Dinamani - இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் - http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2720468 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் உச்சியிலிருந்து உச்சத்திற்கு! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, June 14, 2017 12:56 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு - 40

உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது சிகரத்தில் ஏறுவதற்கு அல்ல, சிரமங்களை வெல்வதற்கு.  நம்பிக்கையின் உச்சியிலிருந்து எந்தச் செயலையும் நாம் அணுக வேண்டும்.  வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது.  அது நம் ஆற்றலை முழுமையாய் அடைவது, நம் அறிவை முழுமையாய்ப் பயன்படுத்துவது. அதைச் செய்ய நம்பிக்கையின் சிகரத்திலிருந்து முயன்றால் மட்டுமே முடியும். நம்மால் முடியும் உழைப்பதற்கு, நம்மால் முடியும் உருவாக்குவதற்கு, வியர்வை சிந்துவதற்கு, காயங்களைப் பொறுத்துக் கொள்வதற்கு, தடைகளைத் தாண்டுவதற்கு, துயரங்களைத் துடைத்தெறிவதற்கு என்ற எண்ணமிருந்தால் நாம் எந்தச் செயலையும் உச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறோம் என்று பொருள்.

உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது என்பது கருணையின் உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது. விழிப்புணர்வின் உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது. கருணை என்பது அடுத்தவர்கள் மீது வைத்திருப்பது மட்டுமல்ல, நம்மீதும் வைத்திருப்பது. அடுத்தவர்கள் மீது வன்முறையைச் செலுத்தாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல அகிம்சை, நம் மீதும் செலுத்திக் கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான் அகிம்சை. இன்னொருவர் விரலை வெட்டாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல வன்மம், நம் விரலை வெட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான் வன்மம். நம் மீது அன்பு செலுத்தாமல் உலகத்தின் மீது எப்படி அன்பு செலுத்த முடியும்? நம்மை நேசிக்காமல் அடுத்தவர்களை எப்படி நேசிக்க முடியும்?

விழிப்புணர்வின் உச்சத்திலிருப்பவர்கள் தற்கொலையும் ஒருவித கொலையே என்பதை உணர்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லா நேரமும் உன்னிப்பாகச் செயல்படுகிறார்கள். அந்த உச்சத்திலிருந்து வாழ்வை அணுகுகிறபோது சுவர்களும் கதவுகளாகும், பாதைகளும் மலர்ப் படுக்கையாகும், பாலையும் சோலையாகும், பாறாங்கல்லும் பஞ்சு மெத்தையாகும்.

நம்மிடம் இருக்கும் தகுதியை ஆராய்ந்து அதற்கு ஏற்றவாறு இலக்கை நிர்ணயித்துக் கொள்வதும், சில நேரங்களில் நம் தகுதியை அதிகப்படுத்திக்கொள்வது போல நோக்கத்தை வரையறுத்துக்கொள்வதும் அவசியம். அதற்குப் பிறகு நம்பிக்கையின் உச்சத்திலிருந்தும் உச்சபட்ச உழைப்பிலிருந்தும் அதை நோக்கிப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.  சில நேரங்களில் உடல் சோம்பல் முறிக்கும், அதை தட்டிக் கொடுப்பதற்கு உச்சியிலிருந்து  தொடங்குவது அவசியம். நம் பாதையில் சில கேளிக்கைகள் நம்மை வசீகரிக்கும்படி கண் சிமிட்டி கையசைக்கும். அதைப்பொருட்படுத்தாமல் இருக்க உச்சியை நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சில நேரங்களில் நம்மை மயக்கும் மாய பிம்பங்கள் நம் கவனத்தைத் திருப்ப முயற்சி மேற்கொள்ளும். அவற்றை உதாசீனம் செய்ய உச்சியிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்.  

நேர்முறை எண்ணங்கள் மட்டுமே மேலோங்கி நிற்பவர்கள் வாழ்க்கையை உச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறார்கள். அவர்களை அடுத்தவர்களின் ஏளனங்களோ, பரிகாசங்களோ திசைதிருப்புவதில்லை. காலையில் எழுகிறபோதே இந்த நாளை எதனால் நிரப்பப் போகிறோம் என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். உச்சியிலிருந்து தொடங்குபவர்கள் தங்கள் பொழுதை மலர்களால் நிரப்புகிறார்கள், மணத்தினால் நிரப்புகிறார்கள், இனிமையால் நிரப்புகிறார்கள். எதிர்மறை எண்ணங்கள் கொண்டு அடிவாரத்திலேயே தங்கிவிடுகிறவர்கள் தங்கள் பொழுதை விரக்தியால், வெறுப்பால், சோர்வால் நிரப்பி சுகம் அடைகிறார்கள்.  

வாழ்க்கையை படிப்பு, பதவி, பணம் என்று அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறவர்கள் அதன் அடிவாரத்திலேயே தங்கிவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு வாசித்து மகிழ நேரமில்லை. பகிர்ந்துகொள்ள மனமில்லை, கொண்டாட அவகாசம் இல்லை, அடுத்தவர்களுக்கு பணியாற்ற மனமில்லை.  இப்படிப்பட்டவர்களை சமூகம் உச்சிமுகர்ந்து கொண்டாடினாலும் அவர்கள் உச்சியிலிருந்து தொடங்கவில்லை என்பதுதான் பொருள். அவர்கள் வாழ்க்கையின் இறுதியில் நாம் யாருக்கோ நிரூபிக்க நினைத்து ஏமாந்து விட்டோம் என்று வருத்தப்பட்டு வாழ்வார்கள்.  

உச்சியிலிருந்து தொடங்குபவர்கள் எல்லா சூழல்களையும் தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.  அவர்களை புதிய கண்டத்தில் விட்டாலும் அங்கிருக்கும் வம்சாவளியினரிடம் நட்போடு பழகத் தொடங்குகிறார்கள். அடர்ந்த காடுகளில் பயணிக்கும்போதும், மரங்களோடும், கொடிகளோடும் பேசத்
தொடங்குகிறார்கள்.  

மில்டன் எரிக்சன் என்பவர் மனவியல் வல்லுநர். அவருடைய வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். மற்றவர்களோடு எப்படி இணக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு அது ஓர் எடுத்துக்காட்டு.  கல்லூரியில் படிக்கும்போது வகுப்புக்குப் பணம் கட்ட முடியாத சூழல். வீடு வீடாகச் சென்று புத்தகங்களை விற்று தொகையைச் செலுத்த வேண்டிய சூழல்.  

ஒரு விவசாயியின் வீட்டிற்குச் செல்கிறார். அவருக்கோ புத்தகங்களின் மீது துளியும் விருப்பமில்லை. பன்றிகளை வளர்ப்பதில் மட்டுமே அவருக்கு ஆர்வம். அவரிடம் புத்தகம் விற்க முயலாமல் எரிக்சன் அந்த பன்றிகளின் முதுகை சொரிந்து விட ஆரம்பித்தார்.  அவருக்குப் பன்றிகளை வளர்த்த அனுபவமுண்டு. பன்றிகள் மற்றவர்கள் முதுகுசொரிந்துவிடுவதை நேசிக்கின்றன என்கிற சங்கதி அவருக்குத் தெரியும். அவர் செய்யச் செய்ய பன்றிகள் வாகாக முதுகைக் காட்டின. அந்த விவசாயிக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி.  பன்றிகளை நேசிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த நுட்பம் தெரியும் என்று சொல்லி பூரித்துப் போனார்.  எரிக்சனை இரவு உணவிற்கு தங்க வைத்ததோடு அவர் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொள்ளவும் சம்மதித்தார்.  

உச்சியிலிருந்து தொடங்குபவர்கள் மனமுடைந்து போவதில்லை. அவர்கள் நீரைப்போல இருக்கிறார்கள்.  ஓடிக்கொண்டிருக்கிற நீர் தடையேற்பட்டால் தேங்கிவிடுவதில்லை.  தடையைச் சுற்றிவளைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறது.  தன்னைத் தடுக்கும் பாறையின் மீது மோதி மோதி அதன் சொரசொரப்பான பகுதியையும் வளவளப்பாக மாற்றுகிறது.  

விவேகமான வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டி என்கிற புத்தகத்தை ஆல்பர்ட் எல்லீஸ், ராபர்ட் ஹாப்பர் என்கிற இரு மனவியல் வல்லுநர்கள் எழுதினார்கள்.  நாம் கெட்ட எண்ணங்களையே உற்பத்தி செய்யாவிட்டால் அவை எப்படி நம் இதயத்தில் தங்கும் என்பது அவர்களது கேள்வி. துயரம், கவலை ஆகியவை மனத்தின் நிலைப்பாடுகள். அவற்றை நாமே அதிகப்படுத்திக் கொள்கிறோம். வேலையை இழந்தால் சோர்வு ஏற்படுவது உண்மை.  அதிலேயே நாம் ஆழத் தொடங்கினால் துரும்பாக இருக்கிற கவலை தூணாக மாறுகிறது.

பனிப்பந்துபோல உருண்டு திரண்டு நம்மை மலையாக மாறி சிதைத்துவிடுகிறது என்று அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். உச்சபட்ச உணர்வுகளுக்கு ஆட்படாமல் இருப்பதுதான் அவர்களைப் பொறுத்தவரை உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது.

நல்ல எண்ணங்களை மட்டுமே ஆதரிப்பது, எப்போதும் உயர்ந்தவற்றையே வாசிப்பது, படிப்பது, நல்ல இசையையே கேட்பது, நல்ல திரைப்படத்தையே பார்ப்பது, நம்பிக்கையானவற்றையே பேசுவது என்று யார் முடிவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் உச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறார்கள்.  

ஒரே ஒரு மாதம் யாரைப் பற்றியும் தவறாகப் பேசுவதில்லை என முடிவெடுத்து செயல்படுத்தினால் நமக்குள் ஏற்படும் மாற்றங்களை உணரலாம். முதலில் நமக்கு பேசுவதற்கு நிறைய இருக்காது. அதிக நேரம் கிடைக்கும். நம்மை யாரும் குறைசொல்லும்படி நாம் நடந்துகொள்ள மாட்டோம். நாம் பேசுகிற சொற்கள் தீட்சண்யமாக இருக்கும். நம்முடைய செயல்பாடுகளில் புத்துணர்வு கூடும். நாம் முன்பு வாசித்ததைவிட அதிகமாக வாசிக்கலாம், அதிகம் எழுதலாம், ஆக்கப்பூர்வமான பலவற்றைச் சிந்திக்கலாம். நம்மை எல்லோரும் நேசிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். நாம் அமர்ந்திருக்கும் இடம் நட்பு பூக்கும் நந்தவனமாகிவிடும்.

நம்மோடு இணைந்து பணியாற்ற பலரும் போட்டி போடுவார்கள். நாம் செய்கிற செயல்களில் எல்லாம் புதுமை மிளிரும். நாம் திடமாக நம்முடைய இலக்கையும், நோக்கத்தையும் நோக்கி அடியெடுத்து வைக்க முடியும்.  நாம் கவனிக்கப்படுகிற மனிதர்களாக மாறிவிடுவோம்.  எந்தத் தோல்வியையும் பந்தாடிவிட்டு முன்னேறத் தொடங்குவோம்.  அப்போது நாம் ஒவ்வொருவரும் குறைந்தது ஒரு தற்கொலையையாவது தடுக்கிற ஆளுமையாக உருவெடுப்போம். 

விழிப்புணர்வின் உச்சியிலிருந்து தொடங்கி மற்றவர்களையும் அவர்கள் ஆற்றலின் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிற இளைய பாரதத்தினராய் நாம் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து புதியதோர் உலகம் செய்வோம்.
(நிறைவு பெற்றது)

]]>
uchchiyilirunthu thodangu, iraiyanbu IAS, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-40, முற்றும், end http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/14/w600X390/0uchchiyilirunthu_thodangu-4.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jun/14/உச்சியிலிருந்து-உச்சத்திற்கு-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2720468.html
2716153 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் முயன்றவர் வாழலாம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, June 7, 2017 03:27 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-39


தற்கொலைக்கு முயன்றவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தற்கொலைக்குத் தூண்டப்படுவதைப் பார்க்கலாம். வெர்ஜினியா உல்ஃப் என்கிற ஆங்கில எழுத்தாளர் அபரிமிதமான ஆற்றல் கொண்டவர். இருமுனைக்கோடி மனநிலையால் பாதிக்கப்பட்டவர். 

சிறந்த தந்தைக்கும், தாய்க்கும் பிறந்தவர். வீட்டிலேயே பெற்றோர்  கல்வி புகட்டினர். சின்ன வயதிலேயே அவருடைய தாய் இறந்து போனார். தந்தை அதிகம் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டார். அது உல்ஃபை மிகப்பெரிய அலைக்கழிப்புக்கு ஆட்படுத்தியது. 

தந்தை இறந்தபோது இரண்டாவது மன பாதிப்பு ஏற்பட்டது. அவர் சன்னலின் வழியாகக் குதித்து தற்கொலை செய்து கொள்ள முயன்றார். காப்பாற்றப்பட்டார். எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து திருமணம் செய்து கொண்டார். அந்த நேரத்தில் அவருக்கு மூன்றாவது பாதிப்பு ஏற்பட்டது. மூன்று ஆண்டுகள் அதே மனநிலையில் இருந்தார். இரண்டாம் உலகப்போரின்போது இங்கிலாந்து கைப்பற்றப்பட்டதால் கணவனும் மனைவியும் தற்கொலை செய்வதற்குத் தயாரானார்கள்.

அப்போரின்போது அவரது லண்டன் வீட்டின்மீது குண்டுகள் விழுந்தன. அதில் மிகப்பெரிய பாதிப்புக்கு அவர் உள்ளானார். படிக்கவோ, எழுதவோ முடியாமல் சட்டைப் பைகளில் கற்களை நிரப்பிக்கொண்டு ஆற்றில் விழுந்து மாண்டு போனார். 

உல்ஃபின் மனநோய்களுக்கு மரபுக்கூறும் ஒரு காரணம். பல தலைமுறைகளாக அவருடைய குடும்பம் இருண்மையான மனிதர்களாலும் வினோதமான பெண்களாலும் நிரப்பப்பட்டதாகக் காணப்படுகிறது. அவருடைய சகோதர, சகோதரி இருவருக்குமே மன அழுத்தப் பிரச்னை இருந்தது. 

வெர்ஜீனியா உல்ஃப் போன்று பலமுறை தற்கொலைக்கு முயல்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களைக் காப்பாற்றுவதோடு நின்றுவிடாமல் தகுந்த சிகிச்சையளித்து குணப்படுத்தினால் அவர்கள் மறுபடி முயற்சி செய்யாமல் சகஜ வாழ்வு வாழ முடியும். அதை விட்டுவிட்டு ஆறுதல் கூறுவது, தைரியம் கூறுவது, அறிவுரை சொல்வது ஆகியவற்றின் மூலம் அவர்களைச் சரி செய்துவிட முடியாது. இன்னும் சிலரோ பேய் பிடித்திருக்கிறது, யாரோ பில்லி சூனியம் வைத்திருக்கிறார்கள், யாரோ செய்வினை செய்திருக்கிறார்கள் என்று பூஜை, தாயத்து, பரிகாரம் என்று கிளம்பிவிடுகிறார்கள். இவற்றால் எந்தப் பலனும் இருக்காது. அறிவியல்ரீதியான சிகிச்சை மட்டுமே இவர்களைக் காப்பாற்றும். 

உணர்ச்சிவசப்பட்டு தற்கொலைக்கு முயல்பவர்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவர்கள் அல்லர். உதாரணமாக, காதல் தோல்வி, தேர்வில் தோல்வி போன்றவற்றிற்காக தற்கொலை முயற்சியை யாராவது மேற்கொண்டால் அவர்களைக் காப்பாற்றிய பிறகு அந்த நிகழ்வைச் சொல்லி கிண்டலடிப்பதோ, துன்புறுத்துவதோ மிகவும் தவறு. அது அவர்களை மீண்டும் தற்கொலை செய்யத் தூண்டும். 

சாமுவேல் வேலஸ் என்கிற சமூகவியல் அறிஞர் "தற்கொலைக்குப் பிறகு' என்கிற புத்தகத்தை எழுதியிருக்கிறார். தற்கொலைக்கு முயன்று தப்பியவர்களை நண்பர்களும், உறவினர்களும், உடனிருப்பவர்களும் கனிவாக நடத்துவது அவசியம். ஒருவர் பேசுவதைக் கவனிப்பது மிகவும் அவசியம். ஆனால் சிலர் மட்டுமே அதைச் செவ்வனே செய்கிறார்கள் என்று வேலஸ் குறிப்பிடுகிறார். தற்கொலை செய்துகொண்டவர்களின் மனைவிகளை அவர் ஆய்வு செய்து சில முடிவுகளை வெளியிட்டார். அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் ஓராண்டு காலமாக கணவன் தற்கொலை செய்து கொண்டது குறித்து மற்றவர்களிடம் பேசிப்பேசி துயரம் குறைந்ததாகக் குறிப்பிட்டார்கள். இயல்பான மரணத்தை ஏற்றுக் கொள்வதைப்போல தற்கொலையை ஏற்றுக் கொள்வது சிரமம். ஆகவே தற்கொலை செய்துகொண்ட குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களையும் அனுசரணையோடு நடத்துவது அவசியம். 

தற்கொலை முயற்சியில் தப்பியவர்கள் அதிக உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களால் தங்கள் எண்ண ஓட்டங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஏதோ பெரிய இழப்பைச் சந்தித்ததாக உணர்வார்கள். சுயபச்சாதாபம், வெட்கம், குற்ற உணர்வு ஆகியவை அதிகமாக இருக்கும். சில நாட்கள் வெளியே தலைகாட்டவே வெட்கப்படுவார்கள். அவர்களையும் அதேபோன்று தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களின் நெருங்கிய உறவினர்களையும் அந்தக் குற்ற உணர்வு வராத மாதிரி கவனித்துக் கொள்வதும் அவர்களிடம் கண்ணியமாக நடந்து கொள்வதும் அவசியம். 

ஒன்றின் மீது வெறுப்பின் காரணமாக தற்கொலை செய்துகொள்ள முயல்பவர்களை பொதுவாக சமூகம் அதை மேலும் தொடர வற்புறுத்துவதில்லை. உதாரணமாக, பிடிக்காத வரனுக்கு திருமணம் செய்ய பெற்றோர்கள் நிச்சயித்து அந்தப் பெண் வரன் பிடிக்காமல் தற்கொலை செய்ய முயன்றால் அதற்குப் பிறகு அந்தத் திருமணத்தை நடத்துவதில்லை. தற்கொலைக்கு முயன்று அந்தக் காரணம் தவிர்க்கப்பட்டால் அதற்கு பிறகு அந்த சிந்தனையே எழாமல் மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறவர்கள் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். 

தற்கொலைக்கு முயன்ற வரை கூடுமானவரை வேறு சூழலுக்கு அழைத்துச் செல்வது நல்லது.  சிறிது காலமாவது அவர்கள் தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். புதிய சூழலில் அவர்கள் தங்கும்போது பழைய அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபடுவார்கள். அவர்களுக்குத் தியானம், உடற்பயிற்சி போன்றவற்றைத் தந்து அவற்றின் மூலம் கவலைகள், குழப்பங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுவிக்க முடியும். 

எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் மன அழுத்தத்தால் தற்கொலையை நாடுபவர்களை சிறப்பு சிகிச்சைகளின் மூலம் தான் குணப்படுத்த முடியும். கணவனை இழந்து கடுமையான மன அழுத்தத்தில் இருப்பவர்கள் மரபுக்கூறுகளின் காரணமாக மனநோய்க்கு ஆட்படுபவர்கள் ஆகியோரை அவர்களுடைய நடவடிக்கைகளிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ளலாம். அவர்கள் முதல் முயற்சி மேற்கொள்ளும்போதே எச்சரிக்கையடைந்து அவர்களை மனநல ஆலோசனைகக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். மனநல மருத்துவர்கள் அவர்கள் எந்த அளவிற்குப் பாதிப்புள்ளாகியிருக்கிறார்கள் என்பதைப் பேசி அறிந்து கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு எப்படிப்பட்ட சிகிச்சை தேவைப்படுகிறது என்பதையும், மருந்துகள் வேண்டுமா என்பதையும் முடிவுசெய்துகொள்வார்கள். மனச்சிதைவைத் தடுக்கும் முயற்சியும், மருந்துகளையும் அளிப்பார்கள். அதோடு அவர்களை பெற்றோர்கள் எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதையும் எடுத்துரைப்பார்கள். இதுபோன்ற மருந்துகளை ஒருநாள் கூட தவறாமல் உட்கொண்டு வருவதும் அவசியம். 

வறுமை, கடன்தொல்லை போன்றவற்றால் தற்கொலையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் அந்தப் பிரச்னைகளிலிருந்து விடுபட்டால் நன்றாக வாழ்வதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அதில் கூட சிலர் மீண்டும் மீண்டும் தவறான தொழிலைச் செய்து நஷ்டமடைவதிலேயே குறியாக இருப்பார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான பாதுகாப்பை குடும்பத்தினரும், உறவினரும் ஏற்படுத்தினால் அவர்களால் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ முடியும். உணர்ச்சிவசப்பட்டு தற்கொலைக்கு முயல்பவர்களும் ஒருநிமிடத்தில் முடிவெடுப்பவர்களையும் தக்க அறிவுரையின் மூலமும், மனநல ஆலோசனையின் மூலமும் எளிதில் மீட்டுக் கொண்டு வர முடியும். 

எந்த மனநிலை பாதிப்பும் இல்லாமல் ஏதோ ஒரு கோபத்தில் ஒருவர் தற்கொலைக்கு முயன்றிருந்தால் அவர்களைப் பக்குவமாக நடத்துவது நம்முடைய கடமை. அவர்களிடம் அதைப்பற்றி எதுவும் பேசி நினைவுபடுத்தாமல் இருப்பது நல்லது. அவர்கள் தற்கொலை தொடர்பான இலக்கியங்கள், திரைப்படங்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர்ப்பதும், அவர்களைச் சார்ந்தவர்கள் அது போன்றவற்றைப் பற்றி பேசாமல் இருப்பதும் நல்லது.

தற்கொலைக்கு முயன்றவர்களை நேர்மறையான கருத்துக்களின் மூலமும், உரையாடல்களின் மூலமும் பொறுப்புகளைக் கொடுத்து ஊக்கப்படுத்துவதன் மூலமும், மகிழ்ச்சியான இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வதன் மூலமும், இனிய பயணங்களுக்கு அனுப்புவதன் மூலமும் அவர்கள் இதயத்தில் ஏற்பட்ட வடுக்களைப் போக்கி நன்றாக வாழ வைக்க முடியும்.
(தொடரும்)

]]>
iraiynbu IAS, uchchiyilirunthu thodangu-39, வெ.இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு தொடர்- 39 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/7/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu-_39.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jun/07/முயன்றவர்-வாழலாம்-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2716153.html
2714778 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் தற்கொலை தடுப்பு நடவடிக்கைகள் வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Monday, June 5, 2017 02:57 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-38

சாக்ரடீஸ் மரணமடைவதற்கு முன்பு, "எந்த மனிதனுக்கும் தன் உயிரை தானே எடுத்துக் கொள்வதற்கு உரிமையில்லை'' என்று சொன்னதாக பிளாட்டோ குறிப்பிடுகிறார்.  அவர், "தன்னுடைய இடத்தில் நின்றுகொண்டு காவல் காக்கும் ஒரு சிப்பாயைப்போல, நாம் நம் பணி முடியும் வரை உலகத்தைவிட்டு அகல முயற்சி செய்யக்கூடாது'' என்று குறிப்பிடுகிறார்.  பிளாட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் இருவருமே தற்கொலையை மறுதலித்தவர்கள்.  

மனவியாதி, போதைப்பொருள் பழக்கம், தற்கொலை முயற்சி மேற்கொண்டவர்கள், குடும்பத்தில் தற்கொலை பின்னணி உள்ளவர்கள், தேவையின்றி உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள், வன்முறைக்கு ஆட்பட்டவர்கள் போன்றோர் தற்கொலை வாய்ப்புள்ளவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

இவர்களை முன்கூட்டியே தீவிரமான மனவியல் ஆலோசனைக்குட்படுத்தி அவர்களிடமிருக்கும் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் தீர்ப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும்.  வாழ்க்கையை நம்பிக்கையுடன் பார்ப்பதற்குக் கற்றுத் தர வேண்டும்.

எந்த நிகழ்வையும் இவர்கள் தனக்கு மட்டுமே நிகழ்ந்ததாக விரக்தியடைபவர்கள்.  சுயபச்சாதாபத்தை தேடிக் கொள்ள முயல்பவர்கள்.

சின்னப் பிரச்னைக்கே சிறகு ஒடிந்துவிடுபவர்கள்.  இவர்கள் மூளையில் சில ரசாயன உற்பத்தி குறைவாக இருப்பதற்கு வாய்ப்புகள் உண்டு.  எனவே, தக்க மருந்துகளைக் கொடுத்து மனநல மருத்துவர்கள் இவர்களை மீட்பார்கள். 

மன அழுத்தம் ஏன் ஏற்படுகிறது என்பதை அறிய வேண்டும்.  சிலரது பிரச்னைகள் காரணங்களோடு ஏற்படுபவை.  அவற்றை அகற்றினாலே அவர்கள் சகஜமாகி விடுவார்கள்.  பிடிக்காத பள்ளி, ஒத்துவராத கல்லூரி, விருப்பமில்லாத படிப்பு ஆகியவற்றால் ஒருவர் மனச்சோர்வு அடைந்திருந்தால் மேலும் மேலும் வற்புறுத்தி அவர்களை அங்கே நீடிக்கச் செய்வது தவறு.  

வேலை கிடைக்காத வருத்தத்தில் ஒருவர் இருந்தால், வீட்டிலிருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருக்க வேண்டும்.  குத்திக் காட்டுவதோ, கடிந்து கொள்வதோ, அவர்களிடம் கொஞ்ச நஞ்சமிருக்கும் தன்னம்பிக்கையையும் காணாமல் அடித்துவிடும்.  ஒருவரை அவமானப்படுத்தி அவர்கள் திறமையை வெளிக்கொண்டு வரவும் முடியாது.  நம்பிக்கையூட்டி அவர்களை ஆசுவாசப்படுத்துவதன் மூலம்தான் அவர்கள் நேர்மறையாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குவார்கள்.  

பணியில்லாமல் அவதிப்படுகிறவர்களுக்கு மற்ற வாய்ப்புகளை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.  அடிக்கடி அவர்களுக்கு தன்னம்பிக்கை பிறப்பதுபோல பேச வேண்டும்.  ஏற்கெனவே இருட்டறையில் சுருண்டுபோய் இருக்கிறவர்களை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.  எதற்குமே பயனற்றவர்கள் போல் அவர்களிடம் கெளரவக் குறைச்சலான பணிகளை ஒப்படைத்து குட்டக் கூடாது.  

உலக அளவில் சாதித்த மனிதர்களுடைய வாழ்க்கைச் சரிதங்களை கல்லூரி மாணவர்கள் வாசிக்க வேண்டும்.  அவர்கள் சந்தித்த சோதனைகளுக்கு முன்னால் நம்முடைய பிரச்னைகள் ஒன்றுமில்லை என்பது புரியும்.  அதைப்போலவே நம் இதயத்தை வெளிச்சமாக்கும் இலக்கியங்கள், போராடி வெற்றி பெற்ற திரைப்படங்கள், நம்பிக்கையை வளர்க்கக் கூடிய குறும்படங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் ஒருவரை தொடர்ந்து போராட வைக்க முடியும்.  

பள்ளி மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்ளக் கூடாது என்று வழிகாட்டுதல் மையம் அமைக்கும்படி தமிழக அரசு அனைத்துப் பள்ளிகளையும் அறிவுறுத்தி சுற்றறிக்கை அனுப்பியிருக்கிறது.  பள்ளிகளில் வித்தியாசமாக நடந்து கொள்ளும் மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் அறிந்து அவர்கள் பெற்றோர்களுக்கு தகவல் தெரிவிப்பதும், அவ்வப்போது பேசி என்ன பிரச்னை என்று அறிந்து கொள்வதும் பெரிய அளவிற்கு தற்கொலையைத் தடுக்கும்.  கல்லூரிகளில் ஒரு காலத்தில் ராக்கிங் இருந்தபோது அதைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொண்டவர்கள் உண்டு.  இப்போது அந்தப் பிரச்னைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  இருந்தாலும் வகுப்பிற்கு வராமல், சரியாகச் சாப்பிடாமல், உடையணியாமல், தூய்மையான வாழ்வுக்குப் புறமுதுகு காட்டுபவர்கள் ஆகியவர்களை அடையாளம் கண்டுபிடித்து பெற்றோர்களுக்குத் தெரிவிப்பதும், அவர்களது சகநண்பர்கள் கல்லூரி நிர்வாகத்திற்கு தகவல் தருவதும் அவசியம்.  

வெளிநாடுகளில் விரிவான திட்டங்கள் தற்கொலை குறித்து தீட்டப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகின்றன.  ஆரம்ப சுகாதார மையங்களிலேயே தற்கொலை பாதிப்புக்கு உள்ளாகக் கூடியவர்களை கண்டறிந்து அவர்கள் குணப்படுத்துகிறார்கள்.  அங்கு அடிக்கடி மனநல மருத்துவர்களைச் சந்தித்து பிரச்னைகளைப் பேசுகிற பழக்கம் இருக்கிறது.  

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளிடம் அன்பு செலுத்துவதும், அவர்கள் சொல்கிற அத்தனை அறிகுறிகளையும் அன்பிலிருந்து பிறக்கின்றன என்பதை புரிய வைப்பதும் அவசியம்.  பெற்றோர்கள் சிலவற்றைத் திணிக்கிறபோது குழந்தைகள் நம் மீது அன்பு இல்லையோ என்று எண்ணத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள்.  குறைவான மதிப்பெண் பெற்றதற்காக வெறுப்பதும், நன்றாகப் படிக்கும் மகனை மட்டும் பாசமாக பார்த்துக் கொள்வதும் தீவிரமான மன அழுத்தத்தை மற்ற குழந்தைகளுக்கு ஏற்படுத்தும்.  படிப்பை வைத்து பாசத்தைச் செலுத்துவது மிகப்பெரிய பாதிப்பை குடும்பத்தில் ஏற்படுத்திவிடும்.  பலவீனமான குழந்தைகளுக்கு பாசம் அதிகம் தேவைப்படுகிறது. 

சில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் தற்கொலையைத் தடுக்கும் முயற்சியில் பெருமளவு ஈடுபட்டு வருகின்றன.  சமுதாய மையங்கள் மூலமாக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது அவசியம்.  

ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளைப் பொறுமையாகவும், அவர்களுடைய நம்பிக்கை குறையாமலும் கையாள்வது அவசியம்.  குடும்பப் பின்னணி சரியாக அமையாத குழந்தைகளை அதிகப் பரிவோடு கவனித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இருக்கின்றன.  படிப்போடு கல்வியை நிறுத்திக் கொள்ளாமல் மாதம் ஒருமுறை மிகுந்த போராட்டத்திற்கு இடையே வெற்றி பெற்றவர்களை அழைத்து சொற்பொழிவாற்றச் செய்வது அவசியம்.  சிறந்த திரைப்படங்கள், நல்ல புத்தகங்கள் போன்றவற்றை அறிமுகப்படுத்துவது தேவை.  

வறுமையின் காரணமாக தற்கொலை சில இடங்களில் நடக்கின்றன.  கடன் தொல்லை, மோசடி நிறுவனத்தில் முதலீடு செய்து ஒட்டுமொத்த பணத்தை இழத்தல், வியாபாரத் தோல்வி, சீட்டுப் போட்டு ஏமாறுதல், வெளிநாட்டு வேலைக்கு பணம் கொடுத்து நஷ்டமடைதல் போன்றவை பொருளாதார ரீதியான தற்கொலைகளுக்கு காரணமாக இருக்கின்றன.  

சமூகப் பொருளாதார காரணிகளை மாற்றியமைப்பதன் மூலம் எல்லாருக்கும் வாழ்க்கை ஆதாரங்களை ஏற்படுத்தி வறுமையினால் ஏற்படும் தற்கொலைகளைத் தடுக்க முடியும்.  மோசடிப் பேர்வழிகளின் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுப்பதோடு தொடர்ந்து காட்சி ஊடகங்களில் இதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வைப் பரவலாக்க வேண்டும்.  இதுபோன்ற நிறுவனங்கள் முளைக்கும்போதே அவற்றை தணிக்கைக்கு உட்படுத்துவதும் அவர்கள்மீது கண்காணிப்பு செலுத்துவதும் அவசியம்.  

அரசு அளித்து வரும் முதியோர் உதவித்தொகை, விதவை உதவித்தொகை, நலிவடைந்த ஆதரவற்றோர் வாழ்க்கையில் ஈரத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.  சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களின் தேவையை வறுமையை கண்கூடாகப் பார்த்தவர்களால் மட்டுமே உணர முடியும்.

இளம் பெண்களை மின்னணு ஊடகங்களின் மூலம் பயமுறுத்துவதும், அவர்கள் மன அமைதியைக் கெடுப்பதும் தற்கொலைக்கு வித்திட்டு விடுகின்றன.  மின்னணு ஊடகங்களை எச்சரிக்கையாகக் கையாள வேண்டும்.  தேவையற்ற தகவல்களை அவற்றில் அனுப்புவதும், நாம் எப்போது வேண்டுமானால் கண்காணிக்கப்படலாம் என்ற உணர்வின்றி செயல்படுவதும் ஆபத்தில் முடிகின்றன.  யாராவது ஒருவர் பயமுறுத்தினால் உடனடியாக பெற்றோர்களிடம் தகவலைத் தெரிவித்து உரிய முறையில் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். எங்கே பெற்றோர்கள் கோபித்துக் கொள்வார்களோ என்று எண்ணி அவற்றை மறைக்க நினைப்பது கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பை காகிதத்தால் மூடுவதைப்போல.  பெற்றோர்களும் இவற்றையெல்லாம் பெண் குழந்தைகளுக்குப் புரிய வைப்பது அவசியம்.  கல்லூரிகளிலும் இவற்றைப் பற்றிய வகுப்புகள் எடுப்பது அவசியம்.

போதை, மது போன்றவற்றிற்கு அடிமையானவர்களை அவற்றிலிருந்து விடுவிப்பதற்கு சிகிச்சைகள் தந்து பழைய வாழ்க்கைக்குத் திருப்ப வேண்டும்.

உயரமான கட்டடங்களில் பாதுகாப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஊடகங்கள் தற்கொலை குறித்த செய்திகளை சுவாரசியமாக்காமல் முடிந்த அளவிற்கு அவற்றை வெறும் செய்தியாக மட்டும் வெளியிட வேண்டும்.  

எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர்,  குருவிக்காரர்கள் பிரிவைச் சார்ந்தவர்.

அப்போதிருந்த ஒருங்கிணைந்த ஊரக வளர்ச்சித் திட்டத்தில் அவர்கள் குழுவைச் சார்ந்த அனைவருக்கும் கடன் வாங்கித் தருவார்.  அடிக்கடி மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்திற்கு வந்து அம்மக்களுக்காக மனுக்களைத் தருவார்.

அவர்களுக்குத் தலைவரைப்போல இருந்த அவர் கடனைக் கட்டுவதாகச் சொல்லி  அவர்களிடம் வசூலித்த தொகையை தனக்காகச் செலவழித்து விட்டார்.  இந்த ரகசியம் வெளியே தெரிய வந்ததும் அவரும், அவர் மனைவியும் விஷம் குடித்து இறந்து விட்டார்கள்.  

கடனைத் திருப்பித் தர முடியாமல் தற்கொலையை நாடுபவர்கள் அதிகம்.  தமிழ்ப் படங்கள் சிலவற்றில் வறுமைக்குத் தீர்வு தற்கொலை என்று முடிவைப் பார்க்கும் அதைப்போன்ற மனநிலைக்கு இவர்கள் ஆட்படுகிறார்கள்.

"துலாபாரம்', "சுவரில்லாச் சித்திரங்கள்' போன்ற படங்களில் வறுமையைச் சமாளிக்க முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் முடிவுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.  ஐரோப்பாவில் கூட 19-ஆம் நூற்றாண்டில் இலக்கியவாதிகள் வறுமையை தற்கொலைக்கான காரணியாக உருவகப்படுத்தினார்கள். ஆனால் இன்று அங்கு வறுமையைத் தாண்டிய காரணங்கள் அதிகரித்துவிட்டன.  

நியாயமான ஆசை, உழைப்புக்கேற்ற எதிர்பார்ப்பு, அன்பான குடும்பம் ஆகியவற்றின் மூலமே வளமான வாழ்க்கையை அமைத்து எதிர்மறை எண்ணங்களைத் தவிர்த்து தற்கொலைகளைத் தடுக்க முடியும்.
(தொடரும்)

 

]]>
iraiyanbu IAS, UCHCHIYILIRUNTHU THODANGU-38, வெ.இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-38 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/5/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu-38.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jun/05/தற்கொலை-தடுப்பு-நடவடிக்கைகள்-2714778.html
2708628 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் பொழுதாக்கங்கள் (Hobbies) வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, May 25, 2017 05:26 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-37

வாழ்க்கையை எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்கிறோம் என்பதை விட, எவ்வளவு அடர்த்தியாக வாழ்கிறோம், எவ்வளவு செறிவாக நடந்து கொள்கிறோம் என்பவை முக்கியமானவை. யாரெல்லாம் படிப்பையோ, பணியையோ மட்டுமே முழு வாழ்க்கையாகக் கருதுகிறார்களோ, அவர்கள் மனப்பிறழ்வு அடைவதற்கும், சோர்வில் சுருங்குவதற்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். 

சிலர் முக்கியமான பணிகளில் இருந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அலுவலகமே உலகமாக இருந்திருக்கும். கோப்புகளைத் தாண்டி எதையும் வாசித்திருக்க மாட்டார்கள். சக அலுவலர்களைத் தவிர, நண்பர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதும் திக்குத்தெரியாத காட்டில் விடப்பட்டதைப்போல விளங்குவார்கள். அதற்குப் பிறகு அவர்கள் அதிகாரத் தோரணை அம்பேலாகி விடும். அலுவலகத்திலிருந்து எந்தத் தொலைபேசி அழைப்பும் வராது. இதுநாள் வரை பதவிக்காக பழகியவர்கள், பழக்கத்திற்கும் ஓய்வு தந்துவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு இழந்தவற்றை நினைத்து ஏக்கம் அடையவே நேரம் சரியாக இருக்கும். 

சில சமயங்களில் பணியே உலகம் என்று கருதுபவர்கள் பணியிடத்தில் பிரச்னை ஏற்படும்போது சூம்பிப் போவார்கள். அதிகம் உழைத்து ஆவியாகிறவர்கள் ஒருபுறம். உழைக்குமிடத்தில் பிரச்னை வருகிறபோது தீர்வு காணத் தெரியாமல் தேங்குகிறவர்கள் மறுபுறம். அடிக்கடி செய்தித்தாள்களில் அலுவலர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகத் தகவல்கள் வெளியாவதைப் படிக்கிறோம். பணிச்சுமை தாங்க முடியாமல் மன உளைச்சலால் மடிந்ததாகக் கடிதத்தை எழுதி வைத்துவிட்டு வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்கிறவர்கள் இவர்கள். இவர்களைக் காட்டிலும் பலமடங்கு பணிகளைச் செய்கிறவர்கள் "பளிச்'சென்று இருப்பதைப் பார்க்கலாம். என்ன காரணம்? என்று யோசிக்க வேண்டும். 

பணியை மட்டுமே கடிவாளம் போட்ட குதிரையாகச் செய்யாமல் பணி முடிந்ததும் பொழுதாக்கங்களில் ஈடுபடுபவர்கள் பணியின் அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. அவர்கள் அலுவலகத்திலும் அயராமல் பணியாற்றுகிறார்கள். குறைந்த நேரத்தில் நிறையப் பணிகளை முடிக்கிறார்கள். அவர்கள் மேசையில் கோப்புகள் தோப்புக்கரணம் போடுவதில்லை. அவர்கள் பார்வையாளர்களை மலர்ச்சியுடன் சந்திக்கிறார்கள். மணிக்கணக்கில் பேசினால் மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய தகவல்களை நிமிடங்களில் கிரகித்துக் கொள்கிறார்கள். பணியாளர்கள் தவறு செய்தால் எரிந்து விழாமல், கோபத்தை மறுநாளுக்கும் வரவு வைக்காமல், அப்போதே கடுமையைக் காட்டி அதிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். 

இந்தப் பணியாளர்கள் பொழுதாக்கங்களில் ஈடுபடுவதால் அலுவலகத்தைத் தாண்டிய நண்பர்களைப் பெறுகிறார்கள். யாரைப் பார்த்தாலும் பணியைப் பற்றியே பேசி அவர்களைக் களைத்துப் போக வைக்கிற அலுவலர்களாக அவர்கள் இருப்பதில்லை. அவர்களுக்குப் பேசுவதற்குப் பல செய்திகள் இருக்கின்றன. 

சிலர் அலுவலகத்தை அலுவலகத்திலேயே விடத் தெரியாதவர்கள். அதை வீட்டுக்கும் தூக்கிச் சென்று அங்கிருக்கும் அனைவரையும் படுத்தி எடுப்பார்கள். அந்த இம்சை அரசர்கள் தங்களை இல்லத்திலேயும் அதிகாரிகளாக நினைத்து மணியடித்து மனைவியை வரவழைப்பார்கள். அவர்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கூட அலுவலகத்தில் தொல்லை தருபவர்கள் பெயர்கள் தெரியும். இப்படிப்பட்டவர்கள் பேசுவது அதிகமாகவும், செய்வது குறைவாகவும் இருக்கும். இவர்களிடம் ஐந்து நிமிடம் பேசினால், அவர்கள் சாதித்த ஐம்பது விஷயங்களை மூச்சுவிடாமல் பட்டியலிடுவார்கள். அவை அத்தனையும் துக்கடாவாக இருக்கும். 

பணியிடத்தை மட்டுமே உலகமாக எண்ணும் அலுவலர்கள் ஓய்வு பெற்ற பிறகு என்ன செய்வது?  என்று தெரியாமல் குழம்புவார்கள். கடிகாரத்தைப் பார்த்தே கழிவறைக்குச் செல்வதைக் கூட கச்சிதமாகச் செய்து வந்த அவர்கள், இப்போது நாள் இவ்வளவு நீளமானதா? என்று எண்ணத் தொடங்குவார்கள். எதற்காகக் குளிக்க வேண்டும், வீட்டில்தானே இருக்கப் போகிறோம், எப்போது வேண்டுமானாலும் முகச்சவரம் செய்யலாம் என்று வாளவிருப்பார்கள்.

மிக முக்கியமான பணிகளில் ஆள், அம்பு என்று ஆரவாரமாக இருந்தவர்கள் ஓய்வுபெற்ற சில ஆண்டுகளிலேயே விடைபெற்று விடுவதைப் பார்க்கிறோம். சிலர் அவர்களாகவே முடிவைத் தேடிக் கொள்வதும் உண்டு.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு மற்றவர்களை மிரட்டினார்களோ, அந்த அளவிற்கு பதவி போனதும் அசிங்கப்படுத்தப்படுவார்கள். பணியிலிருக்கும்போது அனுசரிக்காதவர்களை ஓய்வுபெற்றதும் மற்றவர்கள் உதாசீனப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்கள். இப்போது அவர்கள் பதாகைகள் இல்லாமல் பரிதவிக்கிறார்கள்.

படிக்கும்போதும் புத்தகங்களை மட்டுமே உத்தமத் தோழர்களாகக் கருதியவர்கள், கல்லூரி வாழ்க்கையை முழுமையாக அனுபவிக்காதவர்களாக இருந்து விடுகிறார்கள். அவர்களுக்குப் படிப்பும் பாரம். பின்னால் பார்க்கும் பணியும் பாரம். 

நல்ல பொழுதாக்கங்களை தொடக்கத்திலிருந்தே கைக்கொள்கிறவர்கள் படிக்கும்போதும் பணிபுரியும்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அப்படியொரு பொழுதாக்கத்தைக் கைக்கொள்வது படிப்பையும் பணியையும் மேலும் ஒளிர வைக்கிறது. அவர்கள் பாடங்களில் கூடுதல் மதிப்பெண்கள் பெறுகிறார்கள். நிறைய நண்பர்களைச் சம்பாதித்துக்கொள்கிறார்கள். பொது அறிவில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். தகவல் தொடர்பில் மின்னுகிறார்கள். பொறுமையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். முதிர்ச்சியோடு திகழ்கிறார்கள். 
அவர்கள் ஆளுமை மேம்படுகிறது. 

பணியிலிருப்பவர்கள் பொழுதாக்கத்தை மேற்கொள்ளும்போது வாழ்க்கை சுவாரசியமாகிறது. சில நேரங்களில் அதிகப் பணிப்பளு இல்லாத இடங்களில் வேலை செய்ய நேர்கிறபோது, அதைச் சாபமாகக் கருதாமல் சந்தர்ப்பமாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கைக்கொண்ட பொழுதாக்கத்தை இன்னும் கூர்மையாகச் செய்கிறார்கள். அவர்கள் சார்ந்திருப்பதற்கு இன்னொரு தூண் ஏற்கெனவே இருக்கிறது. அவர்கள் எதையும் இழந்ததாகக் கருதுவதில்லை. அவர்களுடைய மதிப்பு ஒருபோதும் குறைவதில்லை. சமயத்தில் பணி தராத திருப்தியை பொழுதாக்கம் தரும். சமூகம் அவர்களுடைய இன்ன பிற ஆற்றல்களுக்காக வணங்கி நிற்கும். 

பயனுள்ள பொழுதாக்கங்கள் பல இருக்கின்றன. வாசித்தல், கவிதை கட்டுரை எழுதுதல், ஓவியங்கள் தீட்டுதல், சமூகப் பணி ஆற்றுதல், பூ வேலை செய்தல், நாணயங்கள் சேகரித்தல், பறவைகளைக் காணுதல், இசையில் ஆழ்தல், உலகச் சினிமாவில் ஊறுதல் என்று எத்தனையோ வகைகளில் நம்முடைய உபரி நேரத்தை உருப்படியாகச் செலவு செய்யலாம். 

பொழுதுபோக்கு வேறு, பொழுதாக்கம் வேறு. பொழுதுபோக்குகளில் நாம் சாட்சிகள், பொழுதாக்கங்களில் நாம் பங்குதாரர்கள். பொழுதுபோக்கு நேரத்தைப் போக்க, பொழுதாக்கம் நேரத்தை ஆக்க. பொழுதுபோக்கு முடிந்ததும் குற்ற உணர்வு ஏற்படும். பொழுதாக்கத்திற்கு முடிவு இல்லை. அதைச் செய்யச் செய்ய மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும்.

பொழுதாக்கங்களில் இருப்பவர்கள் தோல்விகளில் துவண்டு போவதில்லை. அவர்கள் மகிழ்ச்சி என்னும் தென்றலை வரவேற்க ஆயிரம் சன்னல்களை அகலத் திறந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒன்றில் வராவிட்டாலும் இன்னொன்றில் கட்டாயம் காற்று வரும், கமகமக்கும் நறுமணத்துடன்.

பொழுதாக்கங்கள் வைத்திருக்கும் மாணவர்கள் எப்போதும் புடைசூழ இருப்பார்கள். தனிமையில் தவிக்கிறவர்களே தவறான முடிவெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்பிக்கையோடு நிகழ்வுகளைப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வருத்தப்படுவதற்குக்கூட நேரம் கிடைப்பதில்லை. 

எதையும் செய்யத் தெரியாதவர்களுக்கு தனிமை தண்டனை. பலவற்றை சிந்திக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கும், பல ஆற்றல்களைக் கொண்டவர்களுக்கும் தனிமை வரம். அவர்கள் அதை மேம்பாட்டிற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். எழுதுகிறவர்களும், இசைக் கலைஞர்களும் படைப்பாக்க மனத்திறன் வேண்டுமென்பதற்காக, தனிமை வேண்டி தவம் இருப்பதற்காகப்  பயணம் செய்வதைப் பார்க்கலாம். அவர்கள் புதிய சூழலில் புளகாங்கிதம் அடைகிறார்கள்.

அவர்களுக்குள் இருக்கும் ராகங்களையும் கவிதைகளையும் அந்த இடங்கள் கிளர்ந்தெழச் செய்கின்றன. அங்கு தெரிந்தவர்கள் யாரும் தென்படவில்லையே என அவர்கள் வருத்தப்பட மாட்டார்கள். 

நன்றாக அறிந்த ஒருவர் எந்தப் பொழுதாக்கமும் இல்லாமல் அலுவலகப் பணியையே அனைத்துமாகக் கருதியவர். அவருக்கு படிப்பதும், எழுதுவதும் ஆயுள் தண்டனைக்குரிய அம்சங்கள். திடீரென எதிர்பார்க்காதவாறு தூரமான இடத்திற்கு மாற்றல் செய்யப்பட்டார். நண்பர்கள் இல்லாத அவருக்கு அது அந்தமான் சிறையாக இருந்தது. கவலைகள் அவரை அலைக்கழித்தன. எந்தப் பொழுதாக்கமும் இல்லாததால் யாருடனும் அவரால் பழக முடியவில்லை. அவருடைய உடல் பாதித்து படுக்கையில் விழுந்தார். அவரால் எழுந்திருக்கவே முடியவில்லை.

மாணவர்கள் படிப்புடன் பொழுதாக்கம் ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்வது அவசியம். அதை ஆடம்பரம் என்று கருத வேண்டியதில்லை. கல்விக்குத் தடையானது என்றும் எண்ண வேண்டியதில்லை. அது ஒட்டுண்ணி அல்ல, ஊடுபயிர். நம் கல்வியையும், ஆளுமையையும் அது செழிக்கச் செய்யும்.

பொழுதாக்கம் கொண்டவர்கள் விரக்தியில் விழாமல் திருப்தியில் எழுகிறார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கை தோல்விகளைச் சுண்டியெறியவும், ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளவும் சக்தி தருவதாக பொழுதாக்கம்  விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. 
(தொடரும்)

]]>
IRAIYANBU IAS, Uchchiyilirunthu thodangu-37, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-37 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/25/w600X390/uchchiyilirunthu_37.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/25/பொழுதாக்கங்கள்-hobbies-2708628.html
2703247 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் வாழ்க்கை, புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, May 17, 2017 12:00 AM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-36

என்னைச் சந்திக்க இளைஞர் ஒருவர் வந்திருந்தார். அவர் தன்னுடைய பிரச்னைகளையெல்லாம் சொல்லி ஆலோசனை பெற வேண்டும் என்று அவகாசம் கேட்டார். அவருடைய ஆர்வம் உண்மையாக இருந்ததால், தனிமையில் அவரிடம் பேசக் கருதினேன். யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று வீட்டில் இருப்பவர்களுக்குச் சொல்லிவிட்டு தேநீரைக் கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தினேன். அவர் சகஜநிலைக்கு வந்ததும் பேச ஆரம்பித்தார்.

திருமணம் ஆனவர். அவருடைய மனைவி அவரைவிட பத்து கிலோ எடை கூடுதலாக இருப்பதாகவும், அது அவருக்கு மன உளைச்சலாக இருக்கிறது என்றும் பேச்சை ஆரம்பித்தார். திருமணத்தின்போது மனைவி குறைந்த எடையோடு இருந்ததாகவும், பிறகு எந்த ஆண்டு எவ்வளவு எடை கூடியது எனத் தகவல்களைத் தந்தார். அதைக் கேட்பதற்குள்ளேயே எனக்கு அயர்ச்சி ஏற்பட்டுவிட்டது. 

அடுத்ததாக, அவர் எந்த ஆண்டு  எந்தப் பணிக்குத் தேர்வெழுதினார் என்ற விவரங்களையும், அவற்றில் எவ்வளவு மதிப்பெண்கள் தவறவிட்டார் என்றும் பட்டியலிட்டார். எண்களில்லாமல் அவரால் பேச முடியவில்லை. இப்போது அரசுப் பணியில் இருக்கிறார். ஆனால் எதிர்பார்த்த பணி கிடைக்கவில்லை என்கிற ஏக்கம் எக்கச்சக்கமாக இருந்தது. அவருடைய மனைவியையும் பணி தேடும்படி வற்புறுத்தியதாகவும், அவருக்கு பணி கிடைக்காததால் குடும்பத்தில் குழப்பம் இருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார். ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் அவருடைய வாழ்க்கை குறித்த தகவல்களையும், புள்ளிவிவரங்களையும் அவிழ்த்துவிட்டார். எனக்கு அலுத்துப்போய்விட்டது. என்னிடம் ஆலோசனை கேட்க எத்தனையோ பேர் வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இப்படிப்பட்டவரை இதுவரை நான் சந்தித்ததில்லை. இன்னும் சிறிது நேரம் பேசினால் எனக்கே ஆலோசனை தேவைப்படும் என்கிற நிலைமை.

அவரிடம், "உங்களுக்குக் குழந்தைகள் இருக்கின்றனவா?'' என்று கேட்டேன். திருமணம் ஆகி பத்து ஆண்டுகளும் தேர்வுகள் எழுதுவதிலேயே மும்முரம் காட்டியதால் நான் எதிர்பார்த்தவாறே இல்லை என்கிற பதில் வந்தது. மனைவிக்குப் பணி கிடைத்த பிறகு குழந்தைகள் பெற திட்டமிட்டுள்ளோம் என்று அவர் சொன்னார். அவருடைய புரிதல் எல்லா வகைகளிலும் தவறாக இருப்பதை அறிய முடிந்தது. 

"உங்கள் மனைவியை ஏதேனும் வெளியூர் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறீர்களா?'' என்று கேட்டேன். அதற்கும் எதிர்மறையாகப் பதில் வந்தது. 

"எத்தனையோ பேருடைய மனைவி அவர்களைவிட பருமனாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அது அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியைப் பாதித்ததில்லை. கணவனைவிட உயரமான பெண்களையும், வயது அதிகமான பெண்களையும் சந்திக்க முடிகிறது. அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் சமூகம் திணித்த கோட்பாடுகள் குறுக்கிடுவதில்லை. 

முதலில் இந்த மனத் தயாரிப்புகளை வெளியேற்றுங்கள். உங்கள் மனைவியை ஏதேனும் அழகிய இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். பழையவற்றை எல்லாம் மறந்துவிட்டு பூங்கா, திரைப்படம் என்று சென்று மனத்தை லேசாகிக் கொள்ளுங்கள். அங்கும் போய் பணியைப் பற்றியும், தேர்வைப் பற்றியும் பேசி வாழ்க்கையை வீணடித்து விடாதீர்கள். பணத்தாலும், பதவியாலும் வருவதல்ல மகிழ்ச்சி. மூட்டை தூக்குகிற தொழிலாளிகள் குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். நீங்கள் பல தவறான தகவல்களை உங்கள் மனத்தில் திணித்துக்கொண்டு வாழ்கிறீர்கள். அவற்றை வெளியேற்றாத வரை உங்களுக்குள் சிரிப்பும், கும்மாளமும், மகிழ்ச்சியும் நுழைய வாய்ப்பில்லை. நீங்கள் படித்தது போதும். இருக்கிற துறையில் நன்றாகப் பணியாற்றுங்கள். ஒரு மாதத்திற்கு எந்தப் படிப்பும் படிக்காதீர்கள். வீட்டிற்கு மாலை நேரத்தில் சென்று மனைவியை எங்காவது அழைத்துச் செல்லுங்கள். இருவரும் காலையில் நடை பயிலுங்கள். உள்ளமும், உடலும் நன்றாக மாறும். இனிமேல் இதைப் பற்றி யாரிடமும் விவாதிக்காதீர்கள்'' என்று சொல்லி அனுப்பினேன்.

வாழ்க்கையை புள்ளிவிவரமாகப் பார்க்கிறவர்களால் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்?   கடந்த காலத்தை ஆண்டுகளாகவும், தோல்விகளாகவும், மனைவியை கிலோ கிராம்களாகவும், நிகழ்காலத்தை மதிப்பெண்காளகவும், எதிர்காலத்தை ஊதிய உயர்வாகவும் பார்க்கிறவர்களால் தென்றலையும் ரசிக்க முடியாது, தேனையும் சுவைக்க முடியாது. 

நான் விழாவில் சந்தித்த மனிதர் அழைப்பு அட்டை கொடுத்து அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். அவர் பெயருக்குப் பின்னால் அட்டை முழுவதும் அடையடையாகப் பட்டங்கள். பிறகு அவர், "நான் படித்துக்கொண்டே இருப்பேன். நிறையப் பட்டங்கள் வாங்கியிருக்கிறேன்'' என்று பெருமையாகச் சொல்லி பெற்ற பட்டங்களை மூச்சுவிடாமல் சொல்லி முடித்தார். இப்படிப் பார்க்கிறவர்களிடமெல்லாம் சொல்லி மனப்பாடம் செய்வார்போல. அதோடு நிற்கவில்லை. "இப்போதும் நிறைகலை தத்துவம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்'' என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தினார். 

நிகழ்ச்சி முடிந்து திரும்பி வருகிறபோது என்னுடன் வந்தவர், "அவரைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?'' என்று கேட்டார். "பரிதாபத்திற்குரிய ஆசாமி'' என்று சொன்னேன். "அவர் மொத்த வாழ்நாளை பட்டம் பெறுவதிலேயே கழித்துவிட்டார். அவர் படித்தவற்றில் ஏதேனும் கேள்வியைக் கேட்டால் நிச்சயம் பதில் சொல்லத் தெரியாது. அவர் படித்த அடுத்த படிப்பு ஏற்கெனவே படித்ததை மறக்கச் செய்திருக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதுமட்டுமல்ல. படித்த படிப்பை பட்டத்தோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் அதுகுறித்து மேலும் பல புத்தகங்களை வாசிப்பதும், வாழ்க்கையோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்ப்பதும், சிந்திப்பதன் மூலமுமே அந்தத் துறையில் ஆழமாக அறிவு பெற முடியும். அஞ்சல்வழியில் கொடுக்கிற குறிப்புகளைப் படித்து நுனிப்புல் மேய்ந்தவர்கள் தேர்வு எழுதிய வேகத்தில் படித்தவற்றை மறந்துவிடுவார்கள். பட்டப்படிப்பு என்பது வழிகாட்டுதல் மட்டுமே. அதைக்கொண்டு மேலே தேடினால்தான் ஓரளவு நிபுணத்துவத்தையும், பரந்துபட்ட பார்வையையும் பெற முடியும். 

பாவம் அவர். அவரே கைப்பட பெயருக்குப் பின்னால் பட்டங்களை கையால் எழுதுவதற்கும், இதற்கும் அதிக வேறுபாடு இல்லை'' என்று சொன்னேன். 

பூக்களைப் பார்க்கும்போது அவற்றிலிருக்கும் இதழ்களின் எண்ணிக்கையை கருத்தில் வைத்துப் பார்த்தால் அதன் வாசனையை உணர முடியாது. அதை ரசிக்க முடியாது. மரங்களை நோக்குகையில் அவற்றின் அறிவியல் பெயர் என்னவென்று ஆராய்ந்தால் பசுமையை ரசிக்க முடியாது. பறவைகளைப் பார்க்கும்போது அவற்றின் எடை எவ்வளவு இருக்கும் என்ற ப்ராய்லர் கோழிப் பார்வை இருந்தால், அந்த இறகுகளின் அசைவு குளிர்ந்த காற்றை நம் மீது விசிறிவிட்டுச் செல்லாது. 

குழந்தைகளை மதிப்பெண்களாகவே பார்க்கிறவர்களும், மனிதர்களைப் பதவிகளாகவே பார்க்கிறவர்களும், இணையைச் சம்பளமாகவே நோக்குகிறவர்களும், புடவையை விலையாகவே பார்க்கிறவர்களும், பரிசைப் பணமாகவே எடை போடுகிறவர்களும் புள்ளிவிவரப் புலிகளாக இருக்கலாம். ஆனால் துள்ளி வருகிற மகிழ்ச்சிக்குச் சொந்தக்காரர்கள் அல்லர்.

மேடைகளில் பேசி இறங்கியதும் சிலர் அருகில் வந்து நாம் எத்தனை பாடல்களைச் சொன்னோம், எத்தனை நகைச்சுவைகளைப் பகிர்ந்தோம், எவ்வளவு கைத்தட்டல்கள் விழுந்தன என்றெல்லாம் எண்ணிக்கையைச் சொல்வார்கள். அவர்கள் அந்தப் பேச்சை ரசிக்கவேயில்லை என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம். பேச்சில் கரைந்து போகிறவர்கள் கைத்தட்டுவதற்குக் கூட மறந்து விடுகிறார்கள். அழகான மலையைப் பார்க்கிறவர்கள் ஆச்சரியப்படுவார்களே தவிர, அழகாக இருக்கிறது என்று சொற்களில்கூட சொல்ல மறுப்பார்கள். 

இன்று இளைஞர்கள் தகவல்களிலும், புள்ளிவிவரங்களிலும் காணாமல் போய்விடுகிறார்கள். அவர்களால் விவரங்களைத் தாண்டிய அழகை ஆராதிக்க முடிவதில்லை. வாழ்க்கையை ஆய்வறிக்கையாகப் பார்க்கக் கூடாது. சொற்களை இலக்கணத்தில் உரசி கோர்க்கக்கூடாது. மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருப்பவர்கள் சின்னவற்றில் உஷாராக இருந்து பெரியவற்றில் கோட்டை விடுகிறார்கள். 

வாழ்க்கையை நாட்களாகவும், நிமிடங்களாகவும், வரவு செலவுக் கணக்காகவும், லாபநஷ்டப் புத்தகமாகவும் பார்த்தால் சலிப்பு ஏற்படும். பொறாமை தோன்றும். விரக்தி விளையும். வெறுப்பு பொங்கும். ஒரு கட்டத்தில் எதற்காக வாழ்கிறோம் என்றுகூடத் தோன்றும். இலக்கணத்தைத் தாண்டி கவிதையை ரசிப்போம். பெயர்களைத் தாண்டி மலர்களை நேசிப்போம்.
(தொடரும்)

]]>
iraiyanbu thodar, இறையன்பு வாழ்வியல் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 36, uchchiyilirunthu thodangu- 36 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/16/w600X390/ussiyilirunthu_thodangu-_36.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/17/வாழ்க்கை-புள்ளிவிவரங்கள்-அல்ல-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2703247.html
2699685 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அச்சம் என்பது... வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, May 10, 2017 03:18 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-35

அச்சம் எப்போதும் எதிர்காலத்தோடு தொடர்புடையது. என்ன ஆகுமோ? எப்படி வாழ்வோமோ? உலகம் என்ன சொல்லுமோ? மாட்டிக் கொள்வோமோ? என்கிற அனைத்துவிதமான சிந்தனைகளும் எதிர்காலத்தோடு தொடர்புடையவை. உலகம் இன்னும் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அழிந்துவிடும் என்று வருத்தப்படுபவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

பயம் ஒருவிதமான பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. விலங்குகளில் வலிமையைத் தீர்மானிப்பது தைரியம் மட்டுமே. உருவம் இரண்டாவது பட்சம். எப்போது பயம் விலகுகிறதோ, அப்போது எதையும் நம்மால் எதிர்கொள்ள முடியும். நாம் நினைப்பதைப்போல நாம் எதிர்பார்க்காதது நடந்துவிட்டால், வாழ்க்கை பறிபோனதாகப் பொருளில்லை. நாம் நினைத்த படிப்பு கிடைக்காவிட்டாலோ, நேசித்த பெண் விரும்பாவிட்டாலோ, எண்ணியபடி வேலை வாய்க்காவிட்டாலோ எதிர்காலம் இருண்டு போனதாக நினைக்க வேண்டியதில்லை. ஒருவேளை அதை விடச் சிறப்பானது நமக்குக் கிடைக்கக் கூடும். இருத்தல் நமக்குத் தேவையானதை வழங்குவதற்காகக் காத்திருக்கிறது என்று எண்ண வேண்டும். அப்போது தெளிவு பிறக்கும். 

பெரும்பாலான தற்கொலைகள் அச்சத்தின் காரணமாக நிகழ்கின்றன. நாம் பயப்படுகிற சம்பவம் உண்மையில் நடக்கும்போது நாம் பயந்ததுபோல இல்லாமல், சாதாரணமாக இருப்பதை உணர்வோம். கோபித்துக் கொள்ளப் போகிறார்களோ என சிலரிடம் தயங்கித் தயங்கி உண்மையைச் சொன்னால், அவர்கள் அதை சகஜமாக எடுத்துக் கொள்வதைப் பார்க்கலாம். எப்போதும் பிம்பங்கள் நிஜங்களைவிட நீளமாக இருக்கின்றன. 

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளைப் பயமுறுத்தி வளர்க்கிறார்கள். இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகச் சாப்பிட வேண்டுமென்பதற்காக, இல்லாத பேய்களையும் பூச்சாண்டிகளையும் பிசாசுகளையும் அவர்களிடம் சொல்லி, ""நீ சாப்பிடாவிட்டால் பூச்சாண்டி பிடித்துக் கொள்ளும்'' என்று பயமுறுத்துகிறார்கள். இங்கு உணவோடு பயமும் ஊட்டப்படுகிறது. 

எனக்குத் தெரிந்த குழந்தையை இப்படித்தான் பேய், பிசாசு என்று பயமுறுத்தி வளர்த்தார்கள். மாலை நேரத்தில் மாடிக்குப் போன அந்தக் குழந்தை அப்பாவின் நிழலைப் பார்த்து பயந்து காய்ச்சலில் படுத்துவிட்டது. அதற்குப் பிறகு எங்கு சென்றாலும் பயப்பட ஆரம்பித்தது. அந்தப் பயம் அக்குழந்தையின் ஆளுமையையே சிதையச்  செய்துவிட்டது. 

பெற்றோர்கள் குழந்தைகள் உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதைவிட பணிவாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே அதிகம் விரும்புகிறார்கள். நம் நாட்டில் உண்மையாக இல்லாதவர்கள்தான் அதிகப் பணிவோடு நடந்துகொள்கிறார்கள். இங்கு பணிவு ஒரு பாசாங்கு. இன்னும் சொல்லப்போனால் அது உத்தி, தந்திரம். சில குழந்தைகள் எல்லா விஷமங்களையும் செய்துவிட்டு பணிவாக இருப்பதைப்போலக் காட்டிக் கொள்வார்கள். அடங்கி நடக்க வேண்டும் என்பதும், முறையாக நடக்க வேண்டும் என்பதும் வெவ்வேறு வகையான எதிர்பார்ப்புகள் என்பதைப் பலர் உணர்வதில்லை. 

அதிகம் கட்டுப்படுத்தி வளர்க்கப்படுகிற குழந்தைகள் தேடுவதை நிறுத்திவிடுவார்கள். யாரோ கைகளில் கொடுத்ததை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்கள் உள்ளத்தில் எப்போதும் பயம் ஊஞ்சலாடும். புதியவற்றைத் தேடுவதற்கும், உலகம் இதுவரை நம்பிக்கொண்டிருப்பதை உதறி எறிவதற்கும் துணிச்சல் வேண்டும். அதை பெற்றோர்களே நெஞ்சத்தில் விதைக்காவிட்டால் அவர்கள் சராசரியாக முடிந்துவிடுவார்கள், சரித்திரம் படைக்க மாட்டார்கள். 

அச்சமிருப்பவர்கள், யார் எது சொன்னாலும் சரி என்று ஏற்றுக் கொள்வார்கள். உலகம் தட்டை என்றாலும் தட்டாமல் ஒத்துக்கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு விவாதம் செய்யத் திராணி இருக்காது. அவர்களால் மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிக்க முடியுமே தவிர, சுயமாகத் தேடி மற்றவர்கள் மனப்பாடம் செய்ய வேண்டியதை அறிந்திட முடியாது. எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாக இருந்து விடுவார்கள். அவர்கள் விஞ்ஞானத்திலோ இலக்கியத்திலோ எதையும் சாதிக்க மாட்டார்கள். 

அச்சமில்லாமல் இருப்பவர்கள்தான் ஆசிரியர் தவறாகச் சொன்னாலும் திருத்த முற்படுவார்கள். மற்றவர்கள் சொன்னதைத் தேவைப்படும் இடங்களில் பரிசோதித்துப் பார்ப்பார்கள். "மெய்ப்பொருள் காண்பதே அறிவு' என்பதை அறிந்து செயல்படுவார்கள்.

பெற்றோர்கள் நடத்தையைக் கண்காணிப்பதும், பண்பாட்டுடன் பழகுவதை நெறிப்படுத்துவதும் அவசியம். அதே நேரத்தில் குழந்தைகளை சுயசிந்தனை உள்ளவர்களாகவும், கேள்வி கேட்பவர்களாகவும், எதையும் சந்தேகத்துக்கு உட்படுத்துபவர்களாகவும் வளர்க்க வேண்டும். எந்தப் பெற்றோர் தன் குழந்தையிடம் எனக்குத் தெரியாது என்று ஒத்துக்கொள்கிறார்களோ அவர்களே சிறந்த பெற்றோர். அதற்கு முதிர்ச்சியும், பெருந்தன்மையும் தேவைப்படுகிறது. "நான் உன் அப்பா.

நான் சொல்வதை நீ கேட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்'' என்று அதிகாரத் தோரணையில் குழந்தைகளை வளர்த்தால் அவர்கள் இரண்டு விதமாக ஆவதற்கு வழியிருக்கிறது. ஒன்று, அவர்கள் பெற்றோர்களைப்போலவே அடாவடியாக ஆவார்கள், அல்லது, பயந்தாங்கொள்ளியாகப் பலராலும் பந்தாடப்படுவார்கள். 

அச்சத்துடன் இருப்பவர்கள் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்குவார்கள். முரட்டுச் சூழலையும் சந்தித்து சமாளிக்கும் திறன் அமையப் பெற்றால் மட்டுமே மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும். அச்சத்தின் பிடியில் வளர்க்கப்படுகிற குழந்தைகள் பெற்றோர்களைப் பாசத்துடன் பார்க்காமல் கொடுங்கோலர்களைப்போல எண்ணத் தொடங்குகிறார்கள். எங்கு தவறு நிகழ்ந்தாலும், எப்படிப் பெற்றோர்களைச் சமாளிப்பது? என்று நடுங்கத் தொடங்குகிறார்கள். தேர்வுக்குச் செல்லும்போதே அவர்கள் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையைவிட அச்சமே தூக்கலாக இருக்கிறது. அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் முழுமையான ஆற்றலை பயத்தின் காரணமாக வெளிப்படுத்த முடியாமல் வெளிறிப் போகிறார்கள். 

தோல்வியடைந்தால் என்னவாகிவிடப் போகிறது என்று நினைத்தால் போதும், நம்முடைய செயல்பாடு ஒளிர ஆரம்பித்து விடும். என்னுடைய தெருவில் குடியிருந்த நண்பர் நன்றாகப் படிக்கக்கூடியவர். அவர் தேர்வுக்குச் செல்கிறபோதெல்லாம், "நான் எத்தனையோ தேர்வுகளை எழுதியிருக்கிறேன். இந்தத் தேர்வா என் வாழ்க்கையை மாற்றப் போகிறது.? இதையெல்லாம் நான் எளிதில் சமாளித்து விடுவேன். இதில் முதல் மதிப்பெண் பெறாவிட்டால் குடியா முழுகிவிடப் போகிறது?'' என்று எங்களிடம் சொல்வார். இத்தனைக்கும் மிகவும் நன்றாகத் தயாரித்திருப்பார். முதல் மதிப்பெண் பெறுவதையே இலக்காக வைத்திருப்பார். ஆனாலும் இப்படி எங்களிடம் உரையாற்றுவது அவருக்குத் தெம்பைக் கொடுக்கும். 

அச்சத்தால் குனியும்போது உடலில் சோர்வை உண்டாக்கும் ரசாயனப் பொருட்கள் உற்பத்தியாகின்றன. அவை நம்முடைய நம்பிக்கை அளவை நீர்த்துப்போக வைத்துவிடுகின்றன. அப்போது நம்முடைய நடத்தை சிதைகிறது. நம் வெளிப்பாடு குறைகிறது. அச்சத்தோடு நேர்காணலுக்குச் சென்றால் தெரிந்த கேள்விகளுக்கும்கூட சரியாகப் பதில் சொல்ல முடியாது. வார்த்தைகள் தடுமாறும், சொற்கள் குழறும், பற்கள் தந்தியடிக்கும், கைகள் நடுங்கும், முகம் சிவக்கும், முடிவு விபரீதமாகும். 

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை ஒளிமயமாக்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு அடிக்கடி அதைப் பற்றியே பேசி பயமுறுத்தக் கூடாது. அப்படிச் செய்வதால் அவர்கள் இருக்கிற ஆற்றலையும் இழந்து விடுவார்கள். 

குழந்தைகளுக்கு நல்ல பழக்கங்களை ஏற்படுத்துவதற்கு பயத்தை சாதனமாக ஆக்கக் கூடாது. நான் எங்கள் கல்லூரியில் பார்த்திருக்கிறேன். எந்த மாணவர்கள் வீட்டில் அதீத பயத்துடன் வளர்க்கப்படுகிறார்களோ, அவர்களே விடுதியில் மூத்த மாணவர்களின் அச்சுறுத்தலுக்குப் பயந்து தவறான பாலியல் செயல்களில் ஈடுபட நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டு தற்கொலை செய்துகொள்ள முற்பட்ட நிகழ்வுகளை நான் அறிவேன். இன்னும் சிலரோ பணிக்கு வந்த பிறகு மற்றவருடைய பயமுறுத்தலால் ஊழல் நடவடிக்கைகளுக்கு ஒத்துப் போனதையும் கண்டிருக்கிறேன். சிலர் குழந்தைகளுக்குக்கூட பயப்படுவதையும் பார்க்கிறேன். 

பயமின்மை வேறு, துணிச்சலாக இருப்பது வேறு. துணிச்சலாக இருக்கும்போது பயம் நெறிப்படுத்தப்படுகிறது. பயமின்மை என்பது தீயவற்றிற்கும் கவலைப்படாமல் இருப்பது. அது தவறு. அதனால் வள்ளுவர், "அஞ்சுவது அஞ்சாமை பேதமை' என்று குறிப்பிடுகிறார். 

அதிகப்படியாக பயம்கொண்டு வளர்பவர்கள் யார் எதைச் சொன்னாலும் நடுங்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அடிக்கடி அழுகிறார்கள். சோர்ந்து விடுகிறார்கள். தேர்வில் தோல்வியடைந்தால் வாழ்க்கை வீணாகி விட்டதே என்று முடித்துக்கொள்ள முற்படுகிறார்கள். 

நாம் அடிக்கடி "பயபக்தி' என்கிற பதத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம். பக்தி அன்பினால் நிகழ வேண்டுமே தவிர, பயத்தினால் அல்ல. காதலாகிக் கசிந்துருக வேண்டும். 

பெற்றோர்கள் துணிச்சலாகக் குழந்தைகளை வளர்ப்பது மட்டுமே அவர்களுக்கு அளிக்கிற மாபெரும் சொத்து. அவர்கள் அதை அடைந்தால் தோல்வி முட்டையை உடைத்துக்கொண்டு வெற்றிக் குஞ்சாய் வெளிவருவார்கள்.   
(தொடரும்)

]]>
இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு - 35, iraiyanbu IAS , uchchiyilirunthu thodangu- 35 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/10/w600X390/iRaiyanbu_IAS_thodar.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/10/அச்சம்-என்பது-2699685.html
2696068 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அவமானம் எனும் மாயை! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, May 4, 2017 02:59 PM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-34

பெரும்பாலான தற்கொலைகள் அவமானப்பட்டுவிட்டோம் என்கிற ஆதங்கத்தில் நிகழ்கின்றன. உறவுகளுக்குள் நடந்த உதாசீனத்தால் அவை மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. கணவன் திட்டினான், மனைவி அசிங்கப்படுத்தி விட்டாள், பெற்றோர்கள் திட்டினார்கள், கடன் கொடுத்தவர் நாக்கைப் பிடுங்கிக்கொள்ளுமாறு நான்கு கேள்விகள் கேட்டுவிட்டார் என்றெல்லாம் வாழ்க்கையைப் பாதியிலேயே முடித்துக் கொள்பவர்களை நாம் பார்க்க முடியும்.

என்னுடைய நண்பரின் தந்தை இறந்த விதம் பரிதாபகரமானது. அவருக்கு ஒரு மகன், இரண்டு மகள்கள். சின்ன பண்ணையம். மகன் டெல்லியில் உயர்ந்த உத்தியோகத்தில் பணியாற்றுகிறார். எப்போதாவது ஊருக்கு வருவார். அப்போது அப்பாவிற்குத் தேவையான பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார். மிகவும்சிரமமான சூழலில் நம்மை நல்லபடி படிக்க வைத்தாரே என்கிற பாசமும், நன்றிக்கடனும் மிகுந்தவர் அவர். பலமுறை தந்தையை டெல்லிக்கு அழைத்தார்.அங்கிருக்கும் குளிரும், அந்நியச் சூழலும் தந்தைக்குப் பிடிக்கவில்லை.

இரண்டு மகள்களில் ஒருத்தி அவருடன் இருந்தாள். கணவன் உயிருடன் இல்லை. இரண்டாவது மகளை வெளியூரில் கட்டிக் கொடுத்திருந்தார். மூத்த மகள் மீதுஅவ்வளவு பாசம். அவள் பிறந்தபோதுதான் அவர் இரண்டு ஏக்கர் நிலம் வாங்கினார். அந்தப் பெண்ணும் சின்ன வயதிலிருந்து அவருடைய கால்களைக்கட்டிக்கொண்டே வளர்ந்தாள். அவளை வெளியூரில் கட்டிக்கொடுத்தாலும் அப்பாவை விட்டுப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் அடிக்கடி ஏதாவது சாக்குச் சொல்லிவீட்டுக்கு வந்து விடுவாள். அப்போதுதான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பாள். அவள் மனநிலையோ என்னவோ, நிரந்தரமாக அங்கேயே இருக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டது.

நண்பரின் தந்தைக்கும் அந்த மகள்தான் உலகம். அவள் சமைத்தால் இன்னும் கொஞ்சம் சாதம் கூடுதலாகச் சாப்பிடுவார். வெளியூரிலிருந்த இரண்டாவது மகள்ஊருக்கு வந்தபோது அவளிடம் அக்காவைப் பற்றி ஏதோ கிண்டலாக அவர் கூறியிருக்கிறார். அது முதல் மகளுக்கு வருத்தமாகப் போய்விட்டது. தன்னைத் தவிரவேறு யாரும் அப்பாவிடம் நெருக்கமாக இருக்கக்கூடாது என்பதில் குறியாக இருக்கும் அவள் முகத்தைத் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாள். உறவினர்கள் போனதும்அப்பாவிடம் எதுவும் பேசவில்லை. அவருக்கு அந்தச் செயல் மிகுந்த சோகத்தைத் தந்தது. அவரும் வலியச் சென்று பலமுறை சமாதானம் செய்ய முயன்றார்.அவள் ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. தூக்கில் தொங்கி வாழ்வை முடித்துக்கொண்டார்.

எவ்வளவு இறங்கி வந்தும் மகள் அவரிடம் சரியாகப் பேசாதது அவருக்கு மிகப்பெரிய அவமானமாக இருந்தது. அவரைப் போலவே பல குடும்பங்களில் சின்னநிகழ்வுகளை பெரிய அவமானமாக எடுத்துக்கொண்டு தூக்கு மாட்டிக்கொண்டோ, பூச்சிமருந்து குடித்தோ உயிரைப் போக்கிக் கொள்பவர்களைப் பார்க்கலாம்.

சாதனைகளில் குறைவதால் அதை கவுரவக் குறைச்சல் என்று நகர்ப்புறங்களிலும், சொந்தத்தில் சண்டை என்று கிராமப்புறங்களிலும் தற்கொலை ஆயுதத்தைகைகளில் எடுப்பவர்கள் அதிகம்.

இவர்கள் அற்புதமான வாழ்க்கையை அரை குறையாக முடித்துக் கொள்வதற்கு எழுதி வைக்கும் காரணங்கள் அற்பமாக இருக்கின்றன. அவமானம் என்று எதுவும் இல்லை. நாமே அதைக் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம் என்பதே உண்மை. நெருங்கிய உறவுக்காரர் ஏதேனும் சொன்னால், "நம் மாமாதானே சொன்னார்? அவருக்குச் சொல்வதற்கு உரிமை இல்லையா?' என்று நினைத்தால் ஏற்படுகிற வருத்தம் மறைந்துவிடும். யார் மீது நமக்கு கோபம் ஏற்படுகிறதோ, அவர்கள் செய்த நன்மைகளை சில நிமிடங்கள் நினைவுபடுத்திப் பார்த்தால் போதும், நிலைமை சகஜமாகி விடும்.

நெருங்கிய சொந்தம் நம்மை அவமானப்படுத்த முடியாது என்பது ஒருபுறமிருக்க, நமக்குச் சம்பந்தமில்லாதவர்கள் நம்மைக் குறை சொன்னாலோ,கோபித்துக்கொண்டாலோ, மரியாதைக் குறைவாகப் பேசினாலோ அதுகுறித்துப் பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை. தெரிந்தவர்கள் முன்புதான் கவுரவம் அவசியமாகிறது. முன்பின் தெரியாதவர்கள் பேசுவதைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. அதைப்போலவே நமக்கு நெருக்கமில்லாதவர்களும், நம்முடைய நலனில் அக்கறை இல்லாதவர்களும் நம்மைத் திட்டினால் புரியாத மொழியில் பேசுகிறார்கள் என்று எண்ணிக் கொள்ள வேண்டும். மகாத்மா காந்தி சொன்னதைப்போல நாமாக அனுமதிக்கும்வரை யாரும் நம்மை அவமானப்படுத்த முடியாது.

நாம் சரியாக இயங்கினால் மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றிச் சேறு வாரித் தெளித்தால் அதுபற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. தவறாகச் செயல்பட்டிருந்தால் அதற்காக நொந்து நிம்மதி இழப்பது வழியல்ல. மாறாக நம்மை மாற்றியமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சில நேரங்களில் மனத்தைக் கொஞ்சம் இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டால் மட்டுமே வேண்டாதவர்களின் விமரிசனங்களைத் துடைத்தெறிய முடியும். வீட்டை விட்டு வெளியில் காலெடுத்து வைத்தால் நாம் பல பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர வேண்டும். கடலில் சென்று மீன் பிடிப்பவர்கள் எல்லா நாளும் கடல் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை என்பதை அறிவார்கள். சில நாட்கள் கட்டாந்தரையைப்போல படகு நீந்திச் செல்ல உள்ளங்கைகளை விரிக்கும். சில நாட்கள் பொங்குகிற பாலைப்போல கலங்களைத் தூக்கித் தூக்கி அடிக்கும். வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். எல்லாரும் நம்மைப் பார்த்து புன்னகை புரிவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. நாம் சிரித்தால் பதிலுக்கு முறைப்பவர்களும் உண்டு. அதற்காக நாம் சிரிப்பதைக் கைவிட்டு விடக் கூடாது. அவர்களைப் பார்த்து தினமும் சிரிப்பதைத் தொடர வேண்டும். என்றேனும் ஒரு நாள் அவர்களும் பதிலுக்குப் புன்னகைக்கத் தொடங்குவார்கள். இதுவே வெற்றியின் சூட்சுமம்.

நமக்கு நேர்கிற சின்னச் சிராய்ப்புகளையே பெரிதாக எண்ணி நாம் கவலைக் கடலில் விழுகிறோமே, எத்தனையோ மகத்தான மனிதர்கள் வெட்டுக்காயங்களைச்சந்தித்தபோதும் பெட்டிக்குள் அடங்காமல் வீரமாகப் பணியாற்றினார்களே, அவர்களைப் பற்றி எண்ணினால் நாம் சந்திப்பது அவமானமேயில்லை என்பது புரியவரும். எந்த வரலாற்று நாயகரை எடுத்துக் கொண்டாலும் அவர்கள் சாதனை அவமானத்தின் வாயிலாகத் தொடங்கியது என்பதை அறிய முடியும்.

மகாத்மா காந்தி முதல் வகுப்புப் பெட்டியிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டபோது அவர் கணக்கைத் தொடங்கினார். மண்டேலா கால்சட்டையோடு காவல்நிலையத்தில்நிறுத்தி வைக்கப்பட்டபோது, வைராக்கியத்தை வளர்த்துக்கொண்டார். அண்ணல் அம்பேத்கரை மாட்டுவண்டியிலிருந்து உருட்டிவிட்டபோது, போராட்டக் குணத்தைவளர்த்துக் கொண்டார். இப்படி எண்ணற்றோர் உலகச் சரித்திரத்தில் இடம்பெற்றதற்கு அவர்கள் சந்தித்த அவமானங்களே உந்துசக்தியாக இருந்தது.

வாழ்க்கையில் இளமைப்பருவத்தில் படுகிற அவமானங்கள் முதுமையில் அவமானப்படாமல் வாழ்வதற்கான அடியுரமாக இருக்கின்றன. எப்போது
அவமானப்படுகிறோம் என்பதே முக்கியம். ஒவ்வொரு முறை நாம் அவமானப்படும்போதும் சுருங்கிவிடுவதில் பயனில்லை. இன்னும் வேகமாக எழுவதற்குத்தெரிய வேண்டும். தட்டத் தட்டத் தாவுகிற பந்தாக வெட்ட வெட்ட வளர்கிற வாழையாக நாம் இரண்டு மடங்கு ஆற்றலுடன் எழுந்து நிற்க வேண்டும்.

யாராவது அவமானப்படுத்தினால் அதைத் துடைத்தெறிய வேண்டுமா, எடுத்து ஆராய வேண்டுமா என்று முடிவு செய்ய வேண்டும். நம்மைச் சார்ந்தவர்கள்நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும் ஆற்றலைத் தூண்டுவதற்காகச் சொல்கிற சொற்களை அவமானமாகக் கருத வேண்டியதில்லை. ஆனால் நம்மைப் பற்றிய குற்றச்சாட்டுஉண்மையாக இருக்கும்பட்சத்தில், அதைத் தவிர்க்கவும், அதிலிருந்து மீளவும் நாம் கடுமையாகப் பாடுபட வேண்டும். நாம் பேசுவது நன்றாக இல்லை என்றுசொன்னால் இரவு, பகலாகப் பயிற்சி செய்து அவ்வாறு சொன்னவர்கள் முன்பு அற்புதமாக உரை நிகழ்த்தி நம்முடைய அவமானத்தைத் துடைத்தெறியவேண்டுமே தவிர, அதற்காக முழக்கயிறைத் தேட முயற்சி செய்யக் கூடாது.

நம்மை உற்சாகக் குறைவாக ஆக்க வேண்டுமென்றே அவமானப்படுத்துகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நோக்கமே நம்மைச் சோர்வடையச் செய்வதும்,நம்முடைய நம்பிக்கையைச் சீர்குலைப்பதும். நாம் உடனே மனம் உடைந்தால் அவர்கள் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

அப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகளை மூளையில் வைத்துக் கொண்டு முயற்சியைத் தீவிரமாக்க வேண்டுமே தவிர, இதயத்திற்கு எடுத்துச் சென்று பதைபதைக்கக் கூடாது.

எல்லாத் துறைகளிலும் தொடக்கத்தில் தூக்கியெறியப்பட்டவர்களும், நிராகரிக்கப்பட்டவர்களுமே நிலையான சாதனைகளை நிகழ்த்தினார்கள். அவர்களோடுநம்மை ஒப்பிட வேண்டியதில்லை, ஆனால் உதாரணமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

பெர்னாட்ஷாவின் படைப்புகள் பலமுறை நிராகரிக்கப்பட்டவை. திரையில் ஜொலிக்கும் நடிகர்கள் பல அரங்கங்களின் கதவைத் தட்டி
அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்கள். எடுத்த உடன் உலகம் யாரையும் தூக்கி வாரி உச்சி முகர்ந்து விடுவதில்லை. எனவே நமக்கு நிகழ்வது ஒன்றும் புதிதல்லஎன்பதை உணர்ந்து அவமானத்திற்குப் பரிகாரம் உயிரைத் தருவதில் இல்லை, உயர்ந்து காட்டுவதில் என்பதை உணர வேண்டும்.
(தொடரும்)

]]>
iRaiyanbu IAS thodar, வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-34 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/4/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu_34.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/04/அவமானம்-எனும்-மாயை-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2696068.html
2690859 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அளவுக்கு மிஞ்சினால்...! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, April 26, 2017 12:00 AM +0530  

தொலைபேசி அரிதாக இருந்த காலம் உண்டு. ஊரிலேயே மிகுந்த பணக்காரர் வீட்டில் மட்டுமே அது இருக்கும். எழுதி வைத்துவிட்டு அதற்காகப் பலர்
காத்திருப்பார்கள். இணைப்புப் பெறுவது பரிசுச் சீட்டின் எண் குலுக்கலில் வருவதைப் போல அபூர்வமானது.

கணினியைத் தரிசிப்பதே அதிசயமாக 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாங்கள் கருதினோம். கல்லூரியில் அகில இந்திய கல்விச் சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச்
சென்றபோது முதல் முறையாக கணினியைப் பார்த்தோம். தலையும் புரியவில்லை, காலும் புரியவில்லை.

இன்று எல்லாரிடமும் கையின் அங்கமாக ஆகிவிட்டது அலைபேசி. சிலர் கழிவறைக்குக் கூட கையோடு எடுத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கிருந்தே குறுஞ்செய்திஅனுப்புகிறவர்கள் உண்டு. அங்கு அமர்ந்து கொண்டு பிரச்னைக்குரிய ஆசாமிகளிடம் வயிறு கலங்கினாலும் பரவாயில்லை என்று துணிச்சலாகப்பேசுகிறவர்களும் உண்டு.

கணினி இன்று எண்ணற்ற வீடுகளில் இடம்பெற்று விட்டது. மடிக்கணினிகள் மலிவு விலைக்கு வந்துவிட்டன. பொழுது போகவில்லை என்கிற நிலையிலிருந்துபொழுது போதவில்லை என்ற நேர நெருக்கடிக்கு இளைஞர் சமுதாயம் ஆட்பட்டுவிட்டது.

தகவல் தொழில்நுட்பம் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்து வருகிறது. நேற்று வாங்கிய பொருள், இன்று போன தலைமுறையைச் சார்ந்ததாக ஆகிவிட்டது. நண்பர்
சொன்ன தகவல் சிரிப்பை வரவழைத்தது. இளைஞர்கள் மத்தியில் வறுமைக்கோடு நிர்ணயிக்கப்படுகிற விதம் வித்தியாசமானது. சமீபத்தில் வந்த அலைபேசியாரிடமில்லையோ அவர்களே வறுமைக்கோட்டுக் கீழ் உள்ளவர்கள் என்று அவர் சொன்னபோது மின்னணுச் சாதனங்கள் எந்த அளவிற்கு நம்மை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உணர முடிந்தது.

இந்த சாதனங்களால் பல நன்மைகள் விளைந்திருக்கின்றன. இன்று மாணவர்கள் எண்ணற்ற தகவல்களை இருந்த இடத்திலேயே பெற முடியும். மாதிரி வினாத்தாள்கள் எப்படி இருக்குமென்று தெரியாமல் நாங்கள் அவற்றிற்காக கடைகடையாக ஏறி இறங்குவோம். இன்று இவர்கள் இணையத்திலிருந்து பதிவிறக்கம் செய்கிறார்கள். எந்த சந்தேகத்தையும் உடனடியாகத் தீர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது. உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தும் ஒரு புத்தகத்தைத் தருவித்து விட முடியும். விவரங்களை விரல்நுனியில் பெற முடியும். உலகத் திரைப்படங்களை அறிந்து கொள்ள முடியும். நம் கைகளில் நூலகத்தை,

திரையரங்கை, அஞ்சல் அலுவலகத்தை, தந்தி வசதியை, பல்பொருள் அங்காடியை, புகைப்படக் கருவியை, சதுரங்கப் பலகையை, சீட்டுக்கட்டை, வானொலிநிலையத்தை, தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தை, இசைக்கருவியை, கைக்குழல் விளக்கை அலைபேசியின் வழியாக நம்மால் எடுத்துச் செல்ல முடிகிறது.

எந்த சாதனத்தையும் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே அதன் பெருமையைத் தீர்மானிக்கிறது. இன்று அதன் வசதியைக்கொண்டு உலகம் முழுவதும்சிதறிப்போய் இருக்கிற நண்பர்கள் ஒன்று சேர்கிறார்கள். பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து அதன் பின் தொடர்பில் இல்லாத நண்பர்களின் அடையாளங்கள்அறியப்படுகின்றன. இப்போது பல இடங்களில் பழைய மாணவர்கள் ஒன்றுகூடுவது நடக்கிறது.

தகவல்களை மின்னல்போலப் பரிமாறிக் கொள்ள முடிகிறது. விமானம் தாமதம் என்பதை வீட்டிலிருந்தே அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. வரிசையில் நிற்காமல்
தொடர்வண்டிக்கு முன்பதிவு செய்ய முடிகிறது. திரையரங்கில் எந்த வரிசைச் சீட்டு வேண்டுமென்று இருக்கை அமைப்பைப் பார்த்து பதிவு செய்ய முடிகிறது.
புகைப்படங்களை எளிதில் அனுப்ப முடிகிறது. அலுவலரே தேவையான அத்தனைக் கோப்புகளையும் கணினியில் சேகரித்துக் கொண்டு வேண்டுமென்கிறபோதுமுக்கியத் தகவல்களை எடுத்துக் கொள்ள முடிகிறது. கதைகளை, கவிதைகளை கையால் எழுதி பத்திரிகை அலுவலகங்களுக்கு பதற்றத்தை ஏற்படுத்தாமல்மின்னஞ்சலின் மூலம் தெளிவான அச்சுப்பிரதிகளை அனுப்ப முடிகிறது. இப்படி ஆயிரக்கணக்கான அனுகூலங்கள் இந்த மின்னணு சாதனங்களால்ஏற்படுகின்றன.

தகவல் தொழில்நுட்பத்தில் பணியாற்றுகிற பலர் சலிப்பும், விரக்தியும் அடைந்து விடுகிறார்கள் என்று நான் சந்தித்த மருத்துவர்கள் கூறுகிறார்கள். எப்போதும்
இயந்திரத்திற்கு முன்பே அமர்ந்திருப்பவர்களால் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை. சகல நேரமும் அவர்கள் கவனம் கணினித் திரையின் மீதே குவியவேண்டும். சின்ன தவறு நிகழ்ந்தாலும் மறுபடி உழைக்க வேண்டும். அவ்வாறு அமர்ந்துகொண்டே இருப்பதால் அயர்ச்சி ஏற்படுகிறது. நம்முடைய உடல்உட்கார்வதற்காகப் படைக்கப்பட்டதல்ல. நிற்பதற்காகவும், நடப்பதற்காகவும் அது வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எப்போதும் அமர்ந்துகொண்டிருப்பவர்கள்முதுகுத்தண்டு பாதிக்கப்பட்டும், கழுத்து எலும்புகள் தேய்ந்தும் கஷ்டப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய நுரையீரல் பாதிக்கப்படுகிறது. சிறுநீரகங்கள் சேதமாகின்றன.

மனத்தளவில் பாதிக்கப்படுகிற இந்த இளைஞர்கள் வேண்டாத பழக்க, வழக்கங்களால் இளைப்பாற எண்ணுகிறார்கள். அது அவர்கள் உடலைப் பாதிக்கிறது. குற்றஉணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. கணினியைப்போல மனிதர்களும் உடனடியாக எதிர்வினை செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். அது கிடைக்காதபோதுஎரிச்சலடைகிறார்கள். அவர்கள் அதிகம் பேருடன் பழகும் வாய்ப்பு இல்லாததால் சமூக நுண்ணறிவில் சளைத்து விடுகிறார்கள். யாரிடம் எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பது தெரியாமல் அவர்கள் மேசையை மட்டுமே உலகமாக எண்ணி குறுகிப் போகிறார்கள்.

வெகு நேரம் கணினி முன்பு அமர்ந்திருப்பவர்கள் சரியான நேரத்தில் சாப்பிட முடிவதில்லை. வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது வரையறையைத் தாண்டி உண்ணத்
தொடங்குகிறார்கள். அக்கம்பக்கம் பார்க்காமல், இளைப்பாறுதல் இல்லாமல் பணியாற்றுவதால் வீட்டுக்கு வருகிறபோது களைத்து, சக்தியெல்லாம் உறிஞ்சப்பட்டுபடுக்கையில் வந்து விழுகிறார்கள். அவர்களுக்கு படிப்பதற்கோ, உரையாடுவதற்கோ, பகிர்ந்துகொள்வதற்கோ நேரம் இருப்பதில்லை. வாரத்தில் விடுமுறையாகக்கிடைக்கிற அந்த ஒரு நாளை கேளிக்கைகளில் செலவிடுகிறார்கள்.

இளைஞர்கள் பலருடைய கனவே உயர்ந்த தொழில்நுட்பம் வாய்ந்த அலைபேசியை வாங்குவதுதான். பயணம் செய்யும்போதும், வீட்டிலிருக்கும்போதும் அவர்கள்அலைபேசியோடு மட்டுமே குடித்தனம் நடத்துகிறார்கள். என்னிடம் மாணவர் ஒருவருடைய தந்தை வந்து மகனைப் பற்றிச் சொன்னார். அவன் வீட்டில்யாரிடமும் பேசுவதில்லை இரண்டு வருடங்கள் ஆயிற்று. இவர்கள் பேசினாலும் தந்தியைப்போல ஒற்றைச் சொல்லில் பதில் வரும் எப்போதும்கணினியோடும், அலைபேசியோடும் காலம் கழிக்கிறான் என்பது அவருடைய வருத்தம். படிப்பிலும் கவனம் சிதறுகிறது.

இதுபோல பல இல்லங்களில் மின்னணுப் போதையில் தடுமாறுகிற இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். நான்கு பேர் சேர்ந்து உற்சாகமாக வாட்ஸ்அப் குழு ஒன்றை
ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதில் காலை உணவு முதல் கடைசியாக வாங்கிய கைக்குட்டைவரை அனைத்தையும் புகைப்படம் எடுத்து அனுப்புகிறார்கள். நம்
பெரியோர்கள், "கிட்டப்போனால் முட்டப் பகை' என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்? அடிக்கடி தகவல் அனுப்பும் இவர்கள் அத்துமீறவும் செய்கிறார்கள். பிறகு அடிக்காத குறையாக காரசாரமான சொற்களைப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள். சிலர் குழுவிலிருந்து விலகுகிறார்கள். அவையெல்லாம் மனச்சோர்வை
ஏற்படுத்துகின்றன.

முகநூல் போதை இன்னொன்று. பெரும்பாலும் "என்னைப் பார், என் அழகைப் பார்' என்று காட்டிக்கொள்கிற பிரயத்தனமாகவே முகநூல் இருக்கிறது. எங்கிருந்தோஎதையோ நகலெடுத்து பதிவிறக்கம் செய்துவிட்டு, எத்தனை பேர் விரும்புகிறார்கள் என நொடிக்கொரு முறை எடுத்துப் பார்க்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம்அலுவலகத்தில் வைத்திருப்பவர்கள் எந்த லட்சணத்தில் பணியாற்றுவார்கள் என்பது கேள்விக்குறியே. முகநூலில் போலித்தனங்கள் அதிகமாகப் பதிவாகின்றன.

வீட்டுக்குள் சண்டை போட்டுக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப்போல போஸ் கொடுப்பவர்கள் அதிகம். பிறந்த நாளுக்கு கணவன் வைர அட்டிகை
பரிசளித்ததாகச் சொல்லி ஏற்கெனவே இருக்கிற அட்டிகையை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு செல்பி எடுத்து முகநூலில் ஏற்றுபவர்கள் உண்டு. அதைப் பார்த்து
மற்ற பெண்கள் விரக்தி அடைவதும் உண்டு. பல இடங்களில் நடந்த ஆய்வில் முகநூல் போன்றவற்றை அதிகம் பயன்படுத்துபவர்கள் சோர்வு அடைவதாகவும்,
வெறுமை அடைவதாகவும் தெரிய வந்திருக்கிறது. இவர்கள் விபரீதமான முடிவுகளையும் எடுக்கிறார்கள். இணையத்தில் தற்கொலை குறித்த பல தகவல்கள்இருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் விரக்தியில் இருக்கிறவர்கள் வாசித்து வித்தியாசமான முடிவெடுப்பதும் உண்டு. அதிகமாக மின்னணுச் சாதனங்களைப்பயன்படுத்துபவர்கள் உலகிலிருந்து விலகியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் உருவாக்குகிற உலகம் உண்மையானது அல்ல. மக்களைச் சந்திக்கும்போதும், அவர்களோடுபழகும்போதும் நிறைய கற்றுக்கொள்கிறோம். அவர்களிடமிருந்து நமக்கு நம்பிக்கை பிறக்கிறது. நம் அனுபவங்கள் விரிவாகிக் கொண்டு போகின்றன.

வறுமையிலும் செம்மையாக இருக்கிற பலர் அறிமுகமாகிறார்கள். தடங்கல்கள் வரும்போது அவற்றால் ஒடிந்து விழாமல் அவற்றை உடைத்து முன்னேற
வழிகள் நமக்குப் புலப்படும்.

மின்னணுச் சாதனங்களை உப்பைப்போல் பயன்படுத்துவதும், சர்க்கரையைப்போல அவற்றைக்கொண்டு சுவை சேர்ப்பதும் நாம் முழு ஆயுளை முடிப்பதற்கு உதவும்.

- தொடரும்...

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/25/w600X390/000uchchiyilirunthu_thodangu_33.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/26/அளவுக்கு-மிஞ்சினால்-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2690859.html
2690799 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அடுத்தவர்களுக்காக வாழ்வது... வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Tuesday, April 25, 2017 12:17 PM +0530  

நாம் விரக்தியடைவதற்கான மூலகாரணம், நாம் அடுத்தவர்களுக்காக வாழ்வது.

ஒன்று அடுத்தவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக வாழ்நாள் அனைத்தையும் செலவழிக்கிறோம்.  அல்லது மற்றவர்களுக்கு நிரூபிப்பதற்காக மகிழ்ச்சியை இழக்கிறோம்.

மற்றவர்களுடைய வாழ்வை செம்மையாக்குவதற்காக வாழ்வதில் தவறில்லை. ஆனால் அது நமக்கும் உவப்பானதாக இருக்க வேண்டும். நம்முடைய முயற்சிகளும், செயல்களும் நேர்மையானதாகவும், முகம் தெரியாத ஒருவருக்கு இன்னாததாகவும் இருக்கக் கூடாது.  பிடிக்காமல், மனம் ஒப்பாமல் மற்றவர்களுடைய மனத்தை மகிழ்விப்பதற்காக செய்யப்படும் செயல்கள் ஒருகட்டத்தில் நம் வாழ்வையே கேள்விக்குறியாக ஆக்கிவிடும்.  நமக்குக் குழப்பங்கள் ஏற்படும்.  நாம் ஏன் வாழ்கிறோம்? என்கிற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கும்.

எதிர்மறை எண்ணமும், வாழ்வு வியர்த்தம்  என்கிற சிந்தனையும் சின்னப்பொறியாக ஆரம்பிக்கின்றன. அதற்குப் பிறகு அவை "குபுகுபு'வென எரிகின்றன.  

மரணம் எளிய வழி, எல்லாப் பிரச்னைகளையும் திறக்கும் மூலச்சாவி என்கிற எண்ணம் ஆழமாக ஏற்பட்டுவிடுகிறது.

அடுத்தவர்கள் என்னைக் குறைவாக மதிப்பிடுவார்கள் என்ற எண்ணமே தவறானது.  இன்று ஆளாளுக்கு இருக்கும் பிரச்னையில் நம்மைப் பற்றிச் சிந்திக்க யாருக்கும் அதிக நேரம் இல்லை. அப்படியே நம்முடைய தோல்வியை யாரேனும் கொண்டாடினால் அவர்கள் நண்பர்கள் அல்லர். அவர்கள் குறித்து நாம் கவலைப்பட முடியாது.

பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளிடம், "நீ சரியாக வரவில்லை என்றால் நான் வெளியே தலைகாட்ட முடியாது'' என அடிக்கடி கூறியும், மிரட்டியும் வந்தால், பிள்ளைகள் முடிவு வேறுவிதமாக இருந்தால் நாம் அவமானப்பட வேண்டும், என்ற குற்ற உணர்ச்சியே ஏற்படுகிறது. ஒருவரை எளிதில் வீழ்த்த குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்திவிட்டால் போதும். அவர்கள் பதற்றத்தின் மடியில் விழுந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய கவலையில் நிகழ்காலத்தைத் தவறவிடுவார்கள்.

இன்று நம்முடைய அணுகுமுறை குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துவதாகவே எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறது. பள்ளி தொடங்கி பணியிடம் வரை இது தொடர்கிறது. திரும்பத் திரும்ப ஒருவரை மட்டம் தட்டினால் அவரிடம் இயல்பாக இருக்கும் ஆற்றலும் பறிபோய்விடும்.  பயத்தில் பல தவறுகள் ஏற்படும்.

ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பார்த்தால் உண்மை தெரியும் . . . .
நாம் உண்பது, உடுப்பது, பண்டிகை கொண்டாடுவது, படிப்பது, பணியைத் தேர்ந்தெடுப்பது என எல்லாமும் மற்றவர்கள் முன்பு தலைநிமிர்ந்து நிற்கவேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே.  பலர் பிள்ளைகளிடம், "நீ கம்மி மதிப்பெண் பெற்றால் என் சக அலுவலர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?‘'  என வருத்தம் தோயும் குரலில் பேசுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். 

படிப்பது வாழ்வின் ஒரு பரிமாணம். நல்ல பணிக்குப் போவது என்பதே மாறுபட்ட கருத்தாக்கம். யாருக்கு எது நல்லது என்பதை யார் முடிவு செய்வது? நமக்கு இயல்பாக வரக்கூடிய, பிடித்தமான பணியே நல்ல பணி.  அது பணத்தை நமக்குக் கொண்டுவந்து கொட்டுகிறதோ இல்லையோ, மகிழ்ச்சியை அள்ளித்தரும்.  

ஒவ்வொரு நாளும் பணியிடத்திற்குச் செல்லும்போது உற்சாகமும், திரும்பி வரும்போது திருப்தியும் அளிக்கும்.

தமிழ்நாட்டில் பல இடங்களில் அடுத்தவர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்து நிற்கவேண்டும் என்கிற வெறியோடு இயங்குகின்ற சமூகங்கள் உண்டு.

அவர்களிடம் நட்பு இருக்கும், உறவு இருக்கும்.  ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் புன்னகையோடு மரியாதை செய்வார்கள். ஆனால் ஊமைக்காயம் போல உள்ளுக்குள் அந்தஸ்து போட்டியிருக்கும். அவர்களில் எப்போதும்  உச்சத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருபடி குறைந்தால் உயிரைப் போக்கிக் கொள்கிற நிகழ்வுகள் பலவற்றைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

நம்முடைய வீட்டை ஏன் வேறொருவர் வீட்டோடு ஒப்பிடவேண்டும்? நமக்குத் தேவையானவை கிடைத்தால் போதுமே? நாம் அந்த வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோமா? என்பதே கேள்வி.  நமக்குப் போதிய இடமும், காற்றும், வெளிச்சமும், செயல்படுவதற்குத் தேவையான சூழலும் இருந்தால் அதுவே சிறந்த வீடு.  

நமக்கான அறை ஒன்று என்றபோது மற்ற அறைகள் யாருக்காக?
பணத்தை  ஈட்டுவதில் போட்டி போட்டு பொடிப்பொடியாகிப் போனவர்கள் அதிகம்.  மற்றவர்களைப் பார்த்து, "அவர்கள் சம்பாதிக்கிறார்களே நாமும் சம்பாதிக்க வேண்டும்' என்கிற எண்ணத்தில், அலுவலகப் பணியாளர் ஒருவர் சீட்டு ஒன்றைத் தொடங்கினார்.  நடத்தை விதிகளுக்குப் புறம்பானவை என்றாலும் சிலவற்றைச் செய்ய பலரும் தயங்குவதில்லை. தொடக்கத்தில் பணம் வர ஆரம்பித்தது.  அவருக்கு மகிழ்ச்சி.  பெரிய அளவில் அதை  விஸ்தரித்தார்.

பணம் வாங்கிய பலர் திரும்பக் கட்டாததால் பணமுடை ஏற்பட்டது.  அதை ஈடுகட்ட இருக்கும் சொத்துகள் பற்றாது என்ற நெருக்கடியில் பூச்சி மருந்தைக் குடித்துவிட்டு இறந்துபோனார்.  இதுபோல் பலர் வியாபாரம் செய்தும், விலை அதிகரிக்கும் என ஒதுக்குப்புறத்தில் நிலம் வாங்கியும், கேட்பார் பேச்சைக் கேட்டு நிதிமோசடி செய்கைகளில் முதலீடு செய்தும் பெருநஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்கிற செய்திகளை அன்றாடம் படிக்கிறோம்.

"இறந்துபோகிறவன் எல்லாக் கடன்களையும் அடைத்துவிடுகிறான்' என்கிற ஷேக்ஸ்பியருடைய வாசகங்களை அவர்கள் படிக்காமலேயே பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

"நம்மை ஒருவன் விஞ்சிவிடுவதா?'  "நமக்குத் தெரிந்த ஒருவன் நமக்கு மேலதிகாரியாக வருவதா?‘
என்று எண்ணுவதே கயமை.  முகம் தெரியாத ஒருவன் கால்மேல் கால்போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்தால், அவன் முன்பு கைகட்டிக்கொண்டு நிற்கத் தயாராக இருக்கும் சிலர், தெரிந்தவர் உயர்ந்தால் தெள்ளேனம் கொட்ட மறுப்பது அற்பத்தனம்.  "நேற்று வரை என்னோடு கால்பந்து விளையாடியவன்' என சொல்பவர்களுக்கு நேற்று என்பது நிழல், இன்று மட்டும் நிஜம் என்கிற உண்மை புரிவதில்லை.

வாழ்க்கை விசித்திரமான புதிர்.  இன்று நம் கை ஓங்கியிருக்கிற காரணத்தால் அது என்றுமே ஓங்கியிருக்கும் என எண்ணுவது மடமை. காலச்சக்கரம் சிறிதுகாலம் மட்டுமே மேலே வைத்திருக்கும்.  அதற்காக ஆசைப்படாதவர்கள் கீழே விழுகிறபோதும் சுதாரித்துக் கொள்கிறவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் உயரும்போது துள்ளிக் குதிப்பதுமில்லை;  தாழும்போது வீழ்ந்து தவிப்பதுமில்லை.  நாம் யாருடனும் ஓட்டப் பந்தயத்தில் இல்லை.  நம்முடன் மட்டுமே நாம் போட்டி போட வேண்டும். நேற்று இருந்ததைவிட ஓர் அங்குலம் பெருந்தன்மையுடன் இன்று நடந்துகொண்டால் அதுவே வளர்ச்சி.

வாழ்க்கை நிரூபிப்பதற்காக அல்ல.  நாம் யாருக்காக நினைத்தோமோ, அவர்கள் ஒருநாள் நம் முன்பு நிராதரவாக நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம்.

இவர்களோடு போய் போட்டி போட்டு நல்ல கணங்களை அசுத்தப்படுத்திக் கொண்டோமே  என்கிற வருத்தம் ஏற்படும்.  நிரூபிப்பது ஆய்வேடுகளுடனும் பரிசோதனைக்கூடங்களுடனும் நின்றுவிடவேண்டிய முயற்சி. அதை மற்றவற்றிற்கு நீட்டிப்பது வாழ்விலேயே மரணமடையும் நிலை.

ஹம்மிங் பறவைகள் நெருப்புக்கோழிகளோடு போட்டிப்போட நினைக்காததால், பின்புறமும் பறக்கும் பேறு பெற்றிருக்கின்றன.  நம்முடைய காற்றை ஏன்
அடுத்தவர்கள் நாசி வழியாக சுவாசிக்க வேண்டும்?

(தொடரும்)

]]>
IrAIYANBU IAS THODAR, இறையன்பு ஐஏஎஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு, uchchiyilirunthu thodangu-32 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/25/w600X390/UCHCHI_32.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/25/அடுத்தவர்களுக்காக-வாழ்வத-2690799.html
2683888 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் நம்பிக்கை வளையங்கள்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, April 13, 2017 04:44 PM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 31

தன்னம்பிக்கை என்று எதுவும் தனியாக இல்லை.  எந்தச் செயலையும் மகிழ்ச்சியாகச் செய்ய முற்படுவதே தன்னம்பிக்கை.  அவ்வாறு இருப்பவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்ற எல்லாரும் விரும்புவார்கள்.  அவர்களுடைய இருத்தல் மற்றவர்களுக்கு வெற்றி பெறுவோம் என்கிற நம்பிக்கையைத் தரும்.
 உயர்ந்த ஆளுமை பற்றிய பயிலரங்குகளில் சென்று கற்று வர அவசியமில்லை.  கண்களை உறுத்தாத உடை, துர்நாற்றம் வராத உடல், புன்னகை தவழும் முகம், பளிச்சிடும் கண்கள், இனிமையைப் பரப்பும் சொற்கள், ஆணவமற்ற தோரணை, அன்புமயமான அணுகுமுறை ஆகியவை இருந்தால் போதும்.  அவர்கள் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் கவனத்தை ஈர்ப்பார்கள். அவர்களுடன் இன்னும் கொஞ்ச
நேரம்  இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றும்.
 நம்முடைய மனத்தில் உற்சாகம் ஊற்றாக எப்போதும் பொங்கிப் பெருகாவிட்டால், நாம் எப்படித் தலைமைப் பண்புகளுடன் தழைக்க முடியும்?  நாம் இறுக்கத்துடன் இருந்தால், உழைக்கும் சூழலும் உறையத் தொடங்கும்.  இருநூறு சதவிகிதம் உற்சாகம் நம்மிடமிருந்தால், அது பனிக்கட்டி கரைவதைப் போல கைமாறி கடைசிப் பணியாளரிடம் நூறு சதவீதமாக மாறும். நாமே நொந்துபோய் கன்னத்தில் கை வைத்துவிட்டால்,  நிறுவனத்திலிருப்
பவர்களை யார் வழிநடத்த முடியும்?
 மக்கள் எல்லா  இடங்களிலும் எதிர்பார்ப்பது அவர்கள் பிரச்னைகளைத் தீர்த்து வைக்கக் கூடிய தெளிவு உள்ளவரை மட்டுமே.  அவ்வாறு தெரிகிறவர்களையும், பேசுகிறவர்களையும் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஆதரிக்க அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். தெளிவு இருந்ததால் மட்டுமே ஹிட்லரை தத்துவமேதைகளும், சட்ட வல்லுநர்களும்கூட நம்பினார்கள்.    ஜெர்மனியின் பிரச்னையைத் தீர்க்கக்கூடிய விடிவெள்ளியாக அவரைப்
பார்த்தார்கள்.
 குடும்பத்தில் தலைமைப் பொறுப்பில்  இருப்பவர்கள் உற்சாகமூட்டுபவராக இருக்க வேண்டும். தொல்லைகளைக் கண்டு தலையில் அடித்துக் கொள்பவராக இருந்தால்,  குடும்பமே நொறுங்கிவிடும். எந்தக் குடும்பத்தில் தந்தை மகிழ்ச்சியோடும், நம்பிக்கையோடும் இருக்கிறாரோ, அங்கு குழந்தைகளும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன.   ஊக்க பந்துகளாக உருண்டோடுகின்றன. அவர்களும் எந்தப் பிரச்னையையும் நம்மால் தீர்த்துவிட முடியும் என்று கருதுகிறார்கள்.
 பெற்றோர்கள் அலுவலகப் பிரச்னைகளைக் குழந்தைகள் முன்பு விவாதிக்கக் கூடாது.   பொருளாதாரச் சிரமங்களை அவர்கள் முன்பு அவசியம் பேச வேண்டும்.  அது அவர்களுக்கு நாம் சாதாரண குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்கள், பொறுப்புணர்வுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற பொறுப்பை எற்படுத்தும். ஆனால் அலுவலகத்தில் அவர்கள் சமாளிக்கச் சிரமப்படும் சம்பவங்களையும், தத்தளிக்கும் நேர்வுகளையும் பேசினால் அது பிஞ்சுக் குழந்தைகளுக்கு அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும். அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சின்னத் தடங்கல்களைப் பெரிய மலையாக எண்ணி நடுங்க
ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

 எதையெடுத்தாலும் விமர்சிக்கின்ற சிலர் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் கண்களில் நல்லதே படாது.  விருந்தில் பத்து பதார்த்தங்கள் நன்றாக இருந்ததைப் பற்றிப் பேசாமல், வடை கொஞ்சம் தீய்ந்து போய்விட்டது எனப் புகார் சொல்பவர்கள் அவர்கள்.  எல்லாரிடமும் குற்றம் கண்டுபிடித்து நான்
அவர்களை விட மேலானவன் என்ற எண்ணத்தை அவர்கள் ஏற்படுத்துவார்கள்.  யாரை வேண்டுமானாலும் கிண்டல் செய்யலாம், எதை வேண்டுமானாலும் கேலி செய்யலாம் என்ற மிதப்பில் இருக்கும் இவர்கள், ஆபத்தான பேர்வழிகள்.  அவர்களோடு சிறிதுநேரம் கழித்தால் உலகமே நமக்கு இருட்டாகத் தோன்ற ஆரம்பித்துவிடும்.
 நம்மிடமிருக்கும் சின்னச் சின்ன அம்சங்களைக் கூடப் பாராட்டக் கூடிய மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் பழகும்போது நாம் இன்னும் முயற்சி எடுக்க வேண்டும், இன்னும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உந்துதல்  ஏற்படும்.  நாம் அப்படி எத்தனை  பேருக்கு ஊக்க சக்தியாக இருக்கிறோம் என்பது முக்கியம்.
 எனக்குத் தெரிந்த ஒருவருடைய மகன், எப்போதும் அப்பா முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் எனச் சொல்கிறாரே என அந்த முறை விழிப்புணர்வுடன் படித்தான்.  அவனுடைய தேர்வுகளில் கரைந்து போனான்.  அவனுடைய விடைகளை முத்துமுத்தான கையெழுத்தால் விடைத்தாளில் முத்தமிட்டான்.  முடிவு வெளியானபோது பள்ளியில் அவன் முதல் மதிப்பெண்.
 அப்பாவிடம் சொன்னால் மகிழ்ச்சியடைவார் என ஓடிவந்தான். அவர் நான்கைந்து பேருடன் அமர்ந்துகொண்டிருந்தார். அவருடன் சில பேர் இருந்தால் அவருக்குத் தலைகால் புரியாது.  
எல்லாரையுமே மட்டம் தட்டிப் பேசுவார்.
 மகன், ""அப்பா நான் என் பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண்'' என ஆசையாகச் சொன்னான்.  அவர் பாராட்டுவார் என எண்ணினான்.
 அவரோ, ஒருவித நக்கலுடன், ""நீ மதிப்பெண் எடுக்கிறாய் என்றால் உன் பள்ளியில் மற்ற மாணவர்கள் எவ்வளவு முட்டாளாக இருக்க வேண்டும்'' என்றார்.  மகன் நொறுங்கிப் போனான்.
 நாம் பெரிதாக எதுவும்  இழந்துவிடப் போவதில்லை என்கிற யதார்த்த உணர்வு இருப்பதே நம்பிக்கையின் அடித்தளம். வாழ்க்கை என்பது தொடர்ந்து பெறுவதும்,  சிலவற்றை இழப்பதுமே என்கிற புரிதல் வேண்டும்.  எதுவும் நமக்காகவே தரப்பட்டவை என்ற நினைப்பே தவறு.
 நாம் நம்பிக்கையோடு திகழ, வளரும் சூழல் காரணம். மகிழ்ச்சியான இல்லச்சூழல், நம்பிக்கையான நண்பர்கள், பொறுமையாகப் பிரச்னைகளை அணுகும் பெற்றோர்,  உணர்ச்சி மேலாண்மையை வளர்த்துக் கொள்ள மேற்கொள்ளும் பயிற்சிகள் போன்றவை நமது வாழ்க்கை குறித்த விசாலமான பார்வையை விரித்து வைக்கக் கூடியவை.
 முறையாக வாழ்பவர்கள், அளவாக ஆசைப்படுபவர்கள், திட்டமிட்டு உழைப்பவர்கள், தீர்க்கமாகச் சிந்திப்பவர்கள் ஒருபோதும் பிரச்னை
களிலிருந்து ஓடி ஒதுங்க முற்படுவதில்லை.
 நாம் கேட்கிற பாடல்கள், படிக்கிற இலக்கியங்கள்,  நேசிக்கிற மனிதர்கள் அனைத்துமே நம்முடைய ஆளுமையைக் கட்டமைக்கின்றன.  அழுது வடியும் பாடல்களை ரசிக்கிறவர்களும் அழுமூஞ்சியாக ஆகிப் போகிறார்கள்.  நாம் ரசிக்கும் பாடல் தூக்கம் வருகிற நேரத்தை இன்னும் கொஞ்சம் விழித்திருக்கச் செய்ய வேண்டும்.  இன்னும் அதிகமாக உழைக்க வேண்டும், தோல்வியின் சுவடுகளை சுண்டியெறிந்துவிட்டு முன்னேற வேண்டும், உடல் களைப்படைந்தாலும் மனம் களைப்படையாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற பார்வையை உண்டாக்க வேண்டும்.
 நாம் படிக்கிற நூல்களும் மேன்மையானவையாக இருக்க வேண்டும்.  வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போன  பலர்,  அவநம்பிக்கைகளின் மொத்த வியாபாரிகளாகச் செயல்படுகிறார்கள்.  மானுடத்தை நேசிப்பவர்களோ அவர்கள் காணும் நேர்மையாளர்களையும், அறவுணர்வாளர்களையும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டி உலகம் இன்றும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது என்ற உணர்வை வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறார்கள்.  மானுடத்தின் அழுக்கான பிரதேசங்களை அடையாளம் காட்டுபவர்களையல்ல, மகத்தான பக்கங்களுக்கு மலர் தூவுகிறவர்களையே காலம் கைதட்டி கெளரவப்படுத்துகிறது.  அவற்றையே நாம் பல இடங்களில் மேற்கோள் காட்ட வேண்டியிருக்கிறது.
 என்னைத் தேடி வருகிற எல்லாரிடமும் நான்அவர்களுடைய ஆற்றலை உணரச் செய்து, அவர்களாகவே தேடுகிற முயற்சியை ஊக்குவிக்கும் பணியையே செய்கிறேன்.  இந்த உலகில் எல்லோருடைய பணியும் முக்கியமானது என்கிற புரிதல் அனைவருக்கும் எற்படவேண்டும்.
 வாழ்க்கையை மறுதலிக்கிற இலக்கியங்கள் இருந்த சூழலில், வாழ்க்கையைக் கொண்டாடவும், ஏற்றுக் கொள்ளவும் கற்றுத் தருவதாக இருந்ததாலேயே ஒப்பற்ற ஞான இலக்கியம் என்று திருக்குறளை ஆல்பர்ட்  ஸ்வைட்வைர் புகழ்ந்தார்.  நம்பிக்கை தொடர்வண்டியின் வேகத்தில் சென்றால், அவநம்பிக்கை விமான வேகத்தில் செல்லக் கூடியது என்பதால் நம் சொற்களில் ஒன்றைக் கூட அடுத்தவர்களைத் தொய்வுறும்படி சொல்லக் கூடாது.  ""நீ எல்லாம் ஏன் உயிரோடு இருக்கிறாய்?'' என கோபப்பட்டவர்களை அது வளரியாக வந்து
தாக்கியதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
 "உலகம் பிறந்தது எனக்காக... ஓடும் நதிகளும் எனக்காக' என்ற உற்சாக வரிகளுக்காக திரையில் தோன்றியவரை உலகமே உச்சாணிக்கொம்பில்  உட்கார வைத்து  அழகு பார்த்தது என்பதை நாம் மறுக்கக் கூடாது.


(தொடரும்)

]]>
வெ.இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு தொடர்-31, iRaiyanbu IAS, UCHCHIYILIRUNTHU THODANGU-31 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/13/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu_31.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/13/uchchiyilirunthu-thodangu--31-2683888.html
2679239 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் சிரித்து வாழ வேண்டும்!  வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, April 5, 2017 01:03 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-30
வாழ்க்கையைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தால் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்த தருணங்களும், ஒன்றாகச் சிரித்த நிகழ்வுகளுமே நினைவுக்கு வருகின்றன. திரைப்படங்களில் கூட சிரிப்புக் காட்சிகளே திரும்பத் திரும்பக் காட்டப்படுகின்றன. சொல்கிறவரும் சிரித்து, கேட்பவரும் சிரித்து அனுபவிப்பது நகைச்சுவையை மட்டுமே.

மகாத்மா காந்தி, "நான் நகைச்சுவை உணர்வு மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் எப்போதோ காலாவதியாகியிருப்பேன்'' என்று ஒப்புதல் வாக்குமூலம் கொடுத்தார். அவருடைய எல்லாப் புகைப்படங்களிலும் சிரித்துக் கொண்டிருப்பது போலத்தான் தோற்றம் இருக்கும். இப்போதும் பெரிய மனிதர்கள் அவர்களுடைய சிரிக்கிற புகைப்படங்களையே வெளியிடுகிறார்கள். காந்தியடிகள் அதிக நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர். 

சிரிக்கும்போது மொத்த உடலும் ஓடுவதைப்போல பயிற்சிக்குள்ளாகிறது. மனம் மென்மையாகிறது. இதயம் முறையாக இயங்குகிறது. ரத்த அழுத்தம் சீராகிறது. மூளை அதிக இணைப்புகளை உண்டாக்குகிறது. மொத்தத்தில் நிகழ்காலத்தில் உள்ளம் நிறைந்துவிடுகிறது. 

நகைச்சுவை உணர்வு நுண்ணறிவோடு தொடர்புடையது. "உம்'மென்று இருப்பவர்களுக்கு நுண்ணறிவு குறைவு என்று பொருள். அந்த நொடியில் வாழ முடிந்தவர்கள் மட்டுமே நகைச்சுவையாகப் பேச முடியும். கட்டிக் கொடுக்கும் கட்டுச்சோறு அல்ல நகைச்சுவை. அது சமயோசித புத்தியால் நிகழும். 

சேலத்தில் ஏழாம் எண் பேருந்து ஒன்று உண்டு. அதில் எல்லோரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஏறுவார்கள். நிற்க இடம் கிடைக்காது. அதற்குக் காரணம், அதில் பணியாற்றிய நடத்துநர். நகைச்சுவையாகப் பேசுவார். பயணிகள் சிரித்துக்கொண்டே பயணிக்கும்போது அலுப்பு தெரியாது. போகிற இடம் விரைவில் வந்ததைப்போலத் தோன்றும். அவருக்கு இயற்பெயர் என்ன என்று தெரியாது. மக்கள் வைத்த பெயர் நாகேஷ் கண்டக்டர். 

சிறிது நேரம் கிடைத்தாலும் சிரிக்கவே விரும்புகிறோம். நாம் சிரிக்கும்போது அழகு கூடுகிறது. உண்மையான நகைச்சுவை உணர்வு அடுத்தவர்களைக் கேலி செய்வதில் இல்லை. நம்மை நாமே பார்த்து சிரித்துக் கொள்வதும், அடுத்தவர்கள் நம்மைக் கிண்டல் செய்யும்போது கோபப்படாமல் வாய்விட்டுச் சிரிப்பதும். நான் அடுத்தவர்களைக் கேலி செய்வேன். ஆனால் என்னை யாரும் எதுவும் சொல்லக்கூடாது என்று நினைப்பவர்கள் அராஜகவாதிகள். 

நான் பல பெரியவர்களோடு பழகியிருக்கிறேன். அவர்களுடைய நகைச்சுவை உணர்வு அபாரமாக இருந்தது. அதன் காரணமாகவே எவ்வளவு பெரிய சிக்கல்கள் வந்தாலும் அதை இடிதாங்கிபோல ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அந்த நிகழ்வையும் நகைச்சுவையாக மாற்றி சிரிப்பார்கள். அதன் பரிமாணம் குறையும். சிறிது நேரத்தில் அதைத் தீர்க்கும் உபாயங்கள் மிதந்து வரும். அவர்கள் உடல்நலம் அத்தனைப் பிரச்னைகளுக்கு நடுவிலும் சீராக இருந்ததற்கு அந்த நகைச்சுவை உணர்வே காரணம். 

என்னோடு ராஜிவ் ஜலோட்டா என்கிற நண்பர் பயிற்சி பெற்றார். மத்தியப்பிரதேசத்தைச் சார்ந்தவர். எப்போதும் புன்னகையோடு இருப்பார். அவரைப் பார்த்தால் நமக்கும் சிரிப்பு ஒட்டிக்கொள்ளும், மகிழ்ச்சி தொற்றிக் கொள்ளும். நிறைய நகைச்சுவைகளை அள்ளி விடுவார். அவர் பேசுவதைக் கேட்டு அதுவரை நகைச்சுவை வாடையே இல்லாமல் இருந்தவர்கள் கூட, சில துணுக்குகளைச் சொல்லத் தொடங்கிவிடுவார்கள். எல்லாரிடமும் குழந்தை மறைந்திருக்கிறது, விதைக்குள் இருக்கும் வேரைப்போல. வாய்ப்பு நிகழும்போது, சூழல் வாழ்த்தும்போது அவர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கிற நகைச்சுவை உணர்வை அள்விவிடுகிறார்கள். ராஜிவ் ஜலோட்டாவினுடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே சிரிப்பு வந்துவிடும். 

இந்தியாவில் அதிகமான படையெடுப்புகளுக்கு ஆளான பகுதிகளைச் சார்ந்த பல நண்பர்கள் எனக்கு உண்டு. அவர்கள் எப்போதும் சிரித்து மகிழ்ந்தும், நடனமாடியும், பாடியும் உற்சாகமாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அதில் சிலர் தீவிரவாதிகளின் நேரடித் தாக்குதல்களைக் கண்ணெதிரே கண்டவர்கள்.

உடன்பிறந்தவர்களை இழந்தவர்களும் உண்டு. ஆனால் அந்த சோகத்தின் சாயல் அவர்கள்மீது படுவதற்கு அனுமதித்ததே இல்லை. அவர்களுடைய நகைச்சுவை உணர்வு துன்பங்களைத் தாண்டும் தோணியாக உதவியிருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொள்வேன். 

இந்தியாவில் வடகிழக்கு மாகாணங்களைச் சார்ந்த வம்சாவளியினரை நான் நன்றாக அறிவேன். அவர்களில் பலர் நெருங்கிய நண்பர்கள். அவர்கள் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டும், கேலி செய்துகொண்டும் இருப்பார்கள். ஒருவர் மீது ஒருவர் கேலி செய்வதன் பொருட்டு கோபப்பட்டு நான் பார்த்ததே இல்லை.

இத்தனைக்கும் பலருக்குப் போர்ப் பயிற்சிகள் தெரியும். அவர்கள் முன்னால் எதைச் சொன்னாலும் சிரித்துக் கொள்கிற அவர்கள், பின்னால் இச்சகம் பேசினால் எரிச்சலடைந்து சண்டைக்கு வருவார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கைச் சூழல் ஆபத்துகளின் நடுவே அமைந்தது. அவர்களுடைய நகைச்சுவை உணர்வு மட்டுமே நிழற்குடையாக இருந்து பெய்கிற பனியிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றி வருகிறது. 

பெரிய மனிதர்கள் நகைச்சுவை உணர்வோடு இருப்பதால், எத்தகைய தடையையும் எதிர்கொள்கிறார்கள். மிகப்பெரிய அவமானத்தைக் கூட உதறி எறிந்துவிட்டு வழக்கம்போல நடமாடுகிறார்கள். தெரிந்தவர்களுக்கு நகசுத்தி வந்தால்கூட, சிலருக்கு வயிற்றைக் கலக்கும்.. அவர்கள் உயர்ந்த இடத்துக்கு ஒருபோதும் வர முடியாது. நகைச்சுவை உணர்வு பதற்றத்தைத் தணிக்கிறது. துன்பத்தையும் சிரிப்பின் மூலம் ஆற்ற உதவுகிறது. 

வாழ்வில் சலிப்பும், அலுப்பும், விரக்தியும், வெறுமையும் வராமல் இருக்க நகைச்சுவை உணர்வை வளர்த்துக் கொள்வது நல்லது. மரணப்படுக்கையில் இருக்கிற சிலரை நான் சந்தித்திருக்கிறேன். அவர்களில் ஓரிருவர் உலகத்தைவிட்டுப் போவதைப் பற்றி கவலைப்படாமல், உல்லாசப் பயணம் மேற்கொள்ளவிருப்பதைப்போல சலனமின்றி இருப்பதையும் பார்த்திருக்கிறேன். நானும் அவர்களுடன் நிறையத் துணுக்குகளைச் சொல்லி சிரிக்க வைத்துவிட்டு வருவேன். சமயத்தில் என்னுடன் இருப்பவர்கள் அதைப் பார்த்து அரண்டுபோய் விடுவார்கள். 

சிலர் என்னிடம், "இந்த நேரத்தில் போய் ஜோக் அடிக்கிறீர்களே?'' என்று கேட்பதுண்டு. அதற்கு நான்,"அவரைக் கட்டிக்கொண்டு அழச் சொல்கிறீர்களா? அவர் சிரித்து வலியை மறப்பதுதானே நல்லது. நாம் வேதனைப்பட்டால் அவருடைய சோகம் அதிகரிக்காதா?'' என்று கேட்பேன். 

எல்லாரிடமும் நான் இப்படி நடந்துகொள்ள மாட்டேன். மரணத்தைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படாத பக்குவத்துடன் இருக்கிற ஞானிகளை நான் அறிவேன்.

உண்மையான ஞானம், வருகிற மரணத்தையும் வரவேற்கும் முதிர்ச்சியுடன் இருப்பதுதான். அவர்களிடம் மட்டுமே இவ்வாறு பேசுவேன். மற்ற இடங்களில் மவுனம் காப்பேன். இப்படி சாகும் தறுவாயிலும் சலனமின்றி இருப்பவர்கள் நகைச்சுவை உணர்வை சின்ன வயதிலிருந்தே வளர்த்துக்கொண்டவர்கள். 

இளைமைப் பருவத்தில் நகைச்சுவை உணர்வை மெருகேற்ற வேண்டும். அதை வளர்க்கக் கூடிய இலக்கியங்களை வாசிக்க வேண்டும். ஷேக்ஸ்பியர் உலகப் புகழ் பெற்றதற்கு அவருடைய நகைச்சுவை உணர்வு காரணம். அவருடை சமகாலத்தினரிடம் அது காணப்படவில்லை. கயமை குறித்து திருவள்ளுவர் எழுதிய அதிகாரத்தில் அவருடைய நகைச்சுவை உணர்வு புலப்படும். 

நுண்ணறிவு இருப்பவர்கள் அதிக நகைச்சுவை உணர்வுடன் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் போலவே நகைச்சுவை உணர்வை வளர்த்துக் கொள்ளும்போது நுண்ணறிவு அதிகரிக்கும் என்பதும் உண்மை. சர்ச்சில், பெர்னாட் ஷா, அண்ணா, பெரியார், பாரதிதாசன், கண்ணதாசன் போன்றவர்கள் நகைச்சுவை உணர்வோடு பேசியவர்கள், எழுதியவர்கள். அதன் காரணமாகவே நெருக்கடிகளை நீந்திக் கடக்க அவர்களால் முடிந்தது. 

இளைஞர்கள் எந்த ஒரு செய்தியையும் நகைச்சுவையாக அலசிப் பார்க்க வேண்டும். அது அவர்களிடம் சோர்வை அகற்றும். மிகப்பெரிய ஏமாற்றத்தையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். உலகத்தைவிட்டு ஓடிவிடலாம் என்கிற எண்ணம் அவர்களுக்கு ஏற்படாது. நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களும் நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். அப்போது அவர்கள் நம் சறுக்கல்களின்போது துக்கம் விசாரிக்காமல், இதுவும் கடந்துபோகும் என்று சொல்லி நம்மைத் தேற்றுவார்கள். 

கல்லூரிகளிலும், பணியிடங்களிலும் நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவர்களை நாம் நண்பர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். இரவு தூங்குவதற்கு முன்பு கன்னத்தில் கை வைக்கிறமாதிரி கதைகளைப் படிக்காமல், சிரித்துவிட்டுப் படுக்கிற மாதிரி சம்பவங்களை வாசித்துவிட்டு உறங்கச் செல்வது நல்லது. படித்த நகைச்சுவையைப் பகிர்ந்துகொண்டால் மகிழ்ச்சி இருமடங்காகும், ஆயுள் பல மடங்காகும். 
(தொடரும்)

]]>
இறையன்பு ஐஏஎஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-30, iraiyanbu IAS, uchchiyilirunthu thodangu-30 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/5/w600X390/0uchchiyilirunthu_thodangu-_30.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/05/சிரித்து-வாழ-வேண்டும்-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2679239.html