Dinamani - தாய் தெய்வங்கள் - http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2935697 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அன்னை உமை - மகிஷாசுரமர்த்தினி (தொடர்ச்சி 3) ச. செல்வராஜ். Friday, June 8, 2018 03:52 PM +0530  

மகிஷனுடன் போர் புரிதல்

மகிஷாசுரமர்த்தினி மண்டபத்தின் வடக்குச் சுவர் முழுவதும் செதுக்கப்பட்ட குடவரைச் சிற்பமே இப்போர்க்காட்சி. இதுவே துர்க்கை அம்மனின் இரண்டாவது நிலையாகக் கொள்ளலாம். சிற்பங்களை பகுத்துத் தொகுத்துக் காண்பதிலும் சுவையன்றோ. காரணகாரியங்களுடன்தான் சிற்பங்களைப் படைத்துள்ளனர் என்பதையும் அறியவேண்டுமல்லவா. அதைவிடுத்து, ஏதோ சிலை வடித்தனர் என்று வருங்கால மக்கள் கருதக் கூடாது என்பதற்காகவும் இங்கு துர்க்கை அம்மனைத் தொகுத்து பிரித்து வழங்கப்படுகின்றது.

மகிஷாசுரமர்த்தினி போரிடும் காட்சியை சின்னத்திரையில் படம் காட்டுவதைப் போன்று எவ்வளவு எளிமையாக பார்ப்பவர் எவராயினும் எளிதில் புரிந்துகொண்டு மனதில் இருத்தி ரசிக்கும் நிலையில் படைத்திட்ட இக்காவியத்தை நாமும் சற்று கவனிப்போம். இருவருக்கும் இடையே போர். இருவரில் ஒருவர் துர்க்கை அம்மன். அடுத்தவர் அசுரர் தலைவன் மகிஷன்.

மகிசாசுரமர்த்தினி மண்டபம் - மகிஷனுடன் போர்களக் காட்சியில் துர்க்கை

மகிஷாசுரமர்த்தினி

கம்பீரமாக சிம்ம வாகனத்தில் எட்டு கரங்களுடன் பக்கத்துக்கு ஒரு காலை பொறுத்திக்கொண்டு கோபாவேசமாக ஆக்ரோஷத்துடன் செல்லும் காட்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. சிம்ம வாகனத்தில் அமர்ந்து வருவதால் சிம்மவாகினி என்று அழைக்கப்படுகிறாள். அன்னையின் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில், பாய்ந்துகொண்டு மகிஷனை நோக்கி சிம்மம் எத்தனிப்பதையும், எத்தனை லாகவமாகக் காட்டியுள்ளான் பல்லவச் சிற்பி. மகிஷனே துர்க்கையின் ஆவேசத்தைக் கண்டு, கையில் ஆயுதம் தாங்கியும் நிராயுதபாணியாக உணர்ந்தவன்போல் பயம் கலந்த முகத்துடன் ஒரு கண் தேவியையும், அடுத்த கண் தப்பிச் செல்ல வழியைத் தேடுவதைப் போலவும் படைத்துள்ளது மிகவும் சிறப்பாகும்.

தேவியின் காலருகே தேவிக்குத் துணையாக வந்த காளியும், சிவனின் பூதகணங்களும், அசுரர்களை விரட்ட தேவியோ தனது முதுகுப் பகுதியில் வைத்துள்ள அம்பறாக்கூட்டுக்குள் இருக்கும் அம்பை அழகாக எடுத்து மகிஷனை நோக்கி குறி பார்க்க, அரக்கர்கள் அனைவரும் பயந்தோடும், மகிஷன் செய்வதறியாது தடுமாறி நிற்பதையும் காணலாம். இறுதியாக, போர்க்கலத்தில் அசுரர்களையும், அசுரர்களின் தலைவன் மகிஷனையும் கொன்று மகிஷாசுரமர்த்தினி என்று பெயர் பெறுகின்றாள். அசுரர் தலைவனைவிட அவனுக்குத் துணைபுரியும் பிற அசுரர்களையும் குறிப்பாக சும்ப, நிசும்பன் போன்ற அரக்கர்களையும், அவர்களுக்குத் துணைநின்ற சண்ட, முண்டர்களையும் அழித்து வெற்றியை நிலைநாட்டுகின்றனர். கொடியவனை அழிக்கும்முன் அவனுக்குத் துணை போகும் கொடியவர்களையும் முதலில் களைதல் வேண்டும் என்ற நோக்கில் எண் கரங்களிலும் கிடைத்தவர்களை வதம் செய்து பிற அசுரர்களை அழிக்கும் இப்போர்க்காட்சி எங்கும் காண இயலாத ஒன்றாக இப்படைப்பு அமைந்துள்ளது.

துர்க்கா தேவியின் வெற்றியையும், போர்த் தெய்வத்தின் குணத்தையும், ஆண் அசுரனை ஒரு பெண் தெய்வம் பிற பெண் தெய்வங்களின் துணை கொண்டு அழித்தமை மிகவும் சிறப்பானதாகும். எனவேதான், மகிஷன் வதம் இந்தியா முழுவதிலும் துர்க்கை அம்மனைப் படைக்கும் எண்ணத்தை உருவாக்கியுள்ளது. அவ்வாறு அவர்கள் படைக்கும்பொழுது, எருமைத் தலையை கீழே இருத்தி அதன் மீது நிற்பதுபோல வடித்துள்ளனர். தெளிவான போர்க்களக் காட்சியை மகாபலிபுரத்தில் மகிஷாசுர மண்டபத்தில் காணலாம்.

இதுபோன்று போர்க்களக் காட்சிக்குப் பின்னர் அவளது வெற்றியை உணர்த்தும் விதமாகப் படைக்கப்பட்ட சிற்பங்களே, மகிஷனின் தலை மீது துர்க்கை நின்ற நிலையில் வடிக்கப்பட்ட சிற்பங்களாகும். அரக்கனைக் கொன்று அவனிடம் இருந்து மக்களையும்; மக்களைக் காக்கும் தேவர்களையும் நிம்மதி அடையச் செய்த அம்மன், சற்று ஓய்வாக எருமைத் தலை மீது ஒய்யாரமாக நின்ற நிலையில் காட்சி தரும் சிற்பங்கள், அடுத்த காலகட்டங்களில் வடிக்கப்பட்டவையாகக் கருதலாம். எனவே, போருக்குத் தயராக உள்ள நிலை முதல் கட்டக் காட்சியாகவும், இரண்டாவது கட்டமாக மகிஷாசுரமர்த்தினி, அரக்கர் தலைவன் மகிஷனுடன் போரிடும் காட்சி. இறுதியாக, மகிஷன் தலை மீது நின்ற நிலை இவ்வாறு பகுத்துக்கொண்டால், வரலாற்றை புரிந்துகொள்ளவும், சிற்பங்களின் காலத்தை எளிமையாக வரிசைபடுத்தவும் ஏதுவாக அமையும்.

தமிழகத்தில் மகிஷனுடன் போரிடும் காட்சியை கண்ட நாம், கர்நாடகம் மற்றும் வடஇந்தியாவில் மகிஷனுடன் போரிடும் காட்சியை சித்தரிக்கும் சிற்பங்கள் சிலவற்றைக் காண்போம். தமிழகம் மட்டுமின்றி இந்தியா முழுமையும் மகிஷனை வதம் செய்வது, எருமைத் தலை அரக்கனை சூலத்தால் துர்க்கை குத்திச் சாய்ப்பது போலவே சிற்பங்களைக் காணலாம். சுருக்கமாகச் சொல்லும் சிற்பங்கள், எருமைத் தலையின் மீது துர்க்கை நின்றுகொண்டு காட்சி அளிப்பது. இவை அனைத்துச் செய்திகளையும் உள்ளடக்கியதாகக் கொள்ள வேண்டும். தமிழகத்தில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் வாழ்ந்த தலைமை சிற்பிகளும் பிற சிற்பிகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்களது தனித்திறமையை வெளிப்படுத்தியுள்ளதை தங்களது சிற்பப் படைப்புகளின் வாயிலாக தெளிவாகக் காட்டியுள்ளனர்.

மகிஷாசுரமர்த்தினி - துர்க்கை. 1. பாகல்கோட், 2. பாதாமி - கர்நாடகம்

கர்நாடகத்திலும் வட இந்தியாவிலும் மகிஷாசுரமர்த்தினியை தேவகோட்டச் சிற்பங்களாக அமைத்தனர். மகிஷன், துர்க்கையின் காலடியில் கிடத்தப்பட்டு அவனது எருமைத் தலை மீது தனது சூலத்தால் குத்திக் கிழிப்பதுபோலக் காட்டப்படுகின்றது. இங்கு போர்க்களக் காட்சி உள்வாங்கப்படுகிறது. எனவே, போர்க்களக் காட்சியைவிட, ஒட்டுமொத்த முடிவை உணர்த்தும் சிற்பமான துர்க்கை நின்ற நிலையில் காணப்படுதலே அதிகமாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளது. இச்சிற்பம் மகிஷாசுரமர்த்தினி என்பதை உணர்த்தவே எருமைத் தலையைக் காட்டி அதன் மீது நிற்பதுபோல வடிக்கப்பட்டுள்ளதையும் உணரலாம்.

ஒவ்வொரு கலைஞனும் மகிஷாசுரமர்த்தினியை வடித்துள்ள விதம் போற்றுதலுக்கு உரியது. இவை கோயில்களில் தேவகோட்டச் சிற்பமாகவும் அடுத்து பலகைக் கற்சிற்பமாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளன. பொதுவாக, இச்சிற்பம் மக்களை மிகவும் கவர்ந்துள்ளது எனலாம். நம் இன்னலைக் காக்க வரும் பெண் தெய்வம் என்றால் அனைவருக்கும் ஓர் ஈர்ப்புதானே. அதுபோல, கிராமங்களிலும் இச்சிற்பங்கள் பலகைக் கல்லிலாவது செதுக்கப்பட்டு வணங்கப்பட்டுவருவதைக் காணமுடிகிறது. இன்றளவிலும் அதிகளவில் மேற்பரப்பாய்வில் கண்டறியப்பட்ட சிற்பம், இத்துர்க்கை அம்மனின் சிற்பமே என்றால் அது மிகையாகாது.

கர்நாடகக் கோயில் ஒன்றில் மகிஷாசுரமர்த்தினி சிற்பத்தை புடைப்புச் சிற்பமாகச் செதுக்கி பெருமைப்படுத்தியுள்ளனர். அச்சிற்பத்தில், மகிஷனை சிம்மம் கடித்துக் குதறுவதைப்போல் காட்டப்பட்டுள்ளது. அதில், தனது எஜமானின் எதிரி தனக்கும் எதிரி என்பதுபோல, துர்க்கை அம்மனின் வாகனமாக உள்ள சிம்மமும் தனது பங்குக்கு அரக்கர்களை அடித்துக் கடித்து போராடுவதை தத்ரூபமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளதை இந்தப் புடைப்புச் சிற்பம் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

குடவரைச் சிற்பங்கள் – துர்க்கை

மகிஷனைக் கொன்று தேவர்களையும், மக்களையும் நிம்மதி அடையச் செய்த மகிஷாசுரமர்த்தினி, தான் செய்தது அருஞ்செயல் என்பதையும் மறந்து, அழகாக ஒய்யாரமாக தனது ஆயுதங்களை சேடியர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு, ஏதும் நடவாதது போல் தனது மெல்லிய இடையைக் காட்டி, கையில் கிளியை வைத்துக்கொண்டு, திரிபங்க நிலையில் தனது பூதகணங்களுடனும், காவல் பெண்டுகளுடனும், சற்று தலையை சாய்த்துக்கொண்டு அழகே உருவாக சாந்தமே தனது தோற்றத்தைக் காட்டி ஏதுமறியாதவள்போல இக்குடவரைச் சிற்பம் காட்சியளிக்கிறது.

பக்கத்துக்கு ஒருவராக நிற்கும் பெண்கள் தங்களது கையில் கத்தி கேடயத்தையும், இடப்பக்கதில் நிற்பவர் கையில் வில்லைப் பிடித்திருக்கும் லாகவமும், போரிட்டு வெற்றிக்களிப்பில் ஓய்வெடுப்பது போல ஒய்யாரமாக நிற்பதுபோலக் காட்டப்பட்டுள்ளது. மேல் பகுதியில் பூதகணங்களும் அன்னையின் அடுத்த கட்டளைக்காக காத்திருப்பவர்களைப்போல ஆர்வத்துடன் காட்டப்பட்டுள்ளதும் கண்டு ரசிக்கக்கூடியதாகும். செஞ்சிக்கு அருகில் உள்ள சிங்கவரம் குடவரையிலும், மாமல்லபுரம் வராகர் குடவரையிலும் காணப்படும் துர்க்கை சிற்பங்கள், சிறப்புடைய முதன்மைச் சிற்பங்களாகத் தோன்றுகின்றன.

குடவரைச் சிற்பங்கள் – துர்க்கை

பலகைக் கற்சிற்பங்களில் துர்க்கை

தமிழகத்தில் அதிக அளவில் கிடைத்துள்ள பலகைக் கற்சிற்பங்களில் பெரிதும் காணப்பட்ட உருவம் துர்க்கை அம்மன்தான். உயர்ந்த பலகைக் கல்லில் புடைப்புச் சிற்பமாக கிராமங்களிலும் ஆலமரத்தினடியிலும் துர்க்கையம்மன் சிற்பங்கள் வைத்து வழிபட்டு வந்துள்ளதை ஆங்காங்கே கிடைத்துள்ள சிற்பங்களைக் கொண்டு எளிதில் கூறமுடியும். தச்சூர், ஒலக்கூர், சோமாண்டார்குடி, எலவனாசூர் கோட்டை, தீர்த்தமலை போன்ற பல இடங்களில் இதுபோன்ற சிற்பங்கள் ஏராளமாகக் காணப்படுவதிலிருந்து, துர்க்கை எனும் பெண் தெய்வ வழிபாடு மக்களிடையே கொண்டிருந்த வரவேற்பும், பக்தியையும் சுட்டுவதாகவே அமைகின்றது. இவை சங்க காலத்திலிருந்து தொடர்கின்றன. கொற்றவை என்றும், துர்க்கை என்றும், மாகாளி, பத்ரகாளி, மகிஷாசுரமர்த்தினி என்றும் கிராமங்களில் முழுவதும் நன்கு பரவிய பக்தி நிலையைக் காணமுடிகின்றது. எனவே, பல்லவர்கள் காலத்தில் தொடங்கி, தொடர்ந்து சோழர், போசளர், விஜயநகர மன்னர்கள் எனத் தொடர்ந்தது, நம்மக்களின் மரபு மாறாத்தன்மையையும், பெண் தெய்வ வழிபாட்டில் கொண்ட ஈடுபாட்டையும் காட்டுகின்றது.

எட்டு கரங்கள், ஆயுதங்கள், போரிட துணைநின்ற பெண் தெய்வங்கள் தெளிவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன. காகமும், மானும் கொற்றவையை நினைவுபடுத்துவதாக உள்ளன. கையில் அதிகாரத் தோரணையில் வைத்துள்ள எச்சரிக்கை மணியினையும், வில், அம்பு, கத்தி, கேடயம் ஆகியவை, போருக்குத் தயாரான நிலையைச் சுட்டுகிறது.

துர்க்கை - எலவனாசூர் கோட்டை; துர்க்கை - தச்சூர்

பல்வேறு வடிவில் காட்சியளித்த மகிஷாசுரமர்த்தினி என்றழைக்கப்படும் துர்க்கா தேவி, சோழர்கள் காலத்தில் எவ்வாறெல்லாம் போற்றப்படுகின்றாள் என்பதையும், அவர்கள் அமைத்த கோயில்களில் தேவகோட்டங்களில் எந்த இடத்தில் வைத்து வழிபட்டனர் என்பதையும், சிசும்பசூதனி பற்றிய தகவல்களையும் அடுத்து வரும் பகுதிகளில் காண்போம்.

சோழர்கள் காலத்தில் துர்க்கை அம்மன் சிற்பங்கள்

பல்லவர்கள் மற்றும் முத்தரையர்களிடமிருந்து தஞ்சையையும், வல்லத்தையும் மீட்டு தஞ்சையில் தலைநகரத்தை நிறுவி சோழராட்சியை மீண்டும் மலரச் செய்தவன் விஜயாலயச் சோழன். இவன் தனது வெற்றிக்குக் காரணம், தான் வணங்கும் பெண் தெய்வமே எனப் போற்றி, அப்பெண் தெய்வத்துக்குக் கோயில் எடுப்பித்தான் என்பர். அவ்வாறு விஜயாலயச் சோழன் எடுத்த கோயில் இன்றும் சிறப்புடன் உரிய வழிபாட்டுடன் அமைந்திருக்கும் நிசும்பசுதனி எனும் துர்க்கை திருக்கோயிலே ஆகும். துர்க்கை கோயிலை விஜயாலயன் கட்டிய செய்தி திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகளின் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது. இக்கோயில், சோழர்களின் பழைய கோட்டையின் கீழ்வாசலின் அருகே அமைந்துள்ளது.

நிசும்பசூதனி கோயில்

முற்காலச் சோழர்களால் எடுக்கப்பட்ட திருக்கோயில், நிசும்பசுதனி எனும் துர்க்கை அம்மன் கோயில் ஆகும். மிகவும் உக்கிரமமாகக் காட்சி அளிப்பதால் அவளை உக்கரமாகாளி என அழைக்கின்றனர். ஒரு கிராம தெய்வம் போன்று அப்பகுதி மக்கள் கொண்டாடி வழிபட்டு வருகின்றனர். வடபத்ரகாளியம்மன் என்றும் அழைத்து வருகின்றனர். இங்கு காணப்படும் நிசும்பசூதனி சிற்பம் உடைந்து ஒட்டவைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனை பிற்காலம் என்று கருதுவோரும் உண்டு. இதேபோன்ற நிசம்பசூதனி சிற்பம், அருகில் உக்ரமாகாளி கோயிலிலும் காணப்படுகின்றது. கோரப்பற்களும், கொடூரமுகமும் இயற்கையாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

கங்கைகொண்டசோழபுரம் - நிசும்பசூதனி - விஜயாலயன் காலம்

உக்கரமாகாளி என்று தற்போது அழைக்கப்படும் நிசம்பசூதனி கோயில் கருவரையில் வீற்றிருப்பவள் நிசும்பசூதனி என்றழைக்கப்படும் துர்க்கையே ஆவாள். மகிஷன் என்ற கொடிய அரக்கனை கொன்று மகிஷாசுரமர்த்தினி என்று பெயர் பெற்றவளே இத்துர்க்கை. மகிஷனைக் கொல்வதற்கு முன் அவனது சகோதரர்களான சும்பன் நிசும்பனையும், அவர்களின் உதவியாளர்களான சண்டா, முண்டாவையும் கொன்று இக்கொடியவர்களிடமிருந்து தேவர்களையும், மக்களையும் முதலில் காத்து நிற்கின்றாள் துர்க்கை. தேவி மகாத்மியம் கூறும்பொழுது, சும்பன் - நிசும்பன் அரக்கர்கள் செய்த கொடூரச் செயல்களைக் கண்டு தேவி அவர்களை அழிக்கின்றாள். அவர்களுக்கு உதவியாக நின்ற சண்டா, முண்டாவையும் அவள் முதலில் அழிப்பதால், சும்ப-நிசும்பர்கள் வேறு வழியின்றி தேவியிடம் நேரில் போரிட முயற்சிக்கின்றனர். தங்களது தவறையும், தங்களது பலவீனத்தையும் அறிந்த அவர்கள் தேவியால் அழிக்கப்படுகின்றனர். இந்த சும்ப, நிசும்பனை அழிக்கும் துர்க்கையையே விஜயாலயன் படைத்திருக்கலாம் என்று வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பர். அக்கூற்றுக்கு ஏற்ப சும்ப, நிசும்பனைத் தன் காலடியில் போட்டு அழிப்பதையே சிற்பமாக வடித்துள்ளான். இதன் சிற்ப அமைதியைக் காணும்பொழுது, பொ.ஆ. 9-ம் நூற்றாண்டு எனக் கருதப்படுவதால், இது விஜயாலயன் எடுப்பித்தது என்பதும் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேட்டுச் செய்தி கூறும் தகவலும் இணைந்துபோவதால், இக்கோயிலும் அச்சிற்பமும் விஜயாலயன் காலத்தைச் சார்ந்ததே எனக் கொள்ளலாம்.

சும்பனை தனது வலது காலைத் தூக்கி கோபாவேசமாக அவனது தலையின் கழுத்துப் பகுதியில் தேவியின் காலை வைத்து அழுத்திக்கொண்டு, அடுத்து இடது காலில் நிசும்பனை தேவி அழுத்திக்கொண்டு, தனது கையிலுள்ள சூலத்தை எடுத்து ஓங்கிக் குத்துவதற்கு எத்தனிக்கின்ற காட்சி மிகவும் தத்ரூபமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. போருக்குச் செல்லும் முன் சோழ மன்னர்களும் வீரர்களும், நிசும்பசூதனி எனும் துர்க்கைக் கோயிலில் பூசை செய்து அவள் அருள்பெற்றே செல்வதாகக் கூறுவர். அத்தகைய செல்வாக்குப் பெற்றது இத்துர்க்கை அம்மன் எனும் நிசும்பசூதனி கோயில் ஆகும்.

(தொடரும்)

]]>
துர்க்கை அம்மன், துர்க்கை, நிசும்பசூதனி, விஜயாலயன், சோழர்கள், மகிஷாசுரமர்த்தினி, மகிஷன், mahisharumarthini, vijayalayan, chola, durgai, nisumbasuthani, அரக்கன், போர்க்களம் http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2018/jun/08/அன்னை-உமை-ndash-மகிஷாசுரமர்த்தினி-தொடர்ச்சி-3-2935697.html
2917733 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அன்னை உமை - மகிஷாசுரமர்த்தினி (தொடர்ச்சி 2) ச. செல்வராஜ். Friday, May 11, 2018 02:30 PM +0530  

துர்க்கை

வீரத்துடனும், ஆக்ரோஷத்துடனும் காட்சியளிக்கும் பெரும்பாலான பெண் தெய்வங்களை துர்க்கை என்றே அழைப்பர். இவள் கொடூரமான முகத்தோற்றத்தையும், போர்புரியும் மனநிலையுடனும், கைகளில் ஆயுதங்கள் தாங்கியும் காணப்படுவாள். துர்க்கையைப் பற்றி நான்கு கைகளும், இரண்டு கண்களும், நிமிர்ந்த மார்பும், கழுத்திலும், காதிலும் அணிகலன்கள் பூண்டு ஆக்ரோஷமாகக் காணப்படுவாள் என்றும், மேல் இரண்டு கரங்களில் சங்கும், சக்கரமும் கீழிரண்டு கைகளில் அபய முத்திரையும், அடுத்து தனது உயர்ந்த இடுப்பின் மீது ஓர் கையையும் வைத்து திரிபங்க நிலையில் காட்சி அளிப்பாள் என காஸ்யபசில்பம் தெரிவிக்கிறது. தாமரை பீடத்தின் மேல் நின்ற நிலையில் மார்பில் பாம்பினையே மார்புக் கச்சமாக கட்டியுள்ளாள் என்றும் கூறுகிறது. சில்பரத்னாவில், கீழிரண்டு கைகளில் வில்லும் அம்பும் பிடித்த வண்ணம் காட்சியளிப்பதாக கூறப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலும், சிவாலயங்களில் வடக்குப்புறச் சுவற்றில் உள்ள தேவகோட்டத்தில் துர்க்கை சிற்பம் அலங்கரிப்பதைக் காணலாம். விஷ்ணு கோயில்களில், பீடத்தின் மீது நின்ற நிலையில் காணப்படும் துர்க்கையை லட்சுமி என அழைக்கின்றனர்.

ஒன்பது வகையான துர்க்கை

சைவ ஆகமங்களில் ஒன்பது வகையான துர்க்கையை பற்றி கூறப்பட்டுள்ளது. இரண்டு கைகள் முதல் பதினெட்டு கரங்கள் கொண்ட நிலை. ஆனால் ஒவ்வொரு சிற்பத்திலும் அவர்கள் கைகளில் வைத்துள்ள ஆயுதங்களும் வாகனங்களும் மாறிவருவதைக் காண முடிகிறது.

1. சைலபுத்ரி

இவள் நந்தி வாகனத்தில் வலம் வருவாள். பிறைச்சந்திரனைத் தலையில் அணிந்து கைகளில் சூலத்துடன் காட்சியளிப்பாள்.

2. பிரம்மச்சாரினி

தண்ணீர்க்குடமும், அக்கமாலையையும் கொண்டவள்.

3. சண்டிகந்தா

கோபமான பார்வை, வவ்வால் வாகனம்.

4. ஸ்கந்தமாதா

சிம்ம வாகனமும், தாமரை மொட்டை கையிலேந்தியும் காணப்படுவாள்.

5. கூஸ்மந்தா - துர்க்கை

இரண்டு கைகளிலும் குடங்களில் ரத்தத்தை ஏந்தியவளாகக் கொடூரமாகக் காட்சியளிப்பவள்.

6. கார்த்தியாயினி

புலி மேல் வருபவள். கையில் கத்தியுடன் அசுரனை அழிப்பவளாகக் காட்டப்படுவாள்.

7. காளாரத்திரி

பயந்த பொழிவுடன் மெல்லிய புன்னகையும் அவரது முகத்தில் காணப்படும்.

8. மகாகௌரி

வெள்ளை உடையில் வருபவள்.

9. சித்திதாயினி

துணைக்கடவுளாக வருபவள்.

இவையனைத்தும், பதினாறு மற்றும் பதினெட்டு கரங்கள் கொண்டும் எருமைத் தலை மீது உட்கார்ந்தபடி, கபால மாலை அணிந்தும் காணப்படுவாள்.

கரணாகமத்தில், மேற்குறித்த ஒன்பது துர்க்கையின் நாமகரணமும் பல்வேறு பெயர்களில் குறிப்பிடுகிறது. அவற்றில் ஒன்றைத் தவிர மற்ற அனைத்துக்கும் பதினாறு கரங்களும் ஒன்றுக்கு மட்டும் பதினெட்டு கரங்களும் உள்ளதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கரணாகமத்தில் ஸ்கந்தமாதா பற்றி குறிப்பிடும்போது, பதினாறு கரங்கள் என்றும் பெயர் சோடசபுஜ துர்க்கையம்மன் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மகிஷாசுரமர்த்தினி

சங்க கால இலக்கியங்கள் வழி கொற்றவையும், பார்வதிதேவியும் அறிமுகமாகின்றனர். அப்பெண் தெய்வங்களைப் போற்றி வணங்கவும் செய்தன. கைலாயத்தில் சிவனும் தேவியும் உடன் இருப்பதுபோல் காட்டப்படுகிறது. இங்குதான் பார்வதிதேவி அறிமுகமாகிறார். இவ்வாறு பார்வதிதேவி அறிமுகமானாலும், சிற்பங்களில் அதிகம் காணப்படுவதும், போற்றி வணங்கப்படுவதும் துர்க்கை அம்மனாகிய மகிஷாசுரமர்த்தினியே என்றால் அது மிகையல்ல. எங்கு காணினும் அம்மன், காளி, சாமுண்டா, துர்க்கா பரமேஸ்வரி போன்ற கோலங்களே தென்படுகின்றன. அத்தகு துர்க்காதேவியைப் பற்றியும் அவளே மகிஷாசுரமர்த்தினியாக மாற்றம் பெற்றதையும் இங்கு காண்போம்.

குறிப்பாக, தென்னிந்தியாவில் மகிஷாசுரமர்த்தினி அம்மன் வடிவத்தை பல்வேறு கோணங்களில் கொடூர அரக்கனை வதம் செய்யும் காட்சியாக வடித்துள்ளனர். சிவாலயங்களில் மகிஷன் தலைமுடியைப் பிடித்தது போலவும், சூலாயுதத்தால் குத்துவது போலவும் அவளது வடிவத்தை பல பாவங்களில் அழகுற அமைத்துப் போற்றி வழிபட்டுள்ளனர். சாமுண்டா, மகிஷாசுரமர்த்தினி, மகாலட்சுமி போன்ற அனைத்துப் பெயர்களும் அம்மனைக் குறிக்க அமைந்த பெயர்களாகும்.

சாமுண்டா என்றும் அழைக்கப்படுபவள். இவளை நிரிசிம்மபிரசாதத்தில் (Nrisimhaprasada); குறிப்பிடும்பொழுது, மகிஷாசுரமர்த்தினியாக இளமையாகவும், அழகாகவும் அதே சமயம் கோபமாகவும் காணப்படும் இவள் பார்வதிதேவியின் வடிவமே எனப் பகர்கிறது. மெல்லிய இடையும், நிமிர்ந்த மார்பும், இருபது கரங்களுடனும் காட்சியளிப்பவள். இவள், காலுக்குக் கீழே கொடிய எருமைத்தலை அரக்கனையும் கடுங்கோபத்தில் தனது சூலத்தை எருமைத் தலை மீது குத்திய நிலையிலும், ஒரு காலை தனது வாகனமாகிய சிம்மத்தின் மீதும் வைத்தபடி ஆக்ரோஷமாகக் காணப்படுபவள் என்று விவரிக்கிறது.

துர்க்கையின் செயல் ஆவேசச் செயலாக இருந்தாலும், தேவர்களுக்கும், தன்னை நாடிவந்த பக்தர்களுக்கும் ஆதரவாகவே இது தெரிகிறது. இன்னல்கள் நேரிடின் துர்க்கை ஆவேசமாக உருவெடுத்து, எத்தகைய துன்பமாக இருப்பினும் நம்மைக் காக்க ஓடோடி வருவாள் என்ற நம்பிக்கையை இதன் வாயிலாக உணர்த்தி நிற்கின்றாள். அசுரர்களின் தலைவன் மகிஷனைக் கொன்றதால், இவள் மகிஷாசுரமர்த்தினி என்றழைக்கப்படுகின்றாள்.

பதினாறு, இருபது கரங்களைக் கொண்ட எருமைத்தலை அரக்கனைக் கொல்லும் சைவ சக்தியாக விளங்குபவள் மகாலட்சுமி என்றழைக்கப்படுபவளும் இவளே. மகாலட்சுமியின் மறுவடிவமே துர்க்கை அம்மன். தென்னிந்தியாவில் சிவாலயங்களில் மகிஷாசுரமர்த்தினியை சாமுண்டா, துர்க்கை, மகாலட்சுமி என்றெல்லாம் அழைப்பர். சிற்பங்களாக வடிக்கும்பொழுது அவரவர் கலைத்திறனுக்கு ஏற்ப படைத்துள்ளதைக் காணலாம். மகிஷாசுரமர்த்தினியைப் பற்றி புராணங்கள் என்ன கூறுகின்றன என வரும் பகுதியில் காண்போம்

மார்க்கண்டேய புராணம் - மகிஷாசுரமர்த்தினி

துர்க்கை அம்மனின் கருப்பொருள் ஒன்றே ஆயினும், கூறப்பட்ட விதம் நோக்கத்தக்கது என்பதால், மார்க்கண்டேய புராணத்தில் கூறப்பட்ட விதம் பற்றியும் இங்கு குறிப்பிட விழைகின்றேன்.

மார்க்கண்டேய புராணத்தின் கூற்றுப்படி, பெண் தெய்வமான மகிஷாசுரமர்த்தினி அந்த எருமைத்தலை அரக்கனை வதம் செய்தவள். இவளுக்கு இத்தகைய ஆற்றலை வழங்கியவர்கள் சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகிய முப்பெருந்தெய்வங்களே ஆகும். படைத்தல், காத்தல் அழித்தல் ஆகிய மூன்று செயல்களுக்கும் காரணியாக விளங்குபவர்கள். இவர்கள் தங்களது சக்தியை முழவதும் ஒருங்கிணைத்து அப்பெண் தெய்வத்துக்கு வழங்கி, அந்தக் கொடிய அரக்கனை அழிப்பதற்கு ஏற்ப ஆயுதங்களையும், ஊயிரைப் பறிக்கக்கூடிய கோடாரிகளையும், அணிகலன்களையும். வழங்கி அருளினர்.

சாமுண்டா, எட்டு, பத்து, பன்னிரண்டு கரங்களுடன் படைக்கப்பட்டு காட்சியளிப்பவள். சாமுண்டாவை காளி என்றழைப்பர். அரக்கனை அழிக்கும்பொழுது பத்ரகாளியாக ஆக்ரோஷமாக அவதாரமெடுக்கிறாள். காளியாக இருக்கும்பொழுது, ஆறு கரங்களும் பத்ரகாளியாக உருவெடுக்கும்பொழுது எட்டு கரங்களுடனும் காட்சியளிப்பாள். கொடூரமான முகத் தோற்றத்தையும், கபால மாலையையும் அணிந்துகொண்டு சிம்மத்தின் மீது அமர்ந்து, ஒரு காலை எருமைத்தலை அரக்கனின் தலை மீதும் வைத்தநிலையில் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.

தேவி மகாத்மியம்

துர்க்கா, பண்முகம் கொண்ட பெண் தெய்வம். மகிஷாசுரமர்த்தினி, சக்தி, காளி, அம்பா, ஜகதாத்திரி, தாரா, அம்பிகா அன்னபூரணி. செல்வத்துக்கு அதிபதியான லட்சுமியும் இவளே. அழகுக்கும், அறிவுக்கும் உரிய பெண் தெய்வமாவாள். சம்ஸ்கிருதத்தில் துர்க்கா என்றால் கோட்டை என்று பொருள். கோட்டை என்றால் அதனை யாராலும் எளிதில் அணுக முடியாத பாதுகாக்கப்பட்ட அரண்களையுடைய இடம் ஆகும். இன்றும் தமிழகத்தில் பல கோட்டைகள் துருகம் என அழைக்கப்படுவதைக் காணலாம். தியாகதுருகம், சங்ககிரிதுருகம், ஜெகதேவிதுருகம், பாலகொன்றாயதுருகம் எனப்பல துருகங்கள் தமிழகத்தில் அமைந்துள்ளன.

மகிஷன் எனும் அரக்கன், நீண்ட தவமொன்று இருந்து சிவனின் அருளைப்பெற்று, தனக்கு அழிவு என்பது சாதாரண ஆணாலும் பெண்ணாலும் ஏற்படாதவாறு வரம் பெறுகின்றான். ஆனால், ஒரு பெண்ணால் உனக்கு அழிவு உண்டு என்கிறார் சிவபெருமான். அசுர குணம் படைத்த என்னை எந்தப் பெண்ணாலும் வீழ்த்தமுடியாது என்று கூக்குரலிடுகிறான். வரம்பெற்ற அரக்கன், தேவர்களிடம் தனது பலத்தைக் காட்டுகின்றான். தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகிய மூன்று பெறும் கடவுள்களிடம் முறையிடுகின்றனர். இவர்கள் மூவரும் இணைந்து ஓர் அற்புத சக்தியைப் படைக்கின்றனர் அவளே துர்க்கை.

எவ்வித ஆண் கடவுளர்களின் துணையுமின்றி ஆண் அசுரர்களான மகிஷனையும் அவனைச் சுற்றி இருக்கும் அரக்கர் கூட்டத்தையும் அழிக்க முற்படுகின்றாள். கொடூரமாகக் காட்சிதரும் துர்க்கை, அரக்கர்களுடன் போரிடும்பொழுது அவ்வப்போது தனது தேவைக்காக, போரிடுவதற்கு உதவியாக பெண் தெய்வங்களையே அழைத்துக்கொண்டாள். அவற்றில் காளி, கன்னிமார்கள் (சப்தமாதர்கள்) எனும் பெண் தெய்வங்கள் போன்றவர்கள் முக்கியமானவர்கள். இவர்கள் அனைவரும் அரக்கர்களை அழிக்க உருவாக்கப்பட்டவர்களே.

துர்க்கையானவள், படைப்பால் பல உருவங்களையும் பல பாகங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு விகாரமாகப் படைக்கப்பட்டவள். இவளது முகம் சிவனுக்குரியது. இவளது பத்து கரங்கள் விஷ்ணுவுடையது. இவளது பாதம் பிரம்மாவுடையது. இதுபோன்று இவளது ஆயுதங்கள், அணிகலன்கள், விரல்கள், நகங்கள் என்று ஒவ்வொரு அங்கமும் ஒவ்வொரு கடவுளர்களால் அருளப்பட்டது. இவ்வாறு இந்திரன் முதல் எமன், வருணன் எனப் பலராலும் இவளது உடலமைப்பும் ஆடை அலங்காரங்களும் உருவாக்கப்பட்டது. அதனால்தான், இவள் மகிஷனை எளிதில் வீழ்த்துகின்றாள். மகிஷனை அழித்ததால் இவளே மகிஷாசுரமர்த்தினி என அழைக்கப்பட்டதாகவும் தேவி மகாத்மியம் குறிப்பிடுகிறது.

சும்பன், நிசும்பன்

மகிஷனின் சகோதரர்களான சும்பன், நிசும்பன் என்ற இருவரையும் துர்க்கை வதம் செய்து அழிக்கிறாள். சும்பன், நிசும்பனை அழித்ததால், இவளை நிசும்பசுதனி என்று அழைக்கப்படுகிறாள்.

பல்லவர்கள் காலம்

தமிழகத்தில் காணப்படும் பெண் தெய்வச் சிற்பங்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை உமையும், துர்க்கையம்மனுமே ஆகும். இவையிரண்டும் சமகாலத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவை என்பதும் காரணமாக இருக்கலாம். இவ்விரண்டு சிற்பங்களும் பல்லவ மன்னர்களால் செதுக்கப்பட்ட குடவரைக் கோயிலான மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயிலில், சோமாஸ்கந்த சகிதமாக சிவனும் பார்வதியுமாகக் காட்சியளிக்கின்றனர். அடுத்து, மகிஷாசுர மண்டபத்தில், அரக்கர் தலைவனான மகிஷனுடன் போரிட்டு அவனையும் அவனது கூட்டத்தினரையும் வீழ்த்தி அவனைத் தனது காலடியில் கிடத்தி வெற்றிக் களிப்புடன் மிகுந்த இறுமாப்புடன் காட்சியளிப்பதுபோல அம்மண்டபத்தின் வடக்குப்புறச் சுவர் முழுவதும் இப்போர்க்காட்சி தத்ரூபமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. பல்லவ மன்னர்கள் தம் காலத்தில் துர்க்கை அம்மனுக்கு அளித்த இடமும், அப்பெண் தெய்வத்தைப் போற்றிய விதத்தையும், அதற்காக அவர்கள் காலத்தில் வடித்த துர்க்கைச் சிற்பங்களின் சிற்பத் திறனையும், போர்க்காட்சிகளின் சிற்பத் திறனையும் அதன் பொழிவையும் இங்கு காண்போம்.

போருக்குத் தயாராகிய நிலையில் துர்க்கை

மகிஷாசுரமர்த்தினி சிற்பத்தை மூன்று காலகட்டங்களாகப் பகுத்து ஆய்வு செய்தால், அதன் எளிமையும் அற்புதத்தையும் உணரலாம்.

1. போருக்கு முன் துர்க்கை அம்மன்

2. போர்க்களத்தில் துர்க்கை அம்மன்

3. போர்க்களத்தில் வெற்றிவாகை சூடியபின் துர்க்கை அம்மன்

என பகுத்துக்கொண்டு, துர்க்கை அதாவது மகிஷாசுரமர்த்தினி அவதாரத்தைப் பார்க்கலாம். தமிழகத்தில் காஞ்சிபுரம், மாமல்லபுரம், பனைமலை போன்ற இடங்களில் காணப்படும் துர்க்கை அம்மனின் சிற்பங்களில் நீண்டதொரு ஒற்றுமையைக் காணமுடிகிறது. இரண்டிலும் எருமைத் தலை காணப்படவில்லை. பனமலைச் சிற்பத்தில் எட்டு கரங்களுடனும், காஞ்சிபுரம் கோயில் தேவகோட்டத்தில் காணப்படும் சிற்பத்தில் பத்து கரங்களுடனும் காட்சியளிக்கிறார். தனது இடது காலை சிம்மத்தின் மீது இருத்திக்கொண்டு, தன் மெல்லிய இடையை வளைத்து ஒய்யாரமாக வலது காலை நேராக விரைப்பாக நிறுத்திக்கொண்டும், வலது தொடையின் மீது வலது கையை லாகவமாகத் தொடையின் மீது வைத்துக்கொண்டு, தலையை சற்று லேசாக நிமிர்த்தி இடது கையில் வில்லை வளைத்து நிற்கும் காட்சியைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும்.

தனது மீதமுள்ள கரங்களில் சூலம், மணி, கத்தி, மழு, அம்பு, பாசம் எனக் கருவிகளையும் தாங்கிக்கொண்டு கம்பீரமாக போருக்குத் தயாராக நிற்கும் வீரப்பெண்மணியை சுட்டுகின்றது. இச் சிற்பம், போருக்கு முன்னர் தயார் நிலையில் இருப்பதாக அன்னை துர்க்கையின் வடிவத்தைச் சித்தரிக்கிறது. ஏனெனில், எருமைத் தலை அரக்கன் இல்லை, படைபலம் இல்லை, உதவியர்கள் இல்லை. சில இடங்களில் தாமரை பீடத்தில் நிற்பதுபோலவும் சித்தரித்துள்ளனர். சாந்தமாகக் காட்சியளிக்கும் துர்க்கை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தான் எவ்வாறு காட்சியளிக்கின்றாள் என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதாகவே அமைகிறது. துர்க்கை போருக்குப் புறப்படும் நிலையில் எவ்வாறு காட்சியளிப்பாள் என்பதை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதாகவே எருமைத் தலை இல்லாத சிற்பங்களைக் கொள்ளலாம் என்பது எனது கருத்தாகும். திருவொற்றியூர், திருமழிசை போன்ற இடங்களில் எருமைத்தலை இன்றி துர்க்கையம்மன் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளாள். இவ்வாறு காணப்படும் துர்க்கையை லட்சுமிதுர்க்கை என்று குறிப்பிடுவர். அனைத்து கடவுளர்களும் ஒருங்கிணைந்து மகிஷனைக் கொல்ல உருவாக்கப்பட்டவளே துர்க்கையம்மன் என்பது முன்னரே குறிப்பிடப்பட்டது. அவ்வாறு உருவாவதற்கு முன்னர், துர்க்கை திருமாலின் துணைவியான லட்சுமியையே குறிக்கிறாள். பின்னர் அவளை லட்சுமிதுர்க்கை என அழைத்தனர். அந்த துர்க்கையம்மன்தான் மகிஷன் தலையின்றி காணப்படும் துர்க்கை எனக் கருதலாம்.

போருக்குத் தயாரான நிலையில் எவ்வாறு தனது வாகனத்துடன் கம்பீரமாக அவள் காட்சியளித்திருப்பாள் என்பதையும், அப்பொழுது அவளது ஆடை அணிகலன்கள் என்னென்ன என்பதையும், கொடும் அரக்கனிடம் போராட போகின்றோம் என்பதனால், இருகரங்கள் போதாது என்பதால் எண்கரங்களைப் படைத்து அதற்குரிய ஆயுதங்களையும் அவளுக்கு வழங்கி அதனை எவ்வாறு துர்க்கை தனது கைகளில் ஏந்தி காட்சியளித்திருப்பாள் என்பதை விளக்க முற்படுவதே சிம்மத்தின் மீது அமர்ந்த சிம்மவாகினியின் தோற்றம் ஆகும்.

பல்லவ மன்னர்கள்தான் முதன்முதலில் மூன்று விதமான காட்சிகளை நமக்குப் படம் பிடித்துக் காட்டியுள்ளனர். இதனை எக்காலத்திலும் மக்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும் என்பதால்தான் மரம், சுதை, மண், இவற்றைப் பயன்படுத்தாது, என்றும் நிலைத்து நிற்கும் கற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றில் தமது கலைப்படைப்பை தமிழகத்துக்கு வழங்கி பெருமை சேர்த்துள்ளனர். இதனைப் பின்பற்றி, பின்னர் வந்த சோழ மன்னர்களும் இம் மூன்றுவிதமான துர்க்கை அம்மனையும் படைத்துப் பெருமை செய்துள்ளனர். இக்காட்சியை மாமல்லபுரத்துக்குப் பிறகு புஞ்சையில் சுந்தரசோழன் எடுப்பித்த திருக்கற்றளியில்தான் தெளிவாகக் காணமுடிகிறது. புடைப்புச் சிற்பமாக இருப்பினும் மூன்றையும் அழகாக வடிவமைத்துக் காட்டியுள்ளது சிறப்புக்குரியது. அவற்றைப் பின்னர் காண்போம்.

இரண்டு சிற்பங்களுக்கும் சிறய அளவில் வித்தியாசமிருந்தாலும், அதனை நேர்த்தியாகத் தெளிவுபடுத்திக் காட்டியுள்ளனர். இரண்டும் திரிபங்க அமைப்புதான் என்றாலும், அவர்கள் தனது தலையை தூக்கி வில்லை எவ்வாறு நாணேற்றலாம் என்று பார்க்கும் பார்வை வேறுபடுகிறது. இங்கே, சிம்மத்தின் ஓரத்தில் அம்மனின் காலடியில் நிற்கும் பெண் காட்டப்பட்டுள்ளதும், அவளின் மொத்த நிலையையும் விளக்குவதாகவே அமைந்துள்ளது.

(மகிஷாசுரமர்த்தினி – காஞ்சிபுரம் - ராஜசிம்மன் - பல்லவர் காலம்)

போருக்குத் தயாரான நிலையில் படைக்கப்பட்ட பல்லவ மன்னன் பின்னர் போரிடும் காட்சியை நமக்கு விளக்குகின்றார். ராஜசிம்ம பல்லவ மன்னன் மட்டுமே இந்தப் போர்க்காட்சியை தத்ரூபமாக செதுக்கி, நிகழ்வை நிகழ்ச்சியாக்கி நமது உள்ளங்களில் சிற்பக் கலைக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்து என்றும் நெஞ்சைவிட்ட நீங்காவண்ணம் படைத்திட்டான்.

(தொடரும்)

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2018/may/11/அன்னை-உமை---மகிஷாசுரமர்த்தினி-தொடர்ச்சி-2-2917733.html
2889800 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அன்னை உமை - மகிஷாசுரமர்த்தினி ச. செல்வராஜ். Thursday, March 29, 2018 04:11 PM +0530  

தமிழகத்தில் காணப்படும் தொன்மையான சிற்பங்கள் எவை என்றால், அவை பெண் தெய்வச் சிற்பங்களே. பல்லவர்கள் காலத்தில் சிறப்பாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட அவை, சோழர்கள் காலத்தில் மிகவும் சிறப்பும் பொலிவும் பெற்று சிற்பக்கலைக்குத் புகழ்மணக்கச் செய்துள்ளன. தமிழகத்தில் கலை வரலாற்றில் தனக்கென ஒரு தனியிடம் பெற்று, தங்கள் காலச்சுவடுகளை மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதியவைத்துச் சென்றுள்ளன. இவற்றில் மிகப்பழமையான பெண் தெய்வச் சிற்பங்களே தமிழகத்தின் சிற்பக் கலைக்குச் சான்று பகர்வனபோல அமைந்துள்ளன.

துர்க்கை - பனமலை

பல்லவர்கள், பாண்டியர், முத்தரையர்கள், சோழர்கள் என வரலாற்றின் முற்பகுதி ஆட்சியாளர்களின் கைவண்ணத்தில் உருவானவையாக அவர்கள் படைத்த பெண் தெய்வங்களான உமை, துர்க்கை, ஜேஷ்டாதேவி, அன்னையர் எழுவர் போன்ற பல உருவச் சிற்பங்களைக் கூறலாம்.

துர்க்கை, சாமுண்டி, காளி, மகிஷாசுரமர்த்தினி இவையனைத்தும் அன்னை பார்வதியின் ஒரு பகுதியாகவே கருதுவர். அன்னை பார்வதி தேவி, திருமாலின் தங்கை. சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகிய மூன்று தெய்வங்களுக்கும் ஆக்க சக்தியாகவும், செயல்படும் சக்தியாகவும் விளங்குபவள். கோபமாகச் செயல்படும்பொழுது காளியாகவும், போர்க்களத்தில் போர்புரியும்பொழுதும், தீய சக்திகளை அழிக்கும் பொழுதும் துர்க்கையாகவும் மாற்றம் பெறுவாள். சாந்தமாகவும் கனிவாகவும், அன்பாகவும் தன்னைச் சரணடைந்த பக்தர்களுக்குத் தாயாகவும் அவர்களுக்கு வேண்டியவற்றை வழங்கும் அன்னையாகவும் விளங்கும்போது பார்வதியாகவும் திகழ்பவள்தான் அன்னை உமையவள்.

கொற்றவை

தமிழர்களின் பழமையான இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில் கொற்றவை வழிபாடு குறிப்பிடப்படுகிறது. மனிதனின் அன்றாட வாழ்வில் தனது உணவு தேடுதலை ஆரம்பித்த நாள் முதல், ஏதேனும் ஒன்றுக்காக ஏதேனும் ஒன்றுடன் போராட ஆரம்பித்தான். அப்போராட்டமே அவனது வாழ்க்கையில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கத்தொடங்கியது. அதுநாள்முதல் போர் என்பது அவனது வாழ்க்கையில் முக்கிய அங்கமாகிவிட்டது. பண்டைய மக்கள் வேட்டைக்குச் செல்லும் முன் தனது போர்த்தெய்வமாக எல்லாவற்றிலும் சிறப்பும் மாந்திரீக சக்தியும் பெற்ற பெண் தெய்வத்தையே வணங்கிச் சென்றுள்ளான். அதுவே பின்னர் போர்க்கடவுளாக மாற்றம்பெற்று, தொல்காப்பியம் குறிக்கும் கொற்றவையாக அமைந்ததுபோலும்.

பரிபாடலில் ஒரு பெண்ணை வர்ணித்துக் குறிப்பிடும்பொழுது, கொற்றவையைப் போன்று என ஒப்பிட்டுக் கூறும் வரியிலிருந்து, கொற்றவையின் தோற்றத்தை ஓரளவு உணரமுடிகிறது.

அப்பாடல் வரியானது -

“நெற்றி விழியா நிறை திலகம் இட்டாளே

கொற்றவை கோலம்; கொண்டு ஓர் பெண்

பவள வளை செறிந்தாட் கண்டு”.*1

- எனக் குறிப்பிடுகிறது. எனவே, கொற்றவை நெற்றி நிறைய திலகமிட்டு விரிந்த விழிகளுடன் காணப்படுவதாகக் கொள்ளலாம்.

சங்க காலத்தில், கொற்றவையை வெளிப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து அன்னை பார்வதி தேவியும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, தமிழக மக்கள் போற்றி வணங்கும் தெய்வங்களாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

{pagination-pagination}

அன்னை பார்வதி – உமை

அன்னை உமையவள், மலைமகள் எனப் பலவாறு போற்றி வணங்கப்பட்டு வருபவளே பார்வதி. பருவதம் என்பது மலையைக் குறிக்கும் சொல். பார்வதியின் தந்தை இமயமலைகளின் அரசன் இமவான் (Himavan). பார்வதி, மலைகளுக்கெல்லாம் இளவரசி. இவளது தாயார் மீனா. இலக்கியங்களிலும், இந்து சமய நூல்களிலும் அன்னை பார்வதி பலவாறு அழைக்கப்படுகிறாள். சைலஜா, அதிரஜா, சைலபுத்ரி, ஹேமாவதி, தேவி, மகேஸ்வரி, கிரிஜா என மலைகளின் பெயரை ஒட்டியே குறிப்பிடப்படுகிறது. பார்வதிக்கு இரண்டு பெயர்கள் பெருமை சேர்ப்பவை. ஒன்று உமை, சிவனின் முதல் மனைவி. அடுத்து, மலையரசி. அரிவம்சத்தில் அமர்ணா என குறிக்கப்படுகின்றாள்.

அன்னை பார்வதி பல்வேறு வடிவங்களையும் அதற்கேற்ற பெயர்களையும் கொண்டவளாகத் திகழ்கிறாள். அன்புக்குரிய தாயாக இருப்பவளே அம்பிகா, தனது உண்மை சொரூபத்தைக் காட்டி தனது சக்தியை வெளிப்படுத்தும்பொழுது சக்தியாகவும், கருணையோடு காட்சியளிக்கும்போது மாதாவாகவும், பெண் தெய்வங்களுக்கெல்லாம் தலைமை ஏற்கும்போது மாகேஸ்வரியாகவும், தனது சுயரூபத்தை மறைத்து தனது சக்தியை மட்டும் வெளிப்படுத்தும் ஆக்ரோஷமான தோற்றத்தை அடையும்போது துர்காதேவியாகவும், வளமையைக் குறித்து வழிபடும்போது அன்னை பவானியாகவும், சிவனின் பத்தினியாக வலம் வரும்போது சிவரஞ்சினியாகவும், கொடூரமாகக் காட்சியளிக்கும்போது பைரவியாகவும் தோன்றி பக்தர்களைக் காத்து அருளும் சக்தியைப் கொண்டவளே அன்னை பார்வதி. சிவனுடன், திருமணக்கோலத்தில் இருக்கும்போதும், கயிலாயத்தில் இருக்கும்போதும் இரண்டு கைகளுடனே காட்சியளிப்பார்.

இடது படம் - கயிலாயத்தில் அன்னை பார்வதியுடன் சிவபெருமான். கீழே ராவணன் சிற்பம் உள்ளது.

வலது படம் - சோமஸ்கந்தருடன் பார்வதி (செப்புப் படிமம்)

இடது படம் - எல்லோரா – கல்யாணசுந்தரர் (உமை) திருமணக்கோலம்.

வலது படம் - சிவனும் பார்வதியும் - சோழர் காலச் செப்புத் திருமேனி. பொ.ஆ.12-ம் நூற்றாண்டு

தமிழகத்தில், சிற்பங்களின் தோற்றமாக பல்லவர்கள் காலத்தையே குறிப்பர். அவர்கள் குடவரைக் கோயில்களும், கட்டுமானக் கோயில்களும் (Cave Temples and Structural temples) அமைத்து, தங்களது சமயங்களையும், தெய்வங்களையும், சிற்பங்களில் வடித்து பெருமை சேர்த்தவர்கள் ஆவர். இன்றைக்கும் தமிழகக் கலை வரலாற்றில் தனக்கென தனிமுத்திரையைப் பதித்த மாமன்னன் முதலாம் மகேந்திரவர்மன் ஆவான்.

இவனது காலத்தில்தான், தேசூருக்கு அருகிலுள்ள சீயமங்கலம் அவனிபாஜனபல்லவேசுரத்தில் குடவரையில் உருவாக்கப்பட்ட முகப்புத்தூணில் காணப்படும் சிற்பத் தொகுதியில்தான் உமையன்னையின் தோற்றத்தை முதன்முதலாகக் காணமுடிகிறது. இங்குதான் தமிழ்நாட்டின் முதல் ஆடவல்லான் சிற்பமும் இடம்பெற்றுள்ளது.*2

{pagination-pagination}

அடுத்து சோமாஸ்கந்தர் சிற்பத் தொகுப்பில் காணப்படும் உமையன்னை. தமிழகத்தில் சிவனும் பார்வதியும் அமர்ந்திருக்க, நடுவில் ஸ்கந்தன் குழந்தை உருவாக அன்னையின் தொடை மீது அமர்ந்த நிலையில் காட்சியளிக்கும் அற்புதக் காட்சியே சோமாஸ்கந்தமூர்த்தி என அழைக்கப்படுகிறது. தமிழக சிற்பத் தொகுப்பில் இச்சிற்பங்களே மிகப் பழமையானதாகும்.

மாமல்லபுரத்தில் அமைந்த தருமராஜ ரதம் என்று அழைக்கப்படக்கூடிய, தமிழகத்தில் பல்லவர்களால் எடுப்பிக்கப்பட்ட முதல் கட்டடக் கோயில் என்ற பெயர்பெற்ற இக்கோயில் கருவறையில் சோமாஸ்கந்தராக இறைவன் குடும்பசமேதரராக எழுந்தருளியுள்ளார். அந்தியந்தகாமபல்லவேசுவரகிருகம் என்றழைக்கப்படும் இங்கு, பல்வேறு வகையில் தனிச் சிறப்புகொண்ட நிலையில் வடிக்கப்பட்டுள்ள இச் சிற்பம் வியக்கத்தக்கது. பல்லவர்கள் காலத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்ற இச்சிற்பத் தொகுதி, நாளடையில் மாற்றம்பெற்று பிற இடங்களை அலங்கரிக்கச்செய்யும் நிலை ஏற்பட்டது.

சோழர்கள் காலத்தில், இறைவனுக்கும் இறைவிக்கும் நடுவில் ஸ்கந்தன் நின்ற நிலையில் காணப்படும் நிலையில் சோமஸ்கந்தர் சிற்பம் அமைக்கப்பட்டது. கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தில் ஒசூரில் அமைந்துள்ள சந்திரசூடேஸ்வரர் திருக்கோயில் முதலில் சேயுடைநாயனார் என்றே கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது சோமஸ்கந்தமூர்த்தியைக் குறிப்பதாகும். மேலும் அம்மையப்பராகக் காட்சிதரும் தொகுப்பிலும் அன்னையின் வடிவம் காட்டப்பட்டுள்ளது. தனது பக்தர்களுக்கு அனுக்கிரகம் செய்யும்போது, பார்வதி உடனிருப்பதுபோலக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அதன் உட்கருத்து, சக்தியில்லையேல் சிவனில்லை என்பதை உணர்த்துவதாக அமைகிறது. அவ்வாறு சண்டீஸனுக்கு அனுக்கிரகம் செய்யும்போதும் அன்னை உடன் இப்பதைக் காணலாம். அடுத்து, ராவணன் அனுக்கிரகம் பெறும் காட்சியிலும் உமையன்னையின் சிற்பத்தைக் காணலாம்.

சண்டீஸ அனுக்கிரகமூர்த்தி

சோழர்கள் காலத்தில், குறிப்பாக முதலாம் ராசேந்திர சோழன் கட்டிய கங்கைகொண்டசோழீஸ்வரம் கோயிலில் வடக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள உலகப் புகழ்பெற்ற சிற்பம் சண்டீஸ அனுக்கிரகமூர்த்தி இடம்பெற்றுள்ளது. இச்சிற்பத்தில், சண்டீஸனுக்கு சிவபெருமான் அனுக்கிரகம் அளித்துக் காப்பார் அவ்வாறு அவர் அனுக்கிரகம் அளிக்கும் நிலையில், உமை அவரது அருகில் அமர்ந்துள்ளதுபோல் இச்சிற்பத் தொகுப்பு வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

முதலாம் ராசேந்திர சோழன், சண்டீஸனாகத் தன்னை உருவகப்படுத்திக்கொண்டு இங்கு காட்டப்பட்ட சண்டீஸன் சிற்பத்தை வடிவமைத்தான் என்றும், சிவபெருமானின் நேரடி ஆசியைப் பெறுவதாக உருவகப்படுத்தி இச்சிற்பத்தை மிகவும் நுணுக்கமாக வடிவமைத்ததாக வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பர். இச்சிற்பத்தில்ர உமை கரண்டமகுடம் தரித்து ஒருகாலை மடித்து சிவபெருமான் மீது படுவதுபோல ஒய்யாரமாக வைத்துக்கொண்டும், ஒருகாலை தொங்கவிட்டுக்கொண்டும் அமர்ந்திருப்பதைக் காணலாம். இதுபோன்று, சிவனும் பார்வதியும் இனணந்து காணப்படுவது சிறப்பானதாகும்.

இந்திய சிற்பத் தொகுப்புகளில் அயல்நாட்டவரை மிகவும் கவர்ந்த சிற்பங்களில் சண்டீஸ அனுக்கிரமூர்த்தியும் இடம்பெற்றிருப்பது சோழர்களின் சிற்பக்கலைக்கு கிடைத்த சிறப்பாகும். சிவனும் சக்தியும் சேர்ந்தவடிவம் என்பதையும், அம்மையப்பராகவே தோன்றி இணைந்து காட்சியளிப்பதும் இணைபிரியாத ஒற்றுமையை விளக்க அமைந்த சிற்பங்களாகும்.

வலது படம் - செப்புப்படிமத்தில் அன்னை உமையவள் - (சிதம்பரம்) சோழர் காலம்

இடது படம் - சண்டீஸ அனுக்கிரகமூர்த்தி - கங்கைகொண்டசோழபுரம் -முதலாம் ராசேந்திர சோழன்.

{pagination-pagination}

ராவணன் அனுக்கிரகத்தில் உமையன்னை

ராவணன், சிவபெருமான் மீது மிகுந்த பற்றுகொண்ட தொண்டனாவான். இவன் இறைவனை பூசித்து சிறப்பு வரம் பெற்றவன். தனது வலிமையின் காரணத்தால் ஆணவம் கொண்டான். ஆணவத்தால் சிவனென்றும் பாராமல் தன்னைவிட வலிமைமிக்கவர்கள் யாரும் உண்டோ இவ்வுலகில் என்ற கர்வம் கொண்டான்.

சிவனும் பார்வதியும் அமர்ந்திருக்கும் கைலாய மலையை அடைந்தான். மலையை தன் புஜபலத்தால் தூக்கி எறிவேன் என்று கூறி சிவனும் அன்னை பார்வதியும் அமர்ந்துள்ள கயிலாயத்தை பெயர்த்தெடுக்க முற்பட்டான். இறைவன் அவனது ஆணவத்தை அடக்கி, தன்னை யார் என்று உணரச்செய்யும் பொருட்டு, தனது கட்டைவிரலால் கயிலாய மலைக்கு ஓர் அழுத்தம் கொடுத்தார். அந்த அழுத்தத்தினால், ராவணனால் அம்மலையை துளியும் அசைக்கக்கூட இயலவில்லை. தனது தவறை உணர்ந்து, தன்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று இறைவனை சரணடைந்தான்.

இச்சிற்பத் தொகுப்பு, கோயில் சிற்பங்களில் அழகுற வடிக்கப்பட்டுள்ளது. மரத்தாலும் செய்யப்பட்ட இதுபோன்ற சிற்பத் தொகுப்பு, லண்டன் அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் தருமபுரி, தமிழ்நாடு அரசு அகழ்வைப்பகத்தில் தற்போது காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள மரத்தாலான ராவணன் சிற்பம், மிகவும் சிதைந்த நிலையில் உள்ளது.*3

இடது படம் - ராவணன், மேரு மலையை தூக்க முயற்சிக்கும் காட்சி - புடைப்புச் சிற்பம் - தாராசுரம், தஞ்சை மாவட்டம்

வலது படம் - அதே காட்சி. மரத்தால் ஆன மராட்டியர் கலைப்பாணி (சிதைந்த நிலை) – தருமபுரி அகழ்வைப்பகம்

ராவணன், பூதகணங்களுடனும், வனவிலங்குகளுடனும், தேவர்களுடனும் சூழ்ந்திருக்கும் மேருமலையாகிய திருக்கயிலாயத்தை தூக்க முயற்சிக்கிறான். மேலே உமையன்னையும் சிவனும் அமர்ந்து இதனைக் காணுகின்றனர். சிவபெருமான் அவனுக்குப் பாடம்புகட்ட, தனது சுண்டு விரலால் அழுத்தம் தருகிறார். ராவணன் தனது தவறை உணர்கின்றான். அடுத்து ராவணன்ர இறைவனால் ஆட்கொள்ளும் காட்சி அனைத்தும் தத்ரூபமாக இச்சிற்பங்களில் செதுக்கப்பட்டுள்ளதுகொண்டு, இதனை சிறப்புக்குரிய சிற்பமாகக் கருதலாம். கோயிலை நுணுக்கமாகச் சுற்றிப்பார்த்தால்தான் இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகளை சிற்பமாக வடித்துள்ளதைக் கண்டுகளிக்கமுடியும். இச்சிற்பத்திலும் சிவனுடன் உமை அமர்ந்துள்ள நிலையில் காட்சியளிக்கிறார்.

கயிலாயத்தை ராவணன் தூக்குவது போன்ற சிற்பங்களை எல்லோரா, துமர்லேனா குடைவரைகளிலும், தமிழகத்தில் தாராசுரம், திருநெல்வேலி நெல்லையப்பர் கோயிலிலும், மேலும் பிற கோயில்களிலும் சிற்பங்களாக வடிக்கப்பட்டுள்ளதை காணலாம்.  இச்சிற்பங்கள், கயிலாயத்தில் பார்வதி தேவி சிவனை அணைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்க, பூதகணங்களும். கின்னரர்களும், தேவேந்திரர்களும், ரிஷிகளும், ரிஷிபத்தினிகளும் நின்றுகொண்டிருக்க, வித்யாதரர்கள் பறந்துகொண்டு இருப்பதுபோன்று, இருபது கைகளுடன் ராவணன் கீழே இருந்து கயிலாய மலையைத் தூக்குவதுபோல் அமைத்துள்ளனர்.

{pagination-pagination}

சிவன் ஜடாபரமும், தேவி கரண்டமகுடமும் அணிந்துள்ளனர். சிவனது காதில் மகரகுண்டலமும், பத்ரகுண்டலமும் உள்ளன. நின்ற கோலத்தில் விநாயகரையும், வணங்குகின்ற கோலத்தில் நந்திகேஸ்வரரையும் காட்டியுள்ளனர். நந்திகேஸ்வரர் கரங்களில் மான் மற்றும் மழு காட்டப்பட்டுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இங்கு, புராணக் கதையையும், சிற்பச் செய்தியையும் முற்றிலும் புதியதொரு கோணத்தில் சிற்பமாக வடிவமைத்துள்ளனர். இங்கு, உமையன்னை அன்புடனும் நேசமுடனும் காணப்படுவதுபோல் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளார்.

(தொடரும்)

சான்றெண் விளக்கம்

  1. பரிபாடல்.11.100,
  2. மு. நளினி, இரா. கலைக்கோவன், பெண் தெய்வ வழிபாடு தோற்றமும் வளர்ச்சியும், டாக்டர் மா. இராசமாணிக்கனார் வரலாற்றய்வு மையம், திருச்சி, பக். 36-38.
  3. ச. செல்வராஜ், தருமபுரி மாவட்டத் தொல்லியல் கையேடு, தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறை, சென்னை.
]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2018/mar/30/அன்னை-உமை---மகிஷாசுரமர்த்தினி-2889800.html
2868912 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் விஜயநகர, நாயக்கர் காலத்தில் கன்னிமார் எழுவர் ச. செல்வராஜ். Friday, February 23, 2018 11:14 AM +0530  

மணப்பாறை அருகே அமைந்துள்ளது ஸ்ரீ நல்லாண்டவர் திருக்கோயில். இங்கு, பொ.நூ. 16-17-ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த சப்தமாதர்களின் கோயில் ஒன்று தாய் தெய்வங்களுக்கென்று தனியாக அமைந்து, இன்றும் சிறப்புடன் போற்றப்பட்டு வழிபாடுகளும் பூஜைகளும் நடைபெற்று வருகிறது. இக்கோயிலைச் சுற்றி அமைந்துள்ள பதினெட்டு கிராமங்கள் இக்கோயிலுடன் தொடர்புடையதாகும். இக்கோயிலில் அமைந்துள்ள சப்தமாதர்கள் சிற்பம் சுதையால் செய்யப்பட்டு வண்ணம் தீட்டப்பட்டு காட்சியளிக்கின்றது. இப்பகுதியைச் சுற்றிலும் பல்வேறு கோயில்களில் சப்தமாதர்கள் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. இது, இப்பகுதியில் சப்தமாதர் வழிபாடு பெற்றுள்ள செல்வாக்கைக் காட்டுகிறது.

சுதையால் வடிக்கப்பட்ட சப்தமாதர்கள் - ஸ்ரீ நல்லாண்டவர் திருக்கோயில்

தமிழகத்தில் திருவலஞ்சுழி, சிதம்பரம், திருத்தணி போன்ற இடங்களிலும் அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்களைக் காணலாம். அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்கள் அனைத்தும், அமர்ந்த நிலையில் ஒரு காலை மடக்கி ஒரு காலை தொங்கவிட்ட நிலையில் சுகாசனத்தில் அமர்ந்துள்ளவாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம். விஜயநகரர் ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்து இக்கோலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இம்மாற்றம் எல்லா இடங்களிலும் போற்றப்படவில்லை. முற்காலச் சோழர் மற்றும் சிவகங்கை மாவட்டம் திருக்கோளக்குடி போன்ற பழமையான சப்தமாதர் சிற்பங்களில், அன்னையர் வலது காலை மடக்கி இடது காலை தொங்கவிட்ட நிலையில் அமர்ந்துள்ளவாறு காட்டப்படுவர். விஜயநகரர் காலத்துக்குப் பின்னர் வந்த சிற்பத் தொகுப்பில், வலது காலை தொங்கவிட்ட நிலையிலும், இடது காலை மடக்கி அமர்ந்த நிலையிலும் காட்டப்பட்டுவர். இம்மாற்றத்தை, திருச்சி மற்றும் பிற பகுதிகளில் காணப்படும் சிற்பத் தொகுப்பிலும் காணலாம்.

தென்தமிழகத்தில் கன்னியர் எழுவர் சிற்பம்

தென் தமிழகத்தில், குறிப்பாக துவரங்குறிச்சி, வளநாடு, பொய்கைப்பட்டியில், கன்னியர் எழுவர் நின்ற நிலையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம். இவை, நாகக்கன்னிகள் போன்று ஐந்துதலை நாகம் நடுவில் அமைந்த கன்னிமார் சிற்பத்தின் மேல் காட்டப்பட்டுள்ளதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஆடை அலங்காரங்களும், கொண்டை அமைப்பும், காலத்தால் நாயக்கர் காலத்துக் கலைப்பாணியைக் கொண்டதாக உள்ளது. இவர்களை நாகக்கன்னியர் எழுவர் என்றே குறிப்பிடலாம்.

அருள்மிகு நின்ற நிலை கன்னிமார் கோயில் - பொய்கைப்பட்டி

பொதுவில், இங்கு அமைந்துள்ள கன்னியர் எழுவர் சிற்பங்கள் அனைத்தும், ஒரே பலகைக்கல்லில் செதுக்கப்பட்டவையாக உள்ளன. விஜயநகரர் காலத்தில், இவ்வாறு ஒரே கல்லால் செதுக்கப்பட்டு வழிபாடு செய்யும் வழக்கத்தைப் பின்பற்றியுள்ளதைப் பரவலாகக் காணமுடிகிறது.

 

பூதநாயகியம்மன் திருக்கோயில் - துவரங்குறிச்சி

தமிழகக் கிராமங்களில், தாய் தெய்வங்களும் கிராம தெய்வங்களும், விஜயநகரர் ஆட்சிக்காலத்தில் மீண்டும் பெருகத் தொடங்கின. பெரும்பான்மையான சிறுதெய்வங்களும், ஒவ்வொரு காரண காரியங்களுக்காகப் பெருமை பெற்று, அதுவே சடங்காகவும் மாற்றம் பெற்று, பின்னர் மீண்டும் நாட்டார் வழக்காக நிலைத்துவிட்டது.

அருள்மிகு பொன்னர்சங்கர் திருக்கோயில் - வளநாடு

திருச்சி மாவட்டம், வளநாடு கிராமத்தில் காணப்படும் இக்கன்னிமார் சிற்பங்கள், கிராம தெய்வங்களாக வைத்து வழிபடும் மரபின் வழிபட்ட ஒன்று. இதன் அமைப்பு, காலத்தால் பிற்பட்டதாக இருப்பினும், வழக்கு மாறாமலல், பண்பாட்டை, மரபை மீறாமல் மக்கள் தொடர்ந்து தாய் தெய்வங்களை வழிபட்டு வந்ததையே இச்சிற்பங்கள் உணர்த்துகின்றன. மக்கள் விரும்பும் சமயங்களையும், வணங்கும் தெய்வங்களையும் ஆட்சிபுரிந்தவர்கள் மதித்து, அதற்குத் தகுந்த உதவிகளையும் செய்து வழிபாட்டிலும் கலந்து போற்றியுள்ளனர் என்பதற்கும் இச்சிற்பங்கள் சான்றாக விளங்குகின்றன என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. இக்கன்னிமார் சிற்பங்களை மழை வேண்டியும், மகப்பேறு வேண்டியும், துஷ்ட தேவதைகள் அண்டாமல் இருக்கவும், கிராம மக்கள் வழிபாடு செய்துவந்துள்ளனர்.

மேற்குறித்த கோயில்களில், கன்னிமார்கள் சாமி என்றே குறிப்பிட்டு, இக்கிராமங்களின் மக்கள் வழிபாடுகளும் பூசைகளும் செய்து வருகின்றனர். வருடத்துக்கு ஒருமுறை, இக்கன்னிமார்சாமி பூஜையை கிராம மக்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி நடத்திவருகின்றனர். அதனால், இவர்களைச் சுற்றி அமைந்துள்ள கிராமங்களும், மக்களும் எவ்வித தீங்குமில்லாமலும், வளமை குன்றாமலும் இருப்பதாகக் கருதுகின்றனர். இச்சிற்பங்கள் அனைத்தும் நின்ற நிலையில் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை, காலத்தால் பிற்பட்டவையாகும்.

பூதலிங்க சுவாமி திருக்கோயில், பூதப்பாண்டி

கன்னியாகுமரி மாவட்டம், பூதப்பாண்டி, பூதலிங்க சுவாமி கோயில்; தாடகை மலை - இயற்கை எழில் சூழ்ந்த பகுதியின் பின்புற மலையின் தோற்றம்

பூதலிங்க சுவாமி திருக்கோயில், பூதப்பாண்டி, தோவாளை வட்டம், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், பழையாற்றின் மேற்குக் கரையில் அமைந்துள்ள திருக்கோயிலாகும். இத்திருக்கோயில், இயற்கை எழில் சூழ்ந்த பகுதியில் அமைந்துள்ளது. நமது இதிகாசங்களுடன் தொடர்புடையது. ராமாயணத்தில் வரும் தாடகையின் உருவம்போலக் காட்சிதரும் மலையின் அமைப்பை கொண்டு, இம்மலையை தாடகை மலை என அழைத்து மகிழ்கின்றனர். இம்மலையின் அடிவாரத்தில் பூந்தோட்டங்களும், மரங்களும், செடி கொடிகளுர் நிறைந்த இடத்தில் இத்திருக்கோயில் அமைந்து, பக்தர்களுக்கு இயற்கையான சுத்தமான தூய காற்றை வழங்கக்கூடிய தன்மையைக்கொண்ட தனிச்சிறப்பைப் பெற்றதாக இத்திருத்தலம் விளங்குகிறது.

தொலைவிலிருந்து காணும்பொழுது, தாடகை படுத்திருப்பதுபோலவும், அவளின் மூக்கு மிகவும் பிரசித்திபெற்றதால், அம்மூக்கு எடுப்புடன் தோற்றமளிப்பதையும் இம்மலையில் காணலாம். இத்திருக்கோயிலில், இரண்டு கன்னிமார் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. அவை ஒரே கல்லால் செதுக்கப்பட்டவை. சிறிய அளவில் வடித்திருந்தாலும், அதன் கலையழகும் சிற்பத்திறனையும் காணும்பொழுது, இவை காலத்தால் பொ.ஆண்டு 17-ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்ததுபோலத் தோன்றுகிறது. கன்னிமார் வழிபாடு, கன்னியகுமரி மாவட்டத்திலும் சிறப்புடன் வழிபாட்டில் இருந்துள்ளது என்பதையே இவை சுட்டுகின்றது. மேலும், இப்பழமையான வழிபாடு, இந்தியாவின் ஆரம்பம் முதல் இறுதிப் பகுதியான கன்னியாகுமரி வரை பரவியிருந்துள்ளது என்பதற்கு இவை சான்றாகத் திகழ்கின்றன.

இக்கன்னிமார்கள், வலது காலைத் தொங்கவிட்டு இடது காலை மடக்கி சுகாசனத்தில் அமர்ந்த கோலம், தலையலங்காரமும் கொண்டை அமைப்பும் நாயக்கர் கலைப்பாணி என்பதை தெளிவாக எடுத்தியம்புகின்றன.

கன்னிமார் சிற்பங்கள் - பூதலிங்க சுவாமி திருக்கோயில் - பூதப்பாண்டி

புராணம் கூறும் கன்னிமார் எழுவர்

தமிழகத்தில் படைக்கப்பட்ட சக்தி தெய்வங்கள் அனைத்துக்கும் காரணகாரியங்கள் உண்டு. மேலும், இக்காரணகாரியங்கள் வெறும் பொழுதுபோக்குக் கதைகளாக இல்லாமல், அவை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை செம்மையுற நடத்த பெரும் துணையாக அமையும்படி புராணக்கதைகளாக இருந்துள்ளதையும் அறியமுடிகிறது. எனவே, இவற்றை புராணம் என்று ஒதுக்கவும் இயலாது. அதனை அப்படியே ஏற்காமல், அதன் அடிப்படை உண்மையை உணர்ந்து, அவை மக்களுக்குச் சொல்லவந்த செய்தி என்ன என்பதை மட்டும் நன்கு கவனித்தால், அக்கதையின் கரு நமக்கு நல்வழிவகுக்க உதவும்.

இறைவனின் முழு அருளையும் பெற்றவன் அந்தகாசூரன் ஆவான். இவனது தொல்லைகள் தேவகுலத்துக்கு நாளுக்குநாள் அதிகரித்துக்கொண்டே போனது. இதனைக்கண்ட தேவர்கள், தேவியிடம் முறையிட்டனர். இந்த அந்தாகாசூரன் யார்? இந்தக்கதையையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்

அந்தகாசூரன்

அந்தகாசூரனைப் பற்றி கதைகள், பல புராணங்கள் பலவாறு பகர்கின்றன. ஆனால் அவற்றின் உட்கருத்து ஒன்றே. மட்சிய புராணம், கூர்ம புராணம், லிங்க புராணம் மற்றும் சிவ புராணம் போன்ற புராணங்கள் அனைத்தும், அந்தகாசூரனைப் பற்றியும் இரண்யாக்ஷன், இரண்யகசிபு பற்றியும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இதன் சுருக்கத்தை மட்டும் சிவ புராணம் கூறுவதிலிருந்து காண்போம். (Mahadev Chakravarthi, Motilal Banarsidas, The concept of Rudrasiva through the ages, Madras - 4,1986)

சிவபெருமானும் பார்வதியும், கயிலாயத்தில் பருவத மலை மீது அமர்ந்திருந்தவேளையில், சிவனின் மீது கொண்ட காதலால் அவரது கண்களைப் பார்வதி விளையாட்டாக தனது இருகரங்களால் மூடுகிறார். அதனால் திடீரென உலகம் முழுவதும் இருள் சூழ்கிறது. சிவனின் உடல் வியர்வையால் நனைகிறது. பாதங்கள் ஈரமாகின்றன. சிவனின் உடலிருந்து வியர்வைத்துளிகள் சிந்துகின்றன. அவை பார்வதியின்மேல் விழுகின்றன. அவற்றில் ஒரு துளி கீழே சென்று பூமியில் விழுகின்றது. செய்வதரியாத பார்வதி, கைகளை எடுக்கிறார். மீண்டும் உலகம் முழுவதும் வெளிச்சம் பரவுகின்றது.

சிவனிடமிருந்து கீழே விழுந்த நீர்த்துளி பூமியில் பட்டதும், அது ஒரு குழந்தையாக மாறுகிறது. நம் அருளாள் பிறந்ததால் இவனும் நம் குழந்தையே என பார்வதியிடம் சிவன் எடுத்துரைக்கிறார். பார்வையற்ற வித்தியாசமான நிலையில் உள்ள அக்குழந்தையைக் காணவோ அதனை எடுக்கவோ பார்வதி அஞ்சுகின்றாள். புத்திர வரம் வேண்டி இரண்யாக்ஷன் கடும் தவம் ஒன்று புரிவதை அறிந்த சிவன், அவரை அழைத்து இக்குழந்தையை பெற்றுக்கொள்வாயாக என்று சொல்லி, அக்குழந்தையைத் தர, அவரும் குழந்தையை இன்முகத்துடன் ஏற்றுச் செல்கிறார். அக் குழந்தைக்கு, அந்தகாசுரன் என்று பெயரிட்டு பாசத்துடன் வளர்த்தார்.

அந்தகாசூரனை சிவன் தனது திரிசூலத்தால் வதை செய்யும் காட்சி

அந்தகாசூரன், யாருக்கும் அடங்காத அசுரனாக வலம் வருகிறான். அவன், அண்டசராசரமும் எனக்கடிமை என்று காண்பவரையெல்லாம் வீழ்த்தியும் அடிமைப்படுத்தியும் அட்டகாசம் செய்து அலைகின்றான். இறுதியாக, தேவலோகத்துக்குச் சென்று இந்திரனைப் பார்த்து, எனக்கு பார்வை வழங்க வேண்டும் என்று கேட்க, அவரும் சிவனால் அழியக்கூடியவனாக இருந்தாலும், அவனது தொல்லை தாங்காமல் அதனையும் அருளினார். ஆனால் அவனோ பிரம்மா, விஷ்ணு என கண்ணில் பட்ட தேவர்கள் அனைவரையும் துன்புறுத்தி அடிமைப்படுத்தினான் அனைவரும் சிவனிடம் சென்று முறையிட்டனர். நீண்ட தபசுவில் இருந்த சிவன், தன் தபசு முடிந்ததும் அவனுக்கு முடிவு நேரும் என்று கூறினார்.

இறுதியாக, தேவலோகக் கன்னிகளிடம் சென்று அனைவரையும் தனது இச்சைக்கு அழைத்து அட்டகாசம் செய்ய, இறைவன் அவனது கொடுமைகளைச் சகிக்காது தேவலோகம் வந்தார். அங்கு பிரம்மா, விஷ்ணு, கார்த்திகேயன், எமன் போன்றோரைக் கண்ட சிவன், அந்தகாசூரன் எனது வியர்வைத் துளி பூமி மீது விழுந்ததால் பிறந்தவன். எனவே, அவனது ரத்தம் நிலத்தில் சிந்தினால், அவனைப் போன்றே பல அந்தகாசூரன்கள் தோன்றுவர். எனவே, அவனை அழிக்கும்போது அவனது ரத்தம் கீழே சிந்தாமல் காணாமல் செய்தல் வேண்டும். ஆகவே, நமது சக்திகளை ஒருங்கிணைத்து பூமியில் அவதாரம் எடுக்கச்செய்து, அவனது குருதியை கபாலங்களில் பிடித்துக் குடித்து அதனைக் காணாமல் செய்தால், அவன் இறப்பது உறுதி என்றார். அதனடிப்படையில்தான், சப்தமாதர்களில் லோகேஸ்வரியை சிவன் படைக்க, அதனைத் தொடர்ந்து வைஷ்ணவி, கௌமாரி, இந்திராணி, பிரம்மி, வாராகி, சாமுண்டா என தாய் தெய்வங்கள் எழுவரும் அவதரித்து, அவனது குருதியைக் கபாலத்தில் பிடித்துக் குடிக்க, அவன் இறுதியில் காணாமல் போய்விட்டான்.

அசுரர்கள் என்று புராணம் கூறுவது தீயசக்திகளையே. அவர்கள் நாட்டில் தோன்றி மக்களுக்கு இன்னல்களைக் கொடுத்தால், அவர்களை அழிக்க ஏதேனும் ஒரு வடிவில் இறைவன் தோன்றி மக்களைக் காப்பார் என்று புராணம் கூறுகிறது. அந்தவகையில், அடுத்தவர்களுக்குக் கெடுதல் நினைப்பவர்களை உடனடியாகத் தண்டிக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர் இந்தக் கன்னிமார் தெய்வங்கள் ஆகும். கன்னிமார்கள் என்று கிராமங்களில் அழைப்பதற்குக் காரணம் என்னவெனில், தாய்மை என்பது புனிதமானது, தாய் தெய்வங்கள் என்று குறிப்பிட்டால், தாய்மைக்குப் பரிவு குணம் உண்டு. எனவே, கெட்டவர்களை அழிப்பதற்கு இளைஞிகள் அதாவது கன்னிகள்தான் தேவை என்பதை உணர்ந்து கன்னிமார்களைப் படைத்துள்ளனர்.

நமது பண்பாட்டில், ஒவ்வொரு செயலுக்கும் காரணகாரியங்கள் அமைத்துள்ளதை இதனைக்கொண்டும் காணமுடிகிறது. மேலும், இளம்கன்று பயம் அறியாது என்பதால், இதுபோன்ற அரக்கர்களை அடக்கும் ஆற்றலை கன்னிமார்களே ஏற்றவர்கள் என்பதால்தான், கன்னியர் எழுவர் அவதரித்தனர். அரக்கனை அழித்த பின்பு அவர்கள் கன்னிமார்களாக இருந்தாலும், மக்களின் துயர்துடைக்க கடுமையாகப் போராடி, தொடர்ந்து மக்களைக் காத்து வருவதால், இவர்களையும் தாய்மார்கள் என அழைத்தும் வழிபாடுகளைச் செய்யத் துவங்கினர் என்பர்.

(தொடரும்)

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2018/feb/23/விஜயநகர-நாயக்கர்-காலத்தில்-கன்னிமார்-எழுவர்-2868912.html
2860404 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் தமிழகத்தில் அன்னையர் எழுவருக்கு அமைந்த கோயில்கள் ச. செல்வராஜ். Friday, February 9, 2018 12:20 PM +0530  

அன்னையர் எழுவருக்கு என தனிக்கோயில்கள் ஒரு சிலவே இருந்துள்ளன. கிராமத் தெய்வங்களாக இருந்த தாய் தெய்வங்கள், பின்னர் ஏற்றம்பெற்று கன்னிமார்கள் என்றும், தாய் தெய்வங்கள் எழுவர் என்றும், சப்தமாதர்கள் என்றும் அழைத்துப் போற்றப்பட்டுள்ளனர்.

பல்லவர் காலம்தொட்டே தனித்தனியாக இவர்களுக்குச் சிற்பங்கள் அமைத்து மக்கள் வழிபட்டுள்ளனர். நார்த்தாமலை போன்ற இடங்களில் அதன் தடயங்களைக் காணலாம். அன்னையர் எழுவர், தென்தமிழகத்தில் பெற்ற பரவலான வரவேற்பை வடதமிழகத்தில் பெறமுடியவில்லை. பாண்டியர் பகுதியில் திருக்கோளக்குடி, குன்னத்தூர், கோகர்ணம், பரங்குன்றம், மலையடிப்பட்டி போன்ற இடங்களில் இத்தொகுப்பைக் காணலாம்.

தனிக்கோயில்கள் வழிபாடு என்பதைக் காட்டிலும், அளவில் பெரியதாக தாய் தெய்வங்களைப் படைத்து, அவற்றை கோயிலின் திருச்சுற்றுப் பிராகாரத்தில் அமைத்து அதற்குத் தனிச் சிறப்பை கொடுத்துள்ளனர். இருப்பினும், கர்ப்பக்கிருகத்திலோ அல்லது கோயிலுக்குள்ளேயே தனிக் கோயிலாகவோ அமைக்கப்படவில்லை. காரணம், கிராமங்களில் இருந்து வளர்ச்சி பெற்ற தெய்வங்கள் என்பதாலோ அல்லது பெரும்பான்மையாகச் சமூகத்தில் தாழ்நிலையில் உள்ள மக்கள் வணங்குவதாலோ என்பதாலா எனச் சரியாகக் கூறமுடியவில்லை. தெய்வச் சிற்பங்களிலும், போர்த் தெய்வங்களின் சிற்பங்கள் என்றால் அதற்குக் குறிப்பட்ட காலத்தில் மட்டுமே பூசைகளைச் செய்து வழிபடும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்ததாலா என்பதும் அறிய இயலவில்லை.

தமிழகத்தில் தாய் தெய்வங்கள் சிற்பத் தொகுப்பு

தமிழகத்தில், குறிப்பாக தென்தமிழகத்தில் பரவலாக அன்னையர் எழுவர் தாய் தெய்வங்களின் சிற்பத் தொகுப்பினை அதிக அளிவில் காணமுடிகிறது. பாண்டியர் காலம் முதல் தொடர்ச்சியாகப் பல்லவர்கள், சோழர்கள், விஜயநகரப் பேரரசர்கள் காலம் வரை தாய் தெய்வங்களின் சிற்பத் தொகுப்பு பரவலாகக் காணப்பட்டாலும், அவற்றின் அமைப்பு முறையிலும், வழிபாட்டு முறையிலும் பெரும் மாறுபாடுகள் இருப்பதை அறியமுடிகிறது.

தென்தமிழகத்தில் நாட்டார் வழக்குகளுக்குள் வந்த இத்தாய் தெய்வம், காலப்போக்கில் சிற்பான முதன்மை இடத்தைப் பிடித்து மக்களின் செல்வாக்கைப் பெற்றது. எவ்வாறாயினும், கோயில்களில் அமைந்த பெரும் தெய்வங்களுக்கு இணையாக இத்தாய் தெய்வங்களுக்குத் தனிக் கோயில்களோ, அல்லது தனி இடமோ ஒதுக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்படவில்லை. கிராமத் தெய்வங்களைப்போல கோயிலின் சுற்றுப்பிராகாரத்தில் பரிவார தேவதைகளின் வரிசையில் இத்தொகுப்பையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துள்ளனர்.

சப்த மாதர்கள் கைகளில் காணப்படும் கருவிகள்

சப்த மாதர்கள் என்றழைக்கப்படும் அன்னையர் தெய்வங்களை போர்த் தெய்வங்கள் என்றும் குறிப்பர். எனவே, இவர்கள் தங்களின் கைகளில் ஏந்தியுள்ள ஆயுதங்கள் மற்றும் அவர்களது அணிகலன்கள் ஆகியவை என்னென்ன என்பதைக் காணலாம்.

மகேசுவரி

சிவனின் சக்தியாக வெளிப்படுபவள். ருத்ரி, ருத்ராணி, மகேசி எனப் பல்வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்படுபவள். சிவனை மகேசன் என அழைப்பர். அதனால், அவரது சக்தியை மகேசுவரி என்றும் அழைத்தனர். நந்தியின் மேல் அமர்ந்தவள். சடாமகுடம், மான், மழு, சூலம், மகர குண்டலம், பத்ர குண்டலம் அணிந்தவள். ஆறு கைகளையும், மூன்று கண்களையும் கொண்டவள். தாமரை மொட்டை கையில் ஏந்தியபடி காட்சியளிப்பவள். கையில் திரிசூலமும், உடுக்கையும், மணிமாலையையும், நாகத்தை தன் கழுத்தில் அணிகலனாகவும் அணிந்தவள். பிறைச் சந்திரனைத் தலையில் அணிந்து சடாமகுடத்துடன் காட்சி அளிப்பவள்.

கௌமாரி

கௌமாரி, கார்த்திகேயினி, மற்றும் அம்பிகை எனப் பெயர்கள் இவளுக்கு உண்டு. இடுப்பில் சன்னவீரமும், அகன்ற கம்மல்களும், காதில் பனைஓலை குண்டலமும், சரப்பள்ளியும் அணிந்தவள். கைகளில் வச்சரமும், சக்தியும், மயிலை தன் இடது பக்கத்திலும் கொண்டு, ஒரு காலை மடக்கி, ஒரு காலை தொங்கவிட்ட நிலையிலும் சுகாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பாள். ஆறு முதல் பன்னிரண்டு கைகள் கொண்டு காட்சியளிப்பவள். போர்க் கடவுளான கார்த்திகேயனின் அம்சமாக விளங்குபவள். தனது கரங்களில் ஈட்டி, கோடாரி, சக்தி, வில், அம்பு போன்றவற்றுடன் காட்சியளிப்பாள். கிரீட மகுடத்தை அணிந்தவள்.

வைஷ்ணவி

காக்கும் கடவுளான திருமாலின் அம்சப் படைப்பு. திருமாலுக்குரிய கிரீட மகுடமும், கைகளில் சங்கு, சக்கரம் கொண்டிருப்பவள். தண்டாயுதமும், தாமரை மலரும், கத்தியும், வில்லும் கைகளில் ஏந்தியுள்ளவள். பீடத்தில் கருடன் வணங்குவதுபோல அமர்ந்திருக்கும் நிலையும், கிரீட மகுடமும், வரத முத்திரையும் அபய முத்திரையும் கொண்டு காட்சியளிப்பாள். அணிகலன்களாக கழுத்தில் தங்கமாலையும், காதணிகளும், கை வளையல்களும் காணப்படும்.

வராகி

வராகியின் கைகளில் வாளும், பாசமும், சன்னவீரமும், கேயுரங்களும் வனப்புடையவளாகக் காட்டப்படும். இவளது வாகனம் காண்டாமிருகம். கரண்ட மகுடத்தை அணிந்தவள். இவளை எமனின் துணைவியாகவும் குறிப்பர். மனித உடலும் பன்றி முகமும் கொண்டவள். கையில் தண்டமும், கலப்பையும், வஜ்ராயுதம், கத்தி, சாமரம், அம்பு போன்றவற்றுடனும் காட்சியளிப்பவள்.

இந்திராணி

ஐந்திரி என்றும் மகேந்திரி, வஜ்ஜிரி எனப் பலவாறு அழைப்பர். ஆயுதங்களாக சக்தியும், வச்சிரமும் கொண்டிருப்பாள். இரண்டு முதல் ஆறு கரங்கள் கொண்டவள். யானை வாகனத்தையும், தலையில் கிரீட மகுடமும் கொண்டு காட்சியளிப்பாள்.

பிரம்மி

படைக்கும் கடவுள் பிரம்மனின் அருளுருவானவள் பிரம்மி. மஞ்சள் நிறத்தைக் கொண்டு நான்கு முகங்களையும் ஆறு கரங்களையும் அக்கமாலை, கமண்டலம் ஆகியவற்றுடன் காட்சியளிப்பவள். கரண்ட மகுடம் தரித்தவள். பல்வேறுவிதமான அணிகலன்களைக் கழுத்தில் அணிந்தவள்.

சாமுண்டி

தலையில் சுடர்முடியும், நடுவில் சிறிய கபாலமும், நெற்றிக்கண், காதில் பிணக் குண்டலம், கைகளில் உடுக்கையும், திரிசூலமும், ஈட்டியும் கொண்டு காணப்படுபவள். கொடூரமான முகமும், தொங்கிய வயிறும் காணப்படும். கபால மாலையை தனது கழுத்தில் அணிந்தவள்.

பல்லவர்கள் காலம்

தாய் தெய்வங்களின் தொகுப்பு பல்லவர்கள் காலத்தில் எழுவராக இருந்தது. சில இடங்களில் தாய் தெய்வங்களையும் பிற காவல் தெய்வங்களையும் இணைத்து அமைத்தனர். ஆரம்பக் காலகட்டங்களில் பெரிய அளவில் தனித்தனியாக தாய் தெய்வச் சிற்பங்களை வடித்துள்ளனர். இவற்றை ஒரே இடத்தில் திருச்சுற்று பிராகாரத்தில் அமைத்ததால், இதனைத் தாய் தெய்வங்களின் தொகுப்பு என்றும் தாய் தெய்வங்கள் என்றும், கன்னிமார் சிற்பங்கள் என்றும் அழைத்தனர். ராஜசிம்மப் பல்லவன் காலத்தில்தான் அன்னையர் எழுவர் சிற்பத் தொகுப்பு முதன்முதலாகக் காணமுடிகிறது.

தமிழகத்தில் பாண்டியர் குடவரைக் கோயில்களில் மட்டுமே பழமையான அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்களைக் காணமுடிகிறது. திருப்பரங்குன்றம், திருக்கோளக்குடி, குன்னத்தூர், கோகர்ணம் போன்ற குடவரைக் கோயில்களில் காணமுடிகிறது.

முத்தரையர் கால அன்னையர் எழுவர்

முத்தரையர் காலத்தைச் சார்ந்த குடவரைக் கோயில், மலையடிப்பட்டி சிவன் கோயிலே ஆகும். இங்கு அமைந்துள்ள குடவரைக் கோயிலில் முகமண்டபத்தின் தென்சுவற்றில், கிழக்கிலிருந்து மேற்காக வீரபத்திரர், பிராமி, மகேஸ்வரி, கௌமாரி, வைஷ்ணவி, வராகி, இந்திராணி, சாமுண்டி, பிள்ளையார் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அன்னையர் எழுவரும் நான்கு கைகளுடன் சுகாசனத்தில் அமர்ந்துள்ளனர். வலது முன் கை அபய முத்திரையிலும், இடது முன் கை தொடையிலும் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு காணப்படும் அன்னையர் சிற்பங்களில் காணப்படும் தனிச் சிறப்பு என்னவெனில், அன்னையர்களுக்குரிய கொடிகளும் காட்டப்பட்டுள்ளதே ஆகும். பிராமி அன்னக் கொடியும், மகேஸ்வரி நந்திக் கொடியும், கௌமாரி மயில் கொடியும், வைஷ்ணவி கொடியில் கருடனும், வராகி அம்மன் கொடியில் கலப்பையும், இந்திராணி கொடியில் யானையும் காணப்படுகிறது. சாமுண்டியின் கையில் வைத்துள்ள கொடியில் இருப்பது ஆந்தை.

முற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் அன்னையர் எழுவர்

பல்லவர்களுக்கு அடுத்து முத்தரையர்களும், முற்காலச் சோழர்களும் அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்களைப் போற்றி மகிழ்ந்தனர். அவர்களும் தனியாகக் கோயில் அமைத்துச் செயல்படவில்லை. ஆனால், சிற்பங்கள் அனைத்தும் அளவில் பெரியதாகவும், அழகுறவும் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. பரிவாரத் தெய்வங்களாகப் போற்றப்பட்ட அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்கள், சோழர்கள் காலத்தில் தனிச்சிறப்பைப் பெற்றன என்பதே இங்கு வெளிப்படும் கருத்தாகும்.

சிதைந்த நிலையில் காணப்படும், பொ.ஆ 9, 10-ம் நூற்றாண்டு சிற்பங்களுடன் வீரபத்திரரும் விநாயகரும்

தனிக்கோயில் அமைப்பை விடுத்து, முற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் மையக் கோயிலைச் சுற்றி அமைந்த பரிவாரக் கோயில்களில் கன்னிமார் சிற்பத் தொகுப்பு அமைக்கப்பட்டு போற்றப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம். அடுத்து, திருக்கட்டளை சுந்தரேசுவரர் கோயில், கீழையூர் அவனிகந்தர்வ ஈஸ்வரகிருகம் போன்ற முற்காலச் சோழர்கள் காலக் கோயில்களில், அன்னையர் எழுவர் தொகுப்பை அமைத்துள்ளனர். சோழர்கள் காலத்தில், பல கோயில்களில் தாய் தெய்வங்களின் சிற்பத் தொகுப்பை பெரிய அளவில் தனித்தனியாக கோயிலின் ஒரு பகுதியில் அமைத்துச் சிறப்பு செய்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது. இவை தொடர்ந்து விஜயநகரர் காலத்தில் ஒரே பலகைக் கல்லில் செதுக்கி அமைக்கப்பட்டுள்ளதையும் தமிழகத்தில் பரவலாகக் காணலாம்.

முற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் பல இடங்களில் சப்த மாதர்கள் மற்றும் அன்னையர் எழுவர், கன்னிமார்கள் என்றும் பெயரிட்ட நிலையில் இச்சிற்பத் தொகுப்பைக் காணமுடிகிறது. குறிப்பாக, சிதம்பரம், திருவலஞ்சுழி, திருக்கோயிலூர், திருவதிகை, திருத்தணி போன்ற கோயில்களில் காணமுடிகிறது.

திருவலஞ்சுழி கோயில் - தஞ்சை மாவட்டம் – சோழர் காலம்

முதலாம் ராஜேந்திர சோழனால் எடுப்பித்த அன்னையர் கோயில்

சோழர்கள் காலத்தில், அன்னையர் தெய்வங்கள் போற்றப்பட்டனர் என்பதற்குச் சான்றாக, முதலாம் ராஜேந்திர சோழனால் எடுப்பிக்கப்பட்ட அன்னையர் கோயில் உள்ளது. விழப்புரம் மாவட்டம், விழுப்புரம் வட்டம் எசாலம் என்ற கிராமத்தில்தான் வரலாற்றுச் சிறப்புப் பெற்ற செப்புப் பட்டயம் ஒன்று சேகரிக்கப்பட்டது. அதில்தான், முதன்முதலாக முதலாம் ராசேந்திர சோழனால் கட்டப்பட்டதுதான் கங்கைகொண்டசோழீச்சரம் என்ற செய்தி தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது. ஏனெனில், அவனால் எடுப்பிக்கப்பட்டது என்று கூறப்பட்ட கங்கைகொண்டசோழீச்சரத்தில் அவனது கல்வெட்டுகள் ஏதும் காணப்படவில்லை. அதனால் நிலவிவந்த ஐயப்பாடான கருத்தை முறியடித்து, வரலாற்றுக்கு அரிய சான்றினை வழங்கிய ஊர்தான் எசாலம். இங்குதான் ராசேந்திர சோழன், அன்னையர் எழுவருக்கும் கோயில் எடுத்துச் சிறப்பித்துள்ளான். அதற்குச் சான்றாக இங்கு காணப்படும் அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்கள் விளங்குகின்றன.

ஒரே கல்லில் செதுக்கப்பட்ட அக்கற்பலகையில், அன்னையர் எழுவர் சிற்பமும் வரிசையாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சோழர்கள் காலத்தில் ஒரே கல்லில் செதுக்கப்பட்ட அன்னையர் சிற்பம் என்ற பெருமையையும் இது பெறுகிறது. இச்சிற்பங்களில் முதலாவதாக பிராமி, மகேஸ்வரி, வைஷ்ணவி, கௌமாரி, வராகி அடுத்து இறுதியாக சாமுண்டியைப் படைத்துள்ளனர். ஆனால் தற்பொழுது, சாமுண்டியை நடுவில் வைத்து அன்னையர் எழுவரைப் படைத்து வழிபாடுகள் செய்யப்படுகின்றன. தற்பொழுது இங்கு கோயில் காணப்படாவிட்டாலும், அன்னையர் எழுவர் கோயிலின் பகுதியில் பிடாரி அம்மன் கோயில் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. அன்னையர் எழுவர் சிற்பம் உடைந்த நிலையில் பாதுகாப்பின்றி அங்கே காணப்படுகிறது. காலத்தாலும், கலைச்சிறப்பாலும் இச்சிற்பம் சோழர்களின் கைவண்ணம் என்பதை தெள்ளத்தெளிவாகவே காணமுடிகிறது. எனவே, இதன் காலத்தை பொ.ஆ.11-ம் நூற்றாண்டு எனக் குறிக்கின்றனர்.

திருத்தளிநாதசுவாமி திருக்கோயில் - திருப்பத்தூர்

சிவகங்கை மாவட்டம், திருப்பத்தூர் வட்டத்தில் அமைந்துள்ள திருப்பத்தூர் திருத்தளிநாதசுவாமி திருக்கோயிலின் திருச்சுற்று மாளிகையில், சப்தமாதர்கள் சிற்பங்களின் தொகுப்பும், ஜேஸ்டாதேவி சிற்பமும் அமைந்துள்ளன. இச்சிற்பங்களின் அமைதியை ஒப்பு நோக்கும்பொழுது, இதன் காலத்தை பொ.ஆ. 10-11-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்ததாக இருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

இங்கு காணப்படும் சப்தமாதர் சிற்பத் தொகுப்பில், முதலில் வீணாதர மூர்த்தியும் கடைசியாக விநாயகரும் காணப்படுகின்றனர். ஏழு கன்னியர்களும் இடது காலை மடித்து வலது காலை தொங்கவிட்ட நிலையிலும், வலது கை அபய முத்திரையிலும், இடது கையை தொடை மீது இருத்தியிருப்பது போலவும் வடிக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னிரு கரங்களில், அவரவர்க்கு உரிய ஆயுதங்களை ஏந்தியவாறு காட்டப்பட்டுள்ளது. முதலில் பிராமி - அக்கமாலை, கெண்டி, மகேஸ்வரி - மழு, மான், இந்திராணி - வச்சிரம், சக்தி, வைஷ்ணவி - சங்கு, சக்கரம், வராகி - ஏர், உலக்கை, கௌமாரி - சக்தி, வச்சிரம், சாமுண்டா - ஆமை, சுவாலை ஆகியவை தெளிவாகக் காட்டப்பட்டு, அழகுற அமைக்கப்பட்டுள்ளது. பொதுவாக, தமிழகம் முழுவதுமே சப்தமாதர்கள், கன்னிமார்கள் வழிபாடு தொடர்ந்து வழிபாட்டில் இருந்து வந்துள்ளது என்பதற்கு இவை சான்றாக அமைகின்றன.

ஏழு கருப்புசாமி சிற்பத் தொகுப்பு

குறிப்பாக, தென்தமிழ்நாட்டில் தாய் தெய்வச் சிற்பங்கள் ஒரே கல்லில் செதுக்கி வழிபட்டு வந்ததை காணமுடிகிறது. எனவே, சுமார் 2000 ஆண்டுகளாகத் தாய் தெய்வ வழிபாடு பல்வேறு சிறப்புகளைப் பெற்று, நன்கு பரவலாகத் தமிழக மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது என்றால் அது மிகையாகாது. கன்னியர் சிற்பங்களைப் போன்றே, ஏழு ஆடவர் சிற்பத் தொகுப்பும் இடம்பெற்றள்ளதை மணப்பாறை அருகே உள்ள நல்லாண்டார்கோயிலில் காணமுடிகிறது. இதனை, ஏழு கருப்புசாமி என்றழைத்து வழிபாடு செய்துவருகின்றனர். இதுபோன்று, தமிழகத்தில் வேறு எங்கும் காணப்படவில்லை. இது கருப்புசாமி வழிபாடு செய்பவர்களால் உருவாக்கப்பட்டதாக இருக்கலாம்.

ஏழு கருப்புசாமி - நல்லாண்டார்கோயில்

கொங்குநாட்டில் கன்னிமார் வழிபாடு

கொங்குநாடு, மலைகளும், குன்றுகளும் சூழ்ந்த பகுதியாகும். தொல்பழங்கால மக்கள் வாழ்ந்தமைக்கான சான்றுகள் நிறைந்த அளவில், மேற்பரப்பு ஆய்வில் கண்டறியப்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, கோவை மாவட்டம் வேட்டைக்காரன்புதூர் மலைப் பகுதியில், தொல்பழங்கால பாறை ஓவியங்கள் இருப்பதை தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை கண்டறிந்துள்ளது இக்கருத்துக்கு வலு சேர்ப்பதாகும். பழமையான பண்பாடுகளும், சடங்குகளும், பழக்க வழக்கங்களும் இப்பகுதியில் அதிகமாக வழக்கில் காணப்படுகின்றன.

தொல்பழங்கால வழிபாடுகளில் கன்னிமார் வழிபாடு குறிப்பிடத்தக்கது. கொங்கு நாட்டில் பொங்கல் திருவிழா மிகவும் சிறப்புடன் கொண்டாடப்படும் திருவிழாவாகும். பண்டைய மக்கள் மேய்த்தல் தொழிலைக் கொண்டவர்கள் என்பதால், கால்நடைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளித்து அவற்றைப் போற்றி மகிழ்ந்தனர். பொங்கல் திருவிழாவில், பூப்பொங்கல் என்பது கன்னிப்பெண்கள் மட்டுமே பங்கேற்று சடங்குகள் செய்யும் திருவிழாவாகும். பண்டைய கன்னி வழிபாட்டின் எச்சமாகவே இதனைக் கருதுவர்.

பொள்ளாச்சி வட்டம், ஆனைமலைப் பகுதியில் சரியாக விளைச்சல் இல்லாத நிலங்களைச் சுற்றி, கன்னிப்பெண்கள் குறிப்பாக திருமணம் ஆகாத பெண்கள், தங்களது மாதவிலக்குக் காலங்களில் இந்நிலங்களையும், வயல்களையும் சுற்றிவந்தால் விளைச்சல் பெருகும் என்ற நம்பிக்கை வழக்கத்தில் இருந்துவந்துள்ளது. இதுவும் கன்னிமார்சாமிகள் வழிபாட்டில் வளமைச் சடங்குகளுடன் தொடர்புடையது என்பதையே தெளிவுபடுத்துகிறது. கொங்கு நாட்டில் சப்த கன்னியர்கள் சிற்பம் அரிதாகவே காணப்படுகிறது. எனவே, இங்குள்ள கிராமங்களில் ஏழு செங்கற்களை செங்குத்தாக நட்டுவைத்து இதனையே கன்னிமார்கள் எனக் கும்பிட்டு வழிபாடு செய்துவருகின்றனர். கொங்கு நாட்டு மக்கள் சக்தியின் மொத்த வெளிப்பாடும் கன்னிப் பெண்களே; கன்னி ஒருத்தியிடம் மட்டுமே படைக்கும் சக்தி பொதிந்துகிடக்கிறது என்ற நம்பிக்கை அதீதமாக இருந்துள்ளது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில், விஜயநகர மன்னர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் கன்னிமார்சாமிகள் வழிபாடு எவ்வாறெல்லாம் போற்றப்பட்டது எனக் காணலாம்.

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2018/feb/09/தமிழகத்தில்-அன்னையர்-எழுவருக்கு-அமைந்த-கோயில்கள்-2860404.html
2839484 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அன்னையர் எழுவர் ச. செல்வராஜ். Friday, January 5, 2018 02:56 PM +0530  

சப்தமாதர்கள் என்றழைக்கப்படும் அன்னையர் எழுவர், நமது தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் முன்னோடித் தெய்வங்களாவர். இந்தியா முழுமையிலும் வணங்கப்பட்டு வந்த இத்தாய் தெய்வங்கள், ஸ்கந்தனுடனும், சிவபெருமானுடனும் தொடர்புடையவர்களாக சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். மு.பொ.ஆ. 30 முதல் வ. 375 வரை, இன்றைய ஆப்கானிஸ்தான் உள்பட வடஇந்தியப் பகுதிகளை ஆட்சி புரிந்த குஷானர்கள் காலத்தில், தாய் தெய்வங்களைச் சிற்பங்களாகச் செதுக்கி வணங்கி வந்தனர். மத்தியப் பிரதேசத்தில், குடவரைக்குள் சப்தமாதர்கள் உருவங்கள் வடிக்கப்பட்டுள்ளன.

அன்னையர் எழுவரும், பெண் தெய்வங்களும் போர்த் தெய்வங்களாகவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்கள், கொடிய அரக்கர்களிடம் இருந்து காப்பதற்காகப் பிறப்பெடுத்தவர்கள். இவர்களது கைகளில் காணப்படும் ஆயுதங்களைக் கொண்டே இவர்களைப் போர்க்கடவுளர் எனக் கருதி, அவர்களின் வன்மையில் தங்களைக் காக்க வேண்டும் என வழிபட்டனர். அன்னையர் எழுவரையும் ஒட்டுமொத்த தெய்வங்களின் தொகுப்பாகவே கிராமங்களில் கருதினர். இவர்களுடன், வீரபத்திரரையும், விநாயகரையும் சில இடங்களில் இணைத்து, அவர்களுக்குக் காவல் தெய்வங்களாக அமைத்துச் சிறப்பித்துள்ளனர். சில இடங்களில் வீரபத்திரர் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளார் என்பதையும் ஆங்காங்கே காணப்படும் சிற்பத் தொகுப்புகளிலிருந்து அறியமுடிகிறது.

தமிழகத்து சமயச் சிந்தனைகளை மக்களுக்கு எடுத்துக்காட்டியது சங்க இலக்கியங்களும், பின்னர் இயற்றப்பட்ட இரட்டைக் காப்பியங்களாகத் திகழும் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் என்றால் அது மிகையாகாது. அந்த வகையில், அன்னையர் எழுவரைப் பற்றிய சில தகவல்களை சிலப்பதிகாரம் முதன்முதலாக வெளிப்படுத்துகிறது. அன்னையர் எழுவரில் இளைய பெண் தெய்வம் காளி என்பதை சிலப்பதிகாரத்தில் வழக்குரைக் காதையில் தெளிவுபட கூறப்பட்டுள்ளது.*1 இறைவனை ஆடல்கண்டருளிய அணங்கு யாரென்பதை சிலப்பதிகாரத்துக்குச் சற்று பின்வந்த அப்பரும் சம்பந்தரும்கூட, தங்கள் பதிகங்களில் பல இடங்களில் பதிவு செய்துள்ளனர்.

சிலம்பு கூறும் அன்னையர் எழுவர்

சிலம்பில், ‘அடர்த்தெழு குருதி அடங்காப் பசுந்துணிப் பிடர்த்தலைப் பீடம் ஏறிய மடக்கொடி வெற்றிவேல் தடக்கைக் கொற்றவை’ எனக் கொற்றவையைக் கூறிய பிறகே காளியைப் பற்றிய செய்திகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இது, கொற்றவையான துர்க்கைக்கு அடுத்த நிலையிலே காளியைப் பற்றிய செய்திகள் இடம்பெற்றிருந்த நிலையைக் காட்டுகிறது. இது, கொற்றவை, துர்க்கைக்கு அடுத்துதான் பிற அன்னையர் வழிபாடு வழக்கத்துக்கு வந்தது என்று உய்த்துணர வழிவகுக்கிறது.

அறுவர்க்கு இளையநங்கை, இறைவனை ஆடல்கண்டருளிய அணங்கு, சூரரைக் கானகம் உகந்த காளி, தாருகன் பேருரம் கிழித்த பெண் என்று புதியதொரு பெண் தெய்வத்தையும், அதன் வழி அன்னையர் எழுவர் வழிபாட்டின் தொடக்கத்தையும் சிலம்பின் வழக்குரைக் காதை எடுத்துரைக்கிறது.

“அறுவர்க்கிளைய நங்கை இறைவனை

ஆடல் கணடருளிய அணங்கு சூருடைக்

காணகம் உகந்த காளி, தாருகன்

பேரூரங் கிழித்த பெண்”.

அறுவர்க்கு இளையநங்கை என்பதால், அன்னையர் எழுவரில் இளைய பெண் தெய்வம் காளி என்பது எளிதில் புலப்படுகிறது.

{pagination-pagination}

அன்னையர் எழுவர் என்பது காளியையும் உள்ளடக்கி, காளியை அறுவர்க்கும் இளையவர் எனக் குறிப்பிடும் சிலம்பின் கருத்து, தேவார காலத்தில் அன்னையர் எழுவராக மகேஸ்வரி, வைஷ்ணவி, கௌமாரி, பிராமி, வாராகி, இந்திராணி ஆகிய அறுவருடன் காளியையும் ஏழாவதாக இணைப்பதிலிருந்தும் பெறமுடிகிறது. இவர்கள், சைவ சமய மக்களால் போற்றப்பட்ட ஆண் தெய்வங்களின் துணைவிகளாகவும் பின்னர் கருதப்பட்டனர். ஆனால், காளி மட்டும் இறைவியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தனி பெண் தெய்வமாகும். மற்ற அறுவரும், அரக்கர்களை அழிக்கத் தோற்றுவிக்கப்பட்டவர்கள் ஆவர். காளி போர்க்கடவுளாகவும், துஷ்டர்களை அழிக்கக்கூடிய சக்தியாகவும் உருவாக்கப்பட்டவள். அப்பரும் சம்பந்தரும் தங்கள் பதிகங்களில் பல இடங்களில் காளியைக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.*2

“ஆடினார் பெருங் கூத்து காளி கான”*3

“காளிமுன் காணக் கானிடை நடனஞ் செய்த”*4

என்று தேவாரப் பதிகங்களில் காணமுடிகிறது.

தக்கையாக்கப்பரணியில் அன்னையர் எழுவர்

சோழப் பேரரசின் அவையை அலங்கரித்த கவிச்சக்கரவர்த்தி ஒட்டக்கூத்தர், தாய் தெய்வ வழிபாட்டை தக்கையாக்கப்பரணியில் கீழ்க்கண்டவாறு பாடியுள்ளார்.*5

“எறிபடைவிசையை யிசைகெழு தெய்வமகளிர்

எழுவரும் வௌ;ளை முரளி யினிதுறை செல்வமகளும்

மறிகடல் வையமகளு மலா;கெழு செய்யதிருவும்

வரவிரு மெல்ல வரகன் மணியணி பள்ளியருகே” என்றும்,

மேலும், சமய இலக்கியங்களில் தன்னிகரில்லா சிறப்பைக் கொண்ட திருமூலர் பாடிய திருமந்திரத்தில், கன்னியர் தெய்வங்களைப் பற்றி குறிப்பிடும்பொழுது, எண்மர் என்பதை,

“பூரித்த பூவிதழ் எட்டினுக் குள்ளேயோர்;

ஆரியத் தாளுண்டங்கு எண்மர் கன்னியர்

பாரித்த பெண்கள் அறுபத்து நால்வரும்

சாரித்துச் சக்தியைக் தாங்கள் கண்டாரே” என்று குறிப்பிட்டுள்ளனர்.*6

எனவே, எழுவர், எண்மர் என்ற கருத்து காளியையும், சாமுண்டாவையும் உள்ளடக்கிய நிலையா, அல்லது சாமுண்டாதான் காளியாகி மறுபிறவியாக நிற்கின்றாரா என்பதும் உற்று நோக்கத்தக்கதாகும். சாமுண்டா பின்னர் இணைக்கப்பட்டதாகவும் கருத்துகள் உண்டு. காளியே சாமுண்டாவாகக் கருதும்படி உருவ அமைதியிலும், செயலிலும், கையில் வைத்திருக்கும் ஆயுதங்களிலும் ஒற்றுமை காணப்படுகிறது.

எனவே,  சிவனோடு பார்வதி நாட்டியமாடி அமர்ந்த நிலையாகக் காட்டும்போது, அவள் காளியாக உருவெடுத்து மக்களுக்கு நன்மை பயத்தலால், அவளைத் தனித் தெய்வமாகப் கிராம மக்கள் போற்றி வழிபட ஆரம்பித்தனர் என வரலாற்றுப்போக்கு கொண்டு கருதலாம். பின்னர் அவளுக்கென்று தனிக்கோயில்களும் அமைத்தனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அம்மனின் பல பெயர்களில், பல உருவங்களில் தமிழகக் கிராமங்களில் எழுந்தருளியதைப் பின்னர் கிராமியக் கடவுள்களாகப் பெண் தெய்வங்கள் என்ற தலைப்பில் விரிவாகக் காண்போம்.

சைவ சமயத்தில் அன்னையர் எழுவர்

சைவ சமயத்தில் சிறப்புற்றிருக்கக்கூடிய பெண் தெய்வங்கள், தங்களின் தனிப்பட்ட திறமைகளையும், உண்மையான தோற்றத்தையும், தேவையான சமயங்களில் வெளிப்படுத்தினர். சிவனின் துணைவியரான பார்வதி, தனது தனிப்பட்ட கருத்துகளை வெளிப்படுத்த அவதாரம் எடுத்துள்ளாள். இவரைப் போன்றே, இவருடன் இருக்கும், அதாவது மக்களால் வணங்கப்பட்ட பிற பெண் தெய்வங்களும் தங்களது சொந்த வடிவிலிருந்து தாங்கள் மேற்கொள்ளும் கொள்கைக்கு ஏற்ப வடிவை மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு செயல்பட்டுள்ளனர் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. இவார்கள் இன்றியமையாத பெண் தெய்வங்களாக, கிராமங்களிலும், பெருங்கோயில்களிலும் தற்பொழுது வலம் வந்துகொண்டுள்ளனர்.

{pagination-pagination}

கன்னிமார் சாமிகள்

கிராமங்களில், இத்தெய்வங்களின் தொகுப்பை கன்னிமார் சாமிகள் என்றே அழைத்து வழிபாடு செய்கின்றனர். கன்னிமார்சாமி என்பது நாட்டார் வழக்காக இன்றும் தமிழகத்தின் தென்பகுதிகளில் நிலவி வருவதைக் காணலாம். இதுபோன்றே, பெண் தெய்வங்கள் என்று குறிப்பிடப்படும், குறிப்பாக ஜேஸ்டா, ரௌத்திரி, காளி, காளவிக்ராணி, பாலவிக்ராணி, பாலபிரமாதானி, சர்வபூததாமணி மற்றும் மனோன்மணி ஆகியோர், சிவனின் மறுவடிவங்களாகவே அமையப்பெற்றவர் எனலாம். இவர்கள் இறுதியாக பெண் தெய்வ அமைப்பைப் பெற்று, தங்களது கருத்துகளைச் செயல்படவைக்கும் திறனையே வெளிப்படுத்துகின்றனர். சைவப் பெண் தெய்வங்களின் ஒரு தொகுப்பை கன்னிமார் எழுவர் என்றும் குறிப்பர். அவர்கள் பிரம்மி, மகேஸ்வரி, வைஷ்ணவி, கௌமாரி, வராகி, மகேந்திரி, மற்றும் சாமுண்டா என கிருஷ்ண சாஸ்திரி குறிப்பிடுகிறார்.*7 சில இடங்களில் மகாலட்சுமியையும் இணைத்து எண்மராக பெண் தெய்வங்களைச் சித்தரித்துள்ளதையும் காணமுடிகிறது.

எண்மர் தாய்மார்கள்

சாமுண்டா என்பது நரசிம்மி உருவமாகும். இதன் அமைப்பு, மனித உருவமும், சிம்ம முகத்தையும் கொண்ட நரசிம்மக் கடவுள் அமைப்பு ஆகும். சில இடங்களில், நரசிம்மிக்குப் பதிலாக சாமுண்டாவை வைத்து வழிபடுவதும் வழக்கமாக இருந்துள்ளது. கிருஷ்ண சாஸ்திரி குறிப்பிடும்பொழுது, சாமுண்டா தான் நினைத்த வடிவத்தை எடுப்பவள் என்பார். அதனால், சாமுண்டா என்பது நரசிம்மி உருவம் எடுத்துக்கொள்வதை நன்கு விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறது. மகாலட்சுமி இரண்டு கரங்களுடன் சிவப்பு நிறத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பாள். கைகளில் கபாலமும், தாமரை மலரையும் ஏந்தியிருப்பாள். இவளைக் காளியாகவும் சித்தரிப்பர். மாகாளி தனிச்சிறப்பு பெற்ற வடிவமாகும்.

சில்பசங்கிரகம் கூறும் கன்னியர் எழுவர்

சில்பசங்கிரகம் (Silpasangraha) கூறும்பொழுது, பிரம்மா, மகேஸ்வர் குமரன், விஷ்ணு இவர்களின் செயல்படும் சக்திகளாகவே பிரம்மி, வைஷ்ணவி, கௌமாரி, மகேஸ்வரி ஆகிய பெண் தெய்வங்கள் எனக் குறிப்பிடுகிறது.*8 எனவேதான், இப்பெண் தெய்வங்கள் அனைத்தும் அவரவர் துணைவர்களின் வாகனங்களையும், ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்தி, தங்களது சக்தியை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் எனவும் கருதப்படுவர்.

சில்பசங்கிரகம் கூறும்பொழுது, வராகி எமனில் இருந்து உருவாக்கப்பட்டவர். எமன் இறப்புக்கான கடவுளாக சைவ சமயத்தில் போற்றப்படுபவர். வராகி, எருமை வாகனத்தில் பயணித்துக்கொண்டு, மண்டை ஓட்டில் ரத்தத்தைக் குடிப்பவள். மேலும், தண்டநாத வராகி, சுவப்னவராகி, சுத்தவராகி என அவரின் பல தோற்றங்களை சில்பசங்கிரகம் வெளிப்படுத்துகிறது. பெண் தெய்வங்கள், அவ்வப்போது நடக்கும் இன்னல்களைப் போக்கவும், மக்கள் துயர் நீங்கி நல்வாழ்வு அமையவும் இதுபோன்ற தோற்றங்களைப் பெற்று, பல தீய செயல்களையும், தீய சக்திகளையும் அழித்து பல நற்காரியங்கள் நடைபெற வழிவகுத்துத் தந்துள்ளனர்.*9

மகேஸ்வரி (பைரவி) தனது வாகனமாக பசுமாட்டையும், ஐந்து தலைகளும், மூன்று கண்களும், பத்து கரங்களுடனும் தனது தலையில் பிறைச் சந்திரனுடனும் காட்சியளிப்பவள். பிரம்மி, நான்கு முகங்களும். ஆறு கரங்களும், அன்னத்தை வாகனமாகவும் கொண்டவள். கௌமாரி ஆறு முகங்களையும், பன்னிரண்டு கரங்களையும் கொண்டு மயிலை தனது வாகனமாகவும் கொண்டவளாவாள். வைஷ்ணவி கருட வாகனத்தில் வலம் வருபவள். வைஷ்ணவி நீலவண்ணனின் நீல நிறத்தைக் கொண்டவள். மலர்களைத் தொகுத்து மாலையாக அணிந்தவள். அம்மாலையை வனமாலை என்று குறிப்பிடுவர். வராகி பெண் பன்றி முகத்தையும், கருப்பு நிறத்தையும் பருத்த வயிரும், எருமை வாகனத்தையும் கொண்டவள். இவளே வராகியம்மன் என்று அழைக்கப்படுபவள்.

{pagination-pagination}

மகேந்திரி என்று அழைக்கப்படும் இந்திராணி ஆயிரம் கண்ணுடையாள். இந்திரனுக்கும் ஆயிரம் கண்கள் உள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்திரனுக்குரிய வாகனமான யானை மீது வலம் வருகின்றாள். சாமுண்டா, தனது விருப்பத்துக்கு ஏற்ப தன் உடலமைப்பை மாற்றிக்கொள்ளும் திறன் பெற்றவள். கருப்பு நிறத்தவள். வெளியே நீட்டிக்கொண்டுள்ள பற்களும். நீண்ட நாக்கு அமைப்பையும் கொண்டவள். சிவந்த கண்களும், வெளித்தள்ளிய வயிறும் அமைந்தவள். நாகத்தை அணிகலனாக அணிந்தவள். மண்டை ஓட்டையும் மாலையாக அணிந்தவள். இவளது பத்து கரங்களும், ஆயுதங்கள் தாங்கி அபய, வரத முத்திரையில் காட்சியளிப்பவள். கேடயம், வில், ஈட்டி, அம்பு, உடுக்கை, வட்டு, கத்தி, அரிவாள், போன்றவற்றை தனது பத்து கரங்களிலும் கொண்டவள். அன்னையர் எழுவருக்கும் பாதுகாவலராக வீரபத்திரரும் விநாயகரும் வீற்றிருப்பர். இவர்கள் இருவரையும் சிவனின் மறுவுருவமாகவே கருதுவர். அன்னையர் எழுவர் சிற்பங்களுக்கு முன், தாமரை மலர் மீது அமர்ந்த நிலையில், ஆலமரத்தின் அடியில் சிவன் அமர்ந்துள்ளவாறு காட்டப்படுவர்.*10

அன்னையர் எழுவரின் புனித மரங்கள்

அன்னையர் ஒவ்வொருவருக்கும் வாகனம் அமைந்ததுபோல, புனித மரமும் உள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கௌமாரிக்கு உடும்பரா (Figtree) மரமும், வைஷ்ணவிக்கு பீப்பல் (pipal) மரமும், வராகிக்கு கரன்ஜா (Karanja) மரமும், இந்திராணிக்கு கல்பத்தரு அதாவது கற்பகவிருட்சம் (Kalpataruma) மரமும், சாமுண்டாவிற்கு ஆலமரமும் (Banyan) உண்டு. இம்மரங்களின் கீழ் இவர்கள் வீற்றிருப்பர். எனவே, இம்மரங்களும் புனிதத்தன்மையைப் பெற்றன என்பர்.*11

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் அன்னையர் எண்மர்

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தை வெளிப்படுத்திய அகழாய்வில் கிடைத்த முத்திரை ஒன்றில், சிவன் தியான நிலையில் அமர்ந்துள்ளார் என்றும், அவரைச் சுற்றி விலங்குகள் காட்டப்பட்டுள்ளது என்றும் விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்வகழாய்வில் கிடைத்த மற்றொரு முத்திரையில், கீழ் பகுதியில் ஏழு பெண்களும், மேல் பகுதியில் ஒருவரும் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது. இதனை, தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் அங்கமாகவே கருதத் தோன்றுகிறது. இவற்றிலும் விலங்குகளும், நடுவில் ஒருவன் அவர்களை வணங்குவதுபோல் கையேந்திய நிலையில் அமர்ந்துள்ளதையும் காணலாம். எனவே, அம்முத்திரையில் காணப்படுவது தாய் தெய்வங்களைக் குறிக்கிறது எனக் கொள்வதே சரியாக இருக்கும்.

மேலும் இலக்கியங்கள், தாய் தெய்வங்கள் அறுவர் என்றும், அடுத்து தாய் தெய்வங்கள் சாமுண்டாவைச் சர்த்து எழுவர் என்றும், ஒரு சிலர் மகாலட்சுமியையும் சர்த்து எண்மர் என்றும் கூறுகின்றனர். இக்கருத்தின் அடிப்படையில் தாய் தெய்வங்கள் குறித்த சிந்து சமவெளியில் கிடைத்த முத்திரையில் எண்மர் உருவங்கள் காட்டப்பட்டுள்ளதையும் இங்கு கவனத்தில் கொண்டால், தாய் தெய்வங்களைப் பற்றிய உருவ வடிவில் காணப்படும் முதன்மையான சான்றாகவே இம்முத்திரையைக் காணலாம்.

அன்னையர் தெய்வங்கள் - மதுரா

கர்நாடகத்தில் கன்னியர் எழுவர் சிற்பம்

கர்நாடக மாநிலத்திலும், கன்னியர் எழுவர் சிற்பம் வழிபாட்டில் இருந்து வந்துள்ளது. அங்கு, பொ.ஆ. 5-ஆம் நூற்றாண்டு கங்கர்கள் காலம் முதலே, கன்னியர் எழுவர் தாய் தெய்வங்கள் வழிபாட்டில் இருந்துள்ளனர் என்பதற்குச் சான்றாக, ஒரு சிற்பத் தொகுப்பு அண்மையில் முகநூலில் காண நேரிட்டது. எனவே, இந்தியா முழுவதும் இருந்த தாய் தெய்வங்கள் எழுவர் வழிபாடுப் பண்பாடு பரவலாக இருந்துள்ளது என்பது தெளிவாகிறது. கர்நாடகாவில் கோலார், முகுர், நகரலே, குணகுன்டா போன்ற இடங்களில் உள்ள சிவாலயங்களில், இந்த சப்தமாத்திரிகா சிற்பங்களைக் காணலாம் என கர்நாடக இதிகாச அகாடமி முகநூல் பதிவில் தெரிவிக்கிறது.

{pagination-pagination}

கல்வெட்டில் பெண் தெய்வங்கள்

பொ.ஆ. 2 மற்றும் 3-ஆம் நூற்றாண்டுகளில், தமிழகத்தில் களப்பிரர் ஆட்சி நடைபெற்று வந்துள்ளது. இதனை பூலாங்குறிச்சி கல்வெட்டு தள்ளத்தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. இருப்பினும், சிற்பங்களோ, கோயில்களோ காணப்படவில்லை. இதனை அடுத்து, பொ.ஆ. 6 – 8-ஆம் நூற்றாண்டின் இடைப்பட்ட காலத்தில், வழக்கத்தில் இருந்த வழிபாட்டில் போற்றப்பட்ட பெண் தெய்வங்களைக் குறித்த கல்வெட்டுகளைவிட சிற்பங்களின் சான்றுகளே குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் அளவுக்குக் காணப்படுகின்றன. அக்காலத்தில், வட தமிழ்நாடு பல்லவர் ஆட்சியிலும், தென் தமிழ்நாடு பாண்டியர் ஆட்சியிலும், இடைப்பட்ட பகுதிகள் முத்தரையர் ஆட்சியிலும் இருந்துள்ளது.

சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட கொற்றவைத் தெய்வமே பல்லவர் காலத்தில் துர்க்கை அம்மனாக வலம் வந்தார். இவரையே போர்க்கடவுளாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு, தங்களின் வீரச் செயல்களுக்கு சங்க காலத்தில் கொற்றவையை முன்னிறுத்தினர். பின்னர் வந்த அரச மரபினர், துர்க்கையை முன்னிறுத்தி, தங்களது வாழ்வை வழி நடத்தித்தரவேண்டி அவரை வணங்கி, போற்றி சிறப்பித்தனர். பல்லவ நாட்டில் மட்டுமின்றி, இதே காலகட்டத்தில் பாண்டிய நாட்டிலும் இப்பண்பாடு சிறப்புற வளர்ந்தோங்கியது.

பொ.நூ. 8 – 9-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உள்ள கல்வெட்டுகளைத் தொகுத்துப் பார்த்தபோது, பெண் தெய்வங்களைக் குறிக்க படாரி, பிடாரி, பட்டாரி என்ற வழக்கே மேலோங்கி நிற்கிறது. மாயாபடாரி, மாகாளத்துப்படாரி, துர்க்காபடாரியார், உமாபிடாரி என்ற சொற்களையே கல்வெட்டுகளில் காணமுடிகிறது. ஆலம்பாக்கம் கோயில் கல்வெட்டில், அன்னையர் எழுவர் கோயில், பிடாரி கோயில் என்றே சுட்டப்படுகிறது. எனவே, மக்களிடம் பிடாரி என்ற சொல் வழக்கு மிகவும் செல்வாக்கைப் பெற்றுள்ளது என்பதையே இவை உணர்த்துகின்றன. சாத்தம்படாரி, வேளாண்படாரி, ஆதித்தபடாரி, பட்டம்படாரி என கல்வெட்டுகளில் கையாளப்பட்ட இச்சொற்கள், எளிய மக்களிடத்தும் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றிருத்தல் வேண்டும். எனவேதான், இப்பிடாரி என்ற சொல்வழக்கு கல்வெட்டுகளில் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவற்றில், ஆண்பால் சொல் படாரர் என்றும், பெண்பால் சொல்லாக பட்டாரகியாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே, பிடாரி என்ற சொல் பெண் தெய்வக் கோயில்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தியுள்ளனர் என்பது தெளிவாகிறது.*12

கல்வெட்டில் இடம்பெற்ற முதல் பெண் தெய்வம்

சங்க இலக்கியங்களில் போற்றப்படும் கொற்றவை, நீலி, சூலி போன்ற பெயர்கள், காலமாற்றத்தால் அரசு உருவாக்கத்தின்போது ஆட்சியாளர்கள் காலத்தில் வெட்டப்பட்ட கல்வெட்டுகளில் காண்பது அரிதாகவே உள்ளது. இருப்பினும், சங்க காலம் முதல் தொடர்ச்சியான வரலாற்றைப் பெற்ற தகடூர் நாட்டில் (தற்போதைய தருமபுரி மாவட்டம்), தீர்த்தமலையில் அமைந்துள்ள கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டானது, சூலி என்று துர்க்கையைக் குறிப்பிடுகிறது. இதுவே கல்வெட்டில் காணப்படும் முதல் பெண் தெய்வத்தின் பெயராகும். அதன் கல்வெட்டு*13 வாசகம்…

‘ஸ்ரீ பகவதி

     குறுச்

     சூலி

     கோடு

     டையம்(மன்)’

எனப் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் வட்டெழுத்து எழுத்தமைதியைக் கொண்டு, இதன் காலத்தை பொ.ஆ. 6-ஆம் நூற்றாண்டு எனக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

தீர்த்தமலை - தருமபுரி மாவட்டம் வட்டெழுத்து கல்வெட்டு மற்றும் சூலி (துர்க்கை) உருவம் பொறித்த கற்பலகை.

(படம்: நன்றி – தகடூர் பார்த்திபன், யுத்தபூமி ஆசிரியர்)

{pagination-pagination}

தீர்த்தமலையில் காணப்படும் பலகைக்கல்லில் செதுக்கப்பட்ட இச் சிற்பம், சூலி எனப் பெயர் பொறித்தும், அம்மனின் பெயராக கோடுடையம்மன் என்றும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. கோடுடையம்மன் என்பதை மலை மீது அமர்ந்த அம்மன் எனப் பொருள் கொள்ளலாம். (கோடு ஸ்ரீ மலை) இதுவே மிகவும் பழமையான சிற்பமாகவும், சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடும் பெயர்களில் ஒன்றான சூலி என்ற பெயர் கொண்டதுமாகும் எனக் குறிப்பிடலாம்.

அடுத்து, கல்வெட்டில் இடம்பெற்ற பெண் தெய்வம், உமாதேவிதான். திருச்சி மலைக்கோட்டையின் மேல் அமைந்த குடவரையிலுள்ள பல்லவர் கால கல்வெட்டில், முதலாம் மகேந்திரவர்மனது கல்வெட்டே உமாதேவி பெயரை அறியச் செய்கிறது. “நதிப்பிரியனான சிவபெருமானை தனியே விட அஞ்சி, மலையரசன் மகளும் உடன் வந்ததாகக் கூறுகிறது”. சென்னை வேளச்சேரியிலும், காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் உத்திரமேரூரிலும், அன்னையர் எழுவரைக் குறிக்கும் கல்வெட்டுகள் கிடைத்துள்ளன. திருவொற்றியூரிலுள்ள கோயில் கல்வெட்டு, அன்னையர் எழுவரை சப்தமாத்துருக்கள் என்று அழைக்கிறது. தமிழகத்தில், அன்னையர் எழுவருக்கென்று தனியாக அமைந்த கோயிலாக, ஆலம்பாக்கம் செல்லியம்மன் கோயிலைக் குறிப்பிடலாம்.

மேற்கோள் எண் விளக்கம்

1. சிலப்பதிகாரம் – வழக்குரைக் காதை

2. மு. நளினி, முனைவர் இரா.கலைக்கோவன், பெண் தெய்வ வழிபாடு தோற்றமும் வளர்ச்சியும், திருச்சி, பக். 19.

3. ஆறாம் திருமுறை, பக். 607.

4. முதல் திருமுறை, பக். 195.

5. ஒட்டக்கூத்தர் – தக்கையாக்கப்பரணி.

6. திருமூலர், திருமந்திரம்.

7. H. Krishna Sastri. South Indian Images of God and Goddessess.1916.

8.  Silpasangraham.

9. மேலது.

10. மேலது.

11. H. Krishna Sastri, South Indian Images of God and Goddessess, 1916.

12. மு. நளினி, முனைவர் இரா.கலைக்கோவன், பெண்தெய்வ வழிபாடு தோற்றமும் வளர்ச்சியும், திருச்சி, பக். 21.

13. தருமபுரி மாவட்டக் கல்வெட்டுக்கள். தொகுதி-1. தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறை, சென்னை.

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2018/jan/05/அன்னையர்-எழுவர்-2839484.html
2831181 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் திருவுறைமார்பன் (ஸ்ரீவத்சம்) - உமாசகிதமூர்த்தி (தாய் தெய்வங்கள்) - தொடர்ச்சி ச. செல்வராஜ். Friday, December 22, 2017 01:12 PM +0530  

சைவ சமயத்தில், சிவனே முழுமுதற் கடவுளாகப் போற்றப்படுபவர். இவர் ஆக்கல், அழித்தல், காத்தல், மறைத்தல், உண்மை விளம்புபவர் எனப் பல தோற்றங்களைப் பெற்று, மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டுபவர் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இவர், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் அனைத்திலும் சைவ சமய மக்களால் போற்றப்பட்டவராவார். பொ.ஆ.மு. 2500 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தது என்று குறிப்பிடக்கூடிய சிந்து சமவெளி நாகரிகத்திலும் சிவ வழிபாடு போற்றப்பட்டுள்ளது என்பதை அகழாய்வில் கிடைத்த தொல்லியல் சான்றுகள் எடுத்துரைக்கின்றன. பசுபதியின் வழிபாட்டினை அகழாய்வில் கிடைத்த முத்திரை ஒன்று தெளிவுபடுத்துகிறது. இதுவே, சிவனின் முன்னோடி வடிவமாகவும் கருதுகின்றனர்.

பசுக்கூட்டங்களின் தலைவன் என்றும் அவர் வர்ணிக்கப்படுகிறார். இம்முத்திரையில், யோக நிலையில் அமர்ந்துள்ளதும், தலையில் இரண்டு கொம்புகள் காட்டப்பட்டுள்ளதும், அதனைத் தொடர்ந்து பசுக்கள் இவரைச் சுற்றி நிற்பது போன்றும் காட்டப்பட்டுள்ளது. விலங்குகள் சூழ அமர்ந்த நிலையில், கொம்புகளுடன் தியான நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளது ஆதிசிவனின் வடிவமே என்று அகழாய்வு புரிந்த சர் ஜான் மார்ஷல் தெரிவிக்கிறார். மேலும், சிந்துவெளி நாகரிகத்தோடு பெண்தெய்வ வெளிப்பாடு மறைந்துவிடவில்லை என்ற கருத்தையும் வலியுறுத்துகிறார்.*1 அத்தகைய பழமைவாய்ந்த சிவன், பல அவதாரங்களை நாட்டு மக்களுக்காக எடுத்துள்ளார் என்பது புராணக்கூற்றாகும்.

சிவனின் அறுபத்தி நான்கு அவதாரங்களில் ஒன்றுதான், இந்த மாதொருபாகன் காட்சி ஆகும். இந்த அவதாரம், மக்களின் நன்மைக்காகவும், உலகில் வாழும் தம்பதிகள், அதாவது கணவனும் மனைவியும் ஒற்றுமையாக எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதற்கும் வழிகாட்டியாகும். உலக மக்களுக்கு இக்கருத்தை உணர்த்தும் முன், சிவனும் பார்வதியும் எவ்வாறு ஒற்றமையாகவும் தங்களுக்குள் மனமுவந்து இல்வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொண்டு வாழ்ந்தனர் என்பதை அறிவிக்கவே, உமை வாயிலாக சிவன் நடத்திய நாடகமாகும்.

அர்த்தநாரீஸ்வரர்

அர்த்தநாரீஸ்வரர்; மூன்று கால்களைக் கொண்ட பிருங்கு முனிவர் -திருச்செங்கோடு

அர்த்தநாரீஸ்வரர் என்பதில், அர்த்த என்பது பாதி என்ற பொருளையும், நாரி என்பது பெண்ணையும் குறிக்கும் பொருளையும் குறிப்பது. இது வடமொழிச் சொல். ஆண்பாதி - பெண்பாதி கொண்ட சிவனின் உருவத்தையே அர்த்தநாரீஸ்வரர் என்றழைத்தனர். எனவே, சிவன் ஆண்பாதி பெண்பாதி உருவைக் கொண்டு திகழ்ந்தான் என்பது கருத்து. அர்த்தநாரீஸ்வரர் தோற்றத்தில் இடப்பக்கம் பார்வதியும், வலப்பக்கம் சிவனின் தோற்றமும் காணப்படும். தமிழகத்தில், கொங்கு நாட்டில் அமைந்த திருச்செங்கோட்டில் அர்த்தநாரீஸ்வரர் அவதரித்ததைக் கூறும்பொழுது, ‘திருச்செங்கோடு திருக்கொடிமாட செங்குன்றூர்” என்று அழைக்கப்படும் இவ்வூரில் அமைந்த மலையின் மீது சுயம்புவாகத் தோன்றினார் என்று கூறுவர். செம்மலை, நாகமலை, நந்திமலை என்று பலவாறு அழைக்கப்படும் இம்மலை மீது, அர்த்தநாரீஸ்வரர் காட்சி அளிக்கிறார்.

தேவகோட்டச் சிற்பம்

அர்த்தநாரீஸ்வரர் செப்புத் திருமேனி

இந்நாயனாருக்கு அபிஷேகப் பொருளாகப் பயன்படுத்தும் பொருட்கள் வெள்ளெருக்கு, வில்வம், தாமரை, சம்பை, மந்தாரை, பாதரி, செங்கழுநீர், பொன்னரளி, இவற்றுடன் சந்தனம், கும்கும், விபூதி போன்றவையும் கலந்து அபிஷேகம் செய்வது வழக்கம். மேல்தளத்தில் கர்ப்பக்கிருகத்தில் நீரூற்று இருந்துகொண்டே உள்ளது. இறைவன் எப்பொழுதும் குளிச்சியாகவே வைக்கப்பட்டுள்ளார். இங்குள்ள நீர் மருத்துவக் குணம் கொண்டது என்பர். அர்த்தநாரீஸ்வரர் தோற்றம், சிவன் கோயில்கள் அனைத்திலும் காணப்படும் ஒன்று. ஆனால், இவருக்கென்று தனிக்கோயில் ஒரு சில இடங்களில் மட்டுமே உள்ளது. அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க இடம் திருச்செங்கோடு ஆகும்.

சிவபுராணம் கூறும் செய்தி

விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன், பிருங்கு முனிவர் ஆகியோருடன் பல ரிஷிகளும், சித்தர்களும் இறைவன் சிவபெருமானைக் கயிலாயத்திலேயே சென்று வணங்கி அவனருள் பெறுதல் வேண்டி கயிலாயம் சென்றனர். சிவன் தனது வாகனமான நந்தியின் மேல் பார்வதியடன் வீற்றிருந்தார். விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன் மற்றும் ரிஷிகள் அனைவரும் கயிலாயத்தில் நுழைந்தவுடன், நந்திம்பெருமானையும், முதலில் அமர்ந்திருந்த பார்வதியையும் வணங்கி, பின்னர் சிவபெருமானை வணங்கிச் சென்றனர். ஆனால், பிருங்கு முனிவரோ நேராக சிவனிடம் சென்று வணங்கிச் சென்றார். அவர், பார்வதியை வணங்க மறுத்தார். இதனைக் கண்ணுற்ற பார்வதி கோபமுற்றார். பிருங்கு முனிவர் மேலும் நடக்க இயலாதவாறு, இறைவனை சென்று அடைய முடியாதவாறு அவரின் உடலில் உள்ள சதைகளைக் கரையச் செய்தார்.

இதையறிந்த சிவன், பிருங்கு முனிவர் தன்னிடம் நடந்து வருவதற்கு ஏற்ப மூன்றாவது காலை வழங்கினார். அவரும் சிவனை நெருங்கி அவர் அருளைப் பெற்றார். அதன் பின்னர் மலையின் உச்சிக்குச் சென்ற அவர், அங்கும் பார்வதியை வணங்க மறுத்தார். இதைக் கண்ட பார்வதி, சிவனிடம் முறையிட்டார். நாம் தனித்தனியாக இருப்பதால்தான் எனது சக்தியை யாரும் மதிப்பதில்லை. எனவே, நானும் உங்களில் ஒருத்தியன்றோ. எனவே எனக்கும் உரிய மரியாதையை வழங்க வேண்டும் என்று கோரினார். அப்படி உரிய மரியாதையை வழங்க வேண்டுமெனில், என்னுள் சரிபாதி நீயானால் யாரும் உன்னைத் தனித்துப் பார்க்க இயலாது. எனவே இன்றுமுதல், என் உடலில் பாதி நீயாவாய் என்று அவருக்கு அருளினார். இனி நீயின்றி நானில்லை, நானின்றி நீயில்லை. எனவே, நாம் இருவரும் ஒன்றே. இனி இப்புவியுலகில் கணவன் - மனைவி இருவரும் ஒன்றே. இருவரும் ஒருவருக்குள்ளே ஒருவர் அடங்குவர் என்றும், ஒருவரை ஒருவர் மதித்து நடத்தல் வேண்டும் என்றும் உரைத்தார்.

இதனால், புவியுலகில் சிவனும் பார்வதியும்போல ஒருமித்து வாழ வேண்டும் என்பதை உணர்த்த வந்த அவதாரமே அம்மையப்பன் மற்றும் அர்த்தநாரீஸ்வரர் உருவம் ஆகும். தனது தலைவிக்கு, அதாவது உலகம் போற்றும் பெண் தெய்வமாகிய பார்வதிக்குத் தனது உடலில் சரிபாதி வழங்கியமையால், மாதொருபாகனாகவும் தோற்றம் பெற்று மக்களுக்கு நல்வழிகாட்டி வருகின்றார். இவற்றில் நாம் அறிவது என்னவெனில், சிவனும் சக்தியும் ஒன்றே. உயிரைப் படைப்பவள் தாய், வளமைக்கு உரியவள் தாய். எனவேதான் நாம் பெண் தெய்வத்தைப் போற்றுகிறோம். எனவே பெண்ணுக்கு ஆணாதிக்க சமுதாயத்திலே துணையாக நிற்பவளும், முழுமையான வளர்ச்சியை வழங்கும் தாய்மையும் பொறுமையின் சிகரமாகத் திகழ்பவளும் பெண் தெய்வமாகிய பார்வதி தேவி. அவளைப் போற்றுதல் வேண்டும் என சிவனின் எண்ணத்தில் உதித்ததுதான் இந்த அர்த்தநாரீஸ்வரர் வடிவம்.

ஆணாதிக்க சமுதாயமாகத் திகழ்ந்தாலும், உலகம் உருண்டை என்பதுபோல, ஆரம்பக் காலகட்டங்களில் பெண் தெய்வங்களைப் போற்றியதுபோல, சமுதாய மாற்றம் பெற்ற காலத்திலும் தாய் தெய்வங்களே மீண்டும் முதன்மையாக அமையப்பெறக் காரணமாகத் திகழ்ந்ததுதான் இம் மாதொருபாகன் அவதாரம் ஆகும். இந்நிகழ்வால், ஆண்கள் அனைவரும் தனது இல்லத்தரசிக்கு சரிபாதி உரிமை அளித்துப் போற்ற வேண்டும் என்பதே இதன் உட்கருத்தாகும்.*2

திருவுறைமார்பன்

சைவமும் வைணவமும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணித்து வந்தவை. எனவே, சிவனின் செயல்களுக்கு இணையாக வைணவத்தில் ஸ்ரீவிஷ்ணு தனது துணைவியாரை மார்பில் சுமக்கிறார். திருமாலின் மார்பில் திருமகள் உறைவதால்தான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை திருவுறைமார்பன் என்றும், ஸ்ரீ வாசம் புரிவதால் ஸ்ரீநிவாசன் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றார். நாம் அன்றாட வணங்கும் தெய்வங்கள் நமக்கு நல்வழிகாட்டவும் இல்லறம் செழிக்க நல்லறங்களை நமக்கு அவர்கள் வாழ்க்கை மூலம் காட்டுகின்றனர்.

திருமகள் உறையும் மார்பினன் - விஷ்ணு செப்புப் படிமம் – சோழர் காலம்

சகஸ்ரநாமம் கூறும் தகவல்

பிருங்கு முனிவர், முப்பெரும் தெய்வங்கள் தனக்கு எவ்வாறு மரியாதை செலுத்துகின்றனர் என்பதை அறிந்துகொள்ள, அதிரடி நிகழ்வை நிகழ்த்தினார். சிவன், பிரம்மா, விஷ்ணு மூவரும் தங்கள்  துணைவியாருடன் இருக்கும்பொழுது திடீரெனப் பிரவேசிக்கும் தனக்கு அவர்கள் வழங்கும் மரியாதையை உலகுக்குக் காட்ட வேண்டும் எனக் கருதினார். அதன்படி, முதலில் சிவனும் பார்வதியும் உறையும் இடமான கயிலாயத்துக்குச் சென்றார்.

தனது வருகையைத் தெரிவிக்காமல் திடீரென கயிலாத்துக்கு உள்ளே நுழைய முற்பட்டபொழுது, நந்தி அவரைத் தடுத்து சிவன் பள்ளிகொண்டுள்ளார், தற்போது பிரவேசிக்க இயலாத என்று கூறினார். அதனையும் மீறி உள்ளே நுழைய முற்பட்ட பிருங்கு முனிவரை, சிவன் தனது சூலத்தை தூக்கியெறிந்து தடுத்து நிறுத்தினார். இதைக் கண்ணுற்ற பிருங்கு முனிவர், பூலோகத்தில் உனக்கு கோயில்கள் பல எழுப்பினாலும், உன் சுய உருவத்தை அதில் காணமுடியாமல் போவதாகுக. மேலும், அருவமான லிங்கமும் ஆவுடையாருமாகக் காட்சியளிக்க ஆசி வழங்குவதாக அருளாசி வணங்கினார். அதனால்தான், கோயில்களில் சிவனை அருவ வடிவமாகவே மக்கள் வழிபடுகின்றனர்.

அடுத்து பிரம்மாவும், சரஸ்வதியும் உறையும் இடத்துக்குச் சென்றார். பிரம்மனின் பாதுகாவலர்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட, மிகுந்த ஆவேசம் கொண்ட பிருங்கு முனிவர், உனக்கு பூலோகத்தில் தனிக் கோயில்களே இல்லாமல் போகக்கடவதாகச் சபித்தார். அதனால்தான், பிரம்மாவுக்கு தனிக்கோயில்கள் ஏதும் இந்த உலகில் இல்லை. சோழர்கள் காலத்தில், தஞ்சைப் பகுதியில் ஒரே ஒரு கோயில் அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

பிரம்மா, சிவன், விஷ்ணு மூவரையும் சந்திக்கும் பிருங்கு முனிவர் சந்திக்கும் காட்சி

இறுதியாக, ஸ்ரீவிஷ்ணு, திருமகளுடன் உறையும் திருப்பாற்கடலுக்குச் சென்றார் பிருங்கு முனிவர். இறைவன் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தார். தான் வந்ததை விஷ்ணு பொருட்படுத்தவில்லையே என்று கோபம் கொண்டு, தனது பாதத்தால் அவரது நெஞ்சின் வலதுபுறத்தில் தனது பாதத்தை வைத்து அழுத்தினார். இதனைக் கண்ட இறைவன் எழுந்து, தங்களையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன் என்றார். பிருங்கு முனிவர் இதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், எனது பாதம் உனது நெஞ்சில் பதிந்துவிட்டது. இதனை மறைக்க, திருமகளை உனது மார்பில் உறைவதுபோல அதன் வடிவத்தை மாற்றி, திருமகளுடன் வாசம் புரிபவர் என்ற கருத்துடன் அனைவரும் வணங்குவதுபோல அமைவாய் என்று அருளினார்.

அதற்கேற்ப, விஷ்ணு சிற்பங்களும், செப்புத் திருமேனிகளும் இறைவனின் திருமார்பின் வலதுபுறத்தில் திருமகள் வாசம் புரிவதுபோல் ஒரு குறியீட்டுடன் படைக்கப்படுகின்றன. திருமாலை வணங்குபவர்கள் திருமாலின் வலதுபுறத்தில் வாசம் புரியும் திருமகளையும் சேர்த்து வணங்குதல் வேண்டும். லட்சுமிகடாட்சம் பெற, அனைவரும் இத்திருமாலையும் ஸ்ரீவத்சமாகத் திகழும் லட்சுமியையும் வணங்கினால்தான் செல்வச் செழிப்புடன் வாழலாம் என்ற கருத்தைப் புகுத்தினர். எனவே, இங்கு ஆண் கடவுளர்களுக்குத் துணையாக மட்டுமின்றி இணையாகவும் அமைத்து வழிபடும் காலம் இதன்வாயிலாக உருவானது எனலாம்.*3

சான்றெண் விளக்கம்

1. J.Marshall, Mohanjodaro and the Indus civilization Vol.I.

2. சிவபுராணம்.

3. Shridhar Iyyangar, Shrivishnu Sahasranamam, Dyana Sloka, Part-7.

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/dec/22/திருவுறைமார்பன்-ஸ்ரீவத்சம்---உமாசகிதமூர்த்தி-தாய்-தெய்வங்கள்---தொடர்ச்சி-2831181.html
2822705 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் திருவுறைமார்பன் (ஸ்ரீவத்சம்) - உமாசகிதமூர்த்தி (தாய் தெய்வங்கள்) ச. செல்வராஜ். Friday, December 8, 2017 02:21 PM +0530  

சமணமும், பௌத்தமும் தமிழகத்தில் பெருவழக்குற்றதைத் தொடர்ந்து சைவ, வைணவ வைதீக சமயங்கள் வலுவடையத் தொடங்கின. இதனையொட்டி, பக்தி மார்க்கமும் தனிப்பெரு நற்தெய்வங்களும் தோன்றத் துவங்கின. காரைக்கால் அம்மையாரை அம்பிகையோடு ஒப்பிட்டுக் கூறும் அளவுக்குப் பக்தி இலக்கியத்தின் உட்பொருட்கள் அடங்கியிருந்தன. இப்பொருள் குறித்து முந்தைய அத்தியாயங்களில் விளக்கப்பட்டது.

சைவ, வைணவ வளர்ச்சியில் அவற்றின் தனிப்பெரும் நற்தெய்வங்களாக சிவனும் விஷ்ணுவும் இருந்தனர். இருப்பினும், இவர்கள் இருவரும் தங்களது துணைவியராக ஏற்றுக்கொண்ட அன்னை பார்வதியையும், மகாலட்சுமியையும் மிகவும் போற்றி மரியாதைக்குரிய இடங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. சிவனும் பார்வதியும், விஷ்ணுவும் திருமகளும் எவ்வாறு போற்றப்பட்டு உலக மக்களுக்கும் அவர்களது வாழ்க்கைக்கும் பயனளித்தனர்; அரச மரபின் வழிவந்த மன்னர்களும் மக்களும் வணங்கிய தெய்வங்களில் இவர்கள் பெற்ற சிறப்பிடம்; கல்வெட்டுகள், செப்புப் படிமங்கள், சிற்பங்கள் ஆகியவற்றில் இவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சிறப்பிடம் ஆகியவற்றைப் பற்றி அறிய முற்படுவதே இப்பகுதியின் நோக்கமாகும். அதில் குறிப்பாக, அர்த்தநாரீஸ்வரர் எனும் உமையொருபாகனும், ஸ்ரீவத்சமும் இங்கு விவரிக்கப்படுகிறது.

பௌத்தமும், சமணமும் போற்றி வழிபட்ட இயக்கி அம்மன் வழிபாடுகள், இந்தியாவின் பண்பாட்டு, கலாசாரத்தின் ஆதி வடிவங்களாகவும், கிராம மக்களின் மிகப்பழமையான வழிபாடாகவும் திகழ்ந்தவை என்பதில் சிறிதும் ஐயப்பாடில்லை. தொல்லியல் சான்றுகள் இதனை நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. பௌத்த, சமண சமயங்களுக்கு அடுத்து வைதீகச் சமயங்கள் தலைதூக்க ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில், அரசுமுறை ஆட்சியும் அதன் வழித்தோன்றல்களும் உருவாகி வளர்ந்துகொண்டிருந்தன. இக்காலங்களில், தாய் தெய்வ வழிபாடு என்ற போக்கு, பெண் சமுதாயத்தையும் பெண் ஆதிக்க சமுதாயத்தையும் நிலைநாட்டுபவையாகவே திகழ்ந்தன எனலாம்.

இந்தியாவின் பழமையான பண்பாட்டின் வெளிப்பாடான சிந்துச் சமவெளி நாகரிகத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தொல்லியல் சான்றுகளின் அடிப்படையில், தாய் தெய்வ வழிபாடு போலவே மர வழிபாடும் நமது மூதாதையருக்கு உரித்தானதாகவே இருந்திருக்கிறது என்பது தெள்ளத் தெளிவாகிறது. தொன்மையான மர வழிபாடு உலகளவிலும் பரவியிருந்தது என்பதை மெசபடோமிய நாகரிகத்துக்குரிய முத்திரைச் சின்னங்களும் சான்றுகளாகின்றன.

மர வழிபாட்டைச் சித்தரிக்கும் மெசபடோமியப் பகுதி முத்திரை

சிந்துச் சமவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஓர் இலச்சினையில், இரு அரச மரக் கிளைகளுக்கு இடையில் ஆடையின்றி ஒரு பெண் தெய்வம் காணப்படுகிறது. நீண்ட கூந்தலும், கைகளில் காப்புகளும் காணப்படுகின்றன. அருகில், மக்கள் உருவங்களும் விலங்கு உருவங்களும் அப்பெண்ணை அடிபணிந்து வணங்கி நிற்கின்றன. அரச மரமும், தாய் தெய்வ வழிபாடும் இந்தியாவில் மிகவும் பழங்காலத்திலிருந்தே வழிபாட்டில் இருந்து வந்துள்ளது என்பதை கூறுவதற்கு, இதுவே சான்றாக அமைகிறது.*1

மர வழிபாடு – ஒரு பெண்ணை மரத்தோடு ஒப்பிட்டு வணங்குதல் – வளமைச் சடங்கு - மிருகங்களும் அதனை வழிபாடு செய்தல்

சிந்துச் சமவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட முத்திரைகளில் காணப்படும் மர வழிபாட்டுக் காட்சிகள் - பெண்கள் வழிபாடு செய்தல்

வேத காலத்துக்குப் பிற்பட்ட இந்துச் சமய வளர்ச்சியில் வேத காலத்தைச் சார்ந்த தெய்வங்கள் தங்களது முக்கியத்துவத்தை இழக்கத் தொடங்கின. பின்னர்,  சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா, சக்தி போன்ற தெய்வங்களும், அவற்றின் மதிப்பும் மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்தன. தமிழகத்தில் தந்தை வழி நாகரிகம் கலந்தபொழுதுதான், தமிழகத்தில் கலாசார பிணைப்பு ஏற்பட்டது என்பர். கொற்றவை, முருகன் ஆகிய இரண்டு தெய்வங்களும் தாய்வழிச் சமுதாயம் என்ற உணர்வைப் பிரதிபலிக்கிற தெய்வங்களாகும். “வெற்றிவெல்போர்க் கொற்றவை சிறுவ” என்று திருமுருகாற்றுப்படையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.*2 அடுத்து, பெரும்பாணாற்றுப்படையில் “பைம்பூட்சேஎய் பயந்தமா மோட்டுத் துணங்கையஞ் செல்வி” என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.*3 கொற்றவைச் சிறுவன் என்று முருகனைக் குறிப்பிடும்பொழுது, அங்கு தாய்வழிச் சமுதாய உரிமை முறை செழித்தோங்கியுள்ளது என்பதை அறியமுடிகிறது. அவ்வாறே, பழம்பெரும் பெண் தெய்வத்தின் தோற்றமும் அதன் சிறப்பும் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு, தமிழ்கூறும் நல்லுலகமான தென்னிந்தியாவில் சைவம் வளர்ந்து செழித்தது எனலாம்.

சிவன் பரம்பொருளாகவும் முழுமுதற் தெய்வமாகவும் வளர்ச்சி அடைந்ததைத் தொடர்ந்தே, சைவசித்தாந்தம் தத்துவ வடிவில் உருப்பெற்றது என்பதை அறியலாம். பின்னர், சைவம் சித்தாந்தமாக வடிவம் பெற்றபொழுது, மறைமுகமாகப் பெண் தெய்வம் (சக்தி) குறிப்பிட்ட சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றுவிடுகிறாள். சிவனே முழுமுதற் பொருளாகக் கொண்டாலும், “இறைவன் சித்சக்தியைக் கொண்டே மாயைத் தொழிற்படுத்துவான்’’ என்பதே சைவ சித்தாந்தத்தின் கொள்கை எனக் கொள்வர். இறைவன் வேறு அவரது சக்தி வேறு என்பதை பிரித்தறிய முடியாததாகிறது. இங்குதான், சிவனும் சக்தியும் ஒன்றானவர்கள்; உருவில் இரண்டானவர்கள் என்பதும், சக்திக்கு சிவன் தனது உடலில் சரிபாதி வழங்கி உமையொருபாகனாக விளங்குகிறார் என்றும் கூறப்பட்டது.*4

தாய்வழிச் சமுதாயமும், தந்தைவழிச் சமுதாயமும் மாறிமாறி வந்தாலும், தாய் தெய்வத்தின் பங்கு மிகுந்தே காணப்படுகிறது என்பதே உண்மை. குலங்களாகவும், (தனித்தனிக் குழுக்களே குலங்களாகும்), கூட்டங்களாகவும் வாழ்ந்த மக்கள், தங்களுக்குத் தேவையான வருணனையும், கொற்றவையையும் சிறப்புடைய தெய்வங்களாகப் போற்றினர். வரலாற்றில், மக்களுடைய தனித்தன்மையும், ஆட்சி நிலைமையும் தோன்றியபோது, தனிப்பட்ட இஷ்டதெய்வங்களும், தங்களது குழுக்களுக்கான தெய்வங்களும் உருப்பெற்றன எனலாம்.

இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் சிவன், விஷ்ணு போன்ற தெய்வங்கள் சிறப்புறத் தொடங்கின. குறிப்பாக, வேத கால முடிவில்தான் சிவனும், விஷ்ணுவும், வருணனும் சிறப்படைந்தனர் எனலாம். சிவனைப் பற்றிய குறிப்புகள் சங்க இலக்கியங்களில் பலவாறாக சித்திரித்துக் கூறப்பட்டன. முப்புரம் எரித்தல், கண்டத்தில் நீல நிறம் பெற்றிருத்தல், திங்களைத் தனது சடாமகுடத்தில் தரித்திருத்தல், நெற்றிக்கண் உள்ளமை, இடபக்கொடியை உடையவாராயிருத்தல், உமையொருபாகனாயிருத்தல், ஐம்பூதங்களைப் படைத்தவனாயிருத்தல் போன்ற பல செய்திகள் சிவனைப் பற்றி வழங்குகின்றன.

சிவனும், விஷ்ணுவும் சிறப்புற்றிருந்த காலத்தில், இவர்களுக்கு முன்பிருந்த சமய நம்பிக்கைகளையும், வழிபாட்டு முறைகளையும், பிற தெய்வங்களையும் தம்முடன் தொடர்புபடுத்தி, அவற்றுடன் இணைந்து இத்தெய்வங்களும் ஈடு இணையற்ற தெய்வங்களாக பரிணமித்தன. சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் காணப்படுகின்ற சிவன், மிருகங்கள் புடைசூழப் பசுபதியாகி, கூட்டு வாழ்க்கையில் பூதகணங்கள் அனைத்துக்கும் தலைவனாகி, பழைய பெண் தெய்வத்தை, அதாவது தாய் தெய்வமெனப் போற்றப்படும் தெய்வத்தை மணந்து, மலைமகள் மணாளனாகி, மாதொருபாகனாகி, பழமையும் புதுமையும் தன்னுள்ளடக்குவதை இங்கு காணமுடிகிறது.

சிந்துவெளி முத்திரை - சிவனின் தோற்றம்

காலப்போக்கில் சிவனும் விஷ்ணுவும், நிலக்கிழார்கள், கைவினைப் பொருட்கள் உற்பத்தியாளர்கள், விவசாயிகள், வணிகர்கள், பின்னர் வந்த அரசுகளும், அதனை ஆண்ட மன்னர்களும் வழிபடும் தெய்வங்களாயினர். சமணமும், பௌத்தமும் தழைத்தோங்கியிருந்த காலத்தில், சிறிது சிறிதாக ஏற்பட்ட மாற்றம், பின்னர் சைவமும், வைணவமும் செழித்தோங்க அடிகோலியது என்றால் அது மிகையல்ல.

தமிழகத்தில் அரசு ஆட்சி முறை நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு, சைவமும், வைணவமும் வளர்ச்சி அடைந்ததைப்போல சமணமும், பௌத்தமும் வளர்ச்சி அடையவில்லை என்றே கூறலாம். தமிழகத்தை ஆட்சிபுரிந்த மன்னர்கள், சைவத்துக்கும் வைணவத்துக்கும் முதலிடம் வழங்கினர். இருந்தாலும், அவர்கள் சமணத்துக்கும் பௌத்தத்துக்கும் சிறிதளவேனும் தேவையான கொடைகளை வழங்கிச் சிறப்பு செய்து, அச்சமயங்களையும் ஆதரித்தமையை அவர்கள் எழுப்பிய கோயில்களில் உள்ள கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடுகின்றன. இந்தச் சமயங்களையும் காத்துவந்ததில் மன்னர்களின் பெரும்பங்கு உள்ளது என்பது மிகையாகாது.

தமிழக மன்னர்களாக பல்லவ, பாண்டிய, சோழ, போசளச, விஜயநகரப் நாயக்கர்களும், அவர்களைத் தொடர்ந்து வந்த மராட்டிய மன்னர்கள், சேதுபதி வம்சத்தார்கள் எனப் பட்டியலிட்டுக்கொண்டே போகலாம். இத்தகைய நீண்ட வரிசையில், அனைத்து மன்னர்களும் சைவத்தையும் வைணவத்தையும் போற்றும் வகையில் பல பெரிய, பெரிய ஆலயங்களையும், சிற்றாலயங்களையும், கற்றளிகளையும் கட்டி பெருந்தொண்டாற்றியுள்ளனர். இதனை கோயில்களும், அக்கோயில்களில் காணப்படும் கல்வெட்டுகளும், சிற்பங்களும், செப்புப் படிமங்களும் நமக்கு தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. இவ்வாலயங்களில் அர்த்தநாரீஸ்வரர் சிற்பங்களும், ஸ்ரீவத்சத்தடன் காணப்படும் விஷ்ணுவின் திருவுருவங்களையும் காணமுடிகிறது. அவை, சைவமும் வைணவமும் தாய் தெய்வங்களுக்கு வழங்கிய சிறப்பிடத்தையே நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

மாதொருபாகன் எனும் அம்மையப்பன்

சைவமும், வைணவமும் தழைத்தோங்க முற்பட்டபின், ஒருபுறம் சமண, பௌத்த சமயத்தாரிடம் சைவம் தனது வலிமையைக் காட்டுவதும், மற்றொரு பக்கத்தில் வைணவம் தன்வலிமையைக் காட்டுவதுமாக இருந்தன. இதன் நிகழ்வுகள், அதன் வெளிப்பாடுகள் அனைத்தையும் சைவத்தையும் வைணவத்தையும் தழுவிய மன்னர்கள் தாங்கள் எழுப்பிய கோயில்களில் வடித்த சிற்பங்களில் காட்ட முனைந்தனர். அதன் அடிப்படையில்தான், சைவர்கள் தம் கடவுளான சிவனை ஒவ்வொரு புதிய கோணத்தில் உருவகப்படுத்தி, வெவ்வேறு புதிய புதிய அவதாரங்களைப் படைத்து, மக்களை இறைவன் காப்பதாகக் கூறி பல கதைகளையும், அதற்கேற்ப புராணங்களையும் உருவாக்கி மகிழ்ந்தனர். வைணவர்களும் தங்களுக்கு ஏற்ப வைணவக் கடவுளான விஷ்ணுவைக் கொண்டு பல அவதாரங்களைப் போட்டியாக உருவாக்கி, மக்களைக் காக்க இறைவனின் அவதாரங்கள் என்று பல கதைகளையும் புனைந்து, அதற்கு உருவமும் வழங்கி வழிபடத் துவங்கினர். இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுந்ததே விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களும், சிவனின் 64 மூர்த்தங்களும் ஆகும். இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இனிவரும் உமையொருபாகனையும் ஸ்ரீவத்சத்தையும் கவனித்தால் அதன் உண்மை நன்றாக விளங்கும்.

அர்த்தநாரீஸ்வரர் - காலம் பொ.ஆ. 9-10-ம் நூற்றாண்டு

சோழர்கள் காலத்திய சிற்பங்களின் அழகு சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. மேலே காணப்படும் இச்சோழர்களின் கலைப்பாணியிலான அர்த்தநாரீஸ்வரர் சிற்பம், முற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் வடிக்கப்பட்ட தேவகோட்டச் சிற்பமாகும். அதன் கலையழகும், நேர்த்தியும் சொற்களால் வர்ணிக்க இயலாதது. ஆண்பாதி பெண்பாதி என்பதை ஆடை அணிகலன்களில் காட்டினாலும், முகத்தோற்றத்திலும் வலப்புறம் கண் அமைப்பும் உதடுகளும் அதன் பொழிவும் கம்பீரமும் தெளிவாகக் காட்டப்பட்டள்ளதையும், இடப்பக்கம் புன்முறுவலுடன் உதடுகளில் எற்படும் சிறிய வித்தியாசங்களையும் தெளிவாக காட்டியுள்ள சிற்பியை வியப்பதா? அவனைச் செய்யத் தூண்டிய பேரரசனை எண்ணி வியப்பதா என்ற அளவில் அதன் அமைப்பு காண்போரை வியக்கச்செய்கிறது.

கஜுராஹோ போன்ற வட இந்திய இடங்களில் அர்த்தநாரீஸ்வரர் தோற்றம்

சோழர் காலம்

(தொடரும்)

சான்றெண் விளக்கம்

  1. D.D. Kosambi, An Introduction to the styudy of Indian History. PP.60.
  2. திருமுருகாற்றுப்படை 258.
  3. பெரும்பாணாற்றுப்படை 458-59.
  4. சு. லட்சுமணன், இந்தியத் தத்துவஞானம் பக். 363.
]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/dec/08/திருவுறைமார்பன்-ஸ்ரீவத்சம்-ndash-உமாசகிதமூர்த்தி-தாய்-தெய்வங்கள்-2822705.html
2809799 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அம்பிகா இயக்கியும் காரைக்கால் அம்மையாரும் (சமணமும் சைவமும்) - தொடர்ச்சி ச. செல்வராஜ். Friday, November 17, 2017 04:07 PM +0530  

காரைக்கால் அம்மையாரும் குலசேகரப்பட்டினமும்

காரைக்கால் அம்மையாரின் கணவர் பரமதத்தன், சோழ நாட்டில் இருந்து வெளிநாடு செல்வதாகக் கூறி, பாண்டி நாட்டில் வணிக நகரமான குலசேகரப்பட்டினத்துக்கு வந்து தங்கி, அங்கு ஒரு பெண்ணை மணந்து வாழ்ந்துவந்தார். அவர்களுக்கு அங்கேயே ஒரு மகளும் பிறந்தாள். அவளுக்கு, அம்மையாரின் பெயரையே சூட்டி வாழ்ந்துவந்தான். இத்தகவல்களை அறிந்த புனிதவதி, தனது உறவினர்களுடன் சென்று, கணவனோடு சேர்ந்து வாழ முயற்சி செய்தார். பரமதத்தனோ, புனிதவதியாரை குடும்பத்தாருடன் வணங்கி தனது நிலையை எடுத்துக் கூறினான்.*1

குலசேகரப்பட்டினம் ஸ்ரீசிதம்பரேஸ்வரர் திருக்கோயிலில் காணப்படும் காரைக்கால் அம்மையார் திருவுருவம்

கணவன் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாதபட்சத்தில், இந்த அழகிய உடல் எனக்குத் தேவையில்லை. இறைவா எனக்கு பேய் உடம்பை வழங்கு. அத்துடன், நான் என்றும் தங்களைப் பாடி மகிழ்ந்து, தாங்கள் நாட்டியம் ஆடுவதை உங்கள் காலடியில் நின்று தரிசிக்கவும் அருள வேண்டும் என்று புனிதவதியார் கேட்க, இறைவனும் அவ்வாறே அருளினார்

புனிதவதியார் தனது அழகிய உடலை பேய் உருவமாக மாற்றிக்கொண்டு இறைவனது பாதச்சுவடுகளின் அடியில் அமர்ந்திருக்கும் வாய்ப்பையும் பெற்ற இடம் என்று, குலசேகரப்பட்டினத்தில் உள்ள ஸ்ரீசிதம்பரேஸ்வரர் கோயில் குறிப்பிடப்படுகிறது.

கணவன் பொருட்டே இவ்வுலகில் இந்த ஊண் உடம்பைப் பெற்று வாழ்ந்துவந்தேன். கணவன் விரும்பாத இவ்வுடல் எனக்குத் தேவையில்லை. பேய் உடம்பே எனக்கு வேண்டும் என்று இறைவனிடம் வேண்டி பேய் உடம்பைப் பெற்றாள். பின்பு கயிலைக்குச் சென்று சிவனது வாயால் ‘அம்மையே’ என்று அழைக்கும் பேறும் பெற்றார்.

காரைக்கால் அம்மையாருக்கு ‘காரைக்கால் பேய்’ என்ற மற்றொரு பெயரும் உண்டு என்பர். ஸ்ரீசிதம்பரேஸ்வரர் திருக்கோயிலில் உள்ள தூணில் காரைக்கால் அம்மையாரின் பேய் உரு சிற்பமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளதையும் காணலாம்.

ஆடவல்லான் - கரந்தை – தஞ்சாவூர். பேயுருவில் காரைக்கால் அம்மையார்

அவர், கயிலையில் இறைவனிடம்,

‘பிறவாமை வேண்டும் மீண்டும் பிறப்புண்டேலுன்னையென்றும்

மறவாமை வேண்டும் மீண்டும் வேண்டும் நான் மகிழ்ந்துபாடி

இறைவா நீ யாடும்போதுன்னடியின் கீழிருக்கவேண்டும்’

என்று காரைக்கால் அம்மையார் வேண்டுவதாக சேக்கிழார் கூறுகின்றார். சிவபெருமானும், திருவாலங்காட்டில் தான் ஆடும் நடனத்தைக் கண்டு ஆனந்தம் கொண்டு, அவர் அடியிலிருந்து பாடிக்களித்திருக்கும் பேற்றையும் அளித்தார் என்பர். இக்கூற்றுக்குச் சான்றாக, தமிழகத்தில் பொ.ஆ. 9-ம் நூற்றாண்டில் இருந்து காரைக்கால் அம்மையார் சிற்பம், நடராஜர் திருமேனிகளின் அடியில் பேய்க்கோலத்தில் அமர்ந்த நிலையில் பாடிக்கொண்டு இருப்தைப்போல் வடித்துச் சிறப்பித்துள்ளனர்.

தமிழகத்தில் கோனேரிராஜபுரம், இராஜராசேச்சுரம், கங்கைகொண்டசோழபுரம் போன்ற இடங்களில் காணப்படும் நடராஜர் சிற்பங்களில், பாதத்துக்கு அருகே பேய் உருவில் காரைக்கால் அம்மையார் தோற்றமும் இடம் பெற்றிருப்பதைக் காணலாம்.

கம்போடியாவில் காரைக்கால் அம்மையார்

பொ.ஆ. 9-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த காரைக்கால் அம்மையார் அவர்களின் மிகப்பழமையான சிற்பம், கம்போடியாவில் பண்டேசகிரி என்ற இடத்தில், நடனமிடும் சிவனது வலது பக்கத்தில் இரு கரங்களுடன் அர்த்தபரியங்காசனத்தில் அமர்ந்த நிலையில், இரு கரங்களைத் தூக்கி உணர்ச்சிப் பரவசத்தடன் விரல்களை இறுக மடித்து எலும்பு உடல் கொண்ட பேய் வடிவில் காணப்படுகின்றது.*2

இதற்கு அடுத்த நிலையில், சோழர்கள் காலத்தில் மிகவும் சிறப்பு பெற்ற சோழ மன்னர்களான முதலாம் இராசராசன், முதலாம் இராசேந்திர சோழன் தொடங்கி, அவர்களது வழிமுறை மன்னர்களும் தாங்கள் எடுப்பித்த ஆலயங்களில் காரைக்கால் அம்மையாரை வடித்துள்ளனர். குறிப்பாக, கங்கைகொண்டசோழபுரத்துக் கோயிலில் தனித்தன்மையுடன் வடிக்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

கங்கைகொண்டசோழபுரம் - நடராஜர், காரைக்கால் அம்மையார்

கங்கைகொண்டசோழபுரம் – காரைக்கால் அம்மையார்

காரைக்கால் அம்மையார் பேய் வடிவத்தில் பூதகணங்களுடன் நடராசரின் இடதுபுறம் இருகரங்களில் தாளமேந்திப் பாடும் நிலையில் அமைக்கப்பெற்றுள்ளது. தொடர்ந்து, சோழர்கள் காலத்தில், மேலக்கடம்பூர், தாராசுரம் ஆகிய ஊர்களில் காரைக்கால் அம்மையார் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் புடைப்புச் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. சோழர்கள் காலத்தில், சிற்பங்களிலும், செப்புப் படிமங்களிலும் காரைக்கால் அம்மையாரை எலும்புருவும், பேய் உடம்பும் கொண்டு காட்சி அளிப்பதுபோலவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

செப்புத் திருமேனிகள்

காரைக்கால் அம்மையார் செப்புப் படிமங்கள்

காரைக்கால் அம்மையாரின் செப்புத் திருமேனிகள் பல கிடைத்துள்ளன. அவற்றில் மிகவும் பழமையானது, செம்பியன்மாதேவியில் காணப்படும் திருமேனியாகும். அண்மையில், திருவிந்தலூர் என்ற இடத்தில், இரண்டாம் இராசேந்திரனின் செப்புப் பட்டயத்துடன் காணப்பட்ட செப்புத் திருமேனிகள் சில சேகரிக்கப்பட்டன. அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கதான செப்புப் படிமம், காரைக்கால் அம்மையாருடையதாகும். இப்படிமம் அமர்ந்த நிலையில், தளர்ந்த தனங்களுடன் எலும்புருவாகக் காட்சி அளிப்பதுபோல வடிக்கப்பட்டுள்ளது. மயிலாடுதுறை வட்டம் குத்தாலத்திலும், இலங்கையில் உள்ள பொலனருவா அருங்காட்சியகத்திலும் இவரது செப்புப் படிமங்கள் காணப்படுகின்றன. மேலும், தமிழகத்தில் செங்கனிக்குப்பம் (விழுப்புரம் மாவட்டம், திண்டிவனம் வட்டம்), ஆறகளூர் (சேலம் மாவட்டம்) போன்ற இடங்களிலும் செப்புப் படிமங்கள் கிடைத்துள்ளன.*3

இயக்கி அம்பிகாவும் காரைக்கால் அம்மையாரும் (சமணமும் சைவமும்)

இயக்கி அம்பிகாவும் காரைக்கால் அம்மையாரும், தமிழக மக்களால் போற்றி வணங்கப்பட்டவர்கள். அம்பிகா, சமண சமயத்தில் வரம் தரும் ஒரு பெண் தெய்வமாகப் போற்றப் பெற்றவள். காரைக்கால் அம்மையார், சைவ அடியவராக வாழந்து சிவனின் அருள் பெற்று அவனடியில் அமரும் பேறு பெற்றவள். அம்பிகா, பொ.ஆ. 8-ஆம் நூற்றாண்டு முதலே சிறப்புபெற்று வந்துள்ளாள். காரைக்கால் அம்மையார், பொ.ஆ. 9-ம் நூற்றாண்டு முதல் தமிழகத்தில் மக்களிடம் பிரபலமாகிறார். அம்பிகாவுக்குச் சிற்றாலயங்கள் பல எழுப்பப்பட்டுள்ளன. காரைக்கால் அம்மையார், சிவதாண்டவத்தோடு தொடர்புடைய உருவங்களில் ஒன்றாக வைத்து வழிபடும் அளவுக்கு உயர்ந்துள்ளார்.

காரைக்கால் அம்மையார் வரலாறு, பிற்காலத்தில் சேக்கிழாரால் இயக்கி அம்பிகாவின் வரலாற்றை அடியொற்றி புனையப்பெற்றதாகவே தோன்றுகிறது. அம்பிகாவின் சிற்பங்கள் காலத்தால் முந்தையவை. அம்பிகாவின் வரலாற்றைக் கூறும் ஸ்ரீபுராணம், திருசஷ்டிசாலக்காபுருச சரித்திரமும் பெரியபுராணத்துக்கு முன்பு எழுந்த நூல்கள். அம்பிகாவின் உருவத்தைப் படைக்கும்போது மூன்று மாங்கனிகள் உள்ள மாங்கொத்தினை அவள் ஏந்தியிருப்பதைப்போல் காட்டுவர். சாஞ்சி தூணிலும் மாமரத்துக் கிளைகளில் தொங்கும் மாங்கனிகளைப் பிடித்தவாறு காட்சி அளிப்பதுபோல காட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த மாங்கனியையே காரைக்கால் அம்மையாரின் அடையாளமாக சேக்கிழார் எடுத்துக்கொண்டதை ஒப்பிட்டுக் காணலாம்.

சமணப் பெண் தெய்வமான இயக்கி அம்மனும், சைவ அடியாரான காரைக்கால் அம்மையாரும், பெண் தெய்வங்களாகவும், நற்பண்பு மிக்கவர்களாகவும் தமிழகத்தில் போற்றப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அறிவதே இதன் நோக்கமாகும். அடுத்து, சைவத்தையும் வைணவத்தையும் தோற்றிவித்த சிவன், விஷ்ணு இருவரின்  துணைவியர்களாக விளங்கிய உமாமகேஸ்வரி மற்றும் திருமகள் எனும் லட்சுமி தேவியைப் பற்றியும், அத்தாய் தெய்வங்கள் தமிழகத்தில் பெற்ற சிறப்பையும், வழிபாடுகளையும் காண்போம்.

நன்றி

முனைவர் வெ. வேதாசலம் அவர்கள், தொல்லியல் ஆய்வுக் கருத்தரங்கு 1-ல் எழுதிய அம்பிகையும் அம்மையாரும் என்ற கட்டுரையைத் தழுவி எழுதப்பட்டது.

சான்றெண் விளக்கம்

  1. முனைவர் வெ.வேதாசலம், தொல்லியல் கருத்தரங்கு-1, தமிழக வரலாற்றுப் பேரவை, சென்னை, பக்.41.
  2. மேலது, பக்.43.
  3. Dr K. Kannan & K. Laxminarayanan, Iconograpgy of the Jain images in the Government Museum, Chennai.
]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/nov/17/அம்பிகா-இயக்கியும்-காரைக்கால்-அம்மையாரும்-சமணமும்-சைவமும்---தொடர்ச்சி-2809799.html
2799813 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அம்பிகா இயக்கியும் காரைக்கால் அம்மையாரும் (சமணமும் சைவமும்) - 1 ச. செல்வராஜ். Friday, November 3, 2017 12:00 AM +0530  

இந்தியாவில் பௌத்தமும் சமணமும் தழைத்தோங்கிய காலத்தில், இவ்விரு சமயங்களும் நாட்டின் அனைத்துப் பகுதியிலும் பரவி தங்களது கருத்துகளை நிலைநாட்டி, மக்களிடையே பெரும் செல்வாக்கைப் பெற்றன. சமயங்கள் வளரும்போது காழ்ப்புணர்ச்சியும் உடன் சேர்ந்து வளர்வது பண்பாட்டு இயக்கவிதிகளின் முறைப்படுவதாகவே தோன்றுகிறது. சங்க காலத்தைப் பார்க்கும்போது இவ்வுண்மை தெளிவாகும்.

திராவிடரின் ஆரியருக்கு முற்பட்ட, வேறுபட்ட வழக்குகளும், ஆரியரின் வேத வழக்கும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொள்வதை சில சங்க கால, சங்கம் மருவிய கால இலக்கியங்கள் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. அதேபோல, பௌத்தமும் சமணமும் வளர்ந்து வந்த காலத்தில், சைவமும் வைணவமும் தலைதூக்கத் துவங்கின. இவ்வைதீகச் சமயங்கள் வலுவடைவதற்குரிய வழிகளைக் கண்டறிந்து, தங்கள் சமயங்களை மக்களிடையே கொண்டு சேர்க்க பெரும் முயற்சிகள் மேற்கொண்டனர்.

சமணமும் பௌத்தமும் தமிழகத்தில் நன்கு வளர்ச்சி அடைந்ததைத் தொடர்ந்து, சைவமும் வைணவமும் தங்களது சமய வளர்ச்சிக்காகப் பக்தி மார்க்கத்தையும், இஷ்டதெய்வங்களையும், தனிப்பெருந்தெய்வங்களையும் மக்களிடையே தோற்றுவித்தன.*1 சைவமும் வைணவமும் தங்களது கடவுளர்களான சிவன், விஷ்ணு ஆகியோரின் வழிபாட்டில் மிகவும் சிறப்புற்ற வேளையில், இவ்விரண்டு சமயங்களும் நமக்கு முன்னிருந்த பல சமயங்களின் சமய நம்பிக்கைகளையும், வழிபாட்டு முறைகளையும், தெய்வங்களையும் தம்முடன் பல்வேறு வகைகளில் இணைத்து செயல்படத் துவங்கின.*2 பின்பு, நன்கு வளர்ச்சியுற்ற நிலையில், சைவமும் வைணவமும் மதப்பூசலில் ஈடுபட்டன. இந்நிலை, பொ.ஆ. 18-19-ம் நூற்றாண்டு வரை தொடர்ந்து நீடித்தது என்பர்.*3

சைவ, வைணவ சமயங்களின் தொன்மையைக் கண்டறிய ஆராயும்போது, வேத வழக்குக்கு முற்பட்ட காலத்திலேயே சைவ, வைணவ வழிபாடு சிறப்படைந்தது என்பதை அறிய முடிகிறது. இதற்குச் சான்றாக, சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் சிவ வழிபாட்டு எச்சங்கள் காணப்பட்டதைக் கூறலாம். சமணமும் பௌத்தமும் தமிழகத்தில் மெல்ல மெல்ல குறையத் துவங்கியதும், இரு சமயங்களுக்கும் இடையே நேரடிச் சமயப் போராட்டம் தலைதூக்கியது. இதனை ஒத்ததே, அம்பிகாவும் காரைக்கால் அம்மையாரும் ஆகும்.

சங்க காலத்திலிருந்தே, சமயங்களின் இவ்வகைப் போட்டிகளை இலக்கியங்களின் வாயிலாக அறியலாம். பத்துப்பாட்டிலும், இரட்டைக் காப்பியங்களான சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலையிலும் சமயங்கள் அருகருகே இருந்துகொண்டு போட்டியிடுவதைக் காணலாம். பத்துப்பாட்டில் ஒன்றான மதுரைக்காஞ்சியில், அந்தணர் பள்ளியும், பௌத்தப் பள்ளியும் சிறப்புற்று விளங்கும் மதுரை மாநகரைக் காணலாம்.*4

பண்டைய தமிழகம் மது, மாமிசம் முதலியவற்றின் இருப்பிடமாகத் திகழ்ந்தபோது, சமணமும் பௌத்தமும் கொண்டுவந்த அமைதி, ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, புலால் மற்றும் மது வெறுப்பு, பொருளாசை வெறுப்பு போன்ற சிறந்த நற்பண்புகளை மக்கள் விரும்பி எளிதில் ஏற்றுக்கொண்டனர். அதேசமயத்தில், பள்ளிகளுக்கும் விகாரைகளுக்கும் பொருள் சேர்த்தலை மக்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெறுக்கத் துவங்கினர். இச்சமயங்கள், செல்வந்தர்களை ஆதரிக்கும் போக்கு வளர்ந்தது. இவை மக்களுக்குப் பெரும் சுமையாக மாற்றம் பெற்றன. வணிகரும் வசதி படைத்தோரும் ஆதரிக்கத் துவங்கியதும், இச்சமயங்கள் சரிவை நோக்கிச் செல்லத் துவங்கின. இங்குதான் சமணச் சித்தர்களுக்கும், சமயக் குரவர்களுக்கும் இடையே பெரும் போர் மூண்டது எனலாம்.

சமயக் குரவர்களின் தாக்குதல்களால் சமணச் சித்தர்களும் சற்று சோர்வடைந்தனர். இதன் முன்னோடியாக, விடிவெள்ளியாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்டவர்தான் காரைக்கால் அம்மையார். இவர் தன் திருப்பதிகங்களில், சிவனைக் கருணையின் பிழம்பாகவும், கோபத்தின் சின்னமாகவும், அழிவின் சக்தியாகவும் கொண்டாடுகின்றார். இவர், சிவனது பண்பை தமிழகத்து வழிபாட்டு முறைகளுக்கு ஏற்ப பாடுகின்றார்.

சைவ, வைணவ வளர்ச்சிக்கு நாயன்மார்களும் பெரும் பங்கு ஆற்றியுள்ளனர். சைவ சமய மறுமலர்ச்சி பக்திப்பிரவாகமாகத் தமிழகத்தில் ஓடப்போகிறது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டி நிற்பவர் காரைக்கால் அம்மையார். இவருடன் இணைந்து, நாயன்மார்களும் பக்தி மார்க்கத்தை உச்சிக்குக் கொண்டுசென்றனர். தமிழகத்தில் பக்தியானது பொருளாதார, சமூக, அரசியல், சமயப் பேரியக்கமாக மாறியது. இதனைக் கண்ணுற்ற அப்போது தமிழகத்தை ஆட்சிபுரிந்த பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன், சமணப் பள்ளிகளை இடித்து சிவனுக்கு கோயில்களைக் கட்டினான் என்று பெரியபுராணம் தெரிவிக்கிறது.*5

“வீடறியாச் சமணர் மொழிபொய்யென்று மெய்யுணர்ந்த

காடவனும் திருவதி நகரின்கட் கண்ணுதற்குப்

பாடலிபுத்திரத்தில்மண் பள்ளியோடு பாழிகளுங்

கூடவிடித்துக் கொணர்ந்து குணதரவீச்சுரமெடுத்தான்”

இவ்வாறு, சைவம் தழைத்தோங்கிய காலத்தில், மக்களின் கருத்தைக் கவருவதாக, சமண சமயத்தில் சிறப்புற்று வாழ்ந்த சாசனா தெய்வங்களான இயக்கியர்கள் உள்ளனர். சமணத்தில், இருபத்தி நான்கு தீர்த்தங்கரர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருபத்தி நான்கு இயக்கியர்கள் இருந்து பல நற்செயல்களைப் புரிந்துள்ளனர். அவர்களில், சில குறிப்பிட்ட சாசனா தெய்வங்களே இன்றும் பல்வேறு பெயர்களால், பல்வேறு சமயத்தவராலும் போற்றப்பெற்றவர்களாக உள்ளனர். அவர்களுள் தலைசிறந்த பெண்தெய்வமாக விளங்கியவளும், தமிழகத்தில் பரவலாகப் போற்றப்பட்டவளுமாக இருப்பவள் அம்பிகா இயக்கியம்மனே ஆகும். இவளுக்கு பல இடங்களில் தனிக் கோயில்களும், கல்சிற்பங்களும், செப்புத் திருமேனிகளும் அமைத்துப் போற்றியுள்ளதை தமிழகத்தில் கிடைத்த சான்றுகளின் அடிப்படையில் உணரமுடிகிறது.

இதனோடு, சைவ சமயக் குரவர்களால் பாராட்டப்பெற்றவளும், சிவபெருமானின் அருள்பெற்று அவரின் திருமணக் காட்சியை அவரது பாதத்தின் அடியில் இருந்து காணும் பேறு பெற்றவர் காரைக்கால் அம்மையார். எனவே, இவர்கள் இருவரின் செய்திகளையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தல் அவசியமாகிறது. இவ்வாறு ஒருங்கிணைத்துப் பார்ப்பதால், தமிழகத்தில் சமண சமயக் கருத்துகள் பக்தி மார்க்கம் வாயிலாக எவ்வாறு விரிவடைந்தது, நுழைந்தது என்பதையும், அதன் தாக்கம் தமிழகத்தில் எவ்வாறு போற்றப்பட்டது என்பதையும் காணமுடியும். தமிழகத்தில் பல்வேறு சமயக் கருத்துகள் சமய மாற்றங்களால் அழிந்துபடாமல், பிற சமயங்களின் மேல் அதனைக் கொண்டு சென்று, எக்காலத்திலும் எல்லா சமயத்தவர்களும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதில் சமயக் குரவர்களின் பங்கு போற்றுதலுக்குரியது.

இயக்கி அம்பிகா

இயக்கி அம்பிகாவின் செப்புப் படிமம் - சிங்கனிக்குப்பம், விழுப்புரம் மாவட்டம்

தமிழ் நிகண்டுகளான பிங்கலம், சூடாமணி போன்றவற்றில், அம்பிகா இயக்கியின் பல பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. தர்மதேவதை, மரகதவல்லி, அம்பிகை, அம்பாலிகா, பூகமர்நிழல்வஞ்சி, பரமசுந்தரி என்று பல்வேறு பெயர்கள் அவளது சிறப்பான பண்பு கருதி அமைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இவளது தோற்றத்தை, தமிழகச் சிற்பங்களில் அழகுற வடித்துள்ளனர். கரண்டமகுடத்துடன் அமர்ந்த நிலையிலும், சில இடங்களில் நின்ற நிலையிலும் காணலாம். இவள் நேமிநாதரின் இயக்கியம்மன். இவளைக், கூஸ்மன்டினி என்றும் அழைப்பர். இவள் நான்கு கரங்களுடன் காட்சியளிப்பாள். கைகளில் மாங்கனிகள் அடங்கிய கொத்து, பாசம், குழந்தைகள், மேலும் இவளது வாகனம் சிம்மம் ஆகியவற்றுடன் காட்சியளிப்பாள்.*6 நமக்கு இரு கைகளுடன் உள்ள சிற்பங்களும், செப்புத் திருமேனிகளும் கிடைத்துள்ளன.

இயக்கி அம்பிகாவின் வரலாறு

அம்பிகை, முதன்முதலில் வடஇந்தியாவில் கிரிநகரம் என்ற கிராமத்தில் சோமர்சன் என்ற அந்தணர் ஒருவருக்கு மனைவியாக வாழ்ந்துள்ளாள். இவளுக்கு இரண்டு ஆண்மக்களும், இவர்களோடு தோழிப்பெண் ஒருத்தியுடனும் வாழ்ந்து வந்தாள். சோமர்சன் தனது முன்னோர்களுக்குப் பித்ருகடன் அளிப்பதற்காக அறுசுவை உணவு படைத்தான். தனது உறவினர்களையும் அவ்விருந்துக்கு அழைத்திருந்தான். உணவருந்துவதற்கு முன்னர் அனைவரும் அருகில் உள்ள ஆற்றில் புனித நீராடி, பின்னர் பூசை செய்து உணவருந்தலாம் என்று கூறி, தனது மனைவி அம்பிகாவை மட்டும் வீட்டில் இருக்கச் செய்துவிட்டு, அனைவரும் ஆற்றுக்கு நீராடச் சென்றனர். அம்பிகை மட்டும் வீட்டில் தனித்திருக்கையில், அந்நகரத்துக்கு அருகில் அமைந்துள்ள மலையில் பல நாட்களாக உண்ணாமல் விரதம் இருந்து இறைவழிபாட்டில் ஈடுபட்ட ஒரு சமணத் துறவி, அம்பிகை வீட்டு வாசலில் வந்து யாசகம் கேட்டு நின்றார். சமணத் துறவியின் நிலை கண்டு, அம்பிகா தன் வீட்டில் படையலுக்கு வைத்திருந்த படையல் உணவுகளை சமணத் துறவிக்கு அன்னமிட்டு மகிழ்ந்தாள்.

ஆற்றுக்குச் சென்ற சோமர்சன், தனது உறவினர்கள் அனைவருக்கும் வீட்டில் சமைத்துவைத்திருக்கும் அறுசுவை உணவை வழங்க ஆவலுடன் வீட்டுக்கு வந்தான். அதுசமயம், படையலுக்கு வைத்திருந்த உணவை சமணத் துறவிக்குப் பரிமாறியதால் அந்த உணவு எச்சிலாயிற்று என்று சோமர்சனும் அவனது உறவினர்களும் கோபம் கொண்டனர். இதனால், அம்பிகையை அவன் வீட்டை விட்டு வெளியேறச் செய்தான். அம்பிகை தனது குழந்தைகளுடன், மிகுந்த வேதனையுடன் செய்வதறியாது தனது சேடிப்பெண்ணுடன் வீட்டில் இருந்து வெளியேறினாள். எங்கு செல்வது என அறியாத நேரத்தில், சேடிப்பெண்ணையும் தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு, தன்னிடம் யாசகம் பெற்ற சமணத் துறவி வாழும் மலைக்கே சென்று தனது குறைகளை அவரிடம் முறையிட்டாள். சமணத் துறவி வாழும் மலையிலேயே மனம் கலங்கிய நிலையில் செய்வதறியாத தவித்து நின்றாள் அம்பிகை. அந்தச் சமயத்தில், அவள் முன் கற்பகவிருட்சம் ஒன்று தோன்றி, அவளுக்குத் தேவையானவற்றையெல்லாம் அளித்து, அவளை எவ்வித மனக்கவலையும் இன்றி வாழ வழிவகுத்தது என்பர்.

நடந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கேள்வியுற்ற சோமர்சன், தனது மனைவி தெய்வ அருளைப் பெற்றவள், எனவே அவள் நம் மீது கோபம் கொள்வதற்கு முன் நாமே வழியச்சென்று அவளுடன் வாழ்க்கை நடத்தலாம் என்று விரும்பி, அவள் இருந்த மலையை நாடிச் சென்றான். சோமர்சன் வருகையைக் கண்ணுற்ற அம்பிகா ,தனது இடம் அறிந்து மீண்டும் துன்புறுத்தவே இங்கு வந்துகொண்டிருக்கின்றான் என்று கருதி, மலை மீது ஏறி உச்சிக்குச் சென்று தனது உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறாள். அவள் செய்த தர்மத்தின் பயனாக, அவள் தேவர்கள் வாழும் உலகில் பொன்மயமான இயக்கியாக மாறிப் பிறக்கும் பாக்கியத்தைப் பெற்றாள்.

இயக்கியாகப் பிறந்த அம்பிகை, தனது குழந்தைகளையும், சேடிப்பெண்ணையும் பிரிந்து வாழ இயலாமல், இயக்கி வடிவில் தன் குழந்தைகள் முன் சென்றாள். குழந்தைகள் அவளது உருவினைக்கண்டு அஞ்சினர். இதனால் மிகவும் வருத்தமுற்ற அம்பிகாவுக்கு தெய்வத்தின் கருணையினால், நினைத்தபோது மனித உருவம் எடுத்து தனது குழந்தைகளுடனும், சேடிப்பெண்ணுடனும், கணவனோடும் சேர்ந்து மகிழ்ந்து வாழலாம் என்று அருள் கிடைத்தது.

மானிட வடிவில் வந்து கணவனோடு வாழும் காலத்தில், அம்பிகையைப் பார்த்து நான் உனது பொன்மயமான இயக்கி உருவத்தைக் காண வேண்டும் என்று கணவன் கேட்க, அவளும் அதற்கு இசைந்து தனது பொன்மயமான இயக்கியம்மன் உருவைக் காட்டினாள். இதனைக் கண்ட சோமர்சன் பயந்துபோய் வீட்டை விட்டு வெளியே சென்று தற்கொலை செய்துகொள்கின்றான். இவனே மறுபிறவியில் சிம்மமாகப் பிறந்து, தனது மனைவியான அம்பிகைக்கே வாகனமாக இருந்து செயல்படலானான். இறுதியில், நேமிநாதரின் இயக்கியாகும் பேற்றினை அம்பிகை பெற்றாள் என்று ஸ்ரீபுராணம் இவளது கதையை விளக்கமாகக் கூறுகிறது.*7

காரைக்கால் அம்மையார்

காரைக்கால் அம்மையார் பற்றிய செய்திகள் சேக்கிழாரின் பெரியபுராணத்தில் விளக்கமாகக் காணமுடிகிறது. திருவாலங்காடு, காரைக்கால் அம்மையார் தலையால் நடந்த பதி என்று குறிப்பிடுவர். எனவேதான், திருவாலங்காட்டுக்கு ஈசனைத் தரிசிக்க ஞானசம்பந்தர் வரும்போது இப்பதிகத்தை தன் காலால் தொடுதல் பாவமென்று கருதி, ஊருக்கு வெளியேயே தங்கி நடராசரைப் புகழ்ந்து பாடல்கள் பல பாடினார் என்ற இக்குறிப்பினை, பிற்காலச் சோழர்கள் காலத்தில் வாழ்ந்த சேக்கிழார் எடுத்துக்கொண்டு விவரிக்கின்றார். சம்பந்தரின் திருவாலங்காட்டுப் பதிகமும் இதனைக் குறிக்கிறது.

சம்பந்தரின் காலம் பொ.ஆ. 7-ம் நூற்றாண்டு என்றே கருதுவர். காரைக்கால் அம்மையார், அற்புதத் திருவந்தாதி, திருவிரட்டை மணிமாலை, திருவாலங்காட்டு மூத்த திருப்பதிகம் போன்ற சிறப்பு வாய்ந்த பாடல்களைப் பாடியவர்.*8 காரைக்கால் அம்மையாரின் காலம் பொ.ஆ. 5-ம் நூற்றாண்டு என்று கருதப்படுவது உண்டு. வேறு சிலர், பொ.ஆ. 3-ம் நூற்றாண்டு என்றும் குறிப்பர்.

காரைக்கால் பேய்

நடராஜர் காலுக்கு அருகில் பேய் உருவில் காரைக்கால் அம்மையார் - கோணேரிராஜபுரம்

காரைக்கால் அம்மையார் தான் பாடிய பாடல்களில் தன்னைக் குறிப்பிடும்போது, காரைக்கால் பேய் என்றே குறிப்பிடுகிறார். இவரது பெரும்பான்மையான பாடல்களில், சிவபெருமான் சுடுகாட்டில் பேய் நின்று பாடவும் ஆடவும் நடனமிடும் காட்சிகளையும் மிகவும் சிறப்பித்துக் கூறுவார்.

‘பேய்நின்று பாடப்பெருங்காடரங்காப் பெயர்ந்து நட்டம்

போய்நின்று பூதந்தொழச் செய்யு மொய்கழற புண்ணியனே’

- திருவிரட்டை மணிமாலை (15)

என்பது காரைக்கால் அம்மையாரின் பாடல் வரியாகும். இறைவனுக்குப் பணி செய்திருப்பதும், அவரது அடியார்க்கு அடிமை பூண்டிருப்பதுமே என்று குறிக்கின்றார். மேலும், சுடுகாட்டு நிகழ்ச்சிகளைச் சிறப்பித்துப் பாடுவதால், இவர், காரைக்கால் பேய் என்றும் காரைக்கால் பேயர் என்றும் பெயர் பெற்றிருக்க வேண்டும்.*9

சேக்கிழாரின் பெரியபுராணம் கூறும் செய்தி

பெரியபுராணத்தில் திருநின்ற சருக்கத்தில் காரைக்கால் அம்மையார் பற்றிய தகவல்களைக் குறிப்பிடும்போது, இவர் புனிதவதி என்ற பெயரில் தனதத்தனார்க்கு மகளாகப் பிறந்தவர். வணிகர் குலத்தில் பிறந்த இவருக்கு நாகப்பட்டினத்தில் நீதிபதி என்ற வணிகரது மகன் பரமதத்தனுக்கு மணமுடித்து வைத்தனர். பரமதத்தனிடம் தொழில் நிமித்தமாக வந்த இருவர் இரண்டு மாங்கனிகளை அவனிடம் அளித்தனர். அதனைப் பெற்ற பரமதத்தன், அவற்றை தனது மனைவி புனிதவதியாரிடம் கொடுத்தான். புனிதவதியார் அப்பழங்களை வீட்டில் வைத்திருந்த வேளையில், பிச்சை கேட்டு வந்த சைவ அடியாருக்கு அவற்றில் ஒன்றை உணவாகப் படைத்து மகிழ்ந்தார்.

பரமதத்தன் உணவருந்த வீட்டுக்கு வந்தான். எஞ்சியிருந்த மாங்கனியை உணவுடன் வைத்துப் படைத்தார். அதன் சுவையை உணர்ந்த பரமதத்தன், இன்னொரு கனியையும் கொண்டுவரச் சொன்னான். வீட்டின் உட்புறம் சென்று மிகவும் வேதனைப்பட்ட புனிதவதி மிகவும் தவித்தாள். புனிதவதி, சிவனை வேண்டி மற்றொரு கனியைப் பெற்றாள். அக்கனியை பரமதத்தனுக்கு உணவாகப் படைத்தாள். மாங்கனியின் சுவை முன்னதைக் காட்டிலும் அதிமதுரமாக இருப்பதை அறிந்த பரமதத்தன், இவ்வளவு சுவை கூட்ட என்ன செய்தாய் என்று கேட்க, அவளும் பெருமிதத்தால், இக்கனி இறைவனது அருளால் பெற்றது என நடந்ததை விளக்கமாகக் கூறினாள். இதனை நான் நம்பத் தயாரில்லை. மீண்டும் ஒரு கனியை வரவழைத்துக் காட்டு எனக் கூறினான். புனிதவதியாரும் கணவனின் புரிதலுக்காக இறைவனிடம் வேண்டி மீண்டும் ஒரு கனியை வரவழைத்துக் கொடுத்தாள்.

பரமதத்தன் தனது மனைவி தெய்வ அருள் பெற்றவள். எனவே அவளை எனது துனைவியாகக் கருத மனம் இடம் தராலாகாது என்று வணிகம் பொருட்டு பாண்டி நாடு செல்வதாகக் கூறிச் சென்றான்.

(தொடரும்)

சான்றெண் விளக்கம்

  1. D.D.Kosambi., An Introduction to the Study of Indian History.
  2. க. கைலாசபதி, பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும், மக்கள் வெளியீடு, சென்னை, பக். 28-29.
  3. D.D. kosambi, An Introduction to the study of Indian History, pp. 246.
  4. க. கைலாசபதி. பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும், மக்கள் வெளியீடு, சென்னை, பக். 30-31.
  5. பெரியபுராணம்
  6. Dr K. Kannan & K. Laxminarayanan, Iconograpgy of the Jain images in the Government Museum, Chennai (Madras), p.101.
  7. முனைவர் வெ. வேதாசலம், இயக்கி வழிபாடு, அன்னம் பிரைவேட் லிட், சிவகங்கை, 1989, பக். 89-90.
  8. மேலது, பக். 90-91.
  9. மேலது, பக். 92.
]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/nov/03/அம்பிகா-இயக்கியும்-காரைக்கால்-அம்மையாரும்-சமணமும்-சைவமும்---1-2799813.html
2789110 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் சமண சமய பெண் தெய்வங்கள் (தொடர்ச்சி) - 2 ச. செல்வராஜ். Friday, October 13, 2017 12:00 AM +0530  

தமிழகத்தில் சிறப்புடன் வணங்கப்பட்ட இயக்கியம்மன்கள்

தமிழகத்தில் போற்றி வழிபட்ட இயக்கியர்கள் ஒரு சிலரே. அவர்களில் சக்கரதாரிணி, அம்பிகா, பத்மாவதி, சித்தாக்கியா, ஜீவாலாமாலினி போன்ற இயக்கியர்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். இவர்களது சிற்பங்களே பல இடங்களில் தமிழகத்தில் உள்ள சமணத் தலங்களில் காணமுடிகிறது.*1. அத்தகைய இயக்கியம்மன்களைப் பற்றி காண்போம்.

பத்மாவதி

இயக்கியம்மன் - பத்மாவதி

23-வது தீர்த்தங்கரர் – பார்சுவநாதார்; இயக்கன் - தர்னேந்திரன், இயக்கியம்மன் - பத்மாவதி

சமண சமயத்தில் 23-வது தீர்த்தங்கரராகத் திகழ்ந்தவர் பார்சுவநாதர். இவர், முக்குடையின் கீழ் அமர்ந்த நிலையிலும் நின்ற நிலையிலும் சிற்பங்களாக வடிக்கப்பட்டுள்ளார். முக்குடைக்குக் கீழ் ஏழு தலைகளைக் கொண்ட நாகம் இவருக்கு அரணாகக் காட்டப்படுகிறது. எனவே, இவரை பார்சுவநாதர் என்று கூறுவர். இவரது பாதுகாவலர்களாகவும், அவர்களின் சாசனா தெய்வமாகவும் விளங்கியவர்கள் பத்மாவதி இயக்கியம்மனும், இயக்கன் தர்னேந்திரனும் ஆவர். சிற்பங்களில் பத்மாவதி இயக்கியம்மன் சற்று ஒய்யாரமாக அமர்ந்த நிலையில் தனது வலது காலை சற்று தூக்கி அமர்ந்துள்ள நிலையில் வடிக்கப்பட்டுள்ளது. தனது வலது கையை அபய முத்திரையுடன், தூக்கிய தனது இடது காலின் மேல் வைத்த நிலையில் காணப்படுகிறது.

இச்சிற்பம், வேலூர் மாவட்டம் காட்பாடி அருகே அமைந்துள்ள வள்ளிமலையில் காணப்பட்ட சமண பெண் தெய்வமாகிய பத்மாவதி இயக்கியம்மன் ஆகும். வள்ளிமலை ஒரு சமணத் தலமாக விளங்கிய ஒன்று. இங்கு குடவரைச் சிற்பங்களும் உள்ளன. இதன் காலம் பொ.ஆ. 9-ம் நூற்றாண்டு என்பர். கழுகு மலையிலும் பத்மாவதி சிற்பம் ஒன்று காணப்படுகிறது. அமர்ந்த நிலையில், நான்கு கரங்களுடன் பாறையில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. பத்மாவதி வழிபாடு பொ.ஆ.18-ம் நூற்றாண்டு வரை காணப்படுகின்றது.

தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பத்மாவதி நான்கு கரங்களுடனும் காட்டப்படுகின்றாள். தனது கைகளில் பாசமும், அங்குசமும், அக்கமாலையும், மற்ற கரங்களில் தாமரை மலரும் ஏந்திய நிலையில் உள்ளது. பெரும்பாலும் பத்மாவதி இயக்கி, பார்சுவநாதரின் இடப்பக்கம் நின்ற நிலையில் வச்சிரக் குடையைப் பிடித்துக் காப்பதுபோல வடிக்கப்பட்டுள்ளாள். இவளது தலை மீது ஏழு தலை நாகம் குடை போன்று படமெடுத்து நிற்பது போன்று காட்டப்பட்டிருக்கிறது. நாக வழிபாட்டோடு தொடர்புடைய இவள், பார்சுவநாதரின் இயக்கன் தர்னேந்திரனின் மனைவியாகத் திகழ்ந்தவள்.

பார்சுவநாதர் அடர்ந்த காட்டில் நின்றுகொண்டு தவம் மேற்கொண்டார். அவரது தவத்தைக் கலைக்க, அவரது எதிரியாகிய சம்பரதேவன் கல்லையும் ஆயுதங்களையும் அவர் மீது வீசினான். பார்சுவநாதருக்கு ஏற்பட்ட இந்த இன்னலை, அவரது இயக்கனான தர்னேந்திரன் அரவக் குடைக்கும், பார்சுவநாதருக்கும் எவ்வித இடையூறும் ஏற்படா வண்ணம், தனது ஆயிரம் முடியுள்ள அரவின் தலையால் பாதுகாத்தான். அதுசமயம், அவரது மனைவியாகிய பத்மாவதி, தர்னேந்திரனின் அரவக் குடைக்கும், பார்சுவநாதருக்கும் தீங்கு நேரா வண்ணம், அரவக் குடைக்கு மேலே வச்சிரக் குடையைக் கவிழ்த்துப் பிடித்துப் பாதுகாத்தாள் என்று ஸ்ரீபுராணம் தெளிவாக எடுத்துக்கூறுகிறது.

அம்பிகா இயக்கியம்மன்

அம்பிகா இயக்கியம்மன் சமண சமயத்தில் ஒரு சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றவள். இவள் பெரும்பாலான சமணத் தலங்களில் வழிபட்டு வந்துள்ளாள். இவளை கூஸ்மண்டினி, அமரா என்ற வேறு பெயர்களிலும் குறிப்பிடுவர். இரண்டு மற்றும் நான்கு கரங்களுடன் படைக்கப்படுவாள். கைகளில் மாங்கனிகள், பாசம், குழந்தை ஆகியவற்றுடன் காணப்படுவாள். இவரது வாகனம் சிம்மம் அகும். ஸ்ரீபுராணத்தில் இவர்களது வரலாறு மிகவும் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. தென்னிந்தியா முழுவதும் மிகவும் சிறப்பான வழிபாட்டில் காணப்பட்ட இயக்கி அம்பிகாவின் சிற்பம், பதாமில் (Badami) உள்ள சமணக் குடவரைக் கோயிலில் சிறப்பான நிலையில் படைக்கப்பட்டுள்ளது. இராட்டிரகூடர் காலத்தில் எல்லோரா குடவரைக் கோயில்களிலும் சிறப்பாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

எல்லோரா குகைச் சிற்பம் - அம்பிகாதேவி

அம்பிகா இயக்கியின் காரணப் பெயர்கள்

இயக்கியம்மன்களிலேயே பல காரணப் பெயர்களையும், அதற்குத் தகுந்த காரணங்களையும் பெற்றவள் இந்த அம்பிகா இயக்கியே ஆவாள். இவளது பெயர்க்காரணமே ஒரு பெரிய வரலாறுபோல அமைந்துள்ளது. அம்பிகா இயக்கியின் பெயர்கள் பிங்கலம், சூடாமணி நிகண்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இவளுக்கு சமண சமயத்தில் குறிப்பிடும் பொதுவான இயக்கியம்மன் என்ற பெயருடன் மேலும் பல காரணப் பெயர்கள் உள்ளன. அம்பிகா, அருகனை முடிகவித்த பகவதி, மரகதவல்லி, பூகமர்நிழல்வஞ்சி, கழியாவரத்தின் மூர்த்தி தெரியல், அம்பாலிகா, பரமசுந்தரி போன்ற பெயர்களை அறியமுடிகிறது.*2.

அம்பிகா – செப்புத் திருமேனி

அருகனை முடிகவித்த பகவதி

தமிழகத்தில் காணப்பட்ட இவளது திருவுருவங்களில், தனது தலைமுடியின் முன்புறம் அமர்ந்த நிலையில் உள்ள தீர்த்தங்கரரை சுமந்து நிற்கும் நிலையில் வடிக்கப்பட்டுள்ளது. விளாத்திகுளம், செங்கனிக்குப்பம் போன்ற பல இடங்களில் காணப்பட்ட இயக்கி அம்பிகாவின் உருவங்களில், தலையிலுள்ள கரண்ட மகுடத்தின் முன்பகுதியில் சிறிய வடிவில் அர்த்தபரியங்காசனத்தில் நேமிநாதர் வீற்றிருப்பதைக் காணலாம். இவ்வாறு, தன் தலையிலேயே சுமந்து நிற்கும் நிலையைக் காட்சிப்படுத்தப்படுவதாலேயே அருகனை முடிகவித்த பகவதியம்மை என்ற பெயர் பெற்றிருத்தல் வேண்டும் எனக் கருதப்படுகிறது. இவருக்குரிய அம்பிகா என்ற பெயரை அம்பிகை, அம்பாலிகை என்று நிகண்டுகளில் குறிக்கப்படுகின்றன.

கழியாவரத்தின் மூர்த்தி தெரியல்

நேமிநாதருக்கு அணி போன்று மாலையாகத் திகழ்பவர் என்ற பொருளில் குறிப்பிடப்படுவதே கழியாவரத்தின் மூர்த்தி தெரியல் என்ற பெயர் உணர்த்துகிறது.

பரமசுந்தரி

பிறப்பால் உயர்ந்த தன்மையுடைய பெண்ணாக விளங்கும் பேற்றினை அம்பிகா பெற்றுள்ளதால், உயர்ந்த பேற்றினைப் பெற்றுள்ள அழகிய பெண் என்ற பொருளில் இவள் பரமசுந்தரி என அழைக்கப்பட்டாள்.

பூகமர்நிழல்வஞ்சி

இப்பெயர், இவளது வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வின் அடிப்படையில் பெற்ற பெயர் ஆகும். இயக்கி அம்பிகா மானிட வாழ்க்கை நடத்தும்பொழுது, தனது கணவனால் வீட்டை விட்டுத் துரத்தப்பட்டாள். அச்சமயம் அவள் முன் தெய்வக் கருணையால் கற்பகவிருட்சம் ஒன்று தோன்றி, அவளுக்கு வேண்டியவற்றையெல்லாம் அளித்து உதவியது. அக்கற்பக மரத்தின் நிழலில் கவலையின்றித் தங்கியிருந்ததால், இவள் பூகமர்நிழல்வஞ்சி என்ற பெயரைப் பெற்றிருத்தல் வேண்டும். மரகதவல்லி என்பது இவளது நிறத்தினால் பெற்ற பெயராகத் தெரியவருகிறது.

தமிழகத்தில் பல இடங்களில் அம்பிகாவின் உருவங்கள் கிடைத்துள்ளன. சில இடங்களில், குறிப்பாக ஆறகளூர் (சேலம் மாவட்டம்) போன்ற இடங்களில் செப்புப் படிமங்களாகவும் கிடைக்கப் பெற்றுள்ளன. இவை, காலத்தால் பொ.ஆ. 10-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவை. விளாத்திகுளம், பள்ளன்கோயில், செங்கனிக்குப்பம் போன்ற இடங்களில் காணப்பட்டவை, காலத்தால் பொ.ஆ.13-14-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவை. சித்தாமூர், சிதறாள், அனந்தமங்கலம், கழுகுமலை, ஆனைமலை போன்ற இடங்களில் காணப்படும் அம்பிகை இயக்கியின் உருவங்கள் மிகக் குறைந்த வித்தியாசங்களுடன் தோற்றமளிப்பவை.

இவை அனைத்தும் ஒரே உருவ அமைதியைக் கொண்டவையாக, அவளது வாழ்வை சித்தரிக்கும் வகையில் வடிக்கப்பட்டவை. பெரும்பாலும், இயக்கி அம்பிகையின் திருவுருவத்தில் அவளது குழந்தைகளும் அவளது சேடிப்பெண்ணும் அவளது வாகனமாகிய சிம்மமும் சேர்ந்தே காணப்படும். இயக்கி அம்பிகையின் உருவ அமைதியைக் குறித்து ஸ்ரீபுராணம் கூறும் தகவல்களையும், அவை காரைக்கால் அம்மையார் அவர்களுடன் பொருந்துவதையும் அடுத்து வரும் கட்டுரைகளில் விரிவாகக் காணலாம்.

தமிழகத்தில் அம்பிகா சிற்பங்கள் காணும் இடங்கள்

தமிழகத்தில் அம்பிகாவின் திருவுருவங்கள் பல இடங்களில் காணப்படுகின்றன. திருப்பான்மலை, சித்தாமூர், அனந்தமங்கலம், வள்ளிமலை, திருமலை, வெண்குன்றம் முதலிய இடங்களிலும், பாண்டி நாட்டில் ஆனைமலை, விளாத்திகுளம், அனுமந்தக்குடி, இளையான்குடி, சிங்கிக்குளம் முதலிய இடங்களிலும் கிடைத்துள்ளன. பிற்காலப் பாண்டியர்களும், சேதுபதிகளும் இயக்கி அம்பிகாவுக்குக் கோயில்கள் எடுப்பித்துள்ளனர். ஆறகளூர், தச்சாம்பாடி போன்ற இடங்களில் செப்புப் படிமங்களும் காணப்படுகின்றன. புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் மொசக்குடி, செம்பட்டூர் போன்ற இடங்களிலும் அம்பிகாவின் திருவுருவங்கள் காணப்படுகின்றன.*3. தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் எச்சமாக அமையப் பெற்ற இயக்கியம்மன் வழிபாடு சிறப்புற்று திகழ்ந்துள்ளதையே இவை சுட்டுகின்றன.

மேற்குறித்தவற்றில், சித்தாமூர் அம்பிகா, நேமிநாதரின் இடப்பக்கம், பல்லவர் காலத்தில் பனைமலையில் உள்ள ஓவியத்தில் வரையப்பட்டுள்ள பார்வதி போன்று வலது காலை சிம்மத்தின் மீது ஊன்றி இடது காலை மடித்து சுவற்றில் சாய்ந்தகொண்டு ஒய்யாரமாக நிற்பதுபோலக் காட்சியளிக்கிறாள். அனந்தமங்கலத்தில் உள்ள இயக்கியின் வலக்கரம் தனது இடையில் வைத்த நிலையிலும், இடக்கரம் சேடிப்பெண்ணின் தலையின் மேல் வைத்த நிலையிலும் காணப்படுகிறது.

கழுகுமலை அம்பிகையின் உருவத்தில், வலக்கரம் சேடிப்பெண்ணின் தலையின் மீது வைத்த நிலையையும், இடக்கரத்தில் மாங்கனி ஒன்றை ஏந்திய நிலையிலும் வடிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம். கழுகுமலை அம்பிகையின் வாகனமாகிய சிம்மம், அம்பிகாதேவியின் அருகில் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டு, வாலை மேல்பக்கம் சுருட்டியவாறு காட்டப்பட்டுள்ளது. பிற இடங்களில், அம்பிகையின் வாகனமாகிய சிம்மம் அவளது காலடியில் அமர்ந்த சிலையில் காட்டப்பட்டிருப்பதையும் காணலாம்.

செம்பட்டூரில் காணப்படும் அம்பிகா தனித்த நிலையில் இருக்கிறாள். வலக்கரத்தில் தாமரை மலர் ஏந்தியிருக்கிறாள். இடக்கரம் அவளது இடது தொடையின் மீது உள்ளது. இடப்புறம் தோழிப்பெண்ணும், வலப்புறம் அவளது குழந்தைகளும் காட்டப்பட்டுள்ளனர். இச்சிற்பத்தை வடிவத்தவனின் கல்வெட்டும் அருகிலேயே பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வம்பிகையை ஜெயங்கொண்ட சோழகுல மங்கல நாட்டு மூவேந்தலூர்த்தேவர் என்பவர் செய்வித்தார் என்று அக்கல்வெட்டு தெரிவிக்கின்றது. இதன் காலம் பொ.ஆ.12-ம் நூற்றாண்டாகும்.*4.

சித்தாக்கியா

இவர், 24-வது தீர்த்தங்கரராகிய மகாவீரரின் இயக்கி ஆவார். சிம்மம் இவளது வாகனமாகும். நான்கு கரங்களுடன் காணப்படும் சித்தாக்கியா உருவத்தில், மேலிருகரங்களில் புத்தகம், பாசம் முதலியவற்றை ஏந்திக் காட்சியளிப்பாள். தமிழகத்தில் இவளது திருவுருவங்கள் சமணமலை, அனந்தமங்கலம் ஆகிய இடங்களில், அமர்ந்த நிலையிலும், நின்ற நிலையிலும் காட்சியளிக்கிறாள்.

மதுரைக்கு அருகில் உள்ள சமணமலையில், இவள் அவுணனோடு போரிடும் நிலையிலுள்ள அரிய சிற்பம் தமிழகத்தில் வேறு எங்கும் காணமுடியாத அரிய சிற்பமாகும். ஆனை மேல் அமர்ந்த அவுணன், வலக்கரத்தில் வாள் ஏந்தி இடக்கரத்தில் கேடயத்தைப் பற்றிய நிலையில் இயக்கியை எதிர்கொள்ளும் காட்சியும், எதிரே சிம்மத்தின் மேல் குத்திட்டு அமர்ந்த இயக்கி, வில்லாக வளைத்து இடதுகரத்தினால் அவுணன் மீது அம்பு தொடுப்பதுபோலக் காட்டப்பட்டுள்ளது. இச்சிற்பம், மாமல்லபுரத்தில் வடிக்கப்பட்டுள்ள மகிஷாசுரமர்த்தினி சிற்பத்துக்கு ஒப்பிட்டுக் காணத் தகுந்ததாக உள்ளது. யாப்பெருங்கலவிருத்தியுரையில், அவுணனோடு போரிட்ட காட்சியையும், போரிட்ட இயக்கியைப் புகழ்ந்து கூறும் பின்வரும் பாடல் கீழ்வருமாறு குறிக்கின்றது.

 இடங்கை வெஞ்சிலை வலங்கை யாளியின் எதிர்ந்ததானையை

     இலங்கும் ஆழியின் விலங்கியோள்

 முடங்கு வாலுழை மடங்கல் மீமிசை முனிந்து சென்றுடன்

     முரண்ட ராசனை முருக்கியோள்

 வடங்கொண் மென்முலை நுடங்கு நுண்ணிடை மடந்தை சுந்தரி

     வனங்கொள் பூண்முலை மகிழ்ந்த கோன்

 தடங்கொள் தாமரை யிடங்கொள சேவடி தலைக்குவைப்பவர்

     தமக்கு வெந்துயர் தவிர்க்குமே.

சமணமலையில், இவள் சுகாசனத்தில் அமர்ந்த நிலையில், மகாவீரரின் இடதுபக்கம் சித்தாக்கியா தனித்த நிலையில் வலதுகையில் சாமரம் ஏந்திய நிலையிலும், இடதுகரத்தை தொடையின் மீது வைத்த நிலையிலும் காட்டப்பட்டுள்ளது. அனந்தமங்கலத்தில் காணப்படும் சித்தாக்கியா சிற்பத்தில், இரண்டு கரங்களுடன் மகாவீரரின் இடதுபுறத்தில் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளது.

சக்கரேஸ்வரி

சக்கரேஸ்வரி - கன்காளி

இவர், முதல் தீர்த்தங்கரரான ஆதிநாதரின் இயக்கியம்மன் ஆவார். எட்டுக் கரங்களுடன் சக்கரப் படையை ஏந்தி காட்சியளித்தமையால் சக்கரேஸ்வரி என்றும் சக்கரதாரிணி என்றும் அழைக்கப்பெற்றாள். நான்கு கரங்களுடன் சில இடங்களில் காட்சியளிக்கிறாள். இவற்றில், மேலிரு கரங்களில் சக்கரத்தையும், கீழ்கரங்களில் கொடுக்கும் நிலையில் உள்ள வரதமுத்திரையையும் கொண்டவளாவாள். இருபது கரங்களைக் கொண்டவளாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளாள். தமிழகத்தில், வல்லமங்கலத்தில் எடுக்கப்பட்ட செப்புப் படிமம் தற்போது புதுக்கோட்டை அரசு அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்படிமத்தில், ஆதிநாதரின் இடப்புறம் சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்திய நிலையில் சக்கரேஸ்வரியின் உருவம் காட்டப்பட்டுள்ளது. பொ.ஆ. 10-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது என்று குறிப்பர். பள்ளன்கோயிலில் நின்ற நிலையில் சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்திய பிற்காலச் சோழர் காலத்தைச் சார்ந்த சக்கரேஸ்வரியின் உருவம் ஒன்றும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. சமணக்காஞ்சியான திருப்பருத்திக்குன்றத்துக் கோவிலில், பிற்காலத்தைச் சார்ந்த ஆதிநாதருடன் சக்கரேஸ்வரியின் செப்புப் படிமம் உள்ளது.

சக்கரேஸ்வரி செப்புப் படிமம்

சென்னை அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள சக்கரேஸ்வரி செப்புப் படிமம் மிகவும் சிறப்புக்குரியது. வந்தவாசி வட்டம், சளுக்கை கிராமத்தில் காணப்பட்ட இச் சக்கரேஸ்வரி செப்புப் படிமம், வீரகேரளபெரும்பள்ளி எனும் 11-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த சமணக் கோயிலுக்குச் சார்ந்ததாகும். நான்கு கரங்களுடன் அர்த்தபத்மாசனத்தில் தாமரை மலரின் மீது அமர்ந்த நிலை.

அவரது தலையை கரண்ட மகுடமும், சிரச்சக்கரமும் அலங்கரிக்கின்றன. காதணிகளுடனும், கழுத்தணிகளுடனும், வளையல்களுடனும் அழகுடன் காட்சியளிக்கிறாள். இவளது மார்பில் கூச்சுபந்தம், அதாவது மார்புக்கச்சையும் காட்டப்பட்டுள்ளது. மேலிரண்டு கரங்களில் சக்கரங்களும், கீழிரண்டு கரங்களில் ஒன்றில் தாமரை மொட்டும், மற்றொன்றில் பழமும் ஏந்தியுள்ளவாறு காட்சி தருகிறாள். சக்கரேஸ்வரி சங்கு சக்கரத்துடன் உள்ளதுபோல, சமண சமயத்து இயக்கிகள் வடிக்கப்பட்டுள்ளனர்.*5

ஜீனவானி

சளுக்கை கிராமம் (வந்தவாசி வட்டம்) அமைந்த ஜீனாலயத்தில் காணப்பட்ட செப்புப் படிமம் இந்த ஜீனவானி. இதைக் காணும்போது, இந்து மக்கள் வழிபடும் தேவி சரஸ்வதி போன்றே தோன்றுகிறது. அர்த்தபத்மாசனத்தில் தாமரை மலரின் மீது அமர்ந்த நிலையில் காணப்படும் இத்தேவி, சமணர்கள் வழிபட்ட சரஸ்வதியாகும். எனவேதான், இவள் ஜீனவானி என்று அழைக்கப்படுகின்றாள். இங்கு இவள் நான்கு கரங்களுடன் காட்சியளிக்கிறாள். மேலிரண்டு கரங்களில் முத்துமாலையும், பாசமும் காணப்படுகிறது. கீழிரண்டு கரங்களில் பனை ஓலைச்சுவடியும், கமண்டலமும் கொண்டுள்ளாள். தலையலங்காரமாக தலையை வாரி அழகிய வடிவில் கட்டப்பட்டு, கேசபந்தமும் சிரசக்கரமும் போடப்பட்டுள்ளன. காதணிகளும், கழுத்தணிகளும், முப்புரிநூலும், கேயூரமும் காட்டப்பட்டுள்ளன. கீழ்வரை ஆடை காட்டப்பட்டு அலங்காரம் செய்யப்பட்டுள்ளது.*6

ஜீனவானி

பிரம்மாவின் துணைவியாகிய சரஸ்வதி போன்று இத்தெய்வமும் சமணர்களால் வழிபட்ட கல்விக் கடவுளாகும் என்று முன்னர் குறிப்பிடப்பட்டது. அனைத்து சமயங்களும் வழியுறுத்துவது என்னவெனில், இறைவன் ஒருவனே நம்மை இயக்குகின்றான். அவர்களுக்கு வழித்துணையாக நிற்பவர்கள் பெண் தெய்வங்கள் என்ற கருத்தின் அடிப்படையிலேயே இங்கும் எடுத்துக் கூறப்படுகிறது என்பதை நன்கு அறியமுடியும். வழிபடும் தெய்வம் ஒன்றே; சமயங்களும் இடங்களும் வேறுபடுகின்றன. ஆனால், உள்கருத்துகள் சிறதளவும் மாற்றம் பெறவில்லை என்பதே உண்மையாகிறது.

ஜீவாலாமாலினி

சந்திரபிரபா எனும் எட்டாவது தீர்த்தங்கரரின் இயக்கி ஜீவாலாமாலினி ஆவார். ஜீவாலா மகுடம் அணிந்துள்ளதால், இவள் ஜீவாலாமாலினி என்று அழைக்கப்பட்டாள். இவளுக்கு பிருகுடி என்ற வேறு பெயரும் உண்டு. சிற்பங்களில் நான்கு கரங்களிலிருந்து எட்டு கரங்கள் வரை பெற்று விளங்குவாள். இவளது கரங்களில் சக்கரம், அம்பு, வில், கத்தி, கேடயம், பாசம், திரிசூலம் முதலியவற்றைக் கொண்டு திகழ்வாள். இவளது வாகனம் எருமை. அரகண்டநல்லூரில் அதாவது, பென்னையாற்றங்கரையின் வடபகுதியில் பொன்னியம்மன் என்ற பெயரில் ஜீவாலாமாலினிக்கு ஒரு கோயில் உள்ளது.

வந்தவாசி வட்டத்தில் அமைந்துள்ள பொன்னூரில் ஜீவாலாமாலினிக்கு செப்புப் படிமம் ஒன்று உள்ளதை கல்வெட்டு ஒன்று தெரிவிக்கிறது. ஈரோடு மாவட்டம் விஜயமங்கலத்தில் அமைந்துள்ள ஜீனாலயத்தில், ஜீவாலாமாலினிக்கு என ஒரு சிறு ஆலயம் உள்ளது. பொன்னூர் ஆதிநாதர் ஆலயத்தில் காணப்படும் ஜீவாலாமாலினி செப்புப் படிமத்தில், வலதுபக்கக் கரங்களில் சக்கரம், அபயமுத்திரை, கதை, ஈட்டியும், இடதுகரங்களில் சங்கு, கேடயம், கபாலம், புத்தகத்தையும் கொண்டு திகழ்கிறது.*7

தமிழகத்தில் காணப்படும் இயக்கியம்மன் திருவுருவங்கள் உருவாக்கம் பெறுவதற்குத் தமிழகத்துக்கு வெளியே இருந்து பெறப்பட்ட கலை மரபுகளும், பழமையான சிற்பங்களுமே உறுதுணையாக நின்றுள்ளன. வடஇந்தியாவில் காணப்படும் சில சிற்பக்கலை நுணுக்கங்களை, தமிழகத்தில் காணப்படும் இயக்கியம்மன் சிற்பங்களில் காணமுடிகிறது. சாளுக்கியர், கங்கர், இராட்டிரகூடர் ஆகியோரது சமண சமயப் படைப்புகளிலிருந்து பெற்ற தாக்கங்களையும் தமிழகச் சிற்பங்களில் காணமுடிகிறது.

எவ்வாறிருப்பினும், தமிழகத்தில் காணப்படும் இயக்கியம்மன்கள் காலத்தால் மிகவும் பழமையானவை என்பதை வலியுறுத்தும் வகையில், இங்குள்ள சிற்பங்களில் நமது பண்டைய மரபும், தொன்மைச் சிறப்பும் குன்றாமல் இருப்பதை காணமுடிகிறது. தமிழக மக்களின் தொன்றுதொட்டு வந்த கலை மரபையும், கலைப் படைப்பையும் மனதில் இருத்தி, தாய் தெய்வ வழிபாட்டை சிறப்பித்து நிற்பது தமிழகம் என்ற கருத்திலிருந்து பிசகாமலும், தங்களது சமணப் படைப்புகளைச் செய்து மக்களிடம் கொண்டு சர்த்த பெருமை தமிழக மக்களுக்கு உண்டு என்பதே ஒருமித்த கருத்தாகும்.

பொதுவாக, தாய் தெய்வ வழிபாடு என்பது உலகம் தோன்றியது முதல் பின்பற்றிவந்த ஒன்றாகும். அதன் அடிப்படையில், ஒவ்வொரு சமயத்தினரும் தங்களுக்கு ஏற்ப தாய் தெய்வங்களைப் பல்வேறு வடிவங்களில் மாற்றி அமைத்துக்கொண்டனர் என்பதே, அதன் உட்கருத்தாகும்.

வரலாற்றுக் காலங்களில் அரச பரம்பரையினர் சைவ, வைணவத்தைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருந்துள்னர் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. அவற்றில் சைவமும் வைணவமும் தாய் வழிச் சமுதாய அடிப்படையிலிருந்து விலகி, ஆணாதிக்க சமுதாயமாக மாற்றம் பெற்றுக்கொண்ட சூழலில், அவர்கள் வழிபட்ட இறைவனைப் படைக்கும்போது அவர்கள் பெண்களுக்கு, அதாவது தாய் தெய்வங்களுக்கு, அதாவது சக்தி வழிபாட்டுக்கு அவர்கள் வழங்கிய இடத்தையும், அதன் சிறப்பையும் அடுத்து வரும் கட்டுரைகளில் காணலாம்.

சான்றெண் விளக்கம்

1. வெ. வேதாசலம், இயக்கி'ம்மன் வழிபாடு, அன்னம் (பி) லிட், சிவகங்கை. 1989.

2.  P.B. Desai, Jainism in South India, Jaina Sanskrit samrakshaka Samga, Sholapur, 1957.

3. R. Nagasamy, Jaina Art and Architecture under the Cholas.

4. A.R.E, 218, 1940-41.

5. Dr. R. Kannan & K. Laksminarayanan, Iconography of the Jain images in the Government museum, Chennai - 8, New Series - vol-XVI.No.1, 2001.

6. மேலது, பக். 85.

7. வெ. வேதாசலம், இயக்கி'ம்மன் வழிபாடு, அன்னம் (பி) லிட், சிவகங்கை. 1989.

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/oct/13/சமண-சமய-பெண்-தெய்வங்கள்-தொடர்ச்சி---2-2789110.html
2777786 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் சமண சமய பெண் தெய்வங்கள் (தொடர்ச்சி) ச. செல்வராஜ். Friday, September 22, 2017 12:44 PM +0530  

சமண சமய மறுமலர்ச்சி

தமிழகத்தில் பொ.ஆ. 2-ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு மக்கள் உருவ வழிபாட்டில் தனிக்கவனம் செலுத்தத் துவங்கினர். அதன் வெளிப்பாடே, சமண சமயத்தைச் சார்ந்த மக்கள், தாங்கள் வாழ்ந்த இடங்களிலேயே தங்களது சமண சமயத்தைச் சார்ந்த தெய்வ உருவங்களைச் சிற்பமாகப் படைத்து, அதற்கென தனிக்கோயில்களையும் எழுப்பி, சிறப்பு பூஜைகளும் செய்யத் துவங்கினர் எனலாம். இந்தக் காலகட்டத்தில், தமிழகத்தில் சைவமும் வைணவமும் தங்களது சமயத்தை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க பல வழிகளைக் கையாண்டன எனலாம்.

பொ.ஆ. 6-ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு சைவ, வைணவ குகைக் கோயில்களிலும், கட்டடக் கோயில்களிலும் பெண் தெய்வங்களை நிறுவி போற்றி வழிபடலானார்கள். இதற்கு இணையாக, சமண சமயத்து மக்களும் தாங்கள் ஏற்கெனவே வழிபட்டுவந்த பெண் தெய்வமான இயக்கியம்மனை தமிழக மக்களிடம் வெகுவாகப் பரவச் செய்ய முற்பட்டனர். வைதீகச் சமயங்களில் போற்றப்பட்ட பெண் தெய்வங்களும், சங்க காலத்திலிருந்து வழக்கத்தில் இருந்த தாய் தெய்வ வழிபாட்டையும், ஒருங்கிணைந்த தாய் தெய்வங்களைப் பல்வேறு வடிவங்களில், பல்வேறு பங்களிப்பாகவும், பயனளிப்பவையாகவும் மக்களிடம் கொண்டுசென்று பரவச் செய்தனர். அவ்வாறு வழிபாட்டில் இடம்பெற்ற வைதீக சமயத்துப் பெண் தெய்வங்களாக மகிஷாசுரமர்த்தினி, காளி, துர்க்கை, சப்தமாதர்கள், சேட்டை போன்றவர்களைக் குறிப்பிடலாம். இவர்கள் அனைவரும், காலம் காலமாக நம் முன்னோர்கள் வழிபட்டுவந்த பெண் தெய்வங்களாகும். இவற்றையே நாம் ஒருங்கிணைந்த தாய் தெய்வ வழிபாடு என்று குறிப்பிடுகின்றோம்.

பெண் தெய்வங்களின் பெயர்கள், அதன் தோற்றம், செயல்பாடுகள் போன்ற அனைத்தும் மாறுபட்டாலும், இவை அனைத்தும் தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் அடியொற்றியதே என்பதை அறிதல் வேண்டும். வைதீக மதங்களுக்கு இணையாக, சமண சமயத்திலும் இயக்கியம்மனை பல்வேறு வடிவில் அமைத்து, அவற்றை மக்களிடம் கொண்டு சர்க்க முற்பட்டனர் எனலாம். அவ்வாறு உருவான சமண சமயத்துப் பெண் தெய்வங்களாக சிலவற்றை மட்டும் மக்கள் மிகவும் சிறப்பு செய்து வழிபட்டதைக் காணமுடிகிறது. அம்பிகா, பத்மாவதி, சித்தாக்கியா, சக்கரேசுவரி, ஜீவாலாமாலினி போன்றோர், இவ்வகையில் சிறப்புக்கு உரியவர்களாக விளங்குகின்றனர். மேற்குறித்த இயக்கியம்மன்கள் தமிழக மக்களிடம் பரவலாக அறிமுகமானவர்கள் என்றால் அது மிகையல்ல.

தமிழகத்தில், இக்காலத்தில்தான் சமண சமயம் மறுமலர்ச்சி பெற்று, இயக்கியம்மன் வழிபாட்டில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்தது எனலாம். தமிழகத்தில், இக்காலத்தில்தான் பாண்டிய நாட்டிலும், தொண்டை நாட்டிலும், சமண சமயத்தைச் சார்ந்த இயக்கியம்மன் உருவங்களைத் தாங்கிய சிற்பங்கள் பலவற்றைக் காணமுடிகிறது என்பதால்தான், இக்கருத்து மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

பல்லவர் காலத்து இயக்கியம்மன்

பொன்இயக்கியார் - அமர்ந்த கோலம்

தமிழகத்தில், சமண சமயப் பெண் தெய்வங்களின் சிற்பங்கள் நிறைந்த அளவு கிடைத்துள்ளன. அவை புடைப்புச் சிற்பங்களாகவும், பாறைகளைக் குடைந்து குகைச் சிற்பங்களாகச் செதுக்கப்பட்டவையாகவும், கற்சிற்பங்களாகவும், செப்புப் படிமங்களாகவும், சுதை உருவங்களாகவும் காணக் கிடைக்கின்றன. இவ்வாறு, பல்வேறு வடிவில் சமண சமயப் பெண் தெய்வங்களான இயக்கியம்மன் திருவுருவங்கள், தமிழகத்தில் பல இடங்களில் கிடைத்துள்ளன.

தமிழகத்தில் கிடைத்த மிகவும் பழமையானதும், காலத்தால் முந்தையதுமானது, வேலூர் மாவட்டம், ஆர்க்காடு அருகே உள்ள திருப்பான்மலையில் காணப்படும் இயக்கியின் சிற்பமே ஆகும். இச்சிற்பம், புடைப்புச் சிற்பமாக பாறையில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. அதில், மேலும் சிறப்பு சர்க்கும் செய்தி என்னவெனில், அச்சிற்பத்தின் அருகிலேயே கல்வெட்டு ஒன்றும் வெட்டிவைக்கப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டில், இச்சிற்பம் ‘பொன்இயக்கியார்’ என்று குறிக்கப்படுகிறது. இந்த இயக்கி எந்த தீர்த்தங்கரருக்கு உரியது என்பது தெளிவாக அறிய முடியவில்லை. இந்தப் புடைப்புச் சிற்பத்தின் காலம் (780) பொ.ஆ.8-ம் நூற்றாண்டு எனக் குறிக்கப்படுகிறது. பல்லவ வம்சத்தைச் சார்ந்த இரண்டாம் நந்திவர்மன் காலத்தில் தனது 50-வது ஆட்சி ஆண்டில் இச்சிற்பத்தை வெட்டியிருக்க வேண்டும் என்பர்*1. பல்லவர்கள் காலம் என்பதை உணர்வதற்காக, அருகிலேயே சிம்மத்தின் உருவமும், அதன் அருகில் கல்வெட்டும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

சிம்மத்தின் உருவம் - பல்லவர் சான்று

பொன்இயக்கியாரைக் குறிப்பிடும் திருப்பான்மலை - பல்லவர் காலக் கல்வெட்டு

அம்பிகாதேவி

தமிழகத்தில், கழுகுமலையில் அம்பிகாதேவியின் புடைப்புச் சிற்பம் அழகிய நேர்த்தியுடன் செதுக்கப்பட்ட நிலையில் காணப்படுகிறது. அம்பிகா இயக்கியின் புடைப்புச் சிற்பங்கள், போதிய அளவுக்குத் தமிழகத்தில் காணக் கிடக்கின்றன. திருப்பான்மலை, ஆனைமலை, வள்ளிமலை, திருமலை, சித்தாமூர் போன்ற பல இடங்களில் அம்பிகா இயக்கியின் சிற்பங்களைக் காணலாம். அம்பிகாவின் செப்புப் படிமங்கள் உளுந்தூர்பேட்டை அருகே அமைந்த திருநறுங்கொண்டை, சேலம் மாவட்டம் ஆறகளூர், கடலூர் மாவட்டம் செங்கேனிகுப்பம், திருவண்ணாமலை மாவட்டம் அறும்பாளூர் போன்ற இடங்களில் காணக் கிடைக்கின்றன. இச்சிற்பங்களில், அம்பிகா சிற்பம் கற்பகவிருட்ச மரத்தின் அடியில் நின்ற நிலையிலும், சுகாசனத்தில் அமர்ந்த நிலையிலும் காணப்படுகிறது. இவரது வாகனமாக சிம்மம் காட்டப்பட்டுள்ளது. அருகில், அவளது இரண்டு குழந்தைகள் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளதையும் காணலாம்.

கழுகுமலை அம்பிகா இயக்கி

*

தமிழகத்தில் காணப்படும் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த சமணச் சிற்பங்களைக் கொண்ட இடம் கழுகுமலையாகும். அதன் பழைய பெயர் பெருநெச்சுறம் அல்லது திருநெச்சுறம் என்பதாகும். இவ்வூர்க் கல்வெட்டுகளில், ‘இராஜஇராஜப்பாண்டி நாட்டு முடிகொண்ட சோழவள நாட்டு நெச்சுறநாட்டு நெச்சுறம்’ என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு வடிக்கப்பட்டுள்ள சமணச் சிற்பங்கள் மிகவும் அழகுடனும் நேர்த்தியாகவும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றுள், தீர்த்தங்கரர்கள் சிற்பமும் அம்பிகா சிற்பமும் சிறப்பானதாகும்.*2. பல சமணத் துறவிகள் இங்கு தங்கி வழிபட்ட சமணத் தலமாக இது விளங்கியுள்ளது. கழுகுமலையில், பாறையில் புடைப்பச் சிற்பமாக வெட்டப்பட்டுள்ள அம்பிகாவின் சிற்பம் கலையழகு கொண்ட ஒன்றாகும். நின்ற நிலையில் கம்பீரமாகத் தோற்றமளிக்கும் அம்பிகாவுக்குக் கீழே இரண்டு குழந்தைகள் காட்டப்பட்டுள்ளனர். சுமார் 8-ம் நூற்றாண்டில் வெட்டப்பட்ட இச்சிற்பம், தமிழக சமண அம்பிகா இயக்கி கற்சிற்பங்களுக்கு ஓர்  எடுத்துக்காட்டாகும். பொ.ஆ. 8-ம் நூற்றாண்டு முதல் 300 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இப்பகுதியில் சமணம் தழைத்தோங்கியுள்ளது.

தமிழக சமண சமயத்தைப் பற்றி ஆய்வு மேற்கொண்ட பேராசிரியர் கே. அஜீத்தா தாஸ் குறிப்பிடும்போது, தமிழக சமண மதத்தில் மிகவும் சிறப்புடன் போற்றப்பட்ட இயக்கியம்மன்கள் சிலரே என்றும், அவர்களுள் அம்பிகா, பத்மாவதி, ஜீவாலமாலினி போன்றோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். சக்கரேஸ்வரிக்கும் சில இடங்களில் தனி ஆலயம் அமைத்து வழிபட்டுள்ளதைக் காணமுடிந்தது. பொதுவாக, அம்பிகா இயக்கியம்மன் பெரும்பான்மையான சமணத் தலங்களில் செப்பப் படிமமாகவோ அன்றி கற்சிற்பமாகவோ வைத்து வணங்கப்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.*3

சமணமும் பௌத்தமும் தமிழகத்தில் தனது செல்வாக்கை இழந்தவுடன், இயக்கியம்மன் வழிபாடு பெயரளவில் மறைந்தாலும், அவை தமிழகக் கிராமங்களில் நாட்டார் வழக்காக மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று ஒரு சிறப்பான இடத்தைப் பெற்று, வழிபாடுகள் தொடர்ந்து வருவதை இன்றும் கிராமங்களில் நாம் காணலாம்.

கழுகுமலை – அம்பிகா இயக்கியம்மன் - தோழி மற்றும் தன் மக்களுடன்

சமண சமயத்தில் இயக்கி வழிபாடு

சமண சமயத்தில் இயக்கி வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள சில காரணங்கள் உள்ளதாகக் கருத்தப்படுகிறது. அதாவது, தீர்த்தங்கரர்களும் புத்தரும் முற்றும் துறந்தவர்கள். இவர்களிடம் தமது ஆசைகளையும், குறைகளையும் கூறி எந்தப் பயனையும் பெற இயலாது என்று மக்கள் கருதினர். எனவேதான், மக்கள் தங்களது குறைகளைச் செவிமடுக்கும் தாய் தெய்வங்களிடம் முறையிட்டனர். இப்பெண் தெய்வங்கள் தங்களது குறைகளைப் போக்கி, தாங்கள் வேண்டியதை இவர்களிடம் கேட்டுப் பெறவும் முடியும் என்ற நம்பிக்கையால், பெண் தெய்வங்களான இயக்கியம்மன் வழிபாடு மக்களால் பெரிதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தெய்வமாக மாற்றம் பெற்றது. எனவே, சமணம் போன்றே பிற சமயங்களும் தங்களது சமய வளர்ச்சிக்குப் பெரும் துணையாக இருக்கும் என இப்பெண் தெய்வத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர். அதன் அடிப்படையில்தான், சமண சமய இயக்கியர் திருவுருவங்கள் அதிகரிக்கத் துவங்கின. பொ.ஆ. 8-ம் நூற்றாண்டு திருப்பான்மலையில், பொன்இயக்கியார் புடைப்புச் சிற்பம், நாகநந்திக்குரவர் முன்னிலையில் செய்யப்பட்டுள்ளது.

வேலூர் மாவட்டம், திருமலையில் இயக்கியின் உருவம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தீர்த்தங்கரர்களுக்குத் தனியாக இயக்கியர்களையும் படைத்துள்ளனர். தமிழகத்தில் இயக்கியம்மன்கள் ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றை வேறுபடுத்திக் காட்டும் வகையில் அமைப்பட்டுள்ளன.

திருமலை - இயக்கியம்மன் புடைப்பச் சிற்பம்

தீர்த்தங்கரர் சிற்பங்களைச் செய்யும்போதே இயக்கியம்மன் சிற்பங்களையும் அமைத்துள்ளனர். இயக்கன் உருவத்தை வலப்புறமும், இயக்கி உருவத்தை இடப்புறமும் அமைத்தனர். இதற்கென தனியாக சிற்பக்கலை அமைப்புகள் தனியாக இல்லாமையால், தீர்த்தங்கரர்களின் இடப்புறத்தில் அமைப்பதை ஆரம்பக் காலகட்டத்தில் பின்பற்றினர். வடஇந்தியாவில், குறிப்பாக பிகார் போன்ற மாநிலங்களில் இயக்கியம்மனை வலப்புறம் அமைத்துள்ளனர். சிற்ப அமைப்பில் எவ்வித மரபையும் பின்பற்றாத நிலையில், இவ்வாறு தாங்கள் இடப்புறமும், வலப்புறமும் அமைத்துக்கொண்டனர். இயக்கியம்மன் வழிபாடு சிறப்புபெற்ற நிலையில், பல இடங்களில் இயக்கியம்மனுக்குத் தனியாகக் கோயில்கள் எடுப்பித்தலும், சிறப்புப் பூஜைகளும் பெருகின. பின்னர், பொ.ஆ. 8-9-ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, இயக்கியம்மன் திருவுருவங்களை இடப்புறமே அமைத்தல் வேண்டும் என திட்டவட்டமாகச் செயல்பட்டுள்ளனர்.*4

தமிழகத்தில், ஆரம்பக் காலகட்டங்களில் செய்யப்பெற்ற இயக்கியம்மன்கள் திருவுருவங்கள் பெரும்பாலும் எளியமுறையில் வடிக்கப்பட்டன. பின்னர், இயக்கியரின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளையும் தெளிவான முறையில் அமைக்கப்பட்டன. அதற்குச் சான்றாக கழுகுமலை, சிதறால் போன்ற சிற்பங்களைக் குறிக்கலாம்.

24 தீர்த்தங்கரர்களும், இயக்கியம்மன்களும்

தமிழகத்தில், திகம்பரப் பிரிவுச் சமணமே செல்வாக்கு பெற்று விளங்கியது. அவர்களது வழிபாட்டு முறையின் அடிப்படையிலேயே இயக்கியம்மன் உருவங்களும் படைக்கப்பட்டன. சமண சமயத்தில் காணப்படும் இயக்கியர்களும், அவர்களுக்குரிய மூலதெய்வங்களையும் கீழ்க்கண்டவாறு பட்டியலிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளது.*5

மேற்குறித்த 24 தீர்த்தங்கரர்களின் சாசனா தெய்வங்களாக விளங்கியவர்கள்தான் இங்கு தீர்த்தங்கரர்களுக்கு எதிரே குறிக்கப்பட்டுள்ள இயக்கியம்மன்கள் ஆகும். தமிழகத்தில், தாய் தெய்வ வழிபாடு சிறப்புற்றிருந்த நிலையில், சமணப் பெண் தெய்வங்களான இயக்கியம்மன்களும் மக்கள் மனதில் இடம்பிடித்தனர் எனலாம். எனவேதான், தமிழகத்தில் இயக்கியம்மன்கள் வழிபாடும் மிகவும் சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றது.

தீர்த்தங்கரர்களைக் காக்கும் இந்த சாசனா தெய்வங்கள் மிகவும் வலிமையுடையவை என மக்கள் கருதினர். ஏனெனில், இறைவனையே காக்கும் காவல் தெய்வங்களாக விளங்கி, அவருக்கு வரும் இன்னல்களை அகற்றி மனஅமைதியுடன் இருக்க தீர்த்தங்கரர்களுக்கு உதவி புரிந்தமையால், இவ்வியக்கி பெண் தெய்வங்களான காவல் தெய்வங்களை, மக்களும் தங்களது இன்னல்களையும் போக்குவார்கள் என்ற கருத்துடன் போற்றி வழிபடத் துவங்கினர்.

தமிழகத்தில் காணப்பட்ட 24 தீர்த்தங்கரர்களின் இயக்கியம்மன்கள் அனைவரும் சிறப்பான இடத்தைப் பெறமுடியவில்லை. அவற்றில் ஒரு சில இயக்கி பெண் தெய்வங்களே மிகவும் சிறப்பான இடத்தையும், பல இடங்களில் தனிக்கோயில்களும், கற்சிற்பங்களும், செப்புப் படிமங்களுமாக வைத்து வழிபட்டுவந்துள்ளதைக் காணமுடிகின்றது.

அடுத்து, தமிழகத்தில் வணங்கப்பட்ட சமண பெண் தெய்வங்களான இயக்கியம்மன்களும், அவற்றின் சிறப்புகளையும், அவை சிற்பங்களாகவும், செப்புப் படிமங்களாகவும் காட்சி அளித்ததைப் பற்றியும் தொடர்ந்து காண்போம்.

(தொடரும்)

சான்றெண் விளக்கம்

  1. Epigrapica Indica, IV pp.136-137.
  2. A.R.E., 251- 1936-37.
  3. T.S.Subramanian and V.Vedachalam, icons of grace, Frontline, Vol.29. Issue 11, jun 2-15, 2012,
  4. P.B.Desai, Jainism in South India., pp.88.
  5. ச. செல்வராஜ், தகடூர் நாட்டில் சமணமும் பௌத்தமும், பெருமாள் மணிமேகலை பொறியியல் கல்லூரி, ஒசூர், கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம், 2014.
]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/sep/22/சமண-சமய-பெண்-தெய்வங்கள்-தொடர்ச்சி-2777786.html
2769063 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் சமண சமய பெண் தெய்வங்கள் (இயக்கியம்மன் வழிபாடு) ச. செல்வராஜ். Friday, September 8, 2017 12:00 AM +0530  

இந்தியாவில், சமணமும் பௌத்தமும் பொஆ.மு. 2-ம் நூற்றாண்டு முதலே தழைத்தோங்கியது. இவ்விரு சமயமும் தங்களது பெண் தெய்வமாக இயக்கியம்மனை வழிபட்டுள்ளன. தமிழகத்தில் பௌத்த சமயத்தில் வழிபட்ட இயக்கியம்மன் குறித்த தகவல்கள் மணிமேகலை காப்பியத்தில் எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. சமண சமயத்து இயக்கியர்கள் குறித்த குறிப்புகள், முதன்முதலில் சங்க இலக்கியங்களுள் ஒன்றான சிலப்பதிகாரத்தில் காணப்படுகின்றது.

பௌத்த சமயத்து பெண் தெய்வங்களைக் குறித்த செய்திகள் பொ.ஆ. 6-ம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு அதிகளவில் காணப்படவில்லை. ஆனால், சமண சமயத்துப் பெண் தெய்வங்கள் குறித்த குறிப்புகள் சிலப்பதிகார காலத்திலிருந்து நாயக்கர்கள் காலம் வரை தொடர்ந்து காணப்படுகின்றன. சமண சமயத்து இயக்கியரின் சிற்பங்களும், செப்புத் திருமேனிகளும், கல்வெட்டுகளும் தமிழகத்தில் காணக்கிடைக்கின்றன. ஆரம்ப காலகட்டங்களில் இயக்கியர்களின் திருவுருவங்கள், தீர்த்தங்கரர்களுடனும், பின்னர் தனித்தும் காணப்படலாயிற்று. அடுத்த நிலையில், தீர்த்தங்கரர் ஆலயங்களுக்கு அருகிலேயே இயக்கியம்மனுக்குத் தனியாக கோயில் எடுத்து சிறப்பு செய்து வழிபட்டுள்ளனர்.

இயக்கி வழிபாட்டின் தாக்கத்தை, தமிழ்நாட்டு சைவ, வைணவப் பெண் தெய்வங்களின் வழிபாட்டிலும் காணமுடிகின்றது. இயக்கியம்மன் வழிபாடு தொடர்ந்து பின்பற்றப்பட்டாலும், நாயக்கர்கள் காலத்தில் இவை அனைத்தும் நாட்டார் வழக்கோடு தொடர்புபடுத்தியே வழிபடும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. தமிழகத்தில், குறிப்பாக தென்பகுதியில் இன்றளவும் இசக்கியம்மன், பேச்சியம்மன், பகவதியம்மன், பொன்னியம்மன் போன்ற பெண் தெய்வங்களே மிகவும் சிறப்பு பெற்று திகழ்கின்றன. இவை அனைத்திலும், சமண சமயத்து இயக்கியம்மனின் சாயலையும் வழக்காறுகளையும் காணமுடிகின்றது.

தமிழகத்தின் தென்பகுதியில், வழிபாட்டில் மிகவும் சிறப்புபெற்றது நாட்டார் வழக்கிலுள்ள பெண் தெய்வம் இசக்கியம்மன் வழிபாடே எனலாம். இன்றளவிலும் அப்பகுதியில் இசக்கிமுத்து, இசக்கியப்பன். இசக்கிபாண்டி. இசக்கியம்மாள், இசக்கி எனப் பல்வேறு பெயர்களைச் சூட்டி அதன் சிறப்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டுள்ளனர். இவை அனைத்தும் இயக்கியம்மனின் தாக்கம் பெற்றவையே என்றால் அது மிகையாகாது.

இயக்கியம்மன்

 

சமண தீர்த்தங்கரர்களுடன் இயக்கியம்பிகையம்மன் குடவரைச் சிற்பம்

தனித்த நிலையில் இயக்கியம்மன் புடைப்புச் சிற்பம்

தீர்த்தங்கரருடன் இயக்கியம்மன்

வடஇந்தியாவில் சமண சமயப் பெண் தெய்வங்களை யக்ஷி என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர். ஆண் காவல் தெய்வங்களை யக்ஷன் என்றும் அழைத்தனர். தமிழில் இச்சொற்கள் இயக்கி, இயக்கன் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. இருபத்தி நான்கு தீர்த்தங்கரர்களுக்கும் காவல் தெய்வமாக ஒரு இயக்கியும் ஒரு இயக்கனும் உளர்.

தமிழகத்தில் பக்தி இயக்கங்கள் தோன்றி வளர்ந்த காலத்தில், அவரவர் சமயங்களை வளர்க்க பெண் தெய்வங்களையே சார்ந்திருந்தனர் எனலாம். தமிழகத்தில் காணப்படும் நாட்டார் வழக்கில் அமைந்த கிராம தெய்வங்களான இசக்கியம்மன், சமண - பௌத்த சமயங்களின் வாயிலாக வந்தவை எனக் கூறுவதைவிட, இந்தியாவில் சமண – பௌத்த சமயங்களுக்கு முன்னரே பண்டைய கிராமங்களில் வழக்கத்தில் இருந்த பெண் தெய்வமே இந்த இசக்கியம்மன் என்பதே சரியான கூற்றாகும்.

இந்தியா முழுமையிலும் உள்ள கிராம மக்கள் தங்களுக்கென ஒரு பெண் தெய்வத்தை அனைவரும் வழிபடும் வகையில் அமைத்துச் சிறப்பு செய்துள்ளனர். நாட்டுப்புற மக்கள் முதன்முதலில் வணங்கியது பெண் தெய்வத்தையே. அதுவே தாய் தெய்வ வழிபாடாகும். அந்நாட்டுப்புற வழக்கில் வாழ்ந்த மக்கள், தங்களுக்கு ஏற்றார்போல இசக்கியம்மனை வழிபட்டு வந்தனர். இதனைப் பின்பற்றியே, இந்தியாவில் பிறசமயங்கள் தங்களது சமயத்துக்கு ஏற்ப இப்பெண் தெய்வத்தை தங்களது பெண் தெய்வங்களாக ஏற்று, அதன் மீது தங்களது சமயம் சார்ந்த கருத்துகளைத் திணித்து, அம்மக்களுக்கு ஏற்ப பல நம்பிக்கைகளையும், வரலாற்றுச் செய்திகளையும் கூறி இசக்கியம்மனை இயக்கியம்மனாக ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்துள்ளனர். இக்கருத்து, அப்போதைய சூழ்நிலைக்கு ஏற்றார்போல், பல நன்மைகளை மக்களுக்கு கிடைக்கச் செய்தமையால், அவர்களும் இதனை ஏற்றுக்கொண்டு வழிபட்டனர் என்பதே பொருந்தும்.

சமண சமயத்தில் மதபோதகர்களாகத் திகழ்ந்தவர்கள்தான், சமணத் தீர்த்தங்கரர் என அழைக்கப்பட்டவர்கள். இவர்கள் மொத்தம் 24 தீர்த்தங்கரர்கள் ஆவர். உருவ வழிபாடு புகுந்த பின்னர், சமண சமயத்து மக்கள் இவர்களையே மூலநாயகர்களாகக் கருதி வழிபடலாயினர். இம்மூலநாயகர்களுக்குத் துணைபுரியும் தெய்வங்களாக அமைக்கப்பெற்றவர்களை பரிவாரத் தெய்வங்கள் என்றழைப்பர். அப்பரிவாரத் தெய்வங்களை சாசனா தெய்வங்கள், வித்யாதேவிகள், சூத்திரதேவிகள் என்று வகைப்படுத்தி அமைத்துக்கொண்டனர்.*1 மூலநாயகரைக் காக்கும் கடவுளாக இந்த சாசனா தெய்வங்கள் விளங்கியதால், இவர்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட்டது. வித்யா தெய்வங்கள் சமய ஞானத்தையும், கல்வி அறிவையும், உடல் ஆரோக்கியத்தையும் வழங்கும் ஆற்றல் பெற்றவளாவாள்.

சமண சமய மக்கள், பௌத்த சமய மக்களைப் பின்பற்றியே தாங்களும் சமணத் தலங்களில் இயக்கியின் உருவங்களைச் செய்து மக்களை தங்கள் பக்கம் ஈர்த்துள்ளனர் எனலாம்.

இயக்கியம்மன் தோற்றமும், வளர்ச்சி நிலையும்

இந்தியாவின் வடபகுதியில், சமண சமயத்தில் இயக்கி வழிபாடு, குப்தர்கள் காலம் தொடங்கி முறையாக வளர்ச்சி பெற்று தனிச்சிறப்பை எட்டியது. குஷானர் காலத்தில் தோன்றிய அம்பிகா வழிபாடு மட்டுமே இதற்கு விதிவிலக்காகத் திகழ்ந்தது. மதுராவில் கிடைத்த குஷாணர்கள் காலத்து சமண சமயச் சிற்பங்கள், சுடுமண் உருவங்கள் போன்று இந்தியாவில் தொன்றுதொட்டு விளங்கிவந்த இயக்கியின் உருவங்களும் கிடைத்துள்ளன. ஒரிஸாவில் காரவேலன் காலத்தில் உதயகிரி, கண்டகிரி ஆகிய குன்றுகளில் காணப்படும் குகைத்தலங்களில் இயக்கியின் உருவங்கள் சிற்பங்களாகச் செதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.*2 பார்குத் பகுதியிலும் சமண சமய இயக்கியின் உருவங்கள் காணப்படுகின்றன. தமிழ்நாட்டில் இதுபோன்ற தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியை சமண சமய இயக்கி வழிபாட்டில் காணமுடிந்தாலும், வடஇந்தியாவைக் காட்டிலும் இயக்கி வழிபாடு தமிழகத்தில்தான் மிகவும் உயர்ந்த நிலையில் இருந்துள்ளது.

இயக்கியம்மன் - மதுரா - பொ.ஆ. 2-ம் நூற்றாண்டு / பார்குத் - இயக்கி

சமண சமயத்தில் இருபத்தொன்றாவது தீர்த்தங்கரரான நேமிநாதர்க்கு உரிய இயக்கி அம்பிகாவுக்குப் பிறகு மற்ற தீர்த்தங்கரர்களுக்கும் இயக்கியம்மன் உருவம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. பொ.ஆ. 6-ம் நூற்றாண்டுக்கும் பொ.ஆ. 10-ம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்திலேயே சமண சமய வரலாற்றில் இருபத்தி நான்கு தீர்த்தங்கரர்களுக்கும் இயக்கியம்மன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அம்பிகை இயக்கியம்மனுக்குப் பிறகு பார்சுவநாதர்க்கு உரிய பத்மாவதி என்ற இயக்கியும், ஆதிநாதர்க்கு உரிய சக்கரேஸ்வரி, மகாவீரர்க்கு உரிய சித்தாக்கியா ஆகிய இயக்கியர்கள், முழுமையாகப் புகழ்பெற்று அமைந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது.*3 இயக்கியர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் அனைத்தும் சமண சமய பழமையான நூல்களான பகவதி சூத்திரம், தத்வார்த்த சூத்திரம் போன்றவையும், கர்நாடகத்தில் தோன்றிய திரிஸஷ்டிசாலகாபுருஷ சரித்திரம் என்ற நூலும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றன.*4

அம்பிகா, பத்மாவதி, சக்ரேஸ்வரி, சித்தாக்கியா போன்ற பெண் தெய்வங்களே சிற்பங்களாகத் தனித்த நிலையிலும், தீர்த்தங்கரர்களோடும் சேர்ந்து காணப்படுகின்றன. இவ்வியக்கியம்மன் வழிபாடு, காலப்போக்கில் தனிச்சிறப்பு பெற்று ஒரு சிறந்த இடத்தைப் பெற்றது எனலாம்.

தமிழகத்தில் இயக்கியம்மன் வழிபாடு

தீர்த்தங்கரர்களுடன் இயக்கியம்மன்கள்

தமிழகத்தில் இயக்கியம்மன் வழிபாடு படிப்படியாக வளர்ச்சி பெற்று, வடஇந்தியாவைக் காட்டிலும் தனிச்சிறப்பு பெற்றுத் திகழ்ந்தது. இயக்கர் வழிபாட்டைக் காட்டிலும் இயக்கியம்மன் வழிபாடே பெரிதும் போற்றப்பட்டது. வடஇந்தியாவைக் காட்டிலும், தமிழகத்தில் இயக்கியம்மன் வழிபாடு மிகவும் சிறப்புப் பெற்று உயர்ந்த நிலையை எட்டியது. பண்டைய காலத்திலிருந்தே தமிழகத்தில் ஒத்த கருத்துடைய பெண் தெய்வங்கள் பழக்கத்தில் இருந்தமையால், இங்கு பெண் தெய்வ வழிபாட்டுக்குத் தொன்றுதொட்டு அளித்துவந்த தனிச் சிறப்பும், தமிழகத்தில் தமிழக மக்கள் சமண சமயத்தைச் சார்ந்த இயக்கியம்மன் வழிபாட்டுக்கு வந்தபொழுது, அதனை எளிதில் ஏற்றுக்கொண்டதற்குக் காரணமாகலாம்.

தமிழகத்தில் பண்டைய இலக்கியங்களில் சிலப்பதிகாரத்திலேயே இயக்கியம்மன் வழிபாடு பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகின்றது என்பதை முன்னரே குறிப்பிட்டோம். சமண சமய காவியமான சிலப்பதிகாரத்தில், கதாபாத்திரங்களாகவும், அமைவிடங்களாகவும் பல இடங்களைப் படைத்து, மக்களுக்குப் பல சமண சமயக் கருத்துகளை எடுத்துரைக்கின்றன. இந்திய சமண சமய வரலாற்றில், காலப்போக்கில் புகுந்த இயக்கி வழிபாட்டை தமிழகத்து சமண சமயமே தென்னிந்தியாவில் முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.

இயக்கியர்களின் தன்மைகளைப் ஒருங்கே பெற்ற பெண் தெய்வங்கள் பல சிலப்பதிகாரத்தில் காணப்படுகின்றன. சான்றாக, சிலப்பதிகாரத்தில் காணப்படும் பாவை மன்றம், வழியிடைத் தெய்வங்கள், கானுறைத் தெய்வம், பூங்கண் இயக்கி போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இவற்றில், இயக்கியின் தன்மைகளைத் தன்னிடத்தே கொண்ட தெய்வங்களாக சிலம்பில் காட்டப்படும் வரோத்தமை, வனசாரினி போன்ற பெண் தெய்வங்களுடன் இயக்கி என்ற பெயரிலேயே காணப்படும் பெண் தெய்வமானது பூங்கண் இயக்கியம்மன் போன்றவையும் குறிப்பிடத்தக்கது.*5 பூம்பூகாரில் இருந்த பல மன்றங்களில் பாவை மன்றமும் ஒன்று. இப்பாவை மன்றம், பெண் தெய்வம் உறையும் மன்றமாகத் திகழ்ந்த ஒன்று. அரசு தவறிழைத்தாலும், நீதிநெறி தவறி நடந்தாலும், அதனை நாவினால் கூறாமல், அதற்காக கண்ணீர்விட்டு அழும் தன்மையுடையதாகும்.

வரோத்தமை, வனசாரினி, கானுறைத் தெய்வம்

சிலம்பில் குறிக்கப்பட்டுள்ள பெண் தெய்வங்களின் பண்பு நலன்கள், இயக்கியின் பண்பு நலன்களோடு இணைவதும், சமண சமயக் கொள்கைகளோடு ஒன்றிப்போவதும், அவை படைக்கப்பட்டுள்ள விதத்திலிருந்தும் அறியமுடிகின்றது. கொடும்பாளூரிலிருந்து மதுரை செல்லும் வழியானது காட்டு வழியாகும். அக்காட்டுப் பாதையில் செல்லும்போது, அவற்றில் இருக்கக்கூடிய பெண் தெய்வம் வழியிடைத் தெய்வங்களான வனசாரினி, வரோத்தமை குறிக்கப்படுகின்றனர். இருவரும் கானுறைத் தெய்வங்களாகும். இப்பெண் தெய்வங்கள் காட்டுக்குள் ஏற்படும் துன்பங்களைப் போக்க உதவுவார்கள். துன்பங்களைத் தந்தாலும் பின்னர் நல்வழிகாட்டுவர்.

கோவலனும் கண்ணகியும் மதுரை செல்லுமிடத்து ஏற்படும் இடர்களைக் களையவும், ஏற்படும் ஆபத்துகளை முன்கூட்டியே அறியவும் கவுந்தியடிகள் வழிகாட்டி நின்றாள் என்று கூறுகின்றது. இருப்பினும், கோவலன் இதுபோன்ற தெய்வங்களை விரட்டுவதற்கு, வெற்றியைத் தரும் கொற்றவையின் மந்திரத்தைக் கூறி தங்களை வழியிடைத் தெய்வங்களிலிருந்து காத்துக்கொள்வர் என்ற கருத்தும் கூறப்படுகின்றது. ஆகவே, நன்மை தரும் பெண் தெய்வங்களும், தீமை தரும் பெண் தெய்வங்களும் ஒருங்கே இருந்துள்ளன. இவற்றில் குறிக்கப்படுவது என்னவெனில், அனைத்தும் பெண் தெய்வங்களே என்பதை கருத்தில் கொள்ள வேண்டுவதாகும். மதுரைப் பெருவழிகளில் அமைந்த திருமால் குன்றத்தில் அமைந்த பெண் தெய்வமே வரோத்தமையாகும். அங்குள்ள இத்தெய்வத்தின் அருளைப் பெற, அழகர்மலையை மூன்று முறை வலம் வந்து நின்றவர்க்கு நல்வழிகாட்டி நன்மை பயக்கும் என்று கூறுவர்.*6

பூங்கண் இயக்கி

மதுரையின் கோட்டைக்கு வெளியே அகழியினை ஒட்டி இருந்த பகுதி புறஞ்சிறைமூதூர் என்று அழைக்கப்பட்டது. இப்பழமையான ஊரில், பூங்கண் இயக்கி என்ற இயக்கியம்மன் கோயில் ஒன்று இருந்துள்ளது. அம்மதுரை மாநகரத்து ஆயர்பாடியில் இருந்த மாதுரி என்ற ஆயர் முதுமகள், மதுரைக் கோட்டைக்கு வெளியே வந்து மாலைக் காலத்தில் இக்கோயிலில் உள்ள பூங்கண் இயக்கியை வழிபட்டாள். இதனை சிலப்பதிகாரத்தில் அடைக்கலக் காதை வரிகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.*7 தமிழகத்தில், இயக்கி வழிபாடு குறித்து காணப்பட்ட கல்வெட்டுகள், சிற்பங்கள் ஆகியவற்றுக்கு முந்தைய சான்றாக இவை தென்படுகின்றன என ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். சிலம்பில் காணப்படும் இச்சான்றே, தென்னிந்தியாவில் இயக்கியம்மன் வழிபாடு பற்றி நமக்குக் கிடைக்கும் சான்றுகளில் மிகவும் பழமையானதாகும்.

பூங்கண் இயக்கி என்ற பெயர்க் காரணம், பூப்போன்ற கண்களைப் பெற்றவள் என்று கண்ணை அடைமொழியாகக் கொண்டு பெயர் பெற்றிருக்கலாம். இப்பெண் தெய்வத்தை சமண சமய மக்கள் மட்டுமின்றி, ஆயர்குல மக்களும் வணங்கியுள்ளனர்.

இவை, மதுரைப் பகுதியில் இயக்கியம்மன் வழிபாட்டின் சிறப்பை உணர்த்துகின்றன எனலாம். இவை சிலப்பதிகார காலத்துக்கு முன்பிருந்தே, பண்டைய கிராம மக்களால் இப்பகுதியில் வணங்கப்பட்டு வந்த பெண் தெய்வமாகும் என்ற கருத்தும் உள. இப்பூங்கண் இயக்கியம்மன் கோயில், மதுரையின் உட்பகுதியில் அமையாமல் மதுரையின் வெளிப்பகுதியில் அமைந்துள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது. மதுரையைச் சுற்றிலும் சமணத் துறவிகள் வாழ்ந்த பகுதிகள் நிறைய உள்ளன. தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறை மேற்கொண்ட ஆய்வுகளில், மதுரைக்கு அருகே மீனாட்சிபுரம், மாங்குளம் பகுதியில் மேற்கொண்ட அகழாய்வில் இங்கு பல சமண சமயத் துறவிகள் தங்கி வாழ்ந்திருத்தல் கூடும் என்பதற்கு தக்க சான்றுகளாகப் பல கற்படுக்கைகளும், கட்டடப் பகுதிகளும், மட்கலன்களும், சங்க காலக் கூறை ஓடுகளும், இரும்பு ஆணிகளும், சுடுமண் மணிகளும் கிடைத்துள்ளன.*8 மேலும் கிடைத்துள்ள பல குகைச் சிற்பங்களும், பாறைகளில் காணப்படும் புடைப்புச் சிற்பங்களும் இங்கு சமண முனிவர்கள் தங்கி வாழ்ந்துள்ளனர் என்பதற்குச் சான்றாக விளங்கும் தொல்லியல் சான்றுகளாகின்றன.

பூங்கண் இயக்கியம்மன் கோயில் மதுரைக்கு வெளிப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது என்ற குறிப்புக்கு ஏற்ப, அண்மையில் மதுரைக்கு அருகாமையில் நடைபெற்ற கீழடி அகழாய்வில் தொன்மையான பல சங்க காலக் கட்டடப் பகுதிகள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளதைக் கண்டோம்.*9 நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் மக்கள் கீழடியில் வந்து தங்கிச் சென்றிருத்தல் கூடும் என்ற கருத்தும் கூறப்பட்டது. இவர்கள் வணிக நோக்குக்கு வந்தவராக இருப்பின், அவர்கள் வழிபட்ட தெய்வமாகவும் இப்பூங்கண் இயக்கி இருந்திருக்கலாம். ஏனெனில், நமது மிகவும் பழமையான தெய்வம் பெண் தெய்வமே என்ற கருத்தும் இதில் வெளிப்படுகிறது. இவை அனைத்தும், இப்பூங்கண் இயக்கியம்மன் மதுரைக்கு வெளியே அமைந்திருந்ததாலும், அனைவராலும் போற்றி வணங்கப்பெற்ற பெண் தெய்வமாகவே இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதே ஏற்புடைத்ததாகும்.

சமண சமயத் துறவிகள் ஊருக்கு வெளியே மலைக்குன்றுகளிலும், மலையடிவாரத்திலும் தங்கி வாழ்பவர்கள் என்ற கருத்து அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. மேலும், மதுரையைச் சுற்றி பல சமண சமயத் துறவிகள் இருப்பிடங்களும், பண்டைய தமிழி (பிராமி) கல்வெட்டுகளும் காணப்படுவதால் இக்கருத்து ஏற்புடையதாகவே அமைகிறது. வடஇந்தியாவில், பெரும்பாலும் முனிவர்கள் இயக்கர்களையே வழிபட்டனர். ஆனால், தமிழகத்தில் மட்டுமே இதற்கு மாறாக, அவர்களின் தொன்றுதொட்டு வணங்கிய தாய் தெய்வத்தின் மீது கொண்ட பற்றின் காரணமாக, இங்கு வாழ்ந்த சமணத் துறவிகள் அனைவரும், சமணப் பெண் தெய்வமான இயக்கியம்மனையே வழிபட்டனர். இவை, தமிழகத்தில் சமண சமயத்தில் பெண் தெய்வ வழிபாட்டுக்கு இருந்த செல்வாக்கையே காட்டுகின்றது.

பல்லவர் - பாண்டியர் ஆட்சிக் காலத்தில் இயக்கியம்மன்

பொ.ஆ. 5-ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு கர்நாடகம், மகாராஷ்டிரம் போன்ற பகுதிகளிலிருந்து தமிழகப் பகுதிக்குப் புகுந்த திகம்பர சமணப் பிரிவைச் சார்ந்தவர்கள் மேலும் பல வளர்ச்சியை அடைந்தனர். தமிழகத்தில் பல்லவர், பாண்டியர் ஆட்சிக் காலத்தில், கர்நாடகமும், மகாராஷ்டிரமும் இணைந்து அதன் பகுதிகளில் அரசியல், சமயம், வணிகம், கலை எனப் பலவகையான தொடர்புகளைப் பெற்று பல மாற்றங்களைக் கண்டது. இவர்கள், சமண சமயத்தைத் தங்களது சமயமாக ஏற்றுக்கொண்டு ஆட்சி புரிந்துவந்த கங்கர்களோடு அரசியல் தொடர்பும் மண உறவுமுறைத் தொடர்பும் கொண்டு அரசு புரிந்தனர். பல்லவ அரசன் சிம்மவர்மனின் தாய், சமண சமயத்தைப் போற்றும் கங்கர் குலத்தைச் சார்ந்தவள்.*10

இப்படி, பல்வேறு காரணங்கள் தமிழகத்தில் இயக்கி வழிபாட்டின் தூண்டுதல்களாக அமைந்திருக்கின்றன. தமிழகத்தில் பல்லவர், முற்கால பாண்டியர் காலத்தில் எழுந்த பக்தி இயக்க அலையும், சமண சமய இயக்கி வழிபாட்டின் வளர்ச்சிக்கு ஓர் இன்றியமையாத தூண்டுகோலாக அமைந்துள்ளது எனலாம். இவ்வாறு சமண சமயத்தைச் சார்ந்த இயக்கியம்மன் வழிபாடு பல்வேறு நிலைகளில் வரலாற்றின் துவக்க காலம் முதல் தொடர்ந்து தமிழகத்தில் பல வளர்ச்சிகளைப் பெற்றுள்ளது.

(தொடரும்)

சான்றெண் விளக்கம்

  1. Gupta R.S, Iconography of Hindus, Buddhist and Jains, D.B.Taraporevala sons and Co. Pvt Ltd., Bombay, 1972. pp175 - 176.
  2. Deblamitra, Udhagiri and Kandagiri, Archaeological Survey of India, NewDelhi, 1975, pp.32 - 35.
  3. வெ. வேதாசலம், இயக்கிஅம்மன் வழிபாடு, அன்னம் (பி) லிட், சிவகங்கை, பக்.36 - 39,1989.
  4. சிலப்பதிகாரம், வரிகள் 2337 - 2338.
  5. P.B. Desai, Jainism in South India. pp.13 - 14.
  6. சிலப்பதிகாரம், காடுகாண் காதை - வரிகள், 1698 - 1732.
  7. மேலது.
  8. S. Selvaraj, C. Santhlingam and Marxia Gandhi, Mangulam Excavation Report, Govt of Tamilnadu, Chennai.
  9. ச. செல்வராஜ். தமிழகத்தில் அண்மைக்கால அகழாய்வுகள், கீழடி மற்றும் பட்டறைப்பெரும்புதூர், தினமணி டாட் காம், புதையுண்ட தமிழகம், அத்தியாயம் 43.
  10. டி.என். சுப்பரமணியன் (பதி), பாண்டியர்கள் செப்பேடு பத்து, தமிழக வரலாற்றுக் கழகம், சென்னை.
]]>
தாய் தெய்வங்கள், இசக்கியம்மன், நாட்டார், தமிழர், பண்பாடு, tamil, tamilnadu, culture, religion, சமணர், பௌத்தம், சமணம், buddhism, jains, literature, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/sep/08/சமண-சமய-பெண்-தெய்வங்கள்-இயக்கியம்மன்-வழிபாடு-2769063.html
2761670 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் பௌத்த, சமண சமயத்தில் பெண் தெய்வங்கள் - 2 (இயக்கியர் வழிபாடு) ச. செல்வராஜ். Friday, August 25, 2017 01:28 PM +0530  

சிலம்பும், மணிமேகலையும் பெண் தெய்வங்களை போற்றுவது போலவே, பௌத்த மதத்தில் தாராதேவி, மங்களாதேவி, சிந்தாதேவி, போன்ற பெண் தெய்வங்களும் போற்றப்பட்டுள்ளன. பௌத்த சமயத்தில் பெரிதும் போற்றி வணங்கப்பெற்ற பிற பெண் தெய்வங்களைப் பற்றி இங்கு காண்போம்.

ஜாங்குலி (Janguli)

மேய்த்தல் தொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்ட மக்கள் வணங்கிய தெய்வம் நாககன்னி என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. காடும் மலைகளும் சூழ்ந்த பகுதிகளில் பாம்பினால் அதிக பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், அதன் தலைவியாக கருதப்பட்ட நாகக்கன்னி வழிபாடே அனைத்து சமுதாயத்துக்கும் முதன்மையானதாக விளங்கியுள்ளது. அவ்வாறு இந்தியாவில் தொன்றுதொட்டு வந்த இந்த நாக வழிபாடு, பௌத்த சமயத்தில் ஜாங்குலி (Janguli) என்ற பெண் தெய்வமாக வணங்கப்பட்டுள்ளாள். இத்தெய்வத்தைக் குறிப்பிடும்பொழுது, இவள் தனது தலையில் அரவக்குடையும், காதுகளில் நாக குண்டலங்களும், தனது மெல்லிய இடையில் நாகமேகலையையும் அணிசெய்து காட்சியளிப்பாள். இவையனைத்தையும், அவளது திருவுருவச் சிற்பத்தில் காணலாம். இத்தெய்வம், பாம்புகளால் ஏற்படும் இடர்களைப் போக்கவல்லது.*1

சிந்தாதேவி

சங்க இலக்கியமான மணிமேகலையில், ஆபுத்திரனுக்கு அட்சயபாத்திரத்தை வழங்கியவள் சிந்தாதேவி எனும் பெண் தெய்வமாவாள் என்று சாத்தனாரால் குறிப்பிடப்படுகிறது. பொ.ஆ.2-ம் நூற்றாண்டில் பௌத்த சமய நூல்களில் குறிப்பிடப்படும் தெய்வம் சுண்டாதேவி எனக் குறிக்கப்படுகிறது. இத்தெய்வம், கைகளில் கிண்ணங்களை ஏந்தியவாறு காட்சியளிக்கிறாள். எனவே, சுண்டாதேவியும் சிந்தாதேவியும் உருவ ஒற்றுமையாலும், கருத்து ஒற்றுமையாலும் ஒத்துப்போவதால், இருவரும் ஒன்றே எனக் கொள்ளலாம்.*2 அன்னலட்சுமியாக இங்கு பெண் தெய்வத்தைப் போற்றியுள்ளதும், பசித்தவர்களுக்குக் கருணையுடன் அன்னம் வழங்குபவை பெண் தெய்வங்கள் என்ற கருத்தையும் இப்பெண் தெய்வத்தின் வாயிலாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

தாராதேவி

தாராதேவி என அழைக்கப்படுபவள், அழகுக்கே உரிய உணர்வை வழங்கிய பௌத்த சமயத்து பெண் தெய்வமாவாள். சீன யாத்ரீகரான யுவான் சுவாங், தனது இந்திய நாட்டுப் பயணக் குறிப்பில், இத்தெய்வத்தைப் பெருமைபடக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இவர் பௌத்த சமயத்தில், அவலோகீஸ்வரரின் சக்தியாக விளங்கும் பெருமை பெற்றவள். இத்தாராதேவியே, கிராமங்களில் வழிபடப்படும் திரௌபதி அம்மன் எனும் கிராமதேவதையாகும். தாராதேவி பல வண்ணங்களைக் கொண்டவள் என்றும் குறிப்பர்.

தமிழகத்தில், பொ.ஆ.6-ம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர், சமண சமய இயக்கியர் உருவங்கள் சிறந்து விளங்கியதுபோல, பௌத்த மதப் பெண் தெய்வ உருவங்கள் சிறப்புற்று விளங்கப்படவில்லை. தமிழகத்தில், தொடக்க காலத்தில் இருந்த பௌத்த சமய பெண் தெய்வ உருவங்கள் வழிபாடு பிற்காலத்தில் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கியது எனலாம். இவை இடத்துக்கு இடம் வேறுபட்டு, தனது உருவங்களையும், பெயர்களையும் மாற்றம் செய்துகொண்டு வலம் வரத் துவங்கின என்றே கூறலாம்.

{pagination-pagination}

சான்றாக, தமிழகத்தில் காஞ்சிபுரத்தில் அமைந்துள்ள காமாட்சியம்மன் கோயில் பகுதியில், சென்னைப் பல்கலைக் கழக பண்டைய வரலாறும் தொல்லியலும் பயிலும் மாணவர்கள் மேற்கொண்ட அகழாய்வில், இக்கட்டுரை ஆசிரியரும் மாணவனாகப் பங்குபெற்றவர். அதுசமயம், அங்கு மேற்கொண்ட அகழாய்வில் பௌத்த விகாரத்தின் எச்சங்கள் இருப்பதைக் கண்டறிந்து வெளிக்கொணரப்பட்டது.*3. இதனடிப்படையில், காமாட்சியம்மன் கோயில் பகுதி முன்பு பௌத்த சமயத்தின் இருப்பிடமாக விளங்கியது என்றும், தற்பொழுது காணப்படும் ஸ்ரீகாமாட்சியம்மன், முன்பு பௌத்தர்களால் வணங்கப்பெற்ற தாராதேவியாக விளங்கியிருக்க வேண்டும் என்றும் கூறப்படுகிறது.*4.

ஆரிதி (Hariti)

இவள், ராஜகிருக நகரத்தின் காவல் தெய்வமாக விளங்கியவள். பாஞ்சகனுக்கும் ஆரிதிக்கும் ஐநூறு குழந்தைகள் பிறந்தன. இறுதியாகப் பிறந்த குழந்தை பிரியங்கரன் என்ற மகனிடம் மட்டும் பொல்லாத ஆசையும் அதிக அன்பும் வைத்திருந்தாள். ஆரிதி, குழந்தைகளைத் திருடி உண்ணும் பழக்கத்தைக் கொண்டவள். இவளது கொடுமையைத் தாளாத ராஜகிருகத்தின் மக்கள், புத்தரிடம் முறையிட்டனர். புத்தர் இவர்களது குறையை தீர்ப்பதாகக் கூறி, ஆரிதியின் அன்பு மகனான பிரியங்கரனை கவர்ந்து கொண்டுவந்த மறைத்து வைத்துக்கொண்டார். எங்கு தேடியும் கிடைக்காத தனது மகனைப் பற்றி புத்தரிடம் ஆரிதி  முறையிட்டாள்.

புத்தர் அவளிடம், நீ இனிமேல் குழந்தைகளைத் திருடி உண்ணும் பழக்கத்தை முழுமையாகக் கைவிடுவதாக எனக்கு உறுதி அளித்தால், உனக்கு உன்மகன் கிடைப்பான் எனக் கூறினார். அவளும் புத்தரிடம் அந்த உறுதியை வழங்கியதால், அவரும் அவளது மகன் பிரியங்கரனை அவளிடம் ஒப்படைத்தார். இதற்குப் பின்னர், ஆரிதிக்கும் அவளது மகனுக்கும் ராஜகிருக மக்கள் வேண்டிய உணவும், பலி கொடுத்தும் சிறப்பாக வழிபட்டனர். புத்த விகாரங்களிலும் ஆரிதி போற்றி வழிபடப்பட்டாள் என்று யுவான் சுவாங் தனது குறிப்பில் பௌத்த மதப் பெண் தெய்வமாகக் ஆரிதியைக் குறிப்பிடப்படுகின்றார். இவளது உருவச் சிற்பங்கள் அஜந்தா, எல்லோரா போன்ற இடங்களிலும் காணப்படுவதே இதற்குச் சான்று.*5 வடஇந்தியாவில் அமைந்த பௌத்த விகாரங்களில் ஆரிதி போற்றி வழிபடப்பெற்றாள்.

கந்திற்பாவை

கந்திற்பாவை, கடவுளால் எழுதப்பெற்ற பாவையாவாள். இப்பாவையை புகார் மக்கள் பெரிதும் போற்றி வழிபட்டுள்ளனர். சாத்தனார் தனது காவியத்தில் வரும் தீயவர்களின் கணங்களை மாற்றி அவர்களை நல்வழிப்படுத்தி அழைத்துச் செல்வதுபோல, காப்பியத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்களையும் தெய்வங்களையும் இணைத்துக் கூறுகின்றார். இது, சாத்தனார் அவர்களின் தனித்திறமையாகும். காயசண்டிகை என்ற தனது மனைவியின் உருக்கொண்டிருந்த மணிமேகலையை அடைய முற்பட்ட உதயகுமாரனைக் கொன்று, பின்னர் மணிமேகலை செய்வதறியாது நின்றபோது அவளை நெருங்க முற்பட்ட காஞ்சனையைத் தடுத்து, அவள் உருமாறிய மணிமேகலை என்ற உண்மைக் கதையைக் கூறிக் காத்தது இந்த கந்திற்பாவை.

காவிரிபூம்பட்டினத்தில் இருந்த குச்சரக்குடிகை என்னும் பெயருள்ள சம்பாபதி அம்மன் கோயிலில் உள்ள ஒரு தூணில் கந்திற்பாவை எனும் தெய்வ உருவங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. கந்து (தூண்) - பாவை (பதுமை), இவை இரட்டைத் தெய்வங்களின் உருவங்களாகும். இவள், பௌத்தர்களால் போற்றப்பட்ட பெண் தெய்வமாகும்.

{pagination-pagination}

மகாமயூரி

மகாமயூரி, புத்த மத சாதகக் கதைகளில் காணப்படும் மற்றுமொரு பௌத்தப் பெண் தெய்வமாவாள். தங்க மயிலிறகை தன் கையில் ஏந்தியிருக்கும் நிலையில் காணப்படுபவள். புத்தரின் உருவைத் தன் தலையில் சுமந்து நிற்கும் நிலையில், மூன்று முகங்களும் ஆறு கரங்களும் கொண்டு காட்சி அளிப்பவள். இப்பெண் தெய்வமும் நாகதேவதைகளைப் போன்றே கொடிய பாம்புகளால் ஏற்பட்ட நஞ்சினைப் போக்க வல்லவள். இதனால், இத்தெய்வத்தை மக்கள் பயபக்தியுடன் வணங்கியுள்ளனர். இவள் மந்திர தந்திர சக்தியுடையவளாகப் போற்றப்பட்ட பெண் தெய்வமாவாள்.

பிருகுடி

இப்பெண் தெய்வம், விரிந்த சடாபரம் கொண்டவளாக சிற்பங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளாள். கைகளில் அக்கமாலையும் திரிசூலமும் காணப்படும்.

சரஸ்வதி

பெண் தெய்வங்களின் வழிபாட்டில் பௌத்த சமயத்தவரால் பெரிதும் போற்றி வழிபடப்பட்ட தெய்வம், கல்விக் கடவுளாகிய சரஸ்வதியே எனலாம். இத்தெய்வம், இந்து சமயத்தவரிடம் இருந்து பௌத்த சமயத்தவரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பெண் தெய்வமாகும். ஒருங்கிணைந்து பார்த்தால், அனைத்து சமயங்களும் ஒரே நீதியைத்தான் கூறுகின்றன. ஒரே எண்ணங்களைத்தான் பிரதிபலிக்கின்றன. ஆனால், வழிபடும் தெய்வங்களின் பெயர்களும், வழிபாட்டு முறையும் மாறுபடுகின்றனவே தவிர, பெண் தெய்வங்கள் ஒன்றே. அதுவே தாய்மையைப் போற்றும் பெண் தெய்வம் என்பதும் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் முதன்மைக் கடவுளும் தாய் தெய்வமே என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை.

சாஞ்சி ஸ்தூபி (Sanchi Stupa)

பொ.ஆ.மு.2-ம் நூற்றாண்டு காலகட்டத்தில், பௌத்த மதத்தில் இயக்கி அம்மன் வழிபாடு மிகவும் சிறப்பு பெற்றிருந்தது. ஆந்திர மாநிலத்தில் சாதவாகனர்களின் ஆட்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் வாயிலாக தமிழகத்துக்குப் பௌத்தம் வந்தது. இதற்குச் சான்றாக, வடதமிழகத்தில் சாதவாகனர்களின் காசுகளும், சில அச்சு வார்ப்புகளும் (Mould) கிடைத்துள்ளன. காஞ்சிபுரத்திலும் சாதவாகனர்களின் சான்றுகள் பல கிடைத்துள்ளதைக் குறிப்பிடலாம்.*6 பௌத்த மதத்தைச் சார்ந்த சாஞ்சி ஸ்தூபிகளில், இயக்கி அம்மன்களுக்குச் சிறப்பான இடத்தை வழங்கியுள்ளனர். பௌத்த மத ஸ்தூபிகளில் மட்டுமின்றி, அவர்கள் காலத்து சைத்தியாஸ் மற்றும் விகாரங்கள் (Chaityas and Viharas) போன்ற இடங்களில், நுழைவு வாயிலின் தூண்களிலும், தோரணவாயிலின் வளைவுகளிலும் இப்பெண் தெய்வங்களை சிற்பங்களாகச் செதுக்கி அலங்கரிக்கப்பட்டு கௌரவித்துள்ளனர்.*7

Chaitya at Karle near Lonavala at Maharashtra, First Cen. B.C.E.,

பௌத்த மதத்தினர் தங்களது மதத் துறவிகளுக்காகவும், தங்களது சமூகத்தினருக்காகவும் பல கட்டடக் கலைச் சிறப்பு வாய்ந்த கட்டடங்களை எழுப்பினர். இவை மூன்றுவிதமான கட்டடக் கலையை நமக்குத் தெரிவிக்கின்றது அவை, பௌத்தத் தூண்கள் (Stupas), விகாரா (Vihara), அடுத்து சைத்யா (Chaityas). இந்த மூன்றும் மூன்றுவிதமான கட்டடக் கலைச் சிறப்பு கொண்டவை. இவை பௌத்த மதத்தினரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட கட்டடக் கலைகளாகும்.

{pagination-pagination}

தூண்கள் - புத்தரின் சாம்பலும், எலும்புகளும் கொண்டு புதைக்கப்பட்ட பகுதி. அங்கு எழுப்பப்பட்ட நினைவுச் சின்னமே பௌத்த ஸ்தூபி ஆகும். இங்கு புத்தரின் கொள்கைகளும் அவற்றைச் சார்ந்தவையும் காணப்படும்.

விகாரா – பௌத்த மதத் துறவிகள் தங்கி தியானம் செய்யும் இடம்.

சைத்யா – பௌத் தமதத் துறவிகளும் மக்களும் கூடும் மண்டபம்.  இதன் அமைப்பு நீள்செவ்வக வடிவில் அமைக்கப்பட்டு, அதன் ஒரு பகுதி அரைவட்ட வடிவ அமைப்பில் அமைக்கப்பட்டு, மையப் பகுதியில் ஸ்தூபி ஒன்று எழுப்பப்பட்டிருக்கும். இதன் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஸ்தூபியைச் சுற்றிவருவதுபோல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். இரண்டு பக்கங்களிலும் பளபளப்பான தூண்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். பிராகாரத்தைப்போல் காணப்படும். இதன் நுழைவுவாயில்களிலும் பிற இடங்களிலும் வழிபாட்டுத் தெய்வங்கள் வடிக்கப்பட்டிருக்கும்.

சைத்யாஸ் - பாஜா, இந்தியா. முதல் பொ.ஆ.

பர்கூத், புத்தகயா, மற்றும் சாஞ்சியில் உள்ள ஸ்தூபிகளில் காணப்படும் நுழைவுவாயிலில் மாமரக் கிளைகளின் மீது ஒய்யாரமாக சாய்ந்துகொண்டிருப்பதுபோல இயக்கி அம்மன் சிற்பங்கள் அழகுடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. சாஞ்சி ஸ்தூபியின் நான்கு நுழைவுவாயிலிலும், அழகிய நிலையில் எட்டு இயக்கி அம்மன் உருவங்களைக் காட்டியுள்ளனர். பௌத்த மதத்தில் காணப்படும் பெண் தெய்வ வழிபாடுகள் அனைத்தும், பௌத்த மதத்தில் வஜ்ராயன பௌத்தம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகே என ஆய்வாளர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். வஜ்ராயன பௌத்தம் மிகவும் எளிய முறையில் அனுமதிகளை வழங்கியதால், பௌத்த மதத்தில் அதிக அளவில் பெண் தெய்வங்கள் போற்றி வணங்குதலைச் செய்துள்ளனர். இயக்கி அம்மனை பௌத்த மதத்தினர் ஏற்றுக்கொண்ட பின்னரே, பௌத்த சமயத்தில் பல பெண் தெய்வங்கள் வழிபாட்டுக்கு வரத் துவங்கின எனலாம்.

சாஞ்சி ஸ்தூபி

இயக்கி அம்மன் - மாமரம் மற்றும் வாழை மரத்தில் சாய்ந்துகொண்டுள்ள நிலை - சாஞ்சி ஸ்தூபி

சான்றெண் விளக்கம்

  1. R.S.Gupta, Iconography of the Hindus, Buddhist and Jains, D.P.Taraporevala sons & co. pvt. Ltd, Bombay.
  2. Ibid.pp.116.
  3.  K.S. Ramachandran, Archaeology of south India, Tamil Nadu, Sundeep Prakashan, New Delhi, 1980. pp.93.
  4. T.A.Gopinatha Rao., Article in Indian Antiquary, Vol-VII and Dr,Meenakshi., Article ‘Buddhism in South India’ in south indian studies Vol.II, Dr.R.Nagasamy (Ed), saher, Madras.pp.107.
  5. R.S. Gupta, Iconography of the Hindus, Buddhist and Jains, D.P.Taraporevala sons & co. pvt. Ltd, Bombay. pp.119.
  6. Archaeology of south India-Tamil Nadu. Op.cit., p.9
  7.  T.S.Subramanian &V.Vedhachalam, Icons of Grace, The Hindu-Frontline Vol-29 Issue-11, Jun-02-15, 2012.
]]>
buddha, தாய் தெய்வங்கள், இயக்கி அம்மன், தெய்வங்கள், சாஞ்சி ஸ்தூபி, sanchi, gods, buddhist, புத்த மதம், புத்தர் http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/aug/25/பௌத்த-சமண-சமயத்தில்-பெண்-தெய்வங்கள்-ndash-2-இயக்கியர்-வழிபாடு-2761670.html
2757599 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் பௌத்த, சமண சமயத்தில் பெண் தெய்வங்கள் - 1 (இயக்கியர் வழிபாடு) ச. செல்வராஜ். Friday, August 18, 2017 01:14 PM +0530  

இந்தியப் பழங்குடியினரிடத்தே தோன்றி வளர்ந்த தொன்மையான வழிபாடே இயக்கி வழிபாடாகும். இந்தியாவில் பொ.ஆ.மு.2-ம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பிருந்தே இவ்வழிபாடு சிறப்புற்றிருந்தது என்பதற்கான பல சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. ஆரம்பக் காலகட்டத்தில், இவ்வழிபாடு எந்தவொரு சமயத்தையோ மதத்தையோ சார்ந்தோ அல்லது அதனுடைய தொடர்புடனோ காணப்படவில்லை. குறிப்பாகக் கூறவேண்டுமெனில், இவ்வழிபாடு பாரம்பரியமிக்க கிராமத்தைச் சார்ந்த வழிபாடாகவே ஒவ்வொரு கிராமங்களிலும் நாட்டார் வழக்காகக் கொண்டு வழிபடப்பட்டு வந்துள்ளது. அதற்குப் பின்னரே பௌத்தம், சமணம், வைதீக மதங்களையும் பிற பெரும் சமயங்களையும் சார்ந்தவர்கள், இயக்கி அம்மனின் செல்வாக்குக் கருதி பல்வேறு முறையில் காரணங்களை அதன்மீது சாற்றி அதனை தங்களது தெய்வமாக ஏற்று வழிபடத் தொடங்கினர்.

இந்தியாவில் காணப்படும் பல்வேறு பெண் தெய்வங்களின் தோற்றத்துக்கும் உருவ அமைதிக்கும் காரணமாக, இவ்வியக்கியரின் வழிபாடும் அதன் உருவ ஒற்றுமையும் அமைந்துள்ளது என்பர். இவை அனைத்தும் தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் எச்சமாகவே கருதப்படுகிறது. குலத்தினூடே கொண்ட அதன் மாற்றங்களையும் ஒவ்வொரு சமயத்துக்கேற்ப பெண் தெய்வங்கள் பெற்ற சிறப்பையும் இனி காண்போம்.

சங்க காலம்

சங்க இலக்கியங்களில் நேரடியான குறிப்பு காணப்படாவிட்டாலும், இயக்கியரின் பண்பு நலன்களும் அவர்கள் ஆற்றிய பணிகளும் பிற இலக்கியங்களில் காணப்பட்ட தெய்வங்களோடு ஒத்துப்போவதைக் காணலாம். அவ்வாறு குறிப்பிடப்படும் தெய்வங்களான சூலி, சூர்மகள், வரையறைமகளிர், கடல்கெழுசெல்வி, கானமர்செல்வி, பாவை, அணங்கு போன்ற தெய்வங்களை ஒப்பிட்டுக் காணலாம். கிராம மக்களால் வணங்கப்பெற்ற இயக்கி அம்மன், பிற்காலத்தில் பெரும் சமயங்களின் தெய்வமாக மாற்றம் பெற்று வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. தமிழகத்தில் பொ.ஆ. 3-ம் நூற்றாண்டு முதல் பொ.ஆ. 6-ம் நூற்றாண்டின் இடைப்பட்ட காலத்துக்குள் பௌத்த சமயத்தவர்களும், சமண சமயத்தவர்களும் அவரவர் சமயங்களால் ஏற்றுக்கொண்ட இவ்வழிபாட்டை தமிழகத்துக்குக் கொண்டுவந்து, அதன் புகழை நிலைநாட்டியுள்ளனர். இதற்குச் சான்றாக அமைந்தவைதான், இரட்டைக் காப்பியங்கள் என்றழைக்கப்படும் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் என்றால் அது மிகையல்ல.

இயக்கி அம்மன் வழிபாடுகள் குறித்த செய்திகள் வேசாந்தரக ஜாதகக் குறிப்பு, முகப்பக்க ஜாதகம், மற்றும் புத்தமத ஜாதகக் கதைகளிலும் காணப்படுகின்றன.*1

இயக்கி அம்மன் தோற்றமும் வாழுமிட நம்பிக்கையும்

கிராம மக்களால் வணங்கப்பட்ட இயக்கி அம்மன் உருவங்கள் எந்த மதத்தையும் சாராமல் இருந்தன என முன்னர் குறிப்பிடப்பட்டது. பண்டைய காலத்தில் மக்கள் தங்களது முதன்மையான முதலாவதான பாதுகாப்புக் கடவுளாக இப்பெண் தெய்வங்களை வணங்க ஆரம்பித்தனர். காடுமேடுகளில் சுற்றித்திரிந்த மனிதன் முதன்முதலாக இடி, மின்னல், மழை, சூரியன், சந்திரன் இவற்றைக் கண்டு அஞ்சி வணங்கினானோ, அதன் அடிப்படையில் மரம், செடி, கொடி, மலை, ஆறு, பாதைகள் என அனைத்தையும் வணங்க முற்பட்டான். அவ்வாறு வணங்கிய அவன், மரம் செடி கொடிகளுக்கு பூசை செய்து படையலிட ஆரம்பித்தான். ஏனெனில், இயக்கி அம்மன் எனும் தாய் தெய்வங்கள் இங்குதான் வாழ்கின்றன என்றும், அவர்கள் தங்கியுள்ள இடத்தை பூசைகள் செய்து வழிபடத் துவங்கினான். பின்னர், பௌத்தமும் சமணமும் இந்த இயக்கி அம்மனைத் தங்களுக்குரித்தானதாக மாற்றம் பெறச் செய்தன.. அவை நாளடைவில் அனைத்து மதத்திலும் இடம்பெறலாயின.

பண்டையச் சான்றுகள்

சுடுமண் பாவை - பொ.ஆ.மு.3-ம் நூற்றாண்டு. கையில் குழந்தையுடன் காணப்படும் இயக்கி அம்மன். மாங்கொத்துடன் காட்டப்பட்டுள்ளது

சுடுமண் பாவை - பாட்னா அருங்காட்சியகம், பிகார். பொ.ஆ.மு.2-ம் நூற்றாண்டு

அழகிய பெரிய வடிவிலான கழுத்தணிகலனும், காதணிகளும், மணியுடன் கூடிய கணுக்கால் வளையங்களும், அகன்ற சுருள்வடிவான தலை அலங்காரங்களும் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆரியர் வருகைக்கு முன் வணங்கப்பட்ட கிராமியப் பெண் தெய்வமான இயக்கியம்மன்.

மௌரியர் காலத்து இயக்கி அம்மன் சுடுமண் பாவை. பொ.ஆ.மு.3-ம் நூற்றாண்டு. கையில் குழந்தையுடன் காணப்படும் சுடுமண் இயக்கி அம்மன்)

பிற்காலச் சான்று

அம்பிகா இயக்கி - எல்லோரா குடவரைச் சிற்பம். பொ.ஆ.12-ம் நூற்றாண்டு. ஒரு மரத்தின் அடியில் சிம்மத்தின் மீது சுகாசனத்தில் வீற்றிருக்கும் அம்பிகை சிற்பம்.

இந்தியச் சமயங்களில் இயக்கி அம்மன்

இந்தியாவில் முதன்முதலில் தோன்றிய மதங்களாகக் கருதப்படும் பௌத்த - சமண சமயத்தைச் சார்ந்தவர்கள், இயக்கி அம்மனை தங்களது பெண் தெய்வங்களாகப் போற்றி வணங்கினர். இந்தியாவில், இயக்கி அம்மனின் திருவுருவங்கள் பல மாநிலங்களில் பல காலகட்டங்களில் கிடைத்துள்ளன. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் மதுரா; பிகாரில் திதர்கன்ஞ் (Didarganj) மற்றும் பசார்த் (Basarth); மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தில் போபால், சாஞ்சி, மற்றும் கஜுராஹோ; மகாராஷ்டிராவில் எல்லோரா; ஒடிஸாவில் உதயகிரி மற்றும் கந்தகிரி; கர்நாடகாவில் அய்கோல் (Aihole) மற்றும் சரவணபெலகொலாவிலும் இயக்கிய அம்மனின் குறிப்பிடத்தகுந்த திருவுருவங்கள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன.

ஆந்திர மாநிலத்தில் நாகார்ஜுனகொண்டா, கொண்டாபூர், பெத்தாபூர், மற்றும் அமராவதி போன்ற இடங்களிலும் இயக்கி அம்மன்கள் காணப்படுகின்றன. பௌத்த சமயத்தவர்கள், இயக்கி அம்மன் வழிபாட்டை மிகவும் போற்றி வணங்கியுள்ளனர். சுமார் 50-க்கும் மேற்பட்ட இயக்கி அம்மன் செப்புப் படிமங்கள் இந்தியாவின் பல இடங்களில் இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. பௌத்த சமயத்தைத் தழுவிய இடங்களில் அமராவதியும் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் இடமாகும் அங்கு கிடைத்த பௌத்த இயக்கி அம்மன் கற்சிற்பமும், பிகாரில் பசார்த் என்ற இடத்தில் தாமரை மலரின் மேல் நின்ற நிலையில் காணப்படும் இயக்கி அம்மனும் சிறப்புக்குரியவை. இவர்கள், பல்வேறுவிதமான பொருட்களில் கல், மரம், மணற்கல், பாறைகளின் முகப்புப் பகுதி என பல்வேறு இடங்களில் பௌத்த இயக்கி அம்மன் உருவங்களைப் படைத்துள்ளனர்.

திதர்கன்ஞ் இயக்கி அம்மன் (Didarganj yakshi)

இந்தியாவில் காணப்பட்ட இயக்கி அம்மன் சிற்பங்களிலேயே மிகவும் சிறப்பு பெற்றதும், அனைவரின் கவனத்தை ஈர்த்ததும் என பிகார் மாநிலத்தில் பட்னாவின் புறநகர்ப் பகுதியான திதர்கன்ஞ் என்ற இடத்தில் கிடைத்த இயக்கி அம்மனைக் குறிப்பிடலாம். மேலும், இதற்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு என்னவெனில், திதர்கனஞ் என்பது கங்கை நதிக்கரையில் அமைந்த இடமாகும். நதிக்கரை நாகரிகங்கள் நம் இந்திய வரலாற்றுக்குப் பல பண்பாட்டுப் பொக்கிஷங்களை வழங்கிக்கொண்டு இருப்பதை அனைவரும் அறிந்ததே. அதிலும், கங்கை நதிக்கரை நாகரிகத்தில் இவை கிடைத்துள்ளதாலோ என்னவோ, இச்சிற்பம் தனிச்சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது.

இச்சிற்பம் மணற்கல்லால் (Sand Stone) செய்யப்பட்டது. பார்த்தவுடன் அனைவரின் உள்ளத்தையும் கொள்ளை கொள்ளும் அழகே உருவானது. கண்ணைக்கவரும் பளபளப்பான வகையில் மெருகூட்டப்பட்டது இச்சிற்பம். நின்றநிலையில் காணப்படும் இந்த இயக்கி அம்மன் பொ.ஆ.மு.3-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது. மௌரியப் பேரரசின் காலமாக இதனைக் குறிக்கின்றனர். இந்தியக் கலை வரலாற்றிலேயே இச்சிற்பம் ஒரு தனியிடத்தைப் பெற்று, முதன்மையான சிற்பமாகப் போற்றிப் பாதுகாத்து வருகின்றனர். கலைப்பொக்கிஷமான இச்சிற்பம், தனது வலது கையில் ஒரு வெண்சாமரத்தைப் பிடித்திருக்கும் அழகே தனி. ஆடை அணிகலன்களாக, கழுத்தில் முத்துமாலையும், தலையின் முன்பகுதியில் தொங்கவிடப்பட்டுள்ள பதக்கமும், தலையலங்காரமும், கைகளில் வளையல்களும், கால்களில் அணிந்துள்ள கணுக்கால் வளையங்களும்… இவற்றையெல்லாம் மிஞ்சும் வகையில் அவள் கட்டியுள்ள சேலையும், அவற்றில் முன்பக்கம் பல மடிப்புகளுடன் (pleat) அமைந்துள்ள நிலையும் அனைவரின் உள்ளத்தையும் கவரும் அழகிய சிற்பமாக இவ்வியக்கி அம்மனை காணமுடிகிறது.

இயக்கி அம்மன் உருவங்கள், இந்தியக் கலைப் படைப்புகளில் தனியிடம் பெற்று விளங்குகின்றன. இக்கலைப் படைப்புகள், பொ.ஆ.மு.2-ம் நூற்றாண்டில் ஆட்சிபுரிந்த சாதவாகனர்கள் மற்றும் குஷானர்களாலும், பொ.ஆ.மு.3-ம் நூற்றாண்டில் மௌரியர்கள் மற்றும் குப்தர்களின் காலத்திலும், அதனைத்தொடர்ந்து பொ.ஆ.13-ம் நூற்றாண்டு வரை இயக்கி அம்மனின் உருவங்கள் புடைப்புச் சிற்பங்களாகவும், சுடுமண் பாவைகளாகவும், செப்புத் திருமேனிகளாகவும் நூற்றுக்கணக்கான சிற்பங்கள் இந்தியாவில் காணக் கிடக்கின்றன.

தமிழகத்தில் இயக்கி அம்மனுக்கு பொ.அ. 11-12-ம் நூற்றாண்டில்தான் தனிக்கோயில் எழுப்பப்பட்டது என்பர்.*2 இயக்கி அம்மன் சிற்ப அமைதியைக் காணும்பொழுது, இவை லட்சுமி சிற்பத்துடன் இணைத்துக் கூறப்படுகின்றது. பெரும்பான்மையான சமயங்கள் இயக்கி அம்மனை ஏற்றுக்கொள்வதற்குக் காரணம், இயக்கியின் அமைப்பு இந்தியச் சமயங்களில் காணப்படும் சிற்ப உருவங்களோடு இணைந்து காணப்படுவதுதான். மௌரியர் காலத்துச் சிற்பங்களில், இயக்கி அம்மனின் திருவுருவங்களில் லட்சுமியின் தாக்கமும் அதன் வழிபாட்டு முறைமையும் இணைந்துபோவதைக் காணலாம். அமராவதி இயக்கி சிற்பமும், தாமரையில் எழுந்தருளியுள்ளதைப் போன்று காணப்படுகின்றது.

இந்தியாவில், பொ.ஆ.மு. 2-ம் நூற்றாண்டு அளவிலேயே பௌத்த மதம் நாடு முழுவதிலும் நன்கு பரவியிருந்தது. பொ.ஆ.மு. 3-ம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவின் சக்கரவர்த்தியாக வியங்கியவர் அசோக மாமன்னர். இவர் பௌத்த மதத்தால் கவரப்பட்டு, அதன் கருத்தை முழமையாக ஏற்றுக்கொண்டு அம்மதத்தைத் தழுவி, பின்னர் பௌத்த மதத்துக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டவர். பௌத்த மதத்தை இந்தியாவிலும், உலக நாடுகளிலும் பரவச் செய்தவர் இவர். தனது ஆட்சிக் காலத்தில் தோற்றுவிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுச் சாசனங்கள் அனைத்திலும், பிராமி எழுத்தைப் பயன்படுத்தியே தனது கருத்துகளை முதன்முதலாகக் கற்பாறைகளில் வெட்டிவைத்து பதிவு செய்தவர். பொ.ஆ.மு.3-ம் நூற்றாண்டிலிருந்து பொ.ஆ. 3-ம் நூற்றாண்டு வரை உள்ள இடைப்பட்ட காலத்தில், தமிழகத்தில் எழுதப்பட்ட கல்வெட்டுகள் பிராமி எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டுள்ளன. இவற்றை தற்பொழுது தமிழி (தமிழ் பிராமி) எழுத்துகள் என்று குறிக்கின்றனர். அசோகனது பாறைக் கல்வெட்டுகளையும், தமிழகத்தில் கிடைத்துள்ள பிராமி கல்வெட்டுகளையும் ஒப்பிட்டு ஆய்வு மேற்கொண்ட தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் இக்கருத்தை ஏற்கின்றனர்.

சிலம்பும் மணிமேகலையும்

தமிழகத்தில், பௌத்த சமயத்தில் வழிபட்ட இயக்கி அம்மனைக் குறித்த செய்திகளை மணிமேகலை காப்பியத்தில் காணமுடிகின்றது. சாத்தனார் தனது காப்பியத்தை நகர்த்த சம்பாபதி, மணிமேகலை, சிந்தாதேவி போன்ற பல பெண் தெய்வங்களைக் குறிப்பிடுகின்றார். அவை அனைத்தும், பௌத்த மதத்தில் பெண் தெய்வமாக வழிபட்ட இயக்கி அம்மனையே குறிப்பதாகும் அவற்றையும் பிற பௌத்த பெண் தெய்வங்களைப் பற்றியும் இனி விரிவாகக் காண்போம்.

தமிழகத்தில பழம்பெரும் இலக்கியங்கள் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் ஆகும். இவை இரண்டும், பௌத்த, சமண மதத்தைத் தழுவிய கருத்துகளைக் கொண்டவை. சிலம்பு மற்றும் மணிமேகலை ஆகிய இரட்டைக் காப்பியங்களில், மணிமேகலையில் சம்பாபதி அம்மனும், மணிமேகலா தெய்வமும் போற்றப்பட்டு வணங்கப்பட்டுள்ளன.*3 இவை இரண்டும், நீர், நிலம் இவற்றில் வாழும் மக்களைக் காக்கவும், அவர்களுக்கு ஏற்படும் இன்னலைப் போக்கவும், தங்கள் துயர் தீர்க்கவந்த காவல் தெய்வம் என்றும் இந்த இரண்டு காவியங்களும் போற்றி வணங்கியப்பட்டுள்ளன.

சம்பாபதி அம்மன்

நிலத்தில் வாழ் நன்மக்களுக்கு ஏற்படும் துன்பங்களைப் போக்கி அவர்ளைக் காப்பாற்றிய பெண் தெய்வம் சம்பாபதி அம்மன் ஆவாள். மணிமேகலா எனும் பெண் தெய்வத்தை மணிமேகலை நூலில் “கடல் காவலுக்காக இந்திரனால் நிறுவப்பட்டவள்” என்று போற்றியதாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றது.*4

நாவலோக்கிய மாபெருந் தீவினுள் காவல் தெய்வமாக வீற்றிருப்பவள் என்று சம்பாபதி அம்மன் கூறப்படுவதால், இத்தெய்வம் நாவலந்தீவு, அதாவது இந்தியா முழுமைக்கும் காவல் தெய்வமாக அமைந்தது. இமயமலையில் இருந்து இத்தெய்வம் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்ததாலும், நாவல் மரத்தின் கீழே தங்கி, கொடியவர்களால் ஏற்படும் துன்பங்களைப் போக்க இத்தெய்வம் தவம் கிடந்ததாகவும் கூறப்படுகின்றது.*5

“இளங்கதிர் ஞாயிறு என்றும் தோற்றத்து

விளங்கொளி மேனி விரிசடை யாட்டி

பொன்திகழ் நெடுவரை யுச்சித் தோன்றித்

தென்றிசைப் பெயா;ந்த இத்தீவுத் தெய்வம்

சாகைச் சம்பு தன்கீழ் நின்று

மாநில மடந்தைக்கு வருந்துயர் கேட்டு

வெந்திறல் அரக்கர்க்கு வெம்பகை நோற்ற

சம்பு என்பாள் சம்பாபதி யினள்”

- (மணி, பதிகம் 1-8)

மேலும், மணிமேகலை இத்தகு சிறப்பு வாய்ந்த தாய் தெய்வமான இச்சம்பாபதி அம்மனை சம்பாபதித் தெய்வம், முந்தைமுதல்வி, முதுமூதாட்டி, தொன்மூதாட்டி, முதியாள், அருந்தவமிதியோள் என்று பல்வேறு பெயரிட்டுப் பாராட்டி வணங்கினர் எனக் குறிக்கிறது. சம்பாபதி தெய்வம் குறித்த செய்திகற் அனைத்தும் மணிமேகலையில் சக்கரவளாகக்கோட்டம் எனும் காதையில் கூறப்படுகின்றது. காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் இவள் வீற்றிருந்த வனம் சம்பாபதிவனம் என்றழைக்கப்பட்டது. இக்கோயிலை சக்கரவளாகக்கோட்டம் என்றும், இவள் உறைந்த இடம் குச்சரக்குடிகை என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இக்கோயில் சுடுகாட்டுக்கு அருகில் அமைந்திருந்தமையால், சுடுகாட்டுக்கோட்டம் என்றும் அப்பகுதி மக்களால் அழைக்கப்பெற்றது.

இக்கோட்டத்தில், பௌத்தர்கள் கண்ட உலகத்தின் அமைப்பு, மண்ணில் செய்துகாட்டப் பெற்றிருந்தது. இது செழுங்கொடிவாயில், நலங்கிளர்வாயில், வள்ளிடைவாயில், பயங்கரமான தோற்றத்தைக்கொண்டு கரங்களில் பாசத்தையும் சூலத்தையும் ஏந்தி நிற்கும் வாயில் ஆகிய நான்கு வாயில்களையும் கொண்டு விளங்கியது. இவற்றில், கடல்சூழ்ந்த மேருமலையும் அதன் அருகே நிற்கும் எழுவகைக் குன்றங்களும், நால்வகை மக்கள் நிறைந்த பெருந்தீவும், ஆயிரக்கணக்கான தீவுகளும், அவற்றில் வாழ்கின்ற உயிரினங்களும், அவை உறையும் இடங்களையும் அழகுறக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தில் பௌத்த சமயத்தை ஒட்டி அமைந்த ஒரு தொன்மைமிக்க பௌத்த பெண் தெய்வத்தை மணிமேகலை காப்பியத்தில் நாம் தெள்ளத் தெளிவாகக் காணலாம். மேலும் மணிமேகலையில், சம்பாபதித் தெய்வம் சக்கரவளாகக் கோட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் எல்லா பெண் தெய்வங்களுக்கும் தலைமைப் பெண் தெய்வமாக விளங்கியவள் என்று போற்றப்படுகிறது. இது, தாய் தெய்வத்தை பௌத்த சமயம் எவ்வாறெல்லாம் போற்றி வழிபட்டது என்பதையே எடுத்துக்காட்டுகிறது. தற்பொழுது, காவிரிபூம்பட்டினத்தில் சாயாவனம் என்றழைக்கப்படும் பகுதியில், சம்பாபதி அம்மன் கோயில் ஒன்று உள்ளது. இதனை, இப்பகுதி மக்கள் பிடாரி கோயில் என்று அழைக்கின்றனர். பிடாரி என்பது பீடையை (துன்பத்தை) அரிப்பவள் (போக்குபவள்). எனவேதான் பிடாஅரி (பிடாரி) என அழைக்கப்படுகிறாள். உலகில், நல்லவர்களுக்கு வரும் அல்லல்களைப் போக்குபவள் பிடாரியாவாள்.*6

மணிமேகலா தெய்வம்

மணிமேகலா தெய்வம், பௌத்த சமயத்தைப் பின்பற்றி ஒழுகும் நல்லோரையும், கடலில் பயணம் செய்து பெருளீட்டுபவர்களையும் துன்பத்திலிருந்து காப்பதற்காக, மண்ணுலகில் காவலர்களாக விளங்கும் சதுர்மகாராஜீகர் என்பவர்களால் கடற்காவல் தெய்வமாக நியமிக்கப்பட்ட பெண் தெய்வமே மணிமேகலை தெய்வம் என்பர்.*7

மணிமேகலா தெய்வம், கடல் தெய்வம் என்று கம்போடியா, சயாம் தேசத்துக் கதைகளும் விளக்கமளிக்கின்றன. இத்தெய்வம், கடலில் வாழ்வதாகவும், அதனால் இதனைக் கடல் தெய்வம் என்றழைப்பதாகவும் கூறுகின்றன. சிங்களக் கதைக ஒன்றில், மணிமேகலையைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது. அதில் வியத்தகு செய்தி என்னவெனில், “பாலங்கா என்பவன் தன் மணைவி பத்தினி என்பவளுடன் மதுரைக்குச் செல்லும் வழியில் வைத என்னும் ஆறு குறுக்கிட்டதால், பத்தினி தன் விரலில் அணிந்திருந்த ஆழியைக் கழற்றி எறிய, அந்த ஆற்றின் நீர் விலகி இவர்களுக்கு வழிவிட்டது என்பதும், அக்கரையை அடைந்தபின், இதைக் கண்ணுற்ற மணிமேகலா தெய்வம், ஆற்றில் எறியப்பட்ட மோதிரத்தை எடுத்துவந்து பத்தினியிடம் கொடுத்தது என்பதுதான். இவற்றில், பாலங்கா என்பவன் கோவலனையும், பத்தினி என்பவள் கண்ணகியையும், வைத என்ற ஆறு வைகை நதி என்றும் கருதப்படுகின்றது.

கடலில் பெருவணிகம் செய்த மாசாத்துவானின் குலதெய்வமாக மணிமேகலா தெய்வம் வணங்கப்பட்டுள்ளது. இவர்களின் மூதாதையர்களை பலமுறை கடலில் ஏற்பட்ட விபத்திலிருந்து காப்பாற்றியுள்ளது. எனவே, இவளை கடல்கெழுசெல்வி என்றும் அழைத்துப் பெருமைப்படுத்தியுள்ளனர்.

கோவலனுக்கு மாதவி மூலம் பெண் குழந்தை பிறந்தவுடன், அக்குழந்தைக்குப்     பெயர் சூட்டும்பொழுது, கோவலன் தனது முன்னோடிகளைப் பற்றி சிறிது சிந்தித்தான். தனது முன்னோடிகள் நடுக்கடலில் இரவில் கலம் உடைந்து தவித்தபோது, அவர்கள் அனைவரையும் பாதுகாப்பாகக் கரைசேர்த்த தெய்வம் மணிமேகலா தெய்வமாவாள்.. இவர்கள் புண்ணியம் பல செய்தவர்களாக இருந்தமையாலும், அவர்கள் பௌத்த சமயத்தை தழுவி பல நற்காரியங்கள் புரிந்ததாலும், மனிதநேயத்துடன் நடந்துகொண்டதாலும், இன்னல்கள் ஏற்பட்டவுடன், மணிமேகலா தெய்வம் கடலில் தோன்றி அவர்களின் அச்சம்போக்கி அரவணைத்துப் பாதுகாத்தாள். இவள் இந்திரனின் ஏவலினால் இங்கு கடலில் வாழ்ந்து கொண்டுள்ளாள் என்ற கருத்தும் உண்டு. ஒருவர் செய்த பெருந்தானமும் அறமும் பிழையாது எனக் கூறி நன்மக்கள் அனைவரையும் காத்து நிற்கின்றாள் என்று மணிமேகலா தெய்வத்தை நினைத்து தன் குழந்தைக்கு மணிமேகலை எனப் பெயர் சூட்டி தனது நன்றியைத் தெரிவித்துள்னான்.

பௌத்த மதத்தில் கூறப்பட்ட நற்கருத்துகளின் அடிப்படையில் காப்பியங்கள் நகர்ந்து செல்கின்றன. அதன்வழியாக சிலப்பதிகாரத்தின் முழுமையையும் மூன்றே வரிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது.

‘‘அரசியல் பிழைத்தோர்க் கறங்கூற் றாவதூஉம்

உரைசால் பத்தினிக் குயர்ந்தோ ரேத்தலும்

ஊழ்வினை யுருத்துவந் தூட்டும் என்பதூஉம்’’

என்று பெண்ணினத்தையே பெருமைப்படவைக்கும் இச்செய்தியும், கற்புநெறி காப்பவளை உயர்ந்தவர்கள் காப்பர் என்பதும், நாம் செய்த நல்வினையும் தீவினையும் இந்நாளிலேயே நம்மை வந்து அடையும் என்ற கருத்தும் எக்காலத்துக்கும் பொருந்துவதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது வியக்கத்தக்க வரிகளாகும். இக்காப்பியத்தின் வாயிலாக படைக்கப்பட்ட பெண் தெய்வங்களாகச் சிலம்பில் கண்ணகியையும், மணிமேகலையில் மணிமேகலையையும் பெருமைப்படுத்துவதில் இருந்தே உணரலாம். நமது பண்டைய இலக்கியங்கள், அக்கால சமூகத்தை விளக்கும் வாயிலாக பல அரிய நற்கருத்துகளையம், மக்கள் பின்பற்றி தங்களது வாழ்க்கையை நன்மறையால் வாழவும், ஒழுக்கம் உடையவர்களாகத் திகழவும் வழிகாட்டிடும் ஒரு சிறந்த காப்பியமாகவும் அதனைப் படைத்துள்ளது சிறப்புக்குரியது.

சாண்றெண் விளக்கம்

  1. T.S. Subramanian & V.Vedhachalam,  Icons of Grace, The Hindu-Frontline Vol-29 Issue-11.
  2. Ibid pp.3\18.
  3. வே. வேதாசலம், இயக்கி வழிபாடு, அன்னம் (பி) லிட்., சிவகங்கை, பக்.30-31.
  4. மேலது, பக்.32-33.
  5. மணிமேகலை, பதிகம்1-8.
  6. உ.வே.சா. (பதி), மணிமேகலை, அரும்பதவுரை.
  7. வே. வேதாசலம், இயக்கி வழிபாடு, அன்னம் (பி) லிட். சிவகங்கை, பக்.32.
]]>
தாய் தெய்வங்கள், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, கோவலன், கண்ணகி http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/aug/18/பௌத்த-சமண-சமயத்தில்-பெண்-தெய்வங்கள்-ndash-1-இயக்கியர்-வழிபாடு-2757599.html
2745132 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் உலக நாடுகளில் தாய் தெய்வங்கள் ச. செல்வராஜ். Friday, July 28, 2017 12:00 AM +0530  

தாய் தெய்வ வழிபாடானது தமிழகத்தில் மட்டுமின்றி இந்தியாவிலும் பெரிதும் போற்றி வணங்கப்பட்ட வழிபாடாகும். இந்தியாவில் முதன்மையான, மிகவும் பழமைவாய்ந்த நாகரிகம் எனப் போற்றப்படும் சிந்துச் சமவெளி நாகரிகத்திலும் தாய் தெய்வங்கள் போற்றப்பட்டு வழிபடப்பட்டு வந்துள்ளன. சிந்துச் சமவெளி நாகரிகப் பகுதி ஒரு நகர நாகரிகம் என்று அடையாளம் காணப்பட்ட பகுதியாகும். அரேபியக் கடற்கரையின் ஓரமாகப் பரந்த அளவில் இந்நாகரிகம் விரிந்து காணப்படுகிறது. இப்பண்பாட்டின் தாக்கத்தையும் வளர்ச்சியையும் நான்கு மையப் பகுதிகளில், ஆங்காங்கு மேற்கொண்ட அகழாய்வுகள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலும், இப்பகுதிகளை ஒட்டிய இந்நாகரிகம் பரவிய இடங்களிலும் மேற்கொண்ட அகழாய்வுகள் வாயிலாக, அப்பண்பாட்டுக்கு உரிய வாழ்விடங்களையும், முத்திரைகள் முதலான தொல்பொருட்களையும் தொல்லியல் துறையினர் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளனர்.

சிந்துச் சமவெளி நாகரிகத்தில் நான்கு இடங்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. அவற்றில், ஹரப்பா, மொகஞ்சதாரோ ஆகிய இரண்டு இடங்கள் தற்போதைய பாகிஸ்தானில் அமைந்துள்ளன. அரியூப்பியா (Hariyupiya) என ரிக் வேதத்தில் குறிப்பிடும் இடமான ஹரப்பா (Harappa), பாகிஸ்தானின் - பஞ்சாப் மாநிலத்தில் சைவால் (Sahiwal) மாவட்டத்தில் ஓடும் பழைய ராவி ஆற்றங்கரையிலும், இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யப்பட்ட மண்மேட்டுப் பகுதி (Mound of Dead) என பொருள்படும் மொகஞ்சதாரோ (Mohenjo-daro), சிந்து மாநிலத்தில் ஓடும் சிந்து நதியின் வடகரையில் லர்க்கானா (Larkana) மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளன*1. மற்ற இரண்டு இடங்களான லோதால் மற்றும் காலிபங்கன் (Kalibangan) ஆகியவை இந்தியாவின் மேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ளன. லோதால், சபர்மதி ஆற்றங்கரையில் மேற்குக் கடற்கரையில் அமைந்த நகரமாகும். காலிபங்கன், டெல்லியின் மேற்கே பழைய சரஸ்வதி ஆற்றங்கரையிலும், ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் வடபகுதியிலும் அமைந்துள்ளது. காலிபங்கன் என்பது கருப்பு வளையல்களைக் (Black Bangles) குறிப்பதாகும்.

பண்டைய சிறப்புபெற்ற சிந்துவெளி நகர நாகரிகப் பகுதியில் இருந்து சேகரிக்கப்பட்டுள்ள தொல்பொருட்களில், சுடுமண் பொம்மைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. இதற்குப் பிறகு முத்திரைகள் இடம்பெறுகின்றன. முத்திரைகளில் சித்திர எழுத்துகளும், ஆண் - பெண் மனித உருவங்களும், விலங்கு உருவங்களும் காணப்படுகின்றன. இவற்றில் காணப்படும் பெண் உருவங்களை தாய் தெய்வங்கள் எனக் குறிக்கின்றனர். ஒரு முத்திரையில், அமர்ந்த நிலையில் இரண்டு கொம்புகளுடன் தியான நிலையில் காணப்படுபவரை சிவனாகக் குறிக்கின்றனர்.

இந்த வகையில், ஏழு பெண்கள் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ள முத்திரை குறிப்பிடத்தகுந்ததாக உள்ளது. இம்முத்திரையில், ஏழு பெண்கள் நின்ற நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளனர். இதில் காட்டப்பட்டுள்ள பெண் தெய்வங்கள், இந்துக் கடவுள்களில் சிறப்புற போற்றி வணங்கப்பெறும் ஏழு கன்னிமார்கள் சிற்பத்தை ஒத்ததாகவே கருத இடமளிக்கிறது. சிந்துச் சமவெளியில் கிடைத்த முத்திரையில் காணப்படும் இதனை, சப்தமாதர்கள் சிற்பங்களின் முன்னோடியாகக் கருதலாம்.

சிந்துச் சமவெளி முத்திரை - ஏழு பெண்கள் நின்ற நிலை

தமிழகத்தில் காணப்படும் சப்தமாதர்கள் எனும் தெய்வங்களை ஒரு தொகுப்பாக வணங்கப்படுவதை இங்கு ஒப்பிடலாம். பல்லவர் காலத்தில் இருந்து சப்தமாதர்கள் வழிபாடு மிகவும் சிறப்பு பெற்று திகழ்ந்துள்ளது. பல்லவர்கள் காலத்தில் அவை தனித்தனியான சிற்பங்களாக அமைத்து வழிபாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பின்னர் சோழர்கள் காலத்தில் சற்று மெருகேற்றி, சப்தமாதர்களின் சிற்பங்களை ஒரு தொகுப்பாகவோ தனித்தனியாகவோ அமைத்தனர். சப்தமாதர்களுக்குக் காவல் தெய்வமாக விநாயகரையும் வீரபத்திரரையும், சில சிற்பத் தொகுப்புகளில் அய்யனாரையும் வைத்து வழிபட்டு வந்ததைக் காணமுடிகிறது. விஜயநகர மன்னர்கள் காலத்தில்தான், சிந்துவெளி முத்திரைகளில் காணப்படுவதைப் போல் ஒரே கல்லில் அமைத்து வழிபட்டுள்ளனர். சப்தமாதர் சிற்பத் தொகுப்பைப் பற்றி பின்னர் வரும் அத்தியாயங்களில் தெரிந்துகொள்வோம்.

இவை அனைத்தும், இப்பகுதி மக்களால் வழிபடப்பட்ட தாய் தெய்வங்களாகும். இங்கு காணப்பட்ட முத்திரைகளில், கருவுற்ற தாயின் உருவமும், குழந்தையுடன் உள்ள தாய் தெய்வ முத்திரையும், ஒரு பெண் குழந்தையை ஈன்றெடுப்பது போன்றுள்ள முத்திரையும் மிகவும் சிறப்புக்குரியதாகக் கருதப்படுகிறது. வளமைச் சடங்குகளையும் தாய்மையையும் போற்றிய முதல் நாகரிகமாக சிந்துச் சமவெளி நாகரிகம் திகழ்ந்துள்ளது. அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, அகழாய்வில் அதிக அளவில் கிடைத்த சுடுமண் தொல்பொருட்களாக பெண் தெய்வ உருவங்கள் உள்ளதைக் குறிப்பிடலாம்.

இதேபோன்று, இந்தியாவில் கடைநிலைப் பழைய கற்காலத்தில் காணப்பட்ட எலும்பினால் ஆன பெண் உருவமே மிகவும் பழமையானதாகும். இது பெலின் பள்ளத்தாக்கில் கண்டறியப்பட்ட ஒன்று. இதனை, ஹரப்பாவுக்கு முற்பட்டது (Pre-Harrapa) எனக் குறிப்பர். இது, கிரேவிட்டியன் பண்பாட்டை (Gravettian culture) சார்ந்தது எனவும் குறிப்பர்.*2 Venus of Dolni vestonice - இதுவே உலகில் காணப்பட்ட முதன்மையானதும் முதலாவதுமான பெண் (தாய் தெய்வம்) தெய்வ உருவமாகும். இது எலும்பினால் ஆனது. சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

Venus of Dolini vestonice - Mother Goddess

உலக நாடுகள்

இவ்வாறு, தொன்மையான நாகரிகங்கள் இந்தியாவில் நிலவியபோது, உலக நாடுகளிலும் தாய் தெய்வங்களைப் போற்றி வணங்கியுள்ளனர் என்பதையும் நாம் அறியமுடிகிறது. அவ்வாறு, உலக நாடுகளில் காணப்பட்ட பெண் தெய்வங்களும், அவற்றை தாய் தெய்வங்களாக வழிபட்டதையும் அவற்றின் வரலாற்றுச் செய்திகளையும் இங்கு காண்போம்.

உலக நாடுகள் முழுவதுமே சமகாலகட்டத்தில் நாகரிகங்கள் பரவலாகத் தோன்றி வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன என்பதும், உருவங்களும், பெயர்களும் மாற்றம் பெற்றாலும், அவர்களது சிந்தனையும், செயல்களும், கருத்துகளும் ஒருமித்ததாகவே இருந்ததைக் காணமுடிகிறது. எனவே, பழைய கற்கால மக்கள் முதலாக, தொடர்ச்சியான பண்பாட்டுக் காலங்கள் வரை, எவ்வாறெல்லாம் உலக மக்களின் நாகரிகமும் ஆன்மிகச் சிந்தனைகளும், வழிபாட்டு முறைகளும் இருந்துள்ளன என்பதை இங்கு காண்போம். எவ்வாறாக இருப்பினும், உலக நாடுகள் முழுமையும் தாய் தெய்வ வழிபாடே முதன்மையானது என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டது என்பதை தெளிவுபடுத்தும் வகையில் அமைந்ததே, இங்கு காட்டப்பட்டுள்ள தாய் தெய்வ உருவங்களும், அவர்கள் வழங்கிய பெயர்களும் ஆகும். அவற்றை ஒரு முன்னோட்டமாக அறிந்துகொண்டால், இத்தொடருக்கு அவை வலுவூட்டவதாகவே அமையும்.

புதிய கற்காலம் - ஐரோப்பா (Europe)

புதிய கற்காலம் என்பது விவசாயத்தின் பயனை அறிந்து வேளாண்மையை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய காலம். மட்கலன்களை தயாரித்து பயன்படுத்தத் துவங்கிய காலம். இந்நாகரிகம் புதிய முயற்சிகளுக்கு முதலிடம் கொடுத்து, பசுமைப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய காலம். இந்தியாவில், புதிய கற்கால வளர்ச்சி தோன்றி வளர்ந்தது போலவே, உலக நாடுகளான ஆப்பிரிக்க, ஐரோப்பா, தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் மற்றும் தெற்கு ஆசியாவிலும் புதிய கற்கருவிகளின் வளர்ச்சி தோன்றி, மிகவும் சிறந்த நிலையிலான முன்னேற்றம் அடையத் தொடங்கியது. இக்காலத்தில் ஆடு, மாடு, பன்றி, நாய் போன்ற வீட்டு விலங்குகளை வளர்க்கத் துவங்கினர். இதன் காலத்தை, பொ.ஆ.மு.5000 முதல் 10,000 ஆண்டுகள் வரை குறிப்பர்.

ஐரோப்பியாவின் பகுதிகளிலும், புதிய கற்காலத்தில் தாய் தெய்வ வழிபாடு தோன்றி வளர்ச்சி பெற்றது. இப்பண்பாட்டு மக்களும் வளமையைப் போற்றி வணங்கினர். அதன்விளைவே தாய் தெய்வ வழிபாடு ஆகும். இங்கு கிடைத்த சுடுமண் தாய் தெய்வம், கோடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒன்று. தலைப் பகுதி, இந்தியப் பாறை ஓவியங்களில் காணப்படுவது போன்று கூர்மையாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. சிவப்பு நிறத்தில் காணப்படும் இச்சுடுமண் உருவத்தை, இவர்களது பழமையான தாய் தெய்வம் எனப் போற்றி வழிபட்டுள்ளனர்.*3

Cucuteni - tripillion culture. 5000 - 2750 B.C.E., Archaeology Museum - Piatra Neamt. Earth Mother goddess - Europe)

Egypt - A Statue of Mother Goddess - Isis)

எகிப்து (Egypt)

உலகில் பல நாடுகளில் பெண் தெய்வ வழிபாடு சிறப்புக்குரியதாகத் திகழ்ந்துள்ளது. பெண் தெய்வ வழிபாடு தோன்றுவதற்கு அடிப்படைக் காரணம், அவை தோன்றிய சமுதாயத்தில் தாய்மையையும், பெண்மையையும் போற்றியமையே ஆகும். தாய்ச் சமுதாயம், அதாவது தாய்வழி முறை வளமையைப் போற்றுவது என்றும், அதனை பேணிக் காப்பதும் என்ற கட்டமைப்பு அச்சமுதாயத்தில் இருந்துள்ளதே முதன்மையான காரணமாகவும் அமைந்தது.

தாய் தனது குழந்தைக்குப் பாலூட்டுவது போன்று சிற்பம் வடிக்கப்பட்டுள்ளது. தாய் தெய்வம் என்று கூறப்பட்ட காலம் முதலே, தாயுடன் சேயும் இணைந்தே படைத்தனர். உலக நாடுகள் முழுவதிலும் இந்த ஒற்றுமையையும் ஒரே சிந்தனையையும் வரலாற்றில் ஒப்பிட்டுக் காணலாம். இன்றைக்கும் தாய்மார்கள் தனது குழந்தைக்குப் பாலூட்ட, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசுப் பொது இடங்களில் தாய்மார்களுக்குத் தனியறை ஒதுக்கீடு செய்து தாய்மையைப் போற்றிப் பாதுகாத்துள்ளது என்பதை ஒப்பிட்டுக் காணுதல் வேண்டும். வேறு எந்த நாட்டிலும், ஏன் இந்தியாவில் எந்த மாநிலத்திலும் ஏற்படுத்தாத புதிய திட்டமாகவே இதனை ஏற்க வேண்டும். தாய்மையைப் பேணுவதிலும், வணங்குவதிலும் முதன்மையானவர்கள் என்பதற்கும், பண்டைய நாகரிகத்தைப் பெற்றவர்கள் என்பதிலும், தமிழர்களும், தமிழகமும் முன்னிற்கிறது என்றால் அது மிகையாகாது.

Statutte of MUTA Late representative of Earliest Mother goddess. (C.664-525) Egypt

எகிப்து, சிரியா, சின்னாசியா போன்ற உலக நாடுகளில், பெண் தெய்வ வழிபாடு தோன்றியதற்கும் இத்தகைய சமுதாய முறைகளே காரணமாகும். சிரியாவிலும் பாலஸ்தீனத்திலும் அசுதாத் (Astarte) என்ற பெண் தெய்வத்தையும், எகிப்தில் இஸிஸ் (Isis) என்றும் தாய் தெய்வங்களையும் மேற்குறித்தவாறு பெயரிட்டு அழைத்துள்ளனர்.*4

பிற உலக நாடுகளில் தாய் தெய்வங்கள்

ரோம் நாட்டில் மாயா (Maia), மைய்யா, மரியா, பசுபிக் நாகரிகங்களில் பூமித்தாயே தாய் தெய்வமாகவும் கருதப்பட்டாள். இவளே தண்ணீர்க் கடவுளாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டாள். இவளையே மௌரி (Maori) என்று அழைத்துள்ளனர். இப்பெண் தெய்வத்தை இந்தியாவில் மரிஆய் என்றும், தமிழகத்தில் மாரி என்றும் பெயரிட்டு அழைத்தனர்.*5 மாரிக் கடவுள் என்றும் தமிழகத்தில் அழைப்பர். மாரியம்மா, மாரியாத்தா என்ற கிராமப் பெண் தெய்வங்களுடன் தொடர்புடையது.

மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளில் தாய் தெய்வம் மிகவும் சிறப்புற்றிருந்தது. வளமையை மனத்தில் கருதி, இத்தாய் தெய்வத்தைப் போற்றி வணங்கினர். கிரீஸ், ரோம், மற்றும் கிழக்கு ஆசிய நாடுகள், சின்னாசியா பிரிஜியா (Phrygia), லிடியா (Lydia) போன்ற நாடுகளில் தாய் தெய்வத்தை சிபிலா (Cybele) என்று அழைத்துள்ளனர்.*6

Cybele - Mother goddess (Primordial Deity - உலகின் தொடக்க நிலைக் காலத்துக்குரிய தாய் தெய்வம்)

அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, இந்தோனேஷியா போன்ற நாகரிகம் வளர்ச்சி அடையாத நாடுகளில், பெண்களையே சக்தி வாய்ந்தவர்களாகவும், மந்திர தந்திரங்கள் பெற்றவர்கள் என்றும் நம்பினர்.*7 இவர்கள் குழந்தையை ஈன்றெடுப்பதையே மந்திர சக்தியால்தான் என்று கருதினர். ரஷ்யா போன்ற நாடுகளிலும் தாய்மையைக் கண்டு அச்சமுற்றனர் என்றே கூறலாம். பெண்கள் ஓர் உயிரைப் படைக்கும் சக்தியையும், மாந்திரீக வல்லமையையும் பெற்றவர்கள் என்ற நம்பிக்கையை மெய்ப்பிக்கும் வகையில், பெண்கள் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தனர். இதனையே அடிப்படையாகக் கொண்டு, பெண்களே முதன்முதலில் மந்திர சக்தியையும், நோய் தீர்க்கும் மருந்தையும் வழங்கக்கூடிய ஆற்றல் பெற்றவர்கள் என்று நம்பினர்.*8

தாய் – தெய்வமானதும்; தாய் - மாந்திரீக சக்தி பெற்றதும்…

தாய், தெய்வமாகப் போற்றப்படுதலுக்கும், அவளே மாந்திரீகச் சக்தி பெற்றவளாகக் கருதப்படுவதற்கும் இயற்கையே காரணமாகும். இதனை முழுமையாக ஆய்வு செய்த ஜாக் லின்ஸே கூறிய கருத்தை கவனித்தால் அதன் உண்மை விளங்கும் என்பதற்காக, அவரது வரிகளையே இங்கு உங்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றது.*9

“புராதன மனிதன் கூட்டு வாழ்க்கையின் மூலமாகவும், அதன் விளைவாகவும் கற்கருவிகளின் உபயோகத்தை மெள்ள மெள்ள அறிந்துகொண்டான். அந்நிலையில், தனக்குப் புறம்பாக இயற்கை இயங்குவதைக் கண்டான். தன்னுடைய சிற்றறிவின் துணைகொண்டு, தன்வசம் இருந்த மிகச் சில கற்கருவிகளின் உதவியோடு, இயற்கையைச் சமாளிக்கவேண்டியவனாக இருந்தான். அவனது கருவிகள் திருந்தத் திருந்த, இயற்கையின் உணர்வும் அதிகரித்தது. கருவிகள் செம்மைப்பட செம்மைப்பட, கூட்டு வாழ்க்கையும் வலிமை பெற்றது. கூட்டம் விரிவடைவதைப் போலவே, இயற்கையும் பரந்து விரிந்து கிடந்ததைக் கண்டான். அவனது அகக்காட்சி விரிவடைந்தது. அதற்கு இணையாகச் சிந்தனையும் விரிவடைந்தது.

“ஒருபுறம், இயற்கையின் சிறு பகுதிகளில் தனது சக்தி பயன்படுவதைக் கண்டான். மறுபுறம், அவனுக்கு அப்பாற்பட்ட சிக்கல் நிறைந்த இயற்கைச் சக்திகள் அவனை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்தன. அவற்றைப் பற்றி அவனுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. தன்னால் வெற்றிகண்ட பகுதியில், தனது செயல்கள் காரண காரியத் தொடர்புடன் இயங்குவதைக் கண்டான். இவ்வுணர்வின் அடிப்படையில் இயற்கையின் முழுத்தன்மையையும் அறிந்துகொள்ளும் பெருமுயற்சியில் இறங்கினான். தான் காணும் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியத்தை அறிய விழைந்த மனிதன், ஏறத்தாழ பின்வருமாறு சிந்திக்கத் துவங்கினான்.

“தனது உணர்ச்சி, தனது நோக்கம் முதலியவை இயங்கியதைப்போலவே, தான் வாழும் கூட்டத்தினரின் உணர்ச்சியும், நோக்கமும் இருந்ததை புறநிலையில் நின்று அவன் ஓரளவுக்கு அறிந்துகொண்டான். தான் இவ்வாறு அறிந்துகொண்ட உண்மையின் அடிப்படையிலேயே எஞ்சிய பரந்த பிரபஞ்சமும் இயங்க வேண்டும் என எண்ணினான். தன்னைப்போலவே இயற்கைக்கும் உணர்ச்சிகளும், ஆசைகளும் இருத்தல் வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். சூரிய ஒளியில் குதூகளிப்பதும், புன்முறுவல் செய்வதும், சூறாவளியில் கடுஞ்சினமுற்று கர்ஜித்தும் இயற்கை இயங்குவதாகவும், அதற்கு உணர்ச்சிநிலையும் உயிர்நிலையும் கற்பித்தான். இந்தக் கற்பனையில் இருந்துதான் மந்திரம் தோன்றியது. தனக்குள்ளே இருக்கும் ஆசாபாசங்கள், அச்சம் போன்றவை இயற்கைக்கும் உண்டு என்ற நிலையில், தனக்கும் இயற்கைக்கும் பிணைப்பொன்றை ஏற்படுத்திக்கொள்கின்றான். தனக்குள்ளே இருந்து உணர்ச்சி, அச்சம், ஆசை போன்றவற்றைக் கொடுப்பது யார் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.

மனிதன் தன்னுடைய சக்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தனக்குப் புறம்பாக உள்ள இயற்கையிலும் அதே சக்திகளைக் கண்டு அவற்றை உபயோகித்து அடக்கக் கண்ட கருவிதான் மந்திரம்” என்று லின்ஸே மிகத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.

அதே அரூபமற்ற சக்தி மனித வடிவம் பெறும்போது, மனிதர்க்கு மந்திர சக்தி இருக்கிறது என்னும் கருத்து தோன்றுகிறது. இவ்வாறு தோன்றிய மந்திர சக்தி, சடங்குகளாக மாற்றம் பெற்று, முதன்முதலில் கூட்டு வாழ்க்கையில் பிரதிபலிக்கின்றன. சிறுசிறு குழுக்களாக வாழ்ந்த மனிதன், மந்திரத்தை கூட்டு வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்தினான். புதியதொரு மனிதப்பிறவியை உலகுக்குத் தருபவளாகக் காணப்பட்டவள் தாய். அத்தாயும் அசாதாரணமான சக்தி படைத்தவளாக இருந்தமையால், பெண்ணிடமே அந்த மந்திர சக்தியும் இயல்பாகக் குடிகொண்டது. பெண்ணை சக்தியாகக் கருதிய உலக நாடுகள் அனைத்திலும், சக்தி வழிபாடும் பேரன்னை வழிபாடும் ஒரு காலத்தில் தோன்றி வளர்ந்தமைக்கும், பெண்களுக்கே மாந்திரீகச் சக்தி இருக்கின்றது என்பதை அறியவைத்ததற்கும் மேற்கூறிய இவையே காரணமாகவும் அமைந்துள்ளது என்பதும் ஏற்புடையதே.

அடுத்து வரும் அத்தியாயங்களில், இந்தியாவின் முதன்மையானதும் மிகவும் பழமையானதுமான சமயங்களான பௌத்த, சமண மதத்தினர் வழிபட்ட தாய் தெய்வங்களைப் பற்றிக் காண்போம்.

சான்றெண் விளக்கம்

1. A.H. Dani and B.K. Thaper, Indus civilization, UNESCO, 1996.

2. A. Gosh., An Encylopeadia of Indian Archaeology, Munshiram & Manoharlal publishers pvt. Ltd, New Delhi, 1980.

3. Marija Gimbutas, The goddess and gods of Old Europe, Myths and cult Images University of California, 1982.

4. கலாநிதி க. கைலாசபதி, பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும், மக்கள் வெளியீடு, 1966, பக்.12-13.

5. E.O. James, The cult of the mother Goddess, p.959.

6. கலாநிதி க. கைலாசபதி, பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும், மக்கள் வெளியீடு, 1966, பக்.13-14.

7. மேலது, பக். 74-76.

8. மேலது, பக். 73-78.

9. Jack Lindsay, A Short History of Culture, pp.29-32.

]]>
உலகம், தாய் தெய்வங்கள், நாகரிகம், வழிபாடு, worship, god, mother god http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/jul/28/உலக-நாடுகளில்-தாய்-தெய்வங்கள்-2745132.html
2732846 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டில் தாய் தெய்வங்கள் ச. செல்வராஜ். Thursday, July 6, 2017 04:11 PM +0530  

வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்து தென்னிந்தியாவில் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். குறிப்பாக, தமிழகத்தில் குழுக்கூட்டமாக வாழத் துவங்கினர் எனலாம். தமிழகத்தில் கோவை, ஈரோடு, தருமபுரி, கிருஷ்ணகிரி, வேலூர், விழுப்புரம், திருவண்ணாமலை மாவட்டங்களில் புதிய கற்கால மக்களுக்குப் பின்னர், பெருங் கற்கால பண்பாட்டைச் சார்ந்த மக்கள் பரவலாக ஆங்காங்கே குழுக் கூட்டங்களாக வாழ்ந்துள்ளனர் என்பது தொல்லியல் மேற்பரப்பு ஆய்விலும், அகழாய்விலும் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளன.

மோதூர் (தருமபுரி மாவட்டம்)*1, மயிலாடும்பாறை (கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம்)*2, பையம்பள்ளி (வேலூர் மாவட்டம்)*3 போன்ற இடங்களில் மேற்கொண்ட அகழாய்வுகளில் காணப்பட்ட மண்ணடுக்குகளில், பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை தெள்ளத்தெளிவாகக் காண முடிகிறது. பெருங் கற்கால பண்பாட்டு நினைவுச் சின்னங்கள் சைவ சமயத்தோடு தொடர்புடையவை என்பது அவர்கள் அமைத்த நினைவுச் சின்னங்களைக் கொண்டு அறியமுடிகிறது. மேலும், இவை வழிபாட்டோடும், சடங்குகளோடும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன. பெரிய பெரிய கற்களைக் குத்திட்டு நிற்கவைத்து அதனை குத்துக்கல் என்றும், அதனைச்சுற்றி வட்டமாகக் கற்களை நட்டும் அமைத்துள்ளனர். இதனை கல்வட்டம், கற்குவை என்று அதன் அமைப்பை வைத்து ஆய்வாளர்கள் பெயரிட்டு அழைத்தனர். வட்டமாக காணப்பட்டதால் கல்வட்டம்; நெடுங்குத்தாக நடப்பட்டதால் குத்துக்கல் என்றும் குறித்தனர்.

குத்துக்கல் - லிங்க வழிபாடு

குத்துக்கல் நினைவுச் சின்னமே லிங்க வழிபாட்டின் ஆரம்பகால (Primitive Stage)  வழிபாட்டின் தோற்றமாக இருந்திருத்தல் வேண்டும்*4. தமிழகத்தில் காணப்படும் குத்துக்கல் வகையை நன்கு ஆய்வு செய்தால் அதன் உண்மை புலப்படும். தேவனூர் குத்துக்கல், நன்கு செதுக்கப்பட்ட நீள்செவ்வக வடிவில் அமைக்கப்பட்ட ஒன்று. இதன் தலைப்பகுதி அரைவட்ட வடிவில் செதுக்கப்பட்டிருக்கும். இதனை எந்தப் பக்கத்தில் இருந்து பார்த்தாலும் லிங்க வடிவத் தோற்றத்தையே அதில் காணமுடியும். இந்த வகை குத்துக்கற்களே நடுகல் வகையின் தோற்றம் என ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுவர்.

தமிழகத்தில் கிடைத்த குத்துக்கல் நினைவுச் சின்னங்களில் தேவனூர் குத்துக்கல்தான், மனித வேலைப்பாடு அதாவது குத்துக்கல்லை நேர்த்தியாகச் செதுக்கி அதனை ஒழுங்கான வடிவில் அமைத்து அதற்கு உருவம் அளித்த முதல் பெருங் கற்கால நினைவுச் சின்னமாக உள்ளது என்பதை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். இதன் தலைப்பகுதி அரைவட்ட வடிவில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு முந்தைய காலகட்டங்களில் நடப்பட்ட குத்துக்கற்கள் ஒழுங்கற்றதாகவும், அடிப்பகுதி பருத்தும் மேல்பகுதி சிறுத்தும் காணப்படும். இதுவும் லிங்க வடிவின் முதன்மைத் தோற்றம் என்று கொள்ளலாம். எனவே, லிங்க வடிவ அமைப்பு, ஆவுடையார் அமைப்பு இரண்டும், முறையே குத்துக்கல்லும் அதனைச் சுற்றி அமைந்த கல்வட்டமுமே என்பதில் ஐயமில்லை.{pagination-pagination}

எனவே, பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டு நினைவுச்சின்னங்களில் காணப்படும் குத்துக்கல் அமைப்பு, லிங்க வழிபாட்டு முறையினை எடுத்தியம்புவதாகவே கருதலாம். கற்குவை, கல்வட்டங்கள் போன்றவை ஆவுடையாரைக் குறிப்பதாகவே இருத்தல் வேண்டும். இக்கருத்தை வலியுறுத்துவதுபோல், லிங்க வழிபாடானது உழவுத்தொழில் மேற்கொண்டிருந்த பல புராதன நாகரிகங்களில் காணப்படும் வழிபாட்டு முறையாகும். நீண்டு குவிந்த கல்வடிவம் ஆண்குறியின் அடையாளமாகவும், அக்கல்லைச் சூழ்ந்து காணப்படும் வட்டக் கல்வடிவம் பெண்குறியின் அடையாளமுமாகவே முன்னோரால் கருதப்பட்டது என மறைமலையடிகள் குறிப்பிடுகின்றார்*5.

பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டு நினைவுச்சின்னங்களில் காணப்படும் மனித உருவ அமைப்பை (Anthromorphic Menhir) தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் முன்னோடி என தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர்.*6 எனவே, சிவ வழிபாடும், சக்தி வழிபாடும் அதாவது பெண் தெய்வ வழிபாடும், நம் முன்னோடிகளான பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டைச் சார்ந்த மூதாதையர்களின் சடங்குகளும், வழிபாட்டின் முன்னோடிகளே என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. இவற்றின் வழியாக, பொ.ஆ.மு.1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சைவ வழிபாட்டில் தமிழர்கள் நாட்டம் கொண்டிருந்தனர் என்பது புலனாகிறது. கொடுமணல், திருமல்வாடி, தேவனூர் போன்ற குத்துக்கல் அமைப்புகளை இதற்குச் சான்றாகக் கூறலாம்.

பெண் தெய்வ வழிபாட்டிலும் முதன்மையாக திகழ்ந்துள்ளனர் என்பதற்கு, மோட்டூர், உதயநத்தம் போன்ற இடங்களில் காணப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் (தாய்) உருவ அமைப்பு உடைய குத்துக்கல்லைக் குறிப்பிடலாம்*7. தமிழக மக்கள் தமக்கென அமைத்த தெய்வ வழிபாட்டு முறையினையே பெரும்பாலும் கடைப்பிடித்து வந்தனர் என்பதை சங்க கால இலக்கியங்களும், அகழாய்வுச் சான்றுகளும் இக்கருத்துக்குத் துணைபுரிகின்றன.

கொற்றவை

கொற்றவை, முருகன் போன்ற பழமையான தெய்வங்களை சங்க கால மக்கள் வணங்கி வந்துள்ளனர். கொற்றவை, நம் தமிழ் மக்களின் வெற்றித் தெய்வமாகப் போற்றப்படுபவள். முருகன், மலையும் மலைசார்ந்த இடங்களிலும், வேட்டுவ மக்களாலும் போற்றப்படுபவர். “மாயோன் மேய காடுறை உலகம்” என்கிறது தொல்காப்பியம்*8. கொற்றவை, முருகன் ஆகிய பழந்தெய்வங்களோடு நாகரிகக் கலப்பின் பயனாக, சில பழைய தெய்வங்கள் புதிய உருவிலும், சில புதிய தெய்வங்கள் பழைய உருவிலும் தோன்றுவதைக் காணலாம். அதனால்தான் வேலவன், வேட்டுவக் கடவுளாகத் திகழ்ந்தான். நமது வரலாற்றைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, ஆரம்ப கால மக்கள் வேட்டையாடியதையும், உணவு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் ஆடிப்பாடியதையும் இயற்கையான ஒன்று. ஆடிப்பாடியது பின்னர் கூத்தாகவும் ஆடலாகவும் பரிணமித்தன எனலாம். உண்மை வாழ்க்கையில் செய்யும் ஒன்றை அபிநயத்துச் செய்து பார்க்கும்போது, மனதில் எழிச்சியும், துணிவும், களிப்பும் ஏற்படும். தன் சக்திக்கு மீறிய செயலைச் செய்யும்போது, தன்னிடம் அபார சக்தி இருப்பதாக நம்பினான். அதன் அடிப்படையில் தோன்றியதே வேட்டுவக் கடவுள் என்று போற்றப்படும் வேலவன் ஆகும்.

அன்னை அல்லது பெண் தெய்வம், பிற்காலத்தில் தோன்றிய சக்தியைத் தோற்றுவித்த மூலப்பொருளின் முதல் உரு ஆகும். அவளுடைய பிரதிநிதிகளே கொற்றவையும் பிற கிராம தேவதைகளும். கிராமங்களில் வழிபடும் பெண் தெய்வங்களும், கிராம தெய்வங்களின் வரிசையில் இடம்பெறுகின்றன. தீப்பாய்ஞ்சம்மன், தீப்பாய்ஞ்ச நாச்சியார், அரியக்கா, பெரியக்கா போன்ற கிராம தெய்வங்களை (இத்தெய்வங்கள் குறித்து தனியாக விவரிக்கப்பட உள்ளது) இன்றைக்கும் போற்றி வழிபட்டு வருகின்றனர். இவற்றை, நம் தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் ஓர் அங்கமாகவே கருதலாம். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கிராம தெய்வங்களாக பெண் கடவுளையே போற்றி வணங்கி வருகின்றனர் என்பது ஆய்வின் தெளிவு ஆகும்.{pagination-pagination}

சிந்துவெளி நாகரிகத்துடன் பெண் தெய்வ வழிபாடு மறைந்துவிடவில்லை. இப்பண்பாடு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னரும் இந்தியாவில் தொடர்கிறது. இதனைப்பற்றி ஏரன்பெல்ஸ் கூறும்போது, இந்தியாவில் ஆதிவாசிகள் வணங்கிய பெண் தெய்வங்களாக நீண்ட பட்டியலைத் தருகிறார். அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க பெண் தெய்வங்களாக பிலிமக்கா, புடுபுடுக்கி, கொல்லா, அத்தி, ஏலவை, இதிகை என்று நீண்டுகொண்டே செல்கிறது*9. இதன் அடிப்படையில், பழந்தமிழரது தலையாய தெய்வம் பெண் தெய்வமே என்பதில் ஐயமில்லை.

சங்க இலக்கியங்களில் பல இடங்களில், கொற்றவை வழிபாட்டு முறை குறிப்பிடப்படுகிறது. இவற்றையெல்லாம் ஒப்பிடும்பொழுது, தமிழகத்தில் வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முந்தைய காலப் பண்பாட்டில் காணப்படும் தாய் உருவ வடிவில் (Anthromorphic Menhir)  காணப்படும் ஒருவகைக் குத்துக்கல், தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் முன்னோடி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் வேண்டும். இக்கருத்தை நாகசாமி அவர்கள் கூறும்போது, தமிழகத்தில் காணப்படும் தாய் உருவ வடிவில் காணப்படும் நினைவுச்சின்னம், பெண் தெய்வ வழிபாட்டின் முதன்மைச் சான்று என்றும், இந்தியாவில் பிற இடங்களில் காணப்படுபவை இவற்றின் தொடர்ச்சியே என்று கூறுகின்றார். ஐரோப்பிய தேசமான இத்தாலி நாட்டில், சார்டினியா (Sardinia) என்ற இடத்தில் மனித உருவில் காணப்படும் நினைவுச்சின்னத்தை, பெண் தெய்வ வழிபாட்டின் முன்னோடி என குறித்துள்ளார். இதன் காலம், பொ.ஆ.மு. 1700.

மேலும், ஆந்திராவில் கோதாவரி ஆற்றுப்படுகையில் இரண்டு உருவங்கள் கண்டறியப்பட்டன. மத்தியப் பிரதேசத்தில் செம்பு உலோகத்தால் ஆன இத்தகைய கிடைத்துள்ளது. இதனை வேத காலத்து பெண் தெய்வமான அதிதி எனக் குறிப்பிடுகிறார் நாகசாமி. அதிதியை, லண்டன் மக்கள் இந்திய நாட்டுத் திருவிழா அமைப்பில் காட்சிப் பொருளாக வைத்து பெண் தெய்வமாக வழிபடுகின்றனர். தமிழக செப்புத் திருமேனிகளில் விஷ்ணுவின் இடப்பாகத்தில் காணப்படும் ஸ்ரீவத்ஸம், பெண் தெய்வமான லட்சுமியைக் குறிப்பதாகும். இவ்வாறு, தாய் தெய்வ வழிபாடு என்பது பண்டைக் காலம் தொடங்கி, பல்வேறு பரிணாம வளர்ச்சிகளைப் பெற்று, இன்று ஆண் பாதி - பெண் பாதி என்று சிவனும் சக்தியும் ஒன்று என்ற அளவில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது எனலாம்.

சங்க இலக்கியங்களையும், அகழாய்வுச் சான்றுகளையும் ஒப்பிட்டு, தென்னிந்தியாவிலேயே சைவ சமய வளர்ச்சி நிலையை ஆராய்ந்த நூல் ஒன்றை சி.வி. நாராயண ஐயர் எழுதியுள்ளார். அவர் குறிப்பிடுவதாவது - “தொல்காப்பியத்தில் வேத காலத் தெய்வங்கள் சில மதிப்போடு கூறப்படுவதிலிருந்தே, மக்கள் மத்தியில் அவை எவ்வளவு தூரம் இடம்பெற்றிருந்தன என்பது புலனாகிறது. மக்கள் புதிய தெய்வங்களில் நம்பிக்கை கொள்ளத் தயாராக இருந்தனர். ஆனால் அதே சமயத்தில், காலம் காலமாக நமது முன்னோர்கள் வழிபட்டு வந்த வழிபாட்டு முறைகளையும், தெய்வங்களையும், பழைய முறையிலேயே வழிபட்டனர்.*10

நடுகல் வழிபாடும் நம்பிக்கைகளும்

நடுகற்களைப் பற்றி சங்க இலக்கியங்களில் இருந்தும், தொல்காப்பியம், புறப்பொருள், வெண்பா மாலை போன்ற இலக்கண நூல்களில் இருந்தும் நாம் அறிகிறோம். ஆநிரைகளைப் பாதுகாக்கவும், தன் மன்னனைப் பாதுகாக்கவும் போர் செய்து உயிர் நீத்தவர்களுக்கு நடுகல் நாட்டி அதனை பண்டையத் தமிழ் மக்கள் வணங்கி வந்தனர்.{pagination-pagination}

பெருங் கற்காலப் பண்பாடு, வரலாற்றின் துவக்க காலமாகக் கருதப்படுகிறது. அகழாய்வுகளில் கிடைத்த பெருங் கற்கால நினைவுச் சின்னங்களில் ஏராளமான குறியீடுகளும், தமிழ் எழுத்துப் பொறிப்புகளும் காணப்படுகின்றன. இதனைக் கருத்தில் கொண்டுதான், இக்காலத்தை வரலாற்றுக் காலத்தின், அதாவது சங்க காலத்தின் துவக்க காலம் எனக் குறிப்பிடுவர். இலக்கியங்களில், பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டு புதைகுழிகள், அதன் அமைப்புகள் பற்றிய பல்வேறு செய்திகள் பரவலாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, சிலப்பதிகாரத்தில் “தொடுவோர், சுடுவோர், புதைகுழிப்படுவோர்” என முறைப்படுத்தியமையும் அவை சுட்டுகின்றன. எனவே, பெருங் கற்கால மக்கள் சடங்குகளையும், வழிபாட்டையும் முறையாகக் கடைப்பிடித்தனர் என்பது தெளிவாகிறது. மேலும், இறந்தவர்கள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவர் என்ற நம்பிக்கையும் இவர்களிடம் மேலோங்கி இருந்துள்ளது.

இவை அனைத்தும், பெருங் கற்கால மக்கள் இறை வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தனர் என்பதும், அதன் தொடர்ச்சிதான் குத்துக்கல் வகை அமைப்பாக வெளிப்பட்டுள்ளதும் அறியமுடிகிறது. இவற்றை ஒப்பிட்டுப்பார்க்கும்போது, பெருங் கற்கால மக்கள் தாய் தெய்வ வழிபாட்டைப் போற்றியுள்ளனர் என்பதற்கு, மனித உருவ (தாய்) வடிவில் காணப்படும் குத்துக்கல் வகையே சான்றாகும். மனித உருவ வடிவில் காணப்படும் இவ்வகை குத்துக்கல் சக்தி வழிபாடாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இடுதுளைகள் வழிபாட்டின் எச்சம் ஆகும். சடங்குகளையும் பூசைகளையும் இவர்கள் மேற்கொண்டிருந்தனர் என்பது இதன்வாயிலாகத் தெளிவாகிறது. சைவ சமயத்தின் அடிப்படையில்தான் பண்டைய தமிழ் மக்கள் நினைவுச்சின்னத்தை அமைத்துள்ளனர். மேலும், அவற்றை வளமைச் சடங்காகவும் கருதியதால், அந்த இடத்தை வணங்கி வழிபட்டுள்ளனர். எனவேதான், காலம்காலமாக அந்நினைவுச்சின்னங்கள் அழியாமல் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும் அறியமுடிகிறது.

குத்துக்கல் வகையை பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டின் இறுதி நிலை என்று கருதலாம். ஏனெனில், குத்துக்கல் வகையின் வளர்ச்சி நிலையே நடுகல் ஆகும். குத்துக்கல்லில் வீரனின் உருவம் பதித்தனர். பின்னர் அவரது பீடும் பெயரும் எழுதப்பட்டது என இலக்கியங்கள் பகருகின்றன. எனவே, தொடர்ந்து உருவ வழிபாடும் தோன்றியது. ஆந்திர மாநிலம் சித்தூர் மாவட்டத்தில் அமைந்த குடிமல்லம், புகழ்வாய்ந்த ஒன்று. இங்கு காணப்படும் உருவ வடிவிலான லிங்கம், நடுகல் வகையைச் சார்ந்தது எனலாம். இதனை, வீரனுக்குரிய நடுகல் என ஐ.கே. சர்மா குறிப்பிடுகிறார். இங்கு அவர் மேற்கொண்ட அகழாய்வில், இச்சிற்பத்துக்கு அடியில் எலும்புகள் இருப்பதைக் கண்டறிந்து வெளிப்படுத்தியுள்ளார். எனவே, இது போர் வீரன் ஒருவனுக்காக எடுப்பித்த வீரக்கல். குத்துக்கல் என்பது சிவ வழிபாடு தொடர்புடையது என்பதையும், அவை லிங்கத்தின் முன்னோடி என்பதையும், குடிமல்லம் குத்துக்கல் வகை நடுகல் நிரூபித்துள்ளது எனலாம்.

குடிமல்லம் – நடுகல் சிற்பமும், சிவன் கோயிலின் தோற்றமும்

ஆண் பெண் குறிச் சேர்க்கையே பண்டைய காலம்தொட்டு லிங்க வடிவில் அமைந்தது என்பது பிற்கால சைவ சித்தாந்த சாத்திர நூல்களால் அறியமுடிகிறது.

“சத்தியுஞ் சிவமுமாய தன்மையிவ் வுலகமெல்லாம்

ஓத்தொவ்வா ஆணும் பெண்ணும் உயர்குண குணியுமாக

ஐவத்தனன் அவளால் வந்த ஆக்கம் இல்லாழ்க்கையெல்லாம்

இத்தையும் அறியார்பீட லிங்கத்தின் இயல்பும் ஓரார்.”

என்று சொல்கிறது சிவஞானசித்தியார்.*11

{pagination-pagination}தத்துவ விளக்கத்தோடு உரைப்பது தொன்றுதொட்டு வந்த உண்மையே என்பதில் ஐயமில்லை. இவற்றில், வளமைச் சடங்கின் அடிப்படையில், அதற்குரிய கருப்பொருளை முதன்மைப்படுத்தி அமைத்துள்ளதை ஆழமாகச் சிந்தித்து உணர்தல் வேண்டும். மனிதனின் வாழ்க்கையோடு இணைந்ததுதான், சமயமும் சடங்குகளும் வாழிபாடுகளும் என்பதை அனைவரும் உணர்தல் வேண்டும். இத்தத்துவத்தின் விளக்கமே, தாய் தெய்வத்தின் பல்வேறு திருவுருவங்கள் ஆகும்.

தமிழகத்தில் காணப்படும் தொடர்ச்சியான தாய் தெய்வத் திருவுருவங்கள், அதன் தனித்தன்மையை தெளிவுபடுத்துவதாக அமைந்துள்ளன. தாய் தெய்வத்தின் வெவ்வேறு வடிவங்களில் பெயர் வேறுபடினும், அதன் உள்கருத்து, நாட்டின் வளமையை அடிப்படையாகக் கொண்டதே எனலாம். அத்தகு சிறப்பினைப் பெற்ற தாய் தெய்வங்கள், எந்தெந்த உருவில் வலம்வந்து தன்னை வணங்கும் பக்தர்களுக்கு அமைதியை வழங்கி, தனிமனிதனையும், நாட்டையும் மகிழ்வித்தன என்பதை பின்னர் வரும் அத்தியாயங்களில் காணலாம். அடுத்து, உலக நாடுகளில் தாய் தெய்வங்கள் எவ்வாறெல்லாம் போற்றப்பட்டுள்ளன என்பதைக் காண்போம்.

சான்றெண் விளக்கம்

1. S. Selvaraj - Excavations at Modhur - 2004.

2. K. Rajan - Excavationas at Mayiladumparai.

3. Ancient India - Vol.II

4. P.R. Srinivasan, Beginning of the Traditions of South Indian Temple Architecture.

5. மறைமலையடிகள் - சைவ சித்தாந்த ஞானபேதம்.

6. நாகசாமி - தி இந்து ஆங்கில நாளிதழ் செய்தி, 10.09.1990.

7. Magdalena S. Midgley. Monuments and Monumentality: The cosmological Model of the World Megaliths, Documenta Praehistorica xxxvii, 2010

8. தொல்காப்பியம்.

9. O.R. Ehrenfels - Mother rights in India, pp.79-80.

10. C.V. Narayana Iyyar, Origin and early History of saivisim in South India.

11. க. கைலாசபதி, பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும்.

]]>
tamils, தாய் தெய்வங்கள், வழிபாடு, temple, தமிழர், பண்பாடு, village god, murugan, tamil community, ancient, deity, பெண் தெய்வம், கடவுள் http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/jul/07/அத்தியாயம்---4-பெருங்-கற்காலப்-பண்பாட்டில்-தாய்-தெய்வங்கள்-2732846.html
2721655 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் அகழாய்வுகள் காட்டும் சங்க காலச் சமயங்களும், தாய் தெய்வ வழிபாடுகளும்! ச. செல்வராஜ். Friday, June 16, 2017 09:14 AM +0530  

சைவத் தத்துவமானது தமிழர்கள் போற்றும் ஒரு சித்தாந்தமாகும். தென்னிந்தியாவிலேயே வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முற்பட்ட பழம்பெரும் சமயம் என்றால் அது சைவம்தான். ஆரியர் வருகைக்கு முற்பட்ட இச்சமயம், தமிழ் மக்கள் நெஞ்சத்தில் நிறைந்து விளங்குகிறது என டாக்டர் ஜி.யூ. போப்பையர் தெரிவித்துள்ளார்*1.

தமிழக மக்கள் இயற்கையை வழிபட்டனர் என்பதற்கு, சங்க இலக்கியங்களில் தலைசிறந்த காப்பியமான சிலப்பதிகாரத்தில், இளங்கோவடிகள் தனது காப்பியத்தை துவங்கும்பொழுது, இயற்கைக் கடவுளான “ஞாயிறு போற்றுதும், ஞாயிறு போற்றுதும்” என்றும் அடுத்து “திங்களைப் போற்றுதும், திங்களைப் போற்றுதும்” என சூரிய சந்திரர்களை வணங்கி வழிபட்டுத்தான் துவங்குகின்றார்*2.

“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி” என்று திருவாசகம் போற்றுகின்றது. “சிவனொடொக்கும் தெய்வம் தேடினுமில்லை” என்று திருமந்திரம் கூறுகின்றது. சைவ சமய வரலாற்றில், அதன் சிறப்பை அறிய சிந்து நதிப் பள்ளத்தாக்கில் சிறப்புற்றிருந்த நகரங்களில் காணப்பட்ட சான்றுகளை நாம் காண வேண்டியதாக உள்ளது. இன்றைய சைவ சமயத்தில் காணப்படும் லிங்க வழிபாடு, சக்தி வழிபாடு, சிவ வழிபாடு (பசுபதி) போன்ற வழிபாடுகள், சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் முக்கியமான சமயப் பண்டிகைகளாக விளங்கியுள்ளன என்பது பல ஆய்வாளர்களின் கருத்தாகும்.

சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் கிடைத்த முத்திரைகள் களிமண் படிவங்கள் பற்றி சர் ஜான் மார்ஷல் குறிப்பிடும்பொழுது, “யோகிகளுக்கெல்லாம் தலையாய யோகி சிவன். அதனாலேயே அவருக்கு மகாதபவர், மகாயோகி எனும் பெயர்கள் அமைந்தன. சிவன் தலையாய யோகி மட்டுமல்ல; விலங்குகளுக்கெல்லாம் தலைவர் (பசுபதி). சிவனின் இந்தப் பண்பினையே சிவனைச் சுற்றி யானை, புலி, காண்டாமிருகம், எருது என நான்கு மிருகங்கள் நிற்பதுபோல் காட்டப்படுகின்றது. சிந்துவெளிக் கடவுளின் தலையில் அமைந்துள்ள கொம்புகள், பிற்காலத்தில் சிவனின் ஆயுதமான சிறப்புக்குரிய திரிசூலமாக மாறியது. இவற்றையெல்லாம் நோக்கும்பொழுது, சிவனுக்கு அமைந்த பல அம்சங்கள், தோற்ற நிலையிலே சிந்துவெளி முத்திரைகளில் காணப்படுகின்றன என நாம் கருதலாம்*3 என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

சிந்துவெளி முத்திரை

சிந்து சமவெளிப் பகுதி அகழாய்வுகளில் கண்டெடுக்கப்பட்ட தாய் தெய்வ சுடுமண் உருவங்கள்

சிவ வழிபாட்டை சிந்துவெளி நாகரிகம் குறிப்பிட்டாலும், சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் முதலிடம் பெற்று விளங்குவது பெண் தெய்வ வழிபாடே ஆகும். சிந்துவெளி மக்கள் வழிபட்ட தெய்வங்களை வரிசைப்படுத்திய சர் ஜான் மார்ஷல், அதன் முக்கியத்துவத்தின் அடிப்படையில் தாய் தெய்வத்தை (அன்னை) முதன்மைக் கடவுளாகவும், அதற்கடுத்து பிற கடவுள்களையும், லிங்கத்தையும் சுட்டுகின்றார்*4. ஹரப்பா, மொகன்ஜதாரோ, லோதால், காலிபங்கன் போன்ற அகழாய்வுகளில் காணப்பட்ட பெண் தெய்வ சுடுமண் உருவங்கள், தாய் தெய்வ வழிபாட்டை அம்மக்கள் எவ்வாறு போற்றி வழிபட்டனர் என்பதையே சுட்டுகின்றன. பெண் உருவத்தை பல்வேறு வடிவங்களில் அமைத்துப் போற்றியதையும், வழிபட்டதையும் ஒப்பு நோக்கும்பொழுது, அதன் சிறப்பு தெளிவாக விளங்கும். அதன் அடிப்படையில், சிந்து வெளியில் காணப்பட்ட நடனமாதர் சிற்பமும், அதனை அழகுற வடிவமைத்துள்ளதையும் சான்றாகக் காட்டலாம். மேலும், பெண் வடிவத்தை ஹரப்பா போன்ற இடங்களில் வளமைச் சடங்குகளின் தலைவியாகவும், வளமைக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட பெண் தெய்வமாகவும் வணங்குகின்றனர் என்று அகழாய்வு மேற்கொண்டவர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர்.

வளமைத் தெய்வம்

நடனமாது (Dancing Girl)

ஹரப்பா (Headdress)       

சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் மட்டுமின்றி எகிப்திய நாகரிகம், சிரிய, சின்னாசிய நாகரிகங்களிலும் பெண் தெய்வங்களே முக்கியமான சிறப்பிடத்தைப் பெற்றுத் திகழ்ந்துள்ளன. சர் ஜான் மார்ஷல், அகழாய்வுச் சான்றுகளின் அடிப்படையில் இக்கருத்தைத் தெரிவிக்கும்  முன்பே, சந்தா என்பவர் இக்கருத்தை தெரிவித்துள்ளார். “சிரியாவில் அசுத்தாத் என்னும் தத்துவமும், சின்னாசியாவில் சிபெலேயும், எகிப்தில் இசிங் கோட்பாடும் தோன்றிய அதே சமுதாய நிலையில்தான், இந்தியாவில் சக்தி வழிபாடு தோன்றியிருத்தல் வேண்டும்” என அவர் தெளிவுபடுத்துகின்றார்*5.

இதைப்போலவே, பண்டைய திராவிட மக்களில் பெரும்பகுதியினர், தாய் தெய்வ உரிமை, தாய்முறை போன்றவற்றைக் கடைப்பிடித்தனர். இதன் காரணமாக, திராவிட மக்களிடையே பெண் தெய்வ வழிபாடு பெருவழக்காக இருந்தது என சமூகவியல் அறிஞர்கள் கூறுவர்.

பெண் தெய்வ வழிபாடும், சிவ வழிபாடும் தொடர்ந்து காணப்படுவதைப்போல், மொகஞ்சதாரோ, ஹரப்பா போன்ற இடங்களிலும், அகழாய்வில் முக்கோண வடிவ கற்களும், களிமண் பொருட்களும் கண்டெடுக்கப்பட்டன. அவற்றை சர் ஜான் மார்ஷல் சிவலிங்கமாகவே குறிப்பிடுகின்றார்*6. பெண் தெய்வ வழிபாடு போலவே மர வழிபாடும் பூர்விக மனிதனுக்குப் பொதுவான ஒன்றாக இருந்துள்ளது. மெசபடோமியாவிலும் மரக்கன்றுகள் தெய்வப் பண்புடன் விளங்கியதால்தான், அவை முத்திரைகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்து சமயத்தினரால் இன்றும் போற்றப்பட்டும், வழிபாட்டுக்கு உரியதாகவும் குறிப்பிடப்படும் அரச மரம், சிந்துவெளி முத்திரைகளில் காணப்படுவதால், இது 5000 ஆண்டுகளாக மக்களின் நெஞ்சில் பதிந்துள்ளது என்பதை அறியமுடிகிறது*7. சிந்துவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு இலச்சினையில், இரு அரச மரக் கிளைகளுக்கு இடையில், பெண் தெய்வம் ஒன்று ஆடை இன்றி காணப்படுகிறது. நீண்ட கூந்தலும் கைகளில் காப்புகளும் உள்ளன. மக்கள் உருவங்களும், விலங்குகளும், அன்னை தெய்வத்துக்கு அடிபணிந்து அஞ்சலி செலுத்துவதுபோல் காட்டப்பட்டுள்ளன. எனவே, அரச மரமும், அன்னை வழிபாடும், அதாவது தாய் தெய்வ வழிபாடும் காலத்தால் முற்பட்டது என்பது தெள்ளத்தெளிவாகப் புலனாகிறது.

தமிழகத்தில், ராமநாதபுரம் மாவட்டம், அழகன்குளம் என்ற இடத்தில் நடைபெற்ற அகழாய்வில், ரோமானிய பானை ஓட்டில் அரச மரமும், அதன் அருகே யானை இருப்பதுபோலவும் காட்டப்பட்டுள்ளதை காணும்பொழுது, இதுவும் மர வழிபாடு தொடர்புடையதாகவும், மரத்தின் இன்றியமையாமையை உணர்த்துவதாகவும் கொள்ளலாம். திருக்காம்புலியூர் அகழாய்விலும் மர வழிபாடு குறித்த சுடுமண் உருவம் கிடைத்துள்ளது. அதில், ஒரு மரத்தை பெண் வழிபடுவதுபோல் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளதை காணமுடிகிறது. அது குறித்து பின்னர் விரிவாகக் காணலாம். பல அகழாய்வுகளில் கிடைத்த மட்கலன் ஓடுகளில் மரம், செடி இவற்றின் கீறல் குறியீடுகள் கிடைத்துள்ளதையும் இங்கு ஒப்பு நோக்கலாம்.

அழகன்குளம் - மரம், யானை

குழந்தையை ஈன்றெடுக்கும் பெண் உருவம் பதித்த முத்திரை ஒன்று சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் எச்சமாக, ஹரப்பா அகழாய்வில் கிடைத்துள்ளது. இது, அக்கால பெண்களின் சிறப்பையும், அவர்கள் செடி, கொடிகளையும் மரத்தையும் பேணிக்காப்பதில் பெரும்பங்கு ஆற்றியுள்ளதையும் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள உதவுகிறது. சிலர், செடியை ஈன்றெடுப்பதாகக் கூறுவர். அது ஏற்புடையதன்று. செடி, கொடிகளைப் பாதுகாப்பதில் வல்லவர்களாகத் திகழ்ந்தமையால், செடியையும் குழந்தையாகப் பாவித்ததுபோல் கூறப்பட்டதாகக் கொள்ளலாம். ஆனால், குழந்தை ஒன்று கை, கால், தலையுடன் வெளிவந்துள்ளதும், தொப்புள் கொடியின் உதவியால் தொங்கிக்கொண்டு இருப்பதையும் காணமுடிகிறது. தொப்புள் கொடி உறவு என்பது வேர் போன்றது என்பதையும் இந்த முத்திரை நமக்கு தெளிவுபடுத்துகிறது என்றே கொள்ளலாம். எனவேதான், சில ஆய்வாளர்கள், செடியை ஈன்றெடுக்கும் காட்சி எனக் குறிப்பிட்டுள்ளனர் போலும்.

குழந்தையை (செடியை) பிரசவிப்பதைப் போன்ற முத்திரை அச்சு – ஹரப்பா

திருக்காம்புலியூர் – மர வழிபாடு – தாய் தெய்வம் (விருக்ஷ தேவதை)

சிந்துவெளி நாகரிகத்துக்குப் பின், இந்தியாவில் குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் மக்கள் சிறந்த நாகரிகத்தைப் பெற்றுத் திகழ்ந்தனர் எனலாம். தமிழகத்திலும், ஆரம்ப காலகட்டத்தில் இயற்கையை வழிபட்ட மக்கள், காலப்போக்கில் சமயக் கடவுளர்களையும் வணங்கத் துவங்கினர். பெருங் கற்காலம் முதல் வரலாற்றின் துவக்க காலமான சங்க காலத்திலும், இறந்தவர்கள் இவ்வுலக வாழ்வைத் துறப்பினும் அதன்பின்னரும் இங்கேயே உயிர்வாழ்வர் என்ற நம்பிக்கைகள் தொடர்ந்தன. அதன் அடிப்படையிலேதான், ஈமச்சின்னங்களில் இடுதுளைகளை அமைத்து, அதனுள்ளே சடங்குகளையும் வழிபாடுகளையும் மக்கள் தொடர்ந்து செய்துவந்தனர். இடுதுளைகளை பெரும்பாலும் கிழக்கே அமைத்ததற்கு, சூரிய வழிபாட்டின் மீது அம்மக்கள் கொண்ட நம்பிக்கையை சுட்டுவதாகும்.

சக்தி வழிபாடு

தாய் தெய்வ வழிபாடு (Mother Goddess), மர தேவதைகள் வழிபாடு, இயக்கன் - இயக்கி வழிபாடு போன்ற அனைத்தும், சக்தி வழிபாட்டின் (Sakthi Cult) தாக்கமே எனலாம். தமிழக அகழாய்வுகளில், குறிப்பாக திருக்காம்புலியூர், பேரூர், போளுவாம்பட்டி போன்ற அகழாய்வுகளில் கிடைத்த சுடுமண் உருவங்கள் இதற்குச் சான்றுகளாக அமைகின்றன. திருக்காம்புலியூர் அகழாய்வில் கிடைத்த மர தேவதை (விருக்ஷ தேவதை) சுடுமண் உருவம் மிகவும் சிறப்பானதாகும். ஒரு மரத்துக்கு மிக நெருக்கமாக சாய்ந்தவாறு ஒரு பெண் இருப்பதுபோல் இந்த உருவம் அமைந்துள்ளது. மரத்துடன் பெண் சேர்ந்து இருப்பது போன்ற உருவங்கள், ஆரம்ப கால பௌத்த மத சிற்பக் கலை அமைதியில் அதிகம் காணப்பட்டன அதனைப் போன்றே இங்கும் தொடர்வதைக் காணமுடிகிறது.

திருக்காம்புலியூரில் சுடுமண்ணால் ஆன நாகலிங்கம், பாலகிருஷ்ணர் போன்ற உருவங்களும், அழகரையில் கிடைத்த விநாயகர் உருவமும் குறிப்பிடத்தக்கவை. இவை காலத்தால் பொ.ஆ. 5-ம் நூற்றாண்டு என மண்ணடுக்குகளின் ஆய்வுப்படி கணித்துள்ளனர்*8. இதன் தொடர்ச்சியாக, வரலாற்றுக் காலத்தில் திருக்காம்புலியூர் என்னும் இடத்தில் மேற்கொண்ட அகழாய்வில், விநாயகர் உருவமும், மூஷிக வாகன உருவமும் சுடுமண்ணால் செய்தது  (பொ.ஆ.மு. 3 – 4-ம் நாற்றாண்டு) மண்ணடுக்கில் கிடைத்துள்ளதை குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்து, சங்க காலம் மற்றும் வரலாற்றுக் காலத்திலும் சைவ, சமய வழிபாடுகளும், சடங்குகளும், பூசைகளும் தொடர்கின்றன எனலாம். உருவ வழிபாட்டில் மாற்றம் பெற்று பல வளர்ச்சிகளைப் பெற்றாலும், பழைய சமயங்களைப் போற்றும்வண்ணமாகவே அவை அமைகின்றன.

எனவே, மர தேவதைகள் வழிபாடு தமிழகத்தில் சங்ககாலம் தொட்டே பழக்கத்தில் இருந்து வந்துள்ளன என்பது, தமிழகத்தில் நடைபெற்ற அகழாய்வுகளில் கிடைத்த தொல்பொருள்களின் சான்றுகளின் அடிப்படையில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது*9.

சான்றெண் விளக்கம்

1. Dr. G.U. போப்பையர்

2. சிலப்பதிகாரம், சைவசித்தாந்தப் பல்கலைக் கழகம் வெளியீடு, திருநெல்வேலி.

3. கலாநிதி. க, கைலாசபதி. பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும்.

4. மேலது.

5. R.P. Chanda, Indo-Aryan races, pp.150.

6. மறைமலையடிகள், சைவசித்தாந்த ஞானபேதம், பக்.217.

7. D.D. Kosambi, An Introduction to the study of Indian Hisitory, pp.60.

8. T.V. Mahalingam, “The Report on the Excavations in the Lower Kavery Vally”, 1970, University of Madras, pp. 105, 113. “Alagarai – ALG-4,  2.10 mts, Below surface height 4.00 mts, a Broken image of Ganesa was noticed”. “Ganesa figure suggest the worship of this deity is popular in those days that is 4th – 5th C.C.E”.

9. S. Selvaraj. Significance of Modhur Excavations, 2004.

]]>
அகழாய்வு, தமிழ்நாடு, தாய் தெய்வம், வழிபாடு, தமிழர், பண்பாடு, tamil, tamil nadu, cuture, god, worship, archeology, cult http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/jun/16/அகழாய்வுகள்-காட்டும்-சங்க-காலச்-சமயங்களும்-தாய்-தெய்வ-வழிபாடுகளும்-2721655.html
2716152 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் கோயில்களில் தாய் தெய்வ உருவச்சிலைகள்! ச. செல்வராஜ். Friday, June 9, 2017 10:58 AM +0530  

வரலாற்றுக் காலத்தின் துவக்க காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த சக்தி வழிபாடு, கிராம தெய்வங்களாக இருந்து, பின்னர் கோயில்களில் வழிபாட்டுத் தெய்வங்களாக உருவெடுத்தன. கட்டடக் கலை வளர்ச்சியின் பயனாக கோயில்கள் தோன்றின. சமூகத்தில் உயர்ந்தோர்களால் கோயில்கள் எழுப்பப்பட்டு அதனை வழிபாட்டு இடமாக மாற்றினர். அதுபோன்ற இடங்களில் முதன்மைத் தெய்வங்கள் இடம்பெற்றன. கிராமத் தெய்வங்களே முதன்மைத் தெய்வங்களாக வழிபடப்பட்டன. பின்னர், அரசு வழிமுறைகள் தோன்றின.

மன்னர்கள் தாங்கள் வழிபட, தங்களுக்கு ஏற்ப தெய்வங்களை அமைத்துக்கொண்டனர். அவற்றில் பல்லவர்கள் காலத்தில் அம்மன் வழிபாடு, குறிப்பாக மகிஷாசுரமர்த்தினி, துர்காதேவி போன்றவை அதிக அளவில் வழிபாட்டில் இடம்பெறலாயிற்று. சைவமும் வைணவமும் தழைத்தன. பல்லவர்களால் எழுப்பப்பட்ட கோயில்களில் அம்மனுக்குத் தனியிடமும், அதற்கான காரணங்களும், கதைகளும் நிறைந்து காணப்பட்டன. குறிப்பாக, தாய் தெய்வ வழிபாட்டைச் சிறப்பிக்கும் வகையில், கிராமத் தெய்வங்களுக்கும் பொருந்தும், குறிப்பாக தீய்ப்பாய்ந்த அம்மன் உருவத்தைக் குறிப்பிடலாம். திரௌபதியம்மன் போன்றவற்றை இதிகாசங்களோடு ஒப்பிட்டும் கதைகள் புனையப்பட்டு கூறப்பட்டுள்ளது.

வைதீகம் முழுமையாகத் தமிழகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டபோது, தாய் தெய்வங்கள், சிவனின் மனைவியாகவும், திருமாலின் தங்கையாகவும் ஆக்கப்பட்டனர். எனினும், தாய் தெய்வத்தின் தனித்தன்மையை முற்றிலும் சிதைக்க இயலவில்லை. சிவன், திருமால் ஆகிய பெருந்தெய்வக் கோயில்களில், அம்மன் சன்னதி என்றும், தாயார் சன்னதி என்ற பெயர்களுடனும் கோயில்களில் தாய் தெய்வங்கள் வலம் வந்தனர். பெரிய மற்றும் சிறிய தெய்வங்கள் அனைத்தும் ஏதேனும் ஒரு தாய் தெய்வத்துடன் தொடர்புடையதாகவே அமைந்துள்ளதை காணமுடிகிறது. இத்தெய்வங்கள், (பெரிய) தலைமைத் தெய்வங்களின் துணைவியராகவோ, அன்றி தவிர்க்க முடியாத சக்தியாகவோ, ஒழுக்கத்தின் அடிப்படையிலும் உலக நியதிக்காகவும் அதனைத் தொடர்புபடுத்தி அமைத்துக்கொண்டனர் எனலாம். எனவே, பெருந்தெய்வங்கள் அமைந்துள்ள கோயில்களில் ஆண் தெய்வங்களுக்கு அருகில் அமர்ந்துகொண்டும், நின்றுகொண்டும், நீலம், தாமரை ஆகிய மலர்களை ஏந்தியபடி காட்டப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.*1.

சக்தியையும் ஆற்றலையும் தனித்தனியாக பிரித்துப் பார்த்தல் என்பது இயலாதது. இவை இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையது. இதனை தெளிவுபடுத்த ஏற்பட்டதே அர்த்தநாரீஸ்வரர் திருஅவதாரம். சக்தியும் ஆற்றலும் இணைந்து செயல்படும்போதுதான் மக்கள் நன்மை அடைகின்றனர். எனினும், ஆண் துணையின்றி தனியாக அமைந்துள்ள தாய் தெய்வக் கோயில்களே தமிழ்நாட்டில் இன்றும் பெரும் ஆதிக்கத்தையும் வரவேற்பையும் பெற்றுள்ளன. தாய் தெய்வங்கள் அனைத்தும் கையில் ஆயுதங்களை ஏந்தியுள்ளன என்பதே, இவற்றின் தனித்தன்மையாக இருக்கிறது. உதாரணமாகக் குறிப்பிட்டால், தில்லை நடராசப் பெருமானைக் குறிக்கும் சிதம்பரத்தில், தில்லைக்காளியே சிறப்பு பெற்றுத் திகழ்கின்றாள்.

தமிழகத்தில், பெருந்தெய்வக் கோயில்கள் பலவற்றில், குறிப்பாக சிவாலயங்களில், தந்தை தெய்வங்களைக் காட்டிலும் தாய் தெய்வத்துக்கே உயர்ந்த இடமும் மரியாதையும் வழங்கப்பட்டு வருவதைக் காணலாம். சான்றாக, கன்னியாகுமரியில் உள்ள குமரித் தெய்வம், திருநெல்வேலி மாவட்டம் நெல்லையப்பர் கோயிலில் காந்திமதி அம்மன், மதுரை சுந்தரேஸ்வரர் ஆலயத்தில் மீனாட்சி அம்மன், திருவானைக்காவல் அகிலாண்டேஸ்வரி அம்மன், காஞ்சி காமாட்சி, தருமபுரி கோட்டைக்கோயில் மல்லிகார்ஜுனேஸ்வரர் கோயிலில் கல்யாண காமாட்சி அம்மன் போன்றவற்றை சான்றாகக் குறிப்பிடலாம்.{pagination-pagination}

ஸ்ரீவத்சம்

பிரம்மா படைக்கும் தொழிலைக் கொண்டவர். அவரது துணைவி சரஸ்வதி, கல்விக் கடவுளாக விளங்குபவர். இவளது வாயில் நாவன்மையும் சொல்வன்மையும் குடிகொண்டுள்ளது. ஸ்ரீலட்சுமி, விஷ்ணுவின் துணைவி. ஸ்ரீவத்சம் என அழைக்கப்படுபவர். விஷ்ணுவின் மார்பில் குடிகொண்டவள். செல்வத்துக்கு அதிபதி. செல்வமும் மகிழ்ச்சியும் குடிகொண்டவள். உலகில் வாழ்வதற்கு செல்வமும் மகிழ்ச்சியும் அத்தியாவசியமானவை.

சிவனின் துணைவி பார்வதி தேவி, உமையம்மை என்றும் அன்போடு அழைக்கப்படுபவள். சாந்தமே உருவானவள். இவளது மறுஉருவமே காளி. தனது சுயவடிவத்தையும், உண்மையான உட்பொருளை வெளிப்படையாக எடுத்துக்காட்டும் உருவமே காளி. அமைதியாக அடங்கிக் கிடக்கின்ற தனது உள்ளுணர்வையும், அழிக்கும் ஆற்றலையும், சக்தியையும் படைத்தவள் என்பதை வெளிக்காட்ட எடுத்ததே, எப்போது தயார் நிலையில் இருக்கும் காளி அவதாரம். சக்தியை வழிபடுபவர்கள் எவ்வித சாதி, மத, இன, பாகுபாடு அற்றவர்கள் என்பதை சக்தியை வழிபடும் பக்தர்களிடம் காணலாம். இச்சக்தி அனைவருக்கும் பொதுவானது. அனைத்து ஜீவராசிகளும் அமைதியுடன் வாழ சக்தி வழிபாடு இன்றியமையாததாகிறது. காரணகாரியங்களுக்கு உட்படாதது சக்தி. அன்னை என்று போற்றப்படுபவளும் அவளே. ஞானப்பால் கொடுத்தவளும் அவளே. இன்னையின் வடிவமும் அரவணைக்கும் தன்மையையும் கொண்டவளே அன்னை உமையாம்பிகை. இவள் தீய சக்திகளைக் கண்டு கோபம் கொண்டு எழுந்தால்தான், அவளது உண்மையான உக்கிரத்தைக் காணமுடியும். அவளே காளி எனும் மகாசக்தி.

ஞானசம்பந்தருக்கு ஞானப்பால் வழங்கும் அன்னை உமையவள்

சக்தியின் வடிவங்கள்

சக்தி மூன்று வடிவங்களில் காணப்படுகிறாள். அன்பானவள் மற்றும் அமைதியானவள்; ஆவேசமானவள் / ஆக்ரோஷமானவள்; அகோரமானவள். உமையன்னையின் உண்மை வடிவத்தையும் அவர் கொண்ட தோற்றங்களையும் இத்தொடரில் உரிய சிற்பங்களுடன் காணலாம்.

அமைதியான வடிவம்

அமைதியான வடிவில் காணப்படுபவள். மிகவும் அன்பானவளாகவும் அரவணைப்பும் கொண்டவராகவும் திகழ்பவள். இரண்டு கைகள் மட்டும் இருப்பவளாகக் காட்டப்படுபவள். இரண்டு கைகளில் ஒன்றில் தாமரை மொட்டு ஏந்தியவாறு காட்டப்பட்டிருக்கும். இறைவனுடன் இறைவி காட்சி அளிக்கும் இடத்திலும், மகிழ்வாக இருக்கும் இடத்திலும் இரண்டு கைகளே காட்டப்பட்டிருக்கும். குறிப்பாக, கோயில் சிற்பங்களில் கல்யாண சுந்தரேஸ்வரருடன் காணப்படும் உமையன்னையின் தோற்றத்தைக் குறிப்பிடலாம். இதுபற்றி பின்னர் விரிவாகக் காணலாம்.

ஆக்ரோஷமான வடிவம்

இறைவி, ஆக்ரோஷத்தடன் காணப்படும்போது, எட்டு முதல் பதினாறு கைகள் வரை காட்டப்பட்டிருக்கும். இதை வைத்தே, அம்மன் ஆக்ரோஷத்தடன் அமர்ந்துள்ளாள் எனக் கொள்ளலாம். அவ்வாறு அவள் ஆக்ரோஷம் அடையக் காரணம் என்ன? அவளது கைகளில் காணப்படும் ஆயுதங்கள் என்னென்ன? இவற்றைத் தெரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். எங்கெங்கு அம்மன் ஆக்ரோஷத்துடன் எழுந்தருளியிருக்கிறாள்? அதன் விளைவுகள் என்ன? அதனால் உலக மக்களுக்கு ஏற்படும் நன்மை / தீமைகள் என்பதை தாய் தெய்வங்களின் திருவுருவங்கள் மூலம் இத்தொடரில் அறிந்துகொள்ளலாம்.

அகோரமான வடிவம்

அம்மன் அகோரமாகக் காட்சி தருவது ஒரு சில இடங்களில் மட்டுமே. அவரைக் காளி என்று அழைப்பர். ஒரு காலை மடக்கி, இன்னொரு காலை நீட்டி, ஆவேசமாக நெஞ்சு நிமிர்த்தி, முகத்தில் கோபக்கனல் தெறிக்க, நாக்கு வெளியே நீட்டியபடி, தனது வலது கையில் உள்ள சூலத்தை ஓங்கிக் குத்துவதற்கு ஏற்ப பிடித்தபடி காணப்படுபவள். இவளை அகோரக்காளி என்றழைப்பர்.{pagination-pagination}

சோழர்கள் காலத்தில், நிசம்பசுதனி என்ற கொற்றவையை வணங்கியே, அவ்வம்சத்து அரசர்கள் அனைவரும் தங்களது அனைத்து செயல்களையும் துவங்கியுள்ளதைக் கல்வெட்டுகள் குறிக்கின்றன. அரசுகள் உருவாக்கத்தின்போது, பழந்தமிழர்களின் தாய் தெய்வம், கொற்றவை என்ற பெயரோடு வழங்கப்பட்டுள்ளதை இங்கு நினைவுகொள்ளத்தக்கது. அடுத்து, சோழர்கள் காலத்தைச் சேர்ந்த அம்மன் சிற்பங்கள், மகிஷாசுரமர்த்தினி சிற்பங்கள், துர்க்கையம்மன் போன்றவை குறிப்பிட்ட இடத்தைப் பெற்றுள்ளன எனலாம்.

விஜயாலய சோழன், தான் போருக்குச் செல்லும்முன், தான் குலதெய்வமாகப் போற்றி வணங்கும் நிசம்பசுதனி எனும் அம்மனை வணங்கியே சென்றுள்ளான். பல வெற்றிகளையும் பெற்றுள்ளான் என்பதற்குச் சான்றாக, தஞ்சாவூரில் காணப்படும் நிசம்பசுதனிக்காக எடுக்கப்பட்ட தனிக்கோயிலை இன்றும் காணலாம். இக்கோயிலில் காணப்படும் சிற்பம், காலத்தால் பொ.ஆ. 9-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது*2. இக்கோயில், இந்தியத் தொல்லியல் பரப்பாய்வுத் துறையினரால் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டு, பாதுகாத்து வரப்படுகிறது. அரசு உருவாக்கத்துக்குப் பின், ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஏராளமான தாய் தெய்வக் கோயில்கள் இருந்திருக்கின்றன. இக்கோயில் இருந்த இடத்துக்கும் அதற்கு முன்னும் உள்ள முற்றத்துக்கும் அரசர்கள் வரிநீக்கம் செய்துள்ளனர். இவ்வாறு வரிநீக்கம் செய்யப்பட்ட நிலங்களை இறையிலி நிலம் என்று பெயரிட்டு அழைத்துள்ளனர்.

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் பல்லவ, சோழ, பாண்டிய அரசுகள் காலத்தில், ஒன்றோ பலவோ தாய் தெய்வக் கோயில்கள் இருந்திருக்கின்றன. இதற்குச் சான்றாக, முதலாம் ராஜராஜன் கல்வெட்டு ஒன்று உள்ளது. அக்கல்வெட்டு குறிப்பிடுவதாவது - “மழநாடான …வளநாட்டுப் பாய்ச்சில் கூற்றத்துக் கீழ் பாலாற்றுத்துறையூர்” என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, பாலாற்றுத்துறையூர் என்ற ஊரிலிருந்த தாய் தெய்வக் கோயில்களை இந்தக் கல்வெட்டு பட்டியலிட்டுக் கூறுகிறது. மேலும், அக்கல்வெட்டில், கோயிலின் பெயரும் அங்கு அமைந்துள்ள தாய் தெய்வத்தின் பெயரும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அக்கல்வெட்டில் உள்ள பிறக வாசகங்கள் - “இவ்வூர் பிடாரி புன்னைத்துறை நங்கைக்கோயிலுந் திருமுற்றமும், பிடாரி பொதுவகை ஊருடையாள் ஸ்ரீகோயிலுந் திருமுற்றமும், இவ்வூர்க்காடுகள் கோயிலுந் திருமுற்றமுமே. இவ்வூர் எறாடு கடக்கம் இவ்வூர்க்காளாபிடாரி குதுரைவட்டமுடையாள் ஸ்ரீகோயிலுந் திருமுற்றமும் இவ்வூர்க்குளமுங் கரையும் ஆக இறையிலி நீங்கு நிலன்…” என்று கல்வெட்டு குறிக்கின்றது. இதில் குறிப்பிட்டுள்ள அய்யனார் கோயில் தவிர பிற அனைத்தும் தாய் தெய்வக் கோயில்களே எனலாம். பொ.ஆ.11-ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில், தமிழ்ச் சமூகத்தில் தாய் தெய்வத்தை பெருந்திரளான மக்கள் எவ்வாரெல்லாம் போற்றியுள்ளனர் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அத்துடன், தமிழகத்தில் ஒரே ஊரில் பலவகைத் தாய் தெய்வங்களை வணங்கிவந்திருப்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது. பல்வேறு சடங்குகளும் வழிபாட்டு முறைகளும் தொடர்ந்து ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து நடைமுறையில் உள்ளது என்பதே உண்மை.

தற்சமயம், இந்து சமய அறநிலையத் துறையால் பூஜைகளும், திருவிழாக்களும் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. இதுபோன்று, சோழர்கள் காலம் தொட்டு விஜயநகர மன்னர்கள் வரை தமிழகத்தில் தொடர்ந்து வந்த மன்னர்கள், பெண் தெய்வங்களைப் போற்றி வணங்கி பல நன்மைகளைப் பெற்றுள்ளனர். அதன் காரணமாக, நாட்டு மக்களுக்கும் பல நற்காரியங்களை செய்து மகிழ்ந்துள்ளனர். அத்தகைய வலிமை படைத்த பெருமைக்குரிய தாய் தெய்வங்களையும், அதன் உருவ அமைப்புகளையும் நாம் அறிந்துகொண்டு, அதன் மகத்துவத்தையும் நம் முன்னோர்களின் கலைச்சிறப்பையும் கண்டு போற்றி மகிழ்ந்து வணங்குவோம்.

இனி, தொடர்ந்து வரும் வாரங்களில், பல்வேறு தாய் தெய்வத் திருவுருவங்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்வோம்.

நமது தேசத்தந்தை மகாத்மா காந்தி, கிராமங்கள்தான் நம் நாட்டின் முதுகெலும்பு என்று கூறுவார். அத்தகு கிராம மக்கள் போற்றி வணங்கிய தாய் தெய்வங்கள், சைவ, வைணவத் தெய்வங்களைவிட சக்தி வாய்ந்தவையாகத் திகழ்வதாகக் குறிப்பர். பெருங்கோயில்களில் காணப்படும் தெய்வங்கள் சாதாரண மக்களால் வழிபட பல தடைகள் காணப்பட்டன. அதன் விளைவாகத் தோன்றியவையே கிராமத் தெய்வங்கள். தாய் தெய்வங்கள் வழிபாட்டில் பெரும்பாலும் சடங்குகளே முதன்மை பெற்று விளங்குகின்றன. தாய் தெய்வங்கள் பெரும்பாலும் சடங்கியல் சமயச் சார்பையே (Ritualistic religion) வெளிப்படுத்துகின்றன*3.{pagination-pagination}

கிராமத் தெய்வங்களை தாழ்ந்தோர் அல்லது வசதியற்றவர்கள் வழிபடும் தெய்வமென தவறான கருத்து ஒரு காலகட்டத்தில் உருவானது. அதனைத் தகர்க்கவும், நாட்டின் பாரம்பரிய தெய்வங்கள் என்றும் உணர்த்தவே,  இத்தெய்வங்களை நாட்டார் தெய்வங்கள் என்று குறிப்பிட்டனர். அத்தகைய நாட்டார் தெய்வங்கள்தான், ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும், அதாவது ஒவ்வொரு குழுக்கூட்டத்துக்கும் வழிகாட்டியாகத் திகழும் குலதெய்வம் ஆகும்*4.

மாரியம்மன், அங்காளம்மன், பட்டாளம்மன், கங்கையம்மன், பேச்சியம்மன், பெரியாண்டிச்சி அம்மன் என்று பல பெயர்களில் உலாவருபவையே குலதெய்வங்களாகவும் பொதுக்கடவுளாகவும் போற்றி வணங்கப்பட்டு வருகின்றன. இவை அனைத்தையும் அதன் பொருள் உணர்ந்து, அவற்றின் செயல்பாடுகளை அறிந்து, அனைத்து தாய் தெய்வங்களின் திருவுருவங்களையும் தெள்ளத்தெளிவாக அறிந்துகொண்டு, அத்தாய் தெய்வத்தை பார்போற்ற, அதன் புகழ் சிறக்க எடுத்துரைப்போம். நம் பண்பாட்டின் தொன்மையையும் அதன் சிறப்பையும் அனைவரும் அரியச் செய்வோம்.

இத்தொடரில் நாம் பார்க்கப்போவது -

1. பழமையான நாகரிகங்கள் வெளிப்படுத்திய தாய் தெய்வ உருவங்கள்.

2. உலக நாடுகளில் காணப்படும் தாய் தெய்வ உருவங்கள்.

3. அகழாய்வுகள் காட்டும் சங்ககால சமயங்களும், தாய் தெய்வ உருவங்களும்.

4. பௌத்த, சமண சமயங்களில் காணப்படும் தாய் தெய்வங்கள்.

5. சிற்பங்களில் தாய் தெய்வ உருவங்கள்.

6. சோழர்கள் காலம்.

7. விஜயநகரர் காலம்.

8. நாயக்கர், மராட்டியர் காலத்தில் தாய் தெய்வப் பண்பாடு.

9. கிராமத் தெய்வங்கள்; நாட்டார் தெய்வங்கள்

என, இவற்றில் காணப்படும் தாய் தெய்வத் திரு உருவங்களைப் பற்றியும் இனி வரும் வாரங்களில் தொடர்ச்சியாகக் காணலாம்.

சான்றெண் விளக்கம்

  1. H. Krishna Sastry, South India God and Goddess, Madras Govt Press, 1966, pp.187-189.
  2.  Ibid,  pp.185-187.
  3. எஸ்.ஆர். பாலசுப்ரமணியம், சோழர் கலைப்பாணி, பாரி நிலையம், சென்னை.
  4. தொ. பரமசிவம். தெய்வம் என்பதோர்.
]]>
tamils, tamil nadu, பண்பாடு, தாய் தெய்வங்கள், வழிபாடு, temples, தமிழர்கள், village gods, gods, நாட்டார், கோயில் http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/jun/09/கோயில்களில்-தாய்-தெய்வ-உருவச்சிலைகள்-2716152.html
2709178 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் பெண்களும் மாந்திரீகமும் ச. செல்வராஜ். Friday, May 26, 2017 11:32 AM +0530  

உலகின் பல பகுதிகளில் புராதன மக்கள் கூட்டங்களில், பெண்களே மந்திர சக்தி பெற்றவராக விளங்கினர். குறிப்பாக, மந்திர சக்தி பண்டைய சமூகங்களில் பெண்களின் தனி உரிமையாக இருந்தது.*1 இவ்வாறு தோன்றிய மந்திரச் சடங்குகள், முதன்முதலில் கூட்டு வாழ்க்கையில் நடைபெற்றன. குலங்களாகவும், சிறுசிறு குழுக்களாகவும் வாழ்ந்த மனிதன், மந்திரத்தை கூட்டு வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்தினான். புதியதொரு மனிதப் பிறவியை உலகுக்குத் தருபவளாகக் காணப்பட்ட தாயும் அசாதாரணமான சக்தி படைத்தவளாக இருந்தமையால், பெண்ணிடமே அந்த மந்திர சக்தியும் இயல்பாகக் குடிகொண்டது. சக்தி வழிபாடு அல்லது பேரன்னை வழிபாடு உலகமெங்கும் ஒரு காலத்தில் தோன்றியதற்கு உரிய காரணமே, பெண்களைத் தலையாய மாந்தரீகர்களாகவும் ஆக்கிவைத்தது.

மனித வாழ்க்கை நிலைபேறு உடையதாக இருப்பதற்குப் போதிய சந்ததி விருத்தியும், உணர்வும் தேவையாக உள்ளது. இதன் காரணமாகவே, பழைய கற்காலத்திலிருந்து இன்று வரை, உயிரைப் பாதுகாத்தலும், வளர்த்தலும் மனிதனது அடிப்படை உணர்ச்சிகளின் ஒன்றாக இருந்துவந்துள்ளது. இதுவே, மந்திரச் சார்புள்ள சமய நம்பிக்கையாகப் பல புராதன, நிரந்தரமான வழிபாட்டு முறைகளில் இடம்பெற்றுள்ளது. உயிர்போற்றும் புராதன மந்திரச் சடங்குகளில் இருந்தே பெண்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய நம்பிக்கை, அன்னை வழிபாடாகப் பரிணமித்தது என்பதில் ஐயமில்லை. பின்னர், பிறப்புடன் மட்டுமின்றி இறப்புடனும் அன்னை வழிபாடு தொடர்பு பெற்றது. மனித உயிருக்கு மட்டுமின்றி, விலங்குகளுக்கும் அவற்றின் வளத்துக்கும் அதன் வளமைக்கும் இவ்வழிபாட்டு முறை பயன்பட்டது.*2

உழவுத் தொழிலின் தொடக்கக் காலத்தில் பயிர் செய்கை முறை வளர்ச்சி அடையாத நிலையில், காட்டைத் திருத்திப் பாதுகாப்பது மிகப்பெரிய வேலையாக இருந்தது. வனவிலங்குகளும், தொற்று நோய்களும், உயிர்ச்சேதத்தையும் பொருள்சேதத்தையும் உண்டாக்கின. இத்தகைய இக்கட்டான சூழலில், தனியொரு குடும்பம் குடியேறுவது முடியாத காரியமாக இருந்தது. அதே நேரத்தில், கண்ணும்கருத்துமாகக் காவல்புரிந்து பயிர்களை, பிள்ளைப்பேறு அளிக்கும் பெண் தெய்வம் வாடவோ, வளரவோ செய்தது. இதன் காரணமாகப் பெண்களின் சந்ததி விருத்திச் சக்தி மந்திர வலிமை பெற்றதாகக் கருதப்பட்டது என, எஸ்.வையாபுரிப்பிள்ளை அவர்கள், சொற்களின் சரிதம் எனும் நூலில் விளக்குகிறார்.

புராதனச் சமயங்களில், சித்தாந்தம் கட்டுக் கதைகளிலேயே தங்கியிருந்தது. இக்கட்டுக் கதைகளும் மூடநம்பிக்கைகளும், சடங்குகளில் இருந்தே (Ritual) எழுந்தன. சடங்குகள் செய்தலையும், அதனை பின்பற்றுவதும் பண்டைய மக்களுக்கு இன்றியமையாதாக இருந்தன.

அயல்நாடுகளில் பெண்களும் மாந்திரீகர்களும்

அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, இந்தோனேஷியா போன்ற நாடுகளில் வாழும் நாகரிகம் அடையாத மக்கள் கூட்டத்தினரிடையே பெண் மந்திரவாதிகளே பெரும்பான்மையினராகக் காணப்படுகின்றனர்.*3 சைபீரியாவிலும் பெண் மாந்திரீகர்களே இருந்ததாக ஆய்வாளர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். உலக நாடுகளிலும் பெண்களுக்கே முதன்முதலில் மந்திர சக்தி அளிக்கப்பட்டதாக, அங்கு வாழ்ந்த மக்களும், அவர்களைச் சுற்றி இருந்த குலங்களும் கூட்டங்களும் நம்பியதாகத் தெரிகிறது. பண்டைய மங்கோலியப் புராணக் கதைகளிலிருந்தும், பெண்களே நோய் தீர்க்கும் மாந்திரீகராக இருந்தனர் எனத் தெரியவருகிறது. வேறு மக்கள் கூட்டத்தினரிடையே ஆண் மாந்தரீகர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்யும்பொழுது, பெண் உடை அணிந்துகொண்டே அவர்கள் அப்பணியைச் செய்துள்ளனர். அதுசமயம், அவர்கள் பெண்களைப் போலவே நடந்துகொள்கின்றனர்.

மேற்குறித்த செய்திகளின் அடிப்படையில், உலகம் முழுவதிலும் தாய் வழிச் சமுதாயம்தான் முதன்முதலில் ஆதிக்கம் பெற்றுத் திகழ்ந்துள்ளது தெளிவாகிறது. இவை, வெவ்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டாலும், தாய் தெய்வச் சிந்தனையை ஊட்டுவதாகவே அமைகிறது. அத்தகைய தாய் தெய்வங்களையே மிகுந்த சக்தி கொண்டவளாகவும், மாந்திரீகர்களாகவும் சித்தரித்துள்ளனர் எனலாம். இன்றளவிலும் தாய் தெய்வ சக்தி, குலதெய்வ வழிபாட்டிலும் சமூக அடிப்படையிலும் மக்கள் மனதில் மிகவும் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது எனலாம். பிறருக்கு ஏற்படும் நோய்களைப் போக்கும் சக்தி பெண்களுக்கு இருக்கிறது என்ற நம்பியதால், மாந்திரீகத்தை அவர்கள் மீது திணித்து ஓர் உயர் சக்தி பெண்களிடம் இருக்கிறது என வெளிப்படுத்தினார். இவை பெண் சமுதாயத்துக்கு பாதுகாப்பு கருதி அமைத்த செயலாகவும் இருக்கலாம். பின்னர் தோன்றிய ஆணாதிக்க சமுதாயம், அடுத்து ஏற்பட்ட மாற்றங்களுக்கும் பிற ஆண் தெய்வங்களுக்கும் அடிகோலியது என்பதே ஏற்படையதாகும்.

சுடுமண் தாய் தெய்வம் - மோதூர் அகழாய்வு

சுடுமண் தாய் தெய்வங்கள்

தாய் தெய்வங்களின் உருவங்கள் பல அகழாய்வுகளில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. இத்தாய் தெய்வங்கள் பெரும்பாலும் சிதைக்கப்பட்ட நிலையிலேயே கிடைத்துள்ளன. இதற்கு சமயச்சரவுகளின் காரணமா என்பதை ஊகிக்க இயலவில்லை. அல்லது வளமைச் சடங்கின் வழிபாட்டு முறைகளில் ஒன்றா என்பதையும் உணர முடியவில்லை. தாய் தெய்வத்தின் உருவ பொம்மைகள் பெரும்பாலும் ஆடைகள் இல்லாமலும், கை கால்கள் சிதைக்கப்பட்டும் காணப்படுகின்றன. ஆடைகள் இல்லாமல் தாய் தெய்வத்தைக் காட்டும் முறை, எகிப்திய பண்பாட்டைச் சார்ந்தது. அதை இந்தியாவுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது ரோமானியர்கள்.*4

தமிழக அகழாய்வுகளிலும், மேற்பரப்பு ஆய்வுகளிலும், அதிக அளவில் சுடுமண் பொம்மைகள் கிடைத்துள்ளன. அவற்றில் அதிக எண்ணிக்கையிலானவை பெண் சுடுமண் பொம்மைகளே ஆகும். இவை சிதைந்த நிலையில் காணப்படுவதால், பெரும்பாலும் சடங்குகள் அல்லது சமய வழிபாடு தொடர்பானதாக இருக்கலாம். ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலும், இவற்றை பெண் தெய்வங்கள் என்றே குறிக்கின்றனர். குறிப்பாக, வளமைச் சடங்ககள் குறித்த வழிபாட்டில் இடம்பெற்றவை என்ற கருத்தும் உள்ளது.

அகழாய்வுகளில் சேகரிக்கப்பட்ட சுடுமண் பாவைகளின் தலைப் பகுதிகள் (போளுவம்பட்டி - கோவை)

சுடுமண் பெண் தெய்வம் - மோதூர் அகழாய்வு (தருமபுரி)

வருண பகவானை வேண்டி கரகம் எடுக்கும் திருவிழாவில், அமாவாசை அன்று பெண்கள் இரவு நேரங்களில் உடலில் ஆடை இல்லாமல் கோயிலை வலம் வருவார்கள். இதற்கு முந்தைய நாள், ஆடவர்கள் அனைவரும், கிராமத்தின் மன்றில் குடியேற வேண்டும். அடுத்த நாள், பெண்கள் பூங்கரகம் எடுத்து இறைவனுக்கு தங்களது வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவர். இவ்வாறு, ஊர் மக்கள் அனைவரும் சாதி வேறுபாடு இன்றி ஒன்றுபட்டு வருணனை வேண்டி சக்தி கரகம் எடுக்கும் வழக்கம், தருமபுரி மாவட்டம், பைரநத்தம் கிராமத்தில் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது.*5 பூங்கரகம் போன்றே, திருச்சி மாவட்டம், சமயபுரம் மாரியம்மனுக்கு ஆண்டுதோறும் பூச்சொரிதல் திருவிழா மிகவும் சிறப்பாக நடைபெற்று வருகிறது. அது சமயம், அம்மனை குளிர்ச்சிப்படுத்த கூடை கூடையாக பூக்களைக் கொண்டுவந்து அம்மன் மீது சாற்றுவர். இதுவும் வளமைச்சடங்கின் ஒரு விழாவாகவே கருதி, அப்பகுதி மக்கள் அனைவரும் இதனை பயபக்தியுடன் கொண்டாடி வருகின்றனர். இவ்வாறு, திருவிழாக் காலங்களில் கையால் செய்யப்பட்ட பெண் தெய்வ உருவத்தை வழிபடுவதற்காக சிறிய அளவில் செய்துவைத்து வழிபட்டுள்ளனர். பின்னர் அதனைச் சிதைத்துப் போடுதல் சடங்கில் ஒரு வழிமுறையா என்பதும் ஆய்வு செய்ய வேண்டிய ஒன்று.

தமிழகக் கிராமங்களில் காணப்படும் பெண் குலதெய்வங்கள்

சேலம் மாவட்டம், கே.ஆர்.தோப்பூர், பெரியாண்டிச்சி அம்மன் தாய் தெய்வம்

தமிழகத்தின் வடமாவட்டங்களிலும் தென்மாவட்டங்களிலும் ஒவ்வொரு குழுக் கூட்டத்துக்கும் தனித்தனியான குலதெய்வங்களை அமைத்து வழிபாடுகள் செய்து வருகின்ற வழக்கம் இன்றும் நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. இவை ஒவ்வொரு குலத்துக்கும், அதில் காணப்படும் ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் தனியாக குலதெய்வங்களை அமைத்துக்கொள்வர். இவை அனைத்தும் பெண் தெய்வங்களே ஆகும். இவை களிமண்ணால் செய்யப்பட்டு, அதன் மீது கதம்பப் பொடிகள், மஞ்சள் பொடி, குங்குமம் ஆகியவற்றைத் தூவி மலர்களால் அலங்காரம் செய்து வழிபடுவர். இக்குலதெய்வத்தை பெரியாண்டிச்சி அம்மன் என அழைக்கின்றனர். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை, தனது குழுக் கூட்டத்தைச் சார்ந்த பங்காளிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி திருவிழாவுக்கு ஏற்பாடு செய்து, சிறந்த முறையில் வழிபாடு செய்வர். இத்திருவிழா மூன்று தினங்களுக்கு நடைபெறும்.

இத்திருவிழாவின் சிறப்பம்சம் என்னவெனில், ஆண் மக்கள் அனைவரும், தங்கள் உடன்பிறந்த பெண்மக்களையும் அவர்கள் பெண் கொடுத்த வீட்டாரையும், பெண் எடுத்த வீட்டாரையும் உரிய முறையில் அழைத்து கௌரவித்து சிறப்பு செய்து, அப்பெண் மக்களைப் போற்ற வேண்டும் இதுவும் தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாகவே கருதலாம். அனைவருக்கும் புத்தாடைகள் வழங்கி, மாமிச உணவு அளித்து, அப்பெண் மக்களை மனம் வருந்தாதவாறு உபசரித்து வழியனுப்புதல் வேண்டும். இத்திருவிழா இன்றளவிலும் சேலம் மாவட்டத்திலும், அதன் அருகமை மாவட்டங்களிலும் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக்கொண்டு வருகிறது. மேலும், இவ்வாறு வழிபட்டால் தங்கள் குலம் தழைக்கும் என்ற கருத்தும் சொல்லப்படுகிறது. தென்மாவட்டங்களில் இசக்கியம்மன் என்ற பெயரில் குலதெய்வங்கள் அமைந்துள்ளதையும் இங்கு குறிப்பிடலாம். இவை அனைத்தும், நமது பழமையான தா ய்தெய்வ வழிபாட்டு முறை கிராமங்களில் தோன்றியவை என்பதையும், இன்றைக்கும் தொடர்கிறது என்பதையும் தெளிவுபடுத்துவதாக உள்ளன.

பௌத்த, சமண சமயங்கள் வழிபட்ட தாய் தெய்வங்கள் (பெண் தெய்வங்கள்)

வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலம் முதலே, இந்தியா முழுவதும் கொண்டாடப்பட்ட பழமையான தெய்வங்கள் பல உண்டு. அவற்றில் மிகவும் தொன்மையானது தாய் தெய்வங்களே என்பது அனைவருடைய கருத்தும் ஆகும். அத்தாய் தெய்வங்கள் பண்டைய கால மக்கள் மனதில் பெரிதும் இடம்பிடித்து வழிபடப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, இத்தாய் தெய்வ வழிபாடு தமிழ்நாட்டில் மிகப்பரவலாக நடைமுறையில் இருந்துள்ளது.

பௌத்த, சமண, வைதீக சமயங்களோடு சேராத நிலையில், மிகப் பழங்காலத்தில் இத்தாய் தெய்வங்கள் வணங்கப்பட்டுள்ளன. பின்னர் ஏற்பட்ட பல்வேறு பண்பாட்டுத் தாக்கங்களின் விளைவாக, பல்வேறு முறையில் பல சமயங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நிலையில், சமயங்கள் சார்ந்த பெண் தெய்வங்களாக மாற்றம் பெற்று, இப்பெண் தெய்வங்கள் வணங்கப்பட்டுள்ளன. இறுதியில், இவை இரண்டும் கலந்த நிலையில், நாட்டுப்புற மக்களால் வழிபடப்பட்டு தொடர்ந்து போற்றப்பட்டு வருகிறது.

பௌத்த, சமண சமயங்களில் வழிபடப்பட்ட பெண் தெய்வங்களில் ஒருத்தியே இயக்கியம்மன். இத் தெய்வத்தை வடஇந்தியாவில் யக்ஷி என்று அழைத்தனர். இசக்கி, பேச்சி போன்ற பெண் தெய்வ உருவ அமைதிகள், பௌத்த - சமண சமயங்களின் எச்சங்களாக இருப்பினும், மக்கள் அவற்றுக்குரிய அச்சமயப் பொருண்மைகளை மறந்த, மிகப் பழங்காலம்தொட்டே வழிபாட்டில் இருந்த பெண் தெய்வங்களுக்குரிய பண்பு நலன்களை மேற்கொண்டு, வைதீக சமயங்களின் பெண் தெய்வங்களை அவற்றுக்குரிய கூறுகளோடும் சேர்த்து வழிபட்டு வருகின்றனர். அவ்வாறு, பௌத்த - சமண சயங்கள் வணங்கிய இயக்கி அம்மனைப் பற்றியும், அவை சைவ, வைணவ சமயங்களில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது என்பதையும், இத்தொடரில் தெளிவாகக் காண்போம். அத்தகைய இயக்கி அம்மன், கிராமங்களில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும், அதன் விளவாக உருவான பல புதிய பெயர் வடிவில் தோன்றிய கிராம, நாட்டுப்புறத் தெய்வங்களையும், அந்நாட்டார் வழக்குகளையும் தெளிவாகக் காணலாம்.

சான்றெண் விளக்கம்

1. நா.வானமாமலை, தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும், தமிழ்நாட்டில் தாய்வழிச் சமுதாயம், ஜனசக்தி அச்சகம், சென்னை, 1992.

2. E.O.James, The cult of the mother goddess, pp. 13-17.

3. Hutton Webster, Magic - A Sociological Studies, pp.191.

4. கலாநிதி. க. கைலாசபதி. பண்டைத் தமிழா; வாழ்வும் வழிபாடும், மக்கள் வெளியீடு, 1966.

5. இக்கட்டுரை ஆசிரியரால் கள ஆய்வில் சேகரிக்கப்பட்டவை.

]]>
தமிழ்நாடு, tamil, tamils, தாய் தெய்வங்கள், god, குலதெய்வம், தமிழர், பண்பாடு, ஆய்வு, புதைபொருள் ஆய்வு, archealology http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/may/26/பெண்களும்-மாந்திரீகமும்-2709178.html
2700949 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் வளமைத் தாய் தெய்வம் ச. செல்வராஜ். Friday, May 12, 2017 04:15 PM +0530  

தாய் தெய்வம் என்பது நம்நாட்டில் வழங்கப்படும் வளமையை வழங்கும் தெய்வமாகவே இருந்தது. பெண்கள் வளமைக்குரியவர்கள், எனவே இவர்களையே தாய் தெய்வம் என்று குறித்தனர். நமக்குக் கிடைக்கும் தொன்மையான தாய் தெய்வ உருவங்கள், வளமைச் சடங்கின் குறியீடாகவே காட்சியளிக்கின்றன. இவ்வகையிலான வளமை வழங்கும் தாய் தெய்வங்கள், மெசபடோமியா நாகரிகத்தில் இருந்தே சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றிருந்தமைக்கான சான்றுகள் தொல்பொருள் சான்றுகளாக அகழாய்வுகளில், மண் உருவங்களாகவும் முத்திரைகளாகவும் கிடைத்துள்ளன.

தாய் தெய்வங்கள்

பல்வேறு விதமான வடிவங்களில் பல்வேறு சூழலில் இவர்களைத் தாய் தெய்வங்கள் எனக் குறித்தனர். முதலில் அவற்றைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்வோம். ஒன்றை உருவாக்குவதிலும், அதனைச் செழிப்படையச் செய்வதிலும் அன்னை மாதாதேவி என்றழைக்கப்படுபவற்றைக் குறிப்பதாகும். தாய் தெய்வம் என்ற சொல்லுக்குப் பெண்மையை முன்னிறுத்துவதும், அவர்களை முதன்மைப்படுதுமே ஆகும். பெண்கள் தாய்மைப்பேற்றினை அடைவதும், பருத்த மார்பகங்களைக் கொண்டுள்ளதும், அவர்களை மனித உருவிலிருந்து வேறுபடுத்தியும், முதன்மைப்படுத்தியும் காட்டக்கூடிய சிறப்புகளைப் பெற்றதால்தான், மனித இனத்தில் பெண்கள் தனித்துவம் வாய்ந்தவர்களாக அமைந்துவிடுகின்றனர்.

தாய் தெய்வத்தைக் காணும்பொழுது, ஒரு பெண்ணின் உருவமும், இடதுபக்கத்தில் குழந்தை ஒன்றையும் ஏந்தியுள்ளதைப் போன்றும் அமைந்திருக்கும். இச்சித்தரிப்பே தாய் தெய்வத்துக்குரிய அடையாளமாக பின்னர் அமைந்துவிட்டது. தாயும் சேயும் காணப்படுவது தாய் தெய்வத்தைக் குறிக்கும் அடையாளக் குறியீடாகும். (Symbolic Representation).

மனித இனத்தை நாளடைவில் இருபெரும் கூறுகளாகக் பகுத்து, ஆண்பால் என்றும் பெண்பால் என்றும் பிரித்துக்கொள்வதற்கு முனைந்தனர். இருபால் சார்ந்தும் வளமை குறித்த சிந்தனை மேலோங்கியது. ஆண்பால் வளமைக் குறியீடாக ஆண்குறி அல்லது பாணம் ஆனது. பெண்ணின் வளமை பெண்குறி குறியீடானது.

சக்ராயி மற்றும் லஜ்ஜாதேவி தாய் தெய்வங்கள்

பெண்ணின் வளமைக் குறியீடாக ஆன பெண்ணின் பிறப்புறுப்பைக் காட்டும் சிற்பங்கள் சக்ராயி மற்றும் லஜ்ஜாதேவி தாய்தெய்வங்களாக வழிபாட்டிலும், கோயில் தூண் சிற்பங்களிலும், கோயில் கோபுரச் சிற்பங்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளன. சக்ராயி வழிபாடு சக்தியின் வழிபாடாக இன்றும் வடமாநிலங்களில் தொடர்கிறது.

சக்கராயி தெய்வம்

சக்கராயி தெய்வம்

தமிழகத்தில் அரிதாகவே பெண்குறி தாய் தெய்வங்கள் சிற்பங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன. கர்நாடக, ஆந்திர மாநிலங்களிலும், வடஇந்தியாவில் பரவலாகவும் இவ்வழிபாடும் இவ்வகைத் தாய்தெய்வ உருவங்களும் காணக்கிடைக்கின்றன.

சக்கராயி பெண் தெய்வங்கள்

சக்கராயி வழிபாடு

தாய்தெய்வ வழிபாடு என்பது மிகவும் பழமையானது. சக்கரம் என்பது பெண் உறுப்பைக் குறிப்பதே. மறைமுகமாகக் குறிக்கும் பொழுது அக்குறியீட்டை குறிக்க முக்கோணம், நட்சத்திரம் போண்றவற்றை வரைந்துக் காட்டுவர்.

பெண் ஒருத்தியே ஓர் உயிரைப் படைக்கும் தகுதி படைத்தவள் என்று அனைவரும் உணர்ந்தே இச்சக்கராயி வழிபாட்டை துவக்கினர். வளமை வழிபாட்டில், உச்சகட்டம் என்பது இக்குறியீட்டைக் கொண்ட சிற்பங்களே என்றால் அது மிகையாகாது. முன்பே குறிப்பிட்டது போல் இந்த வழிபாட்டு மரபு வட இந்தியாவில் பரவலாக தொடர்கிறது. தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் குறைவே எனலாம்.

அரசுகள் ஆட்சி புரிந்த காலகட்டங்களில் பாலுணர்வுச் சிற்பங்கள் என்று அதை ஒதுக்கி கோபுரங்களிலும், கோயில்களில் அமைந்த பல்வேறு மண்டபங்களின் அடிப்பகுதியிலும் சிறிய அளவில் புடைப்புச்சிற்பமாக காட்டப்படும் வழக்கம் வந்ததை அறிய முடிகிறது. முழுமையாக ஒதுக்க முடியாவிட்டாலும் ஆங்காங்கே வளமையின் சின்னத்தையும், தாய்மையையும் போஏஏஉம் பெண் தெய்வங்களையும் பெருமைபடுத்தியும், நினைவுபடுத்தியும் கொண்டேதான் இருந்துள்ளனர் என்பதையே இச்சிற்பங்கள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

இவ்வகை தாய்தெய்வ சிற்பங்களில் சில இடங்களில் தாமரை மலரை தனது இருக்கையாகவும், சில இடங்களில் தலைப்பகுதியை தாமரை மலரின் அமைப்பில் உருவகப்படுத்தியும் காட்டியுள்ளனர். தாமரை மற்றொரு வளமைக் குறியீடாகவும், மங்கலக்குறியீடாகவும் உருவம் கொள்வது இந்திய மரபாகும்.

லஜ்ஜா தேவி அல்லது லஜ்ஜா கெளரி

பெண் உறுப்பைக் காட்டும் தாய் தெய்வ உருவங்களே லஜ்ஜா தேவி என்று அழைக்கப்படுகிறது. சக்கராயிக்கும் லஜ்ஜா தேவிக்கும் உருவ வேறுபாடுகள் கிடையாது. லஜ்ஜா தேவியை லஜ்ஜா கெளரி என்றும் அழைப்பர்.

தாமரை தலைச் சித்தரிப்புடன் லஜ்ஜா தேவி சிற்பங்கள்

உலக மக்களின் அமைதியையும், வளமையையும் எடுத்துக்காட்டுவதே இச்சிற்பங்களில் காட்டப்பட்ட தாய் தெய்வ அமைப்பாகும். மனித உயிரின் தோற்றத்தையும், அவை உருவாகி வளர்ந்த இடத்தையும் நாம் மூடிமறைத்ததால்தான், தாய் தெய்வத்தின் சிறப்பை இன்று அறியாமல் உலக மக்கள் நிலை தடுமாறிச் செல்கின்றனர். உலகில் பிறந்த மக்கள் அனைவரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டியது, நமது பிறப்பையும் இறப்பையுமே ஆகும். நாம் எங்கிருந்து வந்தோம், எங்கு செல்கிறோம் என்பதை பண்டைய காலத்திலேயே நமக்குச் சிற்பமாக வடித்துக் கொடுத்தனர்.

தொன்மையும் தாந்த்ரீகமும்

இந்தியாவில், ரிக் வேத அதீதி பெண் தெய்வத்தை முதல் லஜ்ஜா தேவியாகக் கொள்வர். சக்தி வழிபாட்டுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டு இணைக்கப்பட்டதால், தாந்த்ரீக வழிபாட்டு மரபிலும் சக்கராயி / லஜ்ஜா தேவி வழிபாடு போற்றுதலுக்கு உரிய இடம் பெற்று விளங்குகிறது.

லஜ்ஜா கெளரி - தனியான தாமரையுடன்

முழு பெண் உருவத்தில் லஜ்ஜா கெளரி

முழு பெண் உருவத்தில் லஜ்ஜா கெளரி

ஆந்திர மாநிலம், கர்னூல் மாவட்டத்தில், குடவல்லி (Kudavalli) என்ற இடத்தில் உள்ள சங்கமேஸ்வரர் கோயிலில் உள்ள பொ.ஆ.650-ஐ சேர்ந்த லஜ்ஜா கெளரி சிற்பம்

தற்பொழுது, பாதாமி அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள கர்நாடக மாநிலம், பீஜப்பூர் மாடத்தில் கிடைத்த நாகநாதா கோயில் லஜ்ஜா கெளரி சிற்பம். காலம் - பொ.ஆ.650

மு.பொ.1-ம் நூற்றாண்டு சுடுமண் லஜ்ஜா கெளரி சிற்பம் – சந்திரகேடுகார் - அலகாபாத் அருங்காட்சியம்

பொ.ஆ.1-ம் நூற்றாண்டு குஷானர் கால சுடுமண் லஜ்ஜா கெளரி - அலகாபாத் அருங்காட்சியம்

*

தமிழகத்தில் வளமைச் சின்னங்களின் நிலை

வளமையைக் குறிக்கும் சின்னங்கள் மனதை நெருடுவதாக இருந்தாலும், இதில் நாம் அறிய வேண்டிய உண்மைகள் ஏராளம். அதற்காக, வரலாற்றின் பின்னணியை சற்று கவனித்தால், அதன் தெளிவு புலப்படும். பழைய கற்கால மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்ந்த காலத்தில், அவர்களின் நுண்ணறிவுக்கு எட்டிய கருத்து யாதெனில், உலக வளமை எங்கிருந்து தோன்றுகிறது என்பதைக் கண்டறிந்ததே ஆகும். பின்னர், அதனை நன்குணர்ந்து போற்றியதால், நாடும் நாமும் செழித்தோம். கால வளர்ச்சியில் வளமைச் சின்னங்களை மறக்க நேரிட்டதால் ஏற்பட்ட விளைவுகளைப் பற்றி சிறிது உற்று நோக்குதல் இங்கு தேவையானதாகிறது. மக்கள், தாம் கடந்துவந்த பாதையை மறப்பதால், மனிதநேயம் அழிந்துபோகின்றது. தான் வந்த இடம் தெரியாததால், தன் தாயை மறக்கிறான். இது சற்று கடினமாகத் தோன்றினாலும், உலக மக்களின் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாததாகிறது.

நாடோடிகளாகத் திரிந்த மக்கள் நகர வாழ்கைக்கு மாறும்பொழுதும், அரசு உருவாக்கம் பெற்ற காலத்துக்குள் தள்ளப்பட்டபோதும், இவர்கள் வளமைச் சின்னங்களை மறக்கத் தொடங்கினர். பின்னர் மறைக்கச் செய்தனர். இதனால், வம்சவிருத்திகள் குறையத் தொடங்கின. பாலுணர்வு எனத் தவறாகப் பெயரிட்டதால் வந்த விளைவு போலும். இதுவும் மனிதனின் அன்றாட செயல்முறைகளில் ஒன்று என்பதை உணர்த்தத் தவறியதால், வளமைச் சின்னங்கள் சிற்பங்களை கோயில்களில் யாரும் எளிதில் அறியமுடியாத, காணமுடியாத இடங்களில் வைத்தனர். கண்ணனின் லீலைகளையும், இதனுடன் இணைத்து கடவுளையும் துணைக்கு சேர்த்துக்கொண்டனர்.

காலப்போக்கில் பல்லவ, சோழப் பேரரசுகள் இதில் அதிக நாட்டமில்லாமல் போயின. அதனைப் பின்பற்றி வந்த விஜயநகரப் பேரரசும், நாயக்கர்களும் தமிழகத்தை ஆட்சி புரிந்தபொழுது ,இதன் விளைவுகளையும், அதன் தாக்கத்தையும் நன்கு உணர ஆரம்பித்தனர் எனலாம். அதன் விளைவாகவே, தங்களது வளமையும் குன்றத் தொடங்கியதாகக் கருதினர். இதனை உணர்ந்த விஜயநகர நாயக்க மன்னர்கள், தாங்கள் எழுப்பிய கோபுரங்களில் வைத்த வளமைச் சின்னங்களை கோயிலுக்கு உள்ளேயே ஸ்வர்ண மஹால், கல்யாண மண்டபம் என அமைத்து, அம்மண்டபங்களைச் சுற்றிலும், அதிட்டானத்திலும், அதன் மேல் வரிகளிலும் புடைப்புச் சிற்பங்களாக அமைக்கத் தொடங்கினர்.

திருமண நிகழ்வு முதல் ஒரு பெண் குழந்தையை ஈன்றெடுப்பது வரை புடைப்புச் சிற்பங்களாக வடித்தனர். இவற்றை, காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பரநாத சுவாமி திருக்கோயிலில் அமைந்த நாயக்கர் மண்டபத்தில் இன்றைக்கும் காணலாம். இவை மக்கள் அனைவரும் எளிதில் அறிந்துகொள்ளவும், அதனை தவறான செயல் என்று கருதாமல் இருக்கவும், முறையான திருமணத்தை ஏற்பதும் என, செய்திகளை தெளிவாக இத்தகைய சிற்பங்களில் வடித்தனர். தவறுகளைக் களையவே கோயில்களிலேயே இறைவனது திருவடியிலேயே திருமணங்கள் நடத்தப்பெற்றன என்பதையும் நாம் உற்றுநோக்குதல் வேண்டும்.

வளமைச் சின்னங்களும் - பாலுணர்வுச் சின்னங்களும்: ஓர் ஒப்பீடு

நாயக்கர் காலத்தில், தருமபுரி பகுதியை சென்னப்ப நாயக்கன் ஆட்சி புரிந்துள்ளான். இவன், தனது மகள் திருமண வாழ்வில் ஈடுபட பெரிதும் அச்சமுறுகிறாள் என்பதை அறிந்த அரசன், தனது மகளிடம் நேரடியாக இவற்றை தெளிவுபடுத்தத் தயங்கியதால், அதற்காக சின்னயம்பேட்டை என்ற இடத்தில் ஒரு குளத்தை வெட்டுகிறான். அக்குளம் முழுவதையும் பலகைக் கற்களைக் கொண்டு அமைக்கின்றான். அப்பலகைக் கற்கள் முழுவதும் புடைப்புச் சிற்பங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. அவை கூறுவது என்னவெனில், தினசரி அரச வாழ்வில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகள், அடுத்து மக்களின் அன்றாட வாழ்வியல் முறைகள், அடுத்துவரும் படிக்கட்டுகளில் விலங்குகள், மனிதர்கள் எனப் பலவும் புணரும் சிற்பங்களைப் புடைப்புச் சிற்பங்களாக வடிக்கப்பட்டது.

இதன் கருத்து, வளமையின் அடிப்படையே புணர்தல் என்ற கருத்தும், உலகத்தில் படைக்கப்பட்ட ஜீவராசிகள், விலங்குகள் அனைத்துக்கும் இது பொதுவானது என்பதையும், இது தவறானதல்ல என்பதையும் எடுத்தியம்புவதாகவே உள்ளது. இக்குளம் தற்பொழுது தமிழ்நாடு அரசுத் தொல்லியல் துறையின் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னங்களில் ஒன்றாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. இது, திருவண்ணாமலை – அரூர் சாலையில், தாணிப்பாடியை அடுத்து சின்னயன்பேட்டை நுழைவுப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இதேபோன்று மேலும் ஒரு குளம் பீமரப்பட்டியில் அமைந்துள்ளது. இவை அனைத்தும், வளமைச் சின்னங்களைப் போற்றுவதாகவே அமைகிறது.

வட இந்தியாவில் கஜுராஹோ கோயில் சிற்பங்கள் அனைத்தும் வளமையைத் தூண்டும் சிற்பங்களே ஆகும். இவை அனைத்தும், நாம் எதை மறந்தோமோ அதனை நினைவூட்டுவதாகவே அமைந்துள்ளன. இவை அனைத்தும், பொ.ஆ.13-16-ம் நூற்றாண்டுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் அமைந்தவை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. எனவே, வளமைச் சின்னங்களைப் போற்றுவோம்; முறையான திருமணத்தையும் தாய்மையையும் வளமாக்க, கண்ணியமான தாய்மையையும் போற்றுவோம்.

]]>
http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/may/12/வளமைத்-தாய்-தெய்வம்-2700949.html
2691423 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் தாய் தெய்வங்கள் - பகுதி 2 ச. செல்வராஜ். Friday, April 28, 2017 12:00 AM +0530  

தாய் தெய்வம் - தொகுப்பு

தாய் தெய்வம் என்பது நம் நாட்டில் வழங்கப்படும் வளமைச் சடங்குகளின் குறியீடாகும். பெண்கள் வளமைக்கு உரியவர்கள். எனவே, இவர்களையே தாய் தெய்வம் என்று குறித்தனர். பல்வேறுவிதமான வடிவங்களில், அதாவது பல்வேறு சூழுலில் இவர்களை தாய் தெய்வங்கள் எனக் குறித்துள்ளனர். முதலில் அவற்றைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்வோம். உருவாக்குதலும் அதனைச் செழிப்படையச் செய்தலும், அன்னை மாதாதேவி என்று அழைக்கப்படுபவற்றைக் குறிப்பதாகும். தாய் தெய்வம் என்ற சொல்லுக்குப் பெண்மையை முன்னிறுத்துவதும், அவர்களை முதன்மைப்படுத்துவதுமே ஆகும். பெண்கள் தாய்மைப்பேற்றினை அடைவதும், பருத்த மார்பகங்களைக் கொண்டுள்ளதும் அவர்களை மனித உருவிலிருந்து வேறுபடுத்தியும், முதன்மைப்படுத்தியும் காட்டப்படக்கூடிய சிறப்புகளைப் பெற்றதால்தான். மனித இனத்தில், பெண்கள் தனித்துவம் வாய்ந்தவர்களாக அமைந்துவிடுகின்றனர்.

தாய் தெய்வத்தைக் காட்டும்பொழுது, ஒரு பெண்ணின் உருவமும் இடது பக்கத்தில் குழந்தை ஒன்றை ஏந்தியுள்ளதைப் போன்றும் அமைந்திருக்கும். இதுவே தாய் தெய்வத்துக்குரிய அடையாளமாகப் பின்னர் அமைந்துவிட்டது எனலாம். தாயும் சேயும் காணப்படுவது தாய் தெய்வத்தைக் குறிக்கும் அடையாளக் குறியீடாகும் (Symbolic representation). நாளடைவில், மனித இனத்தை இருபெரும் கூறுகளாக பகுத்து, ஆண்பால் என்றும் பெண்பால் என்றும் பாலினமாக பிரித்துக்கொள்வதற்கு முனைந்தனர். பிறந்த குழந்தைக்குப் பாலை ஊட்டுவதாலே பாலை மையமாகக் கொண்டு பகுத்துள்ளனர் போலும். வடஇந்தியாவில், பெண்ணின் பிறப்புறுப்பைக் காட்டும் சிற்பங்களை தாய் தெய்வங்கள் என்று குறிக்கின்றனர். வடமாநிலங்களில் இன்றும் சக்கராயி (சக்தி) வழிபாடு தொடர்கிறது.

கொற்றவை - மூத்தோள் - நீலி

சங்க காலம் முதல் வெற்றியை வணங்கும் தெய்வமாக கொற்றவையைப் போற்றி வணங்கினர். இறந்துபட்ட வீரர்களுக்கு எடுக்கப்பட்ட நடுகல் சிற்பங்கள், பெருங் கற்கால நினைவுச் சின்னங்கள் போன்றவற்றை, வீரத்தின் தன்மை குறித்தே வணக்கத்துக்கு உரியவையாகக் கருதி போற்றியுள்ளனர். பெருங் கற்கால கற்பதுக்கையை நீலிக்கல் என்று அழைக்கின்றனர். கொற்றவையை நீலி எனச் சிலம்பு பகர்கிறது. ஆதிச்சநல்லூரில் கிடைத்த தாழியின் மேல் பகுதியில் காணப்படும் பெண் உருவத்தை கொற்றவை என்றே ஆய்வாளர்கள் குறிக்கின்றனர். மான், மயில் இவற்றை தனது இரு பக்கங்களிலும் இப்பெண் தெய்வம் கொண்டுள்ளது. மேலும், கொற்றவையைக் குறிக்க அகன்ற வயிறும், பருத்த புட்டங்களும், பெரிய மார்பகங்களும் கொண்ட தாய் தெய்வங்கள் அனைத்தும் கொற்றவையைச் சுட்டுவதாகவே அமைந்தவை.

(ஆதிச்சநல்லூர் - கொற்றவை)

இடுகாட்டுள் வசிப்பவளையே கொற்றவைத் தெய்வம் என்றழைத்தனர். சிலம்பு, “காடுகிழாள்” (ப.129) “காடமர்செல்வி’ (மணி 6:53, 18:15) என்றும், கொற்றவையை இடுகாட்டுள் உறைபவளாக சங்க இலக்கியங்களும் சித்தரித்துள்ளன. கொற்றவையை மூத்தோள் என்றும் அழைத்தனர். சங்க இலக்கியங்களில் பழையோள், பெரியவள் என்ற பொருளில் அழைக்கப்பட்டுள்ளாள். தாய் தெய்வம், ஊரின் நடுவில் இல்லாமல் காட்டுக்குள் காணப்படுகிறாள். இத்தாய் தெய்வத்தின் வழிபாட்டில், துணங்கைக் கூத்து நடைபெறுருவது வழக்கமாகும்.

தாய் தெய்வ வழிபாடும் பெருங் கற்காலப் பண்பாடும்

தாய் தெய்வ வழிபாடு, பெருங் கற்கால மக்களிடையே மிகவும் சிறப்புற்றிருந்தது. ஆதிச்சநல்லூரில் உலோகத்தால் ஆன சிறிய தாய் தெய்வ உருவம் ஒன்று கிடைத்துள்ளது. தாழியின் வெளிப்புறத்தில் விளிம்புகளுக்குக் கீழே தாய் தெய்வ உருவங்களை ஒட்டி வைத்திருப்பர். இதுபோன்ற பெண் உருவங்களை, பானை செய்த பின்பு தாய் உருவத்தை தனியாகச் செய்து அதன் விளிம்புகளுக்குக் கீழே வைத்துப் பொருத்துவர். இதுபோன்று ஒட்டப்பட்ட பெண் தெய்வ உருவங்கள் கொண்ட தாழிகள் பூம்புகார்*1, ஆதிச்சநல்லூர் போன்ற இடங்களில் கிடைத்துள்ளதைக் குறிப்பிடலாம்.

(பூம்புகார் – பெருங் கற்காலப் பண்பாட்டைச் சார்ந்த முதுமக்கள்தாழியில் பதிக்கப்பட்ட தாய் தெய்வ சுடுமண் உருவங்கள்)

இச்செயல், தாய் தெய்வத்தைக் குறிப்பதாகவே அமைந்துள்ளது. தாயின் வயிற்றிலிருந்து பிறந்தோம். பின்னர், இறுதியில் இறந்த பின்பும் தாழியின் உள்ளே வைத்துப் புதைப்பதை மீண்டும் தாயின் வயிற்றுக்குள்ளேயே சென்றுவிடுவதையே சுட்டுகிறது. தாழியினை தாயின் வயிறாக சித்தரிக்கவே தாழியின் வெளிப்புறத்தில் தாய் தெய்வ உருவங்களைச் செய்து பதித்துள்ளனர் என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம்.

(பெருங் கற்கால நினைவுச்சின்னம் – மனித வடிவில் காணப்படும் குத்துக்கல்)

பெருங்கற் சின்னங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் குத்துக்கல் வகை (Anthromorphic Menhir), மனித உருவில் அமைந்த ஒன்று. குறிப்பாக, பெண் உருவ அமைப்பில் அமைந்தது. பருத்த மார்பகங்களையும், அகன்ற புட்டங்களையும் அரை வட்டவடிவமாகக் காட்டப்பட்டு மண்ணில் புதைக்கப்பட்ட நிலையில் காணலாம். தலையை கிளியின் வடிவில் அமைத்துள்ளதுகூட, தாய் தெய்வத்தை நினைவுபடுத்துவதாகவே உள்ளது. மோட்டூர், உதயநத்தம் போன்ற இடங்களில் காணப்படும் மனித உருவில் அமைந்த குத்துக்கல் நினைவுச் சின்னத்தைக் குறிப்பிடலாம்.*2 இதனை தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் எச்சம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர்.

பெருங்கற் சின்னங்களில் பெண்ணின் குறியீடுகளுடன் மனிதச்சாயல் கொண்ட கற்சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. தமிழகத்தில், திருவண்ணாமலை மாவட்டம், செங்கம் வட்டத்தில் மோட்டூரிலும்; விழுப்புரம் மாவட்டம், செஞ்சி வட்டத்தில் உதயநத்தத்திலும் இதுபோன்ற மனிதச் சாயல் கொண்ட கற்சிற்ப வடிவில் பெருங் கற்கால நினைவுச் சின்னங்கள் காணப்படுகின்றன. தமிழகத்தில் மட்டுமின்றி ஆந்திர மாநிலத்திலும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. கிருஷ்ணா மாவட்டம் லிங்கனாவிலும், வாரங்கல் மாவட்டத்தில் தோட்டிகுட்டாவிலும், நெல்லூர் மாவட்டத்தில் வேடர்பாளையத்திலும் இவை கிடைத்துள்ளதாக திரு. துளசிராமன் குறிக்கின்றார். இவை அனைத்தும் தாய் தெய்வ வழிபாட்டின் முன்னோடிதான் என்று முனைவர் இரா. நாகசாமி அவர்கள் கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.*3 இச்சிற்பங்களை, வேதகால அதிதி எனும் தாய் தெய்வத்துடன் ஒப்பிட்டுக் கூறுவர். இதுபோன்றே, மத்திய தரைக்கடல் பகுதியில் உள்ள மினோவன் கிரீட்டிலும், இத்தாலியில் உள்ள சர்தீனியாவிலும் இதனையொத்த சிற்பங்கள் கிடைத்துள்ளன. அவற்றின் காலத்தை பொ.ஆ.மு.1700 எனக் குறிப்பர்.

மராட்டிய மாநிலம் துலிய மாவட்டத்திலும், பெலன் ஆற்றங்கரையில் உள்ள பேட்டினி என்ற இடத்திலும் கிடைத்த கடைக் கற்காலத்தைச் சார்ந்த எலும்பினால் ஆன தாய் தெய்வத்தை மிகவும் தொன்மையானது எனக் குறிப்பர்.*4 தக்காணத்தில் செப்புக் காலப் பண்பாட்டைச் சேர்ந்த பல சுடுமண் தாய் தெய்வங்கள், சிதைந்த நிலையில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை, தாய் தெய்வ வழிபாடு எவ்வாறு பிற மாநிலங்களிலெல்லாம் பரவியிருந்துள்ளது என்பதையே சுட்டுகின்றது. குறிப்பாக, மராட்டிய மாநிலம் தீவாஸ் மாவட்டம் பில்வாடி, அகமதுநகர் மாவட்டம் நெவோசா, புனே மாவட்டம் இனாம்கோன் போன்ற இடங்களில் இவை காணப்பட்டு குறிக்கப்பட்டுள்ளன. மத்தியப் பிரதேச மாநிலம், மகேஸ்வர் மாவட்டம் நவ்தாதோலியும் குறிப்பிடத்தக்க இடமாகும்.

மேலும், வடஇந்தியாவில் ஜோப் (Zhob), குவெட்டா (Quetta), குள்ளி (Kulli) மற்றும் அரப்பா போன்ற சிந்துச் சமவெளி நாகரிகங்கள் பரவிய இடங்களிலெல்லாம், பெண் தெய்வ உருவங்கள் கிடைத்துள்ளன. சிரண்டு (Chirand) பகுதியில், சுடுமண்ணால் செய்த தாய் தெய்வ உருவம், புதிய கற்காலப் பண்பாட்டுப் பகுதியில் கிடைத்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. தென்னிந்தியாவில் தமிழ்நாடு, கேரளா, ஆந்திரா, கர்நாடகம் போன்ற பகுதிகளில் பொ.நூ.ஆ.மு. முதல் நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் உள்ள தாய் தெய்வ சுடுமண் உருவங்கள் ஏதும் கிடைத்தில என ஏ. கோஷ் அவர்கள் தனது ஆய்வில் குறிப்பிடுகின்றார்.*5 இக்கருத்து ஏற்புடையதாக இல்லை. புதிய கற்கால வாழ்விடமான மோதூரில் சுடுமண் தாய் தெய்வம் கிடைத்தள்ளதைச் சான்றாக குறிப்பிடலாம்.

கூம்பிய தலையையும் கொங்கைகளையும் கொண்ட பல தாய் தெய்வ சுடுமண் உருவங்கள், சிந்துச் சமவெளி நாகரிகங்களைக் கொண்ட பகுதிகளான மொகஞ்சதாரோ, அரப்பா, லோத்தால் போன்ற இடங்களில் கிடைத்துள்ளன. முதலில் கண்டறியப்பட்ட நாகரிகமாகவும், நாகரிகங்களில் முதன்மையானதும் என சிந்துச் சமவெளி நாகரிகங்களையே வரலாற்று அறிஞர்கள் குறிப்பர். மொகஞ்சதாரோ, அரப்பா போன்ற இடங்களில் காணப்பட்ட தாய் தெய்வங்களையே முதன்மைப்படுத்தி பிற நாகரிகங்கள் ஒப்பாய்வு செய்யப்பட்டு வருகின்றன. அவ்வாறு, அங்கு காணப்பட்ட பெண் தெய்வங்களையும் அறிந்துகொள்ளுதல் அவசியமாகிறது.

சான்றெண் விளக்கம்

1. K. Shridaran, Poompuhar, A seminar on underwater archaeology. Seminar paper, 1992. pp.68, Terracotta art of Poompuhar, Melapperumpallam.

2. உதயநத்தம், மனித உருவில் அமைந்த குத்துக்கல், விழுப்புரம் மாவட்டம். இக்கட்டுரை ஆசிரியர் தனது கள ஆய்வில் கண்டறிந்து வெளிப்படுத்தியது.

3. Dr. R. Nagaswamy. The Hindu, Dt. 22.07.1982.

4. A. Gosh, An Encyclopaedia of Indian Archaeology, Munshiram Manoharlal Publishers Pvt Ltd. 1980.

5. Ibid. pp

]]>
ancient, tamil, civilization, harappa, ஹரப்பா, தமிழ்ச் சமுதாயம், தாய் தெய்வங்கள் http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/apr/28/தாய்-தெய்வங்கள்---பகுதி-2-2691423.html
2682744 தொல்லியல்மணி தாய் தெய்வங்கள் தாய் தெய்வங்கள் - பகுதி 1 ச. செல்வராஜ். Friday, April 14, 2017 11:28 AM +0530  

உலகில் மனிதன் தோன்றிய காலம் முதல் வழிபாடுகளும் துவங்கிவிட்டன. வழிபாடு என்ற சொல்லில் இல்லாமல், அதனை வேண்டுதலாகக் கருதி ஆதிகால மனிதன் செய்தான்.

அவன் உணவைத் தேடி வேட்டைக்குச் செல்லத் துவங்கும்பொழுது, அதற்கு முன் ஏற்பட்ட கொடிய அனுபவங்களால் இன்று உணவு தேடுதல் வேட்டையில் நல்ல மாமிசங்களும், காய்கனிகளும் கிடைக்க வேண்டும் என்றும், எவ்வித கொடிய விலங்குகளின் இடையூறும் இருத்தல் கூடாது, அனைத்தையும் எதிர்கொள்ளும் ஆற்றலை தாம் பெற வேண்டும் என்றும் தங்களை திடப்படுத்திக்கொண்டுதான் வேட்டைக்கு புறப்படுவார்கள். இவை தன்னை அறியாமல் ஒரு பாதுகாப்பு கருதிய வேண்டுதலாகத் துவங்கப்பட்டது. இதுவே நாளடைவில் வழிபாடாக மாற்றம் பெற்றது. பின்னர், பூசைகள் பலவிதமாக நடத்தப்பட்டு, அனைவரும் ஒன்று கூடி ஆடல் பாடலுடன் கூத்தாடி நிகழ்த்துவதாக வளர்ச்சி அடைந்தது. வழிபாட்டுக்குப் பிறகு குழுக் கூட்டத்தினர் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உணவு தேடுதல் பொருட்டு வேட்டைக்குச் செல்பவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வழி அனுப்பியும் வைத்துள்ளனர்.

பழைய கற்கால மக்கள் வேட்டைக்குச் செல்லும்பொழுது, கடுமையான மழையையும், சூறாவளிக் காற்றையும், இடி, மின்னல் போன்றவற்றையும், காடுகளில் இயற்கையாக ஏற்பட்ட நெருப்பபையும் கண்டனர். இவற்றை தங்களின் மனிதச் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது எனக் கருதி அவர்கள் சற்று ஒதுங்கினர். பல நேரங்களில், இயற்கையின் சீற்றத்தைக் கண்டு பயந்தனர். இந்தப் பயத்தின் வெளிப்பாடுதான் பின்னர் வழிபாடாகத் தோன்றியது. இயற்கைச் சூழலோடு மனிதன் இணையும்பொழுது பக்குவமடைகின்றான். இந்தப் பக்குவத்தின் வெளிப்பாடே சிந்தனையைத் தூண்டும் அறிவைப்பெற வழிவகுக்கிறது. நாளடைவில், ஆதிகால மனிதன் இன்று ஐம்பெரும் பூதங்களாக வர்ணிக்கப்படும் நிலம், நீர், காற்று, ஆகாயம், நெருப்பு ஆகியவற்றை வணங்கி, அவற்றை தன் கைக்குள் கொண்டுவர முற்படுகின்றான்.

பழைய கற்கால மக்கள், பாதுகாப்பு கருதி கூட்டம் கூட்டமாக வாழத் துவங்கினர். தங்களுக்குள் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் வாழ்ந்தனர். சூரிய ஒளியையும், சந்திர ஒளியையும் அனுபவித்த மக்கள், உண்ண போதிய உணவுகள் கிடைத்ததும், நன்கு உண்டு உறங்க ஆரம்பித்தனர். இருக்க இடம், தங்களுக்கென ஒரு குழுக் கூட்டத்தையும் அமைத்துக்கொண்டனர். குழுக் கூட்டங்கள் பெருகின. தங்களது கூட்டத்திலேயே உள்ள பெண்கள் ஓர் உயிரைப் பெற்றெடுக்கும் அதிசயமான நிகழ்வைக் கண்ட பழைய கற்கால மக்கள், ஓர் உயிரைப் படைக்கும் சக்தி பெண்களுக்கே உண்டு என்பதையும் அறிந்தனர். ஓர் உயிரைப் படைப்பவளும், தங்கள் இனத்தை விருத்தி செய்பவளுமாகிய பெண்கள் வணக்கத்துக்கு உரியவர்கள் என்ற கருத்தை கைக்கொண்டனர். இக் குழுக் கூட்டத்திலேயே இக்கருத்தை ஏற்க சிலர் தயங்கினர். அதன் வெளிப்பாடுதான், பின்னர் ஓர் உயிர் உடலில் எங்கிருந்து வெளிவருகின்றதோ அந்த இடத்தைப் போற்றி வழிபட்டனர். இதுவே, தாய் தெய்வம் தோன்ற அடிப்படைக் காரணமாக அமைந்தது எனக் கருதலாம்.

{pagination-pagination}

ஆண், பெண் என்ற இருவருக்கும் இடையே மாற்றங்கள் காணப்படும் உடற்கூறுகள், அதனால் அவர்கள் அடையும் வேறுபாடுகளும் பெண்ணை மட்டுமே வேறுபடுத்திக் காட்டியது. பெண், கன்னிப் பருவத்தில் இருந்து தாய்மைப்பேறு பெறுகின்றாள். இங்கே அவள் தாய்மைப் பருவத்தை அடைந்தாள் என்று எங்கும் எவரும் குறிப்பதில்லை. ஏனெனில், தாய்மை என்பது ஒரு சிறப்பு நிலை என்பதால், அதனைக் குறிக்கும்பொழுது தாய்மைப்பேறு அடைந்தாள் என்று பெருமிதத்துடன் கூறுவர். முதன்முதலில் தன்னை அறியாமலேயே தன்னுள் உண்டான கருவை பல மாதங்கள் காத்து வருகின்றாள். தன்னுடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கண்டு அவளும் அவளைச் சுற்றி இருந்த குழுக் கூட்டமும் வியந்து உற்று கவனிக்கத் துவங்குகின்றனர். பின்னர், பொறுமையுடன் ஓர் உயிரை ஈன்றெடுக்கின்றாள். இவை அனைத்தும் தாய்மை என்ற பேற்றினைப் பெற்ற பெண்மை அடையும் உயர்நிலையாகும். இவ்வாறு, பல்வேறு உயர்நிலைகள் பெண்மைக்கே உண்டு. அதனால்தான், தாய்மையை வணங்கினார்கள். அதுவே, தாய் தெய்வமாக வழிபாட்டில் நிலைத்துவிட்டது. கற்கால மனிதர்கள் காலத்திலேயே தாய் தெய்வம் சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றிருந்தது என கொசாம்பி அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்*1.

தாய் தெய்வ வழிபாடு

தெய்வங்கள், வழிபடுவோரின் வாழ்க்கை முறையில் இருந்து எழுகின்றன. ஒரு சமுதாயத்தின் புறவாழ்க்கை முறை எவ்வாறு அமைக்கப்படுகிறதோ அதன் அடிப்படையில்தான் தெய்வ நம்பிக்கைகளும் வழிபாடுகளும் தோன்றும். வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்து மக்களின் வாழ்க்கை முறையை, கார்டன்சைல்டு மூன்று காலகட்டமாகப் பகுக்கிறார்*2.

1. உணவைத் தேடித் திரிந்த காலம்.

2. கால்நடைகளை தாங்களே வளர்த்த காலம்.

3. விவசாயம் - உணவின் இன்றியமையாத இடத்தைப் பெற்ற காலம்.

கற்கால மக்கள் கற்கருவிகளை அதிகம் பயன்படுத்தினர். கல்லெறிதல்,  கவண் கல் கொண்டு குறிபார்த்து எரிதல் போன்றவை வேட்டைத் தொழிலுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தன. காடுகள், மலைகள், வனதேவதைகள், பேய்கள் போன்ற அனைத்தையும் அடக்கக்கூடிய பல தெய்வங்களை நம்பினர். குழு நடனங்கள் என்பது, அவர்களது பயத்தைப் போக்கிக்கொள்ள பயன்படுத்தப்பட்ட ஒன்று. இதனைப் பெருங் கற்கால நினைவுச் சின்னங்களில் காணப்படும் ஓவியங்களில் கண்டு தெளியலாம்*3.

(பழனி அருகே அமைந்த ஆண்டிப்பட்டி மலைப்பகுதி - பாறை ஓவியங்கள் - குழு நடனக் காட்சி)

(குழு நடனக் காட்சி - பிம்பேட்கா வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட பாறை ஓவியங்கள்)

{pagination-pagination}

பாவை நோன்பு

பண்டைய மக்கள், பயமூட்டும் பெண் தெய்வங்களை நம்பினர். அவற்றைப் பாவை என அழைத்தனர். அதுவே கொல்லிப்பாவை என்ற நம்பிக்கையும் கொண்டனர். பாவை நோன்பு குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். பாவைகள் பலவகை. அல்லிப்பாவை, தெற்றிப்பாவை, மணற்பாவை, வண்டாற்பாவை என்பவை அவற்றில் சில. உட்கருத்து என்னவெனில், நாடுவளம் செழிக்க இவற்றைப் பெண்கள் பூசை செய்வார்கள். மழைவளம் சுரக்கவும், ஆற்று நீர் நிலத்தை அடைந்து விதையேற்கும் பருவமாக்கவும், முளை வளரவும், பயிர்வளம் பெருகவும், பாவையை வாழ்த்தி வழிபடுவர்*4. மழையை மாரி என்ற தெய்வமாக வணங்கினர். அதுதான் மாரியம்மன், மாரியாத்தா என்று இன்றும் தொடர்கிறது. பாம்புத் தெய்வங்களும், அவை குடியிருக்கும் புற்றுகளும் இயற்கைச் சக்திகளாக வணங்கப்பட்டன. தமிழர்கள் இன்றளவும் ஆடி மாதத்தில் வரும் வெள்ளிக்கிழமைகளில் புற்றுக்குப் பால் ஊற்றி அபிஷேகம் செய்து முட்டையை புற்றில் வைத்து வணங்கி வருகின்றனர். இவை புற்று அம்மன் வழிபாடு, நாகாத்தம்மன் வழிபாடு எனப்படுகின்றன. இருப்பினும், இது பாம்புக்கான வழிபாடு என்பதே உண்மை. இதுவும் வளமையின் அடிப்படையில் அமைந்த வழிபாடுதான். இவ்வழிபாடு மிகவும் பழமையான வழிபாடாகும்.

கால்நடை வளர்ப்பு காரணமாக, சமுதாயத்தில் கால்நடைகளுக்குத் தேவையான புல், பூண்டு, தளைகள், நீர் போன்ற தேவைகள் அதிகரித்தன. இதற்காக, வானத்தையும், மழையையும் நம்பி வாழ்ந்தனர். இதனால், வருணனை வணங்கத் தலைப்பட்டனர். செழிப்புத் தெய்வங்களும், மந்திரச் சடங்குகளும், பூமியின் செழிப்புத் திறனை மிகுதியாகக் கற்பனை செய்யப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன. வளமை, செழிப்பு இவை அனைத்தும் பெண்களுக்கே உரியவை என்று கருதினர். பெண்கள்தான் முதன்முதலில் வேட்டைத் தொழிலில் இருந்து பிரிந்து விவசாயம் செய்யத் துவங்கினர்*5. விதையைச் செடியாக வளர்க்கும் பூமியின் திறனுக்கும், குழந்தையைப் பெற்று வளர்க்கக்கூடிய சக்தி பெண்களுக்கும் உண்டு என்பதால்தான், பூமியையும் பெண்களையும் இணைத்து பூமித்தாய் என்று அழைத்தனர்.

ஒரு மரத்தில் காய்கனிகள் செழிப்பாக வளர்வதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் பெண்கள் நன்கு உணர்வர். விவசாயம், மந்திரச் சடங்குகள் போன்றவற்றில் பெண்களே அதிகம் ஈடுபட்டனர். இதன் அடிப்படையில்தான் மர வழிபாடுகளும் தோன்றின. பெண்கள், மரத்தையும் செடியையும் தோற்றுவிக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர்கள் என்பதற்கு, சிந்துச் சமவெளியில் கிடைத்த முத்திரைகள் சான்றாக உள்ளன. கருவுற்றிருக்கும் பெண் விதை விதைத்தால், அவை பன்மடங்கு பெருகும் என்பது இன்றைக்கும் நடைமுறையில் காணப்படும் ஒன்று. எனவேதான், பூமியை உயிருள்ள, உயிரில்லாத அனைத்துக்கும் தாய் என்று போற்றினர். இப்படித்தான் தாய் தெய்வம் தோற்றம் பெற்றது எனலாம். பெண் ஆதிக்கச் சமுதாயம் தோன்றி வளர்ந்தபோதுதான் பெண் தெய்வங்கள் அதிகமாகத் தோன்றின என்ற கருத்தும் உள.

ஸ்டார்பரச் கூறும்பொழுது, ‘தெய்வங்களில் பெண் தெய்வங்கள் உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் வைத்து வணங்கப்பட்டன என்பார்*6. பெண்ணுக்குச் சமுதாய வாழ்க்கையில் எவ்வித இடம் இருக்கின்றதோ, அதன் அடிப்படையில் பெண் தெய்வங்களும் போற்றப்படும். ஒருவிதத்தில், பெண்ணை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில், பெண்ணே தாயாகவும், தலைவியாகவும், துணைவியாகவும் பல்வேறு பரிமாணங்களில் தோற்றமளிக்கின்றாள். எனவே, சமுதாயத்தில் தாய் தெய்வங்களே எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் முதன்மையானவையாகத் திகழ்கின்றன.

வேட்டைத் தொழிலில் பெண்களுக்கு உள்ள இடர்பாடுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, அக்கால மக்கள் உணவு தேடுதலுக்காக வேட்டைக்குச் செல்லும்பொழுது பெண்டிரைத் தவிர்த்தனர். வேட்டைத் தொழிலை விடுத்து விவசாயத் தொழிலுக்கு வந்த பெண்கள், தாவரங்களைப் பற்றிய அனுபவ அறிவு பெறும் வாய்ப்பினைப் பெற்றனர். எனவே, அவர்கள் விவசாயத்தில் வெற்றியையும் அதிக பலனையும் பெற்றனர். வேட்டைச் சமுதாயத்தில் இருந்து பெற்ற உணவைவிட, வேளாண் சமூகத்திலிருந்து பெற்ற உணவு அதிகமாகும். இவை சேமிக்கத் தகுந்ததாகக் காணப்பட்டதால், விவசாயத்தில் ஈடுபட்ட மகளிருக்கு உயர்வை வழங்கியது. எனவே, உலகம் முழுவதிலும் செழிப்பைக் குறிக்கும் தெய்வங்கள் பெண் தெய்வங்களாகவே இருக்கின்றன.

{pagination-pagination}

பூமியும் பெண் தெய்வமாகவே கருதப்படுகிறது. பெண்கள் விவசாயத்தின் மூலம் சமூக ஆதிக்கம் பெற்றது, சக்தி வாய்ந்த தெய்வங்கள் அனைத்தும் பெண் தெய்வங்களாகவே அமையக் காரணம். பல நாடுகளிலும், செழிப்பைக் குறிக்கும் தெய்வங்கள் பெண் தெய்வங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன. பெண்மையைப் போற்றாத நாடுகளே இல்லை என்றுகூட சொல்லலாம். கிரேக்க தெய்வங்களான சைபீல் டெடோனா, டெல்பி போன்றவை பெண் தெய்வங்களே. செழிப்பை வேண்டி நடத்தப்படும் விழாக்களில் ஆண்கள் இடம்பெறுவதில்லை.

நம் நாட்டு தாய் தெய்வங்களைப் போன்ற இயல்புகளைக் கொண்ட செமிடிக் நாடுகளைச் சார்ந்த அஸ்டர்டே என்ற தெய்வமும், எகிப்திய தெய்வமான ஐஸிஸ் என்ற தெய்வமும், பிரிஜிய நாட்டைச் சார்ந்த ஸைபீல் என்ற தெய்வமும் வணங்கப்படுகின்றன*7. உலக நாடுகளிலும் பெண் தெய்வங்கள் போற்றப்பட்டுள்ளதையே இது சுட்டுகிறது. இச்செய்தி குறித்து தனியாக ஒரு அத்தியாயத்தில் விவரிக்கப்பட உள்ளது.

(தொடரும்)

சான்றெண் விளக்கம்

1. D.D. Kosambi, An Introduction to the study of Indian History, P.60.

2. V. Gorden Child, The Aryans.

3. ஆண்டிப்பட்டி பாறை ஓவியங்கள்

4. நா. வானமாமலை - தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் - தமிழ்நாட்டில் தாய்வழிச் சமுதாயம், பக்.73.

5. மேலது. பக்.75.

6. J.G. FRAZER, The Golden Bough Vol-II  

7. கலாநிதி க. கைலாசபதி - பண்டைத்தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும், மக்கள் வெளியீடு, 1966.

இத்தொடர் ஆசிரியரின் முந்தைய வெற்றித் தொடர் ‘புதையுண்ட தமிழகம்’ - படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும்.

]]>
தாய் தெய்வங்கள், வழிபாடு, மனிதன், பெண்கள், god, worship, women http://www.dinamani.com/tholliyalmani/thaai-deivangal/2017/apr/14/தாய்-தெய்வங்கள்---பகுதி-1-2682744.html