மோதல் போக்கு ஆபத்து! ஆசிரியர் Saturday, November 3, 2018 02:50 AM +0530 மத்திய அரசுக்கும், இந்திய ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான மோதல் பொதுவெளியில் கசிந்திருப்பது ஆரோக்கியமான அணுகுமுறையாகத் தெரியவில்லை. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் துணை ஆளுநர்களில் ஒருவரான விரல் ஆச்சார்யா கடந்த வெள்ளிக்கிழமை ஏ.டி. ஷெராஃப் நினைவு சொற்பொழிவின்போது வெளியிட்ட சில கருத்துகள் நேரடியாகவே ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரமான செயல்பாட்டில் அரசு தலையிடுகிறது என்று குற்றம்சாட்டுவதாக அமைந்திருந்தன. தனது உரையின் கருப்பொருளாக ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரத்தைக் கையாள ஆளுநர் உர்ஜித் பட்டேல் தந்த ஆலோசனைக்கு ஆச்சார்யா நன்றி தெரிவித்திருப்பதிலிருந்து, இதை இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் அதிகாரபூர்வக் கருத்தாகத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
உலகளாவிய அளவில் எல்லா நாடுகளிலும் அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையே பிரச்னைகள் எழுவதுண்டு. அரசியல் தலைமையின் முனைப்பு, வளர்ச்சி, அதிகரித்த வருவாய், கூடுதல் வேலைவாய்ப்பு உள்ளிட்டவை குறித்தவையாக இருக்கும். ஆனால், ரிசர்வ் வங்கியின் முனைப்பெல்லாம் விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது, வங்கிகளின் செயல்பாடுகளில் ஸ்திரத்தன்மை, பணவீக்கம் ஏற்படாமல் பாதுகாப்பது உள்ளிட்டவையாக இருக்கும். 
அரசியல்வாதிகள் தேர்தலை சந்திக்க வேண்டும் என்பதால், அவர்களுக்கு அவசரம் இருப்பதுபோலவே உடனடித் தீர்வுகளும் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், ரிசர்வ் வங்கியைப் பொருத்தவரை, நிலையான வளர்ச்சியும், தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கூடிய நிதி நிர்வாகமும்தான் குறிக்கோளாக இருக்கும். அதனால், அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படுவது இயற்கை.
ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரத்தையும், தன்னிச்சையான செயல்பாட்டையும் மதிக்காத அரசுகள் நிதிச்சந்தையின் எதிர்ப்பை சம்பாதித்து, பொருளாதார சிக்கலில் ஆழ்ந்து தங்களது செயலுக்கு வருந்த வேண்டி வரும் என்கிற விரல் ஆச்சார்யாவின் குற்றச்சாட்டுதான் இப்போது மிகப்பெரிய விவாதப் பொருளாகவும், அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான மோதலாகவும், வெளிப்பட்டிருக்கிறது. ஆச்சார்யா மூன்று தளங்களில் மத்திய அரசின் தலையீடு குறித்துத் தனது உரையில் குறிப்பிடுகிறார். ரிசர்வ் வங்கியின் இருப்பிலிருந்து கூடுதலான பகுதியை அரசுக்கு மாற்றுவது, பொதுத்துறை வங்கிகளின் கண்காணிப்பில் ரிசர்வ் வங்கியின் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரத்தைக் குறைப்பது, வங்கிகளின் மீதான ஒழுங்காற்று நடவடிக்கைகளில் ரிசர்வ் வங்கியின் பங்கைக் குறைப்பது என்று அரசு செயல்படுத்த நினைக்கும் இம்மூன்று நடவடிக்கைகளும் அவரது உரையில் விமர்சனம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. மத்திய அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான அணுகுமுறைகள் குறித்துத் துணை ஆளுநர் ஆச்சார்யா நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார் என்பதை அவர் தனது உரையில் குறிப்பிட்டிருக்கும் எடுத்துக்காட்டு உணர்த்துகிறது. கிரிக்கெட் விளையாட்டில் விரைவாக ரன்களை எடுத்து வெற்றியை உறுதிப்படுத்தும் டி-20 குழு கேப்டனின் அணுகுமுறையில் மத்திய அரசும், டெஸ்ட் போட்டிகளின் அணுகுமுறையில் ரிசர்வ் வங்கியும் பொருளாதாரபிரச்னைகளை அணுகுகின்றன என்கிற அவருடைய உவமை சரியான புரிதல். டி-20 விளையாட்டில் வேகமாக ரன்களைக் குவிக்கும் முயற்சியில் ஆட்டம் இழப்பதுபோல, ரிசர்வ் வங்கி நடந்துகொள்ள முடியாது. எந்தவொரு பொருளாதாரமும் நிலைகுலைந்துவிடக் கூடாது என்பதால் டெஸ்ட் பந்தய ஆட்ட அணுகுமுறையைத்தான் ரிசர்வ் வங்கி கையாண்டாக வேண்டும். அதேநேரத்தில், ஆட்சியாளர்களின் அவசரத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் செயல்படவும் முடியாது.
மத்திய நிதியமைச்சகத்துக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான மோதல் என்பது புதிதொன்றுமல்ல. இதற்கு முன்னால் பல நிதியமைச்சர்கள் ரிசர்வ் வங்கியின் ஒத்துழைப்பு இல்லாததால் விரக்தி அடைந்து பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை தாங்களே பார்த்துக்கொள்வதாக சவால் விட்டதுண்டு. அதேபோல, வட்டி விகிதத்தை நிர்ணயிப்பதில் அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் பல தடவை கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டதுண்டு. இந்த கருத்து வேறுபாடுகள் எதிர்கொள்ள முடியாதவை அல்ல. இப்போது பிரச்னை கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல, அரசின் தலையீடும் ரிசர்வ் வங்கியின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்த எடுத்திருக்கும் சில நடவடிக்கைகளும்தான்.
மத்திய அரசின் மூன்று முடிவுகள் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியை எரிச்சலூட்டி இருப்பதாகத் தெரிகிறது. பொதுத்துறை வங்கிகளைக் கண்காணிப்பதில் ரிசர்வ் வங்கிக்கு போதுமான அதிகாரம் இல்லை என்கிற வங்கி ஆளுநர் உர்ஜித் பட்டேலின் குற்றச்சாட்டு, ரிசர்வ் வங்கியிடம் அளவுக்கு அதிகமாக இருக்கும் வைப்பு நிதியிலிருந்து தனது நிதிப்பற்றாக்குறையை ஈடுகட்ட மத்திய அரசு கோரும் நிதியை வழங்க மறுப்பது, ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரத்தைக் குறைக்கும் வகையில் ஒழுங்காற்று ஆணையம் ஒன்றை உருவாக்க முற்பட்டிருப்பது ஆகிய மூன்றும்தான் ரிசர்வ் வங்கியின் அதிருப்திக்குக் காரணங்கள். அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கியின் மீது வாராக்கடன் பிரச்னையிலும், வட்டி விகிதக் குறைப்புப் பிரச்னையிலும் கடுமையான அதிருப்தி நிலவுகிறது. 
சர்வதேச அளவிலும் இந்தியாவிலும் காணப்படும் பொருளாதாரக் குழப்பத்திற்கு இடையில் இதுபோன்ற உரசல்கள் ஏற்படுவது நல்லதல்ல. அடுத்த ஆண்டு பொதுத்தேர்தல் வரவிருக்கும் நிலையில், அரசின் அவசரத்தை ரிசர்வ் வங்கியும், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மை என்பது அரசியலுக்கும், தேர்தலுக்கும் அப்பாற்பட்டது என்பதை மத்திய அரசும் புரிந்துகொண்டு மோதல் போக்கைத் தவிர்த்து இணக்கமாக செயல்படாவிட்டால் இந்தியா மிகப்பெரிய பொருளாதார வீழ்ச்சியை எதிர்கொள்ள நேரிடும். இதை நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லியும், ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் உர்ஜித் பட்டேலும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/03/மோதல்-போக்கு-ஆபத்து-3032310.html
3031648 தலையங்கம் ராஜதந்திர வெற்றி! ஆசிரியர் Friday, November 2, 2018 02:04 AM +0530 2006 முதல் ஆண்டுதோறும் நடைபெற்றுவரும், இந்திய - ஜப்பான் கூட்டுறவு மாநாடு, இரு நாடுகளுக்குமிடையேயான நெருக்கத்தின் வெளிப்பாடாக அமைந்திருக்கிறது. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் நடவடிக்கைகளும், அமெரிக்கா பல்வேறு ஒப்பந்தங்களிலிருந்து வெளியேறியிருப்பதும் இரு நாடுகளையும் பாதித்திருக்கின்றன என்கிற பின்னணியில் இந்த ஆண்டின் கூட்டுறவு மாநாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை அமெரிக்காவின் புதிய இறக்குமதி வரி விதிப்புகள் நமது பொருளாதாரத்தை நேரடியாகவே பாதித்திருக்கின்றன. இந்தியர்களின் வேலைவாய்ப்பை நுழைவு அனுமதிக் கட்டுப்பாடுகள் பாதித்திருக்கின்றன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஈரானுடனும், ரஷியாவுடனுமான இந்தியாவின் ஒப்பந்தங்கள், அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடையை எதிர்கொள்ளக்கூடும் என்கிற அச்சமும் காணப்படுகிறது. 
ஜப்பானும் இதேபோல அமெரிக்காவின் இறக்குமதி வரி விதிப்பாலும், அமெரிக்க பசுபிக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்திலிருந்து வெளியேறியிருப்பதாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் சீனாவின் ஆதிக்கம் அதிகரிக்கக்கூடும் என்கிற அச்சம் எழுந்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், வடகொரியாவுடன் அமெரிக்கா அவ்வப்போது மேற்கொள்ளும் பேச்சுவார்த்தைகள் ஜப்பானை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருக்கின்றன. அதனால், இந்தியாவும் ஜப்பானும் அமெரிக்காவால் எழும் சவால்களை எதிர்கொள்ள மேலும் நெருக்கமாக செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் 
ஏற்பட்டிருக்கிறது.
இரு நாடுகளுக்கும் பொதுவான இன்னொரு கவலை, ஆசியாவில் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் ஆதிக்கம். கிழக்கு சீனக் கடலில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் சீனாவின் முயற்சியும், ஜப்பானின் ஆளில்லாத் தீவுகளான சென்காக்கூ தீவுகளின் மீது சீனா உரிமை கொண்டாடுவதும், தனது பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக ஜப்பான் கருதுகிறது. இந்தாண்டின் தொடக்கத்தில் அணுஆயுத நீர்மூழ்கிக் கப்பல் ஒன்றை ஜப்பானின் எல்லைக்குள் உள்ள சென்காக்கூ தீவுகளுக்கு சீனா அனுப்பியது. இதன் மூலம் தனது கடல் எல்லையை அதிகரிக்க சீனா எடுத்துவரும் முயற்சிகள் ஜப்பானுக்குக் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அதேபோல, சீன விமானப் படை, ஜப்பானிய எல்லைக்குள் அடிக்கடி அத்துமீறி நுழைய முற்பட்டிருப்பதும் அந்த நாட்டின் கவலையை அதிகரித்திருக்கிறது.
இந்தப் பின்னணியில்தான் பிரதமர் மோடியின் இந்த ஆண்டுக்கான ஜப்பானிய அரசு முறைப் பயணம் பார்க்கப்பட வேண்டும். அமெரிக்காவுடனான உறவில் ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்னைகளால் ரஷியாவும் சீனாவும் நெருங்குகின்றன. சிறிது காலம் தொய்வு ஏற்பட்டிருந்த இந்திய - ரஷிய உறவு, ரஷிய அதிபர் விளாடிமிர் புதினின் சமீபத்திய இந்திய அரசு முறைப் பயணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் பழைய வலிமையைப் பெற்றிருக்கிறது. 
பிரதமர் மோடியின் ஜப்பான் விஜயத்திற்கு முன்புதான் பிரதமர் அபே 500 முக்கியத் தொழிலதிபர்களுடன் சீனாவுக்குச் சென்று அந்த நாட்டின் அதிபரையும் பிரதமரையும் சந்தித்துவிட்டு வந்திருக்கிறார். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடந்திருக்கும் ஜப்பானிய பிரதமரின் இந்த சீன விஜயத்தின் நீட்ச்சியாகத்தான் இந்தியப் பிரதமரின் ஜப்பான் விஜயத்தை நோக்க வேண்டும். பிரதமர்கள் இருவரும் சீனாவின் அணுகுமுறை குறித்துக் கலந்தாலோசித்திருப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.
இந்தியப் பிரதமர் மோடியும் ஜப்பான் பிரதமர் அபேவும் இரு நாடுகளின் வெளிவிவகார மற்றும் பாதுகாப்பு அமைச்சர்கள் அளவிலான கூட்டுப் பேச்சுவார்த்தையை நடத்துவது என்று முடிவெடுத் திருக்கிறார்கள். வங்க தேசம், மியான்மர், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் இந்தியாவும் ஜப்பானும் இணைந்து பல்வேறு கட்டமைப்புப் பணிகளில் ஈடுபடுவது என்றும் தீர்மானித்திருக்கிறார்கள். இதன் மூலம் இந்தியா தனது அண்டை நாடுகளுடனான உறவையும், முக்கியத்துவத்தையும் அதிகரித்துக்கொள்ள முடியும். 
இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள எல்லா நாடுகளிலும் சீனா தனது முதலீடுகளின் மூலம் தடம் பதித்திருக்கிறது. அந்த நாடுகளைத் தன்னுடைய கடன் வலையில் சிக்க வைத்திருக்கிறது. இதிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிக்கும் அந்த நாடுகளுக்குப் பொருளாதார ரீதியாக இந்தியா இனிமேல் உதவ முடியும் என்கிற சூழலை ஜப்பானுடனான இந்த ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
நரேந்திர மோடி - ஷின்ஷோ அபே சந்திப்பில் குறிப்பிடத்தக்க முடிவு, இரு நாடுகளுக்குமிடையே 75 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.5.48 லட்சம் கோடி) அளவிலான வர்த்தக ஒப்பந்தம். இதன்படி, இரு நாடுகளும் அமெரிக்க டாலரில் அல்லாமல் அவரவர் நாட்டு செலாவணிகளில் இறக்குமதி - ஏற்றுமதிகளை செய்துகொள்ள முடியும். டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்திருக்கும் நிலையில், இது மிகப்பெரிய ஆறுதல். 
சீனாவுக்கும் ஜப்பானுக்குமிடையே ராஜீய உறவு சரியாக இல்லாவிட்டாலும்கூட, வர்த்தகத்தின் அளவு 300 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.21.94 லட்சம் கோடி). ஆனால், இந்திய - ஜப்பான் வர்த்தகம் வெறும் 15 பில்லியன் டாலரில்தான் (சுமார் ரூ.1.09 லட்சம் கோடி) காணப்படுகிறது. அதனால், இந்திய - ஜப்பான் நட்புறவு என்பது பொருளாதாரம் சார்ந்தது அல்ல; இரு நாடுகளின் பாதுகாப்பு சார்ந்தது. 
இந்து மகா சமுத்திரத்தில் ஆதிக்க சக்தியாக இந்தியா விளங்குவது ஜப்பானுக்கும், ஜப்பான் தனது நட்பு நாடாக இருப்பது இந்தியாவுக்கும் ஆசியாவில் இரு நாடுகளும் தங்களது முக்கியத் துவத்தை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள மிக மிக அவசியம். இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது பிரதமர் மோடியின் ஜப்பானிய விஜயம் வெற்றி என்றுதான் கருத வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/02/ராஜதந்திர-வெற்றி-3031648.html
3030933 தலையங்கம் அகற்றுவோம் ஆக்கிரமிப்புகளை! ஆசிரியர் Thursday, November 1, 2018 01:44 AM +0530 முதுமலையில் உள்ள சீகூர் கிராமத்தில் கடந்த அக்டோபர் 24-ஆம் தேதி 22 வயது பெண் யானை மர்மமான முறையில் இறந்து கிடந்தது. கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் கோவையைச் சுற்றி மூன்று பேர் யானையால் தாக்கப்பட்டு இறந்திருக்கிறார்கள். கடந்த மூன்று மாதங்களில் தேனி மாவட்டத்திலுள்ள மேகமலை வனவிலங்கு சரணாலயத்தில் நான்கு யானைகள் மர்மமான முறையில் இறந்திருக்கின்றன. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் தமிழகத்தில் 125 யானைகள் இறந்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இதுவே 2015-16-இல் 61ஆக இருந்தது. தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல இந்தியா முழுவதும் யானைகள் அதிகம் உள்ள வனப்பகுதிகளிலும், அதையடுத்த பகுதிகளிலும் மனித-யானை மோதல் மிகப்பெரிய பிரச்னையாக உருவெடுத்து வருகிறது. 
கடந்த ஜூன் 25-ஆம் தேதி டேராடூன் காத்கோடம் விரைவு ரயில் 70 கி.மீ. வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தது. உத்தரகண்ட் மாநிலம் ஹரித்துவாரை அடுத்த ராஜாஜி புலிகள் காப்பகம் அமைந்திருக்கும் மோட்டிச்சூர் என்கிற இடத்தில் 17 யானைகள் ரயில் பாதையைக் கடந்து கொண்டிருந்தன. நள்ளிரவு நேரத்தில் அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த 35 வயது யானை ரயிலில் அடிபட்டு அந்த இடத்திலேயே மரணமடைந்தது, அந்த ரயிலில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த பயணிகளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
கடந்த மாதம் மேற்கு வங்கம் கொல்கத்தாவிலிருந்து 150 கி.மீ.தொலைவிலுள்ள கித்னி ரயில் நிலையத்துக்கு அருகில் தியானேஸ்வரி விரைவு ரயிலில் அடிபட்டு ஒரு குட்டி உட்பட மூன்று யானைகள் ரயில் பாதையின் இருபுறமும் இறந்து கிடந்தது பலரது இதயத்தையும் உலுக்கிய சம்பவம். இதேபோல கடந்த டிசம்பர் மாதம் குவாஹாட்டி-நகர்லகூன் விரைவு ரயிலில் அடிபட்டு கர்ப்பிணி யானை உட்பட ஐந்து யானைகள் அஸ்ஸாமிலுள்ள பம்கான் வழித்தடத்தில் இறந்து கிடந்தன.
இந்தியாவில் 110 யானை வழித்தடங்கள் காணப்படுகின்றன. தென்னிந்தியாவில் 28, மத்திய இந்தியாவில் 25, வடகிழக்கு இந்தியாவில் 23, வடமேற்கு வங்கத்தில் 23, வடமேற்கு இந்தியாவில் 11 என்று இவை பரந்து காணப்படுகின்றன. இவற்றில் சில வழித்தடங்கள் இரண்டு மூன்று மாநிலங்களை உள்ளடக்கியவை. மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள வழித்தடங்கள் அஸ்ஸாம், ஜார்க்கண்ட் மாநிலங்களையும், தமிழகம், கேரள, கர்நாடக மாநிலங்களையும் உள்ளடக்கியதாக சில வழித்தடங்களும் இருக்கின்றன.
110 யானை வழித்தடங்களில் 70% வழித்தடங்கள்தான் யானைகளால் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 25% வழித்தடங்களில் அவ்வப்போது யானைகளின் நடமாட்டம் காணப்படுகிறது. இந்த வழித்தடங்களில் 29% வழித்தடங்கள் மனிதர்களின் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. 66% வழித்தடங்கள் வழியாக நெடுஞ்சாலைகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. 22 வழித்தடங்களின் வழியாக ஏற்கெனவே ரயில் வண்டிகளுக்கான இருப்புப் பாதைகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. மேலும், நான்கு வழித்தடங்களில் ரயில் பாதைகள் அமைக்கும் பணி நடைபெற்று வருகிறது.
1987 முதல் 2017 வரையிலான 20 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் 265 யானைகள் ரயில் விபத்தில் இறந்திருப்பதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. இந்த எண்ணிக்கையை விட, இரு மடங்கு யானைகள் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றன என்கிறார்கள் வன விலங்கு பாதுகாப்பு ஆர்வலர்கள். இந்திய வனவிலங்கு அறக்கட்டளை என்கிற அமைப்பு கடந்த ஆண்டு வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையின்படி ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 100 யானைகள் ரயில் விபத்திலும், சாலை விபத்திலும், மின்சாரம் பாய்ந்தும் இறந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. குறைந்தது 400 முதல் 450 பேர் யானைகளுடனான மோதலில் இறந்திருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.
யானை வழித்தடம் என்பது உணவுக்காக யானைகள் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்கு நகரும் பாதை. இதுபோன்ற யானைக் கூட்டங்களின் நகர்வுதான் ஆரோக்கியமான யானைகளின் இனப்பெருக்கத்துக்கு வழிகோலுகின்றன. இந்த வழித்தடங்களுக்கிடையே சாலைகள் அமைப்பது, இருப்புப் பாதைகள் அமைப்பது, கால்வாய்கள் அமைப்பது, மனிதக் குடியிருப்புகள் ஏற்படுத்துவது என்பவை யானைக் கூட்டங்களின் வழித்தடத்தில் தடைகளை ஏற்படுத்துகின்றன. வேறு வழியில்லாமல் யானைகள் புதிய பாதையைத் தேடி நகரும்போது, அது தேவையில்லாமல் 
மனிதர்களுடனான மோதலில் முடிவடைகிறது. 
யானைகளுக்கு ஏற்கெனவே இருக்கும் உறைவிடங்களே மிக மிகக் குறைவு. அந்த இடங்களும் ஆக்கிரமிக்கப்படும்போது, யானைகள் செய்வதறியாது தடுமாறுகின்றன. 40 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான யானைகள் அரசின் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளிலோ, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள வனப் பகுதிகளிலோ வசிப்பவை அல்ல. குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் அவை ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்கு சுதந்திரமாக நகர்ந்து தங்களது உணவைத் தேடிக் கொண்டு கூட்டமாக வாழ்கின்றன.
2005-இல் 24%ஆக இருந்த வனப்பகுதியிலுள்ள யானைகளின் வழித்தடங்கள் இப்போது 12.9% -ஆகக் குறைந்திருக்கின்றன. குறைந்துவரும் வனப்பகுதியும், ஆக்கிரமிக்கப்படும் வழித்தடங்களும் யானைகளின் வாழ்வாதாரத்தையே கேள்விக்குறியாக்கும் நிலையில், பிரச்னையை எப்படி கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது என்று புரியாமல் வனத்துறையும், அரசும் திகைத்துப் போயிருக்கின்றன என்பதுதான் உண்மை.
2015-இல் அஸ்ஸாமிலுள்ள ராம்தரங் மலையடிவார கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்த 19 குடும்பங்கள் யானைகளின் நடமாட்டத்துக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகத் தன்னிச்சையாக அந்தக் கிராமத்திலிருந்து வெளியேறியிருக்கிறார்கள். இதேபோல யானைகளின் வழித்தடங்களை ஆக்கிரமித்திருப்பவர்களும் வெளியேறுவதுதான் நியாயம். இல்லையென்றால், அவர்களை வெளியேற்றுவது அரசின் கடமை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/01/அகற்றுவோம்-ஆக்கிரமிப்புகளை-3030933.html
3030215 தலையங்கம் மனித உரிமையா? பொருளாதாரமா? ஆசிரியர் Wednesday, October 31, 2018 01:41 AM +0530 ஜமால் கஷோகி அமெரிக்காவின் நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்ற பத்திரிகையாளர். ஒரு காலத்தில் சவூதி அரேபிய அரச குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தவர். ஆனால், எம்பிஎஸ் என்று பரவலாக அழைக்கப்படும் முகம்மது பின் சல்மான் சவூதி அரேபியாவின் பட்டத்து இளவரசராக அறிவிக்கப்பட்டது முதல் இவருக்கும் அரச குடும்பத்திற்கும் இடையேயான கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரித்தன. இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதிஅரேபியத் தூதரகத்தில் அவர் கொல்லப்பட்டிருப்பது சர்வதேச அளவில் மிகப்பெரிய பரபரப்பையும், சவூதி அரேபிய இளவரசர் முகம்மது பின் சல்மானுக்கு எதிரான விமர்சனங்களையும் எழுப்பியிருக்கிறது. 
கடந்த அக்டோபர் 2-ஆம் தேதி ஜமால் கஷோகி, இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதி அரேபியத் தூதரகத்திற்கு அழைக்கப்பட்டார். அங்கே நடந்த வாக்குவாதமும், கைகலப்பும் அவரது படுகொலையில் முடிந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. கஷோகி சவூதி அரேபியத் தூதரகத்தைவிட்டு வெளியேறினார் என்று முதலில் கூறிய சவூதி அரேபியா, துருக்கி அரசால் கசியவிடப்பட்ட தகவல்களில் தூதரக அதிகாரிகளுடனான கைகலப்பில் அவர் இறந்ததாக அறிவித்தது. இதிலிருந்து ஜமால் கஷோகியின் படுகொலை சவூதி அரேபியாவால் மறைக்கப்படுகிறது என்பது வெளிப்பட்டது. 
சவூதி அரேபியத் தலைநகர் ரியாதிலிருந்து 15 பேர் கொண்ட குழு இஸ்தான்புல்லுக்கு இரண்டு தனி விமானங்களில் அனுப்பப்பட்டதும், ஜமால் கஷோகியை ரியாத்துக்கு கடத்தி வரப் பணிக்கப்பட்டதும் இப்போது தெரியவந்திருக்கிறது. இதுபோல, சவூதி அரேபிய அரசுக்கு எதிராக செயல்படுபவர்களை வெளிநாடுகளிலிருந்து கடத்திக் கொண்டுவருவது புதிதொன்றுமல்ல. 
இஸ்தான்புல் தூதரகத்தில் நடந்த கைகலப்பின்போது, 59 வயது ஜமால் கஷோகியின் கழுத்து நெரிக்கப்பட்டதாகவும், அவர் இறந்துவிட்டதாகவும் தகவல் கசிந்திருக்கிறது. ஜமால் கஷோகியை உயிருடன் பிடித்து ரியாத்துக்குக் கொண்டுவந்து அதன் பிறகு தண்டிப்பது என்பதுதான் திட்டமென்றும், ஆனால் ஜமால் கஷோகி அதற்கு உடன்படாததால்தான் இந்தப் படுகொலை நடந்திருக்கிறது என்றும் கருதப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவரது உடல் சிதைக்கப்பட்டு சில எலும்புத் துண்டுகள் நினைவுப் பரிசாக ரியாத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. கஷோகியின் சிதிலமடைந்த உடல் இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதி அரேபியத் தூதரின் வீட்டுத் தோட்டத்திலிருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 
ஜமால் கஷோகி படுகொலை தொடர்பாக 18 பேர் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதாகவும், 5 மூத்த அதிகாரிகள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பதாகவும் சவூதி அரேபியா தெரிவித்திருப்பது பட்டத்து இளவரசர் முகம்மது பின் சல்மானை இந்தப் பிரச்னையிலிருந்து அகற்றி நிறுத்துவதற்காகத்தான் என்று கூறப்படுகிறது. சவூதி அரேபியத் தரப்பு கூறும் விளக்கங்களில் பல ஓட்டைகள் காணப்படுவதே அதற்குக் காரணம்.
சவூதி அரேபியாவுடன் இணக்கமான உறவில்லாத ஓர் அந்நிய நாட்டில் இப்படியொரு திட்டத்தை தலைமையின் உத்தரவில்லாமல் தளபதிகள் யாரும் செய்திருக்க முடியாது. தலைமைக்குத் தெரியாமல் நடைபெற்ற ஒரு திட்டம் தவறுதலாகக் கொலையில் முடிந்திருந்தால், ஜமால் கஷோகி விவகாரம் சவூதி அரேபிய அரசால் ஏன் மறைக்கப்படவும், திசை திருப்பப்படவும் முயற்சிகள் நடந்தன என்பது அடுத்த கேள்வி. 
ஜமால் கஷோகி தூதரகத்திலிருந்து வெளியேறினார் என்கிற வாதம் அதற்கு எதிராக செய்திகள் கசியத் தொடங்கிய பிறகுதான் சவூதி அரேபிய அரசால் மறுக்கப்பட்டு அவர் கொல்லப்பட்டது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து கஷோகியின் படுகொலையும் அதைத் தொடர்ந்து சவூதி அரேபியாவின் பதற்றமான முடிவுகளும் அரச குடும்பத்தின் தொடர்பை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
சவூதி அரேபிய அரசின் மனித உரிமை மீறல்கள் உலகுக்கு தெரியாததல்ல. சவுக்கால் அடித்தல், மரண தண்டனை விதித்தல், கடுமையான தண்டனைகள் இவையெல்லாம் தொடர்ந்து பல
ராலும் விமர்சிக்கப்பட்டு வந்த செயல்பாடுகள்தான். முகம்மது பின் சல்மான் பட்டத்து இளவரசராக நியமிக்கப்பட்டதும், ஆட்சி அதிகாரம் 82 வயது அரசரிடமிருந்து அவருக்கு மாறியிருப்பதும் ஜமால் கஷோகியின் படுகொலைக்கு முக்கியமான காரணம். தனக்கு எதிராக செயல்படுபவர்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்த முகம்மது பின் சல்மான் எடுத்திருக்கும் நடவடிக்கை இது என்றுதான் அரசியல் நோக்கர்கள் கருதுகிறார்கள். 
ஆரம்பத்தில் முகம்மது பின் சல்மானை ஆதரித்த அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப், இப்போது ஜமால் கஷோகி படுகொலை குறித்த உண்மை வெளிப்பட வேண்டும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். பிரிட்டன், பிரான்ஸ், கனடா உள்ளிட்ட நாடுகளும் ஜமால் கஷோகியின் படுகொலையை கண்டித்திருக்கின்றன. 
சவூதி அரேபியா உலகின் மிகப்பெரிய கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதியாளர் என்பதையும், மத்திய ஆசியாவின் சக்தி வாய்ந்த நாடு என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. அடுத்து வரும் ஆண்டுகளில் அமெரிக்காவிடமிருந்து 110 பில்லியன் டாலர் அளவிலும், ஐரோப்பாவிலிருந்து 66 பில்லியன் டாலர் அளவிலும், ஜப்பானிடமிருந்து 45 பில்லியன் டாலர் அளவிலும் ஆயுதங்கள் வாங்க சவூதி அரேபியா ஒப்பந்தம் செய்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ 500 பில்லியன் டாலர் வளர்ச்சிப் பணிகள் சவூதி அரேபியாவில் நடக்க இருக்கின்றன. 
இந்தப் பின்னணியில் எந்த ஒரு வல்லரசும் சவூதி அரேபியாவைப் பகைத்துக் கொள்ளுமா, பட்டத்து இளவரசர் முகம்மது பின் சல்மானை நேரடியாகக் குற்றம் சாட்டுமா என்பது சந்தேகம்தான். 
பத்திரிகையாளர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். இது வெளிப்படையான திட்டமிட்டப் படுகொலை என்பது நன்றாகவே தெரிகிறது. ஜமால் கஷோகியின் படுகொலை பத்திரிகை சுதந்திரத்துக்கும், மனித உரிமை மீறலுக்கும் எதிராக நடைபெற்றிருக்கும் மிகப்பெரிய தாக்குதல். உலக நாடுகள் இந்தப் பிரச்னையை எப்படி அணுகப்போகின்றன?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/31/மனித-உரிமையா-பொருளாதாரமா-3030215.html
3029649 தலையங்கம் ஜனநாயகப் படுகொலை! ஆசிரியர் Tuesday, October 30, 2018 01:48 AM +0530 இலங்கை அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேனாவால் பிரதமர் பதவியிலிருந்து தன்னிச்சையாக நீக்கப்பட்ட ரணில் விக்ரமசிங்க அந்த நாட்டின் பிரதமராகத் தொடருகிறார் என்று நாடாளுமன்றத் தலைவர் ஜெயசூர்யா அறிவித்திருக்கிறார். நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பலத்துடன் மற்றொரு பிரதமர் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வரை பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் உரிமைகளையும் சலுகைகளையும் பாதுகாப்பது தனது ஜனநாயகக் கடமை என்றும் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். தான் பிரதமராகத் தொடருவதாக ரணில் விக்ரமசிங்கவும் தெரிவித்திருக்கிறார். 
ஆனாலும்கூட, ராணுவம், காவல்துறை ஆகியவற்றின் மறைமுக ஆதரவு ராஜபட்சவுக்கு தொடர்ந்து இருந்து வந்திருப்பதால் அவர் அதிபர் சிறீசேனா அளித்திருக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி இப்போதைக்கு அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவார் என்று தெரிகிறது. அவருக்கு சீன அதிபர் வெளிப்படையாக ஆதரவு அளித்திருக்கும் நிலையில், இந்த அதிரடி மாற்றத்தின் பின்னணியில் மிகப்பெரிய அரசியல் சூழ்ச்சி இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. சில நாள்களுக்கு முன்னால் அதிபர் சிறீசேனா சீனாவுக்கு சென்றிருந்த பின்னணியில்தான் இந்த அரசியல் முடிவுகள் அவரால் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை ஊகிப்பது ஒன்றும் சிரமமல்ல.
கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மாலையில் இலங்கை அதிபர் அலுவலகத்திலிருந்து மூன்று அதிரடி அறிவிப்புகள் வெளியிடப்பட்டன. ரணில் விக்ரமசிங்க தலைமையிலான அரசுக்கு சிறீசேனாவின் இலங்கை சுதந்திரா கட்சி அளித்துவந்த ஆதரவை விலக்கிக்கொண்டது. அதிபர் மைத்ரி பால சிறீசேனா, மகிந்த ராஜபட்சவுக்கு பிரதமராக பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைத்தார். அரசியல் சாசனப் பிரிவு 42(4)-இன் கீழ் ரணில் விக்ரமசிங்க பிரதமர் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதாக அதிபர் சிறீசேனாவால் எழுத்து மூலம் தெரிவிக்கப்பட்டது. இவை மூன்றுமே ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தொடர்ந்து நடைபெற்றன. மிகவும் ரகசியமாகத் திட்டமிடப்பட்டு, நாடாளுமன்றத்தைக் கலந்தாலோசிக்காமல் பிரதமருக்கோ, அவரது அமைச்சரவை சகாக்களுக்கோ இது குறித்து எந்தவிதத் தகவலும் தராமல் நடத்தப்பட்ட அரசியல் சதி என்றுதான் இதைக் கூற வேண்டும்.
எந்தவொரு ஜனநாயக நாட்டிலும் ஆட்சி மாற்றம் இதுபோன்று நடைபெற்றதாக வரலாறு இல்லை. பிரதமராகப் பதவியிலிருக்கும் ஒருவர் அந்தப் பதவியிலிருந்து அகற்றப்படாமல் இன்னொரு பிரதமர் நியமிக்கப்படுவது இதுவரை கேட்டிராத நிகழ்வு. இப்போது இரண்டு பிரதமர்களும் அவர்களது கட்சிகளும் ஆட்சி அதிகாரத்தைப் கைப்பற்றவும், தங்களுக்கு அங்கீகாரத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளவும் களமிறங்கியிருக்கிறார்கள். இவர்களில் ஒருவர் நாடாளுமன்றத்தின் பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்று, அதிபர் சிறீசேனாவும் நாடாளுமன்றத்தின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே இந்தக் குழப்பம் முடிவுக்கு வரும். 
2015-இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட 19-ஆவது அரசியல் சாசன திருத்தத்தின்படி, பிரதமராக இருக்கும் ஒருவர், இறந்தாலோ, பதவி விலகினாலோ, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கும் தகுதியை இழந்தாலோ, அந்த அரசு நாடாளுமன்றத்தில் நம்பிக்கையை இழந்தாலோ மட்டும்தான் அவரைப் பதவியிலிருந்து அகற்ற முடியும். பிரதமரைத் தன்னிச்சைப்படி அகற்றும் அதிபரின் உரிமை 19-ஆவது திருத்தத்தின்படி அகற்றப்பட்டது. இப்போது உள்ள அரசியல் சாசனப்படி, பிரதமரை நியமிக்கும் அதிகாரம்தான் அதிபருக்கு உண்டே தவிர, மேலே குறிப்பிட்ட காரணிகள் இல்லாமல் அகற்றும் உரிமை இல்லை. 
அதிபர் மாளிகையிலிருந்து வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அறிவிப்பின்படி, சட்டப்பிரிவு 42(4) பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதன்படி, யார் நாடாளுமன்றத்தின் பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களின் ஆதரவைப் பெற முடியும் என்று அதிபர் கருதுகிறாரோ அவரை பிரதமராக நியமிக்கலாம். இந்த 42(4) பிரிவு என்பது, தேர்தல் முடிந்த பிறகு அல்லது நாடாளுமன்றத்தின் நம்பிக்கையைப் பிரதமர் ஒருவர் இழந்த பிறகு, பிரதமரை நியமிப்பதற்காகத் தரப்பட்டிருக்கும் உரிமையே தவிர, நினைத்தபோது அதிபர் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக வழங்கப்பட்ட அதிகாரம் அல்ல என்பதை அதிபர் சிறீசேனா பொருட்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை.
கடந்த பிப்ரவரி மாதம்தான் பிரதமர் விக்ரமசிங்க நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் தனது பெரும்பான்மையை நிரூபித்திருக்கிறார். அதற்குப் பிறகு அவரது பெரும்பான்மையைக் கேள்விக்குறியாக்கும் எந்தவித நிகழ்வும் நடந்துவிடவில்லை. அதேபோல, சட்டப்பிரிவு 42(2) பிரதமரை நியமிக்கும் அதிகாரம் குறித்து கூறுகிறதே தவிர, பிரதமரை விலக்கும் அதிகாரத்தை வழங்கவில்லை. பிரதமரை நியமிக்கும் அதிகாரத்தையும், பதவியிலிருந்தும் விலக்கும் அதிகாரத்தையும் அதிபருக்கு 2015-க்கு முன்பு இப்பிரிவு வழங்கியிருந்தது. ஆனால், 19-ஆவது திருத்தம் அதிபர் ஒருவர் பிரதமரை எப்படி, என்னென்ன காரணங்களுக்காக அகற்றலாம் என்பதைத் தெளிவாக வரையறுத்திருக்கும் நிலையில், அதிபரின் செயல்பாடுகள் சட்டவிரோதமான, அரசியல் சாசனத்துக்குப் புறம்பான செயல் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. 
ராஜபட்சவுக்கு பெரும்பான்மை பலம் இருந்திருந்தால் நாடாளுமன்றத்தில் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பின் மூலம் பிரதமராகி இருப்பார். நாடாளுமன்றத்தை நவம்பர் 16-ஆம் தேதி வரை அதிபர் சிறீசேனா முடக்கி வைத்திருப்பது குதிரைப் பேரத்தின் மூலம் ராஜபட்சவுக்கு பெரும்பான்மை பலத்தை ஏற்படுத்தித் தர வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். 
ராஜபட்சவுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து இலங்கையில் நடந்திருக்கும் ஜனநாயகப் படுகொலைக்கு அங்கீகாரம் தர சீனா முற்பட்டிருக்கிறது. இந்தியா மெளனம் காக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/30/ஜனநாயகப்-படுகொலை-3029649.html
3028904 தலையங்கம் ஆறுதலும் ஆதங்கமும்! ஆசிரியர் Monday, October 29, 2018 02:17 AM +0530 மத்திய நிதியமைச்சகத்தின் நேரடி வரி விதிப்புப் பிரிவு வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரம் ஆறுதல் அளிப்பதாக இருக்கிறது. கடந்த நிதியாண்டை விட இந்த நிதியாண்டில் வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்தோர் எண்ணிக்கை 65% அதிகரித்திருக்கிறது. மத்திய அரசின் மொத்த வரி வருவாயில் நேரடி வரிகளின் பங்கு 52% அதிகரித்திருக்கிறது. இந்தியாவின் மொத்த ஜிடிபி-யில் 5.98% அளவுக்கு வரி வருவாய் காணப்படுவது எதிர்பார்த்ததைவிட அதிக முன்னேற்றம். 

கடந்த நான்கு ஆண்டுகளைவிட இந்த ஆண்டு வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை 80%-துக்கும் அதிகமாகி இருக்கிறது என்கிறது அந்தப் புள்ளிவிவரம். 2013-14-இல் 3.79 கோடியாக இருந்த வருமான வரி கணக்கு தாக்கல் செய்தோர் எண்ணிக்கை, 2017-18-இல் 6.85 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. ஜிடிபி விகிதத்தில் 5.98% என்பது கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதிகமான விகிதம். இருந்தாலும்கூட, மொத்த வரி வருவாயில் நேரடி வரி வருவாய் 52.29% என்பது நரேந்திர மோடி பிரதமராவதற்கு முன்னர் இருந்ததைவிடக் குறைவுதான் என்பதை சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 

2013-14 நிதியாண்டிலிருந்து ஒவ்வோர் ஆண்டும் நேரடி வரி வருவாய் தொடர்ந்து வீழ்ச்சி அடைந்து வந்ததுபோய், இந்த ஆண்டு அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருப்பது ஆறுதலான முன்னேற்றம். இந்த மாற்றத்துக்கு நரேந்திர மோடி அரசு எண்ம பரிவர்த்தனைக்கும், இணைய செயல்பாடுகளுக்கும் கொடுத்த ஊக்கம் முக்கிய காரணம் என்பதை மறுக்க முடியாது. வருமான வரித் துறை, வரி செலுத்துவோரின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்கும், வரி ஏய்ப்பைக் கட்டுப்படுத்தவும் எண்மப் பரிமாற்றம் முக்கியமான காரணி. 

2017-18 நிதியாண்டில் வருமான வரி செலுத்துவோரின் எண்ணிக்கை 7.4 கோடியாக அதிகரித்து, கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் 40% அதிகரித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்வோரின் எண்ணிக்கை அதிகரித்த அளவுக்கு வரி வருவாய் அதிகரித்திருக்கிறதா என்று பார்த்தால் இல்லை. அதற்குக் காரணம், வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்வோரில் பெரும்பாலோர் மாத ஊதியம் பெறுபவர்களாக இருப்பதுதான். 2017-18-இல் வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்தவர்களில் 43.85% பேர் ரூ.3.5 லட்சத்துக்கும் குறைவான ஆண்டு வருவாய் உடையவர்கள் என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

2017-18 நிதியாண்டில் ரூ.1 கோடிக்கும் அதிகமாக வருவானம் இருப்பதாகக் கணக்கு தாக்கல் செய்தோரின் எண்ணிக்கை 1,40,139. இது 2014-15இல் ரூ.1 கோடிக்கும் அதிகமான வருமானம் ஈட்டிய 88,649 பேரைவிட 60% அதிகம். இதைப் பெருமை என்று எடுத்துக்கொள்வதில் சற்று தயக்கம் இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம், கோடீஸ்வரர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது என்பதல்ல. தேசத்தின் செல்வம் ஒரு சிலரிடத்தில் சேர்ந்து, பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையேயான இடைவெளி அதிகரிக்கிறது என்பதுதான். இந்தியாவில் ரூ.500 கோடிக்கும் அதிகமாக ஆண்டு வருவாய் இருக்கும் கோடீஸ்வரர்களின் எண்ணிக்கை 300-க்கும் அதிகம் என்பது பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகிறது. 

அரசின் நேரடி வரி வருவாயில் பெரும் பங்கு வகிப்பது கார்ப்பரேட் வருமான வரி. கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அரசின் வரிக்கொள்கைகளில் பல்வேறு மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி ஓட்டைகளை அடைத்து வரி ஏய்ப்பைக் குறைக்க முற்பட்டிருப்பதன் பயன் தெரியத் தொடங்கியிருக்கிறது. 2003-04-இல் 19.37%-ஆக இருந்த கார்ப்பரேட் வருமான வரி, 2016-17-இல் 26.89%-ஆக உயர்ந்
திருப்பது நியாயமான அதிகரிப்பு என்றுதான் கூற வேண்டும். கார்ப்பரேட் வருமான வரி அதிகரித்து, தனியார் வருமான வரி குறையும்போதுதான் நேர்மையாக வரி செலுத்தும் மாத வருவாய்ப் பிரிவினருக்கு நியாயம் கிடைக்கும்.

இந்தாண்டு மறைமுக வரிகளைவிட நேரடி வரி வருவாய் அதிகரித்திருப்பது ஆரோக்கியமான போக்கு. நேரடி வரி வருவாய் அதிகரிக்கும்போதுதான் மறைமுக வரிகளைக் குறைத்து ஏழைகள் மீதான பாரத்தைச் சற்று தளர்த்த முடியும். அதேபோல, நேரடி வரி வசூலிப்பது என்பது பொருளாதார நோக்கிலும், நிர்வாக நோக்கிலும் எளிமையானது. அதில் அதிகமாக மறைக்கவோ, ஏமாற்றவோ முடியாது. அந்த வகையில், இந்தியாவின் நிதி நிர்வாகம் சரியான பாதையில் பயணிக்கிறது என்று தெரிகிறது. 

இதெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, அரசு இன்னும் வேளாண் வருவாயை வருமான வரி வரம்பிலிருந்து விலக்கி வைத்திருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. சிறு விவசாயிகள் பாதிக்கப்படாமல் அதே வேளையில், பெரும் நிலச்சுவான்தார்கள் தங்களது வேளாண் வருவாய்க்கு வரி செலுத்துவதை அரசு ஏன் தள்ளிப்போடுகிறது என்கிற கேள்வி நீண்டகாலமாகவே எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. வேளாண் வருவாய்க்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் விலக்கைப் பயன்படுத்தி, பல கோடீஸ்வரர்கள் வருமான வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள் என்பது தெரிந்தும்கூட, ஆட்சியிலிருக்கும் எந்தவோர் அரசும் இது குறித்து நடவடிக்கை எடுக்கத் துணியவில்லை.

மத்திய - மாநில அரசுகள் இலவச மின்சாரம், தண்ணீர், மானிய விலையில் உரங்கள் என்று விவசாயிகளின் விளைநிலத்தின் அளவையும், வருவாயையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் சலுகைகளை வாரி வழங்குகின்றன. வேளாண் வருவாய்க்கு வருவான வரி விதிக்கவில்லை என்றாலும்கூட, அதிக அளவில் நிலம் வைத்திருக்கும் பணக்கார விவசாயிகளுக்கு இலவச மின்சாரம் வழங்குவதையும், உர மானியம் வழங்குவதையும் ஏன் தொடர வேண்டும் என்கிற கேள்வியை எழுப்பத் தோன்றுகிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/29/ஆறுதலும்-ஆதங்கமும்-3028904.html
3027819 தலையங்கம் கடவுள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்! ஆசிரியர் Saturday, October 27, 2018 03:47 AM +0530 மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடுகள் கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே கடும் விமர்சனத்துக்கும் கண்டனத்துக்கும் உள்ளாகி வந்திருக்கின்றன. கடந்த ஓராண்டுக்கும் மேலாக மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநராக இருக்கும் அலோக் வர்மாவுக்கும், மத்திய அரசால் அதன் சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் ராகேஷ் அஸ்தானாவுக்கும் இடையேயான மோதல் இருந்துவரு
கிறது. ராகேஷ் அஸ்தானாவை சிறப்பு இயக்குநராக நியமிப்பதற்கு ஆரம்பத்திலேயே இயக்குநர் அலோக் வர்மா எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். சில ஊழல் வழக்குகளில் அவரது தலையீடும் செயல்பாடும் குறித்து ஏற்கெனவே மத்திய புலனாய்வுத் துறை விசாரித்து வருவதை அவர் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். அதையும் மீறித்தான் ராகேஷ் அஸ்தானா சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டார் என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 

இப்போது மத்திய அரசு இயக்குநர் அலோக் வர்மாவையும், சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானாவையும் கட்டாய விடுப்பில் அனுப்பி அவர்களுக்குப் பதிலாக எம். நாகேஸ்வர ராவின் பொறுப்பில் மத்திய புலனாய்வுத் துறையை இயங்கப் பணித்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்து இயக்குநர் அலோக் வர்மா உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகினார். உச்சநீதிமன்றம் நாகேஸ்வர ராவின் செயல்பாடுகளுக்குப் பல கட்டுப்பாடுகளை விதித்து, அலோக் வர்மாவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஏ.கே. பட்நாயக்கின் மேற்பார்வையில் மத்திய ஊழல் தடுப்பு ஆணையம் விசாரிக்கும்படி உத்தரவிட்டிருக்கிறது.

இயக்குநர் அலோக் வர்மாவை, மத்திய அரசு விடுப்பில் அனுப்பியிருப்பது, உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி ஒருவர் கண்காணிப்பில் மத்திய புலனாய்வுத் துறை வழக்குகளை விசாரிக்க உத்தரவிட்டிருப்பது இரண்டுமே வேடிக்கையாகவும், வரம்பு மீறலாகவும் தெரிகின்றன. மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநர் என்பவர், பிரதமர், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஆகிய மூவரும் உறுப்பினராக இருக்கும் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். அப்படியிருக்கும்போது அந்தக் குழுவின் ஒப்புதல் இல்லாமல் மத்திய அரசு தன்னிச்சையாக மத்திய புலனாய்வுத் துறை இயக்குநர் அலோக் வர்மாவை விடுப்பில் அனுப்பியிருப்பது வரம்பு மீறல் மட்டுமல்ல, தன்னிச்சையாக செயல்பட வேண்டிய ஓர் அமைப்பின் மீது மேற்கொள்ளப்படும் அரசியல் வரம்பு மீறலும்கூட. 

அதேபோல, மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் நிர்வாகத்தில் மத்திய ஊழல் தடுப்பு ஆணையத்துக்கு அதிகாரங்கள் தரப்பட்டிருக்கின்றன. மத்திய ஊழல் தடுப்பு ஆணையச் சட்டம், ஊழல் வழக்குகளில் மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடுகளை கண்காணிக்கும் உரிமை மத்திய ஊழல் தடுப்புஆணையத்திற்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல, ஊழல் வழக்குகளில் அதிகாரிகளை நியமிப்பதிலும், பதவியிலிருந்து அகற்றுவதிலும் மத்திய ஊழல் கண்காணிப்புத் துறையின் பரிந்துரையின்படிதான் மத்திய அரசு இயங்க வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டிருக்கிறது. 

மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடுகளைக் கண்காணிக்கும் உரிமை, மத்திய ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணைய சட்டம் 2003}இன் 14}ஆம் பிரிவின்படி ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், ஊழல் தடுப்பு ஆணையத்தின் விசாரணையை கண்காணிக்க, உச்சநீதிமன்றம் முன்னாள் நீதிபதி ஒருவரை நியமித்து உத்தரவிட்டிருப்பது தேவையில்லாத 
நீதித்துறைத் தலையீடு. இது ஒருமுறை விதிவிலக்கு என்கிற உச்சநீதிமன்ற வாதம் வருங்காலத்தில் முன்னுதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும். 

மத்திய அரசின் முடிவு நீதிமன்றத்தால் நிராகரிக்கப்படும் என்பதை உணர்ந்ததாலோ என்னவோ இயக்குநர் அலோக் வர்மாவும், சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானாவும் பதவியில்தான் தொடர்கிறார்கள் என்றும், இடைக்காலமாகத்தான் அகற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்றும் விசித்திரமான விளக்கம் ஒன்றை மத்திய அரசு அளித்திருக்கிறது. ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானா, குஜராத் மாநில காவல்துறை அதிகாரியாக இருந்தவர். கோத்ராவில் சபர்மதி எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் எரிப்பு வழக்கை விசாரித்தவர். பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால் கடந்த ஆண்டு பல மூத்த அதிகாரிகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டவர். லாலு பிரசாத் யாதவ் குடும்பத்தினருக்கும், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவர் ப. சிதம்பரம் குடும்பத்தினருக்கும் எதிரான ஊழல் வழக்குகளை விசாரித்தவர். இந்தப் பின்னணியில்தான் அவருக்கும் இயக்குநர் அலோக் வர்மாவுக்கும் இடையேயான மோதல், பிரச்னையாகி இருக்கிறது.

சிபிஐ}யின் மேல்மட்டத்தில் குற்றச்சாட்டு எழுவது புதிதொன்றுமல்ல. முன்னாள் இயக்குநர்கள் ஏ.பி. சிங், ரஞ்சித் சின்ஹா ஆகியோர் மீதும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் இருக்கின்றன. மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் அதிகாரிகள் மீதே புலனாய்வுத் துறை விசாரணை நடத்தும் வேடிக்கையும் புதிதல்ல. இதற்கெல்லாம் காரணம், மத்திய புலனாய்வுத் துறை சுதந்திரமாக செயல்படாமல் இருப்பதும், காங்கிரஸ் ஆனாலும், பாஜக ஆனாலும் தங்களது கைப்பாவையாக அந்த அமைப்பை பயன்படுத்துவதும்தான். 

யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களை மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் முக்கியப் பொறுப்புகளில் நியமிக்கும்போக்கு தொடரும்வரை அந்த அமைப்பு சுதந்திரமாகவும் அரசியல் தலையீடில்லாமல் செயல்படுவது இயலாது எனும்போது, உச்சநீதிமன்றத்தில் தலையீடு எந்தவொரு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திவிட முடியாது. மத்திய புலனாய்வுத் துறையில் களையெடுப்பதாக இருந்தால் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒரு சில அதிகாரிகளும் காவலர்களும்தான் எஞ்சுவார்கள். 

மங்கை சூதகமானால் கங்கையில் மூழ்கலாம். கங்கையே சூதகமானால்..?

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/27/கடவுள்தான்-காப்பாற்ற-வேண்டும்-3027819.html
3027086 தலையங்கம் ஆர்வக் கோளாறு ஆபத்து! ஆசிரியர் Friday, October 26, 2018 01:46 AM +0530 தொழில்நுட்பம் எந்த அளவுக்கு மனித இனத்துக்கு பயன் அளிக்கிறதோ, அதேபோல ஆபத்துகளையும் அழைத்து வருகிறது என்பதை கைப்பட (செல்ஃபி) மரணங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன. புகைப்படம் எடுப்பதற்கு கேமராக்கள் உபயோகத்திலிருந்த காலம் மலையேறி, எல்லோரும் அவரவர் கையிலுள்ள அறிதிறன்பேசியில் படம் எடுப்பதும் கைப்படம் மூலம் தங்களைத் தாங்களே படம் எடுத்துக்கொள்வதும் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. இதில் காணப்படும் ஆபத்து குறித்து கவலைப்படாத மனப்போக்கும் ஏற்பட்டிருப்பதுதான் வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் ஏற்படும் தற்செயல் விளைவுகள் உயிருக்கே உலை வைப்பதாக இருக்கும்போது அது குறித்து கவலைப்படாமல் இருந்துவிட முடியாது. 
குடும்ப மருத்துவம் மற்றும் ஆரம்ப சுகாதாரம் குறித்த மருத்துவ இதழ் ஒன்று செய்திருக்கும் ஆய்வின்படி, கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் உலகளாவிய அளவில் 250 உயிர்கள் கைப்படம் எடுப்பதால் பலியாகியிருப்பதாக தெரிகிறது. தில்லியிலுள்ள அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகம், கடந்த அக்டோபர் 2011 முதல் நவம்பர் 2017 வரை கைப்பட மரணங்கள் குறித்த ஆய்வொன்றை மேற்கொண்டது. அதன்படி, உலகிலேயே அதிகமான கைப்பட மரணங்கள் இந்தியாவில்தான் நடந்திருப்பதாக அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. இந்தியாவைத் தொடர்ந்து ரஷியா, அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளில் கைப்பட மரணங்கள் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன.
அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகம் நடத்திய அந்த ஆய்வு மேலும் பல திடுக்கிடும் தகவல்களை வெளியிட்டிருக்கிறது. கைப்பட மரணங்களில் சிக்கியவர்கள் பெரும்பாலும் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். மரணமடைந்தவர்களில் 72 சதவீதம் பேர் ஆண்கள். 2011 முதல் 2017 வரையில் நிகழ்ந்த கைப்பட மரணங்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட உயிரிழப்பு இந்தியாவில்தான் என்கிற திடுக்கிடும் தகவலையும் அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. உலகிலேயே அதிகமான இளைஞர்களைக் கொண்ட நாடு என்பதால், இந்தியாவில் அதிக அளவில் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள் என்று கொண்டாலும்கூட, இவர்களில் பெரும்பாலோர் படித்த, நல்ல வேலையில் இருக்கும் இளம் வயதினர் எனும்போது, நாம் அது குறித்துக் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது. 
அந்த ஆய்வு இன்னொரு தகவலையும் தருகிறது. ஆண்களைவிடப் பெண்கள்தான் கைப்படம் எடுப்பதில் அதிகமாக ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதுதான் அந்த செய்தி. ஆனால், அப்படி படம் எடுக்கும்போது பெண்கள் கவனமாக இருப்பதாகவும், ஆபத்தான இடங்களில் நின்றுகொண்டு தங்களது ஆண்மையையும், வீரத்தையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்கிற மனப்போக்கு ஆண்களிடம் அதிகமாகக் காணப்படுவதால் அவர்கள்தான் ஆபத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். அதிக அளவிலான கைப்பட மரணங்களில் ஆண்கள் பாதிக்கப்படுவதற்கு அதுதான் காரணம்.
அதிகமான கைப்பட மரணங்களுக்கு தண்ணீரில் மூழ்குவதுதான் காரணமாகத் தெரிகிறது. கடற்கரையோரமாக நின்று கொண்டு கைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதும், படகுகளில் நின்றுகொண்டு கைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதும் ஆபத்தில் முடிந்து நீரில் மூழ்கி மரணிப்பதற்கு காரணியாகிவிடுகிறது. இரண்டாவது முக்கியமான காரணம், வாகனங்கள். ஓடும் ரயிலுக்கு முன்னால் அல்லது சாலை
களில் நின்றுகொண்டு அல்லது இரு சக்கர வாகனங்களை ஓட்டிக்கொண்டு கைப்படம் எடுத்துக்கொள்வது உயிரிழப்புக்குக் காரணமாக அமைந்துவிடுகிறது. இதுபோன்ற மரணங்களில் பெரும்பாலும் ஆண்கள் மட்டுமே சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். 
நெருப்பின் மூலமும், உயரமான இடங்களிலிருந்து கீழே விழுவதன் மூலமும் மரணிப்பது கைப்பட மரணங்களில் மூன்றாவது இடத்தை பிடிக்கிறது. சமீபத்தில் கொடிய மிருகங்களுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு கைப்படம் எடுத்ததன் விளைவாக வெவ்வேறு நிகழ்வுகளில் எட்டு பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் தங்களைத் தாங்களே துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொள்வது போல கைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள முற்பட்ட பலர் இறந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது.
அந்த ஆய்வின்படி, கைப்பட மரணங்கள் குறித்த புள்ளிவிவரம் முழுமையானதல்ல. பெரும்பாலான நிகழ்வுகள் வெளியில் தெரிவதில்லை அல்லது பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. ஆனால், கைப்பட மரணங்கள் அதிகரித்து வருகின்றன என்பது மட்டும் உண்மை. 
2011-இல் இந்தியாவில் தெளிவாக பதிவு செய்யப்பட்ட கைப்பட மரணங்கள் வெறும் மூன்று மட்டுமே. 2016-இல் அதுவே 98-ஆக அதிகரித்திருந்தது. 2010-க்குப் பிறகு முகநூல் உள்ளிட்ட சமூக ஊடகங்கள் அதிகரித்ததுடன் கைப்பட மரணங்களின் எண்ணிக்கையும் கணிசமாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. இளைஞர்களும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் இதனால் மிக அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உடனுக்குடன் தங்கள் வீர சாகசங்களையும், புகைப்படப் பதிவுகளையும் முகநூலிலும் சுட்டுரையிலும் தங்களது வலைப்பூவிலும் ஏற்ற வேண்டும் என்கிற ஆர்வக் கோளாறு காரணமாக இளைஞர்கள் மத்தியில் கைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளும் போக்கு கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக மிக வேகமாக அதிகரித்திருக்கிறது. தங்களது புகைப்படங்கள் குறித்த விருப்பங்களையும், கருத்துகளையும் சமூக ஊடக நட்பு வட்டத்தில் பெறுவதில் காட்டப்படும் ஆர்வக் கோளாறு ஆபத்தாக முடிவதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. 
முக்கியமான சுற்றுலாத் தளங்களிலும், மலை உச்சிகளிலும், உயரமான கட்டடங்களிலும், நீர் நிலைகளுக்கு அருகிலும் கைப்படம் எடுப்பதற்கு தடை விதித்தால் தவறில்லை என்று தோன்றுகிறது. ரஷியாவில் கடந்த 2015 முதல் பாதுகாப்பான கைப்பட பயன்பாடு குறித்து காவல்துறை விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகிறது. இந்தியாவும் அதை பின்பற்ற வேண்டியது அவசியம். ஆர்வக் கோளாறு, உயிரிழப்பில் முடிவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.


 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/26/ஆர்வக்-கோளாறு-ஆபத்து-3027086.html
3026391 தலையங்கம் நடைமுறை சாத்தியமா? ஆசிரியர் Thursday, October 25, 2018 01:33 AM +0530 பட்டாசு வெடிக்க தடை கோரி உச்சநீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனு மீதான விசாரணையில் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஏ.கே. சிக்ரி, அசோக் பூஷண் ஆகியோரின் அமர்வு தனது இறுதித் தீர்ப்பை வெளியிட்டிருக்கிறது. தீர்ப்பின் நோக்கமும் பயனும் வரவேற்புக்குரியது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால், தீபாவளி பண்டிக்கைக்கு சில வாரங்களே இருக்கும் நிலையில், வெளிவந்திருக்கும் இந்தத் தீர்ப்பு நடைமுறைச் சாத்தியமா என்பதுதான் ஐயப்பாடாக இருக்கிறது. 
காற்று மாசைக் கட்டுப்படுத்த, பட்டாசு உற்பத்தி செய்வதையும் அதை விற்பனை செய்வதையும் தடை விதித்து உத்தரவிட வேண்டும் என்பதுதான் உச்சநீதிமன்றத்தின் முன்னால் விசாரணைக்கு வந்த மனு. அந்த மனுவின் மீதான தீர்ப்பில், அனுமதிக்கப்பட்ட ஒலி மற்றும் புகை வரம்புக்குள் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பட்டாசுகள் மட்டுமே இந்தியாவில் விற்கப்பட வேண்டும் என்றும், அத்தகைய பட்டாசுகள் பசுமைப் பட்டாசுகளாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருக்கிறது உச்சநீதிமன்றம்.
காற்று மாசு, ஒலி மாசு, திடக்கழிவு பிரச்னைகளுக்கு சர வெடிப் பட்டாசுகள் வித்திடுகின்றன என்பதால் அவற்றின் தயாரிப்புக்கும் விற்பனைக்கும் தடை விதித்திருக்கிறது தீர்ப்பு. பட்டாசு வெடிப்பதற்கான நேரம் குறித்தும் வழிகாட்டுதல் வழங்கியிருக்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தடை செய்யப்பட்ட பட்டாசுகளின் விற்பனைக்கும் நடைபெறும் விதிமீறல்களுக்கும் அந்தந்தப் பகுதி காவல்துறை ஆய்வாளர்களை பொறுப்பாக்கி இருக்கிறது உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு.
உச்சநீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பை சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் வரவேற்றிருக்கிறார்கள். உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்திருப்பதுபோல, பட்டாசு உற்பத்தித் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களின் வாழ்வாதாரம் எப்படி அடிப்படை உரிமையோ, அதைவிட இந்தியாவின் 130 கோடி மக்களின் உடல் நலம் முக்கியம் என்பதால் இப்படி ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியிருப்பதாக உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்திருப்பதையும் வரவேற்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
கடந்த நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் கொல்கத்தாவில் தாஸ்குப்தா என்பவர் ஒரு தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலை நடத்திவந்தார். அந்தத் தொழிற்சாலையில் சண்முக நாடார், அய்ய நாடார் என்கிற சிவகாசியைச் சேர்ந்த ஒன்றுவிட்டச் சகோதரர்கள் வேலைக்குச் சேர்ந்தனர். அங்குதான் தீப்பெட்டித் தயாரிப்பு குறித்து அவர்கள் கற்றுக்கொண்டனர். சொந்த ஊரான சிவகாசிக்குத் திரும்பி அங்கே அவர்கள் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலைகளை நிறுவியதிலிருந்து தொடங்கியது இந்தியாவின் பட்டாசு தயாரிப்புத் தொழில். சிவகாசி படிப்படியாக வளர்ந்து பட்டாசுத் தயாரிப்புத் தொழிலின் கேந்திரமாக மாறியது என்பது வரலாறு. இந்தியாவில் பட்டாசு இறக்குமதிக்கு அனுமதியில்லை. அண்டை நாடு என்பதால் சீனாவிலிருந்து திருட்டுத்தனமாக கோடிக்கணக்கான ரூபாய்க்கு இந்தியாவுக்குள் பட்டாசுகள் கடத்தி விற்கப்படும் நிலை தொடர்கிறது என்பதுதான் உண்மை.
சிவகாசியில் மட்டும் ஏறத்தாழ 1.,070 சிறிய, பெரிய பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகள் இயங்குகின்றன. அவற்றால் நேரிடையாக 3 லட்சம் பேரும், மறைமுகமாக 5 லட்சம் பேரும் வேலைவாய்ப்புப் பெறுகிறார்கள். தீபாவளி, கிறிஸ்துமஸ், ஆங்கிலப் புத்தாண்டு போன்ற பண்டிகை நாட்களில் இந்தியா முழுவதும் ஆங்காங்கே பட்டாசு விற்பனை மூலம் வேலைவாய்ப்புப் பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை பல லட்சங்கள். இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் ரூ.15,000 கோடி முதல் ரூ.20,000 கோடி மதிப்பிலான பட்டாசுகள் விற்பனையாகின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் உச்சநீதிமன்றத்தின் இப்போதைய அதிரடித் தீர்ப்பு ஒட்டுமொத்த பட்டாசு தயாரிப்புத் தொழிலுக்கும் அநேகமாக முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதத்தில் அமைந்திருக்கிறது. 
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பின்னணியில் பல நடைமுறை அசாத்தியங்கள் காணப்படுகின்றன. மூன்று மாதத்திற்கு முன்பே சிவகாசியிலிருந்து பட்டாசுகள் தயாரிக்கப்பட்டு இந்தியாவின் மூலை முடுக்கெல்லாம் விநியோகம் செய்யப்பட்டுவிட்டன. தீபாவளிக்கு இரண்டு வாரங்களே இருக்கும் நிலையில் வெளியாகியிருக்கும் தீர்ப்பு லட்சக்கணக்கான பட்டாசு சில்லறை விற்பனையாளர்களை நடுத்தெருவில் நிறுத்திவிடக்கூடும். பண்டிகைக் காலத்தை பயன்படுத்தி லாபம் ஈட்ட நினைத்து, கடன் வாங்கி முதல் போட்டிருக்கும் அவர்களின் தீபாவளி, கண்ணீரில்தான் கழியும் என்பதை நீதிபதிகள் ஏன் யோசிக்கவில்லை என்று புரியவில்லை. 
130 கோடி மக்களின் உடல் நலம் குறித்த அக்கறை, ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு வந்திருக்க வேண்டும். அல்லது அடுத்த தீபாவளிக்கு நடைமுறைப்படுத்துவதுபோல இந்தத் தீர்ப்பு அமைந்திருக்க வேண்டும். 
விதிமுறை மீறல்களுக்கு உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு காவல்துறையை பொறுப்பாக்கியிருப்பது சரியான புரிதல் இன்மையின் வெளிப்பாடு. இந்தியாவில் எந்தவொரு காவல் நிலையத்திலும் 50-க்கும் மேற்பட்ட காவலர்கள் இல்லை என்பதையும், ஒரு லட்சம் மக்கள்தொகைக்கு 133 காவலர்கள் என்கிற விகிதத்தில்தான் காணப்படுகின்றனர் என்பதையும் தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன்னால் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் சிந்திக்காமல் போனது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இன்னொரு கேள்வியும் எழுகிறது. நிர்வாக ரீதியாக எடுக்கப்பட வேண்டிய இதுபோன்ற முடிவுகளில் எல்லாம் நீதித்துறை தலையிட்டு ஆட்சியாளர்களுக்கு உத்தரவிடத் தொடங்கினால், பிறகு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசும், நிர்வாகமும் எதற்காக இயங்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி. தீர்ப்பின் நோக்கம் புரிகிறது. ஆனால், அது நடைமுறை சாத்தியமா, அதில் நீதித்துறை தலையிட வேண்டுமா என்றெல்லாம் சந்தேகம் எழுகிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/25/நடைமுறை-சாத்தியமா-3026391.html
3025782 தலையங்கம் கவனக்குறைவின் விலை! ஆசிரியர் Wednesday, October 24, 2018 02:25 AM +0530 ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையே சோகத்தில் உறைய வைத்திருக்கும் பஞ்சாப் மாநிலம், அமிருதசரஸில் நடந்த தசரா கொண்டாட்டத்தையொட்டிய விபத்து, நிச்சயமாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருக்க முடியும். கடந்த வெள்ளிக்கிழமை, ஜலந்தருக்கும் அமிருதஸரஸுக்கும் இடையேயான மின்சார ரயில், அமிருதசரஸை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. ரயில் தண்டவாளத்துக்கு அருகில் தசரா பண்டிகையையொட்டி நடைபெறும் ராம் லீலா நிகழ்ச்சியில் ராவணனை எரிக்கும் இறுதிக்கட்ட நிகழ்வு கோலாகலமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் நிகழ்ச்சி நடைபெறும் மைதானத்தை ஒட்டியுள்ள ரயில்வே பாதை மீது ஏறி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, வேகமாக விரைந்து வந்த மின்சார ரயிலில் சிக்கி 59 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். நூற்றுக்கணக்கான பேர் படுகாயங்களுடன் மருத்துவமனைகளில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
மைதானத்தில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வாண வேடிக்கைகளின் சப்தமும், வெளிச்சமும், ஆரவாரமும், ரயில் வந்து கொண்டிருப்பதை ரயில்வே பாதையில் குழுமி நின்றுகொண்டிருந்த பொதுமக்களின் கவனத்தை ஈர்க்காமல் போனதில் வியப்பில்லை. ஆனால், இப்படியொரு வாண வேடிக்கை நடக்கும்போது ரயில்வே தண்டவாளத்தின் மீது தனது கவனத்தை செலுத்தாமல், ரயில் ஓட்டுநரும் அந்த நிகழ்ச்சியை வேடிக்கை பார்த்ததுதான் இந்த விபத்துக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கக்கூடும். ரயில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தாலோ அல்லது அதன் வேகம் குறைக்கப்பட்டிருந்தாலோகூட இந்த அளவுக்கு மோசமான விபத்து ஏற்பட்டிருக்காது. 
பாதுகாப்பு குறித்து இந்திய ரயில்வே எடுக்கவேண்டிய நடவடிக்கைகள் நிறையவே இருக்கின்றன. அனில் காகோட்கர் தலைமையிலான குழு ஒன்று ரயில் பாதுகாப்பு குறித்த பரிந்துரைகளை வழங்கி ஆறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாகிறது. இன்னமும்கூட ரயில் பாதுகாப்பு ஒழுங்காற்று ஆணையம் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. இந்தியாவின் 1.12 லட்சம் கிலோ மீட்டர் நீளமுள்ள ரயில் பாதைகளில் ஆளில்லா கடவுப் பாதைகளை அகற்றும் பணியும் முடிந்தபாடில்லை. 
ரயில்வே ஓட்டுநர் மீதும், நிர்வாகத்தின் மீதும் இந்த விபத்துக்கான முழுப் பொறுப்பையும் நாம் சுமத்திவிட முடியாது. இதுபோன்ற பண்டிகை நிகழ்வுகள் நடக்கும்போது ரயில்வே நிர்வாகம் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றாலும்கூட, அதைவிட முக்கியம், அமிருதசரஸ் மாநகர நிர்வாகமும் காவல் துறையினரும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். அமிருதசரஸ் ஜோதா பதக் சம்பவத்தைப் பொருத்தவரை, இந்த விபத்துக்கு முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்கவேண்டியது மாவட்ட நிர்வாகமும் காவல் துறையும்தான். அவர்கள்தான் சட்டம்- ஒழுங்குக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர்கள்.
ஜோதா பதக் பகுதியில் தசரா கொண்டாட்டத்தை நடத்துவதற்கு தாங்கள்அனுமதி வழங்கவில்லை என்று அமிருதசரஸ் மாநகராட்சி நிர்வாகம் தெரிவித்திருக்கிறது. ஆனால், காவல் துறையிடமிருந்து நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் தடையில்லா சான்றிதழ் பெற்றிருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்கும்போது, காவல் துறை அந்தக் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும், அதன் சுற்றுப்பகுதிகளில் பாதுகாப்புக் குறைபாடு இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தவும் ஏன் எந்தவித நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லை என்கிற கேள்வி எழுகிறது. அனுமதி வழங்காமல் போனாலும்கூட ஜோதா பதக் பகுதியில் ஆண்டுதோறும் கோலாகலமாக தசரா கொண்டாட்டங்கள் நடைபெறும் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும் என்கிற நிலையில், அமிருதசரஸ் மாநகராட்சி இதுகுறித்து கவனக்குறைவாக இருந்திருப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது.
இந்த விபத்துக்கு இன்னொரு காரணமும் கூறப்படுகிறது. பஞ்சாப் மாநில காங்கிரஸ் கட்சியின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவரான முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் நவ்ஜோத் சிங் சித்துவின் மனைவி நவ்ஜோத் கௌர் உள்ளிட்ட பல முக்கிய ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதில் காவல் துறை காட்டிய முனைப்பை, பொதுமக்களின் பாதுகாப்பிலும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் மூலம் காட்டியிருந்தால் இந்த விபத்து தவிர்க்கப்பட்டிருக்கக் கூடும். நவ்ஜோத் கௌர் உள்ளிட்ட பிரமுகர்கள், விபத்து நேர்ந்தவுடன் பாதுகாப்பாக அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறினார்களே தவிர, விபத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு உதவ முன்வரவில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டு அதைவிடக் கொடுமை. 
இந்தியாவின் முக்கியமான பண்டிகைகள் அனைத்திலுமே ஏதாவதொரு விபத்து நடந்திருக்கிறது. 2008-இல் ராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜோத்பூரில் உள்ள சாமுண்டி தேவி ஆலயத்தில் நெரிசலில் சிக்கி 249 பேர் பலியானதில் தொடங்கி, 2013-இல் அலாகாபாத் கும்பமேளாவில் 33 பேர் இறந்தது உள்ளிட்ட எத்தனையோ விபத்துகள் நமது பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளில் காணப்படும் கவனக்குறைவை எடுத்துரைத்திருக்கின்றன. 
தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையம் மாநில அரசுகளுக்கும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும், பண்டிகைக் கூட்டங்களிலும், மக்கள் அதிகமாகக் கூடும் இடங்களிலும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய பாதுகாப்பு முன்னேற்பாடுகள் குறித்த நெறிமுறைகளை வழங்கியிருக்கிறது. அப்படியிருந்தும்கூட, அமிருதசரஸ் ஜோதா பதக்கில் நடந்தது போன்ற விபத்துகள் தொடர்வது பொதுமக்களின் கவனக்குறைவையும், நிர்வாகத்தின் அலட்சியப் போக்கையும்தான் வெளிப்படுத்துகிறது. 
மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வு இல்லாமலும், ஆட்சி நிர்வாகத்தில் பொறுப்புணர்வு இல்லாமலும் இருக்கும் வரை இதுபோன்ற விபத்துகள் தொடரத்தான் போகின்றன!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/24/கவனக்குறைவின்-விலை-3025782.html
3024873 தலையங்கம் வேறு வழியில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, October 23, 2018 01:20 AM +0530 ஜப்பானிய நிதி மதிப்பீட்டு நிறுவனமான நோமுரா வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கை, இந்தியாவின் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை இந்த நிதியாண்டில் நமது மொத்த ஜி.டி.பி.யில் 2.8% ஆக அதிகரிக்கும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது. அதிகரித்துவரும் கச்சா எண்ணெயின் விலை, குறைந்து வரும் டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு, வெளியேறும் முதலீடுகள் இவையெல்லாம் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கும் என்று அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.
2016-17 நிதியாண்டில் 14.4 பில்லியனாக (சுமார் ரூ.1.05 லட்சம் கோடி) இருந்த நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 2017-18-இல் 48.7 பில்லியனாக (சுமார் ரூ.3.58 லட்சம் கோடி) அதிகரித்தது. கடந்த 2017-18 நிதியாண்டில் மொத்த இந்திய ஜி.டி.பி.யில் 1.9%-ஆக இருந்த நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை, 2018-19-இல் 2.8%-ஆக அதிகரித்திருப்பது இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னையாக இருக்கப் போகிறது. நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை என்பது நமது இறக்குமதிக்கும், ஏற்றுமதிக்கும் இடையேயுள்ள வேறுபாடு. இதோடு, இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறும் அந்நியச் செலாவணியையும் சேர்க்கும்போது, அது இந்தியாவின் நிலுவைக் கடன் தொகை ஆகிறது. 
கடந்த ஜூலை மாதம் இந்தியாவின் ஏற்றுமதி 14.32% அதிகரித்து 25.77 பில்லியன் அமெரிக்க டாலரை (சுமார் ரூ.1.89 லட்சம் கோடி) ஈட்டித் தந்தது. அதே மாதத்தில் இந்தியாவின் இறக்குமதியின் மதிப்பு 43.79 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.3.22 லட்சம் கோடி). கடந்த ஜூலை வரையிலான ஏற்றுமதி-இறக்குமதிக்கு இடையேயான இடைவெளி 18 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.1.32 லட்சம் கோடி). இது கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மிக அதிகமான இடைவெளி. இதனால் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை அதிகரித்து பொருளாதாரத்தைத் தடுமாறவைக்கும் என்பதால்தான் பொருளாதார நிபுணர்கள் கவலைப்படுகிறார்கள்.
உலகில் மிக அதிகமாக டாலருக்கு நிகராக மதிப்புக் குறைந்து வரும் செலாவணியில் ஒன்றாக இந்திய ரூபாய் இருப்பது கவலையளிக்கிறது. டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு குறைவதும், கச்சா எண்ணெய் விலையின் நிலையற்ற தன்மையும் இந்தியாவில் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கும் நிலையில், அரசு போதிய முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்கவில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
அமெரிக்காவுக்கும், சீனாவுக்கும் இடையேயான வணிகவரிப் போர் எப்படி முடியப் போகிறது என்பதும், அமெரிக்காவில் அதிகரித்துவரும் வட்டி விகிதமும் முதலீட்டாளர்களை அச்சுறுத்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளியேற்றக்கூடும். வளர்ந்து வரும் பல நாடுகளும் இதே பிரச்னையை எதிர்கொண்டாலும் ஐந்தாவது மிகப்பெரிய பொருளாதாரமாக உயரும் நிலையில் இருக்கும் இந்தியாவுக்கு அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேறுவது கடுமையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
புளூம்பெர்க் புள்ளிவிவரப்படி இந்தியாவிலிருந்து, சுமார் 80,000 கோடி அளவிலான அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேறி இருக்கின்றன. நடப்பு நிதியாண்டில் கடந்த 10 மாதங்களாக அந்நிய முதலீடு குறைந்து வருகிறது. 2017-இல் ரூ.2 லட்சம் கோடிக்கும் அதிகமாக அந்நிய நிறுவன முதலீடுகள் வந்தன என்றால், 2018 நிதியாண்டில் நிலைமை தலைகீழாக மாறி, இந்தியாவில் முதலீடு செய்யப்பட்ட டாலர்கள் வெளியேறியிருக்கின்றன.
அடுத்த 10 மாதங்களுக்கான இறக்குமதிகளை ஈடு செய்யும் அளவுக்கு நம்மிடம் அந்நியச் செலாவணி இருப்பு இருக்கிறது. ஆனால், கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பும், ரூபாயின் மதிப்புச் சரிவும், அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேற்றமும் எப்படி இருக்கும் என்பது தெரியாத நிலையில் நாம் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது. டாலரின் மதிப்பு ரூ.65 லிருந்து ரூ.74-ஆக அதிகரித்தபோது கடந்த ஏப்ரல் மாதம் முதல் அக்டோபர் மாதம் வரை இந்தியாவின் அந்நியச் செலாவணி இருப்பு ரூ.25 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் (சுமார் ரூ.1.83 லட்சம் கோடி) கரைந்து விட்டது. தங்களது நாணய மதிப்பைக் கட்டுக்குள் வைக்க, அந்நியச் செலாவணி இருப்பைப் பயன்படுத்தும் நாடுகள் மிகப்பெரிய நிதி நெருக்கடியிலும், இக்கட்டிலும் மாட்டிக் கொண்டதுதான் வரலாறு. 
அடுத்த ஆண்டு மக்களவைக்கான தேர்தல் நடக்கவிருக்கும் நிலையில், அரசுக்கு நாணய மதிப்பைப் பாதுகாக்கத் துணிந்து நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள அவகாசம் இல்லை. அதனால் ஏற்படும் சில பின்னடைவுகளை இந்தக் குறுகிய காலகட்டத்தில் ஈடுகட்டிவிட முடியாது. இப்படிப்பட்ட சூழலில், இந்தியா தனது அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பைக் கணிசமாக அதிகரித்துக் கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே நிலைமையை எதிர்கொள்ள முடியும். அதற்கான ஏற்றுமதி சூழலும் இல்லாத நிலையில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதுதான் கேள்வி. 
கடந்த 20 ஆண்டுகளில் இரண்டு முறை இந்திய அரசு தனது டாலர் கையிருப்பை அதிகரிக்க முயற்சித்திருக்கிறது. வாஜ்பாய் தலைமையிலான முதலாவது தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியில் டாலர் பத்திரங்களின் மூலம் அந்நியச் செலாவணி இருப்பை அதிகரித்தது. அதன் பிறகு 2013-இல் அன்றைய மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு, வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களுக்கான முதலீட்டுத் திட்டம் ஒன்றை ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் 34 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை (சுமார் ரூ. 2.50 லட்சம் கோடி) பெற்றது. இப்போதும் கூட அதுபோன்ற ஒரு முயற்சியைத் தவிர இந்தியாவுக்கு வேறு வழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. 
இரண்டு கோடிக்கும் அதிகமாக வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் இருக்கிறார்கள். உலகிலுள்ள மிக முக்கியமான பதவிகளை நம்மவர்கள் அலங்கரிக்கிறார்கள் என்று நாம் பெருமைபட்டுக் கொள்கிறோம். நாம் உணர்வுபூர்வமாக அவர்களின் சாதனைகளைப் போற்றுவதுபோல, அவர்களும் இந்தியாவின் இன்றைய பொருளாதாரச் சூழலில் நமக்கு உதவ முன்வந்தால், இப்போதைய நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை பிரச்னையை எதிர்கொண்டு விடலாம். வேறு வழி புலப்படவில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/23/வேறு-வழியில்லை-3024873.html
3024408 தலையங்கம் அமைதி காக்கிறது இந்தியா! ஆசிரியர் Monday, October 22, 2018 02:42 AM +0530 தேர்தல் முடிவுகளை நிராகரிக்க என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்துபார்க்க முற்பட்டிருக்கிறார் மாலத்தீவின் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன். செப்டம்பர் 23-ஆம் தேதி மாலத்தீவில் நடைபெற்ற அதிபர் தேர்தலில் அதிபர் அப்துல்லா யாமீனுக்கு எதிராக, எதிர்க்கட்சிகளால் வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்ட முகமது சோலி 58% வாக்குகள் பெற்று மாலத்தீவின் ஏழாவது அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். நவம்பர் 17-ஆம் தேதி அதிபர் அப்துல்லா யாமீனின் பதவிக்காலம் முடியும்போது, முகமது சோலி பதவியேற்க இருக்கிறார்.
 தேர்தல் தோல்வியைப் பெருந்தன்மையுடன் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் ஏற்றுக்கொண்டபோது, அனைவருக்குமே சற்று அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. அரசியல் நோக்கர்களின் எதிர்பார்ப்பு பொய்க்கவில்லை. தனக்கு எதிராக மக்களால் வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பை எதிர்த்து, உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகினார் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன். செப்டம்பர் 23-இல் நடந்த அதிபர் தேர்தலை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அவரது கோரிக்கை. அதிபர் தேர்தலில் வாக்குச்சீட்டில் மை பயன்படுத்தப்பட்டதில் சதி இருக்கிறது என்பது அவரது குற்றச்சாட்டு. மாலத்தீவின் உச்சநீதிமன்றம் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை அவரது குற்றச்சாட்டுகளை நிராகரித்திருக்கிறது.
 தனக்கு நெருக்கமானவர் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராக இருந்தும் கூட, தேர்தலில் முறைகேடுகள் நடைபெற்றிருப்பதாக அதிபர் யாமீன் கூறுவது வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது. தேர்தல் முடிந்த கையோடு தங்கள் உயிருக்குப் பாதுகாப்பில்லை என்று கூறி, தேர்தல் ஆணையர்கள் ஐவரில் நான்கு பேர் மாலத்தீவிலிருந்து வெளியேறி, இலங்கையில் அடைக்கலம் பெற்றிருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில்தான் உச்சநீதிமன்றத்திலும் அவருக்குப் பின்னடைவு ஏற்பட்டிருக்கிறது.
 அதிபர் அப்துல்லா யாமீனின் வழக்குரைஞர்கள் உச்சநீதிமன்றத்தில் விசித்திரமான வாதம் ஒன்றை முன்வைத்தனர். வாக்குப்பதிவில் நடந்த முறைகேடு குறித்து "பெயர் குறிப்பிட முடியாத மூன்று சாட்சிகள்' ரகசியமாக என்ன நடந்தது என்று கூறத் தயாராக இருப்பதாக அவர்கள் முன்வைத்த வாதத்தை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், வாக்கு எண்ணிக்கையின்போது அதிகாரிகள் தங்கள் விரல்களில் ஒரு வகையான மோதிரங்களை அணிந்துகொண்டு எதிர்க்கட்சிக்கு சாதகமாக வாக்குப்பதிவு செய்திருப்பதாக அதிபர் யாமீன் தரப்பு முன்வைத்த வாதத்தையும் நீதிபதிகள் ஆதாரமற்றது என்று ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள்.
 அதிபர் யாமீனின் மாற்றாந்தாய் மகனான மம்மூஸ் அப்துல் கயூம் என்பவர்தான் 1978 முதல் 2008 வரை 30 ஆண்டுகள் மாலத்தீவின் சர்வாதிகாரியாகத் தொடர்ந்து ஆட்சியில் இருந்தார். 2008-இல் மாலத்தீவில் தேர்தல் அறிவித்தபோது, அவரை முன்னாள் அதிபர் முஹமது நஷீத் தோற்கடித்து அதிபரானார். 2013-இல் நடந்த அதிபர் தேர்தலில் முதல் சுற்றில் நஷீத் 45.45% வாக்குகளும், அப்துல்லா யாமீன் 25.35% வாக்குகளும்தான் பெற்றனர். குறைந்தது 50%- க்கும் அதிகமாக வாக்குகள் பெற்றவர்தான் அதிபராக வேண்டும் என்பது மாலத்தீவில் விதிமுறை என்பதால், இரண்டாவது சுற்றுத் தேர்தல் நடந்தது. அந்தத் தேர்தலில் நஷீத் 48.61% -ம், அப்துல்லா யாமீன் 51.39 % -ம் பெற்றதும், அப்துல்லா யாமீன் அதிபரானதும் தேர்தல் முறைகேடுகளால்தான் என்கிற குற்றச்சாட்டு அப்போதே எழுந்தது. அதிபராகப் பதவியேற்ற அப்துல்லா யாமீன் முன்னாள் அதிபர் முஹமது நஷீத் மீது ஆதாரமில்லாத பல வழக்குகளைத் தொடுத்ததால், அவர் மாலத்தீவை விட்டு வெளியேறி இலங்கையில் தஞ்சமடைந்தார் என்பது வரலாறு.
 செப்டம்பர் 23 அன்று நடந்த தேர்தல் முடிவை எப்படியாவது முடக்கி, அதிபராக தானே தொடர்வதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் மேற்கொண்டு வருகிறார். அவருக்கு எதிராகப் போட்டியிட்டு 58% வாக்குகள் பெற்று தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் இப்ராஹிம் முகம்மது சோலிக்கு ஆதரவாக எதிர்க்கட்சிகள் ஓரணியில் திரண்டிருக்கின்றன. மக்கள் மன்றமும், நீதிமன்றமும் கூட, அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் பெருந்தன்மையுடன் தோல்வியை ஏற்றுக்கொண்டு பதவி விலக வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.
 அப்துல்லா யாமீன், ஆரம்பம் முதலே இந்தியாவுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டைக் கடைப்பிடித்தவர் என்பதால், மாலத்தீவில் அரசியல் மாற்றம் ஏற்படுவதை இந்தியா விரும்புவதில் வியப்பில்லை. இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு மாலத்தீவு மிகமிக முக்கியம். இந்தியாவுக்கு வரும் எல்லா சரக்குக் கப்பல்களும் மாலத்தீவு வழியாகத்தான் வந்தாக வேண்டும். லட்சத்தீவில் உள்ள மினிகாய் தீவில் அமைந்திருக்கும் இந்தியாவின் கடற்படை தளம், மாலத்தீவின் வட எல்லையில் அமைந்திருக்கும் துராக்குனு தீவிலிருந்து வெறும் 100 கி.மீ. தொலைவில்தான் அமைந்திருக்கிறது.
 இந்தியா மட்டுமல்ல, உலக நாடுகளும் மாலத்தீவில் ஆட்சி மாற்றத்தையே விரும்புகின்றன. சிரியாவிலும் ஈராக்கிலும் செயல்படும் பல்வேறு தீவிரவாதக் குழுக்களுக்கு மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் இளைஞர்களை அனுப்பும் நாடாக மாலத்தீவு இருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.
 அதிபர் அப்துல்லா யாமீனுக்கு எதிராக மக்கள் போராட்டம் வெடித்தபோதும், எதிர்க்கட்சியினரும், நீதிபதிகளும் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட போதும், மாலத்தீவின் உள்நாட்டு விவகாரத்தில் தலையிடாமல் இந்திய அரசும், நமது ராணுவமும் பொறுமை காத்தன. 1988-இல் மாலத்தீவில் நடந்த ராணுவப் புரட்சியை அடக்குவதற்கு அன்றைய அதிபரின் அழைப்பை ஏற்று இந்திய ராணுவம் உதவியது. இப்போது ஜனநாயக முறையிலான மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதால் இந்தியா தலையிடாமல் வேடிக்கை பார்க்கிறது. தலையிடுவதற்கான அவசியத்தை அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் ஏற்படுத்த மாட்டார் என்று நம்புவோமாக!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/22/அமைதி-காக்கிறது-இந்தியா-3024408.html
3023057 தலையங்கம் அவசரச் சட்டம்தான் தீர்வு! ஆசிரியர் Saturday, October 20, 2018 01:34 AM +0530 பூஜைகளுக்குத் தடை ஏற்படாமல் வழக்கம் போல சபரிமலையில் சந்நிதானம் திறக்கப்பட்டு பக்தர்கள் வழிபடுவது தொடர்வது ஆறுதல் அளிக்கிறது. உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, பக்தர்கள் மத்தியில் ஏற்பட்டிருக்கும் மனக்கொந்தளிப்பும், போராட்டமும் கோயிலில் சம்பிரதாயச் சடங்குகளை முடக்கிவிடாமல் இருப்பது, தந்திரி, சாந்திகள் என்றழைக்கப்படும் பூஜாரிகள், பந்தள ராஜ குடும்பத்தினர் ஆகியோரின் அதீத கடமையுணர்வின் வெளிப்பாடு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
சபரிமலையில் அனைத்து வயதுப் பெண்களும் வழிபடலாம் என்கிற உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பின்னணியில் எழுந்திருக்கும் பக்தர்களின் ஏகோபித்த எதிர்ப்பு ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையே உலுக்கியிருக்கிறது. ஐயப்ப பக்தி எந்த அளவுக்கு இருந்திருந்தால், இப்படி ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராகத் தெருவில் இறங்கிப் போராட முன்வந்திருப்பார்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். தங்களுக்கு சபரிமலைக்குச் செல்லும் சுதந்திரம் கிடைத்திருப்பதாக அவர்கள் மகிழவில்லை. வழிவழியாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டுவரும் சம்பிரதாயம் தகர்க்கப்படுகிறதே என்று குமுறுகிறார்கள்.
சபரிமலையில் பெண்களுக்கான உரிமை பாதிக்கப்படுவதாகவும், உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு பெண்களுக்கான சமஉரிமையை நிலைநாட்டி இருப்பதாகவும் பெரும்பாலான ஆங்கில, வடநாட்டு ஊடகங்கள் கருத்துத் தெரிவித்திருப்பது புரிதல் இல்லாமையின் வெளிப்பாடு என்றுதான் கொள்ள வேண்டும். முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி மார்க்கண்டேய கட்ஜூ கூறியிருப்பதுபோல, இறை நம்பிக்கையும், சமயச் சம்பிரதாயங்களும் இந்திய சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் ஆழமாக ஊன்றி நிற்பவை. இந்திய சமுதாய அமைப்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல், அமெரிக்காவுக்கும், ஐரோப்பாவுக்கும் பொருத்தமான சிந்தனையையும், கருத்துக்களையும் இங்கே நடைமுறைப்படுத்த நினைப்பது தவறு.
சபரிமலையில் செய்தி சேகரிக்க ஊடகங்கள் அனுப்பியிருந்த மூன்று பெண்களில் இருவர் இந்து மதத்தைச் சாராதவர்கள். ஆண்டுதோறும் சபரிமலையில் காவல் பணிக்குச் செல்லும் காவலர்கள்கூட விரதம் இருப்பவர்களாக இருப்பது வழக்கம் என்பது தெரியுமா? அப்படி இருக்கும்போது மத நம்பிக்கையை அவமதிக்க வேண்டும் என்கிற உள்நோக்கத்துடன் வேண்டுமென்றே பெண் நிருபர்களை, அதுவும் சபரிமலை ஐயப்பனில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களை அனுப்பியதை என்னவென்று வர்ணிப்பது?
பெண்ணுரிமை கிடைத்தது என்பதை உலகுக்குப் பறைசாற்ற சபரிமலைக்கு அனுப்பப்பட்ட பெண்ணியவாதியில் ஒருவர், ரெஹானா பாத்திமா என்கிற மாடல் அழகி. தனது அரைநிர்வாண விளம்பரங்களால் பிரபலமானவர். ஏக்கா என்கிற திரைப்படத்தில் புரட்சிகரமாக நிர்வாணமாக நடித்தவர். இவருக்குக் கருப்பு வேடம் கட்டி, நெற்றியில் திருநீறு பூசி, துளசிமாலை அணிவித்துப் பெண் பக்தையாக, பக்தர்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி சபரிமலைக்கு அனுப்புகிறார்கள் என்றால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் வக்கிரம் எத்தகையது என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இவர்களுக்குப் பெண்ணுக்கான சம உரிமையைவிட, ஐயப்பன் என்கிற இறைநம்பிக்கையை அவமானப்படுத்துவதுதான் நோக்கம் என்பது வெளியாகிறது.
ஜப்பானில் ஹோமினே சாந்தி என்கிற பெளத்த ஆன்மிகத் தலம் இருக்கிறது. யுனெஸ்கோவின் உலக கலாசார சின்னங்களில் அதுவும் ஒன்று. இங்கே பெண்களுக்கு அனுமதியில்லை. அது குறித்து, ஜப்பானியப் பெண்களும், சீர்திருத்தவாதிகளும், ஜப்பானிய உச்சநீதிமன்றமும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை.
மதச் சடங்குகளும் ஆசாரங்களும் எப்படி நடைபெற வேண்டும் என்பதை நீதிமன்றங்களோ, ஆட்சியாளர்களோ தீர்மானிக்க முடியாது. முத்தலாக் சட்டத்தையே எடுத்துக் கொண்டாலும் அதில் நீதிமன்றமோ, அரசோ தலையிட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. பெரும்பான்மையான முஸ்லிம்கள் முத்தலாக்கை ஆதரிப்பவர்களல்ல. பாகிஸ்தான், மொராக்கோ, ஈரான், வங்கதேசம், சூடான், ஜோர்டான், சிரியா, ஏமன், ஐக்கிய அரபு அமீரகம் உள்ளிட்ட முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் நாடுகளில் முத்தலாக் முறை தடை செய்யப்பட்டிருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.
அவர்களது எதிர்ப்பெல்லாம் முத்தலாக் தடைச் சட்டத்தை நீதித்துறையும், அரசும் திணிக்க முற்பட்டதுதான். எல்லா இஸ்லாமிய அமைப்புகளையும் அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, அவர்கள் மூலமே முத்தலாக்குக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கச் சொல்லி இருந்தால், இஸ்லாமிய சமுதாயம் அதை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் என்பதுதான் உண்மை.
சபரிமலையில் குறிப்பிட்ட வயதுப் பிரிவினருக்கு மட்டுமே அனுமதி இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, சபரிமலையிலும், தர்மசாஸ்த்திரத்திலும் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் எனும்போது, இதில் சம்பந்தப்படாத சிலரின் கோரிக்கையை ஏற்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கி இருப்பதுதான் பிரச்னைக்கே காரணம்.
மக்கள் மன்றத்தின் எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ள முடியாமல், முதல்வர் பினராயி விஜயன் மழை வெள்ள சேதத்துக்கு நிதிநிரட்ட வெளிநாட்டுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு விட்டார். தேவஸ்வம் போர்டு சபரிமலை நிலைமை குறித்து ஆய்வு அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப் போவதாக அறிவித்திருக்கிறது. அதெல்லாம் சரி, மத்திய அரசு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது? ஜல்லிக்கட்டுக்கு அவசரச் சட்டம் கொண்டுவந்து உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்கொள்ள முடியுமானால், சபரிமலைத் தீர்ப்புக்கு ஏன் அவசரச் சட்டம் கொண்டுவரத் தயங்குகிறது? நரேந்திர மோடி அரசும் தங்களை முற்போக்குவாதி அரசாகக் காட்டிக்கொள்ள எத்தனிக்கிறதா என்ன?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/20/அவசரச்-சட்டம்தான்-தீர்வு-3023057.html
3022384 தலையங்கம் கையறு நிலை... ஆசிரியர் Thursday, October 18, 2018 01:31 AM +0530 பத்து நாள்களுக்கு முன்பு சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அரசுக்கு விடுத்திருந்த உத்தரவைத் தொடர்ந்து சென்னை நகரில் செயல்படும் தண்ணீர் லாரிகள் தங்களது இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டிருந்தன. இதனால் பல உணவு விடுதிகள், வணிக வளாகங்கள் ஆகியவை மூடப்பட்டன. அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், மருத்துவமனைகளும்கூட மிகப்பெரிய இடர்பாட்டை எதிர்கொண்டன. 
வணிகப் பயன்பாட்டுக்கு நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி எடுத்து விநியோகம் செய்பவர்கள் மீது இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ் திருட்டு உள்ளிட்ட பிரிவின் கீழ் குற்றப்பதிவு செய்து வழக்குத் தொடர வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருந்தது. ஆட்சிகள் மாறினாலும் சென்னையைச் சுற்றியுள்ள பெருநகரப் பகுதிகளிலிருந்து நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி தண்ணீர் டேங்கர்கள் மூலம் நகரிலுள்ள குடியிருப்புகளுக்கும், மருத்துவமனைகளுக்கும், வணிக வளாகங்களுக்கும் விநியோகம் செய்வதை முறைப்படுத்த எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை என்கிற நிலையில், உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு ஒருவகையில் வரவேற்புக்குரியது என்றுதான் கூற வேண்டும்.
சென்னை குடிநீர் வடிகால் வாரியம் தினந்தோறும் தண்ணீர் டேங்கர்கள் மூலம் 4.30 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்கு விநியோகம் செய்கிறது. தனியார் தண்ணீர் டேங்கர் லாரி உரிமையாளர்கள் அதைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக 9 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள், உணவு விடுதிகள், வணிக வளாகங்கள், தங்கும் விடுதிகள், கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகள் ஆகியவற்றுக்கு விநியோகம் செய்து பெரும் லாபம் அடைகின்றனர். இதனால் தண்ணீர் டேங்கர் லாரிகளை நம்பித்தான் சென்னை மாநகர இயல்பு வாழ்க்கையே நடைபெற்றாக வேண்டும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. 
குடிநீர் வாரியம் 800 தனியார் தண்ணீர் லாரி டேங்கர்களை தன்னுடைய ஒப்பந்தத்தில் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. 9,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 450 லாரி டேங்கர்களும், 6,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 350 லாரி டேங்கர்களும் சென்னை குடிநீர் வாரியத்தின் தண்ணீர் விநியோகப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. இதற்காக மிகக் குறைந்த கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது, அவ்வளவே. 
ஆனால், சுமார் 4,100 தனியார் தண்ணீர் லாரி டேங்கர்கள் நாளொன்றுக்கு 24,000 நடைகள் சென்னையின் பல்வேறு வாடிக்கையாளர்களுக்கு தண்ணீர் விநியோகம் செய்கின்றன. 12,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 2,000 லாரி டேங்கர்கள், நாளொன்றுக்கு 5 நடை வீதம் குடியிருப்புகள், விடுதிகள், மருத்துவமனைகள் ஆகியவற்றுக்கு சுமார் 9 கோடி லிட்டர் தண்ணீர் விநியோகிக்கின்றன. 24,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 1,500 லாரி டேங்கர்கள், நாளொன்றுக்கு 5 நடை வீதம் 15.60 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை விநியோகிக்கின்றன. 33,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 550 லாரி டேங்கர்கள், தினந்தோறும் 4 நடைகள் வீதம் 2.64 கோடி லிட்டர் தண்ணீர் விநியோகிக்கின்றன. இது போதாதென்று 40,000 கொள்ளளவுள்ள 50 லாரி டேங்கர்கள் 80 லட்சம் லிட்டர் தண்ணீரை விநியோகிக்கின்றன. 
உரிமம் பெற்ற 1,400 கேன் தண்ணீர் உற்பத்தியாளர்கள் சென்னையிலும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் இயங்குகின்றனர். இதல்லாமல் நட்சத்திர தங்கும் விடுதிகள், மருத்துவமனைகள், உணவு விடுதிகள், குடியிருப்புகள் ஆகியவற்றின் அன்றாடத் தேவை குறித்து சரியான புள்ளிவிவரம் இல்லை. வரைமுறையில்லாமல் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் சென்னையிலும் சுற்றுப்புறங்களிலும் புற்றீசல் போல உருவாகியிருக்கின்றன. இந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்கு தேவையான தண்ணீர் குறித்து கட்டட அனுமதிக்கு முன்பு எந்தவித உத்தரவாதமும் பெறப்படுவதில்லை. 
சென்னை பெருநகர வளர்ச்சிக் குழுமமும், நகர் -ஊரமைப்பு திட்ட இயக்ககமும் (டவுன் அண்ட் கன்ட்ரி பிளானிங்), பெருநகர சென்னை மாநகராட்சியும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்கும், வணிக வளாகங்களுக்கும், கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகளுக்கும் அனுமதி வழங்குகின்றனவே தவிர, அதற்கு முன்னால் இந்த அளவு வளர்ச்சியை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்குத் தண்ணீர், குடிநீர் ஆதாரத்தை உறுதிப்படுத்துவது குறித்து கவலைப்படுவதில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பெருநகர சென்னையின் அசுர வளர்ச்சியை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்குக் கழிவுநீர் கட்டமைப்பு கிடையாது என்பது குறித்துக் கவலைப்படுவதில்லை. அதன் விளைவுதான் சிறு மழை பெய்தாலும் சென்னை நகரம் வெள்ளத்தில் மிதக்கும் அவலமும், சாக்கடை நீர் வீடுகளுக்குள் நுழையும் விபரீதமும். 
ஆரம்பம் முதலே சென்னை நகரின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்றாற்போல தண்ணீர் ஆதாரத்தை உறுதிப்படுத்தி, அதன் அடிப்படையில் மட்டுமே குடியிருப்புகள், வணிக வளாகங்கள், கார்ப்பரேட் மருத்
துவமனைகள், விடுதிகள் ஆகியவற்றிற்கான அனுமதியை வழங்குவதைத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் முந்தைய 60 ஆண்டு அரசுகள் அணுகியிருந்தால், இன்று தனியார் தண்ணீர் டேங்கர் லாரி உரிமையாளர்களின் அச்சுறுத்தலுக்கு பயப்பட வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காது. 
போதுமான அளவு தண்ணீர் வழங்குவதற்கு அரசால் முடியாத நிலையில், தனியார் தண்ணீர் லாரி டேங்கர் உரிமையாளர்களிடம் சமரசம் பேசி நிலைமையை சீராக்குவதைத் தவிர அரசுக்கு வேறு வழியில்லை. தனியார் டேங்கர் லாரி உரிமையாளர்கள் தங்களது போராட்டத்தை கைவிட்டிருக்கும் நிலையில், இனிமேலாவது ஆட்சியாளர்களும் நிர்வாகமும் இந்தப் பிரச்னைக்கான நிரந்தரத் தீர்வு குறித்து சிந்தித்து செயல்படத் தொடங்க வேண்டும். உயர்நீதிமன்ற உத்தரவு அரசின் பலவீனத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருக்கிறது. அதிகரித்து வரும் நிலத்தடி நீர் பயன்பாட்டின் பேராபத்தை உணர்த்தியிருக்கிறது, அதுவரையில் ஆறுதல்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/18/கையறு-நிலை-3022384.html
3021763 தலையங்கம் பலவீனத்தின் வெளிப்பாடு! ஆசிரியர் Wednesday, October 17, 2018 01:39 AM +0530 அமெரிக்க டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு ரூ.65- லிருந்து ரூ.74-ஆகக் குறைந்திருக்கிறது. இது மேலும் அதிகரித்து ரூ.75-ஐத் தாண்டக்கூடும் என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் கருதுகிறார்கள். டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு, வரலாறு காணாத அளவு சரிவடைந்து வரும் நிலையில், கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்யும்போது அதற்கான தொகையை அமெரிக்க டாலருக்குப் பதிலாக இந்திய ரூபாயில் வெளிநாட்டு எண்ணெய் நிறுவனங்கள் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று பிரதமர் மோடி கோரிக்கை விடுத்திருக்கிறார். இதைப் பெரும்பாலான நாடுகள் ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்பது ஐயம்தான்.
அமெரிக்க டாலரின் மரியாதையே அது சர்வதேசச் செலாவணியாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருப்பதுதான். எல்லா நாடுகளும் பிற நாடுகளுடனான தங்களது வர்த்தகத்தை அவரவர் செலாவணியில் நடத்த வேண்டும் என்று விருப்பப்பட்டாலும், அதை ஏனைய நாடுகள் ஏற்றுக் கொள்ளாது. டாலரில் பரிமாற்றம் நடத்தப்படும்போது, தங்களிடமுள்ள டாலர் அந்நியச் செலாவணியைப் பயன்படுத்தி வேறு நாடுகளுடனும் வர்த்தகத்தில் ஈடுபட முடியும் என்பதுதான் அதற்குக் காரணம். 
சர்வதேசச் செலாவணியாக ஆரம்பத்தில் பிரிட்டனின் பவுண்ட் ஸ்டெர்லிங்தான் இருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு அமெரிக்கா ஒரு வல்லரசாக உருவெடுத்ததும், ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்கள் காலனிகளை இழந்ததும் அமெரிக்க டாலரின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரித்தன. கடந்த 70 ஆண்டுகளாக சர்வதேசச் செலாவணியாக அமெரிக்காவின் டாலர் அங்கீகரிக்கப்பட்டதுதான் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக இருந்து வருகிறது. 
சர்வதேசச் செலாவணியாக மட்டுமல்லாமல், எல்லா நாடுகளுமே தங்களது சேமிப்பை டாலரில் பாதுகாப்பதால், அமெரிக்காவுக்கு இயல்பாகவே மிகப்பெரிய அடிப்படை மூலதனம் கிடைத்து விடுகிறது. அமெரிக்காவின் இந்த அசுர பலத்தை உடைப்பதற்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட மறைமுக முயற்சிதான் ஐரோப்பிய யூனியன் கூட்டமைப்பும், அதன் செலாவணியான யூரோவும். அந்த முயற்சி எதிர்பார்த்த வெற்றியைப் பெறாமல் போனதால், டாலர் இப்போதும் உலகச் செலாவணிகளின் மதிப்பு நிர்ணயத்துக்கான செலாவணியாகத் தொடர்கிறது.
உலகிலுள்ள ஏனைய நாடுகளைப் போலவே அமெரிக்காவும் மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பிரச்னையை எதிர்கொள்ளத்தான் செய்கிறது. அமெரிக்காவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை 2017-ஆம் ஆண்டின் 552 பில்லியன் டாலரை (ரூ. சுமார் 40.4 லட்சம் கோடி) விரைவில் கடந்துவிடும் போல் இருக்கிறது. அதேபோல, அமெரிக்காவின் நிதிப் பற்றாக்குறை 800 பில்லியன் டாலரைவிட (ரூ. சுமார் 58.6 லட்சம் கோடி) அதிகம். அமெரிக்காவின் மொத்த கடன் இன்றைய நிலையில் 21 டிரில்லியன் டாலருக்கும் (ரூ. சுமார் 1,538 லட்சம் கோடி) அதிகமாகக் காணப்படுக்கிறது. இப்படி இருந்தும் கூட, அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் வலுவாக இருப்பதற்குக் காரணம், டாலர் சர்வதேசச் செலாவணியாக இருப்பதுதான். உலக நாடுகள் அனைத்துமே தங்களது வர்த்தகத்தையும், சேமிப்பையும் அமெரிக்க டாலரில் மேற்கொள்வதால் பற்றாக்குறைகளையும், கடனையும் அமெரிக்காவினால் கையாள முடிகிறது.
ரஷியா உள்ளிட்ட சில நாடுகளுடனும், இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளான சார்க் நாடுகளுடனும், இந்தியா ரூபாயில் வர்த்தகப் பரிமாற்றத்தை மேற்கொள்கிறது. அந்த நாடுகளிலிருந்து இந்தியாவிற்கு இறக்குமதியும், இந்தியாவிலிருந்து அந்த நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியும் கணிசமான அளவு நடந்து வருவதால் அது சாத்தியமாகிறது. அதே நேரத்தில், உலகின் ஏனைய நாடுகளுடன் இந்தியாவுக்கு வர்த்தகப் பரிமாற்றம் இரு தரப்பிலுமாக இல்லாமல் இருப்பதால், இந்தியச் செலாவணியான ரூபாயில் வர்த்தகம் என்பது சாத்தியமல்ல. 
உலகளவில் கச்சா எண்ணெயை அதிகமாக இறக்குமதி செய்யும் மூன்றாவது நாடாக இந்தியா விளங்குகிறது. கடந்த 2017-18 நிதியாண்டில் மட்டும் ரூ.5.9 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான கச்சா எண்ணெயை நாம் இறக்குமதி செய்திருக்கிறோம். கச்சா எண்ணெயின் இறக்குமதிக்கு ஏற்றாற்போல இந்தியாவின் ஏற்றுமதிகள் அதிகரிக்கவில்லை. அதிக மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்டதும், ஜிஎஸ்டி வரிவிதிப்பு அமல்படுத்தப்பட்டதும் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களிலிருந்து இந்தியாவின் தொழிற்துறை முழுமையாக மீண்டெழவில்லை. 
சவூதி அரேபியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், ஈரான், ரஷியா உள்ளிட்ட நாடுகளிடமிருந்துதான் பெருமளவு கச்சா எண்ணெயை இந்தியா வாங்குகிறது. இந்த நாடுகளுக்கான இந்தியாவின் ஏற்றுமதிக்கும் அங்கிருந்து பெறும் கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியின் மதிப்புக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி இருப்பதால், அந்த நாடுகள் பிரதமரின் வேண்டுகோள்படி அமெரிக்க டாலருக்குப் பதிலாக இந்திய ரூபாயில் கச்சா எண்ணெய்க்கான விலையைப் பெற்றுக் கொள்ளும் என்று தோன்றவில்லை. மேலும், டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்து வரும் நிலையில், பிரதமரின் வேண்டுகோளை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பே இல்லை என்பதுதான் எதார்த்த நிலை.
2019 -இல் மக்களவைக்கான தேர்தல் நெருங்கி வரும் நிலையில், நரேந்திர மோடி அரசு மிகவும் சிக்கலான பொருளாதார நெருக்கடியைச் சந்தித்து வருகிறது. இதை எதிர்கொள்வதற்குத் தொழில் துறையை ஊக்குவித்து உற்பத்தியை அதிகரிப்பதிலும், டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்திருப்பதைப் பயன்படுத்தி ஏற்றுமதியை முடுக்கிவிட்டு, அந்நியச் செலாவணி இருப்பை அதிகரிப்பதிலும்தான் அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டுமே தவிர, நமது பலவீனத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் சர்வதேசத் தளத்தில் வேண்டுகோள் வைப்பதால் பயனில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/17/பலவீனத்தின்-வெளிப்பாடு-3021763.html
3021255 தலையங்கம் தேவை "விழி'ப்புணர்வு! ஆசிரியர் Tuesday, October 16, 2018 02:57 AM +0530 மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் விதிஷா என்கிற ஊரில் ஒரு கல்விச்சாலை. வகுப்புத் தோழிகள் அனைவரும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, 14 வயது அன்ஷு, 12 வயது மஸ்கன், 6 வயது ஷ்ரஸ்டி மூவரும் தங்களை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல பெற்றோர் வருவதற்காக மரத்தடியில் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மூவருமே கண் பார்வையற்றவர்கள். அவர்களுடன் மற்ற மாணவிகள் பேசுவது கூடக் கிடையாது. அவர்களுடன் பேசினால் தாங்களும் பார்வை இழந்து விடுவோம் என்கிற மூட நம்பிக்கை அவர்களுக்குச் சொல்லித்தரப் பட்டிருக்கிறது.
உலகிலுள்ள பார்வை இழந்தவர்களில் நான்கில் ஒரு பகுதியினர் இந்தியாவில்தான் இருக்கின்றனர். இந்தியாவில் உள்ள 80 லட்சம் பார்வை இழந்தவர்களில், 60 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் பார்வை இழந்தவர்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. 75% பார்வைக் குறைவு அல்லது இழப்பு குணப்படுத்தக் கூடியவை என்பது கூடப் பலருக்கும் தெரியாது.
"காட்ராக்ட்' என்று பரவலாக அறியப்படும் கண் புரை நோய், "க்ளூகோமா' எனப்படும் விழி விறைப்பு நோய், விழித்திரை, படலப் பிரச்னைகள் ஆகியவை குணப்படுத்தக் கூடியவை. பார்வைக் குறைவு அல்லது இழப்புப் பிரச்னைகளில் 63% கண் புரை, 10% விழித்திரை, படலப் பிரச்னைகள், 5% விழி விறைப்பு எனும்போது, மக்கள் மத்தியில் பார்வைக் குறைவுப் பிரச்னை குறித்த போதுமான விழிப்புணர்வு இல்லை என்பது தெரிகிறது.
இந்தியாவில் 130 கோடி மக்கள் தொகைக்கு 12,000 கண் மருத்துவர்கள்தான் இருக்கிறார்கள் என்று ஓர் அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இந்தப் புள்ளிவிவரப்படி பார்த்தால், லட்சம் பேருக்கு ஒரு கண் மருத்துவர் என்கிற அளவில்தான் இருக்கிறார்கள். கிராமப்புறங்களில் இரண்டரை லட்சம் பேருக்கு ஒரு கண் மருத்துவர் என்கிற அளவில்தான் இருக்கிறார்கள்.
அதிகரித்து வரும் சர்க்கரை நோய் பாதிப்பு, பலருக்கும் பார்வைக் குறைவை ஏற்படுத்துகிறது என்கிறது இன்னொரு புள்ளிவிவரம். இதயம், சிறுநீரகம், நரம்பு மண்டலம் ஆகியவற்றை விட, சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய ஆபத்து பார்வைக் குறைவாகத்தான் இருக்கும். சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை"ரெட்டினா' எனப்படும் விழித்திரையை முறையாக சோதனை செய்ய வேண்டும் என்று மருத்துவர்கள் வலியுறுத்தினாலும் கூட, இன்னும் அது குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
பார்வைக் குறைவும், பார்வை இழப்பும் அடித்தட்டு மக்களைத்தான் கடுமையாகப் பாதித்திருக்கின்றன. தங்களது உடல் நலம் குறித்து சிந்திக்கவிடாமல் அவர்களை வறுமை தடுக்கிறது. போதுமான கல்வி அறிவு இல்லாமல் இருப்பது, அன்றாட வயிற்றுப் பிழைப்புக்கே போராட்டம் எனும் நிலையில் வாழ்வது, சமூக ரீதியாகப் பின்தங்கி இருப்பது ஆகியவை நகரங்களானாலும், கிராமங்களானாலும் அடித்தட்டு மக்களைத்தான் மிகக் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது.
இந்தியா முழுவதும் பல்வேறு கண் மருத்துவமனைகள் தொடர்ந்து கண் பரிசோதனை முகாம்கள் அமைத்துத் தங்களாலான தொண்டாற்றி வருகின்றன என்பதையும், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும் தங்கள் பங்குக்கு முனைப்புக் காட்டுகின்றன என்பதும் மறுக்க இயலாத உண்மைகள். ஆனாலும்கூடப் போதுமான விழிப்புணர்வு இன்னும் ஏற்படாமல் இருப்பதுதான் மிகப்பெரிய ஆதங்கம்.
பார்வை அற்றவர்களாக இருந்தாலும், பேச முடியாத, செவித்திறன் இல்லாதவர்களாக இருந்தாலும், வேறு ஊனத்துடன் வாழ்பவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் இம்சை எத்தகையது என்பதைத் தொடக்கப் பள்ளியில் படிக்கும்போதே, நமது குழந்தைகளுக்கு உணர்த்தும் வகையிலான பாடத்திட்டம் வகுத்தால் கூடத் தவறில்லை. அந்தக் குழந்தைகளுக்கு, பார்வையற்றவர்களாக, பேசவும், கேட்கவும் முடியாதவர்களாக, உடல் உறுப்பு செயல்பாடு முடக்கப்பட்டவர்களாக ஒவ்வொரு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்து சில மணித்துளிகள் செயல்முறை விளக்கம் அளிக்க முற்பட்டால், அடுத்த தலைமுறையாவது மாற்றுத் திறனாளிகளின் பிரச்னைகளை உணர்ந்த தலைமுறையாக உருவெடுக்கும்.
பெரும்பாலும் நடுத்தர வயதினரும், முதியோரும்தான் கண்புரை நோயால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். பார்வைக் குறைவு என்பது எந்தவோர் அலுவலகத்திலும், நிறுவனத்திலும் ஊழியர்களின் செயல்திறனைக் கட்டாயம் பாதிக்கும் என்பதால், கண் சிகிச்சை முகாம்கள் நடத்தி, ஊழியர்களுக்கு ஆண்டுதோறும் கண் பரிசோதனை நடத்துவதை "தொழிலாளர் நலச் சட்ட'த்தில் கட்டாயமாக்க வேண்டும்.
முதலில் குறிப்பிட்ட விதிஷா பள்ளி மாணவிகள் குறித்து சமூக ஆர்வலர் ஒருவர் அக்கறை எடுத்துக் கொண்டார். சிகிச்சை அளிப்பதன் மூலம் தங்கள் குழந்தைகளுக்குப் பார்வை திரும்பும் என்கிற நம்பிக்கை அவர்களின் பெற்றோருக்கு இருக்கவில்லை. அறுபது கி.மீ. தொலைவிலுள்ள போபாலுக்கு அவர்களை அழைத்துச் செல்லக் கூட அவர்களிடம் வசதியில்லை. மிகுந்த வற்புறுத்தலுக்கும், உத்தரவாதத்திற்கும் பிறகுதான் தங்கள் குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு அந்த சமூக ஆர்வலருடன் போவதற்கு அவர்கள் சம்மதித்தார்கள்.
இப்போது, கண் பார்வை பெற்ற அன்ஷுவும், மஸ்கனும், ஷ்ரஸ்டியும் சக மாணவிகளால் ஒதுக்கப்படாமல் அவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பார்வைக் குறைவுடன் முறையான சிகிச்சை பெறாமல் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகள் இவர்களைப் போன்று பார்வை பெற்றாக வேண்டும். இனியாவது விழித்துக் கொள்வோமே!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/16/தேவை-விழிப்புணர்வு-3021255.html
3020391 தலையங்கம் அழிவை நோக்கிய நகர்வு... ஆசிரியர் Monday, October 15, 2018 02:31 AM +0530 பருவநிலை மாற்றம் என்கிற பேராபத்தை உலகம் எதிர்கொள்கிறது. 2052-க்குப் பிறகு, உலக வெப்பநிலையில் 0.5 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகரித்தாலும்கூட அதன் விளைவு பேரழிவை நோக்கி இட்டுச்செல்லும் அபாயம் காத்திருக்கிறது. அனல் காற்று, கடுமையான மழை, பெரும் வறட்சி, வெள்ளப்பெருக்கு என்று பல்வேறு இயற்கைப் பேரிடர்களை உலகம் சந்திக்க நேரிடும்.
 2015-இல் பாரீஸ் பருவநிலை ஒப்பந்தத்தின்போது நிர்ணயிக்கப்பட்ட தட்பவெப்பநிலை அளவும்கூடப் போதுமானதல்ல என்கிற நிலை இப்போது ஏற்பட்டிருக்கிறது. 1850 முதல் 1900 ஆண்டு வரையிலான இயந்திரப் புரட்சிக் காலத்துக்கு முற்பட்ட அளவைவிட, இரண்டு டிகிரி செல்சியஸ் அதிகமான அளவுக்கு உலகின் சராசரி வெப்பநிலையை இலக்காக்கி இருந்தது பாரீஸ் ஒப்பந்தம். இப்போது ஏற்கெனவே 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்த நிலையைவிட, உலகம் ஒரு டிகிரி செல்சியஸ் அதிகமான வெப்பம் அடைந்திருக்கிறது. இன்னும் 0.5 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பம் அதிகரித்தால், வறட்சியும் வெள்ளப்பெருக்கும் புயலும் கடல் அமிலமயமாதலும் மேலும் அதிகரிக்கக்கூடும்.
 பருவநிலை மாற்றம் குறித்த சர்வதேசக் குழுவான ஐபிசிசி அறிக்கை சில அதிர்ச்சியளிக்கும் உண்மைகளை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த அறிக்கையின்படி, பாரீஸ் ஒப்பந்த இலக்கு, புவி வெப்பமயமாதல் பிரச்னையை எதிர்கொள்ளப் போதுமானதல்ல. குறைவான அளவு கரியமில வாயு வெளியேற்றும் தொழில்நுட்பத்தை அதிகப்படுத்துவதும், எரிசக்தியின் தேவையைக் கட்டுப்படுத்துவதும் உடனடி அவசியம் என்று அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.
 ஏற்கெனவே பருவநிலை மாற்றத்தால் மனித இனமும் சூழலியலும் உயிரினங்களின் வாழ்வியலும் உலகளாவிய அளவில் பாதிப்பை எதிர்கொள்கின்றன. உலக சராசரியைவிட வேகமாகவும் அதிகமாகவும் சில பகுதிகள் வெப்பமடைகின்றன. குறிப்பாக, நகரங்கள் அதிகரித்த வெப்பத்தை உணர்கின்றன. இந்த நிலையில் உலகம் 0.5 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகமாக வெப்பமடைந்தாலும் அது பலமடங்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். சிறிய தீவுகள், பெரிய நகரங்கள், கடற்கரைப் பகுதிகள், மலைப் பிரதேசங்கள் ஆகியவை பருவநிலை மாற்றத்தால் அதிகமாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பகுதிகள். இவையெல்லாமே இந்தியாவில் காணப்படுவதால், ஏனைய நாடுகளைவிட இந்தியா மிக அதிகமான பாதிப்பை எதிர்கொள்ள நேரிடும்.
 பருவநிலை மாற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில், அடுத்த 10 ஆண்டுகள் மிகவும் முக்கியமானவை. எல்லாப் பொருளாதாரத் துறைகளும், நாடுகளும், தனி மனிதர்களும் இதுகுறித்த விழிப்புணர்வுடன் ஒன்றுபட்டு செயல்பட்டால் மட்டுமே பேரழிவிலிருந்து உலகத்தை நாம் காப்பாற்ற முடியும். 2030-க்குள் கரியமில வாயு வெளியேற்றம் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டாக வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாமல், வாயு மண்டலத்தில் இருக்கும் கரியமில வாயு பெருமளவு அகற்றப்பட வேண்டும். அடுத்த 20 ஆண்டுகளில் இந்த முயற்சியில் வெற்றிபெற வேண்டுமானால், மிகப்பெரிய அளவில் மரங்கள் நடப்பட்டும், வாயு மண்டலத்தில் இருக்கும் கரியமில வாயு அகற்றப்பட்டும் அந்த இலக்கை எட்டியாக வேண்டும்.
 இப்போதிருக்கும் நிலை தொடருமானால், 2100-க்குள் உலக வெப்பநிலை 3 முதல் 4 டிகிரி செல்சியஸாக அதிகரிக்கக்கூடும். அதன் விளைவாக கடற்கரைப் பகுதிகள் மிக அதிகமான பாதிப்பை அடையும். கடல் நீர் மட்டம் அதிகரித்து, பூமியில் நில அரிப்பு மிகப்பெரிய சேதத்தை ஏற்படுத்தும். உலக வெப்பம் 3 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகரித்தால் மாலத் தீவு போன்ற பல தீவுகள் கடலில் மூழ்கிவிடும். உலகிலுள்ள பல பூச்சியினங்களும் தாவரங்களும் காணாமல் போகக்கூடும்.
 இந்தியா, பாகிஸ்தான், சீனா ஆகிய நாடுகள் ஏற்கெனவே பருவநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகளை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கின்றன. கடல் நீர் மட்டம் அதிகரிப்பால் சீனா, வங்கதேசம், எகிப்து, இந்தியா, இந்தோனேஷியா, ஜப்பான், பிலிப்பின்ஸ், அமெரிக்கா, வியத்நாம் ஆகிய நாடுகளில் உள்ள 5 கோடிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதன் இன்னொரு விளைவாக ஆசிய, ஆப்பிரிக்க, தென் அமெரிக்கக் கண்டங்களில் மலேரியா காய்ச்சல் அதிகரித்து வருவதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். வெப்பமய அதிகரிப்பின் பாதிப்புகள் ஆப்பிரிக்க, மேற்கு - கிழக்கு ஆசிய நாடுகளைக் கடுமையாகத் தாக்க இருக்கின்றன.
 பருவநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் வாயு மண்டலத்தில் அதிகமான கரியமில வாயுவை ஏற்படுத்தும் நாடுகளை மட்டுமல்லாமல், உலகிலுள்ள எல்லா நாடுகளையும், அனைத்து உயிரினங்களையும் பாதிக்கும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. வளர்ச்சியடையும் நாடுகள் தங்களது அனல் மின் நிலையங்களையும், சுத்திகரிப்பு நிலையங்களையும் அகற்றி மாற்று எரிசக்தியை உருவாக்கும் முயற்சிக்கு வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் உதவினாலொழிய வாயு மண்டலத்தில் கரியமில வாயுவின் அளவைக் குறைப்பது சாத்தியமல்ல.
 வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள், 2020 வரை இதற்காக ஆண்டுதோறும் 100 பில்லியன் டாலர் ஒதுக்குவதாக 2017-இல் அளித்த வாக்குறுதியில் 10 சதவீதம்கூட நிறைவேற்றவில்லை. அமெரிக்கா மட்டுமல்லாமல் ஆஸ்திரேலியா, பிரேஸில் உள்ளிட்ட நாடுகளும் பாரீஸ் ஒப்பந்தத்திலிருந்து விலக முற்பட்டிருக்கின்றன.
 2016 முதல் 2035 வரை ஆண்டுதோறும் 2.4 டிரில்லியன் டாலர் எரிசக்தித் துறையில் மாற்றம் ஏற்படுத்த வளர்ச்சி அடையும் நாடுகள் ஒதுக்கினால் மட்டுமே, அதிகரித்து வரும் வெப்பமயமாதலைத் தடுக்க முடியும். ஏற்கெனவே காலம் கடந்துவிட்டிருக்கிறது. இனியும் மெத்தனமாக இருந்தால், நாடு, மதம், இனம், மொழி, உயிரின வேறுபாடு என்பதையெல்லாம் கடந்து, பேரழிவை நோக்கிய உலகின் நகர்வை யாராலும் தடுக்க முடியாத பேராபத்து காத்திருக்கிறது.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/15/அழிவை-நோக்கிய-நகர்வு-3020391.html
3019163 தலையங்கம் மரணப் பாதைகள்! ஆசிரியர் Saturday, October 13, 2018 04:25 AM +0530 மத்திய சாலைப் போக்குவரத்து மற்றும் நெடுஞ்சாலைத் துறையின் 2017-ஆம் ஆண்டுக்கான இந்திய சாலை விபத்து குறித்த அறிக்கை ஏற்கெனவே இருக்கும்அதிர்ச்சியை அதிகரிக்கிறது. கடந்த ஆண்டை விட இந்தாண்டு சாலை விபத்தில் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 1.9 சதவீதம் குறைந்திருக்கிறது என்பது ஆறுதல் அளிப்பதாக இல்லை. அந்த அறிக்கையின்படி, சாலை விபத்தில் மரணமடைந்தோரின் எண்ணிக்கை 1,47,913. நீரில் மூழ்கி இறந்தவர்கள், இயற்கையின் சீற்றத்தால் கொல்லப்பட்டவர்கள், ரயில் விபத்தில் மாண்டவர்கள், தீ விபத்தில் சிக்கியவர்கள், கொலை செய்யப்பட்டவர்கள் உள்ளிட்டவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையைவிட, சாலை விபத்தில் இறந்தவர்களுடைய எண்ணிக்கை அதிகம் எனும்போது இதுகுறித்து நாம் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது.
 2013-இல் இரு சக்கர வாகனவிபத்தில் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 40,957. விபத்தில் சிக்கி மரணமடைந்த பாதசாரிகளின் எண்ணிக்கை 12,330. இப்போது வெளியாகியிருக்கும் அரசு புள்ளிவிவரத்தின்படி, அதுவே 48,746-ஆகவும், 20,457-ஆகவும் அதிகரித்திருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கும்போது, நமது சாலைகள் பாதுகாப்பற்ற மரணப் பாதைகளாகிவிட்டனவோ என்கிற கேள்வி எழாமல் இல்லை. உலகிலேயே இந்தியாவில்தான் சாலை விபத்தில் மரணமடைவோரின் எண்ணிக்கை அதிகம். ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 1.5 லட்சம் பேர் மரணமடைகிறார்கள். அவர்களில் 15 முதல் 25 வயதுக்குட்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 74,000 எனும்போது வளர்ச்சி அடையும் தேசம் இதுகுறித்த எப்படி கவலைப்படாமல் இருக்க முடியும்?
 2017-இல் மட்டும் நாளொன்றுக்கு 10 பேர் குண்டும் குழியுமாக இருக்கும் சேதமடைந்த சாலைகளால் விபத்துக்குள்ளாகிறார்கள். 2017-இல் மட்டும் பழுதடைந்த சாலைகளால் உயிரிழந்தோரின் எண்ணிக்கை 3,597. தீவிரவாத தாக்குதல்களில் கடந்தாண்டு உயிரிழந்த தீவிரவாதிகள், பாதுகாப்புப் படையினர், பொதுமக்கள் ஆகியோரின் மொத்த எண்ணிக்கையே 803 தான் எனும்போது, 3,597 பேர் பழுதடைந்த சாலைகளால் உயிரிழந்திருப்பது எப்படி அதிர்ச்சி அளிக்காமல் இருக்கும்?
 பாதசாரிகளின் மரணம்தான் மிகவும் கவலையளிப்பதாக இருக்கிறது. 2014-இல் 12,330-ஆக இருந்த பாதசாரி மரணங்களின் எண்ணிக்கை, 2017-இல் 66% அதிகரித்து 20,457-ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. அதாவது, ஒவ்வொரு நாளும் தெருவில் நடந்துபோகும் 56 பாதசாரிகள் வாகனங்களில் சிக்கி உயிரிழக்கிறார்கள். அதேபோல, நாள்தோறும் சராசரியாக இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்வோர் 134 பேரும், சைக்கிளில் செல்வோர் 10 பேரும் மரணமடைகிறார்கள். பாதசாரிகள், இரு சக்கர வாகன ஓட்டிகள், மிதி வண்டியில் செல்வோர் ஆகிய மூன்று பிரிவினரும் சேரும்போது கடந்த ஆண்டில் இந்தியாவில் நடந்த சாலை விபத்துகளில் பாதிக்கு மேல் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இவர்களாகத்தான் இருக்கும்.
 கடந்த மாதம் தெலங்கானாவில் 61 பயணிகளுடன் வேகமாகச் சென்ற பேரூந்து ஒன்று சாலையில் இருந்த வேகத்தடையை கவனிக்காததால் விபத்துக்குள்ளாகி அனைவரும் மரணமடைந்தனர். இதுபோல, தேவையில்லாத இடங்களில் காணப்படும் வேகத்தடைகள், ஆபத்தான வளைவுகள், முறையாக அமைக்கப்படாத சாலைகள் ஆகியவை குறித்தெல்லாம் சாலை போக்குவரத்துத் துறை ஆய்வு செய்வதே இல்லை. முறையான சாலை அறிவிப்புகள், நெடுஞ்சாலைக் காவல், தயார் நிலையில் முதலுதவி மருத்துவக் குழு இவை குறித்தும் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படுவதில்லை.
 இன்னும்கூட இரு சக்கர வாகன ஓட்டிகள் இடதுபுற ஓரமாகத்தான் செல்ல வேண்டும் என்பதும், குறைந்த வேக வாகனங்கள் வலப்பக்கமாக செல்லக் கூடாது என்பதுகூட வாகன ஓட்டிகளுக்குத் தெரிவதுமில்லை, அது குறித்த விழிப்புணர்வை சாலைப் போக்குவரத்துத் துறை ஏற்படுத்துவதுமில்லை. ஓட்டுநர் உரிமங்கள் விலை பேசப்படுவதும்கூட சாலை விபத்துகளுக்கு முக்கியமானக் காரணம்.
 புதிய புதிய வாகனங்கள் மாதந்தோறும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன. அவற்றின் அமைப்பும் பாதுகாப்பு அம்சங்களும் அதிக கவனம் பெறுகின்றன. அதேபோன்ற முனைப்பு சாலைகளின் கட்டமைப்பிலும், தரத்திலும், பராமரிப்பிலும் காட்டப்படுவதில்லை. பொதுப்போக்குவரத்தின் பாதுகாப்பு குறித்தும் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படுவதில்லை.
 எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சாலையின் இரு மருங்கிலும் இருக்கும் நடைபாதை என்பது வெறும் அடையாளமாக ஏற்படுத்தப்படுகிறதே தவிர, வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் இருப்பதுபோன்று சாலையின் இருபுறமும் குறைந்தது 10 அடி நீளமுள்ள நடைபாதைகள் இந்தியாவில் இல்லாமல் இருப்பது பாதசாரி விபத்துகளுக்கு மிக முக்கியமான காரணம். சாலைகளைக் கடப்பதற்கு ஆங்காங்கே பாதசாரிகளுக்கு வழித்தடங்கள் இல்லாமல் இருப்பதால் அது நெடுஞ்சாலையானாலும், நகர்ப்புற, கிராமப்புற சாலையானாலும் பொதுமக்கள் படும் அவஸ்தைக்கு அளவே இல்லை. இதுகுறித்து நெடுஞ்சாலைத் துறையோ, நகராட்சி, உள்ளாட்சி அமைப்புகளோ, அரசு நிர்வாகமோ கவலைப்படுவதாகவும் தெரியவில்லை.
 அரசு வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரத்தைவிட இருபது மடங்கு அதிகம் சாலை விபத்துகள் நடந்திருக்கின்றன என்று தில்லி இந்திய தொழில்நுட்பக் கழக ஆய்வு தெரிவித்திருப்பதை மிகைப்படுத்தல் என்று ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை. அதிநவீன வாகனங்களுக்கு அனுமதி அளிப்பதும், சுங்கக் கட்டணச் சாலைகளை அமைப்பதும் மட்டுமே அல்ல வளர்ச்சி. பாதசாரிகளுக்குப் பாதுகாப்பில்லாத மரணச் சாலைகள் இருக்கும் வரை, இந்தியாவை வளர்ச்சி அடைந்த நாடாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/13/மரணப்-பாதைகள்-3019163.html
3018505 தலையங்கம் வந்தேறிகளல்ல உழைப்பாளிகள்! ஆசிரியர் Friday, October 12, 2018 01:39 AM +0530 பிகாரிலிருந்து குஜராத் மாநிலம் சபர்கந்தாவில் கூலி வேலை செய்த தொழிலாளி ஒருவரால் 14 மாத குழந்தை கடந்த செப்டம்பர் 28-ஆம் தேதி பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானார். அதனைத் தொடர்ந்து வேலை தேடி பிகார், உத்தரப் பிரதேசத்திலிருந்து குஜராத்துக்கு வந்தவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அங்கிருந்து அடித்து விரட்டப்படுகிறார்கள். 
பாதிப்புக்குள்ளான பெண் தாக்கூர் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் இந்த வெளிமாநில தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக தாக்குதல் நடத்துவது குஜராத் க்ஷத்ரிய சேனை என்கிற அமைப்பு. இந்த அமைப்பின் தலைவர் கடந்த 2017 குஜராத் சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கு முன்னால் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த அல்பேஸ் தாக்கூர். இவர் இப்போது சட்டப்பேரவை உறுப்பினரும்கூட. குஜராத் மாநிலம் முழுவதும் குஜராத் க்ஷத்ரிய தாக்கூர் சேனை வெளிமாநிலத்தவர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்களை தொடர்ந்து நடத்தி வருகிறது. அவர்கள் மீது அரசு நடவடிக்கை எடுத்ததைத் தொடர்ந்து உண்ணாவிரதம் இருக்கப் போவதாக அல்பேஸ் தாக்கூர் அறிவித்திருக்கிறார். அதை தேசிய கட்சியான காங்கிரஸ் மெளனமாக ஆதரிப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலம், வாராணசியில் இருந்து மக்களவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எதிரான மனநிலையை அந்தத் தொகுதியில் ஏற்படுத்தவும், அடுத்த ஆண்டு நடக்க இருக்கும் மக்களவைத் தேர்தலில் உத்தரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு எதிராக குஜராத்தில் நடத்தப்பட்டிருக்கும் வன்முறையை பயன்படுத்தவும் கையாளப்படும் அரசியல் சதியாக இந்தத் தாக்குதல்கள் இருக்குமோ என்கிற ஐயப்பாடு எழாமல் இல்லை. இந்தத் தாக்குதலின் பின்னணியில் காங்கிரஸ் சட்டப்பேரவை உறுப்பினரும், குஜராத் க்ஷத்ரிய தாக்கூர் சேனை தலைவருமான அல்பேஸ் தாக்கூர் இருப்பது அந்த ஐயப்பாட்டுக்கு வலு சேர்க்கிறது.
இதுபோல வெளிமாநிலத்தவர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் நடத்தப்படுவது புதியதொன்றும் அல்ல. 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் மும்பையில் மதராஸிகள் என்று அழைக்கப்பட்ட தென்னிந்தியர்களுக்கு எதிராக சிவ சேனை தாக்குதல்களை நடத்தியது. இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு கர்நாடக மாநிலத்தில், குறிப்பாக பெங்களூருவில் வடகிழக்கு மாநிலத்தவர்களுக்கு எதிராக தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன. அதைத் தொடர்ந்து, ஆயிரக்கணக்கில் மேகாலயா, நாகாலாந்து, மணிப்பூர் உள்ளிட்ட வடகிழக்கு மாநிலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் கர்நாடகத்திலிருந்து அச்சத்துடன் தங்கள் மாநிலங்களுக்கு பயணிக்க நேர்ந்தது. 
மாநிலங்களுக்கு உள்ளேயும், இந்தியாவுக்கு உள்ளேயும் மட்டுமல்ல, சர்வதேச அளவில் பிழைப்பு தேடி இடம் பெயர்தல் என்பது உலகமயச் சூழலில் தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டிருக்கிறது. அமெரிக்கா என்கிற நாடே புலம்பெயர்ந்தவர்களால் உருவாக்கப்பட்டு அவர்களது உழைப்பால் செல்வச்செழிப்பான நாடாக மாறியிருப்பது உலகறிந்த உண்மை. மத்திய ஆசியாவில் கடந்த சில ஆண்டுகளாக நடைபெறும் உள்நாட்டுப் போர்களின் தாக்கத்தால் லட்சக்கணக்கானவர்கள் சிரியா, லெபனான், ஈரான், இராக், லிபியா உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து ஐரோப்பாவுக்கு அகதிகளாக இடம் பெயர்ந்திருக்கிறார்கள். 
பிகார், உத்தரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த ஏறத்தாழ 50,000 பேர் குஜராத் மாநிலத்திலிருந்து வெளியேறி இருப்பது அந்த மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரத்தையே தடுமாற வைத்திருக்கிறது. பண்டிகைக் காலம் நெருங்கிவரும் நிலையில் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்தப் பிரச்னை குஜராத்திலுள்ள பல தொழிற்சாலைகளையும், வியாபார நிறுவனங்களையும் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது.
பிழைப்புக்காகக் குடியேற்றம், வேலை தேடி இடப்பெயர்ச்சி என்பதன் பின்னணியில் பரவலாகக் காணப்படும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்தான் அடிப்படைக் காரணம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சமீபத்தில் எடுத்த ஆய்வு ஒன்றில் 48 சதவீதம் இந்தியர்கள் மிகவும் கவலைப்படும் பிரச்னை வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்தான் என குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. 
2016 - 17க்கான பொருளாதார புள்ளிவிவரத்தின்படி, குஜராத், தமிழ்நாடு, மகாராஷ்டிரம், மேற்கு வங்கம் ஆகிய நான்கு மாநிலங்களில்தான் மிக அதிகமாக வெளிமாநிலங்களைச் சேர்ந்தத் தொழிலாளிகள் காணப்படுகிறார்கள். இதுபோல, வெளிமாநிலத்தவர்கள் பணியமர்த்தப்படும் மாநிலங்கள்தான் இந்தியாவின் ஏனைய மாநிலங்களைவிட தொழில் வளர்ச்சியிலும் பொருளாதார வளர்ச்சியிலும் முன்னேற்றமடைந்திருக்கின்றன என்பதையும் அந்த ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.
1979-இல் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான தொழிலாளர்கள் இடப்பெயர்வு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு வேற்று மாநிலத்துக்குச் சென்று பணியாற்றும் தொழிலாளர்களுக்கு நாடாளுமன்றம் பாதுகாப்பு வழங்கியிருக்கிறது. ஆனால், இந்தச் சட்டம் முறையாகச் செயல்படுத்தப்படாமல் கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது என்பதைதான் அவ்வப்போது வேற்று மாநிலத்தவர்களுக்கு எதிராக நடத்தப்படும் தாக்குதல்கள் தெரிவிக்கின்றன. எதிர்க்கட்சிகளின் அழுத்தத்தின் காரணமாக குஜராத் அரசு தொழிற்சாலைகளிலும், சேவை நிறுவனங்களிலும் 80 சதவீத குஜராத்திகளை பணி அமர்த்துவது கட்டாயப்படுத்தப்படும் என்று வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறது. இந்திய குடிமகன் இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் குடியேறவும், பணியாற்றவும் அரசியல் சாசனம் உரிமை வழங்கியிருக்கும் நிலையில், இப்படியொரு வாக்குறுதியை குஜராத் அரசு எந்த அடிப்படையில் வழங்குகிறது என்று புரியவில்லை. வெளிமாநிலப் பணியாளர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டிய கடமை எல்லா மாநில அரசுகளுக்கும் உண்டு!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/12/வந்தேறிகளல்ல-உழைப்பாளிகள்-3018505.html
3017768 தலையங்கம் வேண்டாமே அணைகள்! ஆசிரியர் Thursday, October 11, 2018 01:29 AM +0530 இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னைகளில் ஒன்று, அதிகரித்து வரும் எரிசக்தித் தேவை. இந்தியாவின் 32 சதவீத மக்கள் நகரங்களில் வாழும் நிலையில், மின்சாரம், குடிநீர், வீட்டு வசதி உள்ளிட்ட அடிப்படை வசதிகளுக்கான தேவை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. மரபுசாரா எரிசக்தியின் உற்பத்தி, ஒட்டுமொத்தமாக ஏனைய எரிசக்திகளை ஈடுகட்டுமளவுக்கு, அவற்றுக்கு மாற்றாக அதிகரிக்கவில்லை; அதிகரித்துவிடவும் முடியாது.
இந்தியாவின் மொத்த மின்சாரத் தேவையில் 65 சதவீதம் அனல்மின் நிலையங்களால் பெறப்படுகிறது. 22 சதவீதம் புனல்மின் நிலையங்களாலும், 3 சதவீதம் அணுமின் நிலையங்களாலும், 10 சதவீதம் சூரிய மின்சக்தி, காற்றாலைகள் உள்ளிட்டவை மூலமும் பெறப்படுகின்றன. அணுமின் நிலையத்துக்கு எதிராக, சுற்றுச்சூழல் அடிப்படையில் கடுமையான எதிர்ப்பு எழுந்திருக்கும் நிலையில், மரபுசாரா எரிசக்தியை சார்ந்து இயங்க முடியுமா என்று கேட்டால், இயலாது என்றுதான் கூறவேண்டும். 
இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், புனல்மின் நிலையங்கள் மூலம் மின் உற்பத்தியை அதிகரிக்க முடியுமா என்றால், அதிலும் பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. புனல்மின் நிலையங்கள் அமைப்பதற்காக அணைகள் கட்டியாக வேண்டும். அவை சுற்றுச்சூழலையும், பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்தையும் கடுமையாக பாதிக்கும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 
இந்தியா, சர்வதேச அளவில் கரியமில வாயு பிரச்னையில் கடுமையான எதிர்ப்பை எதிர்கொள்கிறது. அனல்மின் உற்பத்தியைக் குறைக்காமல் போனால், 2030-இல் இந்தியாவின் கரியமில வாயுவின் அளவு இரட்டிப்பாகும் என்று கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் அனல்மின் உற்பத்திக்குத் தேவையான நிலக்கரியில் 53.7 சதவீதம் இந்தியாவிலேயே கிடைக்கிறது என்பதால் இத்தனை காலமும் நாம் அனல்மின் நிலையங்களை அமைப்பதில் முனைப்பு காட்டி வந்தோம். இப்போது அனல்மின் உற்பத்தியைக் குறைத்தாக வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம். அதிகரித்து வரும் இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவையை ஈடுகட்ட அணுமின் நிலையங்களை அமைப்பதை, பாதுகாப்புப் பிரச்னைகளும் மக்களின் எதிர்ப்பும் தடுக்கின்றன. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் இந்திய அரசு இமயமலையை ஒட்டிய பகுதிகளில் 292 அணைகளை அமைப்பது என்றும், அதன் மூலம் இந்தியாவின் புனல் மின்சார உற்பத்தியை இரட்டிப்பாக்குவது என்றும் முடிவெடுத்திருக்கிறது. இமயமலையை ஒட்டியுள்ள பகுதிகளில் பாயும் 32 முக்கியமான நதிகளில் 28 நதிகளின் ஓட்டத்தைத் தடுத்து அணைகள் கட்டுவதற்கான திட்டமிடலைத் தொடங்கியிருக்கிறது மத்திய அரசு. 
திட்டமிடப்படும் அணைகள் அனைத்தும் கட்டப்பட்டால், உலகிலேயே அதிகமான அணைகள் இருக்கும் பகுதியாக இமயமலைப் பகுதி உருவெடுக்கும். 32 கிலோ மீட்டருக்கு ஓர் அணை என்கிற அளவில் அணைகள் கட்டப்படும். அப்படிக் கட்டப்பட்டால், அது எந்த அளவுக்கு சுற்றுச்சூழலையும், சூழலியலையும் பாதிக்கும் என்பதை அரசு யோசித்துப் பார்த்ததா என்று தெரியவில்லை. 
அணைகள் எழுப்புவதன் மூலம் நதிகளின் சூழலியலுக்கு கடுமையான பாதிப்பை மனித இனம் ஏற்படுத்துகிறது என்று பல்வேறு ஆய்வுகள் தெளிவுபடுத்தி இருக்கின்றன. கட்டப்பட இருக்கும் அணைகளின் மூலம், நமது எரிசக்தித் தேவை முழுமையாக ஈடுகட்டப்படாது. ஆனால், மிக மோசமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகள் அதனால் உருவாகக்கூடும். 
கடந்த சில ஆண்டுகளில், மக்களின் வரிப் பணத்தின் மூலம் எழுப்பப்பட்டு சூழலியல் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கும் பல புனல்மின் நிலையங்கள் இயற்கையின் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருப்பதை நாம் உணர வேண்டும். நில நடுக்கத்தாலும், நிலச் சரிவுகளாலும் அணைகள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 2015-இல் நேபாளத்தில் ஏற்பட்ட நில நடுக்கம் காரணமாக மிகப் பெரிய இழப்பை எதிர்கொண்டது, புனல்மின் நிலையத் துறைதான். 
தற்காலிகமாக 20 சதவீத புனல்மின் உற்பத்தி பாதிக்கப்பட்டது என்பதுடன், 30 புனல்மின் நிலையங்கள் கடுமையான பாதிப்புக்கு உள்ளாயின. நில நடுக்கத்தைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட நிலச் சரிவுகளால், பாதிக்கப்பட்ட புனல்மின் நிலையங்கள் மிகக் கடுமையான பாதிப்புக்கு உள்ளாயின. 
2013 ஜூன் மாதம், உத்தரகண்ட்டைத் தாக்கிய வெள்ளப் பெருக்கத்தால், செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த 10 பெரிய புனல்மின் நிலையங்கள் பாதிக்கப்பட்டன. 25 மெகா வாட்-க்கு குறைவாக மின்சாரம் உற்பத்தி செய்துகொண்டிருந்த 19 சிறிய புனல்மின் நிலையங்கள் வெள்ள பாதிப்பால் அழிவை எதிர்கொண்டன. அதைத் தொடர்ந்து, புனல்மின் நிலையங்கள் அமைப்பது குறித்த மறு சிந்தனை எழுந்தது. இப்போது 28 அணைகளை இமயமலைப் பகுதியில் உருவாக்கத் திட்டமிட்டிருக்கும் மத்திய அரசு இதையெல்லாம் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும். 
புனல்மின் நிலையங்கள் சுற்றுச் சூழலிலும் சூழலியலிலும் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள் நிரந்தரமானவை. அந்தப் பாதிப்புகளை சரிசெய்ய முடியாது. அதனால் இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவையை ஈடுகட்ட அணைகளை நிறுவி, புனல்மின் நிலையங்கள் மூலம் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வது குறித்த திட்டத்தை அரசு மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டும். 
ஆண்டுதோறும் 20 முதல் 30 சதவீதம் வரை மின் பகிர்மானத்தில் மின் இழப்பு ஏற்படுகிறது. இது இப்போதைய புனல்மின் உற்பத்தியின் அளவைவிட அதிகம். மின் பகிர்மான இழப்பையும், மின் திருட்டையும் கட்டுப்படுத்தினாலே போதும், 2030-க்கான எரிசக்தி இலக்கை எட்டிவிடலாம். இமயமலையில் அணைகள் அமைப்பதன் மூலம் ஏற்பட இருக்கும் மிகப்பெரிய பாதிப்பை உணர்ந்து அந்தத் திட்டத்தை அரசு கைவிடுவதுதான் சரியான தொலைநோக்குச் சிந்தனையாக இருக்க முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/11/வேண்டாமே-அணைகள்-3017768.html
3017089 தலையங்கம் அழிவின் விளிம்பில்...! ஆசிரியர் Wednesday, October 10, 2018 01:44 AM +0530 கடந்த வாரம் தேசிய வன விலங்குகள் வாரம் கொண்டாடப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் அதிர்ச்சி அளிக்கும் செய்தியொன்றும் வெளிவந்தது. குஜராத் மாநிலத்திலுள்ள கிர் தேசிய வனவியல் பூங்காவில் உள்ள 23 ஆசிய சிங்கங்கள் கடந்த ஒரு மாதத்தில் மர்மமான முறையில் இறந்திருக்கின்றன என்பதுதான் அந்த அதிர்ச்சி அளிக்கும் செய்தி. மூன்று வாரத்தில் 23 சிங்கங்கள் இறந்திருப்பது, எந்த அளவுக்கு நாம் வன விலங்குகளைப் பாதுகாக்கிறோம் என்பதை வெளிச்சம் போடுகிறது.
ஆசிய சிங்கங்களின் கடைசி உறைவிடமாக இருப்பது குஜராத் மாநிலம் கிர் தேசிய வனவியல் பூங்காதான். உலகிலுள்ள மொத்த 523 ஆசிய சிங்கங்களின் உறைவிடமாக இருக்கும் இந்த வனவியல் பூங்கா இந்தியாவிற்கே பெருமை சேர்ப்பதாக இருக்கிறது. 
இப்போது இந்த வனவியல் பூங்காவின் நிர்வாகமும், அங்கே வாழும் சிங்கங்களின் பராமரிப்பும் கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகி இருக்கின்றன.
செப்டம்பர் மாதம் 10-ஆம் தேதிக்கும் 21-ஆம் தேதிக்கும் இடைப்பட்ட நாள்களில் சில சிங்கங்கள் இறந்துவிட்ட செய்தி வெளிவந்தபோதே அது மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. வன விலங்கு ஆர்வலர்கள் மத்தியில் இது குறித்த கவலை எழுந்தது மட்டுமல்ல, உலகிலுள்ள பல பகுதிகளிலிருந்தும் வன விலங்கு ஆர்வலர்கள் இந்தியாவுக்குப் படையெடுக்கவே தொடங்கி விட்டனர். மர்ம மரணங்கள் தொடர்ந்தால் ஆசிய சிங்கங்கள் என்கிற உயிரினமே இல்லாமல் போய்விடக்கூடும் என்கிற அச்சம் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டதில் ஆச்சரியப்பட எதுவுமில்லை.
உறைவிட உரிமைக்காக சிங்கங்களுக்கு இடையே நடந்த சண்டையில் சில சிங்கங்கள் உயிரிழந்தன என்பதுதான் சிங்கங்கள் மர்ம மரணம் குறித்து வனத்துறை அதிகாரிகள் தெரிவித்த கருத்து. சிங்கங்களுக்கு நடுவில் இதுபோல உறைவிட உரிமைக்காகப் போட்டியும், பகையும் ஏற்படுவது இயல்பு. அதேபோல, ஆண் சிங்கங்கள், தங்களது பெண் இணைக்காகவும் சண்டை போட்டுக் கொள்வதுண்டு. அதனால், முதலில் சில சிங்கங்கள் மரணமடைந்தபோது வனத்துறை அதிகாரிகளின் விளக்கம் நம்பும்படியாக இருந்தது.
தொடர்ந்து மேலும் பத்து சிங்கங்கள் மரணமடைந்த செய்தி அதிர்ச்சி அலைகளை எழுப்பியது. மரணமடைந்த சிங்கங்களில் மூன்று பெண் சிங்கங்களும் இருந்தன என்பதும், இறந்த சிங்கங்களின் மீது எந்தவிதக் காயமோ, நகக் கீறல்களோ இல்லை என்பதும் ஐயப்பாட்டை எழுப்பின. இணைக்கான போட்டியில் பெண் சிங்கங்கள் கொல்லப்படுவதில்லை என்பதுதான், கிர் வனவியல் பூங்காவில் ஏற்பட்ட மரணங்களுக்கு வேறு காரணம் இருக்க வேண்டும் என்கிற கருத்து வலுப்பெற்றதற்கான காரணம்.
வனவியல் ஆர்வலர்களின் வற்புறுத்தலின் பேரில், ரத்த மாதிரிகள் சோதனைக்கு அனுப்பப்பட்டன. பூச்சிகள் செத்து விழுவதுபோல சிங்கங்கள் மரணமடைவதன் பின்னணியில், நாய்களைத் தாக்கும் அபாயகரமான டிஸ்டெம்பர் நுண்ணுயிரித் தொற்றும் ப்ரோட்டோசோல் என்கிற நோய் பாதிப்பும் இருப்பது தெரியவந்திருக்கிறது. உடனடியாக அமெரிக்காவிலிருந்து 300 தடுப்பூசி மருந்துகள் இதற்காக வரவழைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 30 சிங்கங்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு 24 மணிநேர கண்காணிப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
2015-இல் நடத்தப்பட்ட கணக்கெடுப்பின்படி, கிர் வனவியல் பூங்காவில் 523 ஆசிய சிங்கங்கள் இருந்தன. அவற்றில் 109 ஆண் சிங்கங்கள், 201 பெண் சிங்கங்கள், 73 வளர் பருவத்தில் இருப்பவை, 140 குட்டிகள். அவற்றில் இப்போது 300 மட்டும்தான் இருக்கக்கூடும் என்று கருதப்படுகிறது. 2015 முதல் 2018 வரையிலான மூன்று ஆண்டுகளில் கிர் பூங்காவில் புதிதாக 120 சிங்கங்கள் இனப்பெருக்கத்தின் மூலம் பெருகின. ஆனால், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் மட்டும் 180 சிங்கங்கள் இறந்திருக்கின்றன. அவற்றில் 30 சிங்கங்கள் விபத்தில் சிக்கி உயிரிழந்திருக்கின்றன என்பதுதான் மிகப்பெரிய சோகம்.
கிர் வனவியல் பூங்காவில் உள்ள சிங்கங்கள், தொடர்ந்து ஏதாவது நோய்த் தொற்றுக்கு ஆளாகி வந்திருப்பது இப்போது தெரியவந்திருக்கிறது. அந்த வனப் பகுதியில் வாழும் ஆதிவாசிகளான மால்தாரீஸ்கள், நாய்கள், பசுக்கள் உள்ளிட்ட வளர்ப்பு மிருகங்களை வைத்திருக்கிறார்கள். அவற்றிலிருந்து பல்வேறு நோய்த் தொற்றுகள் சிங்கங்களைத் தாக்குகின்றன என்கிற கருத்து பரவலாகவே இருக்கிறது.
இது குறித்து பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, கிர் வனவியல் பூங்கா அதிகாரிகள் ஆய்வு மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். அதன் மூலம் சிங்கங்களை எந்தவிதமான நோய்த் தொற்றுகள் தாக்குகின்றன என்பதைக் கண்டறிந்து அதற்கான பாதுகாப்பை மேற்கொண்டிருக்க முடியும். நோய்த் தொற்று மட்டுமே மரணத்துக்குக் காரணமாக இருக்க முடியாது. சிங்கங்களுக்கு எதிர்ப்பு சக்தி குறைவாக இருப்பதும்கூடக் காரணமாக இருக்கலாம்.
1993 முதலே, ஆசிய சிங்கங்களுக்கு இன்னுமோர் உறைவிடம் ஏற்படுத்துவது குறித்த யோசனையும் முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால், தங்கள் மாநிலத்தின் பெருமையாக மட்டுமே ஆசிய சிங்கங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் குஜராத் மாநில அரசு அதற்கு ஒத்துழைப்புத் தர மறுக்கிறது. 2013-இல் உச்சநீதிமன்றம் அடுத்த ஆறு மாதத்தில்அண்டை மாநிலமான மத்தியப் பிரதேசத்தில் புதிய வனவியல் பூங்காவை உருவாக்கி சில சிங்கங்களை அங்கே மாற்றும்படி உத்தரவிட்டும், அதற்கு குஜராத் மாநில அரசு ஒத்துழைப்பதாக இல்லை.
ஆசிய சிங்கங்கள் மாநில உரிமையல்ல; தேசிய உரிமையுமல்ல; உலகத்தின் சொத்து. இந்த விலங்கினம் அழிந்து விடாமல் காப்பாற்ற வேண்டிய கடமை அனைவருக்குமே உண்டு. இனியும் மெத்தனமாக இல்லாமல் விழித்துக்கொண்டு, கிர் வனவியல் பூங்காவில் உள்ள சிங்கங்களைப் பாதுகாத்தாக வேண்டும். இதில் கெளரவம் பார்க்கக் கூடாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/10/அழிவின்-விளிம்பில்-3017089.html
3016397 தலையங்கம் மரபு நிலை திரியின்... ஆசிரியர் Tuesday, October 9, 2018 01:35 AM +0530 சபரிமலை குறித்த உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஐயப்ப பக்தர்களுக்குப் பேரதிர்ச்சியளித்திருக்கிறது என்றால், இப்போது அந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மறு சீராய்வு மனு தாக்கல் செய்யப் போவதில்லை என்கிற கேரள அரசின் முடிவு அவர்களை ஆத்திரத்தின் உச்சத்துக்கே கொண்டு சென்றிருக்கிறது. கேரள மாநிலமே கொந்தளித்து எழுந்திருக்கிறது. தமிழகம், கர்நாடகம், ஆந்திரம், மகாராஷ்டிரம் மட்டுமல்ல இந்திய எல்லைக்கு அப்பாலும் உள்ள லட்சக்கணக்கான ஐயப்ப பக்தர்கள் கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறார்கள்.
சபரிமலையில் வயது வரம்பில்லாமல் அனைத்துப் பெண்களும் பதினெட்டு படிகள் ஏறி, ஐயப்ப தரிசனம் செய்யலாம் என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, அந்தக் கோயில் குறித்தோ, ஐயப்ப வழிபாட்டு முறை குறித்தோ எந்தவிதப் புரிதலும் இல்லாமல், பெண்ணுரிமை குறித்த மேலைநாட்டுக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு என்பதுதான் உண்மை. உச்சநீதிமன்றத்தின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையில் அமைந்த அமர்வில், இந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராகக் கருத்தைப் பதிவு செய்திருக்கும் ஒரே பெண் நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ராவுக்கு இருந்த புரிதல், ஏனைய நீதிபதிகளுக்கு இல்லாமல் போனதுதான் வேதனை.
தீர்ப்பு வழங்கிய நீதிபதிகளில் ஒருவர் கூட சபரிமலை கோயிலுக்குச் சென்றவர்கள் அல்ல. அவர்கள் சபரிமலையில் தவமிருக்கும் தர்ம சாஸ்தாவின் தத்துவம் குறித்த புரிதல் உள்ளவர்களும் அல்ல. சமயச் சம்பிரதாயச் சடங்குகளை, ஆண்- பெண் சமத்துவம் என்கிற கண்ணோட்டத்தில் அணுக முற்பட்டதிலிருந்து, நீதிபதிகள் சமயச் சம்பிரதாயங்களை சமூக நடைமுறையிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.
இறைத்தத்துவம் என்பதே நம்பிக்கையின்பாற்பட்டது. அதிலும் பல நூற்றாண்டுகளாக, பல தலைமுறையினரால் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் பின்பற்றப்பட்டு வரும் சம்பிரதாயங்கள் குறித்து விதி எழுதும் முன்பு நீதிபதிகள், மக்களின் உணர்வுகளைப் புறந்தள்ளிவிட்டுத் தங்களது கருத்தை நிலைநாட்ட முற்படுவது, அரசியல் சாசனச் சட்டப் பிரிவு 14-க்கு எதிரானது. 
இந்து சமய ஆலயங்கள் என்பவை பொது இடங்களல்ல. அவை பிரார்த்தனைக்காக பக்தர்கள் கூடிக் கலையும் இடமுமல்ல. தெய்வங்களின் உறைவிடங்கள் என்கிற நம்பிக்கையுடன் பக்தர்கள் கூடும் இறைத்தலங்கள். ஒவ்வோர் ஆலயத்திலும் உள்ள தெய்வத்திற்கு, அதாவது தேவதைக்கு, அதுஅதற்கான சில குணாதிசயங்கள் உண்டு என்பதும், வழிபாட்டு முறைகள் வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றை அகற்றிவிட்டால் அந்த தெய்வமில்லை என்பது பக்தர்
களின் நம்பிக்கை. இதை ஏற்காதவர்கள், இது குறித்துக் கருத்துக் கூறலாம்; ஆனால், அந்த நம்பிக்கையில் தலையிடக்கூடாது.
சபரிமலையையே எடுத்துக் கொண்டால், சந்நிதானத்தில் இருக்கும் விக்கிரகம் மட்டுமே ஐயப்பனல்ல. 41 நாள்கள் விரதம், இருமுடிகட்டி மேற்கொள்ளும் பயணம், எரிமேலி பேட்டை துள்ளல், பந்தள அரண்மனையிலிருந்து கொண்டு வரப்படும் திருவாபரணங்கள், பதினெட்டாம் படியும் அதன் புனிதமும், மகர ஜோதி என்றுஅதனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தும் அடங்கியதுதான் ஐயப்பன் என்கிற தர்ம சாஸ்தா வழிபாடு. இதில் பிரம்மச்சரியம் என்பது பிரிக்கவோ தவிர்க்கவோ முடியாத அம்சம். இந்த சம்பிரதாயங்கள் இல்லையென்றால் சபரிமலை ஐயப்பனுக்கு மகத்துவம் இல்லை. அதுவும் ஏனைய நூற்றுக்கணக்கான ஐயப்பன் கோயில்களில் ஒன்றாகிவிடும். 
சபரிமலை குறித்த வழக்கொன்று தங்களுக்கு முன்னால் வரும்போது, குறைந்தபட்சம் அமிக்கஸ் க்யூரி எனப்படும் நடுநிலை அறிவுரையாளர் குழுவை அமைத்து, அவர்களின் கருத்தை அறிந்த பிறகு தீர்ப்பு வழங்கி இருக்க வேண்டும். சபரிமலை ஐயப்ப வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத, நூற்றாண்டுகால நம்பிக்கையை வெறும் ஆண்- பெண் சமத்துவம் என்கிற குறுகிய கண்ணோட்டத்தில் அணுகும் முற்போக்கு சிந்தனாவாதிகளின் கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் தீர்ப்பை வழங்கி இருப்பதை, பெரும்பான்மைப் பெண்களே ஒத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதைத்தான் கடந்த சில வாரங்களாகப் பரவலாக நடக்கும் பேரணிகள் எடுத்துரைக்கின்றன.
கேரள மாநிலத்தில், 1957-இல் இ.எம்.எஸ். நம்பூதிரிபாடின் தலைமையில், உலகிலேயே முதன் முறையாக ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடதுசாரி அமைச்சரவைக்கு எதிராக 1959-இல் நடந்த விமோசன சமரம் போல, இப்போது பினராயி விஜயன் தலைமையினான இடதுசாரி அரசுக்கு எதிராகக் கேரளத்தில் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பு அலை உருவாகி இருக்கிறது. இறை நம்பிக்கை இல்லாத அரசுக்கு எதிராக, ஐயப்ப பக்தர்கள் கொதித்தெழுந்திருக்கிறார்கள். இதனால், ஆட்சி உடனடியாகக் கவிழாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இடதுசாரிகளின் கடைசிக் கோட்டையும் சரியக்கூடும்.
மண்டல பூஜைக்கு சபரிமலை திறக்கப் போகிறது. நீதிமன்றம் அனுமதித்துவிட்டது என்பதற்காக இறை நம்பிக்கையுள்ள 10 முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்கள் சபரிமலை யாத்திரை மேற்கொண்டுவிடப் போவதில்லை. ஆனால், லட்சக்கணக்கான ஐயப்பன்மார்களுக்கு மத்தியில் வறட்டுப் பெண்ணுரிமை பேசும் இறை நம்பிக்கை இல்லாத சில முற்போக்குவாதிப் பெண்கள் பிடிவாதமாகச் செல்லக்கூடும். அவர்களின் பாதுகாப்புக்காக நூறோ, ஆயிரமோ பெண் காவல்துறையினர் பணி அமர்த்தப்படலாம். வீம்பு, விபரீதத்தில் முடியாமல் இருக்க வேண்டும்.
சபரிமலையில் பெண்களின் சம உரிமையை நிலைநாட்ட முற்பட்டிருக்கும் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளிடம் ஒரு கேள்வி. உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை 32. இதில் சரிபாதி வேண்டாம், கால் வாசி இடங்கள் கூட பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்படவில்லையே ஏன்? வெறும் இரு பெண் நீதிபதிகள் மட்டுமே இருக்கிறார்களே, எங்கே போயிற்று நீதிமன்றங்களில் பெண்களுக்கான சம உரிமை?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/09/மரபு-நிலை-திரியின்-3016397.html
3015796 தலையங்கம் ராஜதந்திர சதுரங்க ஆட்டம்! ஆசிரியர் Monday, October 8, 2018 03:21 AM +0530 கடந்த வாரம் வியாழன், வெள்ளி இரண்டு நாட்கள் ரஷிய அதிபர் விளாடிமிர் புதின் 19-ஆவது இந்திய - ரஷிய கூட்டுறவு மாநாட்டில் பங்கேற்ற புது தில்லி வந்திருந்தார். இந்திய ராணுவ பயன்பாட்டிற்காக ரஷியாவிடமிருந்து அதிநவீன எஸ்400 ரக ஏவுகணைகளை ரூ.37,000 கோடிக்கு கொள்முதல் செய்வதற்கான ஒப்பந்தம் உள்ளிட்ட எட்டு முக்கிய ஒப்பந்தங்கள் இரு நாடுகளுக்குமிடையே கையொப்பமிடப்பட்டன. உலக நாடுகள் அனைத்தும் இந்த மாநாட்டில் எஸ்400 ரக ஏவுகணைகள் குறித்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாவதைக் கூர்ந்து கவனித்தன. இது குறித்த அமெரிக்காவின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பதை உலகமே எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதுதான்அதற்குக் காரணம்.

அதிபர் புதினின் விஜயத்திற்கு முன்னதாக ரஷியாவுடன் இந்தியா முக்கியமான ராணுவ ஒப்பந்தங்களை மேற்கொள்வது குறித்து அமெரிக்கா எச்சரிக்கை விடுத்திருந்தது. 2014-இல் உக்ரைனிலிருந்து ஸ்கிரினியாவைப் பிரித்து ரஷியா தன்னுடன் இணைத்துக்  கொண்டதைத் தொடர்ந்து அமெரிக்காவும் ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பு நாடுகளும் ரஷியாவின் மீது பொருளாதாரத் தடை விதித்திருக்கின்றன. அமெரிக்காவின் எதிரி நாடுகளை பொருளாதாரத் தடையின் மூலம் எதிர்கொள்ளும் "கேட்சா' என்கிற சட்டத்தின் கீழ் இந்தியாவும் கொண்டுவரப்படக்கூடும் என்கிற மறைமுக எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவால் பொருளாதாரத் தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கும் நாடுகளுடன் நெருக்கமான உறவை வைத்துக் கொள்ளும் நாடுகளும் "கேட்சா' வரம்புக்குள் கொண்டுவரப்படும் என்பதால் இந்தியா ரஷியாவுடன் ராணுவ ஒப்பந்தங்களை மேற்கொள்ளத் தயக்கம் காட்டும் என்றுதான் உலக நாடுகள் அனைத்துமே எதிர்பார்த்தன. 

சோவியத் யூனியன் சிதைந்து ரஷியா தனி நாடாக உருவானது முதல் இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையே நெருக்கமான உறவு தொடர்ந்தாலும்கூட, அந்த நட்பின் வலிமை தளரத் தொடங்கியது. அந்நிய முதலீட்டின் தேவையால் இந்தியா புதிய நட்புறவுகளை மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அண்டை நாடான சீனா பெரிய பொருளாதார சக்தியாக வலுப்பட்டிருக்கும் நிலையில், இந்தியா அமெரிக்காவுடன் நெருக்கம் தேட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. ஆனாலும்கூட, இந்திய - ரஷிய உறவு தொடராமல் இல்லை. இப்போதும்கூட, அதிக அளவில் இந்தியா கச்சா எண்ணெயும், ராணுவத் தளவாடங்களும் ரஷியாவிடமிருந்துதான் இறக்குமதி செய்துகொண்டிருக்கிறது. 

ஒரு வகையில் பார்த்தால் இப்போது பொருளாதார ரீதியாக இந்தியா ரஷியாவைவிட வலுவான நிலையில் இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை. சர்வதேச நிதியம் இந்தியாவை உலகின் 10 பெரிய பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக அடையாளம் கண்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் ஜிடிபி, ரஷியாவின் ஜிடிபியைவிட 70 சதவீதம் பெரிது. இந்தியாவின் அசைக்க முடியாத நட்புறவு நாடாக ரஷியா இருந்த நிலை மாறிவிட்டிருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு சீனாவுடனான இந்தியாவின் டோக்காலாம் பிரச்னையில் ரஷியா மெளனம் காத்தது என்பதையும், பாகிஸ்தானுடன் தனது நெருக்கத்தை அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. 

ரஷியா ஒரு மிகப்பெரிய வியூகத்தை வகுத்து இந்தியாவை இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட மறைமுகமாக கட்டாயப்படுத்தியிருப்பது சர்வதேச அரசியலை கூர்ந்து கவனித்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும். 

கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் பாகிஸ்தானின் முக்கிய ராணுவ அதிகாரியான ஜெனரல் சுபைர் மகமூத் கயாத் ரஷியாவில் இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையேயான ராணுவ ஒத்துழைப்பு குறித்து விவாதிப்பதற்காக அழைக்கப்பட்டார். அதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்னால் ரஷியாவின் துணை பாதுகாப்பு அமைச்சர் அலெக்சாண்டர் ஃபோமின் இஸ்லாமாபாத்துக்கு சென்று பாகிஸ்தானின் முக்கிய ராணுவ அதிகாரிகளை சந்தித்து பேசியிருக்கிறார். 

பாகிஸ்தான் ராணுவ அதிகாரிகளுக்கு ரஷிய ராணுவக் கல்லூரிகளிலும் பயிற்சி நிலையங்களிலும் படிப்பதற்கும் பயிற்சி பெறுவதற்கும் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக கராச்சியிலுள்ள பாகிஸ்தானின் அணுமின் நிலையங்களை தாக்குதல்களிலிருந்து பாதுகாக்க ராடார்களை வழங்குவதற்கான ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளுக்கு இடையே கையெழுத்தாகி இருக்கிறது. 

பாகிஸ்தானின் அணுமின் நிலையங்களுக்கு ஆபத்து நிச்சயமாக மாலத்தீவினாலோ, இலங்கையினாலோ, வங்க தேசத்தாலோ, நேபாளத்தாலோ ஏற்பட்டுவிடப் போவதில்லை. பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கப்பட இருக்கும் ராடார்கள், இந்தியாவிடமிருந்து கராச்சியிலுள்ள அணுமின் நிலையத்தையும் ஏனைய முக்கியமான இலக்குகளையும் பாதுகாப்பதற்குத்தான் என்பது வெளிப்படை. ஆகஸ்ட் கடைசி வாரத்தில் இந்திய வெளியுறவுத் துறை செயலர் விஜய் கோகலே, மாஸ்கோ விஜயம் செய்தபோது இந்தத் தகவல் அவரிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டது என்பதும், புதினின் இந்திய விஜயத்திற்கு முன்னால் பாகிஸ்தானுடன் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது என்பதும் இந்தியாவை ராணுவ ஒப்பந்தத்தை மேற்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்துவதற்குதான் என்பது புரிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். 

ரஷியா ஒரேயடியாக, பாகிஸ்தானின் பக்கம் சாய்ந்துவிடாமல் இருக்கவும், அமெரிக்காவுக்கும், ரஷியாவுக்கும், சீனாவுக்கும் தன்னுடைய பாதுகாப்பை முன்னுறுத்தி எந்த முடிவையும் இந்தியா எடுக்கும் என்று தெரிவிப்பதற்கும் ரஷியாவுடனான ராணுவ ஒப்பந்தத்தை இந்தியா பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ராஜதந்திர சதுரங்க ஆட்டத்தில் ரஷியாவும் இந்தியாவும் கவனமாகக் காய்களை நகர்த்தியிருக்கின்றன. இதன் பின்னணியில் வெற்றி - தோல்வியைவிட அவரவர் பாதுகாப்புதான் முன்னுரிமை பெறுகிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/08/ராஜதந்திர-சதுரங்க-ஆட்டம்-3015796.html
3014808 தலையங்கம் வரம்பு மீறல் தகுமோ? ஆசிரியர் Saturday, October 6, 2018 03:17 AM +0530 காவல் துறையினர் குறித்து அன்றாடம் வெளிவரும் செய்திகள் அதிர்ச்சி அளிப்பதாக இருக்கின்றன. கடந்த மார்ச் மாதம் திருச்சி அருகேயுள்ள துவாக்குடியில்  வாகனச் சோதனையில் காவல் ஆய்வாளர் உதைத்து, கர்ப்பிணிப் பெண் உஷா மரணம் அடைந்தது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. 

இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு சென்னையை அடுத்த தாம்பரத்தில் தாம்ஸன் என்கிற காவல் ஆய்வாளர், 72 வயதான முத்தையா என்பவரின் வீட்டிற்குச் சென்று துப்பாக்கி முனையில் அவரை மிரட்டி 10 லட்சம் ரூபாய் காசோலையை வாங்கிச் சென்றிருக்கிறார். காவல் ஆய்வாளர் தாம்ஸன் மீது ஏற்கெனவே ஊழல் தடுப்புப் பிரிவில் பல குற்றச்சாட்டுகள் இருப்பது தெரிய வந்திருக்கிறது.

சென்னை திருவொற்றியூரில் கடந்த சனிக்கிழமை மணிகண்டன் என்கிற 22 வயது இளைஞர் தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார். "எனக்கு நேர்ந்த இந்த கதி வேறு யாருக்கும் நேர்ந்துவிடக் கூடாது' என்று மரண வாக்குமூலம் எழுதி வைத்திருக்கும் அவர் மீது பல குற்றச்சாட்டுகள் இருப்பது என்னவோ உண்மை. தன் குற்றப் பின்னணியில் இருந்து திருந்தி வாழ அவர் முற்பட்டும் கூட, தொடர்ந்து காவல் துறை அவருக்குத் தந்த மன உளைச்சல், அவரைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளத் தூண்டியது என்பது மணிகண்டனின் பெற்றோர் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டு. 

கொருக்குப்பேட்டையில் தெருவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த புருஷோத்தமன் என்பவரின் ஆட்டோ ரிக்ஷாவை முருகேசன் என்கிற காவல் ஆய்வாளர் சேதப்படுத்தியது அந்தப் பகுதியில் வைக்கப்பட்டிருந்த கண்காணிப்புக் கேமராவில் பதிவாகியிருக்கிறது. இதுகுறித்து புகார் அளிப்பதற்குக் கொருக்குப்பேட்டை காவல் நிலையத்திற்கு இரண்டு நாள் அலைந்தும் கூட, காவல் ஆய்வாளரை சந்திக்க முடியாமல் போன புருஷோத்தமனுக்கு சமூக வளைதளங்களில் காட்டுத் தீயாகப் பரவிய,  ஆட்டோவை காவல் ஆய்வாளர் முருகேசன் தேசப்படுத்தும் காட்சி அதிர்ச்சி அளித்தது.  சென்னை காவல்துறை ஆணையர் அலுவலகத்தில்  புகார் அளித்திருக்கிறார் ஆட்டோ ஓட்டுநர் புருஷோத்தமன்.

இதுபோல காவல் துறையினர் பொதுமக்கள் மீது நடத்தும் மனிதாபிமானமற்ற தாக்குதல்கள் தமிழகத்தில் அதிகரித்து வருகிறது என்றால், வடமாநிலங்களில் இதுவே கொடூரமாக மாறியிருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக, உத்தரப் பிரதேசத்தில் காவல் துறையினரால் நிகழ்த்தப்படும்  கண்மூடித்தனமான கொலைவெறித் தாக்குதல்கள்  இப்போது தேசிய அளவில் ஆத்திரத்தையும், விவாதத்தையும் எழுப்பியிருக்கின்றன. 

ஆப்பிள் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் விவேக் திவாரி என்கிற 38 வயது விற்பனைப் பிரதிநிதி, கடந்த வெள்ளிக்கிழமை இரவு லக்னெளவில் தன்னுடைய சக ஊழியர் ஒருவருடன் காரில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்.  வாகன சோதனைக்காக வண்டியை நிறுத்தாமல் விரைந்தார் என்பதற்காகக் காவலர் ஒருவர் அவரைத் தொடர்ந்து சென்று சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறார். விவேக் திவாரியை, தற்காப்புக்காகச் சுட்டதாகக் காவலர் பிரசாந்த் செளத்ரி தெரிவிப்பதாகவும், அதனால் இதை என்கவுன்ட்டர் கொலையாகக் கருதக் கூடாது என்றும் முதலமைச்சர் யோகி ஆதித்யநாத்  நியாயப்படுத்துவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

விவேக் திவாரியின் கொலை என்பது ஏதோ தவறி நடந்துவிட்ட ஒரு சம்பவம் என்று கருதி ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை. யோகி ஆதித்யநாத் கடந்த மார்ச் 2017-இல் பதவியேற்றுக் கொண்டது முதல் இதுவரை 2,300 துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவங்களும், 60-க்கும் அதிகமான என்கவுன்ட்டர் மரணங்களும் அந்த மாநிலத்தில் நடந்திருக்கின்றன. 

என்கவுன்ட்டரில் கொல்லப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு  முதல் தகவல் அறிக்கையின் நகல் வழங்கப்படுவதில்லை. சில நிகழ்வுகளில் கொல்லப்பட்டவர்களின் உடல்கள் குடும்பத்தினருக்குத் தரப்படுவதில்லை எனப் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்ட போது, உத்தரப் பிரதேச முதல்வரும், அமைச்சர்களும் அதுகுறித்து விசாரிப்பதைக் கூட  தவிர்த்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் வேதனை. "தவறு செய்தால் அவர்களை என்கவுன்ட்டரில் சுடுவதில் என்ன தவறு?' என்று அமைச்சர்கள் சிலர் பொது வெளியில் பேசியிருப்பதும், "சட்டம் - ஒழுங்கை நிலைநாட்டுவதற்கு என்கவுன்ட்டர் போன்ற நடவடிக்கைகள் அவசியம்' என்று மூத்த காவல் துறை அதிகாரிகள் வாதிடுவதும்  உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் சட்டமும் நீதியும் எந்த அளவுக்குக் கேலிப் பொருளாகியிருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

காவல் துறையினரின் அத்துமீறல்கள் ஒருபுறம் தொடரும் அதே வேளையில், இன்னொரு புறம் காவல் துறையினர் மத்தியில் தற்கொலை எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். பணிச் சுமையின் காரணமாகவும், மன அழுத்தத்தின் காரணமாகவும் காவலர்களும் கீழ்நிலை அதிகாரிகளும் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் நிகழ்வுகள் இந்தியாவில் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. 

காவல் துறையினரின் மனிதாபிமானமற்ற நடவடிக்கைகளுக்கு, அவர்கள் மத்தியில் காணப்படும் மனநிலை பாதிப்பு காரணமாக இருக்கக்கூடும். ஐ.நா. சபை பரிந்துரைத்திருக்கும் எண்ணிக்கையை விட மிகமிகக் குறைந்த அளவில் இந்தியாவில் காவலர்களின் எண்ணிக்கைக் காணப்படுகிறது. அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் காவலர்களின் எண்ணிக்கைகூட முழுமையாக நிரப்பப்படாமல் இருக்கிறது. இதன் விளைவாக ஏற்படும் பணிச்சுமை அவர்கள் பொறுப்புடன் செயல்படாமல் இருப்பதற்கு முக்கியமான காரணம்.
அதிகாரம் கையில் இருக்கிறது என்பதற்காகக் காவல் துறையினர் வரம்பு மீறி செயல்படுவது விபரீதத்துக்கு வழிகோலும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/06/வரம்பு-மீறல்-தகுமோ-3014808.html
3014128 தலையங்கம் அடையாளக் குறைப்பு! ஆசிரியர் Friday, October 5, 2018 01:54 AM +0530
மிகவும் தாமதமாக விழித்துக்கொண்டு மத்திய அரசு பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் மீதான கலால் வரியை ரூ.2.50 குறைத்துள்ளது. அதேபோல, எல்லா மாநிலங்களும் தங்களது உள்ளூர் வரிகளை லிட்டருக்கு ரூ.2.50 குறைக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்திருக்கிறது. பாஜக ஆளும் மாநிலங்களான குஜராத், மகாராஷ்டிரம், ராஜஸ்தான், ஹரியாணா உள்ளிட்ட மாநிலங்கள் மத்திய அரசின் கோரிக்கையை ஏற்று மாநில வரியைக் குறைத்திருப்பதால் அந்த மாநிலங்களில் பெட்ரோலும் டீசலும் ரூ.5 குறைந்திருக்கிறது. 
இந்தியப் பொருளாதாரம் இரண்டு மிகப்பெரிய பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டு தள்ளாடுகிறது. ஒருபுறம் சர்வதேசச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெயின் விலை அதிகரித்துவரும் நிலையில், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்து வருகிறது. 
உலகளவில் மிக அதிகமாக கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாடுகளில் இந்தியா மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கிறது. நமது கச்சா எண்ணெய்க்கான தேவை ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வரும் நிலையில், அதற்கேற்றாற்போல நமது உற்பத்தியோ, ஏற்றுமதியோ அதிகரிக்கவில்லை. கடந்த நிதியாண்டில் மட்டும் ரூ.5.9 லட்சம் கோடி கச்சா எண்ணெயை இந்தியா இறக்குமதி செய்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில் நமது ஏற்றுமதி கணிசமாக அதிகரிக்காததால் பல்வேறு நாடுகளுடனான வர்த்தகப் பற்றாக்குறை அதிகரித்து வரும் அவலத்தை இந்தியா எதிர்கொள்கிறது. 
சர்வதேசக் கச்சா எண்ணெய் விலை நரேந்திர மோடி அரசு பதவியேற்ற முதல் மூன்று ஆண்டுகளில் கடுமையாக சரிந்தபோது மக்களுக்கு வழங்கும் பெட்ரோல் டீசல் மீதான சில்லறை விற்பனை விலையை அதற்கேற்பக் குறைக்கவில்லை. கலால் வரியை அதிகரித்து கச்சா எண்ணெய் விலைக் குறைவை மத்திய அரசு எடுத்துக்கொண்டது. அதன் பயனாக பல்வேறு நலத்திட்டங்களையும் வளர்ச்சிப் பணிகளையும் மேற்கொள்ள முடிந்தது என்று மத்திய அரசு தெரிவிப்பதை முற்றிலுமாக மறுத்துவிட முடியாது. ஆனால், அதுவே முழுமையான உண்மையல்ல. கச்சா எண்ணெய் விலை குறைவால் கிடைத்த பயன் வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கு செலவிடப்பட்டதை விட அதிகமாக அரசின் நிர்வாகச் செலவினங்களுக்காக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது என்பதுதான் உண்மை.
பெட்ரோல், டீசலின் விலை இந்தியாவின் பெருநகரங்களில் வரலாறு காணாத அளவில் ரூ.90-ஐ தொட்டிருக்கின்றன. பெட்ரோல், டீசல் விற்பனை விலையில் கணிசமான பகுதி மத்திய - மாநில அரசுகள் அதன் மீது தனித்தனியே விதிக்கும் வரிகள்தான். பெட்ரோல் டீசல் விலை அதிகரிக்கும் போதெல்லாம் அதனால் கிடைக்கும் வரி வருவாயும் அதிகரிப்பதால் மாநில அரசுகள் தங்களது வருவாயை இழக்கத் தயாராக இல்லை. 
மத்திய அரசு ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கு ரூ.19.48-ம், டீசலுக்கு ரூ.15.33-ம் நாடுதழுவிய அளவில் கலால் வரியாக வசூலிக்கிறது. ஆனால், மாநிலங்கள் பெட்ரோல், டீசல் மீது விதிக்கும் வரிதான் அதைவிட அதிகம். மத்திய - மாநில வரிகளைக் கூட்டிப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு லிட்டர் பெட்ரோல், டீசலிலும் ஏறத்தாழ 60% வரியாக வசூலிக்கப்படுகிறது. இதுமட்டுமல்லாமல், விற்பனையாளர்களுக்குத் தரப்படும் கமிஷனையும் அதில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். 
பெட்ரோல் மீது ஆந்திரம் 36%-ம், டீசல் மீது 28%-ம், கர்நாடகம் 30%, 21%-ம், மத்தியப் பிரதேசம் 36%, 23%-ம், மகாராஷ்டிரம் 39%, 25%-ம், தமிழ்நாடு 32%, 24%-ம், மேற்கு வங்கம் 45%, 38%-ம், பிகார் 55%, 48%-ம் விற்பனை வரியாக வருவாய் ஈட்டுகின்றன. இதுபோலத்தான் எல்லா மாநிலங்களும்.
இந்த நிலையில் இந்த வருவாயைக் குறைத்துக்கொள்ள மத்திய அரசு அறிவுறுத்தினாலும் அதை எல்லா  மாநில அரசுகளும் ஏற்குமா என்பது சந்தேகம்தான். அதற்குக் காரணம், ஜிஎஸ்டி விதிப்பு வந்த பிறகு மாநிலங்களுக்கு என்று தனியாக எந்த வருவாயும் இல்லாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஒட்டுமொத்த வரி வருவாயையும் ஜிஎஸ்டி மூலம் வசூலித்து அந்தந்த மாநிலங்களுக்கு மத்திய அரசு பகிர்ந்து கொடுக்கும் நிலை ஏற்பட்டிருப்பதால், மாநிலத்துக்கென்று கிடைக்கின்ற குறிப்பிடும்படியான வரி வருவாய் பெட்ரோல், டீசல் மீது மட்டுமே. இதையும் இழக்க மாநிலங்கள் தயங்குவதில் வியப்பில்லை.
மத்திய நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி அறிவித்திருப்பது போல் பெட்ரோல், டீசல் மீது கலால் வரியை ரூ.2.50 குறைத்திருப்பதன் மூலம் பிரச்னைகள் தீர்ந்துவிடாது. மாநில அரசுகள் ஏற்கெனவே ரூ.2.50 பெயருக்குக் குறைத்து மக்களின் அதிருப்தியை சமாளிக்க முற்பட்டிருக்கின்றன. லிட்டருக்கு ரூ.90 பெட்ரோல் விலையிலிருந்து ரூ.5 குறைவதால் பெருமளவில் மக்கள் திருப்தி அடைவார்கள் என்று ஆட்சியாளர்கள் நினைப்பார்களேயானால், அவர்கள் மக்களின் மனநிலையை அறியாதவர்கள் என்றுதான் கூற வேண்டும்.
அதேபோல பெட்ரோல், டீசலை ஜிஎஸ்டி வரம்புக்குள் கொண்டுவருவது என்கிற ஆலோசனை ஆரம்பம் முதலே முன்வைக்கப்படுகிறது. "ஒரே நாடு, ஒரே வரி' என்று விளம்பரப்படுத்தப்பட்ட ஜிஎஸ்டி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டும் பெட்ரோல், டீசல் மட்டும் அந்த வரம்புக்குள் சேர்க்கப்படாமல் இருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் மாநில அரசுகளின் எதிர்ப்பு என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
மாநில அரசுகள் அன்றாட வருவாய் செலவினங்களை ஈடுகட்ட வரிவிதித்துக் கொள்ளும் உரிமையை ஜிஎஸ்டி பறித்துவிட்ட நிலையில், பெட்ரோல், டீசலில் இருந்து கிடைக்கும் வரிவருவாயையும் இழந்துவிட்டால் மாநில அரசுகள் முற்றிலுமாக செயலிழந்துவிடும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது. 
இந்தியாவின் கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி குறையாத வரை, நமது பெட்ரோல், டீசல் தேவைகள் முறைப்படுத்தப்படாத வரை இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு கிடையாது. பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரி குறைப்புகள் அடையாளக் குறைப்புகளாக இருக்குமே தவிர, மக்களின் கொதிப்பை அடக்குவதாக இருக்காது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/05/அடையாளக்-குறைப்பு-3014128.html
3013590 தலையங்கம் வக்கிரத்தின் உச்சம்! ஆசிரியர் Thursday, October 4, 2018 03:49 AM +0530 நீதிபதிகள் மக்களின் எதார்த்த நிலையை அறியாதவர்கள் என்கிற பரவலான கருத்துக்கு வலுசேர்த்திருக்கின்றன முன்னாள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா பதவி ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்னால், உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கும் பல்வேறு தீர்ப்புகள். அவை, இந்தியாவின் அடிப்படை பண்பாட்டுக் கூறுகளைத் தகர்த்தெறிவதாகவும், ஜாதி, மத, மொழி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பெரும்பான்மை மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துக்கொள்ளாத விதத்திலும் அமைந்திருக்கின்றன. 

பார்மயச் சூழலில் இந்தியப் பொருளாதாரம் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் மேலை நாட்டு நாகரிகத்தை வரித்துக்கொண்டு விட்டது என்கிற தவறான புரிதல் தீர்ப்புகளை வழங்கிய நீதிபதிகளுக்கு இருக்கிறதோ என்கிற ஐயப்பாடு எழுகிறது. ஐந்து நட்சத்திரக் கலாசாரத்தை வரித்த மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின் மனப்போக்குடன் பிரச்னைகள் அணுகப்படும்போது தீர்வுகள் இப்படித்தான் அமையும் போலிருக்கிறது. 

முன்னாள் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையிலான அமர்வு அவர் பணி ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்னால் ஒரே வாரத்தில் 10-க்கும் மேற்பட்ட முக்கியமான தீர்ப்புகளை வழங்கி வேதனையான சாதனை நிகழ்த்தியிருக்கிறது. ஆதார் திட்டம், அயோத்தி பாபர் மசூதி வழக்கு, குற்றவாளிகள் தேர்தலில் போட்டியிடுவது, பெண்கள் கொலைகள், நீதிமன்ற விசாரணைகளின் நேரடி ஒளிபரப்பு, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வழக்குரைஞர்களாகப் பணியாற்றுவது, சபரிமலை கோயிலுக்கு எல்லா வயதுப் பெண்களுக்கும் அனுமதி, கள்ளக்காதலுக்கு அனுமதி என்று உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்புகள் வருங்கால இந்தியாவை கட்டமைப்பதற்கு பதிலாக சமுதாயக் கட்டமைப்பையே தகர்த்தெறியும் விதத்தில் அமைந்திருக்கின்றன.

சபரிமலை விவகாரம் என்பது நீதிமன்றம் தலையிடத் தேவையில்லாத பிரச்னை. பன்முகத் தன்மை கொண்ட இந்து மதத்தைப் பொருத்தவரை பல்வேறு வழிபாட்டு முறைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. அதைக் கேள்வி கேட்கவோ, மாற்றி அமைப்பதோ அதைப் பின்பற்றுபவர்களின் நம்பிக்கையையும் கருத்தையும் பொருத்ததாக அமைய வேண்டுமே தவிர, அதில் அரசோ நீதிமன்றமோ தலையிட்டு விதிமுறைகளை வகுப்பது வரம்புமீறல், அநாவசியத் தலையீடு என்றுதான் கூற வேண்டும்.

41 நாள்கள் கடும் பிரம்மச்சரிய விரதம் மேற்கொள்ளும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் கூடும் சபரிமலையில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு கிடையாது என்கின்ற அடிப்படை எதார்த்தத்தைக்கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் உச்சநீதிமன்றம் எப்படி இப்படி ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியது என்று தெரியவில்லை. சபரிமலையில் ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்தால் அதற்கு நீதிமன்றம் காவல்துறையைப் பொறுப்பாக்கப் போகிறதா, அரசைப் பொறுப்பாக்கப் போகிறதா அல்லது தீர்ப்புகளை வழங்கிய நீதிபதிகளை பொறுப்பாக்கப் போகிறதா என்பதை அந்தத் தீர்ப்பில் தெளிவுபடுத்தியிருந்தால் நன்றாக இருக்கும். 

கடவுள் நம்பிக்கையில்லாதவர்களும், சில பெண்ணியவாதிகளும் மேலை நாட்டு தனி மனித சுதந்திரவாதத்தைப் பின்பற்றுபவர்களும் தேவையில்லாமல் நடத்தும் தலையீட்டுக்கெல்லாம் அங்கீகாரம் வழங்கி, பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்படும் சடங்குகளை உச்சநீதிமன்றம் மறுதலிக்க முற்பட்டிருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. உடன் கட்டை ஏறுதல், விதவை மறுமணம், குழந்தைத் திருமணம் ஆகியவற்றுடன் சபரிமலை கோயிலின் 10 முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களுக்கு அனுமதி இல்லை என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க முற்பட்டிருக்கும் பேதைமை இந்திய நீதிமன்ற வரலாற்றில் மிகப்பெரிய களங்கம். தீண்டாமையுடன் அதை ஒப்பிட்டிருப்பது புரிதல் இன்மையின் உச்சம்.

இரண்டு நாள்கள் முன்பு சென்னையில் புஷ்பலதா என்கிற பெண் மின்விசிறியில் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார். அந்த தற்கொலைக்குக் காரணம், அவரது கணவர் தனது கள்ள உறவைக் கடந்த வார உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு நியாயப்படுத்துவதாக கூறியதுதான். இதுபோல் இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ நிகழ்வுகள் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பின்னணியில் நடைபெற இருக்கின்றன. 

இந்திய குற்றவியல் சட்டப் பிரிவு 497-இன் படி, கடந்த 158 ஆண்டுகளாக தண்டனைக்குரிய குற்றமாகக் கருதப்பட்ட தகாத உறவு உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின்படி அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வழக்கு பெண்கள் சார்ந்ததல்ல என்பதுதான் வேடிக்கை. முறை தவறும் ஆண்களுக்கு மட்டுமே தண்டனை என்பது நியாயமா என்பதுதான் வழக்கு. உச்சநீதிமன்றம் முறைதவறும் இரு பாலருக்கும் தண்டனை என்று கூறி சமஉரிமையை நிலைநாட்டுவதற்குப் பதிலாக, தகாத உறவும், கள்ளக்காதலும் தனி உரிமை என்று வக்கிரத்தனமாக வழங்கியிருக்கும் நீதி அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.

பெண்களின் பாலின சுதந்திரத்தை சட்டப்பிரிவு 497 பறிக்கிறது என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் பார்வை, பெண்ணுரிமையே வெறும் பாலின சுதந்திரம்தான் என்று கொச்சைப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை வேதனையுடன் பதிவு செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை. இந்தியப் பெண்களையும்  பாரதப் பண்பாட்டையும் நமது வாழ்வியல் ஒழுக்கத்தையும் இதைவிட மோசமாகக் கேவலப்படுத்திவிட முடியாது.

முன்னாள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டன. அவரை பதவி நீக்கம் செய்ய நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. மூத்த நீதிபதிகளே அவருக்கு எதிராகப் பொதுவெளியில் பேட்டி அளித்தனர். அவற்றில் இருந்தெல்லாம் அவர் தப்பிவிட்டார். ஆனால், பணி ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்னால் அவர் தலைமையிலான அமர்வுகள் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்புகள் இந்திய நீதிமன்ற வரலாற்றில் கருப்பு அத்தியாயமாக, அவரது பெயருக்கு நிரந்தரக் களங்கமாக நிலைத்திருக்கும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/04/வக்கிரத்தின்-உச்சம்-3013590.html
3012545 தலையங்கம் காத்திருக்கும் ஆபத்து! ஆசிரியர் Wednesday, October 3, 2018 01:35 AM +0530 நகரங்களில் மட்டுமல்லாமல் கிராமங்களிலும் தெருவோர உணவகங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கிறது. வேலையில்லாத இளைஞர்களுக்கும் கிராமப்புறங்களிலிருந்து நகரங்களுக்கு வேலை தேடி இடம் பெயர்பவர்களுக்கும் அதிக முதலீடு இல்லாமல் தொடங்கக்கூடிய தொழிலாக தெருவோர உணவகங்கள் உதவிக்கரம் நீட்டுகின்றன. தெருவோரத்தில் வாகனங்களை நிறுத்தியும், தள்ளு வண்டிகளிலும், நடைபாதைகளிலும் நடத்தப்படும் தற்காலிக உணவகங்கள் சாமானிய, நடுத்தர மக்களின் ஆதரவைப் பெற்றிருப்பதால்தான் இந்த அளவுக்கு பெருகிவருகின்றன என்கிற உண்மையையும் நாம் புறந்தள்ளிவிட முடியாது.
சமீபத்தில் தெருவோர உணவகங்கள் குறித்து நாடாளுமன்றக் குழு ஒன்று உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்த சில கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறது. இந்திய உணவுப் பாதுகாப்புத் தரநிர்ணய ஆணையத்தின் செயல்பாடு குறித்தும் நாடாளுமன்றக் குழு கண்டனம் தெரிவித்திருக்கிறது. உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்து கண்காணிக்க வேண்டிய ஆணையம், அது குறித்து முறையான விதிமுறைகளை வகுத்து எந்த அளவுக்கு தெருவோர உணவகங்களின் சுத்தத்தையும், தரத்தையும் பாதுகாக்கிறது என்பதை நாடாளுமன்றக் குழு சரியான நேரத்தில் தட்டிக் கேட்க முற்பட்டிருக்கிறது.
இந்திய உணவுப் பாதுகாப்புத் தரநிர்ணய ஆணையத்தைப் பொருத்தவரை, பெரிய உணவு விடுதிகளிலும், உணவுத் தயாரிப்பு நிறுவனங்களிலும் சோதனைகளை நடத்தி வருகிறதே தவிர, அனைத்துத் தளத்திலும் அதன் செயல்பாட்டை உறுதிப்படுத்தவில்லை என்பது சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கிறது. உணவுக் கலப்படம், தவறான தகவல்களுடன் உணவுப் பொருள்களை விற்பனை செய்வது உள்ளிட்ட குற்றங்களில் உணவுப் பாதுகாப்புத் தரநிர்ணய ஆணையம் நடத்தியிருக்கும் சோதனைகளும், பதிவு செய்திருக்கும் வழக்குகளும், பெற்றுத் தந்திருக்கும் தண்டனைகளும் அதிர்ச்சி அளிக்கும் விதத்தில்தான் இருக்கின்றன. 
2016-17 நிதியாண்டில் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவில் ஆணையம் சோதனைக்காக எடுத்திருக்கும் மாதிரிகளின் எண்ணிக்கை வெறும் 18,325. இந்த மாதிரிகள் உணவுக் கலப்படத்துக்காகவும், தவறான தகவல்களுடன் விற்பனை செய்யப்பட்டதற்காகவும் ஆணையத்தால் சோதனைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டவை. அவற்றில் 13,080 மாதிரிகளில் மட்டும்தான் குற்றம் அறியப்பட்டு வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. வழக்கு தொடர்ந்தபோது அவற்றில் 1,605 வழக்குகளில் மட்டுமே தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றிலும்கூட பெரும்பாலானவை வெறும் பிழையுடன் தண்டிக்கப்பட்டவை.
உணவுக் கலப்படத்துக்காக ஆணையத்தால் எடுக்கப்பட்ட மாதிரிகள் மிக மிக குறைவானவை. அதுகுறித்து முறையான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று நாடாளுமன்றக் குழு கூறியிருக்கிறது. இதற்கு ஆணையம் வழங்கும் காரணங்களான போதுமான விதிமுறைகள் இல்லை, ஊழியர்கள் இல்லை உள்ளிட்டவை ஏற்புடையதாக இல்லை. 
உணவுப் பொருள்கள் தயாரிக்கப்பட்டாலோ, விற்கப்பட்டாலோ, இலவசமாக வழங்கப்பட்டாலோ எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றின் தரம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது அடிப்படை அவசியம். இப்போது உணவுத் துறை என்பது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய துறையாக மாறியிருக்கும் நிலையில், இது குறித்த தீவிரமான சிந்தனையும், கடுமையான கட்டுப்பாடுகளும் தேவை. நாடாளுமன்றக் குழு முன்வைத்திருக்கும் சில ஆலோசனைகள் உடனடியாக அரசாலும் ஆணையத்தாலும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டாக வேண்டும்.
ஊராட்சி ஒன்றிய அளவிலிருந்து தொடங்கி எல்லா நிலைகளிலும் உணவுப் பொருள்களுக்கான சோதனை மையங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பது நாடாளுமன்றக் குழுவின் மிக முக்கியமான பரிந்துரை. நடமாடும் சோதனை மையங்கள் மாவட்ட அளவில் ஏற்படுத்தப்படுவதை உடனடியாக உறுதிப்படுத்தலாம் என்றும் பரிந்துரைத்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், மாதிரிக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும் உணவுப் பொருள்கள் குறித்த சோதனையின் முடிவுகள் ஊடகங்கள் வாயிலாக மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் நாடாளுமன்றக் குழு வலியுறுத்துகிறது.
உணவுப் பாதுகாப்புத் தரநிர்ணய ஆணையம், தூய்மையான தெரு உணவுத் திட்டம் என்கிற ஒரு முயற்சியை தில்லியிலும் கோவாவிலும் அறிமுகப்படுத்தியது. அதன் மூலம், தில்லியில் 23,000 தெருவோர உணவகங்களிலும், கோவாவில் 700 தெருவோர உணவகங்களிலும் உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்தும், சுத்தம் குறித்து பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. அதேபோல உணவுப் பொருள்களை அகற்றுதல், இருக்கை வசதிகளை உறுதிப்படுத்துதல், கையில் உறையுடன் பரிமாறுதல் உள்ளிட்ட பல்வேறு இன்றியமையாத தேவைகள் இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் அறிவுறுத்தப்படுகின்றன. இதை இந்தியா முழுவதும் நடைமுறைப்படுத்த போதுமான வசதியோ, நிதி ஆதாரமோ இல்லை என்கிற ஆணையத்தின் பதிலை நாடாளுமன்றக் குழு அரசிடம் தெரிவிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.
லட்சக்கணக்கான மக்கள் தெருவோரக் கடைகளையும் உணவகங்களையும் நாடத் தொடங்கிவிட்டிருக்கும் நிலையில், அந்த உணவகங்களில் பணியாற்றுவோருக்கு முறையான பயிற்சி அளிக்கப்படுவது அவசியம். பொது சுகாதாரத்தின் அடிப்படை உணவுப் பாதுகாப்பு என்பதை உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், உணவுப் பாதுகாப்புத் தரநிர்ணய ஆணையமும் உணர்ந்து செயல்பட்டால் மட்டும் போதாது. உணவகங்களும் அவற்றை நாடும் பொதுமக்களும் அதை உணர்ந்தாக வேண்டும். தரநிர்ணயமும் சுத்தமும் இல்லாமல் தெருவோர உணவகங்கள் முறைப்படுத்தப்படாமல் வரைமுறையின்றிப் பெருகுமேயானால், காலரா, மலேரியா, வயிற்றுப்போக்கு உள்ளிட்ட தொற்று நோய்களை நாமே வருந்தி அழைப்பதாக ஆகிவிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/03/காத்திருக்கும்-ஆபத்து-3012545.html
3011873 தலையங்கம் வாழ்க நீ எம்மான்! ஆசிரியர் Tuesday, October 2, 2018 02:03 AM +0530 இன்று முதல் உலகம் அண்ணல் காந்தியடிகளின் 150-ஆவது பிறந்த ஆண்டை கொண்டாட இருக்கிறது. மானுட இனத்துக்கு காந்திஜி என்கிற மாமனிதனின் மகத்தான பங்களிப்பை மீள்பார்வை பார்க்க உலகுக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கிட்டியிருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, இது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு. 
இதற்கு முன்னால் அண்ணலின் பிறந்த நாள்கள் பல கொண்டாடப்பட்டிருக்கின்றன. 1919-இல் காந்தியடிகளின் ஐம்பதாவது பிறந்த நாள் நாடு தழுவிய அளவில் கொண்டாடப்பட்டது. 1939-இல் அண்ணல் அகவை 70-ஐ தொட்டபோதும் அன்றைய அடிமை இந்தியாவில் அவரது பிறந்த தினம் இந்திய தேசத்தின் பிறந்த தினமாகக் கருதி மக்களால் ஆராதிக்கப்பட்டது. அதேபோல காந்தியடிகளின் 75-ஆவது பிறந்த ஆண்டும், அவரது 77-ஆவது பிறந்த ஆண்டும் முக்கியமான நிகழ்வுகளாக இந்திய வரலாற்றில் தடம் பதித்திருக்கின்றன. காந்தியடிகளின் நூற்றாண்டு விழா சுதந்திர இந்தியாவில் 1969-இல் கொண்டாடப்பட்டது.
காந்திஜியின் 70-ஆவது பிறந்த ஆண்டையொட்டி டாக்டர் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் காந்திஜியின் வாழ்வும் பணியும் என்கிற தலைப்பில் பல்வேறு அறிஞர்கள் எழுதிய கட்டுரைகளைத் தொகுத்து வெளியிட்டார். விஞ்ஞானி ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன், நாவலாசிரியர் பர்ல் பக், சி.எஃப். ஆண்ட்ரூஸ், ரவீந்திரநாத் தாகூர், மிர்ஸா இஸ்மாயில் உள்ளிட்டோரின் கட்டுரைகளுடன் வெளிவந்த அந்தத் தொகுப்பு அத்தனை இந்திய மொழிகளிலும் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட வேண்டும்.
அதேபோல, அண்ணலின் 75-ஆவது பிறந்த ஆண்டையொட்டி பல்வேறு அறிஞர்களின் கருத்துகள் புத்தகங்களாகத் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் அணிந்துரையுடன் வெளிவந்த அந்தத் தொகுப்பில் ஆச்சார்ய கிருபளானி, கமலாதேவி சட்டோபாத்யாய, சுசீலா நய்யார், கே.ஏ. அப்பாஸ், ஓவியர் நந்தலால் போஸ் ஆகியோரின் கட்டுரைகள் இடம் பெற்றிருந்தன. அந்தத் தொகுப்பும் காந்திஜியின் 150-ஆவது பிறந்த ஆண்டையொட்டி மறுபதிப்பு செய்யப்பட வேண்டும். 
காந்தியடிகள் என்கிற மாமனிதரை இரண்டு கோணத்தில் பார்க்க முடியும். அவரை நாகரிக சமுதாயத்தை ஆதரிக்காத பிற்போக்குவாதி என்றும், இன்றைய பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கும் ஒவ்வாத, நடைமுறைக்கு உதவாத கொள்கைகள் என்றும் புறந்தள்ளுவோர் உண்டு. ஆனால், இன்றைய பார்மயச்சூழலாலும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியாலும் ஏற்பட்டிருக்கும் பின்விளைவுகளையும், பாதகங்களையும், சமூகப் பாதிப்புகளையும் சிந்தித்துப் பார்த்தால் காந்திஜியின் தொலை நோக்குச் சிந்தனை புரியும்.
காந்திஜி என்ற ஆளுமையை இன்னொரு கோணத்திலும் பார்க்கலாம். மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்பவர் ஆன்மிகத் தூய்மையையும் ஜனநாயக செயல் வேகத்தையும் ஒருங்கிணைத்து புதியதொரு முறையை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் என்பதை வரலாறு உணர்த்துகிறது. அதனால்தான் மனித இனம் அவரை புத்தருடனும், ஏசுவுடனும், கார்ல் மார்க்ஸுடனும் இணைத்துப் பார்க்கிறது. 
மகாத்மா காந்தி என்பவர் எந்தவித அதிகாரத்தின் பின் துணையும் இல்லாமல் தனது மக்களின் ஆதரவை மட்டுமே நம்பிப் பயணித்த தலைவர். அந்த அரசியல்வாதியின் வெற்றியின் பின்னால் அவரது ஆளுமையும், மக்கள் மன்றத்தில் தனது கருத்தை உணர்த்தி ஆதரவைப் பெற முடிந்த ஆற்றலும் இருந்தது என்கிறார் விஞ்ஞானி ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்.
காந்தி என்பவர் தன்னை மீண்டும் மீண்டும் சுயபரிசோதனைக்கு உட்படுத்தி சத்தியத்தின் ஆழத்தை அளவிடத் துடித்த மகான். அதனால்தான் அவரால் சத்தியாகிரகம் என்பதை சத்தியத்தின் வெளிப்பாடு என்று உலகுக்கு உணர்த்த முடிந்தது. 
வாழ்க்கையின் எல்லா தளத்திலும் அவர் சத்தியாகிரகத்தின் நடைமுறையைப் பிரயோகித்தார். வன்முறையின்மை என்கிற ஆயுதத்தின் மூலம் ஆன்மிகத்தில் ஈடுபட்ட அவர், அந்த ஆயுதத்தை இந்தியாவின் விடுதலைக்கும் பயன்படுத்தினார் என்பது மகாத்மா காந்தி என்கிற தனிநபரின் தனித்துவம். அதனால்தான் ரவீந்திரநாத் தாகூர் அவரை மகாத்மா என்றும், நேதாஜி சுபாஷ்சந்திர போஸ் தேசப்பிதா என்றும் போற்றி மகிழ்ந்தனர்.
காந்தியடிகளின் 77-ஆவது பிறந்த ஆண்டின்போது அவருக்கு வியத்நாம் போராளி ஹோத் சி மின், பர்மாவின் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் ஆங் சான், பிரிட்டனின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஸ்டாஃபோர்ட் கிரிப்ஸ் உள்ளிட்ட பலர் வாழ்த்துக் கடிதங்களை அனுப்பினர். அமெரிக்காவிலிருந்து யாரோ ஒரு சாதாரண மனிதரும் ஒரு வாழ்த்துக் கடிதம் அனுப்பியிருந்தார்.
இன்று நான் மதிய உணவு அருந்தும்போது உங்களுக்கு வாழ்த்துக் கடிதம் எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியது. உங்கள் வாழ்க்கையால், பென்சில்வேனியா போன்ற உலகத்திலுள்ள பல்வேறு ஊர்களில் வாழும் என்னைப் போன்ற பலருடைய வாழ்க்கையும் மரியாதை பெற்றிருக்கிறது. நீங்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் நாங்கள் வாழ்கிறோம் என்பதுதான் மிகப்பெரிய பேறு. ஜீசஸ் இன்றும் வாழ்கிறார். அவர் உங்கள் மூலம் பேசுகிறார் என்று அந்தக் கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. 
நமது தினமணி நாளிதழ் காந்தியடிகளின் சுதந்திரப் போராட்டத்துக்கு வலுசேர்ப்பதற்காக 1934 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதி தொடங்கப்பட்டது என்பதால், காந்திஜியின் 150-ஆவது பிறந்த ஆண்டு நமக்கு மிக முக்கியமானது. காந்தியடிகளின் தலைமை
யிலான விடுதலைப் போரில் துணை நின்ற தினமணி, இன்று வரை அண்ணலின் அடிச்சுவட்டில் அவரது கொள்கைகளையும் கனவுகளையும் பின்பற்றி நடைபோட்டு வருகிறது. அந்த வகையில் காந்திஜியின் 150-ஆவது பிறந்த ஆண்டில் மீண்டும் ஒருமுறை அவரது கொள்கைகளின் வெற்றிக்காகப் பயணிக்க உறுதி பூணுகிறோம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/02/வாழ்க-நீ-எம்மான்-3011873.html
3011243 தலையங்கம் தடம் மாறலாகாது! ஆசிரியர் Monday, October 1, 2018 03:35 AM +0530  

கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை, ஐ.நா. பொதுச்சபையின் 73-ஆவது கூட்டத்தில் இலங்கை அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேன நிகழ்த்திய உரை, இலங்கை வாழ் தமிழர்கள் மத்தியில் பரவலான அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இப்போது இலங்கை விவகாரத்தை இலங்கையே தீர்த்துக்கொள்ளும் என்று சர்வதேச மாமன்றத்தில் அவர் விடுத்திருக்கும் கோரிக்கைதான் இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களின் ஏமாற்றத்திற்குக் காரணம்.
கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு பதவிக்கு வந்தவுடன் ஐ.நா. பொதுச்சபை கூட்டத்தில் உரையாற்றும்போது, இலங்கை ராணுவத்தின் மீது சுமத்தப்பட்ட போர்க்குற்றச்சாட்டுகளையும் மனித உரிமை மீறல்களையும் விசாரிப்பதில் சர்வதேச ஈடுபாடு  இருக்கும் என்று அவர் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார். 2015, 2017-ஆம் ஆண்டுகளில் இதுதொடர்பாக அமெரிக்கா கொண்டு வந்த இரண்டு தீர்மானங்களுக்கும் இலங்கை அரசு ஆதரவு தெரிவித்திருந்தது.
அதிபர் சிறீசேனவின் ஐ.நா. உரை, உள்நாட்டுப் போரை நியாயப்படுத்துவதாகவும், மனித உரிமை மீறல் பிரச்னையில் சர்வதேச அழுத்தங்களிலிருந்து அரசை விடுவிப்பதாகவும் இருக்கிறது என்பது குற்றச்சாட்டு. உள்நாட்டுப் போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் ராணுவ அமைச்சராக இருந்து அதை நிறைவுக்குக் கொண்டு வந்தது தான்தான் என்பதை அவர் நினைவுபடுத்தியிருக்கிறார். இலங்கையின் இறையாண்மையைப் பாதுகாக்க ராணுவம் மேற்கொண்ட பணியை சரி என்று அறிவித்து, இறைமையுள்ள இலங்கையில் சர்வதேசத் தலையீடுகளுக்கு அவசியம் இல்லை என்று அவர் வலியுறுத்தியிருப்பது ஒரு மிகப்பெரிய கொள்கை மாற்றம் என்றுதான் கூற வேண்டும்.
கடந்த 2015, ஜனவரி 5-ஆம் தேதி இலங்கையில் நடந்த அதிபர் தேர்தலிலும், அதே ஆண்டு ஆகஸ்டு 15-ஆம் தேதி நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் வெற்றி பெற்றதற்கு இலங்கைவாழ் சிறுபான்மைத் தமிழர்களும், அவர்களின் குரலாக ஒலிக்கும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் ஆதரவும்தான் காரணம் என்கிற பின்னணியில் அதிபர் சிறீசேனவின் கொள்கை ரீதியிலான தடம் மாற்றம் வியப்பளிக்கிறது.  போர் காலத்தில் நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் மனித உரிமை மற்றும் மனிதாபிமான சட்ட மீறல்கள் குறித்த விசாரணை, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதியும் நிவாரணமும், பொது மக்களிடமிருந்து அபகறிக்கப்பட்ட காணிகளை திருப்பித் தருதல், அரசியல் கைதிகளை விடுவித்தல், வடக்கு - கிழக்கு மாகாணங்களைப் பொருளாதார ரீதியில் முன்னேற்றுதல் போன்றவை கடந்த அதிபர் தேர்தலிலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள். 
ஆரம்பத்தில் சில நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன என்பதும், தவறுகளுக்கான பொறுப்பு கூறுதலை வலியுறுத்தும் ஜெனீவா தீர்மானத்துக்கு மைத்ரிபால அரசு அணுசரனை வழங்கியதும் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியது. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் கூறுவதுபோல, இலங்கையின் நடுவண் அரசு தனது வாக்குறுதிகளில் பின்வாங்குவது அடுத்தாற்போல வரவிருக்கும் அதிபர் தேர்தலிலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் பிரதிபலிக்கக்கூடும் என்கிற அச்சம் பரலவாகக் காணப்படுகிறது.
இலங்கை அரசின் ஒப்புதலுடன் கொண்டு வரப்பட்ட ஜெனீவா தீர்மானத்தின் அடிப்படையில், ஐ.நா. மனித உரிமை பேரவையால் இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்ட இரண்டு ஆண்டுகால அவகாசம் 2019 மார்ச் மாதத்துடன் முடிய இருக்கிறது. ஆனால், இன்னும் ஆறு மாதங்களுக்குள் அதற்கான விசாரணை நடைமுறை எதையும் உருவாக்குவதற்கான சாத்தியங்கள் இல்லை எனும்போது அடுத்தக்கட்ட நீக்கம் கேள்விக்குறியாகி இருக்கிறது. 
வடகிழக்கு மாகாண கவுன்சிலின் பதவிக்காலம் வரும் அக்டோபர் 25-ஆம் தேதியுடன் முடிவுக்கு வருகிறது. மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் அமைக்கப்பட்ட முதல்வர் விக்னேஷ்வரன் தலைமையிலான அரசு பெரிய அளவில் எந்தவிதப் பிரச்னைக்கும் முடிவுகாணவில்லை. எதிர்பார்த்ததுபோல, அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 13-ஆவது பிரிவின்படி மாகாணங்களுக்கான அதிகாரப் பகிர்வை இலங்கையின் நடுவண் அரசு வழங்கவில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டை அனைத்து மாகாணங்களும் முன் வைக்கின்றன. அதிகாரமில்லாத ஆட்சியாக வடகிழக்கு மாகாண கவுன்சில் செயல்பட வேண்டிய சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டதன் விளைவாக, மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள் பொய்த்திருக்கின்றன.
நடந்து முடிந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் அதிபர் மைத்ரிபால 
சிறீசேனவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், பிரதமர் ரணில் விக்ரசிங்கேவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் இணைந்து போட்டியிடாததால் பின்னடைவை எதிர்கொண்டன. அதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்டிருக்கும் அரசியல் சூழல்தான் அதிபர் சிறீசேனவின் கொள்கை மாற்றத்திற்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. அவரது ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி, தென்னிலங்கையில் வாழும் பெரும்பான்மை சிங்கள மக்களின் ஆதரவை முன்னாள் அதிபர் மகிந்த ராஜபட்சயிடம் இழந்து விடுவோமோ என்கிற அச்சம்தான் இந்த கொள்கை மாற்றத்திற்குக் காரணமாக இருக்கக் கூடும். அவரது அச்சம் நியாயமானதும்கூட. அதேநேரத்தில், வடகிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு வலு இழப்பதும், இலங்கையின் சிறுபான்மை தமிழ் மக்கள் இன்றைய நடுவண் இலங்கை அரசின் மீது நம்பிக்கை இழப்பதும் அதிபர் சிறீசேனவிற்கு அதைவிடப் பெரிய பின்னடைவை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவர் மறந்துவிடக் கூடாது. கடந்த அதிபர் தேர்தலில் சிறுபான்மை மக்களின் ஒட்டுமொத்த ஆதரவு இருந்ததால்தான் அவரால் வெற்றிபெற முடிந்தது. அதை நினைவில் நிறுத்தி இலங்கையில் சிறுபான்மையினர் குறித்த நல்லெண்ணத்தை பெருபான்மையினர் வளர்ப்பதும், சிறுபான்மையினர் 
மத்தியில் நடுவண் அரசின் மீதும் பெரும்பான்மை சிங்களர்கள் மீதுமான அச்ச உணர்வை அகற்றுவதும்தான் அதிபர் சிறீசேனவின் கரங்களுக்கு வலு சேர்க்கும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/01/தடம்-மாறலாகாது-3011243.html
3010142 தலையங்கம் மாலத்தீவில் ஆட்சி மாற்றம்! ஆசிரியர் Saturday, September 29, 2018 03:38 AM +0530 கடந்த செப்டம்பர் 23-ஆம் தேதி மாலத்தீவில் நடைபெற்ற அதிபர் தேர்தலின் முடிவு ஆறுதல் அளிக்கிறது. மாலத்தீவு முற்போக்குக் கட்சி தலைவரான அதிபர் அப்துல்லா யாமீனின் "மீண்டும் அதிபர்' கனவு கலைந்துவிட்டது. அப்துல்லா யாமீன் வெற்றிபெற முடியவில்லை என்பதை மக்களாட்சித் தத்துவத்திற்குக் கிடைத்திருக்கும் வெற்றி என்றுதான் கூறவேண்டும்.

அப்துல்லா யாமீனுக்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகளின் வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்ட இப்ராஹிம் முகமது சோலீ 58% வாக்குகள் பெற்று மாலத்தீவின் ஏழாவது அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். நவம்பர் 17-ஆம் தேதி  பதவியேற்க இருக்கும் சோலீ, மாலத்தீவில் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் மூன்றாவது அதிபர் என்கிற பெருமைக்கும் உரியவர் ஆகிறார். 

2013-இல் அன்றைய அதிபர் முகமது நஷீதைத் தோற்கடித்துப் பதவிக்கு வந்த அப்துல்லா யாமீன் படிப்படியாக சர்வாதிகாரப் போக்கைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினார். முகமது நஷீத் மீது ஆதாரமில்லாத பல வழக்குகளைத் தொடுத்தது மட்டுமல்லாமல், அவர் மாலத்தீவை விட்டு வெளியேறி இலங்கையில் தஞ்சமடைய வேண்டிய நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டார். 

தேர்தல் வரப்போவதை உணர்ந்து கடந்த ஜனவரி மாதம் முதலே அதிபர் அப்துல்லா யாமீன், தான் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கான சூழலை உறுதிப்படுத்த முற்பட்டார். பல எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் மீது வழக்குத் தொடரப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அவசர நிலை அறிவிக்கப்பட்டது. உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஐவரில் இருவர் இவருக்கு எதிராகத் தீர்ப்பு வழங்கியதைத் தொடர்ந்து கைது செய்யப்பட்டனர். சீனாவுடன் நெருக்கத்தை அதிகரித்து, வரலாற்று ரீதியாகத் தொடர்புடைய இந்தியாவுக்கு எதிராகச் செயல்படத் தொடங்கினார் அப்துல்லா யாமீன்.

யாமீனின் சர்வாதிகாரப் போக்கை இந்தியா மட்டுமல்ல, அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய யூனியன் போன்றவையும் கூட வன்மையாகக் கண்டித்தன. முறையாகத் தேர்தல் நடத்தப்பட்டு ஜனநாயகம் தொடராமல் போனால், மாலத்தீவின் மீது பொருளாதாரத் தடை விதிப்போம் என்று அமெரிக்கா எச்சரித்தது. தேர்தலுக்கு முன்னால்,  தனது ஆதரவாளரான அகமது ஷெரீஃப் என்பவரை தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராக நியமித்தது மட்டுமல்லாமல், சர்வதேசப் பார்வையாளர்கள் மாலத்தீவில் நடக்கும் தேர்தலைக் கண்காணிப்பதற்குத் தடையும் விதித்தார் யாமீன். வெளிநாட்டு பத்திரிகையாளர்களுக்கான அனுமதி கடுமையாக்கப்பட்டது. எதிர்க்கட்சியான மாலத்தீவு ஜனநாயகக் கட்சியின் தலைமையகம் சோதனையிடப்பட்டது. இப்படியெல்லாம் தனது மறு தேர்வை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அப்துல்லா யாமீன் எடுத்த அத்தனை முயற்சிகளையும் முறியடித்து, மாலத்தீவு மக்கள் அவரைத் தோல்வியடையச் செய்திருக்கின்றனர்.

மாலத்தீவின் தேர்தல் முறை சற்று வித்தியாசமானது. பல சுற்றுத் தேர்தல்களின் மூலம், இறுதிச் சுற்றில் இருவர் மட்டும் போட்டியிடும்  முறை பின்பற்றப்படுகிறது. எதிர்க்கட்சிகள் ஒற்றுமையாக வேறு வேட்பாளர் யாரையுமே நிறுத்தாமல் இப்ராஹிம் முகமது சோலீயை மட்டும்  மாலத்தீவு ஜனநாயகக் கட்சியின் சார்பில் களமிறக்கிவிட்டதால், அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் நேரடிப் போட்டியை எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

கடந்த பிப்ரவரி மாதம்  மாலத்தீவு ஜனநாயகக் கட்சியின் வேட்பாளராகப் போட்டி போடப்போவதாக அறிவித்திருந்த முன்னாள் அதிபர் முகமது நஷீத் போட்டியிலிருந்து விலகிக்கொண்டு, இப்ராஹிம் முகமது சோலீயை களமிறக்கியது அதிபர் அப்துல்லா யாமீனின் தோல்வியை உறுதிப்படுத்தியது.
அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் சீனாவுக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால், அந்த நாட்டுடன் பல்வேறு பொருளாதார ஒப்பந்தங்களை செய்துகொண்டிருக்கிறார். அதனடிப்படையில் மாலத்தீவின் வளர்ச்சியை முன்னிறுத்தி, தனது தேர்தல் பிரசாரத்தை நடத்திய அதிபர் யாமீன், எதிர்க்கட்சிகளை இந்தியாவின் ஆதரவாளர்கள் என்று வர்ணிக்கவும்,  விமர்சிக்கவும் தயங்கவில்லை. தனது அரசு இஸ்லாமை முன்னிறுத்த முனைப்புடன் செயல்படுவதை  விரும்பாத கிறித்தவப் பாதிரிமார்களின் ஆதரவுடன் இயங்கும் எதிர்க்கட்சிகள் தன்னை வீழ்த்த முயற்சிக்கின்றன என்பது  அவரது  குற்றச்சாட்டாக இருந்து வந்தது. 

மாலத்தீவு ஏறத்தாழ 30 ஆண்டுகள்  மாமூன் அப்துல் கயூமின் சர்வாதிகார ஆட்சியின் கீழ் இருந்து வந்தது. 2008-இல் அந்த சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு முடிவு கட்டினார் முகமது நஷீத். இவர்  இந்திய ஆதரவாளர் என்பது

வெளிப்படையாகவே தெரிந்த உண்மை. நான்கு புறமும் கடலால் சூழப்பட்ட மாலத்தீவு என்கிற  சிறிய தீவு எங்கேயோ இருக்கும் சீனாவை விட அண்டை நாடான இந்தியாவை அனுசரித்து நடப்பதுதான் அந்த நாட்டின் நிரந்தர வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருக்கும் என்கிற அவரது கருத்தை மக்கள் ஆதரித்தார்கள்.

2008-இல் இருந்த அதே நிலைமைதான் 2018-லும்  காணப்படுகிறது. முகமது சோலீயின் தலைமையில், பலவீனமடைந்திருக்கும் இந்தியாவுடனான உறவை மாலத்தீவு  வலுப்படுத்த முற்படும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இந்தியாவும், மாலத்தீவின் வளர்ச்சியையும், அந்த நாட்டின் ஜனநாயக மரபுகள் பேணப்படுவதையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.  இரண்டு நாடுகளும் இணைந்து செயல்படுவதை அதிகரித்த பொருளாதாரக் கூட்டுறவு

உறுதிப்படுத்தும் என்பதில்  ஐயப்பாடு தேவையில்லை. இந்த எதிர்பார்ப்பு பரவலாகவே இருக்கிறது. இந்துமகா சமுத்திரப் பகுதியில் சீனாவின் ஆதிக்கம் அதிகரிக்காமல் இருக்க  மாலத்தீவில் அதிபர் சோலீ அடைந்திருக்கும் வெற்றி உதவும். இந்தியாவின் பாதுகாப்பு கருதி,  இந்துமகா சமுத்திரத்திலுள்ள தீவுகளான இலங்கையும், மாலத்தீவும் இந்தியாவின் நட்பு நாடாகத் தொடர்வதை  உறுதிப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் நமது அரசுக்கு உண்டு.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/29/மாலத்தீவில்-ஆட்சி-மாற்றம்-3010142.html
3009164 தலையங்கம் பக்தி பகல் வேஷமாகிறது! ஆசிரியர் Friday, September 28, 2018 02:00 AM +0530 விநாயகர் அல்லது கணேசர் என்று அறியப்படும் பிள்ளையாரின் முக்கியத்துவம் வேதகாலத்திலிருந்து நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. விக்னேஸ்வரன் என்பதற்கு தடைகளை (விக்னம்) அகற்றுபவர் என்று பொருள். எந்தவொரு நிகழ்வைத் தொடங்கும்போதும் பிள்ளையாரை வழிபட்டு தொடங்குவதும், பிள்ளையார் சுழி போட்டு எழுதத் தொடங்குவதும் தொன்று தொட்டு கடைப்பிடிக்கப்படும் பாரதப் பண்பாட்டு வழிமுறை. அதனால், விநாயக சதுர்த்தி விமர்சையாகக் கொண்டாடப்படுவதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
தடைகளை அகற்றும் கடவுளான விநாயகர், வெறும் இந்துக் கடவுளாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. அதனால்தான் கடல் கடந்தும் விநாயகர் வழிபாடு என்பது வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கிறது. ஜாவா, பாலி, போர்னியோ ஆகிய தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளின் ஓவியங்களில் விநாயகர் இடம் பிடித்திருப்பதின் ரகசியம் இதுதான். பர்மா, கம்போடியா, தாய்லாந்து, வியத்நாம் ஆகிய நாடுகளிலும்கூட விநாயகர் முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்திருக்கிறார். இந்து மதம் மட்டுமல்லாமல், பெளத்தமும் ஜைனமும்கூட விநாயகருக்கு மிக முக்கியமான இடத்தை வழங்குகின்றன.
ஓம் என்கிற பிரணவ மந்திரத்தின் வடிவம்தான் விநாயகர் என்று கருத்தப்படுகிறார். ஓம் என்கிற பிரணவ ஒலியிலிருந்துதான் உலகம் உருவானது என்கிற வேதவாக்கியத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் விநாயகர் முழுமுதற் கடவுள் ஆகிறார். தடை அகற்றுபவர் என்பது மட்டுமல்லாமல், விநாயகர் புத்தியின் (அறிவு) அதிபதியாகவும் கருதப்படுகிறார். அதனால்தான் விநாயக சதுர்த்தி இந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஏழை, பணக்காரர் என்கிற வித்தியாசம் இல்லாமல் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் விநாயக சதுர்த்தியை கோலாகலமாகக் கொண்டாடுவதின் காரணமே இதுதான்.
விநாயக சதுர்த்தி கொண்டாட்டம் இந்த அளவுக்கு பிரபலமானதற்கு, இந்திய சுதந்திரப் போராட்டமும் ஒரு முக்கியமான காரணம். அதற்கு முன்னால் விநாயக சதுர்த்தி வீடுகளில் மட்டுமே கொண்டாடப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நிலைமாறித் தெருத்தெருவாக விநாயக சதுர்த்தி கொண்டாடப்படத் தொடங்கியது 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்தான். அன்றைய பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு, அரசுக்கு எந்தவித சந்தேகமும் ஏற்படாமல் மக்களைத் திரட்ட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அதுமட்டுமல்லாமல், இந்து மதத்தின் வழி வந்த ஜாதியப் பாகுபாடுகளைக் கடந்து அனைவரையும் ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டது.
1893-இல் மகாராஷ்டிரத்தில் கணேஷ் சதுர்த்தியைப் பயன்படுத்தி மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார் லோகமானிய பாலகங்காதர திலகர். அனைவருக்குமான கடவுளாகப் பிள்ளையார் இருந்ததால் விநாயக சதுர்த்தியைப் பயன்படுத்தி அதன் மூலம் அனைத்துத் தரப்பினரையும் இணைத்து, அந்த சக்தியை விடுதலை வேள்விக்கு பயன்படுத்த முற்பட்டார் அவர். தெருவோரங்களிலும், மைதானங்களிலும் பெரிய பந்தல் அமைத்து அதில் விநாயக சதுர்த்தியின்போது வழிபாடு நடத்தும் முறை திலகர் பெருமானால்தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதேபோல, 
விநாயக சதுர்த்தி முடிந்த 10-ஆவது நாள் பந்தலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பிள்ளையார் உருவத்தை ஆற்றிலோ, கடலிலோ கரைக்கும் முறையையும் அறிமுகப்படுத்தியவர் அவரே. 
மகாராஷ்டிராவில் 1893-இல் திலகரால் உருவாக்கப்பட்ட விநாயக சதுர்த்திக் கோலாகலம் இப்போது இந்தியா முழுவதும் பரவி விட்டிருக்கிறது. எல்லா மதங்களும் தங்களது மதத்தை பரப்பவும், தங்களது மதத்தினரை ஒருங்கிணைக்கவும் முற்படும்போது இந்துக்களும் தங்களது மதத்தினரை ஒருங்கிணைத்து விநாயக சதுர்த்தி விழாக் கொண்டாடுவதில் தவறில்லை. அப்படி கொண்டாடுவது மற்றவர்களுக்கோ, சுற்றுச்சூழலுக்கோ, பொதுமக்களுக்கோ பாதிப்பு ஏற்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. 
தெய்வமாகக் கொண்டாடப்பட வேண்டிய விநாயகரைக் கிரிக்கெட் விநாயகர், கால்பந்து விநாயகர், கார்கில் போர் விநாயகர் என்றெல்லாம் கொச்சைப்படுத்தி வேடிக்கைப் பொருளாக்குவது வேதனை அளிக்கிறது. அளவுக்கு அதிகமான உயரத்தில் பிள்ளையாரை அமைப்பதும், அதை பளு தூக்கி (கிரேன்)யின் மூலம் கொண்டுபோய்க் கடலில் கரைப்பதும் இறைச் சிந்தனையின் பாற்பட்டது என்று எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது? 
மண்ணில் விநாயகர் செய்யும்போது அதன் மூலம் மண்பாண்டம் செய்யும் தொழிலாளிகளுக்கு பிழைப்பு கிடைக்கும் என்று கருதலாம். ஆனால், பிளாஸ்டர் ஆப் பாரிஸில் பிள்ளையார் உருவத்தைச் செய்வதும், அதில் ஈயம், பாதரசம் உள்ளிட்டவை கலந்த வண்ணப்பூச்சுக்களின் மூலம் வர்ணம் கொடுப்பதும் எந்தவித பக்தியின் பாற்பட்டவை என்று புரியவில்லை.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் லக்னெளவில் பிளாஸ்டர் ஆப் பாரிஸில் செய்யப்பட்ட கணக்கிலடங்காத விநாயகர் சிலைகள் கோமதி நதியில் கொண்டு போய் போடப்பட்டிருக்கின்றன. இவை மக்குவதற்குப் பல ஆண்டுகள் ஆகும் என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றின் வண்ணப்பூச்சுக்களில் இருக்கும் ஈயமும், பாதரசமும் நதி நீரை மாசுபடுத்தி, உயிரினங்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகி இருக்கின்றன. இந்தியாவிலுள்ள எல்லா குளங்களும் ஆறுகளும் இதே பிரச்னையைத்தான் எதிர்கொள்கின்றன. நதிகள், நீர்நிலைகள் மட்டுமல்லாமல் விநாயகர் சிலைகளால் கடலும்கூட பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
விநாயக சதுர்த்தி என்கிற பெயரில் நடத்தப்படும் அவசியமற்ற ஆர்ப்பாட்டங்கள் இந்து மதத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகவும், விநாயகர் என்கிற மிக உயரிய ஆன்மிக தத்துவத்தைக் கேவலப்
படுத்துவதாகவும் மாற்றியிருக்கின்றன. இது ஏற்புடையதல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/28/பக்தி-பகல்-வேஷமாகிறது-3009164.html
3008441 தலையங்கம் இணைப்பதால் ஆயிற்றா? ஆசிரியர் Thursday, September 27, 2018 01:30 AM +0530 வாராக்கடன் பிரச்னையாலும் பல்வேறு மோசடிகளாலும் தள்ளாடும் வங்கிகளைக் காப்பாற்றும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக, இழப்பால் தள்ளாடும் வங்கிகளை நன்றாகச் செயல்படும் வங்கிகளுடன் இணைக்க மத்திய அரசு முற்பட்டிருக்கிறது. அதன் மூலம் வாராக்கடன் பிரச்னையை எதிர்கொள்வது என்கிற உத்தியைக் கையாள முற்பட்டிருக்கிறது. பாங்க் ஆஃப் பரோடா, தேனா வங்கி, விஜயா வங்கி ஆகிய மூன்று பொதுத்துறை வங்கிகளையும் இணைக்கப் போவதாக, கடந்த வாரம் மத்திய அரசு அறிவித்திருக்கிறது. இந்த வங்கிகள் இணையும்போது அது இந்தியாவின் மூன்றாவது பெரிய வங்கியாக செயல்படும் என்றும் கூறியிருக்கிறது.
பொதுத்துறை வங்கிகளில் நிர்வாக சீர்திருத்தத்தை மேற்கொண்டு, அவை லாபகரமாக நடப்பதை உறுதிப்படுத்திய பிறகு வங்கிகளை இணைக்கும் முயற்சியில் அரசு ஈடுபட்டிருந்தால் அதை வரவேற்கலாம். ஆனால், வங்கிச் சீர்திருத்தம் குறித்தோ, வங்கி நிர்வாகத்தை முறைப்படுத்துவது குறித்தோ எந்தவித முயற்சியும் மேற்கொள்ளாமல், பெருகிவிட்டிருக்கும் இழப்புகளை சரி செய்வதற்குப் பதிலாக, இழப்பில் இயங்கும் வங்கிகளை லாபகரமாக இயங்கும் வங்கிகளுடன் இணைத்து தற்காலிக விடை தேடும் முயற்சியில் அரசு இறங்கியிருக்கிறது.
பாங்க் ஆஃப் பரோடா லாபம் ஈட்டும் பொதுத்துறை வங்கியாக இருந்து வருகிறது. தேனா வங்கியோ மிக மோசமான நிதி நிலைமையில் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியால் இனிமேல் எந்தவொரு கடனையும் வழங்கக் கூடாது என்று தடை செய்யப்பட்டிருக்கும் நிலையில் இயங்கி வருகிறது. பாங்க் ஆஃப் பரோடாவுடன் தேனா வங்கியை இணைப்பதன் மூலம் அந்தப் பிரச்னையை மூடி மறைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருப்பது மிகவும் தவறான அணுகுமுறை என்பதை பாங்க் ஆஃப் பரோடாவின் பங்குகள் சரிந்திருப்பதிலிருந்து தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது.
கடந்த ஆண்டு பாரத ஸ்டேட் வங்கியுடன் பல்வேறு இணை வங்கிகள் இணைக்கப்பட்டன. அதேபோல, பிரச்னையில் மூழ்கி திவாலாகும் நிலையில் இருந்த ஐடிபிஐ வங்கியை சில மாதங்களுக்கு முன்பு இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகம் (எல்ஐசி) அதன் பங்குகளை வாங்கி நிர்வாகத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. இதுபோன்று வலுக்கட்டாயமாக நிகழ்த்தப்படும் வங்கி இணைப்புகள் வியாபார நோக்கில் மிகவும் மோசமான முடிவு என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. 
இழப்பில் இயங்கும் வங்கிகள், நன்றாகச் செயல்படும் வங்கிகளுக்கு சுமையாக மாறி, அவற்றையும் புதை குழிக்குள் இழுத்துச் செல்லும் அவலம்தான் இதனால் ஏற்படும். அப்படி இணைப்பதன் மூலம் இழப்பில் இயங்கும் வங்கிகளின் வாராக்கடன் பிரச்னைக்கு தீர்வு ஏற்பட்டுவிடப் போவதில்லை. 
கடந்த ஏப்ரல் 2017 முதல் இதுவரை வங்கிகளின் செயல்பாடுகளை முடுக்கிவிட மத்திய அரசு சுமார் ரூ.99,476 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கிறது. கடந்த நிதியாண்டில் மட்டும் மத்திய அரசு பாங்க் ஆஃப் பரோடாவின் முதலீட்டை வலுப்படுத்த ரூ.5,300 கோடியை வழங்கியிருக்கிறது. இதிலிருந்து வலுவான நிதி நிலையில் பாங்க் ஆஃப் பரோடா இல்லை என்பது புரிகிறது. இந்த நிலையில் இழப்பில் செயல்படும் தேனா வங்கியையும், பெரிதாக லாபம் ஈட்டாத விஜயா வங்கியையும் பாங்க் ஆஃப் பரோடாவுடன் இணைப்பதன் மூலம் அரசு என்ன சாதித்துவிடப் போகிறது என்று தெரியவில்லை.
இந்திய வங்கிகள் இதுபோன்ற இணைப்புகளின் மூலம் பெரிதாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் செயல்பாட்டைப் பொருத்தவரை சிறிதாகி வருகின்றன. தற்போதைய பாங்க் ஆஃப் பரோடா, விஜயா வங்கி, தேனா வங்கி ஆகியவற்றின் இணைப்புக்குப் பிறகு பொதுத்துறை வங்கிகளின் எண்ணிக்கை 19-ஆகக் குறைந்திருக்கிறது. வங்கித் துறையிலிருந்து அரசு வெளியேற வேண்டும் என்கிற கருத்துக்கு இது வலு சேர்த்துவிடாது என்பது ஒருபுறம் இருக்க, பொதுத்துறை வங்கிகளின் செயல்பாட்டை மேலும் விமர்சனத்துக்கு உரித்தாக்கி, கடைசியில் அதிகக் கிளைகளும், கூடுதல் முதலீடுமுள்ள பொதுத்துறை வங்கிகளை தனியார் மயம் என்கிற பெயரில் பன்னாட்டு வங்கிகளுக்கு தாரைவார்க்கும் முயற்சியின் ஒரு கட்டமாகக்கூட இந்த இணைப்புகள் இருக்கக்கூடும். 
இந்தியாவில் அதிகமான அளவில் அரசுத்துறை வங்கிகள் இருக்கின்றன என்கிற குற்றச்சாட்டில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. 1969-இல் அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு ஒன்பது தனியார் வங்கிகளை அரசுடைமையாக்கியதற்கு சில முக்கியக் காரணங்கள் இருந்தன. தனியார் வங்கிகள் நகர்ப்புறங்களில் மட்டுமே இயங்கி வந்ததும், பெரு முதலாளிகளுக்கு மட்டுமே உதவியாக இருந்ததும், கிராமப்புறங்களில் கிளைகளை ஏற்படுத்தி விவசாயிகளுக்கும், குடிசைத் தொழில், சிறு - குறு தொழில்கள் உள்ளிட்டவற்றுக்கு கடனுதவி வழங்காமல் இருந்ததும் முக்கியமான காரணங்கள். அதனால் அன்று வங்கிகளை தேசிய மயமாக்குவது அவசியமாக இருந்தது.
இப்போது குக்கிராமங்கள் வரை பொதுத்துறை வங்கிகள் செயல்படுகின்றன என்பது மட்டுமல்லாமல், நரேந்திர மோடி அரசின் ஜன் தன் திட்டத்தின் மூலம் அடித்தட்டு மக்கள்வரை வங்கி வாடிக்கையாளராக மாறியிருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், இப்போதும்கூட கல்விக் கடனாக இருந்தாலும், விவசாயக் கடனாக இருந்தாலும், சிறு - குறு தொழில்களுக்கான கடன்களாக இருந்தாலும் அவை பொதுத்துறை வங்கிகளின் மூலம் மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன. தனியார் வங்கிகள் கிராமங்களில் செயல்படவோ, சாமானியர்களுக்கு சேவை செய்யவோ தயார் இல்லாத நிலைதான் இப்போதும் தொடர்கிறது. அதனால் தனியார்துறை வங்கிகள் பொதுத்துறை வங்கிகளின் சேவையை ஈடுகட்டாது.
பொதுத்துறை வங்கிகள் திறம்பட செயல்படுவதை உறுதிப்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு, வங்கிகள் இணைப்பின் மூலம் அரசு கண்துடைப்பு நாடகம் நடத்துகிறதா அல்லது தற்காலிகத் தீர்வு காண முற்படுகிறதா என்று தெரியவில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/27/இணைப்பதால்-ஆயிற்றா-3008441.html
3007727 தலையங்கம் மூச்சுத் திணறுகிறது! ஆசிரியர் Wednesday, September 26, 2018 01:24 AM +0530 கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் ஒரு பெண் உட்பட 10 துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் கழிவுநீர் தொட்டிகளையும், கழிவுநீர் வடிகால்களையும் துப்புரவு செய்யும்போது விஷவாயு தாக்கி இறந்திருக்கிறார்கள். எந்தவிதப் பாதுகாப்புக் கவசமும் இல்லாமல் கழிவுநீர்த் தொட்டியில் இறங்கியதால்தான் அவர்கள் மரணமடைய நேரிட்டது. 
2011-இல் எடுக்கப்பட்ட சமூகப் பொருளாதார ஜாதி அடிப்படையிலான மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, தங்களது வாழ்வாதாரத்துக்காக இந்தியாவில் 2 லட்சத்துக்கும் அதிகமான குடும்பங்கள் கழிவுநீர் துப்புரவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. இவர்கள் எந்தவித தொழில்நுட்பப் பயன்பாடும் இல்லாமல் நேரிடையாக துப்புரவுத் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 
1993-லேயே மனிதர்கள் நேரிடையாக மனிதக் கழிவுகளைத் துப்புரவு செய்வது தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தத் தடையை மேலும் உறுதிப்படுத்தவும், மனிதக் கழிவுநீர் துப்புரவுத் தொழிலாளிகளின் மறுவாழ்வை உறுதிப்படுத்தவும் மனிதத் துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதற்கெல்லாம் பிறகும்கூட தொழில்நுட்பம் இல்லாமல் நேரிடையாகத் துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் கழிவுநீர் தொட்டிகளிலும் கழிவுநீர் ஓடைகளிலும் இறங்கி வேலை செய்யும் அவலம் தொடர்கிறது என்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.
கடந்த வாரம் புது தில்லியில் ஐந்து இளைஞர்கள் கழிவுநீர் தொட்டியில் இறங்கி துப்புரவு செய்துகொண்டிருந்தபோது இறந்திருக்கிறார்கள். அதேபோல, ஒடிஸா மாநிலத்திலும் ஐந்து துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது விஷவாயு தாக்கி இறந்திருப்பது தெரியவந்திருக்கிறது. 
கழிவுநீர் தொட்டிகளிலோ, ஓடைகளிலோ துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் நேரிடையாக இறங்கி பணி செய்வதை மனித துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் சட்டம் தடை செய்கிறது. அப்படியிருந்தும்கூட இந்த வழக்கம் இந்தியா முழுவதுமே கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்கள் மறுவாழ்வுச் சட்டம் - 2013, இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் முனைப்புடன் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதில்லை. இந்த சட்டத்தின் 7-ஆவது பிரிவின்படி, துப்புரவுத் தொழிலாளி ஒருவரைப் பாதுகாப்புக் கவசம் உள்ளிட்ட முன்னேற்பாடுகள் இல்லாமல் அந்தப் பணியில் ஈடுபடப் பணித்தல் சட்டப்படி குற்றம். அதுபோன்ற சட்ட மீறலுக்கு இரண்டாண்டு சிறை தண்டனையோ, அபராதமோ அல்லது இவை இரண்டுமோ விதிக்கப்படலாம். அப்படியிருந்தும் அது குறித்த எந்தவித அச்சமும் இல்லாமல் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களை கழிவுநீர் தொட்டிகளிலும், கழிவுநீர் வடிகாலிலும் துப்புரவு செய்ய பணிக்கப்படுகிறார்கள் என்றால், சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்றுதான் பொருள்.
துப்புரவுத் தொழிலாளர் சட்டத்தை மீறுபவர்களை தண்டிக்கும்படி மத்திய அரசு மாநில அரசுகளை வற்புறுத்துவதாகக் கூறுவது சம்பிரதாய வார்த்தைகளாகத்தான் தெரிகிறது. இல்லையென்றால், கழிவுநீரில் இறங்கிப் பணியாற்றும்போது மரணமடையும் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையும் அதுபோன்ற சம்பவங்களும் தொடர்ந்து அதிகரிக்காது.
கழிவுநீர் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் குறித்த சட்டம் முறையாக செயல்பட வேண்டுமானால், தவறிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்படுவது உறுதிபடுத்தப்பட்டு அது குறித்தச் செய்தி பொதுவெளியில் பரவலாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். 
அதேபோல, கழிவுநீர் தொட்டிகளை சுத்தம் செய்வதற்கான உபகரணங்களும் இயந்திரங்களும் மாநில அரசுகளால் தரப்பட்டு அவற்றின் மூலமாக மட்டுமே கழிவுநீர் தொட்டிகளும், ஓடைகளும் சுத்தப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். மத்திய குடிநீர் மற்றும் வாழ்நல துப்புரவுத் துறையின் 2016-ஆம் ஆண்டுக்கான கையேட்டின்படி, கிராமப்புறங்களில் கழிவுநீர் தொட்டிகளை சுத்தம் செய்வதற்கான உபகரணங்கள் இல்லை என்பது பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது, இன்னும்கூட கிராமப்புறங்களில் மனிதக் கழிவுகளை மனிதர்கள்தான் அகற்றுகிறார்கள் என்பது மறைமுகமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 
நகர்மயமாதல் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அதன் விளைவாக வாழ்நல துப்புரவுப் (சானிடேஷன்) பணியின் தேவையும் அதிகரிக்கிறது. கழிவுநீர்த் தொட்டிகளை நேரிடையாகத் துப்புரவு செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுவதால் அதிக எண்ணிக்கையில் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மரணமடையும் அவலம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் மட்டும் தமிழகத்திலேயே இதுபோன்ற 144 மரணங்கள் பதிவாகியிருக்கின்றன எனும்போது அகில இந்திய அளவில் நிலைமை என்ன என்பதை நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம். 
நம்மால் செவ்வாய் கிரகத்துக்கும் சந்திரனுக்கும் விண்வெளிக்கலங்களை செலுத்தும் அளவுக்குத் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அடைய முடிந்திருக்கிறது என்பது பெருமைக்குரிய சாதனைதான். ஆனால், துப்புரவுத் தொழிலாளர்களுக்கு விஷவாயு தாக்காமல் இருப்பதற்கான அடிப்படைப் பாதுகாப்புக் கவசங்களைக்கூட வழங்க முடியாத நிலைமை காணப்படுவது எத்தகைய நகைமுரண்? 
எந்தவித பாதுகாப்புக் கவசமும் இல்லாமல் மனிதக் கழிவுகளை மனிதர்களே அகற்றும் அவலம் தொடரும் வரை, தூய்மை இந்தியா திட்டமும், கழிப்பறைகள் கட்டும் திட்டமும் நடைமுறைப்படுவதில் மகிழ்ச்சிய டைய என்ன இருக்கிறது? இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான பிரச்னை துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் மரணம்தான். இது தொடரும் வரை மானுட சமுதாயத்தின் முன்னால் நமக்குத் தலைகுனிவுதான்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/26/மூச்சுத்-திணறுகிறது-3007727.html
3007090 தலையங்கம் மோடி கேர் - யாருக்கு லாபம்? ஆசிரியர் Tuesday, September 25, 2018 01:38 AM +0530 அமெரிக்காவில் அன்றைய அதிபர் ஒபாமா அறிமுகப்படுத்திய ஒபாமா கேர் என்று பரவலாக அறியப்படும் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தைப் போல இப்போது இந்தியாவில் பிரதமர் 
நரேந்திர மோடி, ஆயுஷ்மான் பாரத் என்கிற மோடி கேர் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார். கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் சுதந்திர தின உரையில் அவரால் அறிவிக்கப்பட்ட இந்த தேசிய மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம் வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், அது நரேந்திர மோடி அரசின் மிகப்பெரிய சாதனையாக இருக்கும்.
இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் செலவுகளை 60% மத்திய அரசும், 40% மாநில அரசு பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற அடிப்படையில் இது செயல்படுத்தப்படுகிறது.பிரதான் மந்திரி ஜன் ஆரோக்கியா - ஆயுஷ்மான் பாரத் என்கிற இந்தத் தேசிய மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் 25 மாநிலங்களும் 6 யூனியன் பிரதேசங்களும் மத்திய அரசுடன் கைகோக்கின்றன. 
ஏறத்தாழ 10 கோடி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 50 கோடி பேருக்கு ஆண்டுக்கு ரூ.5 லட்சம் வரையில் இலவச மருத்துவக் காப்பீடு வழங்குவதுதான் இந்தத் திட்டத்தின் குறிக்கோள். இதற்காக நாடெங்கிலும் உள்ள அரசு மருத்துவமனைகள் அல்லாமல் 9,000க்கும் அதிகமான தனியார் மருத்துவமனைகள் இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், பல தனியார் மருத்துவமனைகள் விரைவில் இணைக்கப்பட இருக்கின்றன. இதய நோய்கள், சிறுநீரக மற்றும் கல்லீரல் குறைபாடுகள், மூட்டு மாற்று சிகிச்சை உள்ளிட்ட ஏறத்தாழ 1,350 வகையான உடல் சார்ந்த பிரச்னைகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்க இந்தத் திட்டத்தில் வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இரண்டாம் நிலை, மூன்றாம் நிலை நகரங்களில் 2,500 அதிநவீன மருத்துவமனைகளை அமைக்கும் முயற்சியும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் நான்கு கோடிக்கும் அதிகமானோர் மருத்துவச் செலவுகளால் வறுமையை எதிர்கொள்கிறார்கள். கடந்த 10 ஆண்டுகளாகவே மத்திய-மாநில அரசுகள் 15-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டங்களின் மூலம் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளவர்களின் மருத்துவ சேவையை ஈடுகட்ட முயற்சிக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் நரேந்திர மோடி அரசு இப்போது ஆயுஷ்மான் பாரத் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறது. 
மக்களின் மருத்துவத் தேவையை எதிர்கொள்ள உலகில் இரண்டு முன்மாதிரிகள் உள்ளன. இங்கிலாந்தில் அரசின் நேரடிக் கண்காணிப்பிலுள்ள பொது மருத்துவமனைகளின் மூலம் அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் தரமான மருத்துவ வசதி உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஜெர்மனியில் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் தனியார் மருத்துவமனைகளின் மூலம் மக்களின் மருத்துவத் தேவைக்கு அரசு உதவுகிறது. நரேந்திர மோடி அரசு மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு முன்மாதிரிகளையும் ஒருங்கிணைத்து மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை அதிகப்படுத்தி இருக்கிறது. 
நரேந்திர மோடி அரசு அறிவித்திருக்கும் ஆயுஷ்மான் பார்த் என்கிற தேசிய சுகாதாரப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த இந்தியாவில் இப்போதிருக்கும் மருத்துவக் கட்டமைப்பு வசதிகள் போதுமானதா என்கிற ஐயப்பாடு எழுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், இந்தத் திட்டத்தை மருத்துவக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களும், மருத்துவமனைகளும் தங்களுக்கு லாபம் ஈட்டுவதற்காகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, பொதுமக்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யாமல் போனால் என்ன செய்வது என்கிற அச்சமும் ஏற்படாமல் இல்லை.
இதுபோன்ற திட்டங்கள் மக்களின் வரிப் பணத்தில் செயல்படுத்தப்படுபவை. ஒருமுறை தொடங்கிவிட்டால், சரிவர இயங்காவிட்டாலும், மிகப்பெரிய இழப்பு ஏற்பட்டாலும் அதை நிறுத்த முடியாமல் அரசு அதனால் ஏற்படும் நிதிச்சுமையைச் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். ஏற்கெனவே இருக்கும் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் இந்தத் திட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நோய்களுக்குக் காப்பீடு வழங்குகின்றன. ஆனால், அவர்களது காப்பீட்டின் அளவு, மருத்துவமனைக்குத் தரும் கட்டணம் உள்ளிட்டவை மாறுபடுகின்றன, அவ்வளவே. 
இந்தத் திட்டங்கள் எல்லாமே குறைந்த கட்டணத்தில் சிகிச்சை வழங்குவதைக் கட்டாயப்படுத்துவதால், சிகிச்சையின் தரத்திற்கு உத்தரவாதம் இல்லை. அரசு வழங்கும் காப்பீட்டுத் தொகைக்கு சிகிச்சை அளிப்பது இயலாது என்று ஏற்கெனவே இந்திய மருத்துவர்களின் கூட்டமைப்பு தெரிவித்திருக்கிறது. தேவையில்லாமல் இடைத்தரகர்களும், மருத்துவமனைகளும் சம்பாதிப்பதற்கு இந்தத் திட்டம் வழிகோலுமே அல்லாமல், நோயாளிகளுக்குப் பயன்படாது என்கிற பரவலான கருத்தை சாதாரணமாக ஒதுக்கிவிட முடியாது. 
இந்தியாவில் 1,000 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவர்தான் காணப்படுகிறார். 90,000 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவமனைதான் இருக்கிறது. இன்னும் கிராமப்புறங்களில் ஆரம்ப சுகாதார மையங்கள் தேவையை விட 22% குறைவாகக் காணப்படுவதாக மத்திய அரசே ஒப்புக்கொள்கிறது. தனியார் மருத்துவமனைகளும் கிராமப் பகுதிகளில் போதுமான மருத்துவ வசதிகளுடன் இல்லாமல் இருக்கும் சூழலில் இவ்வளவு பெரிய திட்டத்தை அரசு எப்படி வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்போகிறது என்பது புரியவில்லை.
நல்லெண்ணத்துடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் திட்டம்தான் என்றாலும், அதை வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்துவதையும் அதில் தவறுகள் நேர்ந்துவிடாமல் கண்காணிப்பதையும் உறுதிப்
படுத்தாமல் போனால், மருத்துவக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் நலன்தான் பேணப்படுமே ஒழிய, மக்கள் பயனடைய மாட்டார்கள் என்பது பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறோம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/25/மோடி-கேர்---யாருக்கு-லாபம்-3007090.html
3006407 தலையங்கம் அச்சம் தரும் ஆகாயப் பயணம்! ஆசிரியர் Monday, September 24, 2018 01:56 AM +0530 கடந்த வியாழக்கிழமை மும்பையிலிருந்து ஜெய்ப்பூருக்குக் கிளம்பியது ஜெட் ஏர்வேஸின் ஃப்ளைட் 697 விமானம். 171 பயணிகளுடன் கிளம்பிய அந்த விமானம் பறக்கத் தொடங்கிய சில நிமிடங்களில், சுமார் 10,000 அடி உயரத்தில் அபாய ஒலி கேட்கத் தொடங்கியது. அதற்குள் பயணிகள் பலருக்கும் தலைசுற்றல், காது வலி, மூக்கிலிருந்தும், காதுகளிலிருந்தும் ரத்தம் ஒழுகுதல் என்று பிரச்னைகள் எழத்தொடங்கின. ஐந்து பயணிகள் திடீரென்று தங்களது காதுகளிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் ரத்தம் கொட்டத் தொடங்கியதைப் பார்த்து பயந்துபோய் அலறத் தொடங்கினார்கள். பயணிகளின் ஓலமும் அபாய ஒலியும் விமான ஓட்டிகளைத் திடுக்கிட வைத்தன.
 பிரச்னை அதிகரித்த பிறகுதான், பயணிகள் பகுதியின் குளிர்சாதனக் கருவிகளை இயக்க மறந்துவிட்டது விமான ஓட்டிகளுக்குத் தெரிந்தது. அதனால், பயணிகள் பகுதியில் அழுத்தம் அதிகரித்து அது பயணிகளை பாதித்திருக்கிறது என்பது தெரிந்தபோது, பயந்துபோய் விமானத்தை அவசர அவசரமாக மீண்டும் மும்பை விமான நிலையத்திற்கே திருப்பி இருக்கிறார்கள். பயணிகள் மருத்துவ சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்.
 கடந்த செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதி, நியூயார்க்கிலிருந்து 370 பயணிகளுடன் தில்லிக்குக் கிளம்பியது ஏர் இந்தியா விமானம். விமானத்தளத்திலிருந்து கிளம்பிப் பறக்கத் தொடங்கிய சில விநாடிகளில் பல்வேறு இயந்திரங்கள் இயங்காதது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அவசர அவசரமாக நியூஜெர்சி விமான நிலையத்தில் பாதுகாப்புடன் இறக்கப்பட்டது. நல்ல வேளையாக, பிரச்னை இல்லாமல் ஓடுபாதையில் விமானம் இறங்கியது பயணிகள் செய்த புண்ணியம் என்றுதான் கூற வேண்டும். இதுபோன்று பறக்கும்போது ஏற்படும் இயந்திரக் கோளாறுகளால் இண்டிகோ, கோஏர் விமானங்களும் சமீப காலங்களில் பிரச்னைகளை எதிர்கொண்டிருக்கின்றன.
 விமானப் போக்குவரத்துத் துறை மிக வேகமாக வளரும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. விமானங்களும், விமான நிலையங்களும், விமானப் பயணிகளும் அதிகரித்திருக்கும் அளவுக்கு விமானத்தின் பாதுகாப்பு அம்சங்களும், விமான நிலையங்களின் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பு வசதிகளும் அதிகரிக்கவில்லை. அதனால்தான், பல்வேறு பிரச்னைகளையும், கோளாறுகளையும் விமானங்கள் தொடர்ந்து சந்தித்து வருகின்றன.
 கடந்த ஓராண்டில், வானிலும் சரி, தரையிறங்கும் நேரத்திலும் சரி, விமானங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதுகிற அளவில் நெருங்கிய சம்பவங்கள் ஏராளம் உண்டு. வானில் பறக்கத் தொடங்கிய பிறகு இயந்திரக் கோளாறு ஏர் இந்தியா விமானத்தில் ஏற்பட்டது எப்படி என்பதையும், அடிப்படைப் பணியான விமானத்தின் குளிர்சாதன இயந்திரங்களை ஜெட் ஏர்வேஸ் விமானிகள் முடுக்கிவிடாமல் இருந்தது ஏன் என்பதையும் நினைத்துப் பார்க்கவோ, அதற்குக் காரணம் தேடவோ முடியவில்லை. விமானப் பணியாளர்களின் கவனக் குறைவுக்குப் பணிச்சுமை காரணமான சோர்வு, மெத்தனப் போக்கு, போதுமான பயிற்சி இல்லாமை உள்ளிட்டவை வெளிப்படையான காரணங்கள்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, விமானப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அசுர வேகத்தில் அதிகரித்து வருகிறது. இந்த நிலையில், மிக அதிகமான பயணிகளைக் கவர்ந்திழுக்கும் வியாபாரப் போட்டியில் விமான சேவை நிறுவனங்கள் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.
 அதிக விமானங்களை இயக்குவது, போதுமான பயிற்சி இல்லாத விமானப் பணியாளர்களை அதிக அளவில் வேலையில் சேர்த்துக் கொள்வது, விமான நிலையங்களில் மிகக்குறைந்த நேரம் மட்டுமே தங்கள் விமானம் தரையில் இருக்கும்படிப் பார்த்துக் கொள்வது ஆகியவை விமான சேவை நிறுவனங்களின் முன்னுரிமை ஆகிவிட்டன.
 விமான நிலையங்களில் விமானங்கள் நிறுத்தப்படும் ஒவ்வொரு நிமிடத்திற்கும் இந்திய விமான நிலைய ஆணையத்திற்குக் கட்டணம் செலுத்தியாக வேண்டும் என்பதால், தரையிறங்கிய விமானங்களை எவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் பறப்பதற்குத் தயாராக்குவது என்பதில்தான் அவை கவனம் செலுத்துகின்றனவே தவிர, விமானத்தின் பாதுகாப்பிலோ, இயந்திரங்களின் முறையான செயல்பாடுகளிலோ முழுமையான கவனத்தைச் செலுத்துவதில்லை. அதன் விளைவுதான் பறக்கும்போது ஏற்படும் இயந்திரக் கோளாறுகள்.
 விமான சேவை நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதிலும், தேர்ச்சி பெற்றவர்களைப் பணியிலமர்த்துவதிலும் கவனம் செலுத்தாமல், செலவுகளைக் குறைப்பதில்தான் கவனம் செலுத்துகின்றன. தங்களது நிறுவனங்களின் லாபத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, இதுபோன்ற அடிப்படை அம்சங்களை வளர்ச்சிக்குப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கருதும் போக்குதான் அதற்குக் காரணம்.
 விமானப் போக்குவரத்து அமைச்சகமும், விமானப் போக்குவரத்து ஆணையரும் இதுபோன்ற செயல்பாடுகள் குறித்து முறையான விசாரணைகள் நடத்தி, தவறு செய்யும் விமானப் பணியாளர்கள் தண்டிக்கப்படுவதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். முறையான பயிற்சி இல்லாமை, பாதுகாப்புக் குறைபாடு ஆகியவற்றுக்கு விமான சேவை நிறுவனங்களுக்குக் கடுமையான அபராதம் விதிக்க வேண்டும்.
 விசாரணையும் நடவடிக்கையும் கால வரம்புடன் நடத்தப்பட வேண்டும். விசாரணை வெளிப்படையாக நடத்தப்பட்டு, அதுகுறித்துப் பொதுவெளியில் விவரங்கள் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், இந்திய விமானத் துறையில் நடைபெறும் தவறுகள் விசாரிக்கப்படுகின்றனவே தவிர, எந்தவொரு விபத்தின் விசாரணை அறிக்கையும் பொதுவெளியில் வெளியிடப்படுவதில்லை. என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது என்பதும், குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட்டார்களா என்பதும் வெளியில் தெரிவதில்லை. குறைந்த செலவில் விமானப் பயணம் என்பதற்காக பாதுகாப்பில்லாத விமானப் பயணம் ஏற்புடையதல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/24/அச்சம்-தரும்-ஆகாயப்-பயணம்-3006407.html
3005138 தலையங்கம் முறிந்தது நல்லது! ஆசிரியர் Saturday, September 22, 2018 01:41 AM +0530
இந்தியா - பாகிஸ்தான் இடையே அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையை மீண்டும் தொடங்க வேண்டும் என்று பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எழுதிய கடிதத்தின் மை உலர்வதற்குள் அந்த முயற்சி தடம் புரண்டிருக்கிறது. ஜம்மு - காஷ்மீரில் மூன்று காவல்துறையினரை பாகிஸ்தானின் ஆதரவு பெற்ற பயங்கரவாதிகள் கொடுரமாகக் கொலை செய்திருக்கும் நிலையில், பயங்கரவாதத்தையும் பயங்கரவாதிகளையும் அங்கீகரிக்கும் வண்ணம் பாகிஸ்தான் 20 அஞ்சல் தலைகளை வெளியிட்டிருக்கும் சூழலில் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதில் பயனில்லை என்று இந்திய அரசு முடிவெடுத்ததில் எந்தவிதத் தவறும் காண முடியாது.
இந்தியா அமைதியை எற்படுத்த ஒரு அடி முன்வைத்தால் பாகிஸ்தான் இரண்டு அடிகள் எடுத்த வைக்க தயாராக இருக்கிறது' என்கிற பிரதமர் இம்ரான் கானின் கூற்று வெறும் சம்பிரதாய அரசியல் அறிவிப்பே தவிர, உளப்பூர்வமான கருத்தல்ல என்பதை அடுத்தடுத்த அவரது நடவடிக்கைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒருவேளை ராணுவத்தின் தலையீடும் அறிவுறுத்தலும்கூடப் பிரதமர் இம்ரான் கானின் நிலை மாற்றத்திற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும்.
ஒருபுறம் பிரதமர் இம்ரான் கான் இந்தியாவுக்கு நேசக்கரம் நீட்டி அறிக்கை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், இன்னொருபுறம் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதி ஜெனரல் கமர் ஜாவேத் பாஜ்வா ராணுவ நாள் நிகழ்ச்சியில், எல்லையில் சிந்தப்படும் ஒவ்வொரு துளி ரத்தத்துக்கும் பழி வாங்காமல் விடமாட்டோம்' என்று வெறுப்பை உமிழ்ந்திருக்கிறார். இப்போது அவரது வழியில் பிரதமர் இம்ரான் கானும் பாகிஸ்தானின் முதலாவது பாதுகாப்பு அரண் அந்த நாட்டின் ஒற்றர் பிரிவான ஐ.எஸ்.ஐ.தான் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.
எந்த ஒரு நாடும் தனது முதல் அரணாகவும் உலகத் தொடர்பாகவும் வெளிவிவகாரத்துறையையும், அடுத்தாற்போல ராணுவத்தையும்தான் கருதுவது வழக்கம். ஒற்றர் பிரிவை வெளிவிவகாரக் கொள்கையாக அறிவித்திருக்கும் முதல் நாடு பாகிஸ்தானாகத்தான் இருக்கும். இந்த அறிவிப்பு இந்திய அரசை நிமிர்ந்து உட்கார வைத்து பாகிஸ்தானுடனான தொடர்பை மீள்பார்வை பார்க்க வைத்திருப்பதில் வியப்பில்லை.
டிசம்பர் 2015 பதான் கோட் விமானப் படைத்தளத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து முறிந்துபோன பேச்சுவார்த்தை மீண்டும் தொடங்கப்பட வேண்டும் என்று ஒருபுறம் கூறிக்கொண்டே, இன்னொருபுறம் எல்லை கடந்த தீவிரவாதம் குறித்த தனது கொள்கையில் எந்தவித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாத நிலையில், பாகிஸ்தானுடனான பேச்சுவார்த்தை என்பது சாத்தியமாகாது. பதான் கோட், உரி உள்ளிட்ட பல்வேறு தீவிரவாதத் தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் மீதும், அதன் பின்னணியில் செயல்பட்டவர்கள் மீதும் எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்காத நிலையில், பாகிஸ்தானின் பேச்சுவார்த்தை அழைப்பு போலித்தனமானது மட்டுமல்ல, ஒருவிதத்தில் இந்தியாவை ஏளனம் செய்வதாகவும் இருக்கிறது. 
இந்தியப் பாதுகாப்புப் படையால் கொல்லப்பட்ட பயங்கரவாதி புர்ஹான் வாணிக்குப் பாகிஸ்தான் அரசு அஞ்சல் தலை வெளியிட்டிருப்பதிலிருந்தே இந்தியாவை எந்த அளவுக்கு பாகிஸ்தான் ஏளனம் செய்யவும், அவமதிக்கவும் துணிகிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம். இம்ரான் கான் பிரதமராகப் பதவியேற்றுக்கொண்டது முதலே காஷ்மீரில் ஊடுருவல், பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள், பயங்கரவாதக் குழுக்களுக்கு ஆள் சேர்த்தல் ஆகியவை கடுமையாக அதிகரித்திருப்பதை சர்வதேச உளவுத்துறைகள் தெரிவிக்கின்றன. 
இந்தியா மட்டுமல்ல, உலக நாடுகள் அனைத்துமே பாகிஸ்தானின் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போலித்தனமான செயல்பாட்டை நன்றாகவே உணர்ந்திருக்கின்றன. சர்வதேச நிதியத்துக்குத் தர வேண்டிய கடன் தொகையை கட்ட முடியாமல் பாகிஸ்தான் இருக்கும் நிலையில், அமெரிக்காவின் டிரம்ப் நிர்வாகம் அந்த நாட்டுக்கு அளித்து வந்த மிகப்பெரிய நிதி உதவியை ரத்து செய்திருக்கிறது. ஜெய் ஈ முகம்மது, லஸ்கர் ஏ தொய்பா உள்ளிட்ட பாகிஸ்தானைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட பயங்கரவாதக் குழுக்கள் ஒட்டுமொத்த தெற்காசியாவுக்கே அச்சுறுத்தலாக இருப்பதைக் காரணம் காட்டித்தான் டிரம்ப் நிர்வாகம் தனது நிதியுதவியை ரத்து செய்திருக்கிறது. 
உடனடியாகப் பதவி விலகாவிட்டால் கொன்றுவிடுவோம் என்று ஜம்மு - காஷ்மீர் பாதுகாப்புப் படையினருக்கு, பாகிஸ்தான் ஆதரவுடன் இயங்கும் பயங்கரவாதக் குழுவான ஹிஸ்புல் முஜாஹிதீன் அச்சுறுத்தல் விடுத்திருக்கிறது. நரேந்திர குமார் என்கிற எல்லைப் பாதுகாப்புக் காவலர் ஜம்முவில் பாகிஸ்தானால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். இந்தப் பின்னணியில் இந்தியாவுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த விரும்புவதாக பாகிஸ்தான் பிரதமர் தெரிவித்திருப்பதை இந்திய அரசு ஏற்றுக்கொண்டதே கூட தவறு.
பாகிஸ்தானின் கோரிக்கையை ஏற்று அடுத்த வாரம் நியூயார்க்கில் நடைபெற இருக்கும் ஐ.நா. சபை கூட்டத்தின்போது இந்திய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜும், பாகிஸ்தான் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஷா மக்தும் மஹ்முத் குரேஷியும் சந்திக்க இருந்தனர். அது ரத்து செய்யப்பட்டிருப்பது இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக்குப் பின்னடைவு என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதே நேரத்தில், ஒருபுறம் பேச்சுவார்த்தையும் மறுபுறம் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களும் என்று இரட்டை வேடம் போடும் இஸ்லாமாபாத்துடன் இந்தியா பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதில் எந்தவித அர்த்தமும் இல்லை. 
பேச்சுவார்த்தையை இந்தியா முறித்துவிட்டது என்று பாகிஸ்தான் பழி சுமத்துவது போலித்தனம். முதலில் இஸ்லாமாபாத் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையா இல்லை பயங்கரவாதத் தாக்குதலா என்பதில் தெளிவான முடிவை எடுக்க வேண்டும். அதுவரை பேச்சுவார்த்தை நடத்திப் பயனில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/22/முறிந்தது-நல்லது-3005138.html
3004422 தலையங்கம் நுகர்வோருக்கு லாபம்! ஆசிரியர் Friday, September 21, 2018 01:52 AM +0530 கடந்த 2017 மார்ச் மாதம் வோடஃபோன் குழுமத்தின் இந்தியப் பிரிவும், ஐடியா செல்லுலார் நிறுவனமும் இணைவது என்று எடுத்த முடிவு, கடந்த வாரம் தொலைத்தொடர்புத் துறையின் ஒப்புதலைப் பெற்றது.
இடைப்பட்ட 16 மாதங்களில் இந்தியத் தொலைத்தொடர்புத் துறையில் மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை 117 கோடியிலிருந்தது, இந்த ஆண்டு மே மாத நிலவரப்படி 113 கோடியாகக் குறைந்திருக்கிறது. அதேபோல, இரண்டு இலக்க எண்ணிக்கையில் காணப்பட்ட தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை இந்த இணைப்புக்குப் பிறகு நான்காகக் குறைந்திருக்கிறது. அதில், பி.எஸ்.என்.எல். அரசுத்துறை நிறுவனம். ஏனைய மூன்றும் தனியார் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். 
வோடஃபோன் இந்தியாவும், ஐடியா செல்லுலாரும் இணைந்து வோடஃபோன் - ஐடியாவாக மாறியதைத் தொடர்ந்து, இது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய தொலைத்தொடர்பு நிறுவனமாக மாறியிருக்கிறது. உலகின் 2-ஆவது மிகப்பெரிய தொலைத்தொடர்புச் சந்தையான இந்தியாவின் மொத்த வாடிக்கையாளர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் இந்தப் புதிய நிறுவனத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். 
வோடஃபோன் - ஐடியாவில் மொத்த வாடிக்கையாளர் இணைப்புகள் 43 கோடிக்கும் அதிகமாக இருக்கும் என்று கருதப்படுகிறது. பார்தி ஏர்டெல்' நிறுவனம் 35 கோடி இணைப்புகளுடனும், ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனம் 25.1 கோடி இணைப்புகளுடனும் இரண்டாவது இடத்திலும், மூன்றாவது இடத்திலும் உள்ளன. 
அரசு நிறுவனமான பி.எஸ்.என்.எல். தொடர்ந்து செயல்பட்டாலும் அதன் வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைந்து வருவது மட்டுமல்லாமல், மூன்று தனியார் நிறுவனங்களுக்கிடையே நடக்கும் கார்ப்பரேட் யுத்தத்திலிருந்து அது விலகியே இருக்கிறது. இனிவரும் காலங்களில் மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று நிறுவனங்கள் மட்டுமே வலிமையான தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களாகச் செயல்படும் என்று கூறலாம்.
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனத்தை முகேஷ் அம்பானி தொடங்கியது முதல், இந்திய தொலைத்தொடர்புத் துறையில் மிகப்பெரிய புயல் வீசத் தொடங்கியது. 2016 வரையில் இலவசச் சேவை வழங்கி, அதைத் தொடர்ந்து மிகக்குறைந்த கட்டணத்தில் இணையதளம் உள்ளிட்ட சேவைகளை ஜியோ வழங்கத் தொடங்கியபோது, அனைத்துத் தொலைத்தொடர்பு சேவை வழங்கும் நிறுவனங்களும் செய்வதறியாது திகைத்தன. ரிலையன்ஸ் ஜியோ இப்போது 4 ஜி தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய ஜியோ செல்லிடப் பேசிகளைக் குறைந்த விலைக்கு விற்பனை செய்துவரும் நிலையில், எல்லா நிறுவனங்களும் தங்களது உத்திகளை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.
ரிலையன்ஸ் ஜியோ தன்னுடைய 4 ஜி தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய சேவையின் மூலம் ஒன்றரை ஆண்டு காலத்தில் 21.5 கோடி வாடிக்கையாளர்களை ஈர்த்திருக்கிறது. இதை எதிர்கொள்ள, ஏனைய நிறுவனங்கள் தங்களது சேவைக் கட்டணத்தைக் கடுமையாகக் குறைத்திருக்கின்றன. இணைப்புக்குப் பிறகு வோடஃபோன்-ஐடியா நிறுவனம் சில்லறை விற்பனையாளர்களுக்கு, வாடிக்கையாளர் தொடர்பான சேவைகளுக்குத் தரும் ஊக்கத்தொகையை இரட்டிப்பாக்கி இருக்கிறது.
வாடிக்கையாளர்களைக் கவர்வதற்கான போராட்டம் மேலும் அதிகரிக்கும்போது, ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனம் அடுத்தாற்போல என்ன செய்யப்போகிறது என்கிற கேள்வி எழுகிறது. 
இந்தியாவின் தொலைத்தொடர்புத் துறையை மொத்தமாகத் தனது கைப்பிடிக்குள் கொண்டுவரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் இருந்ததால்தான் வோடஃபோன் இந்தியாவும் ஐடியா செல்லுலாரும் தனித்தனியாக செயல்படாமல் இணையும் முடிவுக்கே வந்தன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 
சந்தைப் பொருளாதாரம் என்பது போட்டியின் அடிப்படையிலானது. அதிகரித்துவரும் தொலைத்தொடர்பு சேவைக்கான சந்தையில் மூன்று பெரிய நிறுவனங்கள் போட்டியில் இறங்கியிருக்கும் நிலையில், கட்டணக் குறைப்பு யுத்தம் தொடங்கக்கூடும். அது வாடிக்கையாளர்களுக்கு சாதகமாக அமையும். அதுமட்டுமல்லாமல், இணையதள வேகமும், தரமான சேவையும், குறைந்த கட்டணத்தில் எந்த நிறுவனத்தால் வழங்கப்படுகிறதோ அந்த நிறுவனத்தின் சேவைக்கு மாறிக்கொள்ளும் வசதியை தொலைத்தொடர்பு இடமாற்றம் (போர்ட்டபிலிடி) வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறது. இனிமேல் தொலைத்தொடர்பு சேவை நிறுவனங்கள் அழைப்பு முறிவை (கால் டிராப்) அசட்டையாக ஒதுக்கிவிட முடியாது. 
வோடஃபோன் இந்தியாவும் ஐடியா செல்லுலாரும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த இணைப்பின் விளைவாகப் பலருக்கு வேலை இழப்பு ஏற்படும். இரண்டு நிறுவனங்களுமே தங்களுடைய ஊழியர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க முடிவெடுத்திருக்கின்றன. இணைப்பின் பயனாக இந்த நிறுவனத்திடம் 3 ஜி, 4 ஜி தொழில்நுட்பக் கருவிகள் தேவைக்கும் அதிகமாக இருப்பதும், அழைப்புக் கோபுரங்களின் (டவர்) எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதும், வாடிக்கையாளர்களுக்கான சேவை மேம்பாட்டை உறுதிப்படுத்துவதுடன் புதிய பகுதிகளைத் தங்களது தொடர்புக்குள் கொண்டு வரவும் உதவும்.
3.5 லட்சம் அகண்ட அலைவரிசை (பிராட்பாண்ட்) இணைப்புகளையும், 17 லட்சம் சில்லறை விற்பனையாளர்களையும், 40 கோடிக்கும் அதிகமான வாடிக்கையாளர்களையும் கொண்டிருக்கும் வோடஃபோன் - ஐடியா நிறுவனத்தின் முன்னிருக்கும் மிகப்பெரிய சவால், அது எப்படி ரிலையன்ஸ் ஜியோவின் அதிகரித்துவரும் ஆதிக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தப் போகிறது என்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/21/நுகர்வோருக்கு-லாபம்-3004422.html
3003733 தலையங்கம் அழிவிலும் ஓர் ஆதாயம்! ஆசிரியர் Thursday, September 20, 2018 01:54 AM +0530
சபரிமலையில் மண்டல, மகர விளக்குப் புனித யாத்திரைக்கான காலம் தொடங்கியிருக்கிறது. இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் சரண கோஷங்களுடன் சபரிமலை சந்நிதானத்தில் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் குழும இருக்கிறார்கள். நவம்பர் முதல் ஜனவரி வரையிலுள்ள மூன்று மாத காலத்தில் சபரிமலைக்கு வரவிருக்கும் அந்த லட்சக்கணக்கான ஐயப்பன்மார்களை எதிர்கொள்ளும்படியான முன்னேற்பாடுகள் அங்கே இருக்கின்றனவா என்கிற ஐயப்பாடு பரவலாகவே காணப்படுகிறது.
கடந்த மாதம் கேரளத்தைத் தாக்கிய பிரளயம் போன்ற அடைமழையும், பெருவெள்ளமும் சபரிமலையைச் சுற்றியுள்ள அத்தனை பகுதிகளிலும் மிகப்பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. சபரிமலைக்குச் செல்வதற்கு நுழைவாயிலாக இருக்கும் பம்பையில் மழைவெள்ளம் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பேரழிவுகளைச் சொல்லி மாளாது. 
ஆயிரக்கணக்கில் கட்டப்பட்டிருந்த கழிப்பறைகள் இருந்த இடம் தெரியாமல் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. பம்பையையொட்டி அமைந்த 4,000 பேருக்கு மேல் ஓய்வெடுக்க வசதியாக இருந்த ராமமூர்த்தி மண்டபம் இப்போது இல்லை. மூன்று மாடிக் கட்டடமான அன்னதான மண்டபம் மண்ணோடு மண்ணாகிவிட்டது. மின் கம்பிகளும், மின்மாற்றிகளும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு விட்டன. பம்பையில் இருந்த இரண்டு மாடிக் கட்டடமான அரசு மருத்துவமனை இடிபாடுகளுடன் காணப்படுகிறது. பம்பையிலும் சரி, திரிவேணியிலும் சரி, சுமார் 25 மீட்டர் உயரத்தில் மண் சரிந்து விழுந்து குவிந்து கிடக்கிறது. 
வடசேரிக் கரையிலிருந்து பம்பை வரையிலுள்ள சாலையில் மூன்று இடங்களில் சாலை அடித்துச் செல்லப்பட்டு, இருந்த இடம் தெரியாமல் மண் சரிவு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சாலையில் பல இடங்கள் மலைச்சரிவினால் மண்ணால் மூடப்பட்டிருக்கின்றன. மரங்கள் மட்டும்தான் இதுவரை முழுமையாக அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. பாதுகாப்பு சோதனைக்குப் பிறகுதான் சாலைகளையும், கட்டடங்களையும் பயன்படுத்த முடியும் என்கிற நிலைதான் காணப்படுகிறது. 
இதுவரை பம்பை வரை அனுமதிக்கப்பட்ட போக்குவரத்தை இனிமேல் நிலக்கல்' என்கிற இடத்துடன் நிறுத்தி, அதை சபரிமலை புனித யாத்திரையின் தொடக்கமாக்க எடுத்திருக்கும் முடிவு வரவேற்புக்குரியது. பக்தர்களுக்குப் போதிய வசதிகளைச் செய்து கொடுக்க நிலக்கல்லில் தாராளமான இடவசதி உண்டு என்பது மட்டுமல்ல, ஆயிரக்கணக்கில் வரும் வாகனங்களை நிறுத்தவும் இடமுண்டு. நிலக்கல்லிலிருந்து பம்பைக்குக் கேரள அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகம் தொடர்ந்து பேருந்துகளை இயக்குவது என்கிற ஆலோசனையும் வரவேற்புக்குரியது. 
தனியார் வாகனங்கள் நிலக்கல்லுடன் நிறுத்தப்படுவதும், நிலக்கல் பகுதியை முற்றிலுமாக திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டு கையகப்படுத்தி, அங்கே ஐயப்பன்மார்களுக்கு எல்லா வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதும் சாத்தியம். பெருவெள்ளத்தால் ஏற்பட்ட அழிவைப் பயன்படுத்தி இந்த மாற்றங்களைக் கேரள அரசும், திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டும் உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். 
நிலக்கல்லில் தொடங்கி சபரிமலை சந்நிதானம் வரையில் கழிப்பறைகளை ஏற்படுத்துவது, குளியலறைகளை ஏற்படுத்துவது, ஆங்காங்கே குடிதண்ணீர் குழாய்களை நிறுவுவது என்பது மிகப்பெரிய பணி. கடந்த 70 ஆண்டுகளில் படிப்படியாக செய்யப்பட்ட அனைத்து முன்னேற்பாடுகளும் கட்டமைப்பு வசதிகளும் மழை வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்ட நிலையில், அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் அவற்றையெல்லாம் மீண்டும் உருவாக்குவது என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அசாதாரண சவால். போதாக்குறைக்கு மின் கம்பங்களை நிறுவி, மின்சார வசதியையும் ஏற்படுத்தியாக வேண்டும். இவற்றையெல்லாம் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.
பம்பையில் பாலம் கட்டும் பணி தொடங்கியிருக்கிறது. எவ்வளவு வெள்ளம் வந்தாலும் பாதிப்பு ஏற்படாமல் பம்பையைக் கடக்கும் வசதியிலான பாலம் ஒன்றைக் கட்டுவதுதான் திருவிதாங்கூர் தேவசம்போர்டின் இலக்கு. இதற்கான நிதி ஆதாரத்தைக் கேரள அரசு வழங்கியிருக்கிறது. 
பம்பையில் மட்டுமே ரூ.2,000 கோடிக்கும் அதிகமான இழப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாகத் திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டு கூறுகிறது. பம்பையிலும் நிலக்கல்லிலும் அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க மாநில அரசு பணம் ஒதுக்கித் தருவதாக இதுவரை உறுதியளிக்கவில்லை. உடனடியாக இதுகுறித்த நல்ல முடிவை கேரள அரசு எடுத்தாக வேண்டும். 
கேரள அரசு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் மாநிலத்திலிருந்து லட்சக்கணக்கில் பக்தர்கள் செல்வதால், சபரிமலையின் மேம்பாட்டுக்காக தமிழகம், கர்நாடகம், ஆந்திரப் பிரதேசம், தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களும் சபரிமலையின் மறு சீரமைப்புக்கு உதவ வேண்டும். இதற்காக, தனியாக ஒரு நிதியை ஏற்படுத்தி, பக்தர்களிடமிருந்து திருவிதாங்கூர் தேவசம்போர்டு நன்கொடை வசூலித்தாலும் தவறில்லை. 
சபரிமலைக்கென்று தனியாக ஒரு தேவசம் போர்டை ஏற்படுத்தி, அதில் தமிழகம், கர்நாடகம், ஆந்திரம், தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களும் பங்குபெறும் நிலைமை ஏற்பட்டால், சபரிமலையின் கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்துவதும், சபரிமலையிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயை சபரிமலைக்கு மட்டுமே செலவிடுவதும் உறுதிப்படுத்தப்படும். அந்தந்த மாநிலங்களிலிருந்து வரும் ஐயப்பன்மார்களின் நலமும் வசதிகளும் பேணப்படும்.
ஜாதி, மத, இனப் பாகுபாடு இல்லாமல் பக்தர்கள் வருகின்ற தேசியப் புனிதத் தலம் சபரிமலை'. இது முற்றிலுமாக அழிந்திருக்கும் நிலையில், தெளிவாகத் திட்டமிட்டு சபரிமலையின் கட்டமைப்பு வசதிகளை மறுசீரமைப்பு செய்ய வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அழிவிலும் கூட ஓர் ஆதாயம் இருக்கிறது என்பதைக் கேரள அரசு உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/20/அழிவிலும்-ஓர்-ஆதாயம்-3003733.html
3002981 தலையங்கம் பரிசீலிக்கலாம்! ஆசிரியர் Wednesday, September 19, 2018 01:42 AM +0530 நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளை நேரடியாக ஒளிபரப்புவது போல நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளையும் ஏன் ஒளிபரப்பக்கூடாது என்கிற கேள்வி இப்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புக்குக் காத்திருக்கிறது. தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையில் அமைந்த, நீதிபதிகள் ஏ.எம் கான்வில்கர், டி.ஒய்.சந்திரசூட் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இந்தப் பிரச்னை குறித்த பொதுநல வழக்கின் தீர்ப்பை ஒத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த மாத இறுதிக்குள் இதற்கான தீர்ப்பு அறிவிக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்படும்போது, வெளிப்படைத்தன்மை உறுதிப்படுத்தப்படும் என்பது மட்டுமல்லாமல், வழக்குரைஞர்களும், நீதிபதிகளும் கூடுதல் பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படுவார்கள் என்பது பொதுவான எதிர்பார்ப்பு. 
ஏற்கெனவே, அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், இத்தாலி, ஜெர்மனி, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் நேரடியாக ஒளி பரப்பப்படுகின்றன. அதைப் பின்பற்றி இந்தியாவிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நீண்ட காலமாகவே இருந்து வருகிறது. 
ஒருசில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளைக் காணொளி (விடியோ) எடுத்து இணைய தளத்தில் பதிவேற்றம் செய்யலாம் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருக்கின்றனர். ஆனால், உச்சநீதிமன்றம் அந்தக் கோரிக்கையை நிராகரித்திருக்கிறது. நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளைப் படம் எடுப்பது வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதற்குத்தானே தவிர, பதிவு செய்வதற்கு அல்ல என்று நீதிபதிகள் கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். 
மத்திய அரசு, உச்சநீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்வது குறித்தத் தனது கருத்தை, தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே.வேணுகோபால் மூலம் நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்திருக்கிறது. அதன்படி, பரிசோதனை முறையில் முதலில் அரசியல் சாசனப் பிரச்னைகள் தொடர்பான சில வழக்குகளை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்து பார்க்கலாம் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறது. அதுபோன்ற வழக்குகள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் அமர்வில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் அரசியல் சாசன வழக்குகளாக இருக்கலாம் என்று கே.கே. வேணுகோபால் தெரிவித்திருக்கிறார்.
இதுபோன்ற வழக்குகளை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்வதில் சில பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. அதில் தலையாய பிரச்னை வழக்குரைஞர்கள் சிலரின் வரம்பு மீறல்களையும், நீதிபதிகளால் நிராகரிக்கப்படும் அல்லது தடைசெய்யப்படும் கருத்துகளையும் தணிக்கை செய்ய முடியாமல் இருப்பது. இந்தப் பிரச்னைக்கு முடிவு கட்டாமல் நேரடி ஒளிபரப்பு என்பது சாத்தியமில்லை. 
நாடாளுமன்றத்தில், மக்களவைக்கும் மாநிலங்களவைக்கும் தனித்தனியாக தொலைக்காட்சி சேனல்கள் இருக்கின்றன. இரண்டு அவைகளின் தலைவர்களும் அவைக் குறிப்பில் இருந்து நீக்கிய பகுதிகளை அந்தத் தொலைக்காட்சி சேனல்களால் தணிக்கை செய்ய முடிகிறது. அதேபோல, உச்சநீதிமன்றத்திற்கும் உயர்நீதிமன்றங்களுக்கும் தனித்தனியாக தொலைக்காட்சி சேனல்களை உருவாக்கி நடத்துவது என்பது எளிதான பணி அல்ல. 
இதற்கு ஒரு மாற்று யோசனை முன்வைக்கப்படுகிறது. நேரடி ஒளிபரப்பு 70 நொடிகள் தாமதப்படுத்தப்பட்டால், அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி நீதிபதிகள் தணிக்கை செய்ய முடியும். உணர்வுபூர்வமான பிரச்னைகள், தனிமனித தன்மறைப்பு நிலை (பிரைவஸி), தேசியப் பாதுகாப்பு ஆகியவையோ அல்லது ஒரு வழக்குரைஞர் தவறாக நடந்து கொண்டாலோ, அந்தப் பகுதிகளின் பின்னணி ஒலியை முடக்கிவிடும் வசதி நீதிபதிகளுக்கு இருந்தால் 70 நொடி இடைவெளி தணிக்கைக்குப் போதுமானது. 
உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்றங்கள் இப்போது எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னைகளில் ஒன்று இட நெருக்கடி. நேரடி ஒளிபரப்பு சாத்தியப்பட்டால், வழக்குரைஞர்களும் வழக்குத் தொடுத்தவர்களும், வழக்குரைஞர்களின் அறையிலிருந்தோ, தனியாக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் அறைகளிலிருந்தோ நீதிமன்ற விவாதங்களைப் பார்க்க முடியும். இதற்காக அவர்களுக்குத் தனியாக ஓர் இடத்தை ஒதுக்குவது பிரச்னையாக இருக்காது. 
அதேபோல, எல்லா வசதிகளுடன் ஊடகத்தினருக்கும் தனியாக அறை ஒதுக்கப்பட்டுவிட்டால், நீதிமன்ற விவாத அறைகளில் இப்போது காணப்படும் நெரிசலைக் குறைக்க முடியும். அதேபோல, விவாதங்களை எழுத்து மூலம் பதிவு செய்வதற்கும், ஒளிப்பதிவு செய்யப்பட்ட ஆவணங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும், அவற்றை எப்போது வேண்டுமானாலும் மீள்பார்வைக்கு உட்படுத்தவும் தனியாக ஓர் அமைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
நேரடியாக ஒளிபரப்புவதில் எந்தவிதப் பிரச்னையும் இருக்காது என்று கருதுவதாகவும், பரீட்சார்த்த முறையில் இதை செயல்படுத்துவதில் தங்களுக்கு எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இல்லை என்றும் நீதிபதிகள் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். காலப்போக்கில் இதில் காணப்படும் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள முடியும் என்றும் அவர்கள் நம்பிக்கை தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டுகின்ற, தேசியப் பாதுகாப்புக்கு எதிரான வழக்குகளும், விவாதங்களும் நேரடி ஒளிபரப்புக்கு உட்படுத்தப்படுவதைத் தவிர்ப்பதில் நீதிபதிகள் ஒத்த கருத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். திருமணப் பிரச்னைகள், சிறார் குற்றப் பிரச்னைகள் ஆகியவற்றை நேரடியாக ஒளிபரப்பக்கூடாது என்று மத்திய அரசு கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறது. 
எல்லா வழக்குகளையும் நேரடியாக ஒளிபரப்புவது தேவையற்றது. வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதற்கு நேரடி ஒளிபரப்பு என்பது மட்டுமே தீர்வாக இருக்காது. இதற்காக நாடாளுமன்றத்தைப் போல நீதித்துறையும் தொலைக்காட்சி சேனல்களை நடத்த முற்படுவது அநாவசியம். வேண்டுமானால், மிக முக்கியமான அரசியல் சாசன வழக்குகளை அரசு தொலைக்காட்சி மூலம் ஒளிபரப்பப்படுவது, மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும், பொதுவெளியில் விவாதத்தை மேம்படுத்தவும் பயன்படும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/19/பரிசீலிக்கலாம்-3002981.html
3002245 தலையங்கம் கண்டனத்துக்குரிய யோசனை! ஆசிரியர் Tuesday, September 18, 2018 01:49 AM +0530
சுதந்திர இந்திய வரலாற்றில், வேறு எவருக்கும் இல்லாத தனி இடமும் தனிச் சிறப்பும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவுக்கு உண்டு. இந்தியா சுதந்திரமடைந்த முதல் 17 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பிரதமராகப் பதவி வகித்தவர். மூன்று பொதுத் தேர்தல்களில் அவரது தலைமையில் காங்கிரஸ் கட்சி மக்களின் பேராதரவுடன் வெற்றி பெற்றது. 
இன்றைய காங்கிரஸ் கட்சியின் மீதும், அதன் தலைமைப் பொறுப்பிலிருக்கும் பண்டித நேருவின் குடும்ப வாரிசுகள் மீதும் இருக்கும் வெறுப்பையும் காழ்ப்புணர்ச்சியையும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு மீது காட்ட முற்படுவது நியாயமல்ல. புது தில்லியில் இருக்கும் நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகத்தை அனைத்துப் பிரதமர்களின் காட்சியகமாக மாற்ற நினைப்பது சர்ச்சையைக் கிளப்பி இருக்கிறது.
நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகம் புது தில்லியில் உள்ள தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் அமைந்திருக்கிறது. அன்றைய பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு, 1964 மே 27-ஆம் தேதி மறையும் வரை 16 ஆண்டுகள் தீன்மூர்த்தி பவனத்தில்தான் வசித்தார். 
இப்போது தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் மத்திய கலாசார அமைச்சகத்தின் கீழ் செயல்படும் நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகம், டாக்டர் கரண் சிங் தலைமையிலான நிர்வாகக் குழுவின் மேற்பார்வையில் செயல்படுகிறது. 1964-இல் அன்றைய குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர் எஸ்.ராதாகிருஷ்ணன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட ஜவாஹர்லால் நேரு நினைவு நிதியின் அலுவலகமும் இங்குதான் அமைந்திருக்கிறது. 
30 ஏக்கர் நிலப் பரப்பில் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையை எதிர்நோக்கி இருக்கும் தீன்மூர்த்தி பவனம், தில்லியின் முக்கிய அடையாளங்களில் ஒன்று என்பது மட்டுமல்ல, தில்லிக்கு விஜயம் செய்யும் பல வெளிநாட்டுப் பிரமுகர்களும், இந்திய, வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளும் விஜயம் செய்யும் இடங்களில் ஒன்றாகவும் இருந்து வருகிறது. பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் பல்வேறு வெளிநாட்டுப் பயணங்களின்போது அவருக்கு வழங்கப்பட்ட நினைவுப் பரிசுகள், அவரது தனிச் சேகரிப்பில் இருந்த புத்தகங்கள், அவருடைய அன்றாட உபயோகப் பொருள்கள் ஆகியவை பொதுமக்கள் பார்வைக்கு தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. 
தீன்மூர்த்தி பவனத்தை பண்டித நேருவுக்கு மட்டுமே உரித்தான தனி நினைவகமாக இல்லாமல், இந்தியாவின் அனைத்து முன்ளாள், இந்நாள், வருங்காலப் பிரதமர்களின் நினைவைப் போற்றும் அருங்காட்சியகமாக மாற்ற முடிவெடுத்திருக்கிறது மத்திய அரசு. அதன் மூலம் பண்டித நேருவின் தனித்துவத்தை அகற்ற முடியும் என்று அரசு கருதுவதாக விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன. 
பண்டித நேருவைத் தொடர்ந்து இந்தியாவின் பிரதமர்களாக இருந்த ஒவ்வொருவரும் ஏதாவது ஒரு விதத்தில் தேசத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்திருக்கிறார்கள். இந்திய வரலாற்றில் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். அவர்களது நினைவைப் போற்றும் விதத்தில், அருங்காட்சியகங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டுமென்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. ஆனால் சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக இருந்து, நவீன இந்தியாவை உருவாக்கிய பெருமைக்குரிய பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, ஏனைய பிரதமர்கள் அனைவரில் இருந்தும் மாறுபட்டு மிக உயர்ந்த உன்னதமான இடத்தைப் பெற்றிருப்பவர் என்பதை நாம் மறுக்கவோ மறைக்கவோ முடியாது. 
மகாத்மா காந்தியின் நினைவிடமான ராஜ்காட்' தேசிய புனிதத் தலமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தியராகப் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் தில்லிக்குச் சென்றால் ராஜ்காட்டுக்கு சென்று அண்ணல் காந்தியடிகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதைத் தங்களது கடமையாகக் கருதுகிறார்கள். யமுனை நதிக்கரையில், அமைந்த ராஜ்காட்' இப்போதும் தனித்தன்மையுடன் பாதுகாக்கப்படுகிறது. 
மகாத்மா காந்திக்குப் பிறகு மறைந்த பண்டித நேருவுக்கு தனியாக சாந்தி வனம்', லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்கு விஜய் காட்', 
சௌத்ரி சரண் சிங்குக்கு கிசான் காட்', சந்திரசேகருக்கு ஜனநாயக் ஸ்தல்' என்று தனித்தனியாக நினைவிடங்கள் அமைக்கப்பட்டனவே தவிர, காந்தியின் நினைவிடத்தில் மற்றவர்களுக்கும் நினைவிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. அதேபோல தீன்மூர்த்தி பவனமும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் நினைவிடமாக மட்டுமே இருப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்.
தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் மத்திய கலாசார அமைச்சகம் ஏற்படுத்த நினைக்கும் அனைத்துப் பிரதமர்களுக்குமான நினைவகத்தில் பண்டித நேருவின் தலைமையின் கீழ் இந்தியா, சீனாவுடனான போரில் தோல்வியடைந்தது, இந்திரா காந்தி அம்மையாரின் ஆட்சியில் அவசரநிலைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டது உள்ளிட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்ற அவர்களது தவறுகளும் பதிவு செய்யப்படும்' என்கிற கலாசார அமைச்சக அதிகாரி ஒருவரின் கூற்று அரசின் மனப்போக்கை வெளிச்சம் போடுகிறது. எல்லா பிரதமர்களுக்குமான நினைவகமாக மாற்றி பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப்பதும், முந்தைய காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சிக்காலத்தில் நடந்த தவறுகளை பெரிதுப்படுத்திக் காட்டுவதும்தான் அரசின் முடிவுக்குக் காரணமென்றால், அது வன்மையான கண்டனத்துக்கு உரியது. 
முதிர்ந்த ஜனநாயகத்தில், கட்சிகள் ஆட்சிக்கு வருவதும் 
வெளியேறுவதும் சகஜம். தவறான முன்னுதாரணம் ஒன்று ஏற்படுத்தப்படுமேயானால், வருங்கால ஆட்சியாளர்கள் நிர்வாகத்தில் கவனம் செலுத்துவதை விட, பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதில் தங்களது நேரத்தை வீணாக்குவார்கள். தீன்மூர்த்தி பவனத்திலும், நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகத்திலும் மாற்றம் ஏற்படுத்தும் யோசனையை அரசு கைவிட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/18/கண்டனத்துக்குரிய-யோசனை-3002245.html
3001623 தலையங்கம் நீதி என்பது இழப்பீடு மட்டுமல்ல! ஆசிரியர் Monday, September 17, 2018 05:53 PM +0530 இந்தியாவில் ஒருவர் மீது ஆட்சியாளர்களும் காவல்துறையினரும் பொய் வழக்கை ஜோடித்து கைது செய்தால், அவர் தன்னை நிரபராதி என்று நிரூபித்துத் தன் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிய ஏறத்தாழ கால் நூற்றாண்டு பிடிக்கிறது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகள் மீதான ஒற்றர் குற்றச்சாட்டு வழக்கு. இந்த வழக்கு குறித்து "தினமணி'யில் கடந்த 21.7.18 அன்று "இதற்கு என்னதான் முடிவு' என்கிற தலையங்கம் தீட்டப்பட்டிருந்ததை இங்கே நினைவுகூர்கிறோம்.
 1994-ஆம்ஆண்டில் கேரள காவல்துறையினரால் இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளான நம்பி நாராயணனும், சசிகுமாரும் இந்திய வின்வெளி ஆராய்ச்சி தொடர்பான ஆவணங்களை வெளிநாடுகளுக்கு விற்பனை செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, கேரள காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டனர். ஆனால், அடுத்த நான்கு ஆண்டுகளில் அந்த வழக்கை விசாரித்த மத்திய புலனாய்வுத் துறையும், உச்சநீதிமன்றமும் அத்தனை குற்றங்களும் ஆதாரமற்றவை என்று நிராகரித்தன. ஆனால், அரசுக்கோ காவல்துறைக்கோ தவறான குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் தலைசிறந்த இந்திய விஞ்ஞானிகள் மீது வீண் பழி சுமத்தி, அவர்களை உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் துன்புறுத்தியவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு எந்தவித உத்தரவும் உச்சநீதிமன்றம் பிறப்பிக்கவில்லை.
 இப்போது 24 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முன்னாள் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனின் தளராத மன உறுதியும், தொடர் முயற்சியும் உச்சநீதிமன்றத்தைத் தெளிவான தீர்ப்பை வழங்க வைத்திருக்கின்றன. கேரள அரசு, அடுத்த எட்டு வாரங்களுக்குள் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனுக்கு ரூ.50 லட்சம் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்றும், அவர் மீது பொய் வழக்கு தொடுத்த கேரள காவல்துறையினர் மீது விசாரணை நடத்த ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி டி.கே. ஜெயின் தலைமையில் 3 நபர்கள் கொண்ட விசாரணைக்குழு அமைக்க வேண்டும் என்றும் உத்தரவிடப்பட்டிருக்கிறது.
 கடந்த 24 ஆண்டு கால போராட்டத்தில் பல சந்தர்ப்பங்களில் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியையும், அவமானத்தையும் நினைத்து மனம் வெதும்பி விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணன் தற்கொலை செய்து கொள்வது என்பது வரை மன ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அப்போதெல்லாம் அவரது குழந்தைகள் அவருக்கு அளித்த மன வலிமைதான் இன்று கேரள காவல்துறையின் தவறுக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் அவரால் நீதி பெற முடிந்திருக்கிறது.
 "நான் நிரபராதி என்பதை என்னால் மட்டும்தான் போராடி நிரூபிக்க முடியும். அப்படி நிரூபிக்காமல் நான் இறந்துவிட்டால், எந்தத் தவறும் செய்யாத என்னுடைய குழந்தைகள் தாங்கள் ஓர் ஒற்றனின் குழந்தைகள் என்கிற அவப்பெயருடன் வாழ்ந்து மடிய வேண்டும் என்பதுதான் என்னை தொடர்ந்து உச்சநீதிமன்றத்தில் போராடி இப்போது நிரபராதி என்று நிரூபிக்க வைத்திருக்கிறது' என்கிற விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனின் கூற்று கண்ணீரை வரவழைக்கிறது.
 இந்த வழக்கின் பின்னணியில் பல கேள்விகள் இன்னும் விடை காணப்படாமல் தொடர்கின்றன. இதன் பின்னணியில் காவல்துறையினரின் சுயநலம் அடங்கியிருக்கிறது; அரசியல்வாதிகளின் தலையீடு இருந்திருக்கிறது; அந்நிய சக்திகளின் சதி காணப்படுகிறது. விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனுக்கு நியாயம் கிடைத்திருக்கிறது என்றாலும்கூட, மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று மிக முக்கியமான பின்னணிக்கான காரணிகள் அம்பலப்படுத்தப்படவில்லை.
 1994 அக்டோபர் 20-ஆம் தேதி திருவனந்தபுரத்திலுள்ள விடுதி ஒன்றிலிருந்து மாலத்தீவைச் சேர்ந்த பெண்மணி ஒருவரை தவறுதலாகக் கைது செய்ததை மறைப்பதற்கு, காவல்துறை ஆய்வாளர் விஜயன் செய்த சதிதான் இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளை ஒற்றர்களாக சித்தரித்த வழக்கு. இந்த வழக்கை சாதகமாகப் பயன்படுத்தி அன்றை இளைஞர் காங்கிரஸ் தலைவர் செரியன் பிலிப்பும், ஏ.கே. அந்தோணி கோஷ்டியைச் சேர்ந்த உம்மன் சாண்டியும் அன்றைய கேரள முதல்வர் கே. கருணாகரனை பதவி விலகச் செய்தனர்.
 எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக கிரயோஜனிக் இயந்திரத்தின் மூலம் விண்வெளிக் கலங்களை இயக்கும் ஆராய்ச்சியில் நம்பி நாராயணயனின் தலைமையிலான இந்திய விஞ்ஞானிகள் வெற்றி பெறுவதை அந்நிய சக்திகள் தடுத்து நிறுத்தின.
 உச்சநீதிமன்றத்தால் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் நீதிபதி ஜெயின் தலைமையிலான குழு மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று சதிகளையும் வெளிக்கொணர்ந்தாக வேண்டும். இந்த வழக்கின் பின்னணியிலுள்ள காவல்துறை அதிகாரிகள் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றப்பட்டு தண்டிக்கப்பட வேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் சதித் திட்டம் அம்பலப்படுத்தப்பட வேண்டும். அந்நிய நாட்டுத் தலையீடு குறித்த உண்மைகள் கண்டறியப்பட வேண்டும்.
 விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனுக்கு ரூ.50 லட்சம் இழப்பீடு கொடுத்ததுடன் பிரச்னைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது என்பது தவறான முன்னுதாரணமாகிவிடும். அநீதி இழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு அளிப்பது மட்டும் போதாது, அந்த அநீதிக்குக் காரணமானவர்கள் தண்டிக்கப்படாவிட்டால், இதுபோன்ற ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்குகளுக்கெல்லாம் இழப்பீடு தீர்வாகிவிடும். நீதி என்பது இழப்பீடு மட்டுமல்ல, தவறிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதும்கூட.
 விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணன் கைது செய்யப்பட்டது சட்ட விரோதமானது என்றும், அது காவல்துறையினரால் ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்கு என்றும் உச்சநீதிமன்றமே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட நிலையில், நீதிபதி டி.கே. ஜெயின் தலைமையில் அமைக்கப்பட இருக்கும் குழு தனது விசாரணையை நடத்தி முடிப்பதற்கான காலவரம்பை நிர்ணயித்து, இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகள் மீதான ஒற்றர் வழக்கில் எல்லா உண்மைகளும் வெளிக்கொணரப்பட்டு, தவறிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டால்தான் விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனின் கால் நூற்றாண்டு காலப் போராட்டத்திற்கு அர்த்தம் இருக்கும்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/17/நீதி-என்பது-இழப்பீடு-மட்டுமல்ல-3001623.html
3000339 தலையங்கம் ரஞ்சன் கோகோய் எதிர்கொள்ளும் சவால்! ஆசிரியர் Saturday, September 15, 2018 01:53 AM +0530
தனக்கு எதிரான விமர்சனங்களை வளரவிட்டு, எதிர்க்கட்சிகளின் எதிர்பார்ப்புகளை கடைசி நேரத்தில் பொய்யாக்கி, அவர்கள் முகத்தில் கரியைப் பூசுவது பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ராஜதந்திர உத்திகளில் ஒன்று. உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி நியமனத்தில், எதிர்க்கட்சிகளின் எதிர்பார்ப்பைப் பொய்யாக்கி இருக்கிறது மத்திய அரசின் முடிவு. மரபுப்படி உச்சநீதிமன்றத்தின் 46-ஆவது தலைமை நீதிபதியாக ரஞ்சன் கோகோய் அக்டோபர் 3-ஆம் தேதி பதவி ஏற்க இருக்கிறார். 
அரசியல் சாசனம் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி நியமனம் குறித்து எதுவும் கூறவில்லை. பணி மூப்பு அடிப்படையில் தலைமை நீதிபதிகள் நியமிக்கப்படும் மரபு பின்பற்றப்படுகிறது. அக்டோபர் 2-ஆம் தேதியுடன் இப்போதைய தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா பணி ஓய்வு பெறுகிறார். அவரது பரிந்துரையின் அடிப்படையில் அவருக்கு அடுத்தபடியாக இருக்கும் மூத்த நீதிபதியை அவர் பரிந்துரைக்க, அது மத்திய சட்ட அமைச்சகத்தால் குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்கு அனுப்பப்பட்டது. அதன் அடிப்படையில், தலைமை நீதிபதியாக ரஞ்சன் கோகோய் நியமிக்கப்படுவதற்கு குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் வழங்கியிருக்கிறார்.
சில மாதங்களுக்கு முன்பு நீதிபதிகள் செலமேஸ்வர், மதன் பி.லோந், குரியன் ஜோசப் ஆகியோருடன் இணைந்து தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா மீது பல்வேறு விமர்சனங்களை முன்வைத்தவர் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய். தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா நீதிபதிகளுக்கு வழக்குகளை ஒதுக்குவதில் பாரபட்சம் காட்டுகிறார் என்பதும், தலைமை நீதிபதிக்கு நெருக்கமான பணி மூப்புக் குறைந்த நீதிபதிகளின் அமர்வுக்கு முக்கியமான, சர்சைக்குரிய வழக்குகள் வழங்கப்படுகின்றன என்பதும் அவர்களது குற்றச்சாட்டுகள். எந்த அமர்வுக்கு எந்த வழக்கை ஒதுக்குவது என்பது உச்சநீதிமன்றத்திலும், உயர்நீதிமன்றங்களிலும் தலைமை நீதிபதியின் தனி உரிமை என்கிற மரபின் செயல்பாட்டுக்கு எதிராக மேலே குறிப்பிட்ட நான்கு நீதிபதிகளும் கேள்வி எழுப்பினர். 
நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகளுக்கு இடையே இதுபோன்ற கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படுவது புதிதல்ல. இந்திய நீதித்துறை வரலாற்றில் முதன் முதலாக நீதிபதிகள் செலமேஸ்வர் தலைமையில் நான்கு நீதிபதிகள் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்து, தலைமை நீதிபதி மீதான தங்களது விமர்சனங்களைப் பொதுவெளியில் தெரிவித்தது மிகப்பெரிய பரபரப்பையும் விவாதத்தையும் ஏற்படுத்தியது. அதனால், நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோயை தனக்குப் பிறகு தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்க உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தயங்கக்கூடும் என்று நீதிபதி செலமேஸ்வரே சந்தேகத்தை எழுப்பியிருந்தார்.
சுதந்திர இந்தியாவில் பணி மூப்பு அடிப்படையில் நீதிபதிகள் நியமிக்கப்படும் மரபு இரண்டு முறை மீறப்பட்டிருக்கிறது. அந்த இரண்டு மரபு மீறலுக்கும் காரணம், அன்றைய பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி. நீதிபதி கே.எஸ் ஹெக்டேயை நிராகரித்து, நீதிபதி ஏ.என். ரேயையும், நீதிபதி ஹெச்.ஆர். கன்னாவை புறக்கணித்து, நீதிபதி எம்.எச். பேக்கையும் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி
களாக அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு நியமித்தபோது, ஹெக்டேயும், ஹெச்.ஆர். கன்னாவும் பதவி விலகி தங்களது எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர். அது போன்ற சூழல் இப்போது ஏற்படக்கூடும் என்றும், இந்திரா காந்தியின் வழியில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் பணி மூப்புக்கு முன்னுரிமை அளிக்காமல் தனக்கு சாதகமான ஒருவரை உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாக இப்போதைய தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் துணையுடன் நியமிக்கக்கூடும் என்றும் காங்கிரஸ் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகள் எதிர்பார்த்தன.
காங்கிரஸ்காரரான, அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் முன்னாள் முதல்வர் கேசவ் சந்திர கோகோயின் மகன்தான் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய். பல வழக்குகளில் நரேந்திர மோடி அரசின் செயல்பாடுகளுக்கு எதிராக நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறார் என்பதும், நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கியவர் என்பதும் மரபு மீறலுக்கான நியாயங்களாக ஆளும் கட்சியால் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கலாம். எந்தவித சர்ச்சைக்கும் இடம் கொடுக்காமல், எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனத்திற்கு ஆளாகாமல், மரபு மீறப்படாமல் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டிருப்பதற்கு நரேந்திர மோடி அரசைப் பாராட்ட வேண்டும். 
1954-ஆம் ஆண்டு பிறந்த ரஞ்சன் கோகோய் 1978-ஆம் ஆண்டில் வழக்குரைஞராகத் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கி குவாஹாட்டி உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாகவும், பஞ்சாப், ஹரியாணா உயர்நீதிமன்றங்களின் தலைமை நீதிபதியாகவும் உயர்ந்து 2012-ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டவர். இப்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக அக்டோபர் 3-ஆம் தேதி அன்று பதவியேற்க இருக்கிறார். இவருக்கு முன்னர் பதவி வகித்த உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிகளைப் போலவே, இவரையும் எதிர்நோக்குகிறது நீதிமன்றங்களில் தீர்ப்புக்காகக் காத்துக்கிடக்கும் கோடிக்கணக்கான வழக்குகள். 
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாக ரஞ்சன் கோகோய் பதவி வகிக்கும் அடுத்த ஓராண்டு காலத்திலாவது, தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகள் விரைந்து விசாரிக்கப்பட்டு, காத்திருக்கும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை ஓரளவுக்காவது குறைக்கப்பட்டால், அதுவே அவரது மிகப்பெரிய வெற்றியாக இருக்கும். 2019 பொதுத்தேர்தல் நடக்கும்போது, உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கப் போகிறார் என்பதுதான் அவரது நியமனத்தின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரிக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/15/ரஞ்சன்-கோகோய்-எதிர்கொள்ளும்-சவால்-3000339.html
2999737 தலையங்கம் எச்சரிக்கிறது லான்செட்! ஆசிரியர் Friday, September 14, 2018 01:38 AM +0530
இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கழகமும், இந்திய பொது சுகாதாரக் கழகமும், மருத்துவ நிபுணர்கள், முக்கியமான மருத்துவ நிறுவனங்கள், மாநில மக்கள் நல்வாழ்வு அமைச்சகங்கள் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து நடத்திய ஆய்வு முடிவு, பல அதிர்ச்சித் தகவல்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. லான்செட்' என்கிற மருத்துவ இதழில் வெளியாகியிருக்கும் இந்த முடிவு, இந்தியா எந்த அளவுக்கு மருத்துவ சிகிச்சையில் பின்தங்கி இருக்கிறது என்பதையும், பல்வேறு நோய்களின் பாதிப்பு எந்த அளவுக்கு தீவிரமடைந்திருக்கிறது என்பதையும் வெளிச்சம் போடுகிறது. 
இதய நோய்களும், பக்கவாதத் தாக்குதல்களும் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் எல்லா மாநிலங்களிலும் 50% அதிகரித்திருக்கின்றன. இதய நோய்களில் முதலிடத்தில் பஞ்சாப்பும், அதைத்தொடர்ந்து தமிழ்நாடும் காணப்படுகின்றன என்றால், சர்க்கரை நோயைப் பொருத்தவரை தமிழகம் முதலிடத்திலும் பஞ்சாப் இரண்டாம் இடத்திலும் காணப்படுகின்றன. பக்கவாதத் தாக்குதல்களைப் பொருத்தவரை மேற்கு வங்கம் முதலிடத்திலும் ஒடிஸா அடுத்த இடத்திலும் காணப்படுகின்றன. புற்றுநோய் தாக்குதலில் கேரளம் முதலிடத்திலும், அதைத்தொடர்ந்து அஸ்ஸாமும் இருப்பதாக அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.
1990-லிருந்து 2016 வரையிலான 26 ஆண்டுகளில் 2.6 கோடியாக இருந்த சர்க்கரை நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை 6.5 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. நுரையீரல் தொடர்பான சுவாச நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை 2.8 கோடியிலிருந்து 5.5 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. 
இந்தியாவில் அதிகமான மரணத்திற்குக் காரணம் புற்று நோய் அல்ல, இதய நோய்கள்தான் என்று தெரியவந்திருக்கிறது. 2016-இல் மட்டும் 2.8 கோடி பேர் இதய நோயால் இறந்திருக்கிறார்கள். அதற்குக் காரணம், அவர்களது உணவு முறையும், அதிக ரத்த அழுத்தமும்தான் என்று குறிப்பிடுகிறது அந்த அறிக்கை. இவை இரண்டுக்குமே காரணம், மாறிவிட்ட வாழ்க்கை முறையும், அதிகக் கொழுப்புச் சத்துள்ள உணவுகளும்தான் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
1990-இல் 5.5 லட்சமாக இருந்த புற்று நோய் மரணம், கடந்த கால் நூற்றாண்டில் 10.6 லட்சமாக அதிகரித்திருக்கிறது. மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தையும் மரணமடைந்தவர்களின் வயதையும் வைத்துப் பார்க்கும்போது இதய நோய், நுரையீரல் தொடர்பான பிரச்னைகள் அளவுக்கு புற்று நோய் அதிகரித்துவிடவில்லை என்பது ஆறுதல். புற்று நோயைப் பொருத்தவரை அதிக அளவிலான பாதிப்பு குடல் பகுதியில் காணப்படுவதாகவும், ஈரல் புற்று நோய் அதிகரித்து வருவதையும் இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. 
புற்று நோயைப் பொருத்தவரை, கர்ப்பப் பை புற்று நோய் மட்டும்தான் கவலையளிக்கும் விதத்தில் அதிகரித்திருக்கிறது. கண்டறியப்பட்டிருக்கும் 28 விதமான புற்று நோய்களில் ஈரல் புற்று நோய்தான் அதிக அளவில் காணப்படுகிறது. கடந்த 25 ஆண்டுகளில் குடல் புற்று நோய் 206% அதிகரித்திருக்கிறது. மார்பகப் புற்று நோய், நுரையீரல் புற்று நோய், உதடு, நாக்கு, வாய் புற்று நோய் உள்ளிட்டவை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் காணப்படுகின்றன. புற்று நோய் மரணங்கள் அதிக அளவில் காணப்படுவதற்கு ஆரம்ப காலத்திலேயே கண்டறியாமை, சிகிச்சை பெறாமை, அதற்கான வசதியின்மை ஆகியவைதான் காரணம் என்று அந்த அறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது.
இந்தியாவில் மிகவும் கவலையளிக்கும் நோயாக காட்சி அளிப்பது சர்க்கரை நோய்தான் என்று தெரிகிறது. குறிப்பாக தமிழ்நாடு, கேரளம், தில்லி ஆகிய பகுதிகள் மிக அதிகமாக சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு இரண்டு காரணிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. முதலாவது, கார்போஹைட்ரேட் சார்ந்த உணவுப் பழக்கம். இரண்டாவது காரணம், உணவுப் பழக்கத்திலும் ஓய்வெடுப்பதிலும் ஒழுங்கின்மையும், போதுமான உடற்பயிற்சி இல்லாமையும். சர்க்கரை நோய் குறித்தான விழிப்புணர்வு பள்ளிக்கூடங்களிலிருந்தே தொடங்கப்பட்டால்தான் வருங்காலத்தில் ஆரோக்கியமான தலைமுறையை நாம் காண முடியும் என்கிறது அந்த அறிக்கை.
15 முதல் 35 வரையிலான வயதினர் மத்தியில் மரணத்திற்கான மிக முக்கியமான காரணம் தற்கொலை என்கிறது லான்செட்' மருத்துவ இதழ். உலகளாவிய அளவில் பெண்கள் மத்தியிலான தற்கொலையில் 34% இந்தியாவில்தான் நிகழ்கின்றன. உலக சராசரியில் பெண்களின் தற்கொலை இந்தியாவில் இரண்டு மடங்கு. 
மகளிர் தற்கொலையில் முதலிடத்தில் தமிழகமும், கடைசி இடத்தில் நாகாலாந்தும் காணப்படுகின்றன. 
2016-இல் மட்டும் இந்தியாவில் 2,30,314 தற்கொலைகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. 1990-இல் இறந்தவர்களில் 25.3% மகளிரும், 18.7% ஆண்களும் தற்கொலையால் இறந்தார்கள் என்றால், 2016-இல் 36.6% பெண்களும், 24.3% ஆண்களும் தற்கொலையால் இறந்தார்கள் என்கிறது அந்த அறிக்கை. கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலத்தில் முதியோர் மத்தியிலான தற்கொலையின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்திருக்கிறது. 
இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தியிருக்கும் தகவல்களும் புள்ளிவிவரங்களும் கடந்த சுதந்திர தினத்தன்று பிரதமரால் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் பிரதான் மந்திரி ஜன் ஆரோக்கியா அபியான்' (பிரதம மந்திரி மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம்) செயல்படுத்தப்படுவதற்கு உதவியாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இதுபோன்ற ஆய்வுகள் தேசிய அளவில் நடத்தப்படுவது போல மாநில அளவிலும், மாவட்ட அளவிலும் ஆண்டுதோறும் நடத்தப்பட்டு அந்த ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் அரசு போதிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டால், நோய்களின் பாதிப்பால் ஏற்படும் மரணம் பெருமளவில் குறைக்கப்படும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/14/எச்சரிக்கிறது-லான்செட்-2999737.html
2999061 தலையங்கம் புயல் உருவாகிறது...! ஆசிரியர் Thursday, September 13, 2018 01:25 AM +0530 குஜராத்தில் படேல் வகுப்பினருக்கு இடஒதுக்கீடு கோரி ஹார்திக் படேல் மீண்டும் போராட்டத்தில் இறங்கியிருக்கிறார். அதேபோல, ஹரியாணா மாநிலத்தில் ஜாட்டுகளும் தங்களது இடஒதுக்கீட்டு போராட்டத்தை பெரிய அளவில் மீண்டும் நடத்தத் திட்டமிட்டு வருகிறார்கள். இவையெல்லாம் வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. காரணம், இந்தியாவில் இளைஞர்கள் மத்தியில் இனம் புரியாத அதிருப்தி அலை வீசுவதுதான்.
தனியார் துறை வளர்ச்சியும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியும் பெருமிதத்தோடு பட்டியலிடப்படும் அதேவேளையில், இந்திய இளைஞர்கள் ஜாதி ரீதியாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதும், அரசுப் பணிகளில் தங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கேட்டு போராடுவதும் மிகப்பெரிய முரண். கடந்த மாதம், காலிப் பணியிடங்களை நிரப்ப இந்திய ரயில்வே தேர்வு நடத்தியது. 90,000 பணியிடங்களுக்கு 2.4 கோடி இளைஞர்கள் விண்ணப்பித்துத் தேர்வு எழுதினார்கள். இதிலிருந்து எந்த அளவுக்கு இளைஞர்கள் மத்தியில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் காணப்படுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம். இது ஒன்றும் ஏதோ தனித்த சம்பவம் அல்ல. அரசுப் பணிகள் மீதான ஆர்வம் இளைஞர்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வருவதன் வெளிப்பாடுதான் இது.
தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்று நடத்திய தேசிய அளவிலான இளைஞர்கள் குறித்த ஆய்வு ஒன்றின்படி, 2007 முதல் 2016 வரையிலான 10 ஆண்டுகளில் அரசுப் பணிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை 62%-லிருந்து 65%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. வளர்ச்சி அடைந்து வரும் பொருளாதாரத்தில் தனியார் துறை உண்மையாகவே வெற்றிகரமாக செயல்படும்போது இளைஞர்கள் மத்தியில் அரசுப் பணிகளின் மீதான நாட்டம் குறைவதுதான் இயல்பு. ஆனால், அதிக அளவில் இளைஞர்கள் அரசுப் பணியை நாடுவது, தனியார் துறை வெளியில் தெரிவதுபோல சிறப்பாக செயல்படவில்லை என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
வேலையின்மை என்பது கடந்த 2011 முதலே தொடர்ந்து அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கிறது. 2011-இல் 3.8%-இருந்து 2012-இல் 4.7%-ஆகி, 2013-இல் 4.9%-ஆக இளைஞர்கள் மத்தியிலான வேலையின்மை அதிகரித்தது. 2014-இல் குறிப்பிடும்படியாக எந்த ஆய்வும் நடத்தப்படவில்லை. மேலே குறிப்பிடப்பட்ட காலகட்டங்களில் இந்தியாவின் ஜிடிபி தொடர்ந்து வளர்ச்சி அடைந்து வந்திருக்கிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். 2012-13-இல் 5.1%, 2013-14-இல் 6.9%, 2015-16-இல் 7.9% என்று ஜிடிபி வளர்ச்சி கண்டதே தவிர, அந்த வளர்ச்சி கணிசமான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவில்லை.
ஆட்சியில் காங்கிரஸ் இருந்தாலும் சரி, பாஜக இருந்தாலும் சரி பொருளாதார வளர்ச்சி போதுமான வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தவில்லை என்கிற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. வேலைவாய்ப்பை அளிக்காத எந்த ஒரு வளர்ச்சியும் பாதுகாப்பான, நிலையான வளர்ச்சியாக இருக்காது என்பதுதான் அடிப்படைப் பொருளாதாரம். ஆண்டுதோறும் ஒரு கோடிக்கும் அதிகமான இளைஞர்கள் வேலைவாய்ப்புத் தேடத் தொடங்கும்போது, இந்தியப் பொருளாதாரம் சுமார் 1.5 லட்சம் புதிய வேலைவாய்ப்புகளைத்தான் உருவாக்குகிறது என்று தொழிலாளர் ஆணையமே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல், உலகளாவிய அளவிலும்கூட இந்தப் போக்கு காணப்படுகிறது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். சர்வதேசத் தொழிலாளர் நிறுவனம் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையின்படி, உலக அளவில் வேலைவாய்ப்பின்மை 5.8%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. உலகளாவிய அளவில் 2018-இல் வேலைவாய்ப்பில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை 20 கோடிக்கும் அதிகம். உற்பத்தித் துறையின் முக்கியத்துவம் குறைந்து, சேவைத் துறையும், வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தாத பல துறைகளும் அதிக கவனம் பெறுவதால் வேலைவாய்ப்பின்மை மிகப்பெரிய சமூகப் பிரச்னையாக மாறக்கூடும் என்று சர்வதேச பொருளாதார நிபுணர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள்.
இந்தியாவில் ஹார்திக் படேல் போன்ற படித்த இளைஞர்கள் இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராட்டத்தில் இறங்குவதன் பின்னணியில் இன்னொரு உண்மையும் காணப்படுகிறது. படிக்காதவர்களும், ஏழைகளும் நீண்ட நாள்கள் வேலையில்லாமல் இருக்க முடியாது என்பதால், வேலை கிடைப்பதற்குக் காத்திருக்காமல் கிடைத்த வேலையை மேற்கொள்கின்றனர். சொந்தமாகத் தொழில் புரியவோ, தினக்கூலியாகப் பணியாற்றவோ தயங்குவதில்லை. மிக அதிக அளவில் கல்விச்சாலைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டு அனைவருக்கும் கல்வி உறுதிப்படுத்தப்படும் நிலையில் மிகப்பெரிய பாதிப்புக்குள்ளாவது நடுத்தர பிரிவைச் சார்ந்தவர்களின் குழந்தைகள்தான்.
பொறியியல் உள்ளிட்ட பட்டப்படிப்புகளைப் படித்துவிட்டுத் தங்களது படிப்புக்கு ஏற்ற வாய்ப்புகளை எதிர்பார்த்து அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். இதற்காக நீண்ட நாள் வேலையில்லாமல் இருக்கவும் தயங்குவதில்லை. அதனால்தான், ஹார்திக் படேல் போன்றவர்கள் போராட்டத்துக்கு அழைப்பு விடுக்கும்போது அதில் பெருந்திரளாகக் கலந்துகொள்கிறார்கள். போராட்டத்தின் முடிவிலாவது தங்களுக்கு வேலைவாய்ப்புக்கான உத்தரவாதம் அரசின் மூலம் கிடைக்கக்கூடும் என்கிற நம்பிக்கைதான் அவர்களை காத்திருக்கத் தூண்டுகிறது.
ஜிடிபி வளர்ச்சி, பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்த விவாதங்களில் ஈடுபடுவதை நிறுத்திவிட்டு, வேலைவாய்ப்புடன் கூடிய வளர்ச்சிக்கான வழிகள் குறித்து ஆட்சியாளர்கள் மட்டுமல்ல, எதிர்க்கட்சிகளும், பொருளாதார நிபுணர்களும், சமூகவியலாளர்களும் சிந்திக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறார்கள். வேலையில்லாத இளைஞர்கள் மத்தியில் அவநம்பிக்கையும் அதிருப்தியும் அதிகரிப்பது ஆபத்தில் முடியும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/13/புயல்-உருவாகிறது-2999061.html
2998486 தலையங்கம் விபரீதம் காத்திருக்கிறது! ஆசிரியர் Wednesday, September 12, 2018 01:33 AM +0530 பெட்ரோல் - டீசல் விலை வரலாறு காணாத உச்சத்தை எட்டியிருக்கிறது. ராஜஸ்தானைத் தொடர்ந்து, ஆந்திரப் பிரதேசமும் தனது மாநில வரியிலிருந்து இரண்டு ரூபாயைக் குறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ரூ.80-ஐ தாண்டி விட்ட நிலையில், விலைக்குறைப்பு என்ற பெயரில், இரண்டு, மூன்று ரூபாயைக் குறைப்பதால் பெரிய அளவில் பயனேதும் கிடைத்துவிடப் போவதில்லை. 
பெட்ரோல் - டீசல் விலையில் ஏறத்தாழ 46% மத்திய, மாநில அரசுகளின் வரிகளாக வசூலிக்கப்படுவதால்தான், இந்தியாவில் இந்தளவு அதிகமான விலை உயர்வுக்கு காரணம். அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், இலங்கை, வங்கதேசம் ஆகியவற்றில் இந்திய அளவிலான பெட்ரோல் - டீசல் விலை இல்லை என்பதன் காரணமும் அதுதான்.
இந்தியாவிலேயே தலைநகர் தில்லியில்தான் பெட்ரோல் - டீசல் விலை மிகவும் குறைவு. தில்லியைவிட ஏனைய மாநிலங்களில் பெட்ரோல் - டீசல் விலை அதிகமாக இருப்பதற்கு மாநில அரசுகள் பெட்ரோல் - டீசல் மீது விதிக்கும் அதிகமான வரிதான் காரணம். அதுமட்டுமல்லாமல், கடந்த 4 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கும் கலால் வரியும் மிக முக்கியமான காரணம். பெட்ரோல் மீதான கலால் வரி கடந்த 4 ஆண்டுகளில் 105% அதிகரித்து இப்போது லிட்டர் ஒன்றுக்கு ரூ.19.48 வசூலிக்கப்படுகிறது. பெட்ரோல் மீதான கலால் வரி 105% அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றால் டீசல் மீதான கலால் வரியோ 331% அதிகரித்திருக்கிறது. இதுபோதாதென்று, மாநிலங்கள் விதிக்கும் வரியும் பெட்ரோல் - டீசலின் சில்லறை விற்பனை விலைக்கு ஏற்றாற்போல அதிகரித்து வருகின்றன. 
தலைநகர் தில்லியின் விலையை அடிப்படையாக வைத்துப் பார்த்தால், ரூ.19.48 கலால் வரி அல்லாமல் ரூ.17.16 வாட் வரி, ரூ.3.64 முகவர் கமிஷன், ரூ.40.45 அடிப்படை விலை என்று ரூ.80.73-க்கு ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் நுகர்வோருக்கு வழங்கப்படுகிறது. அதேபோல டீசலின் அடிப்படை விலை ரூ.44.28 மட்டுமே. ரூ.15.33 கலால் வரி, ரூ.10,70 வாட் வரி, ரூ.2.52 முகவர் கமிஷன் என்று சேரும்போது நுகர்வோருக்கான சில்லறை விற்பனை விலை ரூ.72.83 ஆகி விடுகிறது. 
பெட்ரோல் - டீசல் விலை இந்தளவு அதிகரித்திருப்பதற்குப் பல்வேறு காரணிகள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பு ஒரு முக்கியமான காரணம் என்றால் டாலருக்கு நிகரான ரூபாய் மதிப்பு கடுமையாக வீழ்ச்சியடைந்திருப்பது இன்னொரு முக்கியமான காரணம். இவையிரண்டுமே மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பதை மறுக்க முடியாது. 
சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை முந்தைய மூன்றாண்டுகளில், கடுமையாகச் சரிந்தபோது, அதன் பயனை பொதுமக்களுக்கு வழங்காமல், கலால் வரியை அதிகரித்து மத்திய அரசு எடுத்துக்கொண்ட நிலையில், இப்போது சர்வதேசக் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்திருக்கும் நிலையில், அதை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி கூறும் தார்மிக உரிமை அரசுக்கு இல்லை.
ராஜஸ்தான், ஆந்திரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களைத் தொடர்ந்து மத்திய அரசு தனது கலால் வரியை குறைத்துக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. கலால் வரியில் ரூ.2 குறைத்தாலும்கூட அது மத்திய அரசின் வருவாயில் ரூ.28,000 கோடியிலிருந்து ரூ.30,000 கோடி வரை இழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். அதனால் மாநில அரசுகள் தங்களது வரியை குறைத்துக் கொள்ளட்டும் என்று மத்திய அரசு கருதுவதாகத் தெரிகிறது. 
டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைவதும், சர்வதேசக் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்திருப்பதும் மத்திய அரசின் நிதிப் பற்றாக்குறையை மட்டுமல்ல, நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையையும் பெரிய அளவில் அதிகரிக்கும். நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறை அதிகரிப்பதை சமாளிப்பது என்பது மத்திய அரசுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப்போகிறது. 
கடந்த 3 ஆண்டுகளாக, கச்சா எண்ணெய் விலை குறைவால் மத்திய அரசுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வருவாய் பல்வேறு வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கும், மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்கும் பயன்பட்டன. இப்போது தனது வரியை மத்திய அரசு குறைத்துக்கொண்டால் அதன் விளைவாக பல்வேறு மக்கள் நலத் திட்டங்களையும் நிறைவேற்ற முடியாத, கைவிட வேண்டிய நிலைமை ஏற்படலாம். அடுத்த ஆண்டு பொதுத்தேர்தலைச் சந்திக்க இருக்கும் நிலையில் இந்த ஆபத்தான முயற்சியில் மத்திய அரசு ஈடுபடத் தயங்குகிறது. 
தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசாக இருந்தாலும், முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசாக இருந்தாலும், பல்வேறு மாநிலக் கட்சிகளின் ஆட்சியாக இருந்தாலும் எல்லா மத்திய, மாநில 
அரசுகளுக்கும் பெட்ரோல் - டீசலில் இருந்து கிடைக்கும் வரிதான் கணிசமான வருவாய். இதை இழக்க எந்தவொரு அரசும் தயாராக இருக்காது. அதேநேரத்தில், கணிசமான அளவுக்கு பெட்ரோல் - டீசல் விலை குறையாவிட்டால் அதுவே ஆட்சிக்கு எதிரான மனோநிலையை மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்திவிடும். 
இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு தீர்வு இருக்கிறது. அது என்னவென்றால், உடனடியாக பெட்ரோல் - டீசல் விலையை ஜிஎஸ்டி வரம்புக்குள் கொண்டு வருவது. ஜிஎஸ்டியின் அதிகபட்ச வரிவிதிப்பு 28%. அதனால் பெட்ரோல் - டீசல் விலையும் குறையும். ஜிஎஸ்டி வருவாயும் அதிகரிக்கும். பொதுமக்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வரும் ஆட்சிக்கு எதிரான ஆத்திரமும் ஓரளவுக்கு குறையும். இனியும் 
கால தாமதம் செய்தால் ஆட்சியாளர்கள் விபரீதத்தை எதிர்கொள்ள நேரிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/12/விபரீதம்-காத்திருக்கிறது-2998486.html
2997730 தலையங்கம் அச்சப்படத் தேவையில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, September 11, 2018 01:32 AM +0530
நேபாளத் தலைநகர் காத்மாண்டில் சமீபத்தில் நடைபெற்ற பீம்ஸ்டெக்' உச்சிமாநாடு இந்தியாவுக்கும் நேபாளத்துக்கும் இடையே இருந்துவரும் கருத்து வேறுபாடுகளை ஓரளவு அகற்ற உதவியிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதேபோல, இந்தியா, நேபாளம், பூடான் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயான நெருக்கத்தையும் வலுப்படுத்தி இருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருந்தாலும் கூட, நேபாளம், பூடான் ஆகிய நாடுகளைத் தனது நட்பு வட்டத்திற்குள்ளும் இழுத்துக்கொள்ள சீனா முயற்சிப்பது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.
இமயமலையில் இருக்கும் இந்த நாடுகள் தங்களது அத்தியாவசியப் பொருள்களுக்கும், எரிசக்தி தேவைக்கும், பிற நாடுகளுடனான வணிகத்துக்கும் இந்தியாவையும் இந்தியத் துறைமுகங்களான கொல்கத்தா மற்றும் விசாகப்பட்டினத்தையும் சார்ந்திருக்கின்றன. கடந்த 2015-2016-ஆம் ஆண்டுகளில் நேபாளத்தில் நடந்த மாதேசிகளின் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத் தடையால் நேபாளம் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது. இந்தியாவிலிருந்து நேபாள எல்லைக்குள் எரிபொருள் மட்டுமல்ல மருந்து உள்பட அத்தனை அத்தியாவசியத் தேவைகளும் மாதேசிகளால் தடைசெய்யப்பட்டன. அதுமுதல் இந்தியத் தரைவழிப் போக்குவரத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் நிலையில் மாற்றம் ஏற்படுத்த நேபாளம் முயற்சி மேற்கொண்டு வருகிறது. 
கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நேபாளமும் சீனாவும் ஓர் ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, காத்மாண்டுக்கு தியான்ஜின், ஷென்ஜன், ஜன்ஜியங், லேன்ஜெள ஆகிய நான்கு துறைமுகங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அனுமதியை சீனா வழங்கியிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், லான்ஜோ, லாசா, ஜிகட்ஸ் ஆகிய இடங்களில் நேபாளத்துக்கு வரும் சரக்குகளை இறக்கி வைத்துக் கொள்ளும் வசதியையும், காத்மாண்டுக்கும் அந்த இடங்களுக்கும் இடையே நெடுஞ்சாலையை ஏற்படுத்தித் தரும் உறுதியையும் வழங்கியிருக்கிறது. இந்த ஏற்பாடுகள் இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையே அதிகாரபூர்வமாக ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகும் நாளிலிருந்து நடைமுறைக்கு வரும். 
இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் நேபாளம் பெரிதாகப் பயனடைந்துவிடும் என்று தோன்றவில்லை. அதற்குக் காரணம், இந்தத் துறைமுகங்களுக்கும் காத்மாண்டுக்கும் இடையேயான தூரம் மிகமிக அதிகம். தியான்ஜின் (3,276 கி.மீ.), ஜன்ஜியங் (3,379 கி.மீ.), ஷென்ஜன் (3,064 கீ.மீ.), லேன்ஜெள (2,755 கி.மீ.) ஆகிய துறைமுகங்களில் இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருள்களை காத்மாண்டுக்குக் கொண்டுவரும் செலவைக் கணக்கிடும்போது, இந்த ஒப்பந்தத்தால் பெரிய அளவில் பலனிருக்கப் போவதில்லை. 774 கி.மீ. தூரத்தில் கொல்கத்தா துறைமுகமும், 1,196 கி.மீ. தூரத்தில் விசாகப்பட்டினம் துறைமுகமும் நேபாளத்தின் இறக்குமதிகளுக்கு சீனத் துறைமுகங்களை விடப் பல்வேறு வகைகளில் பயனுள்ளதாக இருக்கும். 
நேபாளத்துடன் மட்டுமல்லாமல் பூடானுடனும் தனது நெருக்கத்தை அதிகரித்துக் கொள்ளும் முயற்சியிலும் சீனா ஈடுபட்டிருக்கிறது. பூடானுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே அதிகாரபூர்வமாக ராஜீய ரீதியிலான தொடர்புகள் இல்லை. பூடானின் சார்பில் இந்தியா தான் அந்த நாட்டின் வெளிவிவகாரத்தைக் கையாள்கிறது.
பூடானில் நாடாளுமன்றத்திற்கான மூன்றாவது பொதுத்தேர்தலில் முதற்கட்டம் செப்டம்பர் 15-ஆம் தேதியும், இறுதிக் கட்டம் அக்டோபர் 18-ஆம் தேதியும் நடைபெற இருக்கின்றன. பூடானில் ஒரு தரப்பினர் ஒரேயடியாக இந்தியாவைச் சார்ந்திருக்கும் போக்குக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பி வருகிறார்கள். இந்த நிலையில், பொதுத்தேர்தலுக்கு முன் பூடானுடன் தனது நெருக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ள சீனா முயற்சிப்பது புது தில்லியால் கூர்ந்து கவனிக்கப்படுகிறது.
கடந்த ஆண்டு இந்தியா-சீனா-பூடான் எல்லையிலுள்ள டோக்கா லாமில் பூடான் எல்லைக்குள் சீனா அத்துமீறி நுழைய முற்பட்டதை இந்தியா தடுத்து நிறுத்தியது. அதுமுதல், பூடானுக்கு வேறு இடம் தருவதாகவும் டோக்கா லாமை தனக்குத் தந்துவிடும்படியும் பூடானை சீனா வற்புறுத்தி வருகிறது. டோக்கா லாம் சீனாவிடம் இருப்பது இந்தியாவுக்கு மிகப்பெரிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்பதை பூடான் நன்றாகவே உணர்ந்திருக்கிறது. அதனால், தனது நீண்ட நாள் நட்பு நாடான இந்தியாவுக்கு எதிராக செயல்பட மறுத்து வருகிறது. 
இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் சீனாவின் வெளிவிவகார இணை அமைச்சர் கோங் செளன்யு மற்றும் இந்தியாவுக்கான சீனத் தூதரான லூ ஜாஹாஹுய் பூடான் தலைநகர் திம்புக்கு விஜயம் செய்திருக்
கிறார்கள். பூடான் நாடாளுமன்றத்தில் இந்தியாவுக்கு சாதகமான தலைமைக்கு எதிராகக் குரலெழுப்பும் எதிர்க்கட்சியினர் சிலரையும் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.
நேபாளம் ஆனாலும் சரி, பூடான் ஆனாலும் சரி அந்த நாடுகள் சீனாவுடனான தங்களது தொடர்பையும் நெருக்கத்தையும் வளர்த்துக் கொள்வதை நம்மால் தடுத்துவிட முடியாது. இந்தியாவே பல வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கு சீனாவின் முதலீட்டை வரவேற்கும்போது, சிறிய நாடுகளான நேபாளமும் பூடானும் தங்களது கட்டமைப்பு வசதிகளுக்கும் பொருளாதார மேம்பாட்டுக்கும் சீனாவின் முதலீட்டையும் உதவியையும் நாடுவதில் தவறு காண்பது சரியல்ல. 
இந்த இரண்டு நாடுகளுமே இந்தியாவுடன் நீண்ட காலமான கலாசார தொடர்பும் மக்களிடையேயான உறவும் கொண்டிருக்கும் நிலையில் நாம் அவசரப்பட்டோ, பதற்றப்பட்டோ சீனாவுடனான இந்த நாடுகளின் திடீர் நெருக்கம் குறித்து எதிர்வினை ஆற்றிவிடக் கூடாது. சீனாவுடனான நேபாளம், பூடான் ஆகிய நாடுகளின் திடீர் நெருக்கத்தை பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதும், நமது நெருக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்வதும்தான் ராஜதந்திரம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/11/அச்சப்படத்-தேவையில்லை-2997730.html
2997441 தலையங்கம் பலமே வாழ்வு, பலவீனமே மரணம்! ஆசிரியர் Monday, September 10, 2018 02:53 AM +0530 "லான்செட்' எனப்படும் உலக சுகாதார இதழில் வெளியாகி இருக்கும், உலக சுகாதார நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வு இந்தியாவில் குறைவான உடற்பயிற்சி இருப்பதை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகளாவிய அளவிலேயேகூட கடந்த 18 ஆண்டுகளில் மக்கள் மத்தியில் உடல் நலம் பேணல் குறித்த முனைப்பு அதிகரிக்கவில்லை என்பதையும் அந்த ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.
 முக்கியமான பல நோய்களும், உடல் நல இடர்ப்பாடுகளும் உலகளாவிய அளவில் குறைந்து வந்தாலும்கூட அன்றாட உடற்பயிற்சி அளவு அதிகரிக்கவில்லை என்கிறது அந்த ஆய்வு. 168 நாடுகளில் 19 லட்சம் பேருடன் நடத்தப்பட்ட அந்த ஆய்வின் முடிவு, மேலும் பல முக்கியமான தகவல்களையும் புள்ளிவிவரங்களையும் வழங்குகிறது.
 வாரத்துக்கு 109 நிமிட மிதமான உடற்பயிற்சி அல்லது 75 நிமிட தீவிர உடற்பயிற்சி அத்தியாவசியம் என்று கருதப்படுகிறது. 32% பெண்களும் 23% ஆண்களும் இந்த குறைந்தபட்ச அளவுக்குக்கூட நடைப்பயிற்சியோ, வேறு உடற்பயிற்சியோ மேற்கொள்வதில்லை. அந்த புள்ளிவிவரம் கூறும் இன்னொரு எதிர்பாராத முடிவு என்னவென்றால், பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய நாடுகள் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளைவிட அதிகமாக ஆரோக்கியம் பேணுகின்றன என்பதுதான்.
 ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழகமும் ஓர் ஆய்வை நடத்தியிருக்கிறது. 46 நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட அந்த ஆய்வில், மிகக்குறைவான உடற்பயிற்சி உள்ள நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியாவும், மிக அதிகமாக உடல் நலம் பேணும் நாடாக ஹாங்காங்கும் காணப்படுகின்றன. சராசரியாக இந்தியர்கள் நாளொன்றுக்கு 4,297 எட்டுகள் நடக்கிறார்கள் என்றால், சீனர்கள் 6,880 எட்டுகள் நடக்கின்றனர். ஆண்களைவிடப் பெண்கள் இந்தியாவில் இன்னும்கூடக் குறைவாகவே நடக்கிறார்கள். அவர்களது சராசரி நடையின் அளவு 3,684 எட்டுகள் மட்டுமே.
 இந்தியாவில் 44% பெண்கள் போதுமான உடல் ரீதியான செயல்பாடுகள் இல்லாமல் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில், 25% ஆண்கள் போதுமான செயல்பாடுகள் இல்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். இது மிகவும் கவலைக்குரியது. பெண்கள் உடல் நலம் பேணாமல் இருப்பது குழந்தைகளையும் பாதிக்கும் என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. அதுமட்டுமல்லாமல், உடற்பயிற்சிக் குறைவால் பெண்களுக்கு ஏற்படும் பிரச்னைகள் தாமதமாகத்தான் கண்டறியப்படுகின்றன என்பதால், அவர்கள் போதுமான சிகிச்சை பெறுவது இல்லை. பெரும்பாலோர் பாதியிலேயே சிகிச்சையைக் கைவிட்டு விடுவதும் பரவலாகக் காணப்படுகின்றது.
 உடற்பயிற்சியின்மைதான் தொற்று நோய் அல்லாத இதயம் தொடர்பான நோய்களுக்கும், சர்க்கரை நோய்க்கும், மறதி நோய்க்கும், சில வகை புற்றுநோய்களுக்கும் காரணம் என்று நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால், ஆண்களானாலும் பெண்களானாலும் கட்டாயமாக உடற்பயிற்சி மேற்கொள்வதும், உடல் நலம் பேணுவதும் அவசியம் என்பதைப் பொது மக்களுக்கு உணர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது.
 உலகத்தில் ஏறத்தாழ 50 லட்சம் பேர் போதுமான மருத்துவ சிகிச்சை பெறாததால் மரணிப்பதாக "லான்செட்' இதழ் தெரிவிக்கிறது. அவர்களில் 16 லட்சம் பேர் இந்தியாவில் காணப்படுகிறார்கள். அதிகமான மருத்துவ வசதி மட்டுமே உடல் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தும் என்றும் கூறிவிட முடியாது. கடந்த 20 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் சுகாதார மேம்பாட்டுக்காக பல்வேறு திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டு பல லட்சம் கோடிகள் செலவிட்டிருந்தாலும்கூட, மாரடைப்பு, பக்கவாதம், சர்க்கரை நோய், பேறுகால மரணம் ஆகியவை அதிகரித்திருக்கின்றனவே தவிர குறைந்தபாடில்லை. இதற்குக் காரணம், மக்கள் மத்தியில் உடல் நலம் பேணல் குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்படாமல் இருப்பதுதான்.
 பொதுவாகவே கார்போஹைட்ரேட் அதிகமாக உள்ள உணவு உட்கொள்பவர்கள், உடல் உழைப்பு குறைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்கிறது ஓர் ஆய்வு. இதுவே கூட, இந்தியர்கள் அதிக அளவில் உடல் உழைப்பு இல்லாமல் இருப்பதற்கு காரணமாக இருக்கக்
 கூடும்.
 மேலும், நடுத்தர, உயர் வகுப்பு இந்தியர்கள் உடல் உழைப்புடன் கூடிய வேலைகளில் ஈடுபடுவதை சமூக அந்தஸ்துக்கு இழுக்கு என்று கருதுகிறார்கள். நடப்பது என்பதை தவிர்த்து, முடிந்தவரை வாகனங்களை நாடும் போக்கு இந்தியாவில் அதிகமாகக் காணப்படுவதும்கூட இந்தியர்களின் உடல் ரீதியான செயல்பாடுகள் குறைவாக இருப்பதற்குக் காரணமாக இருக்கக் கூடும்.
 பாதசாரிகள் நடப்பதற்கு ஏற்ற சாலைகள் இல்லாமல் இருத்தல், எல்லா பகுதிகளிலும் பூங்காக்கள் இல்லாமை, சுற்றுச்சூழலில் காணப்படும் காற்று மாசு ஆகியவை இந்திய நகரங்களில் பெரியோர்களையும் குழந்தைகளையும் வெளியில் போகாமல் வீட்டுக்குள் அடைந்துகிடக்க வைக்கின்றன. உலகிலுள்ள உடல் பருமன் அதிகரித்தவர்களில் 3.7% இந்தியாவில் தான் காணப்படுகிறார்கள். ஆண்டுதோறும் ஏறத்தாழ 53 லட்சம் இந்தியர்கள் உடல் சார்ந்த செயல்பாட்டுக் குறைவால் ஏற்படும் நோய்களுக்கு பலியாகிறார்கள்.
 நடைப்பயிற்சியாக இருந்தாலும், உடற்பயிற்சியாக இருந்தாலும், யோகாவாக இருந்தாலும் ஏதாவது ஒருவிதத்தில் உடலின் செயல்பாட்டை உறுதிப்படுத்தாமல் போனால் இந்தியா பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்தாலும் அதனால் எந்தவித பயனும் இருக்கப் போவதில்லை. இதை ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பே உணர்ந்திருந்ததால்தான் சுவாமி விவேகானந்தர், இந்தியர்களுக்கு உடல் நலம் பேணுதல் குறித்துத் தொலைநோக்குச் சிந்தனையுடன் "பலமே வாழ்வு, பலவீனமே மரணம்' என்று வலியுறுத்தினார் என்பதை நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/10/பலமே-வாழ்வு-பலவீனமே-மரணம்-2997441.html
2996426 தலையங்கம் மனம் ஒப்பவில்லை! ஆசிரியர் Saturday, September 8, 2018 05:13 AM +0530 இந்திய தண்டனையியல் சட்டத்தின் 377-ஆவது பிரிவின் ஒரு பகுதியை செல்லாது என உச்சநீதிமன்றம் அறிவித்திருக்கிறது.இயற்கைக்கு முரணாக ஓரினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடுவதோ, விலங்குகளுடன் உறவு வைத்துக்கொள்வதோ 10 ஆண்டுகள் முதல் ஆயுள் காலம் வரை சிறைத் தண்டனை விதிக்கத்தக்க குற்றமாகக் கருதப்பட்டது. இந்தத் தீர்ப்பால் ஓரினச் சேர்க்கை தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்பது அகற்றப்பட்டிருக்கிறது.
 உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான நீதிபதிகள் ஏ.எம்.கான்வில்கர், ஆர்.எஃப்.நாரிமன், டி.ஒய்.சந்திரசூட், இந்து மல்ஹோத்ரா ஆகியோர் அடங்கிய அரசியல் சாசன அமர்வு வழங்கியிருக்கும் 493 பக்கத் தீர்ப்பு தன்மறைப்பு நிலைக்கு (பிரைவஸி) ஆதரவான நிலைப்பாட்டுக்கு வலு சேர்க்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதே நேரத்தில், சமூக ஒழுக்கத்துக்கு இந்தத் தீர்ப்பால் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்கிற அச்சமும் எழாமல் இல்லை.
 1860-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் காலனிய அரசு கொண்டுவந்த இந்திய தண்டனையியல் சட்டத்தின் பிரிவுகளில் ஒன்றுதான் இயற்கைக்கு முரணான உறவுகளைக் குற்றமாக அறிவித்ததற்கு அடிப்படை. இந்தச் சட்டப்பிரிவு, கடந்த 150 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள், திருநங்கைகள் போன்றோரை காவல் துறையும், அதிகார வர்க்கமும் கொடுமைப்படுத்தும் ஆயுதமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களுக்கும் சமுதாயத்தின் ஏனைய மக்களைப்போல வாழும் அடிப்படை உரிமைகள் அளிக்கப்பட வேண்டியது அவசியம் என்று, தீர்ப்பு எழுதிய நீதிபதிகள் ஒரே குரலில் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
 அமெரிக்கா, பிரேசில், ஸ்வீடன், பெல்ஜியம் உள்ளிட்ட 124 நாடுகள் ஏற்கெனவே ஓரினச் சேர்க்கையை அங்கீகரித்திருக்கின்றன. இங்கிலாந்திலேயே ஓரினச் சேர்க்கை அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், பிரிட்டிஷ் காலனிகளான இந்தியா, சிங்கப்பூர், மலேசியா உள்ளிட்ட 60-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் இன்னும்கூட ஓரினச் சேர்க்கைக்கு எதிராக சட்டம் இருக்கிறது என்பதுதான் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களின் குற்றச்சாட்டு. அவர்களது குற்றச்சாட்டை ஆமோதித்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு.
 நீதிபதி டி.ஒய்.சந்திரசூட், பல மேலை நாடுகள் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களின் உரிமைகளை அங்கீகரித்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டு, இந்தியாவிலும் அவர்களுக்கு உரிமை தரப்பட வேண்டும் என்றும் ஓரினச் சேர்க்கையை தண்டனைக்குரிய குற்றப் பட்டியலில் இருந்து அகற்றுவது அதன் முதல் கட்டம் என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ரா, ஓரினச் சேர்க்கை சமூகத்தினருக்கு உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டதற்காகவும், அச்சத்துடன் வாழ வைத்ததற்காகவும் வரலாறு அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா ஒரு படி மேலேபோய், ஒருவர் தனிமையில் தான் விரும்பிய வகையில் பாலியல் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வது என்பது அவர் விருப்பம் என்றும் அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படையில்தான் தேசம் இயங்க வேண்டுமே தவிர, சமுதாய ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளின் அடிப்படையில் சட்டமும் நீதியும் நிலைநிறுத்தப்படக்கூடாது என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.
 ஓரினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடும் தங்கள் குழந்தைகள் சட்டத்துக்கு பயந்து ஒளிவு மறைவாக செயல்பட வேண்டியிருக்கிறது என்று சில பெற்றோர்களும், துணிவுடன் தாங்கள் விரும்பிய விதத்தில் பாலியல் தொடர்புகளை சமூக அவமானம் இல்லாமல் பொதுவெளியில் அறிவித்துக்கொள்ள முடியவில்லை என்று ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களும் முன்வைத்த கோரிக்கைகள் தனி மனித சுதந்திரம், தன்மறைப்பு நிலை ஆகியவற்றின் போர்வையில் உச்ச நீதிமன்றத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
 ஒருவருடைய படுக்கையறையையும், தனிப்பட்ட உறவுகளையும் அரசு கண்காணிப்பது சுதந்திர நாட்டுக்கு ஏற்புடையதல்ல என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் அதேநேரத்தில், இந்தப் பிரச்னையை தண்டனைக்குரிய குற்றமல்ல என்று அறிவித்து அதற்கு அங்கீகாரம் அளிப்பது என்பது விபரீதங்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்று எச்சரிக்காமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. மேலை நாடுகள் பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்திருந்தாலும், கலாசார பண்பாட்டு விழுமியங்கள் சீரழிந்திருக்கும் நிலையில், இந்தியா அவர்களைப்போல தன்னையும் தகவமைத்துக் கொள்ளுமேயானால், நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் அடிப்படைப் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் இழந்துபோய் நிற்கும் அவலத்தில் முடியக்கூடும். இனி அடுத்தக்கட்டமாக, ஓரினத் திருமணங்களுக்கு சட்ட அங்கீகாரமும் வழங்கப்பட்டுவிட்டால், அதன் விளைவுகள் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பது அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
 மதுவிலக்கு இருந்தபோது, மது அருந்துவது சமூக அவமானமாக கருதப்பட்டதால், இளைய தலைமுறையினர் பெருமளவில் பாதிப்பிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டனர். ஓரினச் சேர்க்கையை அங்கீகரிக்கும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு மதுவிலக்கு அகற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பைப்போல மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
 திருநங்கைகளுக்கு சம உரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் அதேநேரத்தில், ஓரினச் சேர்க்கைக்கு சட்ட ரீதியான அங்கீகாரம் வழங்குவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஓரினச் சேர்க்கை போன்ற இயற்கை முரண்களை, சமுதாயம் பாராமுகமாக இருப்பதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/08/மனம்-ஒப்பவில்லை-2996426.html
2995605 தலையங்கம் 'சார்க்'குக்கு மாற்றாகாது! ஆசிரியர் Friday, September 7, 2018 01:30 AM +0530 இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் நிலையிலும், ஆசியாவில் உள்ள எல்லா நாடுகளுக்கும் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் ஆதிக்கம் ஓர் இனம் புரியாத அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் நிலையிலும் பீம்ஸ்டெக்' அமைப்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 
2004-இல் தாய்லாந்து தலைநகர் பாங்காக்கிலும், 2008-இல் இந்தியத் தலைநகர் புது தில்லியிலும், 2014-இல் மியான்மர் தலைநகர் நேபிடாவிலும் கூடிய பீம்ஸ்டெக்' மாநாடு இந்த ஆண்டு நேபாளத் தலைநகர் காத்மாண்டில், கடந்த மாதம் 30, 31-ஆம் தேதிகளில் கூடியது.
பீம்ஸ்டெக்' என்பது வங்காள விரிகுடா கடலை ஒட்டியுள்ள நாடுகளின் கூட்டமைப்பு. ஆரம்பத்தில் வங்கதேசம், இந்தியா, இலங்கை, தாய்லாந்து ஆகிய நான்கு நாடுகளை மட்டுமே உறுப்பினராகக் கொண்ட பொருளாதாரக் கூட்டமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது.1997-இல் மியான்மரும் உறுப்பு நாடாக இணைந்தபோது பீம்ஸ்டெக்' என்று பெயரிடப்பட்டது. நேபாளமும், பூடானும் வங்காள விரிகுடா கடலை ஒட்டிய நாடுகளாக இல்லாவிட்டாலும் கூட, இந்தியாவின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க 2004-இல் பீம்ஸ்டெக்'கில் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டன.
கடந்த 30 ஆண்டுகளாகவே, நமது வெளியுறவுக் கொள்கையில், அண்டை நாடுகள் முதலில்', கிழக்கு நோக்கிய பார்வை' என்று சில கொள்கைகளை வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, 'சார்க்' அமைப்பு பலவீனம் அடைந்துவிட்ட நிலையிலும், இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளில் சீனாவின் ஆதிக்கம் அதிகரித்துவிட்ட நிலையிலும் பீம்ஸ்டெக்' அமைப்பை வலுப்படுத்துவதில், இப்போது இந்தியா அதிக கவனம் செலுத்துவதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. 
பாகிஸ்தானையும் மாலத்தீவையும் தவிர்த்த, இந்தியாவின் ஏனைய அண்டைய நாடுகள் பீம்ஸ்டெக்' அமைப்பில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. இந்தியாவுடன் நெருக்கமான நட்புறவும் வணிகத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கும் மியான்மரும் தாய்லாந்தும் பீம்ஸ்டெக்'கின் உறுப்பினர்கள். இது நமது வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு ஏற்றதாக இருப்பதால், நரேந்திர மோடி அரசு பீம்ஸ்டெக்'குக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்க முன் வந்திருப்பது ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை.
பீம்ஸ்டெக்'கின் உறுப்பு நாடுகளில், உலக மக்கள்தொகையில் 22% வகிக்கின்றனர். ஏறத்தாழ 150 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகையை பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் இந்த அமைப்பின் மொத்த ஜிடிபி சுமார் 2.7 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.194.18 லட்சம் கோடி). அதனால்தான், இந்தியா இந்த அமைப்பை தெற்காசியாவுக்கும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் இடையேயான பாலமாக கருதுகிறது.
எந்தவொரு மாநாட்டின் வெற்றியும், அந்த மாநாட்டில் கையெழுத்தாகும் ஒப்பந்தங்களின் அடிப்படையில்தான் எடை போடப்படும். காத்மாண்டில் நடந்து முடிந்த நான்காவது பீம்ஸ்டெக்' மாநாட்டில் ஒரேயொரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் மட்டுமே கையொப்பமிடப்பட்டிருக்கிறது என்பதால் இதுகுறித்த வெற்றி தோல்விக் கணக்குகளை எடைபோட முடியவில்லை. அதேநேரத்தில் கூர்ந்து கவனிக்கும்போது, இந்த மாநாடு சில நம்பிக்கையூட்டும் செய்திகளைத் தெரிவிக்கிறது.
உறுப்பு நாடுகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களும் இந்த மாநாட்டில் கலந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அமைதியான, வளமை மிக்க வங்காள விரிகுடாவை உறுதிப்படுத்துவதுதான் எங்களது நோக்கம்' என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு இருப்பது, மறைமுகமாக இந்த மாநாடு தீவிரவாதத்துக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுத்திருப்பதை உணர்த்துகிறது. 
இம்மாநாடு, வேளாண் தொழில் நுட்பப் பரிமாற்றம், தீவிரவாதத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள், பருவநிலை மாற்றம், அதிகரித்த வணிகம் மற்றும் முதலீடு, உறுப்பு நாடுகள் மத்தியில் நுழைவு அனுமதியை சுலபமாக்குவது உள்ளிட்ட பல பிரச்னைகளை விவாதித்தது. வணிகம் மற்றும் முதலீடு, போக்குவரத்து, தொலைத்தொடர்பு, எரிசக்தி, சுற்றுலா, தொழில்நுட்பம், மீன் வளம், வேளாண்மை, பொது சுகாதாரம், வறுமை ஒழிப்பு, கலாசாரக் கூட்டுறவு, தீவிரவாதத்துக்கும் குற்றச் செயல்களுக்கும் எதிரான நடவடிக்கைகள் என்று இந்த அமைப்பின் உறுப்பு நாடுகள் பல பொதுவான பிரச்னைகளில் கைகோத்து செயல்படுவதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றன. அவர்களது ஆர்வம் நடைமுறை செயல்பாடாக மாறினால், பிரிக்ஸ்' அமைப்பைப் போல வலுவான கூட்டுறவு அமைப்பாக பீம்ஸ்டெக்' மாறக்கூடும். அதற்கான முன்னோட்டமாகத்தான் காத்மாண்டு மாநாட்டைக் கருத வேண்டும்.
இந்திய வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சகம், பீம்ஸ்டெக்' குறித்து அளவுக்கதிகமான நம்பிக்கையையும் எதிர்பார்ப்பையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டுவிடக் கூடாது. நேபாளம் உள்ளிட்ட சில உறுப்பு நாடுகள் பீம்ஸ்டெக்'கையும் சார்க்கை'யும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாகத்தான் காண்கிறார்கள். 
மேலும், பீம்ஸ்டெக்'கின் உறுப்பு நாடுகள் அனைத்தும் ஏதாவதொரு வகையில் சீனாவுடன் பொருளாதார ரீதியாக நெருங்கிய தொடர்பை வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சீனாவும் இந்த நாடுகளுக்கெல்லாம் கணிசமான முதலீட்டை வழங்கி இருக்கிறது. அதனால், பீம்ஸ்டெக்'கை இந்தியாவின் தலைமையிலான வலிமையான நட்புறவு அமைப்பாகக் கருதிவிடாமல், பொருளாதாரக் கூட்டுறவின் மூலம் வணிகத்தையும் சுற்றுலாவையும் அதிகரித்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பாக மட்டுமே நாம் கருதவேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/07/சார்க்குக்கு-மாற்றாகாது-2995605.html
2994898 தலையங்கம் நோயல்ல, அறிகுறி! ஆசிரியர் Thursday, September 6, 2018 01:35 AM +0530 இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு சென்னையிலிருந்து தூத்துக்குடி செல்லும் விமானத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு எதிராக கோஷம் எழுப்பிய ஆராய்ச்சி மாணவி லூயி சோபியா பிரச்னை பரபரப்பாக ஊடகங்களில் பேசப்பட்டு வருகிறது. சோபியா மேல் தொடரப்பட்டிருக்கும் வழக்கைத் திரும்பப் பெறவேண்டும் என்று திமுக உள்ளிட்ட பல அரசியல் கட்சிகள் வலியுறுத்தி இருக்கின்றன. இந்தப் பிரச்னையை அரசியல் கோணத்தில் மட்டும் பார்ப்பது என்பது சரியாக இருக்காது.
சென்னையிலிருந்து தூத்துக்குடிக்குச் சென்ற விமானத்திலிருந்து இறங்கும்போது, சக பயணியான தமிழக பாஜக தலைவர் தமிழிசை செளந்தரராஜன் தன்னைக் கடந்து சென்றதைப் பார்த்தவுடன் ஆவேசமாக பாசிச பாஜக அரசு ஒழிக' என்று அத்தனை பயணிகளையும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும்படி உரக்கக் கோஷம் எழுப்பினார் சோபியா. அதை தமிழிசை செளந்தரராஜன் பொருட்படுத்தாமல், விமானத்திலிருந்து இறங்கிவிட்டார். அப்படியே அவர் அதை சட்டை செய்யாமல் போயிருந்தால் பிரச்னை பெரிதாகி இருக்காது. லூயி சோபியாவுக்கு தேவையில்லாமல் இந்த அளவிலான ஊடக விளம்பரமும் கிடைத்திருக்காது.
தூத்துக்குடி விமான நிலையத்தின் வரவேற்பறையில், பொது இடத்தில் நடந்துகொண்ட முறை சரிதானா என்று தமிழிசை செளந்தரராஜன் கேள்வி எழுப்பியதற்கு, தன்னுடைய கருத்தை வெளியிடும் உரிமை தமக்கு இருக்கிறது என்று லூயி சோபியா பதிலளிக்க, இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. தமிழிசை செளந்தரராஜன் அளித்த புகாரின் அடிப்படையில் காவல் துறையினர் லூயி சோபியா மீது பொதுமக்களுக்கு இடையூறு ஏற்படுத்துதல், அரசு, அரசு சார்ந்த உயர் அதிகாரிகளுக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டச் செய்யும் விதத்தில் பேசுதல் உள்ளிட்ட மூன்று பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்திருக்கின்றனர். நீதிமன்றக் காவலில் வைக்க உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டு பிறகு அவர் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். 
இதுகுறித்து பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் கடுமையான கண்டனத்தை முன்வைத்திருக்கின்றன. பாசிச பாஜக அரசு ஒழிக' என்று தமிழக பாஜக தலைவர் தமிழிசை செளந்தரராஜன் முன்னிலையில் முழக்கமிட்டார் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக லூயி சோபியா மீது புகார் அளித்ததற்கும், அவர் கைது செய்யப்பட்டதற்கும் கண்டனம் தெரிவிக்கின்றனர். ஜனநாயக நாட்டில் ஆட்சி ஒழிக' என்று கோஷமிடக் கூட உரிமையில்லையா என்கிற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. 
லூயி சோபியா குறிப்பிடுவது போல, கோஷம் எழுப்பவோ, எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவோ நிச்சயமாக அவருக்கு உரிமை உண்டு. ஆனால், பொது இடத்தில் இதுபோன்ற கோஷங்களை எழுப்புவது மேலை நாடுகளில் படிக்கும் ஆராய்ச்சி மாணவி ஒருவருக்கு அநாகரிகமான செயல் என்று தெரியாமல் போனதுதான் ஆச்சரியம். 
திமுக தலைவர் மு.க. ஸ்டாலினுக்கு எதிராகவோ, மக்கள் நீதி மய்யத் தலைவர் கமல்ஹாசனுக்கு எதிராகவோ, விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சித் தலைவர் தொல்.திருமாவளவனுக்கு எதிராகவோ, விமானத்திலோ, ரயிலிலோ, பொது இடத்திலோ இதுபோல கோஷம் எழுப்ப முற்பட்டால், அதை அவர்களின் தொண்டர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். தனது கருத்தை சொல்ல லூயி சோபியாவுக்கு உரிமை இருந்தாலும் அவர் விமானத்தில் கோஷம் எழுப்பியது தவறு. தமிழிசை அதை சட்டை செய்யாமல் விட்டிருக்கலாம். அவருடன் வாக்குவாதம் செய்ததும், அவர் மீது புகார் அளிக்க முற்பட்டதும் அவருக்குப் பெருமை சேர்க்கவில்லை. 
இன்றைய இளைஞர்கள் மத்தியில் அமைப்பு சார்ந்த அரசியல் கட்சிகளின் மீது பரவலாக வெறுப்பு அதிகரித்து வருகிறது. சமீபத்தில் 128 நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வில், அரசியலில் நாட்டம் இருந்தாலும் அவர்கள் அரசியல்ரீதியாகக் களம் இறங்குவதை விட, தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதில்தான் கூடுதல் நாட்டம் கொள்கிறார்கள் என்று தெரியவந்திருக்கிறது. 9% முதல் 17% வரையிலான 40 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதிலும் லூயி சோபியா பாணியில் தங்களின் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்துவதிலும் நாட்டம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். 
மக்கள் ஆட்சி முறைதான் பெரும்பாலானவர்களால் விரும்பப்படுவதாக இருந்தாலும் கூட, வாக்களிப்பில் பங்குபெறும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைவாகவே இருக்கிறது. அவர்கள் கட்சி உறுப்பினர்களாகவோ, தொண்டர்களாகவோ இருப்பதில் நாட்டம் இல்லாதவர்களாகவும், தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதிலும், சமூக வலைதளங்களில் கருத்துப் பதிவு செய்பவர்களாகவும்தான் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றனர். 
உலகில் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களில் 2% மட்டும்தான் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 2016 அமெரிக்கத் தேர்தலில் வாக்களிக்காதவர்களில் 3-இல் 2 பங்கு வாக்காளர்கள் 50 வயதிற்கும் கீழே உள்ளோர்.
அரசியல் கட்சிகளும் அவற்றின் தலைவர்களும் ஊழல்வாதிகள், பணத்தாசையும், பதவி வெறியும் பிடித்தவர்கள் என்கிற கருத்து இளைய தலைமுறையினரிடம் அதிகரித்து வருகிறது. 
சமுதாயத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற நோக்கத்துடன் களமிறங்கும் இளைஞர்களுக்கு அரசியல் கட்சிகளில் இடமில்லாமல் இருப்பதுதான் அவர்களை ஜனநாயக விரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடத் தூண்டுகின்றன. 
லூயி சோபியாவின் செயல்பாடு இன்றைய அரசியல் ஆட்சி அமைப்புக்கு எதிராகக் காணப்படும் இளைய தலைமுறையின் மனநிலை வெளிப்பாடு. அதற்கு வடிகால் ஏற்படுத்தித் தீர்வு கண்டாக வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/06/நோயல்ல-அறிகுறி-2994898.html
2994116 தலையங்கம் கனம் கோர்ட்டார் அவர்களே... ஆசிரியர் Wednesday, September 5, 2018 01:34 AM +0530 கடந்த வாரம் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் நீதிபதிகள் ஹுலுவாடி ஜி.ரமேஷ், எம்.ஜி.முரளிதரன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு அதிர்ச்சி அளிக்கும் உத்தரவு ஒன்றைப் பிறப்பித்திருக்கிறது. 
இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள சுங்கச் சாவடிகளில் நீதிபதிகள் உள்ளிட்ட சிறப்புத் தகுதி பெற்றோருக்கு (வி.ஐ.பி.), தனியாக வழி ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அந்த உத்தரவு. இதுகுறித்து இந்தியாவிலுள்ள எல்லா சுங்கச் சாவடிகளுக்கும் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், சிறப்புத் தகுதி பெற்றோருக்கான தனிப் பாதையில் மற்ற வாகனங்கள் அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்றும் அந்த உத்தரவு தெரிவிக்கிறது.
இந்தியா முழுவதும் சிறப்புத் தகுதி பெற்றோர்' கலாசாரத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்று பொதுமக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இப்படியோர் உத்தரவை நீதிபதிகளால் எப்படிப் பிறப்பிக்க முடிந்தது? ஏற்கெனவே சுங்கச் சாவடிகளில் சிறப்புத் தகுதி பெற்றோரிடமிருந்து சுங்கக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுவதில்லை. அப்படி இருக்கும்போது, சில நிமிடத் தாமதங்களைக் கூட சிறப்புத் தகுதி பெற்றோரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதும், ஜனநாயக நாட்டில் மக்களில் ஒருவராக இருக்க அவர்கள் தயாராக இல்லை என்பதும் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாத மனப்போக்கு.
நெடுஞ்சாலை சுங்கச்சாவடிகளில் தங்களுக்கு ஏற்படும் சில நிமிடத் தாமதங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத நீதிபதிகள், இந்தியா முழுவதுமுள்ள நீதிமன்றங்களில் கோடிக்கணக்கில் தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகள் குறித்தோ, அவற்றின் தாமதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்கள் குறித்தோ கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும். இந்தியாவின் 24 உயர்நீதிமன்றங்களில் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமான வழக்குகள் தீர்ப்புக்காகக் காத்துக் கிடக்கின்றன. இந்தியாவின் அனைத்து நீதிமன்றங்களிலும் 3.3 கோடி வழக்குகள் நிலுவையில் இருக்கின்றன. இதுகுறித்தெல்லாம் கவலைப்படாமல் முழுக்க முழுக்க அரசின் நிர்வாக முடிவுக்கு உட்பட்ட சுங்கச்சாவடிக் கட்டண வசூல் குறித்தும், சிறப்புத் தகுதி பெற்றோருக்கு தனிப்பாதை ஒதுக்குவது குறித்தும் நீதிபதிகள் கவலைப்படுகிறார்களே, இது வேதனை அளிக்கிறது.
நியாயமாகப் பார்த்தால், நீதிபதிகளின் கோபமும் ஆத்திரமும் சுங்கச் சாவடிகள் மீதுதான் திரும்பி இருக்க வேண்டும். செப்டம்பர் 1-ஆம் தேதி முதல் தமிழகத்திலுள்ள 14 நெடுஞ்சாலை சோதனைச் சாவடிகளில் சுங்கக் கட்டணம் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த 9 ஆண்டுகளில் மட்டும் இரண்டரை மடங்கு அதாவது, 250% சுங்கக் கட்டணம் அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அடாவடி சுங்கக் கட்டணக் கொள்ளை குறித்து நீதிபதிகள் கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும். 
தமிழகத்திலுள்ள தேசிய நெடுஞ்சாலைகளின் நீளம் சுமார் 5,324 கி.மீ. அதில் இந்திய தேசிய நெடுஞ்சாலை ஆணையத்தின் பராமரிப்பில் 3,285 கி.மீ. சாலைகளும், மாநில நெடுஞ்சாலை பராமரிப்பில் 2,039 கி.மீ. சாலைகளும் உள்ளன. தமிழ் நாட்டிலுள்ள 44 நெடுஞ்சாலை சுங்கச் சாவடிகளில் 26 சுங்கச் சாவடிகள் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டிலும் 18 சுங்கச் சாவடிகள் தமிழக அரசின் கட்டுப்பாட்டிலும் உள்ளன. ஆனால், அத்தனை சுங்கச் சாவடிகளிலும் கட்டணம் வசூல் செய்யும் பொறுப்பு தனியாரிடம் விடப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அரசு நிர்ணயித்திருக்கும் தொகைக்கும், சுங்கச் சாவடிகளில் வசூலாகும் தொகைக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி குறித்து வெள்ளை அறிக்கை வெளியிடப்பட்டால், சுங்கக் கட்டணக் கொள்ளை எவ்வளவு பெரிய மோசடி என்பது வெளிப்படும்.
தமிழகம் முழுவதும் மோட்டார் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்திருப்பதைத் தொடர்ந்து சுங்கச் சாவடிகளில் வசூலாகும் கட்டணமும் கணிசமாகவே அதிகரித்திருக்கிறது. இந்த நிலையில், சுங்கக் கட்டணம் குறைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், தொடர்ந்து ஆண்டுதோறும் கட்டணம் அதிகரிக்கப்படுகிறது. தமிழ்நாடு முழுவதும் 14 சுங்கச் சாவடிகளில் கட்டண 
அதிகரிப்பு நடந்திருப்பது குறித்து ஊடகங்களிலோ, பொதுவெளியிலோ எந்தவிதமான சலசலப்போ, விமர்சனமோ இல்லாமல் இருப்பது அதிர்ச்சியையும் ஆத்திரத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
சாலைகளுக்கும் பாலங்களுக்கும் சுங்கக் கட்டணம் வசூலிப்பது என்பது புதிய நடைமுறை ஒன்றுமல்ல. பல முக்கியமான இடங்களில் கட்டப்பட்ட பாலங்களுக்குக் கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டு பாலத்திற்கான செலவு ஈடுகட்டப்பட்டது. அந்தக் கட்டணத்தை அந்தந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளே வசூலித்தன. பாலத்திற்கான செலவு வசூலாகிவிட்டால் கட்டணம் வசூலிப்பதும் நிறுத்தப்பட்டுவிடும். அதேபோல, கட்டு -பராமரி- ஒப்படை' திட்டத்தின் கீழ்தான் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளும் அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். 
சாலை அமைத்த நிறுவனத்தின் முதலீடு, வட்டி, லாபம் அனைத்தையும் கணித்துப் பார்த்துதான் சுங்கச்சாவடிக் கட்டணம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஆனால், முதலீட்டைவிட 30 மடங்குக்கும் அதிகமாக பணம் ஈட்டிய பிறகும் கூட, தனியார் நிறுவனங்கள் பராமரிப்பு' என்கிற பெயரில் முன்பு வசூலித்ததைவிட அதிகக் கட்டணத்தைத் தொடர்ந்து வசூலித்துக் கொண்டிருக்கும் சுங்கக் கட்டணக் கொள்ளை குறித்து அரசியல்வாதிகளும் பேசுவதில்லை, சமூக ஆர்வலர்களும் பேசுவதில்லை, நீதிமன்றங்களும் தலையிடுவதில்லை, பொதுமக்களுக்கும் இதுகுறித்த பிரக்ஞை' இல்லை.
சுங்கச் சாவடிகளில் நடைபெறும் கட்டணக் கொள்ளை குறித்து கவலைப்படாமல் சில நிமிடத் தாமதங்களுக்காக தனி வழி அமைக்க வேண்டும் என்கிற சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்யும் என்று எதிர்பார்ப்போமாக!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/05/கனம்-கோர்ட்டார்-அவர்களே-2994116.html
2993464 தலையங்கம் டோக்கியோவுக்கான முன்னோட்டம்! ஆசிரியர் Tuesday, September 4, 2018 01:34 AM +0530 ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டி முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமை நிறைவு விழா கண்ட ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டும். கடந்த காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டியில் பெற்றதைவிட இது சிறப்பு மிக்க வெற்றியாகும். ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் 1951-க்குப் பிறகு இந்தியாவின் சிறந்த பங்களிப்பு இதுதான். அதுபோல், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் அதிகப் பதக்கங்களைக் குவித்த போட்டியும் இதுதான். முன்னதாக, 2010-இல் சீனாவில் குவாங் சௌவ் நகரில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்தியா 65 பதக்கங்களைக் குவித்தது சாதனையாக இருந்தது. 
இந்த முறை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில், 572 இந்திய விளையாட்டு வீரர்கள் பங்குபெற்றார்கள் என்பதல்ல முக்கியம். அவர்களில் ஏறத்தாழ 200 பேர் 23 வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள் என்பதுதான் சிறப்பு. இதுவரை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் அடைந்திராத பெரிய வெற்றியை இம்முறை இந்த இளைஞர்கள் இந்தியாவுக்குப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த 69 பதக்கங்களில் 15 தங்கப் பதக்கங்கள். பதக்கங்களில் சரிபாதி பதக்கங்களை 16 முதல் 23 வயதுக்கு இடைப்பட்ட இளைய தலைமுறை விளையாட்டு வீரர்கள் பெற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள்.
100 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் கடைசி 50 மீட்டர்களில் பிரமிக்கவைக்கும் விதத்தில் ஓடி வெள்ளிப்பதக்கத்தை வென்ற டூட்டி சந்த், துப்பாக்கி சுடுதலில் பதற்றமே இல்லாமல் தங்கப் பதக்கத்தை வென்ற சௌரவ் சௌத்ரி, மல்யுத்தத்தில் ஜப்பானிய வீரரைத் தன்னுடைய தந்திரம் நிறைந்த பிடிகளால் தோற்கடித்த வினேஷ் போகத், உஸ்பெகிஸ்தானைச் சேர்ந்த ஒலிம்பிக் சாம்பியனான ஹசன் பாய் துஸ்மடோவை வென்ற குத்துச்சண்டை வீரர் அமித் பங்கால் என்று ஜகார்த்தா ஆசியப் போட்டிகளில் இந்தியாவின் குறிப்பிடத்தக்க தருணங்கள். 
ஹெப்டத்லானில் வெற்றி பெற்ற ஸ்வப்னா பர்மன், 800 மீட்டர் ஓட்டத்தில் வெற்றி பெற்ற மன்ஜித் சிங் ஆகியோருடைய சாதனைகள் வியக்க வைக்கின்றன. 10 மீட்டர் துப்பாக்கி சுடுதலில் 15 வயது செளரவ் செளத்ரி செய்திருக்கும் சாதனையும் சரித்திரப் பதிவு. இந்த வெற்றிக்கு லண்டன் ஒலிம்பிக்கைத் தொடர்ந்து ஆறு தலைமை பயிற்சியாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டதும், மத்திய இடைநிலை கல்வி வாரியப் பள்ளிகளில் துப்பாக்கிச் சுடுதல் ஒரு விளைடாட்டாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதும் மிக முக்கியமான காரணங்கள். 
மகளிர் 400 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் வெள்ளிப்பதக்கம் வென்ற ஹீமா தாஸும், ஆடவர் 400 மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் வெள்ளிப்பதக்கம் வென்ற முகமது அனாஸும் இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாகி இருக்கின்றனர். 1998 ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்குப் பிறகு இந்தியா 100 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் பதக்கம் வென்றதில்லை. இதற்கு முன்னர்100 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் வெள்ளிப்பதக்கம் வென்றவர் 1986-இல் பி.டி.உஷா. இந்த முறை பல இளம் ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள் ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் மூலம் அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
முக்கியமான பல்வேறு விளையாட்டுகளில் தலைமுறை மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதை ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் அடையாளம் காட்டுகின்றன. குண்டு எறிதலிலும், ஈட்டி எறிதலிலும் தேஜிந்தர் பால் சிங்கும், நீரஜ் சோப்ராவும் இந்தியாவின் இடத்தைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். பஜ்ரங் புனியா, அமித் பங்கால், சௌரவ் சௌத்ரி, பி.வி. சிந்து ஆகியோர் இந்திய மூவர்ணக் கொடியை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் தூக்கிப் பிடித்தவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். அதேபோலே ஜின்சன் ஜான்சனின் பங்களிப்பையும் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
இந்தியா அதிக வெள்ளிப் பதக்கம் (24) வென்ற போட்டியாகவும் இது அமைந்துள்ளது. இதற்கு முன்னர் தில்லியில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்தியா 19 வெள்ளி வென்றதே சாதனையாக இருந்தது. செபாக்டாக்ராவில் இந்தியா முதல்முறையாக பதக்கம் வென்றுள்ளது. ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் துப்பாக்கிச் சுடுதலில் தங்கம் வென்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையை ராஹி சர்னோபட்டும், மல்யுத்தத்தில் தங்கம் வென்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையை வினேஷ் போகத்தும் பெற்றிருக்கிறார்கள்.
ஒருபுறம் நாம் அடைந்த வெற்றிகள் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும் கூட, இன்னொரு புறம் இந்தியா இதுவரை தான் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்த இடத்தை சில விளையாட்டுகளில் இழந்திருப்பது சற்று வருத்தமளிக்கிறது. ஒரு காலத்தில் கிரிக்கெட்டில் மேற்கிந்திய தீவுகள் எப்படியோ அதுபோன்று கபடியில் இன்று இந்திய அணி தலைசிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அப்படி இருந்தும் கூட, நாம் கபடியில் பதக்கத்தைக் கோட்டை விட்டதை மிகப்பெரிய பின்னடைவாகத்தான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. ஹாக்கியிலும் நமது அணி கவனக்குறைவாக இருந்ததன் விளைவால் மலேசியாவிடம் தோல்வியைத் தழுவ நேர்ந்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ 4 தங்கப் பதக்கங்களை நமது இந்திய அணி கவனக்குறைவால் தவறவிட்டது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
2.6 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.185 லட்சம் கோடி) மதிப்புள்ள பொருளாதாரமான இந்தியா அதற்கேற்றாற் போன்ற வெற்றியை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் அடைந்ததா என்றால் இல்லை. சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியா ஆகிய நாடுகளுக்கு நிகராகவோ அல்லது அவர்களுக்குப் பின்னாலோதான் நாம் இருக்கிறோம் என்பது கூட வருத்தமில்லை. ஆனால், இந்தோனேஷியா, உஸ்பெகிஸ்தான், ஈரான், தைவான் ஆகிய நாடுகளை விட நாம் பின்தங்கி இருக்கிறோம் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போதுதான் வருத்தம் மேலிடுகிறது.
ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் முடிவடைந்திருக்கின்றன. இனி 2020 ஒலிம்பிக் போட்டிக்கு நாம் தயாராக வேண்டும். முனைப்பும் உறுதியும் இருந்தால், டோக்கியோ ஒலிம்பிக் போட்டியில் இந்திய அணி மிகப்பெரிய சாதனையை ஈட்டும் என்கிற நம்பிக்கையை உருவாக்கியிருக்கிறது ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் நாம் வென்றிருக்கும் பதக்கங்களும், நமது விளையாட்டு வீரர்களின் சாதனைகளும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/04/டோக்கியோவுக்கான-முன்னோட்டம்-2993464.html
2992768 தலையங்கம் தோல்வி பயத்தின் வெளிப்பாடு! ஆசிரியர் Monday, September 3, 2018 03:38 AM +0530  

மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் குறித்த சர்ச்சை தேவையில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. காங்கிரஸ், திரிணமூல் காங்கிரஸ், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி உள்ளிட்ட 17 கட்சிகள் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்களுக்கு பதிலாக மீண்டும் பழையபடி வாக்குச்சீட்டு முறை கொண்டுவர வேண்டும் என்று தேர்தல் ஆணையத்தை வலியுறுத்துகின்றன. உச்சநீதிமன்றத்தையும் அணுகியிருக்கின்றன.
மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் குறித்து சந்தேகங்களை எழுப்பும்போது, காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் அவர்கள் பெற்ற வெற்றிகளைக் குறித்தும் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஆளுங்கட்சி வெற்றி பெறும்போதெல்லாம் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் முறையாக செயல்படவில்லை என்றும், எதிர்க்கட்சிகள் வெற்றி பெறும் போதெல்லாம் அவை முறையாக செயல்படுகின்றன என்றும் கூறுவது சந்தர்ப்பவாதமல்லாமல் வேறென்ன?
குஜராத், ஹிமாசலப் பிரதேச சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கு முன்னால் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் குறித்தும், இயந்திரத்தின் செயல்பாடு குறித்தும் எதிர்க்கட்சிகள் இதேபோல ஐயப்பாடு எழுப்பின. அந்த இரண்டு மாநிலங்களிலுமே தொகுதிக்கு ஒரு வாக்குச்சாவடியைத் தேர்ந்தெடுத்து அங்கே மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்துடன், வாக்காளர் சரிபார்ப்புச் சீட்டுக்கான இணைப்பு (வோட்டர் வெரிபையபிள் பேப்பர் ஆடிட்) பொருத்தப்பட்டது. குஜராத்தில் 182 வாக்குச்சாவடிகளில் இந்த வாக்காளர் சரிபார்ப்பு சீட்டு சேகரிக்கப்பட்டது. அந்த வாக்குச்சாவடிகளில் பதிவான வாக்குகளையும் வாக்காளர் சரிபார்ப்புச் சீட்டுகளையும் வேட்பாளர்களின் முகவர்கள் முன்னிலையில் சரிபார்த்தபோது, அவை துல்லியமாக ஒத்துப்போயின. இதற்குப் பிறகும் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தின் செயல்பாடு குறித்து ஐயப்பாட்டை எழுப்புவது அநாவசியம்.
மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்னால் வாக்குச்சாவடிகளைக் கைப்பற்றுவதும் கள்ள வாக்குகள் பதிவாவதும் பலருடைய வாக்குகளை குண்டர்களை வைத்துப் பதிவு செய்வதும் வழக்கமாக இருந்தன. இப்போது வாக்குப் 
பதிவில் முறைகேடுகள் கணிசமாகக் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது என்பதில் எந்தவிதமான மாற்றுக்கருத்தும் இருக்க முடியாது. 
நம்மைவிட தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேறிவிட்ட அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளில் இன்னும் வாக்குச்சீட்டு முறைதான் பின்பற்றப்படுகிறது. சமீபத்தில் ஜெர்மனி மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தை கைவிட்டு பழையது போல வாக்குச்சீட்டு முறைக்கு மாறியிருக்கிறது. அதையெல்லாம் காரணம்காட்டி, இந்தியாவும் வாக்குச்சீட்டு முறைக்கு மாற வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைப்பது அர்த்தமில்லாதது. 
இந்திய அளவிலான மக்கள்தொகை அங்கெல்லாம் இல்லை என்பதும் நாம் உணர வேண்டும். மேலும், நமது இந்திய மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்களின் தரமும் நம்பகத்தன்மையும் பல தேர்தல்களில் உறுதிபடுத்தப்பட்டு நம்மைப் பின்பற்றி பல நாடுகள் இந்த முறைக்கு மாறியிருக்கின்றன என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
குஜராத்தில் செய்ததுபோல தொகுதிக்கு ஒரு வாக்குச்சாவடியில் வாக்காளர் சரிபார்ப்பு சீட்டுக்கான இணைப்பு பொருத்தப்படு
வதில் தவறில்லை. அதேநேரத்தில், அத்தனை மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திலும் வாக்காளர் சரிபார்ப்புச் சீட்டு இணைக்க வேண்டும் என்றால், அதைவிட பழைய வாக்குச்சீட்டு முறைக்கே மாறிவிடலாம்.
பிகாரிலும் தில்லியிலும் பாஜக தோல்வியைத் தழுவியதும் குஜராத்தில் பின்னடைவை எதிர்கொண்டதும், கர்நாடகத்தில் பெரும்பான்மை பலம் பெற முடியாமல் போனதும் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் மூலம் நடந்த தேர்தல்களில்தான். மம்தா பானர்ஜியின் திரிணமூல் காங்கிரஸ் மேற்கு வங்கத்தில் இரண்டாவது முறை வெற்றி பெற்றதும் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தின் மூலம்தான். இப்படி இருக்கும் போது காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் ஏன் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திற்கு எதிராக இப்போது மீண்டும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் என்று யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 
2019-இல் நடக்க இருக்கும் பொதுத்தேர்தல், பாஜக உள்ளிட்ட பல கட்சிகளுக்கும் மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப் போகிறது. நரேந்திர மோடி மீண்டும் வெற்றி பெற்று பாஜக ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளுமேயானால், பல எதிர்க்கட்சிகள் அழிவை நோக்கி நகரக்கூடும். அந்த அச்சம்தான் எதிர்க்கட்சிகளை மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திற்கு எதிராகப் போராடத் தூண்டியிருக்கிறது.
ராகுல் காந்தி, மம்தா பானர்ஜி, சரத் பவார், மாயாவதி, அகிலேஷ் யாதவ் மட்டுமல்லாமல், மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திற்கு எதிராக வழக்குத் தொடுத்திருக்கும் 17 கட்சிகளும் ஒரு தனிநபர் அல்லது ஒரு குடும்பத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் கட்சிகள். தொடர் தோல்விகள் ஏற்படும்போது இப்படிப்பட்ட கட்சிகளில் தலைமைக்கு எதிரான எதிர்ப்பு கிளம்புவதும், கட்சிகள் பிளவுபடுவதும் வழக்கம். அதனால்தான், மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்
களுக்கு எதிராக இப்போதே எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்பி அந்த கட்சிகள் "முன்ஜாமீன்' பெற முயற்சிக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது. 
மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக மேலும் வலுவாக்க முயற்சிக்க வேண்டுமே தவிர, அந்த முறையை கைவிடுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல. நமது தேர்தல்களின் நம்பகத்தன்மையை அரசியல் கட்சிகளே குலைக்க முற்பட்டால், இந்திய ஜனநாயகத்தின் மீதான மரியாதை சர்வதேச அளவில் மட்டுமல்ல, நமது வாக்காளர்கள் மத்தியிலும் குலைந்து விடும் ஆபத்தை அவர்கள் உணர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/03/தோல்வி-பயத்தின்-வெளிப்பாடு-2992768.html
2991712 தலையங்கம் வரலாற்றுப் பிழை! ஆசிரியர் Saturday, September 1, 2018 01:39 AM +0530 கடந்த 2016 நவம்பர் 8-ஆம் தேதி நரேந்திர மோடி அரசு எவருமே சற்றும் எதிர்பாராத விதத்தில் எடுத்த அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளை செல்லாததாக்கும் முடிவால் ஏதாவது பலன் ஏற்பட்டிருக்கும் என்கிற கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையையும் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஆண்டறிக்கை பொய்யாக்கிவிட்டிருக்கிறது. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் அறிக்கைப்படி, செல்லாததாக்கப்பட்ட ரூ.15.31 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான செலாவணிகள் திரும்ப வந்திருக்கின்றன. அதாவது 99.3 சதவீதம் நோட்டுகள் வங்கிகளின் மூலம் ரிசர்வ் வங்கிக்கு வந்துவிட்டிருக்கின்றன. இது எப்படி சாத்தியம் என்பது ஆண்டவனுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.
செல்லாததாக்கப்பட்ட ரூ.500, ரூ.1,000 செலாவணிகளின் மொத்த மதிப்பு ரூ.15,40,000 கோடி. இப்போது ரூ.15,31,073 கோடி வங்கி கஜானாவுக்கு திரும்பிவிட்டிருக்கிறது. கணக்கில் வராத பணம் வெறும் ரூ.10,720 கோடி மட்டுமே. 
இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் புள்ளிவிவரம் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. இந்தியாவில் கருப்புப் பணமே இருந்திருக்கவில்லை, அல்லது இந்தியாவிலிருந்த அனைத்துக் கருப்புப் பணமும் கணக்கில் காட்டப்பட்டு வங்கிகளுக்கு வந்துவிட்டிருக்கின்றன. முதலாவது கூற்றை நம்பவோ ஏற்றுக்கொள்ளவோ முடியவில்லை. இரண்டாவது கூற்று சாத்தியமேயில்லை. அத்தனை பணமும் கணக்கில் காட்டப்பட்டுவிட்டது என்பதை நிரூபிப்பதும் இயலாத ஒன்று. 
கணக்கில் காட்டாமல் நாட்டில் புழங்கும் கருப்புப் பணத்தைப் பதுக்கி வைத்திருப்பவர்கள், அதை வங்கிக் கணக்கில் போட முடியாது என்பதால் அந்தப் பணம் செல்லாததாக்கப்பட்டு திரும்பி வராது என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அதிக மதிப்பு செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டதன் அடிப்படை நோக்கமே அதுதான். ஆனால், அது முற்றிலுமாகப் பொய்த்திருக்கிறது. அந்த வகையில் அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு கணக்கில் காட்டாமல் பணம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு வரப்பிரசாதமாகி அவர்களுக்கு உதவும் திட்டமாக மாறிவிட்டது.
அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளில் கள்ள நோட்டு புழக்கம் அதிகமாக இருக்கிறது என்றும், இந்த முடிவின் மூலம் கள்ள நோட்டுகள் முற்றிலுமாக அகற்றப்படும் என்றும் அப்போது கூறப்பட்டது. 99.3 சதவீதம் பணம் ரிசர்வ் வங்கிக்கு திரும்ப வந்திருப்பதிலிருந்தும், வெறும் ரூ.10,720 கோடி மட்டுமே வராமல் இருப்பதிலிருந்தும் கள்ளப் பண ஒழிப்பிற்காக அரசின் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு எந்தவித பயனையும் அளிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ரிசர்வ் வங்கியின் ஆண்டறிக்கையின்படி, புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ரூ.500, ரூ.2,000 நோட்டுகளிலும் கள்ள நோட்டுகள் புழக்கத்தில் வந்திருப்பது அதைவிட அதிர்ச்சி. 
அதிக மதிப்புள்ள செலாவணிகளின் புழக்கமும், மக்கள் மத்தியில் இருக்கின்ற பணப்புழக்கமும் குறைய வேண்டும் என்பதும், ரொக்கப் பரிவர்த்தனை குறைந்து எண்மப் பரிமாற்றம் அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதும் அரசின் அதிரடி முடிவுக்கு இன்னொரு காரணமாகக் கூறப்பட்டது. 2016 மார்ச் மாத அளவில் புழக்கத்தில் இருந்த ரூ.16.42 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள ரூபாய் நோட்டுகளில் செல்லாததாக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளான ரூ.500, ரூ.1,000 நோட்டுகள் 86.38 சதவீதம் இருந்தன. இப்போது இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு புழக்கத்தில் இருக்கும் மொத்த ரூபாய் நோட்டுகளின் மதிப்பு ரூ.18.4 லட்சம் கோடி. அதாவது, முன்பிருந்ததை விட அதிகமான பணப் புழக்கம் காணப்படுகிறது. இதில் அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளான ரூ.500-ம், ரூ.2,000-மும் 80.17 சதவீதம் காணப்படுகின்றன எனும்போது அரசின் முடிவால் எந்தவித மாற்றமோ பயனோ ஏற்பட்டுவிடவில்லை என்பது தெளிவு.
அதேபோல, ரொக்கப் பரிமாற்றமும் குறைந்ததாகத் தெரியவில்லை. தொடக்கத்தில் பணப் புழக்கம் இல்லாதிருந்தபோது வங்கி அட்டை உள்ளிட்ட ரொக்கமில்லாத பரிமாற்றங்கள் சற்று அதிகரித்தாலும் இப்போது மீண்டும் இந்தியா ரொக்கப் பரிமாற்றத்திற்கு திரும்பிவிட்டிருக்கிறது. இப்போதும் அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளில் ரொக்கப் பரிமாற்றங்கள் நடைபெறுகின்றன என்பதிலிருந்து கணக்கில் காட்டாத கருப்புப் பணப் புழக்கம் குறைந்தபாடில்லை என்பதை நாம் உணரலாம். 
செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவுக்குப் பிறகான ஐந்தாவது வாரத்தில் நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி மக்களவையில் அதிர்ச்சி தரும் தகவல் ஒன்றைக் கூறினார். அரசிடமோ ரிசர்வ் வங்கியிடமோ இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் புழக்கத்தில் உள்ள கருப்புப் பணப் புழக்கம் எவ்வளவு என்பது குறித்து, முடிவுக்கு முன்னாலோ பின்னாலோ சரியான புள்ளிவிவரம் எதுவும் இல்லை என்பதுதான் அது. இதிலிருந்து தேவையான எந்த முன்னேற்பாடுகளோ, பொறுப்புணர்வுடன் கூடிய திட்டமிடலோ எதுவுமே இல்லாமல் அவசரக் கோலத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுதான் நவம்பர் 8, 2016-இல் மத்திய அரசால் எடுக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு என்பது தெரிகிறது.
பொருளாதாரத்திற்குத் தரப்படும் திடீர் அதிர்ச்சிகள் எதிர்பார்க்கும் கொள்கை இலக்கை ஒருபோதும் அடைவதில்லை. இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு ரிசர்வ் வங்கியின் அறிக்கையை வைத்துப் பார்க்கும்போது அரசின் முடிவால் இந்தியாவின் வளர்ச்சி 1.5 சதவீதம் குறைந்திருக்கிறது என்பது தெரிகிறது. இதன் தோராய இழப்பு ரூ.2.25 லட்சம் கோடி. புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடித்ததில் ஆன தோராயச் செலவு ரூ.16,298 கோடி. 
அரசின் முடிவால், லட்சக்கணக்கான சிறு, குறு, நடுத்தரத் தொழில்கள் மூடப்பட்டன. தினக்கூலி பெறும் ஏழைகள் 15 கோடி பேர் பாதிக்கப்பட்டனர். மூன்று, நான்கு மாதத்திற்கு ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரமும் இயல்பு வாழ்க்கையும் ஸ்தம்பித்தன. இது குறித்தெல்லாம் முன்யோசனையே இல்லாமல் ஏன் அப்படி ஒரு தவறான முடிவு எடுக்கப்பட்டது என்று வரலாறு கேள்வி எழுப்பும். அதற்கு விடை தந்தாக வேண்டும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/01/வரலாற்றுப்-பிழை-2991712.html
2990989 தலையங்கம் வாய்ப்பூட்டுச் சட்டம்! ஆசிரியர் Friday, August 31, 2018 03:36 AM +0530 புதன்கிழமை அன்று மகாராஷ்டிர மாநிலம் பீமா - கோரேகான் பகுதியில் நடந்த வன்முறையில் தொடர்பிருப்பதாகக் கூறி மகாராஷ்டிர காவல்துறையினர் இடதுசாரி ஆதரவாளர் ஐந்து பேரை கைது செய்தனர். தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம், கோவா உள்ளிட்ட ஆறு மாநிலங்களில் மகாராஷ்டிர காவல்துறையினர் கடந்த செவ்வாய்க்
கிழமை திடீர் சோதனை நடத்தினர். அதைத் தொடர்ந்து ஹைதராபாதில் எழுத்தாளர் வரவர ராவ், மும்பையில் வெர்னோன் கோன்சல்வேஸ், அருண் பெரைரா, சத்தீஸ்கரில் வழக்குரைஞர் சுதா பரத்வாஜ், தில்லியில் சமூக ஆர்வலர் கெளதம் நவ்லகா ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டனர். இவர்கள் அனைவரும் தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமான மாவோயிஸ்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்றும், அரசை கவிழ்த்து ஆட்சியைப் பிடிக்கும் நோக்கத்துடன் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு மறைமுக உதவிகளை செய்து வருகிறார்கள் என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறது. 
கடந்த ஜனவரி 1-ஆம் தேதி மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் புணேயை அடுத்த பீமா கோரேரான் பகுதியில் நடந்த ஜாதிக் கலவரத்தின் 200-ஆவது ஆண்டு விழாக் கொண்டாட்டத்தின் முந்தைய நாள் ஒரு மிகப்பெரிய சதித்திட்டம் தீட்டப்பட்டது என்பது காவல்துறையின் குற்றச்சாட்டு. டிசம்பர் 31-ஆம் தேதி இடது சாரிகள் மற்றும் தலித் அமைப்புகளால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட எல்கர் பரிஷத் கூட்டம் காவல்துறைக்குத் தெரிந்துதான் நடைபெற்றது. அப்போது அதில் எந்தத் தவறையும் காவல்துறை காணவில்லை. புலனாய்வுத் துறையின் தீவிர விசாரணைக்குப் பிறகு குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டு தேசிய அளவிலான கைதுகள் நடைபெற்றனவா என்றால் அதுவும் இல்லை. யாரோ ஒரு தனிநபரின் புகாரின் அடிப்படையில் இந்தக் கைதுகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன என்பதுதான் காவல்துறையின் செயல்பாடு குறித்து ஐயப்பாட்டை எழுப்புகிறது.
கடந்த புதன்கிழமை உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையிலான அமர்வு காவல்துறையின் நடவடிக்கையின் நோக்கம் குறித்து கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறது. "மாற்றுக்கருத்து என்பது ஜனநாயகத்தில் பிரஷர் குக்கரின் பாதுகாப்பு வால்வைப் போன்றது. மாற்றுக்கருத்தையும் எதிர்ப்புக்குரலையும் அனுமதிக்காவிட்டால் ஜனநாயகம் என்கிற பிரஷர் குக்கர் வெடித்துவிடக்கூடும் ' என்கிற நீதிபதி சந்திரசூட்டின் கருத்து மத்திய - மாநில அரசுகளுக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் அறிவுரை. 
புணேவில் நடந்த எல்கர் பரிஷத் கூட்டத்திற்கும், மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் என்ன தொடர்பு என்பது குறித்து காவல்துறையினரிடம் தெளிவான விளக்கம் எதுவும் இல்லை. ராஜீவ் காந்தியின் மீதான படுகொலை தாக்குதலைப் போன்று பிரதமர் மற்றும் ஆளுங்கட்சி முக்கிய பிரமுகர்கள் மீதும் தாக்குதல் நடத்த சதித்திட்டம் தீட்டப்பட்டதற்கான வலிமையான ஆதாரம் எதுவும் காவல்துறையிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கணினி ஒன்றில் காணப்பட்ட கடிதம்தான் இடதுசாரி ஆர்வலர்களின் வீடுகளை சோதனையிட்டதற்கும் அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டதற்கும் காரணம் என்பது 
ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக இல்லை. கைது செய்யப்பட்டிருக்கும் ஐந்து பேருமே நன்றாகப் படித்தவர்கள் எனும் நிலையில், கணினி மூலம் பிரதமர் படுகொலைச் சதியைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்கள் விவரமில்லாதவர்கள் அல்ல.
சமூக, மனித உரிமை ஆர்வலர்களும் அறிவி ஜீவிகளும் சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல. சமூகவிரோதச் செயல்களிலும், ஆட்சியைக் கவிழுக்கவும், அரசுக்கு எதிரான சதியில் இறங்கவும் முற்பட்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்பதிலும் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் கடுமையான தண்டனை  வழக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்குமே கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது. அதே நேரத்தில் ஜனநாயகம் என்பது கருத்து வேறுபாட்டையும் மக்கள் நலனுக்காகப் போராடுவதையும் தடுப்பதாகவோ, உரிமைக்கான குரலுக்கு வாய்ப்பூட்டுப் போடுவதாகவோ இருக்க முடியாது.
தனி நபருக்கோ அரசுக்கோ எதிரான வன்முறைச் செயல்களை எந்த ஜனநாயகமும் அனுமதிப்பதில்லை. அதே நேரத்தில் அது மாவோயிஸ்டு ஆனாலும், ஹிந்துத்துவமானாலும், இஸ்லாமியமானாலும் அவரவர் கொள்கை ரீதியான கருத்துகளை முன்வைக்கவோ, அது குறித்துப் பேசவோ ஜனநாயகத்தில் உரிமை இருக்கிறது. கருத்துகள், கருத்துக்களால் எதிர்கொள்ளப்பட வேண்டுமே தவிர, ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் அடக்குமுறையின் மூலமாகவோ அல்லது வற்புறுத்தல் மூலமாகவோ எதிர்க்கருத்தை முடக்கிவிட நினைப்பது ஜனநாயகப் பண்பாக இருக்காது. கைது செய்யப்பட்ட ஐந்து பேரும் மாவோயிஸ்டுகளுக்காக நிதி திரட்டினார்கள் என்றும், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டார்கள் என்றும்,  சட்டவிரோதமான குழுக்களுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தார்கள் என்றும் காவல்துறையால் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறது. இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களை நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு காவல்துறைக்கு உண்டு.
சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம் என்பது முந்தைய காங்கிரஸ் அரசால் கொண்டுவரப்பட்டு கடுமையாக்கப்பட்ட சட்டங்களில் ஒன்று. 2007-இல் இப்போது கைது செய்யப்பட்டிருக்கும் அருண் பெரைராவும், வெர்னோன் கோன்சல்வேஸூம், 2011-இல் கெளதம் நவ்லகாவும், அதற்கு முன்னால் கவிஞர் வரவர ராவும் முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசால் இதே சட்டத்தின் அடிப்படையில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். இப்போது நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியும் அதே பாதையில் பயணிக்க முற்பட்டிருக்கிறது. ஜனநாயகத்தில் இதுபோன்ற தகுந்த ஆதாரம் இல்லாமல் கைது செய்ய வழிகோலும் சட்டங்கள் ஏன் தொடர வேண்டும் என்கிற கேள்வியை எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/31/வாய்ப்பூட்டுச்-சட்டம்-2990989.html
2990285 தலையங்கம் சொற்குவை திட்டம்! ஆசிரியர் Thursday, August 30, 2018 04:07 AM +0530
சமீபத்தில் தமிழக அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித்துறை சார்பில்  "தமிழ்த் தென்றல்' திரு.வி.க.வின் 135-ஆவது பிறந்தநாள் விழா சென்னை, போரூர் துண்டலம் பகுதியில் திரு.வி.க. பிறந்த இல்லத்திலுள்ள நூலகத்தில் நடைபெற்றது. அந்த நிகழ்ச்சியில் பேசும்போது, தமிழ் வளர்ச்சித் துறை அமைச்சர் க. பாண்டியராஜன் தெரிவித்திருக்கும் சில கருத்துகள் நம்பிக்கை ஊட்டுபவையாக இருக்கின்றன.
தமிழிலுள்ள சொற்கள் அனைத்தையும் தொகுத்து நிரல்படுத்துதல், சொற்களின் இலக்கண வகைப்பாடுகளைப் பதிவு செய்தல்,  ஆங்கிலத்துக்கு நிகரான சொற்களைப் பதிவு செய்தல், அடிக்கடி தேடப்படும் சொற்களுக்கு வண்ண அடையாளம் கொடுத்தல், புதிய சொற்களைப் பதிவு செய்தல் போன்ற வசதிகளுடன் "சொற்குவை திட்டம்' உருவாக்கப்பட இருப்பதாக ஏற்கெனவே சட்டப் பேரவையில் முதல்வர் அறிவித்திருந்தார். அந்தத் திட்டம் இன்னும் ஒரு வாரத்தில் தொடங்கப்பட உள்ளது என்று தெரிவித்திருக்கிறார் அமைச்சர் பாண்டியராஜன். இதன் மூலம் இணையதளப் பொது வெளியில் உலகெங்கிலும் உள்ள தமிழறிஞர்களும், தமிழ் ஆர்வலர்களும் "சொற்குவை திட்ட'த்தைப் பயன்படுத்த முடியும்.
தமிழகத்துக்கு வெளியே உள்ள தமிழ் அமைப்புகள் அவரவர் பகுதியில்  தமிழ் கற்றுக்கொடுக்க வசதியாக பாடத்திட்டத்தை 
உருவாக்கி, நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சியில் தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் இறங்கியிருக்கிறது. உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் "இளம் தமிழர் இலக்கிய பயிற்சிப் பட்டறை' மூலம் ஆண்டுதோறும் 300-க்கும் அதிகமான இளைஞர்களுக்கு பயிற்சிப் பட்டறை நடத்தி,  அவர்களுக்கு எழுத்து, இலக்கியம் உள்ளிட்டவற்றில் பயிற்சி அளித்து வருகிறது.
தமிழ் வளர்ச்சி குறித்தும், அடுத்த தலைமுறையினரின் தமிழ் ஆர்வத்தை ஊக்குவிப்பது குறித்தும் நாம் தீவிரமாக சிந்தித்தாக வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். தவறில்லாமல் தமிழில் எழுதத் தெரியாது என்றால் கூட பரவாயில்லை. தமிழில் பேசவே தெரியாது என்கிற நிலைக்கு இன்றைய இளைய தலைமுறை தள்ளப்பட்டிருக்கும் அவலம் குறித்து நாம் கவலைப்பட்டே தீர வேண்டும். இப்படியொரு சூழலில்தான் தமிழக அரசு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு தமிழ் வளர்ச்சிக்கு என்று தனியாக ஓர் அமைச்சரையும், அவரது தலைமையில் தமிழ் வளர்ச்சித் துறை, உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம், உலகத் தமிழ்ச் சங்கம் ஆகியவற்றையும் இணைத்திருக்கிறது. 
தமிழ்நாட்டின் மக்கள்தொகை ஏறத்தாழ ஏழரைக் கோடி என்றால், உலகளாவிய அளவில் தமிழர்களின் எண்ணிக்கை  சுமார் 10 கோடி இருக்கலாம். உலக அளவில் இன்றைக்கு 10 கோடிக்கும் அதிகமான மக்களால் பயன்படுத்தப்படுகிற மொழிகளாக ஆங்கிலம், சீனம், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஷ், ரஷியன், இந்தி முதலிய 13 மொழிகள்தான் இருக்கின்றன. இந்த நிலையில், தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறதே தவிர, தாய்மொழியில் பேசவும், எழுதவும், தாய்மொழியை அன்றாட பயன்பாட்டுக்குக் கையாளவும் தெரிந்தவர்களின்  எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது என்பதுதான் சோகத்திலும் சோகம். 
சொந்த மக்களால் கைவிடப்படுதல், ஆதிக்க மொழிகளால் கழுத்து நெரிக்கப்படுதல், பயன்படுத்தாமல் ஒதுக்கி வைத்தல், தங்களது தாய்மொழியை மதிப்பு குறைந்ததாக நினைத்தல் எனும் நான்கு காரணங்களால்தான் மொழிகள் வழக்கொழிகின்றன. 
இந்திய அளவில் கடந்த 50 ஆண்டுகளில் 220 மொழிகள் அழிந்துவிட்டதாக ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. உலக அளவில் இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு காலத்தில் அழிந்துவிடும் வாய்ப்புள்ள 25 மொழிகளில் தமிழ் மொழியும் இருப்பதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் "யுனெஸ்கோ' ஏற்கெனவே எச்சரிக்கை செய்திருக்கிறது.
இன்றைய நிலையில் வாழ்வின் மிக முதன்மையான கட்டங்களில் தமிழர்களுக்குத் தங்களது தாய்மொழியான தமிழ் நினைவுக்கு வருவதே இல்லை. அன்றாட வாழ்க்கைப் பயன்பாடுகளுக்கும், வங்கிக் கணக்கு நடைமுறைகளுக்கும், வரவு-செலவு வணிகத்திற்கும், வேலைவாய்ப்புக்கும் தமிழ் பயன்படாது என்கிற தாழ்வு மனப்பான்மை பலருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
ஆரம்பத்தில் இரண்டு தமிழர்களுக்கு இடையேயான உரையாடலில் ஆங்கிலத்தைக் கலப்பது என்பது ஒரு நாகரிகமாகத் தொடங்கி, அதுவே கலாசாரமாகி, இப்போது அது கட்டாயமாகிவிட்டது. தாய்மொழியாக இருந்தும் கூட, இன்றைய நிலையில் தமிழ் நாட்டில் தமிழர்களாலேயே தள்ளி நிறுத்தப்படுகிற ஒரு மொழியாகத்தான் தமிழ் இருக்கிறது.
தமிழின் பெருமைகள் மேடைகளில் முழங்கப்படும் அளவுக்கு அதன் வளர்சிச்கான திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. மொழியைப் பாதுகாத்து நிலைபெறச் செய்வதற்கான வழிமுறைகளும் காணப்படவில்லை. இந்தப் பின்னணியில்தான் தமிழ் வளர்ச்சித்துறை அமைச்சகத்தின் செயல்பாடுகளை நாம் வரவேற்றுப் பாராட்ட வேண்டியிருக்கிறது. 
தமிழக அரசு தொடங்க இருக்கும் "சொற்குவை திட்டம்' மட்டுமே தமிழ் எதிர்கொள்ளும்  இன்றைய அதன் "உயிர்ப்பு நிலை' (சர்வைவல்) பிரச்னைக்குத் தீர்வாகிவிடாது. பலராலும் தமிழ்மொழி பயன்படுத்தப்படாமல் இருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், புதிய அறிவியல் மற்றும் அன்றாட நடைமுறை ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு இணையான தமிழ்ச் சொற்கள் இல்லாமல் இருப்பதுதான். வேற்று மொழியினர் தங்கள் வசதிக்காக உருவாக்கியிருக்கும் சொற்களை அப்படியே பயன்படுத்திக் கொள்வது என்பது சுலபமானதாக இருக்கலாம். ஆனால், காலப்போக்கில் தமிழ் மொழியின் அழிவுக்கு அதுவே  காரணமாகிவிடக்கூடும். 
வேற்றுமொழிச் சொற்களுக்கு இணையான  -அனைவரும் சுலபமாகக் கையாளக்கூடிய வகையிலான தமிழ்ச் சொற்களை உருவாக்குவதும் கூட, "சொற்குவை திட்டம்' உள்ளடக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான பணி.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/30/சொற்குவை-திட்டம்-2990285.html
2989488 தலையங்கம் கண்காணிக்கப்படுகிறோம்! ஆசிரியர் Wednesday, August 29, 2018 01:12 AM +0530 செல்லிடப்பேசியிலும் அறிதிறன்பேசியிலும் தங்களுக்குத் தேவையான நபர்களின் எண்களை, பயன்படுத்துபவர்கள் சேமித்து வைப்பது வழக்கம். வெளியே இருந்து எந்த ஒரு எண்ணையும் முன் அனுமதியில்லாமல் இணைத்துவிட முடியாது. 
இந்தியாவிலுள்ள அறிதிறன்பேசி (ஸ்மார்ட்போன்') பயனாளிகளுக்கு திடீர் அதிர்ச்சி. அவர்களுடைய அறிதிறன்பேசியில் சேமித்துள்ள எண்களில் ஆதார் சேவையை வழங்கும் இந்திய தனித்துவ அடையாள ஆணையத்தின் உதவி எண் அவர்கள் கேட்காமலேயே இடம்பெற்றிருந்தது. 
பிரச்னை விவாதப் பொருளானவுடன் மத்திய சட்டம் மற்றும் தகவல் தொடர்பு அமைச்சர் இதுகுறித்து விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டார். அறிதிறன்பேசியை உருவாக்கிய கூகுள் நிறுவனம் தாங்கள்தான் அதற்குக் காரணம் என்று ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. 
கூகுள் நிறுவனம் வாடிக்கையாளர்களின் தன்மறைப்புநிலையை (பிரைவஸி') மீறி அவர்களது அறிதிறன்பேசிகளில் நுழைந்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்டது. 2014-இல் சில முக்கியமான அவசர சேவைக்கான எண்களை வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்குவதற்கு எல்லா அறிதிறன்பேசிகளிலும் ஒரு புதிய முறையை இணைத்ததாகவும் தவறுதலாக இந்த எண்ணும் இணைக்கப்பட்டதாகவும் தெரிவித்தது. இது குறித்து தாங்களே விசாரணை நடத்தப்போவதாகவும் தெரிவித்தது. 
ஒவ்வொரு தனிநபரும் தொடர்பு எண்கள், கடவுச் சொற்கள் என்று அனைத்தையும் தன்னுடைய செல்லிடப்பேசி அல்லது அறிதிறன்பேசியில்தான் சேமித்து வைத்திருக்கிறார். பல்வேறு தகவல்களும் அதன் மூலம்தான் பரிமாறிக்கொள்ளப்படுகின்றன. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, வங்கிக் கணக்கும், ஆதார் எண்ணுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி இருக்கும்போது தனிநபருடைய அறிதிறன்பேசியில் கூகுளால் நுழைய முடியும் என்றால், தன்மறைப்புநிலைக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு எத்தகையது என்பதை நாம் உணரவேண்டும். 
ஆண்ட்ராய்ட்' தொழில்நுட்பத்தில் இயங்கும் அறிதிறன்பேசிகளிலும், ஆப்பிள்' நிறுவனத்தின் ஐ போன்'களிலும் தன்மறைப்புநிலைக்கான கட்டளையுடன் (கமாண்ட்) நீங்கள் எங்கு இருக்கிறீர்கள் என்பது மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட, பயனாளிகளின் செயல்பாடுகள் கூகுள் நிறுவனத்தால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன என்கிற அதிர்ச்சிதரும் செய்தியை அúஸாசியேட் பிரஸ்' நிறுவனத்தின் புலன் விசாரணை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. 
இங்கிலாந்திலுள்ள பெர்கிலி என்கிற இடத்தில், ஆராய்ச்சி மாணவி ஒருவர் தன்னுடைய ஆண்டராய்ட்' அறிதிறன்பேசியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, அவர் இருக்கும் பகுதி தொடர்பான விளம்பரங்கள் தொடு திரையில் வரத் தொடங்கின. வேறு ஓர் இடத்திற்கு சென்றபோது அந்தப் பகுதி சார்ந்த விளம்பரங்கள் வந்தன. இத்தனைக்கும் அவர் கூகுள் வரைபடம் தொடர்பான செயலியை முடக்கிவைத்திருந்தார். அதிலிருந்து, ஒரு செயலி தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும் கூகுள் நிறுவனம் பயனாளிகளைப் பின்தொடர்கிறது என்பது வெளிப்பட்டது.
தகவல்களை சேமிப்பது, எண்மத் தகவல்களைப் பயன்படுத்துவது என்பது மிகவும் பிரச்னைகள் நிறைந்த செயல்பாடு. கடந்த ஆண்டு வெளியான கேம்பிரிட்ஜ் அனலிட்டிகா முறைகேடு' எந்த அளவுக்கு சேமிக்கப்படும் தகவல்கள் சேமித்து வைத்தவர் எதிர்பாராமலும், அவரது ஒப்புதல் இல்லாமலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை வெளிச்சம் போட்டது. அறிதிறன்பேசிகளில் பயனாளிகளின் ஒப்புதல் இல்லாமலே அவர்களிடம் உள்ள தகவல்கள் கூகுள் நிறுவனத்தால் பயன்படுத்தப்படுவது உலகளாவிய அளவில் மிகப்பெரிய விமர்சனத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
கூகுள் நிறுவனத்தின் வரைபடம் கோடிக்கணக்கான அறிதிறன்பேசி பயன்பாட்டாளர்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது மட்டுமல்ல, அவர்களின் நம்பிக்கைக்கு உகந்ததாகவும் கருதப்படுகிறது. அறிதிறன்பேசிப் பயனாளிகள் தாங்கள் எங்கே இருக்கிறோம், எங்கே போகிறோம் உள்ளிட்ட எந்த விவரத்தையும் வெளியிட விரும்பாவிட்டாலும் கூட, கூகுள் நிறுவனம் அவர்களைக் கண்காணிக்கிறது. இதனால் கூகுள் நிறுவனமும் அதனுடன் தொடர்புடைய முகநூல் செயலியும் ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் கடுமையான கண்டனத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. பயனாளிகளின் முன் அனுமதியில்லாமல் அவர்களது அறிதிறன்பேசியில் சேமித்து வைத்திருக்கும் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி பல்வேறு நிறுவனங்களின் விளம்பரங்களை அவர்கள் மீது திணிக்கின்றன. தாங்கள் இருக்கும் இடம் குறித்த தகவலை முடக்கியிருப்பதாக பயனாளிகள் நினைத்தாலும் கூட, அவர்களுக்குத் தெரியாமல் அவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
கூகுளும் முகநூலும் நுகர்வோருக்கு சேவை செய்வதாகக் கூறிக்கொண்டாலும், அத்தனை பயனாளிகளின் தகவல்களையும், அவர்கள் பரிமாறிக்கொள்ளும் செய்திகளையும் சேகரித்து தணிக்கை செய்து தேவையான தகவல்களை சேமித்து வைத்து கொள்கின்றன. இந்த தககவல்களை பல்வேறு தொழில் நிறுவனங்களுக்கு விலைபேசி லாபம் ஈட்டுகின்றன. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் ஐரோப்பிய யூனியன் கூகுள் நிறுவனத்திற்கு 2.4 பில்லியன் யூரோ (சுமார் ரூ.19,715 கோடி) அபராதம் செலுத்த உத்தரவிட்டிருக்கிறது.
கூகுள், முகநூல் உள்ளிட்டவற்றிலிருந்து பெறப்படும் தகவல்களின் அடிப்படையில் அமெரிக்க நிறுவனங்கள் 2018-இல் இதுவரை செய்திருக்கும் விளம்பரங்களின் அளவு சுமார் 20 பில்லியன் டாலரைவிட (சுமார் ரூ.1.40 லட்சம் கோடி) அதிகம். பயனாளிகளின் தகவல்கள் குறித்த உரிமை அவர்களிடம்தான் இருக்க வேண்டும். அதிலும் வாடிக்கையாளருக்குத் தெரிவிக்காமல் திருட்டுத்தனமாக தகவல்களைத் திரட்டுவது என்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்; தன்மறைப்புநிலைக்கு மிகப்பெரிய சவால்; நம்பிக்கை துரோகம்.
இந்தப் பிரச்னைக்கு சர்வதேச அளவில் தீர்வு கண்டுபிடிக்கப்பட்டாக வேண்டும். இல்லையென்றால் அது அறிதிறன்பேசிப் பயனாளிகள் நிர்வாணமாக நிற்பதற்குச் சமம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/29/கண்காணிக்கப்படுகிறோம்-2989488.html
2988899 தலையங்கம் தீர்ப்பல்ல, தீர்வு! ஆசிரியர் Tuesday, August 28, 2018 01:57 AM +0530 தில்லி உயர்நீதிமன்றம் பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் அல்ல என்று தீர்ப்பளித்திருக்கிறது. நீதிபதிகள் கீதா மிட்டல், ஹரி சங்கர் ஆகியோரின் அமர்வு, பொதுநல வழக்கு ஒன்றில் இந்த மிக முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறது. மனிதாபிமானத்துக்கு எதிரான இந்தச் சட்டப் பிரிவு அகற்றப்பட்டிருப்பது வரவேற்கப்பட வேண்டும்.
பம்பாய் பிச்சை எடுத்தல் தடுப்புச் சட்டம் - 1959'-இல் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தின் 25 பிரிவுகள் மிகவும் கடுமையானவை. அதனடிப்படையில்தான் பல்வேறு மாநிலச் சட்டங்கள் பிச்சை எடுப்பதைக் கிரிமினல் குற்றமாக அறிவித்தன. 
நீதிபதிகள் கீதா மிட்டலும், ஹரி சங்கரும் தங்களது தீர்ப்பில் பிச்சை எடுப்பதை ஒரு வியாதி என்றோ, குற்றம் என்றோ ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கின்றனர். போதுமான சமூகப் பாதுகாப்பின் மூலம் அரசு தனது குடிமக்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்காததன் விளைவால்தான் விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் பிச்சை எடுக்கத் தூண்டப்படுகிறார்கள் என்று தங்களது தீர்ப்பில் தெளிவாகவே குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். பிச்சை எடுப்பதை கிரிமினல் குற்றமாக்குவதன் மூலம் அடித்தட்டு மக்களும் விளிம்பு நிலை மனிதர்களும் தங்களது அடிப்படைத் தேவைகளான உணவுக்கும் இருப்பிடத்துக்குமான உரிமையை இழக்கிறார்கள் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்கள். 
2015-இல் மாநிலங்களவையில் ஒரு கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும்போது, மத்திய சமூக நீதித்துறை இணைஅமைச்சர் விஜய் சம்பலா இந்தியாவில் 4.13 லட்சம் பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பதாகவும், அவர்களில் 2,187 பேர் தில்லியில் இருப்பதாகவும் தெரிவித்திருந்தார். ஆனால், அதிகாரபூர்வமற்ற புள்ளிவிவரப்படி தலைநகர் தில்லியில் மட்டும் 60,000-க்கும் அதிகமான பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. மும்பையில் மட்டும் 3 லட்சத்துக்கும் அதிகமான பேர் காணப்படுகின்றனர். இந்தியா முழுவதிலும் முறையான கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்பட்டால், பல லட்சம் பேர் இரந்து உயிர் வாழ்பவர்களாகக் காணப்படுவது திண்ணம். இந்தப் பின்னணியில்தான் தில்லி உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பை நாம் காண வேண்டும்.
தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் புள்ளிவிவரப்படி, இந்தியாவில் ஆண்டொன்றுக்கு 40, 000 குழந்தைகள் கடத்தப்படுகிறார்கள். ஏறத்தாழ 3 லட்சம் குழந்தைகள் போதை மருந்து தரப்பட்டு வலுக்கட்டாயமாக பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதாக மனித உரிமை ஆணையத்தின் அறிக்கை ஒன்று தெரிவிக்கிறது. 
இந்த நிலையில், பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் அல்ல என்று வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பு பிச்சைக்காரர்களைப் பயன்படுத்தி சமூக விரோதச் செயலில் ஈடுபடும் கும்பல்களுக்கு வலு சேர்த்துவிடும் என்று சிலர் கருத்துத் தெரிவிக்கின்றனர். இந்தச் சட்டம் இருப்பதால் குழந்தைகள் கடத்தப்படுவதும் அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதும் தடுக்கப்பட்டது என்று கருதுபவர்களும் உண்டு. இதுகுறித்து உயர்நீதிமன்றம் சிந்திக்காமல் இல்லை.
தில்லி உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் அல்ல என்று விலக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, பிச்சை எடுப்பதைத் தொழில் முறையில் செய்ய எத்தனிக்கும் சமூக விரோதக் கும்பல்களுக்கு எதிரான சட்டப் பிரிவுகளை அகற்றவில்லை. கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட பிச்சைக்காரர்களுக்கும், உயிர்வாழ்வதற்காகப் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை ஆட்சியாளர்கள் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்பதுதான் தில்லி உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பின் நோக்கம்.
இதுவரை தில்லியில் பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் என்பதால், ஓரளவுக்குப் பிச்சைக்காரர்களின் எண்ணிக்கை கட்டுக்குள் இருந்தது. இனிமேல், வெளி மாநிலங்களிலிருந்து அதிக அளவில் பிச்சைக்காரர்கள் தில்லியில் குவிந்து விடுவார்களோ என்கிற அச்சத்தை சில ஊடகங்கள் ஏற்படுத்த முற்பட்டிருக்கின்றன. 
தில்லியைப் பொருத்தவரை ஏற்கெனவே இருக்கும் பிச்சைக்காரர் விடுதிகள் முறையான பராமரிப்பு இல்லாமல் இருக்கின்றன. வெளி மாநிலங்களிலிருந்து பிழைப்புத் தேடிவந்து வேறுவழியில்லாமல் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்கு தங்க இடமோ, உணவோ அந்த விடுதிகளில் கிடைக்காததால், அவர்கள் தொழில் முறை பிச்சைக்காரர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். இந்தத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, தில்லி அரசு பிச்சைக்காரர்களுக்கான விடுதிகளையும், அவர்களுக்கு உணவு வழங்குவதையும் உறுதிப்படுத்துவதன் மூலம் தலைநகர் தில்லியில் பிச்சை எடுப்பவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியும். இந்தியாவின் எல்லாப் பெரு நகரங்களுக்கும் கூட இந்தத் தீர்வு பொருந்தும்.
2016-இல் மத்திய மகளிர் மற்றும் குழந்தைகள் நல மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் மேனகா காந்தி, பிச்சைக்காரர்கள் தொடர்பான பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண சட்டம் ஒன்றைக் கொண்டுவர முற்பட்டார். ஆதரவற்றவர் (பாதுகாப்பு, உதவி, மறுவாழ்வு) மாதிரி மசோதா' ஒன்றைத் தயாரித்தார். அந்த மசோதாவின்படி, பிச்சை எடுப்பதன் மீதான கிரிமினல் குற்றம் அகற்றப்படுவதுடன், தொழில் ரீதியாகப் பிச்சை எடுக்கும் கும்பல்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுப்பதற்கும் வழிகோலப்பட்டிருந்தது. 
அந்த மசோதாவில் மாநில அரசுகள் போதுமான ஊழியர்களுடன் கூடிய பிச்சைக்காரர்களின் மறுவாழ்வுக்கான நிலையங்களை அமைக்கவும், அவர்களுக்கு உளவியல் ஆலோசனை வழங்கவும், தொழில் கற்றுக்கொடுக்கவும் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது. என்ன காரணத்தாலோ அந்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்படவில்லை. 
அரசு செய்யத் தவறியதை தில்லி உயர்நீதிமன்றம் இப்போது செய்திருக்கிறது. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு எல்லா மாநில அரசுகளும் பிச்சைக்காரர்களின் மறுவாழ்வுக்கான திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதில் முனைப்பு காட்ட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/28/தீர்ப்பல்ல-தீர்வு-2988899.html
2988346 தலையங்கம் இந்தியர்கள் என்றால் இளக்காரமா? ஆசிரியர் Monday, August 27, 2018 02:47 AM +0530 மேலை நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்ட பல மருந்துகள் இன்னும்கூட வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளில் விற்கப்படுகின்றன. மேலை நாடுகளில் குறைந்த விலையில் விற்கப்படும் உயிர்காக்கும் மருந்துகள் பலவும் காப்புரிமையைக் காரணம் காட்டி வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளில் பல மடங்கு அதிக விலைக்கு நோயாளிக்கு விற்பனை செய்யப்படுகின்றன. அதனால், சாமானியர்களுக்கு முறையான சிகிச்சை என்பது எட்டாக்கனியாகி விட்டிருக்கிறது.
 ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் மருந்துத் தயாரிப்பு நிறுவனம் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தொடர்ந்து ஆளாகி வருகிறது. இந்த நிறுவனத்தின் குழந்தைகளுக்கான டால்கம் பவுடரில் ஆஸ்பஸ்டாஸ் கலந்து விட்டதால் புற்று நோய் ஏற்படுகிறது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது. ஏறத்தாழ 9,000-க்கும் அதிகமான வழக்குகள் அமெரிக்காவில் ஜான்சன்அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்திற்கு எதிராக நீதிமன்றங்களில் இதுகுறித்து நிலுவையில் உள்ளன. ஆனால், இந்தியாவில் அந்த நிறுவனம் இப்போதும்கூட தனது குழந்தைகளுக்கான டால்கம் பவுடரை எந்தவிதக் குற்றவுணர்வும் இல்லாமல் விற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறது.
 இப்போது இன்னொரு வழக்கு ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் நம்பகத்தன்மையையும், தொழில் நாணயத்தையும் கேள்விக்குறியாக்கி இருக்கிறது. இடுப்பு மூட்டுக்கான செயற்கை மாற்று சிகிச்சைக்கு உலோகத்தாலான இடுப்பு மூட்டை ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் எலும்பு சிகிச்சைப் பிரிவு விற்பனை செய்து வந்தது. இதை சுருக்கமாக ஏஎஸ்ஆர் மூட்டு மாற்று சிகிச்சை என்று அழைப்பார்கள். இந்த செயற்கை உலோக இடுப்பு மூட்டு சிகிச்சையால் நோயாளிகளுக்கு கடுமையான வலியும் வீக்கமும் ஏற்படுவது கண்டறியப்பட்டது. 2010-இல் ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் தனது செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்றை சந்தையிலிருந்து திரும்பப் பெற்றது.
 அமெரிக்காவிலுள்ள நுகர்வோர் தன்னார்வ நிறுவனம் ஒன்று பல்வேறு நோயாளிகளுக்கு ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் செயற்கை மூட்டு மாற்று சிகிச்சையின் விளைவால் பாதிப்புகள் ஏற்படுவதை ஆய்வு செய்து அறிந்தது. அதன் விளைவாக, பல வழக்குகள் அந்த நிறுவனத்தின் மீது அமெரிக்காவில் தொடரப்பட்டன. நோயாளிகளுக்கு 4.4 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.30,701 கோடி) இழப்பீடாக வழங்க அந்த நிறுவனம் முன் வந்தது. இப்போதும் கூட 11,000 வழக்குகள் அந்த நிறுவனத்தின் உலோக செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்று சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களால் பல்வேறு அமெரிக்க நீதிமன்றங்களில் விசாரணையில் இருக்கின்றன.
 இந்த பின்னணியில்தான் மும்பையிலுள்ள 45 வயது மருந்து விற்பனைப் பிரதிநிதி விஜய் ஹோஜ்காலா என்பவர் கடந்த 2008 ஆம் ஆண்டில் செயற்கை இடுப்பு மூட்டு சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். அப்போது அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்த மருத்துவர், உலகத்திலேயே ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் ஏஎஸ்ஆர் உலோக இடுப்பு மூட்டுதான் செயற்கை மாற்று சிகிச்சைக்குச் சிறந்தது என்று பரிந்துரைத்ததால் அவரும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.
 அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு அவருக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பல்வேறு பிரச்னைகள் எழத்தொடங்கின. தாங்க முடியாத வேதனை. அவருடைய பற்கள் ஒவ்வொன்றாக விழத் தொடங்கின. வலது காது கேட்காமல் போனது. மருத்துவ விற்பனை பிரதிநிதியான அவர் 15-க்கும் மேற்பட்ட எலும்பு மருத்துவர்களைச் சந்தித்து ஆலோசனை பெற்றும் அவர்களில் ஒருவர்கூட ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் தனது ஏஎஸ்ஆர் இடுப்பு செயற்கை மூட்டை திரும்பப் பெற்றது குறித்து அவரிடம் தெரிவிக்கவில்லை.
 ஏஎஸ்ஆர் உலோக மூட்டை விற்பனை செய்வதை அந்த நிறுவனம் நிறுத்தியது. இதற்குள் 4,700-க்கும் அதிகமானோர் அந்த பிரச்னையை ஏற்படுத்தும் செயற்கை மூட்டு மாற்று சிகிச்சையை இந்தியாவில் மேற்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் 1,080 பேரைத்தான் இதுவரையில் அடையாளம் காண முடிந்திருக்கிறது. அவர்களிலும் 275 பேர் மட்டுமே மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். 3,600-க்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகள் இன்னும் அடையாளம் காணப்படாமல் இந்தியாவின் ஏதோ ஒரு மூலையில் வேதனையில் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
 2017-இல் விஜய் ஹோஜ்காலா உள்ளிட்ட பல்வேறு நோயாளிகளின் புகார்களைத் தொடர்ந்து ஏஎஸ்ஆர் உலோக மூட்டின் பின் விளைவுகள் குறித்த தகவல்களை மறைத்ததற்காக ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் மீது மத்திய சுகாதார அமைச்சகம் ஒரு விசாரணைக் குழுவை அமைத்தது. அந்த விசாரணைக் குழு ஏஎஸ்ஆர் செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்று சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளுக்கு ரூ.20 லட்சம் இழப்பீட்டை ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் வழங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. வேடிக்கை என்னவென்றால், கடந்த நவம்பர் மாதம் அமெரிக்காவில் இதே ஏஎஸ்ஆர் சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்ட ஆறு நோயாளிகளுக்கு 247 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.17.23 லட்சம் கோடி) ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தால் இழப்பீடாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
 பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனங்களுக்கு இந்திய நோயாளிகள் குறித்த அக்கறை இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இந்திய அரசுக்கு, சர்வதேச அளவில் எந்த மருந்தெல்லாம் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன, எதனால் எல்லாம் பாதிப்பு எற்படுகிறது என்பது குறித்து இந்திய நோயாளிகளுக்கு தெரிவிப்பதும், அவர்களுக்கு மேலை நாடுகளில் கிடைப்பது போன்ற இழப்பீடு கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் கடமை அல்லவா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/27/இந்தியர்கள்-என்றால்-இளக்காரமா-2988346.html
2987096 தலையங்கம் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்! ஆசிரியர் Saturday, August 25, 2018 02:32 AM +0530 கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் பேரிடருக்கு இந்தியாவிலுள்ள பல மாநில அரசுகள் மட்டுமல்ல, சில வெளிநாடுகளும் உதவி செய்ய முன்வந்திருக்கின்றன. ஆனால், அந்நிய நாடுகள் கேரளப் பேரிடருக்கு நிதி உதவி அளிப்பதையோ, கேரள மக்களின் மறு வாழ்வுக்கு உதவுவதையோ ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்கிற விசித்திரமான முடிவில் மத்திய அரசு பிடிவாதமாக இருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
 கேரளப் பேரிடரை, உள்நாட்டு உதவியுடனும், முயற்சியுடனும் எதிர்கொண்டால் போதும் என்று மத்திய அரசு தீர்மானித்திருப்பதாக வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சகம் தெரிவித்திருக்கிறது. இந்திய வம்சாவளியினர், வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள், சர்வதேச அறக்கட்டளைகள் உள்ளிட்டோர், பிரதமர் அல்லது முதல்வரின் நிவாரண நிதிக்கு நிதி வழங்குவதை ஏற்றுக்கொள்ளும் அதே வேளையில், அந்நிய நாடுகள் நேரிடையாக கேரளப் பேரிடருக்கு உதவுவது ஏன் மறுக்கப்பட வேண்டும் என்கிற கேரள முதல்வர் பினராயி விஜயனின் கேள்வியில் நியாயம் இருக்கிறது.
 ஐக்கிய அரபு அமீரகமும், மாலத்தீவும் கேரளப் பேரிடருக்கு உதவ முன்வந்துள்ளன. ஏன், பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் கூட, பாகிஸ்தான் மக்கள் சார்பில் கேரள வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மனிதாபிமான ரீதியில் எந்தவித உதவியும் வழங்கத் தயார் என்று அறிவித்திருக்கிறார்.
 சமீபத்தில் ஏற்பட்ட அடைமழையால் கேரளத்தின் 14 மாவட்டங்களில் 13 மாவட்டங்கள் கடுமையான பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. கேரளத்தில் உள்ள 1,564 கிராமங்களில் 774 கிராமங்கள் முற்றிலுமாக வெள்ளத்தில் மூழ்கிய நிலையில் காணப்பட்டன. கேரளத்தின் மொத்த மக்கள்தொகையான 3.48 கோடியில் 54 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர், அதாவது மொத்த மக்கள்தொகையில் 6-இல் ஒரு பகுதியினர் வெள்ளப் பேரிடரால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
 கேரளம் அடைந்திருக்கும் இழப்புகளை முழுமையாக எதிர்கொள்ள முடியாது என்றாலும் கூட, உடனடி நிவாரணத்துக்கே குறைந்தது ரூ.2,500 கோடிக்கு மேல் தேவைப்படுகிறது என்பதுதான் எதார்த்த நிலை. மத்திய அரசு வழங்கியிருப்பது வெறும் ரூ.600 கோடி மட்டுமே என்கிற நிலையில், கேரளத்தின் தேவையை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறோம் என்பது இன்னும் கூடக் கேள்விக் குறியாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த நிலையில், உதவிக்கரம் நீட்ட முன்வருபவர்களை நிராகரிப்பது ஏன் என்கிற கேள்விக்கு. மத்திய அரசிடமிருந்து சரியான பதில் இல்லை.
 2004-இல் இந்தியாவை சுனாமி தாக்கியபோது, அன்றைய மன்மோகன் சிங் அரசு, வெளிநாடுகளில் இருந்து உதவிபெற வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்று தீர்மானித்தது. அந்த முடிவே கூட தேவையில்லாத போலி கெüரவத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டது என்றுதான் கூறவேண்டும். அதனால், அதே முடிவை நாம் தொடர வேண்டியதில்லை. முன்னாள் வெளிவிவகாரத்துறை செயலர்களான சிவசங்கர மேனன், நிருபமா ராவ் ஆகியோர் இப்போது வெளிநாடுகள் கேரளப் பேரிடருக்கு உதவ முன்வருவதை புறக்கணிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருத்துத் தெரிவித்திருப்பதை மத்திய அரசு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
 அதேபோல, இந்தியாவில் இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படும்போது வெளிநாடுகளில் இருந்து உதவிக் குழுக்களோ, தன்னார்வத் தொண்டர்களோ, தனி நபரோ உதவ வருவதை நிராகரிப்பது என்பது நாகரிகமான செயல்பாடாகத் தோன்றவில்லை. மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சகத்துடன் கலந்து ஆலோசித்து, வெளிநாட்டிலிருந்து வழங்கப்படும் உதவிகளை ஏற்பது குறித்து முடிவுகளை எடுப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்.
 சமீபத்தில், தாய்லாந்தில் கால்பந்தாட்ட குழுவைச் சேர்ந்த சிறுவர்கள் "சியாங் ராய்' என்ற இடத்தில், "தாம்லூவாங்' என்ற குகைக்குள் சிக்கிக்கொண்டபோது அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா என்று உலகிலுள்ள பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தும் மீட்புக் குழுவினர் ஓடோடி வந்ததை நாம் இங்கே நினைவுகூர வேண்டும். உலகம் தனித்தனி தீவாக இயங்கி வந்த காலம் மாறி, நமது மூதாதையர்கள் கனவு கண்ட "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்கிற மனநிலைக்குப் பேரிடர் காலங்களில் உலகம் மாறிவிடும் ஆரோக்கியமான சூழல் உருவாகியிருக்கிறது.
 இந்தப் பின்னணியில் நல்ல எண்ணத்துடன் அந்நிய நாட்டு அரசுகள் நிதி உதவியோ, பொருள் உதவியோ, மீட்புப் பணியில் உதவியோ செய்ய முன்வரும்போது அதை நாம் ஏன் நிராகரிக்க வேண்டும்? அந்நிய முதலீடுகளுக்காக பிரதமரும் முதலமைச்சர்களும் உலகம் எல்லாம் சுற்றிவரும்போது வலிய வரும் அந்நிய நிவாரண உதவிகளை ஏற்பதில் நாம் ஏன் கெüரவம் பார்க்க வேண்டும்?
 இந்தியா உலகமயக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. இந்தியப் பொருளாதாரம் உலகப் பொருளாதாரத்துடன் இணைந்திருக்கும் நிலைமை. நம்மை விட வளர்ச்சி அடைந்த சீனா உள்ளிட்ட எல்லா அந்நிய நாடுகளிடமிருந்தும் நாம் முதலீட்டுக்கும், தொழில்நுட்ப உதவிக்கும், பங்களிப்புக்கும் தயாராக இருக்கும்போது, அந்நிய நாடுகள் இந்தியாவில் பேரிடரோ, பேரிழப்போ ஏற்படும்போது உதவிக்கரம் நீட்ட முன்வருவதில் வியப்பென்ன இருக்கிறது? அதை ஏற்றுக்கொள்வதை சுயகெüரவம் தடுக்கிறது என்று இந்திய அரசு கூறுமேயானால், அதைவிட போலித்தனம் வேறு எதுவுமே இருக்க முடியாது.
 மத்திய அரசு, கேரளம் எதிர்கொள்ளும் பேரிழப்பை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதாக அறிவித்திருந்தால், அந்நிய நாடுகளின் உதவியை நிராகரிக்கும் தார்மிக உரிமை மத்திய அரசுக்கு உண்டு. அதற்குத் தயாராக இல்லாதபோது, இப்படி ஒரு முடிவை எடுப்பதன் அரசியல் பின்னணி என்ன என்பது புரியவில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/25/யாதும்-ஊரே-யாவரும்-கேளிர்-2987096.html
2986324 தலையங்கம் இணைய வணிகக் கொள்கை! ஆசிரியர் Friday, August 24, 2018 03:11 AM +0530 இணைய வணிகம் லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் பொருள்களை வாங்கக் கடைத் தெருவுக்குப் போகும் வழக்கத்தைப் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது. உற்பத்தியாளர்களும், வணிகர்களும் தங்களது விற்பனை உத்திகளை மாற்றி அமைக்கும் கட்டாயத்தையும் உருவாக்கி இருக்கிறது. அதிகமான அளவில் இணைய வணிக நிறுவனங்கள் இன்னும் களம் இறங்கிவிடவில்லை என்றாலும் கூட, உற்பத்தியார்கள் தனிப்பட்ட முறையில் இணைய விற்பனையை ஊக்குவிப்பதில் முனைப்பு காட்டுகிறார்கள். ஆனாலும் கூட, இணைய வணிகம் குறித்த முறையான கொள்கை முடிவு எதுவும் அரசால் இதுவரை எடுக்கப்படவில்லை.
 இப்போது மத்திய அரசு இணைய வணிகத்தைக் கண்காணிக்கவும், முறைப்படுத்தவும் சில விதிமுறைகளை உருவாக்க எத்தனித்திருக்கிறது. மத்திய வணிக அமைச்சகம் தேசிய இணைய வணிகக் கொள்கையின் மாதிரி ஒன்றை தயாரித்திருக்கிறது. அந்த மாதிரிக் கொள்கை, மத்திய வணிக அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபுவின் தலைமையிலான 70 பேர் கொண்ட குழுவின் பரிசீலனைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் குழுவில் தொழில்துறை, விமானத்துறை ஆகியவற்றின் அமைச்சர்களும் கூட இடம்பெறுகிறார்கள். இதன் மூலம் அதிவேகமாக வளர்ந்து வரும் இந்தியாவின் இணைய வணிகத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதுதான் வணிக அமைச்சகத்தின் நோக்கம்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இப்போதும் கூட நேரடி வணிகம்தான் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது. இந்தியாவில் 5 கோடிக்கும் அதிகமான சிறு வணிகர்களும், 3 கோடிக்கும் அதிகமான சிறு-குறு தொழிற்சாலைகளும் இருக்கின்றன. இவை ஏற்கெனவே இணைய வணிகத்தால் சிறு அளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குறைந்த விலையில் சீன இறக்குமதிகளுடன் "வால்மார்ட்' உள்ளிட்ட பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இணைய வணிகத்தின் மூலம் இந்தியாவுக்குள் நுழையும் போது, அதனால் இவர்களுக்கு ஏற்படப்போகும் பாதிப்பு மிகக் கடுமையாக இருக்கும். இதையும் கருத்தில் கொண்டுதான் மத்திய வணிக அமைச்சகம் தனது புதிய தேசிய இணைய வணிகக் கொள்கையை அறிமுகப்படுத்த இருக்கிறது.
 இன்றைய நிலையில் இந்தியாவின் இணைய வணிகம் சுமார் 25 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.1.75 லட்சம் கோடி) ஆனால், வரக்கூடிய காலங்களில் இணைய வணிகம் மிகப்பெரிய வளர்ச்சியைக் காணக்கூடும் என்பதை வால்மார்ட் போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நுழைய முற்பட்டிருப்பதிலிருந்து உணர முடிகிறது. அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் இணைய வணிகம் 200 பில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ.14 லட்சம் கோடி) எட்டக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
 அறிதிறன் பேசிகளும், மிகக்குறைந்த விலையில் இணைய சேவையும் குக்கிராமங்கள் வரை சென்றடையும் நிலையில், இணைய வணிகம் பெரும் வரவேற்பைப் பெறக்கூடும். மேலும், மக்களின் வாங்கும் திறன் அதிகரித்திருப்பதும், அவர்கள் சுலபமாக வீட்டில் இருந்தபடியே பொருள்களைப் பெற விரும்புவதும் இணைய வணிகத்தின் வளர்ச்சிக்கு மேலும் வலு சேர்க்கும்.
 மத்திய வணிக அமைச்சகத்தின் தேசிய இணைய வணிகக் கொள்கையின்படி, ஒட்டுமொத்த இணைய வணிக சேவையைக் கண்காணிக்கவும் ஒழுங்குபடுத்தவும் தேசிய ஒழுங்காற்று ஆணையர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட இருக்கிறார். இது எந்த அளவுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும் என்கிற கேள்வியை எழுப்புகிறது. இணைய வணிகத்தின் அசுர வளர்ச்சியைக் கண்காணிக்கவும் ஒழுங்காற்றவும் அதன் வெவ்வேறு துறைரீதியான வணிகம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். இப்போதிருக்கும் சட்டங்களிலும் விதிமுறைகளிலும் பல மாற்றங்களும் திருத்தங்களும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
 2017-18-இன் முதல் எட்டு மாதங்களில் மட்டும் இணைய வணிகம் குறித்து மத்திய நுகர்வோர் நல அமைச்சகத்துக்கு 50,000-க்கும் அதிகமான புகார்கள் வாடிக்கையாளர்களால் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல, சிறு வணிகர்களும் நேரடி வணிகர்களும், இணைய வணிகத்தில் மிகக் குறைந்த விலையில் பொருள்கள் விற்பனை செய்யப்படுவதால் பாதிக்கப்படுவது குறித்து பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளைத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இணைய வணிகத்தின் வளர்ச்சியால் பாரம்பரியமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் வியாபார நிறுவனங்களும் கடைகளும் பாதிக்கப்படுவது நியாயமானதாக இருக்காது.
 அதே நேரத்தில், உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மாதிரிக் கொள்கையில் எந்த அளவுக்கு விலைக் குறைப்பு செய்யலாம் என்பதும், பாரம்பரிய வணிகர்களின் நலனைப் பேணுவதற்காக இணைய வணிகத்துக்கு சில கட்டுப்பாடுகளும் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வால்மார்ட் உள்ளிட்ட பெரிய இணைய வணிக நிறுவனங்கள் விலைக் குறைப்பின் மூலம் பாரம்பரிய நிறுவனங்களை ஒரேயடியாக அழித்துவிடக் கூடாது என்பதுதான் அதன் நோக்கம்.
 அதே நேரத்தில் யார் எந்த அளவுக்கு விலையில் தள்ளுபடி வழங்கலாம், எவ்வளவு காலத்துக்கு வழங்கலாம் என்பது உள்ளிட்ட முடிவுகளில் அரசு தலையிடுவது என்பது சந்தைப் பொருளாதார சூழலில் ஏற்புடையதாக இருக்காது.
 இந்தியாவின் அந்நிய நேரடி முதலீட்டுக் கொள்கையைப் போலவே இணைய வணிகக் கொள்கையிலும் உள்நாட்டு உற்பத்திகளுக்கு முன்னுரிமையும், இந்திய முதலீட்டாளர் ஒருவர் பெரும்பான்மைப் பங்குகளை வைத்திருப்பதும் வற்புறுத்தப்படுகிறது. இது எந்த அளவுக்கு நடைமுறை சாத்தியமாக இருக்கும் என்பது தெரியவில்லை. மத்திய வணிக அமைச்சகம் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் "மாதிரி இணைய வணிகக் கொள்கை' முழுமையானதாக இல்லாவிட்டாலும் முதலடி எடுத்து வைக்கப்படிருக்கிறது. சுரேஷ் பிரபு தலைமையிலான குழு இதில் தேவையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி, இந்திய இணைய வணிகம் பாரம்பரிய வணிகத்தை பாதித்துவிடாமல் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியை அடைய உதவுமானால், அது நரேந்திர மோடி அரசின் மிகப்பெரிய சாதனையாக இருக்கும்!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/24/இணைய-வணிகக்-கொள்கை-2986324.html
2985673 தலையங்கம் இப்போது கேரளம், அடுத்தது...? ஆசிரியர் Thursday, August 23, 2018 03:14 AM +0530 கேரளத்தில் ஒருவழியாக அடைமழை ஓய்ந்து பெரும்பாலான பகுதிகள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப எத்தனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பேரிடர் பெருமளவில் முடிவுக்கு வந்திருக்கும் நிலையில், மீட்புப் பணியும் நிவாரணப்பணியும் முழு வீச்சில் நடந்து வருகின்றன. மிக அதிகமான அடைமழைதான் இந்தப் பேரிடருக்கு முதல் காரணம் என்றாலும் கூட, திட்டமிடப்படாத வளர்ச்சி, குறிப்பாக, அதிகரித்துவரும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், சுரங்கப் பணிகளும், வன அழிப்பும், நீர் நிலைகள் ஆக்கிரமிப்புகளும்தான் மரணங்களுக்கும் அழிவுக்கும் மிக முக்கியமான காரணங்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.
 சமீப காலமாக கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் அதிவேகமான மனைவணிக வளர்ச்சி, அந்த மாநிலத்தின் விளைநிலங்களையும், நீர்நிலைகளையும், நதியோரப் பகுதிகளையும் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது. விவசாயம், பொருளாதார ரீதியாக லாபகரமாக இல்லை என்பதால், விளைநிலங்கள் மனைவணிகத்துக்கு விலை போவதும், அங்கெல்லாம் குடியிருப்புகள் எழுவதும் வழக்கமாகிவிட்டது. இதனால், மழை வெள்ளம் நிலத்தடி நீராக மாறுவதற்கு வழியில்லாமல் போய்விட்டது. முறையான நீர் மேலாண்மை இருந்திருந்தால் பாதிப்பு இந்தளவுக்கு ஏற்பட்டிருக்காது.
 ஒவ்வொரு குடும்பமும் தனது வீட்டைச் சீர் செய்யவும், வீட்டு உபயோகப் பொருள்களைப் புதிதாக வாங்கவும் குறைந்தது 5 லட்சம் ரூபாயாவது செலவழிக்க நேரிடும். என்னதான் நிவாரணம் வழங்கப்பட்டாலும், கேரளம் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதற்கு குறைந்தது இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளாவது ஆகும்.
 தண்ணீரை சேகரித்து வைப்பதில் காட்டப்படும் அதிக ஆர்வம், முறையாக நதிநீரை ஓடவிடுவதிலும் காட்டப்பட வேண்டும். அதனால்தான் உலகிலுள்ள பல நாடுகள் இனி அணைகள் கட்டுவதில்லை என்று முடிவெடுத்திருக்கின்றன. அமெரிக்காவில் சில அணைகள் அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. நீர் மேலாண்மை குறித்த சிந்தனையில் இதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
 ஐரோப்பாவில் நடத்தப்பட்டிருக்கும் ஆய்வின்படி, உலகளாவிய அளவில் 1980-இல் இருந்து வெள்ளப் பெருக்கும், வெள்ளம் தொடர்பான பாதிப்பும் 25% அதிகரித்திருக்கிறது. 2014 முதல் அதுவே இரட்டிப்பாகி இருக்கிறது. அதிகரித்த தட்ப வெப்ப நிலை, வறட்சி, காட்டுத் தீ உள்ளிட்டவை 1980 முதல் அவற்றை இரட்டிப்பாக்கி இருக்கின்றன. புயல் உள்ளிட்ட பாதிப்புகளும் இரட்டிப்பாகி உள்ளன. இந்த உலகளாவிய பாதிப்பு இந்தியாவையும் பாதித்திருப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை வெள்ளச் சேதங்கள், அதனால் ஏற்படும் மரணங்கள், அழிவுகள், தொடரும் நோய்த் தொற்றுகள் இவையெல்லாம் வருடாந்திர நிகழ்வுகளாக மாறியிருக்கின்றன. 1953 முதல் 2017 வரையிலான 64 ஆண்டுகளில் வெள்ளப் பெருக்கால் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும் நிலப்பரப்பு 46 கோடி ஹெக்டேருக்கும் அதிகம். கடந்த 60 ஆண்டுகளாக ஆண்டுதோறும் ஏற்படும் வெள்ளச் சேதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 200 கோடிக்கும் மேல். ரூ.1.09 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள பயிர்கள் நாசமாகியிருக்கின்றன. ரூ.53,000 கோடிக்கும் அதிகமான மதிப்புள்ள 80 லட்சத்துக்கும் அதிகமான வீடுகள் சேதமடைந்திருக்கின்றன. 60 லட்சத்துக்கும் அதிகமான ஆடு, மாடு போன்ற வளர்ப்புப் பிராணிகள் பலியாகியிருக்கின்றன.
 கடந்த 60 ஆண்டுகளில் 1.07 லட்சத்துக்கும் அதிகமான உயிர்கள் வெள்ளச் சேதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றால், பொதுச் சொத்துக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பு ரூ.3.5 லட்சம் கோடிக்கும் அதிகம். ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 30 லட்சம் பேர் இதனால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். 70 லட்சம் ஹெக்டேர் விளைநிலங்கள் வெள்ளத்தால் நாசமாகின்றன. வெள்ளத்தால் ஆண்டுதோறும் 1,600-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழக்கின்றனர்.
 2005-இல் மும்பை; 2007-இல் உத்தரப் பிரதேசம், அஸ்ஸாம், பிகார்; 2008-இல் கோசி பிகார்; 2009-இல் ஆந்திரப் பிரதேசம், கர்நாடகம்; 2010-இல் லடாக்; 2011-இல் உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், ஒடிஸா; 2012-இல் அஸ்ஸாம்; 2013-இல் உத்தரகண்ட்; 2014-இல் ஜம்மு - காஷ்மீர்; 2015-இல் சென்னை; 2017-இல் குஜராத்; இப்போது 2018-இல் கேரளம் என்று அடைமழையால் ஏற்படும் பெருவெள்ளத்தால் இந்தியாவின் ஏதாவது ஒரு பகுதி பாதிக்கப்படுவது வழக்கமாகிவிட்டது. மாநிலங்கள் வேறு வேறாக இருக்கலாம். ஆனால், பேரிடர் ஒரே மாதிரியாகத்தான் காணப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பேரிடர் முடிந்தபோதும் எச்சரிக்கைகள் கவனத்தில் கொள்ளப்படாததும், ஆக்கிரமிப்புகள் குறித்தும், நிலப் பயன்பாடு குறித்த விதிமுறைகேடுகளும், ஆத்திரமும் கோபமும் கொந்தளிப்புமாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், அதற்குப் பிறகு அமைக்கப்படும் விசாரணை ஆணையங்கள், பேரிடர் ஆய்வுக் குழுக்களின் பரிந்துரைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படாததைத்தான் ஒவ்வொரு முறையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
 2011-இல் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் சுற்றுச்சூழல், பல்லுயிர் பெருக்கம் ஆகியவை குறித்து ஆய்வு செய்த மாதவ் காட்கில் குழு ஓர் அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்தது. அந்த அறிக்கையை கேரளம், கர்நாடகம், தமிழகம் ஆகிய மாநிலங்கள் நிராகரித்தன. இப்போது பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும் பகுதிகள் அனைத்துமே காட்கில் குழுவால் பாதுகாப்பற்ற பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டவை என்பதையும், அந்தப் பகுதிகளிலிருந்து அனைத்துத் தோட்டங்களும், சுற்றுலா விடுதிகளும் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததையும் சுட்டிக் காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. இப்படியொரு பேரிடர் ஏற்படும் என்று காட்கில் குழு முன்கூட்டியே எச்சரித்திருந்தது.
 கடந்த 60 ஆண்டுகளாக பாதிப்புகள் தொடர்ந்தாலும் அதிலிருந்து நாம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. இந்த ஆண்டு கேரளம். அடுத்த ஆண்டு ....?
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/23/இப்போது-கேரளம்-அடுத்தது-2985673.html
2984875 தலையங்கம் சரிகிறதே ரூபாய்! ஆசிரியர் Wednesday, August 22, 2018 01:50 AM +0530 இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியை நோக்கி நகர்கிறதோ இல்லையோ, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சியை நோக்கி சரிந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆசிய நாணயங்களில் டாலருக்கு நிகரான மிகவும் மோசமான மதிப்பு வீழ்ச்சியை இந்தியாதான் எதிர்கொள்கிறது. டாலருக்கு நிகரான இந்திய மதிப்பு 70 ரூபாயைத் தொட்டும்கூட, இந்திய அரசு இதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் குறித்து முழுமையாக இன்னும் உணரவில்லை என்று தோன்றுகிறது.
ஆகஸ்ட் 9-ஆம் தேதி முதல் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 2.1% குறைந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், ஏனைய ஆசிய நாணயங்களின் டாலருக்கு எதிரான மதிப்பு வீழ்ச்சி சராசரியாக 0.7% தான் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இதன் மூலம் ஏற்றுமதி அதிகரிக்கும் என்றும், அது நமது பொருளாதாரத்தைப் பாதுகாக்கும் என்றும் கருதுவதும் எதிர்பார்ப்பாக இருக்க முடியுமே தவிர, நடைமுறை சாத்தியமானதல்ல. 
இந்தப் பிரச்னைக்குக் காரணம், சர்வதேசப் பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சி அடையும் சந்தைகள்' என்று சில நாடுகளைப் பட்டியலிட்டிருக்கிறார்கள். அந்தப் பட்டியலில் இந்தியாவும் இருக்கிறது. 
அந்தப் பட்டியலிலுள்ள ஏதாவது ஒரு நாட்டில் பொருளாதாரப் பிரச்னை ஏற்படும்போது, முதலீட்டாளர்கள் அந்தப் பட்டியலிலுள்ள அத்தனை நாடுகளையும் பிரச்னைக்குரிய நாடுகள் என்று கருதி அவர்களது முதலீடுகளை எடுத்துச் சென்று விடுகின்றனர். அந்தப் பட்டியலிலுள்ள துருக்கி அப்படியொரு பிரச்னையில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதுதான் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்ததற்கும் காரணம். துருக்கியும் இந்தியாவும் மட்டுமல்ல, 36 நாடுகள் இதனால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 
கடந்த மே 2014-இல் இருந்து டிசம்பர் 2017 வரை இந்தியாவின் டாலருக்கு நிகரான நாணய மாற்று 14.5% அதிகரித்தது என்றால், அதற்குப் பிறகு ஜூலை 2018 வரை அதன் மதிப்பு 6.1% குறைந்திருக்கிறது. போகிற போக்கைப் பார்த்தால், இது மேலும் குறையக்கூடும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. இந்தியாவின் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 2016-17-இல் 15.3 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.1.05 லட்சம் கோடி) இருந்தது. 2017-18-இல் 48.7 பில்லயன் டாலராக (சுமார் ரூ.3.3 லட்சம் கோடி)அதிகரித்திருக்கிறது. நடப்பு நிதியாண்டில் இதுவே 75 பில்லியன் டாலருக்கு (சுமார் ரூ.5.17 லட்சம் கோடி) அதிகமாக உயரக்கூடும். இந்த நிலையில், கணிசமான அளவு ஏற்றுமதி அதிகரித்தாலொழிய இறக்குமதிக்கும் ஏற்றுமதிக்கும் இடையேயான நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை ஈடுகட்டிவிட முடியாது.
நமது ஏற்றுமதியை விட இறக்குமதியின் அளவு 160 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.11 லட்சம் கோடி)அதிகம். இந்த ஆண்டு 190 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.13.1 லட்சம் கோடி)இடைவெளி அதிகரிக்கக்கூடும். நாணய மதிப்பு குறைவு, ஏற்றுமதியின் மதிப்பை அதிகரித்து, இறக்குமதியின் மதிப்பைக் குறைத்து விடுகிறது. உலகப் பொருளாதாரம் மந்த நிலையில் காணப்படுவதால் பெரிய அளவிலான ஏற்றுமதிக்கும் வாய்ப்பில்லை. 
இந்தியாவின் இறக்குமதியில் மிகப்பெரிய பங்கு வகிப்பது கச்சா எண்ணெய். இந்தியப் பொருளாதாரம் பெரிய அளவில் பின்னடைவைச் சந்தித்தால் மட்டும்தான் நமது கச்சா எண்ணெயின் தேவை குறையும். பொருளாதாரம் அப்படியொரு பின்னடைவைச் சந்தித்தால் அதன் விளைவுகள் மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும். அதனால், கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியைத் தவிர்க்க முடியாது. இறக்குமதிகளைக் குறைத்து இந்தியாவிலேயே உற்பத்தியைப் பெருக்குவது என்பது நினைத்த மாத்திரத்தில் நடந்துவிடக் கூடியதல்ல. ஆகவே, ஏற்றுமதிக்கும் இறக்குமதிக்குமான இடைவெளியைக் குறைப்பது என்பதோ, நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதன் மூலம் எதிர்கொள்வது என்பதோ நடைமுறை சாத்தியமல்ல.
டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு குறையத் தொடங்கியது முதல் வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களில் பலர் இந்தியாவில் செய்திருந்த முதலீடுகளை திரும்பப் பெறத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். புதிய முதலீடுகள் வருவது மிகவும் குறைந்துவிட்டது. கடந்த ஏப்ரல் முதல் ஜூன் வரையிலான மூன்று மாதங்களில் மட்டும் இந்தியாவிலிருந்து 9 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.62,100 கோடி) வெளியேறியிருக்கிறது. இது மேலும், அதிகரிக்குமே தவிரக் குறையாது. 
இந்தப் பிரச்னையை எதிர்கொள்ள ரிசர்வ் வங்கி தன் வசமிருக்கும் டாலர் கையிருப்பை விற்று ரூபாயின் மதிப்பைத் தக்கவைக்க முயல்கிறது. அப்படிச் செய்யாவிட்டால், ரூபாயின் மதிப்பை மேலும் குறைய அனுமதித்து, பொருளாதாரத்தையே முடக்க நேரிடும். ரிசர்வ் வங்கி டாலரை விற்க விற்க, புழக்கத்தில் இருக்கும் பணம் குறைந்து பணத்தட்டுப்பாடு ஏற்படும் அபாயமும் இருக்கிறது. 
ஒரு பிரச்னையை எதிர்கொள்வதற்கு முதலில் பிரச்னை உருவாகிறது என்பதையும், மிகவும் கடுமையான பொருளாதாரப் பிரச்னையை எதிர்கொள்கிறோம் என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும். இவ்வளவு பிரச்னைகளை இந்தியப் பொருளாதாரம் எதிர்கொள்கிறது என்பதை அரசும், பொருளாதார நிபுணர்களும் எந்த அளவுக்குத் தீவிரமாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. 
நாணயத்தின் மதிப்பு சரியும்போது, அதை உடனடியாக அணை போட்டுத் தடுத்துவிட முடியாது. அப்படியானால், இந்தப் பிரச்னைக்கு என்னதான் தீர்வு? வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் மத்தியில் பிரதமர் மோடிக்கு தனிப்பட்ட செல்வாக்கு இருக்கிறது. இந்திய அரசு உடனடியாக வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் முதலீட்டுப் பத்திரம் ஒன்றை அறிவித்து, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை நிலைநிறுத்த வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களிடம் அதில் முதலீடு செய்ய பிரதமர் வேண்டுகோள் விடுப்பதன் மூலம், நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை சமன் செய்ய முடியும். 
இன்னும் ஏன் இது குறித்து நிதி அமைச்சகமும் ரிசர்வ் வங்கியும் யோசிக்கவில்லை?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/22/சரிகிறதே-ரூபாய்-2984875.html
2984150 தலையங்கம் இம்ரானின் புதிய இன்னிங்ஸ்! ஆசிரியர் Tuesday, August 21, 2018 01:47 AM +0530
பாகிஸ்தானில் பிரதமர் இம்ரான் கான் தலைமையிலான அமைச்சரவை பதவியேற்றிருக்கிறது. 21 பேர் கொண்ட இம்ரான் தலைமையிலான அமைச்சரவையில் 16 பேர் அமைச்சர்களாகவும், 5 பேர் பிரதமரின் ஆலோசகர்களாகவும் பதவி வகிப்பார்கள். பாகிஸ்தான் அதிபர் இல்லத்தில் எளிமையான முறையில் நடைபெற்ற இம்ரான் கான் அமைச்சரவையின் பதவியேற்பு விழா பெரிய அளவிலான வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. பாகிஸ்தானின் அணுகுமுறையில் பெரிய அளவிலான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்கிற நம்பிக்கையையும் அளிக்கவில்லை. 12 உறுப்பினர்கள் முஷாரஃப் அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றிருந்தவர்கள் என்பதும், 5 பேர் முந்தைய பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியின் அமைச்சரவையில் பங்கு பெற்றவர்கள் என்பதும்தான் அதற்குக் காரணம்.
புதிய பாகிஸ்தான்' என்கிற கோஷத்துடன் தனது அரசியல் பயணத்தைத் தொடங்கிய முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் இம்ரான் கான், அவரது கோஷத்துக்கு ஏற்றாற்போல பல புதுமுகங்களை அறிமுகப்படுத்துவார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு பொய்த்திருப்பதிலிருந்து இந்த அமைச்சரவையே ராணுவத்தின் வழிகாட்டுதலின்படி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ என்கிற ஐயப்பாட்டை எழுப்புகிறது. முன்னாள் அதிபர் முஷாரஃபின் அமைச்சரவையில் முக்கிய பொறுப்புகள் வகித்த பலர் இந்த அமைச்சரவையிலும் இடம் பெற்றிருப்பது, நிர்வாக அனுபவமில்லாத இம்ரான் கானுக்கு வலு சேர்க்கும் 
என்றாலும்கூடக் கொள்கை ரீதியாகவும் அணுகுமுறையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தத் தடையாக இருக்கக்கூடும். முந்தைய அமைச்சரவைகளில் பதவி வகித்தவர்களுக்கு அதே துறைகளை வழங்கி அமைச்சர்களாக்கியிருப்பது இம்ரான் கானின் தன்னம்பிக்கையின்மையையும், தனக்கென்று தனது ஆதரவாளர்கள் அடங்கிய அமைச்சரவையை உருவாக்க இயலாத தர்மசங்கடத்தையும் வெளிச்சம்போடுகிறது.
பாகிஸ்தானின் 22-ஆவது பிரதமராக கடந்த சனிக்கிழமை பதவியேற்றுக் கொண்ட இம்ரான் கான் மிகப்பெரிய பொருளாதார சவாலை எதிர்கொள்கிறார். தனது தேர்தல் பிரசாரத்தில் மக்களைக் கவர்வதற்காக அவர் வாரிவழங்கியிருக்கும் வாக்குறுதிகளை, பாகிஸ்தான் பொருளாதாரம் இப்போது இருக்கும் நிலையில் அவரால் நிறைவேற்றுவது என்பது இயலாத ஒன்று. போதாக்குறைக்கு அவரது பாகிஸ்தான் தெஹ்ரீஃப்-ஏ-இன்சாஃப் கட்சி தனிப்பெரும்பான்மை பெறாத நிலையில், அவரது அரசு ஏனைய சிறிய கட்சிகளை சார்ந்துதான் இருக்க வேண்டும் என்கிற நிலையில், இம்ரான் கான் அரசின் செயல்பாடும் சுமுகமாக இருக்க வழியில்லை.
அவருக்கு வாக்களித்த மக்களின் எதிர்பார்ப்பு மிக அதிகமாக இருக்கும் நிலையில், அரசு நிர்வாகத்தில் முன்னனுபவம் இல்லாத பிரதமர் இம்ரான் கான் தனக்கு முன்னால் இருக்கும் சவால்களை எப்படி எதிர் கொள்ளப் போகிறார் என்பதை அவரது கட்சிக்காரர்களேகூட ஐயப்பாடுடன் எதிர்கொள்கிறார்கள். அரசியலில் களமிறங்கி கடந்த 22 ஆண்டுகள் தளராமல் போராடி அவர் விரும்பிய இலக்கான பிரதமர் பதவியை அடைந்துவிட்டிருக்கிறார் என்றாலும், இந்த வெற்றியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதில் தான் அவரது நிஜமான வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.
இன்றைய பாகிஸ்தானில் ஜிகாதும், அண்டை நாடுகளுக்கு எதிரான தீவிரவாதமும்தான் அங்கிருக்கும் இளைஞர்களுக்கு காணப்படும் மிகப்பெரிய வேலைவாய்ப்பு. இதிலிருந்து இளைஞர்களை மீட்டு அவர்களுக்குப் புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தந்தாக வேண்டும். ராணுவத்தின் இரும்புப் பிடியில் இருக்கும் வெளியுறவுக் கொள்கையையும், தேசிய பாதுகாப்புக் கொள்கையையும் இம்ரான் கான் எப்படி அவர்களிடமிருந்து மீட்டெடுக்கப் போகிறார் என்பது இன்னொரு சவால். அதை அவர் விரும்புகிறாரா என்பது அடுத்த கேள்வி. அவரது கூற்றுகளின்படி, சீனாவுடனான உறவுக்கு முதல் முக்கியத்துவத்தையும், இந்தியாவுடனான உறவுக்கு கடைசி இடத்தையும் அவர் வழங்குவது தெரிகிறது. இது எந்த அளவுக்கு அவரது வெற்றிக்கு உதவும் என்று தெரியவில்லை.
வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சராக பதவி ஏற்றிருக்கும் ஷா முகமுத் குரோஷி இந்தியாவுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதைத் தவிர பாகிஸ்தானுக்கு வேறு வழியில்லை என்று வெளிப்படையாகவே தெரிவித்துவிட்டிருக்கிறார். இந்தியப் பிரதமர் மோடியும் இம்ரான் கான் பதவி ஏற்றபோது அவருக்கு அனுப்பிய கடிதத்தில், தெற்காசியா தீவிரவாதத்திலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும் என்றும், பாகிஸ்தானில் பதவியேற்றிருக்கும் இம்ரான் கான் அரசு அந்த இலக்கை நோக்கி இந்தியாவுடன் இணைந்து நகர வேண்டும் என்றும் தெரிவித்திருக்கிறார். தனது வெற்றியைத் தொடர்ந்து இம்ரான் கான் அளித்த பேட்டியில், இந்திய - பாகிஸ்தான் உறவை மேம்படுத்த இந்தியா ஓரடி முன் வைத்தால் பாகிஸ்தான் இரண்டு அடி முன் வைக்கும் என்று தெரிவித்திருந்தார். பிரதமராகி இருக்கும் நிலையில் அவர் அதை செயல்படுத்துவார் என்று எதிர்பார்ப்போமாக.
பாகிஸ்தானில் பதவியேற்றிருக்கும் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மூன்றாவது அரசு இது. 1947-இல் உருவான பாகிஸ்தானின் வரலாற்றில் ராணுவப் புரட்சிகளின் மூலம் பெரும்பாலான ஆண்டுகளில் ராணுவம்தான் ஆட்சியில் இருந்திருக்கிறது. அதேபோல, 2007-க்குப் பிறகு ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எந்த ஒரு பிரதமரும் பாகிஸ்தானில் தனது பதவிக் காலத்தை முழுமையாக நிறைவு செய்ததில்லை. கிரிக்கெட் வீரராக இருந்தபோது பல டெஸ்ட் பந்தயங்களில் கடைசி வரை ஆட்டம் இழக்காமல் விளையாடிய சாதனையாளர் இம்ரான் கான். அரசியல் களத்திலும் அவரால் அதே போன்ற சாதனையை நிகழ்த்த முடியுமா என்பதுதான் அனைவராலும் எழுப்பப்படும் கேள்வி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/21/இம்ரானின்-புதிய-இன்னிங்ஸ்-2984150.html
2983554 தலையங்கம் இயற்கையின் சீற்றம்! ஆசிரியர் Monday, August 20, 2018 03:23 AM +0530 கேரளம் ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வரலாறு காணாத மழையால் வெள்ளத்தில் மிதந்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு முன்பு இதேபோல 1924-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் பெரியாறு வெள்ளப்பெருக்கால் கரைபுரண்டு ஓடியதற்குப் பிறகு இப்போதுதான் இந்த அளவுக்கு மிகவும் மோசமான பெருமழையால் கேரளம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
கடந்த ஜூன் மாதம் தொடங்கிய தென்மேற்குப் பருவ மழை வழக்கத்தை விட 30 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக பொழிந்து தள்ளியிருக்கிறது. கேரளாவிலுள்ள 44 ஆறுகளிலும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. 39 அணைகளில் 35 அணைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. கேரளாவிலுள்ள 14 மாவட்டங்களிலும் அபாய எச்சரிக்கை அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றில் 12 மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கிக்கிடக்கின்றன.
இந்த ஆண்டும் தென்மேற்குப் பருவமழை தொடங்கிய போது முதலில் வழக்கம்போல மழை தொடங்கிவிட்டது என்றும் வழக்கத்தை விட சற்று அதிகமான மழை பொழிகிறது என்றும் நினைத்தார்களே தவிர இப்படி வெறித்தனமாக மழை பொழியப்போகிறது என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பெரியாற்றில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டது மட்டுமல்லாமல் பம்பாவும் சேர்ந்துகொள்ள தெற்கு, மத்திய கேரள மாவட்டங்கள் முழுவதும் வெள்ளத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன. பத்தனம்திட்டா, எர்ணாகுளம், திருச்சூர், ஆலப்புழை உள்ளிட்ட மாவட்டங்கள் முற்றிலுமாக வெள்ளத்தில் மூழ்கிவிட்டிருக்கின்றன.
கடந்த ஜூலை 29-லிருந்து வெள்ளத்தில் சிக்கி மடிந்தவர்களின் அதிகாரபூர்வ எண்ணிக்கை 324. 70,000 அதிகமான குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 3,14 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் 2,100 நிவாரண முகாம்களில் அடைக்கலம் பெறப்பட்டிருக்கிறார்கள். லட்சக்கணக்கானோர் வெள்ளத்தில் சிக்கி ஆங்காங்கே மீட்புப் படைக்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கானோர் மீட்புப் படைகளை எதிர்பார்த்து வெவ்வேறு இடங்களில் வீட்டுக்கூரையின் மீதும் மரங்களின் மீதும் காத்துக் கிடக்கும் அவலம் தொடர்கிறது. மழை இன்னும் முழுமையாக விட்டபாடில்லை.
இதுவரை ராணுவத்தின் 18 குழுக்களும், கடற்படையின் 46 அணியினரும், விமானப் படையின் 13 பிரிவினரும், கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையின் 18 அணியினரும், தேசிய பேரிடர் மீட்புப் படையின் 21 பிரிவினரும் நிவாரணப் பணிகளுக்கு முடுக்கிவிடப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்திய விமானப் படையின் 18 ஹெலிகாப்டர்கள் மீட்புப் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கின்றன. மேலும் சில ஹெலிகாப்டர்களை இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து மீட்புப் பணிக்காக வரவழைக்கும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 
தேசியப் பேரிடர் மீட்புப் படையைச் சார்ந்த 79 படகுகளும், கடலோரக் காவல் படையின் 403 படகுகளும் ஆங்காங்கே சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் பொதுமக்களை மீட்பதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கின்றன. மீனவர்களும் ஆங்காங்கே தங்களது நூற்றுக்கணக்கான படகுகளுடன் மீட்புப் பணிக்கு உதவி வருகின்றனர். 40,000-க்கும் அதிகமான மாநில காவல் துறையினர் மீட்புப் பணியில் ஈடுபட்டும்கூட அடுத்த ஒரு வாரத்துக்குள் நிலைமை கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படும் என்று தோன்றவில்லை. காரணம், அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இன்னும்கூட மழை நின்றபாடில்லை.
கொச்சி சர்வதேச விமான நிலையம் முழுமையாக வெள்ளத்தில் மூழ்கி செயல்பட முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. நிலைமையை நேரில் பார்ப்பதற்கு வந்த பிரதமரும் அதிகாரிகளும் கடற்படைத் தளத்திலுள்ள பழைய விமான நிலையத்தில்தான் வந்திறங்கி ஹெலிகாப்டரில் பார்வையிடச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்றால் நிலைமை எந்த அளவுக்கு மோசமாக இருக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.
தென்மேற்குப் பருவமழை ஏற்கெனவே உத்தரப் பிரதேசம், மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்டிரம், நாகாலாந்து, அஸ்ஸாம் ஆகிய மாநிலங்களில் வழக்கத்தைவிட அதிகமாகப் பொழிந்திருப்பதால் சுமார் ஆயிரம் உயிர்களுக்கு மேல் இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்த நிலையில், இப்போது கேரளமும் தனது பங்கிற்கு தென்மேற்குப் பருவமழைக்குப் பல உயிர்களை பலி கொடுத்திருக்கிறது. 
இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்தும் நிதியுதவியும் பொருளுதவியும் ஒருபுறம் வந்து குவிந்து கொண்டிருந்தாலும் கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பைப் பார்க்கும் போது அவை கடலில் கரைத்த பெருங்காயமாகத்தான் தோற்றமளிக்கின்றன. கேரள முதல்வர் கூறியிருப்பதைப் போல குறைந்தது ரூ.12,000 கோடி நிதியுதவி தேவைப்படும்போது, மத்திய அரசு வெறும் 680 கோடி மட்டுமே அளித்திருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. உடனடியாக கேரள வெள்ளபாதிப்பை தேசியப் பேரிடராக அறிவித்து, போதுமான நிதியுதவியை வழங்கி உதவிக் கரம் நீட்ட வேண்டிய கடமை மத்திய அரசுக்கு உண்டு.
இப்படியொரு சீற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதற்கு இயற்கையின் மீது மட்டுமே பழி சுமத்தித் தப்பித்துவிட முடியாது. ஏறத்தாழ 9 லட்சம் ஹெக்டேர் வனப்பகுதிகள் கடந்த 40 ஆண்டுகளில் ரப்பர் தோட்டங்களாகவும், விடுதிகளாகவும் மாறியிருக்கின்றன. மிக அதிகமான பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கும் இடுக்கி மாவட்டத்தில்தான் இதுபோல வன ஆக்கிரமிப்புகள் அதிகமாக நடந்திருக்கின்றன. 
இயற்கையின் மீது மனிதன் தாக்குதல் நடத்தும்போது ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் இயற்கையும் தன்னுடைய ஆத்திரத்தையும் கோபத்தையும் மனிதன் மீது திருப்பி காட்ட முற்படுவது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. "முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்' என்பதன் கண்கூடான நிகழ்வுதான் கேரளத்தை தாக்கியிருக்கும் அடை மழையும் வெள்ளப்பெருக்கும். 
இயற்கையைச் சீண்டிப் பார்த்தால் ஏற்படும் விளைவு என்ன என்பதை இந்தியாவின் ஏனைய மாநிலங்கள்இதிலிருந்து புரிந்துகொண்டால் நலம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/20/இயற்கையின்-சீற்றம்-2983554.html
2982611 தலையங்கம் ஜவுளித் துறையின் சவால்! ஆசிரியர் Saturday, August 18, 2018 01:37 AM +0530 மத்திய அரசு 328 ஜவுளி பொருள்களுக்கான இறக்குமதி வரியை இரட்டிப்பாக்கியிருக்கிறது. இதன் மூலம் கார்ப்பெட்டுகள், துணி ரகங்கள், தொழில் துறைக்கான சிறப்புத் துணி ரகங்கள் ஆகியவற்றின் இறக்குமதி விலை கடுமையாக அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நடக்கும் கடுமையான வர்த்தகப் போரின் விளைவாக, இந்திய ஜவுளித் துறை மிக அதிகமாக பாதிக்கப்பட இருக்கிறது. இதைத் தடுப்பதற்காகக் கடந்த மாதம் 50-க்கும் மேற்பட்ட ஜவுளி ரகங்களின் மீதான இறக்குமதி வரியை முன்னறிவிப்பு இல்லாமலும், பரபரப்பை ஏற்படுத்தாமலும் இந்திய அரசு அதிகரித்துவிட்டிருந்தது. அதன் தொடர் விளைவுதான் இப்போதைய கொள்கை முடிவும். 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை விவசாயத்துக்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிகமான வேலைவாய்ப்பை வழங்கும் தொழில் நெசவுத் தொழில்தான். சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக, உலகின் இரண்டாவது பெரிய ஜவுளி ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாக இந்தியா இருந்து வருகிறது. ஜவுளிப் பொருள்களுக்கு அமெரிக்கா தடை விதித்திருக்கும் நிலையில், சீனா இந்தியச் சந்தையை தனது விலை குறைந்த ஜவுளி பொருள்களால் நிரப்பிவிடக் கூடும் என்கிற நியாயமான அச்சம் எழுந்திருக்கிறது. அப்படி சீன ஜவுளி பொருள்கள் பெருமளவில் இந்தியாவுக்கு வரத் தொடங்கினால் இந்திய உள்நாட்டு நெசவுத் தொழில் மிகக் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டு அழிவை நோக்கி நகரக்கூடும். 
நூற்றாண்டு காலமாக இந்தியாவின் ஜவுளித் துறை உலகிலேயே புகழ்பெற்றதாக இருந்து வருகிறது. இந்தியாவின் மிகப் பழைமையான தொழிலும், இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு வலு சேர்க்கும் தொழிலும் நெசவுத் தொழிலாகத்தான் இருந்து வருகிறது. இந்திய மொத்த ஏற்றுமதியில் 15 விழுக்காடு ஜவுளி பொருள்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல் மிக அதிகமான பேருக்கு தொழில் வழங்கும் துறையாகவும் ஜவுளித் துறை இருந்து வருகிறது.
இந்திய ஜவுளித் துறை இரண்டு பிரிவுகளாக செயல்படுகிறது. முதலாவது, அமைப்பு சாராத துறை. கைத்தறி, கைவினைப் பொருள்கள், பட்டுப் பூச்சி வளர்ப்பு, பட்டு நூல் தயாரிப்பு உள்ளிட்டவை சிறுசிறு அளவில் பாரம்பரியமான முறையில் செயல்படுகின்றன. இந்த அமைப்புசாரா நெசவுத் தொழிலை விவசாயிகள் பலரும் வேளாண்மை இல்லாத நேரத்தில் பகுதி நேரத் தொழிலாகவும் இந்தியாவின் பல பாகங்களில் செய்து வருகிறார்கள். கைத்தறி என்பது இன்றும்கூட பல லட்சம் குடும்பங்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
இரண்டாவதாக, மின் விசைத் தறிகள், பெரிய நூற்பாலைகள், ஆயத்த ஆடைத் தயாரிப்புகள், பின்னலாடைத் தயாரிப்புகள் என்று நவீன இயந்திரங்களையும் தொழில்நுட்பத்தையும் பயன்படுத்தி நடத்தப்படும் தொழிற்சாலைகள். இவை பெரிய முதலீட்டுடன் செயல்படுகின்றன. இவற்றிலும்கூட பல லட்சம் பேர் வேலை வாய்ப்பை பெறுகிறார்கள்.
இந்திய ஜவுளித் துறை ஏறத்தாழ 10 கோடிக்கும் மேலானவர்களுக்கு நேரிடையாகவும், மறைமுகமாகவும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குகிறது. 2017-18-இல் இந்தியாவின் மொத்த ஜவுளி ஏற்றுமதி 37.74 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.2.64 லட்சம் கோடி). இந்தியாவின் ஜவுளித் துறைவின் மொத்த விற்பனை மதிப்பு 150 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.10.5 லட்சம் கோடி). 2020-இல் இதுவே 230 பில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ.16.1 லட்சம் கோடி) எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. இந்தியாவின் ஜிடிபியில் சுமார் 2% ஆகவும், இந்தியாவின் மொத்த உற்பத்தியில் 10% ஆகவும் ஜவுளித் துறை காணப்படுகிறது.
ஜவுளித் துறையின் அடிப்படை கச்சாப் பொருள் பருத்தி. இந்திய விவசாயிகளில் கணிசமானவர்கள் பருத்திச் சாகுபடியில் ஈடுபட்டிருக்கும் நிலையில் ஜவுளித் துறை ஆரோக்கியமாக இருப்பது மறைமுகமாக இந்திய விவசாயத்தையும் பாதுகாக்கிறது. இந்தியாவின் பருத்தி உற்பத்தி 2017-18-இல் 37.7 மில்லியன் (சுமார் 263.9 கோடி) பேல்கள். இந்தியாவின் மொத்தப் பருத்தி சாகுபடிப் பரப்பு 2017-18-இல் சுமார் 11 மில்லியன் (சுமார் 1 கோடி 10 லட்சம்) ஹெக்டேர். கடந்த 5 ஆண்டுகளில் ஜவுளித் துறை கணிசமான முதலீட்டைப் பெற்றிருக்கிறது. அந்நிய நேரடி முதலீடு மட்டுமே கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் 2.82 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.19,740 கோடி) ஜவுளித் துறைக்கு கிடைத்திருப்பதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. 
இந்தப் பின்னனியில்தான் மத்திய அரசு ஜவுளிப் பொருள்களின் இறக்குமதிக்கு விதித்திருக்கும் அதிகரித்த வரிகளை நாம் பார்க்க வேண்டும். ஜவுளித் துறையை பொருத்தவரை, வங்க தேசம், இலங்கை, வியத்நாம் ஆகிய நாடுகள் சர்வதேசச் சந்தையில் இந்தியாவுக்குக் கடும் போட்டியாக உயர்ந்திருக்கின்றன. அதே நேரத்தில், இந்த நாடுகள் இந்தியாவுடன் மிகவும் சாதகமான வணிக ஒப்பந்தங்களை செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அதைப் பயன்படுத்தி சீனா மறைமுகமாக இந்த நாடுகளின் மூலம் மதிப்புக் கூடுதல் செய்து தனது பொருள்களை வரிகள் இல்லாமல் இந்தியாவுக்குள் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் அதிகரித்த இறக்குமதி வரியை எதிர்கொள்ள, இந்த முறையை சீனா பெரிய அளவில் பயன்படுத்தி விடாமல் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு நமது இறக்குமதிகளில் அடிப்படை உற்பத்தி செய்யப்படும் நாடு குறித்தும் வரி விதிக்கும்போது சில நிபந்தனைகளை இணைத்தாக வேண்டும். 
இறக்குமதி வரி விதிப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்திய ஜவுளித் துறையை சர்வதேச அளவில் போட்டிபோடும் நிலைக்கு உயர்த்துவதும், மரபுசாரா நெசவுத் தொழிலுக்கு முறையான விற்பனை வியூகத்தை வகுத்து அதற்கென்று சர்வதேசச் சந்தையில், வரவேற்பை மேம்படுத்துவதும் அரசின் கடமை. ஒரு காலத்தில் இந்திய மஸ்லின் துணிகள் உலகத்திலேயே விலை மதிப்பில்லாததாக இருந்ததை நாம் மறந்து விடக்கூடாது. இன்னமும்கூட நமது கைத்தறித் துணிகளும், கைவினைப் பொருள்களும், பட்டுத் துணிகளும் சர்வதேசச் சந்தையில் போதுமான வரவேற்பைப் பெறவில்லை என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/18/ஜவுளித்-துறையின்-சவால்-2982611.html
2981884 தலையங்கம் எல்லோருக்கும் நல்லவர்! ஆசிரியர் Friday, August 17, 2018 01:37 AM +0530 முன்னாள் பிரதமர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாயின் மறைவில் இந்தியா தவப்புதல்வர் ஒருவரை, வரலாற்று நாயகர் ஒருவரை இழந்துவிட்டிருக்கிறது. அகவை 93-இல் நிறைந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்து அவர் மறைந்திருக்கிறார். 
அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்தவர் வாஜ்பாய். இவர் வருங்காலத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக வருவார் என்று பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவே கூறியிருந்தார் எனும்போது, இளைஞராக இருக்கும்போது அவர் எந்த அளவுக்குத் துடிப்பாக செயல்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் உணர முடிகிறது.
வாஜ்பாயின் மிகப்பெரிய பலங்கள் இரண்டு. முதலாவது, அவரது அபாரமான பேச்சாற்றல், அவர் சரளமாக இந்தியில் பேசத் தொடங்கினால், எப்படிப்பட்ட கூட்டமாக இருந்தாலும் மகுடியில் கட்டுண்ட பாம்பாக அடங்கிக் கிடக்கும். நாடாளுமன்றத்தில் அவர் உரையாற்றுகிறார் என்றால், அவரது உரையைக் கேட்பதற்காகவே கொறடா இல்லாமலேயே உறுப்பினர்கள் அவைக்கு வந்திருப்பார்கள். அடல்ஜி பேசுவதைத் தொடர்ந்து கேட்டால், நானும் ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்திலோ, ஜனசங்கம் கட்சியிலோ சேர்ந்துவிடுவேனோ என்று பயப்படுகிறேன்' என்று முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தியே ஒருமுறை கூறுமளவுக்கு அவரது பேச்சாற்றல் வலிமையானது.
வாஜ்பாயின் இரண்டாவது பலம், அனைவரையும் தனது நட்பு வட்டத்துக்குள் இழுத்து அரவணைத்துக் கொள்ளும் அவரது பண்பு. அதனால்தான் தன்னுடன் கொள்கையால் முற்றிலும் மாறுபட்ட இடதுசாரித் தலைவர்களிடமும், காங்கிரஸ் கட்சியினரிடமும் ஏன், இந்தி எதிர்ப்பாளர்களும், இறை மறுப்பாளர்களுமான திமுகவினரிடமும்கூட அவரால் நட்புப் பாராட்டவும், நெருங்கிப் பழகவும் முடிந்தது. அவரது இந்த பலம்தான், தொடர்ந்து ஆறு ஆண்டுகள் கூட்டணியை அமைத்து கொண்டு இந்தியப் பிரதமராகத் தொடர முடிந்ததன் ரகசியம்.
1996-இல் ஆட்சியமைக்க அவருக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தும்கூடப் பெரும்பான்மை பலம் ஏற்படுத்த முடியாதபோது, 13-ஆவது நாள் மிகவும் கண்ணியமாக மக்களவையைக் கூட்டி, தனிப்பெருங்கட்சியாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டும்கூட தனிப்பெரும்பான்மை பெற முடியாததை சுட்டிக்காட்டி அவர் பதவி விலகியபோது, பாரத தேசமே அவரை அண்ணாந்து பார்த்தது. அதேபோல, 1999-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 17-ஆம் தேதி ஒரே ஒரு வாக்கில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோல்வியடைந்தபோதும், கொஞ்சமும் பதற்றமே படாமல் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்குச் சென்று பதவி விலகல் கடிதத்தைக் கொடுத்தபோது, அடல்ஜியின் ஜனநாயகப் பண்பையும், சற்றும் கலங்காத நெஞ்சுறுதியையும் பார்த்து உலகமே வியந்தது.
வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி 1998-இல் ஆட்சியில் அமர்ந்தபோது, இப்படியொரு கூட்டணியால் செயல்பட முடியுமா என்று ஐயம் எழுப்பினார்கள் பலர். ஆனால், கூட்டணி அரசாக இருந்தும்கூட, சர்வதேச அளவிலான எதிர்வினைகள் வரும் என்று தெரிந்தும்கூடத் துணிந்து இந்தியாவை அணு ஆயுத வல்லரசாக மாற்றிய பெருமை அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாயையேச் சாரும். அமெரிக்காவே எதிர்பார்க்காத, சந்தேகப்படாத அளவில் பொக்ரான் அணு ஆயுத சோதனை நடந்தபோதும் சரி, உலக நாடுகளின் பொருளாதாரத் தடைகள் அச்சுறுத்தியபோதும் சரி, அடல்ஜியின் அரசியல் சாதுர்யமும், நெஞ்சுரமும் இன்றளவும் பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகிறது.
அடல் பிகாரி வாஜ்பாயின் ஆறு ஆண்டுகால ஆட்சி உண்மையிலேயே ஒரு பொற்கால ஆட்சி என்றுதான் கூற வேண்டும். இன்றுவரை நெடுஞ்சாலைகளில் பயணிப்பவர்கள் வாஜ்பாயை நினைவுகூரத் தவறுவதில்லை. உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பு வசதிகளை உறுதிப்படுத்துவதில் வாஜ்பாய் அரசின் சாதனை அளப்பரியது. தங்க நாற்கரச் சாலைகள், தகவல் தொலைத்தொடர்பில் மிகப்பெரிய எழுச்சி, தில்லி மெட்ரோவை செயல்பட வைத்ததன் மூலம் இந்தியா முழுவதும் மெட்ரோ ரயிலுக்கு வழிகோலியது, அனைவருக்கும் கல்வி' திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது, சர்வதேசப் பொருளாதார வீழ்ச்சிக்கு நடுவிலும் இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு பாதிப்பே இல்லாமல் இட்டுச் சென்றது என்று அவரது அரசு நிகழ்த்திய சாதனைகளைப் பட்டியலிட்டால் புத்தகம்தான் போட வேண்டும்.
வெளிவிவகாரக் கொள்கைக்கு புதிய உத்வேகத்தை ஏற்படுத்திய பெருமையும் பிரதமர் வாஜ்பாய் ஆட்சிக்கு உண்டு. வாஜ்பாய் ஆட்சி தொடர்ந்திருந்தால் இலங்கையில் ஈழத்தமிழர் போராட்டம் முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலையில் முடிந்திருக்காது. லாகூருக்கு பஸ் போக்குவரத்தை ஏற்படுத்தியதும், பாகிஸ்தான் அதிபர் ஜெனரல் பர்வீஸ் முசாரஃபை ஆக்ராவுக்கு அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதும், இந்திய - பாகிஸ்தான் உறவில் புதியதொரு அத்தியாயத்தையே ஏற்படுத்தியது.
அவரது ஆட்சியில் குஜராத் இனப்படுகொலை நடந்தது என்கிற ஒரேயொரு அசம்பாவிதம் தவிர, அவரது ஆறு ஆண்டுகால ஆட்சியில் இந்தியா அடைந்த வளர்ச்சியும், வெற்றியும், பெருமைகளும் ஏராளம், ஏராளம். இத்தனைக்கும் 23 கட்சிக் கூட்டணியை பல்வேறு பிரச்னைகளுக்கு இடையில் அவர் தலைமை தாங்கி நடத்திய நிலையிலும், அவரால் அபார சாதனையை செய்து காட்ட முடிந்திருக்கிறது என்பதுதான் வியப்பு.
மூன்று முறை பிரதமராக இருந்தவர், காங்கிரஸ் அல்லாத மத்திய அரசைத் தலைமை தாங்கிப் பதவி காலத்தை நிறைவு செய்த முதல் பிரதமர் தனது 93-ஆவது வயதில் மறைந்துவிட்டிருக்கிறார். அவரது பிறப்பு சாதாரணமானது. ஆனால் வாழ்க்கை மகத்தானது. சுதந்திர இந்திய சரித்திரத்தில் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவுக்குப் பிறகு, அனைவராலும் ஒருசேர நேசிக்கப்பட்ட மாமனிதர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாயாகத்தான் இருப்பார். தினமணி' அவருக்குக் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்துகிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/17/எல்லோருக்கும்-நல்லவர்-2981884.html
2981283 தலையங்கம் தாய்மைக்கு வஞ்சனை! ஆசிரியர் Thursday, August 16, 2018 01:37 AM +0530
பொது இடங்களில் தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுப்பதற்கான வசதிகளை செய்து தராமல் இருப்பதற்காக மத்திய அரசையும், தில்லி மாநில அரசையும், மாநகராட்சியையும் தில்லி உயர் நீதிமன்றம் வன்மையாகக் கண்டித்திருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, பொது இடங்களில் குழந்தைகளுடனான தாய்மார்களுக்கு வழங்கப்படும் அடிப்படை வசதிகள் இல்லையென்றே கூறலாம். அது உணவு விடுதிகளாகட்டும், விமான நிலையங்களாகட்டும், போக்குவரத்து நிலையங்களாகட்டும், பொது இடங்களாகட்டும், அங்கெல்லாம் புகைப்பிடிப்போர்களுக்குக்கூட தனியிடம் வழங்க முற்பட்டிருக்கும் நாம், தாய்ப்பால் கொடுக்கும் தாய்மார்களிடம் கரிசனம் காட்டாமல் இருப்பது தாய்மையை நாம் எந்த அளவுக்கு அவமதிக்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. 
உலகிலேயே வேலைக்குப் போகும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைந்த நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாக இருக்கிறது. மகப்பேறுக்குப் பிறகு, வேலைக்குப் போவதை நிறுத்திவிடும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிக மிக அதிகம். இதற்கு காரணம், பணியிடங்களில் தங்களது குழந்தைகளுக்கு மழலையர் காப்பகம் இல்லாமல் இருப்பதும், தாய்ப்பால் கொடுக்க, தனியான இடம் இல்லாமல் இருப்பதும்தான். 
இந்தியாவில், பூங்கா, சந்தை, வணிக வளாகங்கள், பள்ளிக்கூடங்கள், பணியிடங்கள் என்று எல்லா பொது இடங்களிலும் தாய்மார்களுக்குப் பாதுகாப்பான வசதிகள் அமைக்கப்படவில்லை. பாதுகாப்பாக எந்த நேரமும் வீடு திரும்பவும், கழிவறை உள்ளிட்ட அடிப்படை சேவைகளும், மழலையர் காப்பக வசதிகளும் வேலை பார்க்கும் பெண்களுக்கு இல்லாமல் இருப்பது மிகப்பெரிய அவலம். ஆண்களுக்கு இணையான ஊதியம்கூட பெண்களுக்கு தரப்படுவதில்லை. 
குழந்தைகளுக்கு பிறந்தவுடன் தாய்ப்பால் வழங்குவது என்பது மிக மிக முக்கியம். உலகில் உள்ள 76 நாடுகளில், குழந்தை பிறந்த ஒரு மணி நேரத்தில் தாய்ப்பால் வழங்குவதில் இந்தியா 56-வது இடத்தில் இருக்கிறது. இந்தியாவில் 50%-க்கும் குறைவான சிசுக்கள்தான் பிறந்த ஒரு மணி நேரத்தில் தாய்ப்பால் பெறுகின்றன. முதல் ஆறு மாதத்தில் தாய்ப்பால் மட்டுமே வழங்கப்படும் சிசுக்களின் எண்ணிக்கை 55%. 
பிறந்தது முதல் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் மட்டுமே வழங்குவதன் மூலம் வயிற்றுப்போக்கு, நிமோனியா போன்ற உபாதைகளில் இருந்து ஆண்டுதோறும் 99,499 சிசு மரணத்தை தடுக்க முடியும் என்கிறது ஓர் அறிக்கை. இந்தியாவில் 10-இல் 6 குழந்தைகள் பிறந்த சில மணி நேரங்களில் தாய்ப்பால் பெறும் பாக்கியத்தை பெறுவதில்லை. உலகளாவிய அளவிலும் சரி, 5-இல் 3 சிசுக்கள் (7.8 கோடி) பிறந்த முதல் ஒரு மணி நேரத்தில் தாய்ப்பால் பெறுவதில்லை. பிறந்த முதல் இரண்டு மணி நேரம் முதல் 23 மணி நேரத்துக்குள் தாய்ப்பால் பெறாத சிசுக்கள் பல்வேறு பிரச்னைகளால் மரணிக்க நேர்வது 33% என்று கூறப்படுகிறது. 
இந்தியா (41.5%), நேபாளம் (54.9%), வங்கதேசம் (50.8%), சீனா (26.4%), இலங்கை (90.3%), பாகிஸ்தான் (18%) உள்ளிட்ட நாடுகளில் இலங்கை மட்டும்தான் குழந்தைகளுக்குப் பிறந்தவுடன் தாய்ப்பால் வழங்கப்படுவதை முறையாக உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. நேபாளம், வங்கதேசமும்கூட பாகிஸ்தான், சீனா, இந்தியாவை விட சிறப்பாக செயல்படுகின்றன என்பதைப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. 
பிறந்தவுடன் தாய்ப்பால் வழங்கப்படாததால் ஏற்படும் சிசு மரணங்களின் மூலம் ஆண்டொன்றுக்கு 14 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ. 98,721 கோடி) பொருளாதார இழப்பு ஏற்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. சீனா, இந்தியா, இந்தோனேஷியா, மெக்ஸிகோ, நைஜீரியா ஆகிய 5 நாடுகளில் மட்டுமே ஆண்டுதோறும் முறையாகத் தாய்ப்பால் வழங்கப்படாததால் 2 லட்சத்து 36 ஆயிரம் சிசுக்கள் மரணம் அடைகின்றன. இதன்மூலம் பொருளாதார இழப்பு ஆண்டொன்றுக்கு 119 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.8,38,771 கோடி) என்று யுனிசெஃப்பும், உலக சுகாதார நிறுவனமும் இணைந்து செய்த ஆய்வொன்று குறிப்பிடுகிறது.
முதல் 6 மாதங்களுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுப்பதன் மூலம் குழந்தைகளுக்கு நோய் எதிர்ப்பு சக்தி உருவாவதால் பல்வேறு நோய்த் தொற்றிலிருந்து சிசுக்கள் காப்பாற்றப்படுகின்றன. அதுமட்டுமல்லாமல், தாய்மார்களுக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் ஏற்படும் வாய்ப்பும் குறைகிறது. போதுமான அளவு தாய்ப்பால் கொடுக்காமல் இருப்பதால் தாய்மார்களுக்கு சர்க்கரை நோய் ஏற்படும் வாய்ப்பும் அதிகரிக்கிறது என்று சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.
இதற்கிடையில் சுகாதாரம் தொடர்பான ஒரு கருத்தரங்கில் கலந்துகொண்ட அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், தாய்ப்பால் வழங்கப்படுவதால் குழந்தைகளுக்குப் பெரிய அளவில் பயன் ஏற்படுவதில்லை என்கிற ஒரு விசித்திரமான கருத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார். குழந்தைபெற்ற தாய்மார்கள், ஊட்டச்சத்து பெறுவதற்கு, குழந்தைகளுக்குப் புட்டிப்பால் வழங்குவதுதான் சரியாக இருக்குமென்றும், அதன்மூலம் பிரசவத்துக்குப் பிறகான பச்சை உடம்பை அவர்கள் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும் என்றும் புதியதொரு விளக்கமும் அளித்திருக்கிறார். 2015-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, சர்வதேச அளவில் குழந்தைகளுக்கான பால் பவுடர் வணிகம் 47 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.3,31,279 கோடி) என்பதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு அவர்கள் சார்பில் அவர் அவ்வாறு பேசியிருக்கக்கூடும்.
தொன்றுதொட்டு, தாய்ப்பாலின் முக்கியத்துவம் நம் முன்னோர்களால் வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது. தாய்மார்கள் சிசுக்களுக்குத் தாய்ப்பால் வழங்குவதை உறுதிப்படுத்துவதும், எல்லா பொது இடங்களிலும் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்கும் வசதியை உறுதிப்படுத்துவதும் காலத்தின் கட்டாயம். வருங்கால சந்ததியரின் உடல் நலம் பேணாமல், உலகின் 6-ஆவது பெரிய பொருளாதாரமாக இந்தியா இருப்பதில் அர்த்தமில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/16/தாய்மைக்கு-வஞ்சனை-2981283.html
2980602 தலையங்கம் வந்தே மாதரம்! ஆசிரியர் Wednesday, August 15, 2018 01:29 AM +0530
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 71ஆண்டுகள் நிறைவு பெற்று 72-ஆவது ஆண்டில் இன்று அடியெடுத்து வைக்கிறது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது இங்கே பல்வேறு அரசர்கள், நிஜாம்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த சமஸ்தானங்கள் 564. பல்வேறு மொழிகள், பல்வேறு இனங்கள், பல்வேறு மதங்கள், நூற்றுக்கணக்கான ஜாதிப் பிரிவுகள் இங்கே காணப்பட்டன. இந்த நிலையில், இந்தியாவில் எல்லாப் பகுதிகளையும் ஒருங்கிணைத்து புதியதொரு தேசம் உருவானபோது, அது எத்தனை நாள் ஒற்றுமையாகத் தொடரும் என்கிற ஐயப்பாடு உலகெங்கிலும் இருந்தது. விரைவிலேயே நெல்லிக்காய் மூட்டை சிதறுவது போல இந்தியா சிதறப் போகிறது என்று ஆரூடம் கூறியவர்கள்தான் அதிகம். அதையெல்லாம் பொய்யாக்கி, தனது 72-ஆவது சுதந்திர தினத்தை இந்தியா இன்று கொண்டாடுகிறது.
இந்தியா என்பது பல்வேறு நாடுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு தேசமாக இருந்தாலும் கூட, இந்தியன்' என்கிற உணர்வை ஒவ்வொரு குடிமகன் மனதிலும் ஏற்படுத்திவிட்டிருக்கும் பெருமை அண்ணல் மகாத்மா காந்தியடிகளையே சேரும். அவர் ஊட்டிய தேசப்பற்றும், அவருக்கிருந்த தொலைநோக்குப் பார்வையும், ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவின் மேல் அவருக்கு இருந்த நம்பிக்கையும் இந்த தேசத்தை இன்றுவரை வழிநடத்துகிறது என்பதுதான் உண்மை.
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது மக்கள் தொகையில் 20 % மட்டுமே எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக இருந்தனர். 10 பேரில் 8 பேர் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே இருந்தனர். அப்படி இருந்தும் கூட, அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்கிற அடிப்படையில், ஜனநாயகக் குடியரசாக இந்தியா அறிவிக்கப்பட்டது. அன்றைய தலைவர்களின் நம்பிக்கையை நாம் பொய்யாக்கவில்லை.
அது தவிர, இந்தியா சமூக, பொருளாதார வளர்ச்சியில் ஏனைய நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, எந்த அளவுக்கு முன்னேறி இருக்கிறது என்பதை சிந்தித்துப் பார்த்தால், பெருமைப்படும் நிலையில் இல்லை. இப்போது உலகில் மிக அதிவேகமாக வளர்ச்சி அடையும் ஜனநாயகமாகவும், உலகில் ஆறாவது பெரிய பொருளாதாரமாகவும் இந்தியா விளங்குகிறது. ஆனால், இதைவிடச் சிறப்பாக நாம் செயல்பட்டிருக்கலாமோ என்கிற கேள்வியை இந்தச் சுதந்திரதின விழா எழுப்புகிறது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு சுதந்திரம் அடைந்த நாடுகள்தான் இந்தோனேஷியா, இந்தியா, இலங்கை, தென்கொரியா, மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகியவை. ஆனால், இந்தோனேஷியா, இலங்கை, தென்கொரியா, மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளை விட, இந்தியா உலக மனிதவள மேம்பாட்டுக் குறியீட்டில் பின்தங்கி இருக்கிறது. உலகில் 168 நாடுகளில் நாம் 131-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறோம்.
2.6 டிரில்லியன் டாலருடன் (சுமார் ரூ.182 லட்சம் கோடி) இந்தியாவின் ஜிடிபி இந்தோனேஷியாவை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம். ஆனால், இந்தியாவின் தனி மனித வருவாய் 1,900 டாலர். இது இந்தோனேஷியாவில் பாதி. மலேசியாவுடைய தனி மனித வருவாயில் ஐந்தில் ஒரு பகுதி. தென் கொரியாவின் வருவாயில் 10% . சிங்கப்பூரில் தனி மனித வருவாய் நம்மை விட 25 மடங்கு அதிகம். ஆசியாவிலேயே மலேசியாவில்தான் குறைந்த அளவு வறுமை என்றால், இந்தியாவில்தான் மிக அதிகமான வறுமை. 
சுதந்திரத்திற்கு முன்பு பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக போராடியபோது, நமக்கு இருந்த சுதந்திரம் இப்போது சுதந்திர இந்தியாவில் நம்மை நாமே ஆட்சி செய்யும்போது இருக்கிறதா என்கிற கேள்வியையும் எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸால் அண்ணல் காந்தியடிகளின் வேட்பாளருக்கு எதிராக காங்கிரஸ் தலைவர் பதவிக்குப் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற முடிந்தது. இப்போது காங்கிரஸின் சோனியா, ராகுல் தலைமையை எதிர்த்தோ, பாஜகவின் மோடி, அமித்ஷா தலைமையை எதிர்த்தோ ஒருவர் செயல்பட முடியாத நிலைமை காணப்படுகிறது. இதே நிலைதான் எல்லா அரசியல் கட்சிகளிலும். அரசியல் கட்சிகளில் கூட உட்கட்சி ஜனநாயகம் இல்லையெனும்போது, இந்திய ஜனநாயகம் சுதந்திரமாக செயல்படுகிறது என்று எப்படிக் கருதுவது?
அன்றைய பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியில் தொழிலதிபர்களாக இருந்த ஜம்னாலால் பஜாஜும், ஜி.டி.பிர்லாவும், ஏனைய பலரும் துணிந்து சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அண்ணல் காந்தியடிகளுடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. சைமன் கமிஷன் பகிஷ்கரிப்பிலும், உப்பு சத்தியாக்கிரகத்திலும் கலந்து கொண்டனர். அப்படி இருந்தும் கூட, அவர்களது பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்கள் காலனி அரசால் பாதிக்கப்படவில்லை. இப்போது அதுபோல ஏதாவது தொழில் நிறுவனம் எதிர்க்கட்சியையோ, அரசுக்கு எதிரான போராட்டத்தையோ ஆதரித்துவிட முடியுமா?
70 ஆண்டுகளாகியும் வறுமை ஒழிக்கப்படவில்லை. இன்னும் கூட பட்டினிச் சாவுகளும் , தெருவோர வாசிகளும், குடிசையில் வாழ்வோரும் குறைந்தபாடில்லை. பத்தாண்டுகளுக்கு மட்டுமே என்று அரசியல் சாசனத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட இட ஒதுக்கீடு தேவையில்லை என்று நிராகரிக்கும் நிலையை, 70 ஆண்டுகளாகியும் நம்மால் அடைய முடியவில்லை. இதற்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம், இந்தியாவின் வளர்ச்சி ஒருசிலரை மட்டுமே அடைந்திருப்பதும், மேலிருந்து அடிமட்டம் வரை ஊழல் புரையோடிப்போயிருப்பதும்தான் என்பது அனைவருக்குமே நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க, யாருமே தயாராக இல்லை. 
நமக்குள்ளே பெருமை பேசுவதில் பயனில்லை. நமது பலவீனங்களை உணர்ந்து, அவற்றுக்கு விடை தேடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம். இந்த சுதந்திரதின சிந்தனை ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்படுமானால் மட்டுமே, பாரதியார் கனவு கண்ட பாருக்குள்ளே நல்ல நாடாக' இந்தியா ஒளிரும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/15/வந்தே-மாதரம்-2980602.html
2979932 தலையங்கம் பாராட்டத் தோன்றவில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, August 14, 2018 01:40 AM +0530 நீதிபதி குட்டியில் மேத்யூ ஜோசப் ஒருவழியாக கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக பதவியேற்றிருக்கிறார். கடந்த எட்டு மாதங்களாக நீடித்து வந்த, உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த கே.எம். ஜோசப்பின் உச்சநீதிமன்றத்துக்கான பதவி உயர்வு குறித்த சர்ச்சை, அவரது பதவி ஏற்புடன் முடிந்து விட்டது என்று கூறிவிட முடியவில்லை. காரணம், அவரது பதவி ஏற்பு கூட மத்திய அரசால் சர்ச்சைக்குள்ளாக்கப்பட்டதுதான். 
முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியும், சட்ட ஆணையத் தலைவராக இருந்தவருமான நீதிபதி கே.கே.மேத்யூவின் மகன்தான் நீதிபதி கே.எம்.ஜோசப். கேரள உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்த இவர், 2014 ஜூலை மாதம் உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தின் 9-ஆவது தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டவர். இவரை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிப்பதற்குத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையிலான கொலீஜியம்' கடந்த ஜனவரி மாதமே மத்திய அரசுக்குப் பரிந்துரைத்திருந்தது.
கொலீஜியம் மூலம் நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறை சரியா, தவறா என்கிற விவாதம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கொலீஜியம் முறையின் அடிப்படையில்தான் உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் நியமனங்கள் நடைபெறுகின்றன. உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்றங்களின் மூத்த நீதிபதிகள் அடங்கிய கொலீஜியம் குழுவின் பரிந்துரையை அரசு ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் நீதிபதிகளின் பெயரை அறிவிப்பது வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. ஆனால், நரேந்திர மோடி அரசு தனிப்பெரும்பான்மையுடன் மத்திய ஆட்சியில் அமர்ந்தது முதல் இந்தப் பிரச்னையில் நீதித்துறைக்கும், மத்திய அரசுக்கும் கருத்து வேறுபாடு எழத்தொடங்கியது.
நீதிபதிகளை நீதிபதிகளே நியமித்துக் கொள்ளும் கொலீஜியம் முறையில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமல் இருப்பதால், அதற்குப் பதிலாக தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம்' ஒன்றை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நீண்ட காலமாகவே இருந்து வந்தது. இந்தக் கோரிக்கையை காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகளும் ஆதரித்து வந்தன. நரேந்திர மோடி தலைமையில் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சி அமைந்ததைத் தொடர்ந்து தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையச் சட்டம்' நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனால், அந்தச் சட்டத்தை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் கடந்த ஜனவரி மாதம் 10-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றத்தின் கொலீஜியம் நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பை உச்சநீதிமன்றத்துக்குப் பதவி உயர்வு செய்ய மத்திய அரசிடம் பரிந்துரைத்தது. மத்திய அரசு அந்தப் பரிந்துரையை நிராகரித்தது. மீண்டும் கடந்த மே மாதம் அதே பரிந்துரையை உச்சநீதிமன்றம் மத்திய அரசுக்கு அனுப்பியது. நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்புடன் சேர்ந்து பரிந்துரைக்கப்பட்ட மூத்த வழக்குரைஞர் இந்து மல்ஹோத்ராவின் பெயர் மட்டும் மத்திய அரசால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, அவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கிறார்.
நீதிபதி கே.எம். ஜோசப் பிரச்னையில் மத்திய அரசு தயக்கம் காட்டுவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் உண்டு. கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டு உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசைக் கலைத்து, அந்த மாநிலத்தில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அறிவித்தது மத்திய அரசு. ஆனால், அன்றைய உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாக இருந்த கே.எம். ஜோசப் அந்த உத்தரவை ரத்து செய்தார். அதனால், மத்திய அரசு நீதிபதி கே.எம் ஜோசப்பை தனக்கு எதிரானவர் என்கிற கண்ணோட்டத்தில் அவரது பதவி உயர்வை நிராகரித்து வந்தது. ஆனால், ஏற்கெனவே கேரள மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக இருக்கும் நிலையில், அதே மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இன்னொருவர் நியமிக்கப்படத் தேவையில்லை என்பதால் இவரது பெயரை நிராகரிப்பதாக மத்திய சட்ட அமைச்சகம் கூறியது.
உச்சநீதிமன்ற கொலீஜியம் கே.எம். ஜோசப்புக்கு பதவி உயர்வு தரப்பட வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்து, மீண்டும் பரிந்துரைத்துவிட்ட நிலையில், மத்திய அரசு வேறு வழியில்லாமல் அவரை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்க சம்மதம் தெரிவித்தது. ஆனாலும் கூட, கடந்த ஜூலை மாதம் உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரைத்த நீதிபதிகள் இந்திரா பானர்ஜி, வினீத் சரண் ஆகியோருடன் இணைத்து இவரது பெயரையும் அங்கீகரித்திருக்கிறது. பதவியேற்பில் நீதிபதிகள் இந்திரா பானர்ஜிக்கும், வினீத் சரணுக்கும் பின்னால் மூன்றாவது நபராக நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் பெயர் இடம்பெற்றது அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. கடந்த ஜனவரி மாதமே பரிந்துரைக்கப்பட்ட நீதிபதி கே.எம். ஜோசப் இப்போது நீதிபதிகள் இந்து மல்ஹோத்ரா, இந்திரா பானர்ஜி, வினீத் சரண் ஆகியோரை விட பதவி மூப்பு அடிப்படையில் பின்னால் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்.
உச்சநீதிமன்ற நியமனங்களில் பதவி மூப்பு என்பது கொலீஜியத்தில் இடம்பெறுவதற்கும் பின்னாளில் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி உயர்வு பெறுவதற்கும் மிக மிக அவசியம். ஒரே நேரத்தில் மூன்று நான்கு பேர் பதவி ஏற்கும்போது, பதவி ஏற்பு வரிசைப்படி அவர்களது பணி மூப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் மீதான அதிருப்தியை மத்திய அரசு இப்படி மறைமுகமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டும்படியாக இல்லை.
தேர்தல் நெருங்கும் வேளையில் நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் பதவி உயர்வு சர்ச்சையை மேலும் கடுமையாக்க மத்திய அரசு விரும்பவில்லை என்பது தெரிகிறது. இதேபோல, 45-ஆவது உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கும் தீபக் மிஸ்ரா, வரும் அக்டோபர் 2-ஆம் தேதி பதவி ஓய்வு பெறும்போதும் மரபுகள் மீறப்படாமல் பணி மூப்பு அடிப்படையில் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்படுவாரா என்கிற எதிர்பார்ப்பு பரவலாக எழுந்திருக்கிறது. கே.எம். ஜோசப் பிரச்னையில் மத்திய அரசு நடந்து கொண்டவிதம் அரசுக்கு கெளரவம் சேர்ப்பதாக இல்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/14/பாராட்டத்-தோன்றவில்லை-2979932.html
2979390 தலையங்கம் தீர்வு இடஒதுக்கீடு அல்ல! ஆசிரியர் Monday, August 13, 2018 02:43 AM +0530 மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் இடஒதுக்கீடு கோரி மராத்தா இனத்தவர்கள் நடத்தும் போராட்டம் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகவே இந்தப் போராட்டம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மராத்தா இனத்தவர்கள் கடந்த செப்டம்பர் 2016 முதல் இதுவரை மகாராஷ்டிர மாநிலம் முழுவதும் தங்களது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி 58 மெளன ஊர்வலங்கள் நடத்தியிருக்கிறார்கள். அவற்றில் லட்சக்கணக்கான மராத்தா இனத்தவர்கள் கலந்துகொண்டார்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல், அரசியல் கட்சிகளை இணைக்காமல் இந்தப் போராட்டம் நடத்தப்படுகிறது என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
கடந்த ஆண்டுவரை வன்முறையில் ஈடுபடாமல் வாயில் கருப்புத் துணியைக் கட்டிக்கொண்டு இடஒதுக்கீடு கோரி மெளனப் பேரணி நடத்தி வந்த மராத்தா போராட்டக் குழுவினர், இப்போது வன்முறையில் ஈடுபடத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். மகாராஷ்டிர காவல்துறை இதுவரை அவர்கள் மீது வன்முறை, சூறையாடல், கல்லெறிதல், காவல்துறையினரைத் தாக்குதல், பொதுச்சொத்துக்கு ஊறு விளைவித்தல் ஆகிய பிரிவுகளின்கீழ் 150-க்கும் மேற்பட்ட வழக்குகளை பதிவு செய்திருக்கிறது. இதுவரை மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் மற்ற பகுதிகளில் மட்டுமே தீவிரமாகக் காணப்பட்டப் போராட்டம் இப்போது தலைநகர் மும்பையிலும் தீவிரம் கண்டிருக்கிறது. 
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு போராட்டம் நடைபெற்றபோது அவர்களை சமாதானப்படுத்த முதல்வர் தேவேந்திர பட்னவீஸ் சில சலுகைகளை அறிவித்தார். பிற்பட்ட வகுப்பினருக்கு வழக்கப்படும் கல்வி நிலையங்களில் கட்டண சலுகை மராத்தா இனத்தவர்களுக்கும் அறிவிக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்கு அரசுப் பணிகளில் 16 சதவீத இடஒதுக்கீடு வழங்க முதல்வர் பட்னவீஸ் முற்பட்டபோது, எதிர்பார்த்தது போலவே உயர்நீதிமன்றம் அதற்கு தடை விதித்துவிட்டது.
இப்போது போராட்டம் வலுத்திருக்கும் நிலையில் வரும் நவம்பர் மாதம் இறுதிக்குள் மகாராஷ்டிர அரசு மராத்தா இனத்தவருக்கு அரசுப் பணிகளிலும், கல்வியிலும் இடஒதுக்கீடு வழக்கப்படும் என்று முதல்வர் பட்னவீஸ் அறிவித்திருக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், மராத்தா இனத்தவரின் இடஒதுக்கீட்டு பிரச்னை முடிவுக்கு வரும்வரை 22,000 அரசுப் பணியிடங்களை நிரப்பும் பணி நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் இடஒதுக்கீட்டுக்கு 52% சதவீதம் உச்ச வரம்பு விதித்திருக்கும் நிலையிலும், மும்பை உயர்நீதிமன்றம் ஏற்கெனவே கொண்டுவரப்பட்ட 16% சதவீத இடஒதுக்கீட்டை நிராகரித்திருக்கும் நிலையிலும் முதல்வர் பட்னவீஸýன் இப்போதைய அறிவிப்பு நடைமுறைப்படுத்தப்படுமா என்பது சந்தேகம்தான். 
மகாராஷ்டிர மாநிலத்தைப் பொருத்தவரை மராத்தா இனத்தவர்கள் பொருளாதார ரீதியாக வசதியானவர்கள். மகாராஷ்டிரத்தை ஆண்ட பல முதல்வர்கள் மராத்தா இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் எப்போதுமே சமூக, அரசியல் அந்தஸ்தும் ஆதாயமும் அந்த இனத்தவருக்கு இருந்து வந்திருக்கிறது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலங்களில் 73% முதல் 90% வரை மராத்தா இனத்தவருக்குச் சொந்தமானது. பெரும்பாலான சர்க்கரை ஆலைகளையும் கூட்டுறவுச் சங்கங்களையும் தங்களது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதும் மராத்தா இனத்தவர்கள்தான். இந்த நிலையில் அவர்கள் சமூக, பொருளாராத அடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராடுவது வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் விசித்திரமாகத்தான் தோற்றமளிக்கும். ஆனால், இதன் பின்னணியில் மராத்தா இளைஞர்கள் மத்தியில் காணப்படும் வேலைவாய்ப்பின்மையும், பொருளாதாரப் பின்னடைவும் வெளியில் தெரிவதில்லை. 
மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் கிராமப்புறங்களில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரும், பட்டியல் இனத்தவரும் இடஒதுக்கீடு காரணமாக பெருமளவில் அரசு வேலைவாய்ப்புடன் நிரந்தர வருவாய் உள்ளவர்களாகவும் மாறியிருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், விவசாயம் போதுமான அளவில் கை கொடுக்காத காரணத்தால், வேளாளர்களான மராத்தாக்கள் பொருளாதார ரீதியாக கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். விவசாயக் கூலி ஒருபுறம் அதிகரித்து வரும் நிலையில் அவர்களது விவசாய வருவாய் அதிகரிக்காமல் இருப்பதால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். அதிகரித்து வரும் கல்வி, மருத்துவச் செலவுகளும் நிரந்தரமில்லாத வேளாண் வருவாயும் மராத்தாக்களை இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராட தூண்டியிருக்கிறது. 
மத்திய அமைச்சர் நிதின் கட்கரி குறிப்பிட்டிருப்பது போல, போதுமான அரசு வேலைவாய்ப்பு இல்லாத நிலையில் இடஒதுக்கீடு எந்தவிதத்திலும் வேலைவாய்ப்புக்கான உறுதியை அளிக்காது. தங்களைப் பிற்படுத்தப்பட்ட இனத்தவராக மாற்றிக்கொள்வதன் மூலம் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேற முடியும் என்கிற கருத்து மாயத்தோற்றமாகத்தான் இருக்க முடியும். 
மராத்தாக்கள் மட்டுமல்லாமல் ஹரியாணாவில் ஜாட்டுகள், குஜராத்தில் படேல் இனத்தவர்கள் உள்ளிட்ட முற்படுத்தப்பட்ட இனத்தவர்களின் பட்டியலில் உள்ளவர்கள் இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராடும் நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது என்றால் இதன் பின்னணியில் மிகப்பெரிய வேளாண் இடர் காணப்படுகிறது என்பதுதான் பொருள். மராத்தக்களின் போராட்டம் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் காணப்படும் பதற்றமான மனநிலையின் வெளிப்பாடு என்பதை மத்திய - மாநில அரசுகள் உணர வேண்டும். இதற்குத் தீர்வு கிராமப்புறப் பொருளாதார வளர்ச்சியாகத்தான் இருக்க முடியுமே தவிர, இடஒதுக்கீட்டு அறிவிப்புகள் பயனளிக்காது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/13/தீர்வு-இடஒதுக்கீடு-அல்ல-2979390.html
2978044 தலையங்கம் பலவீனம்தான் பலம்! ஆசிரியர் Saturday, August 11, 2018 01:39 AM +0530 எதிர்க்கட்சிகளின் ஒற்றுமை என்பது எந்த அளவுக்கு சாத்தியம் என்பதை நடந்து முடிந்திருக்கும் மாநிலங்களவையின் துணைத்தலைவர் பதவிக்கான தேர்தல் வெளிச்சம் போட்டிருக்கிறது. மக்களவையைப் போல ஆளும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசுக்கு மாநிலங்களவையில் பெரும்பான்மை பலம் இல்லை. அப்படி இருந்தும் கூட, சரியான வியூகம் வகுத்து ஆளும் கட்சி வேட்பாளரை காங்கிரஸ் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகளால் தோல்வியடையச் செய்ய முடியவில்லை. ஆளும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி வேட்பாளரான ஐக்கிய ஜனதா தளத்தைச் சேர்ந்த ஹரிவன்ஷ் நாராயண் சிங், 24 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் எதிர்க்கட்சிகளின் வேட்பாளரான காங்கிரஸ் கட்சியின் பி.கே. ஹரிபிரசாத்தை தோற்கடித்திருக்கிறார். 
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக, பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் பலம் மாநிலங்களவையில் கணிசமாக அதிகரித்து வந்திருப்பது உண்மை. ஆனாலும் கூட, பல்வேறு மசோதாக்களை நிறைவேற்ற ஆளும் கட்சி கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருக்கிறது. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் மாநிலங்களவைத் துணைத் தலைவராக நீண்ட காலம் இருந்த காங்கிரஸ் உறுப்பினர் பி.ஜே.குரியனின் மாநிலங்களவை பதவிக்காலம் நிறைவு பெற்றது. இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, தனது கட்சியைச் சேர்ந்தவரையோ, கூட்டணிக் கட்சி உறுப்பினர் ஒருவரையோ துணைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பாஜக முனைப்பு காட்டியதில் வியப்பில்லை. ஆனால், ஆளும் கட்சி வேட்பாளரைத் தோற்கடிக்கும் எண்ணிக்கை பலமும் சாத்தியமும் இருந்தும் கூட அதை காங்கிரஸ் நழுவ விட்டதுதான் ஆச்சரியம்!
பிகாரில் தனது கூட்டணிக் கட்சியான ஐக்கிய ஜனதா தளத்தைச் சேர்ந்த வேட்பாளரை நிறுத்தியது மட்டுமல்லாமல், மாநிலக் கட்சிகளுடன் தொடர்பு கொள்வதிலும் பாஜக தலைமை சுறுசுறுப்பாக இயங்கியது. ஒன்பது உறுப்பினர்கள் உள்ள பிஜு ஜனதா தளம், ஆறு உறுப்பினர்கள் உள்ள தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி, மூன்று உறுப்பினர்கள் உள்ள அகாலிதளம், மூன்று உறுப்பினர்கள் உள்ள சிவசேனா இவையெல்லாம் போதாதென்று தமிழகத்திலிருந்து அதிமுகவின் 13 உறுப்பினர்களும் ஆளும் கூட்டணிக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க முன்