Dinamani - தலையங்கம் - http://www.dinamani.com/editorial/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2944417 தலையங்கம் சமச்சீராக இல்லாத வளர்ச்சி... ஆசிரியர் Friday, June 22, 2018 02:04 AM +0530 இந்தியாவில் மக்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, நமது கூட்டாட்சி அமைப்பிலும்கூட மாநிலங்களுக்கிடையேயான ஏற்றத்தாழ்வில் மிகப்பெரிய இடைவெளி ஏற்பட்டிருப்பது கவலையளிக்கிறது. ஒருபுறம் பலமுனை வறுமை குறைந்துவருகிறது என்று மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், இன்னொருபுறம் கோடீஸ்வரர்களுக்கும், தெருக்கோடிவாசிகளுக்கும் இடையேயான ஏற்றத்தாழ்வு அபாயகரமான நிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்கிற உண்மையை நாம் உணர்ந்தாக வேண்டும்.
சாமானிய அடித்தட்டு மக்கள் பல்வேறு அடிப்படை வசதிகளை பெறும் அளவுக்கு இந்தியா வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது என்பதில் ஐயப்பாடு இல்லை. அநேகமாக இந்தியாவிலுள்ள 80% வீடுகளில் மின் இணைப்புத் தரப்பட்டிருக்கிறது. இதுவரை நடுத்தர பணக்கார குடும்பங்கள் மட்டுமே அனுபவித்து வந்த எரிவாயு உருளை, செல்லிடப்பேசி வசதி, தொலைக்காட்சி, இரு சக்கர வாகனம் உள்ளிட்ட வசதிகளை அடித்தட்டு மக்களும் பெற முடிந்திருக்கிறது. 
2005-2006 முதல் 2015-16 நிதியாண்டு வரையிலான பத்து ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் பல்முனை வறுமை 55%-லிருந்து 21%-ஆகக் குறைந்திருக்கிறது என்று சமீபத்திய ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கிறது. வளர்ச்சி அடைந்த 102 நாடுகளில் 26-ஆவது இடத்திற்கு உயர்ந்திருக்கிறது. இவையெல்லாம் மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய முன்னேற்றம்தான் என்றாலும்கூட, இந்த வளர்ச்சி சமச்சீராக இல்லாமல் காணப்படுவதால் இதை ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியாகக் கருத முடியவில்லை.
நாளொன்று 1.25 டாலர் (சுமார் ரூ.85) க்கும் குறைவாக வருவாய் பெறுபவர்களை வறுமையில் வாடுபவர்கள் என்று உலக வங்கி வரையறுத்திருக்கிறது. ரங்கராஜன் குழு அறிக்கையின்படி இந்தியாவில் வறியவர்களின் எண்ணிக்கை 29%. இந்த அகில இந்திய கணக்கீடு பல உண்மைகளை மறைக்கிறது. இந்தியாவில் நகர்ப்புற, கிராமப்புற மக்களுக்கிடையே மிகப்பெரிய வருவாய் வேறுபாடு காணப்படுகிறது. மாநிலங்களுக்கிடையேயும்கூட. கோவாவில் வறுமை விழுக்காடு 5%-க்கும் குறைவு என்றால் ஒடிஸாவில் 46%-க்கும் அதிகம். ஆகவே இந்தியாவில் வறுமையும்கூட சமச்சீர் இல்லாமல் காணப்படுகிறது.
மாநில ஏற்றத்தாழ்வு என்பது வளர்ச்சி விகிதம், முதலீடுகள், வேலைக்கான வாய்ப்புகள், கல்விச்சாலைகள், சட்டம்-ஒழுங்கு, நிர்வாகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களின் அடிப்படையில் கணக்கிடப்படுகிறது. அதேபோல கிராமப்புற, நகர்ப்புற வறுமையும்கூட. அதனால்தான் போதுமான வேலைவாய்ப்போ, குடிநீர் வசதியோ இல்லாத நிலையில் அதிக அளவில் கிராமப்புறங்களி
லிருந்து நகரங்களுக்கு வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே இருக்கும் பலர் இடம் பெயரும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு நீர் வளம் சமச்சீராக விநியோகிக்கப்படாமல் இருப்பதும்கூட காரணம்.
இந்தியாவில் பணக்கார மாநிலங்களுக்கும் ஏழை மாநிலங்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளி குறைவதற்கான எந்தவித அறிகுறியும் இல்லாத நிலை காணப்படுகிறது. இந்தியாவுக்கு வரும் அந்நிய நேரடி முதலீடுகூட ஐந்து மாநிலங்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கிறது என்கிற தகவல் எந்த அளவுக்கு மாநிலங்களுக்கிடையேயான இடைவெளி நிலவுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. 
இந்த பிரச்னை மிகவும் ஆழமானது. வணிகத்திற்கும் தொழில் வளத்திற்கும் ஏற்புடைய அடிப்படை சூழ்நிலை உருவாக்கப்பட்டால்தான் வளர்ச்சிக்கு வழிகோல முடியும். அதற்கு நிர்வாக ரீதியான பல குறைபாடுகள் வடமாநிலங்களை முன்னேறவிடாமல் தடுக்கின்றன. நியாயமாகப் பார்த்தால் மிகக்குறைந்த ஊதியமுள்ள உத்தரப் பிரதேசமும், பிகாரும்தான் எல்லா தொழிற்சாலைகளை அமைக்கவும் மிக அதிகமான பொருளாதார வளர்ச்சி காணவும் ஏற்ற மாநிலங்கள். 
வற்றாத கங்கை நதி பாயும் இந்த மாநிலங்கள், விவசாயத்திலும் முன்னிலை மாநிலங்களாகத் திகழ வேண்டும் என்பதுதான் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், சட்டத்தின் ஆட்சி நடைபெறாமல் இருப்பதும், போதுமான கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லாமல் இருப்பதும் இந்த மாநிலங்களில் முதலீடு செய்வதையோ தொழில் தொடங்கு வதையோ ஊக்குவிப்பதாக இல்லை. என்னதான் குறைந்த ஊதியம் இருந்தாலும்கூட, கல்வி வளர்ச்சி இல்லாததால் வடமாநிலங்கள் தெற்கு, மேற்கு மாநிலங்களுடன் போட்டியிட்டு வேலைவாய்ப்பை இளைஞர்களுக்கு உறுதிப்படுத்திக் கொடுக்க இயலாத நிலை காணப்படுகிறது.
இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளைவிட தென் மாநிலங்கள் கூடுதல் வளர்ச்சி அடைந்ததற்கு மிக முக்கியமான காரணம் கல்வி. இரண்டாவது காரணம், ரயில், சாலை, துறைமுகம், விமான சேவை உள்ளிட்ட கட்டமைப்பு வசதிகள். கல்வி, அடித்தட்டு மக்களையும் தங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை கோரிப்பெறவும், கட்டமைப்பு வசதிகளை அதிகரித்துக் கொள்ளவும் ஊக்குவிக்கிறது. இதன் விளைவாக பொருளாதார, ஆக்கபூர்வ சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது. 
வடமாநிலங்கள் தங்களது வளர்ச்சியில் முனைப்புக் காட்டாமல் தொடர்வதன் காரணமாக மாநிலங்களுக்கிடையேயான ஏற்றத்தாழ்வு அதிகரித்து வருவது இந்தியாவின் ஒற்றுமைக்கும் இறையாண்மைக்கும் அச்சுறுத்தலாக மாறக்கூடும். வளர்ச்சி அடைந்த மாநிலங்கள், தங்களது வளர்ச்சிக்கு பின்தங்கிய வடமாநிலங்கள் இடையூறாக இருப்பதை நீண்ட காலம் சகித்துக் கொண்டிருக்காது என்பதை உணர வேண்டும். 
1949 நவம்பர் 26-ஆம் தேதி அரசியல் நிர்ணய சபையில் அன்றைய சட்ட அமைச்சர் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் இது குறித்து குறிப்பிட்டிருக்கிறார் என்பது வியப்படைய வைக்கிறது. ஏற்றத்தாழ்வுகள் அகற்றப்பட்டு, சமச்சீரான வளர்ச்சி உறுதிப்படுத்தப்படாவிட்டால் நாம் கஷ்டப்பட்டு இந்த அரசியல் நிர்ணய சபையின் மூலம் உருவாக்கும் அரசியல் ஜனநாயகம் சிதறிவிடும்' என்கிற அவரது தொலைநோக்குப் பார்வை சிந்தனைக்குரியது. நடுவண் அரசு விழித்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/22/சமச்சீராக-இல்லாத-வளர்ச்சி-2944417.html
2943833 தலையங்கம் ஜேட்லியின் தப்புக் கணக்கு! ஆசிரியர் Thursday, June 21, 2018 01:31 AM +0530 மத்திய நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி பெட்ரோலியப் பொருள்கள் மீதான சில்லறை விற்பனையில் மத்திய அரசு விதித்திருக்கும் வரிகளை நியாயப்படுத்தி இருக்கிறார். நிதிப்பற்றாக்குறையை அதிகரிக்காமல் அரசின் செலவினங்களை அதிகரிப்பதன் மூலம், வளர்ச்சியை அதிகரிக்க முடியும் என்பது அவர் கூறும் காரணம். 
சர்வதேசச் சந்தையில் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக கச்சா எண்ணெய் விலை பாதிக்குப் பாதியாகக் குறைந்தது. இப்போது கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிக்கும்போது பெட்ரோல், டீசல் விலையை அதிகரிக்கத் தயக்கம் காட்டாத அரசு, அப்போது கச்சா எண்ணெய் விலைக்கேற்ப பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை யைக் குறைக்கவில்லை. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக மக்களிடமிருந்து பல்லாயிரக்கணக்கான ரூபாய் பெட்ரோல், டீசலில் வரி வருவாய் ஈட்டியிருக்கிறது மத்திய அரசு.
பெட்ரோல், டீசல் விலை தெற்காசிய நாடுகளில் இந்தியாவில்தான் அதிகம். நமது அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், வங்கதேசம், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் நம்மைப் போலவே சர்வதேசச் சந்தையில் இதே விலையைக் கொடுத்துத்தான் கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்கின்றன. ஆனால், அந்த நாடுகளால் நம்மை விட மிகக் குறைந்த விலைக்கு பெட்ரோல், டீசல் கொடுக்க முடியும்போது இந்தியாவில் மட்டும் ஏன் இந்த விலை என்றால் அரசு பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரிகளை அதிகரித்து, விலைக் குறைப்பின் பயன் மக்களுக்குக் கிடைக்காமல் தடுத்துவிட்டதுதான். 
சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை வீழ்ந்தபோது பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரிகள் கடுமையாக அதிகரிக்கப்பட்டன. அதன் பயன் அரசால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. இப்போது கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்திருக்கும் நிலையில், அந்த விலை உயர்வை முழுமையாக வாடிக்கையாளர்கள் தலையில் சுமத்தியிருக்கிறது அரசு. 2009 ஜூலையில் இப்போதுபோல அப்போதும் கச்சா எண்ணெய் விலை பேரல் ஒன்றுக்கு 65 டாலருக்கு (சுமார் ரூ.4,400) உயரத்தான் செய்தது. ஆனால், இந்த அளவுக்கு அதிகமான சில்லறைவிற்பனை விலை உயர்வு இல்லாமல் இருந்தது. அரசு இந்த அளவுக்கு பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரி விதிப்பில் ஈடுபடாததே அதற்குக் காரணம்.
நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி கூறுவதுபோல, அரசு பல்வேறு மக்கள் நலத்திட்டங்களின் மூலம் அதிகமாக செலவழிப்பதால் பொருளாதாரம் புத்துணர்ச்சி பெறும் என்பது வெறும் மாயை. இதற்கு முன்னால் பலமுறை இந்த வழிமுறையை அரசு கடைப்பிடித்துத் தோல்வி அடைந்திருக்கிறது என்பது நிதியமைச்சருக்குத் தெரியாமல் இருப்பது வியப்பாக இருக்கிறது. 
2008-2011 வரை ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு மூன்று பட்ஜெட்டுகளில் மிக அதிகமாக மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்காக செலவழித்தது. அதன் விளைவாக இந்தியப் பொருளாதாரம் ஒன்றும் புத்துணர்ச்சி பெற்றுவிடவில்லை. நிதிப்பற்றாக்குறையும் நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறையும் அதிகரித்து இந்தியா மிக மோசமான பொருளாதார நெருக்கடியில் தள்ளப்பட்டது என்பதுதான் உண்மை.
அந்த நெருக்கடியை எதிர்கொள்ள 2012 முதல் 2014 வரை அரசு தனது செலவினங்களைக் கடுமையாகக் குறைத்து, அதிகரித்து வரும் பற்றாக்குறையை ஓரளவு சரி செய்தது. கடந்த மார்ச் 2014-இல் நிதிப்பற்றாக்குறையும் நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறையும் குறைக்கப்பட்ட பிறகுதான் பொருளாதார வளர்ச்சி மீண்டும் சுறுசுறுப்படைந்தது. 2016-இல் அதிக மதிப்புச் செலவாணிகள் செல்லாததாக்கப்படும் வரை இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியை நோக்கிப் பயணித்தது என்பதை நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறார்.
அதிகரித்த பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரிகள் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு புத்துணர்ச்சி அளிப்பதாக இருக்கும். காரணம், மக்கள் கையில் அதன் மூலம் கூடுதல் பணம் புரளக்கூடும். பெட்ரோல், டீசல் விலை குறைவால் போக்குவரத்து செலவு, எரிசக்திச் செலவு கணிசமாகக் குறையும்போது அதன் தொடர் விளைவுகள் ஆக்கபூர்வமாக இருக்கும். விலை குறைவு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்கிற பொதுவான கருத்து வளர்ச்சியை தூண்டிவிடும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக குறைந்த எரிசக்தி செலவால் இந்தியா சர்வதேசச் சந்தையில் முனைப்பாகப் போட்டிபோட முடியும். 
வளர்ச்சி என்பதுதான் அதிகரித்த வருவாய்க்கான உத்தரவாதம் என்பதை அரசு உணர வேண்டும். பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரிகள் குறைக்கப்பட்டால் அதன் பயன் வாடிக்கையாளர்களுக்கு நிதர்சனமாகத் தெரியும். உள்நாட்டு வாங்கும் சக்தி அதிகரிக்கும்போது அதனால் ஏற்படும் வளர்ச்சிக்கான சூழல் இந்தியாவின் ஏற்றுமதியை ஊக்குவிக்கும் என்பதை உணர வேண்டும். 
கடந்த மூன்றாண்டுகளாக சர்வதேசப் பொருளாதார நிலை சாதகமாக இருந்தும்கூட இந்தியாவின் ஏற்றுமதி திருப்திகரமாக இல்லை. அரசு முனைப்புடன் ஏற்றுமதியாளர்கள் சர்வதேசச் சந்தையில் ஏனைய நாடுகளுடன் போட்டியிடுவதற்கான சூழலை ஏற்படுத்துவது இன்றைய நிலையில் மிக மிக அவசியம். அதற்கு ஜிஎஸ்டி வழிமுறைகளை சுலபமாக்குவதும், பெட்ரோல், டீசல் மீதான வரிகளைக் கணிசமாகக் குறைத்து மக்கள் மத்தியில் பணப் புழக்கத்தை அதிகரிப்பதும்தான் உடனடி வழிமுறை. இது ஏன் நிதியமைச்சருக்குப் புரியவில்லை என்பது நம்மைப்போலப் பொருளாதாரம் தெரியாத சாமானியர்களுக்குப் புரியவில்லை. இன்னும் ஒரு வருடத்திற்குள் இந்த அரசு மக்களைச் சந்தித்தாக வேண்டும். 
அது குறித்த கவலை நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லிக்கு இல்லை என்பதைத்தான் பெட்ரோல், டீசல் விலை குறைப்பால் வளர்ச்சி ஊக்குவிக்கப்படாது என்கிற அவரது தவறான வாதம் வெளிப்படுத்துகிறது.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/21/ஜேட்லியின்-தப்புக்-கணக்கு-2943833.html
2943005 தலையங்கம் எதிர்பாராதது அல்ல! ஆசிரியர் Wednesday, June 20, 2018 01:48 AM +0530 ஜம்மு - காஷ்மீரில் பாஜக தனது ஆதரவை திரும்பப் பெற்றதைத் தொடர்ந்து மெஹபூபா முஃப்தி தலைமையிலான மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் இணைந்த கூட்டணி அரசு கவிழ்ந்திருக்கிறது. முதல்வர் மெஹபூபா முஃப்தி தனது பதவியை ராஜிநாமா செய்திருக்கிறார். ஏனைய எதிர்க்கட்சிகளான ஒமர் அப்துல்லா தலைமையிலான தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியும், காங்கிரஸ் கட்சியும் மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சிக்கு ஆதரவு அளிக்கப் போவதில்லை என்று அறிவித்திருப்பதைத் தொடர்ந்து விரைவிலேயே ஆளுநர் ஆட்சி அறிவிக்கப்படலாம் என்பதுதான் இப்போதைய நிலைமை. அப்படி அறிவிக்கப்பட்டால் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் நான்காவது முறையாக ஜம்மு காஷ்மீரம் ஆளுநர் ஆட்சியின் கீழ் செயல்படக் கூடும்.
ஜம்மு - காஷ்மீரில் முதல்வராக கடந்த ஏப்ரல் 2016-இல் மெஹபூபா முஃப்தி முதல்வராகப் பதவி ஏற்றுக்கொண்டபோதே, பாஜகவுடனான மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் கூட்டணி நீண்டநாள் தொடராது என்று ஆருடம் கூறியவர்கள்தான் அதிகம். மெஹபூபா முஃப்திக்கு ஆதரவு அளிப்பதில் பாஜகவும் மிகுந்த தயக்கம் காட்டியது. முதல்வராக இருந்த மெஹபூபாவின் தந்தை முஃப்தி முகமது சயீத் இறந்து அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கு, ஆட்சி அமையுமா அமையாதா என்கிற முடிவு தெரியாத நிலைதான் தொடர்ந்தது. கடைசியில் ஜம்மு - காஷ்மீரின் முதல் பெண் பிரதமராக (அந்த மாநிலத்தில் முதல்வர்கள் பிரதமர் என்றுதான் அழைக்கப்படுகிறார்கள்) மெஹபூபா முஃப்தி பாஜகவின் ஆதரவுடன் கூட்டணி ஆட்சி அமைத்தார். இப்போது இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு 59 வயது நிறைந்த மெஹபூபா முஃப்தி பதவி விலகியிருப்பது இரண்டு கட்சிகளுக்கும் இடையேயான கசப்பான கூட்டணி உறவின் உச்சக்கட்டத் திருப்பம்.
கடந்த சில மாதங்களாகவே மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியில் பாஜகவுடனான உறவை துண்டித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை வலுவாகவே இருந்து வந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் மெஹபூபா முஃப்தி கூட்டணியை முறித்துக் கொள்வார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டு வந்த நிலையில் யாரும் எதிர்பாராத திடீர் திருப்பமாக நேற்று பாஜக தனது ஆதரவை திரும்பப் பெற்று கூட்டணியில் இருந்து விலகிவிட்டது. தனது அமைச்சரவை சகாக்களுடன் கலந்து ஆலோசித்துவிட்டு உடனடியாக ஆளுநர் மாளிகைக்குச் சென்று பதவி விலகி விட்டிருக்கிறார் மெஹபூபா.
87 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஜம்மு - காஷ்மீர சட்டப்பேரவையில் தனிப்பெரும்பான்மைக்கு 44 உறுப்பினர்களின் ஆதரவு தேவை. 28 இடங்களுடன் தனிப்பெருங் கட்சியாக வெற்றி பெற்றிருந்தும்கூட மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி பெரும்பான்மை பலம் பெற முடியவில்லை. அந்த நிலையில்தான் ஜம்மு பகுதியில் 25 இடங்களை வென்று இரண்டாவது பெரிய கட்சியாகத் திகழும் பாஜகவுடன் இணைந்து ஆட்சி அமைக்க முற்பட்டது மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி. கொள்கை ரீதியாக இருவேறு துருவங்களாக இருக்கும் இந்தக் கட்சிகள் இணைந்து ஆட்சி அமைத்தது முதலே பல்வேறு பிரச்னைகளில் கருத்து மோதல்கள் தொடர்ந்து இருந்து வந்திருக்கின்றன. 
ஜம்மு - காஷ்மீருக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து அளிக்கும் அரசியல் சாசனப் பிரிவை அகற்றுவது குறித்து பாஜக உறுப்பினர் ஒருவர் வழக்குத் தொடர்ந்தது கூட்டணியில் விரிசலை அதிகப்படுத்தியது. எதிர்க்கட்சியான தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியுடன் இணைந்து அரசியல் சாசனப் பிரிவு 370-க்கு எதிரான எந்தவித நடவடிக்கையும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட மாட்டாது என்று மெஹபூபா முஃப்தி முழங்கியது பாஜக தலைமைக்கு ஏற்புடையதாக இருக்கவில்லை. இந்த ஆண்டு ஜனவரியில் கதுவாவில் எட்டு வயது நாடோடிப் பெண் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இரண்டு கட்சிகளுக்கும் இடையேயான கொஞ்சநஞ்சக் கருத்து ஒற்றுமையும் கலைந்துவிட்டது. 
ராணுவப் பாதுகாப்புப் படையினருக்கு எதிராகக் கல்வீச்சில் ஈடுபட்ட 10,000-க்கும் அதிகமான இளைஞர்கள் மீதான வழக்குகளைத் திரும்பப் பெற்றது மட்டுமல்ல, அவர்களுக்கு உதவித் தொகையும் வழங்க மெஹபூபா முஃப்தி எடுத்த முடிவு மத்திய அரசையும் பாஜக தலைமையையும் ஆத்திரப்படுத்தியதில் வியப்பில்லை. இதெல்லாம் போதாதென்று பாகிஸ்தானுடனும் தீவிரவாதிகளுடனும் மத்திய அரசு பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்று கூட்டணிக் கட்சியின் முதல்வரான மெஹபூபா முஃப்தி கூறிய கருத்துகளை பாஜகவினரால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. 
கடந்த சில மாதங்களாகவே ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநில பாஜகவினர் கூட்டணியை முறித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை முன்வைத்து வந்தார்கள். அதேபோல மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி அமைச்சர்களும் பாஜகவுடனான கூட்டணி தொடரக் கூடாது என்று முதல்வரை வலியுறுத்தி வந்தார்கள். இந்தக் கூட்டணி தொடர்ந்தால் மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் செல்வாக்கு காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் முற்றிலுமாகக் குறைந்துவிடும் என்கிற அவர்களது கருத்து உண்மையும்கூட.
கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட பாஜகவும், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியும் ஜம்மு - காஷ்மீரத்தில் அமைத்த சந்தர்ப்பவாதக் கூட்டணி முடிவுக்கு வந்திருப்பதில் 
எந்தவித வியப்பும் இல்லை. இதைத் தொடர்ந்து ஆளுநர் ஆட்சி அமலுக்கு வரும் என்பதும் தெரிந்ததுதான். அதனால், காஷ்மீரத்தில் அமைதி ஏற்பட்டுவிடுமா என்று கேட்டால் சந்தேகம்தான். 
அரசியல் ரீதியாக பாஜகவுக்கும், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சிக்கும் இந்தக் கூட்டணி ஆட்சி கவிழ்ந்ததில் லாபம் உண்டு.
 காஷ்மீர மக்களுக்கு..?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/20/எதிர்பாராதது-அல்ல-2943005.html
2942309 தலையங்கம் முனைப்பின்மைதான் காரணம்! ஆசிரியர் Tuesday, June 19, 2018 01:22 AM +0530 மத்திய அரசின் நீதி ஆயோக் முதல் முறையாக மாநிலங்களுக்கான நீர் மேலாண்மை குறியீட்டு அறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறது. மத்திய நீர்வளத் துறை அமைச்சர் நிதின் கட்கரி, நீதி ஆயோக்கின் துணைத் தலைவர் ராஜீவ் குமார் முன்னிலையில் வெளியிட்டிருக்கும் அந்த அறிக்கையின்படி, தண்ணீரின் தரக் குறியீட்டில் இந்தியா 122 நாடுகளில் 120-ஆவது நாடாக இருக்கிறது. 
2030-க்குள் இந்தியாவின் தண்ணீர் தேவை இரு மடங்கு அதிகரிக்கும் என்றும், அதை எதிர்கொள்ள முடியாத நிலையை நாம் எட்டக் கூடும் என்றும் எச்சரிக்கிறது அந்த அறிக்கை. இந்தியாவில் கிடைக்கும் 70% தண்ணீர் மாசுபட்டிருக்கிறது. குடிப்பதற்கு தகுதியற்றதாகக் காணப்படுகிறது. பாதுகாப்பான குடிநீருக்கு வழியில்லாததால் மாசுபட்ட குடிநீரை அருந்தும் 2 லட்சத்துக்கும் அதிகமான பேர் ஆண்டுதோறும் மரணிக்கிறார்கள் என்று தெரிவிக்கிறது புள்ளிவிவரம். 
இந்தியாவிலுள்ள வீடுகளில் நான்கில் மூன்று பகுதியினருக்கு பாதுகாக்கப்பட்ட, சுத்திகரித்த குடிநீருக்கான வசதி சுதந்திரமடைந்து 70 ஆண்டுகளாகியும் இன்னும் தரப்படவில்லை. கிராமப்புறங்களில் 84% மக்களுக்கு குழாய் மூலம் தண்ணீர் வழங்கும் முறை இன்னும் தரப்படாத நிலை காணப்படுகிறது. 
இந்தியாவில் 60 கோடிக்கும் அதிகமான பேர் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதே நிலை தொடர்ந்தால், 2030-இல் இந்தியாவில் மொத்த மக்கள்தொகையில் 40% தண்ணீர் கிடைக்காமல் தவிக்கும் நிலை ஏற்படக்கூடும் என்று எச்சரிக்கிறது நீதி ஆயோக் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கை.
அந்த அறிக்கையின்படி குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம், ஆந்திரம், கர்நாடகம், மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்கள் நீர் மேலாண்மையில் முன்னிலை வகிக்கின்றன. அதே நேரத்தில், ஜார்க்கண்ட், ஹரியாணா, உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், ஒடிஸா ஆகிய மாநிலங்களில் நீர் மேலாண்மை குறித்த போதுமான விழிப்புணர்வோ, அக்கறையோ இல்லாத நிலைதான் காணப்படுகிறது.
இந்தியாவில் கிடைக்கும் மொத்த தண்ணீரில் 80 சதவீதம் வேளாண்மைக்குத்தான் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதனால், வேளாண் வழிமுறைகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதற்கு முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம் நாம் எதிர்கொள்ள இருக்கும் பிரச்னைக்கு விடை காண முடியும். இந்திய வேளாண்மை முறையில் சிக்கனமாகத் தண்ணீரை பயன்படுத்துவதில்லை என்கிற குறைபாடு இருக்கிறது. சீனா, பிரேஸில் போன்ற நாடுகள் ஒரு ஏக்கர் நிலப்பரப்புக்கு நாம் உற்பத்தி செய்யும் நெல், கரும்பு, கோதுமை, பருப்பு வகைகள் ஆகிய பயிர்களுக்கு பயன்படுத்தும் தண்ணீரைவிட, நான்கு மடங்கு அதிகம் தண்ணீர் இந்திய விவசாயிகளால் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 
அகில இந்திய அளவில் நிலைமை இது என்றால், நீதி ஆயோக்கின் நீர் மேலாண்மை குறியீட்டு அறிக்கையின்படி தமிழ்நாடு 7-ஆவது இடத்தில்தான் இருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு 6-ஆவது இடத்தில் இருந்த தமிழகம், 7-ஆவது இடத்திற்கு வீழ்ச்சி அடைந்திருப்பதற்கு பல்வேறு காரணங்களை கூற முடியும். நம்மிடமிருக்கும் பாசன வசதிகளையும், விவசாய வழிமுறைகளையும் ஒப்பிடும்போது இமயமலையைச் சாராது இருக்கும் 17 மாநிலங்களில் தமிழகம் கடைசி இடத்தில் இருக்கிறது. இத்தனைக்கும் பஞ்சாபுக்கு அடுத்தபடியாக நீர் மேலாண்மையில் சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநிலமாக இருந்தும்கூட. 
2020-க்குள் நிலத்தடி நீர் முற்றிலுமாக மாசுபட்ட 21 இந்திய நகரங்களில் சென்னையும் ஒன்றாக இருக்கக்கூடும் என்கிறது நீதி ஆயோக் அறிக்கை. இதற்கு முக்கியமான காரணம், மாநகரத்தில் எல்லா நீர்நிலைகளிலிருந்தும் இன்னும் ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்படாமல் இருப்பதுதான். 25% ஆக்கிரமிப்புகள்தான் அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. ஏனைய 75% ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்பட்டு நீர் நிலைகள் முழுமையாக மீட்டெடுக்கப்படவில்லை. ஆக்கிரமிப்புகளால் பரப்பளவு குறைந்துவிட்ட நீர்நிலைகள் அதிகமாக மாசுபட்டிருக்கின்றன. 
ஜெயலலிதா முதல்வராக இருந்தபோது, ஆகாஷ் கங்கா அறக்கட்டளை சார்பில் கோரப்பட்ட ஆலோசனைகளின் பரிந்துரைகள் முழுமையாக அமல்படுத்தப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. மழை நீர் சேகரிப்பு ஓரளவுக்கு நிலத்தடி நீரை பாதுகாப்பதற்கு பயன்படுகிறது என்றாலும்கூட, முந்தைய முனைப்பு தொடருகிறதா என்பது சந்தேகமாக இருக்கிறது.
இப்போதைக்கு சென்னைக் குடிநீர் வாரியத்தின் ஒரே நம்பிக்கை விரைவிலேயே செயல்பாட்டுக்கு வரவிருக்கும் இரண்டு கடல் நீரைக் குடிநீராக்கும் ஆலைகள்தான். ஜெர்மனியின் உதவியுடன் நாளொன்றுக்கு 15 கோடி லிட்டர் தண்ணீரும், ஜப்பான் நிறுவனத்தின் உதவியுடன் 40 கோடி லிட்டர் தண்ணீரும் இந்த இரண்டு கடல் நீர் சுத்திகரிப்பு ஆலைகளும் செயல்படத் தொடங்கினால் சென்னை மாநகரத்தின் குடிநீர் தேவைக்கு கிடைக்கும். ஆனால், அவை செயல்பாட்டுக்கு வருவதற்கு குறைந்தது ஐந்து ஆண்டுகளாவது ஆகக்கூடும். 
சரியான நேரத்தில் நீதி ஆயோக் இந்த அறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறது. தமிழகம் உள்ளிட்ட எல்லா மாநிலங்களும் விழித்துக்கொண்டு, இந்தியா எதிர்கொள்ள இருக்கும் குடிநீர் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்ளத் தேவையான நடவடிக்கைகளை முடுக்கிவிட்டாக வேண்டும். நிலைமையை எதிர்கொள்வது கடினம் அல்ல. அதற்கு பொருளாதார உதவிகள், தொழில்நுட்பம், கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டாக வேண்டும். 
இந்தியா தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடான நாடாக இருக்கலாம், ஆனால் நம்மைவிட அதிகம் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு உள்ள இஸ்ரேல் நிலைமையை புத்திசாலித்தனமாக கையாளும் நிலையில், வற்றாத ஜீவநதிகள் கொண்ட இந்தியாவுக்குத் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்வது கடினமல்ல. நீர் மேலாண்மையில் நாம் போதுமான அக்கறை செலுத்தாமல் இருப்பதுதான் குறை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/19/முனைப்பின்மைதான்-காரணம்-2942309.html
2941752 தலையங்கம் புகாரி சிந்திய ரத்தம்! ஆசிரியர் Monday, June 18, 2018 02:44 AM +0530 கடந்த வியாழக்கிழமை காஷ்மீரின் கோடைக்காலத் தலைநகரான ஸ்ரீநகரின் மையப்பகுதியான லால்செளக்குக்கு அருகிலுள்ள பகுதியில் "ரைசிங் காஷ்மீர்' இதழின் ஆசிரியர் சுஜாத் புகாரி தீவிரவாதிகளின் குண்டுகளுக்குப் பலியாகியிருக்கிறார். 50 வயதான புகாரி தனது அலுவலகத்திலிருந்து இப்தார் நோன்பு திறப்புக்காக கிளம்பிக் கொண்டிருந்தபோது இந்தத் தாக்குதல் நடைபெற்றிருக்கிறது. நரேந்திர மோடி அரசு அறிவித்திருந்த தீவிரவாதிகளுக்கு எதிரான ஒரு மாத கால ரம்ஜான் சமாதான அறிவிப்பு முடிவடைவதற்கு இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு, காஷ்மீரத்தின் மூத்த பத்திரிகையாளர் சுஜாத் புகாரியும், அவரது இரண்டு பாதுகாப்பு அதிகாரிகளும் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கு இரையாகி இருப்பது, தீவிரவாதிகள் திட்டமிட்டு நடத்திய செயல் என்பதில் ஐயப்பாடு இல்லை. 
சுஜாத் புகாரி காஷ்மீரத்தின் முக்கியமான நடுநிலைவாதிகளில் ஒருவர். அவர் தீவிரவாதிகளின் வன்முறையை கண்டித்தது போலவே, இந்திய அரசின் ராணுவமும் காவல்துறையும் விதிமுறைகளை மீறி செயல்பட்டால் அதையும் விமர்சிக்கத் தயங்காதவர். காஷ்மீர் மாநிலத்தின் பல்வேறு கருத்துகளைக் கொண்ட எல்லா அமைப்புகளுடனும் அரசியல் கட்சிகளுடனும் பத்திரிகையாளர் என்கிற முறையில் தொடர்பு வைத்திருந்தவர். 
இந்திய அரசுக்கும் காஷ்மீர பிரிவினைவாதக் குழுக்களுக்கும் இடையில் தொடர்ந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கு சுஜாத் புகாரி பல்வேறு வகைகளில் உதவி புரிந்து வந்திருக்கிறார். தீவிரவாதத்துக்கும் ஊடுருவலுக்கும் முடிவு கட்டும் விதமாக பாகிஸ்தானுடன் இந்தியா பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்கிற கருத்தை பலமுறை முன்வைத்திருக்கிறார் அவர்.
1990 முதல் இதுவரை, தங்களது பணியில் முறையாக செயல்பட்ட, மக்களின் மனநிலையை அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்குத் தங்களின் எழுத்துகளின் மூலம் படம் பிடித்துக் காட்டிய 19 பத்திரிகையாளர்கள் காஷ்மீரில் தங்களது உயிரை பலி கொடுத்திருக்கிறார்கள். இப்போது அந்த வரிசையில் சுஜாத் புகாரியின் பெயரும் சேர்ந்து விட்டிருக்கிறது. 
சுஜாத் புகாரியின் படுகொலை ஈகைப் பெருநாளுக்கு முந்தைய நாளில் நடைபெற்றிருப்பதற்கு சில காரணங்கள் உண்டு. ரம்ஜான் நோன்பு மாதத்தில் தீவிரவாதிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்து, மேலும் நீட்டிக்கப்பட வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பது குறித்த பரவலான விவாதங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போது இந்தப் படுகொலை நடந்திருக்கிறது. அரசின் சமாதான முயற்சி தடம்புரள வேண்டும் என்பதில் தீவிரவாதிகள் குறியாக இருந்திருக்கிறார்கள்.
கடந்த ஒரு மாதமாக மத்திய அரசு தீவிரவாதிகளுக்கு எதிரான தாக்குதலை ரம்ஜான் நோன்பின் காரணமாக நிறுத்தியிருந்தாலும்கூட, தீவிரவாதிகள் அதே போன்ற உணர்வைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. கடந்த ஒரு மாதம் பாகிஸ்தானின் துணையுடன் தீவிரவாதிகள் காவல்துறையினருக்கும், ராணுவத்தினருக்கும், பொதுமக்களுக்கும் எதிரான தீவிரவாதத் தாக்குதல்களை தொடர்ந்து நடத்தி வந்திருக்கிறார்கள். புனித ரம்ஜான் மாதத்தில் காஷ்மீரத்தில் ராணுவமும் காவல்துறையினரும் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றதால் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் இரண்டு மடங்கு அதிகரித்தன என்பதுதான் உண்மை. 
இப்போது தீவிரவாதிகள் எதிர்பார்த்ததுபோலவே சுஜாத் புகாரியின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து மத்திய அரசு மீண்டும் அவர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்களை தொடர முடிவெடுத்திருக்கிறது. இது சாதாரண காஷ்மீர் குடிமக்களை மீண்டும் ராணுவத்தினருக்கும் தீவிரவாதிகளுக்கும் இடையே நித்திய கண்டம் பூரண ஆயுசாகத் தொடர வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்போகிறது. பஞ்சாயத்துத் தேர்தல்கள் ஒத்திப்போடப்படும். அனந்த்நாக் மக்களவைத் தொகுதிக்கான இடைத்தேர்தலும் தள்ளிப்போடப்படும். ஊரக வளர்ச்சி, அரசின் மக்கள் நலத் திட்டங்கள் அனைத்தும் முடக்கப்படும். தீவிரவாதிகள் சுஜாத் புகாரியைப் படுகொலை செய்ததன் நோக்கம் நிறைவேறப்போகிறது.
தீவிரவாதிகளின் திட்டமே அவர்களும் இந்திய அரசும் என்கிற நிலைமையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான். இதற்கு நடுவில் காஷ்மீரத்தில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு செயல்படுவதையோ, எந்தவித சமாதான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுவதையோ அவர்கள் விரும்பவில்லை. இந்த நிலையில், நடுநிலையுடன் செயல்படும் ஊடகங்கள் தீவிரவாதிகளின் தாக்குதலுக்கு உள்ளாவதில் வியப்பில்லை.
அதனால்தான் தீவிரவாதிகள் பள்ளிக்கூடங்களையும் செயல்பட அனுமதிப்பதில்லை. அதன்மூலம் குழந்தைகள் படிக்காமல் தெருவில் இறங்கி அவர்களுடன் போராடத் தூண்டப்படுகிறார்கள். வருங்கால காஷ்மீரத்திற்கான எல்லா வளர்ச்சித் திட்டங்களும் முடக்கப்படுகின்றன. வருங்காலம் இல்லாமல் வேலைவாய்ப்பற்ற இளைஞர் கூட்டம் மேலும் மேலும் அதிகரிப்பது, தங்களுக்குச் சாதகமாக மாறும் என்பது தீவிரவாதிகளுக்குத் தெரியும்.
காஷ்மீரத்தில் தனிநாடு கோரிக்கையாளர்கள் இருக்கிறார்கள்தான். ஆனால், அவர்கள் தங்களது அன்றாட வாழ்க்கையை பாகிஸ்தான் ஆதரவு தீவிரவாதக் குழுக்கள் பாதிக்கின்றன என்பதையும் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான் காஷ்மீரத்தில் நடந்த உள்ளாட்சி, மக்களவை, சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் மக்கள் கலந்து கொண்டு வாக்களித்திருக்கிறார்கள். ராணுவத்தாலும் காவல்துறையாலும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் காஷ்மீரத்திலிருந்து இந்திய ராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்வது என்கிற நிலை ஏற்படுவதை அவர்கள் விரும்பமாட்டார்கள் என்பதும் உண்மை. 
அச்சத்தின் பிடியில் இருக்கும் காஷ்மீர மக்களுக்கு அரசியல் தீர்வை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதுதான் மத்திய அரசின் கடமை. அதற்காகத்தான் சுஜாத் புகாரி ரத்தம் சிந்தியிருக்கிறார் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/18/புகாரி-சிந்திய-ரத்தம்-2941752.html
2940515 தலையங்கம் கால்பந்து உலகக் கோப்பை! ஆசிரியர் Saturday, June 16, 2018 01:29 AM +0530
உண்மையிலேயே கால்பந்துதான் ஒரு சர்வதேச விளையாட்டு. கால்பந்துக்கான உலகக் கோப்பை போட்டிதான் உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய விளையாட்டுத் திருவிழா. 211 நாடுகள் கலந்து கொள்ளும் இந்தப் போட்டியின் கடைசி கட்டங்களுக்கான போட்டிக்கு 32 அணிகள் தேர்வாகி இருக்கின்றன. அடுத்த ஒரு மாத காலத்திற்கு ரஷியாவில் நடைபெறும் உலகக் கோப்பை கால்பந்துப் போட்டியை உலகளாவிய அளவில் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து பல நூறு கோடி ரசிகர்கள் நேரிலும், தொலைக்காட்சி மூலமும் கண்டு ரசிக்க இருக்கிறார்கள். 
கடந்த வியாழக்கிழமை மாஸ்கோவில் தொடங்கிய கால்பந்துக்கான உலகக் கோப்பை போட்டி ரஷியாவிலுள்ள 11 நகரங்களில் நடைபெற இருக்கிறது. அடுத்த ஒரு மாதத்தில் 64 கால்பந்துப் போட்டிகள் நடைபெற இருக்கின்றன. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக இந்தப் போட்டிக்காக காத்திருந்த கால்பந்து ரசிகர்கள் உற்சாகத்தின் உச்சாணிக் கொம்பில் இந்த முறை வெற்றிக் கோப்பையைத் தட்டிப் பறிக்கப் போவது யார் என்கின்ற எதிர்பார்ப்புடன் காத்துக் கிடக்கிறார்கள்.
ரஷியாவில் மட்டுமல்லாமல், உலகக் கோப்பை கால்பந்துக்கான டிக்கெட்டுகள் சர்வதேச அளவில் பல நூறு கோடி ரூபாய்க்கு விற்பனையாகி இருக்கின்றன. இந்தப் போட்டியின் கடைசி கட்ட சுற்றுக்கு அமெரிக்கா தகுதி பெறவில்லை என்றாலும்கூட, மிக அதிகமாக டிக்கெட்டுகள் விற்பனையாகி இருப்பது அமெரிக்காவில்தான். டிக்கெட் விற்பனையில் முதல் 20 நாடுகளில் இந்தியாவும்கூட இடம் பெற்றிருக்கிறது. அமெரிக்காவைப் போலவே கடைசி கட்டப் போட்டியில் கலந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும்கூட, சீனாவிலிருந்து மட்டும் கால்பந்து உலகக் கோப்பை போட்டிகளைக் காண்பதற்கு லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் ரஷியா செல்கிறார்கள்.
2018 கால்பந்து உலகக் கோப்பையில் கடைசிச் சுற்று போட்டிகளுக்குத் தேர்வாக முடியாமல்போன குறிப்பிடத்தக்க நாடுகள் இத்தாலி, நெதர்லாந்து, அமெரிக்கா ஆகியவை. ஐஸ்லாந்து, பனாமா, மொராக்கோ, பெரு உள்ளிட்ட நாடுகள் ரஷியாவில் நடக்கும் உலகக் கோப்பை போட்டியில் கலந்து கொள்கின்றன. நேற்று இரவு நடந்த ஸ்பெயினுக்கும் போர்ச்சுக்கலுக்கும் இடையிலான போட்டியும், மொராக்கோவுக்கும் ஈரானுக்கும் இடையில் நடந்த போட்டியும் தொலைக்காட்சி தரவரிசையில் உச்சத்தை எட்டியிருக்கின்றன எனும்போது அடுத்த 28 நாட்களில் கால்பந்து ஜுரம் எந்த அளவுக்கு அதிகரிக்கப்போகிறது என்பதை கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம்.
1980-இல் நடந்த ஒலிம்பிக் போட்டிக்குப் பிறகு கடந்த 38 ஆண்டுகளாக இதுவரை எந்த சர்வதேச விளையாட்டையும் ரஷியா முன்னின்று நடத்தியதில்லை. ஏனைய நாடுகளும் ரஷியாவில் சர்வதேசப் போட்டிகளை நடத்துவதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. அதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், ரஷிய ரசிகர்கள் வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்கள் என்கின்ற பரவலான அச்சம் எப்போதுமே உண்டு. கடந்த 2016 ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பு சாம்பியன் போட்டியில்கூட ரஷிய கால்பந்து ரசிகர்கள் இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்த ரசிகர்களுடன் கைகலப்பில் தொடங்கி வன்முறையில் ஈடுபட்டதை சர்வதேச நாடுகள் இப்போதும்கூட அச்சத்துடன்தான் பார்க்கின்றன. ரஷியா உலகக் கோப்பை கால்பந்தில் வெற்றி பெறப் போவதில்லை என்று தெரிந்தாலும்கூட, ரஷியா குறித்த எதிர்மறைப் பார்வையை, உலகக் கோப்பை பந்தயம் வெற்றிகரமாக நடத்தப்படுவதன் மூலம் அகற்ற முடியும் என்று அதிபர் புதின் கருதுவதாகத் தெரிகிறது.
1998 உலகக் கோப்பைப் போட்டிக்குப் பிறகு, இந்த அளவுக்கு வலுவான அணிகள் இறுதிக் கட்டப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டதில்லை. பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, ஸ்பெயின், பிரேஸில், பெல்ஜியம் உள்ளிட்ட எல்லா அணிகளுமே உச்சகட்ட உற்சாகத்தில் இருக்கின்றன. கடந்த 2014 உலகக் கோப்பையை வென்ற ஜெர்மனி, இந்த முறை எப்படி அந்தக் கோப்பையைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளப் போகிறது என்று உலகமே வேடிக்கை பார்க்கிறது. இந்த முறை முக்கியமான அணிகள் அனைத்துமே எப்படியும் கோப்பையை வென்றுவிட வேண்டும் என்பதில் தீவிரமாகக் களமிறங்கியிருக்கின்றன. இதுபோதாதென்று, குரோஷியா, இங்கிலாந்து, ஆர்ஜென்டீனா, போர்ச்சுக்கல், உருகுவே ஆகிய அணிகளும் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மிகத் திறமையான விளையாட்டு வீரர்களுடன் கோப்பையைக் கைப்பற்ற உற்சாகத்துடன் மைதானத்துக்கு வந்திருக்கின்றன.
இதுதான் ஆர்ஜென்டீனாவின் லையோனல் மெஸ்ஸி, போர்ச்சுக்கலின் கிறிஸ்டியானோ ரொனால்டோவுக்கும் கடைசி உலகக் கோப்பை போட்டியாக இருக்கக் கூடும். தன்னிகரற்ற கால்பந்து விளையாட்டு வீரர்களான அவர்களது ரசிகர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் மாஸ்கோவில் குழுமியிருக்கிறார்கள். நெய்மர், சால் ரோகும்போ, ஈஸ்கோ, காபிரியேல் ஜீசஸ், ஜூனியன் பிராக்ஸ்லஸ், ஜேவியர் ஹெர்ணான்டஸ் உள்ளிட்ட அடுத்தத் தலைமுறை நட்சத்திர விளையாட்டு வீரர்கள் இந்த உலகக் கோப்பைப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள இருக்கிறார்கள். ஆன்ட்ரேஸ் இனியெஸ்டா, ஜேவியர் மஷ்ரானோ ஆகிய இருவருக்கும்கூட இது கடைசி உலகக் கோப்பை போட்டியாக இருக்கக் கூடும்.
பிரேஸில், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் ஆகிய மூன்று நாடுகளும் கோப்பைக்கான போட்டியில் முன்னணியில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால், ஸ்பெயின், ஆர்ஜென்டீனா, பெல்ஜியம் ஆகிய அணிகளில் ஒன்று அந்த எதிர்பார்ப்பை பொய்யாக்கி வெற்றிக் கோப்பையைத் தட்டிக்கொண்டு போனால் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. ரஷியாவிலுள்ள மைதானங்களில் கால்பந்து உருளத் தொடங்கியிருக்கிறது. உலகம் உச்சக்கட்ட உற்சாகத்தில் போட்டிகளை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/16/கால்பந்து-உலகக்-கோப்பை-2940515.html
2939720 தலையங்கம் போதும் இந்த மோதல் போக்கு! ஆசிரியர் Friday, June 15, 2018 01:16 AM +0530 கடந்த நான்கு நாள்களாக தில்லி முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவாலும் அவரது மூன்று அமைச்சரவை சகாக்களும் துணை நிலை ஆளுநர் அனில் பய்ஜாலின் ராஜ் நிவாஸ் மாளிகை அலுவலகத்தில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். அநேகமாக இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் ஏதாவது ஒரு காலகட்டத்தில் ஆளுநர்களுக்கும் மாநில முதல்வர்களுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகளும் மோதல்களும் ஏற்பட்டதுண்டு. ஆனால், இதுவரை எந்த ஒரு முதல்வரும் தனது அமைச்சரவை சகாக்களுடன் ஆளுநரின் அலுவலகத்தில் தர்னா போராட்டம் நடத்தியதாக வரலாறு இல்லை. 
கடந்த பிப்ரவரி மாதம், முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவாலின் இல்லத்தில் தில்லி மாநிலத்தின் தலைமைச் செயலர் அன்சுல் பிரகாஷ் தாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டதிலிருந்து முதல்வர் அலுவலகத்திற்கும் ஆளுநர் மாளிகைக்கும் இடையேயான மோதல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. தலைமைச் செயலர் தாக்கப்பட்ட சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, அமைச்சர்கள் கூட்டும் எந்த ஒரு கூட்டத்திலும் தில்லி அரசின் ஏனைய மூத்த அதிகாரிகள் அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் வகையில் கலந்துகொள்ளவதில்லை. இதனால் அரசின் நிர்வாகம் ஸ்தம்பித்து இருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல மக்கள் நலப் பணிகளும் முடங்கிக்கிடக்கின்றன.
முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவாலும் அவரது அமைச்சரவை சகாக்கள் மூவரும் முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான குற்றச்சாட்டு தில்லி அரசின் இந்திய அரசுப் பணி அதிகாரிகளுக்கு துணைநிலை ஆளுநர் அனில் பய்ஜால் மறைமுக ஆதரவு அளிக்கிறார் என்பதுதான். அமைச்சர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றும்படி அதிகாரிகளுக்கு துணைநிலை ஆளுநர் உத்தரவிட வேண்டும் என்றும், அதற்கு இணங்காதவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பதும் ஆம் ஆத்மி கட்சி அரசின் வீடு தேடி ரேஷன்' திட்டத்துக்கு அனுமதி வழங்க வேண்டும் என்றும் கோரித்தான் முதல்வரும், அமைச்சர்களும் ராஜ் நிவாஸில் தர்னா போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், தில்லி அரசின் அதிகாரிகளோ தாங்கள் எந்தவிதப் போராட்டத்திலும் ஈடுபடவில்லை என்றும், தலைமைச் செயலருக்கு ஏற்பட்டது போல தங்களுக்கும் அமைச்சர்களால் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்கிற பாதுகாப்பு உணர்வால்தான் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளவில்லை என்றும் தெரிவிக்கின்றனர்.
முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவாலின் அரசியல், ஆரம்பம் முதலே போராட்டத்துடன் கூடிய மோதல் போக்கின் அடிப்படையில்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது. தில்லிக்கு தனி மாநில அந்தஸ்து கோரி தொடர்ந்து போராடி வருகிறது ஆம் ஆத்மி கட்சி. இந்தியாவின் தேசியத் தலைநகர் என்பதால் தில்லி யூனியன் பிரதேசத்துக்கு தனி மாநில அந்தஸ்து அளிப்பதில் பல சிக்கல்களும் பிரச்னைகளும் இருக்கின்றன என்பதை முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவால் புரிந்துகொள்ளவில்லையா இல்லை புரிந்துகொள்ளத் தயாராக இல்லையா என்பது புரியவில்லை. 
தில்லியின் பல்வேறு பகுதிகளில் மத்திய அரசின் அலுவலகங்களும், ராணுவ பகுதிகளும் காணப்படுகின்றன. மேலும் பிரதமர் சுதந்திர தின உரையாற்றும் செங்கோட்டை, பல்வேறு வெளிநாட்டு பிரமுகர்கள் விஜயம் செய்யும் தில்லி விமான நிலையம் இவையெல்லாம் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து முற்றிலுமாக அகற்றப்பட்டுவிட முடியாது. தில்லி மாநில அரசின் 80 சதவீத வருவாய் தேசிய தலைநகர் பகுதியான கன்னாட் பிளேஸ், சாந்தினி செளக், பாரக்கம்பா சாலை ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து பெறப்படும் நிலையில், தில்லி பிரிக்கப்பட்டால் மாநில அரசு செயல்பட முடியுமா என்பதே சந்தேகம்தான். மேலும், மத்திய அரசின் மானியங்களை இழந்துவிட்டால் தில்லி அரசால் அரசு ஊழியர்களுக்கு ஊதியமும், ஓய்வூதியமும் கொடுக்கக்கூட வருவாய் இருக்காது என்பதுதான் உண்மைநிலை.
இதற்கு முன்னால் மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சியும் தில்லி மாநில அரசில் பாஜகவும், மத்தியில் பாஜக ஆட்சியும் தில்லி மாநில அரசு காங்கிரஸ் வசமும் இருந்து வந்திருக்கிறது. அப்போதெல்லாம் தில்லி மாநில முதல்வர்கள் பல்வேறு பிரச்னைகளை இப்போதைய முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவால் போலவே எதிர்கொண்டனர் என்றாலும்கூட, மத்திய அரசுடன் அலுவல் ரீதியாக சுமூகமான உறவை ஏற்படுத்திக் கொண்டு நிர்வாக ரீதியிலானப் பிரச்னைகளைத் தீர்த்துக் கொண்டனர். அவர்களுக்கு அரசியலைவிட ஆட்சி செய்வதில்தான் கவனம் இருந்தது. ஆம் ஆத்மி கட்சி முதல்வர் அரவிந்த் கேஜரிவாலுக்கு ஒவ்வொரு பிரச்னையையும் அரசியலாக்கி ஆதாயம் தேடுவதில்தான் ஆர்வம் காணப்படுகிறதே தவிர, இணக்கமாக இருந்து நல்ல நிர்வாகத்தை வழங்குவதில் ஆர்வம் இல்லை என்பதைத்தான் அவரது நடவடிக்கைகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.
தலைநகர் தில்லி மிகப்பெரிய குடிநீர் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்கிறது. தேவைக்குப் போதுமான மின்சாரம் இல்லாத நிலை, மழைக் காலம் தொடங்குவதற்குள் கழிவுநீரோடைகளையும் மழைநீர் வடிகால்களையும் சுத்தம் செய்தாக வேண்டும். தில்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து என்பது சாத்தியம் இல்லை என்கிற நிலையில் அரசியலுக்காக நிர்வாகத்தை ஸ்தம்பிக்க வைப்பது பொறுப்புள்ள முதல்வருக்கு அழகல்ல.
மத்திய அரசும் சரி, துணைநிலை ஆளுநரும் சரி முதல்வரின் முரட்டுத் தனத்தையும் பிடிவாதத்தையும் சற்று சகித்துக்கொண்டு சமாதான முயற்சியில் ஈடுபடுகிறார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. ஆம் ஆத்மி கட்சியும், பாஜகவும் ஒருவரையொருவர் குற்றம்சாட்டிக்கொண்டு தில்லியின் நிர்வாகத்தைத் தொடர்ந்து ஸ்தம்பிக்க வைப்பார்களேயானால், அடுத்தாற்போல் தேர்தல் வரும்போது வாக்குச் சாவடிகளின் மூலம் மக்கள் அவர்களை தண்டிப்பார்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/15/போதும்-இந்த-மோதல்-போக்கு-2939720.html
2938952 தலையங்கம் சந்தித்ததே வெற்றி! ஆசிரியர் Thursday, June 14, 2018 01:26 AM +0530 யாருமே எதிர்பாராத ஒன்று நடந்திருக்கிறது. மூன்று நாள் முன்பு வரையிலும்கூட இந்தச் சந்திப்பு நிகழுமா நிகழாதா என்பது குறித்து சர்வதேச அளவில் சர்ச்சை நடந்துகொண்டிருந்தது. அனைவருடைய ஐயப்பாடுகளையும் பொய்யாக்கி அமெரிக்க அதிபர் டெனால்ட் டிரம்பும், வட கொரிய அதிபர் கிம் ஜோங்-உன்னும் சிங்கப்பூரில் சந்தித்திருப்பது நிஜமான வரலாற்றுத் திருப்புமுனை. 
தென் கொரிய அதிபர் மூன் ஜே இன், வட கொரியாவுடன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட நட்புறவில் தான் தொடங்கியது இப்போதைய அமெரிக்க - வட கொரியா ஒப்பந்தத்திற்கான ஆரம்பம். வட கொரிய அதிபர் கடந்த பிப்ரவரியில் தென் கொரியாவில் நடந்த குளிர்கால ஒலிம்பிக் பந்தயத்துக்கு வட கொரிய வீரர்களை பங்கேற்ற அனுப்பியதிலிருந்து கொரிய தீபகற்பத்தில் கடந்த அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடரும் மோதல் போக்கில் மாற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியது. தென் கொரியாவை பயன்படுத்தி, வட கொரியாவை சமரசப் பேச்சுவார்த்தைக்கு இழுத்து வந்தது அமெரிக்க ராஜதந்திரமாக இருந்தால் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அதற்குக் காரணம், தென் கொரியா, ஜப்பான் மட்டுமல்ல அமெரிக்காவே கூட வட கொரியாவின் அணு ஆயுத சோதனைகளால் அச்சமடைந்திருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை.
அதிபர்கள் டிரம்பும், கிம்மும் கையொப்பமிட்டிருக்கும் கூட்டறிக்கையில் கூறப்பட்டிருக்கும் விவரங்கள் புதிதொன்றுமல்ல. இதேபோல, இதே பிரச்னைகளில் வட கொரியா, அமெரிக்காவுடன் இதற்கு முன்பும் ஒப்பந்தங்களை செய்து கொண்டிருக்கிறது, அதை மீறியும் இருக்கிறது. ஆனால், இந்த முறை அமெரிக்காவுக்கும் வட கொரியாவுக்கும் இப்படியொரு ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு கொரிய தீபகற்பத்தில் அமைதியை ஏற்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 
இப்போது வட கொரியா தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஆசிய நாடுகளை மட்டுமல்ல, அமெரிக்காவையேகூட குறிவைத்துத் தாக்கக்கூடிய அணு ஆயுத வல்லமை பெற்ற நாடாக மாறியிருக்கிறது. அதே போல வட கொரியாவும் அணு ஆயுத பலம் பெற்றிருந்தாலும் பொருளாதாரத் தடைகளால் பாதிக்கப்பட்டு மிகப்பெரிய பொருளாதார வீழ்ச்சியை எதிர்கொள்கிறது. இந்த நிலையில், ஏதாவது ஒரு வகையில் ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்திக் கொள்வதுதான் இரு தரப்புக்குமே நல்லது என்கிற புரிதலை ஏற்படுத்திய இரண்டு நாடுகளின் வெளிவிவகாரத்துறை அதிகாரிகள் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.
அமெரிக்க அதிபர்கள் இதற்கு முன்னால் பங்குபெற்ற ஏனைய உச்சி மாநாடுகளைப்போல அதிபர் டிரம்பின், கிம் ஜோங் உடனான சிங்கப்பூர் மாநாடு தெளிவான ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்திவிட்டதாகக் கூற முடியாது. அதிபர் கிம் ஜோங் வட கொரியாவின் அணு ஆயுத குறைப்புக்கான எல்லா முயற்சிகளிலும் ஈடுபடுவதாகவும் அதிபர் டிரம்ப் வட கொரியாவின் பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் வழங்குவதாகவும் தெரிவித்திருக்கிறார்கள், அவ்வளவே. அதே நேரத்தில் வட கொரியாவுக்கு எதிரான பொருளாதாரத் தடை, வட கொரியா மீண்டும் தனது அணு ஆயுத முயற்சிகளில் ஈடுபட முடியாத அளவை எட்டுவது வரை தொடரும் என்று அமெரிக்கா குறிப்பிடுகிறது.
வட கொரியாவின் ஏவுகணைகளால் பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும் அமெரிக்காவும் சரி, தென் கொரியா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகளும் சரி அதிபர் கிம் எந்தளவுக்கு அவரது வாக்குறுதியில் உறுதியாக இருந்து அணு ஆயுதக் குறைப்பில் ஈடுபடுகிறார் என்பதை கூர்ந்து கவனிக்கும். அதே நேரத்தில், எந்த அளவுக்கு அமெரிக்கா பொருளாதார ரீதியாக வட கொரியாவுக்கு உதவப் போகிறது என்
பதைப் பொருத்துத்தான் அதிபர் கிம் ஜோங்-உன்னின் அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கை இருக்கக் கூடும்.
இதற்கு முன்னால் தன்னுடைய நண்பர்கள், எதிரிகள் என்கிற பாகுபாடு இல்லாமல் பல சர்வதேச ஒப்பந்தங்களை அதிபர் டிரம்ப் கிழித்துப் போட்டிருக்கிறார், நிராகரித்திருக்கிறார். அடுத்து அவர் என்ன செய்வார் என்பது தெரியாது என்கிற பெயர் அவருக்கு உண்டு. அதேபோலத்தான் அதிபர் கிம் ஜோங்-உன்னும். புரிந்துகொள்ள முடியாத இந்த இரண்டு சர்வதேசத் தலைவர்களுக்கும் இடையில் புரிதல் ஏற்பட்டிருப்பதுதான் எப்படி என்கிற புதிர் உலக நாடுகளை வியப்படைய வைத்திருக்கிறது. பேச்சுவார்த்தை முடிந்த பிறகு வட கொரிய அதிபருடன் மேலும் நெருக்கமாகப் பழக முடியும் என்கிற நம்பிக்கை தனக்கு ஏற்பட்டிருப்பதாக அதிபர் டிரம்பும், இந்த நட்புறவால் உலகம் மிகப்பெரிய மாற்றத்தைப் பார்க்கப் போகிறது என்று அதிபர் கிம்மும் தெரிவித்திருக்கும் நிலையில், இந்த உச்சி மாநாடு ஒரு வகையில் வெற்றி மாநாடுதான் என்று கொள்ளலாம்.
ஒப்பந்தத்தில் எந்தவிதக் காலக்கெடுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. வட கொரியாவின் ஒரேயொரு நட்பு நாடான சீனாவைக் குறித்து எதுவும் பேசப்படவில்லை. இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே ராஜாங்க ரீதியிலான உறவு ஏற்படுத்தப்படுவது குறித்து எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. இந்த நிலையில் அதிபர் டிரம்பும், அதிபர் கிம்மும் கை குலுக்கி ஆரத்தழுவி நட்புறவு ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும்தான் குறிப்பிடத்தக்க செய்தி. 
அடுத்தக்கட்டமாக அதிபர் கிம் வாஷிங்டன் வெள்ளை மாளிகைக்கு அழைக்கப்படலாம். அமெரிக்க அதிபர் டெனால்ட் டிரம்ப் வடகொரியாவுக்கு அரசுப் முறைப் பயணம் மேற்கொள்ளலாம். அதன் பிறகுதான் சிங்கப்பூரில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சமாதான ஒப்பந்தம் அடுத்தக் கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுமா என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும். 
சந்திப்பு நிகழ்ந்திருக்கிறது, சமாதானக் கொடி பறக்கவிடப்பட்டிருக்கிறது என்பது வரை வெற்றி!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/14/சந்தித்ததே-வெற்றி-2938952.html
2938359 தலையங்கம் இரப்பது குற்றமல்ல! ஆசிரியர் Wednesday, June 13, 2018 01:35 AM +0530 சட்டத்தின் பார்வையில் பிச்சைக்காரர்களுக்கும் திருடர்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. இந்தியாவில் 20 மாநிலங்களிலும் இரண்டு யூனியன் பிரதேசங்களிலும் பிச்சை எடுப்பது என்பது கிரிமினல் குற்றம். கர்நாடகத்திலும் அஸ்ஸாமிலும் சாதுக்களும் சந்நியாசிகளும் பிச்சைக்காரர்கள் என்கின்ற வரம்பிலிருந்து விலக்களிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தமிழ் நாட்டில் அவர்கள் மட்டுமல்ல, தெருக்கூத்தில் ஈடுபடுவோர், தெருப்பாடகர்கள், கழைக் கூத்தாடிகள், தெருவில் மந்திரவாதத்தில் ஈடுபட்டுப் பிழைப்பவர்கள் ஆகியோரும் பிச்சைக்காரர்கள் என்கின்ற வரைமுறையிலிருந்து விலக்களிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
பல மாநிலங்களில் பிச்சை எடுப்பது என்பது பிணையில் வெளிவர முடியாத கிரிமினல் குற்றம். காவல் துறையினர் அவர்களைக் குற்றவாளிகள் என்று முதல் கட்ட விசாரணையிலேயே தீர்மானித்து, குற்றம் பதிவு செய்துவிடலாம். மூன்று முறைக்கு மேல் காவல் துறையினரால் பிச்சை எடுத்த குற்றத்துக்காகக் கைது செய்யப்படுபவர்கள், அரசு பரிந்துரைக்கும் ஏதாவது ஒரு நிறுவனத்தில் பத்தாண்டு காலம் தண்டனை ஊழியமும், இரண்டாண்டு கால சிறைத்தண்டனையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிறது சட்டம். 
பிச்சை எடுப்பதற்கு எதிரான சட்டங்கள் மாநிலத்துக்கு மாநிலம் வேறுபட்டாலும் கூட அந்தச் சட்டங்களின் பல்வேறு கூறுகள் மிகவும் கடுமையானவை. அந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படை, உச்சகட்ட வறுமை தண்டிக்கப்பட வேண்டுமே தவிர, அதிலிருந்து ஒருவர் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதல்ல. பெரும்பாலான பிச்சைக்காரர்கள் பிழைப்புக்கு வேறு வழியில்லாமல் கையேந்தி வயிற்றைக் கழுவுகிறார்கள் என்பதை சட்டம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
2011 மக்கள் தொகை கணக்கின்படி நிராதரவானவர்களைப் பிச்சைக்காரர்கள் என்றும், நாடோடிகள் என்றும் குறிப்பிட்டு அவர்களுடைய எண்ணிக்கை சுமார் ஐந்து லட்சம் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இந்த எண்ணிக்கை இந்தியாவிலுள்ள நிராதரவான பிச்சைக்காரர்களின் எண்ணிக்கையில் 20-இல் ஒரு பகுதிதான் என்று சமூக ஆர்வலர்கள் கருதுகின்றனர். பிச்சைக்காரர்கள் என்கின்ற வார்த்தைக்கான சரியான விளக்கம் எதுவும் தரமுடியாத நிலையில், அவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிடுவது இயலாத ஒன்று. 
அநேகமாக எல்லா மாநில சட்டங்களின்படியும் ஒருவரது தோற்றமோ அல்லது பொது இடத்தில் காரணமில்லாமல் சுற்றித் திரிவதோ கூடப் பிச்சைக்காரர்கள் என்கின்ற வரைமுறைக்குள் வந்துவிடும். ஒருவர் பிச்சை எடுத்ததற்காகக் கைது செய்யப்பட்டால் அவருடைய மனைவியும் குழந்தைகளும் உடன் இருக்கும் பெற்றோரும் கைது செய்யப்படலாம் என்பதற்கான சட்ட விதிமுறை கூட சில மாநிலங்களில் காணப்படுகிறது. 
ஒருவர் பிச்சை எடுப்பதற்கு அடிப்படைக் காரணம் வறுமையாக இருந்தாலும் கூட, அதை முழு நேரத் தொழிலாக மாற்றியிருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். கூடுதல் பணத்தை இரந்து பெறுவதற்காக வேண்டுமென்றே தங்களது உடல்களைக் காயப்படுத்திக் கொண்டோ, உடலுக்கு ஊறு விளைவித்துக் கொண்டோ பிச்சை எடுப்பவர்களும் உண்டு. தொழில் ரீதியாகவும், குழுக்களாகவும் பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுவோர் இல்லாமல் இல்லை.
தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் புள்ளி விவரப்படி ஆண்டொன்றுக்கு 40,000 குழந்தைகள் இந்தியாவில் கடத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களில் 10,000 பேர் என்ன ஆனார்கள் என்பதுகூட தெரியவில்லை. ஏறத்தாழ 3 லட்சம் குழந்தைகள் இந்தியாவில் போதை மருந்து தரப்பட்டு, அடிக்கப்பட்டு பிச்சைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதாக மனித உரிமை ஆணைய அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. 
2015-இல் மாநிலங்களவையில் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு சமூக நீதித்துறை இணை அமைச்சர் விஜய் சம்பலா, இந்தியாவில் 4 ,13,670 பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பதாகவும், அவர்களில் 2.2.லட்சம் பேர் ஆண்கள் என்றும், 1.91 லட்சம் பேர் பெண்கள் என்றும் தெரிவித்திருக்கிறார். இந்தியாவிலேயே மிக அதிகமாக பிச்சைக்காரர்கள் காணப்படுவது மேற்கு வங்கத்தில் (81,844) அதைத் தொடர்ந்து உத்தரப் பிரதேசம் (65,835), ஆந்திரப் பிரதேசம் (30,218), பிகார் (29,723), மத்தியப் பிரதேசம் (28,695) என்று பட்டியல் நீள்கிறது. 
மத்திய மகளிர் மற்றும் குழந்தைகள் நல மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் மேனகா காந்தி, பிச்சைக்காரர்கள் தொடர்பான பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண முழுமையான சட்டம் ஒன்றை கொண்டுவரும்படி சமூக நீதித்துறையை வலியுறுத்தி இருக்கிறார். நிராதரவானவர் (பாதுகாப்பு, உதவி, மறுவாழ்வு) மாதிரி மசோதா ஒன்றை மாநில அரசுகளுக்கு அனுப்பி, அவர்களின் கருத்தைக் கோரியிருக்கிறார். தொழில் ரீதியான யாசகம் தவிர்த்த, வறுமையின் காரணமாகப் பிச்சை எடுப்பதை கிரிமினல் சட்டத்திலிருந்து அகற்றவும், பிச்சைக்காரர்களின் உறவினர்களை தண்டிப்பதைத் தடுக்கவும் இந்த மசோதா வழிகோலுகிறது.
மாநில அரசுகள் போதுமான ஊழியர்களுடன் கூடிய பிச்சைக்காரர்களின் மறுவாழ்வுக்கான நிலையங்களை அமைப்பதும், அவர்களுக்கு உளவியல் ஆலோசனை வழங்கவும், தொழில் கற்றுக்கொடுக்கவும் இந்த மசோதா வழிகோலுகிறது. மத்திய அரசால் தயாரிக்கப்படும் மாதிரி மசோதாக்கள், மாநில அரசுகளால் மாற்றங்களுடனோ, மாற்றம் இல்லாமலோ சட்டமாக்கப்படலாம். 
இந்தியா போன்ற மக்கள் தொகை அதிகமுள்ள நாட்டில் வறுமைக் கோட்டுக்கும் கீழே உள்ள மக்களின் எண்ணிக்கை குறையாத நிலையில், பிச்சை எடுப்பதை சட்டம் போட்டுத் தடுப்பதோ, தண்டிப்பதோ, மனிதாபிமானத்துடன் கூடிய செயலாக இருக்காது. அனுதாபத்துடனும், கருணையுடனும் அணுக வேண்டிய இந்தப் பிரச்னையை மனிதாபிமானம் இல்லாமல் கிரிமினல் சட்டத்திற்கு
உட்படுத்தி இருப்பது அகற்றப்பட்டாக வேண்டும்.
ஏற்பது இகழ்ச்சி, சரி. அதற்காக இரப்பது குற்றம் என்றால் எப்படி?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/13/இரப்பது-குற்றமல்ல-2938359.html
2937766 தலையங்கம் மன அழுத்தம் எனும் விடுகதை! ஆசிரியர் Tuesday, June 12, 2018 01:35 AM +0530 பெரியவர்களிடம் மட்டுமே காணப்பட்ட மன அழுத்தம், எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை இந்தியாவில் மிக அதிக அளவில் குழந்தைகளிடம் காணப்படும் நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் உலக சுகாதார நிறுவனம் வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரத்தின்படி, இந்தியாவில் 13 வயது முதல் 19 வயது வரையுள்ள பிரிவினரில் நான்கு பேரில் ஒருவர் மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். தேசிய குற்ற ஆவணத் துறையின் 2015-ஆம் ஆண்டின் புள்ளிவிவரப்படி இந்தியாவில் ஒவ்வொரு மணி நேரத்துக்கும் ஒரு மாணவர் தற்கொலை செய்துகொள்வதாக தெரிகிறது.
உலகளாவிய அளவில் 20 பேருக்கு ஒருவர் ஏதாவது ஒரு விதத்தில் மன அழுத்தத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார். தீவிரமான மன நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் பலர் தாங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது தெரியாமலேயே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவர்களைச் சுற்றி இருப்பவர்களும் அவர்களது மன அழுத்தத்தையோ, மன நோயையோ புரிந்துகொள்ளாமல் அது அவரது பிறவிக் குணம் என்று கருதி ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதனால், மன நோய் குறித்த பிரச்னைகளுக்கு புதியதொரு அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது. 
இது ஏதோ புதிய பிரச்னை என்று நினைப்பது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வதாகத்தான் இருக்கும். பெரியவர்களைப் போலவே குழந்தைகளும் இளைஞர்களும் எப்போதுமே மன நோயால் பாதிக்கப்படும் வாய்ப்பு உள்ளவர்களாகவே இருந்து வந்திருக்கின்றனர். பெரியவர்கள் மத்தியிலேயே மன நோய்க்கு முறையான சிகிச்சை மேற்கொள்வது தவிர்க்கப்படும்போது குழந்தைகள் மத்தியிலும் இளைஞர்கள் மத்தியிலும் காணப்படுவது குறித்து எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் இருப்பதில் வியப்பில்லை. இந்தப் பிரச்னையை புரிதலுடன் ஏற்றுக்கொள்வதில் இருக்கும் தயக்கம்தான் குழந்தைகளிடம் காணப்படும் மன அழுத்தம் தொடர்பான வெளிப்பாடுகளை புரிந்துகொள்ள இயலாமல் போகிறது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை சிறார்கள் மத்தியில் காணப்படும் மன அழுத்தத்துக்கு பல்வேறு காரணிகள் உள்ளன. பள்ளிச்சூழலில் காணப்படும் அதிகரித்த போட்டி, அவர்களது வயதுக்கும் புரிதலுக்கும் மீறிய கல்விச்சுமை, அதிக மதிப்பெண் பெறுவதற்கு பெற்றோரால் தரப்படும் அழுத்தம், சிதைந்த குடும்பச்சூழல், உடல் ரீதியாகவும் பாலியல் ரீதியாகவும் குழந்தைகள் மீது தொடுக்கப்படும் வன்முறை உள்ளிட்டவை குழந்தைகளின் மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கின்றன. அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளித்து பாதுகாக்க வேண்டிய பெற்றோர் கூச்ச உணர்வு காரணமாகவும், வெட்க உணர்வு காரணத்தாலும் தங்கள் குழந்தைகளின் மன அழுத்தத்துக்கு தீர்வு காண முற்படுவதில்லை.
இந்தியாவில் 3.4 லட்சம் பேருக்கு ஒரு மன நோய் மருத்துவர் என்கிற நிலைதான் காணப்படுகிறது. மன நோய் மருத்துவமனைகளும் சரி, அரசு பொது மருத்துவமனைகளைப்போல போதிய கவனம் பெறுவதில்லை. மன நோய் மருத்துவ நிலையங்களில் உள்ள ஊழியர்களும் நோயாளிகளை மனிதர்களாக நடத்தாமல் மிகவும் கொடூரமாக நடத்தும் சம்பவங்கள் பல வெளிவந்தும்கூட அவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. அதனால், மன நோய் மருத்துவ நிலையங்களில் குடும்பங்களால் கைவிடப்பட்ட நோயாளிகள் மட்டுமே சேர்க்கப்படுகிறார்கள்.
2016-இல் நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு கடந்த ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் மனநல மருத்துவச் சட்டம் 2017' நரேந்திர மோடி அரசின் குறிப்பிடத்தக்க வரவேற்புக்குரிய சாதனைகளில் ஒன்று. இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் மன நோய் மருத்துவம் என்பது சமுதாய நாணுறு சூழ்நிலையிலிருந்து நோயாளிகளைப் பாதுகாக்கிறது. இதன் முதல் கட்டமாக மன நோய் மருத்துவம், பொது மருத்துவமனையுடன் இணைக்கப்படுகிறது. 
மன நோய் குறித்த அணுகுமுறையில் மாற்றம் ஏற்படுத்தி மன நோயாளிகளுக்கு சில உரிமைகளை வழங்குகிறது இந்தச் சட்டம். தாங்கள் எப்படி கவனிக்கப்பட வேண்டும், தங்களுக்கு எப்படி சிகிச்சை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை மன நோயாளிகளுக்குத் தரப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், கிரிமினல் குற்றமாக இருந்த தற்கொலை முயற்சி இந்தச் சட்டத்தால் குற்றவியல் சட்டத்திலிருந்து அகற்றப்படுகிறது. 
ஒருசில மாநிலங்களில் இப்போதும்கூட மன நோய் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மரணமடைந்தால் பிரேத பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்படுவது கட்டாயமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம், சொத்துத் தகராறில் குடும்பத்தினரே சிலரை மன நோயாளியாக்கி அவர்களைக் கொன்று விடும் வழக்கம் காணப்படுவது. இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் மன நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மருத்துவ சிகிச்சை, மறுவாழ்வு ஆகியவற்றுக்கு வழிகோலியிருப்பதுடன் மன நோய் மருத்துவத்துக்கான கட்டமைப்பு வசதிகளை அதிகரிப்பதற்கும் வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. 
இந்தியாவிலுள்ள பல மருத்துவக் கல்லூரிகளில், மன நோய் மருத்துவத்திற்கான பிரிவு இல்லாமல் இருக்கும் அவலம் காணப்படுகிறது. மன நோய் மருத்துவத்துக்கான செலவும் உளவியல் ஆலோசனைக்கான செலவும் அதிகமாகவே காணப்படுகிறது. இவற்றுக்கெல்லாம் சட்டம் தீர்வாக இருக்க முடியாது. மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு நெருக்கமானவர்களின் புரிதல் மூலமும் அக்கறை மூலமும் மட்டும்தான் குணமடைய முடியும். 
மன அழுத்தம் என்பது ஒருவகையில் விடுகதைக்கு விடைதேடுவது போலத்தான். உளவியல் நிபுணர்களால்தான் விடைகாண முடியும். அப்படி இருக்கும் நிலையில், ஒவ்வொரு பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் கட்டாயமாகக் குழந்தைகளின், மாணவர்களின் மன அழுத்தத்துக்கு தீர்வளிக்கும் உளவியல் நிபுணர்களின் பிரிவு ஒன்று அரசால் நியமிக்கப்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/12/மன-அழுத்தம்-எனும்-விடுகதை-2937766.html
2937151 தலையங்கம் நெகிழி சவால்! ஆசிரியர் Monday, June 11, 2018 02:40 AM +0530 ஒரு முறை மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய நெகிழிப் பயன்பாடு வரும் 2022}ஆம் ஆண்டுக்குள் முற்றிலுமாக தடுக்கப்பட வேண்டும் என்று மத்திய அரசு உறுதி பூண்டிருக்கிறது. அதேபோல, தமிழகத்திலும் மக்காத நெகிழிப் பொருள்களுக்கு தடை விதிக்கப்படுவதாக முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமி அரசும் அறிவித்திருக்கிறது. இந்தத் தடை அடுத்த ஆண்டு ஜனவரி 1}ஆம் தேதி முதல் நடைமுறைக்கு வரும் என்று சட்டப்பேரவையில் முதல்வர் அறிவித்திருக்கிறார். 
நெகிழிப் பொருள்களின் பயன்பாட்டால் ஏற்படும் சுகாதாரம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளை ஆய்வு செய்ய முந்தைய ஜெயலலிதா அரசால் ஒரு வல்லுநர் குழு அமைக்கப்பட்டது. அந்த வல்லுநர் குழு, ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்தி தூக்கி எறியக்கூடிய மக்காத நெகிழிப் பொருள்களைத் தடை செய்யவும், பாரம்பரியமாக பயன்படுத்தப்படும் வாழை இலை, பாக்கு மட்டை தட்டுகள், தாமரை இலைகள் போன்றவற்றின் பயன்பாட்டை ஊக்குவிக்கவும் பரிந்துரை வழங்கியிருந்தது. அந்தப் பரிந்துரையின் அடிப்படையில்தான், அடுத்த ஆண்டு முதல் மக்காத, ஒருமுறை மட்டுமே பயன்பாட்டுக்கு உதவும் நெகிழிப் பொருள்கள் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.
நெகிழித் தாள்கள், நெகிழித் தட்டுகள், தேநீர் மற்றும் தண்ணீர் குவளைகள், தண்ணீர் பாக்கெட்டுகள், நெகிழி உறிஞ்சிக் குழல், வணிக வளாகங்களில் வழங்கப்படும் நெகிழிக் கைப்பைகள், நெகிழிக் கொடிகள் ஆகியவை தடை செய்யப்பட்ட நெகிழிப் பொருள்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை. இந்தப் பொருள்களை தயாரிப்பது, விற்பனை செய்வது, சேமித்து வைப்பது, பயன்படுத்துவது ஆகிய அனைத்துமே தடை செய்யப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், அன்றாடம் பயன்படுத்தப்படும் பால், தயிர், எண்ணெய், மருத்துவப் பொருள்களுக்கான நெகிழி உறைகளுக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இதுபோல நெகிழிக்குத் தடை விதிப்பது என்பது புதிதொன்றுமல்ல. இந்தியாவில் 18 மாநிலங்களில் இந்த முயற்சி வெற்றியடையவில்லை என்றாலும் அது மேற்கொள்ளப்பட்டுவிட்டது. தமிழகத்திலேயேகூட, 2002}இல் ஜெயலலிதா முதல்வராக இருக்கும்போது நெகிழிக்குத் தடை விதிக்க முற்பட்டார். ஆனால் அதை கடுமையான நடவடிக்கைகள் மூலம் நடைமுறைப்படுத்தாததால் செயல்பாட்டுக்கு வரவில்லை. 2015}இல் மீண்டும் ஜெயலலிதா அரசு நெகிழிக்குத் தடை விதித்து உத்தரவு போட்டது. நெகிழிப் பயன்பாட்டைக் குறைப்பதற்காக ஒரு நிபுணர் குழுவையும் அமைத்து ஆலோசனை கோரியது.
அகில இந்திய அளவில் நாளொன்றுக்கு ஏறத்தாழ 40,000 டன் நெகிழிக் கழிவு ஏற்படுகிறது. கடந்த 2015}இல் வெறும் 15,342 டன்னாக இருந்தது, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் 160 சதவீதம் அதிகரித்து இன்று மிகப்பெரிய பிரச்னையாக உருவாகியிருக்கிறது. அடுத்த 2030}க்குள் இந்தியாவில் ஆண்டொன்றுக்கான நெகிழிக் கழிவு 16.5 கோடி டன் என்றும், 2050}க்குள் அதுவே 45 கோடி டன்னாக அதிகரிக்கும் என்றும் கணக்கிடப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவிலேயே தில்லியில்தான் மிக அதிகமான நெகிழிக் கழிவு உருவாகிறது. அதைத் தொடர்ந்து சென்னையிலும், கொல்கத்தாவிலும். உலகளாவிய அளவில் 22% பயன்படுத்தப்பட்ட நெகிழிக் கழிவுதான் மறுசுழற்சிக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது என்றால், இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 60% நெகிழிக் கழிவு மறுசுழற்சிக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது. இவற்றில் 70% நெகிழிகள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நெகிழி மறுசுழற்சி நிறுவனங்களால் கையாளப்படுகின்றன. 
தமிழகத்தில் மட்டும் 8,000 பதிவு செய்யப்பட்ட தொழிற்சாலைகளும் 10,000 அனுமதி பெறாத தொழிற்சாலைகளும் நெகிழி மறுசுழற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. இவற்றில் நேரடியாக இரண்டு லட்சம் தொழிலாளர்களும், மறைமுகமாக நான்கு லட்சம் பேரும் வேலைவாய்ப்பு பெறுகிறார்கள். தமிழகத்தின் நெகிழி மறுசுழற்சி தொழிலின் ஆண்டு விற்று வருவாய் ரூ.2,000 கோடிக்கும் அதிகம்.
2002}இல் நீலகிரி மாவட்ட ஆட்சியராக சுப்ரியா சாஹு இருந்தபோது துணிந்து அந்த மாவட்டத்தை நெகிழியற்ற மாவட்டமாக மாற்றக் கடும் முயற்சிகளை எடுத்தார். முழுமையான வெற்றி பெறவில்லை என்றாலும்கூட, இப்போதும்கூட தமிழகத்திலேயே மிகக்குறைந்த நெகிழிப் பயன்பாடு நீலகிரியில்தான் என்பதிலிருந்து உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், மாவட்ட நிர்வாகமும் முனைப்புடன் செயல்பாட்டால் நெகிழிப் பயன்பாட்டை கணிசமாகக் குறைக்க முடியும் என்பது தெரிகிறது.
மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட நெகிழித் துகள்களுக்கு மத்திய அரசு 18% ஜிஎஸ்டி வரிவிதிப்பு செய்தது மிகப்பெரிய தவறு. குப்பைகளிலிருந்து நெகிழிகளைப் பிரித்தெடுத்து அவற்றை சேகரித்து மொத்த விற்பனையாளர்கள் மூலம் நெகிழி மறுசுழற்சி ஆலைகளுக்கு அனுப்பும் பணியில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் குப்பை பொறுக்குபவர்கள். இப்போது 18% ஜிஎஸ்டி வரியால் பல நெகிழி மறுசுழற்சி ஆலைகள் மூடப்பட்டுவிட்டன. இதன் விளைவாக, நெகிழிக் கழிவுகளின் அளவு மிக அதிகமாக இந்தியா முழுவதும் அதிகரிக்கப் போகிறது. 
மறுசுழற்சி செய்ய முடியாத நெகிழிப் பொருள்கள் குறித்து தீவிரமான சிந்தனை மேற்கொள்ளப்பட்டு அவற்றை அழிப்பதற்கோ, மறு பயன்பாடு செய்வதற்கோ உடனடி முயற்சி மேற்கொள்ளாவிட்டால், வளர்ச்சியடைந்த உலக நாடுகளைப் போலவே நாமும் மிகப்பெரிய சவாலை எதிர்கொள்ள இருக்கிறோம்.
மனித குலத்தின் சீரழிவுக்கு நெகிழிப் பயன்பாடும், நெகிழிக் கழிவுகளும் வழிகோலுகின்றன என்கிற விழிப்புணர்வை மக்கள் மத்தியில் எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய கடமை அரசுக்கு மட்டுமல்ல, ஊடகங்களுக்கும், சமூக ஆர்வலர்களுக்கும் உண்டு. இனியும் தாமதம் தகாது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/11/நெகிழி-சவால்-2937151.html
2935906 தலையங்கம் வாங்க ஆளில்லை! ஆசிரியர் Saturday, June 9, 2018 01:36 AM +0530 ஏர் இந்தியா நிறுவனம் தனியாருக்கு விற்கப்படும் என்று நரேந்திர மோடி அரசு அறிவித்து ஓராண்டு ஆகப்போகும் நிலையில், இப்போது அந்த முயற்சி பின்னடைவைச் சந்தித்திருக்கிறது. எதிர்பார்த்ததுபோல, ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தை வாங்க யாரும் முன்வரவில்லை. ஆர்வம் காட்டிய சில நிறுவனங்களும் பின்வாங்கிவிட்டிருக்கின்றன.
வாரத்துக்கு 54 உள்ளூர் தடங்களில் 2,330 விமான சேவையையும், 39 சர்வதேச தடங்களில் 393 விமான சேவையையும் வழங்கும் ஏர் இந்தியாவின் 115 விமானங்களை, அதை வாங்கும் நிறுவனம் பெறப்போகிறது. அதுமட்டுமல்ல, சர்வதேச விமான நிலையங்களில் விமானம் நிறுத்துவதற்கான இட வசதி ஏர் இந்தியாவில் இருக்கிறது. இவற்றைப் புதிய விமான சேவை நிறுவனங்கள் எளிதில் பெற்றுவிட முடியாது. அப்படி இருந்தும்கூட, ஏர் இந்தியாவை விலைக்கு வாங்க யாரும் தயாராக இல்லை என்பதிலிருந்து, இதிலிருக்கும் பிரச்னையைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
ஏர் இந்தியா நிறுவனமும் அதன் இரண்டு துணை நிறுவனங்களும் 76% பங்குகளை விற்பது என்று முடிவு செய்து, அறிவிப்பும் வெளிவந்தது. மீதமுள்ள 24% பங்குகள் அரசின் வசமே இருக்கும் என்று கூறியது மட்டுமே முதலீட்டாளர்களின் உற்சாகமின்மைக்குக் காரணமல்ல. ரூ.33,000 கோடிக்கும் அதிகமான கடன் சுமையையும், 11,214 நிரந்தர ஊழியர்களையும் சேர்த்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதால்தான் அரசின் அறிவிப்பை யாருமே சட்டை செய்யவில்லை.
விமானப் போக்குவரத்தை அரசுடைமையாக்குவது என்கிற திட்டம் ஆரம்பத்திலேயே எதிர்க்கப்பட்டது. 1950-இல் விமானப் போக்குவரத்து விசாரணைக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. விமானப் போக்குவரத்து என்பது மிகுந்த தொழில்நுட்பம் சார்ந்த துறை. அரசு நிர்வாக இயந்திரத்தின் மெத்தனமான, கோப்புகள் சார்ந்த அணுகுமுறை, விமானப் போக்குவரத்துத் துறையின் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்காது. அரசின் தலையீடு என்பது அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகளின் தலையீடாகி, விமானப் போக்குவரத்தின் வளர்ச்சியை பாதிக்கும்' என்று அந்த அறிக்கை தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் தெரிவித்திருந்தது.
எந்தவிதப் போட்டியும் இல்லாமல் அரசுத் துறையாகச் செயல்பட்ட போதும்கூட, ஏர் இந்தியாவோ, இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனமோ லாபத்தில் இயங்கியதா என்றால் இல்லை. அரசு மானியத்தின், அதாவது மக்களின் வரிப்பணத்தில்தான் இயங்கி வந்திருக்கின்றன. நரசிம்ம ராவ் அரசால் தாராளமயமாக்கல் கொள்கை அறிவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, தனியார் விமானப் போக்குவரத்து நிறுவனங்கள் செயல்படத் தொடங்கின. அப்போதிருந்தே, அரசுத்துறை விமான நிறுவனங்கள் பேரிடரை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டன.
1996-இல் விஜய் கேல்கர் தலைமையிலான நிபுணர் குழு, இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ், ஏர் இந்தியா நிறுவனங்களைத் தனியார் மயமாக்குவதற்கான திட்டம் ஒன்றைத் தயாரித்து அளித்தது. படிப்படியாக இரண்டு நிறுவனங்களையும் தனியார்மயத்துக்குத் தயாராக்கி, அதன் பிறகு பங்குகளை விற்பனை செய்வது என்கிற கேல்கர் குழுவின் பரிந்துரையைச் செயல்படுத்தி இருந்தால், இப்போது ரூ.50,000 கோடிக்கும் அதிகமான கடன்சுமையுடன் ஏர் இந்தியாவைக் கட்டிக்கொண்டு போராட வேண்டிய அவசியம் அரசுக்கு இருந்திருக்காது. அந்தப் பரிந்துரைகளை அதிகாரிகளும், சில கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் நிராகரித்துவிட்டன.
2000-இல், அன்றைய அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான அரசு, ஏர் இந்தியா, இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் பங்குகளை விற்பனை செய்து, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து அகற்ற முற்பட்டபோது, உலகின் தலைசிறந்த விமான நிறுவனங்கள் வரிசை கட்டி வந்து நின்றன. சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ், லூப்தான்சா, பிரிட்டிஷ் ஏர் வேஸ், குவான்டாஸ், டெல்டா, ஏர் பிரான்ஸ் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் ஆர்வம் காட்டின. ரூ.10,000 கோடிக்கும் அதிகமான விலை கிடைத்திருக்கக்கூடும். அவற்றையும் அதிகாரவர்க்கம் தடுத்துக் கெடுத்தது.
ஏர் இந்தியா மட்டுமல்ல, எல்லாப் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் நிலைமையும் இதே போன்றதுதான். தொடர்ந்து நஷ்டத்தில் இயங்கி, மக்களின் வரிப்பணத்தை உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்கும் நிறுவனங்கள்தான் பெரும்பாலானவை. 2016-17-க்கான பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் ஆய்வு அறிக்கைப்படி, முந்தைய பத்தாண்டுகளில் நஷ்டத்தில் இருக்கும் நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை 54-இல் இருந்து 82-ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. அந்தப் பத்தாண்டுகளில் அரசுக்கு இதனால் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பு ரூ.2.23 லட்சம் கோடி!
விமானப் போக்குவரத்துத் துறை மட்டுமல்ல, பி.எஸ்.என்.எல்., எம்.டி.என்.எல். உள்ளிட்ட நிறுவனங்களும் இதேபோல மிகப்பெரிய நஷ்டத்தில் அரசின் உதவியால் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களான பி.எஸ்.என்.எல்., எம்.டி.என்.எல். இரண்டும் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் மட்டும் ரூ.25,667 கோடி இழப்பை சந்தித்திருக்கின்றன. 
ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தைப் பொருத்தவரை, அரசு இப்போது விதித்திருக்கும் நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அதை விலைக்கு வாங்க யாரும் முன்வர மாட்டார்கள். வெளிநாட்டு விமான சேவைக்காக ஏர் இந்தியா, முன்பு போல உள்நாட்டு சேவைக்காக இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ், குறைந்த கட்டணம் வசூலிக்கும் விமான சேவை நிறுவனம் என்று ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தை மூன்றாகப் பிரிக்க வேண்டும். அதற்குப் பிறகு, விற்பனைக்கு முயன்றால், ஒருவேளை அவற்றை வாங்க சில நிறுவனங்கள் முன்வரலாம். 
முன் வைத்த காலைப் பின் வைக்காமல், முடிந்தவரை இழப்பில்லாமல் ஏர் இந்தியா என்கிற பாரத்தை இறக்கி வைப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம். ஒவ்வொரு நாளும் மக்களின் வரிப்பணம் விரயமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/09/வாங்க-ஆளில்லை-2935906.html
2935190 தலையங்கம் கரும்பின் கசப்பு! ஆசிரியர் Friday, June 8, 2018 01:34 AM +0530 விவசாயிகள் பாதிக்கப்பட்டால் அதன் விளைவு எப்படி இருக்கும் என்பதை எல்லா ஆளும் கட்சிகளுமே தேர்தல் தோல்விக்குப் பிறகுதான் உணர்கின்றன. இதற்கு பாஜகவும் விதிவிலக்கல்ல. பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான அமைச்சரவை கரும்பு விவசாயிகளின் இடர்ப்பாடு தீர கூடுதல் சர்க்கரை கையிருப்பை ஏற்படுத்தவும், எத்தனால் உற்பத்தியை அதிகரிக்கவும், சர்க்கரை ஆலைகளின் இழப்பைக் குறைப்பதற்கு குறைந்தபட்ச விற்பனை விலையை நிர்ணயிக்கவும் ரூ.8,500 கோடி ஒதுக்கீட்டை அறிவித்திருக்கிறது. 
உற்பத்தியாகும் கரும்பைப் பயன்படுத்தி எத்தனால் உற்பத்தியை அதிகரிக்க ஆலைகளுக்கு ரூ.4,400 கோடி கடனுதவி, 30 லட்சம் டன் சர்க்கரை கையிருப்பு, கிலோ ஒன்றுக்கு ரூ.29 குறைந்தபட்ச விற்பனை விலை என்று அறிவித்திருக்கிறது. இவையெல்லாம் கரும்பு விவசாயிகளுக்கு தரவேண்டிய பாக்கித் தொகையான ரூ.22,000 கோடியை எதிர்கொள்ள ஆலைகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் உதவி.
கடந்த செப்டம்பர் மாதம் முடிந்த 2017-18 சாகுபடி ஆண்டில் இந்தியாவில் எப்போதும் இல்லாத அளவில் 3.15 கோடி டன் சர்க்கரை உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. இந்தியாவின் வருடாந்தர உள்நாட்டுத் தேவை 2.5 கோடி டன் மட்டுமே. உற்பத்தி அதிகரித்து, சர்க்கரையின் விலை உற்பத்திச் செலவை விட குறைந்துவிட்டது. அதனால் சர்க்கரை ஆலைகள் கரும்பு விவசாயிகளுக்கு அவர்கள் வழங்கிய கரும்புக்கான பணத்தைக் கொடுக்கவில்லை. கரும்பு விவசாயிகளின் இடர்ப்பாடுக்கு இதுதான் மிக முக்கியமான காரணம். 
கடந்த மாதம் தேர்தலுக்கு முன்னால் மத்திய அமைச்சரவை 2017-18 -இல் அரைக்கப்பட்ட கரும்புக்குக் குவிண்டால் ஒன்றுக்கு ரூ.5.50 ஆலைகளுக்கு வழங்க அனுமதித்தது. இதன் மூலம் கரும்பு விவசாயிகளுக்கு நியாயமான, லாபகரமான விலை வழங்கப்பட்டு, ஆலைகள் அவர்களுக்குத் தரவேண்டிய பாக்கித் தொகையை வழங்கும் என்று அரசு எதிர்பார்த்தது. சரக்கு சேவை வரிக் குழுவும் (ஜி.எஸ்.டி) ஒரு கிலோ சர்க்கரைக்கு ரூ.3 கூடுதல் வரிவிதித்து அந்தப் பணத்தை கரும்பு விவசாயிகளுக்கு வழங்குவது குறித்து ஆலோசித்தது. அதேபோல சர்க்கரை ஆலைகளுடன் இணைந்த எரி சாராய தொழிற்சாலைகள் தயாரிக்கும் எத்தனாலுக்கான 18% வரியைக் குறைப்பது குறித்தும் ஆலோசனை செய்யப்பட்டது.
அரசு மேற்கொண்ட எந்த நடவடிக்கையும் கரும்பு உற்பத்தியாளர்களுக்கோ, கரும்பு ஆலைகளின் அடிப்படை பிரச்னைகளுக்கோ தீர்வு வழங்கவில்லை. கரும்பு விவசாயிகள் சாகுபடிப் பரப்பை அதிகரிப்பதும், ஆலைகள் அதிகமாக சர்க்கரையை உற்பத்தி செய்வதும், விலை எதிர்பாராத வீழ்ச்சியை சந்திப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டது. 
கடந்த ஆறு மாதங்களில் கிலோ ஒன்றுக்கு ரூ.36 ரூ.37-ஆக இருந்த சர்க்கரையின் விலை தற்போது ரூ.26, ரூ.27-ஆக குறைந்திருக்கிறது. சர்க்கரையின் சராசரி உற்பத்தியின் மதிப்பு கிலோ ஒன்றுக்கு ரூ.32. இப்போது ஆலைகள் விற்கும் விலை கிலோ ஒன்றுக்கு ரூ.26 முதல் ரூ.28 வரை. 3.15 கோடி டன் உற்பத்தியில் கிலோ ஒன்றுக்கு ரூ.4 இழப்பு என்றால், மொத்த இழப்பு எந்த அளவில் இருக்கும் என்பதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
சர்வதேச அளவிலும் சர்க்கரை விலை சரிந்திருக்கிறது. இந்தியாவில் விற்கும் விலையை விட சர்வதேசச் சந்தையில் குறைந்த விலைக்கு சர்க்கரை விற்கப்படுவதால், ஏற்றுமதிக்கான வாய்ப்பும் இல்லை. 
இதுபோல சர்க்கரை உற்பத்தி அதிகரித்து, விலை குறைந்து கரும்பு விவசாயிகளுக்கு முறையாக அவர்கள் வழங்கும் கரும்புக்கு பணம் தரப்படாமல் போகும்போது, மறு ஆண்டில் அவர்களின் கரும்பு சாகுபடிப் பரப்பு குறைகிறது. அதன் விளைவாக ஆலைகளுக்குப் போதிய கரும்பு உற்பத்திக்குக் கிடைக்காமல் சர்க்கரைத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டு, விலை திடீரென்று உயர்கிறது. சர்க்கரை விலை அதிகரிக்கும்போது பொதுமக்கள் நலன் கருதி அரசு தலையிடுகிறது. சர்க்கரை ஏற்றுமதிக்குத் தடை, வரியில்லாமல் இறக்குமதி என்று அரசு வாடிக்கையாளர்களின் (வாக்காளர்களின்) நலன் கருதி சில முடிவுகளை எடுக்க முற்படுகிறது.
கடந்த சில ஆண்டுகளாகக் கரும்பு உற்பத்தியாளர் நலன், பொதுமக்கள் நலன் என்று மாறி மாறி அந்தந்த ஆண்டு உற்பத்திக்கு ஏற்ப அரசு எடுக்கும் முடிவுகளால் கரும்பு விவசாயமும் சர்க்கரை உற்பத்தியும் பாதிப்புகளைத்தான் எதிர்கொள்கின்றனவே தவிர, எந்தவிதத் தீர்வும் இந்தப் பிரச்னைக்கு ஏற்படவில்லை. கரும்பு விவசாயிகளின் நலனையும், சர்க்கரை ஆலைகளின் நலனையும் பாதுகாக்க வேண்டுமானால், முதலில் மத்திய-மாநில அரசுகள் கரும்புக்கான விலையையும், சர்க்கரைக்கான விலையையும் நிர்ணயம் செய்வதை நிறுத்த வேண்டும். 
இன்ன ஆலைகளுக்கு இன்னின்ன பகுதிகளில் விளையும் கரும்புகள் தரப்பட வேண்டும் என்று கரும்பு விவசாயிகள் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் கட்டுப்பாடு அகற்றப்பட வேண்டும். கரும்பு விவசாயிக்கு, தான் விரும்பும் சர்க்கரை ஆலைக்கு கரும்பை வழங்கும் சுதந்திரம் தரப்பட்டால் அந்த ஆலைகளுடன் சாகுபடிக்கு முன்பே ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளும் வசதி விவசாயிக்குக் கிடைக்கும். தங்களுக்குக் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் கரும்பு கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஆலைகள் விவசாயிகளுக்கு முன்பணம் வழங்கி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு தேவைக்கேற்ப கரும்பு உற்பத்தியை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வார்கள். இது குறித்து அரசு ஏன் சிந்திப்பதில்லை என்று தெரியவில்லை. 
அதேபோல சர்க்கரை ஆலைகளின் மொலாசஸ் விற்பனைக்குக் கட்டுப்பாடு விதிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது? சர்க்கரை ஆலைகள் தங்கள் இஷ்டத்துக்கு விலை நிர்ணயம் செய்துகொண்டு மொலாசஸ் விற்பனையில் ஈடுபட அனுமதித்தாலே போதும், கரும்பு விவசாயிகளுக்குத் தரப்பட வேண்டிய நிலுவைத் தொகை விரைவிலேயே வழங்கப்பட்டுவிடும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/08/கரும்பின்-கசப்பு-2935190.html
2934413 தலையங்கம் பாகிஸ்தானின் இடைக்கால அரசு! ஆசிரியர் Thursday, June 7, 2018 01:38 AM +0530 பாகிஸ்தானில் பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக்' (நவாஸ்) கட்சியின் பதவிக்காலம் கடந்த மே 31-ஆம் தேதியுடன் முடிவுக்கு வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து ஜூலை மாதம் 25-ஆம் தேதி அங்கே பொதுத்தேர்தல் நடைபெற இருக்கிறது. இந்தியாவைப் போல அல்லாமல், பாகிஸ்தானில் இடைக்கால அரசின் மேற்பார்வையில்தான் தேர்தல் நடத்தப்படும். 
இடைக்காலப் பிரதமரை அல்லது முதல்வரை நியமிக்கும் அதிகாரம் முன்பு அதிபருக்குத்தான் இருந்தது. 2012-இல் செய்யப்பட்ட அரசியல் சாசனத் திருத்தத்திற்குப் பிறகு, பிரதமர் அல்லது முதல்வரும், எதிர்க்கட்சித் தலைவரும் கலந்துபேசி இடைக்கால பிரதமரையோ, முதல்வரையோ முடிவு செய்யும் நடைமுறை கொண்டுவரப்பட்டது. 
உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் தலைமை நீதிபதி நசீருல் முல்க் தலைமையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இடைக்கால அரசுக்கு, அதிபர் மம்னூன் ஹுசைன் இஸ்லாமாபாதில் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைத்திருக்கிறார். இரண்டாவது முறையாக மக்களால் தேர்தெடுக்கப்பட்ட ஓர் அரசு தனது பதவிக்காலத்தை முழுமையாக நிறைவு செய்து, ஜனநாயக முறையில் ஆட்சி மாற்றத்திற்கு வழிகோலுகிறது. பாகிஸ்தானில் இதுவரை எந்தவொரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமரும் தனது பதவிக்காலத்தை முழுமையாக நிறைவு செய்ததில்லை எனும் நிலையில், ஜனநாயக முறையிலான ஆட்சி மாற்றம் 2013-க்குப் பிறகு மீண்டும் நடைபெற இருப்பது மிகப்பெரிய வரலாற்று நிகழ்வு.
1950-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 17-ஆம் தேதி பாகிஸ்தானின் வடமேற்குப் பகுதியிலுள்ள ஸ்வாத் மலைப்பகுதியின் மின்கோரா நகரத்தில் பிறந்தவர் நசீருல் முல்க். லண்டனில் பாரிஸ்டர் பட்டம் படித்துத் தேறி வழங்க்குரைஞரானார். பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாகவும், தலைமை நீதிபதியாகவும் இவர் அளித்திருக்கும் பல தீர்ப்புகள் பரபரப்பையும், பரவலான பாராட்டையும் இவருக்குப் பெற்றுத் தந்திருக்கின்றன.
2007-இல் அப்போதைய அதிபர் பர்வேஸ் முஷாரஃப் அவசர நிலையை பிரகடனம் செய்தபோது, அதற்குத் தடை உத்தரவு பிறப்பித்த பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்றத்தின் ஏழு நீதிபதிகளில் முல்க்கும் ஒருவர். 2012-இல், அன்றைய பாகிஸ்தான் பிரதமர் யூசுப் ராஸா கிலானியை நீதிமன்ற அவமதிப்புக்காக இவர் வரவழைத்தது, பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. 
2014-இல் முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் இம்ரான் கான் தலைமையிலான தெஹ்ரீக் - இ-இன்சாஃப் கட்சியும், தாஹிருல் காத்ரி என்கிற மதகுரு தலைமையிலான பாகிஸ்தான் அவாமி டெஹ்ரீக் என்கிற அமைப்பும் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீஃப் பதவி விலகக் கோரி மிகப்பெரிய பேரணியும் போராட்டமும் நடத்த முற்பட்டன. அவர்களுக்கு எதிராக ஜனநாயக விரோதமாக எந்தவித நடவடிக்கையும் அரசு எடுக்கக்கூடாது என்று தடை உத்தரவு பிறப்பித்தவர் நீதிபதி நசீருல் முல்க்.
எல்லாப் பிரச்னைகளிலும் பாரபட்சமில்லாதவர்; நடுநிலையாகத் தீர்ப்பு வழங்குவார் என்கிற பரவலான பாராட்டுதலைப் பெற்றவர் இவர். பாகிஸ்தான் உச்சநீதிமன்றத்தில் 13 மாதங்கள் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த நசீருல் முல்க், 2013-14-இல் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராகத் தற்காலிகப் பொறுப்பும் வகித்தவர். இவர் இடைக்காலப் பிரதமராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டதில் வியப்பில்லை.
நீதிபதி முல்க் தலைமையிலான இடைக்கால அரசு பல்வேறு இடர்பாடுகளை அடுத்த இரண்டு மாதங்கள் எதிர்கொண்டாக வேண்டும். சர்வதேச தீவிரவாதத்தை ஊக்குவிக்கும் நாடாக பாகிஸ்தான் விரைவிலேயே அறிவிக்கப்பட இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் பொருளாதாரம் பெரும் நெருக்கடியில் இருக்கிறது. அந்நியச் செலாவணி பற்றாக்குறையால் நெருகடியை எதிர்கொள்ளும் பாகிஸ்தான் அரசு, வேறு வழி தெரியாமல் சீனாவிடம் 2 பில்லியன் டாலர் (சுமார் 13,400 கோடி) கடன் கேட்டிருக்கிறது. அதன் மூலம்தான், பாகிஸ்தான் வாங்கியிருக்கும் சர்வதேச கடன்களுக்கான தவணைத் தொகைகளைக் குறித்த நேரத்தில் கட்ட முடியும் என்கிற இக்கட்டான நிலைமை.
பாகிஸ்தான் எதிர்கொள்ளும் இன்னொரு மிகப்பெரிய பிரச்னை உள்ளூர் தீவிரவாதம். தேர்தலில் போட்டியிட நவாஸ் ஷெரீஃபுக்கு உச்சநீதிமன்றம் விதித்த தடையைத் தொடர்ந்து அரசியல் வெற்றிடம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப, சில தீவிரவாத இயக்கங்கள் அரசியல் களத்தில் இறங்க முற்பட்டிருக்கின்றன. தீவிரவாதி ஹபீஸ் சயீதின் மில்லி முஸ்லிம் லீக்' அரசியல் கட்சி அந்தஸ்து கோரி நீதிமன்றத்தை அணுகி இருக்கிறது. தீவிரவாதக் குழுக்கள் அரசியல் கட்சிகளாக மாறும்போது, முறையான அரசியல் கட்சிகள் ஓரங்கட்டப்படும் ஆபத்து ஏற்படக்கூடும். 
தேர்தலின்போது பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்வது இடைக்கால பிரதமர் நசீருல் முல்குக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப் போகிறது. கடந்த மாதம் கராச்சியில் உள்ள பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் (நவாஸ்) கட்சி அலுவலகம் தாக்கப்பட்டது. உள்துறை அமைச்சர் அஹ்சன் இக்பால் மீது கொலை முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. தேர்தல் பிரசாரம் சூடுபிடிக்கும்போது குறிப்பாக, தீவிரவாத இயக்கங்கள் அரசியலில் இறங்கும் நிலையில், வன்முறை மிகப்பெரிய தலைவலியாக உருவெடுக்கக்கூடும்.
நீதிபதி நசீருல் முல்க் தலைமையிலான இடைக்கால அரசுக்கு உள்நாட்டு ஆதரவு மட்டுமே போதாது. பாகிஸ்தானில் முறையாகத் தேர்தல் நடத்தப்பட சர்வதேச நாடுகள் உதவ வேண்டும். பாகிஸ்தானைத் தொடர்ந்து பூடான், மாலத்தீவு, வங்கதேசம், இந்தியா, ஆப்கானிஸ்தான் என்று வரிசையாகப் பல நாடுகள் பொதுத்தேர்தலை சந்திக்க இருக்கின்றன. அண்டை நாடுகளில் ஜனநாயகம் தழைத்து, தெற்காசியாவில் அமைதி நிலவினால்தான் இந்தியா நிம்மதியாக இருக்க முடியும் என்பதால், இந்தத் தேர்தலில் நமக்கும் அக்கறை உண்டு!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/07/பாகிஸ்தானின்-இடைக்கால-அரசு-2934413.html
2933677 தலையங்கம் ஓராண்டு கடந்தும்... ஆசிரியர் Wednesday, June 6, 2018 01:12 AM +0530 நரேந்திரமோடி அரசின் கடந்த நான்காண்டு சாதனைகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு சாதனை 2017, மே மாதம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டம்'. முந்தைய மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு ஆட்சியிலேயே மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் முன்மொழியப்பட்டது. பலமுறை அமைச்சரவை ஒப்புதலுக்கு வந்தும் கூட மீண்டும் மீண்டும் ஒத்திப் போடப்பட்டது. தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு ஆட்சிக்கு வந்த பிறகுதான் இந்தச் சட்டம் துணிந்து நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது.
அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் வீட்டு வசதித்துறை இந்தியாவின் மிகப்பெரிய துறையாக மாறக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதன் மொத்த விற்று வரவு 180 பில்லியன் டாலரைத் தொடலாம் என்பதும் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், மிக அதிகமான விதிமுறை மீறல்களும், கண்காணிப்பின்மையும், வாடிக்கையாளர்கள் ஏமாற்றப்படுவதும் இந்தத் துறையில்தான். நடுத்தரப் பிரிவினரின் சொந்த வீடு வாங்கும் ஆசையைப் பயன்படுத்தி வீட்டு வசதித்துறையில் பல்வேறு மோசடிகள் வெளிவரும் நிலையில், மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் வீடு வாங்குவோருக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதம். இந்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டு ஓராண்டுக்கு மேலாகியும்கூட இன்னும் பல மாநிலங்களில் நடைமுறைக்கு வராமலிருக்கிறது என்பதுதான் சோகம்.
பல நிகழ்வுகளில் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் கட்டுவோர் நிலத்தைக் கூட சட்டப்படி வாங்காமல் அறிவிப்புகளை செய்வது வழக்கமாகத் தொடர்கிறது. அதேபோல, நில உரிமையாளர்களுக்குக் குறைந்த அளவில் முன்பணம் செலுத்தி ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு வாடிக்கையாளர்களின் முன்பணத்தில் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளை உருவாக்க முற்படும் திடீர் நிறுவனங்கள் நாடு தழுவிய அளவில் உருவாகி இருக்கின்றன. இதற்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைத்து முறையாகத் தொழில் நடத்தும் குடியிருப்பு நிறுவனங்கள் மட்டுமே செயல்படுவதை உறுதிப்படுத்துவதுதான் மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின் நோக்கம்.
மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின்படி எந்தவொரு நிறுவனமும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு கட்டும் திட்டத்தை மேற்கொண்டால், பொதுவெளியில், இணையத்தில் பதிவு செய்தாக வேண்டும். கட்டுமான காலத்தில் வாடிக்கையாளர்களின் புகார்களை கவனிப்பதற்கான தனிப் பிரிவு இயங்க வேண்டும். குடியிருப்புத் திட்டத்தைத் தொடங்கும் போது தங்களது திட்டத்தை மனைவணிக ஒழுங்காற்று ஆணையத்தில் பதிவு செய்தாக வேண்டும். 
திட்டத்தின் வரைபடம், திட்டம் குறித்த விளம்பரங்கள், வாடிக்கையாளர்களுக்குத் தரப்படும் மாதிரி விவரங்கள், அந்தத் திட்டத்திற்காகத் தரப்பட்ட அனுமதிகள் இவை குறித்த அனைத்து விவரங்களையும் ஒழுங்காற்று ஆணையத்தின் இணையதளத்தில் பதிவேற்றம் செய்ய வேண்டும். அந்தக் குடியிருப்புத் திட்டத்தில் வீடு வாங்க முற்படுவோர் எல்லா விவரங்களையும் இணையத்தில் பார்த்துத் தெரிந்து அந்த நிறுவனத்திடமிருந்து வீடு வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இது வழிகோலுகிறது.
மனை வணிகத்தில் ஈடுபடுவோரும் , வீட்டு வசதிக் குடியிருப்பு உள்ளிட்டத் திட்டங்களில் ஈடுபடுவோரும், வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து பெறும் முன் பணத்தில் 70 % தனியாக வங்கிக் கணக்குத் தொடங்கி, பாதுகாக்க வேண்டும். இதன் மூலம் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து பெரும் பணத்தைப் பயன்படுத்தி புதிய திட்டங்களைத் தொடங்குவது தடுக்கப்படும். இதனால் முறையாகச் செயல்படும் சில நிறுவனங்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன என்றாலும், பல போலி நிறுவனங்கள் வாடிக்கையாளர்களை ஏமாற்றுவது தடுக்கப்படும்.
மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம், குறிப்பிட்ட நேரத்தில் வாடிக்கையாளர்களுக்கு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்போ, வீடோ தரப்படாமல் போனால் அந்தத் திட்டத்திலிருந்து விலகிக் கொள்ளும் உரிமை வழங்கப்பட்டிருப்பது. வாடிக்கையாளர்கள் தங்கள் பணத்தை வட்டியுடன் திரும்பப் பெற வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. இதன் காரணமாகப் பெரும்பாலான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு நிறுவனங்கள் காலதாமதம் ஏற்பட்டால் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வாடகை பணத்தை வழங்குவதை இப்போதே வாடிக்கையாக்கிவிட்டிருக்கிறார்கள்.
கடந்த ஆண்டு பூனைக்கு மணி கட்டுவது போல நரேந்திர மோடி அரசு, மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின் மூலம் மனை வணிகத் துறையில் காணப்படும் குளறுபடிகளுக்குக் கடிவாளம் போட முற்பட்டது. சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு ஓராண்டு கடந்தும் கூட மூன்றே மூன்று மாநிலங்களில் மட்டுமே மனைவணிக ஒழுங்காற்று ஆணையம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 14 மாநிலங்கள் மட்டும்தான் ஒழுங்காற்று ஆணையத்திற்கான இணைய தளத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன. 20 மாநிலங்கள் மட்டுமே மனைவணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்ட விதிகளை அறிவித்திருக்கின்றன. 
இன்னொன்றையும் பதிவு செய்தாக வேண்டும். மனை வணிகத் துறையில் காணப்படும் குறைபாடுகளுக்கும், தில்லுமுல்லுகளுக்கும் அடிப்படைக் காரணம், ஆட்சியில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளும், அதிகாரிகளும் குடியிருப்புத் திட்டங்களுக்கு அனுமதி வழங்குவதற்குப் பெறும் கையூட்டுதான் என்பது உலகறிந்த உண்மை. இதில் எந்தவொரு மாநிலமும் விதிவிலக்கல்ல.
மனைவணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் வாடிக்கையாளர்கள் மத்தியில் நம்பகத் தன்மையை ஏற்படுத்தி, துணிந்து குடியிருப்புகளில் முதலீடு செய்ய அவர்களைத் தூண்டும் என்பதில் ஐயப்பாடு இல்லை. தொடக்கத்தில் இதனால் மனை வணிகத் துறையில் சற்று பின்னடைவு ஏற்பட்டாலும் மூன்று நான்கு ஆண்டுகளில் இந்தச் சட்டம் முழுமையாக நடைமுறைக்கு வரத்தொடங்கிவிட்டால், அது பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும், வேலை வாய்ப்பு அதிகரிப்புக்கும் வழிகோலும் என்பது நிச்சயம்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/06/ஓராண்டு-கடந்தும்-2933677.html
2933272 தலையங்கம் சிறையும் பிணையும்! ஆசிரியர் Tuesday, June 5, 2018 02:49 AM +0530 இந்தியச் சிறைகளில் அடைபட்டுக் கிடக்கும் 4,19,623 கைதிகளில் சுமார் 2.82 லட்சம் பேர் விசாரணைக் கைதிகளாக அடைக்கப்பட்டிருப்பவர்கள். மொத்த சிறைச்சாலை கைதிகளில் இவர்கள் 67%. குற்றவியல் சட்டப்பிரிவு 436(அ) பிரிவின்படி, குற்றத்துக்கான அதிகபட்ச தண்டனையில் பாதி காலம் விசாரணைக் கைதியாக இருந்தவர்கள் விடுவிக்கப்படலாம் என்று தெளிவாகவே கூறப்பட்டிருக்கிறது. கொலை, தீவிரவாதம், தேசத் துரோகம் முதலிய குற்றங்களைத் தவிர, ஏனைய குற்றவியல் வழக்குகளில் விசாரணைக் கைதிகளை அரசே விடுவிக்க முடியும்.
 இந்த நிலையில்தான், சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் விசாரணைக் கைதிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதற்கு புதியதொரு திட்டத்தை இப்போது மத்திய அரசு செயல்படுத்த இருக்கிறது. பிணை கொடுக்க வழியில்லாமல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் விசாரனைக் கைதிகளுக்கான பிணைத் தொகையை அரசே ஏற்றுக்கொள்வது என்று முடிவெடுத்திருக்கிறது.
 இதன் மூலம் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான பிணைக்கைதிகள் விடுவிக்கப்படுவர். அதன் முதல் கட்டமாக பிணைக் கைதியாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் 11,916 பெண் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட இருக்கிறார்கள். பிணையில் எடுக்க யாரும் இல்லாததாலும் பிணைத் தொகையை செலுத்த வழி இல்லாததாலும் நீண்ட காலமாக சிறையில் இருப்பவர்கள் இவர்கள்.
 இந்தியாவில் பெரிதும் சிறிதுமாக 1,401 சிறைகள் இருக்கின்றன. இவற்றில் அதிகபட்சமாக 3,66,781 கைதிகள் இருக்க முடியும். ஆனால், இன்றைய நிலையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் கைதிகளின் எண்ணிக்கை 4,19,623. அளவுக்கு அதிகமாகக் கைதிகள் காணப்படுவதால் சிறைச்சாலைகள் முறையாகப் பராமரிக்கப்படாமல் கைதிகள் ஆடு, மாடுகள் போல அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சிறைச்சாலைகளில் நிலவும் மோசமான சூழல் குறித்தும், பராமரிப்புக் குறைகள் குறித்தும், சுகாதாரக் கேடு குறித்தும் உச்சநீதிமன்றம் பலமுறை கவலை தெரிவித்திருக்கிறது.
 சிறைச்சாலை வன்முறை, போதுமான மருத்துவ வசதி இல்லாமல் இருப்பது, சிறை நிர்வாகத்தின் கவனக்குறைவு, கைதிகளுக்கிடையே ஏற்படும் தனிப்பட்ட மோதல்கள், தற்கொலைகள் ஆகியவை இந்திய சிறைச்சாலைகளில் காணப்படும் பொதுவான நிலைமை. பொதுமக்கள் மத்தியில் காணப்படுவதைவிட சிறைச்சாலைகளில் நடைபெறும் தற்கொலைகள் 50% அதிகம். சிறைச்சாலை மரணங்கள் அதிகரிப்பதற்கு அதிக அளவில் கைதிகள் இருப்பதும்கூட ஒரு காரணம்.
 மோசமான பல குற்றவாளிகளுக்கு இடையில் நிரபராதிகள் விசாரணைக் கைதிகளாக சிறையில் அடைக்கப்படும்போது, தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி அந்த நிரபராதிகளை மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கி, அவர்களில் பலரை குற்றவாளிகளாக மாற்றி விடுகிறது. தங்களது வாழ்க்கையின் நல்ல பகுதிகளையெல்லாம் சிறைச்சாலையில் கழித்துவிட்டு, குற்றமற்றவர்கள் என்று நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்படும் விசாரணைக் கைதிகளில் பலர் வெளியில் வந்தாலும்கூட சமுதாயம் அவர்களை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை.
 அதேபோல விசாரணைக் கைதிகள் நிரபராதிகள் என்று விடுதலை செய்யப்பட்டாலும், அவர்களின் குடும்பங்கள் அனுபவிக்கும் மன வேதனையும், பொருளாதாரச் சீர்குலைவும், குழந்தைகளின் இருண்ட வருங்காலமும் ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்புகளாகி விடுகின்றன. அவர்களுடைய குழந்தைகள் குற்றவாளிகளின் குழந்தைகள் என்கிற முத்திரை குத்தப்பட்டு விடுவதால், மன அழுத்தம் காரணமாக சமூக விரோதிகளாக வளர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
 தேசிய குற்ற ஆவணத் துறையின் தகவலின்படி, இந்தியாவின் பல்வேறு சிறைகளில் நான்காயிரத்துக்கும் அதிகமான விசாரணைக் கைதிகள் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். விசாரணைக் கைதிகளில் பலர் எந்தத் தவறும் செய்யாமல், சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை காரணமாகவும், தவறான சாட்சிகளின் அடிப்படையிலும், செல்வாக்கு மிக்கவர்களின் விரோதத்தை சம்பாதித்துக் கொண்டதாலும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பவர்கள். அவர்களில் பலருக்குக் கல்வி அறிவோ, பொருளாதாரப் பின்னணியோ இல்லாததால் வழக்குரைஞர்களை நியமித்து தங்களுக்காக வாதாடக்கூடத் தெரிவதில்லை என்பதுதான் உண்மை.
 விசாரணைக் கைதிகளில் பலருடைய வழக்குகள், காவல் துறையினரின் மெத்தனப் போக்கால் இழுத்தடிக்கப்படுபவை. போதிய சாட்சியம் இல்லாமல் சந்தேகத்தின் பேரில் அவர்களைக் கைது செய்திருப்பதால் அத்தகைய வழக்கு வரும்போது விசாரணை அதிகாரி ஆஜராகாமல் வழக்கு இழுத்தடிக்கப்படுகிறது. அதனால், தங்களின் எதிர்காலம் என்னவென்று தெரியாமல் பல விசாரணைக் கைதிகள் சிறையில் வாடும் அவலம் இந்தியாவில் மட்டுமே நடக்கும் மிகப்பெரிய மனித உரிமை மீறல்.
 குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமல் விசாரணைக் கைதிகளாக அடைக்கப்பட்டவர்களுக்கு அரசால் எந்தவொரு இழப்பீடும் வழங்கப்படுவதில்லை. எந்தவொரு வழக்கிலும் "இயன்றவரை பிணைதான் சிறையல்ல' என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் அறிவுறுத்தல் கீழமை நீதிமன்றங்களால் பின்பற்றப்படாமல் இருக்கும் காலம் வரை இந்த அவலம் தொடரும்.
 மத்திய அரசு தானே பிணைத் தொகையை ஏற்று, விசாரணைக் கைதிகளை விடுவிப்பது என்று எடுத்திருக்கும் முடிவு வரவேற்புக்குரியது. சிறைச்சாலைகளில் காணப்படும் நெரிசல் குறைக்கப்பட்டு, சிறைச்சாலைகளின் அடிப்படை வசதிகள் மேம்படுத்தப்படுவதை உறுதிப்படுத்த அரசு மேற்கொண்டிருக்கும் முயற்சி தொய்வில்லாமல் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/05/சிறையும்-பிணையும்-2933272.html
2932675 தலையங்கம் இதில் என்ன தவறு? ஆசிரியர் Monday, June 4, 2018 02:34 AM +0530 முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி வரும் வியாழக்கிழமை நாகபுரியில் ராஷ்ட்ரீய ஸ்வயம்சேவக சங்கத்தில் (ஆர்.எஸ்.எஸ்.) மூன்றாம் கட்டப் பயிற்சி முடிக்கும் அந்த அமைப்பின் தொண்டர்கள் மத்தியில் உரையாற்ற இருக்கிறார். ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் அழைப்பை ஏற்று முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் உரையாற்ற இருப்பது பெரும் விவாதத்தையும், சர்ச்சையையும் எழுப்பியிருக்கிறது.
 ஆர்.எஸ்.எஸ். குறித்து பேசுவதே கூட தவறு என்றும், அது தீண்டத்தகாத அமைப்பு என்றும் கருதும் காங்கிரஸ் கட்சியின் பல தலைவர்களால், பிரணாப் முகர்ஜியின் முடிவை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. பிரணாப் முகர்ஜி போன்ற தலைவர் ஒருவர் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதால் அந்த அமைப்புக்கு மரியாதை கிடைத்துவிடும் என்பதுதான் அவர்களின் அச்சம்.
 ஒருபுறம் காங்கிரஸ் இல்லாத பாரதம் என்று பாஜகவும், இன்னொருபுறம் ஆர்.எஸ்.எஸ். முற்றிலுமாக அழிக்கப்படவேண்டுமென்று காங்கிரஸýம் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு இருக்கும் நிலையில், இரண்டு எதிரெதிரான கொள்கைகளுக்கு நடுவே பாதை அமைக்க முற்பட்டிருப்பது, விமர்சனத்துக்கும் விவாதத்துக்கும் வழிகோலும் என்பது முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜிக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்காது. கடந்த அரை நூற்றாண்டுக்கு மேலாக காங்கிரஸின் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவராகவும் அதன் கொள்கைகளையும் செயல் திட்டங்களையும் வகுப்பவராகவும் இருந்திருக்கும் நிலையில் காங்கிரஸின் ஆர்.எஸ்.எஸ். எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு குறித்து பிரணாப் முகர்ஜி அறியாதவர் அல்ல. அதனால் சிந்திக்காமலோ, முன்யோசனை இல்லாமலோ அவர் இந்த முடிவை எடுத்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை.
 ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கம் குறித்து பல விமர்சனங்கள் வைக்கப்பட்டாலும், அந்த இயக்கத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் கடந்த 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்திய அரசியலில் பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை நாம் உணரவேண்டும். "லோகமான்ய' பால கங்காதர திலகர், மதன்மோகன் மாளவியா உள்ளிட்ட காங்கிரஸின் முன்னோடித் தலைவர்கள், இந்து மத அடிப்படையில்தான் விடுதலை வேள்விக்கு மக்களை ஒன்றுதிரட்ட முற்பட்டார்கள். மகாத்மா காந்தி, சர்தார் வல்லபபாய் படேல், பாபு ராஜேந்திர பிரசாத், ஜவாஹர்லால் நேரு, வினோபா பாவே ஆகியோர் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வந்த பிறகும்கூட காங்கிரஸ் கட்சி பசுவதை தடுப்பு உள்ளிட்ட மதரீதியான சில கொள்கைகளை ஆதரிக்கவே செய்தது.
 அண்ணல் காந்தியடிகள் இந்து - முஸ்லிம் என்று மதரீதியாக பிளவுபடாத இந்திய தேசியத்தின் அடிப்படையில் விடுதலைப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல முற்பட்டார். முஸ்லிம்களுக்கான தனிநாடு கோரிக்கையை ஜின்னா முன்வைத்த போதும்கூட, தீவிர இந்து மத விசுவாசியான அண்ணல் காந்தியடிகள், இந்தியா இந்து மத அடிப்படையிலான தேசமாக உருவாவதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
 1947-இல் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு அமைத்த முதலாவது தேசிய அமைச்சரவையில் ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தை சேர்ந்த இன்றைய பாஜகவின் முன்னோடியான ஜனசங்கத்தின் நிறுவனத் தலைவர் சியாம பிரசாத் முகர்ஜி, வணிக மற்றும் தொழில்துறை அமைச்சராக இடம்பெற்றிருந்தார். சுதந்திர இந்தியாவில் ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்திற்கு முதல்முதலாக பரவலான அங்கீகாரம் கிடைத்தது, அவசர நிலை காலத்தில்தான். அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு கொண்டுவந்த அவசரநிலைச் சட்டத்தை எதிர்த்து ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் போராடத் துவங்கியபோது அவருக்கு முதன்முதலில் பின் துணை நல்கியது ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கம்தான். "ஆர்.எஸ்.எஸ். பாசிஸ இயக்கம் என்றால், நானும் கூட ஒரு பாசிஸ்ட்தான்' என்று துணிந்து ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்திற்கு ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் அங்கீகாரம் அளித்தார். அதேபோல 1989-இல் வி.பி. சிங் தலைமையில் பாஜகவின் ஆதரவுடன் தேசிய முன்னணி அரசு ஆட்சி அமைந்ததற்கு ஆர்.எஸ்.எஸ்-ஸýம் ஒரு முக்கியமான காரணம் என்பதை இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் என்பது மாறுபட்ட கருத்துகளைக் கொண்ட கட்சிகள் விவாதத்தின் மூலமும் கலந்து பேசியும் கருத்து ஒற்றுமை ஏற்படுத்திக் கொள்வதன் அடிப்படையில்தான் செயல்படுகிறது. அரசியல் வேறுபாடுகள் வெறித்தனமான விரோதமாக மாறிவிடாமல் கருத்து வேறுபாடுகள் வெளிப்படையாகப் பேசப்பட்டு முடிவெடுப்பதுதான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் சிறப்பு.
 காங்கிரஸ் ஆட்சியில் பல முக்கிய அமைச்சரவைப் பொறுப்புகளை வகித்திருக்கும் முன்னாள் குடியரசு தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி, பல நிகழ்வுகளில் காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் எதிர்க்கட்சிகளுடன் சமரசம் பேசி பிரச்னைகளை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தவர். 2011-இல் அண்ணா ஹசாரே தலைமையில் ஜன் லோக்பால் போராட்டம் உச்சகட்டத்தை எட்டியபோது அன்றைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசின் சார்பில் சமரசப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி அதை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தவர் அவர்.
 ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் கொள்கைகள் குறித்த முழுமையான புரிதல் ஏனைய காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அனைவரையும் விட அவருக்கு உண்டு. காங்கிரஸ் கட்சியின் கொள்கைகளையும், கோட்பாடுகளையும் அவரைவிட நன்கு அறிந்த இன்னொருவர் இருக்க முடியாது. இந்த பின்னணியுடன்தான் பிரணாப் முகர்ஜி ஆர்.எஸ்.எஸ்-இன் நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள நாகபுரி செல்ல இருக்கிறார்.
 பிரணாப் முகர்ஜி நாகபுரிக்கு போக வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பதல்ல கேள்வி. அவர் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் கூட்டத்தில் என்ன பேசப்போகிறார் என்பதுதான் முக்கியம். தனது கருத்துக்கு மாறுபட்ட பிரணாப் முகர்ஜியை பேச அழைத்த ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பினரும், அதை ஏற்றுக்கொண்ட பிரணாப் முகர்ஜியும் பாராட்டுக்குரியவர்கள். முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் உரையாற்றுவதற்கு முன்பே அதுகுறித்து விமர்சனம் செய்ய முற்படுவது ஜனநாயகம் சார்ந்த பண்பல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/04/இதில்-என்ன-தவறு-2932675.html
2931524 தலையங்கம் இடைத்தேர்தல் சொல்லும் செய்தி! ஆசிரியர் Saturday, June 2, 2018 02:45 AM +0530 ஒன்பது மாநிலங்களில் 10 சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகளுக்கும், நான்கு மக்களவைத் தொகுதிகளுக்கும் நடந்த இடைத்தேர்தலில், ஒரேயொரு சட்டப்பேரவை, மக்களவைத் தொகுதியில்தான் மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் பாரதிய ஜனதா கட்சி வெற்றி பெற முடிந்திருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் கைரானா தொகுதியில் பாஜகவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பின்னடைவு, எதிர்க்கட்சிகளின் ஒற்றுமை எந்த அளவுக்கு அந்தக் கட்சியின் வெற்றியை பாதித்திருக்கிறது என்பதை வெளிச்சம் போடுகிறது.
 இடைத்தேர்தல் முடிவுகளை வைத்து சட்டப்பேரவை, மக்களவைக்கான பொதுத்தேர்தலைக் கணிக்க முடியாது. உள்ளூர் பிரச்னைகள், வேட்பாளர் தேர்வு, அந்தந்தத் தொகுதி சார்ந்த பொருளாதாதாரச் சூழல், கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கிடையேயான ஒற்றுமை உள்ளிட்ட பல காரணிகள் இடைத்தேர்தல் வெற்றி - தோல்விகளைத் தீர்மானிக்கின்றன. அதே நேரத்தில், பாஜகவைப் பொருத்தவரை, அது அசைக்க முடியாத அரசியல் சக்தி என்கிற நிலையிலிருந்து, தனது ஆதரவாளர்களையும், வாக்கு வங்கியையும் தக்கவைத்துக் கொள்ள கடுமையாகப் போராடியாக வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்பதைத்தான் சமீபத்தில் நடந்த இடைத்தேர்தல் முடிவுகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.
 கடந்த 2014 ஏப்ரல் மாதம் நடந்த பொதுத்தேர்தலில் வெற்றி பெற்று மத்தியில் ஆட்சி அமைத்த பிறகு நடந்த மக்களவைக்கான 27 இடைத்தேர்தல்களில், பாஜகவால் வெறும் ஐந்தே ஐந்து தொகுதிகளில்தான் வெற்றி பெற முடிந்திருக்கிறது. இந்த முறையும் நான்கு மக்களவைத் தொகுதிகளுக்கான இடைத்தேர்தல்களில் மகாராஷ்டிரத்தில் பால்கர் தொகுதியில் மட்டும்தான் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. நாகாலாந்தில் அதன் கூட்டணிக் கட்சி வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. சட்டப்பேரவைக்கான இடைத்தேர்தல்களில், 10 தொகுதிகளில் ஒரே ஒரு தொகுதியில்தான் வெற்றிபெற முடிந்திருக்கிறது.
 உத்தரப் பிரதேசத்தில், ஏற்கெனவே முதல்வர் ஆதித்யநாத் 2014-இல் வெற்றி பெற்ற கோரக்பூர் மக்களவைத் தொகுதிக்கும், துணை முதல்வர் கேசவ் பிரசாத் மெüரியா வெற்றி பெற்ற பூல்பூர் மக்களவைத் தொகுதிக்கும் நடந்த இடைத்தேர்தல்களில், அந்த இரண்டு தொகுதிகளையுமே பாஜக இழக்க நேர்ந்தது. இப்போது அந்த வரிசையில் கைரானா மக்களவைத் தொகுதியும் சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
 இதற்கு முதல்வர் ஆதித்யநாத் தலைமையிலான உத்தரப் பிரதேச அரசின் மீதான அதிருப்தி மட்டுமே காரணம் என்று கூறிவிட முடியாது. சமாஜவாதி கட்சி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, காங்கிரஸ், ராஷ்ட்ரீய லோகதளம் என எல்லா எதிர்க்கட்சிகளும் ஓரணியில் இணைந்தன என்பதைவிட, பாஜக எதிர்பாராத விதத்தில் ஜாட்களும் முஸ்லிம்களும் இணைந்ததுதான் பாஜகவின் கைரானா தோல்விக்கு முக்கிய காரணம். கரும்பு விவசாயிகளுக்கு சர்க்கரை ஆலைகள் தரவேண்டிய பணத்தை வழங்காததும் கூட பாஜகவின் மீதான அதிருப்திக்குக் காரணம்.
 உத்தரப் பிரதேசத்தில் மட்டுமல்ல, மகாராஷ்டிரத்தில் பந்தாரா - கோந்தியா மக்களவைத் தொகுதியிலும், பிரிந்திருந்த காங்கிரஸும், தேசியவாத காங்கிரஸும் மீண்டும் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிட்டதன் விளைவாக, பாஜக தோற்கடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பால்கர் மக்களவைத் தொகுதியில் தனது கூட்டணிக் கட்சியான சிவசேனையை பாஜக தோற்கடித்திருக்கிறது என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 இடைத்தேர்தல் முடிவுகள் எதிர்பார்த்தது போலவே, ஆளும் கட்சிகளுக்குச் சாதகமாக பஞ்சாபிலும், கேரளத்திலும், மேற்கு வங்கத்திலும், உத்தரகண்டிலும் அமைந்திருக்கின்றன. பிகாரில் லாலு பிரசாத் யாதவ் ஊழல் குற்றச்சாட்டில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டாலும் அவரது செல்வாக்கு சரியவில்லை என்பதை நிரூபிக்கிறது ஜோகிஹாட் சட்டப்பேரவை இடைத்தேர்தல் முடிவு.
 இடைத்தேர்தல் முடிவுகளில் அனைத்து அரசியல் நோக்கர்களின் கவனமும் உத்தரப் பிரதேசத்தின் மீது குவிந்திருப்பதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. மக்களவைக்கு 80 உறுப்பினர்களை அனுப்பும் உத்தரப் பிரதேசம்தான் மத்தியில் ஆட்சி அமைவதற்கு முக்கியக் காரணியாக இருந்து வந்திருக்கிறது. கடந்த 2014-இல் 80 தொகுதிகளில் 73 தொகுதிகளை பாஜக அணி கைப்பற்றியது. கோரக்பூர், பூல்பூர், கைரானாவில் எதிர்க்கட்சிகள் கடைப்பிடித்த கூட்டணி உத்தியை மேற்கொண்டால் 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் பாஜக கடந்த முறை வெற்றி பெற்ற தொகுதிகளில் பாதியில்கூட வெற்றி பெற முடியாது என்பது தெளிவு.
 இடைத்தேர்தலில் கூட்டணி அமைப்பது என்பது வேறு, பொதுத்தேர்தலில் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிடுவது முற்றிலும் மாறுபட்டது. யாருக்கு எத்தனை இடங்கள், என்னென்ன தொகுதிகள் உள்ளிட்ட பிரச்னைகளில் சமாஜவாதி கட்சியும்,
 பகுஜன் சமாஜ் கட்சியும் எந்த அளவுக்கு ஒருங்கிணைய முடியும் என்பது கேள்விக்குறி. ஜாட் வாக்கு வங்கியை உடைய ராஷ்ட்ரீய லோக தளமும், காங்கிரஸும் எந்த அளவுக்கு பிரதிநிதித்துவம் பெறும் என்பதும் பிரச்னையாகக்கூடும்.
 1977-இல் ஜனதா ஆட்சி, 1989-இல் தேசிய முன்னணி ஆட்சி, 1996-இல் ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சி என்று கூட்டணிக் கட்சிகளின் ஆட்சியைப் பார்த்து வெறுப்படைந்திருக்கும் மக்கள், 2019-இல் மீண்டும் கூட்டணிக்கு வாக்களிக்கமாட்டார்கள் என்கிற நம்பிக்கையில்தான் பாஜக தேர்தலை சந்திக்கும். காங்கிரஸின் தலைமையில் எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணி அமைவதற்கான சாத்தியம் குறைவாக இருப்பது மட்டும்தான் பாஜகவுக்கு இப்போதைக்கு இருக்கும் ஒரே ஆறுதல்!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/02/இடைத்தேர்தல்-சொல்லும்-செய்தி-2931524.html
2930701 தலையங்கம் தேங்கிக் கிடக்கும் நீதி! ஆசிரியர் Friday, June 1, 2018 02:51 AM +0530 மத்திய அரசு ஏதாவது காரணம் கூறி மேல்முறையீடுகளில் ஈடுபடுவது குறித்து உச்சநீதிமன்றம் தனது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது. தொடர்புடைய இன்னொரு பிரச்னையில் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு இருக்கும் நிலையில், அதேபோன்ற ஏனைய பிரச்னைகளிலும் தேவையில்லாமல் மேல் முறையீடுகளைச் செய்து நீதிமன்றத்தின் நேரத்தை அரசு ஏன் வீணாக்குகிறது என்று நீதிபதிகள் லோகுரும், குப்தாவும் கேள்வி எழுப்பி இருக்கின்றனர்.
 முறையாகவும், விரைவாகவும் நீதி வழங்கப்படுவதற்கு உதவும் விதத்தில் அரசு தனது கடமைகளையும் பொறுப்புகளையும் சரிவரச் செய்யவில்லை என்கிற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளின் குற்றச்சாட்டில் நியாயம் இருக்கிறது. தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகளைக் குறைப்பதற்கு தேசிய வழக்காடு கொள்கை ஒன்றை ஏற்படுத்த அரசு தவறியிருப்பதையும் நீதிபதிகள் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் பெரும்பாலான வழக்குகள் ஒன்று அரசுத் துறை
 களுக்கு எதிராகவோ அல்லது அரசுத் துறைகளாலோ தொடுக்கப்படுவதுதான் வழக்குகள் தேங்கிக் கிடப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணிகள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
 வழக்குகள் தேங்கிக்கிடப்பதால் இருதரப்பு வழக்குரைஞர்களும்தான் பயனடைகிறார்களே தவிர, வழக்கு தொடுப்பவர்களோ, அரசோ அல்ல. உச்சநீதிமன்றத்திலும் உயர்நீதிமன்றத்திலும் மேல்முறையீடுகள் வரும்போது அரசு அந்த மேல் முறையீடுகளை முறியடிப்பதற்குத் தனது முழுமையான அதிகார பலத்தை பயன்படுத்துவது சாமானியனுக்கு நியாயமாகக் கிடைத்திருக்க வேண்டிய நீதியைத் தட்டிப் பறித்துவிடுகிறது. தேவையில்லாத பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் அரசுத்தரப்பு மேல்முறையீடு செய்யத் தேவையில்லை என்பதுதான் நீதிபதிகள் லோகுர் மற்றும் குப்தாவின் கருத்து.
 2016}இல் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வில், உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு நீதிபதியிடம் அன்று வாதத்திற்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் எல்லா வழக்குகளையும் அவர் விசாரிப்பதாக இருந்தால், ஒரு வழக்குக்கு சராசரியாக அவரால் ஐந்து முதல் ஆறு நிமிடங்கள்தான் ஒதுக்க முடியும் என்று தெரிய வந்திருக்கிறது. தன் முன்னால் விசாரணைக்கு வந்திருக்கும் அத்தனை வழக்குகளையும் ஐந்து அல்லது ஆறு நிமிடத்தில் அவசர அவசரமாக விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்குவது என்று சொன்னால், அதன் விளைவாக முறையான நீதி, வழக்குத் தொடுத்தவர்களுக்கு வழங்கப்படாமல் இருக்கக்கூடும். இந்த அளவுக்கு அதிக அளவில் வழக்குகள் தேங்குவதுதான் நீதிபதிகளுடைய பணியைக் கடினமாக்குகிறது.
 வழக்குரைஞர்கள்தான் நீதித்துறையின் அடிப்படை உயிர்நாடிகள். அவர்கள் ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் வழக்குகளை விரைந்து விசாரித்து, தீர்ப்பு வழங்கி, தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்துவிட முடியாது. ஆனால், பெரும்பாலான வழக்குரைஞர்கள் வழக்குகளை ஒத்திப் போடுவதிலும், காலதாமதப்படுத்துவதிலும் கூடுதல் அக்கறை காட்டுவதாகப் பல்வேறு ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அவர்களுக்கு கட்டணம் வழங்கி, வழக்குரைஞர்களை நம்பி வழக்குத் தொடுக்கும் சாமானிய மக்கள் வழக்குகள் இழுத்தடிக்கப்பட்டு, காலதாமதப்படுவதால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் மிகமிக தாமதமாக நீதி கிடைப்பதற்குப் பல்வேறு காரணங்கள் இருந்தாலும், வழக்குரைஞர்களின் மெத்தனம் மிகமிக முக்கியமான காரணம்.
 கடந்த ஆண்டு மத்திய சட்ட அமைச்சகம் வெளியிட்டிருக்கும் தகவலின்படி, நீதிமன்றங்களில் விசாரணையில் இருக்கும் 3.2 கோடி வழக்குகளில் 46% வழக்குகள் மத்திய}மாநில அரசுகளால் தொடுக்கப்பட்டவை. விதிமுறை மீறல்கள், வரி ஏய்ப்பு, நிலம் கையகப்படுத்தல் உள்ளிட்ட பல்வேறு வழக்குகள் இதில் அடக்கம். அவற்றில் கீழமை நீதிமன்றங்களில் அரசின் ஆணைக்கு எதிராக வழங்கப்படும் தீர்ப்புகளை எதிர்த்து அரசுத்தரப்பு மேல்முறையீடு செய்திருக்கும் வழக்குகள் மிக அதிகம். அதனால்தான் நீதிபதிகள் லோகுர், குப்தா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, தேவையில்லாத பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் அரசுத்தரப்பு மேல்முறையீட்டில் ஈடுபடுவது வழக்குகள் அதிகமாகத் தேங்குவதற்குக் காரணமாகிறது என்று குற்றம் சாட்டுகிறது.
 நீதித்துறையும் சரி, தேவையில்லாத நிர்வாக விஷயங்களில் தலையிடுவது அதிகரித்து வருகிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. விளம்பரம் தேடுவதற்காகத் தொடுக்கப்படும் பொதுநல வழக்குகளை ஏற்றுக்கொள்வது, கீழமை நீதிமன்றங்களில் விசாரணையில் இருக்கும் வழக்குகள் தொடர்பான தடை உத்தரவு, மேல்முறையீடு, நிவாரணம் ஆகியவற்றை அங்கீகரிப்பது, சட்ட ரீதியாக எடுக்கப்படும் நிர்வாக நடைமுறைகளுக்குத் தடை உத்தரவு பிறப்பிப்பது என்பன போன்ற வழக்குகளை அனுமதித்து, நீதித்துறையும் தேவையில்லாமல் தேங்கிக்கிடக்கும் வழக்குகளை அதிகரிக்கிறது என்கிற குற்றச்சாட்டை மறுப்பதற்கில்லை.
 தனி நபர் மேல் முறையீடுகளைத் தடுப்பது என்பது நீதிக்கு விரோதமாக அமையக்கூடும். ஆனால், அரசுத் தரப்பு தனக்கு எதிராக வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பை எதிர்த்து வலுவில்லாத வழக்குகளில் மேல்முறையீடு செய்வது, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டிருப்பது போல தவிர்க்கப்படாவிட்டாலும் குறைக்கப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் உச்சநீதிமன்றமும் உயர்நீதிமன்றங்களும் அரசியல் சாசனம் தொடர்பான வழக்குகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க முடியும்.
 உச்சநீதிமன்றத்தில் அனுமதிக்கப்பட்ட நீதிபதிகள் எண்ணிக்கையில் 20%, உயர்நீதிமன்றங்களில் 38% இடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கின்றன. இன்னொருபுறம் மேல்முறையீடுகளில் அரசுத்தரப்பு பொறுப்புடன் நடந்து கொள்வதில்லை. இவை இரண்டையும் நீதித்துறை சுட்டிக்காட்டி, தனது வருத்தத்தை பலமுறை தெரிவித்துவிட்டது. இனியும் அரசு தனது மெத்தனப் போக்கை கடைப்பிடிப்பது சரியல்ல.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/jun/01/தேங்கிக்-கிடக்கும்-நீதி-2930701.html
2930018 தலையங்கம் வளர்ச்சியும் வேண்டுமே! ஆசிரியர் Thursday, May 31, 2018 01:16 AM +0530 தமிழக அரசின் உத்தரவைத் தொடர்ந்து தூத்துக்குடி சிப்காட் பகுதியில் உள்ள ஸ்டெர்லைட் ஆலை மூடப்பட்டிருக்கிறது. இதனாலேயே ஸ்டெர்லைட் ஆலை பிரச்னை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்று கருதிவிட முடியாது. இதற்கு முன்னாலும் 2010 செப்டம்பர் 28-ஆம் தேதி சென்னை உயர்நீதிமன்றம் தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட் ஆலையை மூட உத்தரவிட்டது. அடுத்த சில நாள்களிலேயே உயர்நீதிமன்ற உத்தரவுக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் தடை பெற்று அந்த ஆலையைத் தொடர்ந்து நடத்தியது ஸ்டெர்லைட் நிர்வாகம் என்பது வரலாறு. 
ஸ்டெர்லைட் பிரச்னையில் முதல் குற்றவாளி இந்த ஆலையை தூத்துக்குடியில் நிறுவவும், செயல்படவும் அனுமதி வழங்கிய அன்றைய ஜெயலலிதா - கருணாநிதி அரசுகள்தானே தவிர, ஸ்டெர்லைட் நிர்வாகம் அல்ல. கடந்த 22 ஆண்டுகளாக தூத்துக்குடி சிப்காட் பகுதியில் ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது. கடந்த ஏப்ரல் மாதம் வேதாந்தா ரிசோர்சஸ் நிறுவனத்தின் உரிமத்தை ரத்து செய்திருக்கும் தமிழ்நாடு மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியத்துக்கு இத்தனை ஆண்டுகளாக ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் உள்ளூர் சுற்றுச்சூழல் சட்டங்களைப் பின்பற்றவில்லை என்பது தெரியாமலா இருந்தது? 
ஸ்டெர்லைட் நிறுவனத்தைப் பொருத்தவரை ஆரம்பம் முதலே பல்வேறு விதிமுறை மீறல்களில் அது ஈடுபட்டு வந்திருக்கிறது. மன்னார் வளைகுடாவிலிருந்து 25 கி.மீ. தூரத்துக்கு உட்பட்ட பகுதியில் ஆலை அமையக் கூடாது என்றும், ஸ்டெர்லைட் ஆலையைச் சுற்றி 250 மீட்டர் அளவுக்கு பசுமைக் காடுகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், 1994-இல் ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலைக்கு அனுமதி வழங்கியபோது தமிழ்நாடு மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் நிபந்தனை விதித்திருந்தது. அதுமட்டுமல்ல, தடையில்லா சான்றிதழ் வழங்குவதற்கு சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு குறித்த ஆய்வறிக்கையை வழங்க வேண்டும் என்பது விதி. ஆனால், ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் அவை எதையுமே பின்பற்றவில்லை. இப்படியெல்லாம் இருந்தும் கூட அந்த ஆலை தொடங்கப்பட்டது, செயல்பட்டது. 
நியாயமாகப் பார்த்தால் சுற்றுச்சூழலுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் ஸ்டெர்லைட் ஆலையை தூத்துக்குடி போன்ற ஒரு நகரத்தில் அமைக்க அனுமதி அளித்திருக்கவே கூடாது. துறைமுகத்துக்கு மிக அருகில் ஆலை அமைவதால் சரக்குப் போக்குவரத்துச் செலவு குறையும் என்பதால் தூத்துக்குடியைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஸ்டெர்லைட். லாபம் ஈட்டுவது மட்டுமே அதன் குறிக்கோள். அதில் தவறில்லை. ஆனால், ஆட்சியாளர்களும், அதிகாரிகளும் அல்லவா இந்த ஆலைக்கு அனுமதி அளிப்பதற்கு முன்னால் இதனால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு குறித்தும், மக்கள் நலன் குறித்தும் கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும். வேதாந்தா ரிசோர்ஸ் நிறுவனம் ஆட்சியாளர்களையும் அதிகாரிகளையும் மேல்மட்டத்திலிருந்து கீழ்மட்டம் வரை தங்கள் பணத்தால் விலைக்கு வாங்கியதன் அடையாளம்தான் தூத்துக்குடி சிப்காட்டில் ஸ்டெர்லைட் ஆலை நிறுவப்பட்டு, தொடர்ந்து 22 ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்டது.
ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் நேரிடையாகவும் மறைமுகமாகவும் ஏறத்தாழ 50,000 பேருக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்குகிறது. ஆண்டொன்றுக்கு நான்கு லட்சம் டன் தாமிரம் உற்பத்தி செய்யும் திறன் கொண்டது ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம். இந்தியாவில் மொத்த தாமிர உற்பத்தியில் ஏறத்தாழ 35% ஸ்டெர்லைட்டின் பங்களிப்பு. 
இந்தியாவிற்கு ஆண்டொன்றுக்கு 15 லட்சம் டன் தாமிரம் தேவைப்படுகிறது. அதில் பாதிக்குமேல் வேதாந்தா நிறுவனத்தின் ஸ்டெர்லைட் நிறுவனமும், ஆதித்ய பிர்லா குழுமத்தின் ஹிண்டால்கோ நிறுவனமும் தயாரிக்கின்றன. மீதமுள்ள தேவை இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இந்தியாவின் தாமிரத் தேவை அதிகரித்து வருகிறது. இந்த நிலையில்தான் 
இப்போது ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் மூடப்பட்டிருக்கிறது. 
வளர்ச்சி என்று எடுத்துக் கொண்டால், அதன் மறுபக்கமாக சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பும், இயற்கை அழிப்பும் தவிர்க்க முடியாதவை. நெடுஞ்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டால் விளைநிலங்கள் அழிக்கப்படும். ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் வெட்டப்படும். அதற்காக நெடுஞ்சாலைகள் அமைப்பதை விட்டுவிடுவதா? எந்தவொரு தொழிற்சாலையாக இருந்தாலும், நிச்சயமாக அதனால் சுற்றுச்சூழலுக்கு பாதிப்பு ஏற்படாமல் இருக்காது. மோட்டார் வாகனங்கள் தேவை என்றால், கூடவே நாம் காற்று மாசையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இதுதான் எதார்த்த உண்மை.
தொழில்வளம், தொழிற்சாலைகள் இல்லாமல் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியாது. இந்தியாவிலேயே இல்லாத அளவுக்கு அதிகமான பொறியியல் கல்லூரிகளை தமிழகத்தில் தொடங்க அனுமதித்துவிட்டு, அதில் படித்து வெளிவரும் இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்த வேண்டுமானால், தொழிற்சாலைகளை அனுமதிக்காமல் இருக்க முடியாது. சாலைகள் வேண்டாம், மாட்டு வண்டிகளே போதும்; தொழிற்சாலைகள் வேண்டாம், பாரம்பரிய விவசாயமே போதும்; நகர்ப்புற வளர்ச்சி வேண்டாம், கிராமங்களே போதும் என்று நாம் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும் இனி பின்னோக்கி நகர முடியாது. 
கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும், தொழிற்சாலைகளும் தேவையில்லை என்று முடங்கிவிட முடியாது. நாம் வளர்ச்சியில் பின்தங்கி விடுவோம். அதன் விளைவால் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் உருவாகும். அதை சமூக விரோத சக்திகள் பயன்படுத்திக் கொள்ளும். ஒரேயடியாக வளர்ச்சிக்கு விடை கொடுப்பது புத்திசாலித்தனம் ஆகாது. அதிகம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தாத இடம் அரசால் கையகப்படுத்தப்பட்டு, அங்கே ஸ்டெர்லைட் நிறுவனத்தை இடம்பெயரச் செய்வதுதான் தமிழக அரசு துணிந்து எடுக்க வேண்டிய முடிவு. பாதிப்பே இல்லாத வளர்ச்சி என்பது கிடையாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/31/வளர்ச்சியும்-வேண்டுமே-2930018.html
2929266 தலையங்கம் யார்தான் கடிவாளம் போடுவது? ஆசிரியர் Wednesday, May 30, 2018 01:10 AM +0530 அரசியல் கட்சிகள் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் வராது என்கிற தேர்தல் ஆணையத்தின் தலைமைத் தகவல் அதிகாரியின் உத்தரவு ஆச்சரியத்தையும் அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது. இப்போது தேர்தல் ஆணையம் அரசியல் கட்சிகள் பெறுகின்ற நன்கொடைகள் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் வரும் என்று விளக்கம் அளித்திருக்கிறது. 
கடந்த 2013 ஜூன் 3-ஆம் தேதி தகவல் ஆணையத்தின் அனைத்து ஆணையர்களும் கூடிய அமர்வு பாஜக, காங்கிரஸ், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, தேசியவாத காங்கிரஸ், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகிய ஆறு தேசியக் கட்சிகளை தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தது. தகவல் ஆணையத்தின் ஆணைக்கு எதிராக எந்த உயர்நீதிமன்றத்திலோ, உச்சநீதிமன்றத்திலோ அந்த அரசியல் கட்சிகள் எதிர்த்து முறையீடு செய்யவில்லை. இந்த நிலையில்தான் தேர்தல் ஆணையத்தின் தலைமைத் தகவல் அதிகாரி முதலில் அப்படி தெரிவித்திருந்தார்.
எந்த அரசு மற்றும் பொது அமைப்புகள் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் வர வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் தலைமைத் தகவல் ஆணையத்துக்குதான் உண்டே தவிர, அந்தந்தத் துறைகள் இதுகுறித்து தங்களுக்குத் தாங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ள முடியாது. தலைமைத் தகவல் ஆணையம் ஆறு தேசிய கட்சிகளை தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவந்திருக்கும் நிலையில், அதை உச்சநீதிமன்றமோ, உயர்நீதிமன்றங்களோ நிராகரித்திருக்காத நிலையில், தேர்தல் ஆணையம் இப்போது அரசியல் கட்சிகள் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் வரும் என்று அறிவித்திருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது.
நிதிச் சட்டம் 2016, வெளிநாட்டுப் பங்களிப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் ஏற்படுத்தி அந்நிய நிறுவனங்களிலிருந்து அரசியல் கட்சிகள் நன்கொடை பெறுவதை அனுமதித்தது என்றால், நிதிச் சட்டம் 2017-இல் செய்யப்பட்ட மாற்றங்கள் இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டத்தில் திருத்தங்களை ஏற்படுத்தி குறிப்பிட்ட வங்கிகள் மூலம் தேர்தல் நிதிப் பத்திரங்கள் வழங்க வழிகோலியிருக்கிறது. தேர்தல் நிதிப் பத்திரங்கள் நிறுவனங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட 7.5 சதவீத கட்டுப்பாட்டையும் அகற்றியிருக்கிறது. நிழல் நிறுவனங்களும், போலி நிறுவனங்களும் தங்களை அடையாளம் காட்டாமல் எத்தனை கோடி வேண்டுமானாலும் அரசியல் கட்சிகளுக்கு நிதி வழங்க முடியும். எந்தக் கட்சிக்கு எவ்வளவு நன்கொடை வழங்கப்பட்டது என்பது நிறுவனங்களின் பங்குதாரர்களுக்குக்கூடத் தெரியாது.
பாஜகவின் வருவாய் 2015-16-இல் ரூ.570 கோடி என்றால், 2016-17-இல் ரூ.1,034 கோடி. எந்த ஓர் அரசியல் கட்சியும் ஆட்சிக்கு வந்தால் அந்த கட்சிக்கு நன்கொடைகள் வந்து குவிவதும், வருவாய் அதிகரிப்பதும் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது முதல் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. இதற்கு என்ன காரணம் என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. நன்கொடைகள் வந்து குவிவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அதைவிடக் கவலை அளிப்பது, அரசியல் கட்சிகளுக்கு பெயர் தெரியாத நபர்களிடமிருந்து நன்கொடைகள் குவியும் விசித்திரம். 
காங்கிரஸ் கட்சி தன்னுடைய நன்கொடை விவரத்தை இன்னும் வெளியிடவே இல்லை. 2016-17-இல் பாஜக பெற்றிருக்கும் ரூ.997 கோடி நன்கொடையில் ரூ.533 கோடி நன்கொடை ரூ.20,000-க்கும் அதிகமானது என்பதால் அது குறித்த விவரங்கள் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மீதமுள்ள ரூ.464 கோடி ரூபாய் எங்கிருந்து யார் மூலம் வந்தது? பகுஜன் சமாஜ் கட்சி 2016-17-இல் யாரிடமிருந்தும் ரூ.20,000-க்கும் அதிகமாக நன்கொடை பெறவில்லை என்பதால், அது குறித்த விவரம் தரவில்லை. அந்தக் கட்சிக்கு ரூ.75 கோடி நன்கொடை வந்திருக்கிறது. இந்த நன்கொடைகள் எல்லாம் சாதாரண தொண்டர்களிடமிருந்தும், கட்சி அனுதாபிகளிடமிருந்தும் பெறப்பட்டதாக அந்தக் கட்சிகள் கூறுவதை நாம் நம்பியாக வேண்டும்.
கருப்புப் பணத்திற்கு அடிப்படைக் காரணம், அரசியல் கட்சிகள் பெறும் நன்கொடைகளும், தேர்தல் நிதியும்தான் என்பது அனைவருக்குமே தெரியும். இந்த நன்கொடைகள் யாரிடமிருந்து பெறப்படுகின்றன என்பதில் வெளிப்படை இல்லாமல் இருப்பதை கட்சிகள் விரும்புகின்றன.
இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் அரசியல் கட்சிகளின் அடிப்படையில்தான் இயங்குகிறது. அரசியல் கட்சிகளோ, இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைத் தடம்புரள வைப்பதில் குறியாக இருக்கின்றன. அரசியல் கட்சிகளின் செயல்பாடுகளில் வெளிப்படைத்தன்மை உறுதிப்படுத்தப்படாமல் நாம் தேர்தலுக்குத் தேர்தல் வாக்களிப்பதும், ஆட்சியை மாற்றுவதும் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்
வதாகத்தான் இருக்குமே தவிர, இதனால் எந்தவித பயனும் ஏற்படப்போவதில்லை. ஜல்லிக்கட்டுக்கும், ஸ்டெர்லைட்டுக்கும் போராடும் நாம் இதுகுறித்து கவலைப்படாமல் இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. 
தேர்தல் சீர்திருத்தம் குறித்த 255 சட்ட ஆணைய அறிக்கை, அரசியல் நன்கொடைகள் வெளிப்படைத் தன்மை இல்லாமல் இருப்பது நன்கொடையாளர்களால் அரசை தங்களுக்கு சாதகமாக செயல்பட வைத்துவிடும் என்று தெளிவாகவே கூறியிருக்கிறது. யாரிடம் எதற்காக அரசியல் கட்சி நன்கொடை பெற்றது என்பது வாக்காளர் தெரிந்து கொள்வது மிகமிக அவசியம்.
சமூக சிந்தனையாளர்களும், மக்களாட்சித் தத்துவத்தில் நம்பிக்கை உள்ளவர்களும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை காப்பாற்றியாக வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/30/யார்தான்-கடிவாளம்-போடுவது-2929266.html
2928605 தலையங்கம் யாருக்காக இந்தக் காப்பீடு? ஆசிரியர் Tuesday, May 29, 2018 01:05 AM +0530 நரேந்திர மோடி அரசால் கடந்த 2016 ஏப்ரல் மாதம் அறிவிக்கப்பட்ட திட்டம்தான் 'பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம்'. உலகிலேயே இந்த அளவிலான விவசாயக் காப்பீட்டுத் திட்டம் வேறெங்கும் அறிவிக்கப்படவும் இல்லை; நடைமுறைப்படுத்தப்படவும் இல்லை என்பதுதான் இந்தத் திட்டத்தின் தனிச்சிறப்பு. இந்தத் திட்டத்தால் ஒட்டுமொத்த விவசாயிகளும் நரேந்திர மோடி அரசைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடி இருக்க வேண்டும். ஆனால், நடைமுறையில் இந்தத் திட்டம் எதிர்பார்த்த அளவிலான வெற்றியை அடையவில்லை என்பதுதான் வேதனையளிக்கும் உண்மை.
பயிரிடுவதற்கு முந்தைய நிலையிலிருந்து அறுவடைக்குப் பிறகு விளைபொருள்கள் விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வரை ஏற்படும் எல்லா இடர்களுக்கும் (ரிஸ்க்) பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் பாதுகாப்பு அளிக்கப்படுகிறது. காரிப் சாகுபடிக்கு 2%, ராபி சாகுபடிக்கு 1.5%, பணப்பயிர்களுக்கும், தோட்டப் பயிர்களுக்கும் 5% என்று மிகக்குறைவான தொகைதான் ஆண்டொன்றுக்கு விவசாயிகளிடமிருந்து கட்டணமாகப் பெறப்படுகிறது. காப்பீட்டுக்கான மீதமுள்ள கட்டணத் தொகையை மத்திய - மாநில அரசுகள் காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு அளிக்கின்றன.
காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் 2016 - 17 நிதியாண்டில் ரூ.22,180 கோடியும், 2017 - 18 நிதியாண்டில் ரூ.24,454 கோடியும் விவசாயிகளிடமிருந்தும், அரசிடமிருந்துமாக காப்பீட்டுக் கட்டணம் வசூலித்திருக்கின்றன. ஆனால், 2016 - 17இல் விவசாயிகளுக்கு அவர்கள் வழங்கி இருக்கும் இழப்பீட்டுத் தொகை ரூ.12,959 கோடி மட்டுமே. இந்த ஆண்டில், இதுவரை வழங்கப்பட்டிருக்கும் இழப்பீட்டுத் தொகை ரூ.400 கோடி மட்டுமே.
கடந்த ஆண்டுக்கான காரிப் சாகுபடிப் பருவம் டிசம்பர் மாதத்துடன் முடிந்துவிட்டது. மாநில அரசுகளின் பரிந்துரைப்படி வழங்கப்பட வேண்டிய இழப்பீட்டுத் தொகை ரூ.13,655 கோடி. இதில் ரூ.1,759 கோடி இழப்பீட்டை காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் அங்கீகரித்து ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. அப்படியும், விவசாயிகளுக்கு இதுவரை வழங்கப்பட்டிருப்பது என்னவோ வெறும் ரூ.402 கோடி மட்டுமே. கடந்த 2016 - 17 சாகுபடி பருவங்களிலும்கூட, காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் அங்கீகரித்து ஒப்புக் கொண்டதற்கும், வழங்கப்பட்டதற்கும் இடையேயான வித்தியாசம் ரூ.1,474 கோடி. ஒப்புக்கொண்ட தொகையைக்கூட அந்த நிறுவனங்கள் இன்னும் வழங்க முன்வரவில்லை.
மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்த்தால், பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டு திட்டத்தைபோல விவசாயிகளுக்கு வேறு வரப்பிரசாதம் எதுவுமே அமைந்துவிடாது. இந்தத் திட்டம் மட்டும் முறையாகவும், தாமதமில்லாமலும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், விவசாயிகள் நிலைமை மட்டுமல்ல, இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த கிராமப் பொருளாதாரமும், வேளாண் உற்பத்தியும் மேம்படும் என்பது உறுதி. 
இந்தத் திட்டத்தின் முதல் தவறு, காப்பீட்டுக் கட்டணத்தில் 50 சதவீதத் தொகையை மாநில அரசுகளைக் கட்டச் சொல்வது. மாநில அரசின் வேளாண் துறைதான், பயிர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பு எத்தகையது என்பதையும், அதனால் விவசாயிக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பையும் தீர்மானிக்கின்றன. அதனால் அவர்களைக் காப்பீட்டுக் கட்டணத்தில் 50 சதவீதம் தரச் சொல்வதில் தவறில்லை என்பது மத்திய அரசின் வாதம்.
பிரதம மந்திரியின் பெயரில் காப்பீட்டுத் திட்டம் இருப்பதால், மாநில அரசுகளுக்கு இந்தத் திட்டத்தில் முழுமையான ஈடுபாடு இல்லாமல் இருக்கிறது. உரத்துக்கும், பயிர்க் கடனுக்கும் மத்திய அரசு மானியங்கள் வழங்கும் நிலையில், பயிர்க் காப்பீட்டின் மொத்தக் கட்டணத்தையும் அல்லது பெரும் பகுதிக் கட்டணத்தை மத்திய அரசே ஏற்றுக் கொள்வதன் மூலம் விவசாயிகள் உடனடியாக இழப்பீடு பெறுவதை உறுதிப்படுத்த முடியும். மாநில அரசு தனது பங்குக்கான கட்டணத் தொகையைத் தரவில்லை என்று காரணம் கூறி காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இப்போது தட்டிக் கழிப்பதுபோல, அப்போது செய்ய முடியாது.
இந்தத் திட்டத்தின் இன்னொரு மிகப்பெரிய குறைபாடு, காப்பீட்டுக் கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கும் முறை. உலகின் வேறு எந்த நாட்டிலும் இதுபோல அரசால் அறிவிக்கப்படும் காப்பீட்டுத் திட்டங்களுக்கு ஒப்பந்தப்புள்ளி கோருவது போல, காப்பீட்டு நிறுவனங்களிடமிருந்து கட்டணம் கோரும் முறை நடைமுறையில் இல்லை. அரசு நிர்ணயிக்கும் கட்டணத்தைக் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ஒப்புக்கொண்டு காப்பீடு வழங்குவதுதான் வழக்கம்.
அடுத்தாற்போல, இன்னொரு கேள்வியும் எழுகிறது. அரசு அறிவித்திருக்கும் பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் எதற்காக தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளுக்குக் காப்பீடு வழங்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அது. பல அரசு காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இருக்கும் நிலையில், அத்தனை தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்களும் பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் பங்கு பெற வேண்டிய அவசியம் என்ன? இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தைப் பொருத்தவரை அரசின் பொதுத்துறை காப்பீட்டு நிறுவனங்களைவிடத் தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள்தான் கொள்ளை லாபம் ஈட்டுகின்றன என்பதுதான் உண்மை.
கடந்த சாகுபடி ஆண்டில் மட்டும் இந்தக் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ரூ.9,000 கோடிக்கும் அதிகமான லாபத்தைப் பயிர்க் காப்பீட்டு திட்டத்தின் மூலம் ஈட்டியிருக்கின்றன. இயற்கை பொய்ப்பதாலும், பூச்சிகளின் தாக்குதலாலும், எதிர்பாராத சூழலாலும் பயிர்கள் நாசமாகி விவசாயிகள் அவதிப்படக் கூடாது என்பதற்காக இந்தத் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டதா, இல்லை தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளின் பெயரைச் சொல்லி மக்கள் வரிப்பணத்தை அரசிடம் கட்டணமாகப் பெற்று பெரும் லாபம் ஈட்டுவதற்காக இந்தத் திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதா என்று தெரியவில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/29/யாருக்காக-இந்தக்-காப்பீடு-2928605.html
2928165 தலையங்கம் "நிபா' எச்சரிக்கை! ஆசிரியர் Monday, May 28, 2018 02:15 AM +0530 கேரள மாநிலம் கோழிக்கோடு, மலப்புரம் மாவட்டங்களில் "நிபா' நுண்ணுயிர்த் தொற்றால் இதுவரை 12-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். கேரள மாநில சுகாதாரத் துறை ரத்தப் பரிசோதனைக்கு அனுப்பிய 77 மாதிரிகளில் 15 மாதிரிகளில் "நிபா' தொற்றுக்கான அறிகுறிகள் காணப்பட்டன. மூன்று பேர் தீவிர சிகிச்சையில், கண்காணிப்பில் இருக்கிறார்கள்.
 1998-இல் மலேசியாவிலுள்ள "நிபா' என்கிற கிராமத்தில்தான் முதன்முதலில் இந்த நோய்த் தொற்றுக்கான பாதிப்பு கண்டறியப்பட்டது. அங்கே இருக்கும் பன்றிப் பண்ணைதான் இந்தத் தொற்றுக்கான காரணம் என்று தெரியவந்தது. அருகிலுள்ள காடுகள் அழிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, அந்த வனத்திலிருந்த வெüவால்கள் நிபா கிராமத்தைத் தஞ்சமடைந்தன. அந்த வெüவால்கள்தான் இந்த நுண்ணுயிர்த் தொற்றின் வாகனங்களாகச் செயல்பட்டன. அப்போதுதான் தெரிந்தது, "நிபா' நுண்ணுயிர்த் தொற்று வெüவால்கள் மூலம் பரவுகிறது என்கிற உண்மை.
 உலகில் 1,200-க்கும் அதிகமான வெüவால் இனங்கள் காணப்படுகின்றன. இந்தியாவில் ஏறத்தாழ நூற்றுக்கும் அதிகமான வெüவால் இனங்கள் இருக்கின்றன. தென்னிந்தியாவில் 29 வகைகள் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. இவற்றில் ஐந்து வகை வெüவால்கள் மட்டுமே தாவர உணவு உண்பவை. ஏறத்தாழ ஒன்றரை கிலோ எடையுள்ள "பறக்கும் நரி' என்று அறியப்படும்வெüவால்கள்தான், "நிபா' நுண்ணுயிரிகளின் வாகனங்கள்.
 இந்த "பறக்கும் நரி' வெüவால்கள்தான், காடுகள் செழிப்பதற்கும் காரணிகள். ஏறத்தாழ 60 கி.மீ. சுற்றளவு பறக்கும் இந்தவெüவால்கள் பழங்களைத் தின்று அதன் கொட்டைகளை ஆங்காங்கே போடுவதால்தான் காடுகள் அடர்த்தியாக வளர்கின்றன. காடுகளில் சுற்றித் திரியும் இந்த வெüவால்கள், வனங்கள் அழிக்கப்படும்போது மக்கள் குடியிருக்கும் கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் இடம் பெயரும் சூழல் ஏற்படுகிறது. அதன் விளைவுதான் "நிபா' நோய்த் தொற்று.
 பழங்களை வெüவால் கடிக்கும்போது "நிபா' தொற்று அதற்குப் பரவுகின்றது. பழங்களிலிருந்து மனிதர்களுக்கும். அதேபோல, வெüவால்களின் கழிவுகள், எச்சில் ஆகியவற்றில் காணப்படும் "நிபா' நுண்ணுயிரிகள், பன்றி, நாய், பூனை உள்ளிட்ட மிருகங்களுக்குத் தொற்றிக்கொள்கின்றன. அவற்றிலிருந்து அதிவேகமாக மனிதர்களுக்கும் பரவுகிறது இந்தத் தொற்று.
 "நிபா' தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 70 சதவீத நோயாளிகள், தாக்கப்பட்ட ஒன்றிரண்டு நாட்களில் மரணித்து விடுகிறார்கள். இந்த நோய்த் தொற்றுக்கு இதுவரையில் எந்தவொரு மருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்படாத நிலையில், சிகிச்சை என்பது நோயாளிக்குத் தரப்படும் மருத்துவ கவனமே தவிர, மருந்து மாத்திரைகள் அல்ல. அதனால், உடனடியாக "நிபா' நோய்த் தொற்றுக்கான மருந்தைக் கண்டுபிடிக்க ஆராய்ச்சிகளை முடுக்கிவிட உலக சுகாதார நிறுவனம் அறிவுறுத்தியிருக்கிறது.
 இதற்கு முன்னால் இந்தியாவில் 2007-இல் "நிபா' நோய்த் தொற்று மேற்கு வங்கத்திலுள்ள நடியா கிராமத்தில் காணப்பட்டது. அங்கே வெüவாலின் கழிவுகள் இருந்த தென்னங்கள் அருந்தியதன் மூலம் இந்தத் தொற்று பரவியது. கடுமையான நடவடிக்கைகள் மூலமும், நோயாளிகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதன் மூலமும் "நிபா' மேலும் பரவாமல் அப்போது தடுக்கப்பட்டது.
 "நிபா' நுண்ணுயிரித் தொற்றின் மிகப்பெரிய ஆபத்து, இதனால் தாக்கப்பட்டவர்களின் மூச்சுக்காற்று, எச்சில், ஸ்பரிசம் உள்ளிட்டவையால் இது அதிவேகமாக அடுத்தவரைத் தொற்றிக்கொள்ளும் என்பதுதான். கோழிக்கோட்டில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மூவரின் உயிரை "நிபா' பலி வாங்கி விட்டிருக்கிறது. நோய் தாக்கியிருப்பது தெரியாமல், ஏதோ காய்ச்சல் என்று கருதி உறவினர்கள் உதவும்போது அவர்களையும் தொற்றிக் கொள்கிறது இந்த நுண்ணுயிரி எனும்போது, இதன் கடுமை எத்தகையது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
 கேரளத்தில் "நிபா'வால் தாக்கப்பட்ட நோயாளிக்கு சிகிச்சை அளித்த செவிலியர் ஒருவர் "நிபா'வால் தாக்கப்பட்டு உயிரிழந்திருக்கிறார். நோயின் கடுமை அதிகரிக்க அதிகரிக்க "நிபா' தொற்று பரவும் வேகமும் அதிகரிப்பதால், மருத்துவமனை ஊழியர்கள், குறிப்பாக, மருத்துவர்களும், செவிலியர்களும் இந்த நோய்த் தொற்றுக்கு ஆளாவது தவிர்க்க முடியாதது. அதனால், போதிய கவனம் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டியது மிக மிக அவசியம்.
 கேரள சுகாதாரத் துறையையும், கோழிக்கோடு மருத்துவமனை மருத்துவர்களையும் நாம் எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். முதலாவது நோயாளி அனுமதிக்கப்பட்டு, தொடர்ந்து அவரது சகோதரரும் அனுமதிக்கப்பட்டபோது மருத்துவர்கள் நோய்த் தொற்றின் காரணம் குறித்து சிந்தித்ததால்தான், "நிபா' நுண்ணுயிர்த் தொற்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இவ்வளவு விரைவாக வேறு எந்த வளர்ச்சி அடையும் நாட்டிலும் "நிபா' நோய்த் தொற்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்காது. அதுமட்டுமல்ல, கேரள அரசும், சுகாதாரத் துறையும் "நிபா' நோய்த் தொற்று பரவாமல் இருக்க எடுக்கும் முயற்சிகள் பாராட்டுக்குரியவை.
 மனிதன் வளர்ச்சி என்கிற பெயரில் காடுகளை அழிப்பதால் மழை பெய்யாது என்பது மட்டுமல்ல, "நிபா' உள்ளிட்ட நுண்ணுயிரித் தாக்குதல்களால் நகர்ப்புறங்கள் அழியும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். "நிபா' மனித இனத்துக்கே தரும் எச்சரிக்கைச் செய்தி இது.
 மக்களுக்கு பீதி ஏற்படாத விதத்தில், "நிபா' குறித்தும், அதிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள மக்கள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் குறித்தும் விழிப்புணர்வை அரசு ஏற்படுத்த வேண்டும். பக்கத்து வீட்டில் தீப்பிடித்தெரியும்போது நாம் கவலைப்படாமல் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது.
 
 
 
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/28/நிபா-எச்சரிக்கை-2928165.html
2926774 தலையங்கம் கர்'நாடகம்'  காட்சி 2 ஆசிரியர் Saturday, May 26, 2018 01:16 AM +0530 கர்நாடக சட்டப்பேரவையில் முதல்வர் ஹெச். டி. குமாரசாமி தலைமையிலான மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் (ம.ஜ.த.) - காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் வெற்றி பெற்றுள்ளது. குமாரசாமி மீதான நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் அவருக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க, கடந்த ஒன்பது நாள்களாக இரண்டு கட்சிகளாலும் பாதுகாப்பாகத் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்த 117 உறுப்பினர்களும் எதிர்பார்த்தது போலவே வாக்களித்திருக்கிறார்கள். 
மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் விசுவாசத்தில் அவர்கள் சார்ந்த கட்சித் தலைமைக்கு எந்த அளவுக்கு நம்பிக்கை இருந்திருந்தால், பத்திரிகையாளர்கள், உறவினர் உள்ளிட்ட யாருமே சந்தித்துப் பேசுவதற்குக்கூட அனுமதி அளிக்காமல் அவர்களை ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளில் மஜத - காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமைகள் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும்? இது ஜனநாயகத்திற்கு வலுசேர்க்கும் செயல்பாடு என்று நாம் பெருமிதம் கொள்ளலாம். ஜனநாயகம் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது!
கர்நாடக சட்டப் பேரவையில் மொத்தமுள்ள 224 தொகுதிகளில் 222 தொகுதிகளுக்கு மே 12-ஆம் தேதி தேர்தல் நடைபெற்றது. இதில் பெரும்பான்மைக்கு 112 உறுப்பினர்களின் ஆதரவு தேவைப்பட்ட நிலையில், பா.ஜ.க.வுக்கு 104 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். பா.ஜ.க.வினால் போதிய பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியவில்லை. 78 உறுப்பினர்கள் கொண்ட ஆட்சியிழந்த காங்கிரஸ் கட்சி, 37 உறுப்பினர்கள் கொண்ட ம.ஜ.த.வுக்கு முதல்வர் பதவியை விட்டுக்கொடுத்து, கூட்டணி ஆட்சி அமைக்க முற்பட்டிருக்கிறது. முதல்வராக ம.ஜ.த.வின் குமாரசாமியும், துணை முதல்வராக கர்நாடக மாநில காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர் ஜி.பரமேஸ்வரும் பா.ஜ.க.வுக்கு எதிரான பல்வேறு கட்சித் தலைவர்களின் முன்னிலையில் பிரமாண்டமாகப் பதவி ஏற்றுக் கொண்டார்கள். 
சட்டப்பேரவையில் பெரும்பான்மை நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், இனிதான் கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கிடையேயான பதவிப் பங்கீட்டுப் பிரச்னைகள் தொடங்கப் போகின்றன. அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு நான் முதல்வராகத் தொடர்வேன் என்று குமாரசாமி பேட்டியளித்த அடுத்த நாளே, துணை முதல்வராகப் பதவி ஏற்றிருக்கும் பரமேஸ்வர், முதல்வர் பதவி சுழற்சி முறையில் அமைவதா, வேண்டாமா என்பது குறித்து இன்னும் முடிவு செய்யப்படவில்லை என்று பேட்டியளிக்கிறார். 
இப்போதே எந்தக் கட்சிக்கு எந்தெந்தத் துறைகள் என்பது குறித்த விவாதம் தொடங்கியிருக்கிறது. அதிக எண்ணிக்கை கொண்ட காங்கிரஸுக்கு 22 அமைச்சர்களும் 37 உறுப்பினர்களே கொண்ட ம.ஜ.த.வுக்கு 12 அமைச்சர்களும் என்று பிரித்துக்கொள்ள முடிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இரண்டு கட்சிகளிலுமே அத்தனை உறுப்பினர்களும் அமைச்சர் பதவி ஆசையில் வலம் வரும் நிலையில், எப்படி சமாளிக்கப் போகிறார்கள் என்பது ஜனநாயகத்திற்கு மேலும் வலுசேர்க்கும் முயற்சியாகத்தான் இருக்கும். 
ஒருசில உறுப்பினர்களுக்கு பணமோ, பதவியோ கொடுத்து ஆதரவு பெற்றால் அது குதிரை பேரம், ஜனநாயக விரோதம். ஆனால், ஆட்சியின் பயனை ஆதரவு தரும் அனைத்து உறுப்பினர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்தால் அது கூட்டாட்சித் தத்துவம், ஜனநாயகம் என்று நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
கர்நாடகத் தேர்தல் முடிவுக்குப் பிறகு அங்கே நடந்தேறி வரும் சம்பவங்கள் இந்திய ஜனநாயகத்தின் போக்கை படம் பிடிக்கின்றன. இந்தியாவின் இரண்டு பெரிய தேசியக் கட்சிகளான காங்கிரஸும் பா.ஜ.க.வும் மட்டுமல்லாமல், தெலுங்கு தேசம், அதிமுக, ம.ஜ.த., உள்ளிட்ட பல்வேறு மாநிலக் கட்சிகளும் கூட வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் இதேபோல உறுப்பினர்கள் விலைபோய்விடாமல் இருப்பதற்கு நடத்திய பிரயத்தனங்கள் இப்போது வரலாறு ஆகிவிட்டிருக்கின்றன. 
எம்ஜிஆரின் மறைவுக்குப் பிறகு ஜெயலலிதா ஆதரவு எம்எல்ஏக்கள் பெங்களூருக்கும் கோவாவுக்கும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோதும், ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு அதிமுக எம்.எல்.ஏ.க்கள் கூவத்தூரில் தங்க வைக்கப்பட்டபோதும், அதை ஜனநாயக விரோதம் என்றும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அவமரியாதை என்றும் விமர்சித்தவர்கள், இப்போது கர்நாடகத்தில் நடத்தப்பட்ட அதேபோன்ற நாடகத்தை 'அரசியல் ராஜதந்திரம்' என்று கொண்டாடுகிறார்கள். மாற்றுக்கட்சிகளிலிருந்து உறுப்பினர்களைப் பேரம் பேசி இழுப்பது எந்த அளவுக்குத் தரம்கெட்ட அரசியலோ, அதைவிட மோசமானது தங்களது கட்சியில் உள்ள உறுப்பினர்களின் விசுவாசத்தின் மீது நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பது.
கட்சிகளை மையமாக வைத்து செயல்படும் இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம், பெரும் பண முதலைகளின் பிணைக் கைதியாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. தேர்தல் செலவுகளும், தேர்தல் நன்கொடைகளும் அரசியல் கட்சிகளின் செயல்பாடுகளை முற்றிலுமாக மாற்றியிருக்கின்றன. கொள்கை அடிப்படையிலான கட்சிகளேகூட வரைமுறை இல்லாமல் நன்கொடை வாங்குவதிலும், வேட்பாளர் தேர்விலும் சமரசம் செய்து கொள்கின்றன. இந்த நிலையில் ஆட்சியைப் பிடிப்பதுதான் அரசியல் கட்சிகளின் குறிக்கோளாக இருக்கிறதே தவிர, மக்கள் சேவை என்பது பொய்க் காரணம் மட்டுமே.
கர்நாடகத்தில் இனிமேல்தான் நாடகமே தொடங்க இருக்கிறது. குமாரசாமி இதுவரை முழுமையாகத் தனது ஐந்தாண்டு பதவிக் காலத்தை நிறைவு செய்ததில்லை. மக்களவைத் தேர்தல் வரை ஆட்சி தொடர்ந்தால் அது அதிர்ஷ்டம். அடுத்த ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தலுக்குப் பிறகும் அவரை முதல்வராகத் தொடர காங்கிரஸ் அனுமதித்தால் அது அவரது பேரதிர்ஷ்டம்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/26/கர்நாடகம்--காட்சி-2-2926774.html
2926274 தலையங்கம் அவசர கவனம் அவசியம்! ஆசிரியர் Friday, May 25, 2018 02:06 AM +0530 சர்வதேசச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை உயர்வும் அதைத் தொடர்ந்து பெட்ரோல், டீசலின் சில்லறை விற்பனை விலை இதுவரை இல்லாத அளவில் அதிகரித்ததும் மட்டும்தான் நமது கவனத்தை ஈர்த்திருக்கின்றன. இதைவிட முக்கியமான இன்னும் சில பிரச்னைகளை இந்தியா எதிர்கொள்கிறது.
சர்வதேசச் சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை குறைந்திருந்தது இந்தியாவுக்கு சாதகமாக இருந்தது. 2012- 13-இல் இந்தியாவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை, அதாவது நமது இறக்குமதிக்கும் ஏற்றுமதிக்கும் இடையேயான இடைவெளி, 88.16 பில்லியன் டாலராக (சுமார் ரூ.6.02 லட்சம் கோடி) இருந்தது, 2016-17-இல் 15.30 பில்லியன் டாலராகக் (சுமார் ரூ.1.05 லட்சம் கோடி)குறைந்தது. இப்போது கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்து நமது வர்த்தகப் பற்றாக்குறையை மீண்டும் அதிகரிக்க வைத்திருக்கிறது. 2017-18-இல் 50 பில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ.3.41 லட்சம் கோடி) தொட்டுவிட்டிருக்கும் நிலையில், இந்த விலை உயர்வு தொடர்ந்தால் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை 75 பில்லியன் டாலரை (சுமார் ரூ.5.12 லட்சம் கோடி) எட்டக்கூடும் என்பது பொருளாதார நிபுணர்களின் கணிப்பு.

கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பும், வர்த்தகப் பற்றாக்குறை அதிகரிப்பும் போதாதென்று இந்தியாவில் முதலீடு செய்திருக்கும் வெளிநாட்டவர்கள் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் முதல் இதுவரை 5 பில்லியன் டாலருக்கும் (சுமார் ரூ.34,152 கோடி) அதிகமாகத் தங்களது முதலீட்டைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவையெல்லாம் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை பாதித்திருக்கின்றன. கடந்த 16 மாதங்களில் இல்லாத அளவுக்கு டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. இந்த ஆண்டு தொடக்கத்திலிருந்து இப்போது வரை டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 6.2 சதவீதம் குறைந்து, ஆசியச் செலாவணிகளில் மிகவும் வலிமை இழந்த செலாவணியாக இந்திய ரூபாயை மாற்றியிருக்கிறது.

ஆர்ஜென்டினாவின் "பெசோ', துருக்கியின் "லிரா', பிரேஸிலின் "ரியல்', ரஷியாவின் "ரூபிள்' ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து இந்திய ரூபாயும் வலுவிழக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. கடந்த மே - ஆகஸ்டு 2013-இல் காணப்பட்ட அளவுக்கு இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறையவில்லை என்றாலும் இப்போதைய வலுவிழப்பு கவலைக்குரியது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. 

2017-18-இல் இந்திய வர்த்தகப் பற்றாக்குறை 156.83 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.10.7 லட்சம் கோடி). கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்த அளவுக்கு வர்த்தகப் பற்றாக்குறை இருந்ததில்லை. இத்தனைக்கும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கச்சா எண்ணெய் விலை பேரலுக்கு 100 டாலராக (சுமார் ரூ.6,830)இருந்தது. இப்போது பேரலுக்கு சுமார் 80 டாலர் (சுமார் ரூ.5,464)அளவில்தான் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனால், கச்சா எண்ணெய் விலை மட்டுமே வர்த்தகப் பற்றாக்குறைக்கு காரணமாக இருக்க வழியில்லை. சர்வதேச வர்த்தகச் சூழல் சாதகமாக இருந்தும்கூட, நமது ஏற்றுமதி குறிப்பிடத்தக்க அளவில் இல்லை என்பதுதான் வர்த்தகப் பற்றாக்குறைக்கு மிக முக்கியமான காரணம்.

அமெரிக்கா தனது நிதிக்கொள்கையில் சில கடுமையான கெடுபிடிகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கிறது. டாலரின் புழக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முற்பட்டிருக்கிறது. முதலீட்டுக்கான வட்டி விகிதத்தை அதிகரித்திருக்கிறது. ஏனைய நாடுகளில் பணத்தை முதலீடு செய்திருக்கும் முதலீட்டாளர்கள் கூடுதல் வட்டி கிடைக்கும் என்பதால் அதை அமெரிக்காவுக்குத் திருப்ப முற்பட்டிருக்கிறார்கள். 

அதனால் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளில் டாலருக்கான விலை அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. உலகின் பல்வேறு செலாவணிகளைக் கொடுத்து டாலரை வாங்கி வைத்து லாபம் ஈட்ட முற்படுகிறார்கள். நாம் மட்டுமல்ல, இந்தோனேஷியா, ஆர்ஜென்டினா, மெக்ஸிகோ, துருக்கி ஆகிய நாடுகளும் நம்மைப் போலவே டாலருக்கு எதிரான நாணய மதிப்புச் சரிவை எதிர்கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கின்றன.

இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைகிறது என்றால், டாலரை வாங்குவதற்கு நாம் அதிக விலையைக் கொடுக்கிறோம் என்று பொருள். ஒரேயடியாக இது இந்தியாவுக்கு பாதிப்பு என்று சொல்லிவிட முடியாது. காரணம், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறையும்போது சர்வதேசச் சந்தையில் நமது பொருள்களுக்கு கூடுதல் வரவேற்பு நியாயமாக ஏற்பட வேண்டும். ஏனென்றால், முன்பைவிட குறைந்த டாலர் செலவில் சர்வதேசச் சந்தையில் இந்தியப் பொருள்களைப் பெற முடியும். இது இந்திய ஏற்றுமதியாளர்களுக்கு சாதகமான ஒன்று. ஆனால், அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் தயார் நிலையில் நாம் இல்லை. 

ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்த நிலையிலும், சீனா உள்ளிட்ட நாடுகளிடம் விலையில் போட்டியிட முடியாத நிலையில் இருக்கிறோம். மென்பொருள், மருந்துகள் உள்ளிட்ட ஒருசில துறைகள்தான் ரூபாய் மதிப்பு குறைந்ததால் பயனடையப் போகின்றன. வெளிநாடுகளிலிருந்து கச்சாப் பொருள்களை இறக்குமதி செய்து பொருள் தயாரித்து அதன் மதிப்பைக் கூட்டி ஏற்றுமதி செய்பவர்கள் இதனால் பயனடைய மாட்டார்கள்.

இந்தியாவில் கணிசமான அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு இருக்கிறது என்று ஆறுதல் அடைந்துவிட முடியாது. வர்த்தகப் பற்றாக்குறை ஐந்து ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு அதிகரித்திருக்கும் நிலையில், கச்சா எண்ணெய் விலை உயர்வும், ரூபாயின் மதிப்பு குறைவும் நமது பொருளாதாரத்தை பெரிய அளவில் பாதிக்கக்கூடும். உடனடியாக இதை எதிர்கொள்ள தேவையான கொள்கை முடிவுகளை எடுத்து நிதிநிலைமையையும், விலைவாசியையும் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதில் அரசு உடனடி கவனம் செலுத்தியாக வேண்டும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/25/அவசர-கவனம்-அவசியம்-2926274.html
2925717 தலையங்கம் தவிர்த்திருக்கலாம்! ஆசிரியர் Thursday, May 24, 2018 02:52 AM +0530 தூத்துக்குடியில் ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிராக நடக்கும் போராட்டம் கடந்த இரண்டு நாட்களாக உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருக்கிறது. துப்பாக்கிச் சூட்டிலும் முடிந்திருக்கிறது. செவ்வாய், புதன் இரண்டு நாட்களிலும் நடத்தப்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டில் 12 பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். 60-க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். இந்தப் போராட்டமும் சரி, போராட்டக்காரர்கள் நடத்திய வன்முறையும் சரி, அதை எதிர்கொள்ள காவல்துறை நடத்திய துப்பாக்கிச் சூடும் சரி இவையனைத்துமே தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.
கடந்த மார்ச் 24-ஆம் தேதி தூத்துக்குடியில் 20,000-க்கும் மேற்பட்டோர் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதைத் தொடர்ந்து பராமரிப்பைக் காரணம் காட்டி ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் தனது ஆலையை தற்காலிகமாக மூடியது. அந்த ஆலையிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட தாமிரத்தை வெளியில் கொண்டு செல்ல அனுமதிக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, ஸ்டெர்லைட் ஊழியர்களை ஏற்றிச்செல்லும் வாகனங்கள் மீது கடந்த ஏப்ரல் மாதம் முதல் போராட்டக்காரர்கள் கல்வீச்சில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் மீது பெட்ரோல் குண்டுகள் வீசப்பட்டிருக்கின்றன. முன்னெச்சரிக்கையாக 144 தடையுத்தரவு பிறப்பித்த மாவட்ட நிர்வாகம், போதிய அளவில் காவலர்களை தயார் நிலையில் வைக்காமல் இருந்தது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
குமாரரெட்டியாபுரம், மடத்தூர் உள்ளிட்ட பல்வேறு கிராமங்களில் இருந்து காலையிலிருந்து ஆட்சியர் அலுவலகம் நோக்கி நகர்ந்த ஊர்வலத்தில் தூத்துக்குடி பனிமய மாதா பேராலயத்தில் கடலுக்கு மீன் பிடிக்கச் செல்லாமல் திரண்டிருந்த மீனவர்களும் சேர்ந்தபோது மிகப்பெரிய பேரணியாக அது மாறியது. ஊர்வலத்தில் வந்தவர்களை காவல்துறையினர் கட்டுப்படுத்த முயன்றபோது அவர்கள் கல்வீச்சில் ஈடுபட்டனர். ஆட்சியர் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்த போராட்டக்காரர்கள் அங்கிருந்த வாகனங்களை தீக்கிரையாக்கி இருக்கிறார்கள். ஸ்டெர்லைட் ஊழியர் குடியிருப்பு வளாகத்திற்கு நுழைந்து 40-க்கும் மேற்பட்ட வாகனங்களை மட்டுமல்லாமல், ஜெனரேட்டருக்கும் தீ வைத்திருக்கிறார்கள். போராட்டம் வன்முறையாக மாறியிருக்கக் கூடாதுதான். ஆனால், அதை எதிர்பார்க்கவும், எதிர்கொள்ளவும் காவல்துறையும், நிர்வாகமும் தவறியதன் விளைவுதான் துப்பாக்கிச் சூடும், அதன் விளைவாக ஏற்பட்டிருக்கும் உயிர்ப்பலிகளும்.
ஆரம்பம் முதலே லண்டனைத் தலைமையகமாகக் கொண்ட வேதாந்தா நிறுவனத்தின் ஸ்டெர்லைட் எனப்படும் தாமிரம் தயாரிப்பு நிறுவனம் பிரச்னைக்குரியதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. இவர்கள் 1991-இல் மகாராஷ்டிர மாநிலம் ரத்தினகிரியில் இந்தத் தொழிற்சாலையைத் தொடங்க முற்பட்டு 1993-இல் கட்டடப் பணியும் முழுவீச்சில் நடந்தது. அப்போது 30,000-க்கும் அதிகமான பொதுமக்கள் இந்தத் தொழிற்சாலையால் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு ஏற்படும் என்பதை கேள்விப்பட்டு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். 1994-இல் மாவட்ட ஆட்சியரும், அரசும் தலையிட்டு ரத்தினகிரியில் இந்த ஆலைக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.
அடுத்த ஓர் ஆண்டில் தூத்துக்குடியில் இந்த ஆலை அமைவதற்கு அன்றைய ஜெயலலிதா தலைமையிலான அதிமுக அரசு அனுமதி வழங்கியது. மன்னார் வளைகுடாவிலிருந்து 14 கி.மீ. தொலைவில் இப்படியொரு ஆலை அமைவது பல்லூயிர்ப் பெருக்கத்துக்கு ஆபத்து என்பதையும் மீறி தொடர்ந்து நடைபெற்ற போராட்டங்களை சட்ட செய்யாமல் ஸ்டெர்லைட் காப்பர் என்கிற இந்த நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டது. 1995-இல் ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்தும் அமெரிக்காவிலிருந்தும் நிராகரிக்கப்பட்ட இயந்திரங்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டு 1996-இல் ஆண்டொண்றுக்கு 40,000 டன் தாமிர உற்பத்தித் தயாரானது இந்த நிறுவனம். 
1997-இல் இதிலிருந்து வெளியான நச்சப் புகையால் பாதிக்கப்பட்ட 100-க்கும் அதிகமானோர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அதற்குக் காரணம், இந்த ஆலையிலிருந்து வெளியான சல்பர் டை ஆக்ûஸடு வாயு என்று உறுதிபடுத்தப்பட்டது. மக்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். கருணாநிதி தலைமையிலான அன்றைய திமுக அரசு அந்த போராட்டத்தை தடுக்க முற்பட்டது என்பதுமட்டுமல்ல, ஸ்டெர்லைட் நிறுவனம் தனது உற்பத்தியை 70,000 டன்னாக அதிகரிக்க அனுமதியும் வழங்கியது. 
தொடர்ந்து அதிமுக, திமுக மாநில அரசுகளும், காங்கிரஸ், பாஜக மத்திய அரசுகளும் இந்த நிறுவனத்திற்கு சாதகமாக இருந்திருக்கின்றன என்பதுதான் உண்மையான பின்னணி. இடதுசாரிகளின் துணையோடு மத்தியில் அமைந்த ஐக்கிய முன்னணி அரசின் ஆட்சியின்போது ஸ்டெர்லைட் நிறுவனத்திற்கு சுற்றுச்சூழல் அனுமதி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே, இந்த போராட்டக்காரர்களுக்காக அனுதாபம் தெரிவிக்கும் தார்மிக உரிமை ஆட்சியிலிருந்த எந்த ஓர் அரசியல் கட்சிக்கும் கிடையாது.
தமிழகத்தில் கருணாநிதி, ஜெயலலிதா போன்ற ஒற்றைச் சர்வாதிகார தலைமை ஆட்சியில் இல்லாமல் இருப்பதால் அதைத் தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள, பல்வேறு சக்திகளும் களமிறங்கியிருக்கின்றன. முந்தைய அரசுகள் செய்த தவறுகளுக்கெல்லாம் இன்றைய தமிழக அரசு பழியைச் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 
இத்தனை உயிர்கள் பலியாகி இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. துப்பாக்கிச் சூடு தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்தான். ஆனால், இப்படியொரு கலவரம் நடக்க வேண்டும், துப்பாக்கிச் சூட்டில் முடிய வேண்டும் என்று சில சமூகவிரோத சக்திகள் திட்டமிட்டிருக்கவும் கூடும் என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். கடந்த 20 ஆண்டுகளாக ஸ்டெர்லைட் நிறுவனத்தைத் தூத்துக்குடியில் தொடரவிட்டவர்களின் தவறுக்கு அப்பாவிப் பொதுமக்கள் பலியாகியிருக்கிறார்கள்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/24/தவிர்த்திருக்கலாம்-2925717.html
2925090 தலையங்கம் தொடரும் விபத்துகள்! ஆசிரியர் Wednesday, May 23, 2018 03:26 AM +0530 கடந்த வாரம் உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் வாராணசியில் கட்டுமானத்திலிருந்த மேம்பாலம் நொறுங்கி விழுந்து 25 பேர் உயிரை பலி வாங்கியிருக்கிறது. பலரும் படுகாயம் அடைந்திருக்கிறார்கள். இத்தனைக்கும் நொறுங்கி விழுந்த மேம்பாலத்தின் மிக அருகில்தான் தேசிய பேரிடர் மீட்புப் படையின் முகாம் அமைந்திருக்கிறது. அப்படியும் அங்கிருந்து உடனடியாக உதவ வரவில்லை என்பதுதான் சோகம்.
வாராணசியின் மிக அதிகமான போக்குவரத்து நெரிச்சலும், ஜன நெருக்கடியும் உள்ள சாலையில் கட்டப்பட்டு வந்த இந்த மேம்பாலப் பணி கடந்த டிசம்பர் மாதமே முடிவடைந்திருக்க வேண்டும். ஏற்கெனவே தாமதப்பட்டிருந்தாலும்கூட, மாலை நேரத்தில் மிக அதிகமான போக்குவரத்தும் பொதுமக்கள் நடமாட்டமும் உள்ள நேரத்தில் கட்டுமானப் பணியை நடத்த முற்பட்டது மிகப்பெரிய குற்றம். பொதுமக்களின் பாதுகாப்பைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் உத்தரப் பிரதேச மாநில பாலம் கட்டுமானக் கழகம் இந்தப் பணியில் ஈடுபட்டதை எந்த வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாது.
முந்தைய அரசில் லக்னெளவில் பாலம் கட்டுமானக் கழகத்தால் கட்டப்பட்ட பல பாலங்களில் விரிசல்கள் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து, நிர்வாக இயக்குநர் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டவர் ராஜன் மிட்டல். யோகி ஆதித்நாத் தலைமையில் பாஜக அரசு ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் அதே ராஜன் மிட்டலை மீண்டும் பாலம் கட்டுமானக் கழகத்தின் நிர்வாக இயக்குநராக நியமிக்கும்போதே யோசித்திருக்க வேண்டும் அதன் பின்விளைவுகளை.
கடந்த இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் இதேபோல மேம்பாலம் இடிந்து விழுவதும், கட்டடங்கள் சரிவதும் வழக்கமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. 2016 மார்ச் மாதம் கொல்கத்தாவில் விவேகானந்தா சாலையில் கட்டுமானத்திலிருந்த மேம்பாலம் இடிந்து விழுந்ததில் 25-க்கும் அதிகமான பேர் உயிரிழந்தார்கள். அந்த மேம்பாலத்தை முழுமையாக இடித்துவிட வேண்டும் என்று வல்லுநர் குழு பரிந்துரைத்தும்கூட கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அரைகுறையாக இடிந்த நிலையில் இருக்கும் மேம்பாலம் இன்னும் அகற்றப்படாமலேயே தொடர்கிறது.
ஒடிஸா மாநிலம் புவனேஸ்வரத்தில் கடந்த ஆண்டு இதேபோல கட்டுமானத்திலிருந்த ஒரு மேம்பாலம் இடிந்து விழுந்தது. மும்பையில் 2.45 கி.மீட்டர் நீளமுள்ள லால்பாக் மேம்பாலத்தில் மூன்று, நான்கு இடங்களில் விரிசல் ஏற்பட்டு, அது கண்டுபிடிக்கப்பட்டதால் மூடப்பட்டு சரி செய்யப்பட்டது. மும்பை எல்டின் சாலை மேம்பால விபத்து இன்னோர் உதாரணம். இதுபோல இந்தியாவின் பல்வேறு பாகங்களிலும் மழைக்காலங்களில் சாலைகள் பழுதடைதல், பாலங்கள் இடிந்து விழுதல் என பொது மராமத்துக் கட்டமைப்புகள் இடிந்து விழுவதும், பழுதடைவதும் சாதாரணமாகிவிட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவின் மேம்பாலங்கள் மட்டுமல்ல, அணைகளும்கூட ஆபத்தானவை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். போதுமான பராமரிப்பும், பாதுகாப்புத் தணிக்கையும் இல்லாததால் பல அணைகளின் உறுதி குலைந்திருப்பது குறித்து கடந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரி நாடாளுமன்றத்தில் தனது அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இந்தியாவிலுள்ள 4,862 பெரிய அணைகளில் பேரிடர் நிர்வாகத் தயார் நிலை 349 அணைகளில் மட்டுமே காணப்படுவதாக அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. பெரும்பாலான அணைகளில் முறையான பராமரிப்பு வேலைகள் எதுவும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்றும் அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. பல பெரிய அணைகள் எந்த நதியின் மீது அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்கிற விவரம்கூட சரியாக இல்லை என்பதுதான் உண்மை நிலை.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, மிகப்பெரிய கட்டமைப்புப் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. பல அடுக்குக் கட்டடங்கள், பாலங்கள், மேம்பாலங்கள், மெட்ரோ ரயிலுக்கான சுரங்கப் பாதைகள் ஆகியவற்றின் நிர்மாணத்தில் முனைப்பும் வேகமும் காட்டப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் அவற்றின் தரத்தையும், ஆயுட்காலத்தையும் உறுதிப்படுத்துவதிலும் முனைப்புக் காட்டப்படுகிறதா என்றால் இல்லை. 
எல்லா பெரிய கட்டுமானத் திட்டங்களிலும் அவ்வப்போது பழுதுபார்க்கும் வேலைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டாக வேண்டும். ஆனால், செய்வதில்லை. இதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், கட்டுமான ஒப்பந்தக்காரர்கள் இவர்களுக்கிடையே ஏற்பட்டிருக்கும் விரும்பத்தகாத கூட்டு. தரம் குறைந்த கட்டுமானத்துடன் சாலைகளையும், மேம்பாலங்களையும் அமைத்து, அதில் லாபம் ஈட்டுவதை மட்டுமே மேலே சொன்ன கூட்டணி கருத்தில் கொண்டு செயல்படுவதன் விளைவுதான் தொடர்ந்து ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நாம் எதிர்கொள்ளும் கட்டுமான விபத்துகள். 
இதுபோன்ற விபத்துகளில் முதல் குற்றவாளி கட்டுமான ஒப்பந்தக்காரர்தான். ஒப்பந்தப்புள்ளி கோருவதிலும் ஒப்பந்தங்களை வழங்குவதிலும் இன்னும் அதிகமான வெளிப்படைத்தன்மை ஏற்படுவதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். போதுமான தகுதியும், அனுபவமும் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே ஒப்பந்தங்களை வழங்குவதற்கான கட்டுப்பாடுகள் ஏற்படுத்த வேண்டும். லாபத்திற்காக கட்டுமானத்தின் தரத்தை குறைப்பவர்களும், கட்டுமானப் பணியைத் தவறாக நிறைவேற்றுபவர்களும், குறிப்பிட்ட காலத்தில் பணியை முடிக்காதவர்களும் கண்டிக்கப்பட்டால் மட்டும் போதாது, கடுமையாக தண்டிக்கப்படவும் வேண்டும்.
அதிகாரிகளும் ஆட்சியில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளும் லாபம் ஈட்டும் வியாபாரிகளாகத் தங்களைக் கருதாமல் மக்கள் சேவையில் ஈடுபட்டிருப்பதை உணர்ந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே வாராணசியில் நடந்தது போன்ற விபத்துகள் நடைபெறாமல் தடுக்க முடியும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/23/தொடரும்-விபத்துகள்-2925090.html
2924416 தலையங்கம் வரியைக் குறையுங்கள்! ஆசிரியர் Tuesday, May 22, 2018 02:27 AM +0530 இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு பெட்ரோல், டீசலின் விலை அதிகரித்திருக்கிறது. இதற்கு முன்பு கடந்த 2013}ஆம் ஆண்டு 
செப்டம்பர் மாதத்தில்தான் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் விலை ரூ.76.06}ஐத் தொட்டது. இப்போது பெட்ரோல் ரூ.73.15}ஆகவும், டீசல் ரூ.71.32}ஆகவும் பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்களால் விலை உயர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. 
கடந்த ஏழு நாட்களாகத் தொடர்ந்து தினந்தோறும் பெட்ரோல், டீசல் விலை அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் முதல் பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் தினசரி அடிப்
படையில் விலையை நிர்ணயிப்பது மத்திய அரசால் அனுமதிக்கப்பட்ட பிறகு தங்கம், வெள்ளி விலை நிலவரம்போல, பெட்ரோல் விலை நிலவரத்தையும் மக்கள் அன்றாடம் பார்த்து தெரிந்து கொள்ளும் நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. பிரண்ட் எனப்படும் சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலையின் அடிப்படையில்தான் உலகளாவிய அளவில் பெட்ரோல், டீசல் விலை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்தியாவில் அதுமட்டுமே பெட்ரோல், டீசல் விலை நிர்ணயத்துக்கு அடிப்படையாக இல்லை என்பதுதான் வேதனையான உண்மை.
இப்போது சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை மூன்று ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு பேரல் ஒன்றுக்கு 75 டாலராக (சுமார் ரூ.5,100) உயர்ந்திருக்கிறது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். 
அதிகாரபூர்வ புள்ளிவிவரங்களின்படி இந்தியா கச்சா எண்ணையை பேரல் ஒன்றுக்கு சுமார் 64 டாலர் (சுமார் ரூ.4,360) என்கிற சராசரி அளவில் இறக்குமதி செய்கிறது. 2009 ஜூலையில் பெட்ரோல் விலை லிட்டர் ஒன்று ரூ.44.72}ஆகவும், டீசல் ரூ.32.87}ஆகவும் இருந்தது. அப்போதும் கச்சா எண்ணெய் விலை இதேபோல பேரல் ஒன்றுக்கு 65 டாலருக்கு மேல் உயரத்தான் செய்தது. சுத்திகரிப்பு செலவு, போக்குவரத்து செலவு என்று கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளில் என்னதான் அதிகரித்திருந்தாலும்கூட, இப்போது காணப்படும் லிட்டர் ஒன்றுக்கு ரூ.30 வித்தியாசத்திற்கான காரணம் புரியவில்லை.

பெட்ரோல், டீசல் விலை நமது அண்டை நாடுகள் அனைத்தையும்விட இந்தியாவில்தான் அதிகம். பாகிஸ்தான், வங்கதேசம், நேபாளம், இலங்கை ஆகிய நாடுகளும் நம்மைப் போலவே சர்வதேசச் சந்தையில் இதே விலையைக் கொடுத்துத்தான் கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்கிறார்கள். ஆனால், அந்த நாடுகளால் நம்மைவிட மிகக் குறைந்த விலையில் மக்களுக்கு பெட்ரோலும், டீசலும் வழங்க முடியும்போது இந்தியாவில் மட்டும் ஏன் இந்த விலை என்கிற கேள்வியை எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. 

நம்மைவிடச் சிறிய அண்டை நாடுகள் அதிக அளவில் பெட்ரோல், டீசலுக்கு மானியம் வழங்குகின்றனவா என்று கேட்டால், அதுவும் இல்லை.ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியில் 2010}இல் பெட்ரோலுக்கான மானியத்தை நிறுத்துவது என்கிற முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அதுமுதல் கச்சா எண்ணெயின் சந்தை விலைக்கு நிகராக பெட்ரோல் விலையை நிர்ணயிக்க முடிவு எடுக்கப்பட்டது. தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சி வந்த முதல் ஆண்டு டீசலுக்கு தரப்பட்ட மானியம் நிறுத்தப்பட்டது. பெட்ரோல், டீசலுக்கு மானியம் வழங்குவதில்லை என்றும், சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலைக்கேற்ப வாடிக்கையாளர்கள் விலை கொடுக்க வேண்டும் என்றும் முடிவு எடுத்ததில் தவறு காண முடியாது. 

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை பாதிக்குப் பாதியாக குறைந்தது. கச்சா எண்ணெய் விலைக் குறைவுக்கு ஏற்ப வாடிக்கையாளர்களுக்கான பெட்ரோல், டீசல் விலையை நிர்ணயிக்க முற்பட்ட அரசு, கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிக்கும்போது பெட்ரோல், டீசல் விலையை அதிகரிப்பதில் தயக்கம் காட்டாத அரசு, கச்சா எண்ணெய் விலை குறைந்தபோது வாடிக்கையாளர்களுக்கான விலையை குறைக்காமல் இருந்ததுதான் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு, அந்த மக்கள் மீது நடத்திய மிகப்பெரிய மோசடி. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக கச்சா எண்ணெய் விலை குறைந்தும்கூட அதன் பயனை வாடிக்கையாளர்களுக்கு அரசு வழங்கவில்லை என்பதை வேறு எப்படி கூறுவது?

நாம் லிட்டர் ஒன்றுக்கு 73 ரூபாய் 15 பைசா கொடுக்கும் பெட்ரோலின் விலையில் கச்சா எண்ணெயின் விலை, சுத்திகரிப்புச் செலவு, போக்குவரத்துச் செலவு அனைத்தையும் சேர்த்தாலும்கூட ரூ.40}க்கு மேல் இருக்காது எனும் நிலையில், இந்த அளவுக்கு வரிகளை விதித்து வாடிக்கையாளர்களை பாதிப்புக்கு உள்ளாக்குவதை எந்தவிதத்திலும் நியாயப்படுத்த முடியாது. எல்லா பொருள்களையும் ஜி.எஸ்.டி வரி விதிப்பின் கீழ் கொண்டு வந்த மத்திய அரசு பெட்ரோல், டீசலையும் ஜி.எஸ்.டி. வரம்பில் கொண்டு வந்தாலே போதும் விலை பாதியாகக் குறைந்துவிடும்.

கர்நாடக வாக்கெடுப்புக்காக ஏறத்தாழ 20 நாட்கள் பெட்ரோல், டீசல் விலையை அதிகரிக்காமல் வைத்திருந்த அரசியல் உள்நோக்கத்தை சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. அது போகட்டும், அரசு இப்போதாவது அதிகரித்து வரும் கச்சா எண்ணெய் விலையின் தாக்கத்தை மக்கள் தலையில் சுமத்தாமல் பெட்ரோல், டீசலை உடனடியாக ஜி.எஸ்.டி. வரி விதிப்புக்குள் கொண்டு வர வேண்டும். 

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக மக்களிடமிருந்து பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் பெட்ரோல், டீசலில் வருவாய் ஈட்டியது போதும். அறுவடைக் காலம் தொடங்கியிருக்கும் நிலையில், பெட்ரோல், டீசல் விலை அதிகரிப்பது ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிரான மனநிலையை நாடு தழுவிய அளவில் ஏற்படுத்தி, விலைவாசியையும் கட்டுக்கடங்காத அளவுக்கு உயர்த்தக்கூடும் என்பதை மத்திய அரசு உணர வேண்டும். இன்னும் ஒரு வருடத்தில் மக்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்பது நினைவில் இருக்கட்டும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/22/வரியைக்-குறையுங்கள்-2924416.html
2923794 தலையங்கம் நீதித்துறையா தீர்மானிப்பது? ஆசிரியர் Monday, May 21, 2018 02:34 AM +0530 பெரும்பான்மையை அடைய முடியாததால் கர்நாடக சட்டப்பேரவையில் வாக்கெடுப்பை எதிர்கொள்ளாமல் மூன்றாவது நாளில் பதவி விலகி, காங்கிரஸ் ஆதரவுடனான மதச்சார்பற்ற ஜனதா தள ஆட்சிக்கு வழிகோலியிருக்கிறார் எடியூரப்பா. அங்கு எச்.டி. குமாரசாமி தலைமையிலான காங்கிரஸ் - மதச்சார்பற்ற ஜனதா தள கூட்டணி ஆட்சி அமைக்க இருக்கிறது.

கர்நாடக வாக்காளர்கள் எந்த ஒரு கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை அளிக்காத நிலையில், குதிரை பேரத்தில் ஈடுபடாமல் ஆட்சி அமைவதுதான் ஜனநாயகம் என்கிற கருத்து நகைப்பை வரவழைக்கிறது. 104 இடங்களில் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றிருந்தால் பாஜகவும், மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளமும் ஆட்சி அமைக்கட்டும் என்று பெருந்தன்மையுடன் விட்டுக்கொடுத்திருக்காது எனும்போது, பாஜக மட்டும் அப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தது வேடிக்கையாக இருக்கிறது.
224 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவையில் வெறும் 37 உறுப்பினர்களை மட்டுமே பெற்றிருக்கும் மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் ஆட்சி அமைக்க இருக்கிறது. ஐந்து ஆண்டு கால ஆட்சிக்குப் பிறகு மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டு 78 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்ற காங்கிரஸ் கட்சி அந்த சிறுபான்மை அரசுக்கு ஆதரவு வழங்க இருக்கிறது. இது எந்த வகை ஜனநாயகத்தின்பாற்பட்டது என்று
புரியவில்லை. 
மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட கட்சி புறவாயில் வழியாக மீண்டும் ஆட்சியில் பங்கு பெறும் இந்த முரணை, பாஜகவின் மீதான வெறுப்புணர்ச்சியால் ஆதரிக்க முற்படுவது தவறு. சில்லறை குதிரை பேரத்தில் ஈடுபட்டு பாஜக பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முயற்சித்தது என்று குற்றம்சாட்டிய காங்கிரஸ் கட்சி, முதல்வர் பதவியை எச்.டி. குமாரசாமிக்கு வழங்கி நடத்தியிருப்பது மொத்த குதிரை பேரம் அல்லாமல் வேறு என்ன?
எச்.டி. குமாரசாமிக்கும் அவரது தந்தையைப் போலவே பேரதிர்ஷ்டம் அடித்திருக்கிறது. 1996 மக்களவைத் தேர்தலில் தனிப்பெரும் கட்சியாக 161 இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருந்தும் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியாமல் பிரதமர் வாஜ்பாய் பதவி விலகியபோது, கர்நாடகத்திலிருந்து 16 எம்பிக்களின் ஆதரவு மட்டுமே இருந்த எச்.டி. தேவெ கெளடா ஐக்கிய முன்னணி அரசின் பிரதமரானார். இப்போது அதேபோல, தனிப்பெரும் கட்சியாக 104 இடங்களில் வெற்றி பெற்றும் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க எட்டு உறுப்பினர்களின் ஆதரவைப் பெற முடியாமல் எடியூரப்பா பதவி விலகியதைத் தொடர்ந்து, 224 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவையில் 37 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே இருக்கும் மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளத்தின் தலைவரான முன்னாள் பிரதமர் தேவெ கெளடாவின் மகன் எச்.டி. குமாரசாமி கர்நாடக முதல்வராகிறார்.
கர்நாடக அரசியல் சம்பவம் வேறு பல முக்கியமான அரசியல் சட்ட ரீதியான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. இன்னாரை ஆட்சி அமைக்க அழைக்கும் அதிகாரம் ஆளுநருக்கு உண்டு என்பதை அரசியல் சாசனம் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறது. ஆளுநர் வஜுபாய் வாலா தனிப் பெரும் கட்சியான பாஜகவை ஆட்சி அமைக்க அழைத்தது எந்த வகையிலான ஜனநாயக முரண் என்று புரியவில்லை. உச்சநீதிமன்றத்தால் வழிமொழியப்பட்டிருக்கும் சர்க்காரியா கமிஷனின் பரிந்துரையின்படி தேர்தலுக்கு முந்தைய கூட்டணி இல்லாத நிலையில், அதிக இடங்களை வென்ற கட்சியை ஆட்சி அமைக்க ஆளுநர் அழைப்பதுதான் முறை. அதைத்தான் அவர் பின்பற்றியிருக்கிறார்.
தனது பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க அவரால் நியமிக்கப்படும் முதல்வருக்கு எத்தனை நாள் கால அவகாசம் வழங்க வேண்டும் என்பது ஆளுநரின் முடிவாகத்தான் இருக்க முடியும். ஆளுநருக்கு முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை அரசியல் சாசனம் வழங்கியிருக்கிறது. அதை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடரப்பட்டது. உச்சநீதிமன்றமும் ஏதோ தலை போகிற அவசரம் போல இரவெல்லாம் கண் விழித்து விசாரித்ததும், அடுத்த 24 மணி நேரத்தில் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டதும் விசித்திரமாக இருக்கிறது. இது ஆளுநரின் அதிகாரத்தில் நீதித்துறை நிகழ்த்தியிருக்கும் வரம்புமீறல். 
கோவாவில் என்ன நடந்தது, மணிப்பூரில் என்ன நடந்தது, தமிழகத்தில் என்ன நடந்தது, தில்லியில் என்ன நடந்தது, அந்த ஆளுநர்கள் என்ன முடிவெடுத்தார்கள் என்கிற அடிப்படையில் கர்நாடகத்திலோ, இன்னொரு மாநிலத்திலோ வேறு ஓர் ஆளுநர் எடுக்கும் முடிவு விவாதிக்கப்படக் கூடாது. அந்தந்த சூழ்நிலையில், அந்தந்த ஆளுநர்களுக்கு எது சரி என்று தோன்றும் முடிவை எடுக்கும் அதிகாரத்தை அரசியல் சாசனம் அவர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறது. இந்த நிலையில், ஆளுநரின் செயல்பாட்டை நீதித்துறை கட்டுப்படுத்தவோ, அவருக்கு உத்தரவிடவோ முற்படுவது என்பது மிகப்பெரிய அதிகார வரம்பு மீறல். 
அரசியல் சாசனம் நீதித்துறைக்கும் நிர்வாகத்துக்கும் நாடாளுமன்றத்துக்கும் தனித்தனியாக அதிகாரங்களை வழங்கி ஒன்றின் மீது மற்றொன்று அதிகாரம் செலுத்த முடியாத வகையில் மிகத்தெளிவாக விதிகளை வகுத்திருக்கிறது. ஆனால், நமது அரசியல்வாதிகள் தங்களது சுயலாபம் கருதி நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரங்களை வலியப்போய் நீதித்துறையின் கரங்களில் ஒப்படைக்க முற்பட்டிருக்கிறார்கள். இதே போக்கு தொடருமானால், அரசு நிர்வாகம் என்னென்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி ஆட்சி நடத்த வேண்டும் என்பது வரை நீதித்துறை தலையிட்டு வழிகாட்ட முற்படும் விபரீதம் அரங்கேறக்கூடும்.
கர்நாடக அரசியல் சம்பவங்கள் தவறான முன்னுதாரணங்களுக்கு வழிகோலியிருக்கின்றன. இதைவிட ஆளுநர் பதவியை அகற்றிவிட்டு நீதித்துறைக்கே அந்த அதிகாரத்தை வழங்கி விடலாம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/21/நீதித்துறையா-தீர்மானிப்பது-2923794.html
2922426 தலையங்கம் மோடியின் நேபாள விஜயம்! ஆசிரியர் Saturday, May 19, 2018 01:20 AM +0530 கடந்த வாரம் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் நேபாளப் பயணம் இரு நாடுகளுக்குமிடையேயான உறவில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியிருக்கிறது. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பிரதமர் மோடி மூன்று முறை நேபாளத்துக்கு விஜயம் செய்திருக்கிறார் என்பதிலிருந்து அந்த அண்டை நாட்டுக்கு இந்தியா எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறது என்பது வெளிப்படுகிறது. பல ஆண்டுகளாக இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே கருத்துவேறுபாடுகளும் பரஸ்பர ஐயப்பாடுகளும் தொடர்ந்து வரும் நிலையில், பிரதமரின் இந்த மூன்றாவது விஜயம் மாற்றத்துக்கு வழிகோலும் என்கிற எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. 
இந்தியாவின் பிகார் மாநில எல்லையை ஒட்டிய நேபாள நகரமான ஜனக்பூரில் பிரதமரின் பயணம் தொடங்கியது. ராமாயணத்துடன் தொடர்புள்ள சீதை பிறந்த இடமான ஜனக்பூர் ஆலயத்தில் வழிபட்ட பிரதமர், ஜனக்பூருக்கும் அயோத்திக்கும் இடையே, பேருந்து போக்குவரத்தைத் தொடங்கி வைத்தார். ஜனக்பூர் மட்டுமல்லாமல், காத்மாண்டிலுள்ள பசுபதிநாதர் ஆலயம், திபெத் எல்லையை ஒட்டிய முக்திநாத் ஆகிய புனிதத் தலங்களில் வழிபட்ட பிரதமர் நரேந்திர மோடி, மறைமுகமாக நேபாள மக்களுக்கு அதன் மூலம் ஒரு செய்தியையும் தெரிவிக்க முற்பட்டார். இந்திய - நேபாள உறவு என்பது கலாசார ரீதியாகவும், மத ரீதியாகவும் தொடர்புடையது என்பதால் இணை பிரிக்க முடியாதது என்பதை உணர்த்துவதுதான் அவரது நோக்கம்.
இந்தியர்களுக்கும் நேபாளிகளுக்கும் இடையேயான பந்தம் என்பது இரண்டு அரசுகளுக்கும் இடையேயான உறவைக் கடந்த ஒன்று என்பதை மோடி உணர்த்த முனைந்ததற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சமீப காலமாக நேபாளத்துடன் தனது நெருக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ள முயலும் சீனாவால் பொருளாதார ரீதியாக உதவ முடியுமே தவிர, கலாசார ரீதியாக இந்தியாவுடன் மட்டுமே நேபாளத்தால் நெருக்கமாக இருக்க முடியும் என்பதுதான் அந்த செய்தி. 
இந்தியாவுக்கும் நேபாளத்துக்கும் இடையே எந்தவித கட்டுப்பாடும் இல்லாத எல்லை காணப்படுகிறது. நேபாளிகள் இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் தங்கவோ, பணிபுரியவோ சகல உரிமையும் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ 50,000-க்கும் அதிகமான நேபாளிகள் இந்திய ராணுவத்தில் பணிபுரிகிறார்கள் என்பதிலிருந்து எந்த அளவுக்கு இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான நெருக்கம் காணப்படுகிறது என்பது வெளிப்படுகிறது.
இதெல்லாம் இருந்தும்கூட, கடந்த சில ஆண்டுகளாக நேபாள ஆட்சியாளர்களுக்கு இந்தியாவின் மீது அவநம்பிக்கை ஏற்படத் தொடங்கியிருப்பது உண்மை. அதிலும் குறிப்பாக, 2015-இல் நேபாளம் தனது அரசியல் சாசனத்தை உருவாக்க முற்பட்டபோது, இந்தியா அதில் சில விதிமுறைகளை நுழைக்க வற்புறுத்தியது, நேபாள ஆட்சியாளர்களுக்கு இந்தியாவின் மீது எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. போதாக்குறைக்கு நேபாளத்தில் வாழும் இந்திய வம்சாவளியினரான மதேசிகள் புதிய அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து பொருளாதாரத் தடையிலும் போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டதன் பின்னணியில் இந்தியாவின் பங்கு உண்டு என்றும் அவர்கள் கருதினார்கள். 
சொல்லப்போனால் இப்போது நேபாள பிரதமர் கே.பி. ஓலி, இந்தியாவுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு தலைமை தாங்கியவர். சீனாவுடன் நேபாளம் நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்ள காரணமாக இருந்தவர். ஆனால், அவர் இந்த முறை மீண்டும் பிரதமராகப் பதவி ஏற்றபோது, தனது முதல் அரசு முறைப் பயணத்தை மேற்கொண்டது தில்லிக்குத்தானே தவிர, பெய்ஜிங்குக்கு அல்ல. கடந்தகால கசப்புகளை மறந்துவிட்டு இந்தியாவுடன் சுமுகமான உறவை மேற்கொள்வதில் அவர் காட்டிய அக்கறைதான் இப்போது மூன்றாவது முறையாக பிரதமர் நரேந்திர மோடியை நேபாளத்துக்கு அரசுமுறைப் பயணம் மேற்கொள்ள வழிகோலியது எனலாம்.
பிரதமர் மோடியின் நேபாள விஜயம் மூன்று முக்கியமான தெளிவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தன்னுடைய முதலீட்டின் மூலமும் உதவிகள் மூலமும் நேபாளத்தில் பெரிய அளவில் சீனா தடம் பதிக்க முற்படும்போது, இந்தியா தனது வரலாற்று ரீதியான கலாசார நெருக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, நேபாளத்துடனான தனது நட்புறவை பலப்படுத்திக்கொள்வது முதலாவது. இரண்டாவதாக, நேபாள மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் கே.பி. ஓலி தலைமையிலான ஆட்சியை இந்தியா மதிக்கிறது என்பதும், அந்த அரசின் ஸ்திரத்தன்மைக்கு இந்தியாவால் ஊறுவிளைவிக்கப்படாது என்பதையும் உறுதிப்படுத்துவது. மூன்றாவதாக, நேபாளம் அண்டை நாடாகவும், பல பிரச்னைகளுக்கு இந்தியாவை அண்டி வாழும் நாடாகவும் இருந்தாலும்கூட, அது தனி நாடு என்பதையும் சுதந்திரமாக முடிவுகளை எடுக்கும் உரிமையுள்ள நாடு என்பதையும் இந்தியா ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பது.
பிரதமர் மோடியின் இந்த விஜயத்தின்போது, இரு நாடுகளின் பிரதமர்களும் 90,000 மெகாவாட் திறனுள்ள அருண் - III மின் திட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்தனர். பிரதமர் மோடியின் விஜயத்தில் மின் உற்பத்தி, ரயில் தொடர்பு, சாலை மேம்பாடு உள்ளிட்ட பல்வேறு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் குறித்த ஒப்பந்தங்கள் விவாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவை அனைத்தும் திட்டமிட்டபடி நிறைவேற்றப்பட்டு இரு நாடுகளுக்கும் இடையே உள்ள கலாசார நெருக்கம் அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். 
சீன நிறுவனங்கள் எந்தவொரு திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டாலும் குறிப்பிட்ட காலத்தில் நிறைவேற்றி நல்ல பெயர் வாங்கிக் கொள்கின்றன. சீனா அளவுக்கு இந்தியாவால் நேபாளத்துக்குப் பொருளாதார உதவி வழங்க முடியாவிட்டாலும், ஏற்றுக்கொண்ட திட்டங்களை திட்டமிட்டபடி குறித்த காலத்தில் முடிப்பதையாவது நாம் உறுதிப்படுத்தியாக வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/19/மோடியின்-நேபாள-விஜயம்-2922426.html
2921833 தலையங்கம் இது புதிதல்ல... ஆசிரியர் Friday, May 18, 2018 01:48 AM +0530 ஆளுநரின் அழைப்பைத் தொடர்ந்து கர்நாடக முதல்வராக பி.எஸ்.எடியூரப்பா பதவி ஏற்றிருக்கிறார். 224 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கர்நாடக சட்டப் பேரவையில், 104 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றிபெற்று, தனிப்பெரும் கட்சியாக பாஜக இருக்கும் நிலையில், அந்தக் கட்சியை ஆட்சி அமைக்க கர்நாடக ஆளுநர் வஜுபாய் வாலா அழைத்திருப்பதில் அரசியல் சாசன முரண் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. காங்கிரஸ் கட்சி உச்சநீதிமன்றத்தை நாடியிருப்பது, கால அவகாசத்தைக் குறைப்பதற்குத்தானே தவிர, இது ஜனநாயக முரண் என்கிற தார்மிக நிலைப்பாட்டிற்காக அல்ல.
தனிப் பெரும்பான்மையோடு ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சி வெறும் 78 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. தேர்தலில் மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட ஆளுங்கட்சி மீண்டும் ஆட்சி அமைப்பது மரபல்ல. 1989-இல் காங்கிரஸ் கட்சி தனிப்பெரும் கட்சியாக மக்களவையில் வெற்றிபெற்றும் கூட, ஆளுங்கட்சி தனிப் பெரும்பான்மை பெறவில்லை என்பதால், ராஜீவ் காந்தி ஆட்சி அமைக்க விரும்பவில்லை என்பதை இங்கே நினைவுகூர வேண்டும்.
அதேபோல, மதச்சார்பற்ற ஜனதாதளம் 100க்கும் அதிகமான இடங்களில் வைப்புத் தொகையை இழந்து 37 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. இந்த நிலையில், மதச்சார்பற்ற ஜனதாதளத்தின் தலைமையில் காங்கிரஸின் ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைவது என்பதும் ஜனநாயக முரண்தான். அப்படி இருக்கும்போது, பாஜக சிறுபான்மை அரசை அமைக்க முற்பட்டிருப்பதை ஜனநாயக விரோதம் என்று வர்ணிப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
எந்தக் கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையில் ஆளுநர் நான்கு விதமான முடிவுகளை எடுப்பதற்கு அவருக்கு அதிகாரம் உண்டு என்று சர்க்காரியா கமிஷன் பரிந்துரைத்திருக்கிறது. 
தேர்தலுக்கு முன்பு கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிட்டு அதிக இடங்களில் வெற்றிபெற்ற கூட்டணிக்கு முதல் வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும். அடுத்ததாகத் தேர்தலில் அதிக எண்ணிக்கையுடன் வெற்றி பெற்றிருக்கும் கட்சிக்குத் தனது பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வாய்ப்பளிக்கப்பட வேண்டும். கூட்டணி ஆட்சியில் பங்குபெற ஒப்புக்கொள்ளும் தேர்தலுக்குப் பிறகு அமைக்கப்படும் கூட்டணிக்கு மூன்றாவது வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும். நான்காவதாக, மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று வாய்ப்புகளும் இல்லாமல் போகும்போது, தேர்தலுக்குப் பின்னால் பல்வேறு கட்சிகள் இணைந்து ஆட்சியில் பங்குபெற்றும் வெளியிலிருந்து ஆதரவு கொடுத்தும் அமைக்கும் கூட்டணியை ஆட்சி அமைக்க குடியரசுத் தலைவரோ, ஆளுநரோ அழைக்கலாம்.
இதில் யாரை ஆட்சி அமைக்க அழைப்பது என்பதில் குடியரசுத் தலைவருக்கோ ஆளுநருக்கோ முழு உரிமையும் வழங்கப்படுகிறது. எந்தவொரு கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை பலம் இல்லாத சூழல் முதன்முதலில் அன்றைய சென்னை ராஜதானியில் 1952-லேயே ஏற்பட்டது. அப்போது ஆளுநராக இருந்த 
ஸ்ரீபிரகாசா, சட்டப் பேரவையில் உறுப்பினராகக் கூட இல்லாத ராஜாஜியை முதல்வராகப் பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைத்தார். உழவர் உழைப்பாளர் கட்சி, காமன்வீல் கட்சி ஆகியவற்றின் ஆதரவுடன் ராஜாஜியின் தலைமையில் காங்கிரஸ் ஆட்சி பெரும்பான்மை பலத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டது. 
பெரும்பான்மை பலம் இல்லாத நிலையிலும் பல்வேறு மாநிலங்களில் ஆட்சி அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தமிழகத்திலேயே கூட 2006-இல் திமுகவுக்கு தனிப் பெரும்பான்மை இல்லாமலிருந்தும் தேர்தலுக்கு முந்தைய திமுக கூட்டணி பெரும்பான்மை இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருந்ததால் சிறுபான்மை அரசு பதவி ஏற்றது. 
1996 மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் வந்தபோது வெறும் 161 இடங்களில் மட்டுமே பாஜக வெற்றிபெற்றிருந்தது. ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் 140 இடங்களில்தான் வெற்றி பெற்றிருந்தது. தேர்தலுக்கு முந்தைய கூட்டணி எதுவும் இருக்கவில்லை என்பதாலும், ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் மக்களின் நம்பிக்கையை இழந்திருந்ததாலும் அதிக இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருந்த பாஜகவுக்கு ஆட்சி அமைக்கும் வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டது. 
தனது பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க பிரதமர் வாஜ்பாய்க்கு 15 நாள் அவகாசம் வழங்கப்பட்டது. பாஜகவால் பெரும்பான்மைக்கான உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை பலத்தை பெறமுடியவில்லை என்பதால் 13-ஆவது நாளே பிரதமர் வாஜ்பாய் பதவி விலகி, காங்கிரஸ் வெளியிலிருந்து அளித்த ஆதரவுடன் எதிர்க்கட்சிகளின் ஐக்கிய முன்னணி அரசு ஆட்சி அமைய வழிகோலினார்.
அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாயின் நிலையில் இன்றைய கர்நாடக முதல்வர் எடியூரப்பா இல்லை. ஆளுநரின் ஆதரவும், மத்திய அரசின் பலமும் இருக்கும் நிலையில் அவர் 15 நாள் அவகாசத்தில் காங்கிரஸிலிருந்தும் மதச்சார்பற்ற ஜனதாதளத்திலிருந்தும் உறுப்பினர்களை வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் இருக்கச் செய்தோ, தங்கள் பதவியைத் துறக்கச் செய்தோ தனது பெரும்பான்மை பலத்தை நிரூபிக்கும் வாய்ப்பு அதிகம். ரெட்டி சகோதரர்களின் உதவியுடன் குதிரைபேரம் நடக்கும் என்பதிலும் சந்தேகம் வேண்டாம். அதிக இடங்களில் வெற்றிபெற்ற கட்சியாக காங்கிரஸ் அல்லது மதச்சார்பற்ற ஜனதாதளம் இருந்திருந்தால், அவர்களும் அதையேதான் செய்வார்கள் என்பதிலும் சந்தேகம் வேண்டாம்.
மக்களாட்சித் தத்துவம் உருவான பிரான்ஸ் நாட்டிலும், அது முதன்முதலில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட அமெரிக்காவிலுமே ஜனநாயகம் கேலிக்கூத்தாக மாற்றப்பட்டுவிட்ட நிலையில், இந்தியாவில் தார்மிக அரசியல் நடத்தப்படும் என்று எதிர்பார்ப்பதில் அர்த்தமில்லை. 2017-இல் கூவத்தூர், 2018-இல் பெங்களூரு. மாநிலத்துக்கு மாநிலம் ஆட்சிகள்தான் மாறுகின்றனவே தவிர, காட்சிகள் மாறுவதில்லை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/18/இது-புதிதல்ல-2921833.html
2921450 தலையங்கம் சரித்திரம் தொடர்கிறது... ஆசிரியர் Thursday, May 17, 2018 04:37 AM +0530 கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் எதிர்பார்த்தது போலவே பெரிய திருப்பங்கள் எதையும் ஏற்படுத்திவிடவில்லை. பெரும்பாலான கருத்துக்கணிப்புகள் தெரிவித்திருந்ததுபோல எந்த ஒரு கட்சிக்கும் தனிப்பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையும், 224 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சட்டப்பேரவையில் பாஜக 104 இடங்களுடன் தனிப்பெரும் கட்சியாக வெற்றி பெற்றிருப்பதும் எதிர்பார்த்ததுதான். 
1985-இல் முதல்வராக இருந்த ராமகிருஷ்ண ஹெக்டே இரண்டாவது முறை வெற்றி பெற்று ஆட்சியமைத்ததற்குப் பிறகு வேறு எந்த ஒரு முதல்வரோ, கட்சியோ மீண்டும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று கர்நாடகத்தில் ஆட்சி அமைத்ததில்லை. பாஜகவும் சரி, கடந்த 2008-இல் எதிர்கொண்டதுபோலவே தனிப்பெரும்பான்மை பெறவில்லை என்பதும்கூட கர்நாடக தேர்தல் வரலாற்றில் மாற்றமில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.
காங்கிரஸ், பாஜக, மதசார்பற்ற ஜனதா தளம் ஆகிய மூன்று கட்சிகளுக்குமே தேர்தல் முடிவுகள் ஒரு வகையில் ஏமாற்றம்தான். முதலில் 118 தொகுதிகளில் முன்னணியில் இருந்த பாஜக இறுதிச் சுற்றில் தனிப்பெரும்பான்மைக்கு எட்டு இடங்கள் குறைவாக 104 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றது, அந்தக் கட்சி எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய ஏமாற்றம். பாஜக 100 இடங்களுக்கு மேல் வெற்றி பெறாது என்றும், தனது ஆதரவுடன்தான் பாஜக ஆட்சி அமைத்தாக வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்த்த மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் இப்போது காங்கிரஸýடன் கைகோத்தாக வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
கடந்த 2013 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் 122 இடங்களுடன் தனிப்பெரும்பான்மை பெற்றிருந்த காங்கிரஸ் கட்சி, இப்போது வெறும் 78 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற முடிந்திருக்கிறது. காங்கிரஸின் நலத்திட்டங்களும் சரி, பாஜகவின் வாக்கு வங்கியை உடைக்க திட்டமிட்டு லிங்காயத்துகளை தனி மதமாக அறிவித்த ராஜதந்திரமும் சரி, வாக்காளர்கள் மத்தியில் எடுபடவில்லை.
வாக்கு விகிதத்தைப் பொருத்தவரை இந்தத் தேர்தலில் ஒரு வேடிக்கை நிகழ்ந்திருக்கிறது. பாஜகவைவிட இரண்டு சதவீதம் அதிகம் வாக்குகள் பெற்றும்கூட குறைந்த இடங்களிலேயே காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றிருப்பது மிகப்பெரிய சோகம். அதற்குக் காரணம், கடலோர, வட கர்நாடகப் பகுதிகளில் பாஜக தனிப்பெரும் கட்சியாக காட்சியளித்ததும், காங்கிரஸ் எந்த ஒரு பகுதியிலும் தனி செல்வாக்கு பெறாமல் இருந்ததும்தான். 2013-இல் 32 சதவீத வாக்குகள் பெற்றிருந்த பாஜகவுக்கு தற்போது மேலும் நான்கு சதவீதம் அதிகரித்திருப்பதும்கூட பாஜகவின் வெற்றிக்குக் காரணம்.
கர்நாடகாவில் பாஜக 104 இடங்களுடன் தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுப்பதற்கு மூன்று முக்கியக் காரணங்கள். கடந்த தேர்தலில் பாஜகவிலிருந்து பிரிந்துவிட்டிருந்த எடியூரப்பாவும், ரெட்டி சகோதரர்களும் மீண்டும் கட்சியில் இணைந்ததும், லிங்காயத்துகள் எடியூரப்பா முதல்வராக வேண்டும் என்று முனைப்பாக இருந்ததும் முதல் காரணம். பிரதமர் நரேந்திர மோடி முதலில் திட்டமிட்ட 15 பேரணிகள் மட்டுமல்லாமல், மொத்தம் 21 பேரணிகளில் கர்நாடகம் முழுவதிலும் கலந்துகொண்டது மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவரது பிரசாரத்துக்கு ராகுல் காந்தியாலோ, சித்தராமையாவாலோ ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை என்பதையே பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் பேரணிகளுக்குக் கூடிய கூட்டம் எடுத்துரைத்தது. மூன்றாவது காரணம், தேர்தலில் சரியான வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுத்து வாக்குகள் சிதறாமல் கட்சியை வெற்றி பெறச் செய்வது எப்படி என்கிற வித்தையில் பாஜக தலைவர் அமித் ஷா பெற்றிருக்கும் தனித்தேர்ச்சி.
தனிப்பெரும்பான்மை பெற்ற கட்சியை ஆட்சிக்கு அழைப்பதா, வேண்டாமா என்பது ஆளுநருக்கு தரப்பட்டிருக்கும் உரிமை. 1996-இல் மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் வந்தபோது வெறும் 161 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றிருந்தும் ஆட்சி அமைக்கும் முதல் வாய்ப்பு பாஜகவின் வாஜ்பாய்க்கு வழங்கப்பட்டது. 2008-இல் 200 இடங்களில் 96 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றிருந்தும் ராஜஸ்தானில் காங்கிரஸýக்குதான் வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. 2014-இல் 288 இடங்களில் 122 இடங்களை மட்டுமே பெற்று தனிப்பெரும் கட்சியாக விளங்கிய பாஜகவுக்கு மகாராஷ்டிரத்தில் வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது.
இதற்கு நேர்மாறாக 2013 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் 70 இடங்களில் 32 இடங்களை பெற்றிருந்தும் பாஜக தில்லியில் ஆட்சியமைக்க அழைக்கப்படவில்லை. 2017-இல் கோவாவிலும், மணிப்பூரிலும், 2018-இல் மேகாலயாவிலும் தனிப்பெரும் கட்சியாக காங்கிரஸ் கட்சி வெற்றி பெற்றும்கூட பாஜக தலைமையிலான கூட்டணிக் கட்சிகள்தான் ஆட்சி அமைக்க அழைக்கப்பட்டன. அதனால், இப்போது பாஜகவை ஆட்சி அமைக்க ஆளுநர் அழைத்திருப்பதில் வியப்பில்லை. முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற 15 நாட்
களுக்குள் எடியூரப்பா பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டும். காங்கிரஸிலிருந்தும், மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளத்திலிருந்தும் உறுப்பினர்கள் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளாமலோ அல்லது தங்கள் பதவியை துறந்தோ அவருக்கு பெரும்பான்மை பலத்தை நிரூபிக்க உதவுவார்கள் என்று நம்பலாம்.
கர்நாடகாவைப் பொருத்தவரை ஆட்சியிலிருக்கும் கட்சி எப்படி அடுத்தத் தேர்தலில் ஆட்சியைப் பிடிக்காதோ அதேபோல 1978-லிருந்து 2008 வரை மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சி மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதில்லை என்கிற வழக்கமும் தொடர்ந்து வந்தது. 2013-இல் இந்த வழக்கத்தை மீறி, மத்திய ஆட்சியிலிருந்த காங்கிரஸ் கர்நாடகத்தில் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்தது. ஆனால், 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் மத்திய ஆட்சியை இழக்க நேரிட்டது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/17/சரித்திரம்-தொடர்கிறது-2921450.html
2920495 தலையங்கம் தாஜ்மஹாலுக்கு ஆபத்து! ஆசிரியர் Wednesday, May 16, 2018 02:41 AM +0530 உலக அதிசயங்களில் ஒன்று என்று கூறிக்கொள்ள நமக்கு இருக்கும் அரிதிலும் அரிதான நினைவுச் சின்னம் தாஜ்மஹால். கடந்த ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக மீண்டும் மீண்டும் வடமாநிலங்களில் அடித்த புழுதிப்புயல் தாஜ்மஹாலில் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியிருப்பது அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. கடந்த ஏப்ரல் 11-ஆம் தேதி அடித்த அடை மழையுடன் கூடிய காற்றுப் புயலில் தாஜ்மஹாலின் பல பகுதிகள் பாதிக்கப்பட்டது மட்டுமல்ல, தெற்கு நுழைவாயிலில் உள்ள தூண்கள் சில சரிந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. இரண்டாவது புயலில் தாஜ்மஹாலைச் சுற்றியுள்ள பல மரங்கள் சரிந்தன என்பது மட்டுமல்ல, வடமேற்கு கோபுரத்தில் (மினாரட்) உள்ள கதவும் விழுந்துவிட்டிருக்கிறது.
கடந்த புதன்கிழமை உச்சநீதிமன்றத்தில் தாஜ்மஹாலின் பாதுகாப்பு குறித்த முறையீடு ஒன்று விசாரணைக்கு வந்தது. அப்போது வெள்ளை சலவைக் கல்லால் கட்டப்பட்டிருக்கும் தாஜ்மஹால் ஆங்காங்கே பச்சை நிறமாக மாறி வருவதைத் தடுப்பதற்கு இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத்துறை தவறிவிட்டது என்று நீதிபதிகள் பகிரங்கமாகவே குற்றம்சாட்டினர். அருகிலுள்ள யமுனா நதியில் தேங்கிக் கிடக்கும் தண்ணீரில் கிருமிகள் உருவாகி வருவதால் அவற்றின் பாதிப்புதான், தாஜ்மஹால் பச்சை நிறமாக மாறுவதற்கு காரணம் என்று தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை அதிகாரிகள் தெரிவித்த விளக்கத்தை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
17-ஆம் நூற்றாண்டு நினைவுச் சின்னமான தாஜ்மஹாலை பாதுகாக்கும் பொறுப்பை இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையிடமிருந்து அகற்றி நினைவுச் சின்னங்களை பாதுகாப்பதில் தேர்ச்சி பெற்ற வல்லுனர்கள் வசம் ஒப்படைத்தால் என்ன என்று உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் அரசுக்குக் கேள்வி எழுப்பினர். உள்நாட்டு வல்லுனர்கள் இல்லையென்றால் சர்வதேச வல்லுனர்களின் மேற்பார்வையில் தாஜ்மஹாலைப் பாதுகாத்தாக வேண்டும் என்றும் மத்திய - மாநில அரசுகளுக்கு வழிகாட்டுதல் வழங்கினர்.
இதற்கு முன்னால் பளிங்கினால் உருவாக்கப்பட்ட தாஜ்மஹாலின் வெள்ளை நிறம் மஞ்சளாக மாறத்தொடங்கியது. அதைத் தடுத்து தாஜ்மஹாலின் வெள்ளை நிறத்தையும், பளபளப்பையும் பாதுகாக்க இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகள் பலிக்கவில்லை. தாஜ்மஹால் மீது முல்தானி மண்ணைக் குழைத்துத் தடவி மஞ்சள் நிறத்தை மாற்ற முயற்சிகள் எடுத்து வருவதாக அரசு தெரிவித்திருந்தது. மஞ்சள் நிறம் வெள்ளையாக மாறுவதற்குப் பதிலாக இப்போது பச்சையாக மாறத் தொடங்கியிருக்கிறது என்பதுதான் எதிர்பாராத திருப்பம். 
1996-இல் தாஜ்மஹாலைச் சுற்றி ஆக்ராவிலுள்ள எல்லாத் தொழிற்சாலைகளையும் உடனடியாக மூடி வேறு இடத்திற்கு மாற்ற வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. ஆக்ராவிலிருக்கும் பெட்ரோலிய சுத்திகரிப்பு ஆலையிருந்து புகை வெளியேறு வதைத் தடுக்கவும் உத்தரவிட்டது. இதனால் எல்லாம் தாஜ்மஹாலுக்கு ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறையவில்லை.
உலகிலுள்ள எல்லா நினைவுச் சின்னங்களும் ஏதாவது ஒரு வகையில் சுற்றுச்சூழலால் பாதிக்கப்படுகின்றன என்றாலும்கூட, அந்தந்த நாட்டு அரசுகள் மிகுந்த அக்கறையுடன் அவற்றைப் பாதுகாக்க முயற்சிகளை மேற்கொள்கின்றன. நாம்தான் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் மெத்தனமாக இருக்கிறோம்.
இந்தியாவிலுள்ள உலக கலாசார சின்னங்கள் போதுமான அக்கறையையும் பாதுகாப்பையும் பெறவில்லை என்றும், பெரும்பாலான நினைவுச் சின்னங்கள் ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு ஆளாகியிருக்கின்றன என்றும், 2013-இல் மத்திய அரசின் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரி நாடாளுமன்றத்துக்கு அளித்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, இந்த நினைவுச் சின்னங்களிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள இடங்களிலும் அனுமதியில்லாமல் கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன என்பதையும் அந்த அறிக்கை எடுத்துரைத்தது.
இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையில் உள்ள முக்கியமான பதவிகள் நிரப்பப்படாமல் காலியாக இருக்கின்றன என்றும், இதன் விளைவாக நினைவுச் சின்னங்களின் பராமரிப்பும், பாதுகாப்பும் மிகுந்த பாதிப்புக்குள்ளாகி இருக்கின்றன என்றும் அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. கணக்குத் தணிக்கையாளர் பார்வையிடச் சென்றபோது கண்காணிப்பாளரோ காவலாளியோகூட இல்லாமல் பல நினைவுச் சின்னங்கள் காட்சியளித்ததாக அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னங்கள் எவையெவை? அவை எங்கே இருக்கின்றன என்பது குறித்த புள்ளிவிவரம்கூட 
சரியாக சேகரிக்கப்படவில்லை என்பதுதான் எல்லாவற்றையும்விட வேதனையான தகவல்.
தாஜ்மஹால் உள்ளிட்ட நினைவுச் சின்னங்கள் முறையாக பராமரிக்கப்படாமலும், பாதுகாக்கப்படாமலும் இருப்பதற்கு தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையை மட்டுமே குற்றம்சாட்டுவது நியாயமில்லை. மத்திய கலாசார அமைச்சகமும் மாநில அரசுகளும் இதுகுறித்து அக்கறையில்லாமல் இருப்பதுதான் அதற்கு முக்கியக் காரணம் என்பது பல பதவிகள் நிரப்பப்படாமல் இருப்பதிலிருந்து தெரிகிறது. தாஜ்மஹாலின் அருகில் ஓடும் யமுனா நதியைக் கழிவுநீர் சாக்கடையாக மாற்றாமல் இருப்பதும், தாஜ்மஹாலைச் சுற்றியிருக்கும் சுற்றுச்சூழலை பாதிக்கும் தொழிற்சாலைகளை அகற்றுவதும் அரசின் கடமையே தவிர, அது தொல்லியல் துறையின் அதிகார வரம்பில் இல்லை. நமது வரலாற்றுச் சின்னங்களை  பாதுகாப்பது என்பது நமது வருங்கால சந்ததியினருக்கு நாம் செய்ய வேண்டிய கடமை. இதை மத்திய - மாநில அரசுகள் உணர்ந்து முனைப்புக் காட்டினால் மட்டுமே தாஜ்மஹால் மட்டுமல்ல, இந்தியாவிலுள்ள அனைத்து பழம்பெரும் வரலாற்றுக் கலாசார சின்னங்களையும் காலத்தின் தாக்கத்தால் அழிந்து
விடாமல் காப்பாற்ற முடியும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/16/தாஜ்மஹாலுக்கு-ஆபத்து-2920495.html
2919802 தலையங்கம் சாமர்த்திய சதி! ஆசிரியர் Tuesday, May 15, 2018 12:53 AM +0530 கடந்த பிப்ரவரி மாதம் 16-ஆம் தேதி காவிரி நதிநீர்ப் பங்கீடு குறித்து உச்சநீதிமன்றம் தெளிவான தீர்ப்பை வழங்கி, அடுத்த 15 ஆண்டுகளுக்கு இதுகுறித்து எந்தவித மேல்முறையீடோ, விவாதமோ கூடாது என்றும் தெளிவுபடுத்தியிருந்தது. அப்படியிருந்தும்கூட உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்த, திட்ட வரைவைத் தாக்கல் செய்யாமல் மத்திய அரசு தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே வந்தது. 
மத்திய அரசு தாக்கல் செய்யும் திட்ட வரைவு கர்நாடக சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தலில் பாஜகவுக்குப் பின்னடைவை ஏற்படுத்தக் கூடும் என்பதால்தான் திட்ட வரைவுத் தாக்கல் செய்யாமல் காலதாமதப்படுத்தப்படுகிறது என்று பரவலாகக் கருதப்பட்டது. உச்சநீதிமன்றம் கடந்த மே 8-ஆம் தேதி மத்திய நீர்வளத்துறை செயலாளரை, திட்ட வரைவுடன் நேரில் வர வேண்டும் என்றும், அதைத் தாமதப்படுத்துவது தனது பிப்ரவரி 16-ஆம் தேதித் தீர்ப்பை அவமதிப்பதாக இருக்கும் என்றும் கண்டித்தது. இத்தனைக்குப் பிறகும்கூட, மத்திய அரசு தனது திட்ட வரைவைத் தாக்கல் செய்யாமல் கர்நாடகத்தில் வாக்குப்பதிவு முடியும்வரை காத்திருந்து, நேற்று உச்சநீதிமன்றத்தில் குழப்பமானதொரு திட்ட வரைவை முன்வைத்திருக்கிறது. இப்படி ஒரு திட்ட வரைவுக்காக வாக்குப்பதிவு வரை ஏன் காத்திருக்க வேண்டும் என்பது புரியவில்லை. 
உச்சநீதிமன்றத்தில் காவிரி நதிநீர்ப் பங்கீடு குறித்து முடிவெடுக்க வாரியம், குழு அல்லது ஆணையம் ஆகியவற்றில் ஒன்றை அமைக்க மத்திய அரசு முடிவு செய்துள்ளதாக கூறி அதற்கான வரைவுத் திட்டத்தை மத்திய நீர்வளத்துறை செயலாளர் யூ.பி. சிங் நேரில் தாக்கல் செய்திருக்கிறார். மத்திய அரசு ஏற்படுத்த இருக்கும் 10 பேர் கொண்ட காவிரி நதிநீர்ப் பங்கீட்டு அமைப்பு, காவிரி வாரியமா அல்லது குழுவா அல்லது ஆணையமா என்பதை தீர்மானிக்கும் பொறுப்பை உச்சநீதிமன்றத்திடமே அளித்திருக்கிறார்கள். உச்சநீதிமன்றம் திட்டத்தைத் தர வேண்டும் என்று கூறிய பிறகு, அதற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்பதை உச்சநீதிமன்றத்திடம் பரிந்துரைக்கக் கோருவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது.
உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசு அளித்திருக்கும் காவிரி வரைவு செயல்திட்டத்தின்படி அமைக்கப்படும் 10 பேர் கொண்ட குழுவுக்குத் தலைவராக நியமிக்கப்படுபவர் ஐந்து ஆண்டு காலமோ அல்லது 65 வயது வரையிலோ பதவி வகிப்பார். அவர் முதிர்ந்த அனுபவம் உள்ள பொறியாளராகவோ, இந்திய குடிமைப் பணி அதிகாரியாகவோ இருப்பார். அந்த அமைப்பில் கர்நாடகம், கேரளம், தமிழ்நாடு, புதுச்சேரி ஆகிய நான்கு மாநிலங்களின் சார்பில் அந்தந்த மாநிலத்தின் நீர்வளத்துறை செயலாளர்கள் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள். மத்திய அரசின் நீர்வளத்துறை, வேளாண்
துறைகளைச் சேர்ந்த இரண்டு மூத்த அதிகாரிகள் முழுநேர உறுப்பினர்களாகவும், மத்திய அரசின் நீர்வளம், நதிகள் மேம்பாடு, விவசாயம், விவசாயிகள் நலம் ஆகிய துறைகளைச் சேர்ந்த இணைச் செயலராக இருக்கும் இருவர் பகுதி நேர உறுப்பினர்களாகவும் இருப்பார்கள். இந்த அமைப்புக்கு செயலாளராக மத்திய அரசால் நியமிக்கப்படும் மூத்த பொறியாளர் மூன்று ஆண்டு முதல் ஐந்து ஆண்டு வரை பதவி வகிக்க வழிகோலப்பட்டுள்ளது.
கர்நாடகம், தமிழ்நாடு இரண்டு மாநிலங்களும் இந்த அமைப்பின் மொத்தச் செலவில் 40 சதவீதம் தனித்தனியாக பங்களிக்க வேண்டும். கேரளம் 15 சதவீதமும், புதுச்சேரி 5 சதவீதமும் இந்த அமைப்பின் செயல்பாடுகளுக்கான செலவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதாவது, இந்த அமைப்பு மத்திய அரசின் எந்தவிதப் பங்களிப்பும் இல்லாமல் சம்பந்தப்பட்ட நான்கு மாநிலங்களின் செலவில் மத்திய அரசால் நிர்வகிக்கப்படும். 
பிப்ரவரி 16 உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பையோ, இப்போது அமைக்க இருக்கும் காவிரி நதிநீர்ப் பங்கீட்டு அமைப்பின் முடிவையோ சம்பந்தப்பட்ட மாநிலங்களில் ஒன்றோ ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட மாநிலங்களோ ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் இந்த அமைப்பு மத்திய அரசை அணுகும். மத்திய அரசின் முடிவு இறுதியாக இருக்கும் என்பது மட்டுமல்ல, இந்த மாநிலங்களைக் கட்டுப்படுத்தும். பிப்ரவரி 16-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, தான் அமைக்க இருக்கும் அமைப்புக்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்பதைக்கூட முடிவு செய்ய முடியாமல் குழம்பும் மத்திய அரசு, இறுதி முடிவு எடுக்கும் என்று மத்திய நீர்வளத்துறை செயலாளர் தாக்கல் செய்திருக்கும் வரைவுத் திட்டத்தில் கூறப்படுகிறது. சொல்லப்படாத செய்தி என்னவென்றால், கர்நாடகத்தில் அடை மழை பெய்தால் பிரச்னையே இல்லாமல் காவிரியில் தண்ணீர் திறந்துவிடப்படும் என்பதுதான்.
உச்சநீதிமன்றம் தனது பிப்ரவரி 16 இறுதித் தீர்ப்பின்படி தமிழகத்திற்கு வழங்கியிருக்கும் காவிரி நதிநீர் ஒதுக்கீட்டை நடை
முறைப்படுத்தத்தான் ஓர் அமைப்பு தேவையே தவிர, மீண்டும் குழு கூடி தண்ணீர் திறக்கலாமா வேண்டாமா, தர முடியுமா முடியாதா என்று விவாதிப்பதற்குப் பெயர் செயல் திட்டமல்ல, ஒப்புக்கு ஓர் அமைப்பு. அது காவிரி வாரியமா, குழுவா, ஆணையமா என்பது அல்ல நமது கவலை. காவிரியில் தமிழகத்திற்கு நியாயமான உரிமையுள்ள, உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின்படி 177.25 டிஎம்சி தண்ணீரை கர்நாடகம் வழங்குவதை உறுதிப்படுத்துவதற்குதான் அமைப்பு தேவை.
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் தடம்புரளச் செய்து, காவிரி நதிநீர்ப் பிரச்னை தீராமல் தொடர்வதற்கு நடத்தப்பட்டிருக்கும் சாமர்த்தியமான முயற்சி இது. தமிழகத்திற்கு நியாயம் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவோம் என்று உச்சநீதிமன்றம் கொடுத்த வாக்குறுதியை தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறோம்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/15/சாமர்த்திய-சதி-2919802.html
2919233 தலையங்கம் வதந்திகளை நம்பாதீர்கள்! ஆசிரியர் Monday, May 14, 2018 02:03 AM +0530 தமிழினம் எப்போது மனிதாபிமானமற்ற இனமாக மாறியது என்கிற கேள்வியை எழுப்புகிறது, கடந்த இரண்டு மாதங்களாக வட தமிழகத்தில் நடந்ததாகக் கேள்விப்படும் நிகழ்வுகள். திருடனையோ, கொலைகாரனையோ, ஏன், சமூக விரோதிகளையோகூட யாராவது அடித்தாலோ துன்புறுத்தினாலோ அதைத் தாங்கிக் கொள்ளாமல் அனுதாபம் காட்டும் சமூகமாக இருந்த நாம், இப்போது கட்செவி அஞ்சலில் (வாட்ஸ் அப்) பெறப்படும் தகவல்களை நம்பி, அப்பாவிகளை அடித்துக் கொல்லும் வக்கிரத்தனத்தில், வெறியின் உச்சத்துக்குச் சென்றிருக்கிறோம் என்பது வருங்காலம் குறித்த அச்சத்தையல்லவா மேலெழச் செய்கிறது.
கடந்த மாதம் வேலூரில் பிழைப்புத்தேடித் தமிழகம் வந்திருந்த 30 வயது அப்பாவி வடநாட்டு இளைஞர் ஒருவரை திருடன் என்று யாரோ சொல்ல, பொங்கியெழுந்த அந்தப் பகுதி மக்கள் கும்பலாகப்போய் அவரை அடித்து துவம்சம் செய்துவிட்டிருக்கிறார்கள். 
குற்றுயிரும் குலையுயிருமாக அந்த இளைஞர் காப்பாற்றப்பட்டது கடவுளின் கருணையால்தானே தவிர, நமது மக்களின் ஈர நெஞ்சத்தால் அல்ல.
காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் சின்னையன் சத்திரத்தில் கடந்த ஏப்ரல் 21}ஆம் தேதி நடந்த சம்பவம் ஒன்று. இந்த நிகழ்விலும் பாதிக்கப்பட்டது பஞ்சம் பிழைக்க வடநாட்டிலிருந்து வந்த ஒருவர்தான். அவரைக் குழந்தைத் திருடன் என்று சந்தேகப்பட்ட ஒரு கும்பல், அவரை அடித்தே கொன்றிருக்கிறது. ஒருவர் மீது சந்தேகம் வந்தால் விசாரிக்கலாம்; காவல்நிலையத்துக்கு அழைத்துச் சென்று புகார் கொடுக்கலாம். கும்பலாகக் கூடி ஒருவரை அடித்துக் கொல்வதென்றால், எந்த அளவுக்குக் கண்மூடித்தனமான வெறியும், வக்கிரத்தனமும் இருந்திருக்க வேண்டும்.
அண்மையில் திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்துக்குத் தனது உறவினர்களுடன் காரில் சென்றிருக்கிறார் 
65 வயது ருக்மிணி என்கிற பெண்மணி. அவர் தரிசிக்க விரும்பிய கோயிலுக்கு ஒருவரிடம் வழி கேட்டிருக்கிறார். அப்போது அங்கே சில குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. காரில் வைத்திருந்த சாக்லெட்டுகளை எடுத்து அந்தக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்து மகிழ்ந்திருக்கிறார் அவர். இவ்வளவுதான் நடந்தது.
அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவர் சென்று கொண்டிருந்த காரைத் துரத்திப் பிடித்து, அவரை வண்டியிலிருந்து இறக்கி அந்தக் கும்பல் தாக்கியிருக்கிறது. ருக்மிணி அடித்துக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். அவருடன் வந்த உறவினர்கள் படுகாயங்களுடன் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
கடந்த 9}ஆம் தேதி பழவேற்காட்டில் நடந்த சம்பவம் இவற்றையெல்லாம்விடக் கொடுமையானது. பழவேற்காடு பாலத்தில் கந்தலாடையுடனும் அழுக்கு மூட்டையுடனும் ஒரு பிச்சைக்காரர் (மனநோயாளி?) ஓரமாகப் படுத்துக் கொண்டிருந்தார். அங்கு குடிபோதையில் வந்த இருவர் அவரிடம் ஏதோ விசாரித்திருக்கிறார்கள். தமிழ் தெரியாததால் அவர் ஹிந்தியில் பதிலளித்திருக்கிறார்.
குடிபோதையில் இருந்தவர்கள் அவரைத் தமிழில் பேசு என்று வற்புறுத்தி இருக்கிறார்கள். அவர் மீண்டும் ஹிந்தியில் பதிலளிக்க, குடிபோதையில் இருந்தவர்களுக்குக் கோபம் அதிகரித்திருக்கிறது. அவரை அடித்துத் தள்ள, அவரது மூட்டையிலிருந்த சிறிய பேனாக்கத்தி கீழே விழுந்திருக்கிறது. உடனேயே அவரை வடநாட்டிலிருந்து வந்திருக்கும் குழந்தைத் திருடன் என்று முடிவு கட்டி அடிக்கத் தொடங்கினார்கள். அந்த வழியாக வருவோர் போவோரும் சேர்ந்து கொண்டு கும்பலாக அவருக்கு தர்ம அடி கொடுக்க முற்பட்டனர். இறந்துவிட்ட அவரை அந்தப் பாலத்திலேயே தூக்கில் தொங்கவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர், கடந்த பத்து மாதமாக பழவேற்காடு கடைத்தெருவில் பிச்சை எடுத்துப் பிழைத்துக் கொண்டிருந்தவர் என்பது பிறகுதான் தெரிய வந்திருக்கிறது.
இதற்கெல்லாம் காரணம், கட்செவி அஞ்சல் மூலம் பரப்பப்படும் ஆதாரமற்ற வதந்திகள்தான் என்று தெரியவந்திருக்கிறது. வடநாட்டிலிருந்து குழந்தைகளைக் கடத்துவதற்காக ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் தமிழகத்துக்கு வந்திருப்பதாகவும், காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் மட்டுமே ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் காணாமல் போயிருப்பதாகவும் பரப்பப்பட்ட ஆதாரமற்ற வதந்திகளை நம்பி, பெற்றோர் பீதியடைந்திருக்கிறார்கள்.
கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டுமே பனிரெண்டுக்கும் அதிகமான தாக்குதல்கள் நடந்திருக்கின்றன. கட்செவி அஞ்சலில் பரப்பப்படும் வதந்தி ஒருபுறம், குடிபோதையில் என்ன செய்கிறோம் என்கிற சிந்தனையே இல்லாமல் வெறிபிடித்து அலையும் கூட்டம் இன்னொருபுறம். இவற்றுக்குப் பலியாவது தமிழகத்துக்குப் பஞ்சம் பிழைக்க வந்திருக்கும் வடநாட்டு அப்பாவிகள் அல்லது நாதியற்ற பிச்சைக்காரர்கள்.
காவல்துறை இதுவரை நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்களைக் கொலை, கொலை முயற்சி உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் கைது செய்திருக்கிறது. வதந்திகளைப் பரப்பியவர்கள் குண்டர் சட்டத்தின்கீழ் சிறையில் அடைக்கப்படுவார்கள் என்று எச்சரிக்கை செய்திருக்கிறது. துண்டுப் பிரசுரங்கள் விநியோகிக்கப்படுகின்றன. ஆனாலும்கூட, வக்கிரத்தனமான இந்தக் கும்பல் மனோநிலை குறைவதாகத் தெரியவில்லை.
சமூக வலைதளங்கள் எந்தவிதத் தணிக்கையோ, கட்டுப்பாடோ இல்லாமல் செய்திகளைப் பரப்புவதை எப்படித் தடுப்பது என்று தெரியாமல் உலகமே திகைத்துப்போய் நிற்கிறது. இது ஒருபுறம் இருந்தாலும், தமிழகத்துக்குக் கும்பல் மனோபாவம் வந்திருப்பதுதான் அதைவிடக் கவலை அளிப்பதாக இருக்கிறது. வள்ளுவரையும், வள்ளலாரையும் வழிகாட்டிகளாகக் கொண்ட தமிழ்ச் சமுதாயம் வன்முறைக்கும், வக்கிரத்தனத்துக்கும், வதந்திக் கலாசாரத்துக்கும் பலியாகி விடலாகாது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/14/வதந்திகளை-நம்பாதீர்கள்-2919233.html
2917906 தலையங்கம் மகாதிரின் வெற்றி! ஆசிரியர் Saturday, May 12, 2018 01:32 AM +0530 மலேசியாவின் நீண்ட நாள் பிரதமர் என்கிற சாதனை போதாதென்று இப்போது சர்வதேச அளவிலும் தனது 92-ஆவது வயதில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமராகி சாதனை படைத்திருக்கிறார் மகாதிர் முகமது. மகாதிர் போல 15 ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு மக்களால் மீண்டும் பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு சாதனை படைத்தவர்கள் இதுவரை இல்லை.
இந்தியாவைப் போலவே பிரிட்டிஷ் காலனியாக இருந்த மலேசியாவில், காலனி ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகப் போராடிய ஐக்கிய மலாய் தேசியக் கட்சியின் ஆரம்பகால உறுப்பினர்களில் மகாதிரும் ஒருவர். 1981-இல் மலேசியாவின் நான்காவது பிரதமராகப் பதவியேற்ற மகாதிர் அடுத்த 22 ஆண்டுகள் அசைக்க முடியாத செல்வாக்குள்ள தலைவராக வலம் வந்தார். அவருடைய பதவிக் காலத்தில்தான் மலேசியா மிகப்பெரிய பொருளாதார ஏற்றத்தைக் கண்டது. கோலாலம்பூரிலுள்ள பெர்ட்னாக் ரெட்டைக் கோபுரம் உள்ளிட்ட எத்தனையோ சாதனைகளை அவரது 22 ஆண்டுகால ஆட்சி நிகழ்த்திக் காட்டியது. மேலை நாடுகளுக்கு இணையாக மலேசியாவில் கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்திய பெருமையும், கிழக்காசிய நாடுகளை ஒருங்கிணைத்த பெருமையும் மகாதிரையே சாரும்.
2003-இல் பதவியிலிருந்து மகாதிர் முகமது ஓய்வு பெற விரும்பியபோது, ஐக்கிய மலாய் தேசியக் கட்சி அதற்கு அவரை அனுமதிக்கவில்லை. பதினாறு மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் அவர் பதவி ஓய்வு பெற்றார். 2009-இல் நஜிப் ரசாக்கை பிரதமராக்குவதற்குப் பரிந்துரைத்ததும் மகாதிர் முகமதுதான்.
மலேசியப் பிரதமரான நஜிப் ரசாக், மகாதிர் முகமதின் அடிச்சுவட்டில் தன்னை பலப்படுத்திக் கொண்டார் என்றாலும், கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே அவரது ஆட்சியில் லஞ்ச ஊழல் அதிகரித்திருப்பதாகப் பரவலான குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. பூமி புத்திரர்கள் என்று அழைக்கப்படும் 70% மலாய் முஸ்லிம் மக்களின் ஆதரவு நஜிப் ரசாக்குக்கு இருந்தது. மலேசிய அரசு அவர்களுக்குக் கல்வியிலும் அரசு வேலை வாய்ப்பிலும் முன்னுரிமை அளித்து வந்தது. அது சிறுபான்மை சீனர்களுக்கும், இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களுக்கும் நஜிப் ரசாக் அரசின்மீது வெறுப்பை வளர்த்திருந்தது.
தேர்தலில் தோல்வி அடைந்திருக்கும் முன்னாள் பிரதமர் நஜிப் ரசாக் ஆட்சியில் அரசு நிதியில் 4.5 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.30 ஆயிரம் கோடி) காணாமல் போனது மிகப்பெரிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அதே நேரத்தில் 600 மில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ. 4,000 கோடி) நஜிப் ரசாக்கின் வங்கிக் கணக்கில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது வெளியில் வந்தபோது அது மிகப்பெரிய ஊழலாக வெடித்தது. போதாக்குறைக்கு நஜிப் ரசாக் அரசு கொண்டுவந்த சரக்கு சேவை வரிவிதிப்பு (ஜி.எஸ்.டி.) மக்கள் மத்தியில் ஆத்திரத்தையும் அரசுக்கு எதிரான மனோநிலையையும் ஏற்படுத்தி இருந்தது. அப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் இனியும் தான் பேசாமல் இருக்க முடியாது என்று தான் வளர்த்த ஐக்கிய மலாய் தேசியக் கட்சிக்கு எதிராக மகாதிர் முகமது 'பகதான் ஹரப்பன்' என்கிற எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணியை உருவாக்கி தேர்தலில் களம் இறங்கினார். 
தேர்தலில் தனக்கு எதிரான மனோநிலை காணப்படுவதைப் புரிந்துகொண்ட நஜிப் ரசாக் தனக்கு சாதகமான தொகுதிகளை மறு சீரமைப்பு செய்ய முற்பட்டார். வாக்கெடுப்பு தினத்தை விடுமுறை நாளில் வைக்காததும்கூட வாக்குப்பதிவு குறைவாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். குறைந்த வாக்குப்பதிவு தனக்கு சாதகமாக இருக்கும் என்று நஜிப் ரசாக் போட்ட திட்டத்தை முறியடிக்கும் விதமாக மக்கள் பெருமளவில் வாக்குப்பதிவில் கலந்து கொண்டதுதான் ஆட்சி மாற்றத்துக்கு மிக முக்கியமான காரணம். 
நடந்து முடிந்த தேர்தலில் ஓர் அரசியல் விசித்திரம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இதற்கு முன்பு மகாதிர் முகமது பிரதமராக இருந்தபோது அவரது எதிரியாகக் கருதப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அன்வர் இப்ராஹிம் இப்போது மகாதிர் முகமது தலைமை தாங்கும் கூட்டணியில் இருக்கிறார். சிறை தண்டனை அனுபவிக்கும் அன்வர் இப்ராஹிமுக்கு பொது மன்னிப்பு அளித்து, அவர் விடுதலையானதும் அவரிடம் ஆட்சியை ஒப்படைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறார் பிரதமராகி இருக்கும் மகாதிர். மற்றொரு புறம் மகாதிரால் அடையாளம் காணப்பட்டு பிரதமரான நஜிப் ரசாக் இப்போது அவரது அரசியல் எதிரியாக மாறியிருக்கிறார்.
அமெரிக்காவுடனும், மேலைநாடுகளுடனுமான உறவில் முன்பு ஆட்சியில் இருந்துபோது மகாதிர் முகமது கடுமையான நிலைப்பாட்டை கடைப்பிடித்தார். மேலை நாட்டு, தனி நபர் வாழ்க்கை முறையைவிட ஆசியாவின் கூட்டுக்குடும்ப முறைதான் சிறந்தது என்றும், சர்வதேச அரசியலில் யூதர்களின் முக்கியத்துவத்துக்கு எதிராகவும் கருத்துத் தெரிவித்தவர் மகாதிர். இப்போது மீண்டும் பிரதமராகி இருக்கும் நிலையில், அவருடைய கண்ணோட்டமும் நிலைப்பாடும் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பதை சர்வதேச அரசியல் நோக்கர்கள் கூர்ந்து கவனிக்கிறார்கள். 
'பகதான் ஹரப்பன்' என்றால் நம்பிக்கை கூட்டணி என்று பொருள். 115 இடங்களை மகாதிர் முகமது தலைமையிலான பகதான் ஹரப்பனும், வெறும் 79 இடங்களை மட்டுமே மலேசியா சுதந்திரம் அடைந்தது முதல் இதுவரை பதவியில் இருந்த ஐக்கிய மலேசிய தேசியக் கட்சியும் வென்றிருக்கின்றன. 92 வயதான மகாதிர் முகமதின் செல்வாக்கு மலேசியாவில் இன்னும் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது என்பதை அவரது அரசியல் மறுபிரவேசம் நிருபிக்கிறது.
சிறுபான்மை சீனர்களின், தமிழர்களின் ஆதரவுடன் இப்போது ஆட்சியைப் பிடித்திருக்கும் மகாதிர் முகமதின் வெற்றி மலேசியாவில் மட்டுமல்லாமல் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலுள்ள ஜனநாயக இயக்கங்களுக்கு வலுசேர்க்கக்கூடும். மலேசியாவைத் தொடர்ந்து இன்னும் பல தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படப்போவதன் அறிகுறியாக மகாதிரின் வெற்றியைக் கருதலாம்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/12/மகாதிரின்-வெற்றி-2917906.html
2917215 தலையங்கம் புறவாசல் வழியாக வால்மார்ட்! ஆசிரியர் Friday, May 11, 2018 01:20 AM +0530 கடந்த சில வாரங்களாகவே வெளிவந்த வதந்திகளை உண்மையாக்கும் விதமாக, அமெரிக்காவின் வால்மார்ட் நிறுவனம் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய இணைய வணிக நிறுவனமான பிளிப்கார்ட்டை வாங்கிவிட்டிருக்கிறது. அந்த நிறுவனத்தின் 77% பங்குகளை 16 பில்லியன் டாலர்களுக்கு ( ரூ. 1.07 லட்சம் கோடி) வாங்கி சர்வதேச அளவில் மிகப் பெரிய இணைய வணிக வியாபார ஒப்பந்தத்தை நடத்தியிருக்கிறது. 
பிளிப்கார்ட் நிறுவனத்தின் 77% பங்குகளை வால்மார்ட் வாங்கியதைத் தொடர்ந்து, பிளிப்கார்ட்டின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான சச்சின் பன்சாலுடன், சாஃப்ட் பேங்க் குழுமமும் அதில் இருந்து வெளியேறுகிறது. பின்னி பன்சால், டென்சென்ட் ஹோல்டிங்ஸ், டைகர் குளோபல் மேனேஜ்மென்ட், மைக்ரோசாப்ட் ஆகிய ஏனைய பங்குதாரர்கள் வசம் 33 % பங்குகள் தொடரும். 
இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, பெங்களூரில் தொடங்கப்பட்ட பிளிப்கார்ட்டின் மொத்த மதிப்பு 21 பில்லியன் டாலர் (ரூ. 1.38 லட்சம் கோடி). கடந்த ஆண்டு இதுவே வெறும் 12 லட்சம் பில்லியன் 
டாலராகத்தான் கணக்கிடப்பட்டிருந்தது. இந்தியாவில் இணைய வணிகம் 2026-க்குள் 200 பில்லியன் டாலராக உயரும் என்கிற மதிப்பீட்டை முன்னிறுத்தித்தான் பிளிப்கார்ட் நிறுவனத்தை வால்மார்ட் பன்னாட்டு சில்லறை விற்பனைக் குழுமம் வாங்கியிருக்கிறது.
2004-இல் மன்மோகன் சிங் தலைமையில் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி ஆட்சி அமைந்தபோது வால்மார்ட்டுக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்க அரசு தயாரானது. அப்போது எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த எல்.கே. அத்வானியும், முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகரும் முன்வைத்த கடுமையான எதிர்ப்பைத் தொடர்ந்து அந்த முடிவு கிடப்பில் போடப்பட்டது. சில்லறை விற்பனையில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டுக்கு அனுமதி வழங்குவதில்லை என்று அப்போது எடுக்கப்பட்ட முடிவு, இப்போது வரை தொடர்கிறது. அதனால்தான் இப்போது வால்மார்ட் நிறுவனம் இணைய வணிகத்தின் மூலம் இந்தியாவுக்குள் நுழைய முற்பட்டிருக்கிறது.
வால்மார்ட் என்பது அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய வணிகக் குழுமம். இந்த நிறுவனம் சீனாவில் உள்ள ஷென்ஜென், டாலியன் நகரங்களில் கொள்முதல் மையங்களை அமைத்து, 20 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட சீன உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து 290 பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள சரக்குகளை ஆண்டுதோறும் வாங்குகிறது. 2017-இல் அந்த நிறுவனத்தின் சர்வதேச மொத்த விற்பனை வரவான 495 பில்லியன் டாலரில் 60% சீனாவிலிருந்தான சரக்கு கொள்முதல்தான் என்பதை நாம் உணரவேண்டும்.
நாம் வால்மார்ட்டின் இணைய வணிக நுழைவு குறித்து கவலைப்படுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. உலகின் மிகப் பெரிய வர்த்தக நிறுவனமான வால்மார்ட்டுக்கும் சீனாவில் தயாரிக்கப்படும் விலை குறைந்த பொருள்களுக்கும் நேரடித் தொடர்பு இருப்பதுதான் அச்சத்துக்கான காரணம். இந்தியாவில் உள்ள எல்லா சில்லறை விற்பனைப் பொருள்களுக்கும் மாற்றாக சீனாவில் இருந்து விலை குறைந்த பொருள்கள் மடை திறந்துவிடப்படும் எனும்போது நாம் கவலைப்படாமல் இருக்கமுடியாது.
சீனாவில் இருந்து நேரடியாக இந்தியாவுக்கு சில்லறை விற்பனைப் பொருள்கள் பெருமளவு வரும்போது இந்தியாவிலுள்ள சிறுகுறு தொழில்கள் அனைத்துமே அழிந்துவிடும். ஏற்கெனவே மின்சார உபகரணங்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருள்கள், பொம்மைகள், பின்னலாடைகள், கடிகார உற்பத்தி, பட்டாசுத் தொழில் உள்ளிட்டவை சீன இறக்குமதியால் அழிந்துவிட்டிருக்கும் சூழலில் வால்மார்ட்டின் இணைய வணிக வரவின் மூலம் கோடிக்கணக்கானோர் வேலைவாய்ப்பு இழக்கும் அபாயம் நம்மை எதிர்கொள்கிறது.
இந்தியாவில் உள்ள 5 கோடி சிறு வணிகர்களும் 4 கோடி சிறு குறு தொழிற்சாலைகளும் ஏற்கெனவே இணைய வணிகத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் பெரும் முதலீட்டுடனும், குறைந்த விலையில் சீன இறக்குமதிகளுடனும் வால்மார்ட் களம் இறங்கும்போது அதன் பாதிப்பு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்பதை ஊகித்துக் கொள்ளலாம்.
வால்மார்ட் போன்ற பெரு வணிக நிறுவனங்களின் வரவால் நுகர்வோர் பயனடைவார்கள் என்கிற வாதத்துக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் சோகத்தை நாம் உணர மறுக்கிறோம். பெரு நிறுவனங்கள் மொத்தமாகப் பொருள்களை வாங்கும்போது அதன் உற்பத்தியாளர்களுக்கு மிகக் குறைந்த விலைதான் தரப்படுகிறது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு 30 பில்லியன் டாலர் சர்வதேச சந்தை மதிப்பு இருக்கும்போது காபி உற்பத்தியாளர்களுக்கு 10 பில்லியன் டாலர் கிடைத்தது. இப்போது சந்தை மதிப்பு 60 பில்லியன் டாலர். உற்பத்தியாளர்களுக்கு கிடைப்பது வெறும் 6 பில்லியன் டாலர். கோகோ உற்பத்தியாளர்களுக்கு 3.9% மட்டும்தான் மில்க் சாக்லேட் விற்பனையில் கிடைக்கிறது. ஆனால் சில்லறை விற்பனையாளர்களுக்கு கிடைப்பது 34.1% . இதுபோல எல்லாப் பொருள்களையும் மிகக் குறைந்த விலையில் வாங்கி மிகப் பெரிய லாபம் ஈட்டுவதுதான் வால்மார்ட் உள்ளிட்ட நிறுவனங்களின் வியாபாரத் தந்திரம்.
இப்போதே இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையேயான வர்த்தகப் பற்றாக்குறை கடந்த ஆண்டில் சுமார் 54 பில்லியன் டாலர். கடந்த 10 ஆண்டுகளில் ஏறத்தாழ 350 பில்லியன் டாலர் அளவில் சீனாவில் இருந்து நாம் இறக்குமதி செய்திருக்கிறோம். நமது ஏற்றுமதி மிகமிகக் குறைவு. தனது மொத்த கொள்முதலில் 60% சீனாவில் வாங்கும் வால்மார்ட் நிறுவனம் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தால் அதன் விளைவு எப்படி இருக்கும் என்பதை வர்த்தக அமைச்சகம் ஏன் உணரவில்லை? அமெரிக்காவே வால்மார்ட் போன்ற நிறுவனங்களின் இறக்குமதியால் சீனாவுடனான வர்த்தகப் பற்றாக்குறையை சரிகட்ட முடியாமல் திணறும் நிலையில் இந்தியா எப்படி சமாளிக்கப் போகிறது?
இந்திய இணைய வர்த்தகத்தின் மூலம், கூடாரத்துக்குள் மூக்கை நுழைத்திருக்கிறது வால்மார்ட் என்கிற ஒட்டகம். இது சீனப் பொருள்களைப் பெருமளவு விற்பனை செய்யும் அமெரிக்க நிறுவனம். வால்மார்ட்டின் வரவால் அமெரிக்கர்களுக்கு பெரும் லாபம் கிடைக்கும். சீனர்களுக்கு வேலை கிடைக்கும். இந்தியாவுக்கு?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/11/புறவாசல்-வழியாக-வால்மார்ட்-2917215.html
2916596 தலையங்கம் முற்றுப்புள்ளி! ஆசிரியர் Thursday, May 10, 2018 01:40 AM +0530 தங்களது பதவிக்காலம் முடிந்தாலும்கூட பல நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் உயர் அதிகாரிகளும் அவர்கள் பதவி வகித்தபோது ஒதுக்கப்பட்ட வீடுகளை காலி செய்வது கிடையாது. தில்லியிலும் சரி, மாநிலத் தலைநகரங்களிலும் சரி, அரசு குடியிருப்புகளில் தொடர்ந்து தங்கியிருப்பது மிகப்பெரிய கெளரவமாக கருதப்பட்டு வருகிறது. பொது இடங்கள் (அனுமதி இல்லாதவர்களை வெளியேற்றுவது) சட்டம் 1971-இல் மத்திய அமைச்சரவை சில திருத்தங்களை செய்ய முற்பட்டிருக்கிறது. இதன்படி, முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், உயர் அதிகாரிகளும் தங்களது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி பதவியிலிருக்கும்போது அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வீடுகளில் (பங்களாக்களில்) தொடர்ந்து வசிப்பது தடுக்கப்படும். 
முந்தைய அரசுகள் தில்லியின் மத்தியப் பகுதியில் இருக்கும் முக்கியமான பங்களாக்களில் தொடர்ந்து வசிக்கும் சிறப்பு குடிமக்களின் (விஐபி) வரம்பு மீறல்களைப் பொருட்படுத்தாமல் அனுமதித்ததன் விளைவாக புதியதாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களும், பதவிக்கு வரும் அதிகாரிகளும் தங்குவதற்கு இடம் இல்லாமல் அவதிப்படும் நிலை காணப்பட்டது. 2014 மே மாதம், நரேந்திர மோடி தலைமையில் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சி அமைந்ததைத் தொடர்ந்து, பதவிக்காலம் முடிந்த 1,500 அதிகாரிகளும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் அவர்கள் தங்கியிருந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். 
முன்னாள் அமைச்சர்கள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், உயர் அதிகாரிகள் ஆகியோர் பதவியிலிருந்து விலகிய ஒரு மாதம் வரை தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அரசு பங்களாக்களில் குடியிருக்கலாம். அந்த ஒருமாத கால அவகாசம் முடியும்போது நகர்ப்புற வளர்ச்சி அமைச்சகம் அவர்களை வெளியேற்றுவதற்கான நடவடிக்கைகளை அடுத்த இரண்டு மாதத்தில் சாவகாசமாக எடுப்பதுதான் இப்போது வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. இந்த இரண்டு மாத காலதாமதத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தங்களை வெளியேற்றுவதற்குப் பலரும் நீதிமன்றத்தில் தடையுத்தரவு வாங்கி விடுகிறார்கள்.
முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர்கள், பிரதமர்கள் உள்ளிட்டோருக்கு அவர்களது பாதுகாப்புக் கருதி அரசு குடியிருப்புகள் வழங்குவதில் அர்த்தமிருக்கிறது. ஆனால், முன்னாள் அமைச்சர்களுக்கும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும், உயர் அதிகாரிகளுக்கும் பதவி இழந்த பிறகும் அரசு பங்களாவில் அவர்கள் தொடர அனுமதிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்று உச்சநீதிமன்றம் 2013-லேயே கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, 20 அம்ச வழிகாட்டுதலையும் இது குறித்து வழங்கியிருக்கிறது. பிரபல தலைவர்கள் தங்கியிருந்த வீடுகளை அவர்களது மரணத்துக்குப் பிறகு நினைவகங்களாக மாற்றி அவரது குடும்பத்தினர் பயன்படுத்த அனுமதிக்கும் போக்கையும் வன்மையாகக் கண்டித்திருக்கிறது.
1977-இல் உச்சநீதிமன்றம் குடியரசுத் தலைவர்கள், குடியரசுத் துணைத் தலைவர்கள், பிரதமர்கள் ஆகியோருக்கு அரசு பங்களாக்களை தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதற்கு அனுமதி வழங்கியிருக்கிறது. இதுவேகூட ஏனைய நாடுகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது தேவையில்லாதது என்றுதான் தோன்றுகிறது. 
அமெரிக்காவில் முன்னாள் அதிபர்களுக்கு ஓய்வூதியம், மருத்துவ வசதி, பயணப்படி, அலுவலகப் படி போன்றவை வழங்கப்படுகின்றனவே தவிர, அவர்கள் தங்குவதற்கு அரசு இடம் ஒதுக்கப்படுவதில்லை. பிரிட்டனிலும் அப்படித்தான். பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், ஜனநாயக நாடுகளிலும் அமைச்சர்களுக்கும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களுக்கும் அரசு அதிகாரிகளுக்கும் குடியிருப்புகள் வழங்கப்படுவதில்லை. 
இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியில் கவர்னர்களும் உயர் அதிகாரிகளும், மாவட்ட ஆட்சியர்களும், மாவட்ட நீதிபதிகளும், மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளர்களும் பிரிட்டிஷ் ராஜாங்கத்தின், அடிமை நாட்டை நிர்வகிக்கும் முக்கியமான பொறுப்புகளை வகிப்பவர்கள் என்பதால், பெரும் பங்களாக்களில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். சுதந்திர இந்தியாவில் அதே வசதிகளை அவர்கள் தொடர்ந்து அனுபவிப்பதால்தான், இந்தியாவில் ஜனநாயகம் மலர்ந்தும்கூட ஆட்சியாளர்களும் அதிகார வர்க்கமும் காலனிய மனோபாவத்துடன் பொதுமக்களை நடத்துகிறார்கள்.
கடந்த ஆண்டு தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் கேள்வி கேட்டபோது, முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 60 பேர் அரசு பங்களாக்களை காலி செய்யாமல் தொடர்ந்து தங்கியிருப்பதால் ஒவ்வொருவரும் ரூ.1 கோடிக்கும் அதிகமான வாடகை பாக்கி வைத்திருப்பது தெரியவந்தது. பங்களாக்களை காலி செய்ய வலியுறுத்தி பலமுறை அவர்களுக்கு கடிதம் அனுப்பியும் அவர்கள் அதை சட்டை செய்யாமலே தொடர்கிறார்கள். இதற்கு புதிய சட்டத்திருத்தம் முடிவு கட்டுவதாக அமையும்.
பொது இடங்கள் (அனுமதி இல்லாதவர்களை வெளியேற்றுவது) சட்டம் 1971-இல் இப்போது அரசு கொண்டு வர இருக்கும் திருத்தத்தின்படி ஒருமாத கால அவகாசம் முடிந்தவுடன், நீதிமன்றத் தடையுத்தரவு பெற அனுமதிக்காமல், அடுத்த இரண்டு நாட்களில் அவர்களை வெளியேற்றுவதற்கான நடவடிக்கையை நகர்ப்புற மேம்பாட்டு அமைச்சகம் மேற்கொள்ளும். ஐந்து மாதங்களுக்கு மேல் அவர்கள் பங்களாக்களை காலி செய்யாவிட்டால் பிணையாக மாதம் ஒன்று ரூ.10 லட்சம் வசூலிக்கப்படும். மேலும், தடையுத்தரவை உயர்நீதிமன்ற, உச்சநீதிமன்றங்களில்தான் இனி பெற முடியும் என்பதால் அதற்கான வாய்ப்பும் முடக்கப்படும். 
சட்டத்திருத்தமும், அரசின் முடிவும் வரவேற்புக்குரியவை. அமைச்சர்களுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களுக்கும் அவர்கள் குடியிருக்க அரசு பங்களாக்களை ஒதுக்கித்தர வேண்டுமா என்பது குறித்து சிந்தித்து அதற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படுவதுதான் இந்திய ஜனநாயகத்துக்கு வலுசேர்க்கும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/10/முற்றுப்புள்ளி-2916596.html
2916000 தலையங்கம் மாண்பு குலைக்கப்படுகிறது! ஆசிரியர் Wednesday, May 9, 2018 01:48 AM +0530 உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிராக காங்கிரஸ் கட்சி, குறிப்பாக அதன் மூத்தத் தலைவரும் வழக்குரைஞருமான கபில் சிபல், வரிந்து கட்டிக்கொண்டு களமிறங்கியிருப்பதன் காரணம் புரியவில்லை. முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் சரி, காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களும், உச்சநீதிமன்ற வழக்குரைஞர்களுமான ப. சிதம்பரம், சல்மான் குர்ஷித், அஸ்வினி குமார் ஆகியோரும் சரி, இந்தப் பிரச்னையில் காங்கிரஸ் முனைப்புக் காட்டத் தேவையில்லை என்று கருத்து கூறியும்கூட, பதவி நீக்கும் தீர்மானத்தை விடாப்பிடியாக பிடித்துக்கொண்டிருப்பது ஏதாவது மறைமுகக் காரணம் இருக்கக்கூடுமோ என்கிற ஐயப்பாட்டை எழுப்புகிறது.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவை பதவி நீக்கம் செய்ய வலியுறுத்தும் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சியினர் குடியரசு துணைத் தலைவர் வெங்கய்ய நாயுடுவிடம் அண்மையில் அளித்தனர். அதைப் பரிசீலித்த மாநிலங்களவைத் தலைவரான வெங்கய்ய நாயுடு, அவர்களது கோரிக்கைக்கு வலுவான காரணங்கள் இல்லை என்பதால் அதை நிராகரித்தார். அந்த முடிவை எதிர்த்து காங்கிரஸ் எம்.பி.க்கள் இருவர் உச்சநீதிமன்றத்தில் மனுதாக்கல் செய்திருக்கிறார்கள். தாங்கள் குற்றம் சாட்டுவது தலைமை நீதிபதியின் மீது என்பதால், இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கும் நீதிபதி செலமேஸ்வர்தான் தங்களது வழக்கை விசாரிக்க வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையையும் முன்வைத்தனர்.
ஒரு வழக்கை யார் விசாரிக்க வேண்டும் என்பதையும், எந்த வழக்கை அவசர விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் தலைமை நீதிபதிதான் முடிவு செய்ய வேண்டும் என்பதால், இப்போது ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பதவி நீக்கும் தீர்மானத்தை ஆதரிக்கும் காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் முன்வைக்கும் வாதங்கள் ஏற்புடையதாக இல்லை. இன்னார்தான் ஒரு வழக்கை விசாரிக்க வேண்டும் என்று வழக்கு தொடுப்பவர்கள் கோருவதோ, நிர்பந்திப்பதோ கேள்விப்படாத ஒன்று. 
மேலும், குடியரசு துணைத் தலைவரும், மேலவைத் தலைவருமான வெங்கய்ய நாயுடு பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாததும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. அவருக்கு அந்த அதிகாரம் கிடையாது என்றும், போதுமான உறுப்பினர்கள் கையொப்பமிட்டு பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தால், அடுத்தக் கட்ட நடவடிக்கைக்கு உத்தரவிடுவதும், நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளையும் கூட்டி வாக்கெடுப்புக்கு ஏற்பாடு செய்வதும்தான் அவரது கடமை என்பது அவர்கள் வாதம்.
இந்திய வரலாற்றில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால் முன்மொழியப்பட்ட தீர்மானம் ஆரம்பக்கட்டத்திலேயே இதுபோல் நிராகரிக்கப்பட்டதில்லை என்று கபில் சிபல் தெரிவித்திருக்கிறார். இந்தத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் மாநிலங்களவைத் தலைவருக்கு கிடையாது என்பது மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் சீதாராம் யெச்சூரியின் வாதம். இவை இரண்டுமே தவறு.
1964-இல் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு பிரதமராக இருந்தபோது நீதிபதிகள் (விசாரணை) மசோதாவை முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்த அரசு முற்பட்டது. அந்த மசோதா நாடாளுமன்ற கூட்டுக்குழுவிடம் ஆலோசனைக்கு அனுப்பப்பட்டது. நாடாளுமன்ற அனுபவம் உள்ளவர்களும் மூத்த வழக்குரைஞர்களும் அந்தக் குழுவில் இருந்தனர். அந்த மசோதா நான்கு ஆண்டு ஆலோசனைக்குப் பிறகு 1968-இல்தான் நிறைவேற்றப்பட்டது. அப்போதே மக்களவைத் தலைவருக்கும், மாநிலங்களவைத் தலைவருக்கும் நீதிபதிகள் பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தில் வலுவான அடிப்படை இருக்கிறதா என்பதை ஆலோசித்து, ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டது. நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டத்தின் பிரிவு 3, இதில் தெளிவான வழிகாட்டுதலை அளித்திருக்கிறது.
1970-இல் காங்கிரஸ் கட்சி பதவியிலிருக்கும்போது ஜி.எஸ். தில்லான் மக்களவைத் தலைவராக இருந்தார். அப்போதைய உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஜே.சி. ஷாவுக்கு எதிராக 199 எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் கையெழுத்திட்டு பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தபோது, அதை அவர் நிராகரித்தது மட்டுமல்ல, நீதிபதிக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் எதுவும் நாடாளுமன்ற குறிப்பில் பதிவாகிவிடக் கூடாது என்றும் குறிப்பிட்டார்.
இதற்கு முன்னால், பரபரப்பாக நாடாளுமன்ற வாக்கெடுப்பு வரை எடுத்துச் செல்லப்பட்ட உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி வி. ராமசாமிக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய விசாரணைக் குழுவால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. 1993-இல் எதிர்க்கட்சிகள் கொண்டுவந்த பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தை ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சி ஆதரிக்கவில்லை. அப்போது நீதிபதி வி. ராமசாமிக்கு ஆதரவாக நாடாளுமன்ற வாக்கெடுப்பில் வாதாடியவர் இப்போது பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து வாதாடும் கபில் சிபல். அவர் தனது 1993 வாதங்களை இன்னொரு முறை திரும்பப் படித்துத் தெரிந்து கொண்டால், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிரான பதவி நீக்கம் எந்த அளவுக்கு வலுவில்லாதது என்பது அவருக்கே புரியும்.
இப்போதைய நீதிபதிகள் நியமன முறை தவறு என்பதில் யாருக்கும் கருத்துவேறுபாடு இல்லை. ஆனால், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் மீது வலுவில்லாத காரணங்களுக்காகவும், தனிப்பட்ட விரோதத்தாலும் பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவந்து, நீதித்துறையின் கெளரவத்தையும் மாண்பையும் குலைக்க முற்படுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/09/மாண்பு-குலைக்கப்படுகிறது-2916000.html
2915479 தலையங்கம் மாற்றமா? தொடர்ச்சியா? ஆசிரியர் Tuesday, May 8, 2018 02:33 AM +0530 கியூபாவில் தலைமை மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 86 வயது ரவுல் காஸ்ட்ரோ கடந்த மாதம் தனது அதிபர் பதவியைத் துறந்து, துணை அதிபராக இருந்த மிகெல் மரியோ டியாஸ் கனேலிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார். கடந்த 2013-இல் இரண்டாவது முறையாக ரவுல் காஸ்ட்ரோ அதிபராகப் பதவி ஏற்றுக்கொண்டபோதே தான் அடுத்த முறை அதிபர் பதவியில் தொடரப் போவதில்லை என்பதை அறிவித்திருந்தார்.
 12 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஃபிடல் காஸ்ட்ரோ தனது சகோதரர் ரவுல் காஸ்ட்ரோவிடம் அதிகாரத்தை ஒப்படைத்து ஒதுங்கிக் கொண்டது, அவரது தலைமுறை கம்யூனிஸத் தலைவர்களிடமிருந்து அவரை வித்தியாசப்படுத்திக் காட்டியது. இப்போது அவரது அடிச்சுவட்டில் ரவுல் காஸ்ட்ரோவும் கியூபாவின் முதல் துணை அதிபர் மிகெல் டியாஸ் கனேலிடம் அதிபர் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருக்கிறார். 2021-ஆம் ஆண்டு வரை கட்சித் தலைவராகவும் ராணுவத்தின் தலைமைப் பொறுப்பிலும் ரவுல் காஸ்ட்ரோ தொடரப் போகிறார் என்பதால், அவரது கண்காணிப்பிலும் வழிகாட்டுதலிலும்தான் அதிபர் மிகெல் டியாஸ் கனேலின் ஆட்சி தொடரும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.
 ஃபிடல் காஸ்ட்ரோ, ரவுல் காஸ்ட்ரோ உள்ளிட்ட புரட்சியாளர்கள் சேகுவேராவின் துணையோடு மெக்ஸிகோ நீரிணையையும், கரீபியன் கடலையும், கிரான்மா என்கிற தோணியில் கடந்து கியூபாவின் தலைநகரான ஹவானாவை 26 ஜூலை, 1959-இல் கைப்பற்றி கியூபாவில் கம்யூனிஸ ஆட்சியை நிறுவினார்கள். அந்த புரட்சி நடந்தபோது இப்போது அதிபராக பதவி ஏற்றிருக்கும் டியாஸ் கனேல் பிறக்கவே இல்லை.
 ஒரு புதிய தலைமுறையிடம் கியூபாவின் தலைமைப் பொறுப்பு இப்போது கைமாறியிருக்கிறது என்பதுதான் இந்த ஆட்சி மாற்றத்தின் முக்கியத்துவத்திற்கு காரணம். மேலும், காஸ்ட்ரோ சகோதரர்களின் 60 ஆண்டு ஆட்சி கியூபாவில் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது
 என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று நிகழ்வு.
 1960 ஏப்ரல் 20-ஆம் தேதி ஒரு சாதாரண ஆலைத் தொழிலாளி குடும்பத்தில் பிறந்த டியாஸ் கனேல், பொறியாளர் பட்டம் பெற்றவர். தனது 20-ஆவது வயதிலேயே கம்யூனிஸ இளைஞர் அணியின் உறுப்பினராக சான்டா கிளாரா நகரத்தில் தனது அரசியல் பயணத்தைத் தொடங்கியவர். 33-ஆவது வயதில் சான்டா கிளாரா கம்யூனிஸ இளைஞர் அணியின் செயலாளராகி, பின்னர் பல்வேறு அரசுப் பதவிகள் வகித்து, வில்லா கிளாரா மாநில கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவரானவர்.
 2003-ஆம் ஆண்டில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொலிட்பியூரோ உறுப்பினராக பதவி உயர்வு பெற்ற டியாஸ் கனேல், 2009 மே மாதம் உயர்கல்வித் துறை அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். 2013-இல் ரவுல் காஸ்ட்ரோவின் கீழ் துணை அதிபரான டியாஸ் கனேல், எளிமையான, எல்லோரிடமும் அதிகம் பழகாத, தனது கடமையில் தவறாத கடும் உழைப்பாளி. பெரும்பாலான கியூபா மக்களுக்கு தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ளாத, ஆளுமைத் திறன் இல்லாத துணை அதிபராகத்தான் அவர் இதுவரை அறியப்பட்டிருக்கிறார்.
 மிகவும் இக்கட்டான ஒரு சூழலில் 12 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரவுல் காஸ்ட்ரோ அதிபர் பதவி ஏற்றுக்கொண்டதைப் போலவே, இப்போது டியாஸ் கனேலும் மிகவும் மோசமான பொருளாதார நெருக்கடியில் இருக்கும் கியூபாவின் அதிபராகப் பதவி ஏற்கிறார். கியூபாவின் பொருளாதாரம் சரிந்து கிடக்கிறது. அண்டை நாடுகளைவிட எல்லாவிதத்திலும் பின்தங்கியிருக்கும் நிலையில், இத்தனை நாள் கியூபாவை ஆதரித்து வந்த வெனிசுலாவும் இப்போது ஆதரிக்க முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. வெளியிலிருந்து எந்தவித ஆதரவும் பெறமுடியாத நிலையில் கியூபாவின் வருங்காலம் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாக மாறியிருக்கிறது.
 கியூபாவின் முக்கியமான ஏற்றுமதியான நிக்கலும் சர்க்கரையும் சர்வதேசச் சந்தையில் விலை வீழ்ச்சி அடைந்திருக்கின்றன. கியூபாவைத் தாக்கிய "இர்மா' புயல், 13 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.84,500 கோடி) பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருப்பது மட்டுமல்ல, அத்தியாவசியப் பொருள்களை இறக்குமதி செய்வதற்குக்கூட வழியில்லாத நிலையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. வறுமையின் காரணமாக கியூபாவிலிருந்து ஒரு கோடிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் அண்டை நாடுகளுக்கு வேலை தேடி வெளியேறி இருக்கிறார்கள். போதாக்குறைக்கு அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடை கியூபாவைக் கடுமையாகப் பாதித்திருக்கிறது.
 மக்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வரும் அரசின் மீதான அதிருப்தியும், வாக்குறுதிகளை நடைமுறைப்படுத்தாத ரவுல் காஸ்ட்ரோ அரசின் சீர்திருத்தங்களும் கியூபா எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகள். அந்நிய முதலீடும், தனியார் துறை ஊக்குவிப்பும் கியூபா கம்யூனிஸ்ட் கட்சியால் தடுக்கப்பட்ட நிலையில், எந்தவிதப் பொருளாதார மாற்றமோ, வாழ்க்கைத் தரத்தில் உயர்வோ, வளர்ச்சியோ இல்லாத தேக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இதையெல்லாம் மிகெல் டியாஸ் கனேல் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறார், பிரச்னைகளுக்கு எப்படி விடை காணப்போகிறார் என்பது குறித்து எந்தவிதமான தெளிவான அறிகுறியும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை.
 அதிபர் டியாஸ் கனேலின் உடனடி சவால், சிதைந்து கிடக்கும் கியூபாவின் பொருளாதாரத்தை சீர்படுத்துவது. அந்நிய முதலீட்டுக்கும் தனியார்மயத்துக்கும் வழிகோலினால் மட்டுமே கியூபாவைத் தலை நிமிர்த்த முடியும் என்பதுதான் உண்மை. 2010-இல் ரவுல் காஸ்ட்ரோ "நாம் தடம் மாற வேண்டும் அல்லது மூழ்க வேண்டும்' என்று கூறிய வார்த்தைகள் இப்போது புதிய அதிபர் மிகெல் டியாஸ் கனேலுக்கும் பொருந்தும். அவர் எடுக்க இருக்கும் முடிவுகள்தான், இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் ஆட்சி மாற்றம் உண்மையான மாற்றமா, அல்லது வெறும் தொடர்ச்சியா என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/08/மாற்றமா-தொடர்ச்சியா-2915479.html
2914784 தலையங்கம் துன்பியல் மகிழ்வு!   ஆசிரியர் Monday, May 7, 2018 02:27 AM +0530 கடந்த ஆண்டு மருத்துவ மற்றும் பல் மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கைக்கான "நீட்' எனப்படும் தகுதிகாண் நுழைவுத் தேர்வு வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பது குறித்து மிகப்பெரிய சர்ச்சை தமிழகத்தில் எழுந்தது என்றால், இந்த ஆண்டு, "நீட்' தேர்வு நடத்தப்படும் விதம் கடுமையான விமர்சனத்துக்கும் கண்டனத்துக்கும் உள்ளாகியிருக்கிறது. குறிப்பாக, தமிழகத்திலிருந்து "நீட்' தேர்வு எழுதும் மாணவர்களில் சிலர் பிற மாநிலங்களில் அலைக்கழிக்கப்பட்ட விதம், "நீட்' தேர்வுக்கு ஆதரவு அளித்தவர்களையேகூட கோபப்படவும், எரிச்சலடையவும் வைத்திருக்கிறது.
 தமிழகத்தில் 170 தேர்வு மையங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தேர்வு மையங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்த பல மாவட்டங்களிலும்கூட மாணவ, மாணவியர் வெளிமாநிலத் தேர்வு மையங்களில் தேர்வு எழுத பணிக்கப்பட்டது ஏன் என்பது புரியவில்லை. தமிழகத்திலிருந்து இந்த ஆண்டு தேர்வு எழுத விண்ணப்பித்த 1,07,288 மாணவர்களில் ஏறத்தாழ 5,500}க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்கு கேரளம், ஆந்திரம், கர்நாடகம் ஆகிய அண்டை மாநில தேர்வு மையங்கள் ஒதுக்கப்பட்டதை கூட ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், 1,000 கி.மீ.க்கு அப்பால் உள்ள ராஜஸ்தான், சிக்கிம் உள்ளிட்ட தொலைதூர மாநிலங்களில் சிலருக்கு தேர்வு மையங்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது, மாணவர்களின் மீது கொஞ்சம்கூட கருணையே இல்லாத துன்பியல் உணர்வுள்ள மத்திய இடைநிலை கல்வி வாரியத்தின் மனப்போக்கைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது. தமிழகத்தைச் சேர்ந்த சுமார் 5,000 மாணவர்கள் தேர்வு எழுத வரவில்லை எனத் தெரிகிறது.
 தமிழகத்தில் தேர்வு மையங்களை ஒதுக்கும்படி சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டும்கூட, மாற்ற முடியாது என்று, அதனை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யப்பட்டது. உச்சநீதிமன்றம் அந்த மேல்முறையீட்டை ஏற்றுக்கொண்டு சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை ரத்து செய்தது. உச்சநீதிமன்றத்திற்கும் கூடவா "நீட்' தேர்வு எழுதும் மாணவ, மாணவியரின் சிரமங்களும், மனஉளைச்சலும் தெரியவில்லை?
 வெளிமாநிலங்களில் தேர்வு எழுதச் சென்றவர்கள் அங்கே அனுபவித்த பிரச்னைகளைச் சொல்லி மாளாது. போக்குவரத்துக் குறைபாடு, தங்கும் வசதி குறைபாடு, தேர்வு மையத்திற்கு சரியான நேரத்தில் செல்ல இயலாமை, மொழி தெரியாமல் பட்ட அவஸ்தை, முற்றிலும் புதிய இடம் என்பதால் தேர்வு எழுதும் மாணவர்கள் மத்தியில் காணப்பட்ட அச்சம், மன அழுத்தம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தொலைதூரப் பயணத்துக்கு பெற்றோருடன் சென்று வருவதற்கு நேர்ந்த செலவு என்று என்னென்னவோ பிரச்னைகளை அவர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டிவந்தது. இதுகுறித்தெல்லாம் நீதித்துறையோ, இந்திய மருத்துவ கவுன்சிலோ, மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியமோ கொஞ்சம்கூட கவலைப்படாமல் நடந்துகொண்டதை என்னதான் காரணம் கூறினாலும், நியாயப்படுத்திவிட முடியாது.
 திருத்துறைப்பூண்டி அருகே பெருகவாழ்ந்தான் கிராமத்தில் நூலகராகப் பணியாற்றி வந்த 47 வயது கிருஷ்ணசாமியின் கனவு, தனது மகன் மருத்துவராக வேண்டும் என்பது. "நீட்' தேர்வு எழுதுவதற்காக கேரள மாநிலம், எர்ணாகுளத்தில் உள்ள நாலந்தா பள்ளியில் அவரது மகன் கஸ்தூரி மகாலிங்கத்துக்கு மையம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. மிகுந்த சிரமத்துடன் தேர்வு மையத்தைக் கண்டறிந்து, தேர்வு மையத்தில் மகனை விட்டுவிட்டு விடுதிக்குத் திரும்பிய கிருஷ்ணசாமி, அந்த மனஉளைச்சலால் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறந்துவிட்டிருக்கிறார். தந்தை இறந்ததுகூட தெரியாமல் கஸ்தூரி மகாலிங்கம் "நீட்' தேர்வு எழுதியிருக்கிறார். இது எத்தனையோ நிகழ்வுகளில் ஒன்று மட்டுமே.
 சில மையங்களில் முதலில் இந்தி, ஆங்கில மொழிகளில் வினாத்தாள்கள் தரப்பட்டு, பிறகு தாமதமாக தமிழில் வினாத்தாள் தரப்பட்டிருக்கிறது. தாங்கள் எந்தவிதமான மனஉளைச்சலுக்கும் ஆளாகவில்லை என்று அதிகாரிகள் அந்த மாணவர்களிடம் கடிதம் எழுதி வாங்கியிருக்கிறார்கள். இஸ்லாமிய மாணவிகள் பர்தா அணிந்து வருவதற்கு தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்தது உண்மை. ஆனால், அவர்கள் அணிந்திருந்த கம்மல், மூக்குத்தி, கைகளில் அணிந்திருந்த கயிறு ஆகியவற்றை அகற்றிவிட்டுத்தான் உள்ளே செல்ல வேண்டும் என்று வற்புறுத்தப்பட்டது. மாணவிகளின் தலைமுடியை அவிழ்த்து அதிகாரிகள் சோதனைக்கு உள்படுத்தியதால், சில மாணவிகள் தலைவிரி கோலத்துடன் தேர்வு எழுதினர். அவர்களது மனஉளைச்சல் எப்படிப்பட்டதாக இருந்திருக்கும்.
 சில மையங்களில் பிராமண மாணவர்களின் பூணூல் அறுத்து எறியப்பட்டது.
 தமிழகத்தில் எத்தனை எத்தனையோ பொறியியல் கல்லூரிகளில் தேர்வு மையம் அமைப்பதாகக் கூறினால் தங்களது கல்லூரியை இலவசமாகத் தரத் தயாராக இருக்கும் நிலையில், வேற்று மாநிலங்களுக்கு இங்கிருந்து மாணவர்களை அனுப்பித் தேர்வு எழுதச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் என்ன இருந்தது என்பது புரியவில்லை.
 தகுதிகாண் தேர்வுக்காக இரவு பகலாக உழைத்துப் படித்த மாணவர்களை, தங்கள் திறமையைத் தேர்வில் வெளிப்படுத்த வசதி செய்து கொடுக்காமல் அச்சுறுத்தி, மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாக்கியிருக்கும் மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் அத்துமீறல்களை யாரும் தட்டிக்கேட்கக்கூட முடியாது. காரணம், உச்சநீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதலுடனும் உத்தரவின்படியும் அவர்கள் மருத்துவ மற்றும் பல் மருத்துவ படிப்பு மாணவர் சேர்க்கைக்கான தகுதிகாண் தேர்வை நடத்துகிறார்கள். இவர்கள் செய்த தவறுக்காக பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் உருவ பொம்மையை சிலர் எரிக்க முற்பட்டிருக்கிறார்களே, அதற்குப் பெயர் மாணவர்கள் மீதான அக்கறையல்ல, அரசியல்! கடந்த ஆண்டும் அத்துமீறல்கள் நடந்தன. இந்த ஆண்டு அதிகரித்திருக்கிறது.
 இதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டியது யார்?
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/07/துன்பியல்-மகிழ்வு-2914784.html
2913470 தலையங்கம் முடிவு சரிதான்! ஆசிரியர் Saturday, May 5, 2018 01:21 AM +0530 தில்லியிலுள்ள செங்கோட்டை உள்ளிட்ட 22 வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நினைவுச் சின்னங்களின் பராமரிப்பை தனியார் அமைப்புகளிடம் ஒப்படைக்க மத்திய சுற்றுலா அமைச்சகம் முடிவு செய்திருக்கிறது. 'நினைவுச் சின்ன நண்பர்கள்' என்றழைக்கப்பட இருக்கும் இந்த நிறுவனங்கள் நினைவுச் சின்னங்களைச் சுற்றியிருக்கும் பகுதிகளை அழகுபடுத்துவதுடன், சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு வசதிகள் செய்து கொடுக்கும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ளப் பணிக்கப்படுகின்றன. அதன் முதல் கட்டமாக 'டால்மியா பாரத்' என்னும் அமைப்பு தில்லி செங்கோட்டையை பராமரிக்க மத்திய சுற்றுலா துறையுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. 
'நினைவுச் சின்னங்களை தத்தெடுத்துக் கொள்ளுதல்' என்கிற திட்டத்தின்கீழ் தனியார் அமைப்புகள் அல்லது நிறுவனங்கள் நினைவுச் சின்னங்களைச் சுற்றி சுற்றுலா பயணிகளுக்கான கட்டமைப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்திக்கொடுத்து பராமரிக்க அனுமதிக்கப்படுகின்றன. இந்தத் திட்டத்தின்கீழ் முதலில் 22 நினைவுச் சின்னங்களையும், அதைத் தொடர்ந்து இந்தியாவிலுள்ள 93 முக்கியமான நினைவுச் சின்னங்களையும் இதுபோன்ற தனியார் அமைப்புகளிடம் பராமரிப்புக்கு ஒப்படைக்க முடிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அரசு - தனியார் கூட்டு முயற்சியான இந்தத் திட்டத்தில் பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் தங்களுடைய கார்ப்பரேட் சமூக பங்களிப்பு நிதியை பயன்படுத்திக் கொள்ளவும் இது வழிகோலுகிறது. நினைவுச் சின்னங்களைப் பாதுகாக்க முன்வரும் 'நினைவுச் சின்ன நண்பர்கள்' தங்களது நிறுவனத்தின் இலச்சினையை பயன்படுத்தி அந்த நினைவுச் சின்னத்தைச் சுற்றி விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ள அனுமதிக்கப்படுகின்றன. 
வரலாற்று முக்கியத்துவம் கொண்ட செங்கோட்டை, தனியாருடைய பராமரிப்புக்குத் தரப்படுவது சரிதானா என்று விமர்சனம் எழுந்திருக்கிறது. சர்வ வல்லமை படைத்த அரசு நிர்வாகத்தால் நமது வரலாற்று முக்கியத்துவம் கொண்ட நினைவுச் சின்னங்களைக்கூட பராமரிக்கவும் பாதுகாக்கவும் முடியாத நிலை ஏற்பட்டிருப்பதாக விமர்சகர்கள் கண்டனம் தெரிவிக்கின்றனர். 
தேசத்தின் மீதான அக்கறையும் தனியாருடைய நோக்கமும் இதுபோன்ற செயல்பாட்டில் இணைந்து போவதில்லை என்பது என்னவோ உண்மைதான். தனியாருடைய முனைப்பெல்லாம் தங்களது ஆதாயத்தைப் பெருக்குவதிலும் தங்களுக்கு விளம்பரம் தேடிக்கொள்வதிலும்தான் இருக்குமே தவிர, இதுபோன்ற நினைவுச் சின்னங்களைப் பாதுகாப்பதில் முனைப்புடனான 
அக்கறை இருக்காது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது. 
அதேநேரத்தில், செங்கோட்டையைப் பொருத்தவரை, பராமரிப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் டால்மியா பாரத் குழுமம், செங்கோட்டையைச் சுற்றியுள்ள சில பகுதிகளில் மட்டும்தான் சுற்றுலா பயணிகளுக்கான வசதிகளைப் பெருக்குவதில் செயல்பட அனுமதிக்கப்படுமே தவிர, முக்கியமான பகுதிகள் இந்திய தொல்லியல் ஆராய்ச்சித் துறையின் கட்டுப்பாட்டில்தான் தொடரும் என்பது அரசு தரும் விளக்கம்.
இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் ஏறத்தாழ 4,000 நினைவுச் சின்னங்கள் இருக்கின்றன. இந்த நினைவுச் சின்னங்களின் பராமரிப்பு மிகவும் மோசமானதாக இருக்கிறது என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இருக்க முடியாது. நினைவுச் சின்னங்களில் பல பராமரிப்பு இல்லாமல் அழிந்துகொண்டிருக்கின்றன. பல முக்கியமான நினைவுச் சின்னங்கள் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. செங்கோட்டை, தாஜ்மஹால் உள்ளிட்ட முக்கியமான நினைவுச் சின்னங்களில்கூட போதுமான கழிப்பறை வசதிகளும், சுத்தமான சுற்றுப்புறமும் இல்லாத நிலைமை காணப்படுவதை யாரும் மறுக்க முடியாது.
கம்போடியாவிலுள்ள அங்கோர்வாட், இத்தாலி தலைநகர் ரோமிலுள்ள கொலீசியம் உள்ளிட்ட எத்தனையோ நினைவுச் சின்னங்கள் தனியார் பராமரிப்பில் விடப்பட்டிருக்கின்றன. சுற்றுலாத் துறை அமைச்சர் கே.ஜெ. அல்போன்ஸ் கூறுவதுபோல, உலகளாவிய அளவில் சுற்றுலா பயணிகளைக் கவர வேண்டுமானால் அதற்கு ஏற்றாற்போல நமது சுற்றுலாத் தலங்கள் பராமரிக்கப்பட்டாக வேண்டும். கடந்த 70 ஆண்டுகளில் அரசுத்துறை அதிகாரிகளின் பராமரிப்பில் நமது சுற்றுலா மையங்கள் எந்த அளவுக்கு வாய்ந்த வசதிகளைப் பெற்றிருக்கின்றன என்பதை யோசித்துப் பார்த்தால், அரசின் இந்த முடிவை நாம் குறைகூற முடியாது.
ஆண்டுதோறும் சுற்றுலா ரூ.15.24 லட்சம் கோடி வருவாய் ஈட்டித்தருகிறது. 2017-இல் இந்திய ஜிடிபி-யில் 9.4 % சுற்றுலாவின் பங்களிப்பு. ஏறத்தாழ 4 கோடி பேர் நேரிடையாகவோ, மறைமுகமாகவோ சுற்றுலாவால் வாழ்வாதாரம் பெறுகிறார்கள். இந்தியாவின் மொத்த வேலைவாய்ப்பில் 8% சுற்றுலாத் துறையின் பங்களிப்பு. ஆண்டொன்றுக்கு 6.9% அளவில் சுற்றுலா வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்கிற நிலையில், இந்தியாவிலுள்ள அத்தனை வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க நினைவுச் சின்னங்களையும் வெளிநாட்டு சுற்றுலா பயணிகளை ஈர்க்கும் விதத்தில் பராமரித்து, வசதிகளைப் பெருக்கி, தரம் உயர்த்தியாக வேண்டும். 
மத்திய அரசின் இந்த முயற்சியை முழுமனதுடன் வரவேற்க முடியாவிட்டாலும், இந்த முயற்சிக்குப் பின்னால் இருக்கும் அரசின் நோக்கத்தையும் அதன் மூலம் பெறப்படும் நன்மையையும் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, காலத்தின் தேவையைக் கருதி எடுக்கப்பட்டிருக்கும் முடிவு இது என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. சுற்றுப்புறத்தின் பராமரிப்பை தனியாரிடம் ஒப்படைக்கும் அதேநேரத்தில், நினைவுச் சின்னங்களின் பராமரிப்பு இந்திய தொல்லியல் ஆராய்ச்சித் துறையின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து அகற்றப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதிலும் அரசு கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/05/முடிவு-சரிதான்-2913470.html
2912714 தலையங்கம் ஆறுதல் அளிக்கும் தீர்ப்பு! ஆசிரியர் Friday, May 4, 2018 01:06 AM +0530 பத்திரிகையாளர் ஜோதிர்மய் டேயின் கொலைக்குக் காரணமான சோட்டா ராஜனுக்கும் அவரது எட்டு கூட்டளிகளுக்கும் சிறப்பு நீதிமன்றம் ஆயுள் தண்டனை வழங்கித் தீர்ப்பளித்திருக்கிறது. ஜூன் 11, 2011-இல் மும்பையிலுள்ள பொவாயில் தனது வீட்டுக்கு மோட்டார் சைக்கிளில் திரும்பிக் கொண்டிருந்த 56 வயது பத்திரிகையாளர் ஜெ.டே., சோட்டா ராஜன் கூட்டாளிகளால் சுடப்பட்டு மரணமடைந்தார். அது தொடர்பாக 12 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். இப்போது ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த வழக்கில் நீதி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
கடத்தல் உள்ளிட்ட சமூக விரோதச் செயல்களில் ஈடுபட்டு வந்த சோட்டா ராஜன் கூலிப்படைக்குத் தலைவனாக மும்பையில் வலம் வந்தவர். ஒரு மிகப்பெரிய சமூக விரோத கும்பலுக்குத் தலைவனான சோட்டா ராஜன் குறித்துப் பல தகவல்களை வெளிப்படுத்தி வந்தார் பத்திரிகையாளர் ஜோதிர்மய் டே. இதனால் ஆத்திரம் அடைந்த சோட்டா ராஜன் அவரைத் தனது கூட்டாளிகள் மூலம் படுகொலை செய்தது மிகப்பெரிய பரபரப்பை அகில இந்திய அளவில் ஏற்படுத்தியது. 
இந்த வழக்கில் சாட்சி சொன்ன காட்சி ஊடக செய்தியாளர்களின் துணிச்சல்தான் ஜெ.டேயின் மரணத்துக்குக் காரணமான சோட்டா ராஜனுக்கு தண்டனை வாங்கித் தந்திருக்கிறது. தன்னை எந்தச் சட்டமும், நீதிமன்றமும் எதுவுமே செய்துவிட முடியாது என்கின்ற அசாத்திய நம்பிக்கையுடன் இருந்த சோட்டா ராஜனின் எதிர்பார்ப்பு பொய்த்துப் போய், நீதி நிலைநாட்டப்பட்டிருக்கிறது.
உலகளாவிய அளவிலும்கூட பத்திரிகையாளர்கள் மீதான தாக்குதல் என்பது அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கிறது. கடந்த மாதம் ஆப்கானிஸ்தானில் ஒன்பது பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு முன்னால் 2009-இல் பிலிப்பின்ஸில் 31 பத்திரிகை நிருபர்களும், புகைப்படக்காரர்களும் கொல்லப்பட்டதற்கு அடுத்தபடியாகப் பத்திரிகையாளர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட மிகப்பெரிய தாக்குதல் இதுதான். 
சர்வதேச பத்திரிகையாளர்கள் கூட்டமைப்பு வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரத்தின்படி, 1990 முதல் 2015 வரையிலான 25 ஆண்டுகளில் 2287 பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். 2016-இல் 122 பேரும், 2017-இல் 82 பேரும், 2018-இல் கடந்த நான்கு மாதங்களில் மட்டுமே 32 பேரும் துணிந்து செய்திகளை வெளியிட்டதற்காக பலியாகியிருக்கிறார்கள். 
உலக நாடுகள் அளவில் இராக், பிலிப்பின்ஸ் , மெக்சிகோ, பாகிஸ்தான், ரஷியா, இந்தியா, நைஜீரியா, சிரியா, சொமாலியா, ஆப்கானிஸ்தான் உள்ளிட்ட நாடுகள் பத்திரிகையாளர்களுக்குப் பாதுகாப்பற்றவை என்று கருதப்படுகின்றன. 
2018 பத்திரிகையாளர் சுதந்திரக் குறியீட்டின்படி, பத்திரிகையாளர்களுக்குப் பாதுகாப்பான நாடாக நார்வேயும், மிகவும் பாதுகாப்பற்ற நாடாக வடகொரியாவும் அடையாளம் காணப்படுகின்றன. அந்தக் குறியீட்டின்படி 180 நாடுகளில் 133-ஆவது இடத்தில் இருந்த இந்தியா, கடந்த ஆண்டு 136-ஆவது இடத்திற்குக் கீழிறங்கி இப்போது 138-ஆவது இடத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அளவுக்கு இந்தியாவில் பத்திரிகையாளர்களுக்கான பாதுகாப்பு குறைந்து வருவது மிகவும் வேதனையையும், அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
2015-இல் வெளியான ஓர் அறிக்கையின்படி ஆசியாவிலேயே பத்திரிகையாளர்களுக்கு மிகவும் பாதுகாப்பற்ற நாடாக, பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தானைவிட மோசமான நிலையில், இந்தியா இருப்பதாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது. 1992-இல் இருந்து எடுக்கப்பட்ட புள்ளி விவரத்தின்படி 67 பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்களில் 39 பேர் அவர்களது கடமையை முறையாகச் செய்ததற்காகத் தெளிவான ஆதாரங்களுடன் கொல்லப்பட்டவர்கள். 
இந்தியாவில் நடத்தப்பட்டிருக்கும் பத்திரிகையாளர்கள் மீதான கொலைவெறித் தாத்குதலில் முதலிடத்தில் இருப்பது உத்தரப் பிரதேசம். மக்களவையில் 2014-இல் தரப்பட்ட தகவலின்படி, உத்தரப்பிரதேசத்தில் பத்திரிகையாளர்கள் மீது அந்த ஆண்டு 69 தாத்குதல்கள் நடைபெற்றிருக்கின்றன. 
பத்திரிகையாளர்கள் மீதான தாக்குதல்களுக்கு மிக முக்கியமான காரணமாகக் கனிமச் சுரங்க மாஃபியாக்களும், மணல் மாஃபியாக்களும், பெட்ரோல் மாஃபியாக்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. 
ஜார்க்கண்ட், பிகார், கர்நாடகம் என்று பல்வேறு மாநிலங்களில் பத்திரிகையாளர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருவதும், அது குறித்தான வழக்குகள் தீர்ப்பு வழங்கப்படாமல் அல்லது காவல்துறையால் சாட்சிகள் நிரூபிக்கப்படாமல் குற்றவாளிகள் சுதந்திரமாக உலவ வழிகோலுகின்றன.
கொல்லப்பட்டிருக்கும் பத்திரிகையாளர்களில் 70% அச்சு ஊடகத்தில் பணிபுரிபவர்கள். பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்ட வழக்குகளில் 96% வழக்குகளில், குற்றவாளிகள் நிரூபிக்கப்படாமல் தப்பியிருக்கிறார்கள். 4 % வழக்குகளில்கூட முழுமையாக நீதி வழங்கப்பட்டதா என்றால் இல்லை. கொல்லப்பட்ட பத்திரிகையாளர்களில் பலரும் அரசியல் நிருபர்களாகவும் அல்லது ஊழல் குற்றங்கள், வியாபார மோசடிகள் ஆகியவை குறித்து எழுதுபவர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். 
தொடர்ந்து பத்திரிகையாளர்கள் மீதான கொலைவெறித் தாக்குதல்கள் முறையாக விசாரிக்கப்படாமலும், தீர்ப்பு வழங்கப்படாமலும், தொடரும் நிலையில், இப்போது பத்திரிகையாளர் ஜோதிர்மய் டேயின் மரணத்துக்குக் காரணமான சோட்டா ராஜனும் கூட்டாளிகளும் தண்டிக்கப்பட்டிருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது.
அரசியல்வாதிகளின் குற்றங்களை விரைந்து விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்குவது போல, பத்திரிகையாளர்களுக்கு எதிரான தாக்குதல்களும் விரைந்து முறையாக விசாரிக்கப்பட்டு, குற்றவாளிகள் சட்டத்தால் தண்டிக்கப்பட்டால் மட்டுமே இந்தியா சுதந்திரமான, பேச்சுரிமையுள்ள, எழுத்துரிமையுள்ள தேசம் என்று தன்னை அழைத்துக்கொள்ள முடியும்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/04/ஆறுதல்-அளிக்கும்-தீர்ப்பு-2912714.html
2912049 தலையங்கம் ஒளிர்கிறது இந்தியா! ஆசிரியர் Thursday, May 3, 2018 01:14 AM +0530 இந்தியாவிலுள்ள 5,97,464 கிராமங்களும் மின்சாரம் இணைப்பு உள்ள கிராமங்களாக மாறியிருப்பது என்பது சாதாரண சாதனை அல்ல. 'மின்சார இணைப்பு தரப்படாத 18,482 கிராமங்களுக்கு 2019 மக்களவைத் தேர்தலுக்குள் மின்சாரம் தரப்படும்' என்று கடந்த 2015-இல் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அளித்திருந்த உறுதி நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. அடுத்த 1000 நாட்களில் அனைத்து கிராமங்களும் மின்இணைப்பு உள்ள கிராமங்களாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்று அவர் நிர்ணயித்திருந்த இலக்கு 12 நாட்கள் முன்னதாகவே எட்டப்பட்டிருக்கிறது.
மணிப்பூர் மாநிலத்திலுள்ள லீசாங் என்கிற கிராமம்தான் தேசிய மின்வழித் தடத்தில் இணைந்திருக்கும் கடைசி இந்திய கிராமம். இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில்தான் 18482 கிராமங்கள் மின் இணைப்பு பெற்றிருக்கின்றன. 
இந்த அரசின் மிகப்பெரிய சாதனை, மின்சக்தித் துறையில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் முன்மாதிரி முயற்சிகள். மின் சேமிப்புக்கு உதவும் எல்ஈடி பல்புகளுக்கு உலகிலேயே இல்லாத அளவில் மக்கள் மத்தியில் வரவேற்பை ஏற்படுத்திய பெருமை நரேந்திர மோடி அரசுக்கு உண்டு. தேசிய மின்வழித் தடத்தின் மூலம் இணைப்புத் தர முடியாத 18,482 கிராமங்கள் சில மாற்று மின்சக்தி மூலம் மின்சாரம் பெற்றிருக்கின்றன என்பது அரசுடைய வித்தியாசமான, ஆக்கப்பூர்வமான அணுகுமுறை. 
அனைத்து கிராமங்களுக்கும் மின்சார இணைப்பு தரப்பட்டிருந்தாலும்கூட பல கிராமங்களில் மின் இணைப்புப் பெற்றிருக்கும் வீடுகள் 10% மட்டும்தான் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அதிகாரபூர்வமாக மின் கட்டணம் செலுத்த வசதிவாய்ப்பு இல்லாத பலர் முறைகேடாக மின் இணைப்பு பெறுகிறார்கள் என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். 
அனைத்து கிராமங்களுக்கும் மின் இணைப்பு தரப்பட்டுவிட்ட நிலையில், பிரதமரின் 'செளபாக்யா' என்கிற இல்லம் தோறும் மின் இணைப்புத் திட்டத்தின் மூலம் எல்லா வீடுகளுக்கும் மின் இணைப்பு தருவதற்கான முயற்சியையும் அரசு எடுத்து வருகிறது. இதுவரை மின் இணைப்பு இல்லாத எல்லா ஏழை குடும்பங்களுக்கும் இலவசமாக மின் இணைப்பு வழங்க ரூ.16,320 கோடி ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
அனைவருக்கும் மின்சாரம் என்பது இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது முதல் பல்வேறு மத்திய - மாநில அரசுகள் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட முயற்சி என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இதில் தமிழ்நாடு முன்மாதிரியாக இருந்திருக்கிறது. தென்னிந்தியாவிலுள்ள அனைத்து மாநிலங்களிலும் எல்லா கிராமங்களும் மின் இணைப்புப் பெற்ற கிராமங்களாக எப்போதோ மாறிவிட்டிருக்கின்றன. 
2005-இல் அன்றைய மன்மோகன் சிங் அரசு அறிவித்த 'ராஜீவ் காந்தி கிராமீண் வித்யுதிகரண் யோஜனா' என்கிற திட்டமும், 2015-இல் நரேந்திர மோடி அரசு அறிவித்த 'தீன்தயாள் உபாத்யாய கிராம் ஜோதி யோஜனா' என்கிற திட்டமும் இன்றைய அனைத்து கிராமங்களுக்கும் மின்சாரம் என்கிற சாதனைக்கு அடித்தளம் இட்டன.
இந்த அரசு ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பே 97% கிராமங்கள் மின் இணைப்புப் பெற்றிருந்தன. கடந்த ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சிக் காலத்தில் 1,07,600 கிராமங்கள் மின் இணைப்புப் பெற்றன. கடந்த 60 ஆண்டுகளில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 10,000 கிராமங்கள் மின் இணைப்புப் பெற்றன. இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எல்லாமே உண்மைதான் என்றாலும், நரேந்திர மோடி ஆட்சியில்தான் அனைத்து கிராமங்களும் முனைப்புடன் திட்டமிடப்பட்டு மின் இணைப்புப் பெற்றிருக்கின்றன என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஒரு சாதனை நிகழும்போது எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருக்கிறதோ அந்தக் கட்சி அதன் பெருமையைத் தேடிக்கொள்வது புதிதொன்றுமல்ல.
இனிமேல் நம்முடைய முனைப்பெல்லாம் கிராமங்களிலுள்ள அனைத்து வீடுகளும் மின்சார இணைப்பு பெறுவதில் இருக்க வேண்டும். மின்சார இணைப்பு என்பது வாழ்க்கைத் தரத்தையும், செயல்திறனையும் அதிகரிப்பதுடன், அது சமுதாயத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியின் அடையாளம். எல்லா வீடுகளும் மின் இணைப்புப் பெறும்போதுதான், தகவல் பெருவழி மூலம் இணைய வசதி பெற்று வளர்ச்சிக்கான அடுத்தகட்டத்தை நோக்கி இந்தியாவால் நகர முடியும். 
எல்லா கிராமங்களுக்கும் மின் இணைப்பு, எல்லா வீடுகளுக்கும் மின் இணைப்பு என்பதால் மட்டுமே பிரச்னை முடிந்துவிடுவதில்லை. மின் உற்பத்தி, முறையான மின் பகிர்வு, நுகர்வோருக்கும் உற்பத்தியாளருக்கும் கட்டுப்படியாகும் விலை என்று பல்வேறு பிரச்னைகள் நம்மை எதிர்கொள்கின்றன. தீன்தயாள் உபாத்யாய கிராம் ஜோதி இணையதளத்தின் புள்ளிவிவரப்படி இந்தியாவில் ஆறு மாநிலங்களில் மட்டும்தான் கிராமப்புறங்களில் 24 மணி நேர மின்சாரம் வழங்கப்படுகிறது. குறைந்த செலவிலான மின் உற்பத்திக்கு வழிகோலுவதும், தடைபடாத மின்சாரம் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் நம்மை எதிர்கொள்ளும் சவால்கள்.
ஒரு கிராமத்தில் மின்மாற்றி (டிரான்ஸ்பார்மர்) அமைக்கப்பட்டு அந்த கிராமத்திலுள்ள பள்ளிக்கூடங்கள், பஞ்சாயத்து அலுவலகம், சுகாதார மையங்கள் ஆகியவையும், 10% வீடுகளும் மின் இணைப்புப் பெற்றால், அந்த கிராமம் மின் இணைப்புப் பெற்ற கிராமமாக கருதப்படும். மின்மாற்றி அமைக்கப்பட்டாலே அரசு ஆவணப்படி அதைச்சுற்றி கிராமங்கள் அனைத்தும் மின் இணைப்புப் பெறப்பட்டதாகக் கருதப்படும். இந்தியாவிலுள்ள அத்தனை கிராமங்களும் மின் இணைப்புப் பெற்றது போல அத்தனை வீடுகளும் மின் இணைப்புப் பெற்று, தடையில்லாத மின்சாரம் பெறும்போதுதான் உண்மையாகவே இந்தியா ஒளிர்கிறது என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள முடியும்.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/03/ஒளிர்கிறது-இந்தியா-2912049.html
2911375 தலையங்கம் கெளரவம் பார்க்கலாகாது! ஆசிரியர் Wednesday, May 2, 2018 01:21 AM +0530 குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுடன் மூத்த வழக்குரைஞர் இந்து மல்ஹோத்ரா உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக பதவி ஏற்றிருக்கிறார். இந்தியாவில் முதல்முறையாக பெண் வழக்குரைஞர் ஒருவர் நேரடியாக உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பது வரவேற்கப்பட வேண்டிய முடிவு. இதனால், உச்சநீதிமன்ற பெண் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை இரண்டாக உயர்கிறது.
இந்து மல்ஹோத்ராவை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி பதவிக்கு கொலீஜியம் பரிந்துரைத்தபோது, கூடவே உத்தராகண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பின் பெயரையும் பரிந்துரைத்திருந்தது. ஆனால் மத்திய அரசு கே.எம். ஜோசப்பின் பரிந்துரைக்கு ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை. அகில இந்திய நீதிபதிகளுடைய பட்டியலில் 11 உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதிகள் மூப்பு அடிப்படையில் அவரைவிடத் தகுதி பெற்றவர்கள் என்பதும், ஏற்கெனவே கேரளத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக இருப்பதால், இன்னொருவருக்கும் அந்த வாய்ப்பை அளிக்கத் தேவையில்லை என்பதும் தனது முடிவுக்கு மத்திய அரசு தெரிவித்திருக்கும் காரணங்கள். 
ஒருவர் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாகவோ, உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாகவோ நியமிக்கப்படும்போது மட்டுமே பணி மூப்பு அடிப்படையில் தகுதி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஆனால், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி நியமனத்தில் பணி மூப்பு மட்டுமே தகுதி என்கிற வரைமுறை பின்பற்றப்படுவதில்லை. 
இதற்கு முன்னால் எத்தனையோ மூத்த உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளும், தலைமை நீதிபதிகளும் தவிர்க்கப்பட்டு, தகுதியும் திறமையும் உள்ள, அவர்களைவிடக் குறைந்த பணி அனுபவம் உள்ளவர்கள் உச்சநீதிமன்றத்துக்கு கொலீஜியத்தால் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உச்சநீதிமன்ற கொலீஜியம் புதிய திறமைசாலிகளை அடையாளம் கண்டு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளாக நியமிக்க எந்தவித விதிமுறையும் தடையாக இல்லை.
எல்லா மாநிலங்களுக்கும் உச்சநீதிமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்கிற அவசியம் கிடையாது. நீதிபதி ஜோசப் உத்தராகண்ட் உயர்நீதிமன்றத்திலிருந்து உச்சநீதிமன்றத்திற்கு தகுதி ஏற்றம் பெறுவதன் மூலம் கேரளத்திலிருந்து இரண்டு நீதிபதிகள் இருப்பார்கள் என்கிற வாதமும் அர்த்தமில்லாதது. இதற்கு முன்பு உச்சநீதிமன்றத்தில் கேரளத்தைச் சேர்ந்த மூன்று பேர் நீதிபதிகளாக இருந்ததுண்டு. அதேபோல பல்வேறு மாநிலங்கள் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட நீதிபதிகளைக் கொண்டிருந்த வரலாறும் உண்டு. 
பிரதிநிதித்துவம் என்கிற அடிப்படையை மத்திய சட்ட அமைச்சர் முன்மொழிந்ததை பல்வேறு மாநிலங்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாக்க முற்படும் ஆபத்து இருக்கிறது. இது உச்சநீதிமன்ற செயல்பாட்டில் அரசியல்வாதிகள் தலையிடுவதற்கும், நீதிபதிகள் நியமனம் குறித்து அரசியல் கட்சிகளும் மாநில அரசுகளும் கருத்துத் தெரிவிப்பதற்கும் இடமளித்துவிடும் என்பதை மத்திய சட்ட அமைச்சர் ஏன் உணரவில்லை என்று புரியவில்லை.
உத்தராகண்ட் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி கே.எம். ஜோசப், மத்திய அரசால் நிராகரிக்கப்பட்டதற்கு அரசியலும் அவர் மீதான தனிப்பட்ட காழ்ப்புணர்ச்சியும்தான் காரணம் என்கிற 
குற்றச்சாட்டை முற்றிலுமாக நிராகரித்துவிட முடியாது. 2016-இல் மத்திய அரசு உத்தராகண்ட் மாநிலத்தில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்தியபோது, அந்த உத்தரவை உத்தராகண்ட் உயர்நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. தனது ஆணையை ரத்து செய்து அவமானப்படுத்தியதன் பின்னணியில்தான் நீதிபதி ஜோசப்பின் பதவி உயர்வுக்கு மத்திய அரசு முட்டுக்கட்டை போடுகிறது என்கிற விமர்சனம் மறுக்கப்படவில்லை. 
கே.எம். ஜோசப் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக பதவி உயர்வு பெற்றால் தங்களது அரசுக்கு எதிராகத் தீர்ப்புகள் வழங்குவார், செயல்படுவார் என்று மத்திய அரசு கருதுமானால் அதைவிட ஜனநாயக விரோதமான சிந்தனை எதுவும் இருக்க முடியாது. உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிக்கான தகுதியும் திறமையும் ஒருவருக்கு இருக்கிறதா என்பதுதான் பதவி நியமனத்திற்கு அளவுகோலாக இருக்க 
முடியுமே தவிர, அரசுக்கு சாதகமானவரா இல்லையா என்பது தகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், நீதித்துறையின் சுதந்திரமான செயல்பாடுகள் முடக்கப்படும் என்பது மட்டுமல்ல, அரசின் தவறுகள் தட்டிக்கேட்கப்படாத சூழல் ஏற்பட்டுவிடும். 
உச்சநீதிமன்றத்தில் இப்போது 24 நீதிபதிகள்தான் இருக்கிறார்கள். அனுமதிக்கப்பட்ட நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை 31. இந்த ஆண்டில் ஆறு நீதிபதிகள் பணி ஓய்வு பெற இருக்கிறார்கள். உயர்நீதிமன்றங்களில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் 1,079 நீதிபதி பதவிகளில் 410 பதவிகள் காலியாகவே இருக்கின்றன. இந்த நிலையில், நீதிபதிகள் நியமனத்தை விரைவாக்கி தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகளை பைசல் செய்வதில் முனைப்பு காட்டுவதை விட்டுவிட்டு கொலீஜியத்தின் பரிந்துரையை கெளரவப் பிரச்னையாக எடுத்துக்கொண்டு பதவி நியமனங்களை தள்ளிப்போடுவதும், நிராகரிப்பதும் அரசுக்கு அழகல்ல.
கொலீஜியம் இந்தப் பிரச்னையை எப்படி அணுகப்போகிறது என்பதுதான் அடுத்த கேள்வி. உத்தராகண்ட் தலைமை நீதிபதி கே.எம். ஜோசப், எல்லா விதத்திலும் ஏனைய உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதிகள், மூத்த நீதிபதிகளைக் காட்டிலும் தகுதியும் திறமையும் உள்ளவர் என்று கொலீஜியம் உறுதியாக நம்புமேயானால், அவரது பெயரை தவிர்க்க முடியாது என்று சட்ட அமைச்சகத்துக்கு மீண்டும் அனுப்ப முடியும். அப்படி அனுப்பினால், பிரச்னையை வளர்க்காமல், கெளரவம் பார்க்காமல் கொலீஜியத்தின் அந்தப் பரிந்துரையை ஏற்றுக்கொள்வதுதான் அரசுக்குப் பெருமை சேர்க்கும். கொலீஜியத்தின் பரிந்துரைகளை அரசு ஏற்றுக்கொள்ளாமல் முட்டுக்கட்டை போடுவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/02/கெளரவம்-பார்க்கலாகாது-2911375.html
2910735 தலையங்கம் விபத்தல்ல, அக்கறையின்மை! ஆசிரியர் Tuesday, May 1, 2018 01:37 AM +0530 கடந்த வாரம் உத்தரப் பிரதேசம் குஷிநகரில் ஆளில்லாத ரயில்வே கடவுப் பாதையைக் கடக்கும்போது பள்ளிவாகனத்தில் ரயில் மோதியதால் விபத்து ஏற்பட்டது. இது ஏதோ வேற்று மாநிலத்தில் நடந்த விபத்து என்று மனிதாபிமானமோ, சமூக அக்கறையோ இல்லாமல் புறந்தள்ளிவிடலாகாது. காரணம், 13 குழந்தைகள் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். 4 குழந்தைகள் படுகாயமடைந்து இன்னமும் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். 
பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை நல்ல பள்ளிக்கூடங்களில் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதும், அவர்கள் பத்திரமாகப் பள்ளிக்கு சென்றுவர வாகனங்களை அமர்த்துவதும் நியாயமான உணர்வுகள். அந்தப் பெற்றோரின் கவலையையும் அக்கறையையும் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டியது பள்ளி நிர்வாகத்தின், அரசின் கடமை. கடந்த ஏப்ரல் 26-ஆம் தேதி குஷிநகரில் கோரக்பூர் செல்லும் பயணிகள் ரயில் மோதியதால் பள்ளி வாகனம் விபத்துக்குள்ளானதற்கு ரயில்வே மட்டுமல்ல, மாநில அரசும், பள்ளி நிர்வாகமும் கூட காரணம்.
விபத்துக்குள்ளான பள்ளி வாகனத்திற்கு எண் பலகை இருக்கவில்லை. அந்தப் பள்ளிக்கூடம் அரசின் அங்கீகாரம் பெற்றதல்ல. அதன் ஓட்டுநர், முறையாக உரிமம் பெற்றவர் அல்ல. அவருக்கு 18 வயதுகூட ஆகவில்லை. இதெல்லாம் போதாதென்று வாகனம் ஓட்டும்போது காதில் ஹெட்போனுடன் பாட்டுக் கேட்டுக்கொண்டு ஓட்டுவது அந்த ஓட்டுநரின் வழக்கமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. 
அங்கீகாரம் இல்லாத பள்ளி செயல்பட்டது தவறு, அந்தப் பள்ளி, ஓட்டுநர் உரிமம் இல்லாத வாகன ஓட்டியால் வாகனம் இயக்கியது தவறு. இதற்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம், அந்தப் பகுதியில் அரசு பள்ளி எதுவும் செயல்படாமல் இருந்தது என்பதை கேட்கும்போது இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்கூட நம்மால் 'அனைவருக்கும் கல்வி' என்று கோஷம் எழுப்ப முடிகிறதே தவிர, பள்ளி அமைத்துக் கொடுக்க முடியவில்லை என்பதுதான் வெளிப்படுகிறது.
நாடு முழுவதும் ஏறத்தாழ 63,000 கி.மீ. நீளமான இருப்புப்பாதையைக் கொண்டது இந்திய ரயில்வே. நாள்தோறும் 13,000 ரயில்கள் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. இவற்றில் 146 ரயில்கள் சதாப்தி, துரந்தோ, ராஜதானி போன்ற அதிவிரைவு வகையைச் சார்ந்தவை. இந்திய ரயில்வே இயக்கும் மெயில், எக்ஸ்பிரஸ் உள்ளிட்ட விரைவு ரயில்கள் 1,578. பாசஞ்சர் என்றழைக்கப்படும் 2,522 சாதாரண ரயில்களும் இயங்குகின்றன. நாள்தோறும் ஏறத்தாழ 1.3 கோடி பயணிகள் ரயிலில் பயணிக்கிறார்கள். 
கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் இந்திய ரயில்வே 30-க்கும் மேற்பட்ட பெரிய ரயில் விபத்துகளை சந்தித்திருக்கிறது. சென்ற 2016-17 நிதியாண்டில்தான், கடந்த 10 ஆண்டுகளில் ரயில் தடம் புரண்டதால் மிக அதிகமான உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன என்று நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. 
தடம் புரளுதல்தான் இந்திய ரயில்வேயின் விபத்துக்கான இரண்டாவது முக்கியமான காரணம். கடந்த 10 ஆண்டுகளாக ரயில்கள் தடம் புரள்வது குறைந்துவருகின்றன. ஆனால், ஆளில்லாத கடவுப் பாதைகளில் விபத்துகள் குறைவதாகத் தெரியவில்லை. 2015-இல் மட்டும் ரயில்வே கடவுப் பாதைகளில் பலியானவர்கள் எண்ணிக்கை 262. 
இந்தியாவிலுள்ள 9,340 ஆளில்லாத ரயில்வே கடவுப் பாதைகளில் உத்தரப் பிரதேசத்தில் மட்டும் 1,357 காணப்படுகின்றன. குஜராத்துக்கு அடுத்தபடியாக அதிகமான ஆளில்லாத கடவுப் பாதை இருக்கும் மாநிலம் உத்தரப் பிரதேசம்தான். தமிழகத்தில் பெரும்பாலான ஆளில்லாத கடவுப் பாதைகள் இப்போது முறையான கதவுகளுடன் கூடிய கடவுப் பாதைகளாக மாற்றப்பட்டு விட்டிருந்தாலும்கூட, இன்னும் ஆளில்லாத கடவுப் பாதை முறை முழுமையாக முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்படவில்லை என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
இந்தியாவில் அதிக அளவில் காணப்படும் ரயில் விபத்துகள் குறித்து உலக வங்கி கடந்த ஆண்டு கவலை தெரிவித்திருந்தது. உலகிலேயே மிகவும் பாதுகாப்பில்லாத ரயில்வே அமைப்பாக 
இந்தியா திகழ்வதாக உலக வங்கி கூறியிருக்கிறது. ஏனைய உலக நாடுகளில் காணப்படும் விபத்துகளைவிட 20 மடங்கு விபத்துகள் இந்தியாவில் நடக்கின்றன என்றும், இதைக் குறைப்பதற்கு ரயில் என்ஜின்களின் தரத்தில் மாற்றம் ஏற்படுத்துவது, ரயில்வே கடவுப் பாதைகள் அனைத்தையும் பாதுகாப்பானதாக மாற்றுவது என்பது மட்டுமல்லாமல், ரயில்வே பாதுகாப்புக்காக தனியான கண்
காணிப்பு ஆணையம் அமைக்க வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைத்திருந்தது. அந்தப் பரிந்துரைகள் ரயில்வே நிர்வாகத்தால் எந்த அளவுக்கு கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டன என்பதை குஷிநகர் விபத்து வெளிப்படுத்துகிறது.
2020 மார்ச் மாதத்திற்குள் இந்தியாவிலுள்ள அனைத்து கடவுப் பாதைகளையும் பாதுகாப்பானதாக மாற்றுவது என்று இந்திய ரயில்வே இலக்கு நிர்ணயித்திருந்தது. சமீபத்தில் நடந்திருக்கும் குஷிநகர் பள்ளி வாகன விபத்தைத் தொடர்ந்து இந்த ஆண்டு செப்டம்பர் மாதத்திற்குள் ஆளில்லாத, பாதுகாப்பில்லாத ரயில்வே கடவுப் பாதைகளை அகற்றப்போவதாக ரயில்வே அமைச்சகம் அறிவித்திருக்கிறது. 
ஒவ்வொரு விபத்து ஏற்படும்போதும் இதுபோல அறிவிப்புகள் வருவதும், பிறகு அது மறக்கப்படுவதும் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு குஷிநகரில் இதே ரயில்வே கடவுப் பாதையில் டிராக்டர் ஒன்றின் மீது ரயில் மோதியபோதும் ரயில்வே நிர்வாகம் இந்தக் கடவுப் பாதையை பாதுகாப்பானதாக மாற்ற இருப்பதாக அறிவித்ததைப்போல...
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/may/01/விபத்தல்ல-அக்கறையின்மை-2910735.html
2910265 தலையங்கம் வேலைவாய்ப்பில்லாத வளர்ச்சி! ஆசிரியர் Monday, April 30, 2018 02:05 AM +0530 இந்தியாவின் வளர்ச்சி குறித்த உலக வங்கியின் கணிப்பு ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. உலக வங்கி மட்டுமல்ல, சர்வதேச நிதியம்கூட இந்தியாவின் வளர்ச்சி 7.4%-ஆக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. பருவமழை இந்த ஆண்டு நன்றாகவே இருக்கும் என்று இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் தெரிவித்திருக்கும் நிலையில், அரசு எதிர்பார்க்கும் 7.3%-த்தைவிட அதிகமாகவே இந்திய பொருளாதாரம் வளர்ச்சி அடைவதற்கான சாத்தியம் இல்லாமல் இல்லை.
 கடந்த நிதியாண்டின் மூன்றாவது காலாண்டில் இந்திய பொருளாதாரம் 7.2 சதவீத வளர்ச்சியைக் கண்டது. கடந்த ஐந்து காலாண்டுகளில் அதிகமான வளர்ச்சி விகிதம் இதுதான். அதிக மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்டது, ஜிஎஸ்டி வரிவிதிப்பு ஆகியவற்றின் தாக்கங்களிலிருந்து இந்திய பொருளாதாரம் ஓரளவுக்கு மீண்டு மெல்ல மெல்ல வளர்ச்சியை நோக்கி நகரத் தொடங்கியிருப்பதன் அடையாளம்தான் இது.
 ஆனால், முற்றிலுமாக அந்த இரண்டு நடவடிக்கைகளின் பாதிப்பிலிருந்து நாம் மீண்டுவிட்டோம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட 2016-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னால் இந்தியாவின் பொருளாதாரம் 8.2% வளர்ச்சியை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்ததை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
 ஒருபுறம் இந்திய பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிக்கான அறிகுறிகள் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தினாலும், சில கவலைகளும், பிரச்னைகளும் நம்மை அச்சுறுத்தாமல் இல்லை. அதில் மிக முக்கியமானது, கச்சா எண்ணெய் விலையுயர்வு. சர்வதேச அரசியல் காரணங்களால், அதிலும் குறிப்பாக, சிரியா குழப்பத்தால், கச்சா எண்ணெய்க்கான விலையுயர்வு மட்டுமல்ல, தட்டுப்பாடுகூட ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு காணப்படுகிறது. ஏற்கெனவே அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் பெட்ரோல், டீசல் விலையால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் சாமானிய இந்தியன், மேலும் விலை அதிகரிக்குமேயானால், கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுவது மட்டுமல்ல, அரசுக்கு எதிரான மனோநிலைக்கு தள்ளப்படவும் கூடும்.
 ஒருபுறம் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்தாலும்கூட, இன்னொருபுறம் மத்திய - மாநில அரசுகள் விதிக்கும் வரிகள்தான் பெட்ரோல், டீசல் விலை இந்த அளவுக்கு உயர்வதற்கான காரணம். நமது அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், நேபாளம், வங்க தேசம், இலங்கை ஆகியவற்றைவிட இந்தியாவில்தான் பெட்ரோல், டீசல் விலை மிகமிக அதிகம் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
 கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக கச்சா எண்ணெய் விலை குறைவின் பயனை முழுமையாக வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்காமல், மத்திய - மாநில அரசுகள் பயன்படுத்திக்கொண்டன. நியாயமாகப் பார்த்தால் அந்த பல லட்சம் கோடி விலை குறைவின் ஆதாயம் வாடிக்கையாளர்களுக்கு தரப்பட்டிருக்க வேண்டும். இப்போது கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையிலாவது, மத்திய - மாநில அரசுகள் தங்களது அதிகரித்த வரிகளின் மூலம் வாடிக்கையாளர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பயனை எடுத்துக்கொள்வதை நிறுத்துவதுதான் சரியாக இருக்கும்.
 அதிகரித்து வரும் வாகனங்களின் விற்பனையும், வீட்டுக் கடனுக்கான விண்ணப்பங்களும் தனிநபர் வாங்கும் சக்தி, நுகர்வு அதிகரித்திருப்பதை உணர்த்துகிறது. இந்த நிலையில், மக்கள் கையில் செலவழிப்பதற்கான பணம் அதிகரிப்பதை அரசு உறுதிப்படுத்தினால், அது உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியை வேகப்படுத்தும். அதற்கு மிகச் சிறந்த, சுலபமான வழி பெட்ரோலியப் பொருள்கள் மீதான வரிகளைக் குறைத்து, கச்சா எண்ணெய் விலையேற்றத்தால் சாமானியன் பாதிக்கப்படாமல் பாதுகாப்பது. பெட்ரோல், டீசல் விலை அதிகரிக்காமல் இருப்பது என்பது விலைவாசி உயர்வைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் என்பதையும் அரசு உணர வேண்டும்.
 ஒருபுறம் இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சி அடைகிறது என்று மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், இன்னொருபுறம் இந்த வளர்ச்சி ஆரோக்கியமான வளர்ச்சி இல்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். தெற்காசியப் பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்த உலக வங்கியின் அரையாண்டு அறிக்கை இந்தியாவின் வளர்ச்சி முறையில் காணப்படும் குறைபாட்டை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்த அறிக்கையின்படி ஆண்டுதோறும் அதிகரித்துவரும் இந்தியாவின் மனித வளத்தை, அதிலும் குறிப்பாக, உடலுழைப்புத் தொழிலாளர்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமானால் நமது பொருளாதாரம் 18% அளவில் வளர்ச்சி அடைய வேண்டும். இது அசாத்தியம் என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
 இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக இருப்பது அமைப்புசாரா துறைகள்தான். செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டதும், ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பும் அமைப்பு சாரா துறைகளில் சுயதொழிலில் ஈடுபட்ட பலரது தொழிலை நொடிக்கச் செய்ததால், அவர்களை வேலை தேடும் நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டிருக்கிறது. இதனால், ஊரகப்புறத்திலுள்ள சிறு தொழில்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மேலும், வணிக வளாகங்களின் அசுர வளர்ச்சி, மாவட்டங்களைச் சென்றடைந்துவிட்ட நிலையில், சிறு வியாபாரிகள் பாதிக்கப்பட்டு வேலைவாய்ப்பு தேடுபவர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். உலக வங்கி கூறுவதுபோல் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்காத வளர்ச்சியை இந்தியா கடந்த 14 ஆண்டுகளாக எதிர்கொள்கிறது.
 நரேந்திர மோடி தலைமையிலான அரசு அறிவித்திருக்கும் ஸ்கில் இந்தியா, ஸ்டேண்ட் அப் இந்தியா, ஸ்டார்ட் அப் இந்தியா, மேக் இன் இந்தியா உள்ளிட்ட திட்டங்கள் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தப்பட்டிருந்தால் இந்த பிரச்னை ஏற்பட்டிருக்காது. மத்திய அரசு முத்ரா உள்ளிட்ட திட்டங்களின் மூலம் சுய வேலைவாய்ப்பு, புதிய தொழில் முனைவோர் ஆகியவற்றை ஊக்குவிக்க முற்பட்டாலும், அந்த நோக்கம் நிறைவேறவில்லை என்பதுதான் வேலைவாய்ப்பை அதிகரிக்காத வளர்ச்சி தெரிவிக்கிறது. இத்தகைய வளர்ச்சி இனியும் தொடர்வது இந்திய பொருளாதாரத்துக்கு நல்லதல்ல.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/30/வேலைவாய்ப்பில்லாத-வளர்ச்சி-2910265.html
2908878 தலையங்கம் காலத்தின் தேவை! ஆசிரியர் Saturday, April 28, 2018 02:20 AM +0530 கடந்த இரண்டரை மாதங்களாக டோக்காலாமில் இந்திய - சீனப் படைகளுக்கு இடையே காணப்பட்ட பதற்ற நிலைக்கு திடீர் திருப்பம் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் சீனப் பயணம். மத்திய சீனாவிலுள்ள வூஹான் நகரத்தில் சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்குடன் அதிகாரப்பூர்வமல்லாத நட்புறவுசந்திப்புக்காக பிரதமர் நரேந்திர மோடி சென்றிருக்கிறார். இந்தியாவும் சீனாவும் தொலைநோக்குப் பார்வையோடு எடுத்திருக்கும் புத்திசாலித்தனமான முடிவு இது.
 ஜூன் மாதம் சீனாவில் உள்ள கிங்டாவோவில் நடைபெற இருக்கும் ஷாங்காய் கூட்டுறவு அமைப்பின் மாநாட்டுக்கு முன்னால் இப்படியொரு நட்புறவு சந்திப்புக்கு இந்தியாவை அழைப்பது என்கிற முடிவை பெய்ஜிங் எடுத்திருக்கிறது. இந்தியாவுடன் தொடர்ந்த மோதல் போக்கை கடைப்பிடிப்பதன் விளைவுகளை அதிபர் ஷி நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறார் என்பதன் அறிகுறிதான் சீன வெளிவிவகாரத்துறை எடுத்திருக்கும் இந்த முடிவு.
 டோக்காலாமில் போர் மூளக்கூடும் என்கிற அளவிலான பதற்ற நிலை ஏற்பட்டிருப்பது இரண்டு நாடுகளையுமே சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், சர்வதேச அளவில் ஏற்பட்டிருக்கின்ற சில மாற்றங்கள் இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையிலான கூட்டுறவின் அவசியத்தை அதிகரித்திருக்கிறது.
 இந்திய - சீன உறவு என்பது எந்தவொரு வரைமுறைக்குள்ளும் அடங்காதது. இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையே பல நூற்றாண்டு வரலாற்றுத் தொடர்பு உண்டு என்றாலும், கடந்த ஒரு நூற்றாண்டாக சுமுகமான உறவு தொடர்ந்ததில்லை. இதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், இரண்டு நாடுகளும் தவறான கண்ணோட்டத்துடன் ஒன்றை ஒன்று அணுகியதுதான் என்று சொல்லலாம்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, தெற்காசியாவில் பொருளாதார, அரசியல் ஆதிக்கத்தை சீனா அதிகரித்து வருவது அண்டை நாடுகளின் மீதான தனது ஆதிக்கத்தைக் குலைப்பதாக இந்தியா கருதுகிறது. சீனாவைப் பொருத்தவரை, தனது போட்டியாளர்களாகக் கருதும் அமெரிக்காவுடனும் ஜப்பானுடனும் இந்தியா ஏற்படுத்திக்கொண்ட ராணுவ ஒப்பந்தங்கள், தனது பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கக்கூடும் என்று கருதுகிறது. சமநிலையை ஏற்படுத்திக்கொள்ள இந்தியா அமெரிக்காவுடனும், சீனா பாகிஸ்தானுடனும் நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்திக் கொண்டதன் பின்னணி இதுதான்.
 பிரதமர் நரேந்திர மோடியை சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங் இப்போது சந்தித்திருப்பதன் பின்னணியில், இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே கடந்த மூன்று மாதங்களாகவே திரை மறைவில் பேச்சுவார்த்தையும், அதிகாரிகள் மட்டத்திலான கலந்துரையாடலும் நடந்து வந்திருக்கிறது. இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் அஜித் டோவலும், வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜும் முதல் கட்டமாக சீனாவுக்கு விஜயம் செய்து பிரதமர் மோடி - அதிபர் ஷி சந்திப்பதற்கான அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தனர்.
 இந்திய-சீன கருத்து வேறுபாடு, தெற்காசியாவில் இந்தியாவுக்கு எதிரான மனநிலையை நமது அண்டை நாடுகளிடம் ஏற்படுத்த பாகிஸ்தானுக்கு உதவுகிறது. அதேபோல அமெரிக்கா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளுடனுமான உறவில், இந்தியா வேறு வழியில்லாமல் தங்களைச் சார்ந்திருப்பதாக அவர்கள் கருத இடமளிக்கிறது.
 சீனாவுக்கு எதிரான சில நிலைப்பாடுகளை ஜப்பான் எடுத்தாலும் கூட, இரு நாடுகளுக்கிடையேயான வர்த்தக உறவு 300 பில்லியன் டாலராக உள்ளது (ரூ.19.5 லட்சம் கோடி). கருத்து வேறுபாட்டைக் கடந்து சீனாவுடனான பொருளாதார உறவை ஜப்பான் கட்டமைத்துக் கொள்ளும்போது, இந்தியா மட்டும் எதிரி நாடாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்கிற சிந்தனை நமது வெளியுறவுத் துறைக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது!
 சீனாவுக்கு எதிரான அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப்பின் வர்த்தக நடவடிக்கைகள் அவ்விரு நாடுகளின் உறவில் விரிசலை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்த நிலையில், அமெரிக்காவுக்கு எதிரான பொருளாதார யுத்தத்தில் இந்தியாவுடன் தோழமையை வலுப்படுத்திக்கொள்ள சீனா விழைவதில் நியாயம் இருக்கிறது. இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையேயான வர்த்தக உறவு கடந்த ஆண்டில் 84.4 பில்லியன் டாலர் (ரூ. 5.48 லட்சம் கோடி) எனும்போது இரண்டு நாடுகளும் சர்வதேச பிரச்னைகளில் இணைந்து செயல்படுவதால் பொருளாதார ரீதியாகவும், ராஜதந்திர ரீதியாகவும் பயனடையலாம் என்று சீனா கருதுகிறது.
 இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நெருக்கமான தொடர்பும், தலைவர்கள் மத்தியிலான சந்திப்பும் எல்லா பிரச்னைகளுக்கும் தீர்வை ஏற்படுத்திவிடாது என்பது இரு தரப்புக்குமே தெரியும். இரண்டு நாடுகளையும் 3,488 கி.மீ. எல்லை பிரிக்கிறது என்றாலும், தீவிரவாதம், திபெத் பிரச்னை, நதிநீர் பயன்பாட்டுப் பிரச்னை என்று பல பிரச்னைகள் காணப்பட்டாலும், பொருளாதார ரீதியான நட்புறவு வலுப்படுமானால், இந்தப் பிரச்னைகளை விவாதித்துத் தீர்வு காண்பதற்கு அது வழிகோலும் என்பதை பிரதமர் மோடியும் அதிபர் ஷியும் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
 இந்தியாவின் மேற்கு எல்லையில் பாகிஸ்தான் எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதத்தை ஊக்குவிக்கும் நிலையில், கிழக்கு எல்லையில் சீனாவுடனான பிரச்னையை வளர்த்துக் கொள்ளாமல் இருந்தாக வேண்டிய நிர்பந்தம் இந்தியாவுக்கு உண்டு. சீனாவைப் பொருத்தவரை, அமெரிக்காவும், ஜப்பானும் நெருக்கமான தொடர்பில் இருக்கும் நிலையில், இந்தியாவுடன் நட்புறவைப் பேணுவது அவசியம். இந்தப் பின்னணியில்தான் இந்திய-சீன உறவை நாம் அணுக வேண்டும். இது காலத்தின் கட்டாயம்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/28/காலத்தின்-தேவை-2908878.html
2908270 தலையங்கம் நடைமுறை சாத்தியமல்ல! ஆசிரியர் Friday, April 27, 2018 02:19 AM +0530 மக்களவைக்கும், மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் பொதுத்தேர்தல் நடத்த வேண்டும் என்கிற பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் கருத்துக்கு வலுசேர்ப்பதாக அமைந்திருக்கிறது, சட்ட ஆணையம் மக்கள் கருத்துக்காக வெளியிட்டிருக்கும் அறிவிப்பு. பொதுமக்கள், அரசியல் கட்சிகள், கல்வியாளர்கள், அரசியல் நோக்கர்கள் ஆகியோரின் கருத்துகளை சட்ட ஆணையம் வரவேற்றிருக்கிறது. அனைவரது கருத்தையும் பெற்ற பிறகு மத்திய அரசுக்கு சட்ட ஆணையம் தனது அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க இருக்கிறது.
 ஆண்டுதோறும் குறைந்தது நான்கு மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களாவது நடைபெறும் நிலையில், தேர்தல் வழிகாட்டு விதிமுறைகள் அமலுக்கு வருகின்றன. அப்போது எந்தவித மக்கள் நலத்திட்டங்களையும் அரசால் நிறைவேற்ற முடியாத சூழல் ஏற்படுகிறது. அரசு இயந்திரம் அநேகமாக ஸ்தம்பித்து விடுகிறது. தேர்தல் ஆணையத்திற்கு உதவுவதற்காக அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள், பாதுகாப்புப் படையினர், காவல் துறையினர் ஆகியோர் ஈடுபடுத்தப்படுவதால் அவர்களது அன்றாடப் பணிகள் தடைபடுகின்றன. இவையெல்லாம்தான் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்த வேண்டும் என்பதற்காக கூறப்படும் காரணங்கள்.
 சட்ட ஆணையம் தெரிவித்திருக்கும் பரிந்துரையில் மிக முக்கியமான ஒன்று, நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்திற்கு பதிலாக ஆக்கப்பூர்வமான நம்பிக்கைத் தீர்மானம் கொண்டுவருவது. இதன்படி, ஓர் அரசின் மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரும்போது, மக்களவை அல்லது சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் பெரும்பான்மை ஆதரவு உள்ள மாற்று ஏற்பாட்டை முன்மொழிந்தாக வேண்டும். யாருக்கும் பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையில் அவை கலைக்கப்படும் சூழல் ஏற்பட்டால், அனைத்து உறுப்பினர்களும் இணைந்து மாற்றுத் தலைமையை ஏற்படுத்த சட்ட ஆணையம் பரிந்துரைக்கிறது. அப்படியானால், கட்சித்தாவல் தடை சட்டத்தை அகற்றியேயாக வேண்டுமே. அதுகுறித்து சட்ட ஆணையம் எதுவும் பேசவில்லை. குதிரைபேரம் நடப்பதை தடுப்பதற்காகத்தான் கட்சித்தாவல் சட்டமே கொண்டுவரப்பட்டது என்பதை சட்ட ஆணையம் மறந்துவிட்டது போலிருக்கிறது.
 மக்களவைக்கான பொதுத்தேர்தலையொட்டி அதற்கு முந்தைய ஆண்டோ அடுத்த ஆண்டோ நடைபெற வேண்டிய சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களை ஒருங்கிணைத்து பொதுத்தேர்தல் நடத்துவது என்றும், இரண்டரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீதியுள்ள சட்டப்பேரவைகள் அனைத்துக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் நடத்துவது என்றும் சட்ட ஆணையம் பரிந்துரைத்திருக்கிறது. இதன்மூலம் ஐந்தாண்டு இடைவெளியில் இரண்டு தேர்தல்கள் மட்டுமே நடக்கும் என்பதால், அரசு இயந்திரம் ஸ்தம்பிக்காது என்பதுடன் தேர்தலுக்கான செலவும் கணிசமாகக் குறையும் என்பது சட்ட ஆணையத்தின் கருத்து.
 அடிக்கடி தேர்தல் நடத்துவதன் மூலம் மக்கள் வரிப்பணம் வீணாகிறது என்கிற வாதத்தில் அர்த்தம் இல்லை. பல்வேறு குறைகள் இருந்தாலும்கூட, ஜனநாயகம் என்பது ஏனைய ஆட்சிமுறைகளைவிட மக்களின் உணர்வுகளை அதிகமாக பிரதிபலிக்கக்கூடியது என்பதால், அதற்காக நாம் மிக அதிகமான விலை கொடுப்பதில் தவறில்லை.
 2014 பொதுத் தேர்தலுக்காக அரசு செலவிட்ட தொகை ரூ.3,426 கோடி. அதாவது ஒரு வாக்காளருக்கு சராசரியாக ரூ.49 செலவாகியிருக்கிறது. ஜனநாயகத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக இது ஒன்றும் பெரிய செலவாகத் தோன்றவில்லை. இதை மிச்சம்பிடிக்க நினைத்து தேவையில்லாத பிரச்னைகளையும், மக்கள் விரோத ஆட்சிகளையும் வலியப்போய் இந்திய ஜனநாயகம் வரித்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
 சட்ட ஆணையத்தின் இன்னொரு பரிந்துரை என்னவென்றால், சட்டப்பேரவையில் அரசு பெரும்பான்மை பலம் இழந்து மாற்று அரசும் ஏற்படாத நிலை ஏற்பட்டால், அடுத்த தேர்தல் வரை அந்த மாநிலத்தில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்துவது என்பது. குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி என்பது மத்திய அரசில் பதவியில் இருக்கும் கட்சியின் மறைமுக ஆட்சியாக இருக்குமே தவிர, அந்த மாநில மக்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்ட, பிரதிபலிக்கிற அரசாக இருக்காது.
 மறுதேர்தல் மூலம் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற ஆட்சியை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அதிகாரிகளின் ஆட்சியை அடுத்த பொதுத்தேர்தல் வரை தொடர்வது என்பது ஜனநாயக விரோதம் என்பதை சட்ட ஆணையம் ஏன் உணரவில்லை? ஒருவேளை மத்திய அரசு பெரும்பான்மை இழந்து, மாற்று அரசு ஏற்படுத்த முடியாமல் போனால்? மக்களவைக்கு ஒரு நியாயம், மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கு ஒரு நியாயம் என்பது எப்படி சரியாக இருக்கும்?
 மொரார்ஜி தேசாய் (1979), சரண் சிங் (1980), வி.பி. சிங் (1990), சந்திரசேகர் (1991), வாஜ்பாய் (1996), தேவெ கெளட (1997), ஐ.கே. குஜ்ரால் (1998), வாஜ்பாய் (1999) ஆகிய அரசுகள் மக்களவையில் பெரும்பான்மை பலம் இழந்த வரலாறு உண்டு. அப்படி மக்களவையில் பெரும்பான்மை இழக்கும் போதெல்லாம், பெரும்பான்மை பலத்துடன் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டப்பேரவைகளையும் கலைக்க முற்படுவது என்பதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?
 ஐந்தாண்டு அதிகபட்ச காலவரம்பு மக்களவைக்கோ, சட்டப்பேரவைக்கோ இருக்கலாமே தவிர, ஐந்தாண்டு கட்டாயக் காலவரம்பு என்பது கொண்டுவரப்பட்டால் எந்த ஒரு வெகுஜன அரசும் ஆட்சியில் இருந்து அகற்றப்படாது. இந்தியா போன்ற மிகப்பெரிய நாட்டில் ஒவ்வொரு மாநிலமும் வெவ்வேறு ரீதியான அரசியல் பார்வையும் பின்புலமும் கொண்டிருக்கும் நிலையில், ஒரே நேரத்தில் தேர்தல் என்பது விவாதத்துக்கு வேண்டுமானால் நன்றாக இருக்குமே தவிர, நடைமுறை சாத்தியம் அல்ல!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/27/நடைமுறை-சாத்தியமல்ல-2908270.html
2907615 தலையங்கம் தேவையற்ற தலையீடு! ஆசிரியர் Thursday, April 26, 2018 02:26 AM +0530 உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான அரசியல் சாசன அமர்வு முதுநிலை மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கை தொடர்பான தமிழக அரசின் முடிவை செவ்வாய்க்கிழமை நிராகரித்திருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் நிர்வாக முடிவுகளில் தலையிடுகிறது என்றும், வரம்பு மீறுகிறது என்றும் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகளில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. மக்களின் அன்றாடப் பிரச்னைகள் குறித்து அரசியல் தலைமைக்கு இருக்கும் அளவுக்கு நீதிபதிகளுக்குப் புரிதல் இருக்காது என்கிற வாதத்தை ஒரேயடியாகப் புறம்தள்ளிவிட முடியாது.
 முதுநிலை மருத்துவப் படிப்புக்கான மாணவர் சேர்க்கையில் இந்திய மருத்துவக் கவுன்சில் புதிதாகச் சில விதிமுறைகளை அறிமுகப்படுத்தியது. மருத்துவப் படிப்புக்கு "நீட்' தேர்வு இருப்பது போலவே முதுநிலை மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கைக்கும் "தகுதிகாண்' தேர்வை ஏற்படுத்தியது இந்திய மருத்துவக் கவுன்சில். அதில் 50 சதவிகித ஒதுக்கீடு தேசிய அளவிலான சேர்க்கைக்கும், 50 சதவிகித ஒதுக்கீடு மாநில அரசுகளுக்கும் வழங்கப்படுகிறது. ஆனால், இந்த எல்லா சேர்க்கைக்கும் தகுதிகாண் தேர்வு உண்டு. தமிழக அரசு, தனக்கு வழங்கப்படும் 50% இடங்களில், அரசு மருத்துவர்களுக்கு 50% ஒதுக்கீடு செய்ய முடிவெடுத்தது. இதை இந்திய மருத்துவக் கவுன்சில் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
 முதுநிலை மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கை தொடர்பாக இந்திய மருத்துவக் கவுன்சில் விதிமுறை 9(4), அரசு மருத்துவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு அளிக்கவில்லை. ஊக்க மதிப்பெண் அளிக்கலாம் என்றுதான் தெரிவிக்கிறது. அதுவும் கூட விரைவில் அணுக முடியாத மலைப்பிரதேசங்கள், ஆதிவாசி வாழும் இடங்கள் ஆகியவற்றுக்குத்தான்.
 அரசு மருத்துவர்களுக்கு முதுநிலை மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கையில் மாநில அரசுகள் இட ஒதுக்கீடு அளிக்க அனுமதித்தால், மருத்துவர்களின் தரத்தில் சமரசம் செய்ய நேரிடும் என்றும், இந்திய மருத்துவக் கவுன்சிலின் ஒழுங்குமுறை அதிகாரங்களில் அத்துமீறித் தலையிடுவது போல ஆகிவிடும் என்றும் கூறி உச்சநீதிமன்ற அமர்வு தமிழக அரசின் இட ஒதுக்கீடு முடிவை நிராகரித்திருக்கிறது.
 இந்தியாவில் 10,189 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவர் என்கிற நிலைதான் காணப்படுகிறது. அதேபோல 90,343 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவமனை என்கிற விகிதம்தான் காணப்படுகிறது. இந்தியாவில் 70 கோடி மக்கள் வாழும் கிராமங்களில் 11,054 மருத்துவமனைகள்தான் இருக்கின்றன. இந்தியாவில் நோயாளிகளின் எண்ணிக்கைக்கும், மருத்துவர்களுக்கும் இடையேயான விகிதம் என்பது வியத்நாம், அல்ஜீரியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளில் இருப்பதைவிடக் குறைவாகக் காணப்படுகிறது. மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறைதான் நாட்டின்சுகாதார நிர்வாகம் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்.
 130 கோடி மக்கள் தொகை உள்ள இந்தியாவில் 60% மக்கள் ஊரகப் புறங்களில்தான் வாழ்கிறார்கள். அங்கே நோய்வாய்ப்பட்டவர்களுக்கு மருத்துவம் பார்ப்பதற்குப் போதிய மருத்துவர்கள் இல்லாத அவலம் நீண்ட காலமாகவே தொடர்கிறது. தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் ஊரகப்புறங்களில் குறிப்பாக, வசதி இல்லாத பின்தங்கிய கிராமங்களில் பணிபுரிய மருத்துவர்கள் தயாராக இல்லை.
 மருத்துவ பட்டப்படிப்பை முடித்த பிறகு இளம் மருத்துவர்கள் அரசு மருத்துவமனைகளில் பணிபுரிய ஆர்வம் காட்டுவதற்கான காரணம், அவர்கள் தங்களது அனுபவத்தை அதிகரித்துக் கொள்வதற்காக அல்ல. மருத்துவ மேல்படிப்பு சேர்க்கைக்கு அது கூடுதல் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தருகிறது என்பதால்தான்.
 ஏற்கெனவே நடுத்தர வர்க்கத்தினரும், விளிம்பு நிலை மக்களும், அதிகரித்துவிட்ட மருத்துவ செலவினங்களால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், அரசு மருத்துவமனைகளில் மருத்துவர்கள் இல்லாத நிலைமை ஏற்படுவது மிகப்பெரிய சமூக அநீதி. இதை அரசியல் தலைமை புரிந்து கொண்டிருக்கிறது. மருத்துவக் கவுன்சிலும், நீதிமன்றமும் இதை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதைத்தான் அரசு மருத்துவர்களுக்கு இட ஒதுக்கீட்டில் மருத்துவ மேல்படிப்புக்கான நுழைவு முறை அகற்றப்படுவது தெரிவிக்கிறது.
 இன்றைய மருத்துவக் கல்வியில் காணப்படும் மிகப்பெரிய குறை மருத்துவ பட்டப்படிப்பு முடிந்த பிறகு பெரும்பாலான மருத்துவர்கள், மருத்துவமனைகளில் பணிபுரியவோ, நோயாளிகளைப் பரிசோதித்து அனுபவம் பெறவோ முற்படுவதில்லை. மருத்துவ மேல்படிப்புக்கான தகுதிகாண் தேர்வுக்குத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதில்தான் முனைப்புக் காட்டுகிறார்கள். தகுதிகாண் தேர்வு எழுதி மருத்துவத்தில் முதுநிலை பட்டம் பெற்றாலும் கூட, மருத்துவப் பணிக்குத் தயாராவதில்லை. அடுத்து, சிறப்பு மருத்துவர் ஆவதற்கான படிப்புக்குத் தயாராகிறார்கள். பெரும்பாலான சிறப்பு மருத்துவர்கள் அடிப்படை நோயாளிகள் பரிசோதனை அனுபவம் இல்லாதவர்களாக மருத்துவத் தொழிலில் இருக்கும் நிலைமை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது.
 இப்படிப்பட்ட சூழலில் மருத்துவப் பட்டப்படிப்பு முடித்த மருத்துவர்கள் குறைந்தது மூன்று ஆண்டுகளாவது அரசு மருத்துவமனைகளில், அதிலும் ஊரகப் புறங்களில் பணிபுரிந்தால் மட்டுமே மேற்படிப்புக்குத் தகுதி பெறுவார்கள் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டால்தான் மருத்துவர்களின் தரமும் அதிகரிக்கும், ஊரகப் புற மருத்துவமனைகளில் மருத்துவர்கள் பணிபுரியவும் முற்படுவார்கள். அதை விட்டுவிட்டு தகுதிகாண் தேர்வு மட்டுமே மருத்துவ மேல்படிப்புக்கு அளவுகோல் என்கிற இந்திய மருத்துவ கவுன்சில், உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்து நடைமுறைப்படுத்தப்படுமானால், அடிப்படை நோயாளிகள் பரிசோதனை அனுபவம் இல்லாத வெறும் புத்தகப் புழுக்கள் மட்டும்தான் மருத்துவ மேல்படிப்புக்கும் சிறப்பு மருத்துவத்துக்கும் செல்ல முடியும் என்கிற அபாயத்தை மருத்துவக் கல்வி எதிர்கொள்ளும்.
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/26/தேவையற்ற-தலையீடு-2907615.html
2906777 தலையங்கம் தூக்கு தீர்வாகாது! ஆசிரியர் Wednesday, April 25, 2018 02:14 AM +0530 குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைத் தொடர்ந்து பன்னிரண்டு வயது வரையிலான சிறுமிகளை பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கும் குற்றவாளிகளுக்கு மரண தண்டனைக்கான அவசரச் சட்டம் அமலுக்கு வந்திருக்கிறது. இந்த அவசரச் சட்டத்தின்படி சிறுமிகள் பாலியல் வன்முறை தொடர்பான சம்பவங்களை விசாரிக்க மாநில அரசுகள், உயர்நீதிமன்றங்கள் ஆகியவற்றின் ஆலோசனைப்படி புதிதாக விரைவு நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்படும் என்றும், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் சிறப்புத் தடயவியல் பரிசோதனை மையங்கள் அமைக்கப்படும் என்றும் மத்திய அரசு அறிவித்திருக்கிறது.
தற்போது நடைமுறையில் உள்ள சட்டத்தின்படி, சிறார்களை பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கும் குற்றவாளிகளுக்கு அதிகபட்சமாக ஆயுள் தண்டனையும் குறைந்த பட்சமாக ஏழாண்டுவரை சிறைத் தண்டனையும் விதிக்கப்படுகிறது. புதிய அவசரச் சட்டத்தின்படி குறைந்தபட்ச சிறைத் தண்டனை பத்தாண்டுகளாக உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. பாதிக்கப்பட்ட பெண் 16 வயதுக்கும் குறைவானவராக இருந்தால், குற்றவாளிகளுக்கு 20 ஆண்டுகள் முதல் வாழ்நாள் வரையிலும் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்படும். அதேபோல, சிறார்களுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றச் சம்பவங்களில் 2 மாதங்களில் வழக்கு விசாரணை முடிக்கப்பட வேண்டுமென்றும், மேல்முறையீட்டு வழக்கு ஆறு மாதங்களில் முடிக்கப்பட வேண்டுமென்றும் அவசரச் சட்டம் கூறுகிறது. 
நிர்பயா சம்பவத்துக்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்னால் நிறைவேற்றப்பட்ட பாலியல் வன்முறையாளர்களிடமிருந்து சிறாரைப் பாதுகாக்கும் சட்டம் சிறுமிகள் மீதான பாலியல் வன்முறைக்கு மரண தண்டனை விதிக்கவில்லை. அதனால் 'போக்சோ' என்று அழைக்கப்படும் அந்தச் சட்டத்தில் இப்போது திருத்தம் கொண்டுவர இந்த அவசரச் சட்டத்தின் மூலம் மத்திய அரசு முற்பட்டிருக்கிறது. 
2016-இல் 'போக்சோ' சட்டத்தின்கீழ் சிறுமியர் மீதான பாலியல் வன்முறை வழக்குகள் 64,138 பதிவு செய்யப்பட்டன. இவற்றில் வெறும் 1,869 வழக்குகளில், அதாவது 3 % வழக்குகளில் மட்டும்தான் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. ஏனைய வழக்குகள் போதிய சாட்சியோ ஆதாரமோ இல்லாததால் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன அல்லது திரும்பப் பெறப்பட்டன. இன்னும் சிலவற்றில் விசாரணை முடியாமல் நீதிமன்றங்களில் தேங்கிக் கிடக்கின்றன.
அதே ஆண்டில் பெண்களுக்கும் சிறுமிகளுக்கும் எதிராக பாலியல் வன்முறைக் குற்றத்திற்காகப் பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்குகள் 36,657. அதில் 34,650 வழக்குகளில் (94%) குற்றவாளிகள், பாதிக்கப்பட்ட பெண் அல்லது சிறுமியின் நெருங்கிய குடும்ப உறுப்பினர், அண்டை வீட்டுக்காரர் அல்லது தெரிந்தவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். 
இதுதான் பெரும்பாலான பாலியல் வன்முறை வழக்குகளிலும் காணப்படுகிறது. அதனால் குற்றவாளிக்கு மரண தண்டனை என்பது எந்த அளவுக்கு தவறு நடக்காமல் தடுப்பதற்கோ, அப்படியே வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டாலும் அது தொடர்வதற்கோ உதவும் என்கிற ஐயப்பாடு எழுகிறது. தனக்கு பாலியல் தீங்கிழைத்தவர் குடும்பத்தினர் அல்லது தெரிந்தவர் எனும்போது, அந்தக் குற்றம் குறித்து பாதிக்கப்பட்ட பெண் அல்லது சிறுமி வழக்குப் பதிவதை மரண தண்டனை தடுக்கக் கூடும். 
'போக்சோ' சட்டம், ஓராண்டுக்குள் பாலியல் வன்முறை தொடர்பான வழக்கை விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்க வேண்டுமென்று கடுமையாகவே கூறுகிறது. அப்படியிருந்தும் 2016-இல் பதிவான வழக்குகளில் 89% அளவு ஓராண்டிற்குப் பிறகு விசாரணை நிலையில்தான் தொடர்ந்தன. விசாரணை நடைமுறைகளை பலப்படுத்தாமலும், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு நீதிமன்றத்திலும் வெளியிலும் சாதகமான சூழலை உருவாக்காமலும் தண்டனையைக் கடுமையாக்குவதால் மட்டும் பலன் ஏற்பட்டுவிடப்போவதில்லை. 2012 டிசம்பர் தில்லி கூட்டு பாலியல் வன்முறை வழக்கில் குற்றவாளிகளுக்கு மரண தண்டனை வழங்கியும்கூட, பாலியல் வன்முறைச் சம்பவங்கள் குறைந்தபாடில்லை என்பதிலிருந்து மரண தண்டனை இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வாக இருக்க முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.
தேசிய அளவிலான பாலியல் வன்முறை வழக்குகளில் தண்டனை விகிதம் 28% மட்டுமே. இந்த வழக்குகளில் மிகப் பெரிய பிரச்னைகள், தொடர்ந்து விசாரணை ஒத்திவைத்தல், அரசுத் தரப்பு வழக்குரைஞர்களின் பாராமுகம், தடயவியல் நிபுணர்களின் அறிக்கையில் தாமதம் ஆகியவை. விரைவு நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்படுவதால் மட்டும் விரைந்து தீர்ப்பு வழங்கப்படுவதில்லை என்பதுதான் நடைமுறை உண்மை.
தில்லி கூட்டு பாலியல் வன்முறை வழக்கில், முன்பிருந்த சட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் குற்றவாளிகளுக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டது. முறையாகவும் முழுமையாகவும் விசாரணை நடத்தப்பட்டு, சாட்சிகள் கலைக்கப்படாமலும் வழக்கு விசாரணை தடைபடாமலும் நடத்தப்பட்டு முடிவுக்கு கொண்டுவரப்படுமானால், விசாரணை நீதிமன்றத்திற்கே மரண தண்டனை வழங்கும் அதிகாரமுண்டு. சட்டத்தில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்து மரண தண்டனையை உறுதிப்படுத்தினாலும் கூட வழக்கு முறையாக நடத்தப்படாவிட்டால், சட்டம் இயற்றி என்ன பயன்?
2017-இல் ஆய்வின்படி, 4,852 வேட்பாளர்களின் தேர்தல் பிரமாணப் பத்திரத்தின் அடிப்படையில் 3 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் 48 சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களும் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை வழக்கில் குற்றவாளிகள். நமது அரசியல் கட்சிகள் இதுபோன்ற வழக்குகளை எதிர்கொள்ளும் 334 குற்றவாளிகளுக்குத் தேர்தலில் போட்டியிட வாய்ப்பு அளித்திருக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில், சிறுமிகள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில், பாலியல் வன்முறையாளர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கும் திருத்தத்தை அரசு கொண்டுவந்திருப்பது மிகப்பெரிய நகைமுரண்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/25/தூக்கு-தீர்வாகாது-2906777.html
2906175 தலையங்கம் சரியான முடிவு! ஆசிரியர் Tuesday, April 24, 2018 01:32 AM +0530 குடியரசுத் துணைத் தலைவரும், மாநிலங்களவைத் தலைவருமான வெங்கய்ய நாயுடு உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிரான பதவி நீக்கக் கோரிக்கையை நிராகரித்திருப்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. அந்தக் கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும்கூட நாடாளுமன்றத்தில் போதிய எண்ணிக்கை பலம் எதிர்க்கட்சிகளுக்கு இல்லாத நிலையில் அது நிறைவேற்றப்பட்டிருக்காது.
உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவரை பதவி நீக்கம் செய்வதற்குக் குறைந்தது100 மக்களவை அல்லது 50 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருக்க வேண்டும். நீதிபதியை பதவி நீக்கம் கோரும் அவர்களது தீர்மானத்தை ஏற்கவோ, மறுக்கவோ மக்களவைத் தலைவருக்கும், மாநிலங்களவைத் தலைவருக்கும் உரிமை உண்டு. 
அப்படி ஏற்கப்பட்டால் ஒரு மூத்த உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி, ஒரு உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி, ஒரு மூத்த அனுபவசாலியான வழக்குரைஞர் ஆகியோர் அடங்கிய மூன்று பேர் குழு அமைக்கப்பட்டு குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து ஆலோசனை நடத்தப்படும். அந்தக் குழுவின் பரிந்துரைப்படி அந்தப் பதவி நீக்கத் தீர்மானம் நாடாளுமன்றத்தால் விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும். மக்களவையிலும், மாநிலங்களவையிலும் அந்தக் கோரிக்கைக்கு தனித்தனியாக மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருந்தால் மட்டுமே பதவி நீக்கத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படும். அப்படி இரண்டு அவைகளாலும் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானம் குடியரசுத் தலைவருக்கு அனுப்பப்பட்டு அவரது உத்தரவுடன் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியோ, தலைமை நீதிபதியோ பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவார்.
மக்களாட்சி நடைபெறும் நாடுகளில் நீதித்துறையின் மீதான நம்பிக்கையும் கெளரவமும் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதால் இதுபோன்ற பதவி நீக்கம் முடிந்தவரை தவிர்க்கப்படுகிறது. அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றத்தில் இதுவரை ஒரேயொரு முறைதான் ஒரு நீதிபதியை பதவி நீக்கம் செய்யும் தீர்மானம் விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. 1804-இல் நீதிபதி சாமுவேல் கேஸ் என்பவர் அரசியல் சார்புள்ள தீர்ப்புகளை வழங்கினார் என்கிற குற்றச்சாட்டுக்காக அவர் மீது பதவி நீக்கத் தீர்மானம் கொண்டுவந்தனர். ஆனால், அமெரிக்க மேலவை அந்தத் தீர்மானத்தை நிராகரித்துவிட்டது. அதற்குச் சொல்லப்பட்ட காரணம், ஒரு நீதிபதி அவர் வழங்கிய தீர்ப்புக்காக பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவது தவறு என்பதுதான்.
இதற்கு முன்னால் பதவி நீக்கத் தீர்மானம் ஒரே முறைதான் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் வாக்கெடுப்புக்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. பஞ்சாப் - ஹரியாணா நீதிமன்றத்தில் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த வி. ராமசாமி மீது அவர் சில தவறான செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டதற்காக விசாரணைக் குழுவின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் பதவி நீக்கத் தீர்மானம் வாக்கெடுப்புக்கு வந்தது. அப்போது அன்றைய ஆளுங்கட்சியான காங்கிரஸ், தனது உறுப்பினர்களை வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ள அனுமதிக்காததால், அந்தப் பதவி நீக்கத் தீர்மானம் தோல்வி அடைந்தது. 
இப்போதும்கூட உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிராக பதவி நீக்கத் தீர்மானம் கொண்டுவருவதில் காங்கிரஸ் கட்சியிலுள்ள மூத்தத் தலைவர்கள் பலருக்கும் உடன்பாடு இல்லை. காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஏழு கட்சிகளின் மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 79 என்றாலும், இந்தத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து கையொப்பம் இட்டிருப்பவர்கள் 64 பேர் மட்டுமே. முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங், முன்னாள் நிதியமைச்சர் ப. சிதம்பரம் உள்ளிட்டவர்கள் இந்தத் தீர்மானத்தை ஆதரிக்கவில்லை. காங்கிரஸின் முன்னாள் சட்ட அமைச்சர்களான சல்மான் குர்ஷித், அஸ்வனி குமார் ஆகியோர் வெளிப்படையாகவே இந்தத் தீர்மானம் எதிர்வினை விளைவுகளைத்தான் ஏற்படுத்தும் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா மீது பதவி நீக்கத் தீர்மானத்துக்காக கூறப்பட்டிருக்கும் காரணங்கள் எதுவுமே தகுந்த ஆதாரத்தின் அடிப்படையிலானவை அல்ல. ஒரு கல்வி அறக்கட்டளை தொடர்பான கையூட்டு வழக்கில் அவருக்கு தொடர்பு இருக்கிறது, 39 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் ஒரு நிலம் வாங்கி பிறகு அதை திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார், அவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு வழக்குகளைப் பிரித்துக்கொடுப்பதில் ஒருதலைபட்சமாக நடக்கிறார் என்பதெல்லாம்தான் அவர்மீது கூறப்பட்டிருக்கும் பதவி நீக்க கோரிக்கைக்கான காரணங்கள். 
உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியின் தவறான நடத்தை குறித்து ஆதாரம் இருக்க வேண்டும். அல்லது அவர் தனது பதவியில் செயல்பட முடியாத அல்லது தகுதியில்லாதவராக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் பதவி நீக்கத்துக்கான அடிப்படைக் காரணிகளாக இருக்க முடியும். நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் கருத்து வேறுபாடுகளும், அரசியல் ரீதியான காரணங்களும், ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளும் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியோ, தலைமை நீதிபதியோ பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவதற்கான காரணங்களாக இருக்க முடியாது. இந்த பின்னணியில்தான் குடியரசுத் துணைத் தலைவர், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகள் அவரிடம் அளித்த பதவி நீக்கத் தீர்மானத்தை நிராகரித்தை நாம் பார்க்க வேண்டும். 
உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒற்றுமை இல்லை என்பதிலும் நீதித்துறையில் உடனடியான சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் அவசியம் என்பதிலும் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இல்லை. ஆனால், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் மீது பதவி நீக்கத் தீர்மானம் கொண்டுவருவது என்பது நீதித்துறையின் மரியாதையைக் குலைக்குமே தவிர, அதன்மீதான மதிப்பை அதிகரிக்காது. நீதித்துறையை அரசியல் காரணங்களுக்கு எதிர்க்கட்சிகள் பயன்படுத்துவது ஏற்புடையதல்ல. 
மேலவைத் தலைவரின் முடிவுதான் சரி!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/24/சரியான-முடிவு-2906175.html
2905443 தலையங்கம் பிரதமர் சொல்வதுதான் சரி! ஆசிரியர் Monday, April 23, 2018 02:55 AM +0530 முகநூலிலிருந்து தரவுகள் கசிந்திருப்பது உலகையே கொந்தளிப்பில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. அமெரிக்க நாடாளுமன்றம் முகநூல் நிறுவனரும் தலைமை நிர்வாகியுமான மார்க் ஸக்கர்பர்கை நேரில் அழைத்து விசாரணை நடத்தும் அளவுக்கு இந்தப் பிரச்னை முக்கியத்துவம் பெற்றிருப்பதில் வியப்பில்லை.
 கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகா என்கிற பிரிட்டனில் உள்ள ஒரு நிறுவனம், கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சியாளர் ஒருவரை ஒப்பந்தம் செய்தது. அவருக்குத் தரப்பட்ட பணி, முகநூல் பயனாளிகளிடமிருந்து கேள்வி - பதில் செயலி ஒன்றின் மூலம் அவர்களது தனிப்பட்ட தகவல்களைத் திரட்டுவது. அவர்களுடையது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடைய நண்பர்கள், அவர்கள் பதிவிடும் பதிவுகளை ஆமோதிப்பவர்கள் ஆகியோரின் தனிப்பட்ட தகவல்களும் அந்த ஆய்வாளரால் கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகா நிறுவனத்திற்காக முகநூல் பயனாளிகளிடமிருந்து பெறப்பட்டன. இதன் மூலம் ஏறத்தாழ ஐந்து முதல் ஆறு கோடி அமெரிக்கர்களின் தகவல்கள் கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகா வசம் கிடைத்தது. அதாவது, அமெரிக்க வாக்காளர்களில் ஏறத்தாழ கால்வாசி பேர்.
 கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகா, முகநூல் பயனாளிகளின் தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள், பழக்க வழக்கங்கள், அரசியல் கருத்துகள் என்று பல்வேறு தகவல்களை கைவசப்படுத்திக் கொண்டது. அதற்குப் பிறகு அவர்கள் மீது போலிச் செய்திகள், திட்டமிட்ட அவதூறுகள், விளம்பரங்கள், கட்டுரைகள் மூலம் ஒரு தகவல் போரைத் தொடுத்தது. கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகாவின் இந்த இணையதள பிரசாரம், அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் டொனால்ட் டிரம்ப்புக்கு எதிராக போட்டியிட்ட ஹிலாரி கிளிண்டனுக்கு ஆளுமைச் சிதைவை ஏற்படுத்தி, அவருக்கு எதிரான வாக்காளர் மனநிலையை உருவாக்கியது.
 முகநூல் என்பது உலகளாவிய அளவில் 220 கோடி பேரால் பயன்படுத்தப்படுவது. அதில் 25 கோடி வாடிக்கையாளர்கள் இந்தியர்கள் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகா இதுபோல தகவல்களைத் தனது வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து அவர்களது அனுமதி இல்லாமல் ஏமாற்றிப் பெறுவதற்கு, முகநூல் நிறுவனம் மறைமுகமாக உதவியிருக்கிறது என்பதுதான் மார்க் ஸக்கர்பர்க் மீதான குற்றச்சாட்டு.
 முகநூலுக்கு எந்தவிதக் கட்டணமும் வசூலிக்கப்படவில்லை என்பதாலேயே வாடிக்கையாளர்கள் அதனிடம் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். முகநூலில் இணையும்போது தங்களிடம் இருந்து பெறும் தகவல்கள் அந்த நிறுவனத்தால் சேகரிக்கப்பட்டு அதன் மூலம் வணிகரீதியான விளம்பரங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. அதுதான் முகநூல், சுட்டுரை உள்ளிட்ட எல்லா சமூக வலைதளங்களின் வணிகத் தந்திரம். அது இல்லாமல் அவர்களுக்கு இதுபோன்ற வலைதளங்களை நடத்துவதில் ஆதாயம் இல்லை.
 முகநூல் பதிவுகளை கண்காணிக்கவும், மறுஆய்வு செய்யவும் 20,000 ஊழியர்களை நியமிக்க இருப்பதாக முகநூல் நிறுவனர் மார்க் ஸக்கர்பர்க் அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் உறுதி அளித்திருக்கிறார். தவறான செய்திகள், அவதூறுகள், பொய் பிரசாரம் ஆகியவை இதன்மூலம் முகநூலில் தடுத்து நிறுத்த முயற்சிக்கப்படும் என்றும் கூறியிருக்கிறார். இதெல்லாம் சாத்தியமா என்பது ஐயப்பாடு. தொழில்நுட்பம் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் யுகத்தில், தகவல் வணிகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது மிகப்பெரிய சவாலாகத்தான் இருக்கப்போகிறது.
 கேம்பிரிட்ஜ் அனலிடிகா பிரச்னை இந்தியாவுக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய சவால் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இந்தியாவில் இன்னும்கூட கடுமையான தன்மறைப்பு நிலை (பிரைவஸி) மற்றும் தகவல் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. சமூக ஊடகங்களில், வலைதளங்களில் இயங்குபவர்கள் தங்களது தனிப்பட்ட தகவல்களை பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட்டாலொழிய தகவல் திரட்டு, தகவல் திருட்டு இரண்டையுமே தடுக்க முடியாது.
 அரசே ஆதார் அட்டை மூலம் திரட்டும் தனிநபர் தகவல்களை முறையாக பாதுகாக்க இயலாத நிலையில், முகநூல் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் வணிக நோக்குடன் தங்களிடமிருக்கும் தகவல்களை பயன்படுத்துவதை எப்படி தடுக்கப் போகிறோம்? ஏற்கெனவே உத்தரப் பிரதேச தேர்தலில் இதுபோல வாக்காளர்கள் மீது தகவல்கள் உதவியுடன் மனோதத்துவப் போர் நடத்தப்பட்டது எனும்போது, நாம் அதிகமாகவே அச்சப்படக் காரணம் இருக்கிறது.
 "127 கோடி இந்தியர்கள் ஏழைகளாக இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் வணிக ரீதியிலான தகவல்களின் தங்கச் சுரங்கம்' என்கிற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி டி.ஒய். சந்திரசூடின் கூற்று உண்மையிலும் உண்மை. ஏற்கெனவே இந்திய ரிசர்வ் வங்கி, பணப்பரிமாற்ற நிறுவனங்கள் தங்களது இணையதள தகவல் சேமிப்பகங்களை செப்டம்பர் மாதத்திற்குள் இந்தியாவில் நிறுவியாக வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டிருக்கிறது. முகநூல், கட்செவி அஞ்சல், கூகுள், இன்ஸ்டாகிராம் ஆகியவற்றின் மிக அதிகமான பயன்பாட்டாளர்கள், வாடிக்கையாளர்கள் இந்தியர்கள். இவர்களுடைய தன்மறைப்பு நிலையை பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை அரசுக்கு உண்டு.
 சமீபத்தில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி கூறியிருப்பதுபோல, இந்த நிறுவனங்களிடம் இருக்கும் இந்திய வாடிக்கையாளர்கள் குறித்த தகவல்கள், இந்தியாவிலுள்ள இணையதள தகவல் சேமிப்பகங்களில்தான் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். தற்போது அந்நிறுவனங்கள் வெளிநாடுகளில் சேமிப்பகங்கள் வைத்திருப்பதால் இந்திய சட்டதிட்டங்களுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லாத நிலை காணப்படுகிறது. இது இந்திய ஜனநாயகத்துக்கே ஆபத்து!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/23/பிரதமர்-சொல்வதுதான்-சரி-2905443.html
2904321 தலையங்கம் நம்பிக்கை பொழிகிறது! ஆசிரியர் Saturday, April 21, 2018 01:47 AM +0530 இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் இந்த ஆண்டில் வழக்கமான பருவமழை கிட்டும் என்று கணித்திருக்கிறது. இந்த ஆண்டு முதல், இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் ஐந்து நாட்களுக்குப் பதிலாக 15 நாட்கள் முன்கூட்டியே விவசாயிகளுக்கு கேரளத்திலிருந்து வடக்கு நோக்கி நகரும் பருவமழையின் போக்குக் குறித்து முன்னறிவிப்பு தரப்போகிறது என்கிற செய்தி பாராட்டுக்கும் வரவேற்புக்கும் உரிய ஒன்று. 
வழக்கமான அல்லது சராசரி பருவமழை என்பது, கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளின் சராசரி மழை அளவில் 96 சதவீதம் முதல் 104 சதவீதம் வரை காணப்படுவது. பருவமழைக் காலம் என்பது ஜூன் மாதத்தில் தொடங்கி செப்டம்பர் மாதம் வரையிலான தென்மேற்குப் பருவமழையைக் குறிப்பிடுவது. 
இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்கள், நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் காணப்படும் வறட்சி நிலைமையை எடுத்துரைக்கிறது. இந்தியாவில் 640 மாவட்டங்கள் இருக்கின்றன. இவற்றில் 404 மாவட்டங்கள் கடந்த அக்டோபர் 2017 முதல் மழை இல்லாததால் கடும் வறட்சி நிலையை எதிர்கொள்கின்றன. 109 மாவட்டங்கள் வறட்சி நிலைமையையும், 156 மாவட்டங்கள் குறைந்த அளவு வறட்சி நிலைமையையும் எதிர்கொள்கின்றன. இந்தச் சூழலில்தான், வர இருக்கும் தென்மேற்குப் பருவமழை பொய்க்காமல் வழக்கமான அளவு காணப்படும் என்கிற நல்ல செய்தியை இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் தெரிவித்திருக்கிறது.
கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் கணிப்புகள் ஓரளவு சரியாகவே இருந்திருக்கின்றன. 2014, 15இல் சராசரியைவிடக் குறைந்த அளவுதான் பருவமழை கிடைக்கும் என்று கணித்ததுபோலவே அந்த இரண்டு ஆண்டுகளிலும் இந்தியா கடும் வறட்சியை எதிர்கொண்டது. 2016-இலும், 2017-இலும் வழக்கமான அளவு பருவமழை கிடைக்கும் என்று கணித்தது. இந்த இரண்டு ஆண்டுகளுமே நல்ல மகசூல் ஆண்டுகளாக இருந்தன. 
வானிலை ஆய்வு மையம் கணித்ததுபோலவே, 2016-லும், 2017-லும் அகில இந்திய சராசரி அளவில் வழக்கம்போல பருவமழை கிடைத்தாலும்கூட, பரவலாக எல்லா பகுதிகளுக்கும் சமமான அளவில் மழை கிடைக்கவில்லை. தென்னிந்தியாவைத் தவிர, கடந்த ஜூன், ஜூலை மாதங்களில் ஏனைய பகுதிகளில் வழக்கத்தைவிட சற்று அதிகமான பருவமழையும், ஆகஸ்ட், செப்டம்பர் மாதங்களில் மத்திய - கிழக்கு இந்தியப் பகுதிகளில் குறைவான மழையும் பெய்தன. 
இந்தியாவின் மொத்த வருடாந்திர மழையின் அளவில், பருவமழையின் மூலம்தான் 70 சதவீதம் பெறப்படுகிறது. அதிலும் குறிப்பாக, தென்மேற்குப் பருவமழை மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கிறது. இந்தியாவின் முக்கியமான பயிர்களான நெல், கோதுமை, கரும்பு, எண்ணெய் வித்துகள் ஆகியவை பருவமழையை எதிர்பார்த்துத்தான் பயிரிடப்படுகின்றன. 
விவசாயத்துறை இந்தியாவின் இரண்டு லட்சம் கோடி டாலர் (ரூ.130 லட்சம் கோடி) பொருளாதாரத்தில் 15 சதவீதப் பங்களிக்கிறது. அதன் பொருளாதாரப் பங்களிப்பு வெறும் 15 சதவீதமாக இருந்தாலும்கூட, இந்தியாவின் 120 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகையில் பாதிக்கும் அதிகமானோர் நேரிடையாகவோ, மறைமுகமாகவோ விவசாயத்தைத்தான் நம்பியிருக்கிறார்கள். அதனால், பருவமழையின் மூலம் விவசாய உற்பத்தி அதிகரித்தால் மட்டும்தான் கிராமப்புற பொருளாதாரம் மேம்பட்டு, ஊரகப்புறங்களில் வாழ்பவர்களின் வருவாய் அதிகரிக்கும்.
இந்தியாவுக்குப் பருவமழை என்பது விவசாயத்துக்காக மட்டுமல்லாமல், குடிநீர் தேவை உட்பட அனைத்துக்குமே மிகவும் அவசியம். நாம் மிக அதிகமான தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்ளும் தேசமாகத்தான் இருந்து வருகிறோம். சமீபத்தில் வெளியாகி இருக்கும் செயற்கைக்கோள் சார்ந்த எச்சரிக்கை அறிவிப்பில் மொராக்கோ, இராக், ஸ்பெயின், இந்தியா ஆகிய நான்கு நாடுகளிலும் மிகப்பெரிய அளவில் நீர்த்தேக்கங்கள் குறைந்து வருவதாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. 
சமீபத்தில் தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப்டவுன் நகரம் எதிர்கொண்டதுபோல, இந்தியாவின் பல நகரங்களும் முற்றிலும் தண்ணீர் இல்லாத நாள்களை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்குப் பிரச்னை ஏற்படக்கூடும் என்று அந்த செயற்கைக்கோள் ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. குறைந்து வரும் நிலத்தடிநீர் அளவு, குளங்கள், கிணறுகள், ஏரிகள் போன்ற நீர்நிலைகள் அழிக்கப்படுவது, போதுமான அளவு தண்ணீர் சேகரிக்கும் அமைப்புகள் இல்லாதது, இவையெல்லாம் பொருளாதார, விவசாய இடர்பாட்டை ஏற்படுத்தி, சமூகக் குழப்பங்களுக்கு வழிகோலக்கூடும் என்று எச்சரிக்கிறது அந்த ஆய்வு.
இந்தப் பின்னணியில்தான் தொடர்ந்து மூன்றாவது ஆண்டாக வானம் பொய்க்காமல் இந்தியாவுக்கு பருவமழையைப் பொழிய இருக்கிறது என்கிற நல்ல செய்தி வந்திருக்கிறது. இதற்குப் பின்னால் சில பிரச்னைகளும் எழக்கூடும் என்பதை ஆட்சியாளர்கள் முன்கூட்டியே உணர வேண்டும். தேவையான அளவு பருவமழை கிடைக்கும்போது எதிர்பார்ப்புக்கும் அதிகமான மகசூலும் காணப்படும். அதன் விளைவாக விளை பொருள்களுக்குப் போதுமான விலை கிடைக்காமல் விவசாயிகள் இழப்பை எதிர்கொள்ளும் ஆபத்தும் காத்திருக்கிறது. 
மத்திய அரசு இப்போதே விழித்துக்கொண்டு சரியாகத் திட்டமிட்டு, என்னென்ன பயிர்கள் எந்த அளவுக்குப் பயிரிட வேண்டும் என்பதை முறைப்படுத்தாமல் போனால், முதலீட்டுக்குமேல் 50 சதவீத லாபம் விவசாயிகளுக்குக் கிடைக்கும் என்று பிரதமர் நரேந்திர மோடி தந்திருக்கும் உறுதியைக் காப்பாற்ற முடியாது. அதிக அளவில் தண்ணீர் தேவைப்படும் பயிர்களின் அளவைக் கட்டுப்படுத்தி விவசாயத்தை லாபகரமாக்கவும், அதே நேரத்தில் பருவமழையால் கிடைக்கப்பெறும் தண்ணீர் சிக்கனமாக செலவிடப்படுவதைக் கண்காணிக்கவும் வேண்டியது அரசின் பொறுப்பு.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/21/நம்பிக்கை-பொழிகிறது-2904321.html
2903540 தலையங்கம் நிதி நிர்வாகக் குளறுபடி! ஆசிரியர் Friday, April 20, 2018 01:33 AM +0530 கடந்த மூன்று நாட்களாக இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் வங்கிகளின் பணம் வழங்கு இயந்திரங்கள் (ஏடிஎம்) பல இயங்காத, அல்லது, பணம் இல்லாத நிலை காணப்படுகிறது. குறிப்பாக, ஆந்திரம், தெலங்கானா, கர்நாடகம், மத்தியப் பிரதேசம், பிகார் உள்ளிட்ட மாநிலங்கள் கடுமையான பணத் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்கின்றன. 'எங்களை நம்புங்கள், பணத்தட்டுப்பாடு இல்லை' என்று நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி சுட்டுரை மூலம் தெரிவிக்க வேண்டிய அளவுக்கு நிலைமை மோசமாகி இருக்கிறது. 
இந்தியாவிலுள்ள ஏறத்தாழ 2 லட்சம் வங்கிப் பணம் வழங்கு இயந்திரங்களில், 12 விழுக்காடு இயந்திரங்களின் சேவை முடங்கியிருக்கிறது. கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை போதுமான அளவு ரொக்கப் பணம் இருப்பதாக ரிசர்வ் வங்கி அறிவித்தது. பல பணம் வழங்கு இயந்திரங்கள் புதிய நோட்டுக்களுக்கு ஏற்றாற்போல மாற்றப்படுவதாலும், குறிப்பிட்ட பகுதிகளுக்கு ரொக்கப் பணத்தை கொண்டு சேர்க்க முடியாததாலும்தான் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும் என்றும் ரிசர்வ் வங்கி அறிவித்தது. அதே நேரத்தில், கூடுதலான அளவு நோட்டுகளை அச்சடிப்பதற்கு ரிசர்வ் வங்கி உத்தரவிட்டிருக்கிறது என்று நிதியமைச்சகத்தின் வங்கிச் செயலாளர் தெரிவிக்கிறார்.
நாளொன்றுக்கு 500 கோடி ரூபாய் அளவுக்கு அச்சிடப்படும் ரூபாய் 500 நோட்டுகள், ரூ.2500 கோடியாக அதிகரித்திருப்பதாக அவர் தெரிவிக்கிறார். பணத்தை குறிப்பிட்டப் பகுதிகளுக்கு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அனுப்பித் தர முடியாததுதான் காரணம் என்றும், அரசிடம் ரூ.1.75 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான ரொக்கப் பணம் கையிருப்பில் இருக்கிறது என்றும் தெரிவிக்கும்போது, எதற்காக புதிய நோட்டுகளை அச்சடிப்பது ஐந்து மடங்கு அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதன் காரணம் விளங்கவில்லை. 
பொருளாதார விவகாரச் செயலர் சுபாஷ் கர்க், பணத் தட்டுப்பாட்டுக்கு இன்னொரு விளக்கத்தைத் தருகிறார். இந்தியாவில் ரூ.18.4 லட்சம் கோடி அளவில் நோட்டுகள் ஏப்ரல் 6-ஆம் தேதி நிலையில் புழக்கத்தில் இருப்பதாகவும், இது கடந்த 2016 நவம்பர் மாதம் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டதற்கு முந்தைய நிலைக்கு வந்துவிட்டதாகவும் கூறுகிறார். கடந்த மாதம் திடீரென்று ரொக்கப் பணத்துக்கான தேவை அதிகரித்துவிட்டதாகவும், சாதாரணமாக மாதம் ரூ.20,000 கோடி தேவைக்குப் பதிலாக, ரூ.45,000 கோடியாக தேவை உயர்ந்துவிட்டதாகவும், அதுதான் பணத் தட்டுப்பாட்டுக்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும் என்று விளக்கம் அளித்திருக்கிறார் சுபாஷ் கர்க். இந்த விளக்கங்களெல்லாம், தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் ரொக்கப் பண நெருக்கடிக்கு தெரிவிக்கப்படும் சமாளிப்புகளே அல்லாமல், உண்மையான காரணங்களாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. 
கடந்த மார்ச் 31, 2018-இல் மக்களிடம் புழக்கத்தில் இருக்கும் ரொக்கப் பணத்தின் அளவு ரூ.17.5 லட்சம் கோடி என்றும், பொருளாதார வளர்ச்சி அடிப்படையிலான தேவை 19.4 லட்சம் கோடி என்றும் தெரிவிக்கிறது பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் ஆய்வுப் பிரிவு மதிப்பீடு. இடைவெளியாக காணப்படும் ரூ.1.9 லட்சம் கோடியில் எண்ம பரிவர்த்தனை ரூ.1.2 லட்சம் கோடியாக இருக்கும்பட்சத்தில், ரூ.70,000 கோடி ரொக்கப் பணத் தட்டுப்பாடு காணப்படும் என்றும், அதுதான் இந்தப் பிரச்னைக்கான காரணம் என்றும் தெரிவிக்கிறது. ரிசர்வ் வங்கி கூறுவது சரியா, பாரத ஸ்டேட் வங்கி கூறுவது சரியா?
வேறு பல காரணங்களும் இதற்காக முன் வைக்கப்படுகின்றன. பொருளாதார வளர்ச்சி அதிகரித்திருப்பது, கர்நாடகம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் நடைபெற இருக்கும் தேர்தல்கள் இவையெல்லாம் காரணமாக குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மாநில சட்டப்பேரவைக்களுக்கான தேர்தல் ஆண்டுதோறும் தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் நிலையில், அதன் காரணமாக ரொக்கப் பணத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது என்கிற வாதம் ஏற்புடையதாக இல்லை. 
அரசும், ரிசர்வ் வங்கியும் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து எதிர்பார்த்த அளவு எண்ம பரிமாற்றம் நடைபெறாமல் போனது வேண்டுமானால் ரொக்கப் பணத் தட்டுப்பாட்டுக்கு காரணமாக இருக்கக் கூடும். கடந்த 2017 மார்ச்சில் ரூ.154.09 லட்சம் கோடியாக இருந்த எண்ம பரிமாற்றம், 2018 பிப்ரவரியில் ரூ.114.12 லட்சம் கோடியாக குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. எண்ம பரிமாற்றங்களுக்கு சேவைக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படும் நிலையில் மக்கள் ரொக்கப் பரிமாற்றத்திற்கு மீண்டும் மாறத் தொடங்கியிருப்பதில் வியப்பில்லை.
18 மாதங்களுக்கு முன்பு செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டபோது அளவுக்கு அதிகமாக ரொக்கப் பணம் புழக்கத்தில் உள்ளதாகவும், அதுதான் கணக்கில் காட்டப்படாத கருப்புப் பணத்துக்குக் காரணம் என்றும் கூறப்பட்டது. அதிக மதிப்புள்ள ரூபாய் நோட்டுகளை மக்கள் கருப்புப் பணமாக பதுக்கி வைக்கிறார்கள் என்பதால்தான் அதிக மதிப்புள்ள ரூ.500, ரூ.1000 நோட்டுகள் செல்லாததாக்கப்பட்டன. அதற்குப் பதிலாக ரூ.2000 நோட்டுகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருப்பதும், புழக்கத்தில் இருக்கும் ரொக்கப் பணத்தின் மதிப்பு பழைய நிலைக்கே உயர்ந்துவிட்டிருப்பதும், செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவே, தேவையற்றதோ என்கிற சந்தேகத்தை எழுப்புகிறது. 
ரூபாயின் மதிப்பும் குறையக்கூடாது, ரூபாய் நோட்டுக்குத் தட்டுப்பாடும் ஏற்படக்கூடாது. இவை இரண்டும் கண்காணிக்கப்படாமல் இருந்தால் அரசு மக்களின் நம்பிக்கையை இழந்துவிடும் என்பது வரலாற்று உண்மை. மத்திய அரசின் நிதி நிர்வாகத்தில் குளறுபடி காணப்படுகிறது என்பதும், வங்கித் துறை கண்காணிக்கப்படாமலும் முறைபடுத்தப்படாமலும் இருக்கிறது என்பதும் பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிகிறது. இது தொடர்ந்தால் அரசு நம்பகத்தன்மையை இழந்துவிடும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/20/நிதி-நிர்வாகக்-குளறுபடி-2903540.html
2902877 தலையங்கம் வீரியம் குறையக் கூடாது! ஆசிரியர் Thursday, April 19, 2018 01:37 AM +0530 பஸ்மாசுரனுக்கு வரத்தைக் கொடுத்துவிட்டு பரிதவித்த சிவபெருமானின் நிலையில் பரிதவிக்கிறார்கள், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தை ஏற்படுத்திவிட்டு அதை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் ஆட்சியாளர்கள். இப்போதைய பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசும் இந்தச் சட்டத்தை எப்படியெல்லாம் நீர்த்துப் போக வைக்க முடியும் என்று வழிதேடிக் கொண்டிருக்கிறது.
தலைமைத் தகவல் ஆணையரின் ஊதியத்தை ஏனைய மத்திய அரசுத்துறை செயலர்களின் ஊதியத்துக்கு இணையாக குறைக்கத் திட்டமிடுகிறது மத்திய அரசு. இப்போது தலைமைத் தகவல் ஆணையர், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கும், தேர்தல் ஆணையர்களுக்கும் இணையான ஊதியத்தைப் பெறுகிறார். தகவல் ஆணையம் என்பது உச்சநீதிமன்றத்தைப் போலவோ, தேர்தல் ஆணையத்தைப் போலவோ, அரசியல் சாசன அமைப்பு இல்லை என்றும், ஒரு நிர்வாக அமைப்புதான் என்றும் வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. தகவல் ஆணையருடைய பதவியை, மத்திய அரசின் துறைச் செயலாளர்களுக்கு இணையாகத் தரம் தாழ்த்தினால், அதனால் தகவல் ஆணையத்தின் முக்கியத்துவம் குறைக்கப்படும் என்பதுதான் இதற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும். 
2005-இல் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதன் நோக்கம், வாக்களிக்கும் சாமானியக் குடிமகனுக்கு அரசில் என்ன நடக்கிறது என்கின்ற தகவலைப் பெறும் உரிமை கிட்ட வேண்டும் என்பதுதான். மிகுந்த போராட்டத்திற்குப் பிறகு 2005-இல் நாடாளுமன்றத்தால் இது சட்டமாக்கப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தபோது, ராஜீவ் காந்தி அரசு பஞ்சாயத்து ராஜ் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்ததுபோல இந்தச் சட்டமும் மக்களுக்கு மேலும் நேரிடையான அதிகாரத்தை அளிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் இன்றும்கூட, அந்த நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை.
மத்திய தகவல் ஆணையத்தில் மொத்தம் 10 ஆணையர்கள் இருக்க வேண்டும். ஆனால், ஆறு பேர்தான் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். மாநில தகவல் ஆணையங்களில் 146 ஆணையர்கள் இருக்க வேண்டும். அவற்றில் 25 விழுக்காடு பதவிகள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கின்றன. 2015-இல் 20 விழுக்காடாக இருந்த காலி இடங்கள் இப்போது 25 விழுக்காடாக அதிகரித்திருக்கிறது என்பதிலிருந்தே மாநில அரசுகள் எந்த அளவுக்கு தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்துக்கும், தகவல் ஆணையத்துக்கும் மதிப்பு கொடுக்கின்றன என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். இதன் விளைவாக, தகவல் கோரும் விண்ணப்பங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது. 2015-16இல் 9.76 லட்சம் விண்ணப்பங்கள் பெறப்பட்டன என்றால், 2016-17இல் அது 9.17 லட்சமாக குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. 
மத்திய அரசு தலைமைத் தகவல் ஆணையரின் ஊதியத்தைக் குறைத்திருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல, தகவல் பெறும் உரிமையை சில குறுக்கு வழிகளில் முடக்கவும் முற்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் அதிர்ச்சி அளிக்கும் திருப்பம். இந்தச் சட்டத்தில் திருத்தங்களை நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் விவாதத்துக்குப் பிறகு கொண்டு வராமல், விதிகளில் மாற்றங்களைச் செய்து இந்தச் சட்டத்தின் வீரியத்தைக் குலைக்கும் முயற்சியில் அரசு இறங்கியிருக்கிறது. 
தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ், தகவல் கோரியிருப்பவர் இறந்துவிட்டால் அந்த வழக்குகளை முடித்துக் கொள்ளலாம் என்கிற விதிமுறைத் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட இருக்கிறது. இதை தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூடு விழா என்பதா, அல்லது தகவல் கோருவோருக்கு வழங்கப்படும் மரண தண்டனை என்பதா?
பிரதமர் அலுவலகமே தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தை மதிக்கவில்லை என்றால், எந்த அமைச்சர், எந்த அரசுத்துறை அதிகாரி இந்தச் சட்டத்தை மதிப்பார்? உயர் மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்ட இரண்டு வாரங்களில், பிரதமர் அலுவலகத்திடம் ஒருவர் இந்த முடிவின் மூலம் எவ்வளவு கருப்புப் பணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்கிற தகவலைக் கோரினார். தனக்கு பதில் கிடைக்காததால் அவர் தலைமைத் தகவல் ஆணையத்தை அணுகினார். அந்த ஆணையம் அவரது கோரிக்கையை நிதியமைச்சகத்தின் வருவாய்த்துறைக்கு அனுப்பியது. இன்று வரை பதில் கிடைத்தபாடில்லை. 
அதேபோல, பிரதமர் அலுவலகத்திலிருந்து தனது விண்ணப்பத்துக்கு பதில் இல்லை என்று மத்திய தகவல் ஆணையத்தை அணுகிய இன்னொருவருக்கும், ஆணையம் வற்புறுத்தியும்கூட பிரதமர் அலுவலகத்திலிருந்து பதில் கிடைக்கவில்லை. பல மாதங்களாகியும் தலைமைத் தகவல் ஆணையரின் உத்தரவை பிரதமர் அலுவலகம் சட்டை செய்யவில்லை என்றால், எந்த அளவுக்கு தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.
தகவல் பெறும் உரிமை சட்டம் என்பது ஒவ்வோர் இந்திய வாக்காளரையும், ஜனநாயகத்தையும் வலுப்படுத்துவதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. நியாயமாகப் பார்த்தால், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டமும், தகவல் ஆணையமும் அரசு அதிகாரிகளின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து அகற்றப்பட்டு ஓய்வு பெற்ற நீதிபதிகள், கல்வியாளர்கள், சமூக அக்கறை உள்ளவர்கள் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய ஆணையத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டால் மட்டுமே முறையாக செயல்படும். 
இந்தியக் குடிமகனுக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆயுதம் தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டம். இந்த ஆயுதத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தி, ஜனநாயகத்தை நாம் வலுப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, எந்தக் காரணத்துக்காகவும் எந்தச் சூழலிலும் இதன் வீரியத்தை ஆட்சியாளர்கள் குறைப்பதற்கு அனுமதித்துவிடக் கூடாது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/19/வீரியம்-குறையக்-கூடாது-2902877.html
2902120 தலையங்கம் கோல்ட்கோஸ்ட் சாதனைகள்! ஆசிரியர் Wednesday, April 18, 2018 01:23 AM +0530 காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் இந்திய விளையாட்டு வீரர்கள் மிகப்பெரிய வெற்றிவாகை சூடி திரும்பியிருக்கிறார்கள். ஆஸ்திரேலியாவிலுள்ள கோல்ட்கோஸ்டில் நடந்த 2018 காமல்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில், ஆஸ்திரேலியாவுக்கும் இங்கிலாந்துக்கும் அடுத்தபடியாக மிக அதிகமான பதக்கங்களை இந்திய விளையாட்டு அணி வென்று நமக்குப் பெருமை சேர்த்திருக்கிறது. 
இந்தியாவிலிருந்து கலந்துகொள்ளச் சென்ற 219 வீரர்கள் அடங்கிய இந்தியக் குழு, மொத்தம் 66 பதக்கங்களை வென்று சாதனை புரிந்திருக்கிறது. 15 வெவ்வேறு விளையாட்டுகளில் 26 தங்கம், 20 வெள்ளி, 20 வெண்கலப் பதக்கங்களை இந்திய அணி வென்றிருக்கிறது. கடந்த முறை 2014-இல் கிளாஸ்கோவில் நடந்த காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் இந்தியா 64 பதக்கங்களை (15 தங்கம், 30 வெள்ளி, 19 வெண்கலம்) வென்றிருந்தது. 
ஒலிம்பிக் பந்தயங்களைப் போலவோ, ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளைப் போலவோ காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள் இந்தியாவுக்கு மிகப்பெரிய அளவிலான சவாலாக இல்லை என்பது மிகவும் உண்மை. சர்வதேச அளவில் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் அமெரிக்கா, சீனா, ரஷியா உள்ளிட்ட நாடுகளும், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் சீனா, ஜப்பான், கொரியா உள்ளிட்ட நாடுகளும் மிக முக்கியமான பங்கு வகிப்பதுபோல, காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் அதிசக்தி வாய்ந்த விளையாட்டு அணிகள் கலந்துகொள்வதில்லை. ஆனால், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளிலும், ஒலிம்பிக் போட்டிகளிலும் கலந்துகொள்வதற்கு அடித்தளமாக இந்தியாவுக்கு காமன்வெல்த் போட்டிகள் உதவுகின்றன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு பதக்கப் பட்டியலில் வீராங்கனைகள் இடம் பெற்றிருப்பது குறிப்பிடப்பட வேண்டிய சாதனை. பளு தூக்கும் வீராங்கனை பூனம் யாதவ், மனு பேக்கர், பெண்கள் டேபிள் டென்னிஸ் அணியினர், ஹீனா சித்து, மேரி கோம் என்று இந்திய வீராங்கனைகளின் சாதனை குறிப்பிடத்தக்கது. குறிப்பாக, இந்திய மகளிர் ஹாக்கி அணி உலக சாம்பியனான இங்கிலாந்தை தோற்கடித்தது கோல்ட்கோஸ்ட் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் இந்தியாவின் பெருமிதத்துக்குரிய சாதனை.
துப்பாக்கிச் சுடுதலில் மனு பேக்கர், மெஹுலி கோஷ், 15 வயது அனீஷ் பன்வாலா ஆகியோர் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தனர். மிகப்பெரிய ஆச்சரியமாக கோல்ட்கோஸ்டில் வெளிப்பட்டது இந்தியாவின் 10 பேர் கொண்ட டேபிள் டென்னிஸ் அணியினரின் சாதனை. மூன்று தங்கம் உள்பட எட்டு பதக்கங்களை அள்ளிக்குவித்தது நமது டேபிள் டென்னிஸ் அணி. அதிலும் குறிப்பாக, மனீகா பத்ராவின் சாதனை பாராட்டுக்குரியது. 
ஐந்து முறை உலகக் குத்துச் சண்டை சாம்பியன் மேரி கோம், இரண்டு முறை ஒலிம்பிக்கில் மல்யுத்தப் பதக்கம் வென்ற சுஷில் குமார், பளு தூக்குதலில் உலக சாம்பியனான மீராபாய் சானு, 2016 உலக ஜூனியர் ஜாவலின் சாம்பியன் நீரஜ் சோப்ரா ஆகியோர் இந்தியாவின் பதக்கப் பட்டியல் அதிகரித்ததற்கு மிகமுக்கியமான பங்களிப்பை நல்கியவர்கள். எதிர்பாராத தங்கப் பதக்கத்தை பாட்மிண்டனில் வென்றது இந்தியாவின் கலப்பு இரட்டையர் அணி. அதேபோல, பி.வி. சிந்து, சாய்னா நேவால் இருவரும் பெண்களுக்கான ஒற்றையர் இறுதிச் சுற்றை அடைந்து தங்கம், வெள்ளி வென்றனர்.
துப்பாக்கிச் சுடுதல், மல்யுத்தம், பளு தூக்குதல் ஆகியவற்றில் மொத்தம் 37 பதக்கங்கள் இந்தியாவுக்கு கிடைத்திருக்கின்றன. குறிப்பாக, துப்பாக்கிச் சுடுதலில் மட்டும் 16 பதக்கங்களை வென்றிருக்கிறோம் (7 தங்கம், 4 வெள்ளி, 5 வெண்கலம்). அபினவ் பிந்த்ரா, ஜஸ்பால் ராணா, ககன் நரங் ஆகியோரைத் தொடர்ந்து இப்போது இந்தியாவின் துப்பாக்கிச் சுடுதல் வீரர்களாக மனு பேக்கர், மெஹுலி கோஷ், அனீஷ் பன்வாலா ஆகிய மூவரும் கோல்ட்கோஸ்டில் நடந்த 2018 காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் இந்தியாவுக்கு கிடைத்திருக்கும் புதிய சாதனை வீரர்கள். 
குத்துச் சண்டையில் விகாஸ் கிருஷணும், கெளரவ் சோலங்கியும், மல்யுத்தத்தில் சுஷில் குமார், வினேஷ் போகட், சுமித் குமார், ராகுல் அவாரே, பஜ்ரங் புனியா ஆகியோர் இந்தியாவுக்குப் பெருமை சேர்த்ததுடன் மிகப்பெரிய வருங்கால எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள். அதேபோல, பளு தூக்குதலில் மீராபாய் சானு, சஞ்சிதா சானு, பூனம் யாதவ், வெங்கட் ராகுல் ரகலா ஆகியோர் மட்டுமல்லாமல், தமிழகத்தைச் சேர்ந்த சதீஷ்குமார் சிவலிங்கமும் பதக்கப் பட்டியலுக்கு பங்களிப்பை நல்கி இந்தியாவுக்குப் பெருமை தேடித்தந்திருக்கிறார்கள்.
கிரிக்கெட்டை மட்டுமே மையப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது போய், இப்போது எல்லா விளையாட்டுகளுக்கும் முக்கியத்துவம் கிடைக்கத் தொடங்கியிருப்பதன் அறிகுறிதான் இந்தியா கோல்ட்கோஸ்டில் பெற்ற வெற்றிகள். வரும் ஆகஸ்ட், செப்டம்பரில் இந்தோனேசிய தலைநகர் ஜகார்தாவில் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடைபெற இருக்கின்றன. கடந்த முறை 2014-இல் 11 தங்கம், 9 வெள்ளி, 37 வெண்கலப் பதக்கங்கள் மட்டுமே ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வென்ற இந்திய அணி, இந்த முறை கோல்ட்கோஸ்ட் காமன்வெல்த் போட்டிகளில் பெற்ற வெற்றியின் உற்சாகத்தில் புதிய பல சாதனைகளை படைக்கக்கூடும் என்கிற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. 
அதைத்தொடர்ந்து 2020-இல் டோக்கியோவில் நடக்க இருக்கிற ஒலிம்பிக் பந்தயங்களுக்கும் நாம் தயாராக வேண்டும். 
அதற்கும் அடித்தளம் அமைத்துத் தந்திருக்கிறது இந்திய விளையாட்டு அணியின் கோல்ட்கோஸ்ட் சாதனைகள்.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/18/கோல்ட்கோஸ்ட்-சாதனைகள்-2902120.html
2901427 தலையங்கம் இந்தியாவுக்கே தலைகுனிவு! ஆசிரியர் Tuesday, April 17, 2018 01:21 AM +0530 ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலம் கதுவாவிலும், உத்தரப் பிரதேசத்தின் உன்னாவிலும் நடைபெற்றிருக்கின்ற சம்பவங்கள் நமது தேசத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கிவிட்டிருக்கிறது. மனித இனத்தின் முன்னால் இந்தியா தலைகுனிந்து நிற்கிறது. இந்திய சமூகம் இந்த அளவுக்கு வக்கிரத்தனம் பிடித்ததாக மாறிவிட்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கும்போது, பொருளாதார வல்லரசாகப் போகிறோம் என்கிற கோஷமெல்லாம் அர்த்தமற்றதாகிவிட்டது. 
கதுவாவுக்கும் உன்னாவுக்கும் இடையில் 1000 கி.மீ. தூர இடைவெளி இருந்தாலும்கூட, இரண்டு சம்பவங்களும் உணர்த்தும் உண்மை ஒன்றுதான். இரண்டு சம்பவங்களிலும் அப்பாவிச் சிறுமிகள், அதிலும் எந்தவிதப் பாதுகாப்பும் இல்லாத ஒடுக்கப்பட்ட பெண் குழந்தைகள், ஆணாதிக்கவாதிகளின் ஈவிரக்கமற்ற கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் அது. அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பதற்கும், அவர்களுக்கு ஆதரவுக்கரம் நீட்டுவதற்கும் பதிலாக சட்டமும் சமூகமும் அநீதிக்குத் துணை நின்றிருக்கிறது என்பது எந்த அளவுக்குப் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பில்லாத நாடாக நாம் மாறியிருக்கிறோம் என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.
அது கதுவா ஆனாலும் சரி, உன்னாவானாலும் சரி, அந்த இரண்டு சம்பவங்களிலும் நாம் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது. அந்த இரண்டு பெண்களுக்கும் அநீதி இழைக்கப்பட்டவுடன் சட்டம் உடனடியாகத் தனது கடமையைச் செய்யவில்லை. இரண்டு பிரச்னைகளுமே தேசியத் தளத்தில் கவனம் பெற்ற பிறகுதான் மெதுவாக சட்டம் இந்தப் பிரச்னைகள் குறித்து நகரத் தொடங்கியது. நிர்பயா சட்டம் இயற்றப்பட்டு ஐந்து ஆண்டுகள் கழிந்தும், இன்றும்கூட பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான பெண்கள் நீதிக்காகப் போராட வேண்டியிருக்கிறது.
ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலத்திலுள்ள கதுவா மாவட்டத்தின் ரசானா என்கிற கிராமத்தில் ஜனவரி 10-ஆம் தேதி முதல் எட்டு வயதுப் பெண் காணாமல் போனாள். ஜனவரி 17-ஆம் தேதி கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான அந்தச் சிறுமியின் உடல் ஆங்காங்கே துண்டிக்கப்பட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அந்தச் சிறுமி ஒரு கோயிலுக்குள் ஆறு நாள்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டு, அடித்துத் துன்புறுத்தப்பட்டு, போதை மருந்து கொடுக்கப்பட்டு, பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு, சித்திரவதையை அனுபவித்திருக்கிறாள். 
தேசிய அளவில் பரபரப்பு ஏற்பட்டதால், மூன்று மாதத்துக்குப் பிறகு சட்டம் தனது கடமையைச் செய்யத் தொடங்கியது. 
இதையெல்லாம் விட வேடிக்கை என்னவென்றால், ஜம்மு காஷ்மீர் உயர்நீதிமன்றத்தின் வழக்குரைஞர்கள் சங்கம் குற்றவாளிகளுக்கு ஆதரவாக போராட்டத்தில் இறங்கியிருக்கிறது. பாஜகவைச் சேர்ந்த இரண்டு மாநில அமைச்சர்கள் அந்தப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டு பேசியிருக்கிறார்கள். காவல் துறையினரே எட்டு வயது சிறுமியின் பாலியல் வன்கொடுமைக்கும் கொலைக்கும் உடந்தையாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதும், குற்றவாளிகளைக் காப்பாற்ற வழக்குரைஞர்களும் அமைச்சர்களும் கச்சை கட்டிக்கொண்டு இறங்கி இருக்கிறார்கள் என்பதும் அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
கதுவாவில் இப்படி என்றால், உன்னாவில் நடந்த சம்பவம் இதைவிடக் கொடுமையானது. 2017, ஜூன் 4-ஆம் தேதி ஓர் அப்பாவிப் பெண் உள்ளூர் பாஜக எம்.எல்.ஏ. குல்தீப்சிங் செங்கர் என்பவரிடம் வேலைக்குப் பரிந்துரை செய்ய கோருவதற்காக அவரது வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கிறார். அங்கே அவர் குல்தீப்சிங் செங்கரால் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பப்பட்டார். 
தன்னுடைய புகாரில், எம்.எல்.ஏ. குல்தீப் செங்கரின் பெயரைக் குறிப்பிட காவல் துறையினர் அனுமதிக்கவில்லை என்று அவர் நீதிமன்றத்தில் தெளிவாகவே கூறியிருக்கிறார். தில்லிக்குப் போய் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக அந்தப் பெண் போராடத் தொடங்குகிறார். 
அந்தப் பெண்ணின் தந்தை, எம்.எல்.ஏ.வின் சகோதரர் அதுல்சிங் செங்கர், அவருடைய உதவியாளர் மக்கி இருவராலும் நையப் புடைக்கப்பட்டு காவல்துறையினரிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறார். இது நடந்தது ஏப்ரல் 5-ஆம் தேதி. ஏப்ரல் 8-ஆம் தேதி அந்தப் பெண் லக்னெளவில் உள்ள முதல்வர் வீட்டுக்கு முன்னால் எம்.எல்.ஏ. மீது வழக்குப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று கூறி தீக்குளிக்க முற்படுகிறார். 9-ஆம் தேதி காவல்துறையினரால் தாக்கப்பட்டு அந்தப் பெண்ணின் தந்தை சிறையில் இறந்து போகிறார். 
ஆளும்கட்சி எம்.எல்.ஏ.வையும் அவரது சகோதரரையும் இப்போது உத்தரப் பிரதேச காவல்துறை கைது செய்திருக்கிறது. குற்றவாளிகள் யாரும் தப்ப முடியாது என்று காலதாமதமாக முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் இப்போது அறிக்கை வெளியிடுகிறார். ஏறத்தாழ ஒன்பது மாதங்களாக அந்தப் பெண்ணின் போராட்டம் நடத்திருக்கிறது. அப்போதெல்லாம் பேசாமல் இருந்த முதல்வர், இப்போதுதான் பேசத்தொடங்கி இருக்கிறார் என்று சொன்னால், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் துணை நிற்பதற்குப் பதிலாக, தனது கட்சியைச் சேர்ந்த எம்.எல்.ஏ.வையும், காவல்துறையினரையும் காப்பாற்றுவதில்தான் உத்தரப் பிரதேச அரசு முனைப்பாக இருந்தது என்பதுதானே உண்மை?
தேசிய குற்ற ஆவண மையத்தின் 2016-க்கான அறிக்கை அதிர்ச்சி அளிக்கும் தகவல்களை வெளிப்படுத்துகிறது. 2016-இல் மட்டும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமை 88% அதிகரித்திருப்பதாகக் கூறுகிறது அந்த அறிக்கை. கதுவாவும் உன்னாவும் வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டன. ஆனால், இதுபோல ஆயிரக்கணக்கான சம்பவங்கள் வெளியில் தெரியாமல் ஆங்காங்கே மறைக்கப்படுகின்றன என்கிற உண்மையை நாம் உணர வேண்டும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/17/இந்தியாவுக்கே-தலைகுனிவு-2901427.html
2900866 தலையங்கம் எங்கே தவறு? ஆசிரியர் Monday, April 16, 2018 02:43 AM +0530 இந்தியாவின் 127 கோடி மக்களின் பசியாற்றுவது மட்டுமல்லாமல், 2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி அவர்களில் 54.6% பேருக்கு நேரிடையாகவோ மறைமுகமாகவோ வேலைவாய்ப்பை வழங்குவது விவசாயம்தான். ஆனால், இந்தியாவின் மொத்த ஜிடிபியில் வெறும் 14 சதவீதம்தான் விவசாயத்தின் பங்கு என்னும்போது, எங்கேயோ தவறு இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. 
கடந்த அரைநூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களும் சீர்த்திருத்தங்களும் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், விவசாயத்தில் மட்டும் பெரிய மாற்றம் வந்திருக்கிறதா என்று கேட்டால் இல்லை. ஏனைய உற்பத்தித் துறைகளைப்போல அதிக அளவில் தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. அரசின் விலை நிர்ணயம், மானியம் உள்ளிட்டவை குறித்து தீர்மானிக்கும் முறை மாற்றப்பட்டாக வேண்டும். சீனாவில் ஓர் ஏக்கரில் உற்பத்தி செய்யப்படும் நெல்லின் அளவைவிட இந்தியாவில் 46% குறைவான விளைச்சலைத்தான் நம்மால் பெற முடிகிறது எனும்போது, இது குறித்து தீவிரமான சிந்தனை நம்மிடம் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது. 
நமது வேளாண் மானியக் கொள்கை, அரிசி, கோதுமை, கரும்பு உள்ளிட்ட அதிகமாக தண்ணீர் தேவைப்படும் பயிர்களுக்குத்தான் பாதுகாப்பு அளிக்கிறதே தவிர, பழங்கள், காய்கறிகள் உள்ளிட்டவற்றுக்கு அரசு குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை கூடத் தரவில்லை. 
அதனால், இந்திய வேளாண் பொருளாதாரம் என்பது குறைந்தபட்ச ஆதார விலையை சார்ந்திருக்கும் அவலம் தொடர்கிறது. 
விவசாயிகளின் உழைப்புக்கும் முதலீட்டுக்கும் ஏற்றாற்போல விளைபொருள்களுக்கு விலை நிர்ணயம் செய்யப்படுவதில்லை. எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் குழு பரிந்துரைப்படியும், அரசின் இந்த ஆண்டு நிதிநிலை அறிக்கையின்படியும் நம்பிக்கையூட்டும் பரிந்துரைகளும், அறிவிப்புகளும் செய்யப்படுகிறதே தவிர, அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த முயற்சி செய்யப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
இந்தப் பின்னணியிலும்கூட, இந்திய விவசாயி வேளாண் உற்பத்தியை ஆண்டுக்காண்டு அதிகரித்து வருவதுதான் மிகப்பெரிய ஆச்சரியம். இந்தியாவில் உணவு தானிய உற்பத்தி மொத்த பயிர் பரப்பில் 65%. உலகிலேயே அதிகமாக சிறு தானியங்கள் உற்பத்தி செய்யும் நாடு இந்தியாதான். கோதுமை, நெல், பருப்பு வகைகள் ஆகியவற்றில் உலகில் இரண்டாவது அதிக உற்பத்தி செய்யும் நாடு என்கிற பெருமையும் நமக்கு உண்டு.
ஆண்டுக்காண்டு அதிகரித்துவரும் மக்கள்தொகைக்கு ஏற்ப இந்தியாவின் உணவுப் பொருள்களின் உற்பத்தி அதிகரித்தாக வேண்டும். அதேநேரத்தில், இந்தியாவின் விவசாய நிலப்பரப்பு குறைந்து கொண்டுவருவது மட்டுமல்லாமல், பாசனத்துக்கான தண்ணீரின் அளவையும் அதிகரிக்க முடியாத இயற்கைச் சூழல் நிலவுகிறது. 2000}இல் இந்தியாவின் தானிய தேவை 20.1 கோடி டன். 2025}இல் நமது தேவை 29.1 கோடி டன்னாகவும், 2050}இல் 37.7 கோடி டன்னாகவும் அதிகரிக்கப் போகிறது. அந்தத் தேவையை ஈடுகட்ட நம்மிடம் இருக்கும் நிலப்பரப்பையும், பாசன வசதியையும் வைத்துக் கொண்டு எப்படி உற்பத்தியை அதிகரிக்கப் போகிறோம் என்பது குறித்த தீவிரமான சிந்தனை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
செயற்கைக்கோள்கள், புள்ளிவிவரங்கள், சந்தையின் தேவை, எந்தெந்தப் பகுதியில் விவசாயிகள் என்னென்ன பயிரிட முற்படுகிறார்கள் என்பதெல்லாம் விரல் நுனியில் கணினித் திரையில் தெரிந்துகொள்ளும் வசதி இருந்தும்கூட, மத்திய } மாநில வேளாண்அமைச்சகங்கள் முறையான திட்டமிடலில் ஈடுபடாமல் இருப்பது வருத்தம் அளிக்கிறது. குறிப்பாக, தேவைக்கு அதிகமாக நெல், கோதுமை, கரும்பு போன்ற சாகுபடிகளில் ஈடுபடாமல்  விவசாயிகளைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ளாமல் இருப்பது, தவறான வேளாண் நிர்வாகத்தின் அடையாளம்.
உத்தரப் பிரதேசத்தில் சர்க்கரை ஆலைகளிலிருந்து கரும்பு விவசாயிகளுக்குத் தரப்பட வேண்டிய பாக்கித் தொகை ரூ.8,300 கோடி. அரசு பரிந்துரைத்த குறைவான விலையில் கரும்பை இந்த ஆலைகளுக்கு விவசாயிகள் வழங்கியிருக்கிறார்கள். மகாராஷ்டிரத்தில் மத்திய அரசு நிர்ணயித்திருக்கும் குறைந்த, நியாயமான விலையில் விவசாயிகள் சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு வழங்கிய கரும்புக்குத் தரப்பட வேண்டிய தொகை ரூ.2,213 கோடி. இதுபோல்தான் இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலும் சர்க்கரை ஆலைகளிலிருந்து விவசாயிகளுக்கு பாக்கித் தொகை தரப்படாமல் இருக்கிறது.
இந்த நிலையில்கூட, வரும் ஆண்டில் மகாராஷ்டிரத்தில் கரும்பு பயிரிடப்படும் நிலப்பரப்பு 19% அதிகரித்திருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேசத்திலும் அதேபோல விவசாயிகள் கூடுதலாக அதிகம் தண்ணீர் உறிஞ்சும் கரும்புப் பயிருக்கு மாறுகிறார்கள். கரும்பைப் போலவே பலரும் நெல், கோதுமை பயிரை விரும்புகிறார்கள். 
அதற்குக் காரணம், இந்தப் பயிர்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஆதார விலை கிடைக்கும் என்கிற உத்தரவாதம்தான். காலதாமதமானாலும், ஆலைகள் தங்களுக்குத் தர வேண்டிய தொகையை கட்டாயம் வழங்கும் என்கிற நம்பிக்கைதான். 
கடந்த இரண்டு, மூன்று அறுவடைக் காலமாக எண்ணெய் வித்துகளும், பருப்பு வகைகளும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையைவிட சந்தையில் விலை குறைவாக விற்கப்படுகின்றன. தக்காளி, வெங்காயம், உருளைக்கிழங்கு ஆகியவற்றுக்கு இன்ன விலைதான் கிடைக்கும் என்கின்ற உத்தரவாதம் இல்லை. துவரம் பருப்பு, சோயா பீன்ஸ், இஞ்சி, பருத்தி, சோளம் உள்ளிட்டவைக்கு உத்தரவாதமான விலை கிடைக்கும் என்கிற நம்பிக்கை இல்லை. இந்தப் போக்கை உணர்ந்து, அறிவியல் அணுகுமுறையுடன் விவசாய 
உற்பத்தியை கண்காணித்து முறைப்படுத்தாத வரை,  விவசாயிகளின் பிரச்னையும் தீராது, வேளாண் இடர்பாடும் அகலாது, இந்தியப் பொருளாதாரமும் தலைநிமிராது!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/16/எங்கே-தவறு-2900866.html
2899626 தலையங்கம் வெற்றியைத் தொடர்ந்து... ஆசிரியர் Saturday, April 14, 2018 01:23 AM +0530 கடந்த சனிக்கிழமை இந்தியாவின் தலைசிறந்த டென்னிஸ் வீரர் லியாண்டர் பயஸ், டேவிஸ் கோப்பை டென்னிஸ் போட்டிகளில் புதிய சாதனையும் சரித்திரமும் படைத்திருக்கிறார். இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் 45 வயதை அடைய இருக்கும் லியாண்டர் பயஸ், டேவிஸ் கோப்பை வரலாற்றில் வெற்றிகரமான இரட்டை ஆட்டக்காரராக புதிய சாதனை படைத்திருக்கிறார். இது இவரது 43-ஆவது இரட்டையர் வெற்றி. இதுவரை எந்தவொரு டென்னிஸ் வீரரும் டேவிஸ் கோப்பை வரலாற்றில் இரட்டையர் ஆட்டத்தில் 43 முறை வெற்றி பெற்றதில்லை என்பதுதான் சிறப்பு.
18 முறை கிராண்ட்ஸ்லாம் சாம்பியன்; 34 கிராண்ட்ஸ்லாம் போட்டிகளில் இறுதிச்சுற்று வரை வந்தவர்; 7 முறை ஒலிம்பிக் பந்தயங்களில் கலந்து கொண்டவர்; ஒருமுறை ஒலிம்பிக் போட்டியில் வெண்கலம் வென்றவர்; கிராண்ட்ஸ்லாம் போட்டிகளில் 8 முறை இரட்டையர் ஆட்டத்திலும், 10 முறை கலப்பு இரட்டையர் ஆட்டத்திலும் பட்டம் வென்ற பெருமைக்குரியவர். இப்படி லியாண்டர் பயஸின் வெற்றிச் சாதனைகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.
டேவிஸ் கோப்பை போட்டியில் 1990-இல் முதன்முதலில் விளையாடத் தொடங்கிய லியாண்டர் பயஸ், கடந்த சனிக்கிழமை ரோஹன் போபண்ணாவுடன் இணைந்து, சீனாவின் மா ஜீங் காங்யூம் - சே ஸாங்யூம் இணையை மிகப் பெரிய போராட்டத்திற்குப் பிறகு தோற்கடித்தார். இந்த வெற்றிக்கு மிகப் பெரிய காரணம், தனது 45 வயதிலும் துளியும் அயராமல், அலட்டிக் கொள்ளாமல் விளையாடிய லியாண்டர் பயஸ்தான் என்று குறிப்பிட்டால் தவறில்லை.
உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் எத்தனையோ டென்னிஸ் போட்டிகள் நடைபெறத் தொடங்கிவிட்டன. கிராண்ட்ஸ்லாம் உள்ளிட்ட பல டென்னிஸ் பந்தயங்கள் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் மிகவும் பிரபலம் அடைந்து விட்டிருக்கின்றன. அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்னால் இருந்த டேவிஸ் கோப்பை போட்டிக்கான பரபரப்பு இப்போது இல்லை என்பது உண்மைதான் என்றாலும், இப்போதும்கூட உலகின் தலைசிறந்த டென்னிஸ் விளையாட்டு வீரர்கள் அதை தேசிய கடமையாகக் கருதி டேவிஸ் கோப்பைப் போட்டிக்கு அணிதிரள்கிறார்கள். அப்படியிருக்கும் நிலையில், டேவிஸ் கோப்பை போட்டியில் லியாண்டர் பயஸ், தனது 43-ஆவது வெற்றியை நிகழ்த்தியிருப்பது, அவரிடம் தொடர்ந்து காணப்படும் உற்சாகத்தை பறைசாற்றுகிறது. 
ஒருபுறம் லியாண்டர் பயஸ் - ரோஹன் போபண்ணா இணையின் டேவிஸ் கோப்பை வெற்றி மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது என்றாலும், இன்னொருபுறம் இந்திய டென்னிஸ் குறித்த கவலை எழாமல் இல்லை. கிரிக்கெட்டிலும் பூப்பந்தாட்டத்திலும் கால் பந்தாட்டம், ஹாக்கி உள்ளிட்ட விளையாட்டுகளிலும் உருவாகும் அளவுக்கு டென்ஸிஸ் வீரர்களும், வீராங்கனைகளும் அதிக அளவில் இல்லை என்பதும், புதிய வரவுகள் சர்வதேசத் தரத்துக்கு உயரவில்லை என்பதும், நாம் கவலைப்படவேண்டிய ஒன்று.
இந்தியாவுக்கு 1880-இல் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தினரால் டென்னிஸ் விளையாட்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பே இந்திய டென்னிஸ் வீரர்களான சலீம், பைஸி சகோதரர்கள், கிருஷ்ண பிரசாத் உள்ளிட்டோர் ஐரோப்பிய நாடுகளில் நடைபெறும் டென்னிஸ் போட்டிகளில் பங்கேற்று சாதனை புரிந்திருக்கிறார்கள். சுதந்திர இந்தியாவில் எடுத்துக் கொண்டால், ராமநாதன் கிருஷ்ணன், பிரேம்ஜித்லால், எஸ்.பி.மிஸ்ரா, ஜெய்தீப் ஆகியோரும் அவர்களைத் தொடர்ந்து அமிர்தராஜ் சகோதரர்கள், ரமேஷ் கிருஷ்ணன் உள்ளிட்டோரும் லியாண்டர் பயஸ், மகேஷ் பூபதி, சானியா மிர்ஸா, போபண்ணா ஆகியோரைத் தொடர்ந்து, பிரிஜ்னீஷ் குணேஸ்வரன், ருஷ்மி சக்ரவர்த்தி, ஹர்ஷ் மங்கல், அங்கிதா ரெய்னா உள்ளிட்ட சில இளைய தலைமுறை விளையாட்டு வீரர்களும் டென்னிஸை இன்னும் உயிரோட்டமாக வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 
ஜூனியர் அளவில் பல பிரகாசமான விளையாட்டு வீரர்களும், வீராங்கனைகளும் உருவாகாமல் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் சர்வதேச அளவிலான ஒற்றை மற்றும் இரட்டையர் ஆட்டக்காரர்களாகப் பெயர் பெற முடியவில்லை என்பது வருத்தமாக இருக்கிறது. 
யூகி பாம்ப்ரி, ராம்குமார் ராமநாதன், 2015 ஜூனியர் விம்பிள்டன் இரட்டையர் ஆட்டத்தில் வெற்றி பெற்ற சுமீத் நகல் உள்ளிட்ட விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒரு சிலர் மட்டும்தான் வருங்காலத்தில் இந்திய டென்னிஸை வழிநடத்த முடியும் என நம்மால் அடையாளம் காணமுடிகிறது. 
இந்தியாவில் உள்ள எல்லா நகரங்களிலும், கல்லூரிகளிலும் டென்னிஸ் மைதானங்கள் உருவாகி இருக்கின்றன. டென்னிஸ் பணக்காரர்களின் விளையாட்டு என்பது போய், சாமானியர்களும் விளையாட முடியும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அப்படி இருந்தும்கூட நம்மால் கிரிக்கெட் போலவோ, ஏனைய விளையாட்டுக்களைப் போலவோ வீரர்களை உருவாக்க முடியவில்லை என்றால், அதற்கு அகில இந்திய டென்னிஸ் கூட்டமைப்பின் அணுகுமுறை சரியானதாக இல்லை என்றுதான் கருத வேண்டி இருக்கிறது.
அகில இந்திய டென்னிஸ் கூட்டமைப்பு மாவட்டத் தலைநகரங்களிலும், சிறு சிறு நகரங்களிலும் கூடத் தன்னுடைய செயல்பாடுகளை மேலும் விரிவுபடுத்தியாக வேண்டும். நல்ல திறமைசாலிகளை அடையாளம் காண்பதால் மட்டுமே நல்ல விளையாட்டு வீரர்களை தேசிய அளவிலும் சர்வதேச அளவிலும் உருவாக்கி விட முடியாது. அதற்கு அகில இந்திய டென்னிஸ் கூட்டமைப்பு போதுமான நிதியுதவி அளிப்பது மட்டுமல்லாமல், புதிய இளம் விளையாட்டு வீரர்களுக்குத் தேவையான தரமான டென்னிஸ் மைதானங்களையும், மட்டைகளையும், பந்துகளையும் பயிற்சிக்கான உதவிகளையும் செய்துதர வேண்டும். அவர்களுக்கு, தேர்ந்த பயிற்சியாளர்களின் மூலம் சர்வதேசப் போட்டிகளில் கலந்துகொள்வதற்கான தேர்ச்சியை அளிப்பது அகில இந்திய டென்னிஸ் கூட்டமைப்பின் கடமை.
லியாண்டர் பயஸின் வெற்றி நம்மை வருங்காலம் குறித்து சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/14/வெற்றியைத்-தொடர்ந்து-2899626.html
2898962 தலையங்கம் நீதிக்கு சோதனை! ஆசிரியர் Friday, April 13, 2018 01:30 AM +0530 உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு அடுத்த இடத்தில் இருக்கும் மூத்த நீதிபதி செலமேஸ்வர், தலைமை நீதிபதிக்கு எழுதியிருக்கும் கடிதம் விவாதத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. நீதித்துறையின் சுதந்திரம் குறித்தும், இந்தியாவின் உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்றங்களின் சுதந்திரமான செயல்பாடுகள் குறித்தும் ஐயப்பாட்டை எழுப்பியிருக்கிறார் அவர். நீதிபதி செலமேஸ்வரின் கருத்துகள் நீதித்துறை சுதந்திரம் குறித்து அக்கறை உள்ளவர்களை நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது.
கடந்த ஜனவரி 12-ஆம் தேதி நிருபர்கள் கூட்டம் கூட்டி, நீதிபதி செலமேஸ்வர் தலைமையில் உச்சநீதிமன்றத்தின் நான்கு மூத்த நீதிபதிகள் சில கோரிக்கைகளை முன்வைத்தனர். தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவுக்கு, நீதிபதி செலமேஸ்வர் இப்போது எழுதியிருக்கும் கடிதம், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் மத்தியில் இன்னும் கருத்து வேறுபாடு தொடர்கிறது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. 
நீதித்துறை குறித்த அரசின் அணுகுமுறை, உயர்நீதிமன்றங்களின் செயல்பாடு, நீதித்துறைக்கும் அரசுக்கும் இடையேயான உறவு உள்ளிட்டவை குறித்து சில ஐயப்பாடுகளையும் குற்றச்சாட்டுகளையும் அந்தக் கடிதத்தில் நீதிபதி செலமேஸ்வர் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். இதுகுறித்து விவாதிக்க உச்சநீதிமன்றத்தின் அத்தனை நீதிபதிகளும் அடங்கிய கூட்டம் ஒன்று தலைமை நீதிபதியால் கூட்டப்பட வேண்டும் என்றும் கோரியிருக்கிறார் அவர்.
ஏற்கெனவே உத்தரகண்ட் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி கே.எம். ஜோசப்பை, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பதவி உயர்த்த நீதிபதிகளின் கொலீஜியம் பரிந்துரைத்திருந்தது. உத்தரகண்ட் அரசை மத்திய அரசு கலைத்தது செல்லாது என்று மத்திய அரசுக்கு எதிராகத் தீர்ப்பு வழங்கிய காரணத்தால், நீதிபதி ஜோசப்பின் பதவி உயர்வை அறிவிக்காமல் கிடப்பில் போட்டிருக்கிறது மத்திய சட்ட அமைச்சகம். அதேபோல, கர்நாடக உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியின் செயல்பாடும் விவாதப் பொருளாகியிருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில் நீதிபதி செலமேஸ்வர் தனது கடிதத்தின் மூலம் 
எழுப்பியிருக்கும் கேள்விகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
கர்நாடக உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி தினேஷ் மகேஸ்வரி, மாவட்ட மற்றும் செஷன்ஸ் நீதிபதியான கிருஷ்ணபட் என்பவருக்கு எதிராக ஒரு விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறார். நீதிபதி கிருஷ்ணபட் இரண்டு முறை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பதவி உயர்வு பெறுவதற்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருப்பவர். அவர் மீது சில குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தபோது, முந்தைய உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் தலைமையிலான கொலீஜியம் விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டு, நீதிபதி கிருஷ்ணபட் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் எந்தவித ஆதாரமும் இல்லாதவை என்று தெரிய வந்திருக்கிறது.
ஏற்கெனவே உயர்நீதிமன்றத்தின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதியால் விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்பட்டு, குற்றச்சாட்டு ஆதாரமற்றது என்று நிரூபிக்கப்பட்ட நிலையில், இப்போது மத்திய அரசின் வேண்டுகோள்படி, இப்போதைய கர்நாடக உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி மறு விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறார். மத்திய அரசின் வேண்டுகோளை ஏற்று, தலைமை நீதிபதி தினேஷ் மகேஸ்வரி விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டது தவறு என்பது நீதிபதி செலமேஸ்வரின் குற்றச்சாட்டு.
அரசின் கோரிக்கைகளையும், வேண்டுகோள்களையும் ஏற்று உயர்நீதிமன்றங்கள் செயல்பட முடியாது, கூடாது என்பது எழுதப்படாத மரபு. உச்சநீதிமன்றத்திடமிருந்துதான் உயர்நீதிமன்றங்கள் தங்களது ஆணைகளைப் பெற்று செயல்பட வேண்டும் என்பதுதான் நீதித்துறையின் நடைமுறை வழக்கம். ஏற்கெனவே உயர்நீதிமன்றத்தால் விசாரணை செய்யப்பட்டு முடிவெடுக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், அந்த விசாரணையைப் புறந்தள்ளி, அரசின் அழுத்தம் காரணமாக மறு விசாரணைக்கு உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தினேஷ் மகேஸ்வரி உத்தரவிட்டதை, நீதிபதி செலமேஸ்வர் மட்டுமல்ல, நீதித்துறையில் பலரும் வன்மையாக எதிர்க்கவும் கண்டிக்கவும் செய்திருக்கிறார்கள்.
இந்திய நீதிமன்றங்களில் தொடுக்கப்படும் பெரும்பாலான வழக்குகள் அரசுக்கு எதிரானவை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அரசும் அரசு அதிகாரிகளும் எடுக்கும் முடிவால் பாதிக்கப்பட்ட பொதுமக்கள் நீதிமன்றங்களை அணுகுகிறார்கள். அப்படி இருக்கும் நிலையில், நீதித்துறைக்கும் நிர்வாகத் துறைக்கும் இடையில் ஆரோக்கியமான இடைவெளி இருக்க வேண்டுமே தவிர, இவை இரண்டும் இணைந்து உறவாடி, செயல்படத் தொடங்கினால் அதனால் பாதிக்கப்படப்போவது சாமானிய குடிமக்கள்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. பொதுமக்களை பாதிக்கும் விதமாக அரசு எடுத்திருக்கும் முடிவைத் தட்டிக்கேட்க சாமானிய மக்களுக்கு இருக்கும் ஒரே வடிகால் நீதிமன்றம் மட்டுமே என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
நீதிபதி செலமேஸ்வர் முன்வைத்திருக்கும் கருத்துகளைப் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. நீதித்துறையின் செயல்பாட்டிலும் நீதித்துறை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்னைகளிலும் அரசின் தலையீடு அதிகரித்து வருவதாகவும், இது தொடர்ந்தால், என்ன வழக்கில் என்ன தீர்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதை நீதித்துறைக்கு அரசு உத்தரவிடும் அவல நிலை ஏற்பட்டுவிடும் என்றும் எச்சரிக்கிறார் நீதிபதி செலமேஸ்வர். 
விரைவில் பதவி ஓய்வுபெற இருக்கும் நீதிபதி செலமேஸ்வருக்கு உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாகும் வாய்ப்பு கிடையாது. தான் பதவி ஓய்வு பெற்ற பிறகு வேறு எந்தப் பொறுப்பையும் 
ஏற்றுக் கொள்வதில்லை என்று அவர் ஏற்கெனவே அறிவித்திருக்கிறார். இந்த நிலையில், தலைமை நீதிபதிக்கு எதிராகவும் அரசுக்கு எதிராகவும் அவர் போர்க்கொடி உயர்த்தி, குற்றச்சாட்டுகளை எழுப்பியிருப்பது தனிப்பட்ட விரோதம் காரணமாக மட்டுமே என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது. அவர் முன்வைத்திருக்கும் கருத்துகள் நீதித்துறையின் சிந்தனைக்குரியவை.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/13/நீதிக்கு-சோதனை-2898962.html
2898248 தலையங்கம் வன்முறை விடையாகாது! ஆசிரியர் Thursday, April 12, 2018 01:16 AM +0530 காவிரி நதிநீர் பங்கீட்டைப் பொருத்தவரை, தமிழகம் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதில் யாருக்கும் எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது. பிப்ரவரி மாதம் 16-ஆம் தேதி உச்ச நீதிமன்றம் தனது இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியும்கூட இன்னும் அந்தத் தீர்ப்பை மத்திய அரசு நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கிவில்லை என்பது வேதனைக்கும் கண்டனத்துக்கும் உரியது என்பதிலும் இருவேறு கருத்து இருக்க முடியாது.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு தமிழகத்துக்கு முழுமையான நியாயத்தையும் ஆறுதலையும் தரவில்லை. பிப்ரவரி 5, 2007-இல் வெளியான நடுவர் மன்றத் இறுதித் தீர்ப்பில் தமிழகத்திற்கு வழங்கப்பட்ட 192 டிஎம்சி காவிரி நீர், 177.25 டிஎம்சியாக குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எனினும், தமிழகத்துக்கும் கர்நாடகத்துக்கும் இடையே கடந்த 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மனக்கசப்பை ஏற்படுத்தி வரும் காவிரி நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்னை எப்படியாவது முடிவுக்கு வந்தால்போதும் என்று உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பை வேதனையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலைக்கு தமிழக மக்கள் வந்துவிட்டிருந்தனர். அப்படி இருந்தும்கூட, அந்தத் தீர்ப்பு நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை எனும்போது, அதிருப்தியும், ஆத்திரமும் ஏற்படுவது இயற்கை.
உச்ச நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்த மார்ச் 29-ஆம் தேதிக்குள் ஒரு திட்டம் வகுக்கப்பட வேண்டும் என்று மத்திய அரசுக்கு கட்டளை இட்டிருந்தது. நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டிருந்த திட்டம் என்பது காவிரி நீர் மேலாண்மை வாரியம் என்றுதான் பலரும் கருதினர். கடந்த வாரம், 'திட்டம்' என்பதற்கு விளக்கம் கேட்டு அதை நிறைவேற்ற மத்திய அரசு மூன்று மாதகால அவகாசம் கோரியது. ஆனால், மத்திய அரசு தனது தீர்ப்பை எப்படி நடைமுறைப்படுத்தப் போகிறது என்கிற முழுமையான செயல்திட்டத்தை வரும் மே 3-ஆம் தேதிக்குள் தாக்கல் செய்தாக வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கடந்த திங்கள்கிழமை கண்டிப்பாக கூறிவிட்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், தமிழகத்தின் உரிமையைத் தனது தீர்ப்பின் அடிப்படையில் பாதுகாப்பதாக உச்ச நீதிமன்றம் உறுதியும் அளித்திருக்கிறது. 
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதில் மத்திய அரசு தயக்கம் காட்டுவதற்கு முக்கியமான காரணம், கர்நாடக சட்டப்பேரவைக்கு நடைபெற இருக்கும் தேர்தல்தான் என்பது உலகறிந்த உண்மை. இதில் மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜகவை மட்டும் குற்றம் சாட்டுவதிலோ, குறை கூறுவதிலோ அர்த்தம் இல்லை. பாஜகவுக்குப் பதிலாக காங்கிரஸ் இப்போது மத்திய ஆட்சியில் இருந்திருந்தாலும்கூட, இதே நிலைப்பாட்டைத்தான் எடுத்திருக்கும் என்பதை அந்தக் கட்சியின் முந்தைய செயல்பாடுகள் எடுத்துரைக்கின்றன. 
கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கான வாக்கெடுப்பு நாள் மே 12 எனும் நிலையில், மே 3-ஆம் தேதிக்குள் மத்திய அரசு தனது மாதிரித் திட்டத்தை உச்ச நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதுவேகூட மத்திய அரசுக்கும், பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும் கர்நாடகத் தேர்தலில் மிகப்பெரிய பிரச்னையை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு தமிழகத்துக்கு முழுமையாக சாதகமாக இல்லாவிட்டாலும், தனது தீர்ப்பு நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதில் அது உறுதியாகவும் கண்டிப்பாகவும் இருக்கிறது என்பதை நாம் சந்தேகிக்க இடமில்லை. மத்தியில் ஆளும் பாஜகவுக்கு சாதகமாக நடக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கருதியிருந்தால், மத்திய அரசு தனது செயல் திட்டத்தை தாக்கல் செய்ய, கர்நாடக தேர்தல் வாக்குப்பதிவு முடிந்த பிறகு ஒரு தேதியை நிர்ணயித்திருக்கும். 
இந்தப் பின்னணியில்தான் உடனடியாக மத்திய அரசு காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைத்தாக வேண்டும் என்று தமிழகத்தில் பல்வேறு கட்சிகள் போராட்டக் களத்தில் குதித்திருக்கின்றன. இதுபோன்ற போராட்டங்கள் மூலம் அரசியல் ஆதாயம் பெற முடியுமே தவிர, காவிரியிலிருந்து நமக்கு உரிமையான தண்ணீரைப் பெற்றுவிட முடியாது என்பது எல்லா அரசியல் கட்சிகளுக்கும் அதன் தலைவர்களுக்கும் நன்றாகவே தெரியும். மத்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதற்காக நடைப்பயணம், அடையாள உண்ணாவிரதம் போன்ற போராட்டங்களில் தவறில்லை. ஆனால், இந்தப் பிரச்னையை பயன்படுத்தி வன்முறையில் இறங்குவது என்பது குழம்பிய குட்டையில் மீன் பிடிக்கத் துடிக்கும் அரசியல் சந்தர்ப்பவாதம் என்பதல்லாமல், வேறென்ன?
தமிழகம் காவிரி நீர் பிரச்னையில் கொதிப்படைந்திருக்கிறது என்பதற்காக முன்பே திட்டமிடப்பட்டுவிட்ட ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போட்டி தள்ளிப்போடப்பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நியாயமானதாகப்படவில்லை. அப்படியே ஐபிஎல் போட்டி நடத்தப்படு வதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதாக இருந்தாலும், அந்த எதிர்ப்பு வன்முறையாக மாற வேண்டிய அவசியம் நிச்சயமாக இல்லை. 
ஆட்டக்களத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் வீரர்களை நோக்கிக் காலணிகள் வீசப்பட்டதும், வன்முறைக் கும்பலை கட்டுப்படுத்த முயன்ற காவல் துறையினர் மீது தாக்குதல் நடத்தியதும் நாகரிகமான தமிழன் செய்யும் செயல்பாடாக இருக்க முடியாது. வன்முறையின் மூலம் அரசியல் ஆதாயம் தேட முற்பட்ட அரசியல் இயக்கங்கள் மக்கள் மன்றத்தின் ஆதரவையும் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றதில்லை என்கிற வரலாற்றை அவை உணர வேண்டும்.
காவிரி நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்னையில் தமிழகத்தின் உரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அதற்காகப் போராட்டங்களின் மூலம் அழுத்தம் கொடுக்கலாமே தவிர, வன்முறையின் மூலம் தீர்வு காண நினைப்பது, தடியால் அடித்து மாங்காயைப் பழுக்க வைக்கும் முயற்சி என்பதல்லாமல், வேறென்ன?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/12/வன்முறை-விடையாகாது-2898248.html
2897604 தலையங்கம் மோசடி முதலாளித்துவம்! ஆசிரியர் Wednesday, April 11, 2018 01:18 AM +0530 மொத்த மதிப்பில் இந்தியாவின் மூன்றாவது பெரிய வங்கியும், தனியார் வங்கிகளில் முதல் இடத்தில் இருப்பதுமான ஐசிஐசிஐ வங்கியில் நடைபெற்று இருக்கும் முறைகேடு வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது. விரைவிலேயே ஐசிஐசிஐ வங்கியின் தலைமை நிர்வாகி சந்தா கோச்சார் பதவி விலகக்கூடும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு பரவலாகவே காணப்படுகிறது.
1969 ஜூலை 19-ஆம் தேதி என்ன காரணத்துக்காக அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு 14 தனியார் வங்கிகளை நாட்டுடைமையாக்கியதோ, அதற்கான காரணங்கள் இப்போதும் வலுவாகவே இருக்கின்றன என்பதைத்தான், ஐசிஐசிஐ வங்கியின் செயல்பாட்டில் காணப்படும் சார்புச் சலுகைகள் (நெப்பாடிசம்) வெளிப்படுத்துகின்றன. நேரிடையாக தலைமை நிர்வாகி சந்தா கோச்சாரை இதற்காகக் குற்றப்படுத்த முடியாது என்றாலும், நடந்திருக்கும் முறைகேட்டில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பது அவரது கணவர் என்பதால், அவர் தார்மிக பொறுப்பிலிருந்து நழுவிவிட முடியாது.
வங்கிகளில் சேமிப்பாகவும், வைப்புத் தொகையாகவும் தங்களது பணத்தைப் போட்டிருக்கும் சிறு முதலீட்டாளர்களுக்கு அந்தப் பணம் வங்கிகளால் எங்கே, யாருக்கு மறு முதலீடு செய்யப்படுகிறது, எப்படி கையாளப்படுகிறது என்பது குறித்த எந்த விவரமும் தெரியாது. வங்கி நிர்வாகத்தின் முடிவுப்படி கடன்கள் வழங்கப்படுகின்றன. இப்படி, வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமல் மற்றவர்களுடைய பணத்தில் நடத்தப்படும் வியாபாரம்தான் வங்கிச் சேவை.
வங்கிகளைக் கண்காணிப்பதும், ஒழுங்காற்றுவதும் ரிசர்வ் வங்கியின் கடமை. வங்கிகளின் தவறான நிர்வாக முறையினாலோ, செயல்பாட்டினாலோ வங்கியில் முதலீடு செய்திருக்கும் சாமானிய வாடிக்கையாளர்கள் பாதிக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதுதான் இலக்கு. வங்கியின் செயல்பாடு, கணக்குத் தணிக்கை, வங்கி நிர்வாகத்தின் நேர்மை இவற்றையெல்லாம் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு ரிசர்வ் வங்கிக்கு உண்டு.
பொதுத்துறை வங்கிகளாகட்டும், தனியார் வங்கிகளாகட்டும், இவற்றின் வாராக்கடன் பல லட்சம் கோடியாக உயர்ந்திருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், சரியான நேரத்தில் வங்கிகளின் கடன் வழங்கும் போக்குக் குறித்து ரிசர்வ் வங்கி சரியாக கண்காணிக்காமல் இருந்ததும், வாராக்கடன் அதிகரித்தபோது உடனடியாக முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படாததும்தான். வங்கிக் கண்காணிப்பாளரான ரிசர்வ் வங்கி, வங்கிகளின் பலவீனத்தை மறைப்பதற்கும், வாராக்கடன்கள் வளருவதற்கும் துணை போயிருக்கிறது என்கிற உண்மையை என்ன காரணத்தினாலோ ஆட்சியாளர்கள் வெளிப்படுத்துவதில்லை. 
கடந்த டிசம்பர் 2017 அளவில் இந்திய வங்கித் துறையின் வாராக்கடன் அளவு ரூ.8.4 லட்சம் கோடி. இந்த வாராக்கடனில் இருந்து வங்கிகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக அரசு நமது வரிப்பணத்திலிருந்து வங்கிகளுக்கு செய்திருக்கும் மறு முதலீடு ரூ.2.11 லட்சம் கோடி. இந்தப் பின்னணியில்தான் பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி உள்ளிட்ட பொதுத்துறை வங்கிகளும், ஐசிஐசிஐ வங்கி உள்ளிட்ட தனியார் துறை வங்கிகளும் தவறான அல்லது முறைகேடான 
முடிவினால் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பல லட்சம் கோடி வாராக்கடன்களை நாம் பார்க்க வேண்டும்.
ஐசிஐசிஐ வங்கி என்பது தனியார் வங்கி என்று நாம் ஒதுக்கிவிட முடியாது. காரணம், அந்த வங்கியில் சேமிப்பாகவும், வைப்புத் தொகையாகவும் முதலீடு செய்திருக்கும் வாடிக்கையாளர்கள் இந்தியக் குடிமக்கள். இந்த வங்கியின் கணிசமான பங்குகள் பொதுத்துறை நிறுவனமான இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனம், இந்திய பரஸ்பர நிதி நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றின் முதலீடுகள். அப்படி இருக்கும்போது, இதைத் தனியார் வங்கியின் முறைகேடு என்று எப்படி ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்ப்பது? 
விடியோகான் நிறுவன அதிபர் வேணுகோபால் தூத், ஐசிஐசிஐ வங்கியின் தலைமை நிர்வாகி சந்தா கோச்சாரின் கணவர் தீபக் கோச்சாருடன் இணைந்து 2008-இல் ஒரு நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தார். அந்த நிறுவனத்துக்கு வேணுகோபால் தூத்தின் இன்னொரு நிறுவனம் மார்ச் 2010-இல் ரூ.64 கோடி கடனாக வழங்கியது. மேலும் பல வணிக ஒப்பந்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, கடன் கொடுத்த நிறுவனம் ஏப்ரல் 2013-இல் தீபக் கோச்சாரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஓர் அறக்கட்டளையால் முழுமையாக வாங்கப்பட்டது. அதுமட்டுமல்ல, வேணுகோபால் தூத், முதலில் தொடங்கிய நிறுவனத்திலிருந்த தனது 50 சதவீத பங்குகளை வெறும் ரூ.2.5 லட்சத்துக்கு தீபக் கோச்சாருக்கு மாற்றம் செய்து கொடுத்துவிட்டார். இதெல்லாம் ஒருபுறம்.
வேணுகோபால் தூத்தின் விடியோகான் நிறுவனத்துக்கு ஏப்ரல் 2012-இல் ஐசிஐசிஐ வங்கி ரூ.3,250 கோடி கடனாக வழங்குகிறது. அதாவது, தூத்துக்கும் தீபக் கோச்சாருக்கும் இடையேயான வணிக ஒப்பந்தங்கள் முடிவடைவதற்கு ஓர் ஆண்டுக்கு முன்னால். இப்போது விடியோகான் நிறுவனம் 20 வங்கிகளுக்குத் தர வேண்டிய மொத்த வாராக்கடன் தொகை ரூ.40,000 கோடி. அதில் ஐசிஐசிஐ வங்கிக்கு மட்டும் ஏற்பட்டிருக்கும் வாராக்கடன் ரூ.3,250 கோடி. இதுதான் இந்த முறைகேட்டின் பின்னணி.
சாமானியன் வங்கிக் கடன் வாங்க வேண்டும் என்றால், அதற்கு நூறாயிரம் கேள்விகள், ஆவணங்கள் தேவைப்படுகின்றன. 
அதற்குப் பிணையாக அரசு ஊழியரோ, அசையாச் சொத்தோ கோரப்படுகிறது. கடன் திருப்பிக் கொடுக்கப்படாவிட்டால் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல், ஊடகங்களில் கடனாளி குறித்த தகவல் படத்துடன் வெளியிடப்பட்டு அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள். ஆனால், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் குறைந்த வட்டியில் கோடிக்கணக்கில் பணத்தைக் கடனாகப் பெற்றுத் திருப்பித் தராமல் ஏமாற்றினாலும், அதன் இயக்குநர்கள் கெளரவமாக வலம் வருகிறார்கள். இதற்குப் பெயர்தான் மோசடி முதலாளித்துவம் (க்ரோனி கேப்பிடலிஸம்).
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/11/மோசடி-முதலாளித்துவம்-2897604.html
2896877 தலையங்கம் பெருமையல்ல, சிறுமை! ஆசிரியர் Tuesday, April 10, 2018 01:21 AM +0530 கடந்த ஜனவரி 29-ஆம் தேதி இந்த நிதியாண்டுக்கான பட்ஜெட் கூட்டத்தொடர் தொடங்கியது. பிப்ரவரி 1-ஆம் தேதி நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி 2018-19க்கான நிதிநிலை அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்தார். இந்த கூட்டத்தொடரின் முதல் அமர்வு பிப்ரவரி 9-ஆம் தேதி முடிந்தது. ஏறத்தாழ ஒரு மாத இடைவெளிக்குப் பிறகு மார்ச் 5-ஆம் தேதி இரண்டாவது அமர்வு ஆரம்பித்தது. ஏப்ரல் 6-ஆம் தேதியுடன் முடிவடைந்துவிட்டது.
கடந்த 20 ஆண்டுகளில் இந்த அளவுக்கு எந்த ஓர் அமர்வும் மோசமாக செயல்பட்டதில்லை என்கிற அவப்பெயரை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது பட்ஜெட் கூட்டத்தொடரின் இரண்டாவது அமர்வு. இந்த அமர்வில் நாடாளுமன்றத்தின் இரண்டு அவைகளும் எதற்காக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அந்தப் பணியில் 10 விழுக்காடு கூட ஈடுபடவில்லை என்பதுதான் வேதனையான உண்மை. இரண்டு அவைகளும் கூச்சல் குழப்பத்தால் 120 மணி நேர செயல்பாட்டை வீணாக்கி இருக்கின்றன. மாநிலங்களவையில் பட்டியலிடப்பட்டிருந்த 419 நட்சத்திரக் கேள்விகளில் வெறும் ஐந்து மட்டும்தான் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன.
பல மசோதாக்கள் விவாதத்துக்கும், நிறைவேற்றப்படுவதற்கும் இரு அவைகளிலும் காத்துக்கிடக்கும்போது, பணிக்கொடை திருத்த மசோதா 2017 மட்டும்தான் இரு அவைகளாலும் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. மக்களவை 2018-க்கான நிதி மசோதா உள்ளிட்ட மூன்றே மூன்று மசோதாக்களை நிறைவேற்றி இருக்கிறது. அதுவும்கூட, எந்தவித விவாதமும் இல்லாமல். 
நிதி மசோதாவுக்கு மாநிலங்களவையின் ஒப்புதல் தேவையில்லை. விவாதத்திற்குப் பிறகான வாக்கெடுப்புடன் நிதி மசோதாவை நிறைவேற்றிக்கொள்ள ஆளும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக்குப் போதுமான எண்ணிக்கை பலம் மக்களவையில் இருக்கிறது. அப்படியிருந்தும் விவாதமே இல்லாமல் ஆளுங்கட்சி, சுதந்திர இந்திய சரித்திரத்தில் இதுவரை இல்லாத வகையில், நிதி மசோதாவை நிறைவேற்றியிருப்பதை எந்த வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாது.
ரூ.89 லட்சம் கோடிக்கான இந்திய அரசின் வரவு - செலவு கணக்கு குறித்து எந்தவித விவாதமும் இல்லை என்றால், அரசின் செயல்பாடு குறித்தும், செலவினங்கள் குறித்தும் எந்தவிதக் கேள்வி முறையும் இல்லை என்றல்லவா பொருளாகிறது? குறிப்பாக, நிதி மசோதாவின் ஒரு பகுதியாக 1976 முதல் அரசியல் கட்சிகள் பெற்ற வெளிநாட்டு நன்கொடைகள் குறித்து எந்தவிதமான கேள்வி கேட்பும் கிடையாது என்று வெளிநாட்டு நன்கொடைகள் ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் 2010-இல் செய்யப்பட்டிருக்கும் திருத்தத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். நியாயமாகப் பார்த்தால் மக்கள் மன்றத்திலும் 
நாடாளுமன்றத்திலும் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான பிரச்னை இது.
இதேபோல, குடியரசுத் தலைவர், துணைத் தலைவர் தொடங்கி, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வரை ஊதியத்தை உயர்த்திக் கொண்டதும் விவாதம் இல்லாமல் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. 
பொதுத்துறை வங்கிகளில் நடக்கும் மோசடி, விவசாயிகள் பிரச்னை, தலித்துகள் போராட்டம், காஷ்மீர் பிரச்னை என்று எந்த ஒரு பிரச்னையும் விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை.
இதற்கு முன்னாலும் நாடாளுமன்ற செயல்பாடு எதிர்க்கட்சிகளால் முடக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் முதல் முறையாக ஆளுங்கட்சியே நாடாளுமன்றம் முடக்கப்படுவதையும் செயல்படாமல் இருப்பதையும் வேடிக்கை பார்த்த வினோதத்தை இப்போதுதான் பார்க்கிறோம். எதிர்க்கட்சிகளை அரவணைத்து நாடாளுமன்றத்தை நடத்த வேண்டிய பொறுப்பு ஆளுங்கட்சியினுடையது என்பதை மறந்துவிட்டு, எதிர்க்கட்சிகள் மீது நாடாளுமன்ற முடக்கத்துக்கான பழியை சுமத்துவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவர 50 உறுப்பினர்களின் ஆதரவு போதும். தெலுங்கு தேசம், காங்கிரஸ், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, ஓய்எஸ்ஆர் காங்கிரஸ் கட்சிகளைச் சேர்ந்த 80 உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருந்தும்கூட மக்களவைத் தலைவர் சுமித்ரா மகாஜன், எதிர்க்கட்சிகள் கொண்டு வந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளாதது மிகப்பெரிய தவறு. அவர் அந்தப் பதவிக்கான கெளரவத்தை குலைத்திருக்கிறார் என்றுதான் கூற வேண்டும்.
அவையில் குழப்பம் நிகழ்வதால், நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்திற்கு தேவையான 50 உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருக்கிறதா என்பதைத் தன்னால் நிர்ணயிக்க முடியவில்லை என்கிற வாதம் நகைப்புக்குரியது. அதுமட்டுமல்ல, மக்களவைத் தலைவரின் செயல்பாடு ஒரு தவறான முன்னுதாரணத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. வருங்காலத்தில் பெரும்பான்மையை இழந்த ஓர் அரசு, மக்களவைத் தலைவரின் உதவியுடன் தனக்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஆட்சியில் தொடர்வதற்கு சுமித்ரா மகாஜனின் செயல்பாடு முன்னுதாரணமாகிவிட்டிருக்கிறது.
நரேந்திர மோடி அரசுக்கு மக்களவையில் பெரும்பான்மை இருக்கிறது. நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை முறியடிக்க முடியும் என்று நன்றாகவே தெரியும். ஆனாலும் எதிர்க்கட்சிகள் எழுப்பும் நீரவ் மோடி வங்கி மோசடி உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்னைகளுக்கு பதிலளிப்பதை தவிர்ப்பதற்காகத்தான் மக்களவைத் தலைவரின் துணையுடன் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவருவதை அரசு தடுத்திருக்கிறது என்பது வெளிப்படை. 
தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி உறுப்பினர்கள், குறிப்பாக பாஜக உறுப்பினர்கள், அவை நடைபெறாத தினங்களுக்கான தங்களது ஊதியத்தையும், படியையும் பெறப் போவதில்லை என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். இதற்காக அவர்கள் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள முடியாது. எதிர்க்கட்சிகளின் மீது பழி சுமத்தி தப்பித்துக் கொள்ளவும் முடியாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/10/பெருமையல்ல-சிறுமை-2896877.html
2896338 தலையங்கம் நெகிழி அச்சம்! ஆசிரியர் Monday, April 9, 2018 02:47 AM +0530 உலகின் பல்வேறு நாடுகளில், தனித்தனியாக மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளில் தண்ணீர் மிகவும் அதிகமாக மாசுபட்டிருப்பதாகவும், ரசாயனம் கலந்ததாகக் காணப்படுவதாகவும் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது. கடல், ஏரி, நதிகள் என்று எல்லா நீரிலும் கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்ணிய நெகிழித் துகள்கள் (பிளாஸ்டிக்) கலந்திருப்பதாக அந்த ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இதற்கு செயற்கை நாரிழை(சிந்தடிக்) உடைகளின் அதிகரித்த பயன்பாடு காரணமாக இருக்கக்கூடும் என்கின்றன அந்த ஆய்வுகள்.
நியூயார்க் மாகாணப் பல்கலைக்கழகம் சமீபத்தில் ஓர் ஆய்வு நடத்தியது. இந்தியா உள்ளிட்ட உலகின் ஒன்பது நாடுகளில் விற்கப்படும், அதிக வரவேற்புள்ள, புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட சுத்திகரித்த குடிநீர் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அவை அனைத்திலுமே மயிரிழை அகலமான சிறு சிறு நெகிழித் துகள்கள் காணப்பட்டதாக அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. பாதுகாப்பான குடிநீர் என்று அனைவராலும் கருதப்படும், சுத்திகரித்துப் புட்டியில் அடைத்து விற்கப்படும் குடிநீரிலும்கூட நெகிழிக் கலப்பு காணப்படுகிறது என்பது கவலையை ஏற்படுத்துகிறது.
நெகிழித் துகள்கள் மனிதர்களால் உட்கொள்ளப்படும்போது, அதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் குறித்த ஆராய்ச்சிக்கு ஐரோப்பிய உணவுப் பாதுகாப்பு ஆணையம் உத்தரவிட்டது. அந்த ஆய்வின்படி, இதுபோல உணவுப் பொருள்கள் மூலமாகவும், குடிநீர் மூலமாகவும் உடலுக்குச் செல்லும் நெகிழித் துகள்களில் 90% மட்டுமே, மலஜலக் கழிவாக வெளியேறுகிறது என்றும், மீதமுள்ள 10% நெகிழித் துகள்கள் குடலில் ஆங்காங்கே உணவுப் பாதையில் ஒட்டிக் கொள்கின்றன, அல்லது ரத்தத்தில் கலந்து விடுகின்றன என்றும் தெரியவந்திருக்கிறது. 
உணவுக் குழாயிலும், ரத்தத்திலும் காணப்படும் நெகிழித் துகள்கள், காலப்போக்கில் கல்லீரலிலும், சிறுநீரகத்திலும் நுழைந்து தங்கிவிடும்போது, பிரச்னைகள் எழத் தொடங்குகின்றன என்கிறது அந்த ஆராய்ச்சி முடிவு. இதை எப்படி எதிர்கொள்வது, கல்லீரலிலும், சிறுநீரகத்திலும் சேர்ந்துவிடும் நெகிழித் துகள்களை எப்படி அகற்றுவது என்பது குறித்த ஆராய்ச்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன.
உலகளாவிய அளவில், சுத்தமான தண்ணீர் கிடைக்காமல் தவிக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கை 210 கோடி. அவர்களில் பலருக்கும் புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட குடிநீர்தான் தண்ணீருக்கான ஒரே வழியாக இருந்து வருகிறது. இந்தியா உள்ளிட்ட வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் காணப்படும் தண்ணீர் அதிகமாக மாசுபட்டிருப்பதால், புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட குடிநீரைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று உலக சுகாதார நிறுவனமே பரிந்துரைக்கிறது. இப்போது புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட குடிநீரும் நெகிழி மாசால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது, பிரச்னையை மேலும் கடுமையாக்கி இருக்கிறது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட குடிநீர் என்பது மிகப்பெரிய தொழிலாக மாறியிருக்கிறது. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மட்டும், புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட குடிநீர் வணிகம் இரு மடங்கு வளர்ச்சி அடைந்து, இப்போது ஆண்டொன்றுக்கு சுமார் ரூ.16,000 கோடி வரையிலான விற்பனையை எட்டிப் பிடித்துவிட்டிருக்கிறது. சட்ட விரோதமாக செயல்படும் குடிநீர் விநியோகம் இதில் சேர்க்கப்படவில்லை.
இந்தியாவிலுள்ள மாநகரங்களிலும், மாநிலத் தலைநகரங்களிலும், சிறு சிறு நகரங்களிலும் இப்போது புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட சுத்திகரித்த குடிநீர் தயாரிப்பாளர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் இயங்குகிறார்கள். அவர்கள் தரக்கட்டுப்பாட்டு சான்றிதழ் பெற்றிருப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்களே தவிர, குடிநீர் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் பலவும், முறையான தரக்கட்டுப்பாடோ, சுத்திகரிப்பு இயந்திரமோ இல்லாமல் இயங்குகிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை நிலை.
நாடாளுமன்றத்தில் இது குறித்துத் தகவல் கோரப்பட்டது. 
இந்திய உணவுக் கட்டுப்பாடு மற்றும் தர நிர்ணய ஆணையம் 2016 - 17இல் நடத்திய ஆய்வின்படி, அனுமதி பெற்று சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீர் தயாரித்து விற்பனை செய்யும் நிறுவனங்களில் பத்தில் மூன்று நிறுவனங்களின் குடிநீர் இந்தியத் தரக்கட்டுப்பாட்டுப் பாதுகாப்பு அளவுக்கு ஏற்றதாக இல்லை என்று தெரிகிறது. அனுமதி பெற்ற நிறுவனங்களின் நிலைமையே இப்படி என்றால், அனுமதி பெறாமல் புற்றீசல்போலப் பெருகிவிட்டிருக்கும் குடிநீர் விற்பனை நிறுவனங்களால் பரவலாக விற்கப்படும் தண்ணீர் எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்?
வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளவர்கள் தவிர, ஓரளவு வசதி பெற்றுவிட்டால் புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட சுத்திகரித்த குடிநீரை மட்டுமே பயன்படுத்துவது என்கிற மனநிலைக்கு மக்கள் மாறிவிட்டிருக்கிறார்கள். அதிகரித்துவிட்ட மருத்துவச் செலவும், உள்ளாட்சி, நகராட்சி அமைப்புகளுடைய குடிநீர் விநியோகத்தின் தரம் குறித்த அச்சமும்தான் இதற்குக் காரணம். குடிநீரால் ஏதாவது பிரச்னை ஏற்பட்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்று வருவதைவிட, சுத்திகரித்த குடிநீருக்குச் செலவு செய்வதேமேல் என்று மக்கள் கருதுவதில் 
தவறில்லை.
சுத்திகரித்த குடிநீர் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் ஊருக்கு ஊர் நூற்றுக்கணக்கில் அதிகரித்து வருகின்றன. தரக்கட்டுபாடு சான்றிதழ் பெற்று இலச்சினையுடன் குடிநீர் தயாரிப்பில் ஈடுபடும் நிறுவனங்களே ஆனாலும்கூட, அவற்றின் செயல்பாடும், தயாரிப்புத் தரமும் கூடுதல் கண்காணிப்புக்கு உள்படுத்தப்பட வேண்டும். அனுமதி பெறாத குடிநீர் விநியோக நிறுவனங்கள் கடுமையான சட்டத்தால் தண்டிக்கப்படவும், கட்டுப்படுத்தப்படவும் வேண்டும்.
பிரச்னையின் கடுமையை மக்களும், அரசும் இனிமேலும் உணராமல் போனால், அதன் விளைவுகள் ஒட்டுமொத்த மனித இனத்துக்கே பிரச்னையாக மாறக்கூடும்!

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/09/நெகிழி-அச்சம்-2896338.html
2895008 தலையங்கம் தற்காலிக நிம்மதி! ஆசிரியர் Saturday, April 7, 2018 01:30 AM +0530 இலங்கை பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவுக்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோல்வி அடைந்திருக்கிறது. புதன் கிழமை இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் முன்னாள் அதிபர் மகிந்த ராஜபட்சவின் ஆதரவுடன் எதிர்க்கட்சிகளால் கொண்டு வரப்பட்ட நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தில் பிரதமருக்கு ஆதரவாக 122 வாக்குகளும் எதிராக 76 வாக்குகளும் அளிக்கப்பட்டு, நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் முறியடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிகப்பெரிய அக்னிப்பரீட்சையில் பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்க வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.
கடந்த பிப்ரவரி மாதம் இலங்கையில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் முன்னாள் அதிபர் ராஜபட்சவின் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனா 340 இடங்களில் 225 இடங்களைக் கைப்பற்றியது முதல், விக்ரமசிங்க அரசு நிலையற்ற தன்மையை எதிர்கொண்டது. 2015 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் ஐக்கிய தேசிய கட்சியும் ஒருங்கிணைந்து போட்டியிட்டதால்தான் ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முடிந்தது. இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் பிப்ரவரி மாதம் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் இரண்டு கட்சிகளும் தனித்தனியாகப் போட்டியிட்டு, மீண்டும் ராஜபட்சவின் கரத்தை வலுப்படுத்திவிட்டனர் என்பதுதான் உண்மை.
உள்ளாட்சித் தேர்தல் தோல்விக்குப் பிறகு அதிபர் சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் உறுப்பினர்கள் பிரதமரின் செயல்பாட்டை வெளிப்படையாக விமர்சிக்கத் தொடங்கினர். பிரதமர் ரணில் பதவி விலக வேண்டும் என்கிற கோஷம் எழுந்தது. வெளிப்படையாக அதிபர் சிறீசேனா அதை ஆதரிக்காவிட்டாலும், அவருக்கும் பிரதமருக்கும் இடையேயான உறவு சுமுகமாக இருக்கவில்லை. இலங்கையில் மத்திய வங்கி உள்ளிட்ட சில முக்கியமான அமைப்புகளின் கட்டுப்பாட்டை பிரதமரிடமிருந்து அதிபர் சிறீசேனா எடுத்துக்கொண்டது விரிசலை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்தது. அமைச்சரவை மாற்றத்தால் கூட ஆளும் கூட்டணியில் ஏற்பட்டிருந்த அதிருப்தியை அகற்ற முடியவில்லை.
முன்னாள் அதிபர் ராஜபட்ச தலைமையிலான கூட்டணி 55 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவந்தபோது, அதிபர் சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் உறுப்பினர்கள் அதற்கு முழுமையான ஆதரவு தரக்கூடும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு எழுந்தது. ஐக்கிய தேசிய கட்சியைச் சேர்ந்த, இன்னொருவரின் தலைமையின் கீழ் பணியாற்ற ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி உறுப்பினர்கள் விரும்பினார்களே தவிர, முன்னாள் அதிபர் ராஜபட்சவுடன் மீண்டும் கைகோக்க அவர்கள் தயாராக இருக்கவில்லை.
225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு 81 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். அதிபர் சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் ஆதரவுடன்தான் 107 உறுப்பினர்கள் கொண்ட கூட்டணி ஆட்சி அமைந்திருக்கிறது. ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ், இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ், தமிழ் தேசியக் கூட்டணி உள்ளிட்ட கட்சிகளும் ரணில் விக்ரமசிங்க தலைமையிலான கூட்டணியில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.
நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தின் தோல்விக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டணியின் 15 உறுப்பினர்களின் ஆதரவு பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவுக்குக் கை கொடுத்திருக்கிறது.
நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் முறியடிக்கப்பட்டதாலேயே பிரச்னைகள் முடிவுக்கு வந்துவிட்டன என்று கூறிவிட முடியாது. அதிபரும் பிரதமரும் இனிமேல் எப்படி நடந்துகொள்ளப் போகிறார்கள் என்பதைப் பொருத்துத்தான் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் ஆட்சி, தனது பதவிக் காலத்தை நிறைவு செய்யுமா செய்யாதா என்பதைக் கூறமுடியும்.
அடுத்த தேர்தலுக்கு இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகள் இருக்கும் நிலையில், அதிபரும், பிரதமரும் உடனடியாகத் தங்களது மனமாச்சரியங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, நிர்வாகத்தில் கவனம் செலுத்தினால் மட்டுமே இந்த ஆட்சியின் மரியாதையைக் காப்பாற்ற முடியும். 
பிரதமர் பொருளாதாரத்தை சரியாகக் கையாளவில்லை என்கிற அதிபர் சிறீசேனாவின் குற்றச்சாட்டில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. இலங்கையின் வளர்ச்சி கடந்த 16 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு 2017-இல் 3.1%ஆகக் குறைந்திருக்கிறது. அதிகரித்துவரும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டமும், ஆட்சிக்கு எதிரான ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளும் ரணில் விக்ரமசிங்க ஆட்சியின் மிகப்பெரிய தோல்வியாகக் கருதப்படுகின்றன. 
உள்நாட்டுப் போரால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பாதுகாப்பும், மறுவாழ்வும் முழுமையாக உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் அரசியல் ரீதியான சம உரிமை வழங்கும் வகையில் புதிய அரசமைப்புச் சட்டம் இன்னும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. முன்னாள் அதிபர் ராஜபட்சவின் ஆட்சியில் நடந்த குற்றங்கள், ஊழல்கள் குறித்து விசாரணைகள் முறையாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்படவில்லை. 
பிரதமருக்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தில் அதிபர் சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த 13 உறுப்பினர்கள் எதிர்க்கட்சியினருடன் சேர்ந்து அரசுக்கு எதிராக வாக்களித்திருக்கிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. இது ராஜபட்சவின் கரம் வலுப்பட்டு வருவதைத்தான் உணர்த்துகிறது. கடந்த 2015-இல் ராஜபட்சவின் ஆட்சியை அகற்றுவதற்காகவும், இலங்கையில் நல்லாட்சி மலர்வதற்காகவும், இப்போதைய கூட்டணிக்கு மக்கள் வாக்களித்தனர். இதை அதிபர் சிறீசேனாவும், பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவும் உணராமல் இணைந்து செயல்பட மறுத்தால், அதன் விளைவு மீண்டும் மகிந்த ராஜபட்சவிடம் ஆட்சியை ஒப்படைக்கும் விபரீதத்தில் முடியும். நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை முறியடித்துவிட்டதாலேயே பிரச்னை முடிந்துவிடவில்லை, மக்களின் நம்பிக்கையை மீண்டும் பெறுவதில்தான் பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அரசியல் வருங்காலம் இருக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/07/தற்காலிக-நிம்மதி-2895008.html
2894351 தலையங்கம் உறவுக்குக் கை கொடுப்போம்! ஆசிரியர் Friday, April 6, 2018 01:16 AM +0530 இன்று தொடங்க இருக்கும் நேபாளப் பிரதமர் கட்க பிரசாத் சர்மா ஓலியின் அரசு முறைப் பயணம் மிக மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அந்நாட்டில் பெரும்பான்மை பலத்துடன் ஆட்சி அமைத்த பிறகு பிரதமர் ஓலி மேற்கொள்ள இருக்கும் முதல் அரசுமுறைப் பயணம் இந்தியாவுக்குத்தான் என்பதிலிருந்து எந்த அளவுக்கு நேபாளம் இந்தியாவுடனான உறவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தனிப்பட்ட தொலைபேசி அழைப்பின் பின்னணியில் இந்த அரசுமுறைப் பயணம் அமைந்திருக்கிறது என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
பிரதமர் நரேந்திர மோடி 2014-இல் தனது பதவியேற்பு விழாவுக்கு, இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளான 'சார்க்' உறுப்பு நாடுகளின் தலைவர்களை சிறப்பு விருந்தினர்களாக அழைத்தது மிகப்பெரிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. குறிப்பாக, அன்றைய பாகிஸ்தான் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீஃப், பிரதமர் மோடியின் பதவிப் பிரமாண நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டதை சர்வதேச ஊடகங்கள் தெற்காசியாவில் அமைதி ஏற்படப் போவதன் அறிகுறியாக வர்ணித்தன. ஆனால், கடந்த நான்காண்டுகளில் நிலைமை தலைகீழாக மாறியிருக்கிறது. 
பாகிஸ்தானுடன் மட்டுமல்ல, இந்தியாவின் ஏனைய அண்டை நாடுகள் எதனுடனும் - பூடானைத் தவிர- இந்தியாவுக்கு நெருக்கமான உறவு இருப்பதாக இப்போது கூற முடியாது. மாலத்தீவு உட்பட இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள அத்தனை நாடுகளும், அணுகுமுறையில் இந்தியா 'பெரிய அண்ணன்' போல நடந்து கொள்வதாகக் குற்றம் சாட்டுகின்றன. மேலும், பொருளாதார ரீதியாக சீனா அந்த நாடுகளுக்குப் பெரிய அளவில் உதவி புரிவதால், இந்தியாவைவிட சீனாவுடனான நெருக்கமும் நட்புறவும் ஏற்பட்டிருப்பதில் வியப்பில்லை.
நேபாளத்தைப் பொருத்தவரை, இந்தியாவின் மிக நெருக்கமான தோழமை நாடாக ஒருகாலத்தில் இருந்துவந்திருக்கிறது. நேபாளத்தைச் சுற்றி மூன்று பகுதிகளிலும் இந்திய எல்லை என்பதால் இமயமலையில் அமைந்திருக்கும் நேபாளம் எல்லா விதத்திலும் இந்தியாவைச் சார்ந்து இருந்துவந்தது. ஆனால், இந்த உறவில் மனக் கசப்பும், நம்பிக்கையின்மையும் கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக அதிகரித்திருக்கிறது. 
மன்னர் ஆட்சிமுறை ஒழிந்து நேபாளத்தில் மக்களாட்சி மலர்ந்தது என்றாலும், அங்கு இதுவரையில் நிலையான அரசு அமையவில்லை. அந்நாட்டில், கடந்த 20 ஆண்டுகளில் எந்தவொரு பிரதமரும் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேல் பதவியில் இருந்ததில்லை. இதற்கு இந்தியாவின் மறைமுகத் தலையீடு ஒரு காரணம் என்று நேபாள அரசியல்வாதிகள் குற்றம்சாட்டுகிறார்கள். 
இந்தியாவை ஒட்டிய நேபாளத்தின் பள்ளத்தாக்குப் பகுதிகளில் வாழும் ஹிந்தி பேசும் நேபாளிகள் 'மதேசிகள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். அவர்களுக்கு நேபாளத்தின் புதிய அரசமைப்புச் சட்டத்தில் போதிய முக்கியத்துவமும் முன்னுரிமையும் வழங்க வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை இந்தியா மறைமுகமாக ஆதரித்தது. மதேசிகள் நடத்திய பொருளாதாரத் தடையினால், நேபாளத் தலைநகரம் காத்மாண்டு உட்பட மலைப்பகுகிதளில் கடுமையான உணவுத் தட்டுப்பாடும், மருந்துத் தட்டுப்பாடும் ஏற்பட்டதற்கும் நேபாள அரசியல்வாதிகள் இந்தியாவின் மறைமுகத் தலையீடுதான் காரணம் என்று 
குற்றம் சாட்டினர்.
நேபாளத்தில் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர், 'பிரசண்டா' என்று அழைக்கப்படும் புஷ்பகமல் தாஹால் பிரதமரானபோது சீனாவுடனான நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்தினார். நேபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சார்ந்த இப்போதைய பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஓலி கடந்த முறை பிரதமராக இருந்தபோது, சீனாவுடன் பல்வேறு ஒப்பந்தங்களை ஏற்படுத்தி, நேபாளம் இந்தியாவுக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்ட நாடு என்கிற நிலைமையை மாற்றினார்.
இந்தப் பின்னணியில்தான் இப்போது கே.பி. சர்மா ஓலி மீண்டும் பிரதமராக முழுப் பெரும்பான்மையுடன் பதவி ஏற்றிருக்கிறார். பிரசண்டாவின் மாவோயிஸ்டுகளையும், கூட்டணிக் கட்சியாகக் கொண்ட நேபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலான இடதுசாரிக் கூட்டணி தேசிய அளவில் மட்டுமல்லாமல், மாநிலங்கள் அளவிலும், உள்ளாட்சி அளவிலும்கூட மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைந்திருக்கிறது. நேபாளி காங்கிரஸ் கட்சியும், முன்னாள் அரசர் ஞானேந்திராவின் ஆதரவாளர்களும் எல்லாத் தளங்களிலும் தோல்வியைத் தழுவி இருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில்தான் பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஓலியின் இந்திய அரசுமுறைப் பயணம் தொடங்குகிறது.
நமது அண்டை நாடுகள் சீனாவுடன் நெருக்கமான பொருளாதார உறவு வைத்துக் கொள்வதாலேயே அவை இந்தியாவுக்கு எதிரானவை என்று நாம் கருதிவிட முடியாது. இந்தியாவே சீனாவுடன் அதிகரித்த வர்த்தகமும் பொருளாதார உதவியும் பெறும்போது, நமது அண்டை நாடுகள் இந்தியாவை மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டும் என்றோ, அண்டி இருக்க வேண்டுமென்றோ எதிர்பார்ப்பது தவறு.
நேபாள பிரதமர் ஓலி, ஓர் மிதவாதி. இவருக்கும் பிரசண்டாவுக்கும் இடையே சில பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. சுழற்சி முறையில் இருவரும் பிரதமர் பதவியை வகிக்க வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை முன்வைத்திருக்கிறார் பிரசண்டா. கே.பி. சர்மா ஓலியின் கட்சியுடனான கூட்டணி இல்லாமல் போயிருந்தால், நேபாளி காங்கிரஸுக்கு நேர்ந்த கதிதான் தனது மாவோயிஸ்ட் கட்சிக்கும் நேர்ந்திருக்கும் என்பதை பிரசண்டா உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. இந்த நிலையில், பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஓலியின் கரத்தை வலுப்படுத்த வேண்டியது இந்தியாவின் கடமை.
நேபாளத்தின புதிய அரசமைப்புச் சட்டத்தின்படி அடுத்த இரு ஆண்டுகளுக்கு பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஓலிக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவர முடியாது என்கிற நிலையில், அவருடன் நெருக்கமான நட்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டு இந்திய-நேபாள உறவை மீண்டும் பழைய நிலைமைக்கு இட்டுச் செல்ல ஒரு வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
நேபாள பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஓலியின் இந்தியப் பயணம் மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை இரு நாடுகளிலும் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்த எதிர்பார்ப்பு பொய்த்துவிடக் கூடாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/06/உறவுக்குக்-கை-கொடுப்போம்-2894351.html
2893733 தலையங்கம் நடந்தால் நல்லது! ஆசிரியர் Thursday, April 5, 2018 01:10 AM +0530 இந்திய அரசு, ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தில் 76% பங்குகளை விற்பதற்கு முன்வந்திருப்பது அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தி இருக்கிறது. அந்த நிறுவனத்தின் நிர்வாக அதிகாரத்தை முழுமையாக விட்டுக் கொடுக்கும் விதத்தில் பங்குகள் விற்கப்படும் என்பதை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. 
ஏர் இந்தியா நிறுவனம் 1932-இல் 'டாடா ஏர்லைன்ஸ்' என்கிற பெயரில் ஜஹாங்கீர் ரத்தன்ஜி தாதாபாய் டாடாவால் தொடங்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்தில் இருந்த ஒன்றுபட்ட இந்தியாவில் மும்பைக்கும் (அன்றைய பம்பாய்) இப்போது பாகிஸ்தானில் இருக்கும் கராச்சிக்கும் இடையே தபால்களைக் கொண்டு போவதற்காகத் தொடங்கப்பட்ட சரக்கு விமானச் சேவையாகத்தான் முதலில் இருந்தது. பிறகு, பயணிகள் விமான சேவையிலும் அந்த நிறுவனம் இறங்கியது. விரைவிலேயே இந்தியாவின் மிகப்பெரிய தனியார் விமான சேவை நிறுவனமாக மாறியது. 1950-இல் அரசுடைமை ஆக்கப்பட்டு மகாராஜா இலச்சினையுடன் ஏர் இந்தியாவாக மாறியது நிறுவனம். 
1991-இல் பொருளாதார தாராளமயமாக்கல் அறிமுகப்படுத்தப்படுவது வரை இந்தியாவின் போட்டியில்லாத விமான நிறுவனமாக ஏர் இந்தியா கோலோச்சி வந்தது. தனியார் மயத்துக்கு வழிகோலப்பட்டபோது, பல புதிய விமான நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் செயல்படத் தொடங்கின. அதுமுதல் ஏர் இந்தியாவின் வீழ்ச்சி படிப்படியாக அதிகரித்துவந்து மக்கள் வரிப்பணத்தை மிக அதிக அளவில் உறிஞ்சும் நிறுவனமாக மாறியது.
ஏர் இந்தியாவின் மொத்த இழப்பு இப்போது ரூ.46,805 கோடி. மார்ச் 31, 2017 வரையிலான கடன் மட்டும் ரூ.48,781 கோடி. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகள் முடங்கிவிடாமல் காப்பதற்காக, இந்திய அரசு வரிப்பணத்தில் இருந்து அளித்திருக்கும் நேரடி உதவி ரூ.26,545 கோடி. 
இத்தனைக்குப் பிறகும் கடந்த ஆண்டு ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தின் நிகர இழப்பு ரூ.3,643 கோடி.
கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் விமானப் போக்குவரத்து அதிலும் குறிப்பாக, பயணிகள் போக்குவரத்து பலமடங்கு அதிகரித்து வந்திருக்கும் நிலையில், அதனால் தனியார் விமான நிறுவனங்கள்தான் பலன் பெற்றனவே தவிர, ஏர் இந்தியாவால் வியாபாரப் போட்டியில் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. மிக அதிகமான விமானங்களும், விமான சேவைகளும் வைத்திருந்தும்கூட ஏர் இந்தியா தொடர்ந்து தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் தடுமாறி வந்திருக்கிறது. இப்போது மொத்த விமான சேவையில் ஏர் இந்தியாவின் பங்கு வெறும் 13 விழுக்காடு மட்டும்தான் எனும்போது எந்த அளவுக்கு அந்த நிறுவனம் தடுமாறுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
இத்தனை கடன்களுடனும், இழப்புகளுடனும் இருக்கும் ஒரு நிறுவனத்தை யாராவது வாங்க முற்படுவார்களா என்கிற ஐயப்பாடு பலருக்கும் எழாமல் இல்லை. அதே நேரத்தில் ஏர் இந்தியா என்பது வணிக ரீதியாகவும், தொலைநோக்கு வியாபார நோக்கிலும் கவர்ச்சியான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும் என்கிறார்கள் நோக்கர்கள். 
அரசு 76% பங்குகளை விற்க முற்பட்டிருப்பதால், முழுமையான கட்டுப்பாட்டை வாங்குபவர்களுக்கு வழங்குகிறது. நிறுவனத்தின் முடிவுகளை சிறப்புத் தீர்மானம் மூலம் தடுப்பதற்குக் குறைந்தது 26% பங்குகள் வேண்டும். அரசு தன்வசம் 24% பங்குகளை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டிருப்பதால், முழுமையான அதிகாரமும் ஏர் இந்தியாவின் 76% பங்குகளை வாங்குபவர்களுக்குக் கிடைத்து விடுகிறது. ஏர் இந்தியா நிறுவனம் சிறப்பாக இயங்கத் தொடங்கினால், தன் கைவசம் இருக்கும் 24% பங்குகளையும் அதன் ஊழியர்களுக்கே பிரித்துக் கொடுப்பது என்று அரசு அறிவித்திருப்பது மிகவும் சாதுர்யமான முடிவு.
இரண்டாவதாக, ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தின் ஒட்டுமொத்த கடனையும் வாங்குபவர்களுக்கு அப்படியே மாற்றிக் கொடுக்கப் போவதில்லை. ஏர் இந்தியாவின் ரூ.51,000 கோடி கடனில் 65% மட்டும்தான் அந்த நிறுவனத்தை வாங்குபவர்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டி வரும். மீதமுள்ள கடனும், ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தின் அசையா சொத்துகளும் அரசின் வசமே இருக்கும் என்பதுதான் அரசு விற்பனைக்கு விதித்திருக்கும் நிபந்தனைகளில் ஒன்று. 
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தை வாங்கி நடத்துவதில் ஒரு மிகப்பெரிய லாபம் இருக்கிறது. வாரத்திற்கு 54 உள்ளூர் தடங்களில் 2,330 விமான சேவையும், 39 சர்வதேச தடங்களில் 393 விமான சேவையும் இயக்கும் ஏர் இந்தியாவின் 115 விமானங்களை அதன் உரிமையை வாங்கும் நிறுவனம் பெறப்போகிறது. 
அதுமட்டுமல்ல, சர்வதேச விமான நிலையங்களில் விமானங்களை நிறுத்துவதற்கான இட ஒதுக்கீடு ஏர் இந்தியா நிறுவனத்திற்கு இருக்கிறது. இவற்றை, புதிய விமான சேவை நிறுவனங்கள் எளிதாக பெற்றுவிட முடியாது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக 85 ஆண்டுகள் பாரம்பரியம் மிக்க ஒரு புகழ்பெற்ற நிறுவனம் தனது கட்டுப்பாட்டில் வருவது என்பது எந்தவொரு முதலீட்டாளருக்கும் பெருமை சேர்க்கும் செயல்பாடாகத்தான் இருக்கும்.
ஏர் இந்தியா ஊழியர்கள் மத்தியிலும், அரசியல் ரீதியாகவும் பரவலான எதிர்ப்புகள் இருந்தாலும்கூட, தொடர்ந்து மக்கள் வரிப்பணத்தில் இழப்பை சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தை அரசு நடத்திக் கொண்டிருப்பது என்பது தேவையில்லாத செயல்பாடு என்பதை நடுநிலை சிந்தனையாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஏர் இந்தியாவை அரசு கை கழுவுவது, வருவாய் ஈட்ட அல்ல. இனிமேலும் இழப்பை சுமக்க வேண்டாம் என்பதற்காக என்பதை நாம் உணர வேண்டும். 
கல்வி, சுகாதாரம், கட்டமைப்பு வசதிகள் என்று எத்தனையோ பிரச்னைகள் முதலீட்டுக்காகக் காத்துக் கிடக்கும்போது, தொடர்ந்து இழப்பை மட்டுமே சந்தித்து வரும் ஏர் இந்தியா நிறுவனத்தை 
மக்கள் வரிப்பணத்தை விரயமாக்கிக் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/05/நடந்தால்-நல்லது-2893733.html
2893064 தலையங்கம் தவறான புரிதல்! ஆசிரியர் Wednesday, April 4, 2018 01:18 AM +0530 கடந்த திங்கள்கிழமை மத்திய செய்தி ஒலிபரப்புத் துறை அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானியின் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியிடப்பட்ட அறிவிப்பு ஒட்டுமொத்த ஊடகவியலாளர்களையும் ஆத்திரத்தின் உச்சத்துக்கே இட்டுச் சென்றது. பொய்ச் செய்தியை அச்சு ஊடகத்திலோ, காட்சி ஊடகத்திலோ பரப்பும் பத்திரிகையாளர்களின் பத்திரிகையாளர் அங்கீகாரம் பறிக்கப்படும் என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு. அந்த அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்ட 24 மணி நேரத்தில், பிரதமர் நரேந்திர மோடிநேரிடையாகத் தலையிட்டு அந்த அறிவிப்பைத் திரும்பப்பெற உத்தரவிட்டிருக்கிறார். பிரதமருக்கு நன்றி.
இத்துடன் பிரச்னை முடிந்துவிட்டது என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடக் கூடாது. அமைச்சர் எடுத்த முடிவு தவறானது என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை. ஆனால், எழுப்பப்பட்டிருக்கும் பிரச்னை அச்சு, காட்சி ஊடகங்களையும், பத்திரிகையாளர்களையும் தாண்டி, உலகளாவிய அளவில் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
மத்திய செய்தி ஒலிபரப்பு அமைச்சகத்தின் அறிவிப்புப்படி, பத்திரிகையாளர் ஒருவரால் பொய்யான செய்தி பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்தால், அந்தக் குற்றச்சாட்டு அச்சு ஊடகமாக இருந்தால் இந்திய பத்திரிகையாளர் குழுவுக்கோ, காட்சி ஊடகமாக இருந்தால் செய்தி ஒலிபரப்பாளர்கள் சங்கத்துக்கோ அனுப்பப்படும். அந்த அமைப்பு அடுத்த 15 நாள்களில் அது குறித்த தங்கள் முடிவைத் தெரிவிக்க வேண்டும்.
விசாரணையில் இருக்கும் 15நாள்கள் சம்பந்தப்பட்ட பத்திரிகையாளரின் அரசு அங்கீகாரம் தற்காலிகமாகத் தடை செய்யப்படும். பொய்யான தகவல்தான் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டால், முதல் தடவை குற்றத்திற்கு ஆறு மாத காலமும், இரண்டாவது தடவையும் பொய்ச் செய்தி பதிவு செய்யப்பட்டால் ஓர் ஆண்டும் அந்தப் பத்திரிகையாளரின் அங்கீகாரம் ரத்து செய்யப்படும். மூன்றாவது முறையும் அந்தப் பத்திரிகையாளர் பொய்யான செய்தியைப் பதிவு செய்தது உறுதிப்படுத்தப்பட்டால், அவரது அங்கீகாரம் நிரந்தரமாகத் தடை செய்யப்படும்.
பத்திரிகையாளர்களின் அரசு அங்கீகாரம் என்பது, மூத்த பத்திரிகையாளர்களும், செய்தி ஒலிபரப்புத் துறை அதிகாரிகளும் அடங்கிய குழுவால் வழங்கப்படுகிறது. அப்படி அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற பத்திரிகையாளர்கள் மட்டும்தான் அரசு விழாக்களிலும், பிரதமர் உள்ளிட்ட அமைச்சர்களின் நிருபர் கூட்டங்களிலும் பங்குபெற முடியும். அரசு அலுவலகங்களிலிருந்து தகவல் பெறும் உரிமையும் அவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.
அவர்கள் சார்ந்த ஊடகங்களால் பணி அமர்த்தப்பட்டு, அரசின் பத்திரிகைத் தகவல் பிரிவால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பத்திரிகையாளராக அறிவிக்கப்பட்ட ஒருவர், தவறான செய்திகளைப் பரப்புவார் என்று கருதுவதேகூடத் தவறு. செய்தி ஒலிபரப்புத் துறை பொய்ச் செய்தி என்று கருதுவது அச்சு, காட்சி ஊடகங்களில் வெளியிடப்படுபவை அல்ல. அவை இணையதளத்தின் மூலமாகவும், சுட்டுரை, முகநூல், கட்செவி அஞ்சல் உள்ளிட்ட சமூக ஊடகங்களிலும் பரப்பப்படுவது என்பதை அமைச்சர் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.
இன்றைய நிலையில் அச்சு ஊடகங்கள் அரசு விளம்பரங்களை நம்பி மட்டுமே நடத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஒரு கோப்பை தேநீர் பத்து ரூபாய்க்கு விற்கும்போது நாளிதழ்கள் வெறும் ஐந்து ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகின்றன. அதிக எண்ணிக்கையில் விற்பனையை அதிகரித்து பத்திரிகைகள் லாபம் ஈட்டியதுபோய், விற்பனை அதிகரிக்க அதிகரிக்க இழப்பு அதிகரிக்கும் 
அவலம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. கடுமையாக அதிகரித்துவிட்ட காகித விலையால், அரசு விளம்பரங்களை நம்பி மட்டுமே பெரும்பாலான பத்திரிகைகள் நடத்தப்படுகின்றன.
காட்சி ஊடகங்களைப் பொருத்தவரையில், பொழுதுபோக்குச் சேனல்களுக்கு விளம்பரம் கிடைப்பதால் லாபகரமாக நடக்கின்றன. ஆனால், செய்திச் சேனல்கள் அனைத்துமே நஷ்டத்தில்தான் இயங்குகின்றன. அரசியல் கட்சியின் பின்புலமோ அல்லது மறைமுக ஆதரவோ இல்லாமல் இந்தியாவில் செய்திச் சேனல்களை நடத்த முடியாது என்பதுதான் உண்மை நிலை.
உலகமயமாக்கல் சூழலில், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் செய்திகளை ஊடகங்களில் பதிவு செய்து தருவதற்காகவே பல பத்திரிகைத் தொடர்பாளர்கள் உருவாகிவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களால்தான் பணத்துக்காக செய்தி வெளியிடுவது உள்ளிட்ட குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. ஆனாலும்கூட, அச்சு, காட்சி ஊடகங்களில் காணப்படும் பல அடுக்குத் தணிக்கை முறையால், முடிந்தவரை தவறான செயல்பாடுகள் தடுக்கப்படுகின்றன.
தவறான செய்திகளையும், பொய்யான செய்திகளையும் உண்மையாக்கும் விதத்தில் செயல்படுவது அச்சு, காட்சி ஊடகங்களல்ல, சமூக ஊடகங்கள்தான். தனி நபர்களைத் தரக்குறைவாகக் கேலி செல்வதும், மக்களின் கவனத்தை திசை திருப்பும் விதத்தில் பொய்யான செய்திகளைப் பரப்புவதும் சமூக ஊடகங்கள்தான். அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் சமூக ஊடகங்களின் உதவியால் ரஷியா தலையிட முடிந்திருக்கிறது என்றால், இந்தியாவுக்கு சமூக ஊடகங்களால் ஏற்படும் பாதிப்பு குறித்து சொல்லவா வேண்டும்?
சமூக ஊடகங்களில் யார் எந்தச் செய்தியைப் பதிவு செய்கிறார் என்று கண்டறிவதற்குள், மின்னல் வேகத்தில் அந்தச் செய்தி கண்டங்களைக் கடந்து பரவி விடுகிறது. அச்சு, காட்சி ஊடகங்களில் தவறான செய்தியோ, பொய்யான செய்தியோ வெளியிடப்பட்டால், அதற்கான ஆதாரம் இருக்கிறது. சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். ஆனால், சமூக ஊடகங்களில் பொய்யான செய்தியைப் பரப்புவதை எப்படி, யார் தடுப்பது?
அரசும் எதிர்க்கட்சிகளும், ஊடகவியலாளர்களும், நிர்வாகத்தினரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டு சமூக ஊடகங்களில் பொய்ச் செய்தி பரப்புவோரைத் தடுப்பதற்கு வழி காண்பதை விட்டுவிட்டு, செய்தி ஒலிபரப்பு அமைச்சர், பத்திரிகையாளர்களின் செயல்பாடுகளில் தலையிடுவது, பிரச்னை குறித்த அவரது அறியாமையைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/04/தவறான-புரிதல்-2893064.html
2892311 தலையங்கம் விடை, தடை அல்ல! ஆசிரியர் Tuesday, April 3, 2018 01:21 AM +0530 குழந்தைகளை தத்தெடுப்பதும், செயற்கை முறையில் கருத்தரிப்புக்கு முயற்சி செய்வதும், வாடகைத் தாய் மூலம் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதும் அதிகரித்து வருகின்றன. செயற்கை முறைக் கருத்தரித்தலில் பல்வேறு முறைகள் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் ஒன்றுதான் பதலித் தாய் அல்லது வாடகைத் தாய் மூலம் கருத்தரித்தல். வியாபார நோக்கமில்லாமல் செய்யும்போது அதை 
உதவித்தாய் முறை என்றும், வியாபார நோக்குடன் பணத்துக்காகச் செய்யப்படுவதை வாடகைத்தாய் முறை என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். இப்போது மத்திய அமைச்சரவை, வாடகைத் தாய் முறைக்கு இந்தியாவில் தடைவிதிக்கத் தீர்மானித்திருக்கிறது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, வாடகைத் தாய் மூலம் கருத்தரிப்பது என்பது அதற்கு சம்மதித்த பெண்மணிக்கு எதிரானதாகவே இருந்து வருகிறது. அவர்கள் ஏதோ வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டவர்கள் போல நடத்தப்படுவது மட்டுமல்ல, அவர்கள் உடல்நலன் குறித்த அக்கறையே இல்லாத நிலைமைதான் பரவலாகக் காணப்படுகிறது. கருத்தரிப்பு மையங்களும், இடைத்தரகர்களும் இவர்களைப் பயன்படுத்தி சம்பாதிக்கிறார்களே தவிர, வாடகைத் தாயாக இருப்பதற்கு ஒத்துக் கொண்டவர்களுக்குக் கிடைக்கும் இழப்பீடு என்பது மிகவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது.
கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே, வாடகைத் தாய் மூலம் தங்களது வாரிசை அடைய விரும்பும் பெற்றோரின் இலக்காக இந்தியா இருந்து வருகிறது. அமெரிக்காவில் வாடகைத் தாய் மூலம் கருத்தரித்துக் குழந்தை பெறுவதற்கு, அந்த வாடகைத் தாய்க்கு 1,50,000 டாலர் வழங்கப்படுவதுடன், அவரது மருத்துவச் செலவு, பிரசவத்திற்குச் செலவாகும் ஆறுமாத காலச் செலவு, ஆயுள் காப்பீடு என்றெல்லாம் தந்தாக வேண்டும். அதனால்தான் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஆஸ்திரேலியா, இஸ்ரேல் உள்ளிட்ட நாடுகளிலிருந்து பெற்றோர் வாடகைத் தாய் மூலம் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள இந்தியாவுக்கு அதிக அளவில் வருகிறார்கள்.
2012-இல் ஐ.நா. நடத்திய ஓர் ஆய்வின்படி இந்தியாவிலுள்ள மூவாயிரத்துக்கும் அதிகமான கருத்தரிப்பு மையங்கள் மூலம் நடத்தப்படும் வாடகைத் தாய் கருத்தரிப்பு வணிகத்தின் அளவு 400 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் (ரூ. 2,600 கோடி) அதிகம். கடந்த 2002 முதல் இந்தியாவில் வணிக ரீதியாக வாடகைத் தாய் கருத்தரிப்பு நடந்து வருகிறது. கருத்தரிப்பு மையங்கள், வாடைகைத் தாயிடம் குழந்தை பெறும் பெற்றோருடன் செய்து கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தைக் காட்டுவதில்லை. இயற்கையான முறையில் ஒரு குழந்தையைப் பெற்ற தாய் செயற்கை முறையில் ஒரேயொரு குழந்தையை மட்டுமே பெற வேண்டும் என்கிற விதிமுறையும் பின்பற்றப்படுவதில்லை. வாடகைத் தாய் கிடைப்பது அரிது என்பதால், ஒரு முறை வாடகைத் தாயாக இருந்தவரையே பயன்படுத்தி அவர் மூலம், மேலும் மேலும் குழந்தைகளைப் பெறுவதற்குக் கருத்தரிப்பு மையங்கள் தயங்குவதில்லை.
இதையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டுதான் வாடகைத் தாய் (ஒழுங்காற்று) மசோதா 2016 நவம்பர் மாதம் மக்களவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. இதன்படி, வாடகைத் தாய் முறை முற்றிலுமாகத் தடை செய்யப்படுகிறது. பணமாகவோ, வேறு விதமாகவோ, செயற்கை முறையில் இன்னொருவரின் குழந்தையைத் தனது கருப்பையில் சுமப்பதற்கு ஆதாயம் பெறுவது, வணிக ரீதியிலான கருத்தரிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. பதலித் தாய் முறைக்கு எந்தவிதத் தடையும் இல்லை. பதலித் தாய், பெற்றோரில் ஒருவருக்கு ரத்த உறவினராக இருத்தல் அவசியம்.
இப்போது மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்திருக்கும் இந்த மசோதாவின் படி, எல்லா கருத்தரிப்பு மையங்களும் முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். வாடகைத் தாய் முறை, செயற்கைக் கருத்தரிப்பின் மூலம் பெறும் குழந்தையை நிராகரிப்பது அல்லது கைவிடுவது, செயற்கை கருத்தரிப்புக்கு உடன்பட்ட பெண்மணியின் வறுமையைப் பயன்படுத்தி ஏமாற்றுவது உள்ளிட்ட செயல்பாடுகள் கடுமையான குற்றங்களாக்கப்படுகின்றன.
கருத்தரிப்பு மையங்கள், செயற்கை முறையிலான கருத்தரிப்புகள் குறித்த அந்த மருத்துவமனையின் அத்தனை ஆவணங்களையும் 25 ஆண்டுகளுக்குப் பாதுகாக்க வேண்டும். மேலும், திருமணம் ஆகாதவர்கள், ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள், திருமணம் ஆகாமல் சேர்ந்து வாழ்பவர்கள் உள்ளிட்டோர் பதலித் தாய் முறையில் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது தடை செய்யப்படுகிறது. அதேபோல, குழந்தையில்லாத, திருமணமாகாத பெண்கள், வாடகைத் தாயாகவோ, பதலித் தாயாகவோ இருப்பதற்கும் இந்த மசோதா தடை விதிக்கிறது.
வாடகைத் தாய் முறை பெரும்பாலான வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஓர் ஆஸ்திரேலியத் தம்பதி சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், தாய்லாந்தில் வாடகைத் தாய் மூலம் குழந்தை பெற விரும்பினர். அப்படிப் பிறந்த இரட்டைக் குழந்தைகளில் ஒன்று சற்று மனவளர்ச்சி குன்றியதாக இருந்ததால், அதை வாடகைத் தாயிடமே கொடுத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டனர். அதற்குப் பிறகுதான் தாய்லாந்து அரசு விழித்துக் கொண்டு, 2015-இல் வாடகைத் தாய் முறையைத் தடை செய்தது. 
வாடகைத் தாயாக இருக்க முற்படுபவர்களின் பாதுகாப்புக்கும், அவர்கள் சுரண்டப்படாமல் இருப்பதற்கும் உத்தரவாதத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதுதான் சரியாக இருக்குமே தவிர, ஒரேயடியாகத் தடை செய்ய முற்படுவது வெற்றிபெறும் என்று தோன்றவில்லை.வாடகைத் தாய் முறை குறித்து எந்தவித சட்ட திட்டங்களும் இல்லாத எத்தனையோ நாடுகள் இருக்கின்றன. வாடகைத் தாயாக இருக்க முற்படுபவர்களை அந்த நாடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்று, கருத்தரிக்க வைத்தால் அதை நாம் எப்படித் தடுக்க முடியும் என்பதை அரசு யோசிக்க வேண்டும்.
குழந்தையின்மை ஒரு மிகப்பெரிய பிரச்னையாக உருவெடுத்திருக்கும் நிலையில், வாடகைத் தாய் முறையை கருவைச் சுமக்கும் தாய்க்கு சாதகமானதாக மாற்றுவற்கு சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டுமே தவிர, முற்றிலுமாகத் தடை செய்வதால், தடை மீறப்படுமே அல்லாது, வாடகைத் தாய் முறைக்கு முற்றுப்புள்ளி விழாது!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/03/விடை-தடை-அல்ல-2892311.html
2891869 தலையங்கம் பொறுப்பின்மையின் உச்சம்! ஆசிரியர் Monday, April 2, 2018 04:06 AM +0530 இதுவரை இந்தியாவில் விநாயக சதுர்த்தி ஊர்வலங்கள்தான் மதக்கலவரங்களுக்குக் காரணமாக இருந்து வந்தன. இப்போது அந்த வரிசையில் ராமநவமியும் சேர்ந்து கொண்டிருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. ராமநவமி என்பது ராமாவதாரத்தின் சிறப்பையும், மனிதனின் உன்னதப் பண்புகளின் அடையாளமான ஸ்ரீராமனின் திரு அவதாரச் சிறப்பையும் கொண்டாடும் நிகழ்வு. கடந்த மூன்றாண்டுகளாகவே, சில மாநிலங்களில் ராமநவமி கொண்டாட்டம் வன்முறைக்கு வழிகோலுவதாக அமைந்திருப்பது வேதனை அளிக்கிறது.
 ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம், பிகார் ஆகிய மாநிலங்களில் இந்த ஆண்டு ராமநவமி ஊர்வலங்கள் மதக்கலவரத்தை ஏற்படுத்தாவிட்டாலும், ஆங்காங்கே சில மோதல்களையும், பாதிப்புகளையும் ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன. மிக மோசமான விளைவுகள் மேற்கு வங்கத்தில்தான் காணப்பட்டது, காணப்படுகிறது. இன்றும் நிலைமை முழுமையான கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்படவில்லை.
 கடந்த சில வாரங்களாகவே, மேற்கு வங்கத்தில் ராமநவமி தொடர்பாக செய்யப்படும் ஏற்பாடுகள், இந்த ஆண்டு மதக்கலவரம் மூளக்கூடும் என்கிற சூழலை ஏற்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தன. வன்முறையில் சிலர் ஈடுபடக்கூடும் என்றும், அதன் விளைவாக மதக்கலவரம் மூளலாம் என்றும் மாநில அரசு முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்ததால்தான், ராமநவமி ஊர்வலங்களில் எந்தவித ஆயுதங்களும் எடுத்துச் செல்லப்படக்கூடாது என்று தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது.
 தங்களது கட்சித் தொண்டர்கள் காவல்துறையின் தடை உத்தரவை ஏற்றுக் கொள்வதாக இல்லை என்றும், தங்களது ஊர்வலம் தடுக்கப்பட்டால் அதன் விளைவுகள் மோசமாக இருக்கும் என்றும் மேற்கு வங்க மாநில பாஜக தலைவர் திலீப் கோஷ் பகிரங்கமாக அறிவித்ததிலிருந்து, மாநில நிர்வாகத்துடனும் காவல்துறையுடனும் மோதலுக்குத் தயாராகிவிட்டிருக்கிறது அந்தக் கட்சி என்பது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. அறிவித்தது போலவே, பாஜகவும் அதனுடன் தொடர்புடைய அமைப்புகளும் வாள், சூலம், கதை உள்ளிட்ட ஆயுதங்களை ஏந்தியபடி மேற்கு வங்கத்தின் பல பகுதிகளில் ஊர்வலம் நடத்தின.
 நூற்றுக்கணக்கில் சிறுவர், சிறுமியரை ஆயுதங்களை ஏந்தியபடி ஊர்வலத்தில் கலந்துக்கொள்ளச் செய்தது, அந்தக் கட்சியின் மீதான மரியாதையைக் குலைக்கிறது. பொறுப்புணர்வுள்ள எந்தவொரு கட்சித் தலைமையும் இதுபோன்ற செயல்பாட்டில் ஈடுபடாது. ஏதாவது கலவரம் மூண்டிருந்தால், பாவம், அப்பாவிக் குழந்தைகள் பலரின் உயிர் பலி கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.
 மேற்கு வங்கத்தில் நடந்த ராமநவமி ஊர்வலம் தொடர்பான மோதல்களில் இதுவரை ஐந்து பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். அசன்சோல் நகர மசூதியின் இமாம், தனது இளம் வயது மகனை கலவரத்தில் பலி கொடுத்திருக்கிறார். இந்தப் படுகொலைக்கு யாரும் எதிர்வினையாற்றக் கூடாது என்றும், அமைதி காக்க வேண்டும் என்றும் கண்ணீர் மல்க அந்த இமாம் வேண்டுகோள் விடுத்ததைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த அத்தனை பேரும் வேதனையில் உறைந்தனர்.
 மத்திய அமைச்சர் பாபுல் சுப்ரியோ இந்தப் பிரச்னையில் நடந்து கொண்ட முறை மிகவும் கண்டனத்துக்குரியது. கலவரத்துக்குக் காரணமானவர்களைக் கைது செய்ய வேண்டும் என்று போராட்டம் நடத்தியவர்களை, "உயிருடன் தோலை உரித்து விடுவேன்' என்று மத்திய அமைச்சர் ஒருவர் எச்சரிப்பது எங்குமே கேட்டிராத செயல். சட்டத்தை மதிக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறி, உணர்ச்சி வசப்பட்டிருப்பவர்களை சாந்தப்படுத்த வேண்டிய அமைச்சர், ஆத்திரப்படுவது என்ன நியாயம்?
 இந்தப் பிரச்னையில் எப்படியாவது மேற்கு வங்கத்தில் தடம் பதிக்க வேண்டும் என்று துடிக்கும் பாஜக, அரசியல் ஆதாயம் தேட முற்படுவதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், ஆளும் திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சி பொறுப்புடன் நடந்து கொள்ள வேண்டாமா? ராமநவமியை முன்னிட்டு பாஜகதான் ஊர்வலம் நடத்துகிறது என்றால், தாங்களும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்று திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சியும் ராமநவமி ஊர்வலம் நடத்தித் தனது இந்துமத உணர்வை நிலைநாட்ட வேண்டிய அவசியம்தான் என்ன?
 போட்டி போட்டுக்கொண்டு பாஜகவும், திரிணமூல் காங்கிரஸýம் ராமநவமி ஊர்வலங்களை மேற்கு வங்கம் முழுவதும் நடத்தின. கொல்கத்தாவில் மட்டுமே 62 ஊர்வலங்கள் நடந்தன என்றால் மாநிலம் முழுவதும் எத்தனை ஊர்வலங்கள் நடந்திருக்கும் என்று பார்த்துக் கொள்ளலாம். இதையே முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு இனிமேல் எல்லா மதத்தினரும் ஊர்வலம் நடத்த முற்படுவார்கள். விளைவு என்னவாக இருக்கும் என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
 மேற்கு வங்கத்தில் எப்போது வேண்டுமானாலும் கலவரம் மூளலாம் என்கிற சூழல் காணப்படும்போது, முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி மாநிலத்தின் சட்டம்}ஒழுங்கு நிலைமையைத் தனது அலுவலகத்தில் இருந்து கண்காணிப்பதுதானே எதிர்ப்பார்ப்பு? ஆனால் அவர், புதுதில்லியில் பாஜகவுக்கு எதிரான எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணியை அமைப்பதில் மும்முரமாக இருந்தார் எனும்போது, அது பொறுப்பான அரசியல் தலைவரின் செயல்பாடாக இல்லை.
 கடந்த 2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் மம்தா பானர்ஜியின் திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சி மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் மேற்கு வங்கத்தில் வெற்றி பெற்றதற்குக் காரணம், அவர் முந்தைய இடது முன்னணி ஆட்சியிலிருந்து மாறுபட்ட ஆட்சியை அளிப்பார் என்பதால்தான். எத்தனையோ வளர்ச்சிப் பணிகள் காத்திருக்கின்றன? மேற்கு வங்கம் தொழில்துறையிலும், பொருளாதாரத்திலும் பின்தங்கிக் கிடக்கிறது. இந்த நிலையில், அமைதி நிலவினால் மட்டும்தான் முன்னேற்றம் சாத்தியம் என்கிற பொறுப்புணர்வு யாருக்கு இல்லாவிட்டாலும் முதல்வர் மம்தா பானர்ஜிக்காவது இருக்க வேண்டாமா?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/apr/02/பொறுப்பின்மையின்-உச்சம்-2891869.html
2890587 தலையங்கம் பாவம், மாணவர்கள்! ஆசிரியர் Saturday, March 31, 2018 01:27 AM +0530 மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தில் பத்தாம் வகுப்பு, பன்னிரண்டாம் வகுப்புத் தேர்வுகளுக்கான கேள்வித் தாள்கள், தேர்வுக்கு முன்பே கட்செவி அஞ்சல் மூலம் வெளியாகியிருப்பது பேரதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. மாநில அரசுகளின் பள்ளிக் கல்வித் துறையினர் கவனக் குறைவாக செயல்படுவார்கள் என்றும், மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் மிகவும் சிறப்பாக செயல்படும் அமைப்பு என்பது போலவும் நிலவும் தோற்றம் உடைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
கடந்த புதன்கிழமை 10-ஆம் வகுப்பு கணிதப் பாடத்துக்கான தேர்வு முடிந்த அடுத்த 90 நிமிடங்களில், அந்தத் தேர்வை ரத்து செய்திருப்பதாக, மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் தெரிவித்திருக்கிறது. பத்தாம் வகுப்புக்கான கணிதப் பாடத்துக்கும், பிளஸ் டூ என்று அழைக்கப்படும் 12-ஆம் வகுப்புக்குமான பொருளாதாரப் பாடத்துக்கும் விரைவில் மறுதேர்வு நடத்தப்படும் என்று வாரியம் அறிவித்திருக்கிறது. அதற்குக் கூறப்படும் காரணம், தேர்வுக்கு முன்பே கேள்வித்தாள் வெளியில் கசிந்துவிட்டிருந்ததுதான்.
கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக, பத்தாம் வகுப்புக்குப் பொதுத் தேர்வு நடத்தாமல் இருந்த மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம், இந்த ஆண்டு முதல்தான் மீண்டும் பொதுத் தேர்வு முறையை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறது. இந்த நிலையில், தேர்வுக்கான கேள்வித் தாள் கசிந்துவிட்டிருப்பது, மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் நம்பகத்தன்மையையும், செயல்பாட்டையும் கேள்விக்குள்ளாக்கி இருப்பதில் வியப்பில்லை.
வெளியில் கசிந்துவிட்டிருந்த பத்தாம் வகுப்பு கணிதப் பாட கேள்வித்தாள், தேர்வுக்கு முந்தைய தினமான செவ்வாய்க்கிழமை வாரியத்தின் தலைவர் அலுவலகத்துக்கே அனுப்பித் தரப்பட்டிருக்கிறது. கசிந்துவிட்ட கேள்வித் தாளைப் பார்த்து நலம் விரும்பி ஒருவர் அதை அனுப்பி இருந்தாரா, அல்லது 'உங்களால் பிடிக்க முடிந்தால் பிடியுங்கள்' என்று கேள்வித் தாளைக் கசியவிட்ட கும்பல் வாரியத்துக்கு சவால்விட்டதா என்று புரியவில்லை. ஒருநாள் முன்பே கசிந்துவிட்ட கேள்வித் தாள் வாரியத்துக்குக் கிடைத்தும்கூட, உடனடியாகத் தேர்வை ரத்து செய்யாதது ஏன் என்பதும் புரியவில்லை.
கணக்கும் பொருளாதாரமும் மட்டுமல்ல, ஏனைய சில பாடங்களுக்கான கேள்வித் தாள்களும் இந்த ஆண்டு முன்கூட்டியே கசிந்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்கான இயற்பியல் பாடத்தின் கேள்வித் தாளும் கசிந்ததாகத் தெரிகிறது. தில்லி துணை முதல்வர் இது குறித்து விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறார்.
தில்லிக்கு, ஏனைய இந்தியாவுக்கு, வெளிநாடுகளில் உள்ள 'சிபிஎஸ்இ' பாடத்திட்டப் பள்ளிகளுக்கு, பாதுகாப்புக்கு என்று ஆண்டுதோறும் மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் நான்கு வெவ்வேறு கேள்வித் தாள்களைத் தயாரிப்பது வழக்கம். இந்த ஆண்டு அந்த நடைமுறை தவிர்க்கப்பட்டு, அத்தனை மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரிய மாணவர்களுக்கும் ஒரேவிதமான கேள்வித் தாள்கள் மட்டுமே தயாரிக்கப்பட்டன. அதனால், கேள்வித் தாள் கசிந்துவிட்டது என்பது தெரிந்தவுடன், அதை மாற்றி, கைவசம் பாதுகாப்புக்காக வைத்திருக்கும் மாற்றுக் கேள்வித் தாளை வழங்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது.
கடந்த மார்ச் 5-ஆம் தேதி முதல் ஏப்ரல் 13-ஆம் தேதி வரை நடக்கும் தேர்வுகளில், பத்தாம் வகுப்புக்கு 16, 38,428 மாணவர்களும், பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்கு 11,86,306 மாணவர்களும் தேர்வு எழுதுகிறார்கள். ஏறத்தாழ 27 லட்சம் பேர் எழுதும் தேர்வை, கேள்வித் தாள் கசிந்துவிடாமல் கவனமாக நடத்த வேண்டிய மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் இப்போது, மறு தேர்வு நடத்தித் தனது கெளரவத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் முயற்சியில் இறங்கி இருக்கிறது.
சமூக வலைதளங்களால் ஏற்படும் நன்மைகளைவிட பாதிப்புகள்தான் அதிகம் என்பதற்கு, கேள்வித் தாள் கசிந்திருப்பது இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு. எல்லைகளைக் கடந்து மின்னல் வேகத்தில் பரவும் அசுர சக்தி படைத்த கட்செவி அஞ்சல் (வாட்ஸ் ஆப்) மூலம் கேள்வித் தாள் கசியவிடப்பட்டிருப்பதால், பாதிப்பு எந்த அளவிலானது என்பதை வாரியத்தால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. கணிதம், பொருளாதாரம், கணக்கியல் ஆகியவற்றில் குற்றச்சாட்டு எழுந்திருக்கின்றன என்றாலும், பாதிப்பு எத்தகையது என்பதை இப்போதே நாம் உறுதியாகச் சொல்லிவிட முடியாது.
மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தில் கேள்வித் தாள் கசிவது என்பது புதிதொன்றுமல்ல. 2006-இல் வாராணசி குண்டுவெடிப்பு தொடர்பாக சந்தேகிக்கப்பட்ட சிலரை விசாரணை செய்தபோது, அவர்களிடமிருந்து கேள்வித் தாள்கள் சில கைப்பற்றப்பட்டன. 2011-இல் பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்கான அறிவியல், கணிதம் ஆகிய பாடங்களின் கேள்வித் தாள்கள் பொதுவெளியில் கசிந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர், கல்வி வாரியத்தின் நம்பகத்தன்மை காப்பாற்றப்படும் என்று உறுதி அளித்திருக்கிறரே தவிர, இந்தக் கசிவுக்கு வாரியத்தின் உயரதிகாரிகள் யாரையும் பொறுப்பேற்கச் செய்யவோ, அவர்களை அகற்றி நிறுத்தி விசாரணைக்கு உத்தரவிடவோ முன்வரவில்லை என்பது வேதனை அளிக்கிறது.
தில்லியில் கசிந்துவிட்டிருக்கும் கேள்வித் தாள்களுக்காக ஒட்டுமொத்த இந்தியாவில் மறுதேர்வு நடத்தி அத்தனை மாணவர்களையும் பழி வாங்கிவிடக் கூடாது. கடினமான உழைப்புக்குப் பிறகு தேர்வு எழுதி முடித்து, நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்ட மாணவர்களை, மீண்டும் இன்னொரு முறை தேர்வு எழுதச் சொல்வது நியாயமில்லை. கவனச் சிதைவு ஏற்பட்டுவிட்ட நிலையில் அவர்களால் மீண்டும் பழையதுபோல தேர்வு எழுத முடியுமா என்பதும் சந்தேகம்தான். மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் கவனக் குறைவுக்கும், பொறுப்பற்றத்தனத்துக்கும் ஒட்டுமொத்த மாணவ சமுதாயத்தையும் பழிவாங்க முற்படுவது ஏற்புடையதல்ல!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/31/பாவம்-மாணவர்கள்-2890587.html
2889939 தலையங்கம் நயவஞ்சகம்! ஆசிரியர் Friday, March 30, 2018 01:21 AM +0530 காவிரியில் தண்ணீர் திறப்பதை உறுதி செய்ய மத்திய அரசு ஆறு வாரங்களுக்குள் ஒரு செயல் திட்டத்தை அறிவிக்க வேண்டும் என்று கடந்த மாதம் 16-ஆம் தேதி உச்ச நீதிமன்றம் இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கியிருந்தது. இந்தத் தீர்ப்புக்கு மேல்முறையீடு கிடையாது என்றும் திட்டவட்டமாகத் தெரிவித்திருந்தது. காவிரி மேலாண்மை வாரியம் போன்ற ஒரு செயல் திட்டத்தை அமைக்க உச்ச நீதிமன்றம் விதித்திருந்த ஆறு வார காலக்கெடு நேற்றுடன் முடிந்துவிட்டது.
நியாயமாகப் பார்த்தால் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு காவிரிப் பிரச்னைக்கு முழுமையான தீர்வாக இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தத் தீர்ப்பு வெளியானபோது கர்நாடகத்தின் பெரும்பாலான ஊடகங்களும் அரசியல் தலைவர்களுமே கூட இந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் பிரச்னைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்று கருத்து தெரிவித்திருந்தனர். அப்படியும்கூட மத்திய அரசு ஏன் இன்னும் தயக்கம் காட்டுகிறது என்பதற்கு அவர்கள்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
பிப்ரவரி 5, 2007-இல் வெளியான நடுவர் மன்ற இறுதித் தீர்ப்பின்படி தமிழகத்துக்கு 192 டி.எம்.சி. தண்ணீர் காவிரியில் இருந்து தரப்பட வேண்டும். அப்போது தமிழகம் கூடுதலாக 70 டி.எம்.சி. தண்ணீர் வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தது. தமிழகம் கேட்ட கூடுதல் தண்ணீரும் கிடைக்கவில்லை, நடுவர் மன்றம் ஒதுக்கீடு செய்த 192 டி.எம்.சி. தண்ணீரும் கிடைக்கவில்லை. இப்போது உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்பின்படி தமிழகத்துக்கு 177.25 டி.எம்.சி. தண்ணீர் மட்டும்தான் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
அடுத்த 15 ஆண்டுகளுக்கு இந்தத் தீர்ப்பு நடைமுறையில் இருக்கும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தெரிவித்திருப்பதில் தமிழகம் திருப்தி அடையவில்லை என்றாலும், கர்நாடகம் பரவலாக வரவேற்றது. அதற்குக் காரணம், கர்நாடகத்துக்கான ஒதுக்கீட்டை 14. 75 டி.எம்.சி அதிகரித்து, 284.75 டி.எம்.சி.யாகத் தீர்ப்பு அறிவித்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், முந்தைய காவிரி நடுவர் மன்றம் குடிநீர் தேவைக்காக பெங்களூரு, மைசூரு, மாண்டியா ஆகிய மூன்று பகுதிகளுக்கும் சேர்த்து மொத்தமாக அனுமதித்த 1.75 டி.எம்.சி.யை இப்போதைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு 4.75 டி.எம்.சி.யாக அதிகரித்திருக்கிறது. 
உச்ச நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்த ஒரு திட்டம் வகுக்கப்பட வேண்டும் என்று தெளிவில்லாமல் கூறியபோது, அப்போதே இந்தத் 'திட்டம்' (ஸ்கீம்) என்கிற வார்த்தையின் அடிப்படையில் கர்நாடகம் பிரச்னை எழுப்பக்கூடும் என்கிற அச்சம் எழத்தான் செய்தது. ஆனால், பிரச்னையை எழுப்புவது கர்நாடக அரசு அல்ல, மத்திய அரசு என்பதுதான் எதிர்பாராத திருப்பம்.
உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்றும், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், கடந்த சில நாள்களாகவே தமிழகத்தைச் சேர்ந்த எம்.பி.க்கள் நாடாளுமன்ற முடக்கத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். அப்படி இருந்தும்கூட இந்தப் பிரச்னை குறித்து மத்திய அரசு கவலைப்படவோ, தமிழக எம்.பி.க்களை அழைத்து இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காணவோ முற்படவில்லை.
கெடு தேதி முடிந்துவிட்ட நிலையில், மத்திய அரசுக்கு எதிராக நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு தொடர வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழுப்பப்படுகிறது. அதேநேரத்தில் பாஜக தரப்பில், தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ள 'திட்டம்' என்பதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்திடம் மத்திய அரசு விளக்கம் கோர முடிவெடுத்திருப்பதாகவும் தெரிகிறது. 
'திட்டம்' என்பதற்கு என்ன பொருள் என்று உச்ச நீதிமன்றத்திடம் விளக்கம் கேட்க வேண்டுமென்றால், அதற்குக் கடந்த ஆறுவார காலம் தாமதிப்பானேன்? சட்ட அமைச்சகம் அரசு தலைமை வழக்குரைஞர் மூலம் உடனடியாக ஒரு மனுவைத் தாக்கல் செய்து, திட்டம் என்பதற்கு விளக்கம் கோரியிருக்கலாமே?
தமிழகமும் கர்நாடகமும் பெரிய அளவில் எதிர்ப்பு தெரிவிக்காதபோது, உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவின்படி காவிரி மேலாண்மை வாரியமோ அல்லது அதற்கு நிகரான குழுவோ அமைப்பதை விட்டுவிட்டுத் தேவையில்லாமல் பிரச்னையை இழுத்தடிப்பதன் பின்னால் அரசியலைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மத்திய அரசுக்கு உண்மையான அக்கறை இருந்திருந்தால், உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவதில் அல்லவா முனைப்பு காட்டியிருக்க வேண்டும்?
கர்நாடக மாநிலத்தில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் நடைபெறவுள்ள நிலையில், அந்த மாநில மக்களின் நலனை பாஜக பேணுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தத்தான் மேலாண்மை வாரியம் அமைக்காமல் மத்திய அரசு தயக்கம் காட்டுகிறது என்கிற குற்றச்சாட்டு உண்மையாக இருக்கக்கூடும். ஒருவேளை மத்திய அரசு உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பை நிறைவேற்ற முற்பட்டால், மாநிலத்தில் ஆளும் காங்கிரஸ் அதையே பாஜகவுக்கு எதிராகப் பிரச்னை ஆக்கிவிடுமோ என்கிற அச்சமும்கூட இதற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடும். 
அது காங்கிரஸ் ஆனாலும், பாஜகவானாலும் அந்தக் கட்சிகளின் மத்தியத் தலைமைகள் தமிழகத்தின் நியாயத்தை உணர்ந்து ஆதரவளிக்கப் போவதில்லை. மாறி மாறி திராவிடக் கட்சிகள் கோலோச்சும் தமிழகத்தில், தேசியக் கட்சிகளான காங்கிரஸும் பாஜகவும் அக்கறை காட்டாததில் வியப்பில்லை. கர்நாடகத்தில் தங்களது செல்வாக்குக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டு தமிழகத்தை ஆதரிப்பதால் அந்த இரண்டு கட்சிகளுக்குமே எந்தவித அரசியல் ஆதாயமும் இல்லை என்பதுதான் அதற்குக் காரணம். 
'தமிழ்நாட்டுக்கு காவிரித் தண்ணீர் கிடைக்காது' என்று பாஜகவின் மூத்த தலைவர் சுப்பிரமணியன் சுவாமி தெரிவித்தபோது, தமிழகத்தில் அனைவருக்கும் கோபமும் எரிச்சலும் எழுந்தது. ஆனால், போகிற போக்கைப் பார்த்தால், அவர் சொல்வது உண்மையாகிவிடும் போலிருக்கிறது. இனிமேல் என்ன செய்யப் போகிறோம்?
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/30/நயவஞ்சகம்-2889939.html
2889206 தலையங்கம் 2019-க்கான முன்னோட்டம்? ஆசிரியர் Thursday, March 29, 2018 01:32 AM +0530 கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கான தேதி அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மே 12-ஆம் தேதி வாக்குப்பதிவு நடத்தப்பட்டு, மே 15-ஆம் தேதி முடிவுகள் அறிவிக்கப்படும் என்று தேர்தல் ஆணையம் அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்திருக்கிறது. இதுவரை எட்டு பேரணிகளில் கலந்துகொண்டு பிரதமர் நரேந்திர மோடி உரையாற்றி இருக்கிறார். காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தியும் பாஜக தலைவர் அமித் ஷாவும் நான்கு முறை கடந்த சில மாதங்களில் கர்நாடக மாநிலத்தில் பிரசாரத்துக்கு வந்து போயிருக்கிறார்கள். 
முதல்வர் சித்தராமையாவும், முன்னாள் முதல்வரும் பாஜகவின் முதல்வர் வேட்பாளருமான எடியூரப்பாவும் இந்தத் தேர்தலில் நேருக்கு நேர் மோதுகிறார்கள் என்றாலும், முன்னாள் பிரதமர் தேவெ கெளடாவும், அவரது மகனும் முன்னாள் முதல்வருமான குமாரசாமியும் தேர்தல் களத்தில் முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறார்கள். தேவெ கெளடாவின் மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம், காங்கிரஸ், பாஜக ஆகிய இரண்டு கட்சிகள் அளவுக்கு பலம் பொருந்தியதாக இல்லாவிட்டாலும் கர்நாடகத்தின் சில பகுதிகளில் தனிச்செல்வாக்குடன் விளங்குகிறது. இதற்கு முந்தைய சில தேர்தல்களைப் போலவே, இந்தத் தேர்தலிலும் யார் ஆட்சி அமைப்பது என்பதை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் கணிசமான இடங்களில் வெற்றி பெற்றால் வியப்படையத் தேவையில்லை.
பாஜகவின் முதல்வர் வேட்பாளரான பி.எஸ். எடியூரப்பா, 2008-இல் பாஜக கர்நாடகத்தில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதற்கு முக்கியமான காரணம். கனிமவள சுரங்க ஒதுக்கீட்டு முறைகேட்டிலும், நிலப் பரிமாற்ற முறைகேட்டிலும் குற்றம் சாட்டப்பட்டு பதவி விலகிய எடியூரப்பா, கர்நாடக ஜனதா பக்ஷ என்கிற கட்சியைத் தொடங்கி 2013 தேர்தலில் போட்டியிட்டார். அந்தத் தேர்தலில் பாஜகவின் தோல்விக்கும், காங்கிரஸ் ஆட்சியைப் பிடித்ததற்கும் அதுதான் காரணம்.
கடந்த 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் தனது கட்சியைக் கலைத்துவிட்டு பாஜகவில் எடியூரப்பா மீண்டும் இணைந்ததுதான் அந்தக் கட்சி கணிசமான தொகுதிகளை பெற உதவியது. எடியூரப்பாவின் உதவி இல்லாமல் கர்நாடக அரசியலில் பாஜகவால் காங்கிரஸை எதிர்கொள்ள முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட கட்சித் தலைமை, அவரை முதல்வர் வேட்பாளராக்கி இருக்கிறது. எடியூரப்பாவின் தலைமையில் களமிறங்கும் பாஜக, சித்தராமையா தலைமையிலான காங்கிரஸ் ஆட்சியின் ஊழல்களை விமர்சித்தால் அது எடுபடாது என்பதுதான் பாஜகவின் மிகப்பெரிய பலவீனமாக இருக்கும்.
காங்கிரஸைப் பொருத்தவரை சித்தராமையா கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் கர்நாடக அரசியலில் மிகப்பெரிய ஆளுமையாகவும், ராஜதந்திரியாகவும் தன்னை நிலைநாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். 1985-இல் இரண்டாவது முறையாகத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று முதல்வரான ராமகிருஷ்ண ஹெக்டேவுக்குப் பிறகு, கடந்த 33 ஆண்டுகளில் வேறு எந்த முதல்வரும் தொடர்ந்து இரண்டாவது முறையாக கர்நாடகத்தில் முதல்வரானது இல்லை. இந்த முறை காங்கிரஸ் வெற்றி பெறுமானால், அது சித்தராமையாவைப் பொருத்தவரை ஒரு மிகப்பெரிய தனிப்பட்ட சாதனையாக இருக்கும்.
எடியூரப்பா தலைமையிலான பாஜகவின் வாக்குவங்கி எனக் கருதப்படும் லிங்காயத்துகளை தனி மதமாக அறிவித்து, அவர்களுக்கு சிறுபான்மையினர் அந்தஸ்து வழங்கியிருப்பது முதல்வர் சித்தராமையாவின் தேர்தல் கணக்குகளில் ஒன்று. அதேபோல, கர்நாடக மாநிலத்திற்கென்று தனிக் கொடியை அறிவித்தது, 'இந்து-இந்தி கட்சி' என்று பரவலாக அறியப்படும் பாஜகவை பலவீனப்படுத்த, மெட்ரோ ரயில் நிலையங்களில் இந்தியில் பெயர் பலகை வைப்பதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தது என்று கர்நாடக மாநில உணர்வை முதல்வர் சித்தராமையா முன்னிறுத்தி இருப்பதும் தேர்தல் கண்ணோட்டத்துடன்தான். 
காங்கிரஸுக்கும் சரி, பாஜகவுக்கும் சரி, கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் வெற்றி என்பது மிகவும் இன்றியமையாதது. காங்கிரஸைப் பொருத்தவரை பஞ்சாப், கர்நாடகம் ஆகிய இரண்டு மட்டுமே அந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருக்கும் பெரிய மாநிலங்கள். மணிப்பூரும், யூனியன் பிரதேசமான புதுச்சேரியும் மக்களவைத் தேர்தலில் முக்கிய பங்கு வகிப்பவை அல்ல. கர்நாடகத் தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றி இந்த ஆண்டு இறுதியில் நடைபெற இருக்கும் ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் காங்கிரஸுக்கு மிகப்பெரிய ஊக்க சக்தியாக அமையும். அதுமட்டுமல்லாமல், 2019 மக்களவைத் தேர்தலை எதிர்கொள்ளத் தேவையான பணபலத்தை கர்நாடகத்திலிருந்து காங்கிரஸ் பெறுவதற்கு வழிகோலும்.
வடகிழக்கு மாநிலங்களில் வெற்றி பெற்றாலும்கூட பாஜக இப்போதும் வடமாநில கட்சியாகத்தான் காட்சியளிக்கிறது. தென்னிந்தியாவில் பாஜக வலுவாகக் காலூன்ற வேண்டுமானால், அதன் நுழைவாயிலாகக் கர்நாடகம் அமையும் என்கிற அந்தக் கட்சியின் நீண்டநாள் எதிர்பார்ப்பு இதுவரை நிறைவேறவில்லை. இந்த முறை கர்நாடகத்தில் பாஜக ஆட்சியைப் பிடிக்குமேயானால், அது ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம், பிகார் ஆகிய மாநிலங்களில் நடைபெற்ற இடைத்தேர்தல் தோல்விகளால் துவண்டு போயிருக்கும் பாஜக கட்சியினருக்கு மிகப்பெரிய உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தும்.
கர்நாடக சட்டப்பேரவைக்கான 224 இடங்களில் பெரும்பான்மை பெற்று எந்தக் கட்சி ஆட்சி அமைக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல இந்தத் தேர்தலின் முக்கியத்துவம். 2019 மக்களவைத் தேர்தலுக்கான முன்னோட்டமாகக் கர்நாடகம் இருக்கக்கூடும் என்பதால்தான் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் பார்வையும் கர்நாடகத்தேர்தல் முடிவுகளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறது.
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/29/2019-க்கான-முன்னோட்டம்-2889206.html
2888541 தலையங்கம் கவனம், காச நோய்த் தொற்று! ஆசிரியர் Wednesday, March 28, 2018 01:34 AM +0530 ஆண்டுதோறும் மார்ச் 24-ஆம் தேதியை உலக காச நோய் தினமாக அறிவித்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வந்தாலும்கூட, உலகம் இந்த பாதிப்புக்கு மேலும் மேலும் ஆளாகிக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர காச நோயின் வீரியம் குறைவதாகத் தெரியவில்லை. 2025-க்குள் காச நோய் இல்லாத இந்தியாவை உருவாக்க வேண்டும் என மத்திய அரசும் தன் பங்குக்கு முனைப்பு காட்டுகிறது. தேசிய அளவில் வறுமைக்கோட்டுக்கு கீழே உள்ள காச நோயாளிகள் ஊட்டச்சத்துள்ள உணவு பெறுவதற்காக மாதம் ரூ.500 உதவித் தொகையாக அவர்களது வங்கிக் கணக்கில் நேரடியாக வழங்கும் திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
காச நோய் கண்டறியும் கருவி பொருத்தப்பட்ட இரண்டு வாகனங்கள் தமிழகத்தின் 32 மாவட்டங்களுக்கும் அனுப்பப்பட இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு வாகனமும் தலா 16 மாவட்டங்களில், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் ஒவ்வொரு வாரம் கிராமம் கிராமமாகச் சுற்றிவரத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. நோயாளிகள் ரிஃபாம்பிசின் என்கிற காச நோய்க்கான ஆன்டிபயாட்டிக் மருந்துக்கு எதிர்ப்பு சக்தி உள்ளவர்களா என்பதை கண்டறிந்து தொடக்கத்திலேயே சரியான சிகிச்சை தொடங்கப்படுவதை உறுதிப்படுத்துவதுதான் நோக்கம். காச நோய் விழிப்புணர்வு மற்றும் நேரடி சிகிச்சைக்காக அனுப்பப்படும் இரண்டு வாகனங்கள், தமிழகத்தில் காச நோய் குறித்த அடிப்படைப் புள்ளிவிவரங்களைத் திரட்ட உதவியாக இருக்கும். 
இந்த அளவுக்குக் காச நோய் குறித்த விழிப்புணர்வுக்கும் சிகிச்சைக்கும் தேவை இருக்கிறதா என்று கேட்டால், இருக்கிறது. 2017-இல் சர்வதேச அளவில் காச நோய் குறித்து ஒரு மிகப்பெரிய ஆய்வும் கணக்கெடுப்பும் நடத்தப்பட்டு அதன் புள்ளிவிவரங்கள் வெளியாகியிருக்கின்றன. உலகில் ஏறத்தாழ ஒரு கோடிக்கும் அதிகமான பேர் காச நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அவர்களில் 28 லட்சம் பேர் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர்கள் எனும்போது, காச நோய் தடுப்பு முயற்சிகளில் மத்திய - மாநில அரசுகள் முனைந்து செயல்படுவதன் அவசியம் புரியும்.
அரைநூற்றாண்டுக்கு முன்னால் இருந்த நிலைமை அல்ல இப்போது. முன்பு காச நோய் நோயாளிகளுக்கு ரிஃபாம்பிசின் என்கிற மருந்து வரப்பிரசாதமாக அமைந்திருந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், காச நோய் பெரும்பாலும் நுரையீரல் தொடர்புடையதாகவே இருந்து வந்தது. இப்போது எலும்பு உள்பட மனித உடலின் பல்வேறு பகுதிகளைக் காச நோய் தாக்கும் அவலம் உருவாகியிருக்கிறது. அதேபோல, ரிஃபாம்பிசின் என்கிற ஆன்டிபயாட்டிக் மருந்துக்குக் காச நோய் கிருமிகள் எதிர்ப்பு சக்தி பெற்றுவிட்டன. எல்லா நோயாளிகளுக்கும் ரிஃபாம்பிசின் பயனளிக்காத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் 2,666 நோயாளிகள் ரிஃபாம்பிசின் மட்டுமல்ல, எந்தவித மருந்துக்கும் கட்டுப்படாத நிலையை காச நோய்க் கிருமிகள் பெற்றுவிட்டன. ஏறத்தாழ 28 சதவீதம் நோயாளிகள் காச நோய்க்கான ஏதாவதொரு மருந்துக்கு எதிர்ப்பு சக்தி பெற்றவர்களாகவும், 6.19 சதவீதம் நோயாளிகள் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட காச நோய் மருந்துக்கு கட்டுப்படாதவர்களாகவும் இருப்பது கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது. 
உலக அளவில் 1,47,000 காச நோயாளிகள் எந்தவோர் ஆன்டிபயாட்டிக் மருந்துக்கும் கட்டுப்படாதவர்களாக காணப்படுகின்றனர். கடந்த ஆண்டில் மட்டும் இந்தியாவில் கண்டறியப்பட்ட 18 லட்சம் காச நோயாளிகளில் 38,650 பேர் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட காச நோய் மருந்துக்கு கட்டுப்படாத நோயாளிகளாக அறியப்பட்டிருக்கிறார்கள். கடந்த ஆண்டில் இந்தியாவில் 4,23,000 பேர் காச நோயால் மரணித்திருக்கிறார்கள் எனும்போது எந்த அளவுக்குக் காச நோய் மிகப்பெரிய ஆபத்தாக உருவெடுத்திருக்கிறது என்பதை உணர முடியும்.
மேலே கண்ட புள்ளிவிவரங்கள் முழுமையாக இருக்க வழியில்லை. காரணம், இந்தியாவில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகள் தனியார் மருத்துமனைகளிலும் மாற்று சிகிச்சை மருத்துவ முறைகளிலும் சிகிச்சை பெறுகிறார்கள். இவர்கள் குறித்த விவரங்கள் முழுமையாகக் கிடைப்பதில்லை. தனியார் மருத்துவர்களோ, மருந்தாளுநர்களோ தங்களை அணுகும் காச நோயாளிகள் குறித்து உடனடியாக அரசுக்குத் தெரிவிக்காவிட்டால் அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு, இரண்டாண்டு சிறை தண்டனை வழங்க அரசு சட்டம் தீட்டியிருந்தாலும்கூட, அவர்கள் பொறுப்புணர்வுடன் நடந்துகொள்வதில்லை என்பதுதான் நடைமுறை உண்மை. 
ஆன்டிபயாட்டிக் மருந்துகளுக்குக் காச நோய்க் கிருமிகள் எதிர்ப்பு சக்தி பெறுவதில் பிராய்லர் கோழிகளுக்கு முக்கியமான பங்கு உண்டு என்பது பலருக்கும் தெரியாது. கோழிப் பண்ணைகளில் பிராய்லர் கோழிகளுக்கு அளவுக்கு அதிகமாக ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகள் தரப்படுவதும், அதைப் பரவலாக மக்கள் வாங்கி உட்கொள்வதும் அதிகரித்திருக்கிறது. இதனால், மனித உடலில் ஆன்டிபயாட்டிக்குகளுக்கு எதிர்ப்பு சக்தி ஏற்பட்டு விடுகிறது. மருந்துக்கு எதிர்ப்பு சக்தி பெற்றுள்ள காச நோய்க் கிருமிகள் மற்றவர்களுக்குப் பரவும்போது, அவர்களும் இதே பாதிப்புக்கு உள்ளாகிறார்கள். 
காச நோய் என்பது காற்று வழியாகப் பரவும் தொற்று. இந்த தொற்று எந்தவித சிகிச்சைக்கும் கட்டுப்படாத நிலைக்கு வலுப்பெறத் தொடங்கியிருக்கிறது. நாம் இப்போதே விழித்துக் கொள்ளாவிட்டால், பிளேக், காலரா போல இதுவும் மிகப்பெரிய கூட்டு உயிர்க்கொல்லியாக மனித இனத்தை அச்சுறுத்தக்கூடும்!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/28/கவனம்-காச-நோய்த்-தொற்று-2888541.html
2887924 தலையங்கம் எது நிஜம்? ஆசிரியர் Tuesday, March 27, 2018 01:30 AM +0530 ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு இந்திய ராணுவத்துக்கும் சீன ராணுவத்துக்கும் இடையே டோக்காலாம் பகுதியில் 73 நாள்களுக்குப் பதற்றமான சூழ்நிலை நிலவியது. இந்தியா, சிக்கிம், பூடான், சீனா ஆகியவற்றின் எல்லையில் இருக்கும் டோக்காலாம் பகுதியில் பூடான் எல்லை வழியாக சாலைப் பணியை மேற்கொள்ள சீனா முயன்றபோது, அதை இந்திய-பூடான் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் நமது வீரர்கள் தடுத்து நிறுத்தினார்கள். 
எப்போது வேண்டுமானாலும் போர் மூளக்கூடும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டது. அப்போது இரண்டு தரப்புகளுக்கும் இடையே எழுதப்படாத ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டு இந்திய-சீனப் படைகள் எல்லையை ஒட்டிய பகுதியில் இருந்து தத்தம் முகாம்களுக்குத் திரும்பின.
கடந்த ஒரு மாதமாகவேசீனா டோக்காலாம் பகுதியில் ஆக்கிரமிப்புக்குத் தயாராக தனது படைபலத்தை அதிகரித்து வருகிறது என்கிற செய்தி இப்போது பரவலாகவே வலம்வந்து கொண்டிருக்கிறது. 
சமீபத்தில் டோக்காலாம் பகுதியில் எடுக்கப்பட்ட செயற்கைக்கோள் படங்களில் சீனா எல்லையை ஒட்டிய தனது பகுதிகளில் பீரங்கிகள், ஏவுகணைகளை நிறுத்தியுள்ளதும், 7 ஹெலிகாப்டர் தளங்களை அமைத்துள்ளதும் தெரிய வந்திருக்கிறது. 
இது குறித்துக் கேட்டபோது, குளிர்காலத்தை எதிர்கொள்வதற்காக அப்பகுதியில் சீனா ஹெலிகாப்டர் இறங்கும் தளம், ராணுவ வீரர்களுக்கான கூடாரம் அமைப்பது உள்ளிட்ட உள்கட்டமைப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டு வருவதாக பாதுகாப்பு அமைச்சர் நிர்மலா 
சீதாராமன் விளக்கம் அளித்திருக்கிறார். டோக்காலாம் உள்பட நமது எல்லைப் பகுதியில் எந்த இடத்தில் பிரச்னை ஏற்பட்டாலும் அதனை எதிர்கொள்ள நமது ராணுவம் தயாராகவே இருப்பதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். ராணுவத்தை நவீனமயமாக்கும் பணி முழு வீச்சில் நடைபெற்று வருவதாகவும் பாதுகாப்பு அமைச்சர் கூறியிருக்கிறார்.
இந்தியா எந்தவித சவாலையும் எதிர்கொள்ளத் தயார் நிலையில் இருப்பதாகப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் தெரிவித்திருப்பதை, நாடாளுமன்றத்தில் இந்திய ராணுவம் குறித்து அரசு தாக்கல் செய்திருக்கும் புள்ளிவிவரங்கள் உறுதிப்படுத்துவதாக இல்லை. பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு ஓர் அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்திருக்கிறது. அதன்படி அடுத்த நிதியாண்டுக்கான ராணுவத்துக்கான அரசின் ஒதுக்கீடு, இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பாதுகாப்பு சவால்களை சந்திப்பதற்குப் போதுமானதாக இல்லை. 
இந்திய ராணுவத்தில் போதுமான அளவு தளவாடங்கள், வெடிமருந்துகள், உதிரிபாகங்கள் இல்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், ராணுவத் தளவாடங்களும், காலாவதியான பழைய தொழில்நுட்பத்துடன் காணப்படுவதாக அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. நிலைக் குழுவின் முன் இந்திய ராணுவத்தின் சார்பில் ஆஜரான லெப்டினன்ட் ஜெனரல் சரத் சந்த் இதுகுறித்த புள்ளிவிவரங்களை அளித்திருக்கிறார்.
ராணுவத் தளவாட நவீனமயமாக்கலுக்கு 125 திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்றும், ராணுவ நவீனமயமாக்கலுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கும் ரூ.21,338 கோடி அதற்குப் போதுமானதாக இல்லை என்றும் தெரிவித்திருக்கிறார். அதேபோல, பத்து நாள் தொடர்ந்து கடுமையான போர் நிகழ்ந்தால் அதற்குத் தேவையான அவசரகாலத் தளவாடக் கொள்முதலுக்குப் போதுமான நிதி ஒதுக்கீடு வழங்கப்படவில்லை என்பதையும், பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவிடம் அவர் தெரிவித்திருக்கிறார்.
2018-19 நிதியாண்டுக்கான ராணுவ ஒதுக்கீடு ரூ. 2,95,511 கோடி. அதில் தளவாட நவீனமயமாக்கல் உள்ளிட்ட ராணுவத்தின் முதலீட்டுக்கான ஒதுக்கீடு வெறும் ரூ. 99, 947 கோடி மட்டுமே. இது ராணுவத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளான துப்பாக்கிகள், பீரங்கிகள், பீரங்கி வாகனங்கள் உள்ளிட்ட புதிய தளவாடங்களுக்கே போதுமானதாக இருக்காது என்கிறது ராணுவத் தரப்பு. 
நிதி ஒதுக்கீடு இல்லாததால் அடுத்த ஓராண்டில் ராணுவத்துக்கு வேண்டிய துப்பாக்கிகள், தாக்குதலுக்கான ஹெலிகாப்டர்கள், தளவாடங்கள் உள்ளிட்ட புதிய கொள்முதல்களை மேற்கொள்ள முடியாது. மேலும், மத்திய அரசின் 7ஆவது ஊதியக் குழுவின் பரிந்துரையும், 'ஒரு பதவி ஒரு ஓய்வூதியம்' ஒப்பந்தமும், ராணுவத்தின் ஊதியம் மற்றும் ஓய்வூதிய செலவினத்தைப் பலமடங்கு அதிகரித்து விடுகிறது. இவை மட்டுமே மொத்த பாதுகாப்பு செலவினத்தில் 56% எனும்போது, புதிய தளவாடங்களை வாங்குவதற்கும் ராணுவத்தை நவீனப்படுத்துவதற்கும் நிதியாதாரம் இல்லாத நிலை காணப்படுகிறது.
இந்திய அரசின் மொத்த செலவினத்தில் பாதுகாப்புக்கான ஒதுக்கீடு 2018-19-இல் வெறும் 12.1% மட்டுமே. பாகிஸ்தானில் இதுவே 25% முதல் 30% வரை. அதேபோல இந்திய மக்கள் தொகையில் 1000 பேருக்கு 1.25 ராணுவ வீரர்கள்தான் இருக்கிறார்கள். இதுவே சீனாவில் 2.23 பேராகவும், பாகிஸ்தானில் 4.25 பேராகவும் காணப்படுகிறது.
கடந்த ஆறு ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு செலவுக்கான ஒதுக்கீடு குறைந்து கொண்டே வருகிறது. 1962-க்குப் பிறகு இந்த ஆண்டுதான் முதன்முறையாக மொத்த ஜி.டி.பி.யில் வெறும் 1.57% ஆகக் குறைந்திருக்கிறது.
நாம் நமது பாதுகாப்புக்குச் செய்யும் ஒதுக்கீடு குறைந்துவரும் அதே நேரத்தில் உலகில் இரண்டாவது அதிகமாக ராணுவ நிதி ஒதுக்கீட்டை சீனா செய்து வருகிறது. 2017-இல் 7% ஆக இருந்த சீனாவின் ராணுவ நிதி ஒதுக்கீடு இந்த ஆண்டு 8.1 % ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் சீனா மிக அதிகமாக ராணுவத்துக்கான ஒதுக்கீட்டை அதிகரித்திருக்கிறது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சீனாவின் 175 பில்லியன் டாலர் ஒதுக்கீட்டுடன் ஒப்பிடும்போது, 2018-19-இல் வெறும் 47 பில்லியன் டாலர்தான் நாம் ராணுவத்துக்கு ஒதுக்கீடு செய்திருக்கிறோம்.
இந்தியா எந்தப் பாதுகாப்பு சவாலையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதாகப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் கூறியிருப்பது உண்மையாக இருக்குமேயானால், மகிழ்ச்சி!
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/27/எது-நிஜம்-2887924.html
2887497 தலையங்கம் சித்தராமையாவின் கணக்கு! ஆசிரியர் Monday, March 26, 2018 02:28 AM +0530 பாரதிய ஜனதா கட்சியின் மீது காங்கிரஸ் என்ன குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கிறதோ, அதே குற்றச்சாட்டுக்கு இப்போது ஆளாகி இருக்கிறது காங்கிரஸ். "மதவாத அரசியலில் இறங்கிவிட்டிருக்கிறது காங்கிரஸ்' என்று பாஜக குற்றம் சாட்டுகிறது என்பதிலிருந்து, இரண்டு கட்சிகளுமே மதவாத அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
 எப்போது வேண்டுமானாலும் கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலுக்கான அறிவிப்பு வரக்கூடும் என்கிற நிலையில், முதல்வர் சித்தராமையா, லிங்காயத் சமுதாயத்தைத் தனி மதமாக அங்கீகரித்து, அதற்கு சிறுபான்மை அந்தஸ்தை அளிக்க முற்பட்டிருப்பதுதான் பிரச்னைக்குக் காரணம். மாநில அரசு அறிவித்துவிட்டதாலேயே இது முடிந்துவிடவில்லை. இந்த முடிவுக்கு மத்திய அரசின் ஒப்புதல் பெற்றாக வேண்டும் என்றாலும்கூட, இப்போதைக்கு "லிங்காயத்' பிரிவினரைத் தனி மதமாக அறிவிக்க சித்தராமையா தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு முடிவெடுத்திருப்பது, தேர்தலில் விவாதப் பொருளாகவும், முடிவைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாகவும்கூட இருக்கக்கூடும். சித்தராமையாவின் இந்த முடிவுக்குப் பின்னால் அரசியல் இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. இல்லையென்றால், சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தல் நெருங்கும் வேளையில் இந்த அறிவிப்பை வெளியிட்டு அவர் சர்ச்சையைக் கிளப்புவானேன்?
 பசவண்ணா என்பவர் 12-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சீர்திருத்தவாதி. பிராமணராகப் பிறந்த பசவண்ணா, வைதிகச் சடங்குகளையும், ஆசார அனுஷ்டானங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சிவபெருமானை மட்டுமே ஏக இறைவனாகக் கருதி வழிபட்டவர். ஜாதி பேதங்களைப் புறக்கணித்தவர். உருவமில்லாத லிங்க வழிபாட்டை வலியுறுத்திய பசவண்ணாவின் வழி வந்த சைவர்கள்தான் "லிங்காயத்' என்று அழைக்கப்படும் பிரிவினர்.
 "லிங்காயத்' பிரிவினர் பூணூல்போல தங்கள் மார்பில் சிறிய சிவலிங்கத்தை அணிந்திருப்பவர்கள். இதற்கு தினசரி பூஜையும் செய்வார்கள். இவர்களில் இரண்டு பிரிவினர். லிங்காயத், வீர சைவர்கள் என்று அழைக்கப்படும் அந்த இரண்டு பிரிவினரையும் இணைத்துத்தான் இப்போது லிங்காயத்துகளைத் தனி மதமாக அறிவித்திருக்கிறார் கர்நாடக முதல்வர் சித்தராமையா.
 கர்நாடக மாநிலத்திலுள்ள 224 பேரவைத் தொகுதிகளில் குறைந்தது 100 தொகுதிகளில் லிங்காயத் பிரிவினரின் வாக்குகள் தேர்தல் முடிவுகளைத் தீர்மானிக்கக் கூடியது. இதுவரை கர்நாடகத்தில் பதவி வகித்த 22 முதலமைச்சர்களில் எட்டு பேர் "லிங்காயத்' சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். நிஜலிங்கப்பா, வீரேந்திர பாட்டீல், ஏன், இப்போதைய கர்நாடக பாஜக தலைவரும் முன்னாள் முதல்வருமான எடியூரப்பா கூட, லிங்காயத் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.
 கர்நாடக மக்கள்தொகையில் ஏறத்தாழ 17% உள்ள லிங்காயத்துகளும், வொக்கலிகா சமுதாயத்தினரும்தான் இரண்டு முக்கியமான பெரும்பான்மை சமுதாயத்தினர். கர்நாடக அரசியலில் இந்த இரண்டு பிரிவினர் மட்டுமே கோலோச்சி வந்ததை எழுபதுகளில் தேவராஜ் அர்ஸ் உடைத்தார். "லிங்காயத்', "வொக்கலிகா' சமுதாயங்கள் தவிர்த்த அனைத்து பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயத்தினரையும் ஒருங்கிணைத்துப் புதியதொரு ஜாதிக் கூட்டணியை தேவராஜ் அர்ஸ் உருவாக்கினார். அந்தக் கூட்டணிக்கு எதிராக லிங்காயத்துகள், வொக்கலிகாக்கள், சிறுபான்மை சமூகத்தினர் ஆகியோரை இணைத்ததுதான் ராமகிருஷ்ண ஹெக்டேயின் பிற்கால வெற்றிக்குக் காரணம்.
 இப்படி ஜாதிக் கூட்டணிகளை ஏற்படுத்தி அரசியல் வெற்றி காண்பது என்பது கர்நாடகத்துக்குப் புதிதல்ல. பாஜகவின் அசைக்க முடியாத வாக்கு வங்கி என்று கருதப்படும் "லிங்காயத்' பிரிவினரின் மத்தியில் பிளவை ஏற்படுத்தி, அதில் ஒரு பகுதியினர் காங்கிரஸுக்கு வாக்களிக்க முன் வந்தால், தனது வெற்றி உறுதிப்படுத்தப்படும் என்பது முதல்வர் சித்தராமையாவின் தேர்தல் கணக்காக இருக்கக் கூடும்.
 பாஜகவின் வாக்குவங்கியும், தனது சமுதாயமுமான "லிங்காயத்' பிரிவினரைப் பகைத்துக் கொள்ள முடியாத தர்மசங்கடம் பாஜக தலைவர் எடியூரப்பாவிற்கு. முதல்வர் சித்தராமையாவின் அறிவிப்பை அவர் வரவேற்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. இதனால், பாஜக பலவீனப்படுமா என்கிற கேள்விக்கு இப்போதே விடை கூறிவிட முடியாது.
 லிங்காயத்துகளில் ஒரு பிரிவினரான வீர சைவர்கள், "லிங்காயத்' என்பதைத் தனி மதமாக அறிவித்திருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தாங்கள் இந்து மதத்தின் ஒரு பிரிவினர்தானே தவிர, தனி மதத்தினரல்ல என்று அவர்கள் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கிறார்கள். இதற்காக சில இடங்களில் அரசை எதிர்த்துப் போராட்டமும் நடத்த முற்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்துக்களில் பெரும்பான்மை சமுதாயமாக இருக்கும் லிங்காயத்துகள் தனி மதமாக அறிவிக்கப்பட்டு, சிறுபான்மை சமுதாயமாகும்போது, கல்வி நிலையங்களை ஏற்படுத்துவதில் பயனடைய முடியும் என்பது தவிர அதனால் வேறு எந்த லாபமும் இல்லை என்பது அவர்கள் வாதம்.
 முதல்வர் சித்தராமையா எடுத்திருக்கும் முடிவு அவருக்கு சாதகமாகத்தான் அமைய வேண்டும் என்பதில்லை. லிங்காயத்துகளின் ஒரு பகுதியினர்தான் காங்கிரஸுக்கு ஆதரவு தர முற்படுவார்களே தவிர, காங்கிரஸ் எதிர்ப்பில் வளர்ந்த அந்த சமூகத்தினரின் ஒட்டுமொத்த ஆதரவும் இந்த முடிவால் காங்கிரஸுக்குக் கிடைத்து விடாது. அதே நேரத்தில், இந்துக்களில் பிளவை ஏற்படுத்த காங்கிரஸ் முற்படுகிறது என்கிற கருத்து வலுவடையுமானால், காங்கிரஸின் லிங்காயத் அல்லாத ஜாதியினரின் வாக்குவங்கியிலேயே கூட அது சரிவை ஏற்படுத்திவிடக்கூடும்.
 கர்நாடக முதல்வர் சித்தராமையா போட்டிருப்பது வெற்றிக் கணக்கா, தப்புக் கணக்கா என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள்தான் தீர்மானிக்கும்.
 
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/26/சித்தராமையாவின்-கணக்கு-2887497.html
2886489 தலையங்கம் வேதனை அளிக்கும் விமர்சனம்! ஆசிரியர் Saturday, March 24, 2018 02:45 AM +0530 இராக்கில் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஐ.எஸ். பயங்கரவாதிகளால் கடத்திச் செல்லப்பட்ட இந்தியர்கள் குறித்த தவறான தகவலை நாடாளுமன்றத்துக்குத் தந்ததற்கு வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் மீது உரிமை மீறல் பிரச்னையை எழுப்பப் போவதாக காங்கிரஸ் கட்சி அறிவித்திருக்கிறது. நாடாளுமன்றத்தில் அரசியல் கட்சிகள் வெளிநாட்டு நன்கொடை பெறுவது, குடியரசுத் தலைவர், துணைத் தலைவர், ஆளுநர்கள், எம்.பி.கள் ஆகியோரின் ஊதியத்தைப் பன்மடங்கு அதிகரிப்பது போன்ற மிக முக்கியமான பிரச்னைகளை எல்லாம் எழுப்பாமல், நிதி மசோதாவை விவாதமின்றி அரசை நிறைவேற்ற அனுமதித்துவிட்டு, இராக்கில் சிக்கிய இந்தியர்கள் விவகாரத்தில் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் மீது உரிமை மீறல் பிரச்னையை காங்கிரஸ் கட்சி எழுப்ப முற்பட்டிருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது.
 2014-இல் இராக்கிலுள்ள மொசூல் நகரை ஐ.எஸ். பயங்கரவாதிகள் கைப்பற்றினர். அப்போது அந்த நகரிலுள்ள பலரைப் பிணைக் கைதிகளாகப் பிடித்தனர். அப்படிப் பிடிக்கப்பட்ட இந்தியர்கள் பலர் ஈவிரக்கமின்றி கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் கொல்லப்பட்டது குறித்து எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. அதனால், அவர்கள் காணாமல் போனதாகத்தான் அறிவிக்கப்பட்டது. அப்படி அறிவிக்கப்பட்டவர்களில் 39 பேர் கொல்லப்பட்டதற்கான ஆதாரம் இப்போதுதான் கிடைத்திருக்கிறது.
 ஐ.எஸ். பயங்கரவாதிகளால் கடத்தப்பட்டவர்கள் குறித்த ஆதாரங்கள் முழுமையாகக் கிடைக்காத நிலையில், அவர்களை எப்படியும் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்கிற எதிர்பார்ப்பில் இந்திய அரசு இருந்ததில் வியப்பில்லை. மொசூல் நகரம் ஐ.எஸ். பயங்கரவாதிகளிடமிருந்து மீட்கப்பட்ட பிறகுதான் இந்திய அரசு தகுந்த ஆதாரப்பூர்வமான தகவல்களைத் திரட்ட முடிந்தது என்பதால்தான் காலதாமதம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ரேடார் உள்ளிட்ட தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, இந்திய அரசு ஐ.எஸ். பயங்கரவாதிகளால் பிணைக் கைதிகளாகப் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் புதைக்கப்பட்ட இடத்தை சமீபத்தில்தான் கண்டுபிடித்தது.
 காணாமல் போனவர்களைத் தேடுவதற்கு இந்திய அரசு அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டது என்பதுதான் உண்மை. அதிகாரிகள், சிறைச்சாலைகளுக்கும், பிணைக்கைதிகள் அடைபட்டுக் கிடக்கலாம் என்று சந்தேகப்படும் இடங்களுக்கும் சென்று தேடுதல் வேட்டை நடத்தினர். அவர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள் என்று அறுதியிட்டுக் கூற முடியாத நிலையில் அரசு இருந்தது. இப்போது அந்தப் பிணைக்கைதிகள் மொத்தமாகப் புதைக்கப்பட்டிருந்த இடத்திலிருந்து, உடல்களின் எச்சங்கள் எடுக்கப்பட்டு, மரபணு சோதனை மூலமாக இன்னின்னார் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதனால், அரசு அவர்கள் கொல்லப்பட்டிருப்பதை இப்போது அறிவித்திருப்பதில் தவறு காண முடியவில்லை.
 கோப்புகளை மூடுவதற்காகவும், கொல்லப்பட்டவர்களின் உறவினர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவும், யாரோ ஒருவருடைய உடலைத் தந்து ஏமாற்ற முற்படாமல், முறையாக சோதனை செய்து அதற்குப் பிறகு மரணத்தையும் உறுதி செய்து அறிவித்ததற்காக எதிர்க்கட்சிகள் உட்பட அனைவரும் அரசைப் பாராட்டுவதுதான் சரியே தவிர, வசைபாட முற்பட்டிருப்பது நாகரிக அரசியல் அல்ல.
 எதிர்க்கட்சிகள் கேட்கும் இன்னொரு கேள்வி, இறந்து போனவர்கள் குறித்த விவரத்தை அவர்களது குடும்பத்துக்குத் தெரிவிக்காமல் நாடாளுமன்றத்தில் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் அறிவித்தது ஏன் என்பது. நாடாளுமன்றக் கூட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போது அவையில் தெரிவிக்காமல் ஊடகங்களுக்கோ அல்லது இறந்தவர்களின் உறவினர்களுக்கோ அமைச்சர் தெரிவித்திருந்தால், அதை நாடாளுமன்ற வரம்புமீறல் என்று இதே எதிர்க்கட்சிகள் விமர்சித்திருப்பார்கள். கொல்லப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினரை ஆறுதல் படுத்துவதுதான் சரியாக இருக்குமே தவிர, அரசை எதிர்ப்பதற்கு ஒரு காரணம் கிடைத்துவிட்டது என்று ஆகோஷிக்க முற்பட்டிருப்பது அரசியல் அநாகரிகம்.
 இந்தியாவிலிருந்து, அதிலும் குறிப்பாக, பஞ்சாப், இமாசலப் பிரதேசம், பிகார், மேற்கு வங்கம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களிலிருந்து தங்களது உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் குண்டு மழை பொழியும் தூர தேசப் பாலைவனங்களில் பணிபுரிய நூற்றுக்கணக்கான பேர் செல்வது ஏன் என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இவர்கள் போரில் ஈடுபடுவதற்காகவோ, நிவாரணப் பணிகளுக்காகவோ அங்கே செல்லவில்லை. தங்களது அடிப்படை வாழ்வாதாரத்துக்காகக் கூடுதல் சம்பளம் கிடைக்குமே என்கின்ற ஆசையினால், இராக் போன்ற பாதுகாப்பற்ற இடங்களுக்கு வேலை தேடிச் செல்கிறார்கள்.
 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு காலனிய ஆட்சியில் இந்தியாவிலிருந்து தேயிலைத் தோட்டங்களிலும், ரப்பர் தோட்டங்களிலும் பணிபுரிய கொத்தடிமைகள் தூர தேசங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதைப் போன்றதுதான் இதுவும். அப்போதைய நிலைமையைப் போலில்லாமல் இப்போது இவர்களே விரும்பிச் செல்கிறார்கள், செல்லுமிடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறார்கள், அவ்வளவே.
 அதிக ஊதியம் கிடைக்கிறது என்பதற்காகத் தங்களது உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல், இராக் போன்ற நாடுகளுக்குப் பிழைப்புக்காகச் செல்வதை அரசு தடுக்க முடியுமா என்கிற கேள்வி எழுகிறது. அவர்களாகவே பாதுகாப்பற்ற இடங்களுக்கு வேலைக்குச் செல்லும்போதும், இதுபோல போரில் அப்பாவிப் பிணைக் கைதிகளாக மாட்டிக் கொள்ளும்போதும் அரசால் என்ன செய்துவிட முடியும் என்பதை நாம் யோசிக்க வேண்டும்.
 இராக் பிணைக் கைதிகள் கொல்லப்பட்ட விவகாரத்தில் அரசை, அரசியல் காரணங்களுக்காகக் குறைகூறுவதில் அர்த்தமில்லை. மிகவும் பொறுப்புணர்வுடன் நடந்து கொண்டிருக்கும் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் பாராட்டுக்குரியவரே தவிர, விமர்சிக்கப்பட வேண்டியவர் அல்ல!
 
 

]]>
http://www.dinamani.com/editorial/2018/mar/24/வேதனை-அளிக்கும்-விமர்சனம்-2886489.html
2885971 தலையங்கம் பாதை தவறுகிறோம்!   ஆசிரியர் Friday, March 23, 2018 03:24 AM +0530 அடுத்த நிதியாண்டுக்கான நிதி மசோதா, 21 திருத்தங்களுடன் எந்தவித விவாதமும் இல்லாமல் நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. வெறும் முப்பதே நிமிடங்களில் ரூ.89.25 லட்சம் கோடிக்கான இந்திய அரசின் நிதி மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டிருப்பது இந்திய நாடாளுமன்ற வரலாற்றில் மிகப்பெரிய களங்கம்.
 நாடாளுமன்றத்தின் அடிப்படை கடமையே, அரசு எப்படித் தனது வருவாயை உருவாக்கிக் கொள்கிறது என்பதையும், என்னென்ன செலவினங்களுக்காக எந்தெந்தத் துறைக்கு எவ்வளவு நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது என்பதையும் கண்காணித்து, அதற்கு அனுமதி அளிப்பதுதான். தங்களுடைய பிரதிநிதிகளின் மூலம் அரசின் வருவாயையும் செலவினங்களையும் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்கிற மக்களின் கோரிக்கையின் அடிப்படையில் உருவானதுதான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம்.
 குறிப்பிட்ட சில நிகழ்வுகளில் விவாதம் இல்லாமல் நிதி நிலை அறிக்கையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள அரசியல் சாசனம் வழிகோலியிருக்கிறது என்பது உண்மைதான். மார்ச் 31-ஆம் தேதிக்குள் நிதி நிலை அறிக்கை நிறைவேற்றப்பட்டால்தான் அடுத்த நிதி ஆண்டுக்குப் பல்வேறு அமைச்சகங்கள் தங்கள் தேவைக்கான நிதியை பெற்றுக்கொள்ள முடியும், ஊழியர்களுக்கு ஊதியம் வழங்க முடியும். விவாதம் நீண்டுபோய் கெடு தேதி வரும்போது, நிதி மசோதாவை நிறைவ