Dinamani - தலையங்கம் - http://www.dinamani.com/editorial/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3007727 தலையங்கம் மூச்சுத் திணறுகிறது! ஆசிரியர் Wednesday, September 26, 2018 01:24 AM +0530 கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் ஒரு பெண் உட்பட 10 துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் கழிவுநீர் தொட்டிகளையும், கழிவுநீர் வடிகால்களையும் துப்புரவு செய்யும்போது விஷவாயு தாக்கி இறந்திருக்கிறார்கள். எந்தவிதப் பாதுகாப்புக் கவசமும் இல்லாமல் கழிவுநீர்த் தொட்டியில் இறங்கியதால்தான் அவர்கள் மரணமடைய நேரிட்டது. 
2011-இல் எடுக்கப்பட்ட சமூகப் பொருளாதார ஜாதி அடிப்படையிலான மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, தங்களது வாழ்வாதாரத்துக்காக இந்தியாவில் 2 லட்சத்துக்கும் அதிகமான குடும்பங்கள் கழிவுநீர் துப்புரவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. இவர்கள் எந்தவித தொழில்நுட்பப் பயன்பாடும் இல்லாமல் நேரிடையாக துப்புரவுத் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 
1993-லேயே மனிதர்கள் நேரிடையாக மனிதக் கழிவுகளைத் துப்புரவு செய்வது தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தத் தடையை மேலும் உறுதிப்படுத்தவும், மனிதக் கழிவுநீர் துப்புரவுத் தொழிலாளிகளின் மறுவாழ்வை உறுதிப்படுத்தவும் மனிதத் துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதற்கெல்லாம் பிறகும்கூட தொழில்நுட்பம் இல்லாமல் நேரிடையாகத் துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் கழிவுநீர் தொட்டிகளிலும் கழிவுநீர் ஓடைகளிலும் இறங்கி வேலை செய்யும் அவலம் தொடர்கிறது என்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.
கடந்த வாரம் புது தில்லியில் ஐந்து இளைஞர்கள் கழிவுநீர் தொட்டியில் இறங்கி துப்புரவு செய்துகொண்டிருந்தபோது இறந்திருக்கிறார்கள். அதேபோல, ஒடிஸா மாநிலத்திலும் ஐந்து துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது விஷவாயு தாக்கி இறந்திருப்பது தெரியவந்திருக்கிறது. 
கழிவுநீர் தொட்டிகளிலோ, ஓடைகளிலோ துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் நேரிடையாக இறங்கி பணி செய்வதை மனித துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் சட்டம் தடை செய்கிறது. அப்படியிருந்தும்கூட இந்த வழக்கம் இந்தியா முழுவதுமே கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்கள் மறுவாழ்வுச் சட்டம் - 2013, இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் முனைப்புடன் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதில்லை. இந்த சட்டத்தின் 7-ஆவது பிரிவின்படி, துப்புரவுத் தொழிலாளி ஒருவரைப் பாதுகாப்புக் கவசம் உள்ளிட்ட முன்னேற்பாடுகள் இல்லாமல் அந்தப் பணியில் ஈடுபடப் பணித்தல் சட்டப்படி குற்றம். அதுபோன்ற சட்ட மீறலுக்கு இரண்டாண்டு சிறை தண்டனையோ, அபராதமோ அல்லது இவை இரண்டுமோ விதிக்கப்படலாம். அப்படியிருந்தும் அது குறித்த எந்தவித அச்சமும் இல்லாமல் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களை கழிவுநீர் தொட்டிகளிலும், கழிவுநீர் வடிகாலிலும் துப்புரவு செய்ய பணிக்கப்படுகிறார்கள் என்றால், சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்றுதான் பொருள்.
துப்புரவுத் தொழிலாளர் சட்டத்தை மீறுபவர்களை தண்டிக்கும்படி மத்திய அரசு மாநில அரசுகளை வற்புறுத்துவதாகக் கூறுவது சம்பிரதாய வார்த்தைகளாகத்தான் தெரிகிறது. இல்லையென்றால், கழிவுநீரில் இறங்கிப் பணியாற்றும்போது மரணமடையும் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையும் அதுபோன்ற சம்பவங்களும் தொடர்ந்து அதிகரிக்காது.
கழிவுநீர் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் குறித்த சட்டம் முறையாக செயல்பட வேண்டுமானால், தவறிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்படுவது உறுதிபடுத்தப்பட்டு அது குறித்தச் செய்தி பொதுவெளியில் பரவலாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். 
அதேபோல, கழிவுநீர் தொட்டிகளை சுத்தம் செய்வதற்கான உபகரணங்களும் இயந்திரங்களும் மாநில அரசுகளால் தரப்பட்டு அவற்றின் மூலமாக மட்டுமே கழிவுநீர் தொட்டிகளும், ஓடைகளும் சுத்தப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். மத்திய குடிநீர் மற்றும் வாழ்நல துப்புரவுத் துறையின் 2016-ஆம் ஆண்டுக்கான கையேட்டின்படி, கிராமப்புறங்களில் கழிவுநீர் தொட்டிகளை சுத்தம் செய்வதற்கான உபகரணங்கள் இல்லை என்பது பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது, இன்னும்கூட கிராமப்புறங்களில் மனிதக் கழிவுகளை மனிதர்கள்தான் அகற்றுகிறார்கள் என்பது மறைமுகமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 
நகர்மயமாதல் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அதன் விளைவாக வாழ்நல துப்புரவுப் (சானிடேஷன்) பணியின் தேவையும் அதிகரிக்கிறது. கழிவுநீர்த் தொட்டிகளை நேரிடையாகத் துப்புரவு செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுவதால் அதிக எண்ணிக்கையில் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் மரணமடையும் அவலம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் மட்டும் தமிழகத்திலேயே இதுபோன்ற 144 மரணங்கள் பதிவாகியிருக்கின்றன எனும்போது அகில இந்திய அளவில் நிலைமை என்ன என்பதை நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம். 
நம்மால் செவ்வாய் கிரகத்துக்கும் சந்திரனுக்கும் விண்வெளிக்கலங்களை செலுத்தும் அளவுக்குத் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அடைய முடிந்திருக்கிறது என்பது பெருமைக்குரிய சாதனைதான். ஆனால், துப்புரவுத் தொழிலாளர்களுக்கு விஷவாயு தாக்காமல் இருப்பதற்கான அடிப்படைப் பாதுகாப்புக் கவசங்களைக்கூட வழங்க முடியாத நிலைமை காணப்படுவது எத்தகைய நகைமுரண்? 
எந்தவித பாதுகாப்புக் கவசமும் இல்லாமல் மனிதக் கழிவுகளை மனிதர்களே அகற்றும் அவலம் தொடரும் வரை, தூய்மை இந்தியா திட்டமும், கழிப்பறைகள் கட்டும் திட்டமும் நடைமுறைப்படுவதில் மகிழ்ச்சிய டைய என்ன இருக்கிறது? இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான பிரச்னை துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் மரணம்தான். இது தொடரும் வரை மானுட சமுதாயத்தின் முன்னால் நமக்குத் தலைகுனிவுதான்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/26/மூச்சுத்-திணறுகிறது-3007727.html
3007090 தலையங்கம் மோடி கேர் - யாருக்கு லாபம்? ஆசிரியர் Tuesday, September 25, 2018 01:38 AM +0530 அமெரிக்காவில் அன்றைய அதிபர் ஒபாமா அறிமுகப்படுத்திய ஒபாமா கேர் என்று பரவலாக அறியப்படும் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தைப் போல இப்போது இந்தியாவில் பிரதமர் 
நரேந்திர மோடி, ஆயுஷ்மான் பாரத் என்கிற மோடி கேர் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார். கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் சுதந்திர தின உரையில் அவரால் அறிவிக்கப்பட்ட இந்த தேசிய மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம் வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், அது நரேந்திர மோடி அரசின் மிகப்பெரிய சாதனையாக இருக்கும்.
இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் செலவுகளை 60% மத்திய அரசும், 40% மாநில அரசு பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற அடிப்படையில் இது செயல்படுத்தப்படுகிறது.பிரதான் மந்திரி ஜன் ஆரோக்கியா - ஆயுஷ்மான் பாரத் என்கிற இந்தத் தேசிய மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் 25 மாநிலங்களும் 6 யூனியன் பிரதேசங்களும் மத்திய அரசுடன் கைகோக்கின்றன. 
ஏறத்தாழ 10 கோடி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 50 கோடி பேருக்கு ஆண்டுக்கு ரூ.5 லட்சம் வரையில் இலவச மருத்துவக் காப்பீடு வழங்குவதுதான் இந்தத் திட்டத்தின் குறிக்கோள். இதற்காக நாடெங்கிலும் உள்ள அரசு மருத்துவமனைகள் அல்லாமல் 9,000க்கும் அதிகமான தனியார் மருத்துவமனைகள் இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், பல தனியார் மருத்துவமனைகள் விரைவில் இணைக்கப்பட இருக்கின்றன. இதய நோய்கள், சிறுநீரக மற்றும் கல்லீரல் குறைபாடுகள், மூட்டு மாற்று சிகிச்சை உள்ளிட்ட ஏறத்தாழ 1,350 வகையான உடல் சார்ந்த பிரச்னைகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்க இந்தத் திட்டத்தில் வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இரண்டாம் நிலை, மூன்றாம் நிலை நகரங்களில் 2,500 அதிநவீன மருத்துவமனைகளை அமைக்கும் முயற்சியும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் நான்கு கோடிக்கும் அதிகமானோர் மருத்துவச் செலவுகளால் வறுமையை எதிர்கொள்கிறார்கள். கடந்த 10 ஆண்டுகளாகவே மத்திய-மாநில அரசுகள் 15-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டங்களின் மூலம் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளவர்களின் மருத்துவ சேவையை ஈடுகட்ட முயற்சிக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் நரேந்திர மோடி அரசு இப்போது ஆயுஷ்மான் பாரத் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறது. 
மக்களின் மருத்துவத் தேவையை எதிர்கொள்ள உலகில் இரண்டு முன்மாதிரிகள் உள்ளன. இங்கிலாந்தில் அரசின் நேரடிக் கண்காணிப்பிலுள்ள பொது மருத்துவமனைகளின் மூலம் அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் தரமான மருத்துவ வசதி உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஜெர்மனியில் மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் தனியார் மருத்துவமனைகளின் மூலம் மக்களின் மருத்துவத் தேவைக்கு அரசு உதவுகிறது. நரேந்திர மோடி அரசு மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு முன்மாதிரிகளையும் ஒருங்கிணைத்து மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை அதிகப்படுத்தி இருக்கிறது. 
நரேந்திர மோடி அரசு அறிவித்திருக்கும் ஆயுஷ்மான் பார்த் என்கிற தேசிய சுகாதாரப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த இந்தியாவில் இப்போதிருக்கும் மருத்துவக் கட்டமைப்பு வசதிகள் போதுமானதா என்கிற ஐயப்பாடு எழுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், இந்தத் திட்டத்தை மருத்துவக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களும், மருத்துவமனைகளும் தங்களுக்கு லாபம் ஈட்டுவதற்காகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, பொதுமக்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யாமல் போனால் என்ன செய்வது என்கிற அச்சமும் ஏற்படாமல் இல்லை.
இதுபோன்ற திட்டங்கள் மக்களின் வரிப் பணத்தில் செயல்படுத்தப்படுபவை. ஒருமுறை தொடங்கிவிட்டால், சரிவர இயங்காவிட்டாலும், மிகப்பெரிய இழப்பு ஏற்பட்டாலும் அதை நிறுத்த முடியாமல் அரசு அதனால் ஏற்படும் நிதிச்சுமையைச் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். ஏற்கெனவே இருக்கும் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் இந்தத் திட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நோய்களுக்குக் காப்பீடு வழங்குகின்றன. ஆனால், அவர்களது காப்பீட்டின் அளவு, மருத்துவமனைக்குத் தரும் கட்டணம் உள்ளிட்டவை மாறுபடுகின்றன, அவ்வளவே. 
இந்தத் திட்டங்கள் எல்லாமே குறைந்த கட்டணத்தில் சிகிச்சை வழங்குவதைக் கட்டாயப்படுத்துவதால், சிகிச்சையின் தரத்திற்கு உத்தரவாதம் இல்லை. அரசு வழங்கும் காப்பீட்டுத் தொகைக்கு சிகிச்சை அளிப்பது இயலாது என்று ஏற்கெனவே இந்திய மருத்துவர்களின் கூட்டமைப்பு தெரிவித்திருக்கிறது. தேவையில்லாமல் இடைத்தரகர்களும், மருத்துவமனைகளும் சம்பாதிப்பதற்கு இந்தத் திட்டம் வழிகோலுமே அல்லாமல், நோயாளிகளுக்குப் பயன்படாது என்கிற பரவலான கருத்தை சாதாரணமாக ஒதுக்கிவிட முடியாது. 
இந்தியாவில் 1,000 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவர்தான் காணப்படுகிறார். 90,000 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவமனைதான் இருக்கிறது. இன்னும் கிராமப்புறங்களில் ஆரம்ப சுகாதார மையங்கள் தேவையை விட 22% குறைவாகக் காணப்படுவதாக மத்திய அரசே ஒப்புக்கொள்கிறது. தனியார் மருத்துவமனைகளும் கிராமப் பகுதிகளில் போதுமான மருத்துவ வசதிகளுடன் இல்லாமல் இருக்கும் சூழலில் இவ்வளவு பெரிய திட்டத்தை அரசு எப்படி வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்போகிறது என்பது புரியவில்லை.
நல்லெண்ணத்துடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் திட்டம்தான் என்றாலும், அதை வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்துவதையும் அதில் தவறுகள் நேர்ந்துவிடாமல் கண்காணிப்பதையும் உறுதிப்
படுத்தாமல் போனால், மருத்துவக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் நலன்தான் பேணப்படுமே ஒழிய, மக்கள் பயனடைய மாட்டார்கள் என்பது பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறோம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/25/மோடி-கேர்---யாருக்கு-லாபம்-3007090.html
3006407 தலையங்கம் அச்சம் தரும் ஆகாயப் பயணம்! ஆசிரியர் Monday, September 24, 2018 01:56 AM +0530 கடந்த வியாழக்கிழமை மும்பையிலிருந்து ஜெய்ப்பூருக்குக் கிளம்பியது ஜெட் ஏர்வேஸின் ஃப்ளைட் 697 விமானம். 171 பயணிகளுடன் கிளம்பிய அந்த விமானம் பறக்கத் தொடங்கிய சில நிமிடங்களில், சுமார் 10,000 அடி உயரத்தில் அபாய ஒலி கேட்கத் தொடங்கியது. அதற்குள் பயணிகள் பலருக்கும் தலைசுற்றல், காது வலி, மூக்கிலிருந்தும், காதுகளிலிருந்தும் ரத்தம் ஒழுகுதல் என்று பிரச்னைகள் எழத்தொடங்கின. ஐந்து பயணிகள் திடீரென்று தங்களது காதுகளிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் ரத்தம் கொட்டத் தொடங்கியதைப் பார்த்து பயந்துபோய் அலறத் தொடங்கினார்கள். பயணிகளின் ஓலமும் அபாய ஒலியும் விமான ஓட்டிகளைத் திடுக்கிட வைத்தன.
 பிரச்னை அதிகரித்த பிறகுதான், பயணிகள் பகுதியின் குளிர்சாதனக் கருவிகளை இயக்க மறந்துவிட்டது விமான ஓட்டிகளுக்குத் தெரிந்தது. அதனால், பயணிகள் பகுதியில் அழுத்தம் அதிகரித்து அது பயணிகளை பாதித்திருக்கிறது என்பது தெரிந்தபோது, பயந்துபோய் விமானத்தை அவசர அவசரமாக மீண்டும் மும்பை விமான நிலையத்திற்கே திருப்பி இருக்கிறார்கள். பயணிகள் மருத்துவ சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்.
 கடந்த செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதி, நியூயார்க்கிலிருந்து 370 பயணிகளுடன் தில்லிக்குக் கிளம்பியது ஏர் இந்தியா விமானம். விமானத்தளத்திலிருந்து கிளம்பிப் பறக்கத் தொடங்கிய சில விநாடிகளில் பல்வேறு இயந்திரங்கள் இயங்காதது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அவசர அவசரமாக நியூஜெர்சி விமான நிலையத்தில் பாதுகாப்புடன் இறக்கப்பட்டது. நல்ல வேளையாக, பிரச்னை இல்லாமல் ஓடுபாதையில் விமானம் இறங்கியது பயணிகள் செய்த புண்ணியம் என்றுதான் கூற வேண்டும். இதுபோன்று பறக்கும்போது ஏற்படும் இயந்திரக் கோளாறுகளால் இண்டிகோ, கோஏர் விமானங்களும் சமீப காலங்களில் பிரச்னைகளை எதிர்கொண்டிருக்கின்றன.
 விமானப் போக்குவரத்துத் துறை மிக வேகமாக வளரும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. விமானங்களும், விமான நிலையங்களும், விமானப் பயணிகளும் அதிகரித்திருக்கும் அளவுக்கு விமானத்தின் பாதுகாப்பு அம்சங்களும், விமான நிலையங்களின் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பு வசதிகளும் அதிகரிக்கவில்லை. அதனால்தான், பல்வேறு பிரச்னைகளையும், கோளாறுகளையும் விமானங்கள் தொடர்ந்து சந்தித்து வருகின்றன.
 கடந்த ஓராண்டில், வானிலும் சரி, தரையிறங்கும் நேரத்திலும் சரி, விமானங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதுகிற அளவில் நெருங்கிய சம்பவங்கள் ஏராளம் உண்டு. வானில் பறக்கத் தொடங்கிய பிறகு இயந்திரக் கோளாறு ஏர் இந்தியா விமானத்தில் ஏற்பட்டது எப்படி என்பதையும், அடிப்படைப் பணியான விமானத்தின் குளிர்சாதன இயந்திரங்களை ஜெட் ஏர்வேஸ் விமானிகள் முடுக்கிவிடாமல் இருந்தது ஏன் என்பதையும் நினைத்துப் பார்க்கவோ, அதற்குக் காரணம் தேடவோ முடியவில்லை. விமானப் பணியாளர்களின் கவனக் குறைவுக்குப் பணிச்சுமை காரணமான சோர்வு, மெத்தனப் போக்கு, போதுமான பயிற்சி இல்லாமை உள்ளிட்டவை வெளிப்படையான காரணங்கள்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, விமானப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அசுர வேகத்தில் அதிகரித்து வருகிறது. இந்த நிலையில், மிக அதிகமான பயணிகளைக் கவர்ந்திழுக்கும் வியாபாரப் போட்டியில் விமான சேவை நிறுவனங்கள் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.
 அதிக விமானங்களை இயக்குவது, போதுமான பயிற்சி இல்லாத விமானப் பணியாளர்களை அதிக அளவில் வேலையில் சேர்த்துக் கொள்வது, விமான நிலையங்களில் மிகக்குறைந்த நேரம் மட்டுமே தங்கள் விமானம் தரையில் இருக்கும்படிப் பார்த்துக் கொள்வது ஆகியவை விமான சேவை நிறுவனங்களின் முன்னுரிமை ஆகிவிட்டன.
 விமான நிலையங்களில் விமானங்கள் நிறுத்தப்படும் ஒவ்வொரு நிமிடத்திற்கும் இந்திய விமான நிலைய ஆணையத்திற்குக் கட்டணம் செலுத்தியாக வேண்டும் என்பதால், தரையிறங்கிய விமானங்களை எவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் பறப்பதற்குத் தயாராக்குவது என்பதில்தான் அவை கவனம் செலுத்துகின்றனவே தவிர, விமானத்தின் பாதுகாப்பிலோ, இயந்திரங்களின் முறையான செயல்பாடுகளிலோ முழுமையான கவனத்தைச் செலுத்துவதில்லை. அதன் விளைவுதான் பறக்கும்போது ஏற்படும் இயந்திரக் கோளாறுகள்.
 விமான சேவை நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதிலும், தேர்ச்சி பெற்றவர்களைப் பணியிலமர்த்துவதிலும் கவனம் செலுத்தாமல், செலவுகளைக் குறைப்பதில்தான் கவனம் செலுத்துகின்றன. தங்களது நிறுவனங்களின் லாபத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, இதுபோன்ற அடிப்படை அம்சங்களை வளர்ச்சிக்குப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கருதும் போக்குதான் அதற்குக் காரணம்.
 விமானப் போக்குவரத்து அமைச்சகமும், விமானப் போக்குவரத்து ஆணையரும் இதுபோன்ற செயல்பாடுகள் குறித்து முறையான விசாரணைகள் நடத்தி, தவறு செய்யும் விமானப் பணியாளர்கள் தண்டிக்கப்படுவதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். முறையான பயிற்சி இல்லாமை, பாதுகாப்புக் குறைபாடு ஆகியவற்றுக்கு விமான சேவை நிறுவனங்களுக்குக் கடுமையான அபராதம் விதிக்க வேண்டும்.
 விசாரணையும் நடவடிக்கையும் கால வரம்புடன் நடத்தப்பட வேண்டும். விசாரணை வெளிப்படையாக நடத்தப்பட்டு, அதுகுறித்துப் பொதுவெளியில் விவரங்கள் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், இந்திய விமானத் துறையில் நடைபெறும் தவறுகள் விசாரிக்கப்படுகின்றனவே தவிர, எந்தவொரு விபத்தின் விசாரணை அறிக்கையும் பொதுவெளியில் வெளியிடப்படுவதில்லை. என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது என்பதும், குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட்டார்களா என்பதும் வெளியில் தெரிவதில்லை. குறைந்த செலவில் விமானப் பயணம் என்பதற்காக பாதுகாப்பில்லாத விமானப் பயணம் ஏற்புடையதல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/24/அச்சம்-தரும்-ஆகாயப்-பயணம்-3006407.html
3005138 தலையங்கம் முறிந்தது நல்லது! ஆசிரியர் Saturday, September 22, 2018 01:41 AM +0530
இந்தியா - பாகிஸ்தான் இடையே அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையை மீண்டும் தொடங்க வேண்டும் என்று பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எழுதிய கடிதத்தின் மை உலர்வதற்குள் அந்த முயற்சி தடம் புரண்டிருக்கிறது. ஜம்மு - காஷ்மீரில் மூன்று காவல்துறையினரை பாகிஸ்தானின் ஆதரவு பெற்ற பயங்கரவாதிகள் கொடுரமாகக் கொலை செய்திருக்கும் நிலையில், பயங்கரவாதத்தையும் பயங்கரவாதிகளையும் அங்கீகரிக்கும் வண்ணம் பாகிஸ்தான் 20 அஞ்சல் தலைகளை வெளியிட்டிருக்கும் சூழலில் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதில் பயனில்லை என்று இந்திய அரசு முடிவெடுத்ததில் எந்தவிதத் தவறும் காண முடியாது.
இந்தியா அமைதியை எற்படுத்த ஒரு அடி முன்வைத்தால் பாகிஸ்தான் இரண்டு அடிகள் எடுத்த வைக்க தயாராக இருக்கிறது' என்கிற பிரதமர் இம்ரான் கானின் கூற்று வெறும் சம்பிரதாய அரசியல் அறிவிப்பே தவிர, உளப்பூர்வமான கருத்தல்ல என்பதை அடுத்தடுத்த அவரது நடவடிக்கைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒருவேளை ராணுவத்தின் தலையீடும் அறிவுறுத்தலும்கூடப் பிரதமர் இம்ரான் கானின் நிலை மாற்றத்திற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும்.
ஒருபுறம் பிரதமர் இம்ரான் கான் இந்தியாவுக்கு நேசக்கரம் நீட்டி அறிக்கை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், இன்னொருபுறம் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதி ஜெனரல் கமர் ஜாவேத் பாஜ்வா ராணுவ நாள் நிகழ்ச்சியில், எல்லையில் சிந்தப்படும் ஒவ்வொரு துளி ரத்தத்துக்கும் பழி வாங்காமல் விடமாட்டோம்' என்று வெறுப்பை உமிழ்ந்திருக்கிறார். இப்போது அவரது வழியில் பிரதமர் இம்ரான் கானும் பாகிஸ்தானின் முதலாவது பாதுகாப்பு அரண் அந்த நாட்டின் ஒற்றர் பிரிவான ஐ.எஸ்.ஐ.தான் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.
எந்த ஒரு நாடும் தனது முதல் அரணாகவும் உலகத் தொடர்பாகவும் வெளிவிவகாரத்துறையையும், அடுத்தாற்போல ராணுவத்தையும்தான் கருதுவது வழக்கம். ஒற்றர் பிரிவை வெளிவிவகாரக் கொள்கையாக அறிவித்திருக்கும் முதல் நாடு பாகிஸ்தானாகத்தான் இருக்கும். இந்த அறிவிப்பு இந்திய அரசை நிமிர்ந்து உட்கார வைத்து பாகிஸ்தானுடனான தொடர்பை மீள்பார்வை பார்க்க வைத்திருப்பதில் வியப்பில்லை.
டிசம்பர் 2015 பதான் கோட் விமானப் படைத்தளத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து முறிந்துபோன பேச்சுவார்த்தை மீண்டும் தொடங்கப்பட வேண்டும் என்று ஒருபுறம் கூறிக்கொண்டே, இன்னொருபுறம் எல்லை கடந்த தீவிரவாதம் குறித்த தனது கொள்கையில் எந்தவித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாத நிலையில், பாகிஸ்தானுடனான பேச்சுவார்த்தை என்பது சாத்தியமாகாது. பதான் கோட், உரி உள்ளிட்ட பல்வேறு தீவிரவாதத் தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் மீதும், அதன் பின்னணியில் செயல்பட்டவர்கள் மீதும் எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்காத நிலையில், பாகிஸ்தானின் பேச்சுவார்த்தை அழைப்பு போலித்தனமானது மட்டுமல்ல, ஒருவிதத்தில் இந்தியாவை ஏளனம் செய்வதாகவும் இருக்கிறது. 
இந்தியப் பாதுகாப்புப் படையால் கொல்லப்பட்ட பயங்கரவாதி புர்ஹான் வாணிக்குப் பாகிஸ்தான் அரசு அஞ்சல் தலை வெளியிட்டிருப்பதிலிருந்தே இந்தியாவை எந்த அளவுக்கு பாகிஸ்தான் ஏளனம் செய்யவும், அவமதிக்கவும் துணிகிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம். இம்ரான் கான் பிரதமராகப் பதவியேற்றுக்கொண்டது முதலே காஷ்மீரில் ஊடுருவல், பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள், பயங்கரவாதக் குழுக்களுக்கு ஆள் சேர்த்தல் ஆகியவை கடுமையாக அதிகரித்திருப்பதை சர்வதேச உளவுத்துறைகள் தெரிவிக்கின்றன. 
இந்தியா மட்டுமல்ல, உலக நாடுகள் அனைத்துமே பாகிஸ்தானின் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போலித்தனமான செயல்பாட்டை நன்றாகவே உணர்ந்திருக்கின்றன. சர்வதேச நிதியத்துக்குத் தர வேண்டிய கடன் தொகையை கட்ட முடியாமல் பாகிஸ்தான் இருக்கும் நிலையில், அமெரிக்காவின் டிரம்ப் நிர்வாகம் அந்த நாட்டுக்கு அளித்து வந்த மிகப்பெரிய நிதி உதவியை ரத்து செய்திருக்கிறது. ஜெய் ஈ முகம்மது, லஸ்கர் ஏ தொய்பா உள்ளிட்ட பாகிஸ்தானைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட பயங்கரவாதக் குழுக்கள் ஒட்டுமொத்த தெற்காசியாவுக்கே அச்சுறுத்தலாக இருப்பதைக் காரணம் காட்டித்தான் டிரம்ப் நிர்வாகம் தனது நிதியுதவியை ரத்து செய்திருக்கிறது. 
உடனடியாகப் பதவி விலகாவிட்டால் கொன்றுவிடுவோம் என்று ஜம்மு - காஷ்மீர் பாதுகாப்புப் படையினருக்கு, பாகிஸ்தான் ஆதரவுடன் இயங்கும் பயங்கரவாதக் குழுவான ஹிஸ்புல் முஜாஹிதீன் அச்சுறுத்தல் விடுத்திருக்கிறது. நரேந்திர குமார் என்கிற எல்லைப் பாதுகாப்புக் காவலர் ஜம்முவில் பாகிஸ்தானால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். இந்தப் பின்னணியில் இந்தியாவுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த விரும்புவதாக பாகிஸ்தான் பிரதமர் தெரிவித்திருப்பதை இந்திய அரசு ஏற்றுக்கொண்டதே கூட தவறு.
பாகிஸ்தானின் கோரிக்கையை ஏற்று அடுத்த வாரம் நியூயார்க்கில் நடைபெற இருக்கும் ஐ.நா. சபை கூட்டத்தின்போது இந்திய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜும், பாகிஸ்தான் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஷா மக்தும் மஹ்முத் குரேஷியும் சந்திக்க இருந்தனர். அது ரத்து செய்யப்பட்டிருப்பது இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக்குப் பின்னடைவு என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதே நேரத்தில், ஒருபுறம் பேச்சுவார்த்தையும் மறுபுறம் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களும் என்று இரட்டை வேடம் போடும் இஸ்லாமாபாத்துடன் இந்தியா பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதில் எந்தவித அர்த்தமும் இல்லை. 
பேச்சுவார்த்தையை இந்தியா முறித்துவிட்டது என்று பாகிஸ்தான் பழி சுமத்துவது போலித்தனம். முதலில் இஸ்லாமாபாத் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையா இல்லை பயங்கரவாதத் தாக்குதலா என்பதில் தெளிவான முடிவை எடுக்க வேண்டும். அதுவரை பேச்சுவார்த்தை நடத்திப் பயனில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/22/முறிந்தது-நல்லது-3005138.html
3004422 தலையங்கம் நுகர்வோருக்கு லாபம்! ஆசிரியர் Friday, September 21, 2018 01:52 AM +0530 கடந்த 2017 மார்ச் மாதம் வோடஃபோன் குழுமத்தின் இந்தியப் பிரிவும், ஐடியா செல்லுலார் நிறுவனமும் இணைவது என்று எடுத்த முடிவு, கடந்த வாரம் தொலைத்தொடர்புத் துறையின் ஒப்புதலைப் பெற்றது.
இடைப்பட்ட 16 மாதங்களில் இந்தியத் தொலைத்தொடர்புத் துறையில் மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை 117 கோடியிலிருந்தது, இந்த ஆண்டு மே மாத நிலவரப்படி 113 கோடியாகக் குறைந்திருக்கிறது. அதேபோல, இரண்டு இலக்க எண்ணிக்கையில் காணப்பட்ட தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை இந்த இணைப்புக்குப் பிறகு நான்காகக் குறைந்திருக்கிறது. அதில், பி.எஸ்.என்.எல். அரசுத்துறை நிறுவனம். ஏனைய மூன்றும் தனியார் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். 
வோடஃபோன் இந்தியாவும், ஐடியா செல்லுலாரும் இணைந்து வோடஃபோன் - ஐடியாவாக மாறியதைத் தொடர்ந்து, இது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய தொலைத்தொடர்பு நிறுவனமாக மாறியிருக்கிறது. உலகின் 2-ஆவது மிகப்பெரிய தொலைத்தொடர்புச் சந்தையான இந்தியாவின் மொத்த வாடிக்கையாளர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் இந்தப் புதிய நிறுவனத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். 
வோடஃபோன் - ஐடியாவில் மொத்த வாடிக்கையாளர் இணைப்புகள் 43 கோடிக்கும் அதிகமாக இருக்கும் என்று கருதப்படுகிறது. பார்தி ஏர்டெல்' நிறுவனம் 35 கோடி இணைப்புகளுடனும், ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனம் 25.1 கோடி இணைப்புகளுடனும் இரண்டாவது இடத்திலும், மூன்றாவது இடத்திலும் உள்ளன. 
அரசு நிறுவனமான பி.எஸ்.என்.எல். தொடர்ந்து செயல்பட்டாலும் அதன் வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைந்து வருவது மட்டுமல்லாமல், மூன்று தனியார் நிறுவனங்களுக்கிடையே நடக்கும் கார்ப்பரேட் யுத்தத்திலிருந்து அது விலகியே இருக்கிறது. இனிவரும் காலங்களில் மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று நிறுவனங்கள் மட்டுமே வலிமையான தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களாகச் செயல்படும் என்று கூறலாம்.
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனத்தை முகேஷ் அம்பானி தொடங்கியது முதல், இந்திய தொலைத்தொடர்புத் துறையில் மிகப்பெரிய புயல் வீசத் தொடங்கியது. 2016 வரையில் இலவசச் சேவை வழங்கி, அதைத் தொடர்ந்து மிகக்குறைந்த கட்டணத்தில் இணையதளம் உள்ளிட்ட சேவைகளை ஜியோ வழங்கத் தொடங்கியபோது, அனைத்துத் தொலைத்தொடர்பு சேவை வழங்கும் நிறுவனங்களும் செய்வதறியாது திகைத்தன. ரிலையன்ஸ் ஜியோ இப்போது 4 ஜி தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய ஜியோ செல்லிடப் பேசிகளைக் குறைந்த விலைக்கு விற்பனை செய்துவரும் நிலையில், எல்லா நிறுவனங்களும் தங்களது உத்திகளை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.
ரிலையன்ஸ் ஜியோ தன்னுடைய 4 ஜி தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய சேவையின் மூலம் ஒன்றரை ஆண்டு காலத்தில் 21.5 கோடி வாடிக்கையாளர்களை ஈர்த்திருக்கிறது. இதை எதிர்கொள்ள, ஏனைய நிறுவனங்கள் தங்களது சேவைக் கட்டணத்தைக் கடுமையாகக் குறைத்திருக்கின்றன. இணைப்புக்குப் பிறகு வோடஃபோன்-ஐடியா நிறுவனம் சில்லறை விற்பனையாளர்களுக்கு, வாடிக்கையாளர் தொடர்பான சேவைகளுக்குத் தரும் ஊக்கத்தொகையை இரட்டிப்பாக்கி இருக்கிறது.
வாடிக்கையாளர்களைக் கவர்வதற்கான போராட்டம் மேலும் அதிகரிக்கும்போது, ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனம் அடுத்தாற்போல என்ன செய்யப்போகிறது என்கிற கேள்வி எழுகிறது. 
இந்தியாவின் தொலைத்தொடர்புத் துறையை மொத்தமாகத் தனது கைப்பிடிக்குள் கொண்டுவரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் ரிலையன்ஸ் ஜியோ நிறுவனத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் இருந்ததால்தான் வோடஃபோன் இந்தியாவும் ஐடியா செல்லுலாரும் தனித்தனியாக செயல்படாமல் இணையும் முடிவுக்கே வந்தன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 
சந்தைப் பொருளாதாரம் என்பது போட்டியின் அடிப்படையிலானது. அதிகரித்துவரும் தொலைத்தொடர்பு சேவைக்கான சந்தையில் மூன்று பெரிய நிறுவனங்கள் போட்டியில் இறங்கியிருக்கும் நிலையில், கட்டணக் குறைப்பு யுத்தம் தொடங்கக்கூடும். அது வாடிக்கையாளர்களுக்கு சாதகமாக அமையும். அதுமட்டுமல்லாமல், இணையதள வேகமும், தரமான சேவையும், குறைந்த கட்டணத்தில் எந்த நிறுவனத்தால் வழங்கப்படுகிறதோ அந்த நிறுவனத்தின் சேவைக்கு மாறிக்கொள்ளும் வசதியை தொலைத்தொடர்பு இடமாற்றம் (போர்ட்டபிலிடி) வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறது. இனிமேல் தொலைத்தொடர்பு சேவை நிறுவனங்கள் அழைப்பு முறிவை (கால் டிராப்) அசட்டையாக ஒதுக்கிவிட முடியாது. 
வோடஃபோன் இந்தியாவும் ஐடியா செல்லுலாரும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த இணைப்பின் விளைவாகப் பலருக்கு வேலை இழப்பு ஏற்படும். இரண்டு நிறுவனங்களுமே தங்களுடைய ஊழியர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க முடிவெடுத்திருக்கின்றன. இணைப்பின் பயனாக இந்த நிறுவனத்திடம் 3 ஜி, 4 ஜி தொழில்நுட்பக் கருவிகள் தேவைக்கும் அதிகமாக இருப்பதும், அழைப்புக் கோபுரங்களின் (டவர்) எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதும், வாடிக்கையாளர்களுக்கான சேவை மேம்பாட்டை உறுதிப்படுத்துவதுடன் புதிய பகுதிகளைத் தங்களது தொடர்புக்குள் கொண்டு வரவும் உதவும்.
3.5 லட்சம் அகண்ட அலைவரிசை (பிராட்பாண்ட்) இணைப்புகளையும், 17 லட்சம் சில்லறை விற்பனையாளர்களையும், 40 கோடிக்கும் அதிகமான வாடிக்கையாளர்களையும் கொண்டிருக்கும் வோடஃபோன் - ஐடியா நிறுவனத்தின் முன்னிருக்கும் மிகப்பெரிய சவால், அது எப்படி ரிலையன்ஸ் ஜியோவின் அதிகரித்துவரும் ஆதிக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தப் போகிறது என்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/21/நுகர்வோருக்கு-லாபம்-3004422.html
3003733 தலையங்கம் அழிவிலும் ஓர் ஆதாயம்! ஆசிரியர் Thursday, September 20, 2018 01:54 AM +0530
சபரிமலையில் மண்டல, மகர விளக்குப் புனித யாத்திரைக்கான காலம் தொடங்கியிருக்கிறது. இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் சரண கோஷங்களுடன் சபரிமலை சந்நிதானத்தில் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் குழும இருக்கிறார்கள். நவம்பர் முதல் ஜனவரி வரையிலுள்ள மூன்று மாத காலத்தில் சபரிமலைக்கு வரவிருக்கும் அந்த லட்சக்கணக்கான ஐயப்பன்மார்களை எதிர்கொள்ளும்படியான முன்னேற்பாடுகள் அங்கே இருக்கின்றனவா என்கிற ஐயப்பாடு பரவலாகவே காணப்படுகிறது.
கடந்த மாதம் கேரளத்தைத் தாக்கிய பிரளயம் போன்ற அடைமழையும், பெருவெள்ளமும் சபரிமலையைச் சுற்றியுள்ள அத்தனை பகுதிகளிலும் மிகப்பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. சபரிமலைக்குச் செல்வதற்கு நுழைவாயிலாக இருக்கும் பம்பையில் மழைவெள்ளம் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பேரழிவுகளைச் சொல்லி மாளாது. 
ஆயிரக்கணக்கில் கட்டப்பட்டிருந்த கழிப்பறைகள் இருந்த இடம் தெரியாமல் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. பம்பையையொட்டி அமைந்த 4,000 பேருக்கு மேல் ஓய்வெடுக்க வசதியாக இருந்த ராமமூர்த்தி மண்டபம் இப்போது இல்லை. மூன்று மாடிக் கட்டடமான அன்னதான மண்டபம் மண்ணோடு மண்ணாகிவிட்டது. மின் கம்பிகளும், மின்மாற்றிகளும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு விட்டன. பம்பையில் இருந்த இரண்டு மாடிக் கட்டடமான அரசு மருத்துவமனை இடிபாடுகளுடன் காணப்படுகிறது. பம்பையிலும் சரி, திரிவேணியிலும் சரி, சுமார் 25 மீட்டர் உயரத்தில் மண் சரிந்து விழுந்து குவிந்து கிடக்கிறது. 
வடசேரிக் கரையிலிருந்து பம்பை வரையிலுள்ள சாலையில் மூன்று இடங்களில் சாலை அடித்துச் செல்லப்பட்டு, இருந்த இடம் தெரியாமல் மண் சரிவு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சாலையில் பல இடங்கள் மலைச்சரிவினால் மண்ணால் மூடப்பட்டிருக்கின்றன. மரங்கள் மட்டும்தான் இதுவரை முழுமையாக அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. பாதுகாப்பு சோதனைக்குப் பிறகுதான் சாலைகளையும், கட்டடங்களையும் பயன்படுத்த முடியும் என்கிற நிலைதான் காணப்படுகிறது. 
இதுவரை பம்பை வரை அனுமதிக்கப்பட்ட போக்குவரத்தை இனிமேல் நிலக்கல்' என்கிற இடத்துடன் நிறுத்தி, அதை சபரிமலை புனித யாத்திரையின் தொடக்கமாக்க எடுத்திருக்கும் முடிவு வரவேற்புக்குரியது. பக்தர்களுக்குப் போதிய வசதிகளைச் செய்து கொடுக்க நிலக்கல்லில் தாராளமான இடவசதி உண்டு என்பது மட்டுமல்ல, ஆயிரக்கணக்கில் வரும் வாகனங்களை நிறுத்தவும் இடமுண்டு. நிலக்கல்லிலிருந்து பம்பைக்குக் கேரள அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகம் தொடர்ந்து பேருந்துகளை இயக்குவது என்கிற ஆலோசனையும் வரவேற்புக்குரியது. 
தனியார் வாகனங்கள் நிலக்கல்லுடன் நிறுத்தப்படுவதும், நிலக்கல் பகுதியை முற்றிலுமாக திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டு கையகப்படுத்தி, அங்கே ஐயப்பன்மார்களுக்கு எல்லா வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதும் சாத்தியம். பெருவெள்ளத்தால் ஏற்பட்ட அழிவைப் பயன்படுத்தி இந்த மாற்றங்களைக் கேரள அரசும், திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டும் உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். 
நிலக்கல்லில் தொடங்கி சபரிமலை சந்நிதானம் வரையில் கழிப்பறைகளை ஏற்படுத்துவது, குளியலறைகளை ஏற்படுத்துவது, ஆங்காங்கே குடிதண்ணீர் குழாய்களை நிறுவுவது என்பது மிகப்பெரிய பணி. கடந்த 70 ஆண்டுகளில் படிப்படியாக செய்யப்பட்ட அனைத்து முன்னேற்பாடுகளும் கட்டமைப்பு வசதிகளும் மழை வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்ட நிலையில், அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் அவற்றையெல்லாம் மீண்டும் உருவாக்குவது என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அசாதாரண சவால். போதாக்குறைக்கு மின் கம்பங்களை நிறுவி, மின்சார வசதியையும் ஏற்படுத்தியாக வேண்டும். இவற்றையெல்லாம் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.
பம்பையில் பாலம் கட்டும் பணி தொடங்கியிருக்கிறது. எவ்வளவு வெள்ளம் வந்தாலும் பாதிப்பு ஏற்படாமல் பம்பையைக் கடக்கும் வசதியிலான பாலம் ஒன்றைக் கட்டுவதுதான் திருவிதாங்கூர் தேவசம்போர்டின் இலக்கு. இதற்கான நிதி ஆதாரத்தைக் கேரள அரசு வழங்கியிருக்கிறது. 
பம்பையில் மட்டுமே ரூ.2,000 கோடிக்கும் அதிகமான இழப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாகத் திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டு கூறுகிறது. பம்பையிலும் நிலக்கல்லிலும் அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க மாநில அரசு பணம் ஒதுக்கித் தருவதாக இதுவரை உறுதியளிக்கவில்லை. உடனடியாக இதுகுறித்த நல்ல முடிவை கேரள அரசு எடுத்தாக வேண்டும். 
கேரள அரசு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் மாநிலத்திலிருந்து லட்சக்கணக்கில் பக்தர்கள் செல்வதால், சபரிமலையின் மேம்பாட்டுக்காக தமிழகம், கர்நாடகம், ஆந்திரப் பிரதேசம், தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களும் சபரிமலையின் மறு சீரமைப்புக்கு உதவ வேண்டும். இதற்காக, தனியாக ஒரு நிதியை ஏற்படுத்தி, பக்தர்களிடமிருந்து திருவிதாங்கூர் தேவசம்போர்டு நன்கொடை வசூலித்தாலும் தவறில்லை. 
சபரிமலைக்கென்று தனியாக ஒரு தேவசம் போர்டை ஏற்படுத்தி, அதில் தமிழகம், கர்நாடகம், ஆந்திரம், தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களும் பங்குபெறும் நிலைமை ஏற்பட்டால், சபரிமலையின் கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்துவதும், சபரிமலையிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயை சபரிமலைக்கு மட்டுமே செலவிடுவதும் உறுதிப்படுத்தப்படும். அந்தந்த மாநிலங்களிலிருந்து வரும் ஐயப்பன்மார்களின் நலமும் வசதிகளும் பேணப்படும்.
ஜாதி, மத, இனப் பாகுபாடு இல்லாமல் பக்தர்கள் வருகின்ற தேசியப் புனிதத் தலம் சபரிமலை'. இது முற்றிலுமாக அழிந்திருக்கும் நிலையில், தெளிவாகத் திட்டமிட்டு சபரிமலையின் கட்டமைப்பு வசதிகளை மறுசீரமைப்பு செய்ய வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அழிவிலும் கூட ஓர் ஆதாயம் இருக்கிறது என்பதைக் கேரள அரசு உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/20/அழிவிலும்-ஓர்-ஆதாயம்-3003733.html
3002981 தலையங்கம் பரிசீலிக்கலாம்! ஆசிரியர் Wednesday, September 19, 2018 01:42 AM +0530 நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளை நேரடியாக ஒளிபரப்புவது போல நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளையும் ஏன் ஒளிபரப்பக்கூடாது என்கிற கேள்வி இப்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புக்குக் காத்திருக்கிறது. தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையில் அமைந்த, நீதிபதிகள் ஏ.எம் கான்வில்கர், டி.ஒய்.சந்திரசூட் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இந்தப் பிரச்னை குறித்த பொதுநல வழக்கின் தீர்ப்பை ஒத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த மாத இறுதிக்குள் இதற்கான தீர்ப்பு அறிவிக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்படும்போது, வெளிப்படைத்தன்மை உறுதிப்படுத்தப்படும் என்பது மட்டுமல்லாமல், வழக்குரைஞர்களும், நீதிபதிகளும் கூடுதல் பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படுவார்கள் என்பது பொதுவான எதிர்பார்ப்பு. 
ஏற்கெனவே, அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், இத்தாலி, ஜெர்மனி, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் நேரடியாக ஒளி பரப்பப்படுகின்றன. அதைப் பின்பற்றி இந்தியாவிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நீண்ட காலமாகவே இருந்து வருகிறது. 
ஒருசில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளைக் காணொளி (விடியோ) எடுத்து இணைய தளத்தில் பதிவேற்றம் செய்யலாம் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருக்கின்றனர். ஆனால், உச்சநீதிமன்றம் அந்தக் கோரிக்கையை நிராகரித்திருக்கிறது. நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளைப் படம் எடுப்பது வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதற்குத்தானே தவிர, பதிவு செய்வதற்கு அல்ல என்று நீதிபதிகள் கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். 
மத்திய அரசு, உச்சநீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்வது குறித்தத் தனது கருத்தை, தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே.வேணுகோபால் மூலம் நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்திருக்கிறது. அதன்படி, பரிசோதனை முறையில் முதலில் அரசியல் சாசனப் பிரச்னைகள் தொடர்பான சில வழக்குகளை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்து பார்க்கலாம் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறது. அதுபோன்ற வழக்குகள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் அமர்வில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் அரசியல் சாசன வழக்குகளாக இருக்கலாம் என்று கே.கே. வேணுகோபால் தெரிவித்திருக்கிறார்.
இதுபோன்ற வழக்குகளை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்வதில் சில பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. அதில் தலையாய பிரச்னை வழக்குரைஞர்கள் சிலரின் வரம்பு மீறல்களையும், நீதிபதிகளால் நிராகரிக்கப்படும் அல்லது தடைசெய்யப்படும் கருத்துகளையும் தணிக்கை செய்ய முடியாமல் இருப்பது. இந்தப் பிரச்னைக்கு முடிவு கட்டாமல் நேரடி ஒளிபரப்பு என்பது சாத்தியமில்லை. 
நாடாளுமன்றத்தில், மக்களவைக்கும் மாநிலங்களவைக்கும் தனித்தனியாக தொலைக்காட்சி சேனல்கள் இருக்கின்றன. இரண்டு அவைகளின் தலைவர்களும் அவைக் குறிப்பில் இருந்து நீக்கிய பகுதிகளை அந்தத் தொலைக்காட்சி சேனல்களால் தணிக்கை செய்ய முடிகிறது. அதேபோல, உச்சநீதிமன்றத்திற்கும் உயர்நீதிமன்றங்களுக்கும் தனித்தனியாக தொலைக்காட்சி சேனல்களை உருவாக்கி நடத்துவது என்பது எளிதான பணி அல்ல. 
இதற்கு ஒரு மாற்று யோசனை முன்வைக்கப்படுகிறது. நேரடி ஒளிபரப்பு 70 நொடிகள் தாமதப்படுத்தப்பட்டால், அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி நீதிபதிகள் தணிக்கை செய்ய முடியும். உணர்வுபூர்வமான பிரச்னைகள், தனிமனித தன்மறைப்பு நிலை (பிரைவஸி), தேசியப் பாதுகாப்பு ஆகியவையோ அல்லது ஒரு வழக்குரைஞர் தவறாக நடந்து கொண்டாலோ, அந்தப் பகுதிகளின் பின்னணி ஒலியை முடக்கிவிடும் வசதி நீதிபதிகளுக்கு இருந்தால் 70 நொடி இடைவெளி தணிக்கைக்குப் போதுமானது. 
உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்றங்கள் இப்போது எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னைகளில் ஒன்று இட நெருக்கடி. நேரடி ஒளிபரப்பு சாத்தியப்பட்டால், வழக்குரைஞர்களும் வழக்குத் தொடுத்தவர்களும், வழக்குரைஞர்களின் அறையிலிருந்தோ, தனியாக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் அறைகளிலிருந்தோ நீதிமன்ற விவாதங்களைப் பார்க்க முடியும். இதற்காக அவர்களுக்குத் தனியாக ஓர் இடத்தை ஒதுக்குவது பிரச்னையாக இருக்காது. 
அதேபோல, எல்லா வசதிகளுடன் ஊடகத்தினருக்கும் தனியாக அறை ஒதுக்கப்பட்டுவிட்டால், நீதிமன்ற விவாத அறைகளில் இப்போது காணப்படும் நெரிசலைக் குறைக்க முடியும். அதேபோல, விவாதங்களை எழுத்து மூலம் பதிவு செய்வதற்கும், ஒளிப்பதிவு செய்யப்பட்ட ஆவணங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும், அவற்றை எப்போது வேண்டுமானாலும் மீள்பார்வைக்கு உட்படுத்தவும் தனியாக ஓர் அமைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
நேரடியாக ஒளிபரப்புவதில் எந்தவிதப் பிரச்னையும் இருக்காது என்று கருதுவதாகவும், பரீட்சார்த்த முறையில் இதை செயல்படுத்துவதில் தங்களுக்கு எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இல்லை என்றும் நீதிபதிகள் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். காலப்போக்கில் இதில் காணப்படும் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள முடியும் என்றும் அவர்கள் நம்பிக்கை தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டுகின்ற, தேசியப் பாதுகாப்புக்கு எதிரான வழக்குகளும், விவாதங்களும் நேரடி ஒளிபரப்புக்கு உட்படுத்தப்படுவதைத் தவிர்ப்பதில் நீதிபதிகள் ஒத்த கருத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். திருமணப் பிரச்னைகள், சிறார் குற்றப் பிரச்னைகள் ஆகியவற்றை நேரடியாக ஒளிபரப்பக்கூடாது என்று மத்திய அரசு கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறது. 
எல்லா வழக்குகளையும் நேரடியாக ஒளிபரப்புவது தேவையற்றது. வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதற்கு நேரடி ஒளிபரப்பு என்பது மட்டுமே தீர்வாக இருக்காது. இதற்காக நாடாளுமன்றத்தைப் போல நீதித்துறையும் தொலைக்காட்சி சேனல்களை நடத்த முற்படுவது அநாவசியம். வேண்டுமானால், மிக முக்கியமான அரசியல் சாசன வழக்குகளை அரசு தொலைக்காட்சி மூலம் ஒளிபரப்பப்படுவது, மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும், பொதுவெளியில் விவாதத்தை மேம்படுத்தவும் பயன்படும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/19/பரிசீலிக்கலாம்-3002981.html
3002245 தலையங்கம் கண்டனத்துக்குரிய யோசனை! ஆசிரியர் Tuesday, September 18, 2018 01:49 AM +0530
சுதந்திர இந்திய வரலாற்றில், வேறு எவருக்கும் இல்லாத தனி இடமும் தனிச் சிறப்பும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவுக்கு உண்டு. இந்தியா சுதந்திரமடைந்த முதல் 17 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பிரதமராகப் பதவி வகித்தவர். மூன்று பொதுத் தேர்தல்களில் அவரது தலைமையில் காங்கிரஸ் கட்சி மக்களின் பேராதரவுடன் வெற்றி பெற்றது. 
இன்றைய காங்கிரஸ் கட்சியின் மீதும், அதன் தலைமைப் பொறுப்பிலிருக்கும் பண்டித நேருவின் குடும்ப வாரிசுகள் மீதும் இருக்கும் வெறுப்பையும் காழ்ப்புணர்ச்சியையும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு மீது காட்ட முற்படுவது நியாயமல்ல. புது தில்லியில் இருக்கும் நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகத்தை அனைத்துப் பிரதமர்களின் காட்சியகமாக மாற்ற நினைப்பது சர்ச்சையைக் கிளப்பி இருக்கிறது.
நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகம் புது தில்லியில் உள்ள தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் அமைந்திருக்கிறது. அன்றைய பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு, 1964 மே 27-ஆம் தேதி மறையும் வரை 16 ஆண்டுகள் தீன்மூர்த்தி பவனத்தில்தான் வசித்தார். 
இப்போது தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் மத்திய கலாசார அமைச்சகத்தின் கீழ் செயல்படும் நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகம், டாக்டர் கரண் சிங் தலைமையிலான நிர்வாகக் குழுவின் மேற்பார்வையில் செயல்படுகிறது. 1964-இல் அன்றைய குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர் எஸ்.ராதாகிருஷ்ணன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட ஜவாஹர்லால் நேரு நினைவு நிதியின் அலுவலகமும் இங்குதான் அமைந்திருக்கிறது. 
30 ஏக்கர் நிலப் பரப்பில் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையை எதிர்நோக்கி இருக்கும் தீன்மூர்த்தி பவனம், தில்லியின் முக்கிய அடையாளங்களில் ஒன்று என்பது மட்டுமல்ல, தில்லிக்கு விஜயம் செய்யும் பல வெளிநாட்டுப் பிரமுகர்களும், இந்திய, வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளும் விஜயம் செய்யும் இடங்களில் ஒன்றாகவும் இருந்து வருகிறது. பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் பல்வேறு வெளிநாட்டுப் பயணங்களின்போது அவருக்கு வழங்கப்பட்ட நினைவுப் பரிசுகள், அவரது தனிச் சேகரிப்பில் இருந்த புத்தகங்கள், அவருடைய அன்றாட உபயோகப் பொருள்கள் ஆகியவை பொதுமக்கள் பார்வைக்கு தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. 
தீன்மூர்த்தி பவனத்தை பண்டித நேருவுக்கு மட்டுமே உரித்தான தனி நினைவகமாக இல்லாமல், இந்தியாவின் அனைத்து முன்ளாள், இந்நாள், வருங்காலப் பிரதமர்களின் நினைவைப் போற்றும் அருங்காட்சியகமாக மாற்ற முடிவெடுத்திருக்கிறது மத்திய அரசு. அதன் மூலம் பண்டித நேருவின் தனித்துவத்தை அகற்ற முடியும் என்று அரசு கருதுவதாக விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன. 
பண்டித நேருவைத் தொடர்ந்து இந்தியாவின் பிரதமர்களாக இருந்த ஒவ்வொருவரும் ஏதாவது ஒரு விதத்தில் தேசத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்திருக்கிறார்கள். இந்திய வரலாற்றில் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். அவர்களது நினைவைப் போற்றும் விதத்தில், அருங்காட்சியகங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டுமென்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. ஆனால் சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக இருந்து, நவீன இந்தியாவை உருவாக்கிய பெருமைக்குரிய பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, ஏனைய பிரதமர்கள் அனைவரில் இருந்தும் மாறுபட்டு மிக உயர்ந்த உன்னதமான இடத்தைப் பெற்றிருப்பவர் என்பதை நாம் மறுக்கவோ மறைக்கவோ முடியாது. 
மகாத்மா காந்தியின் நினைவிடமான ராஜ்காட்' தேசிய புனிதத் தலமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தியராகப் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் தில்லிக்குச் சென்றால் ராஜ்காட்டுக்கு சென்று அண்ணல் காந்தியடிகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதைத் தங்களது கடமையாகக் கருதுகிறார்கள். யமுனை நதிக்கரையில், அமைந்த ராஜ்காட்' இப்போதும் தனித்தன்மையுடன் பாதுகாக்கப்படுகிறது. 
மகாத்மா காந்திக்குப் பிறகு மறைந்த பண்டித நேருவுக்கு தனியாக சாந்தி வனம்', லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்கு விஜய் காட்', 
சௌத்ரி சரண் சிங்குக்கு கிசான் காட்', சந்திரசேகருக்கு ஜனநாயக் ஸ்தல்' என்று தனித்தனியாக நினைவிடங்கள் அமைக்கப்பட்டனவே தவிர, காந்தியின் நினைவிடத்தில் மற்றவர்களுக்கும் நினைவிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. அதேபோல தீன்மூர்த்தி பவனமும் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் நினைவிடமாக மட்டுமே இருப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்.
தீன்மூர்த்தி பவனத்தில் மத்திய கலாசார அமைச்சகம் ஏற்படுத்த நினைக்கும் அனைத்துப் பிரதமர்களுக்குமான நினைவகத்தில் பண்டித நேருவின் தலைமையின் கீழ் இந்தியா, சீனாவுடனான போரில் தோல்வியடைந்தது, இந்திரா காந்தி அம்மையாரின் ஆட்சியில் அவசரநிலைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டது உள்ளிட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்ற அவர்களது தவறுகளும் பதிவு செய்யப்படும்' என்கிற கலாசார அமைச்சக அதிகாரி ஒருவரின் கூற்று அரசின் மனப்போக்கை வெளிச்சம் போடுகிறது. எல்லா பிரதமர்களுக்குமான நினைவகமாக மாற்றி பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப்பதும், முந்தைய காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சிக்காலத்தில் நடந்த தவறுகளை பெரிதுப்படுத்திக் காட்டுவதும்தான் அரசின் முடிவுக்குக் காரணமென்றால், அது வன்மையான கண்டனத்துக்கு உரியது. 
முதிர்ந்த ஜனநாயகத்தில், கட்சிகள் ஆட்சிக்கு வருவதும் 
வெளியேறுவதும் சகஜம். தவறான முன்னுதாரணம் ஒன்று ஏற்படுத்தப்படுமேயானால், வருங்கால ஆட்சியாளர்கள் நிர்வாகத்தில் கவனம் செலுத்துவதை விட, பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதில் தங்களது நேரத்தை வீணாக்குவார்கள். தீன்மூர்த்தி பவனத்திலும், நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகத்திலும் மாற்றம் ஏற்படுத்தும் யோசனையை அரசு கைவிட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/18/கண்டனத்துக்குரிய-யோசனை-3002245.html
3001623 தலையங்கம் நீதி என்பது இழப்பீடு மட்டுமல்ல! ஆசிரியர் Monday, September 17, 2018 05:53 PM +0530 இந்தியாவில் ஒருவர் மீது ஆட்சியாளர்களும் காவல்துறையினரும் பொய் வழக்கை ஜோடித்து கைது செய்தால், அவர் தன்னை நிரபராதி என்று நிரூபித்துத் தன் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிய ஏறத்தாழ கால் நூற்றாண்டு பிடிக்கிறது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகள் மீதான ஒற்றர் குற்றச்சாட்டு வழக்கு. இந்த வழக்கு குறித்து "தினமணி'யில் கடந்த 21.7.18 அன்று "இதற்கு என்னதான் முடிவு' என்கிற தலையங்கம் தீட்டப்பட்டிருந்ததை இங்கே நினைவுகூர்கிறோம்.
 1994-ஆம்ஆண்டில் கேரள காவல்துறையினரால் இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளான நம்பி நாராயணனும், சசிகுமாரும் இந்திய வின்வெளி ஆராய்ச்சி தொடர்பான ஆவணங்களை வெளிநாடுகளுக்கு விற்பனை செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, கேரள காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டனர். ஆனால், அடுத்த நான்கு ஆண்டுகளில் அந்த வழக்கை விசாரித்த மத்திய புலனாய்வுத் துறையும், உச்சநீதிமன்றமும் அத்தனை குற்றங்களும் ஆதாரமற்றவை என்று நிராகரித்தன. ஆனால், அரசுக்கோ காவல்துறைக்கோ தவறான குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் தலைசிறந்த இந்திய விஞ்ஞானிகள் மீது வீண் பழி சுமத்தி, அவர்களை உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் துன்புறுத்தியவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு எந்தவித உத்தரவும் உச்சநீதிமன்றம் பிறப்பிக்கவில்லை.
 இப்போது 24 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முன்னாள் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனின் தளராத மன உறுதியும், தொடர் முயற்சியும் உச்சநீதிமன்றத்தைத் தெளிவான தீர்ப்பை வழங்க வைத்திருக்கின்றன. கேரள அரசு, அடுத்த எட்டு வாரங்களுக்குள் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனுக்கு ரூ.50 லட்சம் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்றும், அவர் மீது பொய் வழக்கு தொடுத்த கேரள காவல்துறையினர் மீது விசாரணை நடத்த ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி டி.கே. ஜெயின் தலைமையில் 3 நபர்கள் கொண்ட விசாரணைக்குழு அமைக்க வேண்டும் என்றும் உத்தரவிடப்பட்டிருக்கிறது.
 கடந்த 24 ஆண்டு கால போராட்டத்தில் பல சந்தர்ப்பங்களில் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியையும், அவமானத்தையும் நினைத்து மனம் வெதும்பி விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணன் தற்கொலை செய்து கொள்வது என்பது வரை மன ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அப்போதெல்லாம் அவரது குழந்தைகள் அவருக்கு அளித்த மன வலிமைதான் இன்று கேரள காவல்துறையின் தவறுக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் அவரால் நீதி பெற முடிந்திருக்கிறது.
 "நான் நிரபராதி என்பதை என்னால் மட்டும்தான் போராடி நிரூபிக்க முடியும். அப்படி நிரூபிக்காமல் நான் இறந்துவிட்டால், எந்தத் தவறும் செய்யாத என்னுடைய குழந்தைகள் தாங்கள் ஓர் ஒற்றனின் குழந்தைகள் என்கிற அவப்பெயருடன் வாழ்ந்து மடிய வேண்டும் என்பதுதான் என்னை தொடர்ந்து உச்சநீதிமன்றத்தில் போராடி இப்போது நிரபராதி என்று நிரூபிக்க வைத்திருக்கிறது' என்கிற விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனின் கூற்று கண்ணீரை வரவழைக்கிறது.
 இந்த வழக்கின் பின்னணியில் பல கேள்விகள் இன்னும் விடை காணப்படாமல் தொடர்கின்றன. இதன் பின்னணியில் காவல்துறையினரின் சுயநலம் அடங்கியிருக்கிறது; அரசியல்வாதிகளின் தலையீடு இருந்திருக்கிறது; அந்நிய சக்திகளின் சதி காணப்படுகிறது. விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனுக்கு நியாயம் கிடைத்திருக்கிறது என்றாலும்கூட, மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று மிக முக்கியமான பின்னணிக்கான காரணிகள் அம்பலப்படுத்தப்படவில்லை.
 1994 அக்டோபர் 20-ஆம் தேதி திருவனந்தபுரத்திலுள்ள விடுதி ஒன்றிலிருந்து மாலத்தீவைச் சேர்ந்த பெண்மணி ஒருவரை தவறுதலாகக் கைது செய்ததை மறைப்பதற்கு, காவல்துறை ஆய்வாளர் விஜயன் செய்த சதிதான் இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளை ஒற்றர்களாக சித்தரித்த வழக்கு. இந்த வழக்கை சாதகமாகப் பயன்படுத்தி அன்றை இளைஞர் காங்கிரஸ் தலைவர் செரியன் பிலிப்பும், ஏ.கே. அந்தோணி கோஷ்டியைச் சேர்ந்த உம்மன் சாண்டியும் அன்றைய கேரள முதல்வர் கே. கருணாகரனை பதவி விலகச் செய்தனர்.
 எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக கிரயோஜனிக் இயந்திரத்தின் மூலம் விண்வெளிக் கலங்களை இயக்கும் ஆராய்ச்சியில் நம்பி நாராயணயனின் தலைமையிலான இந்திய விஞ்ஞானிகள் வெற்றி பெறுவதை அந்நிய சக்திகள் தடுத்து நிறுத்தின.
 உச்சநீதிமன்றத்தால் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் நீதிபதி ஜெயின் தலைமையிலான குழு மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று சதிகளையும் வெளிக்கொணர்ந்தாக வேண்டும். இந்த வழக்கின் பின்னணியிலுள்ள காவல்துறை அதிகாரிகள் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றப்பட்டு தண்டிக்கப்பட வேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் சதித் திட்டம் அம்பலப்படுத்தப்பட வேண்டும். அந்நிய நாட்டுத் தலையீடு குறித்த உண்மைகள் கண்டறியப்பட வேண்டும்.
 விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனுக்கு ரூ.50 லட்சம் இழப்பீடு கொடுத்ததுடன் பிரச்னைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது என்பது தவறான முன்னுதாரணமாகிவிடும். அநீதி இழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு அளிப்பது மட்டும் போதாது, அந்த அநீதிக்குக் காரணமானவர்கள் தண்டிக்கப்படாவிட்டால், இதுபோன்ற ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்குகளுக்கெல்லாம் இழப்பீடு தீர்வாகிவிடும். நீதி என்பது இழப்பீடு மட்டுமல்ல, தவறிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதும்கூட.
 விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணன் கைது செய்யப்பட்டது சட்ட விரோதமானது என்றும், அது காவல்துறையினரால் ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்கு என்றும் உச்சநீதிமன்றமே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட நிலையில், நீதிபதி டி.கே. ஜெயின் தலைமையில் அமைக்கப்பட இருக்கும் குழு தனது விசாரணையை நடத்தி முடிப்பதற்கான காலவரம்பை நிர்ணயித்து, இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகள் மீதான ஒற்றர் வழக்கில் எல்லா உண்மைகளும் வெளிக்கொணரப்பட்டு, தவறிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டால்தான் விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனின் கால் நூற்றாண்டு காலப் போராட்டத்திற்கு அர்த்தம் இருக்கும்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/17/நீதி-என்பது-இழப்பீடு-மட்டுமல்ல-3001623.html
3000339 தலையங்கம் ரஞ்சன் கோகோய் எதிர்கொள்ளும் சவால்! ஆசிரியர் Saturday, September 15, 2018 01:53 AM +0530
தனக்கு எதிரான விமர்சனங்களை வளரவிட்டு, எதிர்க்கட்சிகளின் எதிர்பார்ப்புகளை கடைசி நேரத்தில் பொய்யாக்கி, அவர்கள் முகத்தில் கரியைப் பூசுவது பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ராஜதந்திர உத்திகளில் ஒன்று. உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி நியமனத்தில், எதிர்க்கட்சிகளின் எதிர்பார்ப்பைப் பொய்யாக்கி இருக்கிறது மத்திய அரசின் முடிவு. மரபுப்படி உச்சநீதிமன்றத்தின் 46-ஆவது தலைமை நீதிபதியாக ரஞ்சன் கோகோய் அக்டோபர் 3-ஆம் தேதி பதவி ஏற்க இருக்கிறார். 
அரசியல் சாசனம் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி நியமனம் குறித்து எதுவும் கூறவில்லை. பணி மூப்பு அடிப்படையில் தலைமை நீதிபதிகள் நியமிக்கப்படும் மரபு பின்பற்றப்படுகிறது. அக்டோபர் 2-ஆம் தேதியுடன் இப்போதைய தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா பணி ஓய்வு பெறுகிறார். அவரது பரிந்துரையின் அடிப்படையில் அவருக்கு அடுத்தபடியாக இருக்கும் மூத்த நீதிபதியை அவர் பரிந்துரைக்க, அது மத்திய சட்ட அமைச்சகத்தால் குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்கு அனுப்பப்பட்டது. அதன் அடிப்படையில், தலைமை நீதிபதியாக ரஞ்சன் கோகோய் நியமிக்கப்படுவதற்கு குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் வழங்கியிருக்கிறார்.
சில மாதங்களுக்கு முன்பு நீதிபதிகள் செலமேஸ்வர், மதன் பி.லோந், குரியன் ஜோசப் ஆகியோருடன் இணைந்து தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா மீது பல்வேறு விமர்சனங்களை முன்வைத்தவர் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய். தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா நீதிபதிகளுக்கு வழக்குகளை ஒதுக்குவதில் பாரபட்சம் காட்டுகிறார் என்பதும், தலைமை நீதிபதிக்கு நெருக்கமான பணி மூப்புக் குறைந்த நீதிபதிகளின் அமர்வுக்கு முக்கியமான, சர்சைக்குரிய வழக்குகள் வழங்கப்படுகின்றன என்பதும் அவர்களது குற்றச்சாட்டுகள். எந்த அமர்வுக்கு எந்த வழக்கை ஒதுக்குவது என்பது உச்சநீதிமன்றத்திலும், உயர்நீதிமன்றங்களிலும் தலைமை நீதிபதியின் தனி உரிமை என்கிற மரபின் செயல்பாட்டுக்கு எதிராக மேலே குறிப்பிட்ட நான்கு நீதிபதிகளும் கேள்வி எழுப்பினர். 
நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகளுக்கு இடையே இதுபோன்ற கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படுவது புதிதல்ல. இந்திய நீதித்துறை வரலாற்றில் முதன் முதலாக நீதிபதிகள் செலமேஸ்வர் தலைமையில் நான்கு நீதிபதிகள் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்து, தலைமை நீதிபதி மீதான தங்களது விமர்சனங்களைப் பொதுவெளியில் தெரிவித்தது மிகப்பெரிய பரபரப்பையும் விவாதத்தையும் ஏற்படுத்தியது. அதனால், நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோயை தனக்குப் பிறகு தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்க உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தயங்கக்கூடும் என்று நீதிபதி செலமேஸ்வரே சந்தேகத்தை எழுப்பியிருந்தார்.
சுதந்திர இந்தியாவில் பணி மூப்பு அடிப்படையில் நீதிபதிகள் நியமிக்கப்படும் மரபு இரண்டு முறை மீறப்பட்டிருக்கிறது. அந்த இரண்டு மரபு மீறலுக்கும் காரணம், அன்றைய பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி. நீதிபதி கே.எஸ் ஹெக்டேயை நிராகரித்து, நீதிபதி ஏ.என். ரேயையும், நீதிபதி ஹெச்.ஆர். கன்னாவை புறக்கணித்து, நீதிபதி எம்.எச். பேக்கையும் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி
களாக அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு நியமித்தபோது, ஹெக்டேயும், ஹெச்.ஆர். கன்னாவும் பதவி விலகி தங்களது எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர். அது போன்ற சூழல் இப்போது ஏற்படக்கூடும் என்றும், இந்திரா காந்தியின் வழியில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் பணி மூப்புக்கு முன்னுரிமை அளிக்காமல் தனக்கு சாதகமான ஒருவரை உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாக இப்போதைய தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் துணையுடன் நியமிக்கக்கூடும் என்றும் காங்கிரஸ் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகள் எதிர்பார்த்தன.
காங்கிரஸ்காரரான, அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் முன்னாள் முதல்வர் கேசவ் சந்திர கோகோயின் மகன்தான் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய். பல வழக்குகளில் நரேந்திர மோடி அரசின் செயல்பாடுகளுக்கு எதிராக நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறார் என்பதும், நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கியவர் என்பதும் மரபு மீறலுக்கான நியாயங்களாக ஆளும் கட்சியால் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கலாம். எந்தவித சர்ச்சைக்கும் இடம் கொடுக்காமல், எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனத்திற்கு ஆளாகாமல், மரபு மீறப்படாமல் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டிருப்பதற்கு நரேந்திர மோடி அரசைப் பாராட்ட வேண்டும். 
1954-ஆம் ஆண்டு பிறந்த ரஞ்சன் கோகோய் 1978-ஆம் ஆண்டில் வழக்குரைஞராகத் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கி குவாஹாட்டி உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாகவும், பஞ்சாப், ஹரியாணா உயர்நீதிமன்றங்களின் தலைமை நீதிபதியாகவும் உயர்ந்து 2012-ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டவர். இப்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக அக்டோபர் 3-ஆம் தேதி அன்று பதவியேற்க இருக்கிறார். இவருக்கு முன்னர் பதவி வகித்த உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிகளைப் போலவே, இவரையும் எதிர்நோக்குகிறது நீதிமன்றங்களில் தீர்ப்புக்காகக் காத்துக்கிடக்கும் கோடிக்கணக்கான வழக்குகள். 
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாக ரஞ்சன் கோகோய் பதவி வகிக்கும் அடுத்த ஓராண்டு காலத்திலாவது, தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகள் விரைந்து விசாரிக்கப்பட்டு, காத்திருக்கும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை ஓரளவுக்காவது குறைக்கப்பட்டால், அதுவே அவரது மிகப்பெரிய வெற்றியாக இருக்கும். 2019 பொதுத்தேர்தல் நடக்கும்போது, உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கப் போகிறார் என்பதுதான் அவரது நியமனத்தின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரிக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/15/ரஞ்சன்-கோகோய்-எதிர்கொள்ளும்-சவால்-3000339.html
2999737 தலையங்கம் எச்சரிக்கிறது லான்செட்! ஆசிரியர் Friday, September 14, 2018 01:38 AM +0530
இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கழகமும், இந்திய பொது சுகாதாரக் கழகமும், மருத்துவ நிபுணர்கள், முக்கியமான மருத்துவ நிறுவனங்கள், மாநில மக்கள் நல்வாழ்வு அமைச்சகங்கள் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து நடத்திய ஆய்வு முடிவு, பல அதிர்ச்சித் தகவல்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. லான்செட்' என்கிற மருத்துவ இதழில் வெளியாகியிருக்கும் இந்த முடிவு, இந்தியா எந்த அளவுக்கு மருத்துவ சிகிச்சையில் பின்தங்கி இருக்கிறது என்பதையும், பல்வேறு நோய்களின் பாதிப்பு எந்த அளவுக்கு தீவிரமடைந்திருக்கிறது என்பதையும் வெளிச்சம் போடுகிறது. 
இதய நோய்களும், பக்கவாதத் தாக்குதல்களும் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் எல்லா மாநிலங்களிலும் 50% அதிகரித்திருக்கின்றன. இதய நோய்களில் முதலிடத்தில் பஞ்சாப்பும், அதைத்தொடர்ந்து தமிழ்நாடும் காணப்படுகின்றன என்றால், சர்க்கரை நோயைப் பொருத்தவரை தமிழகம் முதலிடத்திலும் பஞ்சாப் இரண்டாம் இடத்திலும் காணப்படுகின்றன. பக்கவாதத் தாக்குதல்களைப் பொருத்தவரை மேற்கு வங்கம் முதலிடத்திலும் ஒடிஸா அடுத்த இடத்திலும் காணப்படுகின்றன. புற்றுநோய் தாக்குதலில் கேரளம் முதலிடத்திலும், அதைத்தொடர்ந்து அஸ்ஸாமும் இருப்பதாக அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.
1990-லிருந்து 2016 வரையிலான 26 ஆண்டுகளில் 2.6 கோடியாக இருந்த சர்க்கரை நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை 6.5 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. நுரையீரல் தொடர்பான சுவாச நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை 2.8 கோடியிலிருந்து 5.5 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. 
இந்தியாவில் அதிகமான மரணத்திற்குக் காரணம் புற்று நோய் அல்ல, இதய நோய்கள்தான் என்று தெரியவந்திருக்கிறது. 2016-இல் மட்டும் 2.8 கோடி பேர் இதய நோயால் இறந்திருக்கிறார்கள். அதற்குக் காரணம், அவர்களது உணவு முறையும், அதிக ரத்த அழுத்தமும்தான் என்று குறிப்பிடுகிறது அந்த அறிக்கை. இவை இரண்டுக்குமே காரணம், மாறிவிட்ட வாழ்க்கை முறையும், அதிகக் கொழுப்புச் சத்துள்ள உணவுகளும்தான் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
1990-இல் 5.5 லட்சமாக இருந்த புற்று நோய் மரணம், கடந்த கால் நூற்றாண்டில் 10.6 லட்சமாக அதிகரித்திருக்கிறது. மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தையும் மரணமடைந்தவர்களின் வயதையும் வைத்துப் பார்க்கும்போது இதய நோய், நுரையீரல் தொடர்பான பிரச்னைகள் அளவுக்கு புற்று நோய் அதிகரித்துவிடவில்லை என்பது ஆறுதல். புற்று நோயைப் பொருத்தவரை அதிக அளவிலான பாதிப்பு குடல் பகுதியில் காணப்படுவதாகவும், ஈரல் புற்று நோய் அதிகரித்து வருவதையும் இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. 
புற்று நோயைப் பொருத்தவரை, கர்ப்பப் பை புற்று நோய் மட்டும்தான் கவலையளிக்கும் விதத்தில் அதிகரித்திருக்கிறது. கண்டறியப்பட்டிருக்கும் 28 விதமான புற்று நோய்களில் ஈரல் புற்று நோய்தான் அதிக அளவில் காணப்படுகிறது. கடந்த 25 ஆண்டுகளில் குடல் புற்று நோய் 206% அதிகரித்திருக்கிறது. மார்பகப் புற்று நோய், நுரையீரல் புற்று நோய், உதடு, நாக்கு, வாய் புற்று நோய் உள்ளிட்டவை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் காணப்படுகின்றன. புற்று நோய் மரணங்கள் அதிக அளவில் காணப்படுவதற்கு ஆரம்ப காலத்திலேயே கண்டறியாமை, சிகிச்சை பெறாமை, அதற்கான வசதியின்மை ஆகியவைதான் காரணம் என்று அந்த அறிக்கை தெளிவுபடுத்துகிறது.
இந்தியாவில் மிகவும் கவலையளிக்கும் நோயாக காட்சி அளிப்பது சர்க்கரை நோய்தான் என்று தெரிகிறது. குறிப்பாக தமிழ்நாடு, கேரளம், தில்லி ஆகிய பகுதிகள் மிக அதிகமாக சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு இரண்டு காரணிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. முதலாவது, கார்போஹைட்ரேட் சார்ந்த உணவுப் பழக்கம். இரண்டாவது காரணம், உணவுப் பழக்கத்திலும் ஓய்வெடுப்பதிலும் ஒழுங்கின்மையும், போதுமான உடற்பயிற்சி இல்லாமையும். சர்க்கரை நோய் குறித்தான விழிப்புணர்வு பள்ளிக்கூடங்களிலிருந்தே தொடங்கப்பட்டால்தான் வருங்காலத்தில் ஆரோக்கியமான தலைமுறையை நாம் காண முடியும் என்கிறது அந்த அறிக்கை.
15 முதல் 35 வரையிலான வயதினர் மத்தியில் மரணத்திற்கான மிக முக்கியமான காரணம் தற்கொலை என்கிறது லான்செட்' மருத்துவ இதழ். உலகளாவிய அளவில் பெண்கள் மத்தியிலான தற்கொலையில் 34% இந்தியாவில்தான் நிகழ்கின்றன. உலக சராசரியில் பெண்களின் தற்கொலை இந்தியாவில் இரண்டு மடங்கு. 
மகளிர் தற்கொலையில் முதலிடத்தில் தமிழகமும், கடைசி இடத்தில் நாகாலாந்தும் காணப்படுகின்றன. 
2016-இல் மட்டும் இந்தியாவில் 2,30,314 தற்கொலைகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. 1990-இல் இறந்தவர்களில் 25.3% மகளிரும், 18.7% ஆண்களும் தற்கொலையால் இறந்தார்கள் என்றால், 2016-இல் 36.6% பெண்களும், 24.3% ஆண்களும் தற்கொலையால் இறந்தார்கள் என்கிறது அந்த அறிக்கை. கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலத்தில் முதியோர் மத்தியிலான தற்கொலையின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்திருக்கிறது. 
இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தியிருக்கும் தகவல்களும் புள்ளிவிவரங்களும் கடந்த சுதந்திர தினத்தன்று பிரதமரால் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் பிரதான் மந்திரி ஜன் ஆரோக்கியா அபியான்' (பிரதம மந்திரி மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம்) செயல்படுத்தப்படுவதற்கு உதவியாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இதுபோன்ற ஆய்வுகள் தேசிய அளவில் நடத்தப்படுவது போல மாநில அளவிலும், மாவட்ட அளவிலும் ஆண்டுதோறும் நடத்தப்பட்டு அந்த ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் அரசு போதிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டால், நோய்களின் பாதிப்பால் ஏற்படும் மரணம் பெருமளவில் குறைக்கப்படும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/14/எச்சரிக்கிறது-லான்செட்-2999737.html
2999061 தலையங்கம் புயல் உருவாகிறது...! ஆசிரியர் Thursday, September 13, 2018 01:25 AM +0530 குஜராத்தில் படேல் வகுப்பினருக்கு இடஒதுக்கீடு கோரி ஹார்திக் படேல் மீண்டும் போராட்டத்தில் இறங்கியிருக்கிறார். அதேபோல, ஹரியாணா மாநிலத்தில் ஜாட்டுகளும் தங்களது இடஒதுக்கீட்டு போராட்டத்தை பெரிய அளவில் மீண்டும் நடத்தத் திட்டமிட்டு வருகிறார்கள். இவையெல்லாம் வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. காரணம், இந்தியாவில் இளைஞர்கள் மத்தியில் இனம் புரியாத அதிருப்தி அலை வீசுவதுதான்.
தனியார் துறை வளர்ச்சியும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியும் பெருமிதத்தோடு பட்டியலிடப்படும் அதேவேளையில், இந்திய இளைஞர்கள் ஜாதி ரீதியாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதும், அரசுப் பணிகளில் தங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கேட்டு போராடுவதும் மிகப்பெரிய முரண். கடந்த மாதம், காலிப் பணியிடங்களை நிரப்ப இந்திய ரயில்வே தேர்வு நடத்தியது. 90,000 பணியிடங்களுக்கு 2.4 கோடி இளைஞர்கள் விண்ணப்பித்துத் தேர்வு எழுதினார்கள். இதிலிருந்து எந்த அளவுக்கு இளைஞர்கள் மத்தியில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் காணப்படுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம். இது ஒன்றும் ஏதோ தனித்த சம்பவம் அல்ல. அரசுப் பணிகள் மீதான ஆர்வம் இளைஞர்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வருவதன் வெளிப்பாடுதான் இது.
தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்று நடத்திய தேசிய அளவிலான இளைஞர்கள் குறித்த ஆய்வு ஒன்றின்படி, 2007 முதல் 2016 வரையிலான 10 ஆண்டுகளில் அரசுப் பணிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை 62%-லிருந்து 65%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. வளர்ச்சி அடைந்து வரும் பொருளாதாரத்தில் தனியார் துறை உண்மையாகவே வெற்றிகரமாக செயல்படும்போது இளைஞர்கள் மத்தியில் அரசுப் பணிகளின் மீதான நாட்டம் குறைவதுதான் இயல்பு. ஆனால், அதிக அளவில் இளைஞர்கள் அரசுப் பணியை நாடுவது, தனியார் துறை வெளியில் தெரிவதுபோல சிறப்பாக செயல்படவில்லை என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
வேலையின்மை என்பது கடந்த 2011 முதலே தொடர்ந்து அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கிறது. 2011-இல் 3.8%-இருந்து 2012-இல் 4.7%-ஆகி, 2013-இல் 4.9%-ஆக இளைஞர்கள் மத்தியிலான வேலையின்மை அதிகரித்தது. 2014-இல் குறிப்பிடும்படியாக எந்த ஆய்வும் நடத்தப்படவில்லை. மேலே குறிப்பிடப்பட்ட காலகட்டங்களில் இந்தியாவின் ஜிடிபி தொடர்ந்து வளர்ச்சி அடைந்து வந்திருக்கிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். 2012-13-இல் 5.1%, 2013-14-இல் 6.9%, 2015-16-இல் 7.9% என்று ஜிடிபி வளர்ச்சி கண்டதே தவிர, அந்த வளர்ச்சி கணிசமான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவில்லை.
ஆட்சியில் காங்கிரஸ் இருந்தாலும் சரி, பாஜக இருந்தாலும் சரி பொருளாதார வளர்ச்சி போதுமான வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தவில்லை என்கிற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. வேலைவாய்ப்பை அளிக்காத எந்த ஒரு வளர்ச்சியும் பாதுகாப்பான, நிலையான வளர்ச்சியாக இருக்காது என்பதுதான் அடிப்படைப் பொருளாதாரம். ஆண்டுதோறும் ஒரு கோடிக்கும் அதிகமான இளைஞர்கள் வேலைவாய்ப்புத் தேடத் தொடங்கும்போது, இந்தியப் பொருளாதாரம் சுமார் 1.5 லட்சம் புதிய வேலைவாய்ப்புகளைத்தான் உருவாக்குகிறது என்று தொழிலாளர் ஆணையமே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல், உலகளாவிய அளவிலும்கூட இந்தப் போக்கு காணப்படுகிறது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். சர்வதேசத் தொழிலாளர் நிறுவனம் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையின்படி, உலக அளவில் வேலைவாய்ப்பின்மை 5.8%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. உலகளாவிய அளவில் 2018-இல் வேலைவாய்ப்பில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை 20 கோடிக்கும் அதிகம். உற்பத்தித் துறையின் முக்கியத்துவம் குறைந்து, சேவைத் துறையும், வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தாத பல துறைகளும் அதிக கவனம் பெறுவதால் வேலைவாய்ப்பின்மை மிகப்பெரிய சமூகப் பிரச்னையாக மாறக்கூடும் என்று சர்வதேச பொருளாதார நிபுணர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள்.
இந்தியாவில் ஹார்திக் படேல் போன்ற படித்த இளைஞர்கள் இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராட்டத்தில் இறங்குவதன் பின்னணியில் இன்னொரு உண்மையும் காணப்படுகிறது. படிக்காதவர்களும், ஏழைகளும் நீண்ட நாள்கள் வேலையில்லாமல் இருக்க முடியாது என்பதால், வேலை கிடைப்பதற்குக் காத்திருக்காமல் கிடைத்த வேலையை மேற்கொள்கின்றனர். சொந்தமாகத் தொழில் புரியவோ, தினக்கூலியாகப் பணியாற்றவோ தயங்குவதில்லை. மிக அதிக அளவில் கல்விச்சாலைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டு அனைவருக்கும் கல்வி உறுதிப்படுத்தப்படும் நிலையில் மிகப்பெரிய பாதிப்புக்குள்ளாவது நடுத்தர பிரிவைச் சார்ந்தவர்களின் குழந்தைகள்தான்.
பொறியியல் உள்ளிட்ட பட்டப்படிப்புகளைப் படித்துவிட்டுத் தங்களது படிப்புக்கு ஏற்ற வாய்ப்புகளை எதிர்பார்த்து அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். இதற்காக நீண்ட நாள் வேலையில்லாமல் இருக்கவும் தயங்குவதில்லை. அதனால்தான், ஹார்திக் படேல் போன்றவர்கள் போராட்டத்துக்கு அழைப்பு விடுக்கும்போது அதில் பெருந்திரளாகக் கலந்துகொள்கிறார்கள். போராட்டத்தின் முடிவிலாவது தங்களுக்கு வேலைவாய்ப்புக்கான உத்தரவாதம் அரசின் மூலம் கிடைக்கக்கூடும் என்கிற நம்பிக்கைதான் அவர்களை காத்திருக்கத் தூண்டுகிறது.
ஜிடிபி வளர்ச்சி, பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்த விவாதங்களில் ஈடுபடுவதை நிறுத்திவிட்டு, வேலைவாய்ப்புடன் கூடிய வளர்ச்சிக்கான வழிகள் குறித்து ஆட்சியாளர்கள் மட்டுமல்ல, எதிர்க்கட்சிகளும், பொருளாதார நிபுணர்களும், சமூகவியலாளர்களும் சிந்திக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறார்கள். வேலையில்லாத இளைஞர்கள் மத்தியில் அவநம்பிக்கையும் அதிருப்தியும் அதிகரிப்பது ஆபத்தில் முடியும்.

 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/13/புயல்-உருவாகிறது-2999061.html
2998486 தலையங்கம் விபரீதம் காத்திருக்கிறது! ஆசிரியர் Wednesday, September 12, 2018 01:33 AM +0530 பெட்ரோல் - டீசல் விலை வரலாறு காணாத உச்சத்தை எட்டியிருக்கிறது. ராஜஸ்தானைத் தொடர்ந்து, ஆந்திரப் பிரதேசமும் தனது மாநில வரியிலிருந்து இரண்டு ரூபாயைக் குறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ரூ.80-ஐ தாண்டி விட்ட நிலையில், விலைக்குறைப்பு என்ற பெயரில், இரண்டு, மூன்று ரூபாயைக் குறைப்பதால் பெரிய அளவில் பயனேதும் கிடைத்துவிடப் போவதில்லை. 
பெட்ரோல் - டீசல் விலையில் ஏறத்தாழ 46% மத்திய, மாநில அரசுகளின் வரிகளாக வசூலிக்கப்படுவதால்தான், இந்தியாவில் இந்தளவு அதிகமான விலை உயர்வுக்கு காரணம். அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், இலங்கை, வங்கதேசம் ஆகியவற்றில் இந்திய அளவிலான பெட்ரோல் - டீசல் விலை இல்லை என்பதன் காரணமும் அதுதான்.
இந்தியாவிலேயே தலைநகர் தில்லியில்தான் பெட்ரோல் - டீசல் விலை மிகவும் குறைவு. தில்லியைவிட ஏனைய மாநிலங்களில் பெட்ரோல் - டீசல் விலை அதிகமாக இருப்பதற்கு மாநில அரசுகள் பெட்ரோல் - டீசல் மீது விதிக்கும் அதிகமான வரிதான் காரணம். அதுமட்டுமல்லாமல், கடந்த 4 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கும் கலால் வரியும் மிக முக்கியமான காரணம். பெட்ரோல் மீதான கலால் வரி கடந்த 4 ஆண்டுகளில் 105% அதிகரித்து இப்போது லிட்டர் ஒன்றுக்கு ரூ.19.48 வசூலிக்கப்படுகிறது. பெட்ரோல் மீதான கலால் வரி 105% அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றால் டீசல் மீதான கலால் வரியோ 331% அதிகரித்திருக்கிறது. இதுபோதாதென்று, மாநிலங்கள் விதிக்கும் வரியும் பெட்ரோல் - டீசலின் சில்லறை விற்பனை விலைக்கு ஏற்றாற்போல அதிகரித்து வருகின்றன. 
தலைநகர் தில்லியின் விலையை அடிப்படையாக வைத்துப் பார்த்தால், ரூ.19.48 கலால் வரி அல்லாமல் ரூ.17.16 வாட் வரி, ரூ.3.64 முகவர் கமிஷன், ரூ.40.45 அடிப்படை விலை என்று ரூ.80.73-க்கு ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் நுகர்வோருக்கு வழங்கப்படுகிறது. அதேபோல டீசலின் அடிப்படை விலை ரூ.44.28 மட்டுமே. ரூ.15.33 கலால் வரி, ரூ.10,70 வாட் வரி, ரூ.2.52 முகவர் கமிஷன் என்று சேரும்போது நுகர்வோருக்கான சில்லறை விற்பனை விலை ரூ.72.83 ஆகி விடுகிறது. 
பெட்ரோல் - டீசல் விலை இந்தளவு அதிகரித்திருப்பதற்குப் பல்வேறு காரணிகள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பு ஒரு முக்கியமான காரணம் என்றால் டாலருக்கு நிகரான ரூபாய் மதிப்பு கடுமையாக வீழ்ச்சியடைந்திருப்பது இன்னொரு முக்கியமான காரணம். இவையிரண்டுமே மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பதை மறுக்க முடியாது. 
சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை முந்தைய மூன்றாண்டுகளில், கடுமையாகச் சரிந்தபோது, அதன் பயனை பொதுமக்களுக்கு வழங்காமல், கலால் வரியை அதிகரித்து மத்திய அரசு எடுத்துக்கொண்ட நிலையில், இப்போது சர்வதேசக் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்திருக்கும் நிலையில், அதை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி கூறும் தார்மிக உரிமை அரசுக்கு இல்லை.
ராஜஸ்தான், ஆந்திரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களைத் தொடர்ந்து மத்திய அரசு தனது கலால் வரியை குறைத்துக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. கலால் வரியில் ரூ.2 குறைத்தாலும்கூட அது மத்திய அரசின் வருவாயில் ரூ.28,000 கோடியிலிருந்து ரூ.30,000 கோடி வரை இழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். அதனால் மாநில அரசுகள் தங்களது வரியை குறைத்துக் கொள்ளட்டும் என்று மத்திய அரசு கருதுவதாகத் தெரிகிறது. 
டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைவதும், சர்வதேசக் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்திருப்பதும் மத்திய அரசின் நிதிப் பற்றாக்குறையை மட்டுமல்ல, நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையையும் பெரிய அளவில் அதிகரிக்கும். நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறை அதிகரிப்பதை சமாளிப்பது என்பது மத்திய அரசுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப்போகிறது. 
கடந்த 3 ஆண்டுகளாக, கச்சா எண்ணெய் விலை குறைவால் மத்திய அரசுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வருவாய் பல்வேறு வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கும், மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்கும் பயன்பட்டன. இப்போது தனது வரியை மத்திய அரசு குறைத்துக்கொண்டால் அதன் விளைவாக பல்வேறு மக்கள் நலத் திட்டங்களையும் நிறைவேற்ற முடியாத, கைவிட வேண்டிய நிலைமை ஏற்படலாம். அடுத்த ஆண்டு பொதுத்தேர்தலைச் சந்திக்க இருக்கும் நிலையில் இந்த ஆபத்தான முயற்சியில் மத்திய அரசு ஈடுபடத் தயங்குகிறது. 
தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசாக இருந்தாலும், முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசாக இருந்தாலும், பல்வேறு மாநிலக் கட்சிகளின் ஆட்சியாக இருந்தாலும் எல்லா மத்திய, மாநில 
அரசுகளுக்கும் பெட்ரோல் - டீசலில் இருந்து கிடைக்கும் வரிதான் கணிசமான வருவாய். இதை இழக்க எந்தவொரு அரசும் தயாராக இருக்காது. அதேநேரத்தில், கணிசமான அளவுக்கு பெட்ரோல் - டீசல் விலை குறையாவிட்டால் அதுவே ஆட்சிக்கு எதிரான மனோநிலையை மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்திவிடும். 
இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு தீர்வு இருக்கிறது. அது என்னவென்றால், உடனடியாக பெட்ரோல் - டீசல் விலையை ஜிஎஸ்டி வரம்புக்குள் கொண்டு வருவது. ஜிஎஸ்டியின் அதிகபட்ச வரிவிதிப்பு 28%. அதனால் பெட்ரோல் - டீசல் விலையும் குறையும். ஜிஎஸ்டி வருவாயும் அதிகரிக்கும். பொதுமக்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வரும் ஆட்சிக்கு எதிரான ஆத்திரமும் ஓரளவுக்கு குறையும். இனியும் 
கால தாமதம் செய்தால் ஆட்சியாளர்கள் விபரீதத்தை எதிர்கொள்ள நேரிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/12/விபரீதம்-காத்திருக்கிறது-2998486.html
2997730 தலையங்கம் அச்சப்படத் தேவையில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, September 11, 2018 01:32 AM +0530
நேபாளத் தலைநகர் காத்மாண்டில் சமீபத்தில் நடைபெற்ற பீம்ஸ்டெக்' உச்சிமாநாடு இந்தியாவுக்கும் நேபாளத்துக்கும் இடையே இருந்துவரும் கருத்து வேறுபாடுகளை ஓரளவு அகற்ற உதவியிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதேபோல, இந்தியா, நேபாளம், பூடான் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையேயான நெருக்கத்தையும் வலுப்படுத்தி இருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருந்தாலும் கூட, நேபாளம், பூடான் ஆகிய நாடுகளைத் தனது நட்பு வட்டத்திற்குள்ளும் இழுத்துக்கொள்ள சீனா முயற்சிப்பது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.
இமயமலையில் இருக்கும் இந்த நாடுகள் தங்களது அத்தியாவசியப் பொருள்களுக்கும், எரிசக்தி தேவைக்கும், பிற நாடுகளுடனான வணிகத்துக்கும் இந்தியாவையும் இந்தியத் துறைமுகங்களான கொல்கத்தா மற்றும் விசாகப்பட்டினத்தையும் சார்ந்திருக்கின்றன. கடந்த 2015-2016-ஆம் ஆண்டுகளில் நேபாளத்தில் நடந்த மாதேசிகளின் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத் தடையால் நேபாளம் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது. இந்தியாவிலிருந்து நேபாள எல்லைக்குள் எரிபொருள் மட்டுமல்ல மருந்து உள்பட அத்தனை அத்தியாவசியத் தேவைகளும் மாதேசிகளால் தடைசெய்யப்பட்டன. அதுமுதல் இந்தியத் தரைவழிப் போக்குவரத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் நிலையில் மாற்றம் ஏற்படுத்த நேபாளம் முயற்சி மேற்கொண்டு வருகிறது. 
கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நேபாளமும் சீனாவும் ஓர் ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, காத்மாண்டுக்கு தியான்ஜின், ஷென்ஜன், ஜன்ஜியங், லேன்ஜெள ஆகிய நான்கு துறைமுகங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அனுமதியை சீனா வழங்கியிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், லான்ஜோ, லாசா, ஜிகட்ஸ் ஆகிய இடங்களில் நேபாளத்துக்கு வரும் சரக்குகளை இறக்கி வைத்துக் கொள்ளும் வசதியையும், காத்மாண்டுக்கும் அந்த இடங்களுக்கும் இடையே நெடுஞ்சாலையை ஏற்படுத்தித் தரும் உறுதியையும் வழங்கியிருக்கிறது. இந்த ஏற்பாடுகள் இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையே அதிகாரபூர்வமாக ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகும் நாளிலிருந்து நடைமுறைக்கு வரும். 
இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் நேபாளம் பெரிதாகப் பயனடைந்துவிடும் என்று தோன்றவில்லை. அதற்குக் காரணம், இந்தத் துறைமுகங்களுக்கும் காத்மாண்டுக்கும் இடையேயான தூரம் மிகமிக அதிகம். தியான்ஜின் (3,276 கி.மீ.), ஜன்ஜியங் (3,379 கி.மீ.), ஷென்ஜன் (3,064 கீ.மீ.), லேன்ஜெள (2,755 கி.மீ.) ஆகிய துறைமுகங்களில் இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருள்களை காத்மாண்டுக்குக் கொண்டுவரும் செலவைக் கணக்கிடும்போது, இந்த ஒப்பந்தத்தால் பெரிய அளவில் பலனிருக்கப் போவதில்லை. 774 கி.மீ. தூரத்தில் கொல்கத்தா துறைமுகமும், 1,196 கி.மீ. தூரத்தில் விசாகப்பட்டினம் துறைமுகமும் நேபாளத்தின் இறக்குமதிகளுக்கு சீனத் துறைமுகங்களை விடப் பல்வேறு வகைகளில் பயனுள்ளதாக இருக்கும். 
நேபாளத்துடன் மட்டுமல்லாமல் பூடானுடனும் தனது நெருக்கத்தை அதிகரித்துக் கொள்ளும் முயற்சியிலும் சீனா ஈடுபட்டிருக்கிறது. பூடானுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே அதிகாரபூர்வமாக ராஜீய ரீதியிலான தொடர்புகள் இல்லை. பூடானின் சார்பில் இந்தியா தான் அந்த நாட்டின் வெளிவிவகாரத்தைக் கையாள்கிறது.
பூடானில் நாடாளுமன்றத்திற்கான மூன்றாவது பொதுத்தேர்தலில் முதற்கட்டம் செப்டம்பர் 15-ஆம் தேதியும், இறுதிக் கட்டம் அக்டோபர் 18-ஆம் தேதியும் நடைபெற இருக்கின்றன. பூடானில் ஒரு தரப்பினர் ஒரேயடியாக இந்தியாவைச் சார்ந்திருக்கும் போக்குக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பி வருகிறார்கள். இந்த நிலையில், பொதுத்தேர்தலுக்கு முன் பூடானுடன் தனது நெருக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ள சீனா முயற்சிப்பது புது தில்லியால் கூர்ந்து கவனிக்கப்படுகிறது.
கடந்த ஆண்டு இந்தியா-சீனா-பூடான் எல்லையிலுள்ள டோக்கா லாமில் பூடான் எல்லைக்குள் சீனா அத்துமீறி நுழைய முற்பட்டதை இந்தியா தடுத்து நிறுத்தியது. அதுமுதல், பூடானுக்கு வேறு இடம் தருவதாகவும் டோக்கா லாமை தனக்குத் தந்துவிடும்படியும் பூடானை சீனா வற்புறுத்தி வருகிறது. டோக்கா லாம் சீனாவிடம் இருப்பது இந்தியாவுக்கு மிகப்பெரிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்பதை பூடான் நன்றாகவே உணர்ந்திருக்கிறது. அதனால், தனது நீண்ட நாள் நட்பு நாடான இந்தியாவுக்கு எதிராக செயல்பட மறுத்து வருகிறது. 
இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் சீனாவின் வெளிவிவகார இணை அமைச்சர் கோங் செளன்யு மற்றும் இந்தியாவுக்கான சீனத் தூதரான லூ ஜாஹாஹுய் பூடான் தலைநகர் திம்புக்கு விஜயம் செய்திருக்
கிறார்கள். பூடான் நாடாளுமன்றத்தில் இந்தியாவுக்கு சாதகமான தலைமைக்கு எதிராகக் குரலெழுப்பும் எதிர்க்கட்சியினர் சிலரையும் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.
நேபாளம் ஆனாலும் சரி, பூடான் ஆனாலும் சரி அந்த நாடுகள் சீனாவுடனான தங்களது தொடர்பையும் நெருக்கத்தையும் வளர்த்துக் கொள்வதை நம்மால் தடுத்துவிட முடியாது. இந்தியாவே பல வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கு சீனாவின் முதலீட்டை வரவேற்கும்போது, சிறிய நாடுகளான நேபாளமும் பூடானும் தங்களது கட்டமைப்பு வசதிகளுக்கும் பொருளாதார மேம்பாட்டுக்கும் சீனாவின் முதலீட்டையும் உதவியையும் நாடுவதில் தவறு காண்பது சரியல்ல. 
இந்த இரண்டு நாடுகளுமே இந்தியாவுடன் நீண்ட காலமான கலாசார தொடர்பும் மக்களிடையேயான உறவும் கொண்டிருக்கும் நிலையில் நாம் அவசரப்பட்டோ, பதற்றப்பட்டோ சீனாவுடனான இந்த நாடுகளின் திடீர் நெருக்கம் குறித்து எதிர்வினை ஆற்றிவிடக் கூடாது. சீனாவுடனான நேபாளம், பூடான் ஆகிய நாடுகளின் திடீர் நெருக்கத்தை பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதும், நமது நெருக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்வதும்தான் ராஜதந்திரம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/11/அச்சப்படத்-தேவையில்லை-2997730.html
2997441 தலையங்கம் பலமே வாழ்வு, பலவீனமே மரணம்! ஆசிரியர் Monday, September 10, 2018 02:53 AM +0530 "லான்செட்' எனப்படும் உலக சுகாதார இதழில் வெளியாகி இருக்கும், உலக சுகாதார நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வு இந்தியாவில் குறைவான உடற்பயிற்சி இருப்பதை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகளாவிய அளவிலேயேகூட கடந்த 18 ஆண்டுகளில் மக்கள் மத்தியில் உடல் நலம் பேணல் குறித்த முனைப்பு அதிகரிக்கவில்லை என்பதையும் அந்த ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.
 முக்கியமான பல நோய்களும், உடல் நல இடர்ப்பாடுகளும் உலகளாவிய அளவில் குறைந்து வந்தாலும்கூட அன்றாட உடற்பயிற்சி அளவு அதிகரிக்கவில்லை என்கிறது அந்த ஆய்வு. 168 நாடுகளில் 19 லட்சம் பேருடன் நடத்தப்பட்ட அந்த ஆய்வின் முடிவு, மேலும் பல முக்கியமான தகவல்களையும் புள்ளிவிவரங்களையும் வழங்குகிறது.
 வாரத்துக்கு 109 நிமிட மிதமான உடற்பயிற்சி அல்லது 75 நிமிட தீவிர உடற்பயிற்சி அத்தியாவசியம் என்று கருதப்படுகிறது. 32% பெண்களும் 23% ஆண்களும் இந்த குறைந்தபட்ச அளவுக்குக்கூட நடைப்பயிற்சியோ, வேறு உடற்பயிற்சியோ மேற்கொள்வதில்லை. அந்த புள்ளிவிவரம் கூறும் இன்னொரு எதிர்பாராத முடிவு என்னவென்றால், பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய நாடுகள் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளைவிட அதிகமாக ஆரோக்கியம் பேணுகின்றன என்பதுதான்.
 ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழகமும் ஓர் ஆய்வை நடத்தியிருக்கிறது. 46 நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட அந்த ஆய்வில், மிகக்குறைவான உடற்பயிற்சி உள்ள நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியாவும், மிக அதிகமாக உடல் நலம் பேணும் நாடாக ஹாங்காங்கும் காணப்படுகின்றன. சராசரியாக இந்தியர்கள் நாளொன்றுக்கு 4,297 எட்டுகள் நடக்கிறார்கள் என்றால், சீனர்கள் 6,880 எட்டுகள் நடக்கின்றனர். ஆண்களைவிடப் பெண்கள் இந்தியாவில் இன்னும்கூடக் குறைவாகவே நடக்கிறார்கள். அவர்களது சராசரி நடையின் அளவு 3,684 எட்டுகள் மட்டுமே.
 இந்தியாவில் 44% பெண்கள் போதுமான உடல் ரீதியான செயல்பாடுகள் இல்லாமல் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில், 25% ஆண்கள் போதுமான செயல்பாடுகள் இல்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். இது மிகவும் கவலைக்குரியது. பெண்கள் உடல் நலம் பேணாமல் இருப்பது குழந்தைகளையும் பாதிக்கும் என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. அதுமட்டுமல்லாமல், உடற்பயிற்சிக் குறைவால் பெண்களுக்கு ஏற்படும் பிரச்னைகள் தாமதமாகத்தான் கண்டறியப்படுகின்றன என்பதால், அவர்கள் போதுமான சிகிச்சை பெறுவது இல்லை. பெரும்பாலோர் பாதியிலேயே சிகிச்சையைக் கைவிட்டு விடுவதும் பரவலாகக் காணப்படுகின்றது.
 உடற்பயிற்சியின்மைதான் தொற்று நோய் அல்லாத இதயம் தொடர்பான நோய்களுக்கும், சர்க்கரை நோய்க்கும், மறதி நோய்க்கும், சில வகை புற்றுநோய்களுக்கும் காரணம் என்று நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால், ஆண்களானாலும் பெண்களானாலும் கட்டாயமாக உடற்பயிற்சி மேற்கொள்வதும், உடல் நலம் பேணுவதும் அவசியம் என்பதைப் பொது மக்களுக்கு உணர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது.
 உலகத்தில் ஏறத்தாழ 50 லட்சம் பேர் போதுமான மருத்துவ சிகிச்சை பெறாததால் மரணிப்பதாக "லான்செட்' இதழ் தெரிவிக்கிறது. அவர்களில் 16 லட்சம் பேர் இந்தியாவில் காணப்படுகிறார்கள். அதிகமான மருத்துவ வசதி மட்டுமே உடல் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தும் என்றும் கூறிவிட முடியாது. கடந்த 20 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் சுகாதார மேம்பாட்டுக்காக பல்வேறு திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டு பல லட்சம் கோடிகள் செலவிட்டிருந்தாலும்கூட, மாரடைப்பு, பக்கவாதம், சர்க்கரை நோய், பேறுகால மரணம் ஆகியவை அதிகரித்திருக்கின்றனவே தவிர குறைந்தபாடில்லை. இதற்குக் காரணம், மக்கள் மத்தியில் உடல் நலம் பேணல் குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்படாமல் இருப்பதுதான்.
 பொதுவாகவே கார்போஹைட்ரேட் அதிகமாக உள்ள உணவு உட்கொள்பவர்கள், உடல் உழைப்பு குறைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்கிறது ஓர் ஆய்வு. இதுவே கூட, இந்தியர்கள் அதிக அளவில் உடல் உழைப்பு இல்லாமல் இருப்பதற்கு காரணமாக இருக்கக்
 கூடும்.
 மேலும், நடுத்தர, உயர் வகுப்பு இந்தியர்கள் உடல் உழைப்புடன் கூடிய வேலைகளில் ஈடுபடுவதை சமூக அந்தஸ்துக்கு இழுக்கு என்று கருதுகிறார்கள். நடப்பது என்பதை தவிர்த்து, முடிந்தவரை வாகனங்களை நாடும் போக்கு இந்தியாவில் அதிகமாகக் காணப்படுவதும்கூட இந்தியர்களின் உடல் ரீதியான செயல்பாடுகள் குறைவாக இருப்பதற்குக் காரணமாக இருக்கக் கூடும்.
 பாதசாரிகள் நடப்பதற்கு ஏற்ற சாலைகள் இல்லாமல் இருத்தல், எல்லா பகுதிகளிலும் பூங்காக்கள் இல்லாமை, சுற்றுச்சூழலில் காணப்படும் காற்று மாசு ஆகியவை இந்திய நகரங்களில் பெரியோர்களையும் குழந்தைகளையும் வெளியில் போகாமல் வீட்டுக்குள் அடைந்துகிடக்க வைக்கின்றன. உலகிலுள்ள உடல் பருமன் அதிகரித்தவர்களில் 3.7% இந்தியாவில் தான் காணப்படுகிறார்கள். ஆண்டுதோறும் ஏறத்தாழ 53 லட்சம் இந்தியர்கள் உடல் சார்ந்த செயல்பாட்டுக் குறைவால் ஏற்படும் நோய்களுக்கு பலியாகிறார்கள்.
 நடைப்பயிற்சியாக இருந்தாலும், உடற்பயிற்சியாக இருந்தாலும், யோகாவாக இருந்தாலும் ஏதாவது ஒருவிதத்தில் உடலின் செயல்பாட்டை உறுதிப்படுத்தாமல் போனால் இந்தியா பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்தாலும் அதனால் எந்தவித பயனும் இருக்கப் போவதில்லை. இதை ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பே உணர்ந்திருந்ததால்தான் சுவாமி விவேகானந்தர், இந்தியர்களுக்கு உடல் நலம் பேணுதல் குறித்துத் தொலைநோக்குச் சிந்தனையுடன் "பலமே வாழ்வு, பலவீனமே மரணம்' என்று வலியுறுத்தினார் என்பதை நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/10/பலமே-வாழ்வு-பலவீனமே-மரணம்-2997441.html
2996426 தலையங்கம் மனம் ஒப்பவில்லை! ஆசிரியர் Saturday, September 8, 2018 05:13 AM +0530 இந்திய தண்டனையியல் சட்டத்தின் 377-ஆவது பிரிவின் ஒரு பகுதியை செல்லாது என உச்சநீதிமன்றம் அறிவித்திருக்கிறது.இயற்கைக்கு முரணாக ஓரினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடுவதோ, விலங்குகளுடன் உறவு வைத்துக்கொள்வதோ 10 ஆண்டுகள் முதல் ஆயுள் காலம் வரை சிறைத் தண்டனை விதிக்கத்தக்க குற்றமாகக் கருதப்பட்டது. இந்தத் தீர்ப்பால் ஓரினச் சேர்க்கை தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்பது அகற்றப்பட்டிருக்கிறது.
 உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான நீதிபதிகள் ஏ.எம்.கான்வில்கர், ஆர்.எஃப்.நாரிமன், டி.ஒய்.சந்திரசூட், இந்து மல்ஹோத்ரா ஆகியோர் அடங்கிய அரசியல் சாசன அமர்வு வழங்கியிருக்கும் 493 பக்கத் தீர்ப்பு தன்மறைப்பு நிலைக்கு (பிரைவஸி) ஆதரவான நிலைப்பாட்டுக்கு வலு சேர்க்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதே நேரத்தில், சமூக ஒழுக்கத்துக்கு இந்தத் தீர்ப்பால் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்கிற அச்சமும் எழாமல் இல்லை.
 1860-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் காலனிய அரசு கொண்டுவந்த இந்திய தண்டனையியல் சட்டத்தின் பிரிவுகளில் ஒன்றுதான் இயற்கைக்கு முரணான உறவுகளைக் குற்றமாக அறிவித்ததற்கு அடிப்படை. இந்தச் சட்டப்பிரிவு, கடந்த 150 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள், திருநங்கைகள் போன்றோரை காவல் துறையும், அதிகார வர்க்கமும் கொடுமைப்படுத்தும் ஆயுதமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களுக்கும் சமுதாயத்தின் ஏனைய மக்களைப்போல வாழும் அடிப்படை உரிமைகள் அளிக்கப்பட வேண்டியது அவசியம் என்று, தீர்ப்பு எழுதிய நீதிபதிகள் ஒரே குரலில் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
 அமெரிக்கா, பிரேசில், ஸ்வீடன், பெல்ஜியம் உள்ளிட்ட 124 நாடுகள் ஏற்கெனவே ஓரினச் சேர்க்கையை அங்கீகரித்திருக்கின்றன. இங்கிலாந்திலேயே ஓரினச் சேர்க்கை அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், பிரிட்டிஷ் காலனிகளான இந்தியா, சிங்கப்பூர், மலேசியா உள்ளிட்ட 60-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் இன்னும்கூட ஓரினச் சேர்க்கைக்கு எதிராக சட்டம் இருக்கிறது என்பதுதான் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களின் குற்றச்சாட்டு. அவர்களது குற்றச்சாட்டை ஆமோதித்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு.
 நீதிபதி டி.ஒய்.சந்திரசூட், பல மேலை நாடுகள் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களின் உரிமைகளை அங்கீகரித்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டு, இந்தியாவிலும் அவர்களுக்கு உரிமை தரப்பட வேண்டும் என்றும் ஓரினச் சேர்க்கையை தண்டனைக்குரிய குற்றப் பட்டியலில் இருந்து அகற்றுவது அதன் முதல் கட்டம் என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ரா, ஓரினச் சேர்க்கை சமூகத்தினருக்கு உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டதற்காகவும், அச்சத்துடன் வாழ வைத்ததற்காகவும் வரலாறு அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா ஒரு படி மேலேபோய், ஒருவர் தனிமையில் தான் விரும்பிய வகையில் பாலியல் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வது என்பது அவர் விருப்பம் என்றும் அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படையில்தான் தேசம் இயங்க வேண்டுமே தவிர, சமுதாய ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளின் அடிப்படையில் சட்டமும் நீதியும் நிலைநிறுத்தப்படக்கூடாது என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.
 ஓரினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடும் தங்கள் குழந்தைகள் சட்டத்துக்கு பயந்து ஒளிவு மறைவாக செயல்பட வேண்டியிருக்கிறது என்று சில பெற்றோர்களும், துணிவுடன் தாங்கள் விரும்பிய விதத்தில் பாலியல் தொடர்புகளை சமூக அவமானம் இல்லாமல் பொதுவெளியில் அறிவித்துக்கொள்ள முடியவில்லை என்று ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களும் முன்வைத்த கோரிக்கைகள் தனி மனித சுதந்திரம், தன்மறைப்பு நிலை ஆகியவற்றின் போர்வையில் உச்ச நீதிமன்றத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
 ஒருவருடைய படுக்கையறையையும், தனிப்பட்ட உறவுகளையும் அரசு கண்காணிப்பது சுதந்திர நாட்டுக்கு ஏற்புடையதல்ல என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் அதேநேரத்தில், இந்தப் பிரச்னையை தண்டனைக்குரிய குற்றமல்ல என்று அறிவித்து அதற்கு அங்கீகாரம் அளிப்பது என்பது விபரீதங்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்று எச்சரிக்காமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. மேலை நாடுகள் பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்திருந்தாலும், கலாசார பண்பாட்டு விழுமியங்கள் சீரழிந்திருக்கும் நிலையில், இந்தியா அவர்களைப்போல தன்னையும் தகவமைத்துக் கொள்ளுமேயானால், நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் அடிப்படைப் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் இழந்துபோய் நிற்கும் அவலத்தில் முடியக்கூடும். இனி அடுத்தக்கட்டமாக, ஓரினத் திருமணங்களுக்கு சட்ட அங்கீகாரமும் வழங்கப்பட்டுவிட்டால், அதன் விளைவுகள் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பது அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
 மதுவிலக்கு இருந்தபோது, மது அருந்துவது சமூக அவமானமாக கருதப்பட்டதால், இளைய தலைமுறையினர் பெருமளவில் பாதிப்பிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டனர். ஓரினச் சேர்க்கையை அங்கீகரிக்கும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு மதுவிலக்கு அகற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பைப்போல மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
 திருநங்கைகளுக்கு சம உரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் அதேநேரத்தில், ஓரினச் சேர்க்கைக்கு சட்ட ரீதியான அங்கீகாரம் வழங்குவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஓரினச் சேர்க்கை போன்ற இயற்கை முரண்களை, சமுதாயம் பாராமுகமாக இருப்பதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/08/மனம்-ஒப்பவில்லை-2996426.html
2995605 தலையங்கம் 'சார்க்'குக்கு மாற்றாகாது! ஆசிரியர் Friday, September 7, 2018 01:30 AM +0530 இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் நிலையிலும், ஆசியாவில் உள்ள எல்லா நாடுகளுக்கும் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் ஆதிக்கம் ஓர் இனம் புரியாத அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் நிலையிலும் பீம்ஸ்டெக்' அமைப்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 
2004-இல் தாய்லாந்து தலைநகர் பாங்காக்கிலும், 2008-இல் இந்தியத் தலைநகர் புது தில்லியிலும், 2014-இல் மியான்மர் தலைநகர் நேபிடாவிலும் கூடிய பீம்ஸ்டெக்' மாநாடு இந்த ஆண்டு நேபாளத் தலைநகர் காத்மாண்டில், கடந்த மாதம் 30, 31-ஆம் தேதிகளில் கூடியது.
பீம்ஸ்டெக்' என்பது வங்காள விரிகுடா கடலை ஒட்டியுள்ள நாடுகளின் கூட்டமைப்பு. ஆரம்பத்தில் வங்கதேசம், இந்தியா, இலங்கை, தாய்லாந்து ஆகிய நான்கு நாடுகளை மட்டுமே உறுப்பினராகக் கொண்ட பொருளாதாரக் கூட்டமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது.1997-இல் மியான்மரும் உறுப்பு நாடாக இணைந்தபோது பீம்ஸ்டெக்' என்று பெயரிடப்பட்டது. நேபாளமும், பூடானும் வங்காள விரிகுடா கடலை ஒட்டிய நாடுகளாக இல்லாவிட்டாலும் கூட, இந்தியாவின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க 2004-இல் பீம்ஸ்டெக்'கில் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டன.
கடந்த 30 ஆண்டுகளாகவே, நமது வெளியுறவுக் கொள்கையில், அண்டை நாடுகள் முதலில்', கிழக்கு நோக்கிய பார்வை' என்று சில கொள்கைகளை வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, 'சார்க்' அமைப்பு பலவீனம் அடைந்துவிட்ட நிலையிலும், இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளில் சீனாவின் ஆதிக்கம் அதிகரித்துவிட்ட நிலையிலும் பீம்ஸ்டெக்' அமைப்பை வலுப்படுத்துவதில், இப்போது இந்தியா அதிக கவனம் செலுத்துவதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. 
பாகிஸ்தானையும் மாலத்தீவையும் தவிர்த்த, இந்தியாவின் ஏனைய அண்டைய நாடுகள் பீம்ஸ்டெக்' அமைப்பில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. இந்தியாவுடன் நெருக்கமான நட்புறவும் வணிகத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கும் மியான்மரும் தாய்லாந்தும் பீம்ஸ்டெக்'கின் உறுப்பினர்கள். இது நமது வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு ஏற்றதாக இருப்பதால், நரேந்திர மோடி அரசு பீம்ஸ்டெக்'குக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்க முன் வந்திருப்பது ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை.
பீம்ஸ்டெக்'கின் உறுப்பு நாடுகளில், உலக மக்கள்தொகையில் 22% வகிக்கின்றனர். ஏறத்தாழ 150 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகையை பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் இந்த அமைப்பின் மொத்த ஜிடிபி சுமார் 2.7 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.194.18 லட்சம் கோடி). அதனால்தான், இந்தியா இந்த அமைப்பை தெற்காசியாவுக்கும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் இடையேயான பாலமாக கருதுகிறது.
எந்தவொரு மாநாட்டின் வெற்றியும், அந்த மாநாட்டில் கையெழுத்தாகும் ஒப்பந்தங்களின் அடிப்படையில்தான் எடை போடப்படும். காத்மாண்டில் நடந்து முடிந்த நான்காவது பீம்ஸ்டெக்' மாநாட்டில் ஒரேயொரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் மட்டுமே கையொப்பமிடப்பட்டிருக்கிறது என்பதால் இதுகுறித்த வெற்றி தோல்விக் கணக்குகளை எடைபோட முடியவில்லை. அதேநேரத்தில் கூர்ந்து கவனிக்கும்போது, இந்த மாநாடு சில நம்பிக்கையூட்டும் செய்திகளைத் தெரிவிக்கிறது.
உறுப்பு நாடுகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களும் இந்த மாநாட்டில் கலந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அமைதியான, வளமை மிக்க வங்காள விரிகுடாவை உறுதிப்படுத்துவதுதான் எங்களது நோக்கம்' என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு இருப்பது, மறைமுகமாக இந்த மாநாடு தீவிரவாதத்துக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுத்திருப்பதை உணர்த்துகிறது. 
இம்மாநாடு, வேளாண் தொழில் நுட்பப் பரிமாற்றம், தீவிரவாதத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள், பருவநிலை மாற்றம், அதிகரித்த வணிகம் மற்றும் முதலீடு, உறுப்பு நாடுகள் மத்தியில் நுழைவு அனுமதியை சுலபமாக்குவது உள்ளிட்ட பல பிரச்னைகளை விவாதித்தது. வணிகம் மற்றும் முதலீடு, போக்குவரத்து, தொலைத்தொடர்பு, எரிசக்தி, சுற்றுலா, தொழில்நுட்பம், மீன் வளம், வேளாண்மை, பொது சுகாதாரம், வறுமை ஒழிப்பு, கலாசாரக் கூட்டுறவு, தீவிரவாதத்துக்கும் குற்றச் செயல்களுக்கும் எதிரான நடவடிக்கைகள் என்று இந்த அமைப்பின் உறுப்பு நாடுகள் பல பொதுவான பிரச்னைகளில் கைகோத்து செயல்படுவதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றன. அவர்களது ஆர்வம் நடைமுறை செயல்பாடாக மாறினால், பிரிக்ஸ்' அமைப்பைப் போல வலுவான கூட்டுறவு அமைப்பாக பீம்ஸ்டெக்' மாறக்கூடும். அதற்கான முன்னோட்டமாகத்தான் காத்மாண்டு மாநாட்டைக் கருத வேண்டும்.
இந்திய வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சகம், பீம்ஸ்டெக்' குறித்து அளவுக்கதிகமான நம்பிக்கையையும் எதிர்பார்ப்பையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டுவிடக் கூடாது. நேபாளம் உள்ளிட்ட சில உறுப்பு நாடுகள் பீம்ஸ்டெக்'கையும் சார்க்கை'யும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாகத்தான் காண்கிறார்கள். 
மேலும், பீம்ஸ்டெக்'கின் உறுப்பு நாடுகள் அனைத்தும் ஏதாவதொரு வகையில் சீனாவுடன் பொருளாதார ரீதியாக நெருங்கிய தொடர்பை வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சீனாவும் இந்த நாடுகளுக்கெல்லாம் கணிசமான முதலீட்டை வழங்கி இருக்கிறது. அதனால், பீம்ஸ்டெக்'கை இந்தியாவின் தலைமையிலான வலிமையான நட்புறவு அமைப்பாகக் கருதிவிடாமல், பொருளாதாரக் கூட்டுறவின் மூலம் வணிகத்தையும் சுற்றுலாவையும் அதிகரித்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பாக மட்டுமே நாம் கருதவேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/07/சார்க்குக்கு-மாற்றாகாது-2995605.html
2994898 தலையங்கம் நோயல்ல, அறிகுறி! ஆசிரியர் Thursday, September 6, 2018 01:35 AM +0530 இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு சென்னையிலிருந்து தூத்துக்குடி செல்லும் விமானத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு எதிராக கோஷம் எழுப்பிய ஆராய்ச்சி மாணவி லூயி சோபியா பிரச்னை பரபரப்பாக ஊடகங்களில் பேசப்பட்டு வருகிறது. சோபியா மேல் தொடரப்பட்டிருக்கும் வழக்கைத் திரும்பப் பெறவேண்டும் என்று திமுக உள்ளிட்ட பல அரசியல் கட்சிகள் வலியுறுத்தி இருக்கின்றன. இந்தப் பிரச்னையை அரசியல் கோணத்தில் மட்டும் பார்ப்பது என்பது சரியாக இருக்காது.
சென்னையிலிருந்து தூத்துக்குடிக்குச் சென்ற விமானத்திலிருந்து இறங்கும்போது, சக பயணியான தமிழக பாஜக தலைவர் தமிழிசை செளந்தரராஜன் தன்னைக் கடந்து சென்றதைப் பார்த்தவுடன் ஆவேசமாக பாசிச பாஜக அரசு ஒழிக' என்று அத்தனை பயணிகளையும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும்படி உரக்கக் கோஷம் எழுப்பினார் சோபியா. அதை தமிழிசை செளந்தரராஜன் பொருட்படுத்தாமல், விமானத்திலிருந்து இறங்கிவிட்டார். அப்படியே அவர் அதை சட்டை செய்யாமல் போயிருந்தால் பிரச்னை பெரிதாகி இருக்காது. லூயி சோபியாவுக்கு தேவையில்லாமல் இந்த அளவிலான ஊடக விளம்பரமும் கிடைத்திருக்காது.
தூத்துக்குடி விமான நிலையத்தின் வரவேற்பறையில், பொது இடத்தில் நடந்துகொண்ட முறை சரிதானா என்று தமிழிசை செளந்தரராஜன் கேள்வி எழுப்பியதற்கு, தன்னுடைய கருத்தை வெளியிடும் உரிமை தமக்கு இருக்கிறது என்று லூயி சோபியா பதிலளிக்க, இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. தமிழிசை செளந்தரராஜன் அளித்த புகாரின் அடிப்படையில் காவல் துறையினர் லூயி சோபியா மீது பொதுமக்களுக்கு இடையூறு ஏற்படுத்துதல், அரசு, அரசு சார்ந்த உயர் அதிகாரிகளுக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டச் செய்யும் விதத்தில் பேசுதல் உள்ளிட்ட மூன்று பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்திருக்கின்றனர். நீதிமன்றக் காவலில் வைக்க உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டு பிறகு அவர் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். 
இதுகுறித்து பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் கடுமையான கண்டனத்தை முன்வைத்திருக்கின்றன. பாசிச பாஜக அரசு ஒழிக' என்று தமிழக பாஜக தலைவர் தமிழிசை செளந்தரராஜன் முன்னிலையில் முழக்கமிட்டார் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக லூயி சோபியா மீது புகார் அளித்ததற்கும், அவர் கைது செய்யப்பட்டதற்கும் கண்டனம் தெரிவிக்கின்றனர். ஜனநாயக நாட்டில் ஆட்சி ஒழிக' என்று கோஷமிடக் கூட உரிமையில்லையா என்கிற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. 
லூயி சோபியா குறிப்பிடுவது போல, கோஷம் எழுப்பவோ, எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவோ நிச்சயமாக அவருக்கு உரிமை உண்டு. ஆனால், பொது இடத்தில் இதுபோன்ற கோஷங்களை எழுப்புவது மேலை நாடுகளில் படிக்கும் ஆராய்ச்சி மாணவி ஒருவருக்கு அநாகரிகமான செயல் என்று தெரியாமல் போனதுதான் ஆச்சரியம். 
திமுக தலைவர் மு.க. ஸ்டாலினுக்கு எதிராகவோ, மக்கள் நீதி மய்யத் தலைவர் கமல்ஹாசனுக்கு எதிராகவோ, விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சித் தலைவர் தொல்.திருமாவளவனுக்கு எதிராகவோ, விமானத்திலோ, ரயிலிலோ, பொது இடத்திலோ இதுபோல கோஷம் எழுப்ப முற்பட்டால், அதை அவர்களின் தொண்டர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். தனது கருத்தை சொல்ல லூயி சோபியாவுக்கு உரிமை இருந்தாலும் அவர் விமானத்தில் கோஷம் எழுப்பியது தவறு. தமிழிசை அதை சட்டை செய்யாமல் விட்டிருக்கலாம். அவருடன் வாக்குவாதம் செய்ததும், அவர் மீது புகார் அளிக்க முற்பட்டதும் அவருக்குப் பெருமை சேர்க்கவில்லை. 
இன்றைய இளைஞர்கள் மத்தியில் அமைப்பு சார்ந்த அரசியல் கட்சிகளின் மீது பரவலாக வெறுப்பு அதிகரித்து வருகிறது. சமீபத்தில் 128 நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வில், அரசியலில் நாட்டம் இருந்தாலும் அவர்கள் அரசியல்ரீதியாகக் களம் இறங்குவதை விட, தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதில்தான் கூடுதல் நாட்டம் கொள்கிறார்கள் என்று தெரியவந்திருக்கிறது. 9% முதல் 17% வரையிலான 40 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதிலும் லூயி சோபியா பாணியில் தங்களின் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்துவதிலும் நாட்டம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். 
மக்கள் ஆட்சி முறைதான் பெரும்பாலானவர்களால் விரும்பப்படுவதாக இருந்தாலும் கூட, வாக்களிப்பில் பங்குபெறும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைவாகவே இருக்கிறது. அவர்கள் கட்சி உறுப்பினர்களாகவோ, தொண்டர்களாகவோ இருப்பதில் நாட்டம் இல்லாதவர்களாகவும், தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதிலும், சமூக வலைதளங்களில் கருத்துப் பதிவு செய்பவர்களாகவும்தான் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றனர். 
உலகில் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களில் 2% மட்டும்தான் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 2016 அமெரிக்கத் தேர்தலில் வாக்களிக்காதவர்களில் 3-இல் 2 பங்கு வாக்காளர்கள் 50 வயதிற்கும் கீழே உள்ளோர்.
அரசியல் கட்சிகளும் அவற்றின் தலைவர்களும் ஊழல்வாதிகள், பணத்தாசையும், பதவி வெறியும் பிடித்தவர்கள் என்கிற கருத்து இளைய தலைமுறையினரிடம் அதிகரித்து வருகிறது. 
சமுதாயத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற நோக்கத்துடன் களமிறங்கும் இளைஞர்களுக்கு அரசியல் கட்சிகளில் இடமில்லாமல் இருப்பதுதான் அவர்களை ஜனநாயக விரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடத் தூண்டுகின்றன. 
லூயி சோபியாவின் செயல்பாடு இன்றைய அரசியல் ஆட்சி அமைப்புக்கு எதிராகக் காணப்படும் இளைய தலைமுறையின் மனநிலை வெளிப்பாடு. அதற்கு வடிகால் ஏற்படுத்தித் தீர்வு கண்டாக வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/06/நோயல்ல-அறிகுறி-2994898.html
2994116 தலையங்கம் கனம் கோர்ட்டார் அவர்களே... ஆசிரியர் Wednesday, September 5, 2018 01:34 AM +0530 கடந்த வாரம் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் நீதிபதிகள் ஹுலுவாடி ஜி.ரமேஷ், எம்.ஜி.முரளிதரன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு அதிர்ச்சி அளிக்கும் உத்தரவு ஒன்றைப் பிறப்பித்திருக்கிறது. 
இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள சுங்கச் சாவடிகளில் நீதிபதிகள் உள்ளிட்ட சிறப்புத் தகுதி பெற்றோருக்கு (வி.ஐ.பி.), தனியாக வழி ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அந்த உத்தரவு. இதுகுறித்து இந்தியாவிலுள்ள எல்லா சுங்கச் சாவடிகளுக்கும் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், சிறப்புத் தகுதி பெற்றோருக்கான தனிப் பாதையில் மற்ற வாகனங்கள் அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்றும் அந்த உத்தரவு தெரிவிக்கிறது.
இந்தியா முழுவதும் சிறப்புத் தகுதி பெற்றோர்' கலாசாரத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்று பொதுமக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இப்படியோர் உத்தரவை நீதிபதிகளால் எப்படிப் பிறப்பிக்க முடிந்தது? ஏற்கெனவே சுங்கச் சாவடிகளில் சிறப்புத் தகுதி பெற்றோரிடமிருந்து சுங்கக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுவதில்லை. அப்படி இருக்கும்போது, சில நிமிடத் தாமதங்களைக் கூட சிறப்புத் தகுதி பெற்றோரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதும், ஜனநாயக நாட்டில் மக்களில் ஒருவராக இருக்க அவர்கள் தயாராக இல்லை என்பதும் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாத மனப்போக்கு.
நெடுஞ்சாலை சுங்கச்சாவடிகளில் தங்களுக்கு ஏற்படும் சில நிமிடத் தாமதங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத நீதிபதிகள், இந்தியா முழுவதுமுள்ள நீதிமன்றங்களில் கோடிக்கணக்கில் தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகள் குறித்தோ, அவற்றின் தாமதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்கள் குறித்தோ கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும். இந்தியாவின் 24 உயர்நீதிமன்றங்களில் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமான வழக்குகள் தீர்ப்புக்காகக் காத்துக் கிடக்கின்றன. இந்தியாவின் அனைத்து நீதிமன்றங்களிலும் 3.3 கோடி வழக்குகள் நிலுவையில் இருக்கின்றன. இதுகுறித்தெல்லாம் கவலைப்படாமல் முழுக்க முழுக்க அரசின் நிர்வாக முடிவுக்கு உட்பட்ட சுங்கச்சாவடிக் கட்டண வசூல் குறித்தும், சிறப்புத் தகுதி பெற்றோருக்கு தனிப்பாதை ஒதுக்குவது குறித்தும் நீதிபதிகள் கவலைப்படுகிறார்களே, இது வேதனை அளிக்கிறது.
நியாயமாகப் பார்த்தால், நீதிபதிகளின் கோபமும் ஆத்திரமும் சுங்கச் சாவடிகள் மீதுதான் திரும்பி இருக்க வேண்டும். செப்டம்பர் 1-ஆம் தேதி முதல் தமிழகத்திலுள்ள 14 நெடுஞ்சாலை சோதனைச் சாவடிகளில் சுங்கக் கட்டணம் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த 9 ஆண்டுகளில் மட்டும் இரண்டரை மடங்கு அதாவது, 250% சுங்கக் கட்டணம் அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அடாவடி சுங்கக் கட்டணக் கொள்ளை குறித்து நீதிபதிகள் கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும். 
தமிழகத்திலுள்ள தேசிய நெடுஞ்சாலைகளின் நீளம் சுமார் 5,324 கி.மீ. அதில் இந்திய தேசிய நெடுஞ்சாலை ஆணையத்தின் பராமரிப்பில் 3,285 கி.மீ. சாலைகளும், மாநில நெடுஞ்சாலை பராமரிப்பில் 2,039 கி.மீ. சாலைகளும் உள்ளன. தமிழ் நாட்டிலுள்ள 44 நெடுஞ்சாலை சுங்கச் சாவடிகளில் 26 சுங்கச் சாவடிகள் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டிலும் 18 சுங்கச் சாவடிகள் தமிழக அரசின் கட்டுப்பாட்டிலும் உள்ளன. ஆனால், அத்தனை சுங்கச் சாவடிகளிலும் கட்டணம் வசூல் செய்யும் பொறுப்பு தனியாரிடம் விடப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அரசு நிர்ணயித்திருக்கும் தொகைக்கும், சுங்கச் சாவடிகளில் வசூலாகும் தொகைக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி குறித்து வெள்ளை அறிக்கை வெளியிடப்பட்டால், சுங்கக் கட்டணக் கொள்ளை எவ்வளவு பெரிய மோசடி என்பது வெளிப்படும்.
தமிழகம் முழுவதும் மோட்டார் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்திருப்பதைத் தொடர்ந்து சுங்கச் சாவடிகளில் வசூலாகும் கட்டணமும் கணிசமாகவே அதிகரித்திருக்கிறது. இந்த நிலையில், சுங்கக் கட்டணம் குறைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், தொடர்ந்து ஆண்டுதோறும் கட்டணம் அதிகரிக்கப்படுகிறது. தமிழ்நாடு முழுவதும் 14 சுங்கச் சாவடிகளில் கட்டண 
அதிகரிப்பு நடந்திருப்பது குறித்து ஊடகங்களிலோ, பொதுவெளியிலோ எந்தவிதமான சலசலப்போ, விமர்சனமோ இல்லாமல் இருப்பது அதிர்ச்சியையும் ஆத்திரத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
சாலைகளுக்கும் பாலங்களுக்கும் சுங்கக் கட்டணம் வசூலிப்பது என்பது புதிய நடைமுறை ஒன்றுமல்ல. பல முக்கியமான இடங்களில் கட்டப்பட்ட பாலங்களுக்குக் கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டு பாலத்திற்கான செலவு ஈடுகட்டப்பட்டது. அந்தக் கட்டணத்தை அந்தந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளே வசூலித்தன. பாலத்திற்கான செலவு வசூலாகிவிட்டால் கட்டணம் வசூலிப்பதும் நிறுத்தப்பட்டுவிடும். அதேபோல, கட்டு -பராமரி- ஒப்படை' திட்டத்தின் கீழ்தான் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளும் அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். 
சாலை அமைத்த நிறுவனத்தின் முதலீடு, வட்டி, லாபம் அனைத்தையும் கணித்துப் பார்த்துதான் சுங்கச்சாவடிக் கட்டணம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஆனால், முதலீட்டைவிட 30 மடங்குக்கும் அதிகமாக பணம் ஈட்டிய பிறகும் கூட, தனியார் நிறுவனங்கள் பராமரிப்பு' என்கிற பெயரில் முன்பு வசூலித்ததைவிட அதிகக் கட்டணத்தைத் தொடர்ந்து வசூலித்துக் கொண்டிருக்கும் சுங்கக் கட்டணக் கொள்ளை குறித்து அரசியல்வாதிகளும் பேசுவதில்லை, சமூக ஆர்வலர்களும் பேசுவதில்லை, நீதிமன்றங்களும் தலையிடுவதில்லை, பொதுமக்களுக்கும் இதுகுறித்த பிரக்ஞை' இல்லை.
சுங்கச் சாவடிகளில் நடைபெறும் கட்டணக் கொள்ளை குறித்து கவலைப்படாமல் சில நிமிடத் தாமதங்களுக்காக தனி வழி அமைக்க வேண்டும் என்கிற சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்யும் என்று எதிர்பார்ப்போமாக!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/05/கனம்-கோர்ட்டார்-அவர்களே-2994116.html
2993464 தலையங்கம் டோக்கியோவுக்கான முன்னோட்டம்! ஆசிரியர் Tuesday, September 4, 2018 01:34 AM +0530 ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டி முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமை நிறைவு விழா கண்ட ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டும். கடந்த காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டியில் பெற்றதைவிட இது சிறப்பு மிக்க வெற்றியாகும். ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் 1951-க்குப் பிறகு இந்தியாவின் சிறந்த பங்களிப்பு இதுதான். அதுபோல், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் அதிகப் பதக்கங்களைக் குவித்த போட்டியும் இதுதான். முன்னதாக, 2010-இல் சீனாவில் குவாங் சௌவ் நகரில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்தியா 65 பதக்கங்களைக் குவித்தது சாதனையாக இருந்தது. 
இந்த முறை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில், 572 இந்திய விளையாட்டு வீரர்கள் பங்குபெற்றார்கள் என்பதல்ல முக்கியம். அவர்களில் ஏறத்தாழ 200 பேர் 23 வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள் என்பதுதான் சிறப்பு. இதுவரை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் அடைந்திராத பெரிய வெற்றியை இம்முறை இந்த இளைஞர்கள் இந்தியாவுக்குப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த 69 பதக்கங்களில் 15 தங்கப் பதக்கங்கள். பதக்கங்களில் சரிபாதி பதக்கங்களை 16 முதல் 23 வயதுக்கு இடைப்பட்ட இளைய தலைமுறை விளையாட்டு வீரர்கள் பெற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள்.
100 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் கடைசி 50 மீட்டர்களில் பிரமிக்கவைக்கும் விதத்தில் ஓடி வெள்ளிப்பதக்கத்தை வென்ற டூட்டி சந்த், துப்பாக்கி சுடுதலில் பதற்றமே இல்லாமல் தங்கப் பதக்கத்தை வென்ற சௌரவ் சௌத்ரி, மல்யுத்தத்தில் ஜப்பானிய வீரரைத் தன்னுடைய தந்திரம் நிறைந்த பிடிகளால் தோற்கடித்த வினேஷ் போகத், உஸ்பெகிஸ்தானைச் சேர்ந்த ஒலிம்பிக் சாம்பியனான ஹசன் பாய் துஸ்மடோவை வென்ற குத்துச்சண்டை வீரர் அமித் பங்கால் என்று ஜகார்த்தா ஆசியப் போட்டிகளில் இந்தியாவின் குறிப்பிடத்தக்க தருணங்கள். 
ஹெப்டத்லானில் வெற்றி பெற்ற ஸ்வப்னா பர்மன், 800 மீட்டர் ஓட்டத்தில் வெற்றி பெற்ற மன்ஜித் சிங் ஆகியோருடைய சாதனைகள் வியக்க வைக்கின்றன. 10 மீட்டர் துப்பாக்கி சுடுதலில் 15 வயது செளரவ் செளத்ரி செய்திருக்கும் சாதனையும் சரித்திரப் பதிவு. இந்த வெற்றிக்கு லண்டன் ஒலிம்பிக்கைத் தொடர்ந்து ஆறு தலைமை பயிற்சியாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டதும், மத்திய இடைநிலை கல்வி வாரியப் பள்ளிகளில் துப்பாக்கிச் சுடுதல் ஒரு விளைடாட்டாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதும் மிக முக்கியமான காரணங்கள். 
மகளிர் 400 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் வெள்ளிப்பதக்கம் வென்ற ஹீமா தாஸும், ஆடவர் 400 மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் வெள்ளிப்பதக்கம் வென்ற முகமது அனாஸும் இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாகி இருக்கின்றனர். 1998 ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்குப் பிறகு இந்தியா 100 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் பதக்கம் வென்றதில்லை. இதற்கு முன்னர்100 மீட்டர் ஓட்டப் பந்தயத்தில் வெள்ளிப்பதக்கம் வென்றவர் 1986-இல் பி.டி.உஷா. இந்த முறை பல இளம் ஓட்டப்பந்தய வீரர்கள் ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் மூலம் அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
முக்கியமான பல்வேறு விளையாட்டுகளில் தலைமுறை மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதை ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் அடையாளம் காட்டுகின்றன. குண்டு எறிதலிலும், ஈட்டி எறிதலிலும் தேஜிந்தர் பால் சிங்கும், நீரஜ் சோப்ராவும் இந்தியாவின் இடத்தைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். பஜ்ரங் புனியா, அமித் பங்கால், சௌரவ் சௌத்ரி, பி.வி. சிந்து ஆகியோர் இந்திய மூவர்ணக் கொடியை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் தூக்கிப் பிடித்தவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். அதேபோலே ஜின்சன் ஜான்சனின் பங்களிப்பையும் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
இந்தியா அதிக வெள்ளிப் பதக்கம் (24) வென்ற போட்டியாகவும் இது அமைந்துள்ளது. இதற்கு முன்னர் தில்லியில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்தியா 19 வெள்ளி வென்றதே சாதனையாக இருந்தது. செபாக்டாக்ராவில் இந்தியா முதல்முறையாக பதக்கம் வென்றுள்ளது. ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் துப்பாக்கிச் சுடுதலில் தங்கம் வென்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையை ராஹி சர்னோபட்டும், மல்யுத்தத்தில் தங்கம் வென்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையை வினேஷ் போகத்தும் பெற்றிருக்கிறார்கள்.
ஒருபுறம் நாம் அடைந்த வெற்றிகள் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும் கூட, இன்னொரு புறம் இந்தியா இதுவரை தான் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்த இடத்தை சில விளையாட்டுகளில் இழந்திருப்பது சற்று வருத்தமளிக்கிறது. ஒரு காலத்தில் கிரிக்கெட்டில் மேற்கிந்திய தீவுகள் எப்படியோ அதுபோன்று கபடியில் இன்று இந்திய அணி தலைசிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அப்படி இருந்தும் கூட, நாம் கபடியில் பதக்கத்தைக் கோட்டை விட்டதை மிகப்பெரிய பின்னடைவாகத்தான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. ஹாக்கியிலும் நமது அணி கவனக்குறைவாக இருந்ததன் விளைவால் மலேசியாவிடம் தோல்வியைத் தழுவ நேர்ந்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ 4 தங்கப் பதக்கங்களை நமது இந்திய அணி கவனக்குறைவால் தவறவிட்டது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
2.6 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.185 லட்சம் கோடி) மதிப்புள்ள பொருளாதாரமான இந்தியா அதற்கேற்றாற் போன்ற வெற்றியை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் அடைந்ததா என்றால் இல்லை. சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியா ஆகிய நாடுகளுக்கு நிகராகவோ அல்லது அவர்களுக்குப் பின்னாலோதான் நாம் இருக்கிறோம் என்பது கூட வருத்தமில்லை. ஆனால், இந்தோனேஷியா, உஸ்பெகிஸ்தான், ஈரான், தைவான் ஆகிய நாடுகளை விட நாம் பின்தங்கி இருக்கிறோம் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போதுதான் வருத்தம் மேலிடுகிறது.
ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் முடிவடைந்திருக்கின்றன. இனி 2020 ஒலிம்பிக் போட்டிக்கு நாம் தயாராக வேண்டும். முனைப்பும் உறுதியும் இருந்தால், டோக்கியோ ஒலிம்பிக் போட்டியில் இந்திய அணி மிகப்பெரிய சாதனையை ஈட்டும் என்கிற நம்பிக்கையை உருவாக்கியிருக்கிறது ஜகார்த்தா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் நாம் வென்றிருக்கும் பதக்கங்களும், நமது விளையாட்டு வீரர்களின் சாதனைகளும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/04/டோக்கியோவுக்கான-முன்னோட்டம்-2993464.html
2992768 தலையங்கம் தோல்வி பயத்தின் வெளிப்பாடு! ஆசிரியர் Monday, September 3, 2018 03:38 AM +0530  

மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் குறித்த சர்ச்சை தேவையில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. காங்கிரஸ், திரிணமூல் காங்கிரஸ், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி உள்ளிட்ட 17 கட்சிகள் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்களுக்கு பதிலாக மீண்டும் பழையபடி வாக்குச்சீட்டு முறை கொண்டுவர வேண்டும் என்று தேர்தல் ஆணையத்தை வலியுறுத்துகின்றன. உச்சநீதிமன்றத்தையும் அணுகியிருக்கின்றன.
மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் குறித்து சந்தேகங்களை எழுப்பும்போது, காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் அவர்கள் பெற்ற வெற்றிகளைக் குறித்தும் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஆளுங்கட்சி வெற்றி பெறும்போதெல்லாம் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் முறையாக செயல்படவில்லை என்றும், எதிர்க்கட்சிகள் வெற்றி பெறும் போதெல்லாம் அவை முறையாக செயல்படுகின்றன என்றும் கூறுவது சந்தர்ப்பவாதமல்லாமல் வேறென்ன?
குஜராத், ஹிமாசலப் பிரதேச சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கு முன்னால் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் குறித்தும், இயந்திரத்தின் செயல்பாடு குறித்தும் எதிர்க்கட்சிகள் இதேபோல ஐயப்பாடு எழுப்பின. அந்த இரண்டு மாநிலங்களிலுமே தொகுதிக்கு ஒரு வாக்குச்சாவடியைத் தேர்ந்தெடுத்து அங்கே மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்துடன், வாக்காளர் சரிபார்ப்புச் சீட்டுக்கான இணைப்பு (வோட்டர் வெரிபையபிள் பேப்பர் ஆடிட்) பொருத்தப்பட்டது. குஜராத்தில் 182 வாக்குச்சாவடிகளில் இந்த வாக்காளர் சரிபார்ப்பு சீட்டு சேகரிக்கப்பட்டது. அந்த வாக்குச்சாவடிகளில் பதிவான வாக்குகளையும் வாக்காளர் சரிபார்ப்புச் சீட்டுகளையும் வேட்பாளர்களின் முகவர்கள் முன்னிலையில் சரிபார்த்தபோது, அவை துல்லியமாக ஒத்துப்போயின. இதற்குப் பிறகும் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தின் செயல்பாடு குறித்து ஐயப்பாட்டை எழுப்புவது அநாவசியம்.
மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்னால் வாக்குச்சாவடிகளைக் கைப்பற்றுவதும் கள்ள வாக்குகள் பதிவாவதும் பலருடைய வாக்குகளை குண்டர்களை வைத்துப் பதிவு செய்வதும் வழக்கமாக இருந்தன. இப்போது வாக்குப் 
பதிவில் முறைகேடுகள் கணிசமாகக் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது என்பதில் எந்தவிதமான மாற்றுக்கருத்தும் இருக்க முடியாது. 
நம்மைவிட தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேறிவிட்ட அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளில் இன்னும் வாக்குச்சீட்டு முறைதான் பின்பற்றப்படுகிறது. சமீபத்தில் ஜெர்மனி மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தை கைவிட்டு பழையது போல வாக்குச்சீட்டு முறைக்கு மாறியிருக்கிறது. அதையெல்லாம் காரணம்காட்டி, இந்தியாவும் வாக்குச்சீட்டு முறைக்கு மாற வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைப்பது அர்த்தமில்லாதது. 
இந்திய அளவிலான மக்கள்தொகை அங்கெல்லாம் இல்லை என்பதும் நாம் உணர வேண்டும். மேலும், நமது இந்திய மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்களின் தரமும் நம்பகத்தன்மையும் பல தேர்தல்களில் உறுதிபடுத்தப்பட்டு நம்மைப் பின்பற்றி பல நாடுகள் இந்த முறைக்கு மாறியிருக்கின்றன என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
குஜராத்தில் செய்ததுபோல தொகுதிக்கு ஒரு வாக்குச்சாவடியில் வாக்காளர் சரிபார்ப்பு சீட்டுக்கான இணைப்பு பொருத்தப்படு
வதில் தவறில்லை. அதேநேரத்தில், அத்தனை மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திலும் வாக்காளர் சரிபார்ப்புச் சீட்டு இணைக்க வேண்டும் என்றால், அதைவிட பழைய வாக்குச்சீட்டு முறைக்கே மாறிவிடலாம்.
பிகாரிலும் தில்லியிலும் பாஜக தோல்வியைத் தழுவியதும் குஜராத்தில் பின்னடைவை எதிர்கொண்டதும், கர்நாடகத்தில் பெரும்பான்மை பலம் பெற முடியாமல் போனதும் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரம் மூலம் நடந்த தேர்தல்களில்தான். மம்தா பானர்ஜியின் திரிணமூல் காங்கிரஸ் மேற்கு வங்கத்தில் இரண்டாவது முறை வெற்றி பெற்றதும் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தின் மூலம்தான். இப்படி இருக்கும் போது காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் ஏன் மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திற்கு எதிராக இப்போது மீண்டும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் என்று யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 
2019-இல் நடக்க இருக்கும் பொதுத்தேர்தல், பாஜக உள்ளிட்ட பல கட்சிகளுக்கும் மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப் போகிறது. நரேந்திர மோடி மீண்டும் வெற்றி பெற்று பாஜக ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளுமேயானால், பல எதிர்க்கட்சிகள் அழிவை நோக்கி நகரக்கூடும். அந்த அச்சம்தான் எதிர்க்கட்சிகளை மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திற்கு எதிராகப் போராடத் தூண்டியிருக்கிறது.
ராகுல் காந்தி, மம்தா பானர்ஜி, சரத் பவார், மாயாவதி, அகிலேஷ் யாதவ் மட்டுமல்லாமல், மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்திற்கு எதிராக வழக்குத் தொடுத்திருக்கும் 17 கட்சிகளும் ஒரு தனிநபர் அல்லது ஒரு குடும்பத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் கட்சிகள். தொடர் தோல்விகள் ஏற்படும்போது இப்படிப்பட்ட கட்சிகளில் தலைமைக்கு எதிரான எதிர்ப்பு கிளம்புவதும், கட்சிகள் பிளவுபடுவதும் வழக்கம். அதனால்தான், மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்
களுக்கு எதிராக இப்போதே எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்பி அந்த கட்சிகள் "முன்ஜாமீன்' பெற முயற்சிக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது. 
மின்னணு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக மேலும் வலுவாக்க முயற்சிக்க வேண்டுமே தவிர, அந்த முறையை கைவிடுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல. நமது தேர்தல்களின் நம்பகத்தன்மையை அரசியல் கட்சிகளே குலைக்க முற்பட்டால், இந்திய ஜனநாயகத்தின் மீதான மரியாதை சர்வதேச அளவில் மட்டுமல்ல, நமது வாக்காளர்கள் மத்தியிலும் குலைந்து விடும் ஆபத்தை அவர்கள் உணர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/03/தோல்வி-பயத்தின்-வெளிப்பாடு-2992768.html
2991712 தலையங்கம் வரலாற்றுப் பிழை! ஆசிரியர் Saturday, September 1, 2018 01:39 AM +0530 கடந்த 2016 நவம்பர் 8-ஆம் தேதி நரேந்திர மோடி அரசு எவருமே சற்றும் எதிர்பாராத விதத்தில் எடுத்த அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளை செல்லாததாக்கும் முடிவால் ஏதாவது பலன் ஏற்பட்டிருக்கும் என்கிற கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையையும் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஆண்டறிக்கை பொய்யாக்கிவிட்டிருக்கிறது. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் அறிக்கைப்படி, செல்லாததாக்கப்பட்ட ரூ.15.31 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான செலாவணிகள் திரும்ப வந்திருக்கின்றன. அதாவது 99.3 சதவீதம் நோட்டுகள் வங்கிகளின் மூலம் ரிசர்வ் வங்கிக்கு வந்துவிட்டிருக்கின்றன. இது எப்படி சாத்தியம் என்பது ஆண்டவனுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.
செல்லாததாக்கப்பட்ட ரூ.500, ரூ.1,000 செலாவணிகளின் மொத்த மதிப்பு ரூ.15,40,000 கோடி. இப்போது ரூ.15,31,073 கோடி வங்கி கஜானாவுக்கு திரும்பிவிட்டிருக்கிறது. கணக்கில் வராத பணம் வெறும் ரூ.10,720 கோடி மட்டுமே. 
இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் புள்ளிவிவரம் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. இந்தியாவில் கருப்புப் பணமே இருந்திருக்கவில்லை, அல்லது இந்தியாவிலிருந்த அனைத்துக் கருப்புப் பணமும் கணக்கில் காட்டப்பட்டு வங்கிகளுக்கு வந்துவிட்டிருக்கின்றன. முதலாவது கூற்றை நம்பவோ ஏற்றுக்கொள்ளவோ முடியவில்லை. இரண்டாவது கூற்று சாத்தியமேயில்லை. அத்தனை பணமும் கணக்கில் காட்டப்பட்டுவிட்டது என்பதை நிரூபிப்பதும் இயலாத ஒன்று. 
கணக்கில் காட்டாமல் நாட்டில் புழங்கும் கருப்புப் பணத்தைப் பதுக்கி வைத்திருப்பவர்கள், அதை வங்கிக் கணக்கில் போட முடியாது என்பதால் அந்தப் பணம் செல்லாததாக்கப்பட்டு திரும்பி வராது என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அதிக மதிப்பு செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டதன் அடிப்படை நோக்கமே அதுதான். ஆனால், அது முற்றிலுமாகப் பொய்த்திருக்கிறது. அந்த வகையில் அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு கணக்கில் காட்டாமல் பணம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு வரப்பிரசாதமாகி அவர்களுக்கு உதவும் திட்டமாக மாறிவிட்டது.
அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளில் கள்ள நோட்டு புழக்கம் அதிகமாக இருக்கிறது என்றும், இந்த முடிவின் மூலம் கள்ள நோட்டுகள் முற்றிலுமாக அகற்றப்படும் என்றும் அப்போது கூறப்பட்டது. 99.3 சதவீதம் பணம் ரிசர்வ் வங்கிக்கு திரும்ப வந்திருப்பதிலிருந்தும், வெறும் ரூ.10,720 கோடி மட்டுமே வராமல் இருப்பதிலிருந்தும் கள்ளப் பண ஒழிப்பிற்காக அரசின் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு எந்தவித பயனையும் அளிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ரிசர்வ் வங்கியின் ஆண்டறிக்கையின்படி, புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ரூ.500, ரூ.2,000 நோட்டுகளிலும் கள்ள நோட்டுகள் புழக்கத்தில் வந்திருப்பது அதைவிட அதிர்ச்சி. 
அதிக மதிப்புள்ள செலாவணிகளின் புழக்கமும், மக்கள் மத்தியில் இருக்கின்ற பணப்புழக்கமும் குறைய வேண்டும் என்பதும், ரொக்கப் பரிவர்த்தனை குறைந்து எண்மப் பரிமாற்றம் அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதும் அரசின் அதிரடி முடிவுக்கு இன்னொரு காரணமாகக் கூறப்பட்டது. 2016 மார்ச் மாத அளவில் புழக்கத்தில் இருந்த ரூ.16.42 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள ரூபாய் நோட்டுகளில் செல்லாததாக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளான ரூ.500, ரூ.1,000 நோட்டுகள் 86.38 சதவீதம் இருந்தன. இப்போது இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு புழக்கத்தில் இருக்கும் மொத்த ரூபாய் நோட்டுகளின் மதிப்பு ரூ.18.4 லட்சம் கோடி. அதாவது, முன்பிருந்ததை விட அதிகமான பணப் புழக்கம் காணப்படுகிறது. இதில் அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளான ரூ.500-ம், ரூ.2,000-மும் 80.17 சதவீதம் காணப்படுகின்றன எனும்போது அரசின் முடிவால் எந்தவித மாற்றமோ பயனோ ஏற்பட்டுவிடவில்லை என்பது தெளிவு.
அதேபோல, ரொக்கப் பரிமாற்றமும் குறைந்ததாகத் தெரியவில்லை. தொடக்கத்தில் பணப் புழக்கம் இல்லாதிருந்தபோது வங்கி அட்டை உள்ளிட்ட ரொக்கமில்லாத பரிமாற்றங்கள் சற்று அதிகரித்தாலும் இப்போது மீண்டும் இந்தியா ரொக்கப் பரிமாற்றத்திற்கு திரும்பிவிட்டிருக்கிறது. இப்போதும் அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளில் ரொக்கப் பரிமாற்றங்கள் நடைபெறுகின்றன என்பதிலிருந்து கணக்கில் காட்டாத கருப்புப் பணப் புழக்கம் குறைந்தபாடில்லை என்பதை நாம் உணரலாம். 
செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவுக்குப் பிறகான ஐந்தாவது வாரத்தில் நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி மக்களவையில் அதிர்ச்சி தரும் தகவல் ஒன்றைக் கூறினார். அரசிடமோ ரிசர்வ் வங்கியிடமோ இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் புழக்கத்தில் உள்ள கருப்புப் பணப் புழக்கம் எவ்வளவு என்பது குறித்து, முடிவுக்கு முன்னாலோ பின்னாலோ சரியான புள்ளிவிவரம் எதுவும் இல்லை என்பதுதான் அது. இதிலிருந்து தேவையான எந்த முன்னேற்பாடுகளோ, பொறுப்புணர்வுடன் கூடிய திட்டமிடலோ எதுவுமே இல்லாமல் அவசரக் கோலத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுதான் நவம்பர் 8, 2016-இல் மத்திய அரசால் எடுக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு என்பது தெரிகிறது.
பொருளாதாரத்திற்குத் தரப்படும் திடீர் அதிர்ச்சிகள் எதிர்பார்க்கும் கொள்கை இலக்கை ஒருபோதும் அடைவதில்லை. இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு ரிசர்வ் வங்கியின் அறிக்கையை வைத்துப் பார்க்கும்போது அரசின் முடிவால் இந்தியாவின் வளர்ச்சி 1.5 சதவீதம் குறைந்திருக்கிறது என்பது தெரிகிறது. இதன் தோராய இழப்பு ரூ.2.25 லட்சம் கோடி. புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடித்ததில் ஆன தோராயச் செலவு ரூ.16,298 கோடி. 
அரசின் முடிவால், லட்சக்கணக்கான சிறு, குறு, நடுத்தரத் தொழில்கள் மூடப்பட்டன. தினக்கூலி பெறும் ஏழைகள் 15 கோடி பேர் பாதிக்கப்பட்டனர். மூன்று, நான்கு மாதத்திற்கு ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரமும் இயல்பு வாழ்க்கையும் ஸ்தம்பித்தன. இது குறித்தெல்லாம் முன்யோசனையே இல்லாமல் ஏன் அப்படி ஒரு தவறான முடிவு எடுக்கப்பட்டது என்று வரலாறு கேள்வி எழுப்பும். அதற்கு விடை தந்தாக வேண்டும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/sep/01/வரலாற்றுப்-பிழை-2991712.html
2990989 தலையங்கம் வாய்ப்பூட்டுச் சட்டம்! ஆசிரியர் Friday, August 31, 2018 03:36 AM +0530 புதன்கிழமை அன்று மகாராஷ்டிர மாநிலம் பீமா - கோரேகான் பகுதியில் நடந்த வன்முறையில் தொடர்பிருப்பதாகக் கூறி மகாராஷ்டிர காவல்துறையினர் இடதுசாரி ஆதரவாளர் ஐந்து பேரை கைது செய்தனர். தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம், கோவா உள்ளிட்ட ஆறு மாநிலங்களில் மகாராஷ்டிர காவல்துறையினர் கடந்த செவ்வாய்க்
கிழமை திடீர் சோதனை நடத்தினர். அதைத் தொடர்ந்து ஹைதராபாதில் எழுத்தாளர் வரவர ராவ், மும்பையில் வெர்னோன் கோன்சல்வேஸ், அருண் பெரைரா, சத்தீஸ்கரில் வழக்குரைஞர் சுதா பரத்வாஜ், தில்லியில் சமூக ஆர்வலர் கெளதம் நவ்லகா ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டனர். இவர்கள் அனைவரும் தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமான மாவோயிஸ்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்றும், அரசை கவிழ்த்து ஆட்சியைப் பிடிக்கும் நோக்கத்துடன் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு மறைமுக உதவிகளை செய்து வருகிறார்கள் என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறது. 
கடந்த ஜனவரி 1-ஆம் தேதி மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் புணேயை அடுத்த பீமா கோரேரான் பகுதியில் நடந்த ஜாதிக் கலவரத்தின் 200-ஆவது ஆண்டு விழாக் கொண்டாட்டத்தின் முந்தைய நாள் ஒரு மிகப்பெரிய சதித்திட்டம் தீட்டப்பட்டது என்பது காவல்துறையின் குற்றச்சாட்டு. டிசம்பர் 31-ஆம் தேதி இடது சாரிகள் மற்றும் தலித் அமைப்புகளால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட எல்கர் பரிஷத் கூட்டம் காவல்துறைக்குத் தெரிந்துதான் நடைபெற்றது. அப்போது அதில் எந்தத் தவறையும் காவல்துறை காணவில்லை. புலனாய்வுத் துறையின் தீவிர விசாரணைக்குப் பிறகு குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டு தேசிய அளவிலான கைதுகள் நடைபெற்றனவா என்றால் அதுவும் இல்லை. யாரோ ஒரு தனிநபரின் புகாரின் அடிப்படையில் இந்தக் கைதுகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன என்பதுதான் காவல்துறையின் செயல்பாடு குறித்து ஐயப்பாட்டை எழுப்புகிறது.
கடந்த புதன்கிழமை உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையிலான அமர்வு காவல்துறையின் நடவடிக்கையின் நோக்கம் குறித்து கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறது. "மாற்றுக்கருத்து என்பது ஜனநாயகத்தில் பிரஷர் குக்கரின் பாதுகாப்பு வால்வைப் போன்றது. மாற்றுக்கருத்தையும் எதிர்ப்புக்குரலையும் அனுமதிக்காவிட்டால் ஜனநாயகம் என்கிற பிரஷர் குக்கர் வெடித்துவிடக்கூடும் ' என்கிற நீதிபதி சந்திரசூட்டின் கருத்து மத்திய - மாநில அரசுகளுக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் அறிவுரை. 
புணேவில் நடந்த எல்கர் பரிஷத் கூட்டத்திற்கும், மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் என்ன தொடர்பு என்பது குறித்து காவல்துறையினரிடம் தெளிவான விளக்கம் எதுவும் இல்லை. ராஜீவ் காந்தியின் மீதான படுகொலை தாக்குதலைப் போன்று பிரதமர் மற்றும் ஆளுங்கட்சி முக்கிய பிரமுகர்கள் மீதும் தாக்குதல் நடத்த சதித்திட்டம் தீட்டப்பட்டதற்கான வலிமையான ஆதாரம் எதுவும் காவல்துறையிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கணினி ஒன்றில் காணப்பட்ட கடிதம்தான் இடதுசாரி ஆர்வலர்களின் வீடுகளை சோதனையிட்டதற்கும் அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டதற்கும் காரணம் என்பது 
ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக இல்லை. கைது செய்யப்பட்டிருக்கும் ஐந்து பேருமே நன்றாகப் படித்தவர்கள் எனும் நிலையில், கணினி மூலம் பிரதமர் படுகொலைச் சதியைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்கள் விவரமில்லாதவர்கள் அல்ல.
சமூக, மனித உரிமை ஆர்வலர்களும் அறிவி ஜீவிகளும் சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல. சமூகவிரோதச் செயல்களிலும், ஆட்சியைக் கவிழுக்கவும், அரசுக்கு எதிரான சதியில் இறங்கவும் முற்பட்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்பதிலும் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் கடுமையான தண்டனை  வழக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்குமே கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது. அதே நேரத்தில் ஜனநாயகம் என்பது கருத்து வேறுபாட்டையும் மக்கள் நலனுக்காகப் போராடுவதையும் தடுப்பதாகவோ, உரிமைக்கான குரலுக்கு வாய்ப்பூட்டுப் போடுவதாகவோ இருக்க முடியாது.
தனி நபருக்கோ அரசுக்கோ எதிரான வன்முறைச் செயல்களை எந்த ஜனநாயகமும் அனுமதிப்பதில்லை. அதே நேரத்தில் அது மாவோயிஸ்டு ஆனாலும், ஹிந்துத்துவமானாலும், இஸ்லாமியமானாலும் அவரவர் கொள்கை ரீதியான கருத்துகளை முன்வைக்கவோ, அது குறித்துப் பேசவோ ஜனநாயகத்தில் உரிமை இருக்கிறது. கருத்துகள், கருத்துக்களால் எதிர்கொள்ளப்பட வேண்டுமே தவிர, ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் அடக்குமுறையின் மூலமாகவோ அல்லது வற்புறுத்தல் மூலமாகவோ எதிர்க்கருத்தை முடக்கிவிட நினைப்பது ஜனநாயகப் பண்பாக இருக்காது. கைது செய்யப்பட்ட ஐந்து பேரும் மாவோயிஸ்டுகளுக்காக நிதி திரட்டினார்கள் என்றும், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டார்கள் என்றும்,  சட்டவிரோதமான குழுக்களுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தார்கள் என்றும் காவல்துறையால் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறது. இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களை நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு காவல்துறைக்கு உண்டு.
சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம் என்பது முந்தைய காங்கிரஸ் அரசால் கொண்டுவரப்பட்டு கடுமையாக்கப்பட்ட சட்டங்களில் ஒன்று. 2007-இல் இப்போது கைது செய்யப்பட்டிருக்கும் அருண் பெரைராவும், வெர்னோன் கோன்சல்வேஸூம், 2011-இல் கெளதம் நவ்லகாவும், அதற்கு முன்னால் கவிஞர் வரவர ராவும் முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசால் இதே சட்டத்தின் அடிப்படையில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். இப்போது நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியும் அதே பாதையில் பயணிக்க முற்பட்டிருக்கிறது. ஜனநாயகத்தில் இதுபோன்ற தகுந்த ஆதாரம் இல்லாமல் கைது செய்ய வழிகோலும் சட்டங்கள் ஏன் தொடர வேண்டும் என்கிற கேள்வியை எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/31/வாய்ப்பூட்டுச்-சட்டம்-2990989.html
2990285 தலையங்கம் சொற்குவை திட்டம்! ஆசிரியர் Thursday, August 30, 2018 04:07 AM +0530
சமீபத்தில் தமிழக அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித்துறை சார்பில்  "தமிழ்த் தென்றல்' திரு.வி.க.வின் 135-ஆவது பிறந்தநாள் விழா சென்னை, போரூர் துண்டலம் பகுதியில் திரு.வி.க. பிறந்த இல்லத்திலுள்ள நூலகத்தில் நடைபெற்றது. அந்த நிகழ்ச்சியில் பேசும்போது, தமிழ் வளர்ச்சித் துறை அமைச்சர் க. பாண்டியராஜன் தெரிவித்திருக்கும் சில கருத்துகள் நம்பிக்கை ஊட்டுபவையாக இருக்கின்றன.
தமிழிலுள்ள சொற்கள் அனைத்தையும் தொகுத்து நிரல்படுத்துதல், சொற்களின் இலக்கண வகைப்பாடுகளைப் பதிவு செய்தல்,  ஆங்கிலத்துக்கு நிகரான சொற்களைப் பதிவு செய்தல், அடிக்கடி தேடப்படும் சொற்களுக்கு வண்ண அடையாளம் கொடுத்தல், புதிய சொற்களைப் பதிவு செய்தல் போன்ற வசதிகளுடன் "சொற்குவை திட்டம்' உருவாக்கப்பட இருப்பதாக ஏற்கெனவே சட்டப் பேரவையில் முதல்வர் அறிவித்திருந்தார். அந்தத் திட்டம் இன்னும் ஒரு வாரத்தில் தொடங்கப்பட உள்ளது என்று தெரிவித்திருக்கிறார் அமைச்சர் பாண்டியராஜன். இதன் மூலம் இணையதளப் பொது வெளியில் உலகெங்கிலும் உள்ள தமிழறிஞர்களும், தமிழ் ஆர்வலர்களும் "சொற்குவை திட்ட'த்தைப் பயன்படுத்த முடியும்.
தமிழகத்துக்கு வெளியே உள்ள தமிழ் அமைப்புகள் அவரவர் பகுதியில்  தமிழ் கற்றுக்கொடுக்க வசதியாக பாடத்திட்டத்தை 
உருவாக்கி, நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சியில் தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் இறங்கியிருக்கிறது. உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் "இளம் தமிழர் இலக்கிய பயிற்சிப் பட்டறை' மூலம் ஆண்டுதோறும் 300-க்கும் அதிகமான இளைஞர்களுக்கு பயிற்சிப் பட்டறை நடத்தி,  அவர்களுக்கு எழுத்து, இலக்கியம் உள்ளிட்டவற்றில் பயிற்சி அளித்து வருகிறது.
தமிழ் வளர்ச்சி குறித்தும், அடுத்த தலைமுறையினரின் தமிழ் ஆர்வத்தை ஊக்குவிப்பது குறித்தும் நாம் தீவிரமாக சிந்தித்தாக வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். தவறில்லாமல் தமிழில் எழுதத் தெரியாது என்றால் கூட பரவாயில்லை. தமிழில் பேசவே தெரியாது என்கிற நிலைக்கு இன்றைய இளைய தலைமுறை தள்ளப்பட்டிருக்கும் அவலம் குறித்து நாம் கவலைப்பட்டே தீர வேண்டும். இப்படியொரு சூழலில்தான் தமிழக அரசு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு தமிழ் வளர்ச்சிக்கு என்று தனியாக ஓர் அமைச்சரையும், அவரது தலைமையில் தமிழ் வளர்ச்சித் துறை, உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம், உலகத் தமிழ்ச் சங்கம் ஆகியவற்றையும் இணைத்திருக்கிறது. 
தமிழ்நாட்டின் மக்கள்தொகை ஏறத்தாழ ஏழரைக் கோடி என்றால், உலகளாவிய அளவில் தமிழர்களின் எண்ணிக்கை  சுமார் 10 கோடி இருக்கலாம். உலக அளவில் இன்றைக்கு 10 கோடிக்கும் அதிகமான மக்களால் பயன்படுத்தப்படுகிற மொழிகளாக ஆங்கிலம், சீனம், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஷ், ரஷியன், இந்தி முதலிய 13 மொழிகள்தான் இருக்கின்றன. இந்த நிலையில், தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறதே தவிர, தாய்மொழியில் பேசவும், எழுதவும், தாய்மொழியை அன்றாட பயன்பாட்டுக்குக் கையாளவும் தெரிந்தவர்களின்  எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது என்பதுதான் சோகத்திலும் சோகம். 
சொந்த மக்களால் கைவிடப்படுதல், ஆதிக்க மொழிகளால் கழுத்து நெரிக்கப்படுதல், பயன்படுத்தாமல் ஒதுக்கி வைத்தல், தங்களது தாய்மொழியை மதிப்பு குறைந்ததாக நினைத்தல் எனும் நான்கு காரணங்களால்தான் மொழிகள் வழக்கொழிகின்றன. 
இந்திய அளவில் கடந்த 50 ஆண்டுகளில் 220 மொழிகள் அழிந்துவிட்டதாக ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. உலக அளவில் இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு காலத்தில் அழிந்துவிடும் வாய்ப்புள்ள 25 மொழிகளில் தமிழ் மொழியும் இருப்பதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் "யுனெஸ்கோ' ஏற்கெனவே எச்சரிக்கை செய்திருக்கிறது.
இன்றைய நிலையில் வாழ்வின் மிக முதன்மையான கட்டங்களில் தமிழர்களுக்குத் தங்களது தாய்மொழியான தமிழ் நினைவுக்கு வருவதே இல்லை. அன்றாட வாழ்க்கைப் பயன்பாடுகளுக்கும், வங்கிக் கணக்கு நடைமுறைகளுக்கும், வரவு-செலவு வணிகத்திற்கும், வேலைவாய்ப்புக்கும் தமிழ் பயன்படாது என்கிற தாழ்வு மனப்பான்மை பலருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
ஆரம்பத்தில் இரண்டு தமிழர்களுக்கு இடையேயான உரையாடலில் ஆங்கிலத்தைக் கலப்பது என்பது ஒரு நாகரிகமாகத் தொடங்கி, அதுவே கலாசாரமாகி, இப்போது அது கட்டாயமாகிவிட்டது. தாய்மொழியாக இருந்தும் கூட, இன்றைய நிலையில் தமிழ் நாட்டில் தமிழர்களாலேயே தள்ளி நிறுத்தப்படுகிற ஒரு மொழியாகத்தான் தமிழ் இருக்கிறது.
தமிழின் பெருமைகள் மேடைகளில் முழங்கப்படும் அளவுக்கு அதன் வளர்சிச்கான திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. மொழியைப் பாதுகாத்து நிலைபெறச் செய்வதற்கான வழிமுறைகளும் காணப்படவில்லை. இந்தப் பின்னணியில்தான் தமிழ் வளர்ச்சித்துறை அமைச்சகத்தின் செயல்பாடுகளை நாம் வரவேற்றுப் பாராட்ட வேண்டியிருக்கிறது. 
தமிழக அரசு தொடங்க இருக்கும் "சொற்குவை திட்டம்' மட்டுமே தமிழ் எதிர்கொள்ளும்  இன்றைய அதன் "உயிர்ப்பு நிலை' (சர்வைவல்) பிரச்னைக்குத் தீர்வாகிவிடாது. பலராலும் தமிழ்மொழி பயன்படுத்தப்படாமல் இருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், புதிய அறிவியல் மற்றும் அன்றாட நடைமுறை ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு இணையான தமிழ்ச் சொற்கள் இல்லாமல் இருப்பதுதான். வேற்று மொழியினர் தங்கள் வசதிக்காக உருவாக்கியிருக்கும் சொற்களை அப்படியே பயன்படுத்திக் கொள்வது என்பது சுலபமானதாக இருக்கலாம். ஆனால், காலப்போக்கில் தமிழ் மொழியின் அழிவுக்கு அதுவே  காரணமாகிவிடக்கூடும். 
வேற்றுமொழிச் சொற்களுக்கு இணையான  -அனைவரும் சுலபமாகக் கையாளக்கூடிய வகையிலான தமிழ்ச் சொற்களை உருவாக்குவதும் கூட, "சொற்குவை திட்டம்' உள்ளடக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான பணி.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/30/சொற்குவை-திட்டம்-2990285.html
2989488 தலையங்கம் கண்காணிக்கப்படுகிறோம்! ஆசிரியர் Wednesday, August 29, 2018 01:12 AM +0530 செல்லிடப்பேசியிலும் அறிதிறன்பேசியிலும் தங்களுக்குத் தேவையான நபர்களின் எண்களை, பயன்படுத்துபவர்கள் சேமித்து வைப்பது வழக்கம். வெளியே இருந்து எந்த ஒரு எண்ணையும் முன் அனுமதியில்லாமல் இணைத்துவிட முடியாது. 
இந்தியாவிலுள்ள அறிதிறன்பேசி (ஸ்மார்ட்போன்') பயனாளிகளுக்கு திடீர் அதிர்ச்சி. அவர்களுடைய அறிதிறன்பேசியில் சேமித்துள்ள எண்களில் ஆதார் சேவையை வழங்கும் இந்திய தனித்துவ அடையாள ஆணையத்தின் உதவி எண் அவர்கள் கேட்காமலேயே இடம்பெற்றிருந்தது. 
பிரச்னை விவாதப் பொருளானவுடன் மத்திய சட்டம் மற்றும் தகவல் தொடர்பு அமைச்சர் இதுகுறித்து விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டார். அறிதிறன்பேசியை உருவாக்கிய கூகுள் நிறுவனம் தாங்கள்தான் அதற்குக் காரணம் என்று ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. 
கூகுள் நிறுவனம் வாடிக்கையாளர்களின் தன்மறைப்புநிலையை (பிரைவஸி') மீறி அவர்களது அறிதிறன்பேசிகளில் நுழைந்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்டது. 2014-இல் சில முக்கியமான அவசர சேவைக்கான எண்களை வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்குவதற்கு எல்லா அறிதிறன்பேசிகளிலும் ஒரு புதிய முறையை இணைத்ததாகவும் தவறுதலாக இந்த எண்ணும் இணைக்கப்பட்டதாகவும் தெரிவித்தது. இது குறித்து தாங்களே விசாரணை நடத்தப்போவதாகவும் தெரிவித்தது. 
ஒவ்வொரு தனிநபரும் தொடர்பு எண்கள், கடவுச் சொற்கள் என்று அனைத்தையும் தன்னுடைய செல்லிடப்பேசி அல்லது அறிதிறன்பேசியில்தான் சேமித்து வைத்திருக்கிறார். பல்வேறு தகவல்களும் அதன் மூலம்தான் பரிமாறிக்கொள்ளப்படுகின்றன. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, வங்கிக் கணக்கும், ஆதார் எண்ணுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி இருக்கும்போது தனிநபருடைய அறிதிறன்பேசியில் கூகுளால் நுழைய முடியும் என்றால், தன்மறைப்புநிலைக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு எத்தகையது என்பதை நாம் உணரவேண்டும். 
ஆண்ட்ராய்ட்' தொழில்நுட்பத்தில் இயங்கும் அறிதிறன்பேசிகளிலும், ஆப்பிள்' நிறுவனத்தின் ஐ போன்'களிலும் தன்மறைப்புநிலைக்கான கட்டளையுடன் (கமாண்ட்) நீங்கள் எங்கு இருக்கிறீர்கள் என்பது மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட, பயனாளிகளின் செயல்பாடுகள் கூகுள் நிறுவனத்தால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன என்கிற அதிர்ச்சிதரும் செய்தியை அúஸாசியேட் பிரஸ்' நிறுவனத்தின் புலன் விசாரணை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. 
இங்கிலாந்திலுள்ள பெர்கிலி என்கிற இடத்தில், ஆராய்ச்சி மாணவி ஒருவர் தன்னுடைய ஆண்டராய்ட்' அறிதிறன்பேசியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, அவர் இருக்கும் பகுதி தொடர்பான விளம்பரங்கள் தொடு திரையில் வரத் தொடங்கின. வேறு ஓர் இடத்திற்கு சென்றபோது அந்தப் பகுதி சார்ந்த விளம்பரங்கள் வந்தன. இத்தனைக்கும் அவர் கூகுள் வரைபடம் தொடர்பான செயலியை முடக்கிவைத்திருந்தார். அதிலிருந்து, ஒரு செயலி தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும் கூகுள் நிறுவனம் பயனாளிகளைப் பின்தொடர்கிறது என்பது வெளிப்பட்டது.
தகவல்களை சேமிப்பது, எண்மத் தகவல்களைப் பயன்படுத்துவது என்பது மிகவும் பிரச்னைகள் நிறைந்த செயல்பாடு. கடந்த ஆண்டு வெளியான கேம்பிரிட்ஜ் அனலிட்டிகா முறைகேடு' எந்த அளவுக்கு சேமிக்கப்படும் தகவல்கள் சேமித்து வைத்தவர் எதிர்பாராமலும், அவரது ஒப்புதல் இல்லாமலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை வெளிச்சம் போட்டது. அறிதிறன்பேசிகளில் பயனாளிகளின் ஒப்புதல் இல்லாமலே அவர்களிடம் உள்ள தகவல்கள் கூகுள் நிறுவனத்தால் பயன்படுத்தப்படுவது உலகளாவிய அளவில் மிகப்பெரிய விமர்சனத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
கூகுள் நிறுவனத்தின் வரைபடம் கோடிக்கணக்கான அறிதிறன்பேசி பயன்பாட்டாளர்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது மட்டுமல்ல, அவர்களின் நம்பிக்கைக்கு உகந்ததாகவும் கருதப்படுகிறது. அறிதிறன்பேசிப் பயனாளிகள் தாங்கள் எங்கே இருக்கிறோம், எங்கே போகிறோம் உள்ளிட்ட எந்த விவரத்தையும் வெளியிட விரும்பாவிட்டாலும் கூட, கூகுள் நிறுவனம் அவர்களைக் கண்காணிக்கிறது. இதனால் கூகுள் நிறுவனமும் அதனுடன் தொடர்புடைய முகநூல் செயலியும் ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் கடுமையான கண்டனத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. பயனாளிகளின் முன் அனுமதியில்லாமல் அவர்களது அறிதிறன்பேசியில் சேமித்து வைத்திருக்கும் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி பல்வேறு நிறுவனங்களின் விளம்பரங்களை அவர்கள் மீது திணிக்கின்றன. தாங்கள் இருக்கும் இடம் குறித்த தகவலை முடக்கியிருப்பதாக பயனாளிகள் நினைத்தாலும் கூட, அவர்களுக்குத் தெரியாமல் அவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
கூகுளும் முகநூலும் நுகர்வோருக்கு சேவை செய்வதாகக் கூறிக்கொண்டாலும், அத்தனை பயனாளிகளின் தகவல்களையும், அவர்கள் பரிமாறிக்கொள்ளும் செய்திகளையும் சேகரித்து தணிக்கை செய்து தேவையான தகவல்களை சேமித்து வைத்து கொள்கின்றன. இந்த தககவல்களை பல்வேறு தொழில் நிறுவனங்களுக்கு விலைபேசி லாபம் ஈட்டுகின்றன. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் ஐரோப்பிய யூனியன் கூகுள் நிறுவனத்திற்கு 2.4 பில்லியன் யூரோ (சுமார் ரூ.19,715 கோடி) அபராதம் செலுத்த உத்தரவிட்டிருக்கிறது.
கூகுள், முகநூல் உள்ளிட்டவற்றிலிருந்து பெறப்படும் தகவல்களின் அடிப்படையில் அமெரிக்க நிறுவனங்கள் 2018-இல் இதுவரை செய்திருக்கும் விளம்பரங்களின் அளவு சுமார் 20 பில்லியன் டாலரைவிட (சுமார் ரூ.1.40 லட்சம் கோடி) அதிகம். பயனாளிகளின் தகவல்கள் குறித்த உரிமை அவர்களிடம்தான் இருக்க வேண்டும். அதிலும் வாடிக்கையாளருக்குத் தெரிவிக்காமல் திருட்டுத்தனமாக தகவல்களைத் திரட்டுவது என்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்; தன்மறைப்புநிலைக்கு மிகப்பெரிய சவால்; நம்பிக்கை துரோகம்.
இந்தப் பிரச்னைக்கு சர்வதேச அளவில் தீர்வு கண்டுபிடிக்கப்பட்டாக வேண்டும். இல்லையென்றால் அது அறிதிறன்பேசிப் பயனாளிகள் நிர்வாணமாக நிற்பதற்குச் சமம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/29/கண்காணிக்கப்படுகிறோம்-2989488.html
2988899 தலையங்கம் தீர்ப்பல்ல, தீர்வு! ஆசிரியர் Tuesday, August 28, 2018 01:57 AM +0530 தில்லி உயர்நீதிமன்றம் பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் அல்ல என்று தீர்ப்பளித்திருக்கிறது. நீதிபதிகள் கீதா மிட்டல், ஹரி சங்கர் ஆகியோரின் அமர்வு, பொதுநல வழக்கு ஒன்றில் இந்த மிக முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறது. மனிதாபிமானத்துக்கு எதிரான இந்தச் சட்டப் பிரிவு அகற்றப்பட்டிருப்பது வரவேற்கப்பட வேண்டும்.
பம்பாய் பிச்சை எடுத்தல் தடுப்புச் சட்டம் - 1959'-இல் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தின் 25 பிரிவுகள் மிகவும் கடுமையானவை. அதனடிப்படையில்தான் பல்வேறு மாநிலச் சட்டங்கள் பிச்சை எடுப்பதைக் கிரிமினல் குற்றமாக அறிவித்தன. 
நீதிபதிகள் கீதா மிட்டலும், ஹரி சங்கரும் தங்களது தீர்ப்பில் பிச்சை எடுப்பதை ஒரு வியாதி என்றோ, குற்றம் என்றோ ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கின்றனர். போதுமான சமூகப் பாதுகாப்பின் மூலம் அரசு தனது குடிமக்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்காததன் விளைவால்தான் விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் பிச்சை எடுக்கத் தூண்டப்படுகிறார்கள் என்று தங்களது தீர்ப்பில் தெளிவாகவே குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். பிச்சை எடுப்பதை கிரிமினல் குற்றமாக்குவதன் மூலம் அடித்தட்டு மக்களும் விளிம்பு நிலை மனிதர்களும் தங்களது அடிப்படைத் தேவைகளான உணவுக்கும் இருப்பிடத்துக்குமான உரிமையை இழக்கிறார்கள் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்கள். 
2015-இல் மாநிலங்களவையில் ஒரு கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும்போது, மத்திய சமூக நீதித்துறை இணைஅமைச்சர் விஜய் சம்பலா இந்தியாவில் 4.13 லட்சம் பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பதாகவும், அவர்களில் 2,187 பேர் தில்லியில் இருப்பதாகவும் தெரிவித்திருந்தார். ஆனால், அதிகாரபூர்வமற்ற புள்ளிவிவரப்படி தலைநகர் தில்லியில் மட்டும் 60,000-க்கும் அதிகமான பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. மும்பையில் மட்டும் 3 லட்சத்துக்கும் அதிகமான பேர் காணப்படுகின்றனர். இந்தியா முழுவதிலும் முறையான கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்பட்டால், பல லட்சம் பேர் இரந்து உயிர் வாழ்பவர்களாகக் காணப்படுவது திண்ணம். இந்தப் பின்னணியில்தான் தில்லி உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பை நாம் காண வேண்டும்.
தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் புள்ளிவிவரப்படி, இந்தியாவில் ஆண்டொன்றுக்கு 40, 000 குழந்தைகள் கடத்தப்படுகிறார்கள். ஏறத்தாழ 3 லட்சம் குழந்தைகள் போதை மருந்து தரப்பட்டு வலுக்கட்டாயமாக பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதாக மனித உரிமை ஆணையத்தின் அறிக்கை ஒன்று தெரிவிக்கிறது. 
இந்த நிலையில், பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் அல்ல என்று வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பு பிச்சைக்காரர்களைப் பயன்படுத்தி சமூக விரோதச் செயலில் ஈடுபடும் கும்பல்களுக்கு வலு சேர்த்துவிடும் என்று சிலர் கருத்துத் தெரிவிக்கின்றனர். இந்தச் சட்டம் இருப்பதால் குழந்தைகள் கடத்தப்படுவதும் அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதும் தடுக்கப்பட்டது என்று கருதுபவர்களும் உண்டு. இதுகுறித்து உயர்நீதிமன்றம் சிந்திக்காமல் இல்லை.
தில்லி உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் அல்ல என்று விலக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, பிச்சை எடுப்பதைத் தொழில் முறையில் செய்ய எத்தனிக்கும் சமூக விரோதக் கும்பல்களுக்கு எதிரான சட்டப் பிரிவுகளை அகற்றவில்லை. கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட பிச்சைக்காரர்களுக்கும், உயிர்வாழ்வதற்காகப் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை ஆட்சியாளர்கள் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்பதுதான் தில்லி உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பின் நோக்கம்.
இதுவரை தில்லியில் பிச்சை எடுப்பது கிரிமினல் குற்றம் என்பதால், ஓரளவுக்குப் பிச்சைக்காரர்களின் எண்ணிக்கை கட்டுக்குள் இருந்தது. இனிமேல், வெளி மாநிலங்களிலிருந்து அதிக அளவில் பிச்சைக்காரர்கள் தில்லியில் குவிந்து விடுவார்களோ என்கிற அச்சத்தை சில ஊடகங்கள் ஏற்படுத்த முற்பட்டிருக்கின்றன. 
தில்லியைப் பொருத்தவரை ஏற்கெனவே இருக்கும் பிச்சைக்காரர் விடுதிகள் முறையான பராமரிப்பு இல்லாமல் இருக்கின்றன. வெளி மாநிலங்களிலிருந்து பிழைப்புத் தேடிவந்து வேறுவழியில்லாமல் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்கு தங்க இடமோ, உணவோ அந்த விடுதிகளில் கிடைக்காததால், அவர்கள் தொழில் முறை பிச்சைக்காரர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். இந்தத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, தில்லி அரசு பிச்சைக்காரர்களுக்கான விடுதிகளையும், அவர்களுக்கு உணவு வழங்குவதையும் உறுதிப்படுத்துவதன் மூலம் தலைநகர் தில்லியில் பிச்சை எடுப்பவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியும். இந்தியாவின் எல்லாப் பெரு நகரங்களுக்கும் கூட இந்தத் தீர்வு பொருந்தும்.
2016-இல் மத்திய மகளிர் மற்றும் குழந்தைகள் நல மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் மேனகா காந்தி, பிச்சைக்காரர்கள் தொடர்பான பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண சட்டம் ஒன்றைக் கொண்டுவர முற்பட்டார். ஆதரவற்றவர் (பாதுகாப்பு, உதவி, மறுவாழ்வு) மாதிரி மசோதா' ஒன்றைத் தயாரித்தார். அந்த மசோதாவின்படி, பிச்சை எடுப்பதன் மீதான கிரிமினல் குற்றம் அகற்றப்படுவதுடன், தொழில் ரீதியாகப் பிச்சை எடுக்கும் கும்பல்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுப்பதற்கும் வழிகோலப்பட்டிருந்தது. 
அந்த மசோதாவில் மாநில அரசுகள் போதுமான ஊழியர்களுடன் கூடிய பிச்சைக்காரர்களின் மறுவாழ்வுக்கான நிலையங்களை அமைக்கவும், அவர்களுக்கு உளவியல் ஆலோசனை வழங்கவும், தொழில் கற்றுக்கொடுக்கவும் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது. என்ன காரணத்தாலோ அந்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்படவில்லை. 
அரசு செய்யத் தவறியதை தில்லி உயர்நீதிமன்றம் இப்போது செய்திருக்கிறது. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு எல்லா மாநில அரசுகளும் பிச்சைக்காரர்களின் மறுவாழ்வுக்கான திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதில் முனைப்பு காட்ட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/28/தீர்ப்பல்ல-தீர்வு-2988899.html
2988346 தலையங்கம் இந்தியர்கள் என்றால் இளக்காரமா? ஆசிரியர் Monday, August 27, 2018 02:47 AM +0530 மேலை நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்ட பல மருந்துகள் இன்னும்கூட வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளில் விற்கப்படுகின்றன. மேலை நாடுகளில் குறைந்த விலையில் விற்கப்படும் உயிர்காக்கும் மருந்துகள் பலவும் காப்புரிமையைக் காரணம் காட்டி வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளில் பல மடங்கு அதிக விலைக்கு நோயாளிக்கு விற்பனை செய்யப்படுகின்றன. அதனால், சாமானியர்களுக்கு முறையான சிகிச்சை என்பது எட்டாக்கனியாகி விட்டிருக்கிறது.
 ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் மருந்துத் தயாரிப்பு நிறுவனம் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தொடர்ந்து ஆளாகி வருகிறது. இந்த நிறுவனத்தின் குழந்தைகளுக்கான டால்கம் பவுடரில் ஆஸ்பஸ்டாஸ் கலந்து விட்டதால் புற்று நோய் ஏற்படுகிறது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது. ஏறத்தாழ 9,000-க்கும் அதிகமான வழக்குகள் அமெரிக்காவில் ஜான்சன்அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்திற்கு எதிராக நீதிமன்றங்களில் இதுகுறித்து நிலுவையில் உள்ளன. ஆனால், இந்தியாவில் அந்த நிறுவனம் இப்போதும்கூட தனது குழந்தைகளுக்கான டால்கம் பவுடரை எந்தவிதக் குற்றவுணர்வும் இல்லாமல் விற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறது.
 இப்போது இன்னொரு வழக்கு ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் நம்பகத்தன்மையையும், தொழில் நாணயத்தையும் கேள்விக்குறியாக்கி இருக்கிறது. இடுப்பு மூட்டுக்கான செயற்கை மாற்று சிகிச்சைக்கு உலோகத்தாலான இடுப்பு மூட்டை ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் எலும்பு சிகிச்சைப் பிரிவு விற்பனை செய்து வந்தது. இதை சுருக்கமாக ஏஎஸ்ஆர் மூட்டு மாற்று சிகிச்சை என்று அழைப்பார்கள். இந்த செயற்கை உலோக இடுப்பு மூட்டு சிகிச்சையால் நோயாளிகளுக்கு கடுமையான வலியும் வீக்கமும் ஏற்படுவது கண்டறியப்பட்டது. 2010-இல் ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் தனது செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்றை சந்தையிலிருந்து திரும்பப் பெற்றது.
 அமெரிக்காவிலுள்ள நுகர்வோர் தன்னார்வ நிறுவனம் ஒன்று பல்வேறு நோயாளிகளுக்கு ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் செயற்கை மூட்டு மாற்று சிகிச்சையின் விளைவால் பாதிப்புகள் ஏற்படுவதை ஆய்வு செய்து அறிந்தது. அதன் விளைவாக, பல வழக்குகள் அந்த நிறுவனத்தின் மீது அமெரிக்காவில் தொடரப்பட்டன. நோயாளிகளுக்கு 4.4 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.30,701 கோடி) இழப்பீடாக வழங்க அந்த நிறுவனம் முன் வந்தது. இப்போதும் கூட 11,000 வழக்குகள் அந்த நிறுவனத்தின் உலோக செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்று சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களால் பல்வேறு அமெரிக்க நீதிமன்றங்களில் விசாரணையில் இருக்கின்றன.
 இந்த பின்னணியில்தான் மும்பையிலுள்ள 45 வயது மருந்து விற்பனைப் பிரதிநிதி விஜய் ஹோஜ்காலா என்பவர் கடந்த 2008 ஆம் ஆண்டில் செயற்கை இடுப்பு மூட்டு சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். அப்போது அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்த மருத்துவர், உலகத்திலேயே ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் ஏஎஸ்ஆர் உலோக இடுப்பு மூட்டுதான் செயற்கை மாற்று சிகிச்சைக்குச் சிறந்தது என்று பரிந்துரைத்ததால் அவரும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.
 அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு அவருக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பல்வேறு பிரச்னைகள் எழத்தொடங்கின. தாங்க முடியாத வேதனை. அவருடைய பற்கள் ஒவ்வொன்றாக விழத் தொடங்கின. வலது காது கேட்காமல் போனது. மருத்துவ விற்பனை பிரதிநிதியான அவர் 15-க்கும் மேற்பட்ட எலும்பு மருத்துவர்களைச் சந்தித்து ஆலோசனை பெற்றும் அவர்களில் ஒருவர்கூட ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் தனது ஏஎஸ்ஆர் இடுப்பு செயற்கை மூட்டை திரும்பப் பெற்றது குறித்து அவரிடம் தெரிவிக்கவில்லை.
 ஏஎஸ்ஆர் உலோக மூட்டை விற்பனை செய்வதை அந்த நிறுவனம் நிறுத்தியது. இதற்குள் 4,700-க்கும் அதிகமானோர் அந்த பிரச்னையை ஏற்படுத்தும் செயற்கை மூட்டு மாற்று சிகிச்சையை இந்தியாவில் மேற்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் 1,080 பேரைத்தான் இதுவரையில் அடையாளம் காண முடிந்திருக்கிறது. அவர்களிலும் 275 பேர் மட்டுமே மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். 3,600-க்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகள் இன்னும் அடையாளம் காணப்படாமல் இந்தியாவின் ஏதோ ஒரு மூலையில் வேதனையில் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
 2017-இல் விஜய் ஹோஜ்காலா உள்ளிட்ட பல்வேறு நோயாளிகளின் புகார்களைத் தொடர்ந்து ஏஎஸ்ஆர் உலோக மூட்டின் பின் விளைவுகள் குறித்த தகவல்களை மறைத்ததற்காக ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் மீது மத்திய சுகாதார அமைச்சகம் ஒரு விசாரணைக் குழுவை அமைத்தது. அந்த விசாரணைக் குழு ஏஎஸ்ஆர் செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்று சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளுக்கு ரூ.20 லட்சம் இழப்பீட்டை ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் வழங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. வேடிக்கை என்னவென்றால், கடந்த நவம்பர் மாதம் அமெரிக்காவில் இதே ஏஎஸ்ஆர் சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்ட ஆறு நோயாளிகளுக்கு 247 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.17.23 லட்சம் கோடி) ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தால் இழப்பீடாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
 பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனங்களுக்கு இந்திய நோயாளிகள் குறித்த அக்கறை இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இந்திய அரசுக்கு, சர்வதேச அளவில் எந்த மருந்தெல்லாம் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன, எதனால் எல்லாம் பாதிப்பு எற்படுகிறது என்பது குறித்து இந்திய நோயாளிகளுக்கு தெரிவிப்பதும், அவர்களுக்கு மேலை நாடுகளில் கிடைப்பது போன்ற இழப்பீடு கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் கடமை அல்லவா?

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/27/இந்தியர்கள்-என்றால்-இளக்காரமா-2988346.html
2987096 தலையங்கம் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்! ஆசிரியர் Saturday, August 25, 2018 02:32 AM +0530 கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் பேரிடருக்கு இந்தியாவிலுள்ள பல மாநில அரசுகள் மட்டுமல்ல, சில வெளிநாடுகளும் உதவி செய்ய முன்வந்திருக்கின்றன. ஆனால், அந்நிய நாடுகள் கேரளப் பேரிடருக்கு நிதி உதவி அளிப்பதையோ, கேரள மக்களின் மறு வாழ்வுக்கு உதவுவதையோ ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்கிற விசித்திரமான முடிவில் மத்திய அரசு பிடிவாதமாக இருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
 கேரளப் பேரிடரை, உள்நாட்டு உதவியுடனும், முயற்சியுடனும் எதிர்கொண்டால் போதும் என்று மத்திய அரசு தீர்மானித்திருப்பதாக வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சகம் தெரிவித்திருக்கிறது. இந்திய வம்சாவளியினர், வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள், சர்வதேச அறக்கட்டளைகள் உள்ளிட்டோர், பிரதமர் அல்லது முதல்வரின் நிவாரண நிதிக்கு நிதி வழங்குவதை ஏற்றுக்கொள்ளும் அதே வேளையில், அந்நிய நாடுகள் நேரிடையாக கேரளப் பேரிடருக்கு உதவுவது ஏன் மறுக்கப்பட வேண்டும் என்கிற கேரள முதல்வர் பினராயி விஜயனின் கேள்வியில் நியாயம் இருக்கிறது.
 ஐக்கிய அரபு அமீரகமும், மாலத்தீவும் கேரளப் பேரிடருக்கு உதவ முன்வந்துள்ளன. ஏன், பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் கூட, பாகிஸ்தான் மக்கள் சார்பில் கேரள வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மனிதாபிமான ரீதியில் எந்தவித உதவியும் வழங்கத் தயார் என்று அறிவித்திருக்கிறார்.
 சமீபத்தில் ஏற்பட்ட அடைமழையால் கேரளத்தின் 14 மாவட்டங்களில் 13 மாவட்டங்கள் கடுமையான பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. கேரளத்தில் உள்ள 1,564 கிராமங்களில் 774 கிராமங்கள் முற்றிலுமாக வெள்ளத்தில் மூழ்கிய நிலையில் காணப்பட்டன. கேரளத்தின் மொத்த மக்கள்தொகையான 3.48 கோடியில் 54 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர், அதாவது மொத்த மக்கள்தொகையில் 6-இல் ஒரு பகுதியினர் வெள்ளப் பேரிடரால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
 கேரளம் அடைந்திருக்கும் இழப்புகளை முழுமையாக எதிர்கொள்ள முடியாது என்றாலும் கூட, உடனடி நிவாரணத்துக்கே குறைந்தது ரூ.2,500 கோடிக்கு மேல் தேவைப்படுகிறது என்பதுதான் எதார்த்த நிலை. மத்திய அரசு வழங்கியிருப்பது வெறும் ரூ.600 கோடி மட்டுமே என்கிற நிலையில், கேரளத்தின் தேவையை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறோம் என்பது இன்னும் கூடக் கேள்விக் குறியாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த நிலையில், உதவிக்கரம் நீட்ட முன்வருபவர்களை நிராகரிப்பது ஏன் என்கிற கேள்விக்கு. மத்திய அரசிடமிருந்து சரியான பதில் இல்லை.
 2004-இல் இந்தியாவை சுனாமி தாக்கியபோது, அன்றைய மன்மோகன் சிங் அரசு, வெளிநாடுகளில் இருந்து உதவிபெற வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்று தீர்மானித்தது. அந்த முடிவே கூட தேவையில்லாத போலி கெüரவத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டது என்றுதான் கூறவேண்டும். அதனால், அதே முடிவை நாம் தொடர வேண்டியதில்லை. முன்னாள் வெளிவிவகாரத்துறை செயலர்களான சிவசங்கர மேனன், நிருபமா ராவ் ஆகியோர் இப்போது வெளிநாடுகள் கேரளப் பேரிடருக்கு உதவ முன்வருவதை புறக்கணிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருத்துத் தெரிவித்திருப்பதை மத்திய அரசு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
 அதேபோல, இந்தியாவில் இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படும்போது வெளிநாடுகளில் இருந்து உதவிக் குழுக்களோ, தன்னார்வத் தொண்டர்களோ, தனி நபரோ உதவ வருவதை நிராகரிப்பது என்பது நாகரிகமான செயல்பாடாகத் தோன்றவில்லை. மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சகத்துடன் கலந்து ஆலோசித்து, வெளிநாட்டிலிருந்து வழங்கப்படும் உதவிகளை ஏற்பது குறித்து முடிவுகளை எடுப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்.
 சமீபத்தில், தாய்லாந்தில் கால்பந்தாட்ட குழுவைச் சேர்ந்த சிறுவர்கள் "சியாங் ராய்' என்ற இடத்தில், "தாம்லூவாங்' என்ற குகைக்குள் சிக்கிக்கொண்டபோது அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா என்று உலகிலுள்ள பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தும் மீட்புக் குழுவினர் ஓடோடி வந்ததை நாம் இங்கே நினைவுகூர வேண்டும். உலகம் தனித்தனி தீவாக இயங்கி வந்த காலம் மாறி, நமது மூதாதையர்கள் கனவு கண்ட "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்கிற மனநிலைக்குப் பேரிடர் காலங்களில் உலகம் மாறிவிடும் ஆரோக்கியமான சூழல் உருவாகியிருக்கிறது.
 இந்தப் பின்னணியில் நல்ல எண்ணத்துடன் அந்நிய நாட்டு அரசுகள் நிதி உதவியோ, பொருள் உதவியோ, மீட்புப் பணியில் உதவியோ செய்ய முன்வரும்போது அதை நாம் ஏன் நிராகரிக்க வேண்டும்? அந்நிய முதலீடுகளுக்காக பிரதமரும் முதலமைச்சர்களும் உலகம் எல்லாம் சுற்றிவரும்போது வலிய வரும் அந்நிய நிவாரண உதவிகளை ஏற்பதில் நாம் ஏன் கெüரவம் பார்க்க வேண்டும்?
 இந்தியா உலகமயக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. இந்தியப் பொருளாதாரம் உலகப் பொருளாதாரத்துடன் இணைந்திருக்கும் நிலைமை. நம்மை விட வளர்ச்சி அடைந்த சீனா உள்ளிட்ட எல்லா அந்நிய நாடுகளிடமிருந்தும் நாம் முதலீட்டுக்கும், தொழில்நுட்ப உதவிக்கும், பங்களிப்புக்கும் தயாராக இருக்கும்போது, அந்நிய நாடுகள் இந்தியாவில் பேரிடரோ, பேரிழப்போ ஏற்படும்போது உதவிக்கரம் நீட்ட முன்வருவதில் வியப்பென்ன இருக்கிறது? அதை ஏற்றுக்கொள்வதை சுயகெüரவம் தடுக்கிறது என்று இந்திய அரசு கூறுமேயானால், அதைவிட போலித்தனம் வேறு எதுவுமே இருக்க முடியாது.
 மத்திய அரசு, கேரளம் எதிர்கொள்ளும் பேரிழப்பை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதாக அறிவித்திருந்தால், அந்நிய நாடுகளின் உதவியை நிராகரிக்கும் தார்மிக உரிமை மத்திய அரசுக்கு உண்டு. அதற்குத் தயாராக இல்லாதபோது, இப்படி ஒரு முடிவை எடுப்பதன் அரசியல் பின்னணி என்ன என்பது புரியவில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/25/யாதும்-ஊரே-யாவரும்-கேளிர்-2987096.html
2986324 தலையங்கம் இணைய வணிகக் கொள்கை! ஆசிரியர் Friday, August 24, 2018 03:11 AM +0530 இணைய வணிகம் லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் பொருள்களை வாங்கக் கடைத் தெருவுக்குப் போகும் வழக்கத்தைப் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது. உற்பத்தியாளர்களும், வணிகர்களும் தங்களது விற்பனை உத்திகளை மாற்றி அமைக்கும் கட்டாயத்தையும் உருவாக்கி இருக்கிறது. அதிகமான அளவில் இணைய வணிக நிறுவனங்கள் இன்னும் களம் இறங்கிவிடவில்லை என்றாலும் கூட, உற்பத்தியார்கள் தனிப்பட்ட முறையில் இணைய விற்பனையை ஊக்குவிப்பதில் முனைப்பு காட்டுகிறார்கள். ஆனாலும் கூட, இணைய வணிகம் குறித்த முறையான கொள்கை முடிவு எதுவும் அரசால் இதுவரை எடுக்கப்படவில்லை.
 இப்போது மத்திய அரசு இணைய வணிகத்தைக் கண்காணிக்கவும், முறைப்படுத்தவும் சில விதிமுறைகளை உருவாக்க எத்தனித்திருக்கிறது. மத்திய வணிக அமைச்சகம் தேசிய இணைய வணிகக் கொள்கையின் மாதிரி ஒன்றை தயாரித்திருக்கிறது. அந்த மாதிரிக் கொள்கை, மத்திய வணிக அமைச்சர் சுரேஷ் பிரபுவின் தலைமையிலான 70 பேர் கொண்ட குழுவின் பரிசீலனைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் குழுவில் தொழில்துறை, விமானத்துறை ஆகியவற்றின் அமைச்சர்களும் கூட இடம்பெறுகிறார்கள். இதன் மூலம் அதிவேகமாக வளர்ந்து வரும் இந்தியாவின் இணைய வணிகத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதுதான் வணிக அமைச்சகத்தின் நோக்கம்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இப்போதும் கூட நேரடி வணிகம்தான் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது. இந்தியாவில் 5 கோடிக்கும் அதிகமான சிறு வணிகர்களும், 3 கோடிக்கும் அதிகமான சிறு-குறு தொழிற்சாலைகளும் இருக்கின்றன. இவை ஏற்கெனவே இணைய வணிகத்தால் சிறு அளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குறைந்த விலையில் சீன இறக்குமதிகளுடன் "வால்மார்ட்' உள்ளிட்ட பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இணைய வணிகத்தின் மூலம் இந்தியாவுக்குள் நுழையும் போது, அதனால் இவர்களுக்கு ஏற்படப்போகும் பாதிப்பு மிகக் கடுமையாக இருக்கும். இதையும் கருத்தில் கொண்டுதான் மத்திய வணிக அமைச்சகம் தனது புதிய தேசிய இணைய வணிகக் கொள்கையை அறிமுகப்படுத்த இருக்கிறது.
 இன்றைய நிலையில் இந்தியாவின் இணைய வணிகம் சுமார் 25 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.1.75 லட்சம் கோடி) ஆனால், வரக்கூடிய காலங்களில் இணைய வணிகம் மிகப்பெரிய வளர்ச்சியைக் காணக்கூடும் என்பதை வால்மார்ட் போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நுழைய முற்பட்டிருப்பதிலிருந்து உணர முடிகிறது. அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் இணைய வணிகம் 200 பில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ.14 லட்சம் கோடி) எட்டக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
 அறிதிறன் பேசிகளும், மிகக்குறைந்த விலையில் இணைய சேவையும் குக்கிராமங்கள் வரை சென்றடையும் நிலையில், இணைய வணிகம் பெரும் வரவேற்பைப் பெறக்கூடும். மேலும், மக்களின் வாங்கும் திறன் அதிகரித்திருப்பதும், அவர்கள் சுலபமாக வீட்டில் இருந்தபடியே பொருள்களைப் பெற விரும்புவதும் இணைய வணிகத்தின் வளர்ச்சிக்கு மேலும் வலு சேர்க்கும்.
 மத்திய வணிக அமைச்சகத்தின் தேசிய இணைய வணிகக் கொள்கையின்படி, ஒட்டுமொத்த இணைய வணிக சேவையைக் கண்காணிக்கவும் ஒழுங்குபடுத்தவும் தேசிய ஒழுங்காற்று ஆணையர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட இருக்கிறார். இது எந்த அளவுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும் என்கிற கேள்வியை எழுப்புகிறது. இணைய வணிகத்தின் அசுர வளர்ச்சியைக் கண்காணிக்கவும் ஒழுங்காற்றவும் அதன் வெவ்வேறு துறைரீதியான வணிகம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். இப்போதிருக்கும் சட்டங்களிலும் விதிமுறைகளிலும் பல மாற்றங்களும் திருத்தங்களும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
 2017-18-இன் முதல் எட்டு மாதங்களில் மட்டும் இணைய வணிகம் குறித்து மத்திய நுகர்வோர் நல அமைச்சகத்துக்கு 50,000-க்கும் அதிகமான புகார்கள் வாடிக்கையாளர்களால் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல, சிறு வணிகர்களும் நேரடி வணிகர்களும், இணைய வணிகத்தில் மிகக் குறைந்த விலையில் பொருள்கள் விற்பனை செய்யப்படுவதால் பாதிக்கப்படுவது குறித்து பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளைத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இணைய வணிகத்தின் வளர்ச்சியால் பாரம்பரியமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் வியாபார நிறுவனங்களும் கடைகளும் பாதிக்கப்படுவது நியாயமானதாக இருக்காது.
 அதே நேரத்தில், உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மாதிரிக் கொள்கையில் எந்த அளவுக்கு விலைக் குறைப்பு செய்யலாம் என்பதும், பாரம்பரிய வணிகர்களின் நலனைப் பேணுவதற்காக இணைய வணிகத்துக்கு சில கட்டுப்பாடுகளும் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வால்மார்ட் உள்ளிட்ட பெரிய இணைய வணிக நிறுவனங்கள் விலைக் குறைப்பின் மூலம் பாரம்பரிய நிறுவனங்களை ஒரேயடியாக அழித்துவிடக் கூடாது என்பதுதான் அதன் நோக்கம்.
 அதே நேரத்தில் யார் எந்த அளவுக்கு விலையில் தள்ளுபடி வழங்கலாம், எவ்வளவு காலத்துக்கு வழங்கலாம் என்பது உள்ளிட்ட முடிவுகளில் அரசு தலையிடுவது என்பது சந்தைப் பொருளாதார சூழலில் ஏற்புடையதாக இருக்காது.
 இந்தியாவின் அந்நிய நேரடி முதலீட்டுக் கொள்கையைப் போலவே இணைய வணிகக் கொள்கையிலும் உள்நாட்டு உற்பத்திகளுக்கு முன்னுரிமையும், இந்திய முதலீட்டாளர் ஒருவர் பெரும்பான்மைப் பங்குகளை வைத்திருப்பதும் வற்புறுத்தப்படுகிறது. இது எந்த அளவுக்கு நடைமுறை சாத்தியமாக இருக்கும் என்பது தெரியவில்லை. மத்திய வணிக அமைச்சகம் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் "மாதிரி இணைய வணிகக் கொள்கை' முழுமையானதாக இல்லாவிட்டாலும் முதலடி எடுத்து வைக்கப்படிருக்கிறது. சுரேஷ் பிரபு தலைமையிலான குழு இதில் தேவையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி, இந்திய இணைய வணிகம் பாரம்பரிய வணிகத்தை பாதித்துவிடாமல் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியை அடைய உதவுமானால், அது நரேந்திர மோடி அரசின் மிகப்பெரிய சாதனையாக இருக்கும்!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/24/இணைய-வணிகக்-கொள்கை-2986324.html
2985673 தலையங்கம் இப்போது கேரளம், அடுத்தது...? ஆசிரியர் Thursday, August 23, 2018 03:14 AM +0530 கேரளத்தில் ஒருவழியாக அடைமழை ஓய்ந்து பெரும்பாலான பகுதிகள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப எத்தனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பேரிடர் பெருமளவில் முடிவுக்கு வந்திருக்கும் நிலையில், மீட்புப் பணியும் நிவாரணப்பணியும் முழு வீச்சில் நடந்து வருகின்றன. மிக அதிகமான அடைமழைதான் இந்தப் பேரிடருக்கு முதல் காரணம் என்றாலும் கூட, திட்டமிடப்படாத வளர்ச்சி, குறிப்பாக, அதிகரித்துவரும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், சுரங்கப் பணிகளும், வன அழிப்பும், நீர் நிலைகள் ஆக்கிரமிப்புகளும்தான் மரணங்களுக்கும் அழிவுக்கும் மிக முக்கியமான காரணங்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.
 சமீப காலமாக கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் அதிவேகமான மனைவணிக வளர்ச்சி, அந்த மாநிலத்தின் விளைநிலங்களையும், நீர்நிலைகளையும், நதியோரப் பகுதிகளையும் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது. விவசாயம், பொருளாதார ரீதியாக லாபகரமாக இல்லை என்பதால், விளைநிலங்கள் மனைவணிகத்துக்கு விலை போவதும், அங்கெல்லாம் குடியிருப்புகள் எழுவதும் வழக்கமாகிவிட்டது. இதனால், மழை வெள்ளம் நிலத்தடி நீராக மாறுவதற்கு வழியில்லாமல் போய்விட்டது. முறையான நீர் மேலாண்மை இருந்திருந்தால் பாதிப்பு இந்தளவுக்கு ஏற்பட்டிருக்காது.
 ஒவ்வொரு குடும்பமும் தனது வீட்டைச் சீர் செய்யவும், வீட்டு உபயோகப் பொருள்களைப் புதிதாக வாங்கவும் குறைந்தது 5 லட்சம் ரூபாயாவது செலவழிக்க நேரிடும். என்னதான் நிவாரணம் வழங்கப்பட்டாலும், கேரளம் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதற்கு குறைந்தது இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளாவது ஆகும்.
 தண்ணீரை சேகரித்து வைப்பதில் காட்டப்படும் அதிக ஆர்வம், முறையாக நதிநீரை ஓடவிடுவதிலும் காட்டப்பட வேண்டும். அதனால்தான் உலகிலுள்ள பல நாடுகள் இனி அணைகள் கட்டுவதில்லை என்று முடிவெடுத்திருக்கின்றன. அமெரிக்காவில் சில அணைகள் அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. நீர் மேலாண்மை குறித்த சிந்தனையில் இதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
 ஐரோப்பாவில் நடத்தப்பட்டிருக்கும் ஆய்வின்படி, உலகளாவிய அளவில் 1980-இல் இருந்து வெள்ளப் பெருக்கும், வெள்ளம் தொடர்பான பாதிப்பும் 25% அதிகரித்திருக்கிறது. 2014 முதல் அதுவே இரட்டிப்பாகி இருக்கிறது. அதிகரித்த தட்ப வெப்ப நிலை, வறட்சி, காட்டுத் தீ உள்ளிட்டவை 1980 முதல் அவற்றை இரட்டிப்பாக்கி இருக்கின்றன. புயல் உள்ளிட்ட பாதிப்புகளும் இரட்டிப்பாகி உள்ளன. இந்த உலகளாவிய பாதிப்பு இந்தியாவையும் பாதித்திருப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை வெள்ளச் சேதங்கள், அதனால் ஏற்படும் மரணங்கள், அழிவுகள், தொடரும் நோய்த் தொற்றுகள் இவையெல்லாம் வருடாந்திர நிகழ்வுகளாக மாறியிருக்கின்றன. 1953 முதல் 2017 வரையிலான 64 ஆண்டுகளில் வெள்ளப் பெருக்கால் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும் நிலப்பரப்பு 46 கோடி ஹெக்டேருக்கும் அதிகம். கடந்த 60 ஆண்டுகளாக ஆண்டுதோறும் ஏற்படும் வெள்ளச் சேதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 200 கோடிக்கும் மேல். ரூ.1.09 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள பயிர்கள் நாசமாகியிருக்கின்றன. ரூ.53,000 கோடிக்கும் அதிகமான மதிப்புள்ள 80 லட்சத்துக்கும் அதிகமான வீடுகள் சேதமடைந்திருக்கின்றன. 60 லட்சத்துக்கும் அதிகமான ஆடு, மாடு போன்ற வளர்ப்புப் பிராணிகள் பலியாகியிருக்கின்றன.
 கடந்த 60 ஆண்டுகளில் 1.07 லட்சத்துக்கும் அதிகமான உயிர்கள் வெள்ளச் சேதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றால், பொதுச் சொத்துக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பு ரூ.3.5 லட்சம் கோடிக்கும் அதிகம். ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 30 லட்சம் பேர் இதனால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். 70 லட்சம் ஹெக்டேர் விளைநிலங்கள் வெள்ளத்தால் நாசமாகின்றன. வெள்ளத்தால் ஆண்டுதோறும் 1,600-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழக்கின்றனர்.
 2005-இல் மும்பை; 2007-இல் உத்தரப் பிரதேசம், அஸ்ஸாம், பிகார்; 2008-இல் கோசி பிகார்; 2009-இல் ஆந்திரப் பிரதேசம், கர்நாடகம்; 2010-இல் லடாக்; 2011-இல் உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், ஒடிஸா; 2012-இல் அஸ்ஸாம்; 2013-இல் உத்தரகண்ட்; 2014-இல் ஜம்மு - காஷ்மீர்; 2015-இல் சென்னை; 2017-இல் குஜராத்; இப்போது 2018-இல் கேரளம் என்று அடைமழையால் ஏற்படும் பெருவெள்ளத்தால் இந்தியாவின் ஏதாவது ஒரு பகுதி பாதிக்கப்படுவது வழக்கமாகிவிட்டது. மாநிலங்கள் வேறு வேறாக இருக்கலாம். ஆனால், பேரிடர் ஒரே மாதிரியாகத்தான் காணப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பேரிடர் முடிந்தபோதும் எச்சரிக்கைகள் கவனத்தில் கொள்ளப்படாததும், ஆக்கிரமிப்புகள் குறித்தும், நிலப் பயன்பாடு குறித்த விதிமுறைகேடுகளும், ஆத்திரமும் கோபமும் கொந்தளிப்புமாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், அதற்குப் பிறகு அமைக்கப்படும் விசாரணை ஆணையங்கள், பேரிடர் ஆய்வுக் குழுக்களின் பரிந்துரைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படாததைத்தான் ஒவ்வொரு முறையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
 2011-இல் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் சுற்றுச்சூழல், பல்லுயிர் பெருக்கம் ஆகியவை குறித்து ஆய்வு செய்த மாதவ் காட்கில் குழு ஓர் அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்தது. அந்த அறிக்கையை கேரளம், கர்நாடகம், தமிழகம் ஆகிய மாநிலங்கள் நிராகரித்தன. இப்போது பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும் பகுதிகள் அனைத்துமே காட்கில் குழுவால் பாதுகாப்பற்ற பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டவை என்பதையும், அந்தப் பகுதிகளிலிருந்து அனைத்துத் தோட்டங்களும், சுற்றுலா விடுதிகளும் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததையும் சுட்டிக் காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. இப்படியொரு பேரிடர் ஏற்படும் என்று காட்கில் குழு முன்கூட்டியே எச்சரித்திருந்தது.
 கடந்த 60 ஆண்டுகளாக பாதிப்புகள் தொடர்ந்தாலும் அதிலிருந்து நாம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. இந்த ஆண்டு கேரளம். அடுத்த ஆண்டு ....?
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/23/இப்போது-கேரளம்-அடுத்தது-2985673.html
2984875 தலையங்கம் சரிகிறதே ரூபாய்! ஆசிரியர் Wednesday, August 22, 2018 01:50 AM +0530 இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியை நோக்கி நகர்கிறதோ இல்லையோ, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சியை நோக்கி சரிந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆசிய நாணயங்களில் டாலருக்கு நிகரான மிகவும் மோசமான மதிப்பு வீழ்ச்சியை இந்தியாதான் எதிர்கொள்கிறது. டாலருக்கு நிகரான இந்திய மதிப்பு 70 ரூபாயைத் தொட்டும்கூட, இந்திய அரசு இதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் குறித்து முழுமையாக இன்னும் உணரவில்லை என்று தோன்றுகிறது.
ஆகஸ்ட் 9-ஆம் தேதி முதல் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 2.1% குறைந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், ஏனைய ஆசிய நாணயங்களின் டாலருக்கு எதிரான மதிப்பு வீழ்ச்சி சராசரியாக 0.7% தான் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இதன் மூலம் ஏற்றுமதி அதிகரிக்கும் என்றும், அது நமது பொருளாதாரத்தைப் பாதுகாக்கும் என்றும் கருதுவதும் எதிர்பார்ப்பாக இருக்க முடியுமே தவிர, நடைமுறை சாத்தியமானதல்ல. 
இந்தப் பிரச்னைக்குக் காரணம், சர்வதேசப் பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சி அடையும் சந்தைகள்' என்று சில நாடுகளைப் பட்டியலிட்டிருக்கிறார்கள். அந்தப் பட்டியலில் இந்தியாவும் இருக்கிறது. 
அந்தப் பட்டியலிலுள்ள ஏதாவது ஒரு நாட்டில் பொருளாதாரப் பிரச்னை ஏற்படும்போது, முதலீட்டாளர்கள் அந்தப் பட்டியலிலுள்ள அத்தனை நாடுகளையும் பிரச்னைக்குரிய நாடுகள் என்று கருதி அவர்களது முதலீடுகளை எடுத்துச் சென்று விடுகின்றனர். அந்தப் பட்டியலிலுள்ள துருக்கி அப்படியொரு பிரச்னையில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதுதான் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்ததற்கும் காரணம். துருக்கியும் இந்தியாவும் மட்டுமல்ல, 36 நாடுகள் இதனால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 
கடந்த மே 2014-இல் இருந்து டிசம்பர் 2017 வரை இந்தியாவின் டாலருக்கு நிகரான நாணய மாற்று 14.5% அதிகரித்தது என்றால், அதற்குப் பிறகு ஜூலை 2018 வரை அதன் மதிப்பு 6.1% குறைந்திருக்கிறது. போகிற போக்கைப் பார்த்தால், இது மேலும் குறையக்கூடும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. இந்தியாவின் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 2016-17-இல் 15.3 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.1.05 லட்சம் கோடி) இருந்தது. 2017-18-இல் 48.7 பில்லயன் டாலராக (சுமார் ரூ.3.3 லட்சம் கோடி)அதிகரித்திருக்கிறது. நடப்பு நிதியாண்டில் இதுவே 75 பில்லியன் டாலருக்கு (சுமார் ரூ.5.17 லட்சம் கோடி) அதிகமாக உயரக்கூடும். இந்த நிலையில், கணிசமான அளவு ஏற்றுமதி அதிகரித்தாலொழிய இறக்குமதிக்கும் ஏற்றுமதிக்கும் இடையேயான நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை ஈடுகட்டிவிட முடியாது.
நமது ஏற்றுமதியை விட இறக்குமதியின் அளவு 160 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.11 லட்சம் கோடி)அதிகம். இந்த ஆண்டு 190 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.13.1 லட்சம் கோடி)இடைவெளி அதிகரிக்கக்கூடும். நாணய மதிப்பு குறைவு, ஏற்றுமதியின் மதிப்பை அதிகரித்து, இறக்குமதியின் மதிப்பைக் குறைத்து விடுகிறது. உலகப் பொருளாதாரம் மந்த நிலையில் காணப்படுவதால் பெரிய அளவிலான ஏற்றுமதிக்கும் வாய்ப்பில்லை. 
இந்தியாவின் இறக்குமதியில் மிகப்பெரிய பங்கு வகிப்பது கச்சா எண்ணெய். இந்தியப் பொருளாதாரம் பெரிய அளவில் பின்னடைவைச் சந்தித்தால் மட்டும்தான் நமது கச்சா எண்ணெயின் தேவை குறையும். பொருளாதாரம் அப்படியொரு பின்னடைவைச் சந்தித்தால் அதன் விளைவுகள் மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும். அதனால், கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியைத் தவிர்க்க முடியாது. இறக்குமதிகளைக் குறைத்து இந்தியாவிலேயே உற்பத்தியைப் பெருக்குவது என்பது நினைத்த மாத்திரத்தில் நடந்துவிடக் கூடியதல்ல. ஆகவே, ஏற்றுமதிக்கும் இறக்குமதிக்குமான இடைவெளியைக் குறைப்பது என்பதோ, நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதன் மூலம் எதிர்கொள்வது என்பதோ நடைமுறை சாத்தியமல்ல.
டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு குறையத் தொடங்கியது முதல் வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களில் பலர் இந்தியாவில் செய்திருந்த முதலீடுகளை திரும்பப் பெறத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். புதிய முதலீடுகள் வருவது மிகவும் குறைந்துவிட்டது. கடந்த ஏப்ரல் முதல் ஜூன் வரையிலான மூன்று மாதங்களில் மட்டும் இந்தியாவிலிருந்து 9 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.62,100 கோடி) வெளியேறியிருக்கிறது. இது மேலும், அதிகரிக்குமே தவிரக் குறையாது. 
இந்தப் பிரச்னையை எதிர்கொள்ள ரிசர்வ் வங்கி தன் வசமிருக்கும் டாலர் கையிருப்பை விற்று ரூபாயின் மதிப்பைத் தக்கவைக்க முயல்கிறது. அப்படிச் செய்யாவிட்டால், ரூபாயின் மதிப்பை மேலும் குறைய அனுமதித்து, பொருளாதாரத்தையே முடக்க நேரிடும். ரிசர்வ் வங்கி டாலரை விற்க விற்க, புழக்கத்தில் இருக்கும் பணம் குறைந்து பணத்தட்டுப்பாடு ஏற்படும் அபாயமும் இருக்கிறது. 
ஒரு பிரச்னையை எதிர்கொள்வதற்கு முதலில் பிரச்னை உருவாகிறது என்பதையும், மிகவும் கடுமையான பொருளாதாரப் பிரச்னையை எதிர்கொள்கிறோம் என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும். இவ்வளவு பிரச்னைகளை இந்தியப் பொருளாதாரம் எதிர்கொள்கிறது என்பதை அரசும், பொருளாதார நிபுணர்களும் எந்த அளவுக்குத் தீவிரமாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. 
நாணயத்தின் மதிப்பு சரியும்போது, அதை உடனடியாக அணை போட்டுத் தடுத்துவிட முடியாது. அப்படியானால், இந்தப் பிரச்னைக்கு என்னதான் தீர்வு? வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் மத்தியில் பிரதமர் மோடிக்கு தனிப்பட்ட செல்வாக்கு இருக்கிறது. இந்திய அரசு உடனடியாக வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் முதலீட்டுப் பத்திரம் ஒன்றை அறிவித்து, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை நிலைநிறுத்த வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களிடம் அதில் முதலீடு செய்ய பிரதமர் வேண்டுகோள் விடுப்பதன் மூலம், நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை சமன் செய்ய முடியும். 
இன்னும் ஏன் இது குறித்து நிதி அமைச்சகமும் ரிசர்வ் வங்கியும் யோசிக்கவில்லை?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/22/சரிகிறதே-ரூபாய்-2984875.html
2984150 தலையங்கம் இம்ரானின் புதிய இன்னிங்ஸ்! ஆசிரியர் Tuesday, August 21, 2018 01:47 AM +0530
பாகிஸ்தானில் பிரதமர் இம்ரான் கான் தலைமையிலான அமைச்சரவை பதவியேற்றிருக்கிறது. 21 பேர் கொண்ட இம்ரான் தலைமையிலான அமைச்சரவையில் 16 பேர் அமைச்சர்களாகவும், 5 பேர் பிரதமரின் ஆலோசகர்களாகவும் பதவி வகிப்பார்கள். பாகிஸ்தான் அதிபர் இல்லத்தில் எளிமையான முறையில் நடைபெற்ற இம்ரான் கான் அமைச்சரவையின் பதவியேற்பு விழா பெரிய அளவிலான வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. பாகிஸ்தானின் அணுகுமுறையில் பெரிய அளவிலான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்கிற நம்பிக்கையையும் அளிக்கவில்லை. 12 உறுப்பினர்கள் முஷாரஃப் அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றிருந்தவர்கள் என்பதும், 5 பேர் முந்தைய பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியின் அமைச்சரவையில் பங்கு பெற்றவர்கள் என்பதும்தான் அதற்குக் காரணம்.
புதிய பாகிஸ்தான்' என்கிற கோஷத்துடன் தனது அரசியல் பயணத்தைத் தொடங்கிய முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் இம்ரான் கான், அவரது கோஷத்துக்கு ஏற்றாற்போல பல புதுமுகங்களை அறிமுகப்படுத்துவார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு பொய்த்திருப்பதிலிருந்து இந்த அமைச்சரவையே ராணுவத்தின் வழிகாட்டுதலின்படி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ என்கிற ஐயப்பாட்டை எழுப்புகிறது. முன்னாள் அதிபர் முஷாரஃபின் அமைச்சரவையில் முக்கிய பொறுப்புகள் வகித்த பலர் இந்த அமைச்சரவையிலும் இடம் பெற்றிருப்பது, நிர்வாக அனுபவமில்லாத இம்ரான் கானுக்கு வலு சேர்க்கும் 
என்றாலும்கூடக் கொள்கை ரீதியாகவும் அணுகுமுறையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தத் தடையாக இருக்கக்கூடும். முந்தைய அமைச்சரவைகளில் பதவி வகித்தவர்களுக்கு அதே துறைகளை வழங்கி அமைச்சர்களாக்கியிருப்பது இம்ரான் கானின் தன்னம்பிக்கையின்மையையும், தனக்கென்று தனது ஆதரவாளர்கள் அடங்கிய அமைச்சரவையை உருவாக்க இயலாத தர்மசங்கடத்தையும் வெளிச்சம்போடுகிறது.
பாகிஸ்தானின் 22-ஆவது பிரதமராக கடந்த சனிக்கிழமை பதவியேற்றுக் கொண்ட இம்ரான் கான் மிகப்பெரிய பொருளாதார சவாலை எதிர்கொள்கிறார். தனது தேர்தல் பிரசாரத்தில் மக்களைக் கவர்வதற்காக அவர் வாரிவழங்கியிருக்கும் வாக்குறுதிகளை, பாகிஸ்தான் பொருளாதாரம் இப்போது இருக்கும் நிலையில் அவரால் நிறைவேற்றுவது என்பது இயலாத ஒன்று. போதாக்குறைக்கு அவரது பாகிஸ்தான் தெஹ்ரீஃப்-ஏ-இன்சாஃப் கட்சி தனிப்பெரும்பான்மை பெறாத நிலையில், அவரது அரசு ஏனைய சிறிய கட்சிகளை சார்ந்துதான் இருக்க வேண்டும் என்கிற நிலையில், இம்ரான் கான் அரசின் செயல்பாடும் சுமுகமாக இருக்க வழியில்லை.
அவருக்கு வாக்களித்த மக்களின் எதிர்பார்ப்பு மிக அதிகமாக இருக்கும் நிலையில், அரசு நிர்வாகத்தில் முன்னனுபவம் இல்லாத பிரதமர் இம்ரான் கான் தனக்கு முன்னால் இருக்கும் சவால்களை எப்படி எதிர் கொள்ளப் போகிறார் என்பதை அவரது கட்சிக்காரர்களேகூட ஐயப்பாடுடன் எதிர்கொள்கிறார்கள். அரசியலில் களமிறங்கி கடந்த 22 ஆண்டுகள் தளராமல் போராடி அவர் விரும்பிய இலக்கான பிரதமர் பதவியை அடைந்துவிட்டிருக்கிறார் என்றாலும், இந்த வெற்றியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதில் தான் அவரது நிஜமான வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.
இன்றைய பாகிஸ்தானில் ஜிகாதும், அண்டை நாடுகளுக்கு எதிரான தீவிரவாதமும்தான் அங்கிருக்கும் இளைஞர்களுக்கு காணப்படும் மிகப்பெரிய வேலைவாய்ப்பு. இதிலிருந்து இளைஞர்களை மீட்டு அவர்களுக்குப் புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தந்தாக வேண்டும். ராணுவத்தின் இரும்புப் பிடியில் இருக்கும் வெளியுறவுக் கொள்கையையும், தேசிய பாதுகாப்புக் கொள்கையையும் இம்ரான் கான் எப்படி அவர்களிடமிருந்து மீட்டெடுக்கப் போகிறார் என்பது இன்னொரு சவால். அதை அவர் விரும்புகிறாரா என்பது அடுத்த கேள்வி. அவரது கூற்றுகளின்படி, சீனாவுடனான உறவுக்கு முதல் முக்கியத்துவத்தையும், இந்தியாவுடனான உறவுக்கு கடைசி இடத்தையும் அவர் வழங்குவது தெரிகிறது. இது எந்த அளவுக்கு அவரது வெற்றிக்கு உதவும் என்று தெரியவில்லை.
வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சராக பதவி ஏற்றிருக்கும் ஷா முகமுத் குரோஷி இந்தியாவுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதைத் தவிர பாகிஸ்தானுக்கு வேறு வழியில்லை என்று வெளிப்படையாகவே தெரிவித்துவிட்டிருக்கிறார். இந்தியப் பிரதமர் மோடியும் இம்ரான் கான் பதவி ஏற்றபோது அவருக்கு அனுப்பிய கடிதத்தில், தெற்காசியா தீவிரவாதத்திலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும் என்றும், பாகிஸ்தானில் பதவியேற்றிருக்கும் இம்ரான் கான் அரசு அந்த இலக்கை நோக்கி இந்தியாவுடன் இணைந்து நகர வேண்டும் என்றும் தெரிவித்திருக்கிறார். தனது வெற்றியைத் தொடர்ந்து இம்ரான் கான் அளித்த பேட்டியில், இந்திய - பாகிஸ்தான் உறவை மேம்படுத்த இந்தியா ஓரடி முன் வைத்தால் பாகிஸ்தான் இரண்டு அடி முன் வைக்கும் என்று தெரிவித்திருந்தார். பிரதமராகி இருக்கும் நிலையில் அவர் அதை செயல்படுத்துவார் என்று எதிர்பார்ப்போமாக.
பாகிஸ்தானில் பதவியேற்றிருக்கும் ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மூன்றாவது அரசு இது. 1947-இல் உருவான பாகிஸ்தானின் வரலாற்றில் ராணுவப் புரட்சிகளின் மூலம் பெரும்பாலான ஆண்டுகளில் ராணுவம்தான் ஆட்சியில் இருந்திருக்கிறது. அதேபோல, 2007-க்குப் பிறகு ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எந்த ஒரு பிரதமரும் பாகிஸ்தானில் தனது பதவிக் காலத்தை முழுமையாக நிறைவு செய்ததில்லை. கிரிக்கெட் வீரராக இருந்தபோது பல டெஸ்ட் பந்தயங்களில் கடைசி வரை ஆட்டம் இழக்காமல் விளையாடிய சாதனையாளர் இம்ரான் கான். அரசியல் களத்திலும் அவரால் அதே போன்ற சாதனையை நிகழ்த்த முடியுமா என்பதுதான் அனைவராலும் எழுப்பப்படும் கேள்வி.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/21/இம்ரானின்-புதிய-இன்னிங்ஸ்-2984150.html
2983554 தலையங்கம் இயற்கையின் சீற்றம்! ஆசிரியர் Monday, August 20, 2018 03:23 AM +0530 கேரளம் ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வரலாறு காணாத மழையால் வெள்ளத்தில் மிதந்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு முன்பு இதேபோல 1924-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் பெரியாறு வெள்ளப்பெருக்கால் கரைபுரண்டு ஓடியதற்குப் பிறகு இப்போதுதான் இந்த அளவுக்கு மிகவும் மோசமான பெருமழையால் கேரளம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
கடந்த ஜூன் மாதம் தொடங்கிய தென்மேற்குப் பருவ மழை வழக்கத்தை விட 30 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக பொழிந்து தள்ளியிருக்கிறது. கேரளாவிலுள்ள 44 ஆறுகளிலும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. 39 அணைகளில் 35 அணைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. கேரளாவிலுள்ள 14 மாவட்டங்களிலும் அபாய எச்சரிக்கை அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றில் 12 மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கிக்கிடக்கின்றன.
இந்த ஆண்டும் தென்மேற்குப் பருவமழை தொடங்கிய போது முதலில் வழக்கம்போல மழை தொடங்கிவிட்டது என்றும் வழக்கத்தை விட சற்று அதிகமான மழை பொழிகிறது என்றும் நினைத்தார்களே தவிர இப்படி வெறித்தனமாக மழை பொழியப்போகிறது என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பெரியாற்றில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டது மட்டுமல்லாமல் பம்பாவும் சேர்ந்துகொள்ள தெற்கு, மத்திய கேரள மாவட்டங்கள் முழுவதும் வெள்ளத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன. பத்தனம்திட்டா, எர்ணாகுளம், திருச்சூர், ஆலப்புழை உள்ளிட்ட மாவட்டங்கள் முற்றிலுமாக வெள்ளத்தில் மூழ்கிவிட்டிருக்கின்றன.
கடந்த ஜூலை 29-லிருந்து வெள்ளத்தில் சிக்கி மடிந்தவர்களின் அதிகாரபூர்வ எண்ணிக்கை 324. 70,000 அதிகமான குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 3,14 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் 2,100 நிவாரண முகாம்களில் அடைக்கலம் பெறப்பட்டிருக்கிறார்கள். லட்சக்கணக்கானோர் வெள்ளத்தில் சிக்கி ஆங்காங்கே மீட்புப் படைக்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கானோர் மீட்புப் படைகளை எதிர்பார்த்து வெவ்வேறு இடங்களில் வீட்டுக்கூரையின் மீதும் மரங்களின் மீதும் காத்துக் கிடக்கும் அவலம் தொடர்கிறது. மழை இன்னும் முழுமையாக விட்டபாடில்லை.
இதுவரை ராணுவத்தின் 18 குழுக்களும், கடற்படையின் 46 அணியினரும், விமானப் படையின் 13 பிரிவினரும், கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையின் 18 அணியினரும், தேசிய பேரிடர் மீட்புப் படையின் 21 பிரிவினரும் நிவாரணப் பணிகளுக்கு முடுக்கிவிடப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்திய விமானப் படையின் 18 ஹெலிகாப்டர்கள் மீட்புப் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கின்றன. மேலும் சில ஹெலிகாப்டர்களை இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து மீட்புப் பணிக்காக வரவழைக்கும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 
தேசியப் பேரிடர் மீட்புப் படையைச் சார்ந்த 79 படகுகளும், கடலோரக் காவல் படையின் 403 படகுகளும் ஆங்காங்கே சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் பொதுமக்களை மீட்பதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கின்றன. மீனவர்களும் ஆங்காங்கே தங்களது நூற்றுக்கணக்கான படகுகளுடன் மீட்புப் பணிக்கு உதவி வருகின்றனர். 40,000-க்கும் அதிகமான மாநில காவல் துறையினர் மீட்புப் பணியில் ஈடுபட்டும்கூட அடுத்த ஒரு வாரத்துக்குள் நிலைமை கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படும் என்று தோன்றவில்லை. காரணம், அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இன்னும்கூட மழை நின்றபாடில்லை.
கொச்சி சர்வதேச விமான நிலையம் முழுமையாக வெள்ளத்தில் மூழ்கி செயல்பட முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. நிலைமையை நேரில் பார்ப்பதற்கு வந்த பிரதமரும் அதிகாரிகளும் கடற்படைத் தளத்திலுள்ள பழைய விமான நிலையத்தில்தான் வந்திறங்கி ஹெலிகாப்டரில் பார்வையிடச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்றால் நிலைமை எந்த அளவுக்கு மோசமாக இருக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.
தென்மேற்குப் பருவமழை ஏற்கெனவே உத்தரப் பிரதேசம், மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்டிரம், நாகாலாந்து, அஸ்ஸாம் ஆகிய மாநிலங்களில் வழக்கத்தைவிட அதிகமாகப் பொழிந்திருப்பதால் சுமார் ஆயிரம் உயிர்களுக்கு மேல் இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்த நிலையில், இப்போது கேரளமும் தனது பங்கிற்கு தென்மேற்குப் பருவமழைக்குப் பல உயிர்களை பலி கொடுத்திருக்கிறது. 
இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்தும் நிதியுதவியும் பொருளுதவியும் ஒருபுறம் வந்து குவிந்து கொண்டிருந்தாலும் கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பைப் பார்க்கும் போது அவை கடலில் கரைத்த பெருங்காயமாகத்தான் தோற்றமளிக்கின்றன. கேரள முதல்வர் கூறியிருப்பதைப் போல குறைந்தது ரூ.12,000 கோடி நிதியுதவி தேவைப்படும்போது, மத்திய அரசு வெறும் 680 கோடி மட்டுமே அளித்திருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. உடனடியாக கேரள வெள்ளபாதிப்பை தேசியப் பேரிடராக அறிவித்து, போதுமான நிதியுதவியை வழங்கி உதவிக் கரம் நீட்ட வேண்டிய கடமை மத்திய அரசுக்கு உண்டு.
இப்படியொரு சீற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதற்கு இயற்கையின் மீது மட்டுமே பழி சுமத்தித் தப்பித்துவிட முடியாது. ஏறத்தாழ 9 லட்சம் ஹெக்டேர் வனப்பகுதிகள் கடந்த 40 ஆண்டுகளில் ரப்பர் தோட்டங்களாகவும், விடுதிகளாகவும் மாறியிருக்கின்றன. மிக அதிகமான பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கும் இடுக்கி மாவட்டத்தில்தான் இதுபோல வன ஆக்கிரமிப்புகள் அதிகமாக நடந்திருக்கின்றன. 
இயற்கையின் மீது மனிதன் தாக்குதல் நடத்தும்போது ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் இயற்கையும் தன்னுடைய ஆத்திரத்தையும் கோபத்தையும் மனிதன் மீது திருப்பி காட்ட முற்படுவது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. "முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்' என்பதன் கண்கூடான நிகழ்வுதான் கேரளத்தை தாக்கியிருக்கும் அடை மழையும் வெள்ளப்பெருக்கும். 
இயற்கையைச் சீண்டிப் பார்த்தால் ஏற்படும் விளைவு என்ன என்பதை இந்தியாவின் ஏனைய மாநிலங்கள்இதிலிருந்து புரிந்துகொண்டால் நலம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/20/இயற்கையின்-சீற்றம்-2983554.html
2982611 தலையங்கம் ஜவுளித் துறையின் சவால்! ஆசிரியர் Saturday, August 18, 2018 01:37 AM +0530 மத்திய அரசு 328 ஜவுளி பொருள்களுக்கான இறக்குமதி வரியை இரட்டிப்பாக்கியிருக்கிறது. இதன் மூலம் கார்ப்பெட்டுகள், துணி ரகங்கள், தொழில் துறைக்கான சிறப்புத் துணி ரகங்கள் ஆகியவற்றின் இறக்குமதி விலை கடுமையாக அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நடக்கும் கடுமையான வர்த்தகப் போரின் விளைவாக, இந்திய ஜவுளித் துறை மிக அதிகமாக பாதிக்கப்பட இருக்கிறது. இதைத் தடுப்பதற்காகக் கடந்த மாதம் 50-க்கும் மேற்பட்ட ஜவுளி ரகங்களின் மீதான இறக்குமதி வரியை முன்னறிவிப்பு இல்லாமலும், பரபரப்பை ஏற்படுத்தாமலும் இந்திய அரசு அதிகரித்துவிட்டிருந்தது. அதன் தொடர் விளைவுதான் இப்போதைய கொள்கை முடிவும். 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை விவசாயத்துக்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிகமான வேலைவாய்ப்பை வழங்கும் தொழில் நெசவுத் தொழில்தான். சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக, உலகின் இரண்டாவது பெரிய ஜவுளி ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாக இந்தியா இருந்து வருகிறது. ஜவுளிப் பொருள்களுக்கு அமெரிக்கா தடை விதித்திருக்கும் நிலையில், சீனா இந்தியச் சந்தையை தனது விலை குறைந்த ஜவுளி பொருள்களால் நிரப்பிவிடக் கூடும் என்கிற நியாயமான அச்சம் எழுந்திருக்கிறது. அப்படி சீன ஜவுளி பொருள்கள் பெருமளவில் இந்தியாவுக்கு வரத் தொடங்கினால் இந்திய உள்நாட்டு நெசவுத் தொழில் மிகக் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டு அழிவை நோக்கி நகரக்கூடும். 
நூற்றாண்டு காலமாக இந்தியாவின் ஜவுளித் துறை உலகிலேயே புகழ்பெற்றதாக இருந்து வருகிறது. இந்தியாவின் மிகப் பழைமையான தொழிலும், இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு வலு சேர்க்கும் தொழிலும் நெசவுத் தொழிலாகத்தான் இருந்து வருகிறது. இந்திய மொத்த ஏற்றுமதியில் 15 விழுக்காடு ஜவுளி பொருள்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல் மிக அதிகமான பேருக்கு தொழில் வழங்கும் துறையாகவும் ஜவுளித் துறை இருந்து வருகிறது.
இந்திய ஜவுளித் துறை இரண்டு பிரிவுகளாக செயல்படுகிறது. முதலாவது, அமைப்பு சாராத துறை. கைத்தறி, கைவினைப் பொருள்கள், பட்டுப் பூச்சி வளர்ப்பு, பட்டு நூல் தயாரிப்பு உள்ளிட்டவை சிறுசிறு அளவில் பாரம்பரியமான முறையில் செயல்படுகின்றன. இந்த அமைப்புசாரா நெசவுத் தொழிலை விவசாயிகள் பலரும் வேளாண்மை இல்லாத நேரத்தில் பகுதி நேரத் தொழிலாகவும் இந்தியாவின் பல பாகங்களில் செய்து வருகிறார்கள். கைத்தறி என்பது இன்றும்கூட பல லட்சம் குடும்பங்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
இரண்டாவதாக, மின் விசைத் தறிகள், பெரிய நூற்பாலைகள், ஆயத்த ஆடைத் தயாரிப்புகள், பின்னலாடைத் தயாரிப்புகள் என்று நவீன இயந்திரங்களையும் தொழில்நுட்பத்தையும் பயன்படுத்தி நடத்தப்படும் தொழிற்சாலைகள். இவை பெரிய முதலீட்டுடன் செயல்படுகின்றன. இவற்றிலும்கூட பல லட்சம் பேர் வேலை வாய்ப்பை பெறுகிறார்கள்.
இந்திய ஜவுளித் துறை ஏறத்தாழ 10 கோடிக்கும் மேலானவர்களுக்கு நேரிடையாகவும், மறைமுகமாகவும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குகிறது. 2017-18-இல் இந்தியாவின் மொத்த ஜவுளி ஏற்றுமதி 37.74 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.2.64 லட்சம் கோடி). இந்தியாவின் ஜவுளித் துறைவின் மொத்த விற்பனை மதிப்பு 150 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.10.5 லட்சம் கோடி). 2020-இல் இதுவே 230 பில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ.16.1 லட்சம் கோடி) எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. இந்தியாவின் ஜிடிபியில் சுமார் 2% ஆகவும், இந்தியாவின் மொத்த உற்பத்தியில் 10% ஆகவும் ஜவுளித் துறை காணப்படுகிறது.
ஜவுளித் துறையின் அடிப்படை கச்சாப் பொருள் பருத்தி. இந்திய விவசாயிகளில் கணிசமானவர்கள் பருத்திச் சாகுபடியில் ஈடுபட்டிருக்கும் நிலையில் ஜவுளித் துறை ஆரோக்கியமாக இருப்பது மறைமுகமாக இந்திய விவசாயத்தையும் பாதுகாக்கிறது. இந்தியாவின் பருத்தி உற்பத்தி 2017-18-இல் 37.7 மில்லியன் (சுமார் 263.9 கோடி) பேல்கள். இந்தியாவின் மொத்தப் பருத்தி சாகுபடிப் பரப்பு 2017-18-இல் சுமார் 11 மில்லியன் (சுமார் 1 கோடி 10 லட்சம்) ஹெக்டேர். கடந்த 5 ஆண்டுகளில் ஜவுளித் துறை கணிசமான முதலீட்டைப் பெற்றிருக்கிறது. அந்நிய நேரடி முதலீடு மட்டுமே கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் 2.82 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.19,740 கோடி) ஜவுளித் துறைக்கு கிடைத்திருப்பதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. 
இந்தப் பின்னனியில்தான் மத்திய அரசு ஜவுளிப் பொருள்களின் இறக்குமதிக்கு விதித்திருக்கும் அதிகரித்த வரிகளை நாம் பார்க்க வேண்டும். ஜவுளித் துறையை பொருத்தவரை, வங்க தேசம், இலங்கை, வியத்நாம் ஆகிய நாடுகள் சர்வதேசச் சந்தையில் இந்தியாவுக்குக் கடும் போட்டியாக உயர்ந்திருக்கின்றன. அதே நேரத்தில், இந்த நாடுகள் இந்தியாவுடன் மிகவும் சாதகமான வணிக ஒப்பந்தங்களை செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அதைப் பயன்படுத்தி சீனா மறைமுகமாக இந்த நாடுகளின் மூலம் மதிப்புக் கூடுதல் செய்து தனது பொருள்களை வரிகள் இல்லாமல் இந்தியாவுக்குள் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் அதிகரித்த இறக்குமதி வரியை எதிர்கொள்ள, இந்த முறையை சீனா பெரிய அளவில் பயன்படுத்தி விடாமல் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு நமது இறக்குமதிகளில் அடிப்படை உற்பத்தி செய்யப்படும் நாடு குறித்தும் வரி விதிக்கும்போது சில நிபந்தனைகளை இணைத்தாக வேண்டும். 
இறக்குமதி வரி விதிப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்திய ஜவுளித் துறையை சர்வதேச அளவில் போட்டிபோடும் நிலைக்கு உயர்த்துவதும், மரபுசாரா நெசவுத் தொழிலுக்கு முறையான விற்பனை வியூகத்தை வகுத்து அதற்கென்று சர்வதேசச் சந்தையில், வரவேற்பை மேம்படுத்துவதும் அரசின் கடமை. ஒரு காலத்தில் இந்திய மஸ்லின் துணிகள் உலகத்திலேயே விலை மதிப்பில்லாததாக இருந்ததை நாம் மறந்து விடக்கூடாது. இன்னமும்கூட நமது கைத்தறித் துணிகளும், கைவினைப் பொருள்களும், பட்டுத் துணிகளும் சர்வதேசச் சந்தையில் போதுமான வரவேற்பைப் பெறவில்லை என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/18/ஜவுளித்-துறையின்-சவால்-2982611.html
2981884 தலையங்கம் எல்லோருக்கும் நல்லவர்! ஆசிரியர் Friday, August 17, 2018 01:37 AM +0530 முன்னாள் பிரதமர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாயின் மறைவில் இந்தியா தவப்புதல்வர் ஒருவரை, வரலாற்று நாயகர் ஒருவரை இழந்துவிட்டிருக்கிறது. அகவை 93-இல் நிறைந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்து அவர் மறைந்திருக்கிறார். 
அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்தவர் வாஜ்பாய். இவர் வருங்காலத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக வருவார் என்று பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவே கூறியிருந்தார் எனும்போது, இளைஞராக இருக்கும்போது அவர் எந்த அளவுக்குத் துடிப்பாக செயல்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் உணர முடிகிறது.
வாஜ்பாயின் மிகப்பெரிய பலங்கள் இரண்டு. முதலாவது, அவரது அபாரமான பேச்சாற்றல், அவர் சரளமாக இந்தியில் பேசத் தொடங்கினால், எப்படிப்பட்ட கூட்டமாக இருந்தாலும் மகுடியில் கட்டுண்ட பாம்பாக அடங்கிக் கிடக்கும். நாடாளுமன்றத்தில் அவர் உரையாற்றுகிறார் என்றால், அவரது உரையைக் கேட்பதற்காகவே கொறடா இல்லாமலேயே உறுப்பினர்கள் அவைக்கு வந்திருப்பார்கள். அடல்ஜி பேசுவதைத் தொடர்ந்து கேட்டால், நானும் ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்திலோ, ஜனசங்கம் கட்சியிலோ சேர்ந்துவிடுவேனோ என்று பயப்படுகிறேன்' என்று முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தியே ஒருமுறை கூறுமளவுக்கு அவரது பேச்சாற்றல் வலிமையானது.
வாஜ்பாயின் இரண்டாவது பலம், அனைவரையும் தனது நட்பு வட்டத்துக்குள் இழுத்து அரவணைத்துக் கொள்ளும் அவரது பண்பு. அதனால்தான் தன்னுடன் கொள்கையால் முற்றிலும் மாறுபட்ட இடதுசாரித் தலைவர்களிடமும், காங்கிரஸ் கட்சியினரிடமும் ஏன், இந்தி எதிர்ப்பாளர்களும், இறை மறுப்பாளர்களுமான திமுகவினரிடமும்கூட அவரால் நட்புப் பாராட்டவும், நெருங்கிப் பழகவும் முடிந்தது. அவரது இந்த பலம்தான், தொடர்ந்து ஆறு ஆண்டுகள் கூட்டணியை அமைத்து கொண்டு இந்தியப் பிரதமராகத் தொடர முடிந்ததன் ரகசியம்.
1996-இல் ஆட்சியமைக்க அவருக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தும்கூடப் பெரும்பான்மை பலம் ஏற்படுத்த முடியாதபோது, 13-ஆவது நாள் மிகவும் கண்ணியமாக மக்களவையைக் கூட்டி, தனிப்பெருங்கட்சியாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டும்கூட தனிப்பெரும்பான்மை பெற முடியாததை சுட்டிக்காட்டி அவர் பதவி விலகியபோது, பாரத தேசமே அவரை அண்ணாந்து பார்த்தது. அதேபோல, 1999-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 17-ஆம் தேதி ஒரே ஒரு வாக்கில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோல்வியடைந்தபோதும், கொஞ்சமும் பதற்றமே படாமல் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்குச் சென்று பதவி விலகல் கடிதத்தைக் கொடுத்தபோது, அடல்ஜியின் ஜனநாயகப் பண்பையும், சற்றும் கலங்காத நெஞ்சுறுதியையும் பார்த்து உலகமே வியந்தது.
வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி 1998-இல் ஆட்சியில் அமர்ந்தபோது, இப்படியொரு கூட்டணியால் செயல்பட முடியுமா என்று ஐயம் எழுப்பினார்கள் பலர். ஆனால், கூட்டணி அரசாக இருந்தும்கூட, சர்வதேச அளவிலான எதிர்வினைகள் வரும் என்று தெரிந்தும்கூடத் துணிந்து இந்தியாவை அணு ஆயுத வல்லரசாக மாற்றிய பெருமை அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாயையேச் சாரும். அமெரிக்காவே எதிர்பார்க்காத, சந்தேகப்படாத அளவில் பொக்ரான் அணு ஆயுத சோதனை நடந்தபோதும் சரி, உலக நாடுகளின் பொருளாதாரத் தடைகள் அச்சுறுத்தியபோதும் சரி, அடல்ஜியின் அரசியல் சாதுர்யமும், நெஞ்சுரமும் இன்றளவும் பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகிறது.
அடல் பிகாரி வாஜ்பாயின் ஆறு ஆண்டுகால ஆட்சி உண்மையிலேயே ஒரு பொற்கால ஆட்சி என்றுதான் கூற வேண்டும். இன்றுவரை நெடுஞ்சாலைகளில் பயணிப்பவர்கள் வாஜ்பாயை நினைவுகூரத் தவறுவதில்லை. உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பு வசதிகளை உறுதிப்படுத்துவதில் வாஜ்பாய் அரசின் சாதனை அளப்பரியது. தங்க நாற்கரச் சாலைகள், தகவல் தொலைத்தொடர்பில் மிகப்பெரிய எழுச்சி, தில்லி மெட்ரோவை செயல்பட வைத்ததன் மூலம் இந்தியா முழுவதும் மெட்ரோ ரயிலுக்கு வழிகோலியது, அனைவருக்கும் கல்வி' திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது, சர்வதேசப் பொருளாதார வீழ்ச்சிக்கு நடுவிலும் இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு பாதிப்பே இல்லாமல் இட்டுச் சென்றது என்று அவரது அரசு நிகழ்த்திய சாதனைகளைப் பட்டியலிட்டால் புத்தகம்தான் போட வேண்டும்.
வெளிவிவகாரக் கொள்கைக்கு புதிய உத்வேகத்தை ஏற்படுத்திய பெருமையும் பிரதமர் வாஜ்பாய் ஆட்சிக்கு உண்டு. வாஜ்பாய் ஆட்சி தொடர்ந்திருந்தால் இலங்கையில் ஈழத்தமிழர் போராட்டம் முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலையில் முடிந்திருக்காது. லாகூருக்கு பஸ் போக்குவரத்தை ஏற்படுத்தியதும், பாகிஸ்தான் அதிபர் ஜெனரல் பர்வீஸ் முசாரஃபை ஆக்ராவுக்கு அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதும், இந்திய - பாகிஸ்தான் உறவில் புதியதொரு அத்தியாயத்தையே ஏற்படுத்தியது.
அவரது ஆட்சியில் குஜராத் இனப்படுகொலை நடந்தது என்கிற ஒரேயொரு அசம்பாவிதம் தவிர, அவரது ஆறு ஆண்டுகால ஆட்சியில் இந்தியா அடைந்த வளர்ச்சியும், வெற்றியும், பெருமைகளும் ஏராளம், ஏராளம். இத்தனைக்கும் 23 கட்சிக் கூட்டணியை பல்வேறு பிரச்னைகளுக்கு இடையில் அவர் தலைமை தாங்கி நடத்திய நிலையிலும், அவரால் அபார சாதனையை செய்து காட்ட முடிந்திருக்கிறது என்பதுதான் வியப்பு.
மூன்று முறை பிரதமராக இருந்தவர், காங்கிரஸ் அல்லாத மத்திய அரசைத் தலைமை தாங்கிப் பதவி காலத்தை நிறைவு செய்த முதல் பிரதமர் தனது 93-ஆவது வயதில் மறைந்துவிட்டிருக்கிறார். அவரது பிறப்பு சாதாரணமானது. ஆனால் வாழ்க்கை மகத்தானது. சுதந்திர இந்திய சரித்திரத்தில் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவுக்குப் பிறகு, அனைவராலும் ஒருசேர நேசிக்கப்பட்ட மாமனிதர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாயாகத்தான் இருப்பார். தினமணி' அவருக்குக் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்துகிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/17/எல்லோருக்கும்-நல்லவர்-2981884.html
2981283 தலையங்கம் தாய்மைக்கு வஞ்சனை! ஆசிரியர் Thursday, August 16, 2018 01:37 AM +0530
பொது இடங்களில் தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுப்பதற்கான வசதிகளை செய்து தராமல் இருப்பதற்காக மத்திய அரசையும், தில்லி மாநில அரசையும், மாநகராட்சியையும் தில்லி உயர் நீதிமன்றம் வன்மையாகக் கண்டித்திருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, பொது இடங்களில் குழந்தைகளுடனான தாய்மார்களுக்கு வழங்கப்படும் அடிப்படை வசதிகள் இல்லையென்றே கூறலாம். அது உணவு விடுதிகளாகட்டும், விமான நிலையங்களாகட்டும், போக்குவரத்து நிலையங்களாகட்டும், பொது இடங்களாகட்டும், அங்கெல்லாம் புகைப்பிடிப்போர்களுக்குக்கூட தனியிடம் வழங்க முற்பட்டிருக்கும் நாம், தாய்ப்பால் கொடுக்கும் தாய்மார்களிடம் கரிசனம் காட்டாமல் இருப்பது தாய்மையை நாம் எந்த அளவுக்கு அவமதிக்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. 
உலகிலேயே வேலைக்குப் போகும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைந்த நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாக இருக்கிறது. மகப்பேறுக்குப் பிறகு, வேலைக்குப் போவதை நிறுத்திவிடும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிக மிக அதிகம். இதற்கு காரணம், பணியிடங்களில் தங்களது குழந்தைகளுக்கு மழலையர் காப்பகம் இல்லாமல் இருப்பதும், தாய்ப்பால் கொடுக்க, தனியான இடம் இல்லாமல் இருப்பதும்தான். 
இந்தியாவில், பூங்கா, சந்தை, வணிக வளாகங்கள், பள்ளிக்கூடங்கள், பணியிடங்கள் என்று எல்லா பொது இடங்களிலும் தாய்மார்களுக்குப் பாதுகாப்பான வசதிகள் அமைக்கப்படவில்லை. பாதுகாப்பாக எந்த நேரமும் வீடு திரும்பவும், கழிவறை உள்ளிட்ட அடிப்படை சேவைகளும், மழலையர் காப்பக வசதிகளும் வேலை பார்க்கும் பெண்களுக்கு இல்லாமல் இருப்பது மிகப்பெரிய அவலம். ஆண்களுக்கு இணையான ஊதியம்கூட பெண்களுக்கு தரப்படுவதில்லை. 
குழந்தைகளுக்கு பிறந்தவுடன் தாய்ப்பால் வழங்குவது என்பது மிக மிக முக்கியம். உலகில் உள்ள 76 நாடுகளில், குழந்தை பிறந்த ஒரு மணி நேரத்தில் தாய்ப்பால் வழங்குவதில் இந்தியா 56-வது இடத்தில் இருக்கிறது. இந்தியாவில் 50%-க்கும் குறைவான சிசுக்கள்தான் பிறந்த ஒரு மணி நேரத்தில் தாய்ப்பால் பெறுகின்றன. முதல் ஆறு மாதத்தில் தாய்ப்பால் மட்டுமே வழங்கப்படும் சிசுக்களின் எண்ணிக்கை 55%. 
பிறந்தது முதல் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் மட்டுமே வழங்குவதன் மூலம் வயிற்றுப்போக்கு, நிமோனியா போன்ற உபாதைகளில் இருந்து ஆண்டுதோறும் 99,499 சிசு மரணத்தை தடுக்க முடியும் என்கிறது ஓர் அறிக்கை. இந்தியாவில் 10-இல் 6 குழந்தைகள் பிறந்த சில மணி நேரங்களில் தாய்ப்பால் பெறும் பாக்கியத்தை பெறுவதில்லை. உலகளாவிய அளவிலும் சரி, 5-இல் 3 சிசுக்கள் (7.8 கோடி) பிறந்த முதல் ஒரு மணி நேரத்தில் தாய்ப்பால் பெறுவதில்லை. பிறந்த முதல் இரண்டு மணி நேரம் முதல் 23 மணி நேரத்துக்குள் தாய்ப்பால் பெறாத சிசுக்கள் பல்வேறு பிரச்னைகளால் மரணிக்க நேர்வது 33% என்று கூறப்படுகிறது. 
இந்தியா (41.5%), நேபாளம் (54.9%), வங்கதேசம் (50.8%), சீனா (26.4%), இலங்கை (90.3%), பாகிஸ்தான் (18%) உள்ளிட்ட நாடுகளில் இலங்கை மட்டும்தான் குழந்தைகளுக்குப் பிறந்தவுடன் தாய்ப்பால் வழங்கப்படுவதை முறையாக உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. நேபாளம், வங்கதேசமும்கூட பாகிஸ்தான், சீனா, இந்தியாவை விட சிறப்பாக செயல்படுகின்றன என்பதைப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. 
பிறந்தவுடன் தாய்ப்பால் வழங்கப்படாததால் ஏற்படும் சிசு மரணங்களின் மூலம் ஆண்டொன்றுக்கு 14 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ. 98,721 கோடி) பொருளாதார இழப்பு ஏற்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. சீனா, இந்தியா, இந்தோனேஷியா, மெக்ஸிகோ, நைஜீரியா ஆகிய 5 நாடுகளில் மட்டுமே ஆண்டுதோறும் முறையாகத் தாய்ப்பால் வழங்கப்படாததால் 2 லட்சத்து 36 ஆயிரம் சிசுக்கள் மரணம் அடைகின்றன. இதன்மூலம் பொருளாதார இழப்பு ஆண்டொன்றுக்கு 119 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.8,38,771 கோடி) என்று யுனிசெஃப்பும், உலக சுகாதார நிறுவனமும் இணைந்து செய்த ஆய்வொன்று குறிப்பிடுகிறது.
முதல் 6 மாதங்களுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுப்பதன் மூலம் குழந்தைகளுக்கு நோய் எதிர்ப்பு சக்தி உருவாவதால் பல்வேறு நோய்த் தொற்றிலிருந்து சிசுக்கள் காப்பாற்றப்படுகின்றன. அதுமட்டுமல்லாமல், தாய்மார்களுக்கு மார்பகப் புற்றுநோய் ஏற்படும் வாய்ப்பும் குறைகிறது. போதுமான அளவு தாய்ப்பால் கொடுக்காமல் இருப்பதால் தாய்மார்களுக்கு சர்க்கரை நோய் ஏற்படும் வாய்ப்பும் அதிகரிக்கிறது என்று சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.
இதற்கிடையில் சுகாதாரம் தொடர்பான ஒரு கருத்தரங்கில் கலந்துகொண்ட அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், தாய்ப்பால் வழங்கப்படுவதால் குழந்தைகளுக்குப் பெரிய அளவில் பயன் ஏற்படுவதில்லை என்கிற ஒரு விசித்திரமான கருத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார். குழந்தைபெற்ற தாய்மார்கள், ஊட்டச்சத்து பெறுவதற்கு, குழந்தைகளுக்குப் புட்டிப்பால் வழங்குவதுதான் சரியாக இருக்குமென்றும், அதன்மூலம் பிரசவத்துக்குப் பிறகான பச்சை உடம்பை அவர்கள் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும் என்றும் புதியதொரு விளக்கமும் அளித்திருக்கிறார். 2015-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, சர்வதேச அளவில் குழந்தைகளுக்கான பால் பவுடர் வணிகம் 47 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.3,31,279 கோடி) என்பதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு அவர்கள் சார்பில் அவர் அவ்வாறு பேசியிருக்கக்கூடும்.
தொன்றுதொட்டு, தாய்ப்பாலின் முக்கியத்துவம் நம் முன்னோர்களால் வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது. தாய்மார்கள் சிசுக்களுக்குத் தாய்ப்பால் வழங்குவதை உறுதிப்படுத்துவதும், எல்லா பொது இடங்களிலும் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்கும் வசதியை உறுதிப்படுத்துவதும் காலத்தின் கட்டாயம். வருங்கால சந்ததியரின் உடல் நலம் பேணாமல், உலகின் 6-ஆவது பெரிய பொருளாதாரமாக இந்தியா இருப்பதில் அர்த்தமில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/16/தாய்மைக்கு-வஞ்சனை-2981283.html
2980602 தலையங்கம் வந்தே மாதரம்! ஆசிரியர் Wednesday, August 15, 2018 01:29 AM +0530
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 71ஆண்டுகள் நிறைவு பெற்று 72-ஆவது ஆண்டில் இன்று அடியெடுத்து வைக்கிறது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது இங்கே பல்வேறு அரசர்கள், நிஜாம்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த சமஸ்தானங்கள் 564. பல்வேறு மொழிகள், பல்வேறு இனங்கள், பல்வேறு மதங்கள், நூற்றுக்கணக்கான ஜாதிப் பிரிவுகள் இங்கே காணப்பட்டன. இந்த நிலையில், இந்தியாவில் எல்லாப் பகுதிகளையும் ஒருங்கிணைத்து புதியதொரு தேசம் உருவானபோது, அது எத்தனை நாள் ஒற்றுமையாகத் தொடரும் என்கிற ஐயப்பாடு உலகெங்கிலும் இருந்தது. விரைவிலேயே நெல்லிக்காய் மூட்டை சிதறுவது போல இந்தியா சிதறப் போகிறது என்று ஆரூடம் கூறியவர்கள்தான் அதிகம். அதையெல்லாம் பொய்யாக்கி, தனது 72-ஆவது சுதந்திர தினத்தை இந்தியா இன்று கொண்டாடுகிறது.
இந்தியா என்பது பல்வேறு நாடுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு தேசமாக இருந்தாலும் கூட, இந்தியன்' என்கிற உணர்வை ஒவ்வொரு குடிமகன் மனதிலும் ஏற்படுத்திவிட்டிருக்கும் பெருமை அண்ணல் மகாத்மா காந்தியடிகளையே சேரும். அவர் ஊட்டிய தேசப்பற்றும், அவருக்கிருந்த தொலைநோக்குப் பார்வையும், ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவின் மேல் அவருக்கு இருந்த நம்பிக்கையும் இந்த தேசத்தை இன்றுவரை வழிநடத்துகிறது என்பதுதான் உண்மை.
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது மக்கள் தொகையில் 20 % மட்டுமே எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக இருந்தனர். 10 பேரில் 8 பேர் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே இருந்தனர். அப்படி இருந்தும் கூட, அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்கிற அடிப்படையில், ஜனநாயகக் குடியரசாக இந்தியா அறிவிக்கப்பட்டது. அன்றைய தலைவர்களின் நம்பிக்கையை நாம் பொய்யாக்கவில்லை.
அது தவிர, இந்தியா சமூக, பொருளாதார வளர்ச்சியில் ஏனைய நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, எந்த அளவுக்கு முன்னேறி இருக்கிறது என்பதை சிந்தித்துப் பார்த்தால், பெருமைப்படும் நிலையில் இல்லை. இப்போது உலகில் மிக அதிவேகமாக வளர்ச்சி அடையும் ஜனநாயகமாகவும், உலகில் ஆறாவது பெரிய பொருளாதாரமாகவும் இந்தியா விளங்குகிறது. ஆனால், இதைவிடச் சிறப்பாக நாம் செயல்பட்டிருக்கலாமோ என்கிற கேள்வியை இந்தச் சுதந்திரதின விழா எழுப்புகிறது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு சுதந்திரம் அடைந்த நாடுகள்தான் இந்தோனேஷியா, இந்தியா, இலங்கை, தென்கொரியா, மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகியவை. ஆனால், இந்தோனேஷியா, இலங்கை, தென்கொரியா, மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளை விட, இந்தியா உலக மனிதவள மேம்பாட்டுக் குறியீட்டில் பின்தங்கி இருக்கிறது. உலகில் 168 நாடுகளில் நாம் 131-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறோம்.
2.6 டிரில்லியன் டாலருடன் (சுமார் ரூ.182 லட்சம் கோடி) இந்தியாவின் ஜிடிபி இந்தோனேஷியாவை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம். ஆனால், இந்தியாவின் தனி மனித வருவாய் 1,900 டாலர். இது இந்தோனேஷியாவில் பாதி. மலேசியாவுடைய தனி மனித வருவாயில் ஐந்தில் ஒரு பகுதி. தென் கொரியாவின் வருவாயில் 10% . சிங்கப்பூரில் தனி மனித வருவாய் நம்மை விட 25 மடங்கு அதிகம். ஆசியாவிலேயே மலேசியாவில்தான் குறைந்த அளவு வறுமை என்றால், இந்தியாவில்தான் மிக அதிகமான வறுமை. 
சுதந்திரத்திற்கு முன்பு பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக போராடியபோது, நமக்கு இருந்த சுதந்திரம் இப்போது சுதந்திர இந்தியாவில் நம்மை நாமே ஆட்சி செய்யும்போது இருக்கிறதா என்கிற கேள்வியையும் எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸால் அண்ணல் காந்தியடிகளின் வேட்பாளருக்கு எதிராக காங்கிரஸ் தலைவர் பதவிக்குப் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற முடிந்தது. இப்போது காங்கிரஸின் சோனியா, ராகுல் தலைமையை எதிர்த்தோ, பாஜகவின் மோடி, அமித்ஷா தலைமையை எதிர்த்தோ ஒருவர் செயல்பட முடியாத நிலைமை காணப்படுகிறது. இதே நிலைதான் எல்லா அரசியல் கட்சிகளிலும். அரசியல் கட்சிகளில் கூட உட்கட்சி ஜனநாயகம் இல்லையெனும்போது, இந்திய ஜனநாயகம் சுதந்திரமாக செயல்படுகிறது என்று எப்படிக் கருதுவது?
அன்றைய பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியில் தொழிலதிபர்களாக இருந்த ஜம்னாலால் பஜாஜும், ஜி.டி.பிர்லாவும், ஏனைய பலரும் துணிந்து சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அண்ணல் காந்தியடிகளுடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. சைமன் கமிஷன் பகிஷ்கரிப்பிலும், உப்பு சத்தியாக்கிரகத்திலும் கலந்து கொண்டனர். அப்படி இருந்தும் கூட, அவர்களது பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்கள் காலனி அரசால் பாதிக்கப்படவில்லை. இப்போது அதுபோல ஏதாவது தொழில் நிறுவனம் எதிர்க்கட்சியையோ, அரசுக்கு எதிரான போராட்டத்தையோ ஆதரித்துவிட முடியுமா?
70 ஆண்டுகளாகியும் வறுமை ஒழிக்கப்படவில்லை. இன்னும் கூட பட்டினிச் சாவுகளும் , தெருவோர வாசிகளும், குடிசையில் வாழ்வோரும் குறைந்தபாடில்லை. பத்தாண்டுகளுக்கு மட்டுமே என்று அரசியல் சாசனத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட இட ஒதுக்கீடு தேவையில்லை என்று நிராகரிக்கும் நிலையை, 70 ஆண்டுகளாகியும் நம்மால் அடைய முடியவில்லை. இதற்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம், இந்தியாவின் வளர்ச்சி ஒருசிலரை மட்டுமே அடைந்திருப்பதும், மேலிருந்து அடிமட்டம் வரை ஊழல் புரையோடிப்போயிருப்பதும்தான் என்பது அனைவருக்குமே நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க, யாருமே தயாராக இல்லை. 
நமக்குள்ளே பெருமை பேசுவதில் பயனில்லை. நமது பலவீனங்களை உணர்ந்து, அவற்றுக்கு விடை தேடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம். இந்த சுதந்திரதின சிந்தனை ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்படுமானால் மட்டுமே, பாரதியார் கனவு கண்ட பாருக்குள்ளே நல்ல நாடாக' இந்தியா ஒளிரும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/15/வந்தே-மாதரம்-2980602.html
2979932 தலையங்கம் பாராட்டத் தோன்றவில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, August 14, 2018 01:40 AM +0530 நீதிபதி குட்டியில் மேத்யூ ஜோசப் ஒருவழியாக கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக பதவியேற்றிருக்கிறார். கடந்த எட்டு மாதங்களாக நீடித்து வந்த, உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த கே.எம். ஜோசப்பின் உச்சநீதிமன்றத்துக்கான பதவி உயர்வு குறித்த சர்ச்சை, அவரது பதவி ஏற்புடன் முடிந்து விட்டது என்று கூறிவிட முடியவில்லை. காரணம், அவரது பதவி ஏற்பு கூட மத்திய அரசால் சர்ச்சைக்குள்ளாக்கப்பட்டதுதான். 
முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியும், சட்ட ஆணையத் தலைவராக இருந்தவருமான நீதிபதி கே.கே.மேத்யூவின் மகன்தான் நீதிபதி கே.எம்.ஜோசப். கேரள உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்த இவர், 2014 ஜூலை மாதம் உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தின் 9-ஆவது தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டவர். இவரை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிப்பதற்குத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையிலான கொலீஜியம்' கடந்த ஜனவரி மாதமே மத்திய அரசுக்குப் பரிந்துரைத்திருந்தது.
கொலீஜியம் மூலம் நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறை சரியா, தவறா என்கிற விவாதம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கொலீஜியம் முறையின் அடிப்படையில்தான் உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் நியமனங்கள் நடைபெறுகின்றன. உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்றங்களின் மூத்த நீதிபதிகள் அடங்கிய கொலீஜியம் குழுவின் பரிந்துரையை அரசு ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் நீதிபதிகளின் பெயரை அறிவிப்பது வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. ஆனால், நரேந்திர மோடி அரசு தனிப்பெரும்பான்மையுடன் மத்திய ஆட்சியில் அமர்ந்தது முதல் இந்தப் பிரச்னையில் நீதித்துறைக்கும், மத்திய அரசுக்கும் கருத்து வேறுபாடு எழத்தொடங்கியது.
நீதிபதிகளை நீதிபதிகளே நியமித்துக் கொள்ளும் கொலீஜியம் முறையில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமல் இருப்பதால், அதற்குப் பதிலாக தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம்' ஒன்றை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நீண்ட காலமாகவே இருந்து வந்தது. இந்தக் கோரிக்கையை காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகளும் ஆதரித்து வந்தன. நரேந்திர மோடி தலைமையில் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சி அமைந்ததைத் தொடர்ந்து தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையச் சட்டம்' நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனால், அந்தச் சட்டத்தை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் கடந்த ஜனவரி மாதம் 10-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றத்தின் கொலீஜியம் நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பை உச்சநீதிமன்றத்துக்குப் பதவி உயர்வு செய்ய மத்திய அரசிடம் பரிந்துரைத்தது. மத்திய அரசு அந்தப் பரிந்துரையை நிராகரித்தது. மீண்டும் கடந்த மே மாதம் அதே பரிந்துரையை உச்சநீதிமன்றம் மத்திய அரசுக்கு அனுப்பியது. நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்புடன் சேர்ந்து பரிந்துரைக்கப்பட்ட மூத்த வழக்குரைஞர் இந்து மல்ஹோத்ராவின் பெயர் மட்டும் மத்திய அரசால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, அவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கிறார்.
நீதிபதி கே.எம். ஜோசப் பிரச்னையில் மத்திய அரசு தயக்கம் காட்டுவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் உண்டு. கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டு உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசைக் கலைத்து, அந்த மாநிலத்தில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அறிவித்தது மத்திய அரசு. ஆனால், அன்றைய உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாக இருந்த கே.எம். ஜோசப் அந்த உத்தரவை ரத்து செய்தார். அதனால், மத்திய அரசு நீதிபதி கே.எம் ஜோசப்பை தனக்கு எதிரானவர் என்கிற கண்ணோட்டத்தில் அவரது பதவி உயர்வை நிராகரித்து வந்தது. ஆனால், ஏற்கெனவே கேரள மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக இருக்கும் நிலையில், அதே மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இன்னொருவர் நியமிக்கப்படத் தேவையில்லை என்பதால் இவரது பெயரை நிராகரிப்பதாக மத்திய சட்ட அமைச்சகம் கூறியது.
உச்சநீதிமன்ற கொலீஜியம் கே.எம். ஜோசப்புக்கு பதவி உயர்வு தரப்பட வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்து, மீண்டும் பரிந்துரைத்துவிட்ட நிலையில், மத்திய அரசு வேறு வழியில்லாமல் அவரை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்க சம்மதம் தெரிவித்தது. ஆனாலும் கூட, கடந்த ஜூலை மாதம் உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரைத்த நீதிபதிகள் இந்திரா பானர்ஜி, வினீத் சரண் ஆகியோருடன் இணைத்து இவரது பெயரையும் அங்கீகரித்திருக்கிறது. பதவியேற்பில் நீதிபதிகள் இந்திரா பானர்ஜிக்கும், வினீத் சரணுக்கும் பின்னால் மூன்றாவது நபராக நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் பெயர் இடம்பெற்றது அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. கடந்த ஜனவரி மாதமே பரிந்துரைக்கப்பட்ட நீதிபதி கே.எம். ஜோசப் இப்போது நீதிபதிகள் இந்து மல்ஹோத்ரா, இந்திரா பானர்ஜி, வினீத் சரண் ஆகியோரை விட பதவி மூப்பு அடிப்படையில் பின்னால் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்.
உச்சநீதிமன்ற நியமனங்களில் பதவி மூப்பு என்பது கொலீஜியத்தில் இடம்பெறுவதற்கும் பின்னாளில் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி உயர்வு பெறுவதற்கும் மிக மிக அவசியம். ஒரே நேரத்தில் மூன்று நான்கு பேர் பதவி ஏற்கும்போது, பதவி ஏற்பு வரிசைப்படி அவர்களது பணி மூப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் மீதான அதிருப்தியை மத்திய அரசு இப்படி மறைமுகமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டும்படியாக இல்லை.
தேர்தல் நெருங்கும் வேளையில் நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் பதவி உயர்வு சர்ச்சையை மேலும் கடுமையாக்க மத்திய அரசு விரும்பவில்லை என்பது தெரிகிறது. இதேபோல, 45-ஆவது உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாகப் பதவி வகிக்கும் தீபக் மிஸ்ரா, வரும் அக்டோபர் 2-ஆம் தேதி பதவி ஓய்வு பெறும்போதும் மரபுகள் மீறப்படாமல் பணி மூப்பு அடிப்படையில் நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்படுவாரா என்கிற எதிர்பார்ப்பு பரவலாக எழுந்திருக்கிறது. கே.எம். ஜோசப் பிரச்னையில் மத்திய அரசு நடந்து கொண்டவிதம் அரசுக்கு கெளரவம் சேர்ப்பதாக இல்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/14/பாராட்டத்-தோன்றவில்லை-2979932.html
2979390 தலையங்கம் தீர்வு இடஒதுக்கீடு அல்ல! ஆசிரியர் Monday, August 13, 2018 02:43 AM +0530 மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் இடஒதுக்கீடு கோரி மராத்தா இனத்தவர்கள் நடத்தும் போராட்டம் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகவே இந்தப் போராட்டம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மராத்தா இனத்தவர்கள் கடந்த செப்டம்பர் 2016 முதல் இதுவரை மகாராஷ்டிர மாநிலம் முழுவதும் தங்களது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி 58 மெளன ஊர்வலங்கள் நடத்தியிருக்கிறார்கள். அவற்றில் லட்சக்கணக்கான மராத்தா இனத்தவர்கள் கலந்துகொண்டார்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல், அரசியல் கட்சிகளை இணைக்காமல் இந்தப் போராட்டம் நடத்தப்படுகிறது என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
கடந்த ஆண்டுவரை வன்முறையில் ஈடுபடாமல் வாயில் கருப்புத் துணியைக் கட்டிக்கொண்டு இடஒதுக்கீடு கோரி மெளனப் பேரணி நடத்தி வந்த மராத்தா போராட்டக் குழுவினர், இப்போது வன்முறையில் ஈடுபடத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். மகாராஷ்டிர காவல்துறை இதுவரை அவர்கள் மீது வன்முறை, சூறையாடல், கல்லெறிதல், காவல்துறையினரைத் தாக்குதல், பொதுச்சொத்துக்கு ஊறு விளைவித்தல் ஆகிய பிரிவுகளின்கீழ் 150-க்கும் மேற்பட்ட வழக்குகளை பதிவு செய்திருக்கிறது. இதுவரை மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் மற்ற பகுதிகளில் மட்டுமே தீவிரமாகக் காணப்பட்டப் போராட்டம் இப்போது தலைநகர் மும்பையிலும் தீவிரம் கண்டிருக்கிறது. 
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு போராட்டம் நடைபெற்றபோது அவர்களை சமாதானப்படுத்த முதல்வர் தேவேந்திர பட்னவீஸ் சில சலுகைகளை அறிவித்தார். பிற்பட்ட வகுப்பினருக்கு வழக்கப்படும் கல்வி நிலையங்களில் கட்டண சலுகை மராத்தா இனத்தவர்களுக்கும் அறிவிக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்கு அரசுப் பணிகளில் 16 சதவீத இடஒதுக்கீடு வழங்க முதல்வர் பட்னவீஸ் முற்பட்டபோது, எதிர்பார்த்தது போலவே உயர்நீதிமன்றம் அதற்கு தடை விதித்துவிட்டது.
இப்போது போராட்டம் வலுத்திருக்கும் நிலையில் வரும் நவம்பர் மாதம் இறுதிக்குள் மகாராஷ்டிர அரசு மராத்தா இனத்தவருக்கு அரசுப் பணிகளிலும், கல்வியிலும் இடஒதுக்கீடு வழக்கப்படும் என்று முதல்வர் பட்னவீஸ் அறிவித்திருக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், மராத்தா இனத்தவரின் இடஒதுக்கீட்டு பிரச்னை முடிவுக்கு வரும்வரை 22,000 அரசுப் பணியிடங்களை நிரப்பும் பணி நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் இடஒதுக்கீட்டுக்கு 52% சதவீதம் உச்ச வரம்பு விதித்திருக்கும் நிலையிலும், மும்பை உயர்நீதிமன்றம் ஏற்கெனவே கொண்டுவரப்பட்ட 16% சதவீத இடஒதுக்கீட்டை நிராகரித்திருக்கும் நிலையிலும் முதல்வர் பட்னவீஸýன் இப்போதைய அறிவிப்பு நடைமுறைப்படுத்தப்படுமா என்பது சந்தேகம்தான். 
மகாராஷ்டிர மாநிலத்தைப் பொருத்தவரை மராத்தா இனத்தவர்கள் பொருளாதார ரீதியாக வசதியானவர்கள். மகாராஷ்டிரத்தை ஆண்ட பல முதல்வர்கள் மராத்தா இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் எப்போதுமே சமூக, அரசியல் அந்தஸ்தும் ஆதாயமும் அந்த இனத்தவருக்கு இருந்து வந்திருக்கிறது. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலங்களில் 73% முதல் 90% வரை மராத்தா இனத்தவருக்குச் சொந்தமானது. பெரும்பாலான சர்க்கரை ஆலைகளையும் கூட்டுறவுச் சங்கங்களையும் தங்களது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதும் மராத்தா இனத்தவர்கள்தான். இந்த நிலையில் அவர்கள் சமூக, பொருளாராத அடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராடுவது வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் விசித்திரமாகத்தான் தோற்றமளிக்கும். ஆனால், இதன் பின்னணியில் மராத்தா இளைஞர்கள் மத்தியில் காணப்படும் வேலைவாய்ப்பின்மையும், பொருளாதாரப் பின்னடைவும் வெளியில் தெரிவதில்லை. 
மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் கிராமப்புறங்களில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரும், பட்டியல் இனத்தவரும் இடஒதுக்கீடு காரணமாக பெருமளவில் அரசு வேலைவாய்ப்புடன் நிரந்தர வருவாய் உள்ளவர்களாகவும் மாறியிருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், விவசாயம் போதுமான அளவில் கை கொடுக்காத காரணத்தால், வேளாளர்களான மராத்தாக்கள் பொருளாதார ரீதியாக கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். விவசாயக் கூலி ஒருபுறம் அதிகரித்து வரும் நிலையில் அவர்களது விவசாய வருவாய் அதிகரிக்காமல் இருப்பதால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். அதிகரித்து வரும் கல்வி, மருத்துவச் செலவுகளும் நிரந்தரமில்லாத வேளாண் வருவாயும் மராத்தாக்களை இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராட தூண்டியிருக்கிறது. 
மத்திய அமைச்சர் நிதின் கட்கரி குறிப்பிட்டிருப்பது போல, போதுமான அரசு வேலைவாய்ப்பு இல்லாத நிலையில் இடஒதுக்கீடு எந்தவிதத்திலும் வேலைவாய்ப்புக்கான உறுதியை அளிக்காது. தங்களைப் பிற்படுத்தப்பட்ட இனத்தவராக மாற்றிக்கொள்வதன் மூலம் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேற முடியும் என்கிற கருத்து மாயத்தோற்றமாகத்தான் இருக்க முடியும். 
மராத்தாக்கள் மட்டுமல்லாமல் ஹரியாணாவில் ஜாட்டுகள், குஜராத்தில் படேல் இனத்தவர்கள் உள்ளிட்ட முற்படுத்தப்பட்ட இனத்தவர்களின் பட்டியலில் உள்ளவர்கள் இடஒதுக்கீடு கோரிப் போராடும் நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது என்றால் இதன் பின்னணியில் மிகப்பெரிய வேளாண் இடர் காணப்படுகிறது என்பதுதான் பொருள். மராத்தக்களின் போராட்டம் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் காணப்படும் பதற்றமான மனநிலையின் வெளிப்பாடு என்பதை மத்திய - மாநில அரசுகள் உணர வேண்டும். இதற்குத் தீர்வு கிராமப்புறப் பொருளாதார வளர்ச்சியாகத்தான் இருக்க முடியுமே தவிர, இடஒதுக்கீட்டு அறிவிப்புகள் பயனளிக்காது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/13/தீர்வு-இடஒதுக்கீடு-அல்ல-2979390.html
2978044 தலையங்கம் பலவீனம்தான் பலம்! ஆசிரியர் Saturday, August 11, 2018 01:39 AM +0530 எதிர்க்கட்சிகளின் ஒற்றுமை என்பது எந்த அளவுக்கு சாத்தியம் என்பதை நடந்து முடிந்திருக்கும் மாநிலங்களவையின் துணைத்தலைவர் பதவிக்கான தேர்தல் வெளிச்சம் போட்டிருக்கிறது. மக்களவையைப் போல ஆளும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசுக்கு மாநிலங்களவையில் பெரும்பான்மை பலம் இல்லை. அப்படி இருந்தும் கூட, சரியான வியூகம் வகுத்து ஆளும் கட்சி வேட்பாளரை காங்கிரஸ் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகளால் தோல்வியடையச் செய்ய முடியவில்லை. ஆளும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி வேட்பாளரான ஐக்கிய ஜனதா தளத்தைச் சேர்ந்த ஹரிவன்ஷ் நாராயண் சிங், 24 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் எதிர்க்கட்சிகளின் வேட்பாளரான காங்கிரஸ் கட்சியின் பி.கே. ஹரிபிரசாத்தை தோற்கடித்திருக்கிறார். 
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக, பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் பலம் மாநிலங்களவையில் கணிசமாக அதிகரித்து வந்திருப்பது உண்மை. ஆனாலும் கூட, பல்வேறு மசோதாக்களை நிறைவேற்ற ஆளும் கட்சி கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருக்கிறது. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் மாநிலங்களவைத் துணைத் தலைவராக நீண்ட காலம் இருந்த காங்கிரஸ் உறுப்பினர் பி.ஜே.குரியனின் மாநிலங்களவை பதவிக்காலம் நிறைவு பெற்றது. இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, தனது கட்சியைச் சேர்ந்தவரையோ, கூட்டணிக் கட்சி உறுப்பினர் ஒருவரையோ துணைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பாஜக முனைப்பு காட்டியதில் வியப்பில்லை. ஆனால், ஆளும் கட்சி வேட்பாளரைத் தோற்கடிக்கும் எண்ணிக்கை பலமும் சாத்தியமும் இருந்தும் கூட அதை காங்கிரஸ் நழுவ விட்டதுதான் ஆச்சரியம்!
பிகாரில் தனது கூட்டணிக் கட்சியான ஐக்கிய ஜனதா தளத்தைச் சேர்ந்த வேட்பாளரை நிறுத்தியது மட்டுமல்லாமல், மாநிலக் கட்சிகளுடன் தொடர்பு கொள்வதிலும் பாஜக தலைமை சுறுசுறுப்பாக இயங்கியது. ஒன்பது உறுப்பினர்கள் உள்ள பிஜு ஜனதா தளம், ஆறு உறுப்பினர்கள் உள்ள தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி, மூன்று உறுப்பினர்கள் உள்ள அகாலிதளம், மூன்று உறுப்பினர்கள் உள்ள சிவசேனா இவையெல்லாம் போதாதென்று தமிழகத்திலிருந்து அதிமுகவின் 13 உறுப்பினர்களும் ஆளும் கூட்டணிக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க முன்வந்தனர் என்பதை விட, பாஜக தொடர்பு கொண்டு அவர்களது ஆதரவை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டது என்பதுதான் நிஜம்.
இதற்கு நேர்மாறாக, காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமை எதிர்க்கட்சிகளை ஒருங்கிணைப்பதில் புத்திசாலித்தனமாக நடந்து கொள்ளவில்லை. திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சி தனது வேட்பாளரை நிறுத்த விரும்பியது. ஆனால், எந்தக் காரணத்துக்காகவும் திரிணமூல் காங்கிரஸ் வேட்பாளரைத் தாங்கள் ஆதரிக்க முடியாது என்று இடதுசாரிகள் சார்பில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் சீதாராம் யெச்சூரி தீர்மானமாகக் கூறியபோது, காங்கிரஸ் கட்சியால் மாற்று வேட்பாளராகக் கூட்டணி கட்சியிலிருந்து ஒருவரைப் பரிந்துரைக்க முடியவில்லை.
வாக்கெடுப்பில் பங்கெடுக்காமல் ஆம் ஆத்மி கட்சி பாஜகவுக்கு சாதகமாக செயல்பட்டது என்கிற காங்கிரஸ் குற்றச்சாட்டில் அர்த்தமில்லை. காங்கிரஸ் தரப்பு அந்தக் கட்சியின் ஆதரவைக் கோராத நிலையில், ஆம் ஆத்மி கட்சியின் மூன்று உறுப்பினர்கள் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளவில்லை என்று அந்தக் கட்சி விளக்கம் அளித்திருக்கிறது. ஒய்.எஸ்.ஆர். காங்கிரஸ், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி ஆகியவையும் காங்கிரஸ் தலைமை முறையாக ஆதரவு கோராததால்தான் வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் இருந்து மறைமுகமாக ஆளும்கட்சி வேட்பாளரின் வெற்றிக்கு வழிகோலின.
தேர்தல் முடிவு பாஜகவுக்குச் சாதகமாக மாறியதற்கு ஐக்கிய ஜனதாதளக் கட்சியின் வேட்பாளரை நிறுத்தியது மட்டுமே காரணமல்ல. ஒன்பது உறுப்பினர்களைக் கொண்ட பிஜு ஜனதாதளம் ஆளும்கட்சி வேட்பாளரை ஆதரிக்க முற்பட்டதுதான் வெற்றியின் போக்கை திசை திருப்பிவிட்டது. பிரதமர் நரேந்திர மோடி, கெளரவம் பார்க்காமல் ஒடிஸா முதல்வர் நவீன் பட்நாயக்கை அழைத்து ஆதரவு கோரத் தயங்கவில்லை. அமித் ஷாவும் கெளரவம் பார்க்காமல் கூட்டணிக் கட்சியான சிவசேனை தலைவர் உத்தவ் தாக்கரேயை அழைத்து ஆதரவு கோரிப் பெற்றார்.
நிதீஷ் குமாரின் மூலம் தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி கட்சித் தலைவர் சந்திரசேகர் ராவின் ஆதரவை பாஜக பெற்றதுபோல, காங்கிரஸும் முனைப்புக் காட்டியிருந்தால், எதிர்க்கட்சி வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும். பிஜு ஜனதா தளம், தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி, தேசியவாத காங்கிரஸ் இவற்றில் ஏதாவது ஒரு கட்சியின் வேட்பாளரை நிறுத்தி, அத்தனை எதிர்க்கட்சிகளின் ஆதரவையும் காங்கிரஸார் பெற்றிருக்க முடியும். மம்தா பானர்ஜியின் துணையோடு, பிஜு ஜனதா தளம், ஆம் ஆத்மி கட்சி, சிவசேனை, தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி ஆகிய கட்சிகளை எதிர்க்கட்சி அணிக்குக் கொண்டுவரும் வாய்ப்பை காங்கிரஸ் நழுவவிட்டுவிட்டது.
ஐக்கிய ஜனதாதள வேட்பாளரை வெற்றிபெறச் செய்ததன் மூலம் பிகாரில் தனது கூட்டணியை உறுதி செய்து கொண்டதுடன், எதிர்க்கட்சிகளுக்கு இடையில் இருக்கும் பிளவை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருக்கிறது பாஜக தலைமை. மாநிலக் கட்சிகளிடையே, பாஜக எதிர்ப்பை விட காங்கிரஸ் எதிர்ப்புதான் வலிமையாக இருக்கிறது என்பது வெளிப்பட்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் தனது வேட்பாளரை நிறுத்தியதுதான் எதிர்க்கட்சிகள் ஒருங்கிணைவதற்குத் தடையாக இருந்தது என்பதுதான் மாநிலங்களவைத் துணைத் தலைவர் தேர்தல் கூறும் செய்தி.
பாஜகவின் பலவீனம் எதிர்க்கட்சிகளின் பலமல்ல. ஆனால், எதிர்க்கட்சிகளின் பலவீனம் பாஜகவின் பலம். இது 2019 மக்களவைத் தேர்தலுக்கும் பொருந்தலாம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/11/பலவீனம்தான்-பலம்-2978044.html
2977372 தலையங்கம் வரம்பு மீறல் சரியல்ல! ஆசிரியர் Friday, August 10, 2018 01:35 AM +0530 கடந்த புதன்கிழமை உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசின் தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே. வேணுகோபாலுக்கும், நீதிபதி மதன் லோக்குருக்கும் இடையே நடந்த கருத்துப் பரிமாற்றம் மிகவும் முக்கியமானது. அரசுக்கு எதிரான பொதுநல வழக்குகளை விசாரிக்கும்போது உச்சநீதிமன்றம் தேவையில்லாமல் வெளியிடும் கருத்துகள் குறித்து கவலையும் வருத்தமும் தெரிவித்தார் தலைமை வழக்குரைஞர். பிரச்னையின் எல்லா பரிமாணங்களையும் ஆராயாமல் நீதிபதிகள் கருத்து தெரிவிப்பதும் உத்தரவிடுவதும் அரசை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்துகிறது என்கிற அவரது ஆதங்கத்தில் நியாயமிருக்கிறது. 
நாங்களும் இந்த நாட்டின் பிரஜைகள்தான். எங்களுக்கும் இந்த நாடு எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகள் குறித்துத் தெரியும். நீதித்துறை எல்லா பிரச்னைகளிலும் அரசை விமர்சிப்பதில்லை. அரசியல் சாசன சட்டப் பிரிவு 21-இன் அடிப்படையில் சாமானிய மக்களின் உரிமைகளை நாங்கள் நிலைநாட்ட முற்படுகிறோம்' என்று பதிலளித்தார் நீதிபதி லோக்குர். 
நீதித்துறையின் தன்முனைப்பு நடவடிக்கை (ஜூடிஷியல் ஆக்டிவிசம்) தலைதூக்கியதற்கு சில காரணங்கள் இருந்தன. நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவைகளின் குறைபாடுகளையும் நிர்வாகத்தின் தவறுகளையும் சரிசெய்ய நீதித்துறை தன்முனைப்புடன் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களும் அமைச்சர்களும் மக்கள் பிரச்னைகளை முறையாகக் கையாண்டு தீர்வு காண்பதில் முனைப்புக் காட்டியிருந்தால் நீதித்துறை தலையிட வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது.
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு உச்சநீதிமன்றம், அப்போது நாடு தழுவிய அளவில் காணப்பட்ட வறட்சியை எதிர்கொள்ள அரசு ஒரு தேசிய நிதியை உருவாக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. இது நாடாளுமன்றத்தின் நிதி நிர்வாக அதிகாரத்தில் நீதிமன்றத்தின் நேரடியான தலையீடு. ஐபிஎல் கிரிக்கெட் பந்தயத்தை மகாராஷ்டிரத்தில் நடத்தக்கூடாது என்று உத்தரவிட்டது, தில்லியில் சுற்றுச்சூழல் வரியை அதிகரிக்கச் சொன்னது, தில்லிக்கும் சிம்லாவுக்கும் இடையே மீண்டும் விமானப் போக்குவரத்தைத் தொடங்கும்படி ஏர் இந்தியா நிறுவனத்துக்கு ஆலோசனை கூறியது இவையெல்லாம் நீதித்துறையின் தேவையில்லாத தலையீடுகள்.
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு உத்தரப் பிரதேசத்தில் உச்சநீதிமன்றம் லோக் ஆயுக்தாவை அமைத்தது. லோக் ஆயுக்தாவை அமைப்பது என்பது மாநில உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி மற்றும் எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் ஆலோசனையுடன் ஆளுநரால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். அதேபோல, மே 2016-இல் உத்தரகண்ட் மாநில சட்டப்பேரவையில் பெரும்பான்மையின்மை ஏற்பட்டபோது உச்சநீதிமன்றத்தின் மேற்பார்வையில் சட்டப்பேரவையில் வாக்கெடுப்பு நடத்தியதும், கர்நாடகத்தில் இத்தனை நாள்களுக்குள் பெரும்பான்மை பலம் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டதும் உச்சநீதிமன்றத்தின் அப்பட்டமான அதிகார வரம்பு மீறல். அரசமைப்புச் சட்டம் ஆளுநர் என்கிற ஒரு பதவியை பிறகு எதற்காக ஏற்படுத்தியிருக்கிறது?
தேவையில்லாத நிர்வாக முடிவுகளை உச்சநீதிமன்றம் எடுக்க முற்படுவதும், அரசின் நிர்வாக விதிகளை விமர்சிப்பதும் எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவை. தில்லியில் பட்டாசு வெடிக்கக் கூடாது என்று உச்சநீதிமன்றமும், அமைச்சர்கள் ஊட்டச்சத்து குறைவை எதிர்க்கும் பணியில் முனைப்பு காட்ட வேண்டும் என்பது, பள்ளிக்கூடங்கள் கட்டணத்தை உயர்த்துவது, கட்டணத்தை உயர்த்துவதற்கு தடை விதிப்பது உள்ளிட்ட பிரச்னைகளில் எல்லாம் பல உயர்நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பு வழங்கியிருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் பட்டங்களைப் பறக்க விடும் மாஞ்சா கயிறு குறித்தும், திரையரங்குகளில் தேசிய கீதம் பாடுவது குறித்தும் உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கும்போது மாநில உயர்நீதிமன்றங்கள் இதுபோன்ற உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்க முற்படுவதில் வியப்பொன்றும் இல்லை.
நீதித்துறையின் அதிகார வரம்பு மீறலின் உச்சக்கட்டம் தேவையில்லாமல் கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தை தனது நேரடி கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர முற்பட்டது. நீதித்துறை எப்போது தனக்குத்தானே நீதிபதிகளை நியமித்துக்கொள்ளவும், இடமாற்றம் செய்யவும் அதிகாரத்தை எடுத்துக்கொண்டதோ, அது முதல் நீதித்துறையின் தன்முனைப்பும் அதிகார வரம்பு மீறலும் தொடங்கின. அடுத்த கட்டமாக, தானே சட்டத்தையும் இயற்றி, தானே நிர்வாகத்தை நடத்த நீதித்துறை முற்படுவது என்பது அரசியல் சாசன முரண் மட்டுமல்ல, விபரீதமான போக்கும்கூட.
மத்திய அரசின் தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே.வேணுகோபால் சரியான நேரத்தில் மிகச் சரியான பிரச்னையை, துணிவுடன் உச்சநீதிமன்றத்தில் எழுப்பியிருக்கிறார். இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 3.3 கோடி வழக்குகள் தேங்கிக் கிடக்கும் நிலையில், உயர்நீதிமன்றங்களில் 43 லட்சம் வழக்குகளும், உச்சநீதிமன்றத்தில் 47,987 வழக்குகளும் தீர்ப்புக்குக் காத்திருக்கும் நிலையில் நிர்வாக முடிவுகளில் தன்முனைப்புடன் நீதித்துறை தலையிடுவதையும் அதிகார வரம்பு மீறலில் ஈடுபடுவதையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
நியாயமான, முக்கியமான பிரச்னைகளில் மட்டுமே தலையிட்டு வந்த நீதித்துறை இப்போது எல்லா விஷயங்களிலும் தன்முனைப்புடன் தலையிடுகிறது என்பது மட்டுமல்ல, நீதித்துறையின் அதிகார வரம்பு மீறல்கள் மிக அதிகமாகவே அதிகரித்து விட்டிருக்கிறது என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. நமது அரசமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படைக்கூறான நாடாளுமன்றம், நீதித்துறை, நிர்வாகம் இவற்றுக்கிடையேயான அதிகாரப் பகிர்வு நீதித்துறையின் தன்முனைப்பாலும் அதிகார வரம்பு மீறலாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் செயல்பாட்டுக்கு நல்லதல்ல.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/10/வரம்பு-மீறல்-சரியல்ல-2977372.html
2976881 தலையங்கம் விவசாயிக்கு வஞ்சனை... ஆசிரியர் Thursday, August 9, 2018 01:26 AM +0530 இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு உலகிலேயே இல்லாத அளவிலான மிகப்பெரிய விவசாயக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை மத்திய அரசு அறிவித்தது. கடந்த 2016, ஏப்ரல் மாதம் அறிவிக்கப்பட்ட பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம்' (பிரதான் மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா) விவசாயிகளுக்கு மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதமாக அமையும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. வேளாண் இடரை அகற்றுவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்தத் திட்டத்திற்கு விவசாயிகள் மத்தியில் வரவேற்பு குறைந்து வருகிறது என்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
தங்களது பயிர்களைக் காப்பீடு செய்யும் வசதியை மத்திய அரசு ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கும் நிலையில், காப்பீடு செய்யும் விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை நியாயமாக அதிகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், வேளாண் அமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரத்தின்படி 2016-17-இல் 5.72 கோடியாக இருந்த காப்பீடு கோரிய விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை 2017-18-இல் 4.87 கோடியாகக் குறைந்திருக்கிறது. 85 லட்சம் விவசாயிகள் இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை நிராகரித்திருப்பது ஏன் என்பதை அரசு சிந்திக்க வேண்டும். 
பல மாநிலங்களில் 10 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான விவசாயிகள் இந்தத் திட்டத்திலிருந்து வெளியேறி இருக்கிறார்கள். ராஜஸ்தான், (34.3%), குஜராத் (11.17%), மகாராஷ்டிரம் (15.23%), கர்நாடகம் (41.5%), கேரளம் (40.4%) உத்தரகண்ட் (29.5%), உத்தரப் பிரதேசம் (21.83%), பிகார் (17.68%), தமிழ்நாடு (11.43%) ஆகிய மாநிலங்களில் காப்பீட்டை நிராகரிக்கும் விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை குறிப்பிடும்படியாக இருக்கிறது.
பயிரிடுவதற்கு முந்தைய நிலையிலிருந்து அறுவடைக்குப் பிறகு விளைபொருள்களை விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்வது வரை எல்லா இடர்பாடுகளுக்கும் (ரிஸ்க்) பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின்' மூலம் பாதுகாப்பு அளிக்கப்படுகிறது. விவசாயிகளிடமிருந்து மிகக்குறைவான தொகைதான் கட்டணமாகப் பெறப்படுகிறது. மீதமுள்ள தொகையை மத்திய-மாநில அரசுகள் காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு அளிக்கின்றன. காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் 2016-17 நிதியாண்டில் ரூ.22,180 கோடியும், 2017-18-ஆம் நிதியாண்டில் ரூ.24,454 கோடியும் விவசாயிகளிடமிருந்தும், அரசிடமிருந்துமாகக் காப்பீட்டுக் கட்டணம் வசூலித்திருக்கின்றன. ஆனால், 2016-17-இல் விவசாயிகளுக்கு அவர்கள் வழங்கியிருக்கும் இழப்பீட்டுத் தொகை ரூ.12, 959 கோடி மட்டுமே. 
மாநில அரசுகளின் பரிந்துரைப்படி கடந்த ஆண்டுக்கான காரிஃப் சாகுபடி பருவத்தில் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய தொகை ரூ.13,655 கோடி. இதில் வெறும் ரூ.1,759 கோடி இழப்பீட்டை மட்டுமே காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் அங்கீகரித்து ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதிலும் கூட வெறும் 400 கோடி மட்டும்தான் விவசாயிகளுக்கு இதுவரை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த 2016-17 சாகுபடி பருவத்திலும் கூட காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ஏற்றுக் கொண்டதற்கும் வழங்கியதற்கும் இடையேயான வித்தியாசம் ரூ.1474 கோடி. ஒப்புக்கொண்ட தொகையைக் கூட காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் வழங்க முன்வருவதில்லை.
இழப்பீடு பெறுவதில் தாமதம் என்பது ஒருபுறம் இருக்க, காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளுக்கு வழங்கும் இழப்பீடும் மிகவும் குறைவானதாகவே இருக்கிறது. பல நிகழ்வுகளில் விவசாயிகளுக்கு வெறும் ரூ.4, ரூ.10 என்றெல்லாம் கூட காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் வழங்க முற்பட்டிருக்கின்றன. அதிகம் படிப்பறிவு இல்லாத விவசாயிகள் இது குறித்து யாரிடம் முறையிடுவது என்பது தெரியாமல் தவிக்கிறார்கள். 
அரசு நிர்ணயிக்கும் கட்டணத்தை காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ஒப்புக்கொண்டு, காப்பீடு வழங்குவதுதான் வழக்கம். காப்பீட்டு நிறுவனங்களிடம் இருந்து ஒப்பந்தப்புள்ளி கோருவது போல கட்டணம் கோரும் முறை, உலகில் வேறு எங்கும் இதுவரையில் இல்லை. தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்களையும் இந்தத் திட்டத்தில் இணைத்துக் கொண்டதால்தான் இப்படியொரு முடிவை அரசு எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் காப்பீட்டுக் கட்டணம் பெற தனியார் நிறுவனங்களுக்கு இந்த வழிமுறை உதவுகிறது. 
அரசின் பல காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இருக்கும் நிலையில் தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் பங்குபெற வேண்டிய அவசியம் என்ன? காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் அரசு நிறுவனங்களாக இருந்தால், முறையாக அவை இழப்பீடுகளை வழங்குகிறதா என்பதைக் கண்காணிக்கவும், தட்டிக் கேட்கவும், உத்தரவிடவும் அரசால் முடியும். தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் காப்பீட்டுக் கட்டணத்தை வசூலிப்பதில் காட்டும் அக்கறையையும், ஆர்வத்தையும் விவசாயிகளுக்கு நியாயமான இழப்பீட்டை வழங்குவதிலும் அதற்கான தொகையை உடனடியாகக் கொடுப்பதிலும் காட்டுவதில்லை. 
கடந்த சாகுபடி ஆண்டில் மட்டும் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ரூ.9,000 கோடிக்கும் அதிகமான லாபத்தை பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் ஈட்டியிருக்கின்றன. விவசாயிகளின் பெயரைச் சொல்லி மக்கள் வரிப் பணத்தை அரசிடம் கட்டணமாகப் பெற்று பல தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் பெரும் லாபம் ஈட்டுகின்றன. விவசாயிகளின் இடர்களைப் போக்குவதற்காக பிரதமரால் அறிவிக்கப்பட்டு, நடைமுறைப்படுத்தப்படும் இந்தத் திட்டத்திலிருந்து விவசாயிகள் வெளியேறுவது வேதனை அளிக்கிறது. 
இந்தத் திட்டம் வெற்றி பெற்று, விவசாயிகள் மத்தியில் நரேந்திர மோடி அரசுக்கு நல்ல பெயர் கிடைக்க வேண்டுமானால், இதை அரசுக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் மூலம் மட்டுமே நிறைவேற்றினால்தான் அது சாத்தியமாகும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/09/விவசாயிக்கு-வஞ்சனை-2976881.html
2976497 தலையங்கம் அஸ்தமித்தது சூரியன்! ஆசிரியர் Wednesday, August 8, 2018 02:23 AM +0530  

ஓய்வறியாச் சூரியன் அஸ்தமித்து விட்டது என்று சொல்வதா, எழுதி எழுதி சோர்ந்த விரல்கள் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டன என்று சொல்வதா, தனது பேச்சிலும் மூச்சிலும் தமிழுணர்வுடன் திகழ்ந்தவர் தமிழ் மண்ணுடன் கலந்து விட்டார் என்று இரங்கல் செய்தி வாசிப்பதா...? 1924 ஜூன் மாதம் 3-ஆம் நாள் திருக்குவளையில் தொடங்கிய முத்துவேலர் கருணாநிதியின் பெரும்பயணம் அகவை 95-இல் சென்னையில் நிறைவு பெற்றிருக்கிறது.
காவிரிக் கரையில் பிறந்து, காவிரித் தண்ணீரில் நீந்தி விளையாடி, காவிரிக்காகப் போராடிய கருணாநிதியின் இறுதி மூச்சு காவேரி மருத்துவமனையில் பிரிந்தது தற்செயல் நிகழ்வாகத் தோன்றவில்லை. மரணத்துடன் மருத்துவமனையில் அவர் நடத்திய இறுதிக்கட்டப் போராட்டம், அவருக்கு எந்த அளவுக்கு மண்ணின்மீதும், வாழ்க்கையின் மீதும் காதல் இருந்தது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மரண தேவனேயானாலும் போராடாமல் விடமாட்டேன் என்று இறுதி மூச்சுப் பிரியும்வரை பிடிவாதம் பிடித்த அசாத்தியமான போராளி அவர்!
1957-ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தலில் குளித்தலை சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது முதல் 2016 தேர்தல் வரை போட்டியிட்ட அத்தனை தேர்தல்களிலும் வெற்றி பெற்று சாதனை படைத்த பெருமை அவருக்கு மட்டுமே உண்டு. 1975-ஆம் ஆண்டு அவரது ஆட்சி கலைக்கப்பட்டு, நெருக்கடி நிலையும் அதைத் தொடர்ந்து எம்ஜிஆர் தலைமையிலான அதிமுக ஆட்சியும் அமைந்தபோது, பலரும் கருணாநிதியின் சகாப்தம் முற்றுப்பெற்றதாகவே முடிவு கட்டினர். அடுத்த 13 ஆண்டுகள் தொடர் தோல்விகள், பின்னடைவுகள் என்று திமுக தளர்ந்தாலும், சோர்ந்து விடாமல் தொடர்ந்து தனது தலைமையில் அந்தக் கட்சியைக் கட்டிக்காத்த பெருமை அவரது தனித்திறமை.
மிகச் சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்து, தன்னை வழி மொழியவோ, ஆதரிக்கவோ எந்தத் தலைவரோ, செல்வச் சீமானோ இல்லாமல், அண்ணா, ஈ.வெ.கி. சம்பத், நெடுஞ்செழியன், மதியழகன் போன்றவர்களைப்போல பட்டப்படிப்போ, முதுநிலைப் படிப்போ இல்லாத நிலையில், தனக்கென ஜாதிப் பின்னணியோ, பண பலமோ இல்லாத சூழ்நிலையில், அவர் அடிக்கடி சொல்வதைப்போல நிஜமாகவே ஒரு சாமானியன், இந்த நிலையை அடைய எந்த அளவுக்கு எதிர்நீச்சல் போட்டிருக்க வேண்டும் என்பதையும், அத்தனையையும் எதிர்கொண்டு இத்துணை வெற்றியை அடைவதென்றால் எத்துணை திறமைகள் அந்த மனிதரிடம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் நினைத்தால் பிரமிப்பில் சமைந்து விடுவோம்.
1969-இல் அவர் முதல்வரானது முதல், ஒன்றன் பின் ஒன்றாக எழுந்த பல்வேறு சவால்களுக்கு இடையிலும் அவரது நகைச்சுவை உணர்வும், தன்னம்பிக்கையும் எள்ளளவும் எப்போதும் குறைந்ததே இல்லை என்பதுதான் வியப்பு. அவரது எதிர்வினைகள் பெரும்பாலும் கிண்டலும் கேலியுமாக எள்ளி நகையாடும் விதத்தில்தான் அமைந்திருந்தன என்பதை மறுக்க முடியாது.
பராசக்தி' திரைப்படத்தில் கருணாநிதியின் வசனங்கள் வைக்கோல் போரில் நெருப்பு வைத்தாற்போல, தமிழகத்தின் பட்டிதொட்டியெல்லாம் தீப்போலப் பரவியது. அதை மனனம் செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை, அந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தவர்களின் எண்ணிக்கையில் சரிபாதி. ஆனால், பராசக்தி' வெளியாவதற்கு முன்னரே கருணாநிதி நான்கு படங்களுக்குக் கதை, வசனம் எழுதிவிட்டிருந்தார் என்பதும், திரையுலகில் அவரது புகழ் கொடிகட்டிப் பறக்கத் தொடங்கியிருந்தது என்பதும் இன்றைய தலைமுறையினருக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. பராசக்தி' வெளிவந்தபோது கருணாநிதியின் வயது வெறும் 28!
திரைப்படம், இதழியல், அரசியல், இலக்கியம், மேடைப்பேச்சு என்று கருணாநிதி எதில் ஈடுபட்டாலும் அதில் தன்னிகரற்ற ஆளுமையாக அவரால் வலம்வர முடிந்தது. அரசியல் எதிரிகளை அவரால் அரவணைத்துச் செல்லவும் முடியும், அவர்களைப் பிரித்து அரசியல் வியூகம் அமைக்கவும் தெரியும். வள்ளுவரின் குறளுக்கேற்ப பிரித்தலும், பேணிக்கொளலும், பிரிந்தார் பொருத்தலும்' என்பது கருணாநிதிக்குக் கை வந்த கலை என்றால், சொல்லுக சொல்லைப் பிரிதோர் சொல் அச்சொல்லை வெல்லும் சொல் இன்மை அறிந்து' என்பதைக் கற்றுத் தேர்ந்த வித்தகர் அவர்.
கடந்த அறுபது ஆண்டுகளாக கருணாநிதியைச் சுற்றியே சுழன்று கொண்டிருந்த தமிழக அரசியல் அவரது மறைவால் ஸ்தம்பித்துப் போய் நிற்கிறது. ஓய்வு ஒழிவில்லாமல் சுழன்று கொண்டிருந்த சூரியனின் அஸ்தமனம், அரசியல் வானில் கும்மிருட்டை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. சுதந்திர இந்தியாவில் வேறு எந்த ஒருவரும் கருணாநிதியைப்போல் 19 ஆண்டுகள் தமிழகத்தின் முதல்வராக இருந்ததில்லை. அதனால் இவரளவுக்குத் தமிழகத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்தவர்களும் இருக்க முடியாது.
பல்வேறு காரணங்களுக்காக, பல்வேறு பிரச்னைகளில் பலருக்கும் கருணாநிதியிடம் கருத்து வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால், அவரது தமிழ்ப் பற்றையும், தமிழின உணர்வையும் யாரும் சந்தேகிக்க முடியாது. அவரது செயல்பாடுகளும், கருத்துக்களும், செய்கைகளும், பேச்சுக்களும், விமர்சனங்களும் ஏற்புடையதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவரது அடிப்படை குணமான தமிழ் மீதான காதலை மறுத்துவிட முடியாது.
முத்துவேலர் கருணாநிதி தனது 95-ஆவது வயதில் இயற்கை எய்திவிட்டிருக்கிறார். தமிழகத்தில் பல முதல்வர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள், இருக்கப் போகிறார்கள். ஆனால், அவர்களில் தமிழை நேசிப்பதில் முதல்வராகத் திகழ்ந்தவர் கருணாநிதி மட்டுமாகத்தான் இருக்க முடியும். தமிழோடும், தமிழ் உணர்வோடும், தமிழினத்தின் உயிர்ப்போடும் கருணாநிதி' கலந்து விட்டிருக்கிறாரே தவிர, அவர் மறைந்துவிட்டார் என்று சொல்வதற்கில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/08/அஸ்தமித்தது-சூரியன்-2976497.html
2975656 தலையங்கம் கூடினால் மட்டுமே போதாது! ஆசிரியர் Tuesday, August 7, 2018 01:33 AM +0530 முன்னாள் பிரதமர் இந்தர் குமார் குஜ்ராலின் மகனும், அகாலிதளம் கட்சியின் உறுப்பினருமான நரேஷ் குஜ்ரால் கடந்த ஆண்டே தாக்கல் செய்திருந்த தனிநபர் மசோதா கடந்த வெள்ளிக்கிழமை விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மாநிலங்களவை இரண்டு மணி நாற்பது நிமிடங்களுக்கு ஆக்கபூர்வமான விவாதத்தில் ஈடுபட்டது. நாடாளுமன்றம் நூறு நாள்களுக்குக் குறையாமல், குறிப்பிட்ட காலஅளவு செயல்பட்டாக வேண்டும் என்பதுதான் நாடாளுமன்ற (செயல்திறன் அதிகரித்தல்) மசோதா -2017-இன் நோக்கம். இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது முதல், கால் நூற்றாண்டு காலம், நாடாளுமன்றத்தின் நேரம் முறையாக செலவிடப்பட்டு, விவாதங்களின் மூலம் மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்பட்டதைச் சுட்டிக்காட்டித் தனது மசோதாவை தாக்கல் செய்தார் நரேஷ் குஜ்ரால்.
பல ஐரோப்பிய நாடுகளில், நாடாளுமன்றங்கள் குறைந்தது 200 நாள்களாவது கூடுகின்றன, விவாதிக்கின்றன, அரசுத் தரப்பும் எதிர்க்கட்சிகளின் கேள்விகளுக்கு பொறுப்புடன் பதிலளித்துப் பணியாற்றுகின்றன. நாடாளுமன்றம் 10 மணிக்கே கூடவேண்டும் என்றும், ஆண்டுதோறும் முக்கியமான தேசியப் பிரச்னைகளை மட்டுமே விவாதிப்பதற்காக ஒரு கூட்டத்தொடர் அமைய வேண்டும் என்பதும் கூட அன்று நடந்த விவாதத்தில் வெளியிடப்பட்ட கருத்துகள். மசோதா குறித்த விவாதம் முற்றுப்பெறவில்லை, தொடரும்.
நாடாளுமன்றம் செயல்பட வேண்டும், முறையாகக் குறிப்பிட்ட நாள்கள் கூடியாக வேண்டும் என்று உறுப்பினர்கள் கவலை தெரிவிக்க முன்வந்திருப்பது வரவேற்புக்குரிய மாற்றம். இந்த ஆண்டுக்கான பட்ஜெட் கூட்டத்தொடரின் இரண்டாவது அமர்வைப் போல, கடந்த 20 ஆண்டுகளில் எந்தவோர் அமர்வும் வீணானதில்லை. ஒரு மாதம் நடந்த இரண்டாவது அமர்வில் ஏறத்தாழ 120 மணிநேரம் கூச்சல் குழப்பத்தில் வீணடிக்கப்பட்டது. மாநிலங்களவையில் பட்டியலிடப்பட்டிருந்த 419 நட்சத்திரக் கேள்விகளில் வெறும் 5 மட்டும்தான் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன.
இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, அவை எத்தனை நாள்கள் கூடுகிறது என்பது எந்த அளவுக்கு முக்கியமோ, அதைவிட முக்கியம், அவை எப்படி செயல்படுகிறது, விவாதங்கள் எப்படி நடைபெறுகின்றன என்பதும். அரசின் நோக்கங்களும், திட்டங்களும், செயல்முறைகளும் எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனங்களுக்கும், ஐயப்பாடுகளுக்கும் உள்ளாக்கப்படும்போதுதான், மக்களின் வரிப்பணம் வீணாகாமல் முறையாக செலவழிக்கப்படுவதை உறுதிப்படுத்த முடியும். நாடாளுமன்றத்தின் நோக்கமே அதுதான்.
2018-19-க்கான நிதிநிலை அறிக்கையின்படி, தற்போது பல்வேறு துறைகளுக்கான அரசின் ஒதுக்கீடு ரூ.24.42 லட்சம் கோடி. இதல்லாமல், மத்திய அரசு நிறுவனங்கள் ரூ. 4.78 லட்சம் கோடி செலவிடும். அதாவது, மத்திய அரசு இந்த நிதி நிலையாண்டில் ரூ.29.20 லட்சம் கோடி செலவிட இருக்கிறது. நாள் ஒன்றுக்கு ரூ.8,001 கோடி அல்லது ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கும் ரூ.333 கோடி நமது வரிப்பணம் அரசால் செலவிடப்படுகிறது. இவ்வளவு பெரிய தொகை இந்திய அரசால் துறைகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டு, பல்வேறு திட்டங்களுக்காகச் செலவிடப்படுகிறதே, அது குறித்து நாடாளுமன்றம் எந்த அளவுக்கு விவாதிக்கிறது, ஆய்வு செய்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.
கடந்த மார்ச் 13-ஆம் தேதி 90-க்கும் அதிகமான அரசுத் துறைகளுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு, 200-க்கும் அதிகமான திருத்தங்களுடன் மக்களவையால் எந்தவித விவாதமும் இல்லாமல் 30 நிமிடங்களில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், குடியரசுத் தலைவர், பிரதமர் ஆகியோரின் ஊதிய உயர்வு உள்ளிட்ட மசோதாக்களும் அடக்கம். மக்களவையில் இப்படி என்றால், மாநிலங்களவையில் அதைவிட மோசம். நிதிநிலை அறிக்கையை அந்த அவை விவாதிக்கவே இல்லை.
இந்திய அரசு, மத்திய அரசுத் திட்டங்களுக்காக இந்த ஆண்டு ரூ.7.08 லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்திருக்கிறது. பல்வேறு துறைகளில் 99 மானியக் கோரிக்கைகளுக்கு இந்த நிதி வழங்கப்படுகிறது. தேசிய இளம் தலைவர்கள் திட்டம் (ரூ.20 கோடி), தேசிய கட்டுப்பாடு திட்டம் (ரூ.5 கோடி), நதிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம் (ரூ.770 கோடி), தூய்மை கங்கைத் திட்டம் (ரூ.2,300 கோடி), வெளிநாட்டு விளம்பரம் (ரூ.454 கோடி), ஒருங்கிணைந்த கம்பளி மேம்பாட்டுத் திட்டம் (ரூ.11.45 கோடி), பட்டியல் இனத்தவர், பிற்பட்ட வகுப்பு மாணவர்கள் ஊக்க ஊதியத் திட்டம் (ரூ.500 கோடி), பஞ்சாயத்துகளை இணையத்தில் இணைக்கும் திட்டம் (ரூ.20 கோடி) இப்படி எத்தனை எத்தனையோ நிதி ஒதுக்கீடுகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.
கடந்த ஆண்டு கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பெருக்குவதற்காக அரசால் ரூ.4.94 லட்சம் கோடி செலவிடப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஆண்டும் கட்டமைப்புக்காக ரூ.5.97 லட்சம் கோடியை ஒதுக்கி, அதன் மூலம் வேலைவாய்ப்பை அதிகரித்து வளர்ச்சிக்கும் வழிகோலியிருப்பதாக அரசு அறிவித்திருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு செலவழித்த ரூ.4.94 லட்சம் கோடியில் எத்தனை புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகின, வளர்ச்சியின் அளவு என்ன என்று கேள்வி எழுப்ப வேண்டிய கடமை உறுப்பினர்களுக்கு இல்லையா? அப்படிப்பட்ட கேள்விகளுக்கு விடையளித்து, வாக்களித்த மக்களுக்கும் வரி செலுத்தியவர்களுக்கும் விளக்கம் தர வேண்டிய கடமை அரசுக்கு இல்லையா?
மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், அரசியல் கட்சிகள் குறித்துப் பேசவில்லை. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் குறித்து மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது. நரேஷ் குஜ்ரால் கோருவதுபோல, நாடாளுமன்ற, சட்டப் பேரவைகள் குறிப்பிட்ட காலஅளவு நாள்கள் கூடினால் மட்டும் போதாது. ஆரோக்கியமான விவாதங்களை மேற்கொள்ளவும் வேண்டும். அதற்குப் பெயர்தான் ஜனநாயகம். உறுப்பினர்கள் கூடிக் கலைவதால் யாருக்கு என்ன லாபம்?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/07/கூடினால்-மட்டுமே-போதாது-2975656.html
2975132 தலையங்கம் பல்கலைக்கழகம்தான் குற்றவாளி! ஆசிரியர் Monday, August 6, 2018 03:33 AM +0530 அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் விடைத்தாள் மறுமதிப்பீட்டு முறைகேடு பிரச்னை பூதாகரமாக கிளம்பியிருக்கிறது. வலைப்பின்னல் போல ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் கடந்த பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வரும் பல்வேறு முறைகேடுகளும் தவறுகளும் பொதுவெளியில் கசியத் தொடங்கியிருக்கின்றன. பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் தேர்வு கட்டுப்பாட்டாளர் பேராசிரியை உமா உள்பட மூன்று பேராசிரியர்கள் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தால் இடைக்கால பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
இந்த விடைத்தாள் மறுமதிப்பீட்டு முறைகேடு பல காலமாக நடந்து கொண்டிருப்பது தெரியவந்திருக்கிறது. கடந்த பல ஆண்டுகளாக அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் தேர்வு எழுதிய அனைவரது விடைத்தாள்களையும் மறுமதிப்பீடு செய்வது என்பது இயலாத காரியம். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் மீது ஏற்பட்டிருக்கும் இந்தக் களங்கத்தைத் துடைப்பது எளிதாக இருக்கப் போவதில்லை.
மதிப்பெண்ணுக்குப் பணம் என்கிற கீழ்த்தரமான நடவடிக்கை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாகத்திற்கு தெரியாமலோ, தொடர்பில்லாமலோ இத்தனை ஆண்டு காலமாக நடந்து வந்தது என்பதை நம்ப முடியவில்லை. மிகவும் சாதுரியமாக மதிப்பெண்களை மாற்றி அதன் மூலம் பல கல்லூரிகளின் தேர்வு விகிதத்தை அதிகரித்து இடைத்தரகர்களின் உதவியுடன் பெரும் பணம் ஈட்டப்பட்டிருக்கிறது. 
அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் தரவரிசைப்பட்டியலில் இருக்கும் முதல் 300 கல்லூரிகளில் அதிக அளவில் விடைத்தாள் மறுமதிப்பீட்டுக்கு விண்ணப்பிக்கப்படுகிறது. அடுத்த கல்வியாண்டில் மாணவர் சேர்க்கை குறையக்கூடும் என்கிற அச்சம் தரவரிசைப்பட்டியலில் முதல் 25 இடத்தில் இருக்கும் பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கே காணப்படும்போது, சாதாரண கல்லூரிகளுக்கு இருப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. இந்தக் கல்லூரிகள் மாணவர்களிடமிருந்து மறுமதிப்பீட்டுக்கு கட்டணம் வசூலிக்கிறார்கள். அதில் 
தங்களது கமிஷனை எடுத்துக்கொண்டு இடைத்தரகர்களுக்கு வழங்குகிறார்கள். அதற்குப் பிறகு இடைத்தரகர்கள் விடைத்தாள் மறுமதிப்பீட்டை முறைப்படி நடத்தி அதிகபட்ச மாணவர்கள் சிறந்த மதிப்பெண்ணுடன் வெற்றி பெறுவதை உறுதிப்படுத்திக் கொடுக்கிறார்கள். 
இந்தப் பிரச்னையில் தேர்வு கட்டுப்பாட்டாளரும் பேராசியர்களும் கல்லூரிகளும் மட்டுமே குற்றவாளிகள் என்று கூறிவிட முடியாது. அண்ணா பல்கலைக்கழகமே விடைத்தாள் மறுமதிப்பீட்டை ஊக்கப்படுத்தும் நிலையில் இதுபோன்ற முறைகேடுகள் ஏற்படத்தான் செய்யும். கடந்த ஆறு ஆண்டுகளில் மறுமதிப்பீடு என்ற பெயரில் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் மாணவர்களிடமிருந்து வசூலித்திருக்கும் தொகை சுமார் ரூ.90 கோடிக்கும் அதிகம். ஆண்டுதோறும் இது அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.
தமிழகத்தில் சுமார் 500-க்கும் மேற்பட்ட பொறியியல் கல்லூரிகள் உள்ளன. இவற்றில் அரசு மற்றும் நிர்வாக ஒதுக்கீடு என 2.5 லட்சம் இடங்கள் உள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே பொறியியல் கல்லூரிகளில் மாணவர் சேர்க்கை குறைந்து கொண்டே வருகிறது. ஆண்டுதோறும் சுமார் 1 லட்சம் பொறியியல் இடங்கள் சுயநிதி பொறியியல் கல்லூரிகளில் காலியாக உள்ளன. இதனால் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்துக்கு வருவாய் குறைகிறது. அதை ஈடுகட்ட பல்கலைக்கழகம் எடுக்கும் பல்வேறு முயற்சிகளில் ஒன்றுதான் விடைத்தாள் மறுமதிப்பீடு.
ஒவ்வொறு பருவத்திலும் (செமஸ்டர்) தேர்வுக் கட்டணமாக 1.5 லட்சம் மாணவர்களிடமிருந்து தாளுக்கு ரூ.150 வீதம் ஆறு தாள்களுக்கு ரூ.900 எனக் கணக்கிட்டால், மொத்தம் ரூ.13.5 கோடி வசூலிக்கப்படுகிறது. தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகும்போது பாதிக்குப்பாதி பேர் தேர்ச்சி பெறுவதில்லை. 
தேர்ச்சி பெறாத மாணவர்கள் தங்களது விடைத்தாளின் நகல்களைப் பெற ஒரு தாளுக்கு ரூ.300 வீதம் பல்கலைக்கழகத்துக்கு செலுத்த வேண்டும். சில கல்லூரிகளில் இதைவிடக் கூடுதலாகவும் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது. அப்படி பெறும் விடைத்தாள்களின் பல பக்கங்கள் திருத்தவே பட்டிருக்காது. திருத்தப்பட்டிருந்தாலும் மதிப்பெண் போடப்பட்டிருக்காது. மதிப்பெண் போடப்பட்டிருந்தாலும் அது மொத்த மதிப்பெண்ணில் கூட்டப்பட்டிருக்காது. குறைந்தது 40 விழுக்காடு மாணவர்கள் இதனால் அதிர்ச்சி அடைந்து விடைத்தாள் மறுமதிப்பீட்டுக்கு விண்ணப்பிக்கிறார்கள். இதன் மூலம் ஆண்டுக்குப் பல கோடி ரூபாய் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தால் மறுமதிப்பீட்டுக் கட்டணமாக வசூலிக்கப்படுகிறது. 
பல்கலைக்கழகமே மறுமதிப்பீட்டின் மூலம் வருவாய் ஈட்ட முறைகேடாக முனையும்போது அதைப் பயன்படுத்தி பேராசிரியர்களும், இடைத்தரகர்களும், தனியார் சுயநிதி கல்லூரிகளும் முறைகேடாக பணம் ஈட்ட முற்பட்டிருப்பது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. திருத்தப்படாத, திருத்தப்பட்டிருந்தாலும் மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படாத, மதிப்பெண்கள் வழங்கியிருந்தாலும் கூட்டப்படாத விடைத்தாளை சரிபார்த்த பேராசிரியர்கள் தண்டிக்கப்பட்டதாகவோ, நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதாகவோ இதுவரை இல்லை எனும்போது இந்த முறைகேட்டை அண்ணா பல்கலைக்கழகமே மறைமுகமாக ஊக்குவித்தது என்றுதான் கருத வேண்டியிருக்கிறது.
ஏற்கெனவே தமிழகத்தின் கல்வித்தரம் குறித்தும், தமிழக பொறியியல் மாணவர்களின் தரம் குறித்தும் மரியாதை குறைந்து வருகிறது. அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் வெளிவந்திருக்கும் விடைத்தாள் மதிப்பீடு குறித்த முறைகேடு தமிழகத்தின் ஏனைய பல்கலைக்கழகங்களிலும் நடக்கவில்லை என்பது என்ன நிச்சயம்? இது குறித்து முழுமையான விசாரணை நடத்தப்பட்டு இனிமேலாவது விடைத்தாள்கள் முறையாகத் திருத்தப்பட்டு மதிப்பெண்கள் வழங்குவதை உறுதிப்படுத்தாமல் போனால் தமிழகத்தில் படித்து வெளிவரும் இளைஞர்களின் வருங்காலம் கேள்விக்குறியாகிவிடும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/06/பல்கலைக்கழகம்தான்-குற்றவாளி-2975132.html
2973779 தலையங்கம் இது மட்டும்தான் தீர்வு! ஆசிரியர் Saturday, August 4, 2018 01:32 AM +0530 உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின்படி அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டின் மாதிரி விவரங்கள் நாடு தழுவிய அளவில் மிகப்பெரிய விவாதத்தை எழுப்பி இருக்கிறது. ஏறத்தாழ 40 லட்சம் பேர் குடிமக்கள் பதிவேட்டில் விடுபட்டு இருக்கிறார்கள். விடுபட்ட 40 லட்சம் பேரில் தங்களது குடியுரிமைக்கான ஆவணங்களை அளிப்பவர்கள் தேசிய குடியுரிமை பதிவேட்டில் சேர்க்கப்படுவார்கள் என்றாலும்கூட அந்த எண்ணிக்கை கணிசமாக இருக்காது என்பது உறுதி. 
பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியில், 19-ஆம் நூற்றாண்டில் சோட்டா நாக்பூர், பிகார் பகுதிகளில் இருந்தும் வங்கத்தில் இருந்தும் முஸ்லிம் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அஸ்ஸாம் தேயிலைத் தோட்டத்தில் பணியாற்ற ஆயிரக்கணக்கில் அழைத்து வரப்பட்டனர்.
இந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பிறகும் கிழக்கு, மேற்கு வங்கத்தில் இருந்து அஸ்ஸாமுக்கு குடியேற்றம் தொடர்ந்தது. அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் முதலாவது முதல்வரான கோபிநாத் போர்டோலாய் சுதந்திரத்துக்கு முன்பே இந்தப் பிரச்னையை எழுப்பியிருக்கிறார். 
கிழக்கு பாகிஸ்தானில் சுதந்திரப் போராட்டம் உச்ச கட்டத்தை அடைந்து வங்க தேசம் உருவானபோது பூதாகரமாக வெடித்தது. லட்சக்கணக்கில் வங்க தேச அகதிகள் அஸ்ஸாமுக்குள் நுழைய முற்பட்டதை மனிதாபிமான அடிப்படையில் தடுக்க இயலவில்லை. அன்றைய மத்திய - மாநில ஆளுங்கட்சியான காங்கிரஸ் கட்சியும் வங்க தேச அகதிகளின் சட்ட விரோதக் குடியேற்றம் குறித்துப் பாராமுகமாக இருந்தது என்பது உண்மை. அவர்கள் காங்கிரஸ் கட்சியின் வாக்கு வங்கியாக மாற்றப்பட்டனர் என்பதையும் மறுக்க இயலாது. 
1951-இல் முதல்முதலாக, தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு அஸ்ஸாமில் தயாரிக்கப்பட்டது. அதன்படி இந்திய குடிமக்களையும் சட்ட விரோதமாக பிரிவினையின்போது நுழைந்த கிழக்கு பாகிஸ்தானியரையும் அடையாளம் காண முற்பட்டது. அதற்கு பின்னும்கூட கிழக்கு பாகிஸ்தானில் இருந்து சட்ட விரோதமாக குடியேறுபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தபாடில்லை. 1951 முதல் 61-க்கும் இடையேயான பத்து ஆண்டுகளில் அஸ்ஸாமின் மக்கள்தொகை 36% அதிகரித்தது என்றால் தேசிய மக்கள்தொகை அதிகரிப்பு வெறும் 25% மட்டுமே. 1961-71 இடைவெளியில் அஸ்ஸாமின் மக்கள்தொகை 35% அதிகரித்தது. 1971-இல் நடந்த இந்திய - பாகிஸ்தான் போருக்குப் பிறகு, சட்ட விரோத குடியேற்றம் கடுமையாக அதிகரித்து வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையும் 50% அதிகரித்தபோது, அஸ்ஸாமியர்கள் மத்தியில் அது பீதியை எழுப்பியது. 
ஒவ்வொரு மக்களவைத் தொகுதியிலும் குறைந்தது 50,000 போலி வாக்காளர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும், சட்ட விரோதமாக குடியேறியவர்களில் பலர் வாக்காளர்களாக மாறியிருப்பதும் அஸ்ஸாமியர்களை கொதித்தெழ வைத்தன. அதன் விளைவுதான் 1979-இல் அஸ்ஸாமிய மாணவர்கள் இயக்கம் போராட்டத்தில் இறங்கியதும், சுதந்திர இந்தியாவின் முதலாவது மிகப் பெரிய அரசியல் கலப்பில்லாத மக்கள் இயக்கம் உருவானது. 
1985-இல் ராஜீவ் காந்தி பிரதமரான பிறகு, இந்த பிரச்னைக்கு முடிவுகட்ட போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அஸ்ஸாம் மாணவர் இயக்கத்தினர்களிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, அஸ்ஸாம் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. அன்றைய பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் மீண்டும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு தயாரிப்பது என்று முடிவானது. 2015-இல் உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவின்பேரில், நீதிமன்றக் கண்காணிப்பின் அடிப்படையில் இப்போது மீண்டும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு தயாரிக்கப்பட்டு வருகிறது. இதுதான் பிரச்னையின் பின்னணி. 
உலகெங்கிலும் குடியேற்றம் ஒரு பிரச்னையாக மாறியிருக்கிறது. உலகளாவிய அளவில் எல்லா நாடுகளிலும் புலம்பெயர்ந்து குடியேறியவர்களுக்கு எதிரான மனநிலை காணப்படுகிறது. காஷ்மீரத்திலும் வட கிழக்கு மாநிலங்களிலும் இந்தியாவின் ஏனையபகுதியில் உள்ளவர்கள் குடியேறுவதற்கு தடையிருப்பது, அக்குடியேற்றத்தால் தங்களது பெரும்பான்மை பாதிக்கப்படும் என்கிற அப்பகுதி மக்களின் அச்சத்தின் காரணமாக ஏற்பட்டதுதான். அஸ்ஸாமிலும் பிரச்னை அதுதான். 
40 லட்சம் பேரின் வருங்காலம் கேள்விக்குறியாகி இருக்கிறது. அவர்கள் மார்ச் 24, 1971-க்கு முன்னால் இருந்து அஸ்ஸாமில் இருப்பவர்கள் என்பதை நிரூபித்தாக வேண்டும். அதற்கான ஆவணங்கள் அவர்களிடம் இருக்க வேண்டும். 40 வருட ஆவணங்களை எத்தனை பேரால் தாக்கல் செய்ய முடியும் என்கிற கேள்விக்கு யார் விடையளிப்பது? அப்படித் தாக்கல் செய்ய முடியாதவர்களை என்ன செய்துவிட முடியும்? அவர்களை மீண்டும் வங்க தேசத்துக்கு திருப்பியனுப்ப முடியாது. அதேநேரத்தில் சட்ட விரோதமாக குடியேறியவர்கள் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் அதிகாரபூர்வ குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, மண்ணின் மைந்தர்களான அஸ்ஸாமியர்கள் சிறுபான்மையினராக்கப்படுவதும் நியாயமல்ல.
இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரேயொரு தீர்வுதான் உண்டு. பல வெளிநாடுகளில் வழங்குவதுபோல, தங்கி வேலை பார்ப்பதற்கான உரிமம்' (Work permit)  வழங்கப்பட்டு, குடியுரிமை மறுக்கப்பட்ட வங்கதேச வந்தேறிகள் தொடர்ந்து அஸ்ஸாமில் வாழ்வதற்கு வழிகோலப்பட வேண்டும். அவர்களுக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்படுவதில் தவறில்லை. இந்தியாவில் பிறக்கும் அவர்களது குழந்தைகள் குடியுரிமை பெற வழிகோல வேண்டும். இதுமட்டும்தான் இந்தப் பிரச்னைக்கு தீர்வாக இருக்க முடியும். 
40 லட்சம் பேரை நாடு கடத்தியதாக உலக சரித்திரத்தில் இதுவரை இல்லை. வந்தோரை வாழ வைக்கும் பாரத பூமி அந்தப் பாவத்தைச் சுமக்கலாகாது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/04/இது-மட்டும்தான்-தீர்வு-2973779.html
2973112 தலையங்கம் ஃபார்மலின் பீதி ஆசிரியர் Friday, August 3, 2018 01:29 AM +0530 கேரளம், தமிழ்நாடு, கோவா ஆகிய மாநிலங்களில் உள்ள மீன் சந்தைகளில் விற்பனையாகும் மீன்களில், ஃபார்மலின் என்கிற வேதிப்பொருள் கலந்திருப்பதாக எழுப்பப்பட்டிருக்கும் குற்றச்சாட்டு இந்தியாவின் உணவுப் பாதுகாப்பு அமைப்பின் நம்பகத்தன்மையை கேள்விக்குறியாக்கி இருக்கிறது. பல மாநிலங்களில் மீன் விற்பனைக்கு தடையே விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக, வடகிழக்கு மாநிலங்களில் மீன் உணவு குறித்த பீதி எழுந்திருக்கிறது. 
வழக்கமாக, இரண்டு மாத பருவ மழைக்குப் பிறகு ஜூலை மாதம் மீன்பிடிப் பருவம் தொடங்குவது வழக்கம். இந்த ஆண்டு மீன்பிடிப் பருவம், தென்னிந்திய மாநிலங்களில் சிறிது முன்னதாகவே தொடங்கியிருக்கிறது. இந்த ஆண்டு மீன்களின் வரத்தும் அதிகரித்திருக்கும் நிலையில், ஃபார்மலின் கலப்பு குறித்த பீதி விற்பனையை கடுமையாகப் பாதித்து, மீனவர்களைக் கவலைக்கு உள்ளாக்கி இருக்கிறது. தென்னிந்தியாவின் மிகப்பெரிய மீன்பிடித் துறைமுகமான சென்னை காசிமேட்டில் சாதாரணமாக வாரக் கடைசியில் சுமார் 200 டன்னும், வார நாள்களில் 55 முதல் 70 டன்னும் மீன்கள் விற்பனையாகும். இப்போது அந்த விற்பனை 25%-க்குமேல் குறைந்திருக்கிறது. அதேபோல் மீன் விலையும் கடுமையாகச் சரிந்திருக்கிறது.
சுகாதாரத் துறையினர், மீன்கள் புதிதாக இல்லை என்றும் ஃபார்மலின் பயன்படுத்தி பாதுகாக்கப்பட்டவையாக இருக்கலாம் என்றும் ஐயப்பாட்டை எழுப்பியிருப்பதுதான், இந்த விற்பனை சரிவுக்கும், விலை குறைவுக்கும் காரணம். 
தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, இந்த பிரச்னை. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு கேரளத்தில் உள்ள பாலக்காடு சோதனைச்சாவடியில் ஆந்திரத்திலிருந்து எட்டு லாரிகளில் கொண்டு வரப்பட்ட ஃபார்மலின் மூலம் பதப்படுத்தப்பட்ட 14,000 கிலோ மீன்கள் ஆந்திரத்துக்கே திருப்பி அனுப்பப்பட்டன. அந்த மீன்கள் பயன்பாட்டுக்கு உகந்தவையல்ல என்றும், உடனடியாக அழிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டாலும் அவை அழிக்கப்பட்டதா, ஆந்திரத்துக்கு எடுத்துச்செல்லப்பட்டதா என்பது குறித்த தகவல் எதுவும் இல்லை. 
மேற்கு வங்கம், அஸ்ஸாம், வடகிழக்கு மாநிலங்கள் ஆகியவற்றில் மீன் இல்லாமல் யாரும் உணவு அருந்துவது இல்லை. நாகாலாந்து, மேகாலயம், மணிப்பூர், அருணாச்சலப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் மீன் விற்பனைக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டு இருக்கிறது எனும்போது எந்த அளவுக்கு சந்தேகம் வலுத்து பீதி பரவியிருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். 
ஃபார்மலின் என்பது ஃபார்மால்டிஹைடு என்கிற வேதிப்பொருளின் திரவக் கரைசல். சாதாரணமாக, பிணவறைகளிலும், சோதனைச் சாலைகளிலும் சடலங்கள் சிதைவடையாமல் பாதுகாப்பதற்கு இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. 
கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே மீன் வணிகத்தில் புதிதாக பிடிக்கப்பட்ட மீன்கள் வெளியூர்களுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் போது அவை சிதைவடையாமல் பாதுகாக்க ஃபார்மலின் கரைசல் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. பனிக்கட்டிகளின் மூலம் பாதுகாப்பதற்கு செலவும் அதிகம், பராமரிப்பும் தேவை என்பதால் இந்த முறையைத்தான் பல பெரு வணிகர்கள் கையாளுகிறார்கள்.
இந்திய உணவுப் பாதுகாப்பு தர நிர்ணய ஆணையம் ஃபார்மால்டிஹைடைப் பயன்படுத்தி, மீன்களைப் பாதுகாப்பதை தடை செய்திருக்கிறது. சர்வதேச புற்றுநோய் ஆய்வு நிறுவனம் ஃபார்மால்டிஹைடை புற்றுநோய் ஏற்படுத்தும் வேதிப்பொருள் என்று 2004-இல் அறிவித்திருக்கிறது. இந்த அறிவிப்புக்கு முக்கியமான காரணம், ஃபார்மால்டிஹைடு பயன்படுத்தப்படும் தொழிற்சாலைகளில் பணிபுரியும் ஊழியர்கள் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்படுவது உறுதிப்படுத்தப்பட்டதுதான். ஃபார்மால்டிஹைடு உட்கொள்ளப்பட்டால் புற்றுநோய் வருமா என்பது குறித்து முழுமையான ஆய்வு எதுவும் இதுவரையில் இல்லை.
புதிதாக பிடிக்கப்பட்ட மீன்களில் பாதுகாப்புக்காக எதையும் கலக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை எனும்போது, ஃபார்மலின் கலப்பது, ஏற்கெனவே பிடித்துவைத்த பழைய மீன்களை நுகர்வோருக்கு விற்பனை செய்வதற்காகத்தான் என்பது தெளிவு. அதிக அளவிலான ஃபார்மலின், புற்றுநோய் வரக் காரணமாகிறதோ இல்லையோ, வயிற்றில் அதிக எரிச்சலையும், வாயுவையும் ஏற்படுத்தும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அதனால் எந்த விதத்திலும் இந்த வேதிப்பொருளை பயன்படுத்தி உணவுப் பொருளான மீன்களை வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்குவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. 
உலகிலேயே இரண்டாவது அதிக மீன்பிடித் தொழில் செய்யும் நாடு இந்தியா. உணவில் அதிகமாக மீன் சேர்த்துக்கொள்பவர்களும் இங்குதான் இருக்கிறார்கள். உள்நாட்டு மீன் உற்பத்தி 2004-05-ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது, தற்போது இரட்டிப்பாகி இருக்கிறது. நம்முடைய ஏற்றுமதி 2004-05-இல் வெறும் 8,400 கோடி ரூபாய். 2016-17-இல் அதுவே 38,000 கோடி ரூபாயாக அதிகரித்திருக்கிறது. இந்தியாவின் மீன் ஏற்றுமதி பல மடங்கு அதிகரிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் காணப்படும் நிலையில், ஃபார்மலின் போன்ற புற்றுநோய் உருவாக்கும் வேதிப்பொருள்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பது நமது ஏற்றுமதியை வெகுவாக பாதிக்கும். 
மீன் வணிகத்தின் வளர்ச்சி, தொடர்ந்த உணவுப் பாதுகாப்பு கண்காணிப்பின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும் என்பதையும் நுகர்வோர் நலத்தை அந்த வணிகம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் ஃபார்மலின் பீதி உணர்த்துகிறது. உணவுப் பொருள்களில் நச்சுக் கலப்பது என்பது பொதுமக்களின் அடிப்படை உணவுக்கான உரிமையை மீறுவதாகும். இப்போது பரவலாகக் காணப்படும் பீதிக்கு உடனடியாக முற்றுப்புள்ளி வைத்து, மீன் வணிகத்தையும் குடிமக்களின் ஆரோக்கியத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை மத்திய - மாநில அரசுகளுக்கு உண்டு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/03/ஃபார்மலின்-பீதி-2973112.html
2972349 தலையங்கம் கேள்விக்குறியாகும் நம்பகத்தன்மை! ஆசிரியர் Thursday, August 2, 2018 01:35 AM +0530 நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீட்டு ஊழல் வழக்கு என்பது இந்தியாவின் தலைமை புலனாய்வு அமைப்பு விசாரித்து வரும் அரசியல்வாதிகள், தொழிலதிபர்கள் உள்ளிட்டோர் குறித்த ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட வழக்குகளில் ஒன்று. நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீட்டு ஊழல் வழக்கில் மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் முன்னாள் இயக்குநர் ரஞ்சித் சின்ஹாவின் பங்கு குறித்து விசாரிக்கும்படி சிபிஐ-க்கு உச்சநீதிமன்றம் கடந்த ஜனவரி மாதம் உத்தரவிட்டிருந்தது. அந்த வழக்கு எந்த அளவுக்கு விசாரிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பது குறித்த முழுமையான தகவல் இல்லை. 
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்னால் மத்திய கார்ப்பரேட் விவகாரத்துறை அமைச்சகத்தின் முன்னாள் இயக்குநராக இருந்த பி.கே. பன்சல் என்பவர் மீதான ஊழல் குற்றச்சாட்டு மத்திய புலனாய்வுத் துறையால் விசாரிக்கப்பட்டு வந்தது. புலனாய்வுத் துறையின் கடுமையான விசாரணை முறைகளால் பாதிக்கப்பட்டு பன்சலின் மனைவியும் மகளும் தற்கொலை செய்து கொண்டனர். அதைத் தொடர்ந்து பி.கே. பன்சலும் அவரது மகனும் தங்களது உயிரை மாய்த்துக் கொண்டனர். தற்கொலை செய்து கொண்ட பி.கே. பன்சல் தனது தற்கொலைக்கான காரணத்தை ஒரு கடிதத்தில் எழுதி வைத்திருந்தார்.
பன்சலின் தற்கொலைக் கடிதத்தில், விசாரணை செய்த சிபிஐ அதிகாரிகள் எந்த அளவுக்குத் தங்களை சித்திரவதை செய்தார்கள் என்பதும், குடும்பத்தினர் எவ்வளவு கடுமையாகவும் கீழ்த்தரமாகவும் நடத்தப்பட்டார்கள் என்பதும் விவரமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தன. புலனாய்வுத் துறையின் தலைவர் உள்ளிட்ட ஐந்து பேரின் பெயர்களை பன்சலும் அவரது மகனும் தங்களது தற்கொலைக் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டு, அவர்கள் எப்படியெல்லாம் தங்களைக் கொடுமைப்படுத்தினார்கள் என்பதை விவரித்திருந்தனர். 
ஏற்கெனவே மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் மரியாதையும் நம்பகத்தன்மையும் சீர்குலைந்து இருக்கும் நிலையில், இப்போது சிபிஐயின் நிர்வாகச் செயல்பாடுகள் அதன் நம்பகத்தன்மையை மேலும் கேள்விக்குறியாக்குகிறது. சிபிஐ கையாளும் மிக முக்கியமான வழக்குகளில் அந்தத் துறையின் மூத்த அதிகாரிகள் எந்த அளவுக்குக் கருத்து வேறுபாடுடன் செயல்படுகிறார்கள் என்பது இப்போது தெரியவந்திருக்கிறது. அதிகாரிகளுக்கிடையே காணப்படும் ஒற்றுமையின்மையும், கருத்துவேறுபாடுகளும், தனிப்பட்ட விரோதங்களும் இப்போது பொது வெளியில் வரத் தொடங்கியிருக்கின்றன. 
மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநர் விடுப்பில் செல்லும்போது, அவருக்கு மாற்றாக வழக்குகளில் யார் சிபிஐ சார்பில் ஆஜராவது என்பது குறித்து மிகப்பெரிய விவாதம் தொடங்கியிருக்கிறது. கடந்த மாதம் மத்திய ஊழல் விசாரணை ஆணையத்தில் ஒரு வழக்கு விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. சிபிஐயின் இயக்குநர் அலோக் வர்மா விடுப்பில் சென்றிருக்கும் நிலையில் மத்திய ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்தின் அழைப்பு ஆணையை ஏற்று அவருக்கு பதிலாக சிபிஐயின் சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அத்தானா ஆஜரானார். பணி மூப்பு ரீதியாக இயக்குநருக்கு அடுத்த நிலையில் இருக்கும் சிறப்பு இயக்குநருக்கு ஆஜராகும் அதிகாரம் கிடையாது என்று மத்திய புலனாய்வுத் துறை அந்த ஆணையத்திடம் தெரிவித்தபோது, அது விவாதத்தை எழுப்பியது.
சிறப்பு இயக்குநராக ராகேஷ் அஸ்தானா நியமிக்கப்பட்டதை சிபிஐ இயக்குநர் வர்மா கடுமையாக எதிர்த்தார். ராகேஷ் அஸ்தானா மீது துறை ரீதியான விசாரணை நடப்பதாகவும், அதனால் அவர் நியமிக்கப்படக் கூடாது இயக்குநர் அலோக் வர்மா பிரச்னைஎழுப்பினார். ஆனாலும்கூட உச்சநீதிமன்றம் அஸ்தானாவின் பதவி உயர்வை அங்கீகரித்து உத்தரவிட்டது. ராகேஷ் அஸ்தானா சிறப்பு இயக்குநராக பதவி ஏற்றும்கூட அவர் மீதான துறை ரீதியான விசாரணையை இயக்குநர் அலோக் வர்மா தொடர அனுமதித்தார். 
ராகேஷ் அஸ்தானா சிறப்பு இயக்குநராக பதவி ஏற்றுக்கொண்டது முதல், மத்திய புலனாய்வுத் துறை அதிகாரிகள் மத்தியில் மிகப்பெரிய பிளவும், அஸ்தானாவுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுத்த இயக்குநர் அலோக் வர்மாவின் ஆதரவாளர்களின் ஒத்துழைப்பின்மையும் சிபிஐயின் செயல்பாடுகளை பாதிக்கின்றன. அகஸ்டா வெஸ்ட்லேண்ட் ஹெலிகாப்டர் ஊழல், ஐஎன்எக்ஸ் மீடியா ஊழல், விஜய் மல்லையா ஊழல் உள்ளிட்ட பல்வேறு முக்கியமான வழக்குகளில் இந்த பிரச்னை பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இந்த நிலை தொடருமானால் வழக்குகள் முறையாக விசாரிக்கப்படுவது சந்தேகம்தான்.
மத்திய புலனாய்வுத் துறையும், அமலாக்கத்துறையும் பல்வேறு பொருளாதார குற்றங்களில் நடத்தும் விசாரணைகள் கேலிக்குரியவையாக மாறியிருக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக ஏர் ஏஷியா வழக்கில் சிபிஐ முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்து விசாரணை நடத்துகிறது. ஆனால், அமலாக்கத்துறையோ அந்த வழக்கு பலவீனமானது என்று கருதி அதை விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ள மறுத்துவிட்டது. 
இரண்டு புலனாய்வு நிறுவனங்களுக்கும் இடையே எந்தவிதமான புரிதலோ தொடர்போ இல்லாமல் இருக்கும் நிலையில், பல வழக்குகளில் மத்திய அரசின் இரண்டு முக்கியமான துறைகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்டு செயல்படுவது விசாரணையின் போக்கையே கேள்விக்குறியாக மாற்றிவிட்டிருக்கிறது. இதன் விளைவாக, அரசின் நிர்வாக அமைப்பு பலவீனப்பட்டு வருகிறது. இதை ஏன் ஆட்சியாளர்கள் உணரவில்லை என்பது ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. 
இதே நிலைமை தொடருமானால், மாநில காவல்துறை மத்திய புலனாய்வுத் துறையைவிட நம்பகத்தன்மை உடையதாக மக்களால் கருதப்படும் நிலைமை ஏற்படும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/02/கேள்விக்குறியாகும்-நம்பகத்தன்மை-2972349.html
2971659 தலையங்கம் கும்பல் வன்முறைக்கு முடிவு? ஆசிரியர் Wednesday, August 1, 2018 01:35 AM +0530
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவின் தலைமையிலான மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, அண்மையில் நாடாளுமன்றத்திற்கு வழங்கியிருக்கும் வழிகாட்டுதல் கவனத்திற்குரியதும், குறிப்பிடத்தக்கதும், வரவேற்புக்குரியதுமாகும். 43 பக்கங்கள் கொண்ட உச்சநீதிமன்றத்தின் அந்தத் தீர்ப்பின்படி, கும்பல் வன்முறையை தனிப்பட்ட குற்றமாக அறிவித்து நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்ற வேண்டும். மக்களாட்சிக்கும் கும்பல் ஆட்சிக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி உண்டு என்பதை உச்சநீதிமன்றத்தின் அந்தத் தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்துகிறது.
ராஜஸ்தான் மாநிலம் அல்வார் மாவட்டத்திலுள்ள ராம்கர் என்ற இடத்தில் ரஹ்பர்கான் என்பவரும் அவரது நண்பரான அஸ்லாம் என்பவரும் அண்டை மாநிலமான ஹரியாணாவுக்கு தங்களது பசுக்களை அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அந்த வழியே வந்த சிலர், அவர்கள் இருவரும் பசு வதைக்காக அவற்றைக் கொண்டு செல்வதாகக் கூறி அவர்களைத் தாக்கத் தொடங்கினர். தங்களைப் பசுக் காவலர்கள் என்று வர்ணித்துக் கொள்ளும் அமைப்பினரும் அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ள, அப்பாவிகளான ரஹ்பர்கானும் அஸ்லாமும் குற்றுயிரும் குலையுயிருமாக ஆகுமளவுக்கு நையப் புடைக்கப்பட்டனர். 
காவல்துறையினர் சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு வரும்போது, அவர்கள் ஏற்கெனவே அடித்துக் கொல்லப்பட்டார்களா, உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்தவர்கள் காவல்துறையினரின் மெத்தனத்தால் மரணமடைந்தார்களா என்பதை உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை. அந்த இடத்திற்கு வந்த காவல் துறையினர் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்த இருவரையும் உடனடியாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லவில்லை. ரஹ்பர்கானின் பசுக்களை கோசாலையில் கொண்டு சேர்த்துவிட்டு, சாவகாசமாக தேநீர் அருந்திவிட்டு அவர்கள் இருவரையும் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்வதற்குள் அவர்களுடைய உயிர் பிரிந்துவிட்டதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. ரஹ்பர்கானையும், அஸ்லாமையும் அடித்துக் கொன்ற பசுக் காவலர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் வன்முறை கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள் உள்ளூர் சட்டப்பேரவை உறுப்பினருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள். காவல்துறையினரின் மெத்தனத்துக்கு அதுதான் காரணமா என்பது தெரியவில்லை.
அல்வார் சம்பவம், மத்திய அரசை, கும்பல் கொலைக்கு எதிராக தனியான குற்றவியல் சட்டத்தை ஏற்படுத்தும் கட்டாயத்துக்குத் தள்ளியிருக்கிறது. இந்திய நிர்வாகத்தில் எந்த அளவுக்கு சட்டங்கள் பயனளிக்கும் என்பது அனைவருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எதிரான பாலியல் குற்றங்களை எதிர்கொள்ள புதிய சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டும் அதனால் பெரிய அளவில் பலனொன்றும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை என்பதை, தொடர்ந்து நடைபெறும் சம்பவங்கள் உணர்த்துகின்றன. அரசியல் துணிவும், நிர்வாக இயந்திரத்தின் முனைப்பும் இல்லாமல் சட்டங்களால் எந்தவிதப் பயனும் ஏற்பட்டுவிடாது.
இதுபோன்ற கும்பல் வன்முறையையும், கும்பல் கொலைகளையும் தடுப்பதற்கு உச்சநீதிமன்றம் அரசுக்கு பல்வேறு ஆலோசனைகளை வழங்கியிருக்கிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் கும்பல் வன்முறை குறித்து மெத்தனம் காட்டிவந்த மத்திய அரசு, இப்போது இதுகுறித்த ஆலோசனைகளைப் பெறுவதற்காக இரண்டு உயர்நிலை குழுக்களை அமைத்திருக்கிறது. மத்திய உள்துறை செயலாளர் ராஜீவ் கெளபா, உள்துறை அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங்கின் தலைமையிலான அமைச்சர் குழுவிடம் தனது பரிந்துரைகளை வழங்கும். அதனடிப்படையில், கும்பல் கொலைகளை எதிர்கொள்ளவும், கும்பல் வன்முறையைத் தடுக்கவும் சட்டங்கள் உருவாக்கப்படும். 
உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் அரசுக்குப் பல்வேறு வழிகாட்டுதல்கள் தரப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக, காவல்துறையினர் நெடுஞ்சாலை கண்காணிப்புக்குப் போதுமான அளவில் திறமையான காவலர்களை பணியமர்த்த வேண்டும் என்பதும், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் மூத்த காவல்துறை அதிகாரி ஒருவரின் தலைமையில் கண்காணிப்பு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதும் அந்த வழிகாட்டுதல்களில் முக்கியமானவை. மேலும், இதுபோன்ற கும்பல் வன்முறை சம்பவங்களில் உடனடியாக முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்படுவதைக் கட்டாயமாக்க வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் வலியுறுத்தி இருக்கிறது. 
மாநில அரசுகள் கும்பல் வன்முறை, கும்பல் கொலைகள் நடைபெறும் கிராமங்கள், மாவட்டங்கள் ஆகியவற்றை அடையாளம் காண வேண்டும்; எந்தவொரு கும்பல் வன்முறை சம்பவமாக இருந்தாலும், உடனடியாக அதுகுறித்து காவல்துறைத் தலைவருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்; வன்முறையைத் தூண்டிவிடும் செய்திகள், விடியோக்கள், சமூக ஊடகப் பரப்புரைகள் உள்ளிட்டவை சட்டத்தின் அடிப்படையில் கண்காணிக்கப்பட்டு தடுக்கப்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறுகிறது.
கும்பல் வன்முறையால் தாக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினருக்குப் போதிய பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்; பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்குவதை மாநில அரசுகள் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்; கும்பல் வன்முறை, கும்பல் கொலைகள் தொடர்பான வழங்குகளை விரைந்து விசாரித்து, தீர்ப்பு வழங்க சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும்; இதுபோன்ற சம்பவங்களில் அதிகபட்ச தண்டனை வழங்கி, அதன் மூலம் கும்பல் மனோநிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க அந்தச் சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் முன்வர வேண்டும் - இவை உச்சநீதிமன்றத்தின் அறிவுரைகள். 
உச்சநீதிமன்றத்தின் அறிவுரைகள் மட்டுமே கும்பல் வன்முறைக்கும் கொலைகளுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடாது. 
மத்திய-மாநில ஆளுங்கட்சிகளைச் சார்ந்தவர்களே இதுபோன்ற செயல்களில் ஈடுபடும் நிலையில், பிரதமர் நேரிடையாகத் தலையிட்டு இதை தேசிய பிரச்னையாக அறிவித்து, குற்றவாளிகளை எச்சரித்தால் மட்டுமே இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/aug/01/கும்பல்-வன்முறைக்கு-முடிவு-2971659.html
2971011 தலையங்கம் வேளாண் இடர்களும் தற்கொலைகளும்! ஆசிரியர் Tuesday, July 31, 2018 01:40 AM +0530
நாடாளுமன்றத்தில் மத்திய வேளாண் துறை அமைச்சர் ராதா மோகன் சிங் தாக்கல் செய்திருக்கும் விவசாயிகள் தற்கொலை குறித்த புள்ளிவிவரத்தின்படி 2015-ஆம் ஆண்டு விவசாயிகளின் தற்கொலை 22 சதவீதம் குறைந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. 
2015-க்கும், 2016-க்கும் இடையில் விவசாயிகள் தற்கொலையில் 21% சதவீதம் குறைவு ஏற்பட்டிருப்பது மேலெழுந்தவாரியான புள்ளிவிவரம் மட்டுமே. 2015-இல் 8,007 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள் என்றால், 2016-இல் அதுவே 6,351-ஆகக் குறைந்திருக்கிறது. 2014-இல் தற்கொலை செய்து கொண்ட விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை 5,650 தான் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. அந்த அளவுக்கு குறையவில்லை என்றாலும் 2015 அளவுக்கு விவசாயிகள் தற்கொலை இல்லை என்று நிர்வாகம் ஆறுதல் அடையலாம், அவ்வளவே. விவசாயிகள் தற்கொலை குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டும்கூட கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக நம்மால் அதற்குத் தீர்வு காண முடியவில்லை என்பது அரசு நிர்வாகத்தில் இது குறித்த சரியான புரிதலும் முனைப்பும் இல்லாமல் இருப்பதைத்தான் காட்டுகிறது. 
விவசாயிகள் தற்கொலை அதிகரிக்காமல் குறைந்திருப்பது கடந்த சில ஆண்டுகளில் இதுதான் முதல் முறை. அதனால், இது குறித்து மத்திய வேளாண் துறை அமைச்சர் ராதா மோகன் சிங் மகிழ்ச்சி அடைவதில் தவறில்லை. இந்த முறை தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் சில புதிய வழிமுறைகளைக் கையாண்டு புள்ளிவிவரங்களை திரட்டியிருக்கிறது. அதைப் பொதுவெளியில் மக்களின் பார்வைக்கு இணையத்திலும் துணிந்து பதிவேற்றம் செய்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
2014 வரை விவசாயிகள் தற்கொலை என்று பொதுவாகக் கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டு வந்தது. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக இதில் மாற்றம் ஏற்படுத்தி, நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயிகளையும், நிலத்தில் வேலை பார்க்கும் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களையும் வெவ்வேறாகப் பிரித்து கணக்கெடுப்பு நடத்தப்படுகிறது. அதன்படி பார்த்தால், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களின் தற்கொலை 10% சதவீதம் அதிகரித்திருப்பது தெரியவருகிறது. 2014-இல் மிக அதிகமான விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த எண்ணிக்கை சற்று குறைந்திருப்பது இப்போது தெரிய வந்திருக்கிறது. 
2014 வரை வேளாண் இடர் குறித்த எல்லா ஆய்வுகளிலும் விவசாயிகள் தற்கொலை என்று பொதுவாக விவசாயம் சார்ந்தவர்களின் தற்கொலையைக் கணக்கில் எடுப்பது வழக்கமாக இருந்து வந்ததால் பிரச்னையின் தீவிரம் தெரியாமல் இருந்தது. நில உடைமையாளர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்வதும், நிலத்தில் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வதும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் வேறுபட்டக் காரணங்கள் சார்ந்தவை. 10 ஏக்கருக்கும் அதிகமான நிலம் வைத்திருப்பவர்களையும், குறைந்த அளவு நிலம் வைத்திருப்பவர்களையும் எப்படி ஒன்றுபோல ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதோ, அதேபோல இதையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
விவசாயிகள் தற்கொலை குறைந்திருப்பதற்குப் பருவமழை நன்றாக இருந்தது காரணமாக இருக்கக்கூடும். அதே நேரத்தில் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களின் தற்கொலை விகிதம் அதிகரித்ததற்கு காரணம், முதல் ஆறு மாதங்களில் அவர்களுக்கு வேலை இல்லாமல் இருந்தது என்று கருத இடமிருக்கிறது. தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் வெளியிட்டுள்ள புள்ளிவிவரத்தின்படி, 2015-இல் தற்கொலை செய்துகொண்ட விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டதாலோ, குடும்பப் பிரச்னைகளாலோ தற்கொலை செய்து கொண்ட நிகழ்வுகள் அதிகம் என்று குறிப்பிடுகிறது. அதேபோல, போதைப் பழக்கம், மதுப் பழக்கம் ஆகியவை விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களின் வறுமைக்கு முக்கியமான காரணங்களாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால் பலரும் வேலைவாய்ப்பு இழந்திருப்பதாகவும், அதன் தொடர் விளைவாக தற்கொலை செய்து கொள்வதாகவும் புள்ளிவிவர ஆய்வு அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. 
இந்தியாவில் விவசாயிகள், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் தற்கொலையைப் பொருத்தவரை தெலங்கானா மட்டும்தான் விதிவிலக்காகக் காணப்படுகிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் அந்த மாநிலத்தில் பெருமளவில் வேளாண் இடர், மாநில அரசால் எதிர்கொள்ளப்பட்டிருப்பதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. விவசாயிகள், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் தற்கொலையில் இந்தியாவிலேயே மகாராஷ்டிர மாநிலம்தான் முன்னிலை வகிக்கிறது. விவசாயம் சார்ந்த பணக்கார மாநிலங்களான ஹரியாணாவிலும் பஞ்சாபிலும் விவசாயிகள் தற்கொலைதான் காணப்படுகின்றனவே தவிர, குடியானவர்கள் தற்கொலை எதுவும் பதிவாகவில்லை. 
கேரளம், தமிழ்நாடு, குஜராத் ஆகிய மாநிலங்களில் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களின் தற்கொலை குறிப்பிடும்படியாக அதிகரித்திருக்கிறது. 
கடன் தள்ளுபடி, விளைபொருள்களுக்கான குறைந்தபட்ச ஆதார விலை இவையெல்லாம் பெரும் நிலச்சுவான்தார்களுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கின்றனவே தவிர, சாதாரண விவசாயிகளுக்கும் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கும் பெரிய அளவில் பயன் அளிப்பதாகத் தெரியவில்லை. 100 நாள் வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்தின் பெயரில் பல லட்சம் கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டும்கூட, விவசாயத் தொழிலாளர்கள் வேலைவாய்ப்பில்லாமல் வறுமையில் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள் என்றால் இது குறித்து அரசு தீவிரமாக சிந்தித்து அவர்களுக்கு கடன் தொல்லையிலிருந்து நிவாரணம் அளிப்பது உடனடி அவசியம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/31/வேளாண்-இடர்களும்-தற்கொலைகளும்-2971011.html
2970530 தலையங்கம் மனசாட்சியின் குரல்! ஆசிரியர் Monday, July 30, 2018 02:35 AM +0530 இந்தியா மகளிருக்கு மட்டுமல்ல குழந்தைகளுக்கும்கூட பாதுகாப்பற்ற தேசம் என்பதை சமீபத்திய சில நிகழ்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. மதிய உணவுத் திட்டம் மத்திய - மாநில அரசுகளால் நிறைவேற்றப்பட்ட நிலையிலும்கூட பசியின் கொடுமையால் குழந்தைகள் இந்தியாவில் மரணிக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கும்போது நமது சட்டங்களும் திட்டங்களும் ஏட்டளவில்தான் இருக்கின்றன என்பது தெரிகிறது.
 மன்சி, ஷிகா, பரூல் மூவரும் எட்டு, நான்கு, இரண்டு வயதான சகோதரிகள். இவர்கள் மூவரும் கடந்த வாரம் தில்லியில் உணவில்லாமல் பசியால் இறந்திருக்கிறார்கள் என்கிற அதிர்ச்சி தரும் செய்தி நமது மனசாட்சியையே உலுக்குகிறது. இந்தியாவின் பணக்கார நகரங்களில் ஒன்றான தேசத்தின் தலைநகரில் மூன்று பெண் குழந்தைகள் பசிக் கொடுமையால் இறந்து போயிருக்கும் சம்பவம் நம்மை வெட்கித் தலைகுனிய வைக்கிறது. எட்டு நாள்களாக அந்த மூன்று பெண் குழந்தைகளும் ஒரு கவளம் உணவு கூட இல்லாமல் பசியுடன் போராடி இறந்திருக்கிறார்கள் எனும்போது, அதைவிடக் கொடூரமான ஒரு சம்பவம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது.
 உலகின் மிக வேகமாக வளரும் பொருளாதாரம் என்று நாம் நம்மை வர்ணித்துக் கொள்வது போலியான ஒன்று என்பதை இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் வெளிச்சம் போடுகின்றன.
 நாம் பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்தும், ஏற்றுமதி - இறக்குமதி குறித்தும், பங்குச் சந்தையின் எழுச்சி - வீழ்ச்சி குறித்தும் கவலைப்படும் அளவுக்கு குடிமக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளான உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருப்பதற்கு ஒரு கூரை குறித்து அக்கறை செலுத்தவில்லை என்பதைத்தான் தில்லியில் நடந்ததுபோல ஆங்காங்கே நடைபெறும் நிகழ்வுகள் உணர்த்துகின்றன.
 உணவு மற்றும் வேளாண் நிறுவனம் வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரத்தின்படி இந்தியாவில் உள்ள 130 கோடி மக்கள்தொகையில், 20 கோடி பேர் ஒருவேளை மட்டுமே உணவு உட்கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மூன்று வேளை உணவுக்கு வழியில்லை. இத்தனைக்கும் இந்திய நாடாளுமன்றம் தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை நிறைவேற்றி உணவை அடிப்படை உரிமையாக்கி இருக்கிறது.
 எப்படி சிறுவர் - சிறுமியரின் உணவுப் பாதுகாப்பை நாம் உறுதிப்படுத்தவில்லையோ, அதேபோல அவர்கள் மீதான வன்முறையைக் கட்டுப்படுத்துவதையோ, அவர்களது பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதையோகூட இன்னும் நாம் செய்யவில்லை என்பது வன்மையான கண்டனத்துக்குரியது. குழந்தைகள், சிறுமியர், சிறார்கள் ஆகியோர் குறித்துப் போதுமான அளவு விழிப்புணர்வு இன்னும் ஏற்படாமல் இருப்பது இந்தியாவுக்கு சர்வதேச அளவில் அவமானத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
 பிகார் மாநிலம், முசாபர்பூரில் மாநில அரசு நடத்தும் சிறுமியர் காப்பகத்தில் உள்ள 29 பெண் குழந்தைகள் பாலியல் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள். அந்த மாநிலத்திலுள்ள குறுகிய கால தங்குமிடங்களைத் தணிக்கை செய்யச் சென்ற டாடா நிறுவனத்தின் அமைப்பு ஒன்று இந்தத் தகவலை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கிறது. இது தொடர்பாக 10 பேர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள், 41 பெண் குழந்தைகள் இன்னொரு காப்பகத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
 இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 34.5 கோடி குழந்தைகள் ஒதுக்கப்பட்டு, நிராதரவாக, அனாதையாக அல்லது சட்டத்தின் பிடியில் சிறார் சீர்திருத்தப் பள்ளியில் இருப்பவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர். பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கவும், குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு, பராமரிப்புக்கான எத்தனைசட்டங்கள் வந்தாலும் அவை எதுவும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை முழுமையாக உறுதிப்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.
 குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதற்கும், அவர்களைப் பசிக்கொடுமையில் இருந்து காப்பாற்றுவதற்கும், மத்திய - மாநில அரசுகள் ஆண்டுதோறும் குழந்தைகள் காப்பகங்களுக்கு என்று தனியாக நிதி ஒதுக்கீடு செய்கின்றன. இதுபோன்ற குழந்தைகள் காப்பகங்கள், சிறார்களுக்கான நீதிச் சட்டத்தின் (ஜூவனைல் ஜஸ்டிஸ் ஆக்ட்) கீழ் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். அந்தக் காப்பகங்கள் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் உள்ள குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளால் கண்காணிக்கப்பட்டு வர வேண்டும். ஆனால், பல்வேறு ஆய்வுகளும் கணக்கெடுப்புகளும் இது குறித்துத் தரும் தகவல்கள் அதிர்ச்சி அளிக்கின்றன.
 இந்தியா முழுவதிலும் ஆயிரக்கணக்கான அனாதை இல்லங்களும், குறுகிய கால தங்கும் விடுதிகளும், சிறார் காப்பகங்களும் பதிவு செய்யப்படாமல் நடத்தப்படுகின்றன. அதனால், இவற்றில் எத்தனை குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் என்பது குறித்த முழுமையான விவரத்தைத் திரட்ட முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. அந்த குழந்தைகளின் உணவுக்காக பெறப்படும் நிதி முறையாக செலவிடப்படுகிறதா என்பது குறித்த கண்காணிப்பு இல்லை.
 அரசு நடத்தும் காப்பகங்களில்கூட கண்காணிப்போ, முறையான ஆய்வோ நடத்தப்படுவதில்லை. அதனால், அந்தக் குழந்தைகளுக்கு முறையான ஊட்டச்சத்துள்ள உணவு தரப்படுகிறதா, அவர்கள் மீது பாலியல் ரீதியான வன்முறை நடத்தப்படாமல் இருக்கிறதா உள்ளிட்ட எந்த ஒரு விவரங்களும் வெளிவருவதே இல்லை.
 அரசு, தனியார் அமைப்புகள் நடத்தும் சிறார் காப்பகங்கள், அனாதை இல்லங்கள் அனைத்துமே தீவிரமான கண்காணிப்புக்கும், முறையான ஆய்வுக்கும் உள்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை ஊடகங்கள், சமூக ஆர்வலர்களின் ஆய்வுக்கும் அனுமதிக்க வேண்டும். உணவில்லாமல் பசியால் குழந்தைகள் இறப்பது, காப்பகங்களிலேயே அவர்கள் சுரண்டப்படுவது, பாலியல் தொந்தரவுக்கு ஆளாவது உள்ளிட்ட சம்பவங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டால் மட்டும்தான் நாம் பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்துப் பேசுவதற்கான அருகதையைப் பெறுவோம்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/30/மனசாட்சியின்-குரல்-2970530.html
2969179 தலையங்கம் இம்ரான் கானின் வெற்றி! ஆசிரியர் Saturday, July 28, 2018 02:06 AM +0530 பாகிஸ்தானில் எதிர்பார்த்தது போலவே முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் இம்ரான் கானின் பிடிஐ என்று அழைக்கப்படும் பாகிஸ்தான் தெஹ்ரீஃப்-ஏ-இன்சாஃப் கட்சி தனிப்பெரும் கட்சியாக வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. பாகிஸ்தான் தேசியப் பேரவையில் உள்ள 342 உறுப்பினர்களில் 272 பேர் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். 172 உறுப்பினர்கள் கிடைத்தால் மட்டுமே எந்த ஒரு கட்சியும் ஆட்சி அமைக்க முடியும். இந்த நிலையில் தேர்தல் நடந்த 270 இடங்களில் 114 இடங்களை மட்டுமே இம்ரான் கானின் பிடிஐ கட்சி வென்றிருந்தாலும் ஏனைய கட்சிகளின் உதவியுடன் பெரும்பான்மையை அந்தக் கட்சி ஏற்படுத்திக் கொள்ள பாகிஸ்தான் ராணுவம் உதவக் கூடும்.
பிடிஐக்கு அடுத்தபடியாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் முன்னாள் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீபின் பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் கட்சி 62 இடங்களையும், பேநசீர் புட்டோவின் கணவரும் முன்னாள் பாகிஸ்தான் அதிபருமான ஆசிப் அலி ஜர்தாரியின் பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சி 43 இடங்களையும் வென்றிருக்கின்றன. சுயேச்சைகள் 12 இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். பெரும்பான்மை பலம் இல்லாமல் போனாலும் இம்ரான் கானின் தலைமையில் விரைவிலேயே ஆட்சி அமைவது உறுதியாகிவிட்டிருக்கிறது.
உலகின் தலைசிறந்த கிரிக்கெட் வீரர்களில் ஒருவராக வரலாறு படைத்த இம்ரான் கான், 88 டெஸ்ட் பந்தயங்களில் 3,807 ரன்களை எடுத்து 372 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய பெருமைக்குரியவர். பாகிஸ்தானின் தலைசிறந்த கிரிக்கெட் கேப்டனாக திகழ்ந்த இம்ரான் கான், ஓய்விலிருந்து திரும்பி, 39-ஆவது வயதில் மீண்டும் பாகிஸ்தான் அணியின் கேப்டனாகி 1992-இல் உலகக் கோப்பையை வென்றது இன்றுவரை வரலாற்று நிகழ்வாகப் பாகிஸ்தானில் போற்றப்படுகிறது. 
இம்ரான் கான் தலைமையில் பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் அணி 48 டெஸ்ட் பந்தயங்களை எதிர்கொண்டு 14 பந்தயங்களில் வெற்றியும் 8 பந்தயங்களில் தோல்வியும், 26 பந்தயங்களில் வெற்றி - தோல்வி இல்லாமல் டிராவிலும் முடிந்திருக்கிறது. இந்தியாவுடனான 15 கிரிக்கெட் போட்டிகளில் ஒன்றில்கூட அவரது தலைமையில் பாகிஸ்தான் அணி தோற்றதில்லை என்பதுதான் தேர்தல் களத்தில் அவர் குறித்து செய்யப்பட்ட பிரசாரங்களில் குறிப்பிடத்தக்கது. 
1992-இல் பாகிஸ்தானுக்கு உலகக் கோப்பையை வென்று தேசிய அளவிலான ஆளுமையாக உருவாகிய இம்ரான் கான், அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் லாகூரில் லாப - நோக்கமில்லாமல் புற்று நோய் மருத்துவமனை ஒன்றை நிறுவியபோது அவரது மரியாதை பாகிஸ்தானில் விண்ணைத் தொட்டது. 1996-இல் இம்ரான் கான் பாகிஸ்தான் தெஹ்ரீஃப்-ஏ-இன்சாஃப் என்கிற கட்சியை துவக்கி அரசியல் களத்தில் குதித்தபோது அவர் எதிர்பார்த்த அளவிலான வரவேற்பைப் பெறவில்லை. 2002 பொதுத்தேர்தலில் அவரது கட்சி ஒரேயொரு இடத்தில் மட்டும்தான் வெற்றி பெற்றது. பலரும் அவரை விட்டுப் பிரிந்தனர். ஆனாலும் தொடர்ந்து தனது அரசியல் பயணத்தை மேற்கொண்ட இம்ரான் கான், இப்போது 22 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரதமர் பதவி கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இருக்கும் நிலைக்கு உயர்ந்திருக்கிறார்.
பாகிஸ்தானில் நடந்த தேசியப் பேரவைக்கான தேர்தலில் இஸ்லாமை முன்னிறுத்திய காஷ்மீர், இந்திய எதிர்ப்பு, அமெரிக்க எதிர்ப்பு ஆகியவற்றை வலியுறுத்திய தீவிரவாதக் கட்சிகள் அனைத்தும் படுதோல்வி அடைந்திருப்பது சற்று ஆறுதல். குறிப்பாக, மும்பை தீவிரவாதத் தாக்குதலுடன் தொடர்புடைய ஹபீஸ் சயீதின் ஜமாத் உத்-தாவா கட்சி 150-க்கும் அதிகமான வேட்பாளர்களை நிறுத்தியும் அந்த வேட்பாளர்களில் ஒருவர் கூட மூன்று இலக்க வாக்குகள்கூட பெறவில்லை என்பது, தீவிரவாதம் பாகிஸ்தான் வாக்காளர்களால் ஒதுக்கப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. 
தனது தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பிறகு இம்ரான் கான் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கைகளும் அறிவிப்புகளும் நம்பிக்கையூட்டுவதாக அமைகிறது. இந்தியாவுடனான நட்புறவை மேம்படுத்துவது குறித்து அவர் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். இந்தியா ஓரடி எடுத்து வைத்தால், நாங்கள் இரண்டு அடி எடுத்து வைத்து இரு நாடுகளுக்கிடையேயான நட்புறவுக்குக் கை கொடுப்போம் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். பாகிஸ்தானில் எது நடந்தாலும் அதற்கு இந்தியாவும், இந்தியாவில் எந்தத் தாக்குதல் நடந்தாலும் அதற்கு பாகிஸ்தானும் குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருந்தால் இரண்டு நாடுகளும் வளர முடியாது என்றும், அது தெற்காசியாவுக்கு நன்மை பயக்காது என்றும் இம்ரான் கான் தெரிவித்திருப்பது பொறுப்புணர்வுடன் பேசும் அரசியல்வாதியின் குரலாக இருக்கிறது. பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடப்போவதில்லை என்றும் தேர்தல் முறையீடுகள் குறித்து விசாரிப்பதில் தயக்கம் இல்லை என்றும் அறிவித்திருப்பது நல்ல தொடக்கமாகத்தான் தெரிகிறது.
பாகிஸ்தானின் இப்போதைய மிகப்பெரிய பிரச்னை, அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறையும், சர்வதேச அளவில் தர வேண்டிய கடன் பாக்கிகளும். மார்ச் 2018 அளவில் சுமார் 727 மில்லியன் டாலர் (ரூ. சுமார் 5 லட்சம் கோடி) அந்நியச் செலாவணி உடனடியாகக் கடனை அடைப்பதற்குத் தேவைப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் சர்வதேச நிதியத்தையோ, சீனாவையோ அணுகி 10 பில்லியன் டாலர் (ரூ. சுமார் 70 ஆயிரம் கோடி) கடன் பெற்றால்தான் நிலைமையை ஓரளவுக்கு கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியும்.
பாகிஸ்தான் ராணுவம் எந்த அளவுக்கு இம்ரான் கானை ஆதரிக்கப்போகிறது, சுதந்திரமாக செயல்பட அனுமதிக்கப் போகிறது என்பதைப் பொருத்துத்தான் பாகிஸ்தானில் எந்த அளவுக்கு ஜனநாயகம் தொடரப் போகிறது, இந்தியாவுடன் நெருக்கம் ஏற்படப்போகிறது என்பதை முடிவு கட்ட முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/28/இம்ரான்-கானின்-வெற்றி-2969179.html
2968416 தலையங்கம் ஆப்பிரிக்காவின் எதிர்பார்ப்பு! ஆசிரியர் Friday, July 27, 2018 01:32 AM +0530 பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலான மூன்று நாள் அரசுமுறைப் பயணம் பிரிக்ஸ்' மாநாட்டுடன் நிறைவு பெற்றிருக்கிறது. பிரிக்ஸ்' மாநாட்டில் சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்குடனான பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் சந்திப்பு மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி இருப்பதில் வியப்பில்லை. 
இந்தியாவைப் பின்பற்றிதான் பிரிட்டன், பிரான்ஸ் உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய நாடுகளின் காலனிய ஏகாதிபத்தியத்தின் பிடியில் இருந்து வெளியேறி, ஆப்பிரிக்க நாடுகளும் சுதந்திர நாடுகளாகத் தங்களை அறிவித்துக் கொண்டன. கானாவின் க்வாமே நிக்ருமா, காங்கோவின் பேட்ரிஸ் லுமும்பா எகிப்தின் கமால் அப்துல் நாசர் உள்ளிட்ட பல ஆப்பிரிக்க ஆளுமைகள் இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவுடன் நெருக்கமாக நட்புறவு பாராட்டியவர்கள். பண்டித நேருவும் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆப்பிரிக்காவுடனான நட்புறவின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து அந்தக் கண்டத்தில் உள்ள பல்வேறு நாடுகளுடன் பொருளாதார ரீதியாகவும் நட்பு ரீதியாகவும் இந்தியாவுக்கு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். இந்தியா அணிசேரா நாடுகளை ஒருங்கிணைக்க முற்பட்டபோது, அன்றைய பிரதமர் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவுக்குப் பக்கபலமாக இருந்தவை ஆப்பிரிக்க நாடுகள்தான்.
ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலிருந்து மாணவர்கள் நிறவெறிக்கு பயந்து ஐரோப்பா, அமெரிக்கா உள்ளிட்ட மேலை நாடுகளுக்குச் செல்வதைவிட, தங்கள் உயர்கல்விக்கு இந்தியாவைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க முற்படுகிறார்கள். இப்போதும்கூட ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் பல தலைவர்களும் உயர் அதிகாரிகளும் ஏதாவது ஒரு வகையில் இந்தியாவுடன் கல்வித் தொடர்பு உடையவர்களாக இருப்பவர்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். சமீப காலமாக ஆப்பிரிக்க மாணவர்களுக்கு எதிராக இந்தியாவில் ஆங்காங்கே நடத்தப்படும் தாக்குதல்கள் ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்கு மிகுந்த வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதை மறுக்க முடியாது. அதையும் மீறி ஆயிரக்கணக்கில் ஆப்பிரிக்க மாணவர்கள் இந்தியாவை உயர் கல்விக்காகத் தேர்ந்தெடுப்பது தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
இந்திய அரசு, ஆப்பிரிக்க நாடுகளுடனான தொடர்பைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளாமல் போனதன் விளைவாக, முதலீட்டிலும் சரி, வர்த்தகத்திலும் சரி, சீனா நம்மை மிகவும் பின்தங்க வைத்திருக்கிறது. 2015 புள்ளிவிவரப்படி பல்வேறு ஆப்பிரிக்க நாடுகளுடனான சீனாவின் மொத்த முதலீடு 3.5 ட்ரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ. 240 லட்சம் கோடி). அதேநேரத்தில் 2020-இல்தான் இந்தியாவின் முதலீடு 500 மில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ. 3,434 கோடி) கடக்கும் நிலையை எட்டும். 
ஆப்பிரிக்காவில் இருக்கும் அளவு கடந்த இயற்கை வளம், அதிகரித்துவரும் நடுத்தர வர்க்கம், மேம்பட்டு வரும் நிர்வாக அமைப்புகள் இவை எல்லாம் உலகின் அடுத்த வளர்ச்சி மையமாக ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தை விரைவிலேயே உயர்த்தக்கூடும். 
சீனா மிகப்பெரிய அளவில் பல ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் முதலீடுகளைச் செய்திருக்கிறது. சுமார் 4 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.27 ஆயிரம் கோடி) முதலீட்டில் கென்யாவில் சீனா செய்திருக்கும் முதலீடு அந்த நாட்டைக் கடனாளியாக மாற்றியிருப்பதாக உள்ளூர் மக்கள் கருதுகிறார்கள். ஜிபோத்தியில் சீனா அமைத்திருக்கும் ராணுவ தளம் ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. 
இந்தியாவின் ஆப்பிரிக்கக் கொள்கை சீனாவின் வழிமுறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. எங்கெல்லாம் இந்தியா முதலீடு செய்திருக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் அந்த நாட்டு மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதை நாம் கொள்கையாகக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், சீனா முதலீடு செய்யும்போது கூடவே அதிக அளவில் தனது நாட்டிலிருந்து தொழிலாளர்களை அழைத்து வருவதும், அவர்களை அங்கே குடியேற்றுவதும் ஆப்பிரிக்கர்கள் மத்தியில் கடுமையான அதிருப்தியை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன. இந்த நிலையில், அந்த நாடுகள் இந்தியாவுடனான உறவை வலுப்படுத்திக் கொள்ள விழைகின்றன.
கல்வி, கட்டமைப்பு வசதிகள், தகவல் தொழில்நுட்பம் ஆகிய துறைகளில் ஆப்பிரிக்காவிலுள்ள எல்லா நாடுகளும் இந்தியாவுடன் இணைந்து செயல்படக் காத்திருக்கின்றன அப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் கடந்த 4 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நரேந்திர மோடி அரசு ஆப்பிரிக்காவின் மீது அதிக கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியது. ருவாண்டாவில் விரைவிலேயே இந்தியத் தூதரகம் அமைக்கப்படும் என்கிற பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் வாக்குறுதி பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றதில் வியப்பில்லை. அந்த நாட்டில் சமூகப் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு வித்திடும் வகையில், பிரதமரின் அரசு முறை பயணத்தின் போது 200 பசுக்கள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியாவும், ருவாண்டாவும் கால்நடை வளர்ப்பு, பால் உற்பத்தி உள்ளிட்ட துறைகளில் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பதன் அடையாளம்தான் இது. பிரெஞ்சு காலனிகளாக இருந்து விடுதலை பெற்ற ஆப்பிரிக்க நாடுகளுடனான இந்திய உறவு முன்பு வலுவாக இல்லை. அதை வலுப்படுத்துவதாக அமைந்தது பிரதமரின் சமீபத்திய விஜயம்.
பெரும்பாலான ஆப்பிரிக்க நாடுகள் சீனாவை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் பொருளாதாரமாக இருக்க விரும்பவில்லை. இதை இந்தியா பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அண்ணல் காந்தியடிகளை தங்களது வழிகாட்டியாகக் கருதும் ஆப்பிரிக்க மக்களின் உயர் கல்விக்கு இந்தியா உதவிக்கரம் நீட்டுவதுடன், அவர்களுக்கு எதிரான வன்முறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதும் மிக மிக அவசியம். 
நாம் ஆப்பிரிக்காவில் சீனாவுடன் போட்டி போடுவதை இலக்காகக் கொள்ளாமல் ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் வளர்ச்சித் திட்டங்ளுக்கு உதவும் நட்புறவு நாடாக மாற முடியும். இதைத்தான் ஆப்பிரிக்க நாடுகளும் எதிர்பார்க்கின்றன.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/27/ஆப்பிரிக்காவின்-எதிர்பார்ப்பு-2968416.html
2967801 தலையங்கம் ஆதாயம் தராது! ஆசிரியர் Thursday, July 26, 2018 01:32 AM +0530 தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி விவசாயிகளுக்கு அவர்களது உற்பத்திச் செலவை விட, 150% அதிகமாக விற்பனை விலை கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவோம்' என்று வாக்குறுதி அளித்திருந்தது. நரேந்திர மோடி அரசு, இப்போது வரலாறு காணாத அளவுக்கு காரீப்' பருவப் பயிர்களுக்கான உற்பத்திப் பொருள்களின் ஆதார விலையை அதிகரித்திருக்கிறது. மத்திய அரசின் இந்த முடிவு 2019-இல் நடைபெற இருக்கும் பொதுத் தேர்தலை கருத்தில் கொண்டு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. 
உற்பத்தியான விளைபொருள் அனைத்தையும் கொள்முதல் செய்வதற்கு முறையான கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லாத நிலையில், இந்த அறிவிப்பைச் செயல்படுத்துவது மிகவும் சிரமம். கோதுமைக்கும் நெல்லுக்கும்தான் அரசு முறையான கொள்முதலுக்கு வசதி செய்திருக்கிறது. அதனால், ஏனைய பயிர்களுக்கான அரசின் குறைந்தபட்ச ஆதார விலை என்பது ஏட்டளவில் மட்டும் இருக்குமே தவிர, நடைமுறையில் பயனளிக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.
குறைந்தபட்ச ஆதார விலை எந்தப் பயிருக்கு அதிகமாக இருக்கிறதோ அந்தப் பயிர் விவசாயிகளால் அதிகமாகப் பயிரிடப்படும். உற்பத்திச் செலவுக்கு மேல் ஒன்றரை (1.5) மடங்கு அதிகமாக குறைந்தபட்ச ஆதார விலை நிர்ணயிக்கப்படும்போது, விவசாயிகள் அதிக லாபம் பெற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதில் தவறில்லை. ஏற்கெனவே அரிசி, கரும்பு இரண்டும் அளவுக்கு அதிகமாக உற்பத்தியாகி தேங்கிக் கிடக்கும் நிலையில், இப்போது விதிக்கப்பட்டிருக்கும் அதிகரித்த ஆதார விலை அரசுக்குப் பிரச்னைகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
நெல்லும் சரி, கரும்பும் சரி, மிக அதிக தண்ணீர் தேவைப்படும் பயிர்கள். அதனால், அவற்றின் உற்பத்திச் செலவும் அதிகம். அவற்றுக்கு அதிகமாக ஊக்கம் தரப்பட்டால், அதன் விளைவாக நிலத்தடி நீர் குறையும் அபாயமும் ஏற்படும். நமது உணவுத் தேவைக்காக அரசு கொள்முதல் செய்வதில் தவறில்லை. ஆனால், தேவையில்லாமல் அளவுக்கு அதிகமாகக் கொள்முதல் செய்து, அவை கிடங்குகளில் தேங்கிக் கிடப்பதில் அர்த்தமில்லை.
அதேபோல பருத்தி, நிலக்கடலை, சோளம் ஆகியவற்றுக்கான குறைந்தபட்ச ஆதார விலை சந்தை விலையைவிட மிகவும் அதிகம். அதன் விளைவாக, தனியார் மொத்த வியாபாரிகள் இந்தப் பொருள்களை வாங்குவதைக் குறைத்துவிட்டால் இவற்றைப் பயிரிட்ட விவசாயிகள் மிகப்பெரிய பிரச்னையை எதிர்கொள்வார்கள். நாசட்', பருத்தி கார்ப்பரேஷன்' உள்ளிட்ட அரசு அமைப்புகள் விவசாயிகளின் உற்பத்திப் பொருள்களை வாங்க முன்வராமல் போனால், அது அவர்கள் மத்தியில் அரசின் மீதான வெறுப்பையும் கோபத்தையும் அதிகரிக்குமே தவிர, அதிகபட்ச ஆதார விலை தரப்பட்டிருக்கிறது என்கிற மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தாது. 
விவசாயிகளின் பிரச்னை வறுமையோ, பற்றாக்குறையோ அல்ல. வறட்சி அல்லது அதிக பருவ மழையால் ஏற்படும் பாதிப்பு. இல்லையென்றால், நல்ல விளைச்சலும், நல்ல விலையும் கிடைக்கும் என்று கருதிப் பயிரிட்டு, உற்பத்திப் பெருக்கத்தால் வாங்க ஆளில்லாமல் தேக்கம் ஏற்படுவது. இதன் விளைவாக அரசு குறைந்தபட்ச ஆதார விலை நிர்ணயித்திருந்தாலும் கூட, அதைவிடக் குறைவான விலைக்கு விளைபொருள்களை விற்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு அவர்கள் தள்ளப்படுகிறார்கள். அதனால், அளவுக்கு அதிகமான உற்பத்திப் பிரச்னையை, அதிகரித்த ஆதார விலையின் மூலம் மேலும் அதிகரிப்பது புத்திசாலித்தனமான முடிவாக இருக்காது. 
முன்பு சோவியத் யூனியனுடன் போர் மூளலாம் என்கிற சூழல் ஏற்பட்டபோது, தங்களது உணவுப் பாதுகாப்புக்காக ஐரோப்பிய நாடுகள் சர்வதேச விலையை விட அதிக விலையை அறிவித்து விவசாயிகளின் உற்பத்தியை அதிகரிக்க முற்பட்டன. அதன் விளைவாக அளவுக்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்யப்பட்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், அவர்கள் தங்களது எதிரியாகக் கருதிய சோவியத் யூனியனுக்கே குறைந்த விலையில் அவற்றை ஏற்றுமதி செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அதுமுதல் மானியங்கள் அளிப்பது ஆதார விலை நிர்ணயிப்பது, அளவுக்கு அதிகமான உற்பத்திக்கு வழிகோலுவது உள்ளிட்டவைக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் விடை கொடுத்தன. இதிலிருந்து இந்திய அரசு பாடம் படிக்க வேண்டும். 
விவசாயிகளின் நிலையை உயர்த்த வேண்டும் என்பதும் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டும் என்பதும் அரசின் நோக்கமாக இருந்தால், அதற்குக் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையை அதிகரித்து நிர்ணயிப்பதல்ல தீர்வு. மேலும், மாநிலத்திற்கு மாநிலம் விளைபொருள்களும் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளும் வேறுபடும் நிலையில், இதற்கு தேசிய அளவிலான தீர்வு கிடையாது.
பத்து ஏக்கருக்கும் அதிகமாக நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயிகள் குறித்து அரசு கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவர்களுக்கு இப்போது வழங்கப்படுவது போல வருமான வரிச் சலுகை உள்ளிட்ட எந்தவொரு சலுகையும் வழங்க வேண்டிய அவசியமில்லை. பத்து ஏக்கருக்கும் குறைவாக நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயிகளுக்கு, அவர்கள் பயிரிடும் விளைபொருள்களின் தேவையை கருத்தில் கொண்டு அதற்கு ஏற்றாற்போல ஏக்கருக்கு இவ்வளவு என்று ஒரு தொகையை நேரடி மானியமாக வழங்க அரசு முற்பட்டால், தேவைக்கு அதிகமான உற்பத்தி, கொள்முதல் செய்யப்பட்ட விளைபொருள்கள் வீணாவது, தேவையில்லாமல் அதிகமான தண்ணீர் தேவைப்படும் பயிர்களை விவசாயிகள் நாடுவது உள்ளிட்ட பல பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியும்.
விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலை நரேந்திர மோடி அரசுக்குத் தேர்தலில் குறைந்தபட்ச வாக்குகளை உறுதி செய்யும் என்று கருதினால், அது வெறும் மாயத் தோற்றமே!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/26/ஆதாயம்-தராது-2967801.html
2966999 தலையங்கம் கைநழுவும் காண்டீபம்! ஆசிரியர் Wednesday, July 25, 2018 01:30 AM +0530 தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்ட (திருத்த) மசோதா 2018', நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பார்வைக்காக' அரசால் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதில் அரசு கொண்டுவர எத்தனித்திருக்கும் மாற்றங்கள், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தை செயல்படாத, தனது கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் இன்னோர் அரசுத் துறையாக மாற்றிவிடும். இந்த மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதைவிட, அந்தச் சட்டத்தையே அகற்றிவிடலாம்.
இப்போது இருக்கும் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின்படி, தலைமைத் தகவல் ஆணையரும், தகவல் ஆணையர்களும் ஐந்தாண்டுகள் பதவியில் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு, தேர்தல் ஆணையத்துக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் அதே அந்தஸ்தும், ஊதியமும் வழங்கப்படுகிறது. தேர்தல் ஆணையர்களும், தகவல் ஆணையர்களும் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு இணையான அந்தஸ்தை உடையவர்கள்.
இந்தச் சிறப்பு அங்கீகாரங்களை அகற்றி, தகவல் ஆணையர்களை அரசுத்துறை அதிகாரிகளுக்கு இணையாக மாற்றுவதுதான், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்ட (திருத்த) மசோதா 2018'-இன் நோக்கம். அதன்படி, தகவல் ஆணையர்களுக்குக் குறிப்பிட்ட பதவிக்காலம் அகற்றப்பட்டு, அரசு அதிகாரிகளைப்போல அவர்களை நியமிப்பதும், அவர்களுக்குப் பதவி மாற்றம் வழங்குவதும் ஆட்சியாளர்களின் உரிமையாக்கப்படுகிறது. அதேபோல, அவர்களது ஊதியமும் அரசால் நிர்ணயிக்கப்படுவதாக மாற்றம் செய்யப்படுகிறது. இந்த மாற்றங்கள் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்டால், அரசுக்கு சாதகமான, அரசின் ஏவலாளாக இருக்கும் அதிகாரிகள்தான் பதவியில் அமரவோ, தொடரவோ முடியும்.
முன்னாள் தலைமைத் தகவல் ஆணையர் வஜாஹத் ஹபிபுல்லாவிலிருந்து, இப்போதைய தகவல் ஆணையர் ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யலு வரை இதற்குத் தங்களது கண்டனத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். தலைமைத் தகவல் ஆணையர் ஆர்.கே. மாத்தூர் விடுப்பில் இருக்கும் நிலையில், ஜூலை 19-ஆம் தேதி தகவல் ஆணையர்களில் ஒருவரான ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யலு, இது குறித்து விவாதிக்க இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கும் மூத்த தகவல் ஆணையர் யஷோவர்தன் ஆசாதை உடனடியாகத் தகவல் ஆணையர்களின் கூட்டம் ஒன்றைக் கூட்ட வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார்.
அரசியல் சாசனப் பிரிவு 19(1) (அ) மிகவும் தெளிவாகவே மக்களுக்கு வாக்குரிமையையும், தகவல் பெறும் உரிமையையும் வழங்கி இருக்கிறது. தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டம் இந்த உரிமையை அரசியல் சாசன அங்கீகாரம் பெற்ற உரிமையாக நிலைநாட்டுகிறது. அரசியல் சாசனப் பிரிவு 19(1) (அ) வின் கீழ் தரப்பட்டிருக்கும் அடிப்படை உரிமையை நிலைநாட்டும் தகவல் ஆணையம், திருத்த மசோதாவில் கூறப்படுவதுபோல எப்படி அரசியல் சாசன அமைப்பாக இல்லாமல் இருக்க முடியும் என்று ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யலு எழுப்பி இருக்கும் கேள்வி ஆணித்தரமானது.
ஏறத்தாழ கால் நூற்றாண்டு கால போராட்டத்துக்குப் பிறகு 2005-இல் முந்தைய மன்மோகன் சிங் அரசால் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது. சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட சில மாதங்களிலேயே 2002-இல், அதே மன்மோகன் சிங் அரசு இந்தச் சட்டத்தை வலுவிழக்கச் செய்யும் சில திருத்தங்களை மேற்கொள்ள முயன்றது. பலத்த எதிர்ப்பு மேலிட்டதால், அரசு அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டது.
அப்போது, அன்றைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங், நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு வாக்குறுதி அளித்தார். இந்தச் சட்டத்தில் எந்தவொரு மாற்றம் கொண்டுவரப்படுவதாக இருந்தாலும், அதை மக்கள் மன்றத்தில் பரவலான விவாதத்திற்கு உட்படுத்தி ஆலோசனைகள் பெற்று, நாடாளுமன்ற விவாதத்துக்குப் பிறகுதான் அரசு மேற்கொள்ளும் என்பதுதான் அந்த வாக்குறுதி. நாடாளுமன்றத்தில் பிரதமர் ஒருவர் அளித்திருக்கும் வாக்குறுதி என்பது கொள்கை முடிவு என்றுதான் கருதப்பட வேண்டும்.
மக்கள் மன்றத்தில் ஆலோசனை கோரவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யலுவின் கோரிக்கையை வைத்துக் பார்க்கும்போது, தகவல் ஆணையர்களையே கூட அரசு கலந்தாலோசிக்கவில்லை என்றல்லவா தெரிகிறது. நேர்மையான அரசு, வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதி செய்யும் அரசு என்றெல்லாம் நம்பிக்கையையும் எதிர்பார்ப்பையும் ஏற்படுத்தி, ஆட்சிக்கு வந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசு, வெளிப்படைத் தன்மையை உறுதி செய்யும் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டதை வலுவிழக்கச் செய்ய முற்பட்டிருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது.
இந்தச் சட்டத்தின் நாலாவது பிரிவின்படி, அரசின் எல்லா தகவல்களும், முடிவுகளும் உடனடியாக இணையத்தில் பதிவேற்றம் செய்யப்பட்டாக வேண்டும். ஆனால், அது உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை என்பதால் பதிவேற்றம் செய்யப்படவில்லை. எவையெல்லாம் ரகசியம்', என்னவெல்லாம் பாதுகாக்கப்பட்டவை' என்பது குறித்த தெளிவான வழிமுறையோ, விளக்கமோ இல்லாததால் பல கேள்விகளுக்கு அதிகாரிகளால் விடையளிக்கப்படுவதில்லை. இப்படி இருக்கும் ஓட்டைகளையும், குறைபாடுகளையும் அகற்ற வேண்டிய அரசு, தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தையே அல்லவா வலுவிழக்கச் செய்ய முயற்சிக்கிறது.
மாநிலங்களையில் அரசுக்குப் போதுமான பெரும்பான்மை இல்லாததாலும், அரசின் பதவிக் காலம் விரைவிலேயே முடிவுக்கு வர இருப்பதாலும் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்ட (திருத்த) மசோதா-2018' நிறைவேறாது என்பது தற்காலிக ஆறுதல். ஆனால், ஆட்சியே மாறினாலும் காட்சிகள் மாறிவிடாது. நாம் விழிப்புடன் இல்லாமல் போனால், தகவல் பெறும் உரிமை என்கிற காண்டீபம் கைநழுவக் கூடும். விழிப்புடன் இருந்தாக வேண்டும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/25/கைநழுவும்-காண்டீபம்-2966999.html
2966379 தலையங்கம் நிறைவேறுமா மசோதாக்கள்? ஆசிரியர் Tuesday, July 24, 2018 01:27 AM +0530 மக்களவையில் நரேந்திர மோடி அரசுக்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மான விவாதம் முடிவடைந்துவிட்ட நிலையில், இனிமேலாவது நாடாளுமன்றம் முறையாகச் செயல்பட்டு, தேங்கிக் கிடக்கும் ஏராளமான மசோதாக்களை குறைந்தபட்ச விவாதத்துடனாவது முறையாக நிறைவேற்ற முற்பட வேண்டும். 
ஜூலை 18-ஆம் தேதி தொடங்கிய நாடாளுமன்றத்தின் மழைக்காலக் கூட்டத்தொடர் ஆகஸ்ட் 10-ஆம் தேதி முடிவுக்கு வருகிறது. நாடாளுமன்றம் செயல்படப்போவது 18 நாள்கள் மட்டுமே. இதில் ஏற்கெனவே ஒரு நாள் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மான விவாதத்துக்காக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுவிட்டது. எஞ்சி இருக்கும் 17 நாள்களில் அரசு நிறைவேற்ற வேண்டிய மசோதாக்கள் ஏராளம் என்பதை மட்டுமல்ல, நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு தனது பதவிக்காலத்தின் இறுதிக் கட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
நாடாளுமன்ற விவகாரங்கள் துறை இணையமைச்சர் விஜய் கோயலின் அறிவிப்பின்படி மக்களவையில் 68 மசோதாக்களும், மாநிலங்களவையில் 40 மசோதாக்களும் நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆறு அவசரச் சட்டங்கள் உடனடியாக நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெற்றாக வேண்டும். குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுடன் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் இந்த ஆறு சட்டங்களும் மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரில் நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெறாமல் போனால் அவை காலாவதியாகிவிடும். அவற்றில் ஒன்றான தலைமறைவு நிதி மோசடியாளர்கள் மசோதா' கடந்த வியாழக்கிழமை மக்களவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுவிட்டிருக்கிறது. இது அல்லாமல், திவால் சட்ட மசோதா', உயர்நீதிமன்றங்களில் மேல்முறையீட்டு ஆணைய மசோதா', குற்றவியல் சட்ட மசோதா', ஹோமியோபதி மத்திய கவுன்சில் மசோதா', தேசிய விளையாட்டுப் பல்கலைக்கழக மசோதா' ஆகியவை உடனடியாக நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெற்றாக வேண்டும்.
பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான ஒதுக்கீட்டில், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான உள் ஒதுக்கீட்டை கொண்டுவர வேண்டும் என்பது குறித்து பிரதமர் நரேந்திர மோடி மிகவும் தீவிரமாக இருக்கிறார். பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான தேசிய ஆணையத்துக்கு அரசியல் சாசன அந்தஸ்து கிடைப்பதற்கு வழிகோலும் 123-ஆவது திருத்த மசோதா கடந்த 2017 ஏப்ரல் மாதத்திலிருந்து காத்திருப்பில் இருக்கிறது. அதேபோல, ஆதிவாசிகள் சிலரை இணைப்பதற்கு வழிகோலும் பட்டியலினத்தவர்கள் ஆதிவாசிகள் சட்டத்திருத்த மசோதா 2016' நிறைவேற்றப்படாமல் ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருக்கிறது. 
வாடகைத் தாய் ஒழுங்காற்று மசோதா' நாடாளுமன்றத்தின் அங்கீகாரத்தைப் பெறாமல் நவம்பர் 2016 முதல் காத்திருப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோன்று, முஸ்லிம் பெண்களின் மண உரிமை பாதுகாப்பு மசோதா' மக்களவையால் நிறைவேற்றப்பட்டு, மாநிலங்களவையின் ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருக்கிறது. முத்தலாக் தடுப்பு மசோதா என்று பரவலாக அறியப்படும் இந்த மசோதாவை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் சிறுபான்மை முஸ்லிம் சமூக வாக்கு வங்கியில் பிளவை ஏற்படுத்தி, முஸ்லிம் பெண்களின் ஆதரவைப் பெற முடியும் என்று பா.ஜ.க. கருதுகிறது.
சாலை விபத்துகளில் ஒவ்வொரு மணி நேரத்திலும் 16 பேர் மரணமடைகிறார்கள். இதைக் கருத்தில் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட மோட்டார் வாகனச் சட்டத்திருத்த மசோதா' கடந்த 2016 ஆகஸ்ட் மாதம் முதல் நாடாளுமன்ற ஒப்புதலுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதேபோன்று, டிசம்பர் 2014 முதல் லோக் பால், லோக் அயுக்தா மசோதா', மே 2015 முதல் இடித்துரைப்பாளர் பாதுகாப்பு மசோதா' ஆகியவையும் ஒப்புதல் பெறாமல் இருக்கின்றன. 
முதலீடு, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை அதிகரிக்கவும், தொழில்துறை செயல்பாட்டை எளிமைப்படுத்தி வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கவும் சில முக்கியமான பொருளாதாரம் சார்ந்த சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டாக வேண்டும். அது தொடர்பான சில மசோதாக்களும் நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்காகக் காத்துக்கிடக்கின்றன. ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் திருத்த மசோதா', ஊதியச் சட்ட மசோதா', தொழிற்சாலைகள் திருத்த மசோதா', சீட்டுக் கம்பெனிகள் மசோதா' உள்ளிட்ட மசோதாக்கள் இந்த மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரில் எஞ்சி இருக்கும் மிகக் குறைந்த கால அவகாசத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டாக வேண்டும். வங்கி வாராக்கடன் அதிகரித்திருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், மாநில மின்வாரியங்கள் திவால் நிலையை எட்டியிருப்பதுதான். இதை எதிர்கொள்ளும் மசோதா ஒன்று கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக அவையின் ஒப்புதலுக்குக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்த ஆண்டு இறுதியில் நடைபெற இருக்கும் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களுடன் இணைக்கப்பட்டு, மக்களவைத் தேர்தல் முன்கூட்டியே நடத்தப்படலாம் என்கிற பலமான வதந்தி நிலவுகிறது. அது உண்மையாகுமானால், நடைபெறும் மழைக்காலக் கூட்டத்தொடர் 16-ஆவது நாடாளுமன்றத்தின் கடைசிக் கூட்டத்தொடராக மாறக்கூடும். 
கடந்த பட்ஜெட் கூட்டத்தொடரில் அரசு 41 மசோதாக்களை நிறைவேற்ற இலக்கு நிர்ணயித்தும், இரண்டு மசோதாக்களைத்தான் நிறைவேற்ற முடிந்தது. அதுபோன்று, தர்னா அரசியலில் சிக்கி நாடாளுமன்ற செயல்பாடுகள் முடக்கப்படாமல் மழைக்காலக் கூட்டத் தொடரில் எஞ்சி இருக்கும் மசோதாக்களை நிறைவேற்றி, ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சிகளும் தங்களது ஜனநாயகக் கடமையை பொறுப்புடன் நிறைவேற்றிட வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/24/நிறைவேறுமா-மசோதாக்கள்-2966379.html
2965773 தலையங்கம் நழுவவிட்ட வாய்ப்பு! ஆசிரியர் Monday, July 23, 2018 02:39 AM +0530 நரேந்திர மோடி அரசுக்கு எதிராக தெலுங்கு தேசம் கட்சி கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மக்களவையில் கொண்டுவந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோல்வியடையும் என்பது முன்கூட்டியே அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று. எதிர்க்கட்சிகள் கூடிப்பேசி, ஒருங்கிணைந்து நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவரவில்லை எனும்போதே, அது ஆளுங்கட்சிக்கு சாதகமாகத்தான் முடியும் என்பது தெளிவாகி விட்டிருக்கிறது. எதிர்க்கட்சிகள் பிளவுபட்டுக் கிடக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்தத் தனக்குக் கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பு என்பதால்தான், பாஜகவும் இந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை எதிர்கொள்ள முன்வந்தது.
 இந்தியா குடியரசாகி நாடாளுமன்றம் செயல்படத் தொடங்கிய பிறகு கொண்டுவரப்பட்ட 27-ஆவது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் இது. கடந்த 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போதுதான் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் மக்களவையால் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 27 நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானங்களில் 15 தீர்மானங்கள் இந்திரா காந்தி அரசுக்கு எதிராக வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் கொண்டுவரப்பட்டவை. இதற்கு முன்னால் பிரதமர்கள் லால்பகதூர் சாஸ்திரிக்கும், பி.வி. நரசிம்ம ராவுக்கும் எதிராக மூன்று முறைகளும், மொரார்ஜி தேசாய்க்கு எதிராக இரண்டு முறைகளும், ராஜீவ் காந்தி, வாஜ்பாயிக்கு எதிராக ஒரு முறையும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானங்கள் மக்களவையில் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கின்றன.
 கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளில், முதன்முறையாக நாடாளுமன்றம் எதற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அந்தப் பணியில் ஓரளவுக்கு இந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தின்போதுதான் ஈடுபட்டது. ஆளுங்கட்சிக்கு எதிரான விமர்சனங்களை எதிர்க்கட்சிகளும், எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனங்களுக்குத் தக்க ஆதாரங்களுடனும் புள்ளிவிவரங்களுடனும் ஆளுங்கட்சியும் விவாதத்தில் ஈடுபடுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டதுதான் நாடாளுமன்றமும், சட்டப்பேரவைகளும். ஆனால், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக, கூச்சலும் அமளியும் அமைதியாக செயல்படாத நிலைமையும்தான் காணப்படுகிறது. சில மரபு மீறல்களும், வழக்கமான கோஷம் எழுப்புதலும் இருந்தாலும்கூட, முழுமையாக ஒரு நாள் நாடாளுமன்றத்தின் மக்களவை விவாதத்தில் ஈடுபட்டது என்பதேகூட மிகப்பெரிய ஆறுதல்தான்.
 கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளில் நரேந்திர மோடி அரசின் செயல்பாடுகளை விமர்சிக்க இதுபோல ஒரு வாய்ப்பு எதிர்க்கட்சிகளுக்குக் கிடைக்கவே இல்லை எனும் நிலையில், முறையான திட்டமிடலுடன் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை எதிர்கொண்டிருக்க வேண்டாமா? உயர்மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளும், அரசின் அறிவிப்புகள் எதுவும் நிறைவேறாததும் முன்னிலைப்படுத்தப் படவில்லை. "பசுக் காவலர்கள்' எனும் பெயரில் ஆங்காங்கே இந்துத்துவ அமைப்புகள் நடத்தும் "கும்பல் கொலை' அரசுக்கு எதிரான பிரச்னையாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டாமா? வங்கிகளில் வாராக்கடன், நடைமுறை சாத்தியமில்லாத பிரதமரின் அறிவிப்புகள், நிறைவேற்றப்படாத தேர்தல் வாக்குறுதிகள், பொருளாதாரக் குற்றவாளிகளின் தப்பியோட்டம் உள்ளிட்ட பிரச்னைகள் எழுப்பப்பட்டன என்றாலும்கூட, அவை வலிமையான வாதங்களுடன் முன்வைக்கப்படாததால், எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனங்கள் எடுபடாமல் போய்விட்டன.
 காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராகி இருக்கும் நிலையில், அடுத்த ஆண்டு நடைபெற இருக்கும் மக்களவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் பிரதமர் வேட்பாளராகக் களமிறங்க இருக்கும் நிலையில், ராகுல் காந்தி தனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வாய்ப்பை நழுவவிட்டது, சற்றும் எதிர்பாராதது. 2004 முதல் கடந்த 14 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்களவை உறுப்பினராக இருக்கும் ராகுல் காந்திக்கு, அவையில் இல்லாதவர்கள் குறித்துப் பேசக்கூடாது என்பது கூடவா தெரியாமல் இருக்கிறது? தனது உரை முடிந்ததும், அவையின் மாண்பையும் மீறி பிரதமரை அவரே எதிர்பாராத விதத்தில் கட்டிப் பிடித்ததும், தனது கட்சிக்காரர்களைப் பார்த்துக் கண்ணடித்ததும் பொறுப்பற்றத்தனம் என்பதா, சிறுபிள்ளைத் தனம் என்பதா, முதிர்ச்சியின்மை என்பதா?
 ஏறத்தாழ 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் மக்களவையில் விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது என்பதாலோ என்னவோ பெரும்பாலான உறுப்பினர்களுக்கு எப்படி உரையாற்ற வேண்டும் என்பதேகூடத் தெரியாமல் இருப்பது பளிச்சிட்டது. கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளை கூச்சலிடுவதிலும், கூடிப் பிரிவதிலுமே கழித்துவிட்டவர்களுக்கு நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் குறித்த புரிதல் இல்லாமல் இருந்ததில் வியப்பில்லைதான். பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள், நரேந்திர மோடி அரசின் தவறுகளையும், குறைபாடுகளையும் சுட்டிக்காட்டி ஆட்சியின் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கு பதிலாக, தங்களது மாநிலப் பிரச்னைகள் குறித்தும், தொகுதிப் பிரச்னை குறித்தும் சாதாரண மக்களவைக் கூட்டத்தொடரில் உரையாற்றுவது போலப் பேசியது வேடிக்கையாக இருந்தது.
 பிரதமரின் உரையும், ஆளுங்கட்சித் தரப்பின் தன்னிலை விளக்கங்களும், இந்தியா எதிர்கொள்ளும் எந்தவொரு முக்கியமான பிரச்னை குறித்தும் முற்றிலும் தெளிவான எதிர்வினையாக இருக்கவில்லை. ஆண்டுதோறும் இரண்டு கோடி வேலைவாய்ப்பு, வெளிநாட்டில் பதுக்கப்பட்டிருக்கும் கருப்புப் பணம், விவசாயிகள் பிரச்னை, பெட்ரோல் - டீசல் விலையேற்றம் குறித்தெல்லாம் தெளிவுபடுத்தும் விதமான விளக்கங்கள் எதுவும் அரசுத் தரப்பால் தரப்படவில்லை. பலவீனமான எதிர்க்கட்சிகள்தான் பிரதமரின் ஒரே பலம். அதன் விளைவுதான் 325 / 126 வெற்றி.
 வாய்ப்பை நழுவவிட்டன எதிர்க்கட்சிகள். கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொண்டார் பிரதமர் நரேந்திர மோடி!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/23/நழுவவிட்ட-வாய்ப்பு-2965773.html
2964417 தலையங்கம் இதற்கு என்னதான் முடிவு? ஆசிரியர் Saturday, July 21, 2018 01:34 AM +0530 அந்நிய சக்திகளால் எந்த அளவுக்கு இந்தியாவின் முன்னேற்றத்தை தடுக்க முடியும் என்பதற்கும், நமது அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகளின் சுயநலத்தின் விளைவால் திறமைசாலிகள் இந்தியாவில் எப்படியெல்லாம் பழிவாங்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்கும் இஸ்ரோ' ஒற்றாடல் வழக்கு எடுத்துக்காட்டு. ஏறத்தாழ கால்நூற்றாண்டுக்கு முன்னால் பின்னப்பட்ட சதிவலையில் சிக்கி, தங்களுடைய வாழ்க்கையை இழந்த இரண்டு தலைசிறந்த விஞ்ஞானிகளின் நிலைமையை எண்ணிப்பார்க்கும்போது, இதுபோல எத்தனை எத்தனை சம்பவங்கள் நடந்தேறியிருக்கக்கூடும் என்கிற அச்சம் ஏற்படுகிறது.
இஸ்ரோ' என்று பரவலாக அழைக்கப்படும் இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் இரண்டு முக்கியமான மூத்த விஞ்ஞானிகள் 1994-இல் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு மாலத்தீவில் இருந்து வந்த ரஷிதா என்கிற பெண்மணியுடன் தொடர்பு இருந்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. ரஷிதாவும் அவரது நண்பர் பாசியா பசன் என்பவரும் இந்த இரண்டு இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளிடமிருந்து இந்தியாவின் கிரையோஜெனிக் விண்வெளித் தொழில்நுட்பத்தை பாகிஸ்தானுக்கு ரகசியமாகப் பெற்றுத்தர முற்பட்டனர் என்பதுதான் அந்த வழக்கு. இந்த செய்தி வெளிவந்தபோது ஒட்டுமொத்த இந்தியாவே அதிர்ந்தது.
இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளான நம்பி நாராயணனும் சசிகுமாரும் ஒரு மிகப்பெரிய விஞ்ஞான தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்கள் இருவருமே மேலை நாடுகளின் உதவியில்லாமல் கிரையோஜெனிக் தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில், தமிழகத்தின் மகேந்திரபுரியிலுள்ள விண்வெளி ஆய்வு மையத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்களது ஆராய்ச்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது ஒற்றாடல் வழக்கு.
இந்த வழக்கின் பின்னணியில் கேரள மாநில அரசியல் சூழ்ச்சிகளும், காவல்துறையில் காணப்பட்ட பதவிப் போட்டியும் இருந்திருப்பது இப்போது தெரியவந்திருக்கிறது. ஒற்றர்கள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு கைது செய்யப்பட்ட இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளான நம்பி நாராயணனும் சசிகுமாரும் காவல்துறையினரால் உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் கடுமையாக சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர். 
அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட்டு கருணாகரன் முதல்வர் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதும் பதவிப்போட்டியில் சில காவல்துறை உயர் அதிகாரிகள் தாங்கள் விரும்பியதை சாதித்துக் கொண்டதும் நடந்தேறியதைத் தொடர்ந்து அந்த வழக்கு மத்திய புலனாய்வுத் துறையினரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. மத்திய புலனாய்வுத் துறை, அந்த வழக்குக்கு எந்தவித ஆதாரமும் இல்லை என்று நிராகரித்துவிட்டது. அதைத் தொடர்ந்து நீதி கேட்டு உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று போராடி, தான் நிரபராதி என்பதை ஐயம் திரிபற நிரூபித்திருக்கிறார் விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணன்.
நம்பி நாராயணனுக்கும் சசிகுமாருக்கும் எதிராகப் புனையப்பட்ட ஒற்றாடல் வழக்குக்கு இன்னொரு பின்னணியும் இருக்கிறது. கிரையோஜெனிக் தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சி அடுத்த 19 ஆண்டுகளுக்கு இந்த வழக்கால் தடைபட்டது. அமெரிக்கா உள்ளிட்ட சில நாடுகள், இந்தியா கிரையோஜெனிக் தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்குமேயானால் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட சில நாடுகளிடம் மட்டுமே இருக்கும் தொழில்நுட்பம் வணிகரீதியாக பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் இழக்க நேரிடும். அதனால், இந்தியா கிரையோஜெனிக் தொழில்நுட்பத்தை தானே உருவாக்கிக் கொள்வதை தடுக்க அமெரிக்காவின் சிஐஏ, இந்தியப் புலனாய்வு, காவல்துறையினர் மத்தியில் இருந்த தன்னுடைய கைக்கூலிகளின் மூலம் தடுக்க முற்பட்டிருக்கக் கூடும் என்கிற ஐயப்பாட்டை மறுத்துவிட முடியாது.
இந்திய அணுசக்தித் துறையின் முன்னோடியான ஹோமி பாபா 1966-இல் பிரான்ஸில் ஒரு விமான விபத்தில் தனது 56-ஆவது வயதில் கொல்லப்பட்டார். அப்போது அவர் இந்தியா அணுகுண்டு சோதனை நடத்துவதற்கான கடைசிக் கட்டப் பணியில் இருந்தார். அவரது மறைவிற்குப் பிறகு 8 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் போக்ரானில் இந்தியாவால் அணுசக்தி சோதனை நடத்த முடிந்தது.
இந்தியாவின் விண்வெளி ஆராய்ச்சிக்கு அடித்தளம் அமைத்தவர் விக்ரம் சாராபாய். இன்று இந்தியா பல்வேறு விண்வெளிக் கலங்களை தானே உருவாக்கி ஏவும் அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்ட நிலைக்கு அவர்தான் காரணம். ஆனால், 1971-இல் தனது 52-ஆவது வயதில் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருந்த விக்ரம் சாராபாய், திருவனந்தபுரத்தை அடுத்த கோவளம் கடற்கரையில் உள்ள நட்சத்திர விடுதியில் மர்மமான முறையில் இறந்தார். அவரது மரணம் இந்தியாவின் விண்வெளி தொலைநுட்ப சாதனைகளுக்கு மிகப்பெரிய முட்டுக்கட்டை போட்டு தாமதத்தை ஏற்படுத்தியது. 
விக்ரம் சாராபாயின் சீடர்களாகத் தங்களை கருதுபவர்கள்தான் பின்னாளில் மிகப்பெரிய விஞ்ஞானிகளாக அறியப்பட்ட சதீஷ் தவண், யு.ஆர். ராவ், யாஷ்பால், ஆர். நரசிம்மா, எஸ். சந்திரசேகர் உள்ளிட்டோர். இவர்கள் மட்டுமல்ல, இந்தப் பட்டியலில் நம்பி நாராயணன், சசிகுமார், அவர்களுடன் சமகாலத்தில் இஸ்ரோவில் பணியாற்றிய ஆ.ப.ஜெ. அப்துல் கலாம் ஆகியோரும் அடங்குவர்.
இஸ்ரோ ஒற்றாடல் வழக்கு இரண்டு தலைசிறந்த விஞ்ஞானிகளின் ஆராய்ச்சிக்கும் வாழ்க்கைக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. நம்பி நாராயணன் தளரவில்லை. கடைசி வரை மன உறுதியுடன் போராடிய நம்பி நாராயணன், தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியையும் பின்னப்பட்ட சதிவலையையும் அதன் விளைவுகளையும் நாளைய தலைமுறை தெரிந்து கொள்வதற்காக புத்தகமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். 
இந்தியாவுக்கு எதிரான அந்நிய சக்திகளின் சதிவலைப்பின்னல்களுக்கு உதவி செய்து சிக்கிக்கொண்டு தேசத் துரோக குற்றம் புரிந்தவர்கள் பதவியில் தொடர்கிறார்கள். நம்பி நாராயணன் போன்றவர்கள் சித்திரவதையை அனுபவிக்கிறார்கள். இதற்கு என்னதான் முடிவு?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/21/இதற்கு-என்னதான்-முடிவு-2964417.html
2963671 தலையங்கம் விலைவாசி சவால்! ஆசிரியர் Friday, July 20, 2018 01:29 AM +0530 மக்களவையில் நரேந்திர மோடி அரசு எதிர்கொள்ளும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம், அரசின் செயல்பாடு குறித்த விமர்சனங்களை முன்வைக்க எதிர்க்கட்சிகளுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு என்பதைத் தவிர, அதனால் அரசுக்கோ ஆட்சிக்கோ பெரிய அளவில் பாதிப்பு ஒன்றும் ஏற்பட்டுவிடப் போவதில்லை. நரேந்திர மோடி அரசு சந்திக்கும் மிகப்பெரிய சவால் நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியேதான் காணப்படுகிறது. 
இந்தியாவின் மொத்த விற்பனை விலையில் ஏற்பட்டிருக்கும் விலைவாசி உயர்வு அச்சம் ஏற்படுத்துவதாக இருக்கிறது. கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவிலான விலைவாசி உயர்வை இந்தியா இப்போது எதிர்கொள்கிறது. ஜூன் மாத மொத்த விற்பனை விலை, 4.4 சதவீதத்திலிருந்து 5.8 சதவீதமாக உயர்ந்திருப்பது நிதி நிர்வாகத்தில் காணப்படும் குறைபாடுகளுக்கு எதிரான எச்சரிக்கையாகக் கருதப்பட வேண்டும். ஜூன் மாத விலை உயர்வு கடுமையானது என்பது மட்டுமல்ல எதிர்பார்க்காததும்கூட.
இந்தியாவின் நிதிக் கொள்கையை நிர்வகிக்கும் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி, அதிகரித்து வரும் விலைவாசி உயர்வை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு ஜூலை மாதம் வட்டி வீதத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். அப்படியொரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்னால் ஒருமுறைக்கு பல முறை அது குறித்து தீவிர சிந்தனை மேற்கொண்டாக வேண்டும். காரணம், அதிகரிக்கப்படும் வட்டி வீதம் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கக்கூடும்.
பொதுவாக ரிசர்வ் வங்கி, சில்லறை விற்பனையின் விலைவாசி உயர்வின் அடிப்படையில்தான் வட்டி வீதம் குறித்த கொள்கை முடிவுகளை ஏற்படுத்துவது வழக்கம். கடந்த மாதம் நுகர்வோர் விலைவாசிக் குறியீடு 4%-ஐ கடந்தபோது வட்டி வீதத்தை உயர்த்தி அதைக் கட்டுப்படுத்த முற்பட்டது. அதற்குப் பிறகும்கூட சில்லறை விலைவாசி விற்பனை உயர்வு 5%-ஆக உயர்ந்துவிட்டிருக்கிறது. இந்த நிலையில் விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து பொதுமக்களை விலைவாசி உயர்விலிருந்து ஓரளவு பாதுகாக்க ரிசர்வ் வங்கி இரண்டு மாதங்களில் இரண்டாவது முறையாக வட்டி வீதத்தை உயர்த்துவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.
உயர்மதிப்பு செலாவணிகளை செல்லாததாக்கியது, முழுமையாக தயார்நிலையில் இல்லாமல் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பை அமல்படுத்தியது உள்ளிட்ட பல கடுமையான சோதனைகளிலிருந்து மெல்ல மெல்ல மீண்டு கொண்டிருக்கும் தொழில் துறையையும், வணிகத் துறையையும் ரிசர்வ் வங்கி வட்டி வீதத்தை அதிகரிக்கும் முடிவு நிச்சயமாக பாதிக்கும். அதுமட்டுமல்ல, இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கும் அது முட்டுக்கட்டை போடும். ஏற்கெனவே, சர்வதேச நிதியம் தனது சமீபத்திய அறிக்கையில் 2018-19-இல் இந்தியாவின் வளர்ச்சி 7.3 சதவீதம் என்றும், 2019-20-இல் 7.5 சதவீதம் என்றும் குறைத்து மதிப்பிட்டிருக்கிறது என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
இந்தியாவின் இப்போதைய விலைவாசி உயர்வு குறுகியகால மற்றும் நீண்டகாலத் தாக்கங்களின் விளைவாகக் காணப்படுகிறது. டொனால்ட் டிரம்ப் நிர்வாகத்தில் ஈரானுக்கு எதிரான கடுமையான நிலைப்பாடு ஒரு காரணம் என்றால், ரூபாயின் மதிப்பு குறைவது இன்னொரு காரணம். இவை மட்டுமல்லாமல், மின்சக்தி, உலோகங்கள், தொழில் உற்பத்தி ஆகியவற்றின் விலைவாசியும் ஏறியிருப்பதை நாம் மறந்துவிட முடியாது. இதற்கெல்லாம் என்ன காரணம் என்பதற்குக் குறிப்பிட்டு எதையும் சொல்ல முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. 
எது எப்படி இருந்தாலும், ரிசர்வ் வங்கியின் நிலைமை தர்மசங்கடமானது. வட்டி வீதத்தை அதிகரிக்காமல் விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடியாது. வட்டி வீதத்தை அதிகரித்தால் பொருளாதார வளர்ச்சியும் முதலீடுகளும் குறைந்துவிடும்.
இது தேர்தல் காலம். இந்த ஆண்டு கடைசியிலும் அடுத்த ஆண்டின் முற்பகுதியிலும் பல்வேறு மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்குத் தேர்தல் நடக்க இருக்கிறது. தேர்தலை எதிர்கொள்ளும் மாநிலங்களில் மிசோரம் தவிர, ஏனைய மாநிலங்கள் அனைத்துமே பாஜக ஆட்சியிலிருக்கும் மாநிலங்கள். அந்த மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் 2019-இல் நடைபெற இருக்கும் மக்களவைத் தேர்தலில் வாக்காளர்களின் மனநிலையை நிச்சயமாக பாதிக்கக்கூடும். இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் மத்திய அரசுக்கு விலைவாசி உயர்வு ஒரு தர்மசங்கடமான நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
ஏற்கெனவே காரிப்' பருவத்துக்கான குறைந்தபட்ச ஆதார விலையை அரசாங்கம் அறிவித்துவிட்டிருக்கிறது. விவசாயிகளுக்கு உற்பத்திச் செலவுக்கு மேல் 50 சதவீத லாபம் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி 2014 தேர்தலின்போது வாக்குறுதி அளித்திருந்தார். அடுத்த ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல் வரவிருக்கும் நிலையில் அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இருக்கிறது. 
மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன்னால் மத்திய அரசு வாக்காளர்களைக் கவருவதற்காக மேலும் பல கவர்ச்சிகரமான திட்டங்களையும் அறிவிப்புகளையும் வெளியிடக்கூடும். இவையெல்லாம் நிதிப்பற்றாக்குறையை அதிகரித்து பொருளாதார வளர்ச்சியை பாதிக்கும். ஆனாலும்கூட, அவை தேர்தலை சந்திக்கும் அரசுக்கு தவிர்க்க முடியாத நிர்பந்தங்கள். 
ஓரளவுக்கு பருவமழை சாதகமாக இருக்கிறது என்பதுதான் மத்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் செய்தி. நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியே மக்கள் மன்றத்தில் எதிர்கொள்ளும் விலைவாசி சவாலை, பொருளாதாரத்துக்கு பாதிப்பில்லாமல் நரேந்திர மோடி அரசு எப்படி கையாளப் போகிறது என்பதில்தான் மக்களவைத் தேர்தலில் அதன் வெற்றியோ, தோல்வியோ அடங்கியிருக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/20/விலைவாசி-சவால்-2963671.html
2962920 தலையங்கம் 2019-க்கான முன்னோட்டம்! ஆசிரியர் Thursday, July 19, 2018 01:34 AM +0530 நேற்று தொடங்கியிருக்கும் நாடாளுமன்றத்தின் மழைக்காலத் கூட்டத் தொடர் வரும் ஆகஸ்ட் 10-ஆம் தேதி நிறைவு பெறும். கூட்டத் தொடரின் தொடக்கத்திலேயே தெலுங்கு தேசம் கட்சியும், காங்கிரஸ் கட்சியும் நரேந்திர மோடி அரசின் மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரும் மனுவை மக்களவைத் தலைவர் சுமித்ரா மகாஜனிடம் அளித்தன. காங்கிரஸின் வற்புறுத்தலையும் மீறி மரபுப்படி முதலில் தரப்பட்ட தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை சுமித்ரா மகாஜன் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். உடனடியாக இந்தத் தீர்மானத்தின் மீதான விவாதம் தொடங்க இருக்கிறது. 
கடந்த 15 ஆண்டுகளில் அரசுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டு, அதை மக்களவைத் தலைவர் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பது இதுதான் முதல் தடவை. மக்களவையில் 273 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட பாஜகவின் ஆட்சிக்கு இந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தால் ஆபத்து எதுவும் ஏற்பட்டுவிடப் போவதில்லை. ஆட்சியின் பல்வேறு குறைகளையும், ஆட்சியின் மீதான விமர்சனங்களையும் முன்வைத்து இந்த விவாதத்தின் மூலம் அரசுக்கு தார்மிக ரீதியான நெருக்கடியை எதிர்க்கட்சிகளால் ஏற்படுத்த முடியும். அதேபோல, ஆளும்கட்சியும் தனது தரப்பு வாதங்களை முன்வைத்து எதிர்க்கட்சிகளின் குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொள்ளவும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் வாய்ப்பாக அமைய கூடும்.
கடந்த பட்ஜெட் கூட்டத்தொடரில் நீரவ் மோடி விவகாரம், ஆந்திரத்துக்கான சிறப்புத் தகுதி, இட ஒதுக்கீட்டில் 50 சதவீத வரம்பை அகற்றுவது, காவிரி பிரச்னை உள்ளிட்டவை அரசுக்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தள்ளிப்போட ஆளுங்கட்சிக்கு வாய்ப்பாக அமைந்தன. இந்த முறை, எதிர்க்கட்சிகளின் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை ஆளுங்கட்சி துணிந்து எதிர்கொள்ள முன்வந்திருப்பது, நரேந்திர மோúôடி அரசு இதை ஒரு வாய்ப்பாக மாற்ற நினைக்கிறதோ என்கிற தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தெலுங்கு தேசம் கட்சியும், காங்கிரஸும் தனித்தனியாக நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை முன்மொழியாமல் முதலிலேயே கலந்து பேசி ஒட்டுமொத்த எதிர்க்கட்சிகளும் ஓரணியில் இணைந்திருக்குமேயானால், ஆளுங்கட்சி இந்தத் தீர்மானத்தை எதிர்கொள்ள சற்று தயங்கியிருக்கக் கூடும். 
உச்சநீதிமன்றமே கடுமையான வார்த்தைகளால் எச்சரிக்கை விடுக்கும் அளவுக்கு இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் மனிதாபிமானமே இல்லாமல் நடத்தப்படும் கும்பல் கொலைகள்; வேளாண் இடர்; கடுமையான பெட்ரோல், டீசல் வரிகள்; வங்கிகளில் நடைபெறும் ஊழல்; வாராக்கடன் பிரச்னை; நிர்வாகக் குளறுபடிகள் என்று அரசை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்துவதற்கான வாய்ப்பு எதிர்க்கட்சிகளுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இந்த வாய்ப்பு எந்த அளவுக்கு பிளவுபட்டுக் கிடக்கும் எதிர்க்கட்சிகளை ஒருங்கிணைக்கும் என்பதை நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மான விவாதம் வெளிப்படுத்தும். மாநிலங்கள் அளவில் ஆங்காங்கே ஏற்படுத்தப்பட்டு வரும் எதிர்க்கட்சிகளின் ஒற்றுமை எந்த அளவுக்கு தேசிய அளவில் சாத்தியப்படும் என்பதற்கான முன்னோட்டத்தை இந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் ஓரளவுக்கு தெளிவுபடுத்தும்.
எதிர்கொள்ளும் பல பிரச்னைகளை திசைதிருப்பி நரேந்திர மோடி அரசு நிர்வாகத்திற்கு தொடர்பில்லாத விஷயங்களை முன்னிலைப்படுத்துகிறது என்கிற குற்றச்சாட்டில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நடக்கும் வணிக யுத்தம் எந்த அளவுக்கு இந்தியாவை பாதிக்கும்; சாதகமில்லாத இந்தச் சூழலில் சர்வதேசச் சந்தையில் இந்தியா பாதிக்கப்படாமல் இருக்க அரசு என்ன செய்கிறது; ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பின் குளறுபடிகளை அரசு எந்த அளவுக்கு சரி செய்திருக்கிறது உள்ளிட்ட பிரச்னைகள் குறித்து நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தின்போது விளக்கமளித்தாக வேண்டும். 
ஊழல் தடுப்புச் சட்டம், திவால் சட்டம், தப்பியோடிய பொருளாதாரக் குற்றவாளிகளின் சொத்துக்களை பறிமுதல் செய்யும் சட்டம் ஆகியவற்றில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் திருத்தங்கள், அரசு இந்த பிரச்னைகளின் தீவிரத்தை உணர்ந்தே இருக்கிறது என்பதன் எடுத்துக்காட்டு என்று தன்னிலை விளக்கம் கொடுப்பதற்கு இந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் உதவக்கூடும். நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்துக்கு பதிலளிக்கும்போது பிரதமர் நரேந்திர மோடி மக்களவையில் ஆற்ற இருக்கும் உரையை உறுப்பினர்கள் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தேசமே ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறது.
தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் உள்ள கட்சிகள் மத்தியில் ஏற்பட்டிருக்கும் கருத்து வேறுபாடுகளை அகற்றவும், மாநிலங்களவை துணைத் தலைவர் பதவிக்கான தேர்தலை முன்வைத்து எதிர்க்கட்சிகள் மத்தியில் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தவும் தெலுங்கு தேசம் கட்சி கொண்டுவந்திருக்கும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் உதவக்கூடும். 2019 மக்களவைத் தேர்தல் பிரசாரத்துக்கான முன்னோட்டமாக இருக்கப்போகிறது தெலுங்கு தேசம் கொண்டுவந்திருக்கும் நரேந்திர மோடி அரசுக்கு எதிரான இந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம். 
நரேந்திர மோடி அரசைப் பொருத்தவரை, ஆட்சிக்கு ஆபத்தில்லை என்றாலும் எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனத்தை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறது என்பதுதான் பாஜக எதிர்கொள்ளப் போகும் சவால். காங்கிரஸைப் பொருத்தவரை தன்னந்தனியாக பாஜகவை எதிர்கொள்ளும் சக்தியுடன் அந்த கட்சி இல்லை என்பதை உணர்ந்து ஏனைய எதிர்க்கட்சிகளுடன் இணைந்து செயல்பட்டாக வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அந்த பல வீனத்தை மாநில கட்சிகளான ஏனைய எதிர்க்கட்சிகள் உணர்ந்திப்பதுதான் காங்கிரஸின் மிகப்பெரிய பலவீனம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/19/2019-க்கான-முன்னோட்டம்-2962920.html
2962231 தலையங்கம் ஆபத்தில் இந்திய வானம்! ஆசிரியர் Wednesday, July 18, 2018 05:23 AM +0530 கடந்த வாரம் பெங்களூரு விமான நிலையத்துக்கு மேலே பறந்து கொண்டிருந்த இரண்டு இண்டிகோ விமானங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோத இருந்தன. நல்ல வேளையாக விமானத்தில் பொருத்தப்பட்டிருந்த எச்சரிக்கைக் கருவி அந்த விமானங்கள், ஒன்றோடு ஒன்று மோத இருப்பதற்கான எச்சரிக்கை ஒலியை எழுப்பியதால், விமானிகள் சுதாரித்துக்கொண்டு நடு வானில் நடக்க இருந்த விமானங்களின் மோதலைத் தவிர்த்தனர். இதுபோல நூலிழையில் விமான விபத்துகள் தவிர்க்கப்படும் சம்பவங்கள் இந்திய வானில் அடிக்கடி நிகழ்ந்துவருவது கவலை அளிக்கிறது. 
அதிகரித்து வரும் விமானப் போக்குவரத்துக்கு ஏற்றாற்போல, விமானங்களின் பாதுகாப்பு குறித்த தேவைகள் அதிகரிக்கப்படவில்லை. 2011-இல் இந்தியாவில் ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கும் 67 விமானங்கள் விண்ணை நோக்கிப் பறந்தன என்றால், இப்போது அந்த எண்ணிக்கை இரட்டிப்பாகி இருக்கிறது. விமானப் போக்குவரத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் வளர்ச்சியைப் போலவே விமானங்கள் ஒன்றோடொன்று நெருங்குவது அல்லது மோதுவது போல பறப்பது உள்ளிட்ட சம்பவங்களும் அதிகரித்திருக்கின்றன. இதற்கெல்லாம் மிக முக்கியமான காரணம், விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகளின் கவனக்குறைவுதான்.
விமான நிலையங்களின் விமானப் போக்குவரத்தும் உலக நாடுகளுடனான தொடர்புக்கு மிகவும் இன்றியமையாதது. தேசிய அளவில் விமானத்துறை பொருளாதாரத்தின் தவிர்க்க முடியாத அம்சமாகவும், வளர்ச்சியின் எடுத்துக்காட்டாகவும் அறியப்படுகிறது. இந்த நிலையில், விமானப் போக்குவரத்தின் பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியாகுமேயானால், அந்தத் துறையின் மீதான நம்பகத்தன்மை சிதையும் என்பது மட்டுமல்ல, அதன் விளைவாக அதனுடன் தொடர்புள்ள ஏனைய துறைகளும் பாதிக்கப்படும். 
நூலிழையில் தவிர்க்கப்படும் விமான விபத்துகளுக்கான அடிப்படைக் காரணம் இந்தியாவில் தேர்ச்சி பெற்ற விமானக் கட்டுப்பாட்டு ஊழியர்கள், அதிகாரிகள் போதிய அளவில் இல்லாமல் இருப்பதுதான். விமான நிலையங்களில் செயல்படும் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு இந்திய விமான நிலைய ஆணையத்தின் கீழ் செயல்படுகிறது. அனுமதிக்கப்பட்ட ஊழியர்களில் ஏறத்தாழ பாதி அளவு ஊழியர்களுடன்தான் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகள் செயல்படுகின்றன. அதற்குக் காரணம், விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகளுக்குத் தரப்படும் மிகக்குறைந்த ஊதியம். 
கடந்த இரண்டாண்டுகளாக விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகளை நியமிப்பதில் மிகுந்த முனைப்பு காட்டப்பட்டாலும், சிறப்புத் தேர்ச்சி பெற்ற அதிகாரிகள் பணியில் சேர்வதில் தயக்கம் காட்டி வருகின்றனர். இந்தியாவில் இன்றைய நிலையில் ஏறத்தாழ 1,000 விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகளின் தேவை இருக்கிறது. போதாக் குறைக்கு ராடார்' உள்ளிட்ட அதிநவீன விமானக் கண்காணிப்பு கருவிகளின் தேவையும் அதிகரித்திருக்கிறது.
இந்திய விமான நிலைய ஆணையத்தின் கீழ் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு செயல்படுவதால் சில பிரச்னைகள் எழுகின்றன. விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகளுக்கு அதிக ஊதியம் வழங்கும்போது, அதேபோல தங்களுக்கும் ஊதிய உயர்வு வேண்டும் என்று, அரசின் ஏனைய விமானப் போக்குவரத்து ஊழியர்களும் கோரிக்கைகள் வைப்பார்கள் என்கிற அச்சத்தால், அவர்களுக்கு அதிக ஊதியம் தரப்படுவதில்லை. தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும், வானத்தில் பறக்கும் விமானங்களையும், விமான ஓடு பாதையில் பயணிக்கும் விமானங்களையும் கண்காணித்து, அவற்றுக்கு வழிகாட்டும் பணியில் ஈடுபடும் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகள் பணியில் சேர பலரும் தயங்குகிறார்கள். 
அதிகரித்த விமான சேவையால் இந்திய வானத்தில் நெரிசல் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது மிகப்பெரிய பிரச்னை. இதை, விபத்து எதுவும் நேர்ந்துவிடாமல், கண்காணிப்பதற்கும், திறம்பட நிர்வகிப்பதற்கும் போதுமான அளவில் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகள் இருந்தாக வேண்டும். அப்போதுதான் விமான நிலையத்திற்கும் வானத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கும் விமான ஓட்டிகளுக்கும் இடையே தொடர்பு நிலைநாட்டப்பட்டு, பயணிகளின் பாதுகாப்பு உறுதிப்படுத்தப்படும். 
உடனடி நடவடிக்கையாக, இந்திய விமான நிலைய ஆணையத்திலிருந்து விமானக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு பிரிக்கப்பட வேண்டும். விமானக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு விமானப் போக்குவரத்தின் பாதுகாப்பையும், விமானங்கள், விமான ஓட்டிகள் தொடர்பான உரிமங்கள் உட்பட எல்லாப் பிரச்னைகளையும், பாதுகாப்பு அம்சங்களையும் கண்காணிக்கும் பொறுப்புடன் இயங்க வேண்டும். 
இந்திய விமான நிலைய ஆணையம் விமானங்களின் பராமரிப்பு உள்ளிட்ட பணிகளில் மட்டுமே ஈடுபட வேண்டும். அதன் மூலம் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு ஊழியர்களின் ஊதியம் ஒரு பிரச்னையாகத் தொடராது. தேர்ச்சியும், தகுதியும், திறமையும் பெற்ற விமானக் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிகள் நியமிக்கப்பட்டால், விமானங்கள் மற்றும் விமான சேவையின் பாதுகாப்பு உறுதிப்படுத்தப்படும்.
இந்தியாவின் ஜி.டி.பி.யில் விமானப் போக்குவரத்தும், அது தொடர்பான சுற்றுலாவும் ஏறத்தாழ 2% பங்கு வகிக்கின்றன. ஒரு கோடிக்கும் அதிகமானோருக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்குகின்றன. விமான சேவை நிறுவனங்களும், விமானங்களின் எண்ணிக்கையும், விமான நிலையங்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக்கொண்டே போகும் நிலையில், விமானப் பாதுகாப்பில் ஏற்படும் சிறிய குறைபாடு கூட மிகப்பெரிய விபத்துக்குக் காரணமாகிவிடும். விமானப் பாதுகாப்பு குறித்து அவசரமாகவும், முனைப்புடனும் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/18/ஆபத்தில்-இந்திய-வானம்-2962231.html
2961437 தலையங்கம் வெற்றிக்குப் பின்னால்! ஆசிரியர் Tuesday, July 17, 2018 01:28 AM +0530 உலகக் கோப்பை கால்பந்துப் போட்டியில் குரோஷியாவை வீழ்த்தி பிரான்ஸ் இரண்டாவது முறையாக சாம்பியன் பட்டம் வென்றிருக்கிறது. கடந்த ஜூன் மாதம் 14-ஆம் தேதி தொடங்கிய 21-ஆவது உலகக் கோப்பை கால்பந்துப் போட்டிக்கு 32 அணிகள் தேர்வாகியிருந்தன. 
போட்டியின் முதல் சுற்று ஆட்டங்களில் நடப்பு சாம்பியன் ஜெர்மனி உள்பட 16 அணிகள் வெளியேறின என்றால், அதற்கு அடுத்த சுற்றான நாக்அவுட்' ஆட்டங்களில் ஆர்ஜென்டீனா, போர்ச்சுகல் உள்ளிட்ட நாடுகள் வெளியேறின. காலிறுதி ஆட்டங்களில் முன்னாள் சாம்பியன்களான பிரேசில், உருகுவே உள்ளிட்டவையும் வெளியேற்றப்பட்டன.
இதற்கு முன்னால் உலகக் கோப்பையை வென்ற உருகுவே, ஆர்ஜென்டீனா, பிரான்ஸ், பிரேசில், இத்தாலி, ஸ்பெயின், ஜெர்மனி ஆகிய நாடுகளில் இந்த முறை அரையிறுதிச் சுற்றுக்கு தேர்வான ஒரே முன்னாள் உலகக் கோப்பைச் சாம்பியன் பிரான்ஸ் மட்டுமே. இப்போது 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரான்ஸ் மீண்டும் கோப்பையை வென்றிருக்கிறது. 
இந்த முறை உலகக் கோப்பையை பிரான்ஸ் வெல்லும் என்று யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை. அனைவரது எதிர்பார்ப்பும் பிரேஸில், ஜெர்மனி, ஸ்பெயின், ஆர்ஜென்டீனா ஆகிய அணிகளின் மீதுதான் மையம் கொண்டிருந்தது. அதேபோல, இறுதிச் சுற்றுக்கு குரோஷியா தேர்வு பெற்றதும் முற்றிலும் எதிர்பாராத திருப்பம். இதுவரை இறுதிச் சுற்றை எட்டிய பிரேஸில், ஜெர்மனி, இத்தாலி, ஆர்ஜென்டீனா, பிரான்ஸ், உருகுவே, இங்கிலாந்து, ஸ்பெயின் ஆகிய நாடுகளின் வரிசையில் இப்போது குரோஷியாவும் சேர்ந்து கொள்கிறது.
1958 உலகக் கோப்பைப் போட்டியின் இறுதி ஆட்டத்தில் 17 வயதில் கோல் அடித்து சாதனை படைத்தவர் பிரேஸிலின் பீலே. அதற்கு பிறகு 19 வயதான பிரான்ஸின் கிலியான் மாபே இந்த உலகக் கோப்பையின் இறுதி ஆட்டத்தில் கோல் அடித்ததன் மூலம் பதின் பருவத்தில் கோல் அடித்த அடுத்த வீரர் என்ற பெருமையைப் பெறுகிறார். உலகக் கால்பந்தாட்ட சாதனையாளர்களான ஆர்ஜென்டீனாவின் மாரடோனா மற்றும் லியோனல் மெஸ்ஸி, பிரேஸிலின் டீவே மற்றும் ரொனால்டோ ஆகியோரின் வரிசையில் விரைவிலேயே மாபேவும் இணைவார் என்பது உறுதி.
1998-இல் பிரான்ஸ் அணி உலகக் கோப்பையை வென்றபோது அந்த அணியை கேப்டனாக இருந்து வழிநடத்தியவர் டிடியர் டெஸ்சாம்ப்ஸ். அவர் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போது பிரான்ஸ் அணியின் பயிற்சியாளராக இருந்து மீண்டும் உலகக் கோப்பையை அந்த நாடு கைப்பற்ற வழிகோலியிருக்கிறார். இதற்கு முன்னால் பிரேஸிலைச் சேர்ந்த மரியோ ஸாகல்லோ 1958-இல் வீரராகவும் 1970-இல் பயிற்சியாளராகவும், ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த பிரான்ஸ் பெக்கன்பர் 1974-இல் வீரராகவும், 1990-இல் பயிற்சியாளராகவும் இருந்து உலகக் கோப்பையை வென்றிருக்கிறார்கள்.
உலகக் கோப்பையை ஒன்றுக்கும் அதிகமான முறை பெற்ற அணியின் வரிசையில் ஆறாவதாக இணைகிறது பிரான்ஸ். இதற்கு முன்னால் பிரேஸில் (5), ஜெர்மனி (4), இத்தாலி (4), உருகுவே (2), ஆர்ஜென்டீனா (2) ஆகிய நாடுகள் ஒரு முறைக்கும் அதிகமாக உலகக் கோப்பையை வென்றிருக்கின்றன. 
உலகக் கோப்பை குறித்த ஒரு சுவாரஸ்யமான தகவல். 1930-இல் தொடங்கி இதுவரை தொடர்ந்து 4 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நடத்தப்படும் உலகக் கால்பந்து போட்டி 1942, 1946 ஆண்டுகளில் மட்டும் இரண்டாம் உலகப் போர் காரணமாக தடைபட்டிருந்தது. உலகிலேயே மிக அதிகமான ரசிகர்களை கவர்ந்திருக்கும் விளையாட்டு என்பது மட்டுமல்ல, ஒலிம்பிக் பந்தயங்களைவிட அதிகமான பார்வையாளர்களைப் பெற்றிருக்கும் விளையாட்டும் கால்பந்துக்கான உலகக் கோப்பைதான். இதுவரை 17 நாடுகளில் நடைபெற்றிருக்கும் உலகக் கோப்பை போட்டி 2022-இல் கத்தார் நாட்டில் நடைபெற இருக்கிறது. 
1930 முதல் 1970 வரை உலகக் கோப்பையில் வெற்றி பெற்ற அணிக்குக் கோப்பை சுழற்சி முறையில் வழங்கப்பட்டு வந்தது. 1970-இல் மூன்றாவது முறையாக பிரேஸில் உலகக் கோப்பையை வென்றபோது நிரந்தரமாக அந்தக் கோப்பையை பிரேஸில் அணி வைத்துக் கொள்வதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டது. அந்தக் கோப்பை 1983-இல் களவு போனது என்பது மட்டுமல்ல, அது திருடர்களால் உருக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் சோகம்.
1970 முதல் உலகக் கோப்பை' என்று அறியப்படும் கால்பந்தாட்டத்துக்கான கோப்பை வடிவமைக்கப்பட்டது. 36 செ.மீட்டர் உயரமுள்ள 6.175 கிலோ எடையுள்ள இந்தக் கோப்பை வெற்றி பெற்ற அணிக்கு நிரந்தரமாகத் தரப்படுவதில்லை. வெற்றி பெற்ற அணி அந்தக் கோப்பையை வெற்றிக் கொண்டாட்டத்திற்கு சிறிது காலம் பயன்படுத்திவிட்டு திருப்பி அளித்துவிட வேண்டும். அதற்கு பதிலாக, தங்க முலாம் பூசிய மாதிரிக் கோப்பை மட்டுமே அந்த அணிக்கு வழங்கப்படும். 
உலகின் மிகப்பெரிய விளையாட்டுக் கொண்டாட்டம் முடிவுக்கு வந்திருக்கும்போது இன்னொரு பதிவையும் செய்தாக வேண்டும். பிரான்ஸ் 2018-க்கான உலகக் கோப்பையை வெற்றி பெற்றிருப்பதன் பின்னணியில் அந்த அணியில் இடம் பெற்றிருக்கும் பல்வேறு நாடுகளை, மதங்களைப் பின்னணியாகக் கொண்ட பிரெஞ்சு குடியுரிமை பெற்றுவிட்ட வீரர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் கருப்பர் இனத்தவர்களும் இருக்கிறார்கள். குரோஷிய அணியில் முழுக்க முழுக்க ரோமன் கத்தோலிக்க மதத்தைச் சேர்ந்த வெள்ளையர்கள் மட்டுமே பங்கு பெற்றிருந்தனர். பிரான்ஸ் அணியின் வெற்றி, மாறிவரும் ஐரோப்பிய நாடுகளின் போக்கையும், வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காணும் பக்குவத்தையும் உலகுக்குப் பறைசாற்றுகிறது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/17/வெற்றிக்குப்-பின்னால்-2961437.html
2960782 தலையங்கம் ராணுவமா? ஜனநாயகமா? ஆசிரியர் Monday, July 16, 2018 01:52 AM +0530 இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் பொதுத் தேர்தல் நடக்க இருக்கும் நிலையில் பாகிஸ்தான் ஒரு கலவர பூமியாகக் காட்சியளிக்கிறது. தென்மேற்கு பாகிஸ்தானில் மக்சங் நகரில் நடைபெற்ற தீவிரவாதத் தாக்குதலில் 128 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். பாகிஸ்தானின் பல்வேறு பகுதிகளில் ஆங்காங்கே தேர்தல் பிரசாரத்திலும், பொதுக்கூட்டங்களிலும் குண்டுகள் வெடித்தவண்ணம் இருக்கின்றன. இதற்கிடையில்தான் முன்னாள் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப்பும் அவரது மகளும் மருமகனும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
பாகிஸ்தானின் இரண்டு முக்கிய அரசியல் கட்சிகளான பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக்கும் (நவாஸ்), பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியும் அதிகார மையம் என்று அழைக்கப்படும் ராணுவத்தால் முனைந்து ஓரங்கட்டப்படுகின்றன. இதுவரை நடந்த எந்தவொரு தேர்தலின் போதும் இதுபோன்ற மோசமான சூழல் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. மறைமுக அரசியல் சூத்திரதாரிகளான, அதிகார மையம் என்று அழைக்கப்படும் ராணுவம் எப்படியாவது அமைய இருக்கின்ற நாடாளுமன்றம் எந்த கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையில் அமைய வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருக்கிறது. இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவு மறைமுக சதிகள் பல அரங்கேற்றப்படுகின்றன.
இந்தத் தேர்தலைப் பொருத்தவரை ராணுவத்தின் ஆதரவு பெற்ற கட்சியாக முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் இம்ராம் கானின் பாகிஸ்தான் தெஹ்ரீக் இன்சாப் கட்சி திகழ்கிறது. பிடிஐ என்று அழைக்கப்படும் அந்தக் கட்சி மட்டுமல்லாமல், மேலும் சில சுயேச்சைகளும் ராணுவத்தின் மறைமுக ஆதரவைப் பெற்றிருப்பதாகத் தெரிகிறது. ராணுவத்தின் நோக்கம் எல்லாம், ஒன்று தனது கட்டளைக்கு பணிந்து நடக்கும் கட்சி ஆட்சியில் அமர வேண்டும். அல்லது எந்தக் கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையில் ராணுவத்தின் மறைமுக ஆட்சி நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதுதான். மக்கள் செல்வாக்குள்ள பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் (நவாஸ்) கட்சியும், பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியும் ஓரங்கட்டப்பட்டாக வேண்டும் என்பதுதான் ராணுவத்தின் குறிக்கோள்.
பேநசீர் புட்டோவின் மகன் பிலாவல் புட்டோ தனது தேர்தல் பிரசாரத்தை கராச்சியில் தொடங்கியது முதல் ராணுவத்தின் மனப்போக்கில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. சிந்து மாகாணத்தில் அவருக்கு கிடைத்த அமோக வரவேற்பைத் தொடர்ந்து பிலாவல் புட்டோ தெற்கு பஞ்சாப்புக்குள் நுழைந்தபோது காவல் துறையினர் பாதுகாப்புக் காரணம் கூறி அவரை தடுத்து நிறுத்தினர். அவர் செல்வாக்குடன் பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது ராணுவத்திற்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக் கூடும்.
ராணுவத்தின் நோக்கமெல்லாம் தனது கட்டுப்பாட்டில் இயங்க தயாராக இருக்கும் இம்ரான்கானின் தெஹ்ரீக் இன்சாப் கட்சியின் தலைமையில், தீவிரவாத அமைப்புகளின் அரசியல் கட்சிகள் ஆட்சி அமைக்க வேண்டும் என்பதுதான். 1970-களில் ராணுவத்தின் ஆதரவுடன் ஜுல்பிகர் அலி புட்டோவும் அன்றைய அதிபர் தளபதி அயூப்கானை இந்தியாவுடன் போர் தொடுக்கத் தூண்டினார். அயூப்கானின் முதுகில் குத்திவிட்டு, தானே பதவிக்கு வந்தார். பதவிக்கு வந்த பிறகு ராணுவத்தை எதிர்க்கத் தலைப்பட்டார். அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார் என்பது வரலாறு.
இதே வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் தொடர்கிறது. பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு தலைவரும் ராணுவத்தின் இந்திய எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டை வழிமொழிந்து ஆட்சிக்கு வருகிறார்கள். ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு ராணுவத்தின் வழிகாட்டுதல் தவறானது என்பதை உணர்கிறார்கள். அன்றாட நிர்வாகத்தில் ராணுவத்தின் தலையீட்டை அவர்கள் விரும்பாமல் போகும்போது மோதல் வலுக்கிறது. 
நவாஸ் ஷெரீப், பேநசீர் புட்டோ உள்ளிட்டோரும் ராணுவத்தின் உதவியுடன் ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள்தான். ராணுவ தளபதிகளான அயூப்கானையும், பர்வேஸ் முஷாரப்பையும்கூட இந்தப் பட்டியலில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இவர்கள் எல்லோரும் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு ராணுவத்தின் போக்கில் செயல்பட்டால் பாகிஸ்தானின் வறுமை உள்ளிட்ட அடிப்படைப் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காண முடியாது என்பதை உணர்ந்தவர்கள். இந்தியாவுடனான உறவை சீரமைத்துக் கொள்வது, இஸ்லாமிய தீவிரவாத அமைப்புகளை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவது, அரசு நிர்வாகத்திலும் பொருளாதார வளர்ச்சியிலும் முனைப்பு காட்டுவது என்று அவர்கள் முனைய முற்படும்போது ராணுவம் அவர்களை தயவு தாட்சண்யம் இல்லாமல் பதவியில் தொடர அனுமதிப்பதில்லை என்பதுதான் பாகிஸ்தானின் வரலாறும் பிரச்னையும். 
1980-இல் அன்றைய அதிபர் தளபதி ஜியா உல் ஹக் தனது அரசியல் வாரிசாக நவாஸ் ஷெரீப்பை தேர்ந்தெடுத்தார். நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த பேநசீர் புட்டோ பாகிஸ்தானுக்கு திரும்பியபோது ராணுவம் நவாஸ் ஷெரீப்பைப் பயன்படுத்தி தொங்கு நாடாளுமன்றத்திற்கு வழிகோலியது. ராணுவத்தின் ஆசி இல்லாமல் பதவியில் தொடர முடியாது என்பதை உணர்ந்த பேநசீர் புட்டோ, காஷ்மீர் உள்ளிட்ட பிரச்னைகளில் ராணுவத்தின் கட்டளைகளுக்கு கீழ்படிய முற்பட்டார். ஒரு கட்டத்தில் அவர் தன்னிச்சையாக செயல்பட முற்பட்டபோது அதன் விளைவாக உயிரிழக்க நேரிட்டது. அதேபோன்றதுதான் நவாஸ் ஷெரீப்பும் அவரது அரசியல் வாழ்க்கையும்.
அந்த வரிசையில் இம்ரான்கானும் இடம்பெறப் போகிறாரா, பாகிஸ்தானில் தேர்தல் முறையாக நடைபெறுமா, எதிர்பாராத அதிர்ச்சியாக பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் (நவாஸ்) கட்சியும், பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியும் கைகோத்து பெரும்பான்மை பலத்துடன் ஆட்சி அமைக்குமா என்பது உள்ளிட்ட பல்வேறு கேள்விகளுடன், வாக்கெடுப்பு தினத்தை நோக்கி பாகிஸ்தான் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/16/ராணுவமா-ஜனநாயகமா-2960782.html
2959527 தலையங்கம் போதுமே இந்த விவாதம்! ஆசிரியர் Saturday, July 14, 2018 01:45 AM +0530 மக்களவைக்கும், மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' நடத்துவது சாத்தியப்படுமா என்பது குறித்து சட்ட ஆணையம் ஆலோசனை நடத்தி வருகிறது. மக்கள் கருத்தையும் கோரி இருக்கிறது. இது தொடர்பாக பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் நிலைப்பாடுகளைக் கேட்டறிந்து வருகிறது. ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது குறித்தும் மக்களவை, சட்டப்பேரவைகளுக்கு 
ஐந்தாண்டு பதவிக்காலம் உறுதிப்படுத்துவது குறித்தும் பிரதமர் நரேந்திர மோடி மட்டுமல்ல, இதற்கு முன்னரே பாஜகவின் மூத்த தலைவர் எல்.கே அத்வானியும், முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியும்கூட கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
1967 வரை மத்தியிலும் மாநிலங்களிலும் காங்கிரஸ் கட்சி தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியில் இருந்ததால் எல்லா அரசுகளுமே தங்களது ஐந்தாண்டு பதவிக் காலத்தை நிறைவு செய்தன. 1967-இல் பல்வேறு மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் அல்லாத மாநிலக் கட்சிகளும் கூட்டணி ஆட்சிகளும் பதவிக்கு வந்த பிறகுதான் மக்களவைக்கும் சட்டப்பேரவைகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் என்பது பல மாநிலங்களில் சாத்தியமற்றதாகி விட்டது. இந்தியாவில் ஒரே நேரத்தில் மக்களவைக்கும் மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கும் தேர்தல் நடத்துவது என்பது சாத்தியமற்றதாக மாறிவிட்டிருக்கும் நிலையில், இப்போது மீண்டும் இது குறித்த விவாதம் எழுந்திருக்கிறது.
இந்தப் பிரச்னை முரண்பட்ட பல கட்சிகளை ஒருங்கிணைத்திருக்கிறது என்பதுதான் ஆச்சரியம். சட்ட ஆணையத்திடம் இது குறித்துக் கருத்துத் தெரிவித்திருக்கும் சமாஜவாதி கட்சியும், தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதியும், பாஜகவும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' என்ற கருத்தை ஆதரித்திருக்கின்றன. உத்தரப் பிரதேச அரசியல் களத்தில் நேரடியாக மோதிக்கொள்ளும் சமாஜவாதி கட்சியும் பாஜகவும் இந்தப் பிரச்னையில் ஒத்தக் கருத்தை வெளிப்படுத்தியிருப்பது வியப்பளிக்கிறது. அதைவிட வியப்பு, மேற்கு வங்கத்தில் எதிரும் புதிருமாக இருக்கும் திரிணமூல் காங்கிரஸும், இடது சாரிகளும் ஒருங்கிணைந்திருப்பது. இரண்டு கட்சிகளுமே ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' என்கிற கருத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்திருக்கின்றன.
இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் குறைந்தது நான்கு மாநிலங்களிலாவது சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்கள் நடைபெறுகின்றன. அப்போது தேர்தல் வழிகாட்டு விதிமுறைகள் அமலுக்கு வந்துவிடுவதால், மக்கள் நலத்திட்டங்களையும் வளர்ச்சிப் பணிகளையும் தொடர முடியாத தேக்க நிலை ஏற்படுகிறது. தேர்தல் பணிகளில் அரசு ஊழியர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவதால் அரசு இயந்திரமும் அநேகமாக ஸ்தம்பித்து விடுகிறது. காவல்துறையின் கவனமும் சட்டம் - ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதை விடுத்து தேர்தல் கண்காணிப்புப் பணியில் திசை திரும்புகிறது. இவையெல்லாம்தான் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' என்கிற கோரிக்கையை முன்வைப்பவர்கள் கூறும் காரணங்கள்.
மேலே குறிப்பிட்ட காரணங்களுக்காக ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' என்பது விவாதத்துக்கு வேண்டுமானால் சரியாக இருக்குமே தவிர நடைமுறை சாத்தியமாகாது என்பது மட்டுமல்ல, மக்களாட்சித் தத்துவத்துக்கு ஏற்புடையதாகவும் இருக்காது. மாநில அரசுகள் தனிப்பெரும்பான்மையுடன் செயல்படும்போது, மத்தியில் உள்ள அரசு பெரும்பான்மை இழந்துவிட்டால் மாநில ஆட்சிகளைக் கலைத்து ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது எந்த வகையில் சரியாக இருக்கும்? அதேபோல, மாநில சட்டப்பேரவையில் ஒரு ஆட்சி கவிழ்ந்துவிட்டால் அடுத்த மக்களவைத் தேர்தல் வரும்வரை குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டால், அது மத்திய அரசின் மறைமுக ஆட்சியாக இருக்குமே தவிர, மாநில மக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலிப்பதாக அமையாது. 
இப்போது இருப்பதுபோல, மக்களவைக்கோ மாநில சட்டப்பேரவைக்கோ ஐந்தாண்டு அதிகபட்ச காலவரம்பு இருக்கலாமே தவிர, கட்டாயக் காலவரம்பு என்பது ஆபத்தானது. அது மக்களின் உணர்வுகளை பிரதிபலிப்பதாக இருக்காது. நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரும்போது, மாற்று ஆட்சி அமைப்பதற்கான பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிற கருத்தும் தவறானது. அப்படி அமையுமானால் வெகுஜன விரோத ஆட்சியை அகற்ற முடியாது என்பது மட்டுமல்ல, கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்திற்கும் அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும். 
சட்ட ஆணையத்தின் செயல் அறிக்கையில், ஒரே நேரத்தில் தேர்தலை நடத்துவதில் பல்வேறு பிரச்னைகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அரசமைப்புச் சட்டத்தில், குறைந்தது ஆறு சட்டங்களிலாவது திருத்தங்கள் கொண்டுவந்தாக வேண்டும். இவற்றில் சில அடிப்படை உரிமைகளை பாதிப்பதாக இருப்பதால், கேசவானந்த பாரதி வழக்கின் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் அவற்றை நிறைவேற்றுவது கடினம் என்பதை அந்த அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. 
மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், ராஜஸ்தான் மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களை ஒத்திப்போட்டு 2019 மக்களவைத் தேர்தலுடன் நடத்துவது என்பது மத்தியில் ஆளும் பாஜகவுக்கு வசதியாகவும் சாதகமாகவும் இருக்கும் என்பதற்காக முன்மொழியப்பட்ட திட்டமாகத்தான் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' என்கிற பிரதமரின் கோரிக்கையும், சட்ட ஆணையத்தின் பரிசீலனையும் தோற்றமளிக்கின்றன. தேர்தல் ஆணையமும் சட்ட ஆணையமும் இது குறித்த ஆலோசனைகளை முன்னெடுத்தாலும், ஏனைய கட்சிகள் பாஜகவுக்கு அந்த வாய்ப்பை வழங்காது என்பதில் சந்தேகமில்லை. 
இந்தியா என்பது பல நாடுகளை (மாநிலங்களை) உள்ளடக்கிய தேசம் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்' என்பது இந்தியாவின் கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்கும், மக்களாட்சித் தத்துவத்திற்கும் வலுசேர்ப்பதாக அமையாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/14/போதுமே-இந்த-விவாதம்-2959527.html
2958764 தலையங்கம் இதனால் ஆயிற்றா?  ஆசிரியர் Friday, July 13, 2018 01:42 AM +0530 இந்தியா பிரான்ஸைப் பின்னுக்குத் தள்ளி 2017-இல் உலகின் 6-ஆவது பொருளாதாரமாக உயர்ந்திருக்கிறது. உலகின் 6-ஆவது பெரிய பொருளாதாரமாக இந்தியா அடைந்திருக்கும் இந்த வளர்ச்சி கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலம் பல்வேறு ஆட்சிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் காரணமாக சாத்தியமாகி இருக்கிறது. 
2.59 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.177 லட்சம் கோடி) ஜி.டி.பி. அதாவது மொத்த உற்பத்தி விகிதம் இந்தியாவின் வளர்ச்சி என்று உலக வங்கி அறிவித்திருக்கிறது. 2.58 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.176 லட்சம் கோடி) ஜி.டிபி.யை உடைய பிரான்ஸ் 7-ஆவது இடத்திற்குப் பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. பிரெக்ஸிட் உள்ளிட்ட பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் இங்கிலாந்தின் இப்போதைய ஜி.டி.பி 2.62 டிரில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.179.5 லட்சம் கோடி). அதாவது, இந்தியாவை விட 25 மில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.171.3 கோடி) அதிகம், அவ்வளவே.
உலகின் 6-ஆவது பெரிய பொருளாதாரமாக வளர்த்திருக்கிறோம் என்பதும், சர்வதேச அளவிலான பொருளாதார சக்தியாக இந்தியா மாறக்கூடும் என்பதும் மிகப்பெரிய சாதனைகள் என்பதில் ஐயப்பாடில்லை. அதே நேரத்தில், இந்த வளர்ச்சியின் பலன் சமச்சீராக அடித்தட்டு மக்கள் வரை சென்றடைந்திருக்கிறதா என்கிற கேள்வி எழாமல் இல்லை. இந்தியாவின் அதிகரித்த மக்கள்தொகையின் காரணமாக தனி மனித ஜி.டி.பி. அளவில் இந்தியா உலக நாடுகளின் மத்தியில் மிகவும் பின்தங்கியே இருக்கிறது. 
மனித வளர்ச்சிக் குறியீட்டு அளவிலும் கூட, நம்மைவிட அளவிலும் மக்கள்தொகையிலும், பொருளாதார ரீதியாகவும் மிகவும் பின்தங்கி இருக்கும் நாடுகளை விட இந்தியா பின்தங்கி இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. மனித வளர்ச்சிக் குறியீடு என்பது தாய்-சேய் நலம், சராசரி கல்வி அறிவு, குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்து உள்ளிட்ட பல்வேறு அளவுகோல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அந்த வகையில் பார்க்கும்போது இந்தியாவின் சராசரி மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மிகவும் குறைந்தே காணப்படுகிறது.
ஒருபுறம், உலகின் ஆறாவது பெரிய பொருளாதாரமாக இருக்கும் இந்தியாவில், மற்றொரு புறம் அடிப்படை வசதிகளே இல்லாத நிலையும், சுகாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய நிலையும் காணப்படுவது மிகப்பெரிய முரண். இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 35.7% குழந்தைகள் எடை குறைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதேபோல அவர்களில் 38.4% பேர் வயதுக்கேற்ற உயரமில்லாதவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள். இதை ஸ்சன்டெட்' வளர்ச்சி என்று கூறுவார்கள். 15 முதல் 49 வயதுடைய பெண்களில், 22.9% பேர் வயதுக்கும் உயரத்துக்கும் ஏற்ற எடையில்லாதவர்களாகவும், போதுமான உடல் ஆரோக்கியம் இல்லாதவர்களாகவும் காணப்படுகின்றனர். இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் ஆச்சரியத்தையும், அதிர்ச்சியையும் அளிக்கின்றன. காரணம், கால் நூற்றாண்டு கால பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பிறகும் கூட இந்தியாவின் அடித்தட்டு மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் மற்றும் சுகாதாரப் பிரச்னைகளில் மிகப்பெரிய மாற்றம் எதுவும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை என்பதுதான். 
மேலோட்டமான பொருளாதாரத்தில் ஒரு நாடு வளர்ச்சி அடைந்திருந்தாலும், அந்த நாட்டில் பெரும்பாலான மக்கள் ஊட்டச்சத்து இல்லாதவர்களாகவும், கல்வித்தரமற்றவர்களாகவும், வேலை வாய்ப்பு இல்லாதவர்களாகவும் இருந்தால், அந்த நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி நிரந்தர வளர்ச்சியாக இருக்காது. குறிப்பாக, சுகாதார அளவிலான வளர்ச்சி காணப்படாவிட்டால், பொருளாதார ரீதியாக ஏற்படும் வளர்ச்சி மாயையான வளர்ச்சியாகத்தான் இருக்க முடியும். 
2016-ஆம் ஆண்டின் புள்ளிவிவரத்தின்படி இந்தியாவில் ரத்த சோகையாலும், உடல் பருமனாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்களின் விகிதம் 15.6%. இவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் வளர்ச்சி குன்றியவர்களாகவும், சர்க்கரை நோய், இதய நோய் போன்ற பாதிப்புகளை உடையவர்களாகவும் காணப்படுகிறார்கள் என்பதை ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்தி இருக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது இந்தியா பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது என்று நாம் பெருமிதம் அடைய முடியவில்லை.
பெரிய வளர்ச்சி அடைந்த பொருளாதாரங்களில் வளர்ச்சி என்பது கூடுமானவரை சமச்சீராகக் காணப்படுகிறது. பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் இருந்தாலும்கூட அடித்தட்டு மக்களும் எல்லா அடிப்படை வசதிகளும் பெற்றவர்களாக இருப்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த வகையில், நாம் சமச்சீர் வளர்ச்சியை மாநிலங்களுக்கு இடையிலேயும், மாவட்டங்களுக்கு இடையிலேயும், மக்கள் மத்தியிலும் இருப்பதை உறுதி செய்யத் தவறிவிட்டோம் என்றுதான் தோன்றுகிறது.
எதற்கெடுத்தாலும் இந்தியாவையும் சீனாவையும் ஒப்பிடுவதில் அர்த்தமில்லைதான். இந்தியாவுக்கு இருப்பது போல சர்வாதிகார கம்யூனிச நாடான சீனாவுக்கு அரசியல் நிர்பந்தங்கள் கிடையாது. அங்கே இந்தியாவில் இருப்பது போல எந்தவிதமான தொழிலாளர் சட்டங்களும், பாதுகாப்புகளும் இல்லை. இந்தியாவைப் போல அரசியல் கட்சிகள் தேர்தலைக் குறிவைத்து வாக்குறுதிகளை வழங்குவதும், பொருளாதாரத்தை பாதிக்கும் முடிவுகளை எடுப்பதும் அங்கே இல்லை.
சீனாவுடன் நம்மை ஒப்பிட்டுக் கொள்ளாவிட்டாலும்கூட பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்த சுய சிந்தனையில் நாம் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டாக வேண்டும். உலகின் 6-ஆவது பெரிய பொருளாதாரமாக வளர்ந்திருக்கிறோம் என்பதிலும், உலகக் கோடீஸ்வரர்கள் பலர் இந்தியாவில் உருவாகி இருக்கிறார்கள் என்பதிலும், வருமான வரி செலுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது என்பதிலும் பெருமிதம் கொள்வதில் தவறில்லை. ஆனால், அந்தப் பொருளாதார வளர்ச்சி அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி, அடிப்படை சுகாதார, மருத்துவ, வேலைவாய்ப்பு, மனிதவள மேம்பாட்டு வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தாமல் போனால், அதனால் பயன் இல்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/13/இதனால்-ஆயிற்றா-2958764.html
2958027 தலையங்கம் தன்னம்பிக்கையின் வெற்றி! ஆசிரியர் Thursday, July 12, 2018 01:23 AM +0530 உலகம் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டிருக்கிறது. கடந்த 17 நாள்களாக நாடு, மதம், மொழி, இனம், நிறம், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு அனைத்தையும் கடந்து தாய்லாந்தின் மலைக்குகைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட சிறுவர்களுக்காக உலகெங்கிலும் காணப்பட்ட பரிதவிப்பும் அக்கறையும் மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. உண்மையான உலகமயம் என்பது வர்த்தகப் பரிமாற்றம் அல்ல, உணர்வுப் பரிமாற்றம்தான் என்பதை எடுத்துரைத்திருக்கிறது தாய்லாந்து சம்பவம்.
தாய்லாந்தின் மியான்மர் எல்லையையொட்டி அமைந்திருக்கின்றன தாம் லூவாங் குகைகள். வட தாய்லாந்தின் சியாங் ராய் பகுதியில் அமைந்துள்ள இந்த மலைக்குகைகள், மலையேற்றத்தில் ஈடுபடும் வினோத சாகச ஆர்வலர்களை ஈர்ப்பவை. தாம் லூவாங் குகையில் 80 மீட்டர் நீளமுள்ள முக்கிய வாயில் வழியாக நுழைந்தால், உள்ளே சுமார் 10 கி.மீ.க்கும் அதிகமான நீளத்தில் பல்வேறு சிறிய சிறிய குகைப் பாதைகள் காணப்படும். 
கடந்த ஜூன் 23-ஆம் தேதி 25 வயது எக்கப்போல் சன்தாங்வாங் என்கிற பயிற்சியாளருடன் வைல்டு போர்ஸ்' என்கிற சிறுவர்கள் கால்பந்தாட்டக் குழு அந்த குகையை பார்வையிடச் சென்றது. கால்பந்து பயிற்சி முடிந்து 11 முதல் 16 வயதுக்குள்பட்ட 12 சிறுவர்களும் பயிற்சியாளருடன் சைக்கிளில் தாம் லூவாங் குகையை அடைகிறார்கள். வேடிக்கையுடனும் உற்சாகத்துடனும் அந்த குகைக்குள் நுழைந்த அந்த சிறுவர்களும் பயிற்சியாளரும் அங்கே தங்களுக்கு விபரீதம் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணரவில்லை. அவர்கள் உள்ளே நுழைந்த சில நிமிடங்களில் பெருமழை பொழியத் தொடங்குகிறது. மழை வெள்ளம் அந்த குகையின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குள் நுழைந்துவிடுகிறது.
சிறுவர்கள் வீடு திரும்பாததால் அவர்களது பெற்றோர் காவல் நிலையத்தில் புகார் அளித்ததைத் தொடர்ந்து தேடுதல் வேட்டை தொடங்குகிறது. மீட்புக் குழுவுடன் குகை வாயிலை அடைந்த காவல் துறையினருக்கு அதிர்ச்சி. சிறுவர்களின் சைக்கிள்களும் கால்பந்து குழுவின் பைகளும் அங்கே இருப்பதைப் பார்த்தவுடன், அந்தச் சிறுவர்கள் குகைக்குள் நுழைந்து விட்டார்கள் என உணர்கிறார்கள். தேடுதல் வேட்டை தொடங்குகிறது.
குகைக்குள் மீட்புக் குழுவினர் சென்று பார்த்தபோது அந்த 12 சிறுவர்களும் பயிற்சியாளரும் ஆழ் குகைக்குள் சென்றுவிட்டது தெரியவந்தது. குகைக்குள் மழை நீரும் சகதியும் புகுந்துவிட்டதால் உள்ளே மாட்டிக்கொண்ட அந்த சிறுவர்களும் பயிற்சியாளரும் செய்வதறியாது, குகைக்குள் இருக்கும் ஒரு பாறையின் மீது ஏறி திகைத்துப்போய் அமர்ந்துவிட்டிருக்கின்றனர். சிறப்பு கடல் அதிரடிப்படையினர் வரவழைக்கப்படுகின்றனர். இதற்குள் தாய்லாந்து குகைக்குள் சிறுவர் கால்பந்தாட்ட அணி மாட்டிக் கொண்டிருப்பது சர்வதேச அளவில் பரபரப்பை ஏற்படுத்திவிட்டது.
உலகமே அந்த சிறுவர்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கத் தொடங்கிவிட்டது என்பது மட்டுமல்ல, பல்வேறு நாடுகள் தாய்லாந்து அரசுடன் இணைந்து மீட்புப் பணியில் உதவ முன்வருகின்றன. பிரிட்டனிலிருந்து தண்ணீரில் மூழ்கி மீட்புப் பணியில் ஈடுபடும் வல்லுநர்கள், அமெரிக்க ராணுவத்தின் மீட்புப் பணியினர், ஆஸ்திரேலிய ராணுவத்தினர், ஜப்பான், சீனா, இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வல்லுநர்கள் குழு என உலகெங்கிலும் இருந்து பலரும் அந்தச் சிறுவர்களை எப்படியும் மீட்டாக வேண்டும் என்கிற முனைப்புடன் தாய்லாந்திற்கு விரைகிறார்கள்.
குகைக்குள் பெருமளவில் வெள்ள நீர் புகுந்துவிட்ட நிலையில், அந்த சிறுவர்களை மீட்பது எளிதாக இல்லை. அவர்கள் பத்திரமாக இருக்கிறார்களா இல்லையா என்பதுகூடத் தெரியவில்லை. குகையின் அனைத்து வாயில்கள் வழியாகவும் தேடுதல் வேட்டை விரிவுபடுத்தப்பட்டும்கூட அந்த சிறுவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. உலகமே அதிர்ச்சியிலும் பரிதவிப்பிலும் ஆழ்ந்துகிடந்தது. 9-ஆவது நாள் இருளில் மின்னல் கீற்று தெரிவதுபோல இரண்டு பிரிட்டிஷ் நீச்சல் வீரர்கள், காணாமல் போன 13 பேரும் ஒரு பாறையில் உயிருடன் பதுங்கியிருப்பதைக் கண்டறிந்தபோது ஓரளவுக்கு ஆறுதல் பிறந்தது.
கடும் இருட்டுக்குள் அந்த சிறுவர்களும் சரி, பயிற்சியாளரும் சரி மனம் தளராமல் சுற்றிலும் வெள்ளத்திற்கு நடுவில் ஏறத்தாழ 9 நாள்கள் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லாமல், உணவும் இல்லாமல் எப்படி இருந்தார்கள் என்பது மிகப்பெரிய வியப்பாகத்தான் இருக்கிறது. பெரும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு முதலில் 4 சிறுவர்கள் மட்டும்தான் மீட்கப்பட்டனர். மற்றவர்களை மீட்க முடியுமா, முடியாதா என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாகத் தொடர்ந்தது. நான்கு நான்கு பேராக மீதமுள்ள சிறுவர்களும் ஒவ்வொரு நாளும் மீட்கப்பட்டனர். கடைசியாக 17-ஆவது நாள், பயிற்சியாளரும் நான்கு சிறுவர்களும் மீட்கப்பட்டபோது உலகமே நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டது. 
இந்த மீட்புப் பணியில் ஈடுபட்ட கடல் அதிரடிப்படை வீரர் ஒருவர் ஆக்ஸிசன் பற்றாக்குறையால் இறந்து உயிர்த்தியாகம் செய்ததுதான் மிகப்பெரிய சோகம்.
தாய்லாந்தில் நடந்தேறிய அந்த மிகப்பெரிய மீட்புப் பணி உலகத்தில் இன்னும் மனிதாபிமானம் மறைந்துவிடவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. அந்த சிறுவர்களின் தன்னம்பிக்கை குறைந்துவிடாமல் அவர்களைப் பாதுகாத்த பயிற்சியாளரை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். சற்றும் மனம் தளராமல் தாங்கள் எப்படியும் தப்பித்து வெளியேறி விடலாம் என்கிற தன்னம்பிக்கையுடன் இருந்த சிறுவர்கள்தான் உண்மையான விளையாட்டு வீரர்கள்.
கால்பந்துக்கான உலகக் கோப்பைக்கான போட்டியில் வெற்றி பெறப்போகும் நாட்டின் விளையாட்டு வீரர்களைவிட, தாய்லாந்தைச் சேர்ந்த சிறுவர்களின் வைல்டு போர்ஸ் கால்பந்தாட்ட அணியும் அதன் பயிற்சியாளரும்தான் நிஜமான வெற்றியாளர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள். என்ன ஒரு தன்னம்பிக்கை! 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/12/தன்னம்பிக்கையின்-வெற்றி-2958027.html
2957364 தலையங்கம் வரவேற்கிறோம்! ஆசிரியர் Wednesday, July 11, 2018 01:59 AM +0530 தமிழக சட்டப்பேரவை லோக் ஆயுக்த சட்ட மசோதாவை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின் காரணமாக லோக் ஆயுக்த சட்ட மசோதா தமிழக சட்டப்பேரவை கூட்டத் தொடரின் நிறைவு நாளன்று, மீன் வளம், பணியாளர் நிர்வாக சீர்திருத்தத் துறை அமைச்சர் டி. ஜெயகுமாரால் தாக்கல் செய்யப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும்கூட, இது ஒரு வரலாற்று சிறப்பு மிக்க நிகழ்வு என்பதை நாம் உணர வேண்டும். 
நாடாளுமன்றத்தில் லோக் பால் சட்டம் என்று பரவலாக அறியப்படும் ஊழலுக்கு எதிரான லோக் பால் மற்றும் லோக் ஆயுக்த சட்டம் 2013-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டு, 2014-ஆம் ஆண்டு நடைமுறைக்கு வந்தது. இதுவரை தமிழகம் உள்பட 16 மாநிலங்களில் மட்டும்தான் லோக் ஆயுக்த சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. நாடாளுமன்றத்தில் லோக் பால் சட்டம் 2013-இல் நிறைவேற்றப்பட்டும்கூட, இதுநாள் வரையில் லோக் பால் நியமிக்கப்படாமல் முடக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டம் இன்று நேற்று அல்ல, 1960 முதல் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. 1963-இல் நாடாளுமன்ற விவாதத்தின்போது லட்சுமி மால் சிங்வி என்பவரால் முன்மொழியப்பட்ட வார்த்தைதான் லோக் பால் என்பது. லோக் பால் என்றால் மக்களின் பாதுகாப்பாளர் என்று பொருள். 
1966-இல் மொரார்ஜி தேசாய் தலைமையில் அமைந்த நிர்வாக சீர்திருத்தக் குழு, மக்களின் குறைகளையும், நிர்வாகத்திற்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளையும் களைவது குறித்து ஓர் இடைக்கால அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. அந்த அறிக்கையில், லோக் பால்', லோக் ஆயுக்த' என்று இரண்டு அமைப்புகளை மக்களின் குறைகளை விசாரிப்பதற்காக அமைக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரை செய்யப்பட்டிருந்தது. 
நாடு தழுவிய அளவில் உயர் பதவி வகிப்போரின் ஊழலைத் தட்டிக்கேட்க ஓர் அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழுவதற்கு முன்னரே, 1971-இல் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் லோக் ஆயுக்த நிறுவப்பட்டுவிட்டது. 1968-இலேயே நாடாளுமன்றத்தின் மக்களவையில் லோக் பால் மசோதா தாக்கல் செய்யப்பட்டது என்றாலும்கூட, ஏதாவது காரணத்தால் அந்த மசோதா சட்டமாக்கப்படாமல் தள்ளிப்போடப்பட்டது. 1969-இல் மக்களவை லோக் பால் மசோதாவை நிறைவேற்றியது. அதன் பிறகு மாநிலங்களவைக்கு எடுத்துச்செல்லப்பட்டபோது மசோதா நிறைவேற்றப்படாமல் காலாவதியானது. 
இந்த மசோதாவின் பல்வேறு பதிப்புகள் 1971, 1977, 1985, 1989, 1996, 1998, 2001, 2005, 2008 ஆகிய ஆண்டுகளில் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டு நிறைவேற்றப்படாமல் தள்ளிப்போடப்பட்டு வந்தன. அண்ணா ஹசாரேயின் ஊழலுக்கு எதிரான இயக்கம் நாடு தழுவிய அளவில் பரவலான பின்னணியில்தான் வேறு வழியில்லாமல் 2013-இல் லோக் பால், லோக் ஆயுக்த சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு, 2014-இல் அமலுக்கு வந்தது.
அரசியல்வாதிகளும் சரி, அரசு உயரதிகாரிகளும் சரி தங்களது ஊழலையும் முறைகேடுகளையும் தட்டிக்கேட்க ஒரு வலுவான அமைப்பு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் கவனமாகவே இருந்து வந்திருக்கின்றனர். அதனால், இப்படியொரு அமைப்பு ஏற்படுத்தப்படுவதாலேயே ஊழலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட முடியாது என்றாலும்கூட, ஊழலுக்கு எதிராக எடுக்கப்படும் முயற்சியின் முதல் அடியாக இந்த சட்டம் அமையும்.
இந்த மசோதா சட்டப்பேரவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்டபோது எதிர்க்கட்சியினர் சில விமர்சனங்களை முன்வைத்து வெளிநடப்பு செய்திருக்கின்றனர். லோக் ஆயுக்த தலைவரை தேர்ந்தெடுக்கும் முறையில் வெளிப்படைத் தன்மை இல்லை என்றும், நீதிபதி ஒருவரும் அந்தக் குழுவில் இருக்க வேண்டும் என்றும், லோக் ஆயுக்த வரம்புக்குள் அரசு ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் விசாரிக்க முடியாது என்பது குறை என்றும், ஊழல் குறித்த இடித்துரைப்பாளர்களுக்கு பாதுகாப்பு கொடுப்பது குறித்து எதுவும் இல்லை என்றும் தெரிவித்து, அவை குறித்த சட்டத்திருத்தங்களுக்குப் பிறகுதான் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பது அவர்கள் வாதம்.
எப்படி லோக் பால் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டும் இன்னும்கூட மத்திய அரசு, லோக் பால் ஒருவரை நியமிக்காமல் அந்தச் சட்டத்தை முடக்கி வைத்திருக்கிறதோ, அதேபோல லோக் ஆயுக்த சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டவுடனேயே அது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுவிடாது. அமைச்சர் ஜெயகுமார் சொல்வதைப்போல, லோக் ஆயுக்த சட்டத்தை நிறைவேற்றிவிட்டு எதிர்க்கட்சிகள் முன்வைத்த திருத்தங்களைக் கொண்டுவர முடியும். அதைவிட்டுவிட்டு சட்டமும் நிறைவேற்றப்படாமல் மீண்டும் முடக்க நினைப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. 
லோக் ஆயுக்த சட்டத்தை ஒருமனதாக நிறைவேற்றி ஊழலுக்கு எதிரான வலுவான அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்குவதை உறுதிப்படுத்துவது அல்லவா எதிர்க்கட்சிகளின் முனைப்பாக இருக்க வேண்டும்? நாம் ஆட்சிக்கு வருவோம், அப்போது சட்டத்திருத்தம் கொண்டுவரலாம் என்கிற தன்னம்பிக்கையை திமுக இழந்துவிட்டதோ என்கிற தோற்றத்தைத்தான் எதிர்க்கட்சிகளின் வெளிநடப்பு ஏற்படுத்துகிறது. 
லோக் ஆயுக்த இப்போது வலுவில்லாத அமைப்பாக இருக்கலாம். வருங்காலத்தில் அதை வலுப்படுத்தும் அதிகாரம் மக்கள் மன்றமான சட்டப்பேரவைக்கு உண்டு. பெயரளவிலாகவோ, நிர்பந்தத்திற்காகவோ இருந்தாலும்கூட, லோக் ஆயுக்த சட்டத்தை நிறைவேற்றிய பெருமை எடப்பாடி பழனிசாமி அரசுக்கு உண்டு. அதற்காக முதல்வரை நாம் பாராட்டக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/11/வரவேற்கிறோம்-2957364.html
2956611 தலையங்கம் அதிர்ச்சி தரும் அச்சுறுத்தல்! ஆசிரியர் Tuesday, July 10, 2018 01:38 AM +0530 இந்த ஆண்டு கோடையில் தில்லி, சிம்லா, பெங்களூரு உள்ளிட்ட பல நகரங்கள் கடுமையான குடிநீர் தட்டுப்பாட்டால் பாதிக்கப்பட்டன. ஹரியாணா மாநிலத்தின் சில பகுதிகளில் குடி தண்ணீருக்காகக் கலவரமே நடந்திருக்கிறது. தமிழகத்தில் பெரிய அளவில் குடிநீர் தட்டுப்பாடு ஏற்படாவிட்டாலும், குறித்த பருவத்தில் பாசனத்திற்கு நீர் கிடைக்காத அவலம் பல பகுதிகளில் காணப்பட்டது.
இமயமலையில் பனிச்சிகரங்கள் உருகுவதால் கங்கை, யமுனை, சிந்து உள்ளிட்ட பல ஜீவ நதிகளில் ஆண்டு முழுவதும் தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலம் இப்போது மாறி வருகிறது. பருவ மழை மாற்றத்தாலும் அதிகரித்து வரும் வெப்பத்தாலும் இமயமலைச் சிகரங்களில் பனி படர்வது கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே குறையத் தொடங்கி விட்டிருக்கிறது. இதன் தொடர் விளைவாக, ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் நிலத்தடி நீரின் அளவு குறையும் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
இந்தியாவில் உள்ள எல்லா நதிகளிலும் தண்ணீரின் அளவு குறையத் தொடங்கியிருக்கிறது. அதிகரித்த வன அழிப்பு, நில அரிப்பு ஆகியவை மட்டுமல்லாமல், நதிகளிலிருந்து அளவுக்கு அதிகமாக ஆற்று மணல் எடுக்கப்படுவதும் பேராபத்தை நோக்கி நம்மை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. இவற்றால் நிலத்தடி நீர் கணிசமாக குறையத் தொடங்கியிருக்கிறது. போதாக்குறைக்கு ரசாயனக் கழிவுகளும், நெகிழிக் கழிவுகளும் ஆறுகளையும் கடலையும்கூட மாசுபடுத்தி இருக்கின்றன. 
இன்னொரு அபாயகரமான பிரச்னை இந்தியாவில் உருவாகியிருப்பது இன்னும் பரவலான ஊடக வெளிச்சம் பெறாததும், அரசின் கவனத்தை ஈர்க்காததும் வியப்பளிக்கிறது. இந்தியா முழுவதும் நடத்தப்பட்டிருக்கின்ற பல்வேறு ஆய்வு முடிவுகளின்படி, அளவுக்கு அதிகமாக கால்ஷியம், மக்னீஷியம், சோடியம், நைட்ரேட், புளோரின் ஆகிய தாதுப் பொருள்கள் கலந்து, தண்ணீர் குடிப்பதற்குப் பாதுகாப்பற்றதாக மாறியிருக்கிறது. 16 மாநிலங்களில் தண்ணீர் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோது அவற்றில் அளவுக்கு அதிகமாக யுரேனியம் கலந்திருப்பது தெரியவந்திருக்கிறது. மேற்கு வங்கத்தில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், மிகவும் ஆபத்தான ஆர்சினிக் சில பகுதிகளில் கலந்திருப்பது தெரிய வந்திருக்கிறது. இவை மிகப்பெரிய ஆபத்துக்கான அறிகுறி.
சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப ஆய்வறிக்கை ஒன்று சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அறிக்கையின்படி, வடமேற்கு, தெற்கு, தென்கிழக்கு இந்தியப் பகுதிகளில் எடுக்கப்பட்ட தண்ணீர் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோது ஒரு லிட்டர் தண்ணீரில் 30 மைக்ரோ கிராம் அளவிலான உலோகம் மற்றும் தாதுப் பொருள்கள் காணப்பட்டன. உலக சுகாதார நிறுவனம் ஒரு லிட்டருக்கு 30 மைக்ரோ கிராம் என்பதுதான் மிக அதிகபட்ச அளவில் குடிநீரில் அனுமதிக்கப்பட்ட உலோக அளவு என்று கூறியிருப்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
இந்திய தர நிர்ணய ஆணையம், தண்ணீரின் தரத்தை நிர்ணயிப்பதில் யுரேனியம் அளவு கணக்கிடப்படுவதில்லை. அதனால் அது குறித்து நாம் கவலைப்படாமலே இருந்து வந்திருக்கிறோம். பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து தண்ணீரில் யுரேனியம் கலந்திருப்பதால் இந்தியா முழுவதும் தண்ணீரில் அதிகரித்த யுரேனியம் இப்போது காணப்படுகிறது. சமீபத்தில் தென்னிந்தியாவில் நடத்திய பல்வேறு ஆய்வுகளில் குறைந்த அளவு லிட்டருக்கு 500 மைக்ரோ கிராமும், சில இடங்களில் அதிக அளவு லிட்டருக்கு 2,000 மைக்ரோ கிராமும் யுரேனியம் தண்ணீரில் காணப்பட்டது தெரியவந்திருக்கிறது. 
யுரேனியம் கலந்த தண்ணீர் சுகாதாரத்திற்கு மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதால் இது குறித்து நாம் அவசர நடவடிக்கை மேற்கொண்டாக வேண்டும். யுரேனியமோ, வேறு உலோகங்களோ தண்ணீரில் அளவுக்கு அதிகமாக கலந்திருந்தால் அவை சிறுநீரகத்தை பாதிக்கும். இதற்கு யுரேனியத்தின் கதிர்வீச்சு மட்டும் காரணமல்ல, அதன் வேதியியல் தாக்கமும்கூட காரணம் என்று கூறப்படுகிறது. யுரேனியம் அதிக அளவில் சேர்வதால் ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகள் என்னவெல்லாம் என்பது இதுவரை தெளிவாகக் கண்டறியப்படவில்லை என்றாலும்கூட, அதிக அளவில் தண்ணீரில் யுரேனியம் இருக்கும் பகுதிகளில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகள் சில அதிர்ச்சித் தகவல்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
கடந்த 2005-க்கும், 2010-க்கும் இடையே நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் 8,385 நோயாளிகளின் சிறுநீரக பாதிப்புக்கான காரணம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டபோது, குடிநீரில் யுரேனியத்தின் அளவு மிக அதிகமாக இருந்தது உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே, அதிகரித்த தாதுமாசு குடிநீரில் கலப்பது சிறுநீரகம் உள்ளிட்ட பல உறுப்புகளை பாதிக்கக்கூடும் என்று கருத இடமிருக்கிறது.
சுற்றுச்சூழல் குறித்த ஆய்வு ஒன்று யுரேனியம் நிலத்தடி நீரில் எவ்வாறு கலக்கிறது என்பது குறித்து விரிவான சோதனைகள் நடத்தியது. அதில் அளவுக்கு அதிகமாக நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சி எடுக்கப்
படும்போது, மிக ஆழத்தில் உள்ள யுரேனியம் காற்று மண்டலத் தொடர்பால் வெளியேறி தண்ணீரில் கலக்கத் தொடங்குகிறது என்பது உறுதிப்படுத்தப்படாத ஓர் ஆய்வு. 
ஆர்சினிக், யுரேனியம் உள்ளிட்டவற்றின் அளவு குடிநீரில் மேலும் அதிகரிக்கத் தொடங்கினால் அதனால் ஏற்படப்போகும் விளைவுகள் குறித்து நாம் கவலைப்பட்டாக வேண்டும். அரசு மட்டுமல்லாமல், தனிப்பட்ட அளவிலும் பொது வெளியிலும் இதுகுறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி காற்றுமாசைப் போலவே, நீர் மாசுபடுவதையும் குறைப்பதற்கான வழிமுறைகளை மேற்கொள்ளாவிட்டால், நமது வருங்காலம் கேள்விக்குறியாகிவிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/10/அதிர்ச்சி-தரும்-அச்சுறுத்தல்-2956611.html
2955976 தலையங்கம் அமைதிக்கு அச்சுறுத்தல்! ஆசிரியர் Monday, July 9, 2018 02:09 AM +0530 கடந்த வெள்ளிக்கிழமை பனாமா ஆவணங்கள் தொடர்பாக நடைபெற்ற ஊழல் வழக்கில் பாகிஸ்தானின் முன்னாள் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப்புக்கு அந்த நாட்டு ஊழல் தடுப்பு நீதிமன்றம் 
10 ஆண்டு கடுங்காவல் தண்டனை வழங்கி தீர்ப்பு அளித்திருக்கிறது. அது போதாதென்று சுமார் 68 கோடி ரூபாய் அபராதமும் விதித்திருக்கிறது. இந்த வழக்கில் நவாஸ் ஷெரீப்புக்கு மட்டுமல்லாமல் அவரது மகள் மரியம் நவாஸ், மருமகன் முகம்மது சஃப்தார் ஆகியோருக்கும் தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. 
ஏற்கெனவே கடந்த ஆண்டு பனாமா ஆவணங்கள் தொடர்பாக வெளிவந்த குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் பாகிஸ்தான் நீதிமன்றம் கடந்த ஜூலை மாதம் அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்திருந்தது. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு அவர் தேர்தலில் போட்டியிட அந்த நாட்டின் உச்சநீதிமன்றம் வாழ்நாள் தடைவிதித்த தீர்ப்பின் நீட்சிதான் இப்போதைய தீர்ப்பு என்று கொள்ளலாம்.
பாகிஸ்தான் அரசமைப்புச் சட்டம் இஸ்லாமிய மதச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அமைந்திருப்பதால் ஜனநாயக ரீதியிலான ஆட்சி அமைப்பில் காணப்படாத சில புதிய பிரிவுகளை உள்ளடக்கியது. அதில் ஒரு பிரிவின்படி, நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் நேர்மையானவர்களாகவும், இறை நம்பிக்கை உடையவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். இதன் அடிப்படையில் ஒருவர் நேர்மையற்றவர் என்று உச்சநீதிமன்றம் கருதினால் அவர் பதவி நீக்கம் செய்யப்படவோ, அவர் அரசியலுக்கு வாழ்நாள் தடை விதிக்கவோ வேறு எந்த ஆதாரங்களும் தேவையில்லை. நீதிபதிகளின் முடிவு மட்டுமே போதும். 
பாகிஸ்தானின் ஜனநாயக அமைப்பில் காணப்படும் மிகப்பெரிய பலவீனம் இது. இதைப் பயன்படுத்தி மத குருமார்களும், ராணுவமும் கைகோத்துக் கொண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமர்கள் பலரைப் பதவி நீக்கம் செய்திருக்கின்றன. இந்த "முல்லா - மிலிட்டரி கூட்டணி'யின் ஆதிக்கம் நீதித்துறையையும் விட்டுவைக்கவில்லை என்பதுதான் மிகப்பெரிய சோகம். அதனால்தான் பாகிஸ்தானில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எந்தவோர் அரசும் தொடர்ந்து பதவியில் நீடிக்கவோ, இந்தியாவுடன் பேச்சுவார்த்தை மூலம் சமரசம் காணவோ இல்லாத நிலைமை இன்று வரை தொடர்கிறது. இந்தியாவுடனான உறவுகளை சுமுகமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் நவாஸ் ஷெரீப் எப்போதுமே முனைப்புக்காட்டி வந்தார் என்பதுதான் அவர் மீதான "முல்லா - மிலிட்டரி கூட்டணி'யின் ஆத்திரத்துக்குக் காரணம்.
நவாஸ் ஷெரீப்பும் அவரது மகள் மற்றும் மருமகனும் இங்கிலாந்தின் தலைநகரான லண்டனில் உள்ள அவென் ஃபீல்டு ஹவுஸ் என்கிற பகுதியில் நான்கு குடியிருப்புகளை வாங்கியிருப்பது தொடர்பான வழக்கில்தான் தேசிய ஊழல் தடுப்பு நீதிமன்றம் அவருக்கு 10 ஆண்டு சிறை தண்டனை வழங்கியிருக்கிறது. 2015-இல் வெளியான பனாமா ஆவணங்களின்படி, நவாஸ் ஷெரீப்பும் அவரது குடும்பத்தினரும் முறைகேடாகச் சேர்த்த பணத்தை ரகசியமாக வெளிநாடுகளில் முதலீடு செய்திருப்பதாக தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் அடிப்படையிலான ஒரு வழக்கில்தான் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னும் மூன்று வழக்குகள் விசாரணையில் இருக்கின்றன.
வரும் ஜூலை 25-ஆம் தேதி பாகிஸ்தானில் நாடாளுமன்றத்திற்கான தேர்தல் நடைபெற இருக்கிறது. இந்தத் தேர்தலில் பல தீவிரவாதக் குழுக்கள் அரசியல் கட்சிகள் என்ற போர்வையில் களமிறங்கியிருக்கின்றன. இந்த நிலையில், நவாஸ் ஷெரீப் தலைமையிலான பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் கட்சியைத் தேர்தல் களத்திலிருந்து அகற்றுவதற்கும், நவாஸ் ஷெரீப்பை பிரசாரம் செய்யவிடாமல் தடுப்பதற்கும் நீதித்துறையின் மூலமாக ராணுவம் மேற்கொண்ட மறைமுக உத்திதான் இந்தத் தீர்ப்பு என்கிற கருத்தில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. 
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக நவாஸ் ஷெரீப்பின் பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் ஆட்சியில் பல அடிப்படைப் பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அந்த நாட்டில் நிலவிய கடுமையான மின்பற்றாக்குறை பரவலாகத் தளர்ந்திருக்கிறது. அதேபோன்று, தீவிரவாதத் தாக்குதல்களின் எண்ணிக்கையும் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் சாமானியர்கள் மத்தியில் நவாஸ் ஷெரீப்பின் செல்வாக்கு அதிகரித்திருப்பதை உணர்ந்ததால்தான் ராணுவம் நீதித்துறையின் உதவியுடன் அவரை அகற்றிவைக்க முற்பட்டிருக்கிறது என்கிற கருத்து பாகிஸ்தான் நடுநிலையாளர்கள் மத்தியில் பரவலாகவே காணப்படுகிறது. 
மூன்று முறை நவாஸ் ஷெரீப் மக்களால் பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டும், அவரது பதவிக் காலத்தை முழுமையடைய பாகிஸ்தான் ராணுவம் அனுமதிக்கவில்லை. முதல் தடவை அவர் கட்டாயத்தின் பேரில் பதவி விலக நேர்ந்தது. அடுத்த முறை, ராணுவப் புரட்சியின் மூலம் அவரது அரசு அகற்றப்பட்டது. மூன்றாவது முறையாக, நீதித்துறையின் உதவியுடன் நவாஸ் ஷெரீப் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருக்கிறார். 
நவாஸ் ஷெரீப்பின் மனைவி குல்ஸþம் நவாஸ் தொண்டை புற்றுநோயால் லண்டனில் மருத்துவ சிகிச்சை பெற்று வரும் நிலையில், நவாஸ் ஷெரீப்பின் குடும்பம் சிறையில் தள்ளப்பட இருக்கிறது. லண்டனிலிருந்து இஸ்லாமாபாத் திரும்பினால் விமான நிலையத்திலிருந்து அவர் சிறைச்சாலைக்கு ராணுவத்தால் அழைத்துச் செல்லப்படுவார் என்பது உறுதி. 
நவாஸ் ஷெரீப் கூறியதுபோல, ராணுவம் என்கிற பொம்மலாட்டக்காரர்களால் இயக்கப்படும் தீவிரவாதிகள் இனிமேல் பாகிஸ்தானில் அரசியல்வாதிகளாக வலம் வரப்போகிறார்கள். இதன் விளைவுகள் பாகிஸ்தானுக்கு மட்டுமல்ல, இந்திய - பாகிஸ்தான் உறவுக்கும் நன்மை பயப்பதாக அமையாது என்பது உறுதி. பாகிஸ்தானில் ஜனநாயகம் பலவீனப்படுவது உலக அமைதிக்கே அச்சுறுத்தலாக அமையக்கூடும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/09/அமைதிக்கு-அச்சுறுத்தல்-2955976.html
2954608 தலையங்கம் இயலாமை அல்ல, முயலாமை! ஆசிரியர் Saturday, July 7, 2018 02:28 AM +0530 ரஷியாவில் நடக்கும் கால்பந்துக்கான உலகக் கோப்பை போட்டிகள் கால் இறுதிச்சுற்றை அடைந்துவிட்டிருக்கும் நிலையில், இந்தியாவிலும் அதன் தாக்கம் இல்லாமல் இல்லை. காட்சி ஊடகங்களின் பங்களிப்பால், இதுவரையில் கிரிக்கெட்டை மட்டுமே விளையாட்டாகக் கருதிவந்த இளைய தலைமுறையினர் பலர் கால் பந்தாட்டத்திலும் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. 
வெறும் 85 லட்சம் மக்கள்தொகையுள்ள நாடு ஸ்விட்சர்லாந்து. அந்த நாடு 10-ஆவது முறையாக உலக கால்பந்துக்கான போட்டியில் பங்கு பெறுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, இந்த முறை சில வெற்றிகளையும் அடைந்திருக்கிறது. அதற்கு நேர்மாறாக 130 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகை கொண்ட இந்தியா உலகக் கால்பந்து போட்டிக்கு தகுதி பெறவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, உலக 
அளவில் கால்பந்து விளையாட்டில் 97-ஆவது இடத்தில்தான் இருக்கிறோம்.
இந்தியா கடைசி முறையாக உலகக் கோப்பை விளையாட்டுகளில் பங்கு பெற அழைக்கப்பட்டது 1950-இல். அப்போது பிரேஸிலில் நடந்த உலகக் கோப்பை போட்டிக்கு இந்திய அணி அழைக்கப்பட்டும்கூட, போட்டியில் பங்கு பெறச் செல்ல பண வசதியோ, அரசு நிதி ஒதுக்கீடோ இல்லாத காரணத்தால் இந்திய அணி அதில் கலந்துகொள்ளவில்லை. 
1948-இல் லண்டனில் நடந்த ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில், காலில் அணிந்து கொள்ள ஷூ கூட இல்லாமல் வெறும் காலுடன் இந்திய கால்பந்தாட்ட அணியினர் கலந்து கொண்டனர். அவர்களுடைய ஆட்டத்தைப் பார்த்து இங்கிலாந்தின் மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் பிரமித்துப் போய்விட்டார். அந்தக் குழுவில் இடம்பெற்ற இந்திய வீரர் சைலேன் மன்னாவை அழைத்து அவரது கால்கள் இரும்பால் செய்யப்பட்டவையா என்று சோதித்துப் பார்த்ததாகக் கூறுவார்கள். 
1950-களிலும், 1960-களிலும் பயிற்சியாளர் சையத் அப்துல் ரஹீமின் கண்காணிப்பில் இந்திய கால்பந்து அணி வலுவான ஆசிய அணியாகத் திகழ்ந்தது. சி.கே. பானர்ஜி, சுனில் கோஸ்வாமி, ஜர்னைல் சிங் ஆகிய கால்பந்தாட்ட வீரர்களுக்கு மிகப்பெரிய ரசிகர் கூட்டம் இருந்தது. அன்றைய ஆசிய கால்பந்து சாம்பியன்களான ஜப்பானையும் கொரியாவையும் வீழ்த்தி 1962 ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்திய அணி தங்கப் பதக்கம் வென்றது. ஆனாலும்கூட, உலகக் கோப்பை கால்பந்தாட்டப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளும் தகுதியை இந்தியா இன்று வரை பெறாமலேயே இருக்கிறது என்பதுதான் மிகப்பெரிய சோகம்.
இந்தியா ஏன் இந்த அளவுக்குக் கால்பந்து விளையாட்டில் பின்தங்கி இருக்கிறது என்பதற்கு, போதுமான கட்டமைப்பு வசதி உள்ள அரங்கங்கள், பயிற்சியாளர்கள் இல்லாமல் இருப்பது முக்கியமான காரணம். கிரிக்கெட் விளையாட்டுக்குத் தரப்படும் அளவுக்கு முன்னுரிமையும் முக்கியத்துவமும் இதர விளையாட்டுகளுக்கு கிடைக்காததும் முக்கியமான காரணம். பள்ளி அளவிலிருந்து இந்தப் புறக்கணிப்பு தொடங்குகிறது என்பதும், கிரிக்கெட் நட்சத்திரங்களுக்கு மிகப்பெரிய அளவில் பணமும் ஊடக வெளிச்சமும் கிடைப்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மைகள்.
சீனாவும் கால்பந்தாட்டத்தைப் பொருத்தவரை பின்தங்கிய நிலையில்தான் காணப்படுகிறது. நாம் 97-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறோம் என்றால், அவர்கள் 75-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறார்கள், அவ்வளவே. ஷட்டில், டேபிள் டென்னிஸ், தடகளம் உள்ளிட்ட தனி நபர் விளையாட்டுகளில் முன்னிலை வகிப்பதுபோல, பலர் கலந்துகொள்ளும் அணி விளையாட்டுகளில் சீனா எப்போதுமே முன்னிலை வகித்தது இல்லை. அந்த நிலையை மாற்றுவதற்கும் சர்வதேச அளவில் கால்பந்தாட்டத்திலும் சீனா முக்கியப் பங்கு வகிப்பதற்கும் இப்போதே அந்த நாடு முனைப்புடன் இறங்கியிருக்கிறது. 
2050-இல் உலகக் கோப்பைக்கான கால்பந்தாட்டப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றாக வேண்டும் என்கிற இலக்குடன் சீனா அதற்கான வேலைகளைத் தொடங்கி விட்டிருக்கிறது. சீன அதிபர் ஷீ ஜின்பிங், 20,000 கால்பந்தாட்ட மையங்களையும், 70,000 கால் பந்தாட்ட மைதானங்களையும் அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் உருவாக்குவதற்கு ஆணையிட்டிருக்கிறார். உருகுவே உள்ளிட்ட நாடுகளைப் போல சீனாவிலும் பள்ளிக்கூட அளவிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கால்பந்தாட்ட வீரர்களை உருவாக்கும் முயற்சியில் சீனா ஏற்கெனவே இறங்கிவிட்டிருக்கிறது.
வெறும் மூன்றரை லட்சம் மக்கள்தொகை கொண்ட ஐஸ்லாந்து, சீனாவைப் போலவே அடிமட்ட அளவிலிருந்து கால்பந்தாட்டக் குழுக்களை உருவாக்கி உலகக் கோப்பையை இலக்காகக் கொண்டு 600 பயிற்சியாளர்களுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நாடுகள் எல்லாம் உலகக் கோப்பையைக் குறிவைத்து கால்பந்தாட்டத்தை மக்கள் மத்தியில் பிரபலப்படுத்த முற்படும்போது, நாம் மட்டும் இதில் கவனம் செலுத்தாமல் இருக்கிறோம் என்பது வேதனை அளிக்கிறது. 
2018 உலகக் கோப்பை கால்பந்தாட்டப் போட்டி தேசிய அளவில் இளைஞர் மத்தியில் கால்பந்தாட்டம் குறித்த ஆர்வத்தை தூண்டிவிட்டிருக்கிறது. இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு வரவேற்பறையில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளில் சர்வதேச வீரர்கள் விளையாடுவதை கண்டு களிக்கும் இளைஞர்கள், மைதானங்களில் கால்பந்தை உதைத்துக் களிப்பதற்கு ஊக்குவிக்க வேண்டிய தருணம் இது. சீனாவைப் போல இல்லாவிட்டாலும்கூட, மாவட்ட அளவிலும் மாநில அளவிலும் கால்பந்தாட்ட வீரர்களுக்கு ஊக்கமளித்து, அடுத்த உலகக் கோப்பையின்போதாவது அதில் பங்கு பெறும் அளவுக்கு இந்திய அணி தயாராகுமேயானால், அதுவே மிகப்பெரிய வெற்றியாக இருக்கும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/07/இயலாமை-அல்ல-முயலாமை-2954608.html
2954098 தலையங்கம் வழிகாட்டும் தீர்ப்பு! ஆசிரியர் Friday, July 6, 2018 02:19 AM +0530 முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவால் தலைமையிலான ஆம் ஆத்மி கட்சி தொடர்ந்த மேல்முறையீட்டு வழக்கில், தில்லியின் ஆட்சி நிர்வாகத்தில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்குத்தான் அதிகாரம் என்று உச்சநீதி மன்றம் தீர்ப்பளித்திருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா, நீதிபதிகள் ஏ.கே.சிக்ரி, ஏ.எம் கான்வில்கர், டி ஒய்.சந்திரசூட், அசோக் பூஷண் ஆகியோர் அடங்கிய உச்சநீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு, துணை நிலை ஆளுநருக்கு சுதந்திரமாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் வழங்கப்படாததால், அரசின் அன்றாடச் செயல்பாடுகளில் அவரது குறுக்கீடுகள் இருக்கக் கூடாது என்று தெரிவித்திருக்கிறது.
 தில்லிக்குத் தனி மாநில அந்தஸ்து கோரிக்கையை உச்சநீதிமன்றம் நிராகரித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள நிலம், காவல்துறை, சட்டம் ஒழுங்கு ஆகியவை நீங்கலாக, பொதுப்பட்டியலில் உள்ள துறைகள் அனைத்துக்கும் சட்டம் இயற்றும் அதிகாரமும் முடிவெடுக்கும் நிர்வாக அதிகாரமும் தில்லியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்குத்தான் உண்டு என்பதைத் தீர்ப்பு தெளிவாகவே பதிவு செய்கிறது.
 சுதந்திரம் அடைந்தது முதல், மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தின் நேரடி கட்டுப்பாட்டில் இயங்கிவந்தது தலைநகர் தில்லியின் நிர்வாகம். தில்லி மாநகரத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளை தில்லி மாநகராட்சி கவனித்துக் கொண்டது. 69-ஆவது அரசமைப்பு சட்டத் திருத்தத்தின் படி, தில்லிக்குத் தனியான சட்டப்பேரவை 1991-இல் உருவாக்கப்பட்டது. அதனடிப்படையில் மத்திய அமைச்சகத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த தில்லி, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. ஆனால், நிலம், காவல்துறை, சட்டம் ஒழுங்கு ஆகிய மூன்று துறைகளும் மாநில அரசிடம் வழங்கப்படாமல் மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் துணை நிலை ஆளுநரின் மூலம் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டது. அதுமுதல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்கும் துணை நிலை ஆளுநருக்கும் இடையே பல்வேறு பிரச்னைகள், கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்து வந்தன.
 தில்லி, தேசத்தின் தலைநகரம் என்பதால், மத்திய அரசின் பல்வேறு அமைச்சகங்களும், வெளிநாட்டுத் தூதரகங்களும் இருக்கும் நிலையில் தில்லியின் மாநில அரசின் கட்டுப்பாட்டில் காவல் துறையையும் சட்டம் ஒழுங்கையும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாது என்பதில் மத்திய அரசு தெளிவாக இருந்து வருகிறது. மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆம் ஆத்மி கட்சி பதவிக்கு வந்தது முதல் தில்லி அரசுக்கும் துணை நிலை ஆளுநருக்கும் இடையே தொடர்ந்து கடும் பனிப்போர் நிலவி வருகிறது. மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் பா.ஜ.க.வுக்கும் இடையேயான மோதல், தில்லி அமைச்சரவைக்கும், துணைநிலை ஆளுநருக்கும் இடையேயான மோதலாக பொதுவெளியில் வெடித்தது என்பதுதான் இதன் நிஜமான பின்னணி.
 2016-இல் தில்லி உயர்நீதிமன்றம், தேசிய தலைநகர் பகுதியாக தில்லி இருப்பதால் அதன் நிர்வாகத் தலைவராக துணைநிலை ஆளுநர்தான் இருப்பார் என்றும், அவருக்குத்தான் அதிகாரம் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கி இருந்தது. இப்போதைய உச்சநீதிமன்ற அரசியல் சாசன அமர்வின் தீர்ப்பு 2016-இல் தில்லி உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பின் பல பகுதிகளை நிராகரித்துவிட்டது.
 இப்போது உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்பின்படி ஏனைய மாநில ஆளுநர்களைப் போல தில்லியில் துணை நிலை ஆளுநரும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரவையின் உதவியுடனும், ஆலோசனையின் அடிப்படையிலும் செயல்பட வேண்டும். அமைச்சரவையின் எந்தவொரு முடிவையும் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெற அனுப்பும் அதிகாரம் தனக்கு இருப்பதாக துணை நிலை ஆளுநர்கள் தெரிவித்து வந்திருக்கிறார்கள். அதன் அடிப்படையில்தான் ஆம் ஆத்மி அரசு முன்வைத்த பல முக்கியமான முடிவுகளை துணை நிலை ஆளுநர் செயல்படுத்த விடாமல் தடுத்து வந்தார். இதை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தில்லி உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அங்கீகரித்தது.
 இப்போது தில்லி மாநிலத்தின் அதிகாரப் பகிர்வு குறித்த தெளிவை உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. அன்றாட அலுவல்களைப் பொருத்தவரை, மாநில அமைச்சரவையின் முடிவுகளுக்கு, துணை நிலை ஆளுநர் ஒப்புதல் கொடுத்தாக வேண்டும். அதே நேரத்தில் துணை நிலை ஆளுநருக்கு குடியரசுத் தலைவரின் முடிவுக்கு அமைச்சரவையின் முடிவுகளை அனுப்பி வைக்கும் அதிகாரம் தொடரவும் தீர்ப்பு வழிகோலுகிறது. ஆனால், "எந்த முடிவையும்' குடியரசுத் தலைவரின் முடிவுக்கு எடுத்துச் செல்வது என்பதற்கு, "ஒவ்வொரு முடிவையும்' என்று பொருள் காணக்கூடாது என்றும் உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தி இருக்கிறது.
 இந்தத் தீர்ப்பை ஆம் ஆத்மி கட்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றி என்று கூறிவிட முடியாது. இன்னும்கூட தில்லி நிர்வாகத்தின் முக்கியமான பிரச்னைகளில் மத்திய அரசுக்குத்தான் அதிகாரம் தொடர்கிறது. அதேபோல, தில்லி அரசின் முடிவுகளை நாடாளுமன்றம் (மத்திய அரசு) நிராகரிக்க முடியும். துணை நிலை ஆளுநரின் அலுவலகம் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்கு உதவ வேண்டுமே தவிர, அதன் செயல்பாடுகளுக்கு முட்டுக்கட்டை போடமுடியாது.
 இந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் எதற்கெடுத்தாலும் மத்திய அரசுக்கும் துணை நிலை ஆளுநருக்கும் எதிராகப் போராடும் போக்கை முதல்வர் கேஜரிவாலும், மாநில அரசை செயல்படவிடாமல் முடக்கும் போக்கை துணை நிலை ஆளுநரும் நிறுத்திக் கொண்டு தங்களது பொறுப்புகளை உணர்ந்து பொதுமக்களின் நலன் கருதி நிர்வாகம் நடைபெறுவதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
 ஆளுநர்கள், துணை நிலை ஆளுநர்களின் செயல்பாடுகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு உச்சநீதிமன்றம் வழிகாட்டியிருக்கிறது என்பதால், இதுவொரு முன்னுதாரணமான தீர்ப்பாக வருங்காலத்தில் மேற்கோள் காட்டப்படும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/06/வழிகாட்டும்-தீர்ப்பு-2954098.html
2953597 தலையங்கம் பிரதமர் பேச வேண்டும்! ஆசிரியர் Thursday, July 5, 2018 03:19 AM +0530 சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்னை மாநகரம் வெள்ளத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தபோது, மூத்த பத்திரிகையாளர் ராஜ்தீப் சர்தேசாய், "தலைநகர் தில்லியிலோ, மும்பை அல்லது கொல்கத்தாவிலோ இதுபோன்ற சம்பவம் நடைபெற்றால் மட்டுமே அது தேசத்தின் பார்வைக்கு வரும்' என்று கூறிய கருத்து நினைவுக்கு வருகிறது. இப்போது இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் அப்பாவி மக்கள் மீது வன்முறைக் கும்பல் நடத்தும் தாக்குதல்களும் கொலைகளும் அவரது கூற்றை மெய்ப்பிக்கின்றன. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் அப்பாவிகள் அடித்துக் கொல்லப்பட்டபோது, அதுகுறித்துக் கவலை கொள்ளாத நிலை மாறி, இப்போது அதேபோன்ற சம்பவங்கள் வட மாநிலங்களில் நடைபெறும்போது, தேசிய அளவில் ஊடக வெளிச்சம் பெறுகின்றன.
 கடந்த 25 நாள்களில் நடந்த 14 சம்பவங்களில் ஊருக்குப் புதியவர்கள் தாக்குதலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள்; 9 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். "குழந்தை கடத்துபவர்கள்' என்கிற அச்சத்தின் அடிப்படையில் பஞ்சம் பிழைக்க வந்த அப்பாவி மக்கள் தாக்கப்படுவதும், கொல்லப்படுவதும் மத்தியப் பிரதேசம், குஜராத், சத்தீஸ்கர், மேற்கு வங்கம், அஸ்ஸாம், திரிபுரா என்று இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் நடைபெறும்போது தேசிய அளவில் இப்படியொரு பொய்யான வதந்தி ஏன், யாரால் பரப்பப்படுகிறது என்கிற கேள்வி எழாமல் இல்லை.
 சமீபத்தில் திரிபுராவில் நடந்த சம்பவத்தில், பிழைப்புத் தேடி அந்த மாநிலத்துக்குச் சென்றிருந்த உத்தரப் பிரதேசத்துக்காரர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். திரிபுராவில் இன்னொரு வேதனைக்குரிய சம்பவமும் நடைபெற்றிருக்கிறது. குழந்தை கடத்துவோர் குறித்த வதந்திகளுக்கு எதிராகப் பிரசாரம் செய்வதற்கு, திரிபுரா அரசு சிலரை நியமித்தது. அதில் ஒருவர் அரசு வாகனத்தில் இன்னோர் அரசு ஊழியருடன் பொய்ப் பிரசாரத்துக்கு எதிர்ப் பிரசாரம் செய்ய முற்பட்டபோது, பொதுமக்களின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகிக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்.
 மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள துலே என்கிற இடத்தில் வன்முறைக் கும்பலின் கொலை வெறித் தாக்குதல் குறித்து விசாரிக்க எட்டு பேர் கொண்ட காவல்படை விரைந்தது. அவர்கள், 3,500-க்கும் அதிகமான பொதுமக்களால் தாக்கப்பட்டு விரட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதிலிருந்து, எந்த அளவுக்குப் பொய்ப் பிரசாரம் வெற்றி அடைந்திருக்கிறது, மக்கள் பீதி அடைந்திருக்கிறார்கள், கும்பல் வெறி நாடு தழுவிய அளவில் பரவி இருக்கிறது என்பதை தெரிந்து கொள்ளலாம்.
 இந்த வன்முறை வெறி, நரேந்திர மோடி அரசு பதவிக்கு வந்த கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாகவே இருந்து வருவதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும். சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக ஏற்பட்டிருக்கும் வெறுப்புணர்வுதான் இந்த வன்முறை மனோபாவத்தின் தொடக்கம். பசுவதைக்கு எதிராக, "பசுக்காவலர்கள்' என்று வர்ணித்துக் கொள்பவர்கள் இதுபோன்ற கொலை வெறித் தாக்குதல்களில் கும்பலாக ஈடுபடத் தொடங்கினார்கள். இதற்கெல்லாம் அடிப்படை காரணம், சட்டம் தனது கடமையைச் செய்யாது என்கிற துணிவுதான்.
 இதைத் தடுப்பதற்கு சட்டத்தை கையில் எடுத்துக் கொள்பவர்களை தயவு தாட்சண்யம் இல்லாமல் துணிந்து குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றி தண்டிக்கும் துணிவு அரசியல் தலைமைக்கும், காவல் துறையினருக்கும் வேண்டும். இதுபோன்ற கொலைவெறி பிடித்த வன்முறைக் கும்பலுக்கு சட்டத்தின் மீது அச்சத்தை ஏற்படுத்தியாக வேண்டும். இரண்டாவதாக, பொய்ச் செய்தி, அவதூறு, வெறுப்பைக் கக்குதல் ஆகியவை சமூக வலைதளங்களில் பரப்பப்படுவது தடுக்கப்பட்டாக வேண்டும். அவதூறு பிரசாரங்களில் சமூக வலைதளங்களின் மூலம் ஈடுபடுவோர் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்படுவார்கள் என்கிற செய்தி எல்லா சமூக வலைதளங்களின் மூலமும் பரப்பப்பட்டாக வேண்டும்.
 சமூக வலைதளங்கள் எந்தவிதக் கட்டுப்பாடோ, தணிக்கையோ இல்லாமல் பொறுப்பற்று செயல்படுவதுதான் கும்பல் வன்முறைக்கு வழிகோலுகிறது. இணையதள செய்திகளையும், கட்செவி அஞ்சல் செய்திகளையும் "யாரோ அனுப்பினார்கள் நாங்கள் மறுபதிவு செய்தோம்' என்று கூறி தப்பித்துக் கொள்வதை சட்டப்படி தடுப்பதற்கு ஒரே வழி, மறுபதிவு செய்தாலும் தண்டிக்கப்படுவார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதுதான்.
 கட்செவி அஞ்சலும் முகநூலும் மிக அதிக அளவில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதும், இவற்றின் மூலம் கருத்துப் பரிமாற்றங்களை விட அதிகமாக வெறுப்புணர்வு பரிமாற்றங்கள் பரப்பப்படுகின்றன என்பதும் நிதர்சன உண்மை. கட்செவி அஞ்சல், சுட்டுரை, முகநூல் உள்ளிட்ட சமூக வலைதளங்களுக்குக் கட்டாயப் பதிவும் கட்டணமும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால், ஓரளவுக்கு அவதூறுப் பிரசாரமும் பொய்ப் பிரசாரமும் கட்டுக்குள் வரக்கூடும். தடையற்ற கருத்து சுதந்திரம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதும் தடுக்கப்படும்.
 முந்தைய பிரதமர்களைப் போல அல்லாமல், பிரதமர் நரேந்திர மோடி தனது "மனதின் குரல்' நிகழ்ச்சியின் மூலம் மாதம்தோறும் முக்கியமான கொள்கை முடிவுகள் குறித்தும், நடப்பு நிலை குறித்தும் மக்களிடம் நேரிடையாக உரையாற்றுகிறார். மக்களிடமிருந்து ஆலோசனைகளையும், தகவல்களையும் பெறுகிறார். கட்செவி அஞ்சல் உள்ளிட்ட சமூக வலைதளங்கள் மூலம் பரப்பப்படும் வதந்திகளுக்கு எதிராகவும், ஆதாரமில்லாமல் அப்பாவிகள் மீது நடத்தப்படும் கொலைவெறித் தாக்குதல்கள் குறித்தும், அதிகரித்துவரும் வன்முறை மனோபாவம் குறித்தும் பிரதமர் பேசவேண்டும். கடுமையான எச்சரிக்கையையும் விடுக்க வேண்டும். மாநில அரசுகளும் காவல் துறையினரும் பாரபட்சமில்லாமல் சட்டம் தனது கடமையைச் செய்வதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பிரதமர் தெரிவித்தாக வேண்டும்.
 வன்முறைக் கும்பல்கள் இந்திய அரசுக்கும் சட்டத்தின் ஆட்சிக்கும் சவால் விடுக்கின்றன. இதைத் தொடர அனுமதிப்பது இந்தியாவுக்கே இழுக்கு!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/05/பிரதமர்-பேச-வேண்டும்-2953597.html
2952475 தலையங்கம் முதியோர் பாதுகாப்பு மசோதா! ஆசிரியர் Wednesday, July 4, 2018 01:31 AM +0530 உலகிலேயே அகவை அறுபதைக் கடந்த முதியோர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும் நாடுகளில் இரண்டாவது இடத்தை வகிக்கிறது இந்தியா. ஒருபுறம் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது போலவே மற்றொருபுறம் முதியோர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருகிறது. 2050-இல் இந்தியாவில் மொத்த மக்கள்தொகையில் 20% முதியோர்களாக இருப்பார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. அதற்கு ஏற்றாற்போல முதியோர்களுக்கான மருத்துவ வசதிகளையும் சமூகப் பாதுகாப்பையும் உருவாக்குவதற்கான முனைப்பில் நாம் ஈடுபட்டாக வேண்டும்.
ஐரோப்பிய, அமெரிக்க நாடுகளில் அனைவருக்குமான மருத்துவக் காப்பீடு முதியோருக்கு மிகப்பெரிய பாதுகாப்பாக இருக்கிறது. அதேபோல மருத்துவமனைகள், முதியோர் சிறப்பு மருத்துவத் தேவைகள் என்று முதியோர் நலன் பேணலை மேலை நாடுகள் உறுதிப்படுத்தியிருக்கின்றன. அதுபோன்ற திட்டமிட்ட முதியோர் நலன் பேணலுக்கான வளர்ச்சியில் இந்தியா இதுவரை முனைப்பும் காட்டவில்லை; முன்னேற்பாடுகளும் செய்யவில்லை.
இந்தியாவில், அறுபது வயதுக்கும் மேலான முதியோர்களில் ஏறத்தாழ 7% தனியாக வாழ்கிறார்கள். தங்கள் இணையருடன் வாழ்பவர்கள் 11%. குடும்பங்களுடன் வாழ்பவர்களின் எண்ணிக்கை 35%. இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் பலருக்கும் தங்களது பெற்றோர்களுக்காக கவலைப்பட போதுமான நேரமோ, அக்கறையோ இல்லாமல் இருப்பது மிகப்பெரிய வேதனை. அதிலும் குறிப்பாக, வேற்று இடங்களுக்கும் வெளிநாடுகளுக்கும் பிள்ளைகள் வேலை தேடி இடம் பெயர்ந்து விடுவதால் மூத்த குடிமக்களில் பலரும் தங்களைத் தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தப் பின்னணியில்தான் நரேந்திர மோடி அரசு மூத்த குடிமக்களின் பாதுகாப்புக்காக கொண்டுவர இருக்கும் சட்டத்திருத்தம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 
இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகத்தின் பல்வேறு பாகங்களில் முதியோர்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் அநீதிகள் அதிகரித்து வருகின்றன. பல்வேறு நாடுகள் அதைத் தடுக்கவும் முதியோர்களை புறக்கணிப்பது, கைவிடுவது போன்ற செயல்களை எதிர்கொள்ளவும் சட்டம் இயற்றி வருகின்றன. இந்தியாவில் 2007-இல் முந்தைய மன்மோகன் சிங் அரசு, மூத்த குடிமக்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் நல்வாழ்வுச் சட்டத்தை இயற்றி இருந்தாலும், அதில் காணப்பட்ட பல்வேறு குறைகளால் அந்தச் சட்டம் நடைமுறையில் பலன் அளிக்கவில்லை. இதைக் கருத்தில் கொண்டு, இப்போது நரேந்திர மோடி அரசின் சமூக நீதி அமைச்சகம் மூத்த குடிமக்கள் மற்றும் நல்வாழ்வுச் சட்டத்தில் சில திருத்தங்களை கொண்டுவர இருக்கிறது. 
இந்தத் திருத்த மசோதா, வரும் மழைக்காலத் தொடரில் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட இருக்கிறது.
இந்தியாவிலுள்ள 20 நகரங்களில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வின்படி, 32 சதவீத மூத்த குடிமக்கள் தங்களது பிள்ளைகளால் அவமரியாதைக்கும், கைவிடப்படலுக்கும் ஆளாகிறார்கள். 56 சதவீத நிகழ்வுகளில் மகன்களும், 23 சதவீத நிகழ்வுகளில் மருமகள்களும் அதற்குக் காரணமாக இருப்பதாக அந்த ஆய்வு கூறுகிறது. அவமரியாதைக்கும் புறக்கணிப்புக்கும் ஆளாகியிருக்கும் மூத்த குடிமக்களில் 80%-கும் மேற்பட்டோர் தங்களது குடும்ப கெளரவத்திற்காக அதை வெளியில் தெரிவிக்காமல் சகித்துக்கொள்வதாகவும் அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. 
மூத்த குடிமக்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் நல்வாழ்வு சட்டத் திருத்த மசோதா 2018-இன்படி, இந்தியாவிலுள்ள மாவட்டங்களில் மட்டுமல்லாமல் அனைத்து வட்டங்களிலும் மூத்த குடிமக்களின் குறைகளை தீர்ப்பதற்கு ஆணையம் அமைக்கப்பட வேண்டும். போதுமான உணவு, இருப்பிடம், உடை, மருத்துவ சிகிச்சை உள்ளிட்டவை தங்களது பிள்ளைகளிடமிருந்து கிடைக்காமல் போனால் மூத்த குடிமக்கள் அந்த ஆணையத்தில் புகார் தெரிவிக்கலாம். அவர்களது குறைகளும் பிரச்னைகளும் ஆணையத்தால் 90 நாள்களில் தீர்வு காணப்பட வேண்டும். 
தங்களது சொந்த சேமிப்பிலும் வருமானத்திலும் பூர்விக சொத்திலும் தங்களை பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியாத மூத்த குடிமக்கள் இந்த ஆணையத்தை அணுகலாம். ஆணையம் அவர்களது பிள்ளைகள் அல்லது சட்டப்படியான வாரிசுகள் அதிகபட்சமாக ரூ.10,000 வரை வழங்க உத்தரவிட முடியும். 
தங்களது பெற்றோரை புறக்கணிக்கும் வாரிசுகளுக்கு மூன்று மாதம் வரை சிறைத் தண்டனை வழங்க ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் உண்டு. புதிய திருத்த மசோதா ஏற்கெனவே உள்ள சட்டத்தில் பல்வேறு மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. முதியோர்களின் பாதுகாப்புக்காகவும் தேவைக்காகவும் மருத்துவமனைகளையும், முதியோர் இல்லங்களையும் நிறுவ வழிகோலுகிறது. அதேபோல மூத்த குடிமக்களின் முழு அனுமதியில்லாமல் அவர்களின் பாதுகாப்பாளர்கள் அவர்களது சொத்துகளை விற்பது தடை செய்யப்படுகிறது. மூத்த குடிமக்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை, தூரத்து உறவினர்களின் மீதும் இந்தத் திருத்த மசோதா சுமத்துகிறது. 
இந்தத் திருத்த மசோதாவின்படி, மூத்த குடிமக்களுக்கான எல்லா வசதிகளும் கொண்ட பாதுகாப்பு மையங்களை நிறுவும் கடமையை மாநில அரசுக்கும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும் இந்த திருத்த மசோதா ஏற்படுத்துகிறது. அதேபோல தன்னார்வ அமைப்புகள், மூத்த குடிமக்களுக்கான மையங்களையும், முதியோர் இல்லங்களையும், மருத்துவ வசதி மையங்களையும் ஏற்படுத்துவதற்கு அரசு ஊக்கமும் உதவியும் தருவதை இந்த மசோதா உறுதிப்படுத்துகிறது. 
இந்த மசோதாவில் கூறப்பட்டுள்ள விதிமுறைகளும் ஆலோசனைகளும் வழிகாட்டுதல்களும் முறையாகப் பின்பற்றப்படுத்தப்பட்டால் மூத்த குடிமக்களின் கெளரவமும் நல்வாழ்வும் உறுதிப்படுத்தப்படும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/04/முதியோர்-பாதுகாப்பு-மசோதா-2952475.html
2952006 தலையங்கம் இறந்தும் வாழ்வோமே... ஆசிரியர் Tuesday, July 3, 2018 01:56 AM +0530 இந்தியா, மக்கள்தொகை அதிகமுள்ள நாடாக இருந்தும்கூட, உடலுறுப்பு தானம் என்று வரும்போது மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் இருப்பது மிகுந்த வருத்தமளிக்கிறது. மத்திய சுகாதாரம் மற்றும் மக்கள் நலத்துறை அமைச்சகம் வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரப்படி கடந்த ஆண்டில் பத்து லட்சம் பேருக்கு 0.86 என்கிற அளவில்தான் இதயம், கல்லீரல், சிறுநீரகம் உறுப்புமாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் இந்தியாவில் நடந்திருக்கின்றன. பிகார், ஜார்க்கண்ட், உத்தரகண்ட், ஹிமாசலப் பிரதேசம், ஜம்மு - காஷ்மீரம், வடகிழக்கு மாநிலங்கள் ஆகியவற்றில் பெயருக்குக்கூட ஒரு உறுப்புமாற்று அறுவை சிகிச்சை நடைபெறவில்லை.
முதல் உறுப்புமாற்று அறுவை சிகிச்சை மும்பையில் நடந்து 53 ஆண்டுகள் கழிந்தும்கூட, இந்தியாவில் 12 மாநிலங்களில் இதுவரை ஒரு உறுப்புமாற்று சிகிச்சையும் நடைபெறவில்லை என்பது எந்த அளவுக்கு நம்மிடையே உடலுறுப்பு தானம் குறித்த விழிப்புணர்வும், உறுப்புமாற்று சிகிச்சை மேற்கொள்ளும் திறமை பெற்ற மருத்துவர்களும் இல்லாமல் இருப்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகின்றன. தென் மாநிலங்களும், மகாராஷ்டிரமும், உறுப்புமாற்று அறுவை சிகிச்சைக் கேந்திரங்களாக மாறி வருகின்றன என்றாலும்கூட, இந்தியாவில் பெரும்பாலான பகுதிகளில் இதுகுறித்து போதுமான அளவு முனைப்பு இல்லாமலே தொடர்கிறது.
கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில், உறுப்புதானம் குறித்த விழிப்புணர்வு கணிசமாகவே அதிகரித்து விட்டிருக்கிறது. முன்பு வெறும் 9,000 மட்டுமே இருந்த நிலைமை மாறி, இப்போது பதினைந்து லட்சத்துக்கும் அதிகமான உறுப்புகள் தானமாகப் பெறப்படுகின்றன. குறிப்பாக, இளைஞர்கள் மத்தியில் ரத்த தானம், உறுப்பு தானம் குறித்த ஆர்வமும், இன்னொரு உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்கிற தன்னார்வ உணர்வும் அதிகரித்திருப்பது வரவேற்புக்குரிய மாற்றம்.
உறுப்பு தானம் செய்ய முன்வருவோர்களுக்காக உறுப்புக் கொடையாளி அட்டை (டோனர் கார்ட்ஸ்) என்பது உருவாக்கப்பட்டுப் பிரபலமடைந்து வருகிறது. இதில் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் பணிபுரியும் இளைஞர்கள் பலர் உறுப்பினர்களாகச் சேர்ந்து அதிக அளவில் ரத்த தானமும், குறைந்த அளவில் உறுப்பு தானமும் செய்ய முன்வந்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும்கூட தேவைக்கும், கொடையாளிகளுக்கும் இடையில் மிகப்பெரிய இடைவெளி தொடரவே செய்கிறது.
ஆண்டுதோறும் 85,000 புதிய கல்லீரல் மாற்று தேவைப்படுவோரில் வெறும் 3% பேர் மட்டுமே அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருக்கிறார்கள். அதேபோல, இரண்டு லட்சத்துக்கும் அதிகமான சிறுநீரக மாற்று சிகிச்சை தேவைப்படும் நிலையில், அவர்களில் 8,000 பேருக்கு மட்டுமே சிறுநீரக மாற்று சிகிச்சை நடைபெறுகிறது. இதயமாற்றின் தேவை ஆண்டொன்றுக்கு 50,000 என்றால், மாற்று சிகிச்சைக்கு இதயம் தானமாகக் கிடைப்பது என்னவோ அதிகபட்சமாக வெறும் 50 தான். ஆங்காங்கே, கண் சிகிச்சை முகாம்கள் நடத்தப்படுகின்றன. கண்தானம் பரவலாகவே நடைபெறுகிறது. இருந்தும்கூட, தேவைக்கேற்றவாறு கண்தானம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.
பத்து லட்சம் பேருக்கு ஒருவர் என்கிற அளவிலாவது இந்தியாவில் இப்போது உறுப்பு தானம் செய்ய முன்வருகிறார்கள் என்பது சற்று ஆறுதல். உலகிலேயே அதிக அளவில் உறுப்பு தானம் நடைபெறும் நாடாக ஸ்பெயின் இருந்து வருகிறது. அந்த நாட்டைப்போல, பத்து லட்சம் பேருக்கு 36 உறுப்புக் கொடையாளிகள் என்கிற நிலையை இந்தியா எட்டுவது ஒன்றும் சிரமமல்ல.
இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் ஒன்றரை லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் சாலை விபத்துகளில் மரணிக்கிறார்கள். கடந்த ஆண்டு ஒவ்வொரு மணி நேரத்துக்கும் 55 சாலை விபத்துகளில் 17 பேர் இறந்ததாகப் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. இவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் 18 முதல் 35 வயதுப் பிரிவினர். இவர்கள் மட்டுமல்லாமல், மூளைச்சாவால் பாதிக்கப்பட்டு, மரணத்துடன் போராடிக் கொண்டிருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை லட்சத்துக்கும் அதிகம். இவர்கள் அனைவருமே உறுப்பு தானக் கொடையாளிகளாக மாறினாலே, பல்லாயிரம் உயிர்கள் காப்பாற்றப்படும். அப்படி இருந்தும், இந்தியாவில் பத்து லட்சம் பேருக்கு ஒருவர்தான் உறுப்புக் கொடையாளியாக இருப்பது, நம்மிடையே சரியான புரிதலும், விழிப்புணர்வும் இல்லாமல் இருப்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
உறுப்பு மாற்றுச் சிகிச்சைக்கு இரண்டு வகையில் உறுப்புக் கொடை பெறப்படுகிறது. முதலாவது, கொடையாளி இறந்த சில மணி நேரங்களில் அவரது உறுப்பு அல்லது உறுப்புகள் அகற்றப்பட்டு தானம் பெறுபவர்களின் உடலில் அறுவை சிகிச்சை மூலம் பொருத்தப்படுகிறது. மேலை நாடுகளில், அத்தனை உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகளில் இந்த முறைதான் பின்பற்றப்படுகிறது. அங்கே நட்புறவு, குடும்ப உறவு என்பதெல்லாம் இல்லாத நிலை காணப்படுவதுதான் அதற்குக் காரணம்.
இந்தியாவில் பெரும்பாலான உறுப்புக் கொடையாளிகள் நெருங்கிய ரத்த உறவுகளாகவோ, நட்புறவாளர்களாகவோ இருப்பதால்தான் அதிக அளவில் உறுப்பு மாற்று சிகிச்சை நடைபெறுவதில்லை. இந்த நிலைமை மாற வேண்டும். மேலை நாடுகளைப் போல, உறுப்பு தானம் உறவுகளைத் தாண்டி நடைபெற்றாக வேண்டும்.
இப்போதும்கூட, உறுப்பு மாற்று சிகிச்சை என்பது அதிகமாகத் தனியார் மருத்துவமனைகளில்தான் நடைபெறுகின்றன. அரசு மருத்துவமனைகளிலும், மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனைகளிலும் உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகள் ஊக்குவிக்கப்பட்டால் மட்டுமே, தனியார் மருத்துவமனைகளில் நடைபெறும் சட்டவிரோதமான உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளும், அதற்காக மிக அதிக அளவில் அவர்கள் வசூலிக்கும் கட்டணங்களும் கட்டுக்குள் வரும். இது குறித்து அரசு தீவிரமாக சிந்தித்தாக வேண்டும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/03/இறந்தும்-வாழ்வோமே-2952006.html
2951526 தலையங்கம் சாதனைதான் என்றாலும்... ஆசிரியர் Monday, July 2, 2018 02:57 AM +0530 மத்திய அரசு ஜி.எஸ்.டி. என்கிற சரக்கு மற்றும் சேவை வரியை அறிமுகப்படுத்தி நேற்றுடன் ஓராண்டாகிறது. முந்தைய மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு அறிமுகப்படுத்த விரும்பிய இந்தத் திட்டம், நரேந்திர மோடி அரசால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் வேடிக்கை.
 அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட முதலாவது ஆண்டிலேயே, சராசரியாக மாதமொன்றிற்கு ரூ.90,000 கோடி வரி வருமானம் ஈட்டியிருக்கிறது மத்திய அரசு. கடந்த ஏப்ரல் மாதம் மட்டுமே ஜி.எஸ்.டி. வரி வருவாய் ரூ.1 லட்சம் கோடியைத் தாண்டியிருக்கிறது. இதுவரை 12 கோடிக்கும் அதிகமானவர்கள் வரி தாக்கல் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதும், 380 கோடிக்கும் அதிகமான விற்பனைப் பட்டியல் பரிசீலிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதும் மிகப்பெரிய சாதனைகள்.
 இதுவரை 1,12,15,693 புதிய வாடிக்கையாளர்கள் சரக்கு மற்றும் சேவை வரித்தாக்கல் செய்யப் பதிவு செய்திருக்கின்றனர். இவர்களில் 48,39,726 பேர் புதிதாக வரி வரம்புக்குள் கொண்டுவரப்பட்டிருப்பவர்கள். பிரதமர் நரேந்திர மோடி கூறியிருப்பதுபோல, தாமாக வரி செலுத்துவோர் எண்ணிக்கையை ஜி.எஸ்.டி. 70% அதிகரித்திருக்கிறது.
 அதுமட்டுமல்ல, ஊருக்கு ஊர், மாநிலத்துக்கு மாநிலம் ஆங்காங்கே காணப்பட்ட விற்பனை வரி, நுழைவு வரி, கலால் வரி, ஆக்ட்ராய் வரி ஆகியவற்றிற்கான சோதனைச் சாவடிகள் அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. கடந்த ஓராண்டில், 17 வரிகளும், 23 கூடுதல் வரிகளும் அகற்றப்பட்டு ஒரே வரியாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இதன் மூலம், வரி வசூலிப்பில் பரவலாகக் காணப்பட்ட "கையூட்டு' கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
 கடந்த ஆண்டு ஜூலையில், ஜி.எஸ்.டி. அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இதுவரை 320-க்கும் அதிகமான பொருள்களின் மீதான வரிகள் குறைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலான பொருள்கள் 28% வரிவிதிப்பில் இருந்தவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. விரைவிலேயே கட்டுமானப் பொருள்கள், சிமென்ட், பெயின்ட் ஆகியவற்றின் மீதான வரி கணிசமாகக் குறைக்கப்படும் என்று தெரிகிறது.
 பலமுனை வரிகள் அகற்றப்பட்டிருக்கும் நிலையிலும்கூட, எதிர்பார்த்த ரூ.12 லட்சம் கோடியைத் தாண்டிய வரிவசூல், நடப்பு நிதியாண்டில் ரூ.13 லட்சம் கோடியை எட்டக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கிறது நிதியமைச்சகம். இதன் பயனாக, மேலும் பல பொருள்கள் மீதான வரிகள் குறைக்கப்படலாம்.
 குஜராத் முதல்வராக இருந்தபோது, முந்தைய மன்மோகன் சிங் அரசு கொண்டுவர எத்தனித்த ஜி.எஸ்.டி. வரிவிதிப்பு முறையைக் கடுமையாக எதிர்த்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி, அதைத் தனது அரசின் மிகப்பெரிய சாதனையாக அறிவிப்பதும், எதிர்க்கட்சியில் இருந்தபோது அவர் முன்வைத்த அதே காரணிகளை இப்போது காங்கிரஸ் எதிரொலிப்பதும், இந்திய அரசியலில் காணப்படும் நகைமுரண்கள்.
 "ஒரு நாடு, ஒரே வரி' என்கிற தேசியப் பார்வை, இந்தியா போன்ற கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் இயங்கும் தேசத்துக்கு ஒத்துவருமா என்கிற கேள்விக்கு இன்னும்கூட முழுமையான பதில் கிடைத்துவிடவில்லை. இருபதுக்கும் அதிகமான மத்திய, மாநில வரிகள் அகற்றப்பட்டிருப்பது என்பது வரவேற்புக்குரிய வெற்றி என்றாலும்கூட, "ஒரே வரி' என்கிற வரம்புக்குள் இல்லாமல் இருப்பதும், வரி செலுத்துவதில் காணப்படும் பலதரப்பட்ட நடைமுறைச் சிக்கல்களும், ஜி.எஸ்.டி. அமலாக்கத்தை இந்தியா முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு விடவில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகின்றன.
 இப்போதைக்கு முழு வரி விலக்கு (0%), தங்கம், வெள்ளிக்கு 3%, குறைந்த வரிவிதிப்பாக 5%, இடைநிலை வரிவிதிப்பாக 12%, 18%, அதிகபட்ச வரியாக 28% என்று ஜி.எஸ்.டி. விதிக்கப்படுகிறது. இது போதாதென்று, சில பொருள்களின் மீது 15% கூடுதல் வரிவிதிப்பு செய்யப்படுகிறது. "ஒரு நாடு, ஒரே வரி' என்பது இலக்கானால், இத்தனை அடுக்கு வரிவிதிப்புகளின் தேவைதான் என்ன என்கிற கேள்வி எழுகிறது.
 "பென்ஸ் காருக்கும், அத்தியாவசிய உணவுப் பொருளான பாலுக்கும் ஒரே விதமான வரிவிதிப்பு என்பது எப்படி நியாயமாக இருக்கும்?' என்கிற பிரதமரின் வாதத்தில் நியாயம் இருக்கிறது. அதற்காக இத்தனை வரிவிதிப்புகள் தேவையா என்பதற்கு அவர் என்ன விளக்கம் தரப் போகிறார்? 12%, 18% வரிவிதிப்புகளை இணைப்பதிலும், 3%, 5% வரிவிதிப்புகளை இணைப்பதிலும் என்ன சிக்கல் இருக்க முடியும்? பதவி விலகி இருக்கும் மத்திய அரசின் பொருளாதார ஆலோசகர் அரவிந்த் சுப்பிரமணியன் கூறுவதுபோல, சுமார் 50 பொருள்களுக்கு மட்டுமே விதிக்கப்படும் 28% வரிவிதிப்பை ஏன் அகற்றிவிடக் கூடாது?
 பெரிய பொருளாதார நாடுகள் அனைத்தும் முழு வரிவிலக்கு, குறைந்த வரிவிதிப்பு, பொது வரிவிதிப்பு என்று மூன்று விதமான வரிவிதிப்புகளை மட்டுமே கடைப்பிடிக்கின்றன. கனடாவில் 5%, சிங்கப்பூரில் 7% என்று அனைத்துப் பொருள்களுக்கும் ஒரே அளவிலான ஜி.எஸ்.டி. அமலில் இருக்கிறது. இந்தியாவில் வரிவிதிப்பை சுலபமாக்குவதற்குப் பதிலாக, பல அடுக்கு வரிவிதிப்புகள், கூடுதல் வரிகள், பல்வேறு பதிவுகள், வரி செலுத்தும் முறைகள் என்று ஜி.எஸ்.டி.யை சிக்கலானதாக மாற்றி இருக்கிறது நிதியமைச்சக நிர்வாகம்.
 முதலாமாண்டைக் கடந்து விட்டிருக்கிறது ஜி.எஸ்.டி. அமலாக்கம் என்பதும், பல்முனை வரிகள் அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன என்பதும் ஆறுதலளிக்கிறது. ஜி.எஸ்.டி. வரிவிதிப்பு சுலபமாக்கப்பட்டு, வரிவிதிப்பு அடுக்கு குறைக்கப்பட்டால் மட்டும்தான் ஜி.எஸ்.டி. வரிவிதிப்பு முறை, ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டாலும் தொடரும். அதை மோடி அரசு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்!
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jul/02/சாதனைதான்-என்றாலும்-2951526.html
2950085 தலையங்கம் சரியும் ரூபாயின் மதிப்பு! ஆசிரியர் Saturday, June 30, 2018 01:54 AM +0530 டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு வீழ்ச்சி அடைந்திருக்கிறது. டாலர் ஒன்றுக்கு இதுவரை இல்லாத அளவிலான ரூ.69.10-ஐ எட்டியபோது அதிர்வு அலைகள் எழுந்தன. பிறகு 19 பைசா குறைந்தது. இப்போதைய நிலவரப்படி ரூ.68.56 என்கிற நிலையை அடைந்திருக்கிறது. இதற்கு முன்னர், கடந்த 2016 நவம்பர் 24-இல் ரூ.68.73 வரை குறைந்தது. டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு ரூ.69-ஐ கடந்தது இதுதான் முதல் முறை. 
இதற்குப் பல்வேறு காரணிகள் இருந்தாலும்கூட, சர்வதேச அளவில் நடைபெறும் வர்த்தக யுத்தம் குறித்த அச்சமும், அதிகரித்து வரும் கச்சா எண்ணெய் விலையும்தான் இப்போதைய டாலருக்கு நிகரான ரூபாய் மதிப்பின் திடீர் வீழ்ச்சிக்கு முக்கியமான காரணிகள். அதுமட்டுமல்லாமல் வங்கிகளின் மத்தியிலும், இறக்குமதியாளர்கள் மத்தியிலும் ஏற்பட்டிருக்கும் டாலருக்கான தேவைகூட காரணமாக இருக்கக்கூடும். குறிப்பாக, எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்களுக்கு கச்சா எண்ணெய் பெற கூடுதல் டாலர் தேவைப்படுவது இந்த அழுத்தத்திற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும். இது இந்திய ரூபாயை மட்டுமல்லாமல் ஆசியாவின் பல்வேறு செலாவணிகளையும் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது.
அமெரிக்கா பல பொருள்களின் மீதான இறக்குமதி வரிகளை அதிகரித்து, பிற நாடுகளுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் இடையேயான வர்த்தகப் பற்றாக்குறையைக் குறைக்க முற்பட்டிருக்கிறது. இதன் எதிர்வினையாக, சீனா உள்ளிட்ட நாடுகள் அமெரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யும் பொருள்கள் மீதான இறக்குமதி வரியை அதிகரிக்க முற்பட்டிருக்கின்றன. இது சீனா, ஐரோப்பிய நாடுகள் கூட்டமைப்பு ஆகியவற்றை அமெரிக்காவுடன் மறைமுகமான வர்த்தகப் பனிப்போரை மேற்கொள்ளத் தூண்டியிருக்கிறது. வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளுக்கிடையே நடைபெறும் வர்த்தகப் பனிப்போர் மும்பையிலிருந்து மணிலா வரையிலான பல்வேறு ஆசியப் பொருளாதாரங்களைக் கடுமையாகப் பாதித்திருப்பதில் வியப்பில்லை. 
சர்வதேச வர்த்தகப் பனிப்போர் மட்டுமே இந்த திடீர் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமல்ல. கடந்த சில மாதங்களாகவே இந்தியாவில் முதலீடு செய்திருந்த பல முதலீட்டாளர்கள் தங்களது முதலீட்டைத் திரும்பப் பெறத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் வட்டி விகிதம் அதிகரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அமெரிக்க முதலீட்டாளர்கள் பிற நாடுகளில் உள்ள தங்களது முதலீட்டைத் திரும்பப்பெற முற்பட்டதில் வியப்பில்லை. ஜனவரி தொடங்கி கடந்த ஆறு மாதங்களில் இந்தியாவிலிருந்து ஏறத்தாழ 10 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.68,000 கோடி) அளவிலான முதலீடு திரும்பப் பெறப்பட்டிருக்கிறது. அந்நிய முதலீடுகளை நம்பி உருவாக்கப்படும் எந்த ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரமும், இப்படியொரு சவாலை ஏதாவது ஒரு காலகட்டத்தில் எதிர்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.
டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு திடீர் வீழ்ச்சி அடைந்திருப்பதற்கு சர்வதேசச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பு முக்கியமான காரணம். இந்தப் பிரச்னை மேலும் கடுமையாகக் கூடும் என்பதுதான் இப்போதைய நிலைமை. 
ஈரானிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெயை நவம்பர் முதல் எல்லா நாடுகளும் தடை செய்ய வேண்டும் என்று அமெரிக்கா கோரியிருக்கிறது. இது ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தடையல்ல என்பதால் அமெரிக்காவின் வேண்டுகோளை இந்தியா ஏற்க வேண்டிய அவசியம் இல்லைதான். ஆனால், கடந்த 15 ஆண்டுகளாக இந்தியப் பொருளாதாரம் அமெரிக்கா சார்ந்த பொருளாதாரமாக மன்மோகன் சிங், நரேந்திர மோடி அரசுகளால் மாற்றப்பட்டுவிட்டிருக்கும் நிலையில், அமெரிக்காவின் வேண்டுகோளை இந்தியா முற்றிலுமாக புறக்கணித்துவிட முடியாது என்பதுதான் எதார்த்த நிலைமை. இன்றைய நிலையில் இந்தியாவுக்கு மிக அதிகமான கச்சா எண்ணெய் வழங்கும் மூன்றாவது நாடு ஈரான் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
கடந்த முறை ஈரானுக்கு எதிராக சர்வதேசத் தடை விதிக்கப்பட்டபோது, இந்தியா உள்ளிட்ட சில நாடுகள் ஈரானிலிருந்து கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்து கொண்டிருந்தன. 
இப்போது அமெரிக்கத் தடையைத் தொடர்ந்து இந்தியா ஈரானிலிருந்து கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்வதாக இருந்தால் அந்த வர்த்தகத்தை டாலரில் நடத்த முடியாது. அந்தச் சூழலை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறோம் என்கிற கேள்வி எழுகிறது.
பொதுத் தேர்தலுக்கு ஓர் ஆண்டே இருக்கும் நிலையில், மிகவும் இக்கட்டான பொருளாதார நெருக்கடியை நரேந்திர மோடி அரசு எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சர்வதேசச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை குறைந்திருந்தபோது அதன் பயனை அரசு மக்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்திருந்தால், இப்போது ஏற்பட இருக்கும் மிகப்பெரிய விலைவாசி உயர்வை ஓரளவுக்கு எதிர்கொள்ள முடியும். 
கச்சா எண்ணெய் பிரச்னையில் அமெரிக்காவின் அழுத்தத்துக்கு இந்தியா வளைந்து கொடுக்காமல் இருந்தால் நிலைமையை ஓரளவுக்கு சமாளிக்க முடியும்தான். ஆனால், அது சாத்தியம் என்று தோன்றவில்லை. 
டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் வீழ்ச்சி, இந்தியாவின் இறக்குமதி மதிப்பை கணிசமாக அதிகரித்து நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கும். அதை நிதியமைச்சகமும், ரிசர்வ் வங்கியும் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகின்றன என்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது இதற்கான தீர்வு. சோதனையான காலகட்டத்தை எதிர்கொள்கிறது நரேந்திர மோடி அரசு - இந்தியாவும்தான்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/30/சரியும்-ரூபாயின்-மதிப்பு-2950085.html
2949322 தலையங்கம் ஒரு உண்மை தெரிஞ்சாகணும்...! ஆசிரியர் Friday, June 29, 2018 01:55 AM +0530 கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் பிரபல மணல் வியாபாரி சேகர் ரெட்டி மீது மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை பதிவு செய்த மூன்று வழக்குகளில் இரண்டு வழக்குகள் உயர்நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரே குற்றச்சாட்டுக்கு பல வழக்குகள் பதிவு செய்ய முடியாது என்கிற உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில், மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையினர் சேகர் ரெட்டி மீது பதிவு செய்திருந்த மூன்று வழக்குகளில் இரண்டு வழக்குகளை உயர்நீதிமன்றம் ரத்து செய்து உத்தரவிட்டிருக்கிறது. ரத்து செய்யப்பட்ட இரண்டு வழக்குகளில் கூறப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுகளை முதல் வழக்குடன் சேர்த்து விசாரிக்கலாம் என்றும் அறிவுறுத்தியிருக்கிறது.
2016 நவம்பர் 8-ஆம் தேதி, ஒட்டுமொத்த இந்தியாவே ரூ.500, ரூ.1,000 செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்டதால் அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்திருந்த நேரம், வேலூரில் சரக்கு ஆட்டோவில் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட ரூ.24 கோடி மதிப்புள்ள, அப்போதுதான் மாற்றுச் செலாவணியாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ரூ.2,000 நோட்டுகள் வருமான வரித்துறையினரால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அடுத்த நாள் சென்னை தியாகராயநகர் விஜயராகவா சாலையில் உள்ள சேகர் ரெட்டியின் எஸ்.ஆர்.எஸ். மணல் நிறுவன அலுவகத்தில் ரூ.8 கோடியும், யோகம்மாள் சாலை அலுவலகத்தில் ரூ.1 கோடியே 63 லட்சத்துக்கான ரூ.2,000 நோட்டுகளும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.
இந்த வழக்குகள் வெவ்வேறு இடங்களில், வெவ்வேறு நேரத்தில் நடத்தவை என்பதால் சேகர் ரெட்டி உள்பட ஐந்து நபர் மீது தனித்தனியாக மூன்று வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. வருமான வரித்துறையினர் கொடுத்த தகவலின் அடிப்படையில் இந்த வழக்குகளைப் பதிவு செய்யும்போதே, மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையினர் மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து ஒரே வழக்காகப் பதிவு செய்திருக்க முடியும். ஒரே குற்றத்துக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வழக்கு தொடுக்க முடியாது என்கிற அடிப்படைப் புரிதல்கூட மத்தியப் புலனாய்வுத் துறைக்குக் கிடையாது என்பதை நம்ப முடியவில்லை. வழக்கின் தீவிரத்தைக் குறைப்பதற்கும், சட்டத்தின் ஓட்டைகளைக் காரணம் காட்டிக் குற்றவாளிகள் தப்பிப்பதற்கும் மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை அதிகாரிகள் உதவி இருந்தால் வியப்படையத் தேவையில்லை.
மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடு, கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலமாகவே கடும் கண்டனத்துக்கும், விமர்சனத்துக்கும் உள்ளாகி வந்திருக்கிறது. கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இழுத்தடிக்கப்பட்ட போபர்ஸ் பீரங்கி ஊழல் வழக்கில் சி.பி.ஐ.யின் அத்தனை குற்றச்சாட்டுகளையும் தில்லி உயர்நீதிமன்றம் நிராகரித்து, குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரையும் விடுவித்து தீர்ப்பளித்தது. 2ஜி அலைக்கற்றை வழக்காக இருந்தாலும், ஏர்செல் - மேக்ஸிஸ் வழக்காக இருந்தாலும் சி.பி.ஐ.யால் குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபிக்க முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை.
மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநராக இருந்த ரஞ்சித் சின்ஹா மீது பதவியில் இருக்கும்போதே பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள். நிலக்கரி ஊழல் வழக்கில் சாட்சிகளைக் கலைக்க முற்பட்டதற்காக பணி ஓய்வு பெற்ற ரஞ்சித் சின்ஹாவை விசாரிக்க உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட வேண்டிய நிலையில்தான் அந்த அமைப்பு இயங்குகிறது. அவருக்கு முன்னர் இயக்குநராகப் பணியாற்றிய (2010-12) ஏ.பி. சிங் என்பவர் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டுப் பதிவாகி, அதை சி.பி.ஐ.யே விசாரிக்கவும் செய்கிறது.
மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநர்களே லஞ்ச ஊழலில் ஈடுபடுபவர்களாக இருக்கும் நிலையில், அதில் பணிபுரியும் அதிகாரிகள் அனைவரும் நேர்மையானவர்களாக இருப்பார்கள் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்? ஊழல் அரசியல்வாதிகள், பெரும் தொழில் முதலைகள், அரசு அதிகாரிகள், மத்திய - மாநில காவல்துறையிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அதிகாரிகள் இவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்த வலைப்பின்னலில்தான் மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை சிக்கித் தவிக்கிறது எனும்போது, சேகர் ரெட்டி வழக்கில் வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பு வியப்பளிக்கவில்லை.
உயர்நீதிமன்றம், ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பி இருக்கிறது. நாமெல்லாம் ஒரே ஒரு ரூ.2,000 நோட்டுக்காக ஏடிஎம்.
களின் முன்பு கால்கடுக்க வரிசையில் நின்றபோதுதான், பல கோடி ரூபாய்க்கான புதிய ரூ.2,000 நோட்டுகள் சேகர் ரெட்டியிடமிருந்து பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அப்போது வயிறெரிய ஓலமிட்டவர்களின் குரலை, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி எஸ். பாஸ்கரன் பிரதிபலித்திருக்கிறார் என்பது சற்று ஆறுதல்.
சேகர் ரெட்டி, அரசு உயர் அதிகாரிகளுடன் கூட்டுச் சதி செய்து, புதிய ரூ.2,000 நோட்டுகளைக் கோடிக்கணக்கில் பதுக்கி வைத்திருப்பதற்காக சி.பி.ஐ. வழக்கும் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஆனால், இதுவரை ஒரு அரசு உயர் அதிகாரியையோ, வங்கி அதிகாரியையோ சி.பி.ஐ. கைது செய்யவில்லை. எந்த வங்கியிலிருந்து இந்தப் பணம் பெறப்பட்டது, எப்படி, எதற்காகப் பெறப்பட்டது என்பதைக்கூட மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை அடையாளம் காணவில்லையே, ஏன்?' என்கிற உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி எஸ். பாஸ்கரன் எழுப்பி இருக்கும் கேள்வியைத்தான் மக்கள் மன்றம் மனதிற்குள் இத்தனை நாளாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
சேகர் ரெட்டி மீதான வழக்கு ஒருபுறம் இருக்கட்டும். பொது மக்களுக்கும், தான் வகிக்கும் பொறுப்புக்கும் வஞ்சகம் இழைத்த வங்கி அதிகாரிகள் யார் யார் என்பதையாவது மக்கள் மன்றத்துக்கு அடையாளம் காட்ட வேண்டிய கடமை, மத்தியப் புலனாய்வுத் துறைக்குக் கிடையாதா?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/29/ஒரு-உண்மை-தெரிஞ்சாகணும்-2949322.html
2948612 தலையங்கம் இதற்கும் தேவை மருத்துவம்! ஆசிரியர் Thursday, June 28, 2018 01:28 AM +0530 சென்னை உயர்நீதிமன்றம் தனியார் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழக மருத்துவப் படிப்புக்கு நிர்ணயித்திருந்த ஆண்டுக் கட்டணமான ரூ.13 லட்சத்துக்கு உச்சநீதிமன்றம் தடை விதித்திருக்கிறது. கடந்த ஆண்டைப்போல் ஆண்டொன்றுக்கு ரூ.22 லட்சம் கட்டணம் வசூலித்துக் கொள்ளலாம் என்றும், பல்கலைக்கழக மானியக்குழு அறிவிக்கும் கட்டணத்துக்கு ஏற்றாற்போல இறுதி முடிவு எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கூறியிருக்கிறது. 
தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் வசூலிக்கப்படும் கல்விக் கட்டணம் சாமானியர்களுக்கு எட்டாக்கனி என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. பொதுவாக வெளிமாநிலங்களிலுள்ள தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் கல்விக் கட்டணம் ரூ.30 முதல் ரூ.35 லட்சம் வசூலிக்கப்படுகிறது. சில கல்லூரிகளில் ரூ.50 லட்சம் வரை கட்டணம் கோரப்படுகிறது. பல நிகர்நிலைப் பல்கலைக்
கழகங்கள் ஐந்தாண்டு மருத்துவக் கல்விக்கு ரூ.1.2 கோடி வரை வசூலிக்கின்றன. அதே நேரத்தில், அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு ஐந்தாண்டு கல்விக் கட்டணம் ரூ.70,000-க்குள் அடங்கி விடுகிறது.
ஆண்டுதோறும் ஐந்து லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் மருத்துவர் ஆக வேண்டும் என்கிற முனைப்புடன் நீட் எனப்படும் தகுதி காண் தேர்வு எழுதுகிறார்கள். ஆனால், ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் வெறும் 15,000 இடங்கள்தான் இருக்கின்றன. இந்தியாவில் தனியார், அரசு என்று மொத்தமாக 67,352 மருத்துவ இடங்கள் இருந்தாலும்கூட கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் வெறும் 13,000 கூடுதல் இடங்கள்தான் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. 
தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் அதிகமாக கல்விக் கட்டணம் வசூலிப்பதற்கு அவர்களால் பல காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. மருத்துவக் கல்லூரி தொடங்குவதற்கு அனுமதி பெறுவதற்கே அமைச்சர்களில் தொடங்கி, அடி மட்டம் வரை பல்வேறு அனுமதிகள் பெறப் பல நூறு கோடி செலவழிக்க வேண்டியிருக்கிறது 
என்கிற தனியார் மருத்துவக் கல்லூரி நிர்வாகங்களின் புலம்பலில் நியாயம் இல்லாமல் இல்லை. சாதாரண கல்லூரிகளைப் போலல்லாமல் மருத்துவம், பொறியியல் உள்ளிட்ட தொழில் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்குவதற்கே மிக அதிகமான முதலீடு தேவைப்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட நிலையில் தாங்கள் மிக அதிகமான நன்கொடையையும் கல்விக் கட்டணத்தையும் மாணவர்களிடமிருந்து வசூலித்தாக வேண்டும் என்பது தனியார் மருத்துவக் கல்லூரி நிர்வாகத்தினரின் வாதம்.
உச்சநீதிமன்றம் நீட் தேர்வை கட்டாயப்படுத்தியதன் அடிப்படைக் காரணம், தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகள் அதிக நன்கொடையும், பல மடங்கு கல்விக் கட்டணமும் வசூலித்து அதிக மதிப்பெண் பெறாத மாணவர்களை மருத்துவப் படிப்புக்கு சேர்த்துக் கொள்கின்றன என்பதுதான். நீட் தேர்வு அடிப்படைத் தகுதியை உறுதிப்படுத்துகிறது என்றாலும்கூட, சாமானியர்கள் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்துப் பட்டம் பெறுவதற்கு கட்டண அடிப்படையில் எந்தவிதச் சலுகையும் ஏற்படுத்தித் தருவதில்லை என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
மத்திய அரசு 2021-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியாவிலுள்ள மொத்த மருத்துவப் படிப்புக்கான இடங்களை 85,525-ஆக உயர்த்த முடிவெடுத்திருக்கிறது. அதாவது, இப்போது இருக்கும் 67,352 இடங்களுடன் ஒப்பிடும்போது இது மிகவும் சாதாரணமான அதிகரிப்பு என்றுதான் கூற வேண்டும். புதிய மருத்துவக் கல்லூரிகள் மூலம் இப்போதிருக்கும் இடங்கள் இரட்டிப்பாக்கப்பட்டால்தான் நமது தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய முடியும். 
அதற்கு மிக அதிகமான முதலீடும், கட்டமைப்பு வசதிகளும், ஆசிரியர்களும் தேவைப்படுகின்றனர். முதலீடும், கட்டமைப்பு வசதிகளும் இருந்தாலும்கூட மருத்துவக் கல்லூரிகளில் பணிபுரிய வரும் ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை மிகப்பெரிய சவாலாகக் காணப்படுகிறது. மிக அதிகமான கல்விக் கட்டணம் கொடுத்து மருத்துவப் படிப்பு படிக்கும் ஒருவர், அதிலும் மிகவும் திறமைசாலியான மாணவர் மருத்துவத் துறையில் பயிற்சி பெற்று, அதிக ஊதியத்தில் வெளிநாடுகளில் பணி புரிய விரும்புகிறாரே தவிர, மருத்துவக் கல்லூரிகளில் ஆசிரியராகப் பணிபுரியத் தயாராக இல்லை. 
மருத்துவர் சுதா சேஷய்யனைப் போல அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் பல மருத்துவர்களை உருவாக்கும் பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள முன்வரும் புதிய தலைமுறை மருத்துவர்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். மேலும் மருத்துவப் பேராசிரியர்களுக்கு போதிய மரியாதையும், ஊதியமும் இல்லாதநிலையில் மருத்துவக் கல்லூரிகள் அதிகரித்தாலும்கூட அதில் பணிபுரிய பேராசிரியர்கள் இல்லை என்கிற நிலைதான் காணப்படுகிறது.
தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் அதிக கட்டணம் வசூலிக்கப்படும் நிலையில் மாணவர்கள் சீனா, ரஷியா, உக்ரைன், பிலிப்பின்ஸ், நேபாளம் உள்ளிட்ட நாடுகளில் குறைந்த கட்டணத்தில் மருத்துவப் படிப்புக்கு ஆயிரக்கணக்கில் சேர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இன்றைய நிலையில் 11,082 நோயாளிகளுக்கு ஒரு அரசு அலோபதி மருத்துவர் என்கிற நிலை காணப்படுகிறது. இது உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் பரிந்துரையைவிட 11 மடங்கு அதிகம். 
முந்தைய ஜெயலலிதா அரசு, தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் மாவட்டத்துக்கு ஒரு மருத்துவக் கல்லூரி என்று இலக்கு வைத்து செயல்பட்டதுபோல, இந்தியா முழுவதும் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் மருத்துவக் கல்லூரிகள் அரசுத் தரப்பில் உருவாக்கப்பட்டு குறைந்த கட்டணத்தில் மருத்துவப் படிப்புக்கான சேர்க்கை நடத்தப்பட்டால் மட்டுமே, மோடி அரசின் ஆயுஷ்மான் பாரத்' திட்டம் தன் இலக்கை எட்ட முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/28/இதற்கும்-தேவை-மருத்துவம்-2948612.html
2947793 தலையங்கம் மங்கையராய்ப் பிறப்பதற்கே...? ஆசிரியர் Wednesday, June 27, 2018 01:40 AM +0530 லண்டனில் இருந்து வெளியாகும் தாம்ஸன் ராய்ட்டர்ஸ் அறக்கட்டளை ஆய்வறிக்கை அதிர்ச்சி தரும் தகவலை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது. கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை வெளியாகி இருக்கும் அந்த ஆய்வு அறிக்கையின்படி, உலகிலேயே பெண்கள் வாழ பாதுகாப்பே இல்லாத நாடாக இந்தியா அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கிறது. கடும் யுத்தம் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஆப்கானிஸ்தானையும், சிரியாவையும் விட இந்தியா பெண்களுக்கான பாதுகாப்பில் மோசமானதாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த அறிக்கை இந்திய அரசாலும், சில அரசியல் தலைவர்களாலும் விமர்சிக்கப்பட்டாலும் கூட அந்த அறிக்கையின் முடிவை நாம் ஒதுக்கித்தள்ளி விட முடியாது.
உலகளாவிய அளவில் பெண்கள் பிரச்னை குறித்து ஆய்வு செய்யும் 548 நிபுணர்கள் இந்த ஆய்வில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். உடல் நலம், பொருளாதார வாய்ப்புகள், பழக்க வழக்கங்கள், பாலியல் வன்முறை, பாலியல் அல்லாத வன்முறை, பெண்ணடிமைத்தனம் ஆகிய காரணிகளின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்யப்பட்டு, தாம்ஸன் ராய்ட்டர்ஸ் அறக்கட்டளை முடிவுகள் அறிவிக்கப்படுகின்றன. இந்த எல்லாக் காரணிகளிலும் இந்தியா மோசமானதாக அறியப்பட்டிருக்கிறது. 
2012-இல் தில்லியில் நடந்த நிர்பயா சம்பவத்திற்குப் பிறகு இந்தியா முழுவதும் பெண்களின் பாதுகாப்பு குறித்த மிகப்பெரிய விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது; சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து நிலைமை கணிசமாக முன்னேறும் என்று எதிர்பார்த்தால், பிரச்னையின் தீவிரம் அதிகரித்திருக்கிறதே தவிர குறைந்தபாடில்லை. இப்போது ஒரே ஒரு வித்தியாசம் என்னவென்றால், பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் முன்பைவிட அதிகமாக வழக்குப்பதிவு நிலையை எட்டுகின்றன.
மகளிர்க்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை என்பதில் குடும்பத்தில் நடக்கும் பாலியல் வன்கொடுமை, முற்றிலும் புதியவர்களால் நடத்தப்படும் வன்கொடுமை, பாலியல் தொந்தரவுகள், பாலியல் வன்கொடுமை வழக்குகளில் நீதி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் ஆகியவை இந்த ஆய்வில் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. 2016-இல் மட்டும் இந்தியாவில் 40,000 பாலியல் வன்கொடுமை வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தாலும், அதில் வெறும் 19% வழக்குகளில் மட்டும்தான் தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து எந்த அளவிற்கு பாலியல் வழக்குகளில் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்கிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.
லிபியா, மியான்மர் நாடுகளுக்கு அடுத்தபடியாக, உலகிலேயே அதிகமாகப் பெண்கள் வலுக்கட்டாயமாக பாலியல் உட்பட பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபடுத்தப்படுவது இந்தியாவில்தான் என்கிறது இந்த அறிக்கை. கட்டாயத் திருமணம், பெண் அடிமைத்தனம் மட்டுமல்லாமல் பெண்களை பாலியல் தொழிலுக்குக் கட்டாயப்படுத்தும் முறை இந்தியாவில் இன்னும் பரவலாகக் காணப்படுவதாக இந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.
பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையோ, மனோநிலையோ இந்தியாவில் புதிதொன்றுமல்ல. தாம்ஸன் ராய்ட்டர்ஸ் அறக்கட்டளை வெளிப்படுத்தி இருக்கும் ஆய்வு முடிவுகளை ஒட்டுமொத்தமாக இந்தியாவுக்கு எதிராக வேண்டுமென்றே பரப்பப்படும் அவதூறு என்று ஒதுக்கிவிடுவது சரியல்ல. பெண்களுக்குப் போதுமான வாய்ப்பு இந்தியாவில் வழங்கப்படுவது இல்லை என்பதை பெண் சிசுக் கொலைகளின் மூலம் நாம் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இப்போதும்கூட இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் பெண் குழந்தைகள் பிறப்பதற்கு முன்னாலோ அல்லது பிறந்த உடனேயோ மரணத்தைத் தழுவுகின்றன என்கிற உண்மையை நாம் மறுக்க இயலாது.
கடந்த மாதம் வெளியாகியிருக்கும் ஓர் ஆய்வு அறிக்கையின்படி பிரசவத்திற்கு முன்னும் பின்னுமான ஐந்து ஆண்டுகளில் மரணித்திருக்கும் பெண் சிசுக்களின் எண்ணிக்கை 2,39,000. ஆண்டு தோறும் மரணித்த ஐந்து வயதுக்கு உட்பட்ட பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை இது. அதுமட்டுமல்லாமல், இந்த மரணங்களில் 22% பெண் குழந்தைகளுக்கு எதிராக எடுக்கப்பட்ட முடிவு என்று நிதர்சனமாகத் தெரிகிறது.
உத்தரப் பிரதேசம், பி