Dinamani - இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் - http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/ http://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2720468 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் உச்சியிலிருந்து உச்சத்திற்கு! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, June 14, 2017 12:56 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு - 40

உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது சிகரத்தில் ஏறுவதற்கு அல்ல, சிரமங்களை வெல்வதற்கு.  நம்பிக்கையின் உச்சியிலிருந்து எந்தச் செயலையும் நாம் அணுக வேண்டும்.  வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது.  அது நம் ஆற்றலை முழுமையாய் அடைவது, நம் அறிவை முழுமையாய்ப் பயன்படுத்துவது. அதைச் செய்ய நம்பிக்கையின் சிகரத்திலிருந்து முயன்றால் மட்டுமே முடியும். நம்மால் முடியும் உழைப்பதற்கு, நம்மால் முடியும் உருவாக்குவதற்கு, வியர்வை சிந்துவதற்கு, காயங்களைப் பொறுத்துக் கொள்வதற்கு, தடைகளைத் தாண்டுவதற்கு, துயரங்களைத் துடைத்தெறிவதற்கு என்ற எண்ணமிருந்தால் நாம் எந்தச் செயலையும் உச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறோம் என்று பொருள்.

உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது என்பது கருணையின் உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது. விழிப்புணர்வின் உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது. கருணை என்பது அடுத்தவர்கள் மீது வைத்திருப்பது மட்டுமல்ல, நம்மீதும் வைத்திருப்பது. அடுத்தவர்கள் மீது வன்முறையைச் செலுத்தாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல அகிம்சை, நம் மீதும் செலுத்திக் கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான் அகிம்சை. இன்னொருவர் விரலை வெட்டாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல வன்மம், நம் விரலை வெட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான் வன்மம். நம் மீது அன்பு செலுத்தாமல் உலகத்தின் மீது எப்படி அன்பு செலுத்த முடியும்? நம்மை நேசிக்காமல் அடுத்தவர்களை எப்படி நேசிக்க முடியும்?

விழிப்புணர்வின் உச்சத்திலிருப்பவர்கள் தற்கொலையும் ஒருவித கொலையே என்பதை உணர்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லா நேரமும் உன்னிப்பாகச் செயல்படுகிறார்கள். அந்த உச்சத்திலிருந்து வாழ்வை அணுகுகிறபோது சுவர்களும் கதவுகளாகும், பாதைகளும் மலர்ப் படுக்கையாகும், பாலையும் சோலையாகும், பாறாங்கல்லும் பஞ்சு மெத்தையாகும்.

நம்மிடம் இருக்கும் தகுதியை ஆராய்ந்து அதற்கு ஏற்றவாறு இலக்கை நிர்ணயித்துக் கொள்வதும், சில நேரங்களில் நம் தகுதியை அதிகப்படுத்திக்கொள்வது போல நோக்கத்தை வரையறுத்துக்கொள்வதும் அவசியம். அதற்குப் பிறகு நம்பிக்கையின் உச்சத்திலிருந்தும் உச்சபட்ச உழைப்பிலிருந்தும் அதை நோக்கிப் பயணம் செய்ய வேண்டும்.  சில நேரங்களில் உடல் சோம்பல் முறிக்கும், அதை தட்டிக் கொடுப்பதற்கு உச்சியிலிருந்து  தொடங்குவது அவசியம். நம் பாதையில் சில கேளிக்கைகள் நம்மை வசீகரிக்கும்படி கண் சிமிட்டி கையசைக்கும். அதைப்பொருட்படுத்தாமல் இருக்க உச்சியை நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சில நேரங்களில் நம்மை மயக்கும் மாய பிம்பங்கள் நம் கவனத்தைத் திருப்ப முயற்சி மேற்கொள்ளும். அவற்றை உதாசீனம் செய்ய உச்சியிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்.  

நேர்முறை எண்ணங்கள் மட்டுமே மேலோங்கி நிற்பவர்கள் வாழ்க்கையை உச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறார்கள். அவர்களை அடுத்தவர்களின் ஏளனங்களோ, பரிகாசங்களோ திசைதிருப்புவதில்லை. காலையில் எழுகிறபோதே இந்த நாளை எதனால் நிரப்பப் போகிறோம் என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். உச்சியிலிருந்து தொடங்குபவர்கள் தங்கள் பொழுதை மலர்களால் நிரப்புகிறார்கள், மணத்தினால் நிரப்புகிறார்கள், இனிமையால் நிரப்புகிறார்கள். எதிர்மறை எண்ணங்கள் கொண்டு அடிவாரத்திலேயே தங்கிவிடுகிறவர்கள் தங்கள் பொழுதை விரக்தியால், வெறுப்பால், சோர்வால் நிரப்பி சுகம் அடைகிறார்கள்.  

வாழ்க்கையை படிப்பு, பதவி, பணம் என்று அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறவர்கள் அதன் அடிவாரத்திலேயே தங்கிவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு வாசித்து மகிழ நேரமில்லை. பகிர்ந்துகொள்ள மனமில்லை, கொண்டாட அவகாசம் இல்லை, அடுத்தவர்களுக்கு பணியாற்ற மனமில்லை.  இப்படிப்பட்டவர்களை சமூகம் உச்சிமுகர்ந்து கொண்டாடினாலும் அவர்கள் உச்சியிலிருந்து தொடங்கவில்லை என்பதுதான் பொருள். அவர்கள் வாழ்க்கையின் இறுதியில் நாம் யாருக்கோ நிரூபிக்க நினைத்து ஏமாந்து விட்டோம் என்று வருத்தப்பட்டு வாழ்வார்கள்.  

உச்சியிலிருந்து தொடங்குபவர்கள் எல்லா சூழல்களையும் தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.  அவர்களை புதிய கண்டத்தில் விட்டாலும் அங்கிருக்கும் வம்சாவளியினரிடம் நட்போடு பழகத் தொடங்குகிறார்கள். அடர்ந்த காடுகளில் பயணிக்கும்போதும், மரங்களோடும், கொடிகளோடும் பேசத்
தொடங்குகிறார்கள்.  

மில்டன் எரிக்சன் என்பவர் மனவியல் வல்லுநர். அவருடைய வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். மற்றவர்களோடு எப்படி இணக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு அது ஓர் எடுத்துக்காட்டு.  கல்லூரியில் படிக்கும்போது வகுப்புக்குப் பணம் கட்ட முடியாத சூழல். வீடு வீடாகச் சென்று புத்தகங்களை விற்று தொகையைச் செலுத்த வேண்டிய சூழல்.  

ஒரு விவசாயியின் வீட்டிற்குச் செல்கிறார். அவருக்கோ புத்தகங்களின் மீது துளியும் விருப்பமில்லை. பன்றிகளை வளர்ப்பதில் மட்டுமே அவருக்கு ஆர்வம். அவரிடம் புத்தகம் விற்க முயலாமல் எரிக்சன் அந்த பன்றிகளின் முதுகை சொரிந்து விட ஆரம்பித்தார்.  அவருக்குப் பன்றிகளை வளர்த்த அனுபவமுண்டு. பன்றிகள் மற்றவர்கள் முதுகுசொரிந்துவிடுவதை நேசிக்கின்றன என்கிற சங்கதி அவருக்குத் தெரியும். அவர் செய்யச் செய்ய பன்றிகள் வாகாக முதுகைக் காட்டின. அந்த விவசாயிக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி.  பன்றிகளை நேசிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த நுட்பம் தெரியும் என்று சொல்லி பூரித்துப் போனார்.  எரிக்சனை இரவு உணவிற்கு தங்க வைத்ததோடு அவர் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொள்ளவும் சம்மதித்தார்.  

உச்சியிலிருந்து தொடங்குபவர்கள் மனமுடைந்து போவதில்லை. அவர்கள் நீரைப்போல இருக்கிறார்கள்.  ஓடிக்கொண்டிருக்கிற நீர் தடையேற்பட்டால் தேங்கிவிடுவதில்லை.  தடையைச் சுற்றிவளைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறது.  தன்னைத் தடுக்கும் பாறையின் மீது மோதி மோதி அதன் சொரசொரப்பான பகுதியையும் வளவளப்பாக மாற்றுகிறது.  

விவேகமான வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டி என்கிற புத்தகத்தை ஆல்பர்ட் எல்லீஸ், ராபர்ட் ஹாப்பர் என்கிற இரு மனவியல் வல்லுநர்கள் எழுதினார்கள்.  நாம் கெட்ட எண்ணங்களையே உற்பத்தி செய்யாவிட்டால் அவை எப்படி நம் இதயத்தில் தங்கும் என்பது அவர்களது கேள்வி. துயரம், கவலை ஆகியவை மனத்தின் நிலைப்பாடுகள். அவற்றை நாமே அதிகப்படுத்திக் கொள்கிறோம். வேலையை இழந்தால் சோர்வு ஏற்படுவது உண்மை.  அதிலேயே நாம் ஆழத் தொடங்கினால் துரும்பாக இருக்கிற கவலை தூணாக மாறுகிறது.

பனிப்பந்துபோல உருண்டு திரண்டு நம்மை மலையாக மாறி சிதைத்துவிடுகிறது என்று அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். உச்சபட்ச உணர்வுகளுக்கு ஆட்படாமல் இருப்பதுதான் அவர்களைப் பொறுத்தவரை உச்சியிலிருந்து தொடங்குவது.

நல்ல எண்ணங்களை மட்டுமே ஆதரிப்பது, எப்போதும் உயர்ந்தவற்றையே வாசிப்பது, படிப்பது, நல்ல இசையையே கேட்பது, நல்ல திரைப்படத்தையே பார்ப்பது, நம்பிக்கையானவற்றையே பேசுவது என்று யார் முடிவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் உச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறார்கள்.  

ஒரே ஒரு மாதம் யாரைப் பற்றியும் தவறாகப் பேசுவதில்லை என முடிவெடுத்து செயல்படுத்தினால் நமக்குள் ஏற்படும் மாற்றங்களை உணரலாம். முதலில் நமக்கு பேசுவதற்கு நிறைய இருக்காது. அதிக நேரம் கிடைக்கும். நம்மை யாரும் குறைசொல்லும்படி நாம் நடந்துகொள்ள மாட்டோம். நாம் பேசுகிற சொற்கள் தீட்சண்யமாக இருக்கும். நம்முடைய செயல்பாடுகளில் புத்துணர்வு கூடும். நாம் முன்பு வாசித்ததைவிட அதிகமாக வாசிக்கலாம், அதிகம் எழுதலாம், ஆக்கப்பூர்வமான பலவற்றைச் சிந்திக்கலாம். நம்மை எல்லோரும் நேசிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். நாம் அமர்ந்திருக்கும் இடம் நட்பு பூக்கும் நந்தவனமாகிவிடும்.

நம்மோடு இணைந்து பணியாற்ற பலரும் போட்டி போடுவார்கள். நாம் செய்கிற செயல்களில் எல்லாம் புதுமை மிளிரும். நாம் திடமாக நம்முடைய இலக்கையும், நோக்கத்தையும் நோக்கி அடியெடுத்து வைக்க முடியும்.  நாம் கவனிக்கப்படுகிற மனிதர்களாக மாறிவிடுவோம்.  எந்தத் தோல்வியையும் பந்தாடிவிட்டு முன்னேறத் தொடங்குவோம்.  அப்போது நாம் ஒவ்வொருவரும் குறைந்தது ஒரு தற்கொலையையாவது தடுக்கிற ஆளுமையாக உருவெடுப்போம். 

விழிப்புணர்வின் உச்சியிலிருந்து தொடங்கி மற்றவர்களையும் அவர்கள் ஆற்றலின் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிற இளைய பாரதத்தினராய் நாம் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து புதியதோர் உலகம் செய்வோம்.
(நிறைவு பெற்றது)

]]>
uchchiyilirunthu thodangu, iraiyanbu IAS, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-40, முற்றும், end http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/14/w600X390/0uchchiyilirunthu_thodangu-4.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jun/14/உச்சியிலிருந்து-உச்சத்திற்கு-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2720468.html
2716153 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் முயன்றவர் வாழலாம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, June 7, 2017 03:27 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-39


தற்கொலைக்கு முயன்றவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தற்கொலைக்குத் தூண்டப்படுவதைப் பார்க்கலாம். வெர்ஜினியா உல்ஃப் என்கிற ஆங்கில எழுத்தாளர் அபரிமிதமான ஆற்றல் கொண்டவர். இருமுனைக்கோடி மனநிலையால் பாதிக்கப்பட்டவர். 

சிறந்த தந்தைக்கும், தாய்க்கும் பிறந்தவர். வீட்டிலேயே பெற்றோர்  கல்வி புகட்டினர். சின்ன வயதிலேயே அவருடைய தாய் இறந்து போனார். தந்தை அதிகம் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டார். அது உல்ஃபை மிகப்பெரிய அலைக்கழிப்புக்கு ஆட்படுத்தியது. 

தந்தை இறந்தபோது இரண்டாவது மன பாதிப்பு ஏற்பட்டது. அவர் சன்னலின் வழியாகக் குதித்து தற்கொலை செய்து கொள்ள முயன்றார். காப்பாற்றப்பட்டார். எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து திருமணம் செய்து கொண்டார். அந்த நேரத்தில் அவருக்கு மூன்றாவது பாதிப்பு ஏற்பட்டது. மூன்று ஆண்டுகள் அதே மனநிலையில் இருந்தார். இரண்டாம் உலகப்போரின்போது இங்கிலாந்து கைப்பற்றப்பட்டதால் கணவனும் மனைவியும் தற்கொலை செய்வதற்குத் தயாரானார்கள்.

அப்போரின்போது அவரது லண்டன் வீட்டின்மீது குண்டுகள் விழுந்தன. அதில் மிகப்பெரிய பாதிப்புக்கு அவர் உள்ளானார். படிக்கவோ, எழுதவோ முடியாமல் சட்டைப் பைகளில் கற்களை நிரப்பிக்கொண்டு ஆற்றில் விழுந்து மாண்டு போனார். 

உல்ஃபின் மனநோய்களுக்கு மரபுக்கூறும் ஒரு காரணம். பல தலைமுறைகளாக அவருடைய குடும்பம் இருண்மையான மனிதர்களாலும் வினோதமான பெண்களாலும் நிரப்பப்பட்டதாகக் காணப்படுகிறது. அவருடைய சகோதர, சகோதரி இருவருக்குமே மன அழுத்தப் பிரச்னை இருந்தது. 

வெர்ஜீனியா உல்ஃப் போன்று பலமுறை தற்கொலைக்கு முயல்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களைக் காப்பாற்றுவதோடு நின்றுவிடாமல் தகுந்த சிகிச்சையளித்து குணப்படுத்தினால் அவர்கள் மறுபடி முயற்சி செய்யாமல் சகஜ வாழ்வு வாழ முடியும். அதை விட்டுவிட்டு ஆறுதல் கூறுவது, தைரியம் கூறுவது, அறிவுரை சொல்வது ஆகியவற்றின் மூலம் அவர்களைச் சரி செய்துவிட முடியாது. இன்னும் சிலரோ பேய் பிடித்திருக்கிறது, யாரோ பில்லி சூனியம் வைத்திருக்கிறார்கள், யாரோ செய்வினை செய்திருக்கிறார்கள் என்று பூஜை, தாயத்து, பரிகாரம் என்று கிளம்பிவிடுகிறார்கள். இவற்றால் எந்தப் பலனும் இருக்காது. அறிவியல்ரீதியான சிகிச்சை மட்டுமே இவர்களைக் காப்பாற்றும். 

உணர்ச்சிவசப்பட்டு தற்கொலைக்கு முயல்பவர்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவர்கள் அல்லர். உதாரணமாக, காதல் தோல்வி, தேர்வில் தோல்வி போன்றவற்றிற்காக தற்கொலை முயற்சியை யாராவது மேற்கொண்டால் அவர்களைக் காப்பாற்றிய பிறகு அந்த நிகழ்வைச் சொல்லி கிண்டலடிப்பதோ, துன்புறுத்துவதோ மிகவும் தவறு. அது அவர்களை மீண்டும் தற்கொலை செய்யத் தூண்டும். 

சாமுவேல் வேலஸ் என்கிற சமூகவியல் அறிஞர் "தற்கொலைக்குப் பிறகு' என்கிற புத்தகத்தை எழுதியிருக்கிறார். தற்கொலைக்கு முயன்று தப்பியவர்களை நண்பர்களும், உறவினர்களும், உடனிருப்பவர்களும் கனிவாக நடத்துவது அவசியம். ஒருவர் பேசுவதைக் கவனிப்பது மிகவும் அவசியம். ஆனால் சிலர் மட்டுமே அதைச் செவ்வனே செய்கிறார்கள் என்று வேலஸ் குறிப்பிடுகிறார். தற்கொலை செய்துகொண்டவர்களின் மனைவிகளை அவர் ஆய்வு செய்து சில முடிவுகளை வெளியிட்டார். அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் ஓராண்டு காலமாக கணவன் தற்கொலை செய்து கொண்டது குறித்து மற்றவர்களிடம் பேசிப்பேசி துயரம் குறைந்ததாகக் குறிப்பிட்டார்கள். இயல்பான மரணத்தை ஏற்றுக் கொள்வதைப்போல தற்கொலையை ஏற்றுக் கொள்வது சிரமம். ஆகவே தற்கொலை செய்துகொண்ட குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களையும் அனுசரணையோடு நடத்துவது அவசியம். 

தற்கொலை முயற்சியில் தப்பியவர்கள் அதிக உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களால் தங்கள் எண்ண ஓட்டங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஏதோ பெரிய இழப்பைச் சந்தித்ததாக உணர்வார்கள். சுயபச்சாதாபம், வெட்கம், குற்ற உணர்வு ஆகியவை அதிகமாக இருக்கும். சில நாட்கள் வெளியே தலைகாட்டவே வெட்கப்படுவார்கள். அவர்களையும் அதேபோன்று தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களின் நெருங்கிய உறவினர்களையும் அந்தக் குற்ற உணர்வு வராத மாதிரி கவனித்துக் கொள்வதும் அவர்களிடம் கண்ணியமாக நடந்து கொள்வதும் அவசியம். 

ஒன்றின் மீது வெறுப்பின் காரணமாக தற்கொலை செய்துகொள்ள முயல்பவர்களை பொதுவாக சமூகம் அதை மேலும் தொடர வற்புறுத்துவதில்லை. உதாரணமாக, பிடிக்காத வரனுக்கு திருமணம் செய்ய பெற்றோர்கள் நிச்சயித்து அந்தப் பெண் வரன் பிடிக்காமல் தற்கொலை செய்ய முயன்றால் அதற்குப் பிறகு அந்தத் திருமணத்தை நடத்துவதில்லை. தற்கொலைக்கு முயன்று அந்தக் காரணம் தவிர்க்கப்பட்டால் அதற்கு பிறகு அந்த சிந்தனையே எழாமல் மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறவர்கள் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். 

தற்கொலைக்கு முயன்ற வரை கூடுமானவரை வேறு சூழலுக்கு அழைத்துச் செல்வது நல்லது.  சிறிது காலமாவது அவர்கள் தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். புதிய சூழலில் அவர்கள் தங்கும்போது பழைய அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபடுவார்கள். அவர்களுக்குத் தியானம், உடற்பயிற்சி போன்றவற்றைத் தந்து அவற்றின் மூலம் கவலைகள், குழப்பங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுவிக்க முடியும். 

எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் மன அழுத்தத்தால் தற்கொலையை நாடுபவர்களை சிறப்பு சிகிச்சைகளின் மூலம் தான் குணப்படுத்த முடியும். கணவனை இழந்து கடுமையான மன அழுத்தத்தில் இருப்பவர்கள் மரபுக்கூறுகளின் காரணமாக மனநோய்க்கு ஆட்படுபவர்கள் ஆகியோரை அவர்களுடைய நடவடிக்கைகளிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ளலாம். அவர்கள் முதல் முயற்சி மேற்கொள்ளும்போதே எச்சரிக்கையடைந்து அவர்களை மனநல ஆலோசனைகக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். மனநல மருத்துவர்கள் அவர்கள் எந்த அளவிற்குப் பாதிப்புள்ளாகியிருக்கிறார்கள் என்பதைப் பேசி அறிந்து கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு எப்படிப்பட்ட சிகிச்சை தேவைப்படுகிறது என்பதையும், மருந்துகள் வேண்டுமா என்பதையும் முடிவுசெய்துகொள்வார்கள். மனச்சிதைவைத் தடுக்கும் முயற்சியும், மருந்துகளையும் அளிப்பார்கள். அதோடு அவர்களை பெற்றோர்கள் எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதையும் எடுத்துரைப்பார்கள். இதுபோன்ற மருந்துகளை ஒருநாள் கூட தவறாமல் உட்கொண்டு வருவதும் அவசியம். 

வறுமை, கடன்தொல்லை போன்றவற்றால் தற்கொலையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் அந்தப் பிரச்னைகளிலிருந்து விடுபட்டால் நன்றாக வாழ்வதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அதில் கூட சிலர் மீண்டும் மீண்டும் தவறான தொழிலைச் செய்து நஷ்டமடைவதிலேயே குறியாக இருப்பார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான பாதுகாப்பை குடும்பத்தினரும், உறவினரும் ஏற்படுத்தினால் அவர்களால் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ முடியும். உணர்ச்சிவசப்பட்டு தற்கொலைக்கு முயல்பவர்களும் ஒருநிமிடத்தில் முடிவெடுப்பவர்களையும் தக்க அறிவுரையின் மூலமும், மனநல ஆலோசனையின் மூலமும் எளிதில் மீட்டுக் கொண்டு வர முடியும். 

எந்த மனநிலை பாதிப்பும் இல்லாமல் ஏதோ ஒரு கோபத்தில் ஒருவர் தற்கொலைக்கு முயன்றிருந்தால் அவர்களைப் பக்குவமாக நடத்துவது நம்முடைய கடமை. அவர்களிடம் அதைப்பற்றி எதுவும் பேசி நினைவுபடுத்தாமல் இருப்பது நல்லது. அவர்கள் தற்கொலை தொடர்பான இலக்கியங்கள், திரைப்படங்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர்ப்பதும், அவர்களைச் சார்ந்தவர்கள் அது போன்றவற்றைப் பற்றி பேசாமல் இருப்பதும் நல்லது.

தற்கொலைக்கு முயன்றவர்களை நேர்மறையான கருத்துக்களின் மூலமும், உரையாடல்களின் மூலமும் பொறுப்புகளைக் கொடுத்து ஊக்கப்படுத்துவதன் மூலமும், மகிழ்ச்சியான இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வதன் மூலமும், இனிய பயணங்களுக்கு அனுப்புவதன் மூலமும் அவர்கள் இதயத்தில் ஏற்பட்ட வடுக்களைப் போக்கி நன்றாக வாழ வைக்க முடியும்.
(தொடரும்)

]]>
iraiynbu IAS, uchchiyilirunthu thodangu-39, வெ.இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு தொடர்- 39 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/7/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu-_39.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jun/07/முயன்றவர்-வாழலாம்-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2716153.html
2714778 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் தற்கொலை தடுப்பு நடவடிக்கைகள் வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Monday, June 5, 2017 02:57 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-38

சாக்ரடீஸ் மரணமடைவதற்கு முன்பு, "எந்த மனிதனுக்கும் தன் உயிரை தானே எடுத்துக் கொள்வதற்கு உரிமையில்லை'' என்று சொன்னதாக பிளாட்டோ குறிப்பிடுகிறார்.  அவர், "தன்னுடைய இடத்தில் நின்றுகொண்டு காவல் காக்கும் ஒரு சிப்பாயைப்போல, நாம் நம் பணி முடியும் வரை உலகத்தைவிட்டு அகல முயற்சி செய்யக்கூடாது'' என்று குறிப்பிடுகிறார்.  பிளாட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் இருவருமே தற்கொலையை மறுதலித்தவர்கள்.  

மனவியாதி, போதைப்பொருள் பழக்கம், தற்கொலை முயற்சி மேற்கொண்டவர்கள், குடும்பத்தில் தற்கொலை பின்னணி உள்ளவர்கள், தேவையின்றி உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள், வன்முறைக்கு ஆட்பட்டவர்கள் போன்றோர் தற்கொலை வாய்ப்புள்ளவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

இவர்களை முன்கூட்டியே தீவிரமான மனவியல் ஆலோசனைக்குட்படுத்தி அவர்களிடமிருக்கும் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் தீர்ப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும்.  வாழ்க்கையை நம்பிக்கையுடன் பார்ப்பதற்குக் கற்றுத் தர வேண்டும்.

எந்த நிகழ்வையும் இவர்கள் தனக்கு மட்டுமே நிகழ்ந்ததாக விரக்தியடைபவர்கள்.  சுயபச்சாதாபத்தை தேடிக் கொள்ள முயல்பவர்கள்.

சின்னப் பிரச்னைக்கே சிறகு ஒடிந்துவிடுபவர்கள்.  இவர்கள் மூளையில் சில ரசாயன உற்பத்தி குறைவாக இருப்பதற்கு வாய்ப்புகள் உண்டு.  எனவே, தக்க மருந்துகளைக் கொடுத்து மனநல மருத்துவர்கள் இவர்களை மீட்பார்கள். 

மன அழுத்தம் ஏன் ஏற்படுகிறது என்பதை அறிய வேண்டும்.  சிலரது பிரச்னைகள் காரணங்களோடு ஏற்படுபவை.  அவற்றை அகற்றினாலே அவர்கள் சகஜமாகி விடுவார்கள்.  பிடிக்காத பள்ளி, ஒத்துவராத கல்லூரி, விருப்பமில்லாத படிப்பு ஆகியவற்றால் ஒருவர் மனச்சோர்வு அடைந்திருந்தால் மேலும் மேலும் வற்புறுத்தி அவர்களை அங்கே நீடிக்கச் செய்வது தவறு.  

வேலை கிடைக்காத வருத்தத்தில் ஒருவர் இருந்தால், வீட்டிலிருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருக்க வேண்டும்.  குத்திக் காட்டுவதோ, கடிந்து கொள்வதோ, அவர்களிடம் கொஞ்ச நஞ்சமிருக்கும் தன்னம்பிக்கையையும் காணாமல் அடித்துவிடும்.  ஒருவரை அவமானப்படுத்தி அவர்கள் திறமையை வெளிக்கொண்டு வரவும் முடியாது.  நம்பிக்கையூட்டி அவர்களை ஆசுவாசப்படுத்துவதன் மூலம்தான் அவர்கள் நேர்மறையாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குவார்கள்.  

பணியில்லாமல் அவதிப்படுகிறவர்களுக்கு மற்ற வாய்ப்புகளை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.  அடிக்கடி அவர்களுக்கு தன்னம்பிக்கை பிறப்பதுபோல பேச வேண்டும்.  ஏற்கெனவே இருட்டறையில் சுருண்டுபோய் இருக்கிறவர்களை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.  எதற்குமே பயனற்றவர்கள் போல் அவர்களிடம் கெளரவக் குறைச்சலான பணிகளை ஒப்படைத்து குட்டக் கூடாது.  

உலக அளவில் சாதித்த மனிதர்களுடைய வாழ்க்கைச் சரிதங்களை கல்லூரி மாணவர்கள் வாசிக்க வேண்டும்.  அவர்கள் சந்தித்த சோதனைகளுக்கு முன்னால் நம்முடைய பிரச்னைகள் ஒன்றுமில்லை என்பது புரியும்.  அதைப்போலவே நம் இதயத்தை வெளிச்சமாக்கும் இலக்கியங்கள், போராடி வெற்றி பெற்ற திரைப்படங்கள், நம்பிக்கையை வளர்க்கக் கூடிய குறும்படங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் ஒருவரை தொடர்ந்து போராட வைக்க முடியும்.  

பள்ளி மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்ளக் கூடாது என்று வழிகாட்டுதல் மையம் அமைக்கும்படி தமிழக அரசு அனைத்துப் பள்ளிகளையும் அறிவுறுத்தி சுற்றறிக்கை அனுப்பியிருக்கிறது.  பள்ளிகளில் வித்தியாசமாக நடந்து கொள்ளும் மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் அறிந்து அவர்கள் பெற்றோர்களுக்கு தகவல் தெரிவிப்பதும், அவ்வப்போது பேசி என்ன பிரச்னை என்று அறிந்து கொள்வதும் பெரிய அளவிற்கு தற்கொலையைத் தடுக்கும்.  கல்லூரிகளில் ஒரு காலத்தில் ராக்கிங் இருந்தபோது அதைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொண்டவர்கள் உண்டு.  இப்போது அந்தப் பிரச்னைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  இருந்தாலும் வகுப்பிற்கு வராமல், சரியாகச் சாப்பிடாமல், உடையணியாமல், தூய்மையான வாழ்வுக்குப் புறமுதுகு காட்டுபவர்கள் ஆகியவர்களை அடையாளம் கண்டுபிடித்து பெற்றோர்களுக்குத் தெரிவிப்பதும், அவர்களது சகநண்பர்கள் கல்லூரி நிர்வாகத்திற்கு தகவல் தருவதும் அவசியம்.  

வெளிநாடுகளில் விரிவான திட்டங்கள் தற்கொலை குறித்து தீட்டப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகின்றன.  ஆரம்ப சுகாதார மையங்களிலேயே தற்கொலை பாதிப்புக்கு உள்ளாகக் கூடியவர்களை கண்டறிந்து அவர்கள் குணப்படுத்துகிறார்கள்.  அங்கு அடிக்கடி மனநல மருத்துவர்களைச் சந்தித்து பிரச்னைகளைப் பேசுகிற பழக்கம் இருக்கிறது.  

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளிடம் அன்பு செலுத்துவதும், அவர்கள் சொல்கிற அத்தனை அறிகுறிகளையும் அன்பிலிருந்து பிறக்கின்றன என்பதை புரிய வைப்பதும் அவசியம்.  பெற்றோர்கள் சிலவற்றைத் திணிக்கிறபோது குழந்தைகள் நம் மீது அன்பு இல்லையோ என்று எண்ணத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள்.  குறைவான மதிப்பெண் பெற்றதற்காக வெறுப்பதும், நன்றாகப் படிக்கும் மகனை மட்டும் பாசமாக பார்த்துக் கொள்வதும் தீவிரமான மன அழுத்தத்தை மற்ற குழந்தைகளுக்கு ஏற்படுத்தும்.  படிப்பை வைத்து பாசத்தைச் செலுத்துவது மிகப்பெரிய பாதிப்பை குடும்பத்தில் ஏற்படுத்திவிடும்.  பலவீனமான குழந்தைகளுக்கு பாசம் அதிகம் தேவைப்படுகிறது. 

சில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் தற்கொலையைத் தடுக்கும் முயற்சியில் பெருமளவு ஈடுபட்டு வருகின்றன.  சமுதாய மையங்கள் மூலமாக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது அவசியம்.  

ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளைப் பொறுமையாகவும், அவர்களுடைய நம்பிக்கை குறையாமலும் கையாள்வது அவசியம்.  குடும்பப் பின்னணி சரியாக அமையாத குழந்தைகளை அதிகப் பரிவோடு கவனித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இருக்கின்றன.  படிப்போடு கல்வியை நிறுத்திக் கொள்ளாமல் மாதம் ஒருமுறை மிகுந்த போராட்டத்திற்கு இடையே வெற்றி பெற்றவர்களை அழைத்து சொற்பொழிவாற்றச் செய்வது அவசியம்.  சிறந்த திரைப்படங்கள், நல்ல புத்தகங்கள் போன்றவற்றை அறிமுகப்படுத்துவது தேவை.  

வறுமையின் காரணமாக தற்கொலை சில இடங்களில் நடக்கின்றன.  கடன் தொல்லை, மோசடி நிறுவனத்தில் முதலீடு செய்து ஒட்டுமொத்த பணத்தை இழத்தல், வியாபாரத் தோல்வி, சீட்டுப் போட்டு ஏமாறுதல், வெளிநாட்டு வேலைக்கு பணம் கொடுத்து நஷ்டமடைதல் போன்றவை பொருளாதார ரீதியான தற்கொலைகளுக்கு காரணமாக இருக்கின்றன.  

சமூகப் பொருளாதார காரணிகளை மாற்றியமைப்பதன் மூலம் எல்லாருக்கும் வாழ்க்கை ஆதாரங்களை ஏற்படுத்தி வறுமையினால் ஏற்படும் தற்கொலைகளைத் தடுக்க முடியும்.  மோசடிப் பேர்வழிகளின் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுப்பதோடு தொடர்ந்து காட்சி ஊடகங்களில் இதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வைப் பரவலாக்க வேண்டும்.  இதுபோன்ற நிறுவனங்கள் முளைக்கும்போதே அவற்றை தணிக்கைக்கு உட்படுத்துவதும் அவர்கள்மீது கண்காணிப்பு செலுத்துவதும் அவசியம்.  

அரசு அளித்து வரும் முதியோர் உதவித்தொகை, விதவை உதவித்தொகை, நலிவடைந்த ஆதரவற்றோர் வாழ்க்கையில் ஈரத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.  சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களின் தேவையை வறுமையை கண்கூடாகப் பார்த்தவர்களால் மட்டுமே உணர முடியும்.

இளம் பெண்களை மின்னணு ஊடகங்களின் மூலம் பயமுறுத்துவதும், அவர்கள் மன அமைதியைக் கெடுப்பதும் தற்கொலைக்கு வித்திட்டு விடுகின்றன.  மின்னணு ஊடகங்களை எச்சரிக்கையாகக் கையாள வேண்டும்.  தேவையற்ற தகவல்களை அவற்றில் அனுப்புவதும், நாம் எப்போது வேண்டுமானால் கண்காணிக்கப்படலாம் என்ற உணர்வின்றி செயல்படுவதும் ஆபத்தில் முடிகின்றன.  யாராவது ஒருவர் பயமுறுத்தினால் உடனடியாக பெற்றோர்களிடம் தகவலைத் தெரிவித்து உரிய முறையில் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். எங்கே பெற்றோர்கள் கோபித்துக் கொள்வார்களோ என்று எண்ணி அவற்றை மறைக்க நினைப்பது கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பை காகிதத்தால் மூடுவதைப்போல.  பெற்றோர்களும் இவற்றையெல்லாம் பெண் குழந்தைகளுக்குப் புரிய வைப்பது அவசியம்.  கல்லூரிகளிலும் இவற்றைப் பற்றிய வகுப்புகள் எடுப்பது அவசியம்.

போதை, மது போன்றவற்றிற்கு அடிமையானவர்களை அவற்றிலிருந்து விடுவிப்பதற்கு சிகிச்சைகள் தந்து பழைய வாழ்க்கைக்குத் திருப்ப வேண்டும்.

உயரமான கட்டடங்களில் பாதுகாப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஊடகங்கள் தற்கொலை குறித்த செய்திகளை சுவாரசியமாக்காமல் முடிந்த அளவிற்கு அவற்றை வெறும் செய்தியாக மட்டும் வெளியிட வேண்டும்.  

எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர்,  குருவிக்காரர்கள் பிரிவைச் சார்ந்தவர்.

அப்போதிருந்த ஒருங்கிணைந்த ஊரக வளர்ச்சித் திட்டத்தில் அவர்கள் குழுவைச் சார்ந்த அனைவருக்கும் கடன் வாங்கித் தருவார்.  அடிக்கடி மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்திற்கு வந்து அம்மக்களுக்காக மனுக்களைத் தருவார்.

அவர்களுக்குத் தலைவரைப்போல இருந்த அவர் கடனைக் கட்டுவதாகச் சொல்லி  அவர்களிடம் வசூலித்த தொகையை தனக்காகச் செலவழித்து விட்டார்.  இந்த ரகசியம் வெளியே தெரிய வந்ததும் அவரும், அவர் மனைவியும் விஷம் குடித்து இறந்து விட்டார்கள்.  

கடனைத் திருப்பித் தர முடியாமல் தற்கொலையை நாடுபவர்கள் அதிகம்.  தமிழ்ப் படங்கள் சிலவற்றில் வறுமைக்குத் தீர்வு தற்கொலை என்று முடிவைப் பார்க்கும் அதைப்போன்ற மனநிலைக்கு இவர்கள் ஆட்படுகிறார்கள்.

"துலாபாரம்', "சுவரில்லாச் சித்திரங்கள்' போன்ற படங்களில் வறுமையைச் சமாளிக்க முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் முடிவுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.  ஐரோப்பாவில் கூட 19-ஆம் நூற்றாண்டில் இலக்கியவாதிகள் வறுமையை தற்கொலைக்கான காரணியாக உருவகப்படுத்தினார்கள். ஆனால் இன்று அங்கு வறுமையைத் தாண்டிய காரணங்கள் அதிகரித்துவிட்டன.  

நியாயமான ஆசை, உழைப்புக்கேற்ற எதிர்பார்ப்பு, அன்பான குடும்பம் ஆகியவற்றின் மூலமே வளமான வாழ்க்கையை அமைத்து எதிர்மறை எண்ணங்களைத் தவிர்த்து தற்கொலைகளைத் தடுக்க முடியும்.
(தொடரும்)

 

]]>
iraiyanbu IAS, UCHCHIYILIRUNTHU THODANGU-38, வெ.இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-38 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/6/5/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu-38.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jun/05/தற்கொலை-தடுப்பு-நடவடிக்கைகள்-2714778.html
2708628 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் பொழுதாக்கங்கள் (Hobbies) வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, May 25, 2017 05:26 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-37

வாழ்க்கையை எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்கிறோம் என்பதை விட, எவ்வளவு அடர்த்தியாக வாழ்கிறோம், எவ்வளவு செறிவாக நடந்து கொள்கிறோம் என்பவை முக்கியமானவை. யாரெல்லாம் படிப்பையோ, பணியையோ மட்டுமே முழு வாழ்க்கையாகக் கருதுகிறார்களோ, அவர்கள் மனப்பிறழ்வு அடைவதற்கும், சோர்வில் சுருங்குவதற்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். 

சிலர் முக்கியமான பணிகளில் இருந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அலுவலகமே உலகமாக இருந்திருக்கும். கோப்புகளைத் தாண்டி எதையும் வாசித்திருக்க மாட்டார்கள். சக அலுவலர்களைத் தவிர, நண்பர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதும் திக்குத்தெரியாத காட்டில் விடப்பட்டதைப்போல விளங்குவார்கள். அதற்குப் பிறகு அவர்கள் அதிகாரத் தோரணை அம்பேலாகி விடும். அலுவலகத்திலிருந்து எந்தத் தொலைபேசி அழைப்பும் வராது. இதுநாள் வரை பதவிக்காக பழகியவர்கள், பழக்கத்திற்கும் ஓய்வு தந்துவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு இழந்தவற்றை நினைத்து ஏக்கம் அடையவே நேரம் சரியாக இருக்கும். 

சில சமயங்களில் பணியே உலகம் என்று கருதுபவர்கள் பணியிடத்தில் பிரச்னை ஏற்படும்போது சூம்பிப் போவார்கள். அதிகம் உழைத்து ஆவியாகிறவர்கள் ஒருபுறம். உழைக்குமிடத்தில் பிரச்னை வருகிறபோது தீர்வு காணத் தெரியாமல் தேங்குகிறவர்கள் மறுபுறம். அடிக்கடி செய்தித்தாள்களில் அலுவலர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகத் தகவல்கள் வெளியாவதைப் படிக்கிறோம். பணிச்சுமை தாங்க முடியாமல் மன உளைச்சலால் மடிந்ததாகக் கடிதத்தை எழுதி வைத்துவிட்டு வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்கிறவர்கள் இவர்கள். இவர்களைக் காட்டிலும் பலமடங்கு பணிகளைச் செய்கிறவர்கள் "பளிச்'சென்று இருப்பதைப் பார்க்கலாம். என்ன காரணம்? என்று யோசிக்க வேண்டும். 

பணியை மட்டுமே கடிவாளம் போட்ட குதிரையாகச் செய்யாமல் பணி முடிந்ததும் பொழுதாக்கங்களில் ஈடுபடுபவர்கள் பணியின் அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. அவர்கள் அலுவலகத்திலும் அயராமல் பணியாற்றுகிறார்கள். குறைந்த நேரத்தில் நிறையப் பணிகளை முடிக்கிறார்கள். அவர்கள் மேசையில் கோப்புகள் தோப்புக்கரணம் போடுவதில்லை. அவர்கள் பார்வையாளர்களை மலர்ச்சியுடன் சந்திக்கிறார்கள். மணிக்கணக்கில் பேசினால் மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய தகவல்களை நிமிடங்களில் கிரகித்துக் கொள்கிறார்கள். பணியாளர்கள் தவறு செய்தால் எரிந்து விழாமல், கோபத்தை மறுநாளுக்கும் வரவு வைக்காமல், அப்போதே கடுமையைக் காட்டி அதிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். 

இந்தப் பணியாளர்கள் பொழுதாக்கங்களில் ஈடுபடுவதால் அலுவலகத்தைத் தாண்டிய நண்பர்களைப் பெறுகிறார்கள். யாரைப் பார்த்தாலும் பணியைப் பற்றியே பேசி அவர்களைக் களைத்துப் போக வைக்கிற அலுவலர்களாக அவர்கள் இருப்பதில்லை. அவர்களுக்குப் பேசுவதற்குப் பல செய்திகள் இருக்கின்றன. 

சிலர் அலுவலகத்தை அலுவலகத்திலேயே விடத் தெரியாதவர்கள். அதை வீட்டுக்கும் தூக்கிச் சென்று அங்கிருக்கும் அனைவரையும் படுத்தி எடுப்பார்கள். அந்த இம்சை அரசர்கள் தங்களை இல்லத்திலேயும் அதிகாரிகளாக நினைத்து மணியடித்து மனைவியை வரவழைப்பார்கள். அவர்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கூட அலுவலகத்தில் தொல்லை தருபவர்கள் பெயர்கள் தெரியும். இப்படிப்பட்டவர்கள் பேசுவது அதிகமாகவும், செய்வது குறைவாகவும் இருக்கும். இவர்களிடம் ஐந்து நிமிடம் பேசினால், அவர்கள் சாதித்த ஐம்பது விஷயங்களை மூச்சுவிடாமல் பட்டியலிடுவார்கள். அவை அத்தனையும் துக்கடாவாக இருக்கும். 

பணியிடத்தை மட்டுமே உலகமாக எண்ணும் அலுவலர்கள் ஓய்வு பெற்ற பிறகு என்ன செய்வது?  என்று தெரியாமல் குழம்புவார்கள். கடிகாரத்தைப் பார்த்தே கழிவறைக்குச் செல்வதைக் கூட கச்சிதமாகச் செய்து வந்த அவர்கள், இப்போது நாள் இவ்வளவு நீளமானதா? என்று எண்ணத் தொடங்குவார்கள். எதற்காகக் குளிக்க வேண்டும், வீட்டில்தானே இருக்கப் போகிறோம், எப்போது வேண்டுமானாலும் முகச்சவரம் செய்யலாம் என்று வாளவிருப்பார்கள்.

மிக முக்கியமான பணிகளில் ஆள், அம்பு என்று ஆரவாரமாக இருந்தவர்கள் ஓய்வுபெற்ற சில ஆண்டுகளிலேயே விடைபெற்று விடுவதைப் பார்க்கிறோம். சிலர் அவர்களாகவே முடிவைத் தேடிக் கொள்வதும் உண்டு.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு மற்றவர்களை மிரட்டினார்களோ, அந்த அளவிற்கு பதவி போனதும் அசிங்கப்படுத்தப்படுவார்கள். பணியிலிருக்கும்போது அனுசரிக்காதவர்களை ஓய்வுபெற்றதும் மற்றவர்கள் உதாசீனப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்கள். இப்போது அவர்கள் பதாகைகள் இல்லாமல் பரிதவிக்கிறார்கள்.

படிக்கும்போதும் புத்தகங்களை மட்டுமே உத்தமத் தோழர்களாகக் கருதியவர்கள், கல்லூரி வாழ்க்கையை முழுமையாக அனுபவிக்காதவர்களாக இருந்து விடுகிறார்கள். அவர்களுக்குப் படிப்பும் பாரம். பின்னால் பார்க்கும் பணியும் பாரம். 

நல்ல பொழுதாக்கங்களை தொடக்கத்திலிருந்தே கைக்கொள்கிறவர்கள் படிக்கும்போதும் பணிபுரியும்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அப்படியொரு பொழுதாக்கத்தைக் கைக்கொள்வது படிப்பையும் பணியையும் மேலும் ஒளிர வைக்கிறது. அவர்கள் பாடங்களில் கூடுதல் மதிப்பெண்கள் பெறுகிறார்கள். நிறைய நண்பர்களைச் சம்பாதித்துக்கொள்கிறார்கள். பொது அறிவில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். தகவல் தொடர்பில் மின்னுகிறார்கள். பொறுமையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். முதிர்ச்சியோடு திகழ்கிறார்கள். 
அவர்கள் ஆளுமை மேம்படுகிறது. 

பணியிலிருப்பவர்கள் பொழுதாக்கத்தை மேற்கொள்ளும்போது வாழ்க்கை சுவாரசியமாகிறது. சில நேரங்களில் அதிகப் பணிப்பளு இல்லாத இடங்களில் வேலை செய்ய நேர்கிறபோது, அதைச் சாபமாகக் கருதாமல் சந்தர்ப்பமாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கைக்கொண்ட பொழுதாக்கத்தை இன்னும் கூர்மையாகச் செய்கிறார்கள். அவர்கள் சார்ந்திருப்பதற்கு இன்னொரு தூண் ஏற்கெனவே இருக்கிறது. அவர்கள் எதையும் இழந்ததாகக் கருதுவதில்லை. அவர்களுடைய மதிப்பு ஒருபோதும் குறைவதில்லை. சமயத்தில் பணி தராத திருப்தியை பொழுதாக்கம் தரும். சமூகம் அவர்களுடைய இன்ன பிற ஆற்றல்களுக்காக வணங்கி நிற்கும். 

பயனுள்ள பொழுதாக்கங்கள் பல இருக்கின்றன. வாசித்தல், கவிதை கட்டுரை எழுதுதல், ஓவியங்கள் தீட்டுதல், சமூகப் பணி ஆற்றுதல், பூ வேலை செய்தல், நாணயங்கள் சேகரித்தல், பறவைகளைக் காணுதல், இசையில் ஆழ்தல், உலகச் சினிமாவில் ஊறுதல் என்று எத்தனையோ வகைகளில் நம்முடைய உபரி நேரத்தை உருப்படியாகச் செலவு செய்யலாம். 

பொழுதுபோக்கு வேறு, பொழுதாக்கம் வேறு. பொழுதுபோக்குகளில் நாம் சாட்சிகள், பொழுதாக்கங்களில் நாம் பங்குதாரர்கள். பொழுதுபோக்கு நேரத்தைப் போக்க, பொழுதாக்கம் நேரத்தை ஆக்க. பொழுதுபோக்கு முடிந்ததும் குற்ற உணர்வு ஏற்படும். பொழுதாக்கத்திற்கு முடிவு இல்லை. அதைச் செய்யச் செய்ய மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும்.

பொழுதாக்கங்களில் இருப்பவர்கள் தோல்விகளில் துவண்டு போவதில்லை. அவர்கள் மகிழ்ச்சி என்னும் தென்றலை வரவேற்க ஆயிரம் சன்னல்களை அகலத் திறந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒன்றில் வராவிட்டாலும் இன்னொன்றில் கட்டாயம் காற்று வரும், கமகமக்கும் நறுமணத்துடன்.

பொழுதாக்கங்கள் வைத்திருக்கும் மாணவர்கள் எப்போதும் புடைசூழ இருப்பார்கள். தனிமையில் தவிக்கிறவர்களே தவறான முடிவெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்பிக்கையோடு நிகழ்வுகளைப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வருத்தப்படுவதற்குக்கூட நேரம் கிடைப்பதில்லை. 

எதையும் செய்யத் தெரியாதவர்களுக்கு தனிமை தண்டனை. பலவற்றை சிந்திக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கும், பல ஆற்றல்களைக் கொண்டவர்களுக்கும் தனிமை வரம். அவர்கள் அதை மேம்பாட்டிற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். எழுதுகிறவர்களும், இசைக் கலைஞர்களும் படைப்பாக்க மனத்திறன் வேண்டுமென்பதற்காக, தனிமை வேண்டி தவம் இருப்பதற்காகப்  பயணம் செய்வதைப் பார்க்கலாம். அவர்கள் புதிய சூழலில் புளகாங்கிதம் அடைகிறார்கள்.

அவர்களுக்குள் இருக்கும் ராகங்களையும் கவிதைகளையும் அந்த இடங்கள் கிளர்ந்தெழச் செய்கின்றன. அங்கு தெரிந்தவர்கள் யாரும் தென்படவில்லையே என அவர்கள் வருத்தப்பட மாட்டார்கள். 

நன்றாக அறிந்த ஒருவர் எந்தப் பொழுதாக்கமும் இல்லாமல் அலுவலகப் பணியையே அனைத்துமாகக் கருதியவர். அவருக்கு படிப்பதும், எழுதுவதும் ஆயுள் தண்டனைக்குரிய அம்சங்கள். திடீரென எதிர்பார்க்காதவாறு தூரமான இடத்திற்கு மாற்றல் செய்யப்பட்டார். நண்பர்கள் இல்லாத அவருக்கு அது அந்தமான் சிறையாக இருந்தது. கவலைகள் அவரை அலைக்கழித்தன. எந்தப் பொழுதாக்கமும் இல்லாததால் யாருடனும் அவரால் பழக முடியவில்லை. அவருடைய உடல் பாதித்து படுக்கையில் விழுந்தார். அவரால் எழுந்திருக்கவே முடியவில்லை.

மாணவர்கள் படிப்புடன் பொழுதாக்கம் ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்வது அவசியம். அதை ஆடம்பரம் என்று கருத வேண்டியதில்லை. கல்விக்குத் தடையானது என்றும் எண்ண வேண்டியதில்லை. அது ஒட்டுண்ணி அல்ல, ஊடுபயிர். நம் கல்வியையும், ஆளுமையையும் அது செழிக்கச் செய்யும்.

பொழுதாக்கம் கொண்டவர்கள் விரக்தியில் விழாமல் திருப்தியில் எழுகிறார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கை தோல்விகளைச் சுண்டியெறியவும், ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளவும் சக்தி தருவதாக பொழுதாக்கம்  விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. 
(தொடரும்)

]]>
IRAIYANBU IAS, Uchchiyilirunthu thodangu-37, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-37 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/25/w600X390/uchchiyilirunthu_37.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/25/பொழுதாக்கங்கள்-hobbies-2708628.html
2703247 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் வாழ்க்கை, புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, May 17, 2017 12:00 AM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-36

என்னைச் சந்திக்க இளைஞர் ஒருவர் வந்திருந்தார். அவர் தன்னுடைய பிரச்னைகளையெல்லாம் சொல்லி ஆலோசனை பெற வேண்டும் என்று அவகாசம் கேட்டார். அவருடைய ஆர்வம் உண்மையாக இருந்ததால், தனிமையில் அவரிடம் பேசக் கருதினேன். யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று வீட்டில் இருப்பவர்களுக்குச் சொல்லிவிட்டு தேநீரைக் கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தினேன். அவர் சகஜநிலைக்கு வந்ததும் பேச ஆரம்பித்தார்.

திருமணம் ஆனவர். அவருடைய மனைவி அவரைவிட பத்து கிலோ எடை கூடுதலாக இருப்பதாகவும், அது அவருக்கு மன உளைச்சலாக இருக்கிறது என்றும் பேச்சை ஆரம்பித்தார். திருமணத்தின்போது மனைவி குறைந்த எடையோடு இருந்ததாகவும், பிறகு எந்த ஆண்டு எவ்வளவு எடை கூடியது எனத் தகவல்களைத் தந்தார். அதைக் கேட்பதற்குள்ளேயே எனக்கு அயர்ச்சி ஏற்பட்டுவிட்டது. 

அடுத்ததாக, அவர் எந்த ஆண்டு  எந்தப் பணிக்குத் தேர்வெழுதினார் என்ற விவரங்களையும், அவற்றில் எவ்வளவு மதிப்பெண்கள் தவறவிட்டார் என்றும் பட்டியலிட்டார். எண்களில்லாமல் அவரால் பேச முடியவில்லை. இப்போது அரசுப் பணியில் இருக்கிறார். ஆனால் எதிர்பார்த்த பணி கிடைக்கவில்லை என்கிற ஏக்கம் எக்கச்சக்கமாக இருந்தது. அவருடைய மனைவியையும் பணி தேடும்படி வற்புறுத்தியதாகவும், அவருக்கு பணி கிடைக்காததால் குடும்பத்தில் குழப்பம் இருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார். ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் அவருடைய வாழ்க்கை குறித்த தகவல்களையும், புள்ளிவிவரங்களையும் அவிழ்த்துவிட்டார். எனக்கு அலுத்துப்போய்விட்டது. என்னிடம் ஆலோசனை கேட்க எத்தனையோ பேர் வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இப்படிப்பட்டவரை இதுவரை நான் சந்தித்ததில்லை. இன்னும் சிறிது நேரம் பேசினால் எனக்கே ஆலோசனை தேவைப்படும் என்கிற நிலைமை.

அவரிடம், "உங்களுக்குக் குழந்தைகள் இருக்கின்றனவா?'' என்று கேட்டேன். திருமணம் ஆகி பத்து ஆண்டுகளும் தேர்வுகள் எழுதுவதிலேயே மும்முரம் காட்டியதால் நான் எதிர்பார்த்தவாறே இல்லை என்கிற பதில் வந்தது. மனைவிக்குப் பணி கிடைத்த பிறகு குழந்தைகள் பெற திட்டமிட்டுள்ளோம் என்று அவர் சொன்னார். அவருடைய புரிதல் எல்லா வகைகளிலும் தவறாக இருப்பதை அறிய முடிந்தது. 

"உங்கள் மனைவியை ஏதேனும் வெளியூர் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறீர்களா?'' என்று கேட்டேன். அதற்கும் எதிர்மறையாகப் பதில் வந்தது. 

"எத்தனையோ பேருடைய மனைவி அவர்களைவிட பருமனாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அது அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியைப் பாதித்ததில்லை. கணவனைவிட உயரமான பெண்களையும், வயது அதிகமான பெண்களையும் சந்திக்க முடிகிறது. அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் சமூகம் திணித்த கோட்பாடுகள் குறுக்கிடுவதில்லை. 

முதலில் இந்த மனத் தயாரிப்புகளை வெளியேற்றுங்கள். உங்கள் மனைவியை ஏதேனும் அழகிய இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். பழையவற்றை எல்லாம் மறந்துவிட்டு பூங்கா, திரைப்படம் என்று சென்று மனத்தை லேசாகிக் கொள்ளுங்கள். அங்கும் போய் பணியைப் பற்றியும், தேர்வைப் பற்றியும் பேசி வாழ்க்கையை வீணடித்து விடாதீர்கள். பணத்தாலும், பதவியாலும் வருவதல்ல மகிழ்ச்சி. மூட்டை தூக்குகிற தொழிலாளிகள் குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். நீங்கள் பல தவறான தகவல்களை உங்கள் மனத்தில் திணித்துக்கொண்டு வாழ்கிறீர்கள். அவற்றை வெளியேற்றாத வரை உங்களுக்குள் சிரிப்பும், கும்மாளமும், மகிழ்ச்சியும் நுழைய வாய்ப்பில்லை. நீங்கள் படித்தது போதும். இருக்கிற துறையில் நன்றாகப் பணியாற்றுங்கள். ஒரு மாதத்திற்கு எந்தப் படிப்பும் படிக்காதீர்கள். வீட்டிற்கு மாலை நேரத்தில் சென்று மனைவியை எங்காவது அழைத்துச் செல்லுங்கள். இருவரும் காலையில் நடை பயிலுங்கள். உள்ளமும், உடலும் நன்றாக மாறும். இனிமேல் இதைப் பற்றி யாரிடமும் விவாதிக்காதீர்கள்'' என்று சொல்லி அனுப்பினேன்.

வாழ்க்கையை புள்ளிவிவரமாகப் பார்க்கிறவர்களால் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்?   கடந்த காலத்தை ஆண்டுகளாகவும், தோல்விகளாகவும், மனைவியை கிலோ கிராம்களாகவும், நிகழ்காலத்தை மதிப்பெண்காளகவும், எதிர்காலத்தை ஊதிய உயர்வாகவும் பார்க்கிறவர்களால் தென்றலையும் ரசிக்க முடியாது, தேனையும் சுவைக்க முடியாது. 

நான் விழாவில் சந்தித்த மனிதர் அழைப்பு அட்டை கொடுத்து அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். அவர் பெயருக்குப் பின்னால் அட்டை முழுவதும் அடையடையாகப் பட்டங்கள். பிறகு அவர், "நான் படித்துக்கொண்டே இருப்பேன். நிறையப் பட்டங்கள் வாங்கியிருக்கிறேன்'' என்று பெருமையாகச் சொல்லி பெற்ற பட்டங்களை மூச்சுவிடாமல் சொல்லி முடித்தார். இப்படிப் பார்க்கிறவர்களிடமெல்லாம் சொல்லி மனப்பாடம் செய்வார்போல. அதோடு நிற்கவில்லை. "இப்போதும் நிறைகலை தத்துவம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்'' என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தினார். 

நிகழ்ச்சி முடிந்து திரும்பி வருகிறபோது என்னுடன் வந்தவர், "அவரைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?'' என்று கேட்டார். "பரிதாபத்திற்குரிய ஆசாமி'' என்று சொன்னேன். "அவர் மொத்த வாழ்நாளை பட்டம் பெறுவதிலேயே கழித்துவிட்டார். அவர் படித்தவற்றில் ஏதேனும் கேள்வியைக் கேட்டால் நிச்சயம் பதில் சொல்லத் தெரியாது. அவர் படித்த அடுத்த படிப்பு ஏற்கெனவே படித்ததை மறக்கச் செய்திருக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதுமட்டுமல்ல. படித்த படிப்பை பட்டத்தோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் அதுகுறித்து மேலும் பல புத்தகங்களை வாசிப்பதும், வாழ்க்கையோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்ப்பதும், சிந்திப்பதன் மூலமுமே அந்தத் துறையில் ஆழமாக அறிவு பெற முடியும். அஞ்சல்வழியில் கொடுக்கிற குறிப்புகளைப் படித்து நுனிப்புல் மேய்ந்தவர்கள் தேர்வு எழுதிய வேகத்தில் படித்தவற்றை மறந்துவிடுவார்கள். பட்டப்படிப்பு என்பது வழிகாட்டுதல் மட்டுமே. அதைக்கொண்டு மேலே தேடினால்தான் ஓரளவு நிபுணத்துவத்தையும், பரந்துபட்ட பார்வையையும் பெற முடியும். 

பாவம் அவர். அவரே கைப்பட பெயருக்குப் பின்னால் பட்டங்களை கையால் எழுதுவதற்கும், இதற்கும் அதிக வேறுபாடு இல்லை'' என்று சொன்னேன். 

பூக்களைப் பார்க்கும்போது அவற்றிலிருக்கும் இதழ்களின் எண்ணிக்கையை கருத்தில் வைத்துப் பார்த்தால் அதன் வாசனையை உணர முடியாது. அதை ரசிக்க முடியாது. மரங்களை நோக்குகையில் அவற்றின் அறிவியல் பெயர் என்னவென்று ஆராய்ந்தால் பசுமையை ரசிக்க முடியாது. பறவைகளைப் பார்க்கும்போது அவற்றின் எடை எவ்வளவு இருக்கும் என்ற ப்ராய்லர் கோழிப் பார்வை இருந்தால், அந்த இறகுகளின் அசைவு குளிர்ந்த காற்றை நம் மீது விசிறிவிட்டுச் செல்லாது. 

குழந்தைகளை மதிப்பெண்களாகவே பார்க்கிறவர்களும், மனிதர்களைப் பதவிகளாகவே பார்க்கிறவர்களும், இணையைச் சம்பளமாகவே நோக்குகிறவர்களும், புடவையை விலையாகவே பார்க்கிறவர்களும், பரிசைப் பணமாகவே எடை போடுகிறவர்களும் புள்ளிவிவரப் புலிகளாக இருக்கலாம். ஆனால் துள்ளி வருகிற மகிழ்ச்சிக்குச் சொந்தக்காரர்கள் அல்லர்.

மேடைகளில் பேசி இறங்கியதும் சிலர் அருகில் வந்து நாம் எத்தனை பாடல்களைச் சொன்னோம், எத்தனை நகைச்சுவைகளைப் பகிர்ந்தோம், எவ்வளவு கைத்தட்டல்கள் விழுந்தன என்றெல்லாம் எண்ணிக்கையைச் சொல்வார்கள். அவர்கள் அந்தப் பேச்சை ரசிக்கவேயில்லை என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம். பேச்சில் கரைந்து போகிறவர்கள் கைத்தட்டுவதற்குக் கூட மறந்து விடுகிறார்கள். அழகான மலையைப் பார்க்கிறவர்கள் ஆச்சரியப்படுவார்களே தவிர, அழகாக இருக்கிறது என்று சொற்களில்கூட சொல்ல மறுப்பார்கள். 

இன்று இளைஞர்கள் தகவல்களிலும், புள்ளிவிவரங்களிலும் காணாமல் போய்விடுகிறார்கள். அவர்களால் விவரங்களைத் தாண்டிய அழகை ஆராதிக்க முடிவதில்லை. வாழ்க்கையை ஆய்வறிக்கையாகப் பார்க்கக் கூடாது. சொற்களை இலக்கணத்தில் உரசி கோர்க்கக்கூடாது. மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருப்பவர்கள் சின்னவற்றில் உஷாராக இருந்து பெரியவற்றில் கோட்டை விடுகிறார்கள். 

வாழ்க்கையை நாட்களாகவும், நிமிடங்களாகவும், வரவு செலவுக் கணக்காகவும், லாபநஷ்டப் புத்தகமாகவும் பார்த்தால் சலிப்பு ஏற்படும். பொறாமை தோன்றும். விரக்தி விளையும். வெறுப்பு பொங்கும். ஒரு கட்டத்தில் எதற்காக வாழ்கிறோம் என்றுகூடத் தோன்றும். இலக்கணத்தைத் தாண்டி கவிதையை ரசிப்போம். பெயர்களைத் தாண்டி மலர்களை நேசிப்போம்.
(தொடரும்)

]]>
iraiyanbu thodar, இறையன்பு வாழ்வியல் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 36, uchchiyilirunthu thodangu- 36 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/16/w600X390/ussiyilirunthu_thodangu-_36.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/17/வாழ்க்கை-புள்ளிவிவரங்கள்-அல்ல-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2703247.html
2699685 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அச்சம் என்பது... வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, May 10, 2017 03:18 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-35

அச்சம் எப்போதும் எதிர்காலத்தோடு தொடர்புடையது. என்ன ஆகுமோ? எப்படி வாழ்வோமோ? உலகம் என்ன சொல்லுமோ? மாட்டிக் கொள்வோமோ? என்கிற அனைத்துவிதமான சிந்தனைகளும் எதிர்காலத்தோடு தொடர்புடையவை. உலகம் இன்னும் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அழிந்துவிடும் என்று வருத்தப்படுபவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

பயம் ஒருவிதமான பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. விலங்குகளில் வலிமையைத் தீர்மானிப்பது தைரியம் மட்டுமே. உருவம் இரண்டாவது பட்சம். எப்போது பயம் விலகுகிறதோ, அப்போது எதையும் நம்மால் எதிர்கொள்ள முடியும். நாம் நினைப்பதைப்போல நாம் எதிர்பார்க்காதது நடந்துவிட்டால், வாழ்க்கை பறிபோனதாகப் பொருளில்லை. நாம் நினைத்த படிப்பு கிடைக்காவிட்டாலோ, நேசித்த பெண் விரும்பாவிட்டாலோ, எண்ணியபடி வேலை வாய்க்காவிட்டாலோ எதிர்காலம் இருண்டு போனதாக நினைக்க வேண்டியதில்லை. ஒருவேளை அதை விடச் சிறப்பானது நமக்குக் கிடைக்கக் கூடும். இருத்தல் நமக்குத் தேவையானதை வழங்குவதற்காகக் காத்திருக்கிறது என்று எண்ண வேண்டும். அப்போது தெளிவு பிறக்கும். 

பெரும்பாலான தற்கொலைகள் அச்சத்தின் காரணமாக நிகழ்கின்றன. நாம் பயப்படுகிற சம்பவம் உண்மையில் நடக்கும்போது நாம் பயந்ததுபோல இல்லாமல், சாதாரணமாக இருப்பதை உணர்வோம். கோபித்துக் கொள்ளப் போகிறார்களோ என சிலரிடம் தயங்கித் தயங்கி உண்மையைச் சொன்னால், அவர்கள் அதை சகஜமாக எடுத்துக் கொள்வதைப் பார்க்கலாம். எப்போதும் பிம்பங்கள் நிஜங்களைவிட நீளமாக இருக்கின்றன. 

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளைப் பயமுறுத்தி வளர்க்கிறார்கள். இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகச் சாப்பிட வேண்டுமென்பதற்காக, இல்லாத பேய்களையும் பூச்சாண்டிகளையும் பிசாசுகளையும் அவர்களிடம் சொல்லி, ""நீ சாப்பிடாவிட்டால் பூச்சாண்டி பிடித்துக் கொள்ளும்'' என்று பயமுறுத்துகிறார்கள். இங்கு உணவோடு பயமும் ஊட்டப்படுகிறது. 

எனக்குத் தெரிந்த குழந்தையை இப்படித்தான் பேய், பிசாசு என்று பயமுறுத்தி வளர்த்தார்கள். மாலை நேரத்தில் மாடிக்குப் போன அந்தக் குழந்தை அப்பாவின் நிழலைப் பார்த்து பயந்து காய்ச்சலில் படுத்துவிட்டது. அதற்குப் பிறகு எங்கு சென்றாலும் பயப்பட ஆரம்பித்தது. அந்தப் பயம் அக்குழந்தையின் ஆளுமையையே சிதையச்  செய்துவிட்டது. 

பெற்றோர்கள் குழந்தைகள் உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதைவிட பணிவாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே அதிகம் விரும்புகிறார்கள். நம் நாட்டில் உண்மையாக இல்லாதவர்கள்தான் அதிகப் பணிவோடு நடந்துகொள்கிறார்கள். இங்கு பணிவு ஒரு பாசாங்கு. இன்னும் சொல்லப்போனால் அது உத்தி, தந்திரம். சில குழந்தைகள் எல்லா விஷமங்களையும் செய்துவிட்டு பணிவாக இருப்பதைப்போலக் காட்டிக் கொள்வார்கள். அடங்கி நடக்க வேண்டும் என்பதும், முறையாக நடக்க வேண்டும் என்பதும் வெவ்வேறு வகையான எதிர்பார்ப்புகள் என்பதைப் பலர் உணர்வதில்லை. 

அதிகம் கட்டுப்படுத்தி வளர்க்கப்படுகிற குழந்தைகள் தேடுவதை நிறுத்திவிடுவார்கள். யாரோ கைகளில் கொடுத்ததை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்கள் உள்ளத்தில் எப்போதும் பயம் ஊஞ்சலாடும். புதியவற்றைத் தேடுவதற்கும், உலகம் இதுவரை நம்பிக்கொண்டிருப்பதை உதறி எறிவதற்கும் துணிச்சல் வேண்டும். அதை பெற்றோர்களே நெஞ்சத்தில் விதைக்காவிட்டால் அவர்கள் சராசரியாக முடிந்துவிடுவார்கள், சரித்திரம் படைக்க மாட்டார்கள். 

அச்சமிருப்பவர்கள், யார் எது சொன்னாலும் சரி என்று ஏற்றுக் கொள்வார்கள். உலகம் தட்டை என்றாலும் தட்டாமல் ஒத்துக்கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு விவாதம் செய்யத் திராணி இருக்காது. அவர்களால் மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிக்க முடியுமே தவிர, சுயமாகத் தேடி மற்றவர்கள் மனப்பாடம் செய்ய வேண்டியதை அறிந்திட முடியாது. எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாக இருந்து விடுவார்கள். அவர்கள் விஞ்ஞானத்திலோ இலக்கியத்திலோ எதையும் சாதிக்க மாட்டார்கள். 

அச்சமில்லாமல் இருப்பவர்கள்தான் ஆசிரியர் தவறாகச் சொன்னாலும் திருத்த முற்படுவார்கள். மற்றவர்கள் சொன்னதைத் தேவைப்படும் இடங்களில் பரிசோதித்துப் பார்ப்பார்கள். "மெய்ப்பொருள் காண்பதே அறிவு' என்பதை அறிந்து செயல்படுவார்கள்.

பெற்றோர்கள் நடத்தையைக் கண்காணிப்பதும், பண்பாட்டுடன் பழகுவதை நெறிப்படுத்துவதும் அவசியம். அதே நேரத்தில் குழந்தைகளை சுயசிந்தனை உள்ளவர்களாகவும், கேள்வி கேட்பவர்களாகவும், எதையும் சந்தேகத்துக்கு உட்படுத்துபவர்களாகவும் வளர்க்க வேண்டும். எந்தப் பெற்றோர் தன் குழந்தையிடம் எனக்குத் தெரியாது என்று ஒத்துக்கொள்கிறார்களோ அவர்களே சிறந்த பெற்றோர். அதற்கு முதிர்ச்சியும், பெருந்தன்மையும் தேவைப்படுகிறது. "நான் உன் அப்பா.

நான் சொல்வதை நீ கேட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்'' என்று அதிகாரத் தோரணையில் குழந்தைகளை வளர்த்தால் அவர்கள் இரண்டு விதமாக ஆவதற்கு வழியிருக்கிறது. ஒன்று, அவர்கள் பெற்றோர்களைப்போலவே அடாவடியாக ஆவார்கள், அல்லது, பயந்தாங்கொள்ளியாகப் பலராலும் பந்தாடப்படுவார்கள். 

அச்சத்துடன் இருப்பவர்கள் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்குவார்கள். முரட்டுச் சூழலையும் சந்தித்து சமாளிக்கும் திறன் அமையப் பெற்றால் மட்டுமே மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும். அச்சத்தின் பிடியில் வளர்க்கப்படுகிற குழந்தைகள் பெற்றோர்களைப் பாசத்துடன் பார்க்காமல் கொடுங்கோலர்களைப்போல எண்ணத் தொடங்குகிறார்கள். எங்கு தவறு நிகழ்ந்தாலும், எப்படிப் பெற்றோர்களைச் சமாளிப்பது? என்று நடுங்கத் தொடங்குகிறார்கள். தேர்வுக்குச் செல்லும்போதே அவர்கள் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையைவிட அச்சமே தூக்கலாக இருக்கிறது. அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் முழுமையான ஆற்றலை பயத்தின் காரணமாக வெளிப்படுத்த முடியாமல் வெளிறிப் போகிறார்கள். 

தோல்வியடைந்தால் என்னவாகிவிடப் போகிறது என்று நினைத்தால் போதும், நம்முடைய செயல்பாடு ஒளிர ஆரம்பித்து விடும். என்னுடைய தெருவில் குடியிருந்த நண்பர் நன்றாகப் படிக்கக்கூடியவர். அவர் தேர்வுக்குச் செல்கிறபோதெல்லாம், "நான் எத்தனையோ தேர்வுகளை எழுதியிருக்கிறேன். இந்தத் தேர்வா என் வாழ்க்கையை மாற்றப் போகிறது.? இதையெல்லாம் நான் எளிதில் சமாளித்து விடுவேன். இதில் முதல் மதிப்பெண் பெறாவிட்டால் குடியா முழுகிவிடப் போகிறது?'' என்று எங்களிடம் சொல்வார். இத்தனைக்கும் மிகவும் நன்றாகத் தயாரித்திருப்பார். முதல் மதிப்பெண் பெறுவதையே இலக்காக வைத்திருப்பார். ஆனாலும் இப்படி எங்களிடம் உரையாற்றுவது அவருக்குத் தெம்பைக் கொடுக்கும். 

அச்சத்தால் குனியும்போது உடலில் சோர்வை உண்டாக்கும் ரசாயனப் பொருட்கள் உற்பத்தியாகின்றன. அவை நம்முடைய நம்பிக்கை அளவை நீர்த்துப்போக வைத்துவிடுகின்றன. அப்போது நம்முடைய நடத்தை சிதைகிறது. நம் வெளிப்பாடு குறைகிறது. அச்சத்தோடு நேர்காணலுக்குச் சென்றால் தெரிந்த கேள்விகளுக்கும்கூட சரியாகப் பதில் சொல்ல முடியாது. வார்த்தைகள் தடுமாறும், சொற்கள் குழறும், பற்கள் தந்தியடிக்கும், கைகள் நடுங்கும், முகம் சிவக்கும், முடிவு விபரீதமாகும். 

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை ஒளிமயமாக்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு அடிக்கடி அதைப் பற்றியே பேசி பயமுறுத்தக் கூடாது. அப்படிச் செய்வதால் அவர்கள் இருக்கிற ஆற்றலையும் இழந்து விடுவார்கள். 

குழந்தைகளுக்கு நல்ல பழக்கங்களை ஏற்படுத்துவதற்கு பயத்தை சாதனமாக ஆக்கக் கூடாது. நான் எங்கள் கல்லூரியில் பார்த்திருக்கிறேன். எந்த மாணவர்கள் வீட்டில் அதீத பயத்துடன் வளர்க்கப்படுகிறார்களோ, அவர்களே விடுதியில் மூத்த மாணவர்களின் அச்சுறுத்தலுக்குப் பயந்து தவறான பாலியல் செயல்களில் ஈடுபட நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டு தற்கொலை செய்துகொள்ள முற்பட்ட நிகழ்வுகளை நான் அறிவேன். இன்னும் சிலரோ பணிக்கு வந்த பிறகு மற்றவருடைய பயமுறுத்தலால் ஊழல் நடவடிக்கைகளுக்கு ஒத்துப் போனதையும் கண்டிருக்கிறேன். சிலர் குழந்தைகளுக்குக்கூட பயப்படுவதையும் பார்க்கிறேன். 

பயமின்மை வேறு, துணிச்சலாக இருப்பது வேறு. துணிச்சலாக இருக்கும்போது பயம் நெறிப்படுத்தப்படுகிறது. பயமின்மை என்பது தீயவற்றிற்கும் கவலைப்படாமல் இருப்பது. அது தவறு. அதனால் வள்ளுவர், "அஞ்சுவது அஞ்சாமை பேதமை' என்று குறிப்பிடுகிறார். 

அதிகப்படியாக பயம்கொண்டு வளர்பவர்கள் யார் எதைச் சொன்னாலும் நடுங்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அடிக்கடி அழுகிறார்கள். சோர்ந்து விடுகிறார்கள். தேர்வில் தோல்வியடைந்தால் வாழ்க்கை வீணாகி விட்டதே என்று முடித்துக்கொள்ள முற்படுகிறார்கள். 

நாம் அடிக்கடி "பயபக்தி' என்கிற பதத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம். பக்தி அன்பினால் நிகழ வேண்டுமே தவிர, பயத்தினால் அல்ல. காதலாகிக் கசிந்துருக வேண்டும். 

பெற்றோர்கள் துணிச்சலாகக் குழந்தைகளை வளர்ப்பது மட்டுமே அவர்களுக்கு அளிக்கிற மாபெரும் சொத்து. அவர்கள் அதை அடைந்தால் தோல்வி முட்டையை உடைத்துக்கொண்டு வெற்றிக் குஞ்சாய் வெளிவருவார்கள்.   
(தொடரும்)

]]>
இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு - 35, iraiyanbu IAS , uchchiyilirunthu thodangu- 35 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/10/w600X390/iRaiyanbu_IAS_thodar.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/10/அச்சம்-என்பது-2699685.html
2696068 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அவமானம் எனும் மாயை! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, May 4, 2017 02:59 PM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-34

பெரும்பாலான தற்கொலைகள் அவமானப்பட்டுவிட்டோம் என்கிற ஆதங்கத்தில் நிகழ்கின்றன. உறவுகளுக்குள் நடந்த உதாசீனத்தால் அவை மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. கணவன் திட்டினான், மனைவி அசிங்கப்படுத்தி விட்டாள், பெற்றோர்கள் திட்டினார்கள், கடன் கொடுத்தவர் நாக்கைப் பிடுங்கிக்கொள்ளுமாறு நான்கு கேள்விகள் கேட்டுவிட்டார் என்றெல்லாம் வாழ்க்கையைப் பாதியிலேயே முடித்துக் கொள்பவர்களை நாம் பார்க்க முடியும்.

என்னுடைய நண்பரின் தந்தை இறந்த விதம் பரிதாபகரமானது. அவருக்கு ஒரு மகன், இரண்டு மகள்கள். சின்ன பண்ணையம். மகன் டெல்லியில் உயர்ந்த உத்தியோகத்தில் பணியாற்றுகிறார். எப்போதாவது ஊருக்கு வருவார். அப்போது அப்பாவிற்குத் தேவையான பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார். மிகவும்சிரமமான சூழலில் நம்மை நல்லபடி படிக்க வைத்தாரே என்கிற பாசமும், நன்றிக்கடனும் மிகுந்தவர் அவர். பலமுறை தந்தையை டெல்லிக்கு அழைத்தார்.அங்கிருக்கும் குளிரும், அந்நியச் சூழலும் தந்தைக்குப் பிடிக்கவில்லை.

இரண்டு மகள்களில் ஒருத்தி அவருடன் இருந்தாள். கணவன் உயிருடன் இல்லை. இரண்டாவது மகளை வெளியூரில் கட்டிக் கொடுத்திருந்தார். மூத்த மகள் மீதுஅவ்வளவு பாசம். அவள் பிறந்தபோதுதான் அவர் இரண்டு ஏக்கர் நிலம் வாங்கினார். அந்தப் பெண்ணும் சின்ன வயதிலிருந்து அவருடைய கால்களைக்கட்டிக்கொண்டே வளர்ந்தாள். அவளை வெளியூரில் கட்டிக்கொடுத்தாலும் அப்பாவை விட்டுப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் அடிக்கடி ஏதாவது சாக்குச் சொல்லிவீட்டுக்கு வந்து விடுவாள். அப்போதுதான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பாள். அவள் மனநிலையோ என்னவோ, நிரந்தரமாக அங்கேயே இருக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டது.

நண்பரின் தந்தைக்கும் அந்த மகள்தான் உலகம். அவள் சமைத்தால் இன்னும் கொஞ்சம் சாதம் கூடுதலாகச் சாப்பிடுவார். வெளியூரிலிருந்த இரண்டாவது மகள்ஊருக்கு வந்தபோது அவளிடம் அக்காவைப் பற்றி ஏதோ கிண்டலாக அவர் கூறியிருக்கிறார். அது முதல் மகளுக்கு வருத்தமாகப் போய்விட்டது. தன்னைத் தவிரவேறு யாரும் அப்பாவிடம் நெருக்கமாக இருக்கக்கூடாது என்பதில் குறியாக இருக்கும் அவள் முகத்தைத் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாள். உறவினர்கள் போனதும்அப்பாவிடம் எதுவும் பேசவில்லை. அவருக்கு அந்தச் செயல் மிகுந்த சோகத்தைத் தந்தது. அவரும் வலியச் சென்று பலமுறை சமாதானம் செய்ய முயன்றார்.அவள் ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. தூக்கில் தொங்கி வாழ்வை முடித்துக்கொண்டார்.

எவ்வளவு இறங்கி வந்தும் மகள் அவரிடம் சரியாகப் பேசாதது அவருக்கு மிகப்பெரிய அவமானமாக இருந்தது. அவரைப் போலவே பல குடும்பங்களில் சின்னநிகழ்வுகளை பெரிய அவமானமாக எடுத்துக்கொண்டு தூக்கு மாட்டிக்கொண்டோ, பூச்சிமருந்து குடித்தோ உயிரைப் போக்கிக் கொள்பவர்களைப் பார்க்கலாம்.

சாதனைகளில் குறைவதால் அதை கவுரவக் குறைச்சல் என்று நகர்ப்புறங்களிலும், சொந்தத்தில் சண்டை என்று கிராமப்புறங்களிலும் தற்கொலை ஆயுதத்தைகைகளில் எடுப்பவர்கள் அதிகம்.

இவர்கள் அற்புதமான வாழ்க்கையை அரை குறையாக முடித்துக் கொள்வதற்கு எழுதி வைக்கும் காரணங்கள் அற்பமாக இருக்கின்றன. அவமானம் என்று எதுவும் இல்லை. நாமே அதைக் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம் என்பதே உண்மை. நெருங்கிய உறவுக்காரர் ஏதேனும் சொன்னால், "நம் மாமாதானே சொன்னார்? அவருக்குச் சொல்வதற்கு உரிமை இல்லையா?' என்று நினைத்தால் ஏற்படுகிற வருத்தம் மறைந்துவிடும். யார் மீது நமக்கு கோபம் ஏற்படுகிறதோ, அவர்கள் செய்த நன்மைகளை சில நிமிடங்கள் நினைவுபடுத்திப் பார்த்தால் போதும், நிலைமை சகஜமாகி விடும்.

நெருங்கிய சொந்தம் நம்மை அவமானப்படுத்த முடியாது என்பது ஒருபுறமிருக்க, நமக்குச் சம்பந்தமில்லாதவர்கள் நம்மைக் குறை சொன்னாலோ,கோபித்துக்கொண்டாலோ, மரியாதைக் குறைவாகப் பேசினாலோ அதுகுறித்துப் பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை. தெரிந்தவர்கள் முன்புதான் கவுரவம் அவசியமாகிறது. முன்பின் தெரியாதவர்கள் பேசுவதைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. அதைப்போலவே நமக்கு நெருக்கமில்லாதவர்களும், நம்முடைய நலனில் அக்கறை இல்லாதவர்களும் நம்மைத் திட்டினால் புரியாத மொழியில் பேசுகிறார்கள் என்று எண்ணிக் கொள்ள வேண்டும். மகாத்மா காந்தி சொன்னதைப்போல நாமாக அனுமதிக்கும்வரை யாரும் நம்மை அவமானப்படுத்த முடியாது.

நாம் சரியாக இயங்கினால் மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றிச் சேறு வாரித் தெளித்தால் அதுபற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. தவறாகச் செயல்பட்டிருந்தால் அதற்காக நொந்து நிம்மதி இழப்பது வழியல்ல. மாறாக நம்மை மாற்றியமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சில நேரங்களில் மனத்தைக் கொஞ்சம் இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டால் மட்டுமே வேண்டாதவர்களின் விமரிசனங்களைத் துடைத்தெறிய முடியும். வீட்டை விட்டு வெளியில் காலெடுத்து வைத்தால் நாம் பல பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர வேண்டும். கடலில் சென்று மீன் பிடிப்பவர்கள் எல்லா நாளும் கடல் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை என்பதை அறிவார்கள். சில நாட்கள் கட்டாந்தரையைப்போல படகு நீந்திச் செல்ல உள்ளங்கைகளை விரிக்கும். சில நாட்கள் பொங்குகிற பாலைப்போல கலங்களைத் தூக்கித் தூக்கி அடிக்கும். வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். எல்லாரும் நம்மைப் பார்த்து புன்னகை புரிவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. நாம் சிரித்தால் பதிலுக்கு முறைப்பவர்களும் உண்டு. அதற்காக நாம் சிரிப்பதைக் கைவிட்டு விடக் கூடாது. அவர்களைப் பார்த்து தினமும் சிரிப்பதைத் தொடர வேண்டும். என்றேனும் ஒரு நாள் அவர்களும் பதிலுக்குப் புன்னகைக்கத் தொடங்குவார்கள். இதுவே வெற்றியின் சூட்சுமம்.

நமக்கு நேர்கிற சின்னச் சிராய்ப்புகளையே பெரிதாக எண்ணி நாம் கவலைக் கடலில் விழுகிறோமே, எத்தனையோ மகத்தான மனிதர்கள் வெட்டுக்காயங்களைச்சந்தித்தபோதும் பெட்டிக்குள் அடங்காமல் வீரமாகப் பணியாற்றினார்களே, அவர்களைப் பற்றி எண்ணினால் நாம் சந்திப்பது அவமானமேயில்லை என்பது புரியவரும். எந்த வரலாற்று நாயகரை எடுத்துக் கொண்டாலும் அவர்கள் சாதனை அவமானத்தின் வாயிலாகத் தொடங்கியது என்பதை அறிய முடியும்.

மகாத்மா காந்தி முதல் வகுப்புப் பெட்டியிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டபோது அவர் கணக்கைத் தொடங்கினார். மண்டேலா கால்சட்டையோடு காவல்நிலையத்தில்நிறுத்தி வைக்கப்பட்டபோது, வைராக்கியத்தை வளர்த்துக்கொண்டார். அண்ணல் அம்பேத்கரை மாட்டுவண்டியிலிருந்து உருட்டிவிட்டபோது, போராட்டக் குணத்தைவளர்த்துக் கொண்டார். இப்படி எண்ணற்றோர் உலகச் சரித்திரத்தில் இடம்பெற்றதற்கு அவர்கள் சந்தித்த அவமானங்களே உந்துசக்தியாக இருந்தது.

வாழ்க்கையில் இளமைப்பருவத்தில் படுகிற அவமானங்கள் முதுமையில் அவமானப்படாமல் வாழ்வதற்கான அடியுரமாக இருக்கின்றன. எப்போது
அவமானப்படுகிறோம் என்பதே முக்கியம். ஒவ்வொரு முறை நாம் அவமானப்படும்போதும் சுருங்கிவிடுவதில் பயனில்லை. இன்னும் வேகமாக எழுவதற்குத்தெரிய வேண்டும். தட்டத் தட்டத் தாவுகிற பந்தாக வெட்ட வெட்ட வளர்கிற வாழையாக நாம் இரண்டு மடங்கு ஆற்றலுடன் எழுந்து நிற்க வேண்டும்.

யாராவது அவமானப்படுத்தினால் அதைத் துடைத்தெறிய வேண்டுமா, எடுத்து ஆராய வேண்டுமா என்று முடிவு செய்ய வேண்டும். நம்மைச் சார்ந்தவர்கள்நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும் ஆற்றலைத் தூண்டுவதற்காகச் சொல்கிற சொற்களை அவமானமாகக் கருத வேண்டியதில்லை. ஆனால் நம்மைப் பற்றிய குற்றச்சாட்டுஉண்மையாக இருக்கும்பட்சத்தில், அதைத் தவிர்க்கவும், அதிலிருந்து மீளவும் நாம் கடுமையாகப் பாடுபட வேண்டும். நாம் பேசுவது நன்றாக இல்லை என்றுசொன்னால் இரவு, பகலாகப் பயிற்சி செய்து அவ்வாறு சொன்னவர்கள் முன்பு அற்புதமாக உரை நிகழ்த்தி நம்முடைய அவமானத்தைத் துடைத்தெறியவேண்டுமே தவிர, அதற்காக முழக்கயிறைத் தேட முயற்சி செய்யக் கூடாது.

நம்மை உற்சாகக் குறைவாக ஆக்க வேண்டுமென்றே அவமானப்படுத்துகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நோக்கமே நம்மைச் சோர்வடையச் செய்வதும்,நம்முடைய நம்பிக்கையைச் சீர்குலைப்பதும். நாம் உடனே மனம் உடைந்தால் அவர்கள் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

அப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகளை மூளையில் வைத்துக் கொண்டு முயற்சியைத் தீவிரமாக்க வேண்டுமே தவிர, இதயத்திற்கு எடுத்துச் சென்று பதைபதைக்கக் கூடாது.

எல்லாத் துறைகளிலும் தொடக்கத்தில் தூக்கியெறியப்பட்டவர்களும், நிராகரிக்கப்பட்டவர்களுமே நிலையான சாதனைகளை நிகழ்த்தினார்கள். அவர்களோடுநம்மை ஒப்பிட வேண்டியதில்லை, ஆனால் உதாரணமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

பெர்னாட்ஷாவின் படைப்புகள் பலமுறை நிராகரிக்கப்பட்டவை. திரையில் ஜொலிக்கும் நடிகர்கள் பல அரங்கங்களின் கதவைத் தட்டி
அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்கள். எடுத்த உடன் உலகம் யாரையும் தூக்கி வாரி உச்சி முகர்ந்து விடுவதில்லை. எனவே நமக்கு நிகழ்வது ஒன்றும் புதிதல்லஎன்பதை உணர்ந்து அவமானத்திற்குப் பரிகாரம் உயிரைத் தருவதில் இல்லை, உயர்ந்து காட்டுவதில் என்பதை உணர வேண்டும்.
(தொடரும்)

]]>
iRaiyanbu IAS thodar, வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-34 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/5/4/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu_34.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/may/04/அவமானம்-எனும்-மாயை-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2696068.html
2690859 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அளவுக்கு மிஞ்சினால்...! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, April 26, 2017 12:00 AM +0530  

தொலைபேசி அரிதாக இருந்த காலம் உண்டு. ஊரிலேயே மிகுந்த பணக்காரர் வீட்டில் மட்டுமே அது இருக்கும். எழுதி வைத்துவிட்டு அதற்காகப் பலர்
காத்திருப்பார்கள். இணைப்புப் பெறுவது பரிசுச் சீட்டின் எண் குலுக்கலில் வருவதைப் போல அபூர்வமானது.

கணினியைத் தரிசிப்பதே அதிசயமாக 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாங்கள் கருதினோம். கல்லூரியில் அகில இந்திய கல்விச் சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச்
சென்றபோது முதல் முறையாக கணினியைப் பார்த்தோம். தலையும் புரியவில்லை, காலும் புரியவில்லை.

இன்று எல்லாரிடமும் கையின் அங்கமாக ஆகிவிட்டது அலைபேசி. சிலர் கழிவறைக்குக் கூட கையோடு எடுத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கிருந்தே குறுஞ்செய்திஅனுப்புகிறவர்கள் உண்டு. அங்கு அமர்ந்து கொண்டு பிரச்னைக்குரிய ஆசாமிகளிடம் வயிறு கலங்கினாலும் பரவாயில்லை என்று துணிச்சலாகப்பேசுகிறவர்களும் உண்டு.

கணினி இன்று எண்ணற்ற வீடுகளில் இடம்பெற்று விட்டது. மடிக்கணினிகள் மலிவு விலைக்கு வந்துவிட்டன. பொழுது போகவில்லை என்கிற நிலையிலிருந்துபொழுது போதவில்லை என்ற நேர நெருக்கடிக்கு இளைஞர் சமுதாயம் ஆட்பட்டுவிட்டது.

தகவல் தொழில்நுட்பம் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்து வருகிறது. நேற்று வாங்கிய பொருள், இன்று போன தலைமுறையைச் சார்ந்ததாக ஆகிவிட்டது. நண்பர்
சொன்ன தகவல் சிரிப்பை வரவழைத்தது. இளைஞர்கள் மத்தியில் வறுமைக்கோடு நிர்ணயிக்கப்படுகிற விதம் வித்தியாசமானது. சமீபத்தில் வந்த அலைபேசியாரிடமில்லையோ அவர்களே வறுமைக்கோட்டுக் கீழ் உள்ளவர்கள் என்று அவர் சொன்னபோது மின்னணுச் சாதனங்கள் எந்த அளவிற்கு நம்மை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உணர முடிந்தது.

இந்த சாதனங்களால் பல நன்மைகள் விளைந்திருக்கின்றன. இன்று மாணவர்கள் எண்ணற்ற தகவல்களை இருந்த இடத்திலேயே பெற முடியும். மாதிரி வினாத்தாள்கள் எப்படி இருக்குமென்று தெரியாமல் நாங்கள் அவற்றிற்காக கடைகடையாக ஏறி இறங்குவோம். இன்று இவர்கள் இணையத்திலிருந்து பதிவிறக்கம் செய்கிறார்கள். எந்த சந்தேகத்தையும் உடனடியாகத் தீர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது. உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தும் ஒரு புத்தகத்தைத் தருவித்து விட முடியும். விவரங்களை விரல்நுனியில் பெற முடியும். உலகத் திரைப்படங்களை அறிந்து கொள்ள முடியும். நம் கைகளில் நூலகத்தை,

திரையரங்கை, அஞ்சல் அலுவலகத்தை, தந்தி வசதியை, பல்பொருள் அங்காடியை, புகைப்படக் கருவியை, சதுரங்கப் பலகையை, சீட்டுக்கட்டை, வானொலிநிலையத்தை, தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தை, இசைக்கருவியை, கைக்குழல் விளக்கை அலைபேசியின் வழியாக நம்மால் எடுத்துச் செல்ல முடிகிறது.

எந்த சாதனத்தையும் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே அதன் பெருமையைத் தீர்மானிக்கிறது. இன்று அதன் வசதியைக்கொண்டு உலகம் முழுவதும்சிதறிப்போய் இருக்கிற நண்பர்கள் ஒன்று சேர்கிறார்கள். பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து அதன் பின் தொடர்பில் இல்லாத நண்பர்களின் அடையாளங்கள்அறியப்படுகின்றன. இப்போது பல இடங்களில் பழைய மாணவர்கள் ஒன்றுகூடுவது நடக்கிறது.

தகவல்களை மின்னல்போலப் பரிமாறிக் கொள்ள முடிகிறது. விமானம் தாமதம் என்பதை வீட்டிலிருந்தே அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. வரிசையில் நிற்காமல்
தொடர்வண்டிக்கு முன்பதிவு செய்ய முடிகிறது. திரையரங்கில் எந்த வரிசைச் சீட்டு வேண்டுமென்று இருக்கை அமைப்பைப் பார்த்து பதிவு செய்ய முடிகிறது.
புகைப்படங்களை எளிதில் அனுப்ப முடிகிறது. அலுவலரே தேவையான அத்தனைக் கோப்புகளையும் கணினியில் சேகரித்துக் கொண்டு வேண்டுமென்கிறபோதுமுக்கியத் தகவல்களை எடுத்துக் கொள்ள முடிகிறது. கதைகளை, கவிதைகளை கையால் எழுதி பத்திரிகை அலுவலகங்களுக்கு பதற்றத்தை ஏற்படுத்தாமல்மின்னஞ்சலின் மூலம் தெளிவான அச்சுப்பிரதிகளை அனுப்ப முடிகிறது. இப்படி ஆயிரக்கணக்கான அனுகூலங்கள் இந்த மின்னணு சாதனங்களால்ஏற்படுகின்றன.

தகவல் தொழில்நுட்பத்தில் பணியாற்றுகிற பலர் சலிப்பும், விரக்தியும் அடைந்து விடுகிறார்கள் என்று நான் சந்தித்த மருத்துவர்கள் கூறுகிறார்கள். எப்போதும்
இயந்திரத்திற்கு முன்பே அமர்ந்திருப்பவர்களால் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை. சகல நேரமும் அவர்கள் கவனம் கணினித் திரையின் மீதே குவியவேண்டும். சின்ன தவறு நிகழ்ந்தாலும் மறுபடி உழைக்க வேண்டும். அவ்வாறு அமர்ந்துகொண்டே இருப்பதால் அயர்ச்சி ஏற்படுகிறது. நம்முடைய உடல்உட்கார்வதற்காகப் படைக்கப்பட்டதல்ல. நிற்பதற்காகவும், நடப்பதற்காகவும் அது வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எப்போதும் அமர்ந்துகொண்டிருப்பவர்கள்முதுகுத்தண்டு பாதிக்கப்பட்டும், கழுத்து எலும்புகள் தேய்ந்தும் கஷ்டப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய நுரையீரல் பாதிக்கப்படுகிறது. சிறுநீரகங்கள் சேதமாகின்றன.

மனத்தளவில் பாதிக்கப்படுகிற இந்த இளைஞர்கள் வேண்டாத பழக்க, வழக்கங்களால் இளைப்பாற எண்ணுகிறார்கள். அது அவர்கள் உடலைப் பாதிக்கிறது. குற்றஉணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. கணினியைப்போல மனிதர்களும் உடனடியாக எதிர்வினை செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். அது கிடைக்காதபோதுஎரிச்சலடைகிறார்கள். அவர்கள் அதிகம் பேருடன் பழகும் வாய்ப்பு இல்லாததால் சமூக நுண்ணறிவில் சளைத்து விடுகிறார்கள். யாரிடம் எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பது தெரியாமல் அவர்கள் மேசையை மட்டுமே உலகமாக எண்ணி குறுகிப் போகிறார்கள்.

வெகு நேரம் கணினி முன்பு அமர்ந்திருப்பவர்கள் சரியான நேரத்தில் சாப்பிட முடிவதில்லை. வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது வரையறையைத் தாண்டி உண்ணத்
தொடங்குகிறார்கள். அக்கம்பக்கம் பார்க்காமல், இளைப்பாறுதல் இல்லாமல் பணியாற்றுவதால் வீட்டுக்கு வருகிறபோது களைத்து, சக்தியெல்லாம் உறிஞ்சப்பட்டுபடுக்கையில் வந்து விழுகிறார்கள். அவர்களுக்கு படிப்பதற்கோ, உரையாடுவதற்கோ, பகிர்ந்துகொள்வதற்கோ நேரம் இருப்பதில்லை. வாரத்தில் விடுமுறையாகக்கிடைக்கிற அந்த ஒரு நாளை கேளிக்கைகளில் செலவிடுகிறார்கள்.

இளைஞர்கள் பலருடைய கனவே உயர்ந்த தொழில்நுட்பம் வாய்ந்த அலைபேசியை வாங்குவதுதான். பயணம் செய்யும்போதும், வீட்டிலிருக்கும்போதும் அவர்கள்அலைபேசியோடு மட்டுமே குடித்தனம் நடத்துகிறார்கள். என்னிடம் மாணவர் ஒருவருடைய தந்தை வந்து மகனைப் பற்றிச் சொன்னார். அவன் வீட்டில்யாரிடமும் பேசுவதில்லை இரண்டு வருடங்கள் ஆயிற்று. இவர்கள் பேசினாலும் தந்தியைப்போல ஒற்றைச் சொல்லில் பதில் வரும் எப்போதும்கணினியோடும், அலைபேசியோடும் காலம் கழிக்கிறான் என்பது அவருடைய வருத்தம். படிப்பிலும் கவனம் சிதறுகிறது.

இதுபோல பல இல்லங்களில் மின்னணுப் போதையில் தடுமாறுகிற இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். நான்கு பேர் சேர்ந்து உற்சாகமாக வாட்ஸ்அப் குழு ஒன்றை
ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதில் காலை உணவு முதல் கடைசியாக வாங்கிய கைக்குட்டைவரை அனைத்தையும் புகைப்படம் எடுத்து அனுப்புகிறார்கள். நம்
பெரியோர்கள், "கிட்டப்போனால் முட்டப் பகை' என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்? அடிக்கடி தகவல் அனுப்பும் இவர்கள் அத்துமீறவும் செய்கிறார்கள். பிறகு அடிக்காத குறையாக காரசாரமான சொற்களைப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள். சிலர் குழுவிலிருந்து விலகுகிறார்கள். அவையெல்லாம் மனச்சோர்வை
ஏற்படுத்துகின்றன.

முகநூல் போதை இன்னொன்று. பெரும்பாலும் "என்னைப் பார், என் அழகைப் பார்' என்று காட்டிக்கொள்கிற பிரயத்தனமாகவே முகநூல் இருக்கிறது. எங்கிருந்தோஎதையோ நகலெடுத்து பதிவிறக்கம் செய்துவிட்டு, எத்தனை பேர் விரும்புகிறார்கள் என நொடிக்கொரு முறை எடுத்துப் பார்க்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம்அலுவலகத்தில் வைத்திருப்பவர்கள் எந்த லட்சணத்தில் பணியாற்றுவார்கள் என்பது கேள்விக்குறியே. முகநூலில் போலித்தனங்கள் அதிகமாகப் பதிவாகின்றன.

வீட்டுக்குள் சண்டை போட்டுக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப்போல போஸ் கொடுப்பவர்கள் அதிகம். பிறந்த நாளுக்கு கணவன் வைர அட்டிகை
பரிசளித்ததாகச் சொல்லி ஏற்கெனவே இருக்கிற அட்டிகையை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு செல்பி எடுத்து முகநூலில் ஏற்றுபவர்கள் உண்டு. அதைப் பார்த்து
மற்ற பெண்கள் விரக்தி அடைவதும் உண்டு. பல இடங்களில் நடந்த ஆய்வில் முகநூல் போன்றவற்றை அதிகம் பயன்படுத்துபவர்கள் சோர்வு அடைவதாகவும்,
வெறுமை அடைவதாகவும் தெரிய வந்திருக்கிறது. இவர்கள் விபரீதமான முடிவுகளையும் எடுக்கிறார்கள். இணையத்தில் தற்கொலை குறித்த பல தகவல்கள்இருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் விரக்தியில் இருக்கிறவர்கள் வாசித்து வித்தியாசமான முடிவெடுப்பதும் உண்டு. அதிகமாக மின்னணுச் சாதனங்களைப்பயன்படுத்துபவர்கள் உலகிலிருந்து விலகியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் உருவாக்குகிற உலகம் உண்மையானது அல்ல. மக்களைச் சந்திக்கும்போதும், அவர்களோடுபழகும்போதும் நிறைய கற்றுக்கொள்கிறோம். அவர்களிடமிருந்து நமக்கு நம்பிக்கை பிறக்கிறது. நம் அனுபவங்கள் விரிவாகிக் கொண்டு போகின்றன.

வறுமையிலும் செம்மையாக இருக்கிற பலர் அறிமுகமாகிறார்கள். தடங்கல்கள் வரும்போது அவற்றால் ஒடிந்து விழாமல் அவற்றை உடைத்து முன்னேற
வழிகள் நமக்குப் புலப்படும்.

மின்னணுச் சாதனங்களை உப்பைப்போல் பயன்படுத்துவதும், சர்க்கரையைப்போல அவற்றைக்கொண்டு சுவை சேர்ப்பதும் நாம் முழு ஆயுளை முடிப்பதற்கு உதவும்.

- தொடரும்...

]]>
http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/25/w600X390/000uchchiyilirunthu_thodangu_33.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/26/அளவுக்கு-மிஞ்சினால்-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2690859.html
2690799 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் அடுத்தவர்களுக்காக வாழ்வது... வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Tuesday, April 25, 2017 12:17 PM +0530  

நாம் விரக்தியடைவதற்கான மூலகாரணம், நாம் அடுத்தவர்களுக்காக வாழ்வது.

ஒன்று அடுத்தவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக வாழ்நாள் அனைத்தையும் செலவழிக்கிறோம்.  அல்லது மற்றவர்களுக்கு நிரூபிப்பதற்காக மகிழ்ச்சியை இழக்கிறோம்.

மற்றவர்களுடைய வாழ்வை செம்மையாக்குவதற்காக வாழ்வதில் தவறில்லை. ஆனால் அது நமக்கும் உவப்பானதாக இருக்க வேண்டும். நம்முடைய முயற்சிகளும், செயல்களும் நேர்மையானதாகவும், முகம் தெரியாத ஒருவருக்கு இன்னாததாகவும் இருக்கக் கூடாது.  பிடிக்காமல், மனம் ஒப்பாமல் மற்றவர்களுடைய மனத்தை மகிழ்விப்பதற்காக செய்யப்படும் செயல்கள் ஒருகட்டத்தில் நம் வாழ்வையே கேள்விக்குறியாக ஆக்கிவிடும்.  நமக்குக் குழப்பங்கள் ஏற்படும்.  நாம் ஏன் வாழ்கிறோம்? என்கிற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கும்.

எதிர்மறை எண்ணமும், வாழ்வு வியர்த்தம்  என்கிற சிந்தனையும் சின்னப்பொறியாக ஆரம்பிக்கின்றன. அதற்குப் பிறகு அவை "குபுகுபு'வென எரிகின்றன.  

மரணம் எளிய வழி, எல்லாப் பிரச்னைகளையும் திறக்கும் மூலச்சாவி என்கிற எண்ணம் ஆழமாக ஏற்பட்டுவிடுகிறது.

அடுத்தவர்கள் என்னைக் குறைவாக மதிப்பிடுவார்கள் என்ற எண்ணமே தவறானது.  இன்று ஆளாளுக்கு இருக்கும் பிரச்னையில் நம்மைப் பற்றிச் சிந்திக்க யாருக்கும் அதிக நேரம் இல்லை. அப்படியே நம்முடைய தோல்வியை யாரேனும் கொண்டாடினால் அவர்கள் நண்பர்கள் அல்லர். அவர்கள் குறித்து நாம் கவலைப்பட முடியாது.

பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளிடம், "நீ சரியாக வரவில்லை என்றால் நான் வெளியே தலைகாட்ட முடியாது'' என அடிக்கடி கூறியும், மிரட்டியும் வந்தால், பிள்ளைகள் முடிவு வேறுவிதமாக இருந்தால் நாம் அவமானப்பட வேண்டும், என்ற குற்ற உணர்ச்சியே ஏற்படுகிறது. ஒருவரை எளிதில் வீழ்த்த குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்திவிட்டால் போதும். அவர்கள் பதற்றத்தின் மடியில் விழுந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய கவலையில் நிகழ்காலத்தைத் தவறவிடுவார்கள்.

இன்று நம்முடைய அணுகுமுறை குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துவதாகவே எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறது. பள்ளி தொடங்கி பணியிடம் வரை இது தொடர்கிறது. திரும்பத் திரும்ப ஒருவரை மட்டம் தட்டினால் அவரிடம் இயல்பாக இருக்கும் ஆற்றலும் பறிபோய்விடும்.  பயத்தில் பல தவறுகள் ஏற்படும்.

ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பார்த்தால் உண்மை தெரியும் . . . .
நாம் உண்பது, உடுப்பது, பண்டிகை கொண்டாடுவது, படிப்பது, பணியைத் தேர்ந்தெடுப்பது என எல்லாமும் மற்றவர்கள் முன்பு தலைநிமிர்ந்து நிற்கவேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே.  பலர் பிள்ளைகளிடம், "நீ கம்மி மதிப்பெண் பெற்றால் என் சக அலுவலர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?‘'  என வருத்தம் தோயும் குரலில் பேசுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். 

படிப்பது வாழ்வின் ஒரு பரிமாணம். நல்ல பணிக்குப் போவது என்பதே மாறுபட்ட கருத்தாக்கம். யாருக்கு எது நல்லது என்பதை யார் முடிவு செய்வது? நமக்கு இயல்பாக வரக்கூடிய, பிடித்தமான பணியே நல்ல பணி.  அது பணத்தை நமக்குக் கொண்டுவந்து கொட்டுகிறதோ இல்லையோ, மகிழ்ச்சியை அள்ளித்தரும்.  

ஒவ்வொரு நாளும் பணியிடத்திற்குச் செல்லும்போது உற்சாகமும், திரும்பி வரும்போது திருப்தியும் அளிக்கும்.

தமிழ்நாட்டில் பல இடங்களில் அடுத்தவர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்து நிற்கவேண்டும் என்கிற வெறியோடு இயங்குகின்ற சமூகங்கள் உண்டு.

அவர்களிடம் நட்பு இருக்கும், உறவு இருக்கும்.  ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் புன்னகையோடு மரியாதை செய்வார்கள். ஆனால் ஊமைக்காயம் போல உள்ளுக்குள் அந்தஸ்து போட்டியிருக்கும். அவர்களில் எப்போதும்  உச்சத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருபடி குறைந்தால் உயிரைப் போக்கிக் கொள்கிற நிகழ்வுகள் பலவற்றைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

நம்முடைய வீட்டை ஏன் வேறொருவர் வீட்டோடு ஒப்பிடவேண்டும்? நமக்குத் தேவையானவை கிடைத்தால் போதுமே? நாம் அந்த வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோமா? என்பதே கேள்வி.  நமக்குப் போதிய இடமும், காற்றும், வெளிச்சமும், செயல்படுவதற்குத் தேவையான சூழலும் இருந்தால் அதுவே சிறந்த வீடு.  

நமக்கான அறை ஒன்று என்றபோது மற்ற அறைகள் யாருக்காக?
பணத்தை  ஈட்டுவதில் போட்டி போட்டு பொடிப்பொடியாகிப் போனவர்கள் அதிகம்.  மற்றவர்களைப் பார்த்து, "அவர்கள் சம்பாதிக்கிறார்களே நாமும் சம்பாதிக்க வேண்டும்' என்கிற எண்ணத்தில், அலுவலகப் பணியாளர் ஒருவர் சீட்டு ஒன்றைத் தொடங்கினார்.  நடத்தை விதிகளுக்குப் புறம்பானவை என்றாலும் சிலவற்றைச் செய்ய பலரும் தயங்குவதில்லை. தொடக்கத்தில் பணம் வர ஆரம்பித்தது.  அவருக்கு மகிழ்ச்சி.  பெரிய அளவில் அதை  விஸ்தரித்தார்.

பணம் வாங்கிய பலர் திரும்பக் கட்டாததால் பணமுடை ஏற்பட்டது.  அதை ஈடுகட்ட இருக்கும் சொத்துகள் பற்றாது என்ற நெருக்கடியில் பூச்சி மருந்தைக் குடித்துவிட்டு இறந்துபோனார்.  இதுபோல் பலர் வியாபாரம் செய்தும், விலை அதிகரிக்கும் என ஒதுக்குப்புறத்தில் நிலம் வாங்கியும், கேட்பார் பேச்சைக் கேட்டு நிதிமோசடி செய்கைகளில் முதலீடு செய்தும் பெருநஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்கிற செய்திகளை அன்றாடம் படிக்கிறோம்.

"இறந்துபோகிறவன் எல்லாக் கடன்களையும் அடைத்துவிடுகிறான்' என்கிற ஷேக்ஸ்பியருடைய வாசகங்களை அவர்கள் படிக்காமலேயே பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

"நம்மை ஒருவன் விஞ்சிவிடுவதா?'  "நமக்குத் தெரிந்த ஒருவன் நமக்கு மேலதிகாரியாக வருவதா?‘
என்று எண்ணுவதே கயமை.  முகம் தெரியாத ஒருவன் கால்மேல் கால்போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்தால், அவன் முன்பு கைகட்டிக்கொண்டு நிற்கத் தயாராக இருக்கும் சிலர், தெரிந்தவர் உயர்ந்தால் தெள்ளேனம் கொட்ட மறுப்பது அற்பத்தனம்.  "நேற்று வரை என்னோடு கால்பந்து விளையாடியவன்' என சொல்பவர்களுக்கு நேற்று என்பது நிழல், இன்று மட்டும் நிஜம் என்கிற உண்மை புரிவதில்லை.

வாழ்க்கை விசித்திரமான புதிர்.  இன்று நம் கை ஓங்கியிருக்கிற காரணத்தால் அது என்றுமே ஓங்கியிருக்கும் என எண்ணுவது மடமை. காலச்சக்கரம் சிறிதுகாலம் மட்டுமே மேலே வைத்திருக்கும்.  அதற்காக ஆசைப்படாதவர்கள் கீழே விழுகிறபோதும் சுதாரித்துக் கொள்கிறவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் உயரும்போது துள்ளிக் குதிப்பதுமில்லை;  தாழும்போது வீழ்ந்து தவிப்பதுமில்லை.  நாம் யாருடனும் ஓட்டப் பந்தயத்தில் இல்லை.  நம்முடன் மட்டுமே நாம் போட்டி போட வேண்டும். நேற்று இருந்ததைவிட ஓர் அங்குலம் பெருந்தன்மையுடன் இன்று நடந்துகொண்டால் அதுவே வளர்ச்சி.

வாழ்க்கை நிரூபிப்பதற்காக அல்ல.  நாம் யாருக்காக நினைத்தோமோ, அவர்கள் ஒருநாள் நம் முன்பு நிராதரவாக நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம்.

இவர்களோடு போய் போட்டி போட்டு நல்ல கணங்களை அசுத்தப்படுத்திக் கொண்டோமே  என்கிற வருத்தம் ஏற்படும்.  நிரூபிப்பது ஆய்வேடுகளுடனும் பரிசோதனைக்கூடங்களுடனும் நின்றுவிடவேண்டிய முயற்சி. அதை மற்றவற்றிற்கு நீட்டிப்பது வாழ்விலேயே மரணமடையும் நிலை.

ஹம்மிங் பறவைகள் நெருப்புக்கோழிகளோடு போட்டிப்போட நினைக்காததால், பின்புறமும் பறக்கும் பேறு பெற்றிருக்கின்றன.  நம்முடைய காற்றை ஏன்
அடுத்தவர்கள் நாசி வழியாக சுவாசிக்க வேண்டும்?

(தொடரும்)

]]>
IrAIYANBU IAS THODAR, இறையன்பு ஐஏஎஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு, uchchiyilirunthu thodangu-32 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/25/w600X390/UCHCHI_32.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/25/அடுத்தவர்களுக்காக-வாழ்வத-2690799.html
2683888 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் நம்பிக்கை வளையங்கள்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, April 13, 2017 04:44 PM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 31

தன்னம்பிக்கை என்று எதுவும் தனியாக இல்லை.  எந்தச் செயலையும் மகிழ்ச்சியாகச் செய்ய முற்படுவதே தன்னம்பிக்கை.  அவ்வாறு இருப்பவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்ற எல்லாரும் விரும்புவார்கள்.  அவர்களுடைய இருத்தல் மற்றவர்களுக்கு வெற்றி பெறுவோம் என்கிற நம்பிக்கையைத் தரும்.
 உயர்ந்த ஆளுமை பற்றிய பயிலரங்குகளில் சென்று கற்று வர அவசியமில்லை.  கண்களை உறுத்தாத உடை, துர்நாற்றம் வராத உடல், புன்னகை தவழும் முகம், பளிச்சிடும் கண்கள், இனிமையைப் பரப்பும் சொற்கள், ஆணவமற்ற தோரணை, அன்புமயமான அணுகுமுறை ஆகியவை இருந்தால் போதும்.  அவர்கள் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் கவனத்தை ஈர்ப்பார்கள். அவர்களுடன் இன்னும் கொஞ்ச
நேரம்  இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றும்.
 நம்முடைய மனத்தில் உற்சாகம் ஊற்றாக எப்போதும் பொங்கிப் பெருகாவிட்டால், நாம் எப்படித் தலைமைப் பண்புகளுடன் தழைக்க முடியும்?  நாம் இறுக்கத்துடன் இருந்தால், உழைக்கும் சூழலும் உறையத் தொடங்கும்.  இருநூறு சதவிகிதம் உற்சாகம் நம்மிடமிருந்தால், அது பனிக்கட்டி கரைவதைப் போல கைமாறி கடைசிப் பணியாளரிடம் நூறு சதவீதமாக மாறும். நாமே நொந்துபோய் கன்னத்தில் கை வைத்துவிட்டால்,  நிறுவனத்திலிருப்
பவர்களை யார் வழிநடத்த முடியும்?
 மக்கள் எல்லா  இடங்களிலும் எதிர்பார்ப்பது அவர்கள் பிரச்னைகளைத் தீர்த்து வைக்கக் கூடிய தெளிவு உள்ளவரை மட்டுமே.  அவ்வாறு தெரிகிறவர்களையும், பேசுகிறவர்களையும் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஆதரிக்க அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். தெளிவு இருந்ததால் மட்டுமே ஹிட்லரை தத்துவமேதைகளும், சட்ட வல்லுநர்களும்கூட நம்பினார்கள்.    ஜெர்மனியின் பிரச்னையைத் தீர்க்கக்கூடிய விடிவெள்ளியாக அவரைப்
பார்த்தார்கள்.
 குடும்பத்தில் தலைமைப் பொறுப்பில்  இருப்பவர்கள் உற்சாகமூட்டுபவராக இருக்க வேண்டும். தொல்லைகளைக் கண்டு தலையில் அடித்துக் கொள்பவராக இருந்தால்,  குடும்பமே நொறுங்கிவிடும். எந்தக் குடும்பத்தில் தந்தை மகிழ்ச்சியோடும், நம்பிக்கையோடும் இருக்கிறாரோ, அங்கு குழந்தைகளும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன.   ஊக்க பந்துகளாக உருண்டோடுகின்றன. அவர்களும் எந்தப் பிரச்னையையும் நம்மால் தீர்த்துவிட முடியும் என்று கருதுகிறார்கள்.
 பெற்றோர்கள் அலுவலகப் பிரச்னைகளைக் குழந்தைகள் முன்பு விவாதிக்கக் கூடாது.   பொருளாதாரச் சிரமங்களை அவர்கள் முன்பு அவசியம் பேச வேண்டும்.  அது அவர்களுக்கு நாம் சாதாரண குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்கள், பொறுப்புணர்வுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற பொறுப்பை எற்படுத்தும். ஆனால் அலுவலகத்தில் அவர்கள் சமாளிக்கச் சிரமப்படும் சம்பவங்களையும், தத்தளிக்கும் நேர்வுகளையும் பேசினால் அது பிஞ்சுக் குழந்தைகளுக்கு அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும். அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சின்னத் தடங்கல்களைப் பெரிய மலையாக எண்ணி நடுங்க
ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

 எதையெடுத்தாலும் விமர்சிக்கின்ற சிலர் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் கண்களில் நல்லதே படாது.  விருந்தில் பத்து பதார்த்தங்கள் நன்றாக இருந்ததைப் பற்றிப் பேசாமல், வடை கொஞ்சம் தீய்ந்து போய்விட்டது எனப் புகார் சொல்பவர்கள் அவர்கள்.  எல்லாரிடமும் குற்றம் கண்டுபிடித்து நான்
அவர்களை விட மேலானவன் என்ற எண்ணத்தை அவர்கள் ஏற்படுத்துவார்கள்.  யாரை வேண்டுமானாலும் கிண்டல் செய்யலாம், எதை வேண்டுமானாலும் கேலி செய்யலாம் என்ற மிதப்பில் இருக்கும் இவர்கள், ஆபத்தான பேர்வழிகள்.  அவர்களோடு சிறிதுநேரம் கழித்தால் உலகமே நமக்கு இருட்டாகத் தோன்ற ஆரம்பித்துவிடும்.
 நம்மிடமிருக்கும் சின்னச் சின்ன அம்சங்களைக் கூடப் பாராட்டக் கூடிய மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் பழகும்போது நாம் இன்னும் முயற்சி எடுக்க வேண்டும், இன்னும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உந்துதல்  ஏற்படும்.  நாம் அப்படி எத்தனை  பேருக்கு ஊக்க சக்தியாக இருக்கிறோம் என்பது முக்கியம்.
 எனக்குத் தெரிந்த ஒருவருடைய மகன், எப்போதும் அப்பா முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் எனச் சொல்கிறாரே என அந்த முறை விழிப்புணர்வுடன் படித்தான்.  அவனுடைய தேர்வுகளில் கரைந்து போனான்.  அவனுடைய விடைகளை முத்துமுத்தான கையெழுத்தால் விடைத்தாளில் முத்தமிட்டான்.  முடிவு வெளியானபோது பள்ளியில் அவன் முதல் மதிப்பெண்.
 அப்பாவிடம் சொன்னால் மகிழ்ச்சியடைவார் என ஓடிவந்தான். அவர் நான்கைந்து பேருடன் அமர்ந்துகொண்டிருந்தார். அவருடன் சில பேர் இருந்தால் அவருக்குத் தலைகால் புரியாது.  
எல்லாரையுமே மட்டம் தட்டிப் பேசுவார்.
 மகன், ""அப்பா நான் என் பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண்'' என ஆசையாகச் சொன்னான்.  அவர் பாராட்டுவார் என எண்ணினான்.
 அவரோ, ஒருவித நக்கலுடன், ""நீ மதிப்பெண் எடுக்கிறாய் என்றால் உன் பள்ளியில் மற்ற மாணவர்கள் எவ்வளவு முட்டாளாக இருக்க வேண்டும்'' என்றார்.  மகன் நொறுங்கிப் போனான்.
 நாம் பெரிதாக எதுவும்  இழந்துவிடப் போவதில்லை என்கிற யதார்த்த உணர்வு இருப்பதே நம்பிக்கையின் அடித்தளம். வாழ்க்கை என்பது தொடர்ந்து பெறுவதும்,  சிலவற்றை இழப்பதுமே என்கிற புரிதல் வேண்டும்.  எதுவும் நமக்காகவே தரப்பட்டவை என்ற நினைப்பே தவறு.
 நாம் நம்பிக்கையோடு திகழ, வளரும் சூழல் காரணம். மகிழ்ச்சியான இல்லச்சூழல், நம்பிக்கையான நண்பர்கள், பொறுமையாகப் பிரச்னைகளை அணுகும் பெற்றோர்,  உணர்ச்சி மேலாண்மையை வளர்த்துக் கொள்ள மேற்கொள்ளும் பயிற்சிகள் போன்றவை நமது வாழ்க்கை குறித்த விசாலமான பார்வையை விரித்து வைக்கக் கூடியவை.
 முறையாக வாழ்பவர்கள், அளவாக ஆசைப்படுபவர்கள், திட்டமிட்டு உழைப்பவர்கள், தீர்க்கமாகச் சிந்திப்பவர்கள் ஒருபோதும் பிரச்னை
களிலிருந்து ஓடி ஒதுங்க முற்படுவதில்லை.
 நாம் கேட்கிற பாடல்கள், படிக்கிற இலக்கியங்கள்,  நேசிக்கிற மனிதர்கள் அனைத்துமே நம்முடைய ஆளுமையைக் கட்டமைக்கின்றன.  அழுது வடியும் பாடல்களை ரசிக்கிறவர்களும் அழுமூஞ்சியாக ஆகிப் போகிறார்கள்.  நாம் ரசிக்கும் பாடல் தூக்கம் வருகிற நேரத்தை இன்னும் கொஞ்சம் விழித்திருக்கச் செய்ய வேண்டும்.  இன்னும் அதிகமாக உழைக்க வேண்டும், தோல்வியின் சுவடுகளை சுண்டியெறிந்துவிட்டு முன்னேற வேண்டும், உடல் களைப்படைந்தாலும் மனம் களைப்படையாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற பார்வையை உண்டாக்க வேண்டும்.
 நாம் படிக்கிற நூல்களும் மேன்மையானவையாக இருக்க வேண்டும்.  வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போன  பலர்,  அவநம்பிக்கைகளின் மொத்த வியாபாரிகளாகச் செயல்படுகிறார்கள்.  மானுடத்தை நேசிப்பவர்களோ அவர்கள் காணும் நேர்மையாளர்களையும், அறவுணர்வாளர்களையும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டி உலகம் இன்றும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது என்ற உணர்வை வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறார்கள்.  மானுடத்தின் அழுக்கான பிரதேசங்களை அடையாளம் காட்டுபவர்களையல்ல, மகத்தான பக்கங்களுக்கு மலர் தூவுகிறவர்களையே காலம் கைதட்டி கெளரவப்படுத்துகிறது.  அவற்றையே நாம் பல இடங்களில் மேற்கோள் காட்ட வேண்டியிருக்கிறது.
 என்னைத் தேடி வருகிற எல்லாரிடமும் நான்அவர்களுடைய ஆற்றலை உணரச் செய்து, அவர்களாகவே தேடுகிற முயற்சியை ஊக்குவிக்கும் பணியையே செய்கிறேன்.  இந்த உலகில் எல்லோருடைய பணியும் முக்கியமானது என்கிற புரிதல் அனைவருக்கும் எற்படவேண்டும்.
 வாழ்க்கையை மறுதலிக்கிற இலக்கியங்கள் இருந்த சூழலில், வாழ்க்கையைக் கொண்டாடவும், ஏற்றுக் கொள்ளவும் கற்றுத் தருவதாக இருந்ததாலேயே ஒப்பற்ற ஞான இலக்கியம் என்று திருக்குறளை ஆல்பர்ட்  ஸ்வைட்வைர் புகழ்ந்தார்.  நம்பிக்கை தொடர்வண்டியின் வேகத்தில் சென்றால், அவநம்பிக்கை விமான வேகத்தில் செல்லக் கூடியது என்பதால் நம் சொற்களில் ஒன்றைக் கூட அடுத்தவர்களைத் தொய்வுறும்படி சொல்லக் கூடாது.  ""நீ எல்லாம் ஏன் உயிரோடு இருக்கிறாய்?'' என கோபப்பட்டவர்களை அது வளரியாக வந்து
தாக்கியதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
 "உலகம் பிறந்தது எனக்காக... ஓடும் நதிகளும் எனக்காக' என்ற உற்சாக வரிகளுக்காக திரையில் தோன்றியவரை உலகமே உச்சாணிக்கொம்பில்  உட்கார வைத்து  அழகு பார்த்தது என்பதை நாம் மறுக்கக் கூடாது.


(தொடரும்)

]]>
வெ.இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு தொடர்-31, iRaiyanbu IAS, UCHCHIYILIRUNTHU THODANGU-31 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/13/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu_31.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/13/uchchiyilirunthu-thodangu--31-2683888.html
2679239 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் சிரித்து வாழ வேண்டும்!  வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, April 5, 2017 01:03 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-30
வாழ்க்கையைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தால் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்த தருணங்களும், ஒன்றாகச் சிரித்த நிகழ்வுகளுமே நினைவுக்கு வருகின்றன. திரைப்படங்களில் கூட சிரிப்புக் காட்சிகளே திரும்பத் திரும்பக் காட்டப்படுகின்றன. சொல்கிறவரும் சிரித்து, கேட்பவரும் சிரித்து அனுபவிப்பது நகைச்சுவையை மட்டுமே.

மகாத்மா காந்தி, "நான் நகைச்சுவை உணர்வு மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் எப்போதோ காலாவதியாகியிருப்பேன்'' என்று ஒப்புதல் வாக்குமூலம் கொடுத்தார். அவருடைய எல்லாப் புகைப்படங்களிலும் சிரித்துக் கொண்டிருப்பது போலத்தான் தோற்றம் இருக்கும். இப்போதும் பெரிய மனிதர்கள் அவர்களுடைய சிரிக்கிற புகைப்படங்களையே வெளியிடுகிறார்கள். காந்தியடிகள் அதிக நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர். 

சிரிக்கும்போது மொத்த உடலும் ஓடுவதைப்போல பயிற்சிக்குள்ளாகிறது. மனம் மென்மையாகிறது. இதயம் முறையாக இயங்குகிறது. ரத்த அழுத்தம் சீராகிறது. மூளை அதிக இணைப்புகளை உண்டாக்குகிறது. மொத்தத்தில் நிகழ்காலத்தில் உள்ளம் நிறைந்துவிடுகிறது. 

நகைச்சுவை உணர்வு நுண்ணறிவோடு தொடர்புடையது. "உம்'மென்று இருப்பவர்களுக்கு நுண்ணறிவு குறைவு என்று பொருள். அந்த நொடியில் வாழ முடிந்தவர்கள் மட்டுமே நகைச்சுவையாகப் பேச முடியும். கட்டிக் கொடுக்கும் கட்டுச்சோறு அல்ல நகைச்சுவை. அது சமயோசித புத்தியால் நிகழும். 

சேலத்தில் ஏழாம் எண் பேருந்து ஒன்று உண்டு. அதில் எல்லோரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஏறுவார்கள். நிற்க இடம் கிடைக்காது. அதற்குக் காரணம், அதில் பணியாற்றிய நடத்துநர். நகைச்சுவையாகப் பேசுவார். பயணிகள் சிரித்துக்கொண்டே பயணிக்கும்போது அலுப்பு தெரியாது. போகிற இடம் விரைவில் வந்ததைப்போலத் தோன்றும். அவருக்கு இயற்பெயர் என்ன என்று தெரியாது. மக்கள் வைத்த பெயர் நாகேஷ் கண்டக்டர். 

சிறிது நேரம் கிடைத்தாலும் சிரிக்கவே விரும்புகிறோம். நாம் சிரிக்கும்போது அழகு கூடுகிறது. உண்மையான நகைச்சுவை உணர்வு அடுத்தவர்களைக் கேலி செய்வதில் இல்லை. நம்மை நாமே பார்த்து சிரித்துக் கொள்வதும், அடுத்தவர்கள் நம்மைக் கிண்டல் செய்யும்போது கோபப்படாமல் வாய்விட்டுச் சிரிப்பதும். நான் அடுத்தவர்களைக் கேலி செய்வேன். ஆனால் என்னை யாரும் எதுவும் சொல்லக்கூடாது என்று நினைப்பவர்கள் அராஜகவாதிகள். 

நான் பல பெரியவர்களோடு பழகியிருக்கிறேன். அவர்களுடைய நகைச்சுவை உணர்வு அபாரமாக இருந்தது. அதன் காரணமாகவே எவ்வளவு பெரிய சிக்கல்கள் வந்தாலும் அதை இடிதாங்கிபோல ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அந்த நிகழ்வையும் நகைச்சுவையாக மாற்றி சிரிப்பார்கள். அதன் பரிமாணம் குறையும். சிறிது நேரத்தில் அதைத் தீர்க்கும் உபாயங்கள் மிதந்து வரும். அவர்கள் உடல்நலம் அத்தனைப் பிரச்னைகளுக்கு நடுவிலும் சீராக இருந்ததற்கு அந்த நகைச்சுவை உணர்வே காரணம். 

என்னோடு ராஜிவ் ஜலோட்டா என்கிற நண்பர் பயிற்சி பெற்றார். மத்தியப்பிரதேசத்தைச் சார்ந்தவர். எப்போதும் புன்னகையோடு இருப்பார். அவரைப் பார்த்தால் நமக்கும் சிரிப்பு ஒட்டிக்கொள்ளும், மகிழ்ச்சி தொற்றிக் கொள்ளும். நிறைய நகைச்சுவைகளை அள்ளி விடுவார். அவர் பேசுவதைக் கேட்டு அதுவரை நகைச்சுவை வாடையே இல்லாமல் இருந்தவர்கள் கூட, சில துணுக்குகளைச் சொல்லத் தொடங்கிவிடுவார்கள். எல்லாரிடமும் குழந்தை மறைந்திருக்கிறது, விதைக்குள் இருக்கும் வேரைப்போல. வாய்ப்பு நிகழும்போது, சூழல் வாழ்த்தும்போது அவர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கிற நகைச்சுவை உணர்வை அள்விவிடுகிறார்கள். ராஜிவ் ஜலோட்டாவினுடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே சிரிப்பு வந்துவிடும். 

இந்தியாவில் அதிகமான படையெடுப்புகளுக்கு ஆளான பகுதிகளைச் சார்ந்த பல நண்பர்கள் எனக்கு உண்டு. அவர்கள் எப்போதும் சிரித்து மகிழ்ந்தும், நடனமாடியும், பாடியும் உற்சாகமாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அதில் சிலர் தீவிரவாதிகளின் நேரடித் தாக்குதல்களைக் கண்ணெதிரே கண்டவர்கள்.

உடன்பிறந்தவர்களை இழந்தவர்களும் உண்டு. ஆனால் அந்த சோகத்தின் சாயல் அவர்கள்மீது படுவதற்கு அனுமதித்ததே இல்லை. அவர்களுடைய நகைச்சுவை உணர்வு துன்பங்களைத் தாண்டும் தோணியாக உதவியிருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொள்வேன். 

இந்தியாவில் வடகிழக்கு மாகாணங்களைச் சார்ந்த வம்சாவளியினரை நான் நன்றாக அறிவேன். அவர்களில் பலர் நெருங்கிய நண்பர்கள். அவர்கள் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டும், கேலி செய்துகொண்டும் இருப்பார்கள். ஒருவர் மீது ஒருவர் கேலி செய்வதன் பொருட்டு கோபப்பட்டு நான் பார்த்ததே இல்லை.

இத்தனைக்கும் பலருக்குப் போர்ப் பயிற்சிகள் தெரியும். அவர்கள் முன்னால் எதைச் சொன்னாலும் சிரித்துக் கொள்கிற அவர்கள், பின்னால் இச்சகம் பேசினால் எரிச்சலடைந்து சண்டைக்கு வருவார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கைச் சூழல் ஆபத்துகளின் நடுவே அமைந்தது. அவர்களுடைய நகைச்சுவை உணர்வு மட்டுமே நிழற்குடையாக இருந்து பெய்கிற பனியிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றி வருகிறது. 

பெரிய மனிதர்கள் நகைச்சுவை உணர்வோடு இருப்பதால், எத்தகைய தடையையும் எதிர்கொள்கிறார்கள். மிகப்பெரிய அவமானத்தைக் கூட உதறி எறிந்துவிட்டு வழக்கம்போல நடமாடுகிறார்கள். தெரிந்தவர்களுக்கு நகசுத்தி வந்தால்கூட, சிலருக்கு வயிற்றைக் கலக்கும்.. அவர்கள் உயர்ந்த இடத்துக்கு ஒருபோதும் வர முடியாது. நகைச்சுவை உணர்வு பதற்றத்தைத் தணிக்கிறது. துன்பத்தையும் சிரிப்பின் மூலம் ஆற்ற உதவுகிறது. 

வாழ்வில் சலிப்பும், அலுப்பும், விரக்தியும், வெறுமையும் வராமல் இருக்க நகைச்சுவை உணர்வை வளர்த்துக் கொள்வது நல்லது. மரணப்படுக்கையில் இருக்கிற சிலரை நான் சந்தித்திருக்கிறேன். அவர்களில் ஓரிருவர் உலகத்தைவிட்டுப் போவதைப் பற்றி கவலைப்படாமல், உல்லாசப் பயணம் மேற்கொள்ளவிருப்பதைப்போல சலனமின்றி இருப்பதையும் பார்த்திருக்கிறேன். நானும் அவர்களுடன் நிறையத் துணுக்குகளைச் சொல்லி சிரிக்க வைத்துவிட்டு வருவேன். சமயத்தில் என்னுடன் இருப்பவர்கள் அதைப் பார்த்து அரண்டுபோய் விடுவார்கள். 

சிலர் என்னிடம், "இந்த நேரத்தில் போய் ஜோக் அடிக்கிறீர்களே?'' என்று கேட்பதுண்டு. அதற்கு நான்,"அவரைக் கட்டிக்கொண்டு அழச் சொல்கிறீர்களா? அவர் சிரித்து வலியை மறப்பதுதானே நல்லது. நாம் வேதனைப்பட்டால் அவருடைய சோகம் அதிகரிக்காதா?'' என்று கேட்பேன். 

எல்லாரிடமும் நான் இப்படி நடந்துகொள்ள மாட்டேன். மரணத்தைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படாத பக்குவத்துடன் இருக்கிற ஞானிகளை நான் அறிவேன்.

உண்மையான ஞானம், வருகிற மரணத்தையும் வரவேற்கும் முதிர்ச்சியுடன் இருப்பதுதான். அவர்களிடம் மட்டுமே இவ்வாறு பேசுவேன். மற்ற இடங்களில் மவுனம் காப்பேன். இப்படி சாகும் தறுவாயிலும் சலனமின்றி இருப்பவர்கள் நகைச்சுவை உணர்வை சின்ன வயதிலிருந்தே வளர்த்துக்கொண்டவர்கள். 

இளைமைப் பருவத்தில் நகைச்சுவை உணர்வை மெருகேற்ற வேண்டும். அதை வளர்க்கக் கூடிய இலக்கியங்களை வாசிக்க வேண்டும். ஷேக்ஸ்பியர் உலகப் புகழ் பெற்றதற்கு அவருடைய நகைச்சுவை உணர்வு காரணம். அவருடை சமகாலத்தினரிடம் அது காணப்படவில்லை. கயமை குறித்து திருவள்ளுவர் எழுதிய அதிகாரத்தில் அவருடைய நகைச்சுவை உணர்வு புலப்படும். 

நுண்ணறிவு இருப்பவர்கள் அதிக நகைச்சுவை உணர்வுடன் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் போலவே நகைச்சுவை உணர்வை வளர்த்துக் கொள்ளும்போது நுண்ணறிவு அதிகரிக்கும் என்பதும் உண்மை. சர்ச்சில், பெர்னாட் ஷா, அண்ணா, பெரியார், பாரதிதாசன், கண்ணதாசன் போன்றவர்கள் நகைச்சுவை உணர்வோடு பேசியவர்கள், எழுதியவர்கள். அதன் காரணமாகவே நெருக்கடிகளை நீந்திக் கடக்க அவர்களால் முடிந்தது. 

இளைஞர்கள் எந்த ஒரு செய்தியையும் நகைச்சுவையாக அலசிப் பார்க்க வேண்டும். அது அவர்களிடம் சோர்வை அகற்றும். மிகப்பெரிய ஏமாற்றத்தையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். உலகத்தைவிட்டு ஓடிவிடலாம் என்கிற எண்ணம் அவர்களுக்கு ஏற்படாது. நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களும் நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். அப்போது அவர்கள் நம் சறுக்கல்களின்போது துக்கம் விசாரிக்காமல், இதுவும் கடந்துபோகும் என்று சொல்லி நம்மைத் தேற்றுவார்கள். 

கல்லூரிகளிலும், பணியிடங்களிலும் நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவர்களை நாம் நண்பர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். இரவு தூங்குவதற்கு முன்பு கன்னத்தில் கை வைக்கிறமாதிரி கதைகளைப் படிக்காமல், சிரித்துவிட்டுப் படுக்கிற மாதிரி சம்பவங்களை வாசித்துவிட்டு உறங்கச் செல்வது நல்லது. படித்த நகைச்சுவையைப் பகிர்ந்துகொண்டால் மகிழ்ச்சி இருமடங்காகும், ஆயுள் பல மடங்காகும். 
(தொடரும்)

]]>
இறையன்பு ஐஏஎஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-30, iraiyanbu IAS, uchchiyilirunthu thodangu-30 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/4/5/w600X390/0uchchiyilirunthu_thodangu-_30.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/apr/05/சிரித்து-வாழ-வேண்டும்-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2679239.html
2674354 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் தனிமையிலிருந்து தப்ப! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, March 29, 2017 12:00 AM +0530  

தனிமையில் பலவித வகைகள் உண்டு. மாநகரங்களில் இருக்கும் தனிமை விசித்திரமானது. பல நேரங்களில் அது சிறைச்சாலையின் தனிமையைப் போல அமைந்துவிடுகிறது. பலருடைய கதவுகள் நுழைந்த உடனேயே சாத்திக் கொள்ளப்படுகின்றன. அவர்கள் அருகிலிருப்பவர்களிடம் எந்த உறவையும் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அடுக்ககங்களில் அடுத்த வீடே அந்நிய நாடாகி விடுகிறது. அங்கே வசிக்கிறவர்கள் பேர் கூடத் தெரிவதில்லை. பழக நினைத்தாலும் பயம் பற்றிக் கொள்கிறது. இந்தத் தனிமை முதியவர்களை அதிகம் வாட்டுகிறது. 

வயோதிகத்தில் அதிகம் வெளியே வர முடியாமல் தீவைப் போலத் தேங்கி விடுகிறார்கள். மாநகரப் பரபரப்போடு அவர்களால் போட்டி போட முடிவதில்லை. வெளியே சென்று வர அச்சம் ஏற்படுகிறது. சொந்த வாகனம் இல்லாவிட்டால் நிகழ்வுகளுக்குச் செல்வது கடினம். அனைவருக்கும் அந்த வசதி அமைவதில்லை. ஓடிச்சென்று பொது வாகனங்களைப் பிடிப்பதற்கோ, நிறைய செலவு செய்து வாடகை வாகனம் அமர்த்துவதற்கோ முடியாதவர்கள் இருக்கிறார்கள். சேமிப்பு அனைத்தையும் செலவு செய்து மகன்களைப் படிக்க வைத்தும், மகள்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தும் இருப்பைக் கரைத்தவர்களுக்கு நாளை நகர்த்துவது, யுகத்தை நகர்த்துவதைப் போல நீளமான வேதனையாக இருக்கிறது.

பெருநகரங்களில் தனிமையைத் தகர்க்கும் ஆறுதலாக தொலைக்காட்சி அமைந்துவிடுகிறது. அவற்றிலும் குடும்பப் பிரச்னைகள் குறித்த சம்பவங்களே இடம்பெறுவதால் அவர்கள் அவற்றைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் தங்கள் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுக்கொண்டு கண் கலங்குகிறார்கள். அவர்கள் மன அழுத்தமும், வேதனையும் அதிகரிக்கிறது. 

மனவியல் சொல்லும்படி மூளையைப் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டு வர முடியாமல் அவர்கள் சூழல் அமைகிறது. மாலைவேளையில் பாட்டுக் கச்சேரிக்கோ, இலக்கிய நிகழ்வுக்கோ செல்வதற்கு விருப்பம் இருந்தாலும் வாய்ப்புகள் இல்லாமல் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். இதுபோன்ற நிகழ்வுகளில் வாழ்க்கை கண்களை உருட்டி பயமுறுத்தும்போது வேறுவிதமான முடிவுக்கு ஆட்படுகிறார்கள். 

கிராமப்புறங்களில் தனிமை இருப்பதில்லை. ஒரு காலத்தில் கூட்டுக்குடும்பம் பெரியோர்களை மையமாக வைத்து இயங்கியது. பலரும் உழைத்து குடும்பத்தின் பொது நோக்கத்தை நிறைவேற்றினார்கள். சிறிய அளவு நிலம் இருந்தாலும், கூலியாட்கள் வைக்காமல் குடும்பத்து உறுப்பினர்களே பண்ணையைப் பராமரிக்க முடிந்தது. ஒருவர் நோய்வாய்ப்பட்டால் மற்ற ஆண்கள் குடும்பத்தைத் தாங்கினார்கள். குழந்தைகளை வளர்ப்பது எளிதாக இருந்தது. ஆளுக்கு ஒரு வாய் ஊட்டி, பெரிதாவது தெரியாமல் அவை வளர்ந்து நின்றன. எல்லாரும் அமர்ந்து பந்தியில் சாப்பிடுவதுபோல உண்பதும், கிடைத்த இடத்தில் உறங்குவதும் வாழ்க்கை குறித்த குறைவான எதிர்பார்ப்புகளை அவர்கள் நினைவில் முடிந்து வைக்க வைப்பதாய் இருந்தது. 

இன்று குழந்தைகள் படித்து வெளி மாநிலங்களுக்கோ, நாடுகளுக்கோ சென்ற பிறகு, கணவன்-மனைவி இருவரும் தனிமையில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கையைப் பிசைகிறார்கள். உடலில் தெம்பும், தொடர்பும் இருக்கிறவர்கள் ஓய்வுக்குப் பிறகும் பணியைத் தேடிக்கொண்டு ஒரு காலகட்டம் வரை சுறுசுறுப்புடன் இயங்குகிறார்கள். ஆனால் அது அவர்கள் உடல்நிலையில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தவே செய்கிறது. 

பெருநகரங்களில் தூரத்தை நேரத்தால் நிர்ணயிக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அருகிலிருக்கிற இடத்திற்குக் கூட போக்குவரத்து நெரிசலில் போய் வர அதிக நேரம் தேவைப்படுகிறது. இது வயோதிகர்களுக்கு அயர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. 

தனிமை விபரீத எண்ணங்களின் விளைநிலம். படைப்பாளிகள் தனிமையை விரும்பலாம். எப்போதும் பரபரப்பாக இருப்பவர்கள் தனிமை வேண்டும் என்பதற்காகவே பயணம் செய்யலாம். அப்போதும் உதவிக்குத் தேவையான நபர் அவர்கள் அருகில் இருப்பார்கள். வயோதிகத் தனிமை கொடூரமானது. அது பழைய சம்பவங்களை அசை போட வைக்கும். மனம் வித்தியாசமான வடிகட்டி. அது நல்லவற்றை மட்டும் நினைவில் நிறுத்தி, ஆகாதவற்றை வழிய விட்டுவிடும். நாம் கற்பனைகளையும் கலந்தே கடந்த காலத்தை கட்டமைக்கிறோம். எல்லாருக்கும் அவர்களுடைய இறந்த காலம் இனிமையாகவே தோன்றுகிறது. நிகழ்காலம் பயங்கரமானதாக இருக்கிறது. அதிலிருந்து தப்பிப்பதற்கு எந்த வழியையும் தேர்ந்தெடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள்.

பணிக்காக பல்வேறு இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டிய சூழல் நேரிடுகிறது. இன்றைய உலகில் வேளாண்மையின் மகத்துவம் மங்கிவரும் நிலையில், பொருளாதாரத்தின் தேவைகள் பெருகி இருக்கிற சூழலில், கூட்டுக் குடும்பத்தை வலியுறுத்துவது போகாத ஊருக்கு இல்லாத வழியைச் செல்லாத மனிதர் உரைப்பதைப்போல.

எந்தப் பிரச்னையையும் கட்டத்துக்கு வெளியே வந்து சிந்தித்தால், பெட்டியைக் கடந்துவந்து யோசித்தால், தீர்வு காண முடியும். பிழைப்புக்காக பெருநகரங்களுக்கு வருகிறவர்கள் ஓய்வுக்குப் பிறகும் அங்கேயே தங்குவது என்கிற முடிவை எடுக்க வேண்டிய தேவையில்லை. இது அநாவசியமான நகர்மயமாக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. மாநகரம் விரிவாகிக் கொண்டே போகும்போது இயற்கை மூலாதாரங்கள் அதிக அளவில் சுரண்டப்படுகின்றன. வாழ்வுக்கும் சாவுக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் பலருடைய இருப்பு, ஊசிப்போன பலகாரத்திலிருந்து வரும் நூலைப் போல இழுத்துக் கொண்டு வருகிறது. 

இதற்கு எளிமையான தீர்வு ஒன்று உண்டு. பணி ஓய்வு முடிந்ததும் மாநகரங்களைவிட்டு சொந்த ஊருக்குப் பயணப்படுவது நல்லது. அங்கேயே குழந்தைகள் இருப்பவர்கள் நீடிப்பதில் பிரச்னை இல்லை. யாருமற்றவர்கள் தங்கள் வீட்டில் அகதிகளைப் போல வாழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை. பெரும்பாலானோருக்கு வேளாண்மை சம்பந்தப்பட்ட சொத்துக்கள் ஊரில் இருக்கின்றன. இருப்பது அரை ஏக்கராகவோ, ஒரு ஏக்கராகவோ கூட இருக்கலாம். மூலைக்கு ஒன்றாகச் சிதறிப்போய் இருக்கிற சகோதரர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து எளிய குடியிருப்பை அமைத்துக் கொண்டு அங்கே போய் தங்கலாம். மனம் தொடக்கத்தில் பழகியவர்களையே அதிகம் நேசிக்கிறது. எத்தனை மனஸ்தாபங்கள் வந்தாலும் சகோதரர்களின் அன்புபோல அது இருக்காது என்று பலரும் அறிவார்கள். எந்த மகிழ்ச்சி வந்தாலும் முதலில் அவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளவே மனம் பட்டாம்பூச்சியாய் படபடக்கிறது. 

இன்று மின்னணு சாதனங்களின் வசதியால் தொடக்கப்பள்ளியில்  படித்தவர்களைக் கூட தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது. ஒருவருக்கு இரண்டு நண்பர்கள் பரிச்சயமாக இருந்தால் போதும். அவர்களைக் கொண்டு அனைவருடைய இருப்பிடங்களையும், அலைபேசி எண்களையும் தருவித்து குழு அமைத்து அரட்டையடிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். ஒன்றாகப் படிக்கும்போது பேசிக் கொள்வதைக்கூடச் செய்யாத அவர்கள், மற்றவர்கள் மகன்கள் திருமணத்திற்கு ஒன்று கூடுகிறார்கள், ஆணும் பெண்ணும் கை குலுக்கிக் கொள்கிறார்கள். வகுப்பறையில் எலியும் பூனையுமாய் இருந்தவர்கள் அருகருகே அமர்ந்து மனம்விட்டு பேசிக் கொள்கிறார்கள். உடலைத் தாண்டியது பழக்கம் என்கிற உண்மையை அறிய அவர்களுக்கு இத்தனை ஆண்டுகள் பிடித்திருக்கிறது. பழைய நினைவுகளையெல்லாம் பகிர்ந்துகொள்வது அத்தனை சுகம். பாசாங்கில்லாத நட்பாக அவர்களுடைய பரிமாற்றங்கள் தொடர்கின்றன. 

எல்லா வேறுபாடுகளையும் காலம் கரைத்துவிடும். எல்லா ரணங்களையும் நேரம் ஆற்றிவிடும். மனம் பரந்து விரிகிறபோது சின்னச் சின்னப் பிரச்னைகளை மறந்து விடுவோம். தன்முனைப்பு உடலில் தெம்பு இருக்கும்வரை மட்டுமே தாக்குப் பிடிக்கும். அதற்குப் பிறகு சதைகள் தளர்ந்ததும், நரம்புகள் சுருண்டதும் வீம்பு குறையும். இதுவே மனித இயற்கை. 

இன்று இயற்கைக்கு இயையாத வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிற காரணத்தால், அறுபதைத் தாண்டுகிறபோது எல்லாருக்கும் ஏதோ பிரச்னை. ரத்த அழுத்தம், சர்க்கரை வியாதி ஆகியவற்றில் மட்டும் பொதுவுடைமை நிலவுகிறது. 

சகோதரர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து வாழ்வதும், ஒரே சமையலறையில் சமைத்துக் கொள்வதும், அவர்களுக்கு வரும் ஓய்வூதியத்தைக் கொண்டு தக்க பணியாளர்களை அமைத்துக் கொள்வதும் எளிது. அவர்கள் தனிமை பறக்கும். பகிர்ந்து கொள்ள பல விஷயங்கள் இருக்கும். அருகிலுள்ள கோயிலுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால் எல்லாருக்குமான வாகனத்தை அமர்த்துவது எளிது. ஒருவருக்கொருவர் மருத்துவரீதியாகவும் உதவி செய்ய முடியும்.  அருகில் நமக்கு வேண்டியவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிற நினைப்பே பெரிய பலம். 

வழிபாடும், தியானமும், வயோதிகமும் கடலைப்போல மனம் விரிவதற்காகத்தானே தவிர, குளத்தைப் போல தேங்குவதற்காக அல்ல.
(தொடரும்)

]]>
uchchiyilirunthu thodangu thodar, iraiyanbu IAS, உச்சியிலிருந்து தொடங்கு தொடர், வெ.இறையன்பு ஐஏஎஸ் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/3/28/w600X390/uchchiyilirunthu.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/mar/29/தனிமையிலிருந்து-தப்ப-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2674354.html
2670002 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் மகிழ்ச்சியே மானுட தத்துவம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, March 22, 2017 12:00 AM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-28

கொலம்பியா பல்கலைக்கழகம் ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு 2012ஆம் ஆண்டு உலக மகிழ்ச்சி அறிக்கை ஒன்றைச் சமர்ப்பித்தது. அதில் வாழ்க்கை குறித்த நிறைவும், நமக்குள் நன்றாக உணரும் உணர்வுமே மகிழ்ச்சி என்று குறிப்பிட்டது. போதுமான உணவு, வருவாய் வரும் பணி, பாதுகாப்பான உறைவிடம், மாசற்ற நீர், சுகாதாரம், மருத்துவ வசதி, கல்வி வாய்ப்புகள் ஆகியவையே வாழ்வில் நிறைவை வரையறுக்கின்றன. வருமானம் அதிகரிக்கிறபோது மக்கள் பதற்றமும், மன அழுத்தமும் இருக்கும் செயல்களில் அதிக நேரத்தைச் செலவு செய்கிறார்கள். மகிழ்ச்சி என்பது நல்ல விளைவுகள் எதிர்மறைத் தாக்கங்களைவிட விஞ்சி இருப்பதே.

மனவியல் ஆய்வுகள் நட்பை மகிழ்ச்சிக்கான முக்கியக் காரணம் என்று வரையறுக்கின்றன. சிறந்த நட்பு இருப்பவர்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறார்கள். அதற்கு முதலில் நட்பு என்பதை எப்படி நாம் புரிந்து கொள்கிறோம் என்பது அவசியம்.  நடுத்தர வயதை அடைந்த பலர் கூட வீட்டில் நடக்கும் காது குத்தலிலிருந்து கல்யாணம் வரை அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் நண்பர்களை நம்பியிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். உறவினர்கள் ஓரமாய் உட்கார்ந்திருக்க நண்பர்களே எடுத்துக்கட்டிக் கொண்டு செய்கிறார்கள். சாம்பாரில் உப்பு குறைவு என்று சொந்தக்காரர்கள் "சொண்டு' சொல்கிறபோது, நண்பர்களோ கடைசிப் பந்தியில் அமர்ந்து எஞ்சியதைச் சாப்பிடுகிறார்கள்.

எனக்குத் தெரிந்த பலர் அறுவைசிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்படும்போது அவர்களுக்கு ரத்தத்தைத் தருகிறவர்கள் நண்பர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.  என் தாயார் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தபோது ரத்தம் தரம் வேண்டிய சூழல். அவருடைய ரத்தம் "ஓ' வகையைச் சார்ந்தது. எங்கள் வீட்டில் எல்லோருக்கும் பி பாசிட்டிவ். அப்போது என் சகோதரருடைய சிநேகிதி கலாவதி என்பவர்தான் ரத்தம் அளித்தார். பல மருத்துவமனைகளில் நோயாளிகளை இரவு பகலாகக் கவனித்துக் கொள்கிற நண்பர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

பணியில் சேர்வதற்கோ, அவசரமாக நிதி நெருக்கடியைச் சமாளிப்பதற்கோ பணம் தந்து உதவுகிறவர்களும் பெரும்பாலும் நண்பர்களாகவே இருக்கிறார்கள். தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண்கள் பெற்றால் உறவினர்கள் இச்சகம் பேசும்போது தோள்களில் தட்டி ஆதரவு தருகிறவர்கள், ஆறுதல் கூறுகிறவர்கள் நண்பர்களே. ஓர் அல்லல், அவசரம் என்றால் ரகசியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள நண்பர்களின் காதுகளே பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன. 

மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ்  ஆகிய இருவரின் நட்பு உலக அரசியலையே புரட்டிப்போட்ட நட்பு. மார்க்ஸ் என்னும் அறிவு தீபம் அணையாமல் இருக்க ஏங்கல்ஸ் என்கிற பாதுகாப்புக் கரங்களே உதவியாய் இருந்தன.

கல்லூரியில் படிக்கும்போதும், பணியில் சேரும்போதும் பொறுக்கிப் பொறுக்கி நண்பர்களைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும். பொறுக்கிகளாகத் தேர்வு செய்யக்கூடாது. இப்போதெல்லாம் போட்டித் தேர்விற்குத் தயாரிப்பவர்கள் ஒன்றாகக் கிளம்பி வந்து, ஒரே அறையில் இருந்து தங்கிப் படிக்கிறார்கள். ஒரே பயிற்சி நிலையத்திற்குச் செல்கிறார்கள். இவையெல்லாம் அவர்களைக் கூட்டு முயற்சியுடன் இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்க வைக்கின்றன. 

எங்கள் கல்லூரியில் ஒரு மாணவர் நண்பர்கள் இல்லாமல் இருப்பார். கருத்தரங்குகளின்போது மேடையில் ஏறி அவரால் சரளமாகப் பேச முடியாது. சமயத்தில் விடுதிக் கட்டணம் கட்ட வீட்டிலிருந்து பணம் வராவிட்டால் தவித்துக் கொண்டு இருப்பார். வேறு யாராவது எதற்கோ சிரித்தால்கூட, அவரைக் கிண்டல் செய்வதாக எண்ணி கண் கலங்குவார். ஒரு முறை அவரை மாணவர்கள் கேலி செய்தார்கள் என்பதற்காக சுண்டு விரலைக் கத்தரித்து நெகிழிப் பையில் போட்டு அறையில் தொங்கவிட்டார். நல்ல நட்பு அமையாதவர்கள் வேறு எந்த உறவோடும் சகஜமாக இருக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் சுயநலத்தோடு இருப்பார்கள். அவர்கள் திருமண வாழ்க்கை வெற்றி பெறுவது கூடக் கடினம். 

ஆங்கிலத்தில் நண்பன் என்கிற சொல்லுக்கு அன்பு, சுதந்திரம், தேர்வு ஆகியவை பொருள்களாக இருக்கின்றன. நல்ல நட்பு அன்பின் அடிப்படையிலும், சுதந்திரமாக இருக்கும் உரிமையுடனும், விருப்பமானவர்களுடன் பழகும் பரந்துபட்ட உணர்வுடனும் மலர்கின்றது. திணிப்பதால் நட்பு உருவாக முடியாது. ஒருவருக்கொருவர் நல்லெண்ணத்துடனும், சமமான பரிவுடனும், அடுத்தவர் சமீபத்தை மகிழ்ச்சியாகக் கருதும் மனப்பான்மையுடனும் இருக்கும்போதே நட்பு சிறக்கிறது. 

நண்பர்களோடு சேர்ந்து படிப்பது மட்டுமல்ல, கடினமான பாடத்திட்டத்தை அணுகுவது கூட மகிழ்ச்சியான அனுபவம். நான் பேராசிரியரிடம் கற்றதை விட வகுப்புத் தோழர்களிடம் கற்றதே அதிகம். புரியாத பாடத்தை அவர்களிடம் உரிமையோடு கேட்க முடியும். எத்தனை முறை கேட்டாலும் பொறுமையாகக் கற்றுத் தருவார்கள். அவர்கள் சொல்லித் தரும்போது பயம் விலகும், பதற்றம் குறையும். பெற்றோர்களிடம் எல்லாச் செய்திகளையும் சொல்லிவிட முடியாது. அது அவர்களுக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும். சகோதரர்களிடம்கூட அனைத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. பிரச்னை வருகிறபோது குத்திக்காட்ட நேரிடலாம். நண்பர்கள் இப்படி ஒருபோதும் நடந்து கொள்ளமாட்டார்கள். 

நட்பு கொள்வது அப்போதைய கேளிக்கைகளுக்காக அல்ல. அது நீண்டகாலப் பயன்பாட்டுக்காக. நல்ல நட்பு சுயமதிப்பீட்டை அதிகரிக்கிறது. நேர்காணல்களிலும், ஆளுமைத் தேர்வுகளிலும், நல்ல நட்பைப் பெற்றவர்கள் பளிச்சென்று பதில் சொல்லி மதிப்பைப் பெற்றுவிடுகிறார்கள். ஏதேனும் சரிவு வந்தால் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிற தைரியம் கிடைக்கிறது. 

அரிஸ்டாட்டில் மூன்றுவிதமான நட்பு முறைகளை வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார். தூய்மையான நட்பு முதல் வகை. அதுவே ஆதர்சமானது. இரண்டாவது வகை பயன்பாட்டுக்காக உருவாவது. யாரிடம் என்ன பெறலாம் என்பதை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு பழகுவது. கல்லூரியில் சிலர் பணக்கார மாணவர்களை மட்டும் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். சிலரோ யாரிடம் என்ன பெறலாம் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பழகுவார்கள். பிறகு காரியம் முடிந்ததும் கழற்றி விடுவார்கள். 

களிப்புக்காகப் பழகுவது மூன்றாவது ரகம். திரைப்படம் போவது, சீட்டாடுவது, மது அருந்துவது போன்றவற்றிற்காக ஒன்றுகூடுபவர்கள் உண்டு. இந்த வகை நட்பு நெருக்கமாக இருப்பதைப்போலத் தோன்றும். ஆனால், அந்த நண்பர்கள் வேறோர் அவசரத்தில் மருந்துக்குக்கூட மனிதாபிமானம் காட்ட மாட்டார்கள். இந்தப் போலி நெருக்கத்தால் பணமும், நேரமும், விரையமாவதுடன் உடல்நலமும் கெடும். 

நம் நம்பிக்கையை வளர்க்கும் நண்பர்களை நாம் பெற வேண்டும். நமக்குள் உறங்கிக் கிடக்கிற ஆற்றலை அடையாளம் காணவும், அதை உசுப்பி விடவும் ஏற்ற நண்பர்கள் நமக்குக் கிடைக்க வேண்டும். தனியாக நடைபயில்வது கடினம். இன்னொருவருடன் இணைந்து கொண்டால் நாம் அசந்தாலும் அவர்கள் விடாமல் நம்மை வழிநடத்துவார்கள். 

எந்தப் பிரச்னை வந்தாலும் மனம்விட்டு நண்பர்களுடன் பேச வேண்டும். பேசுவதாலேயே பாதி மன அழுத்தம் விலகும். திடீரென ஏதோ ஒரு மூலையிலிருந்து நமக்குச் சரியான ஆலோசனை கிடைப்பதுண்டு. அது தீர்வாக அமையலாம். நம்பிக்கையோடு மற்றவர்கள் பேசும்போது நமக்குள்ளேயே தெளிவு வரும். நம் ஆழ்மனத்தில் இருக்கிற சிந்தனை மிகுந்து வந்து பிரச்னையைத் தீர்க்க உதவலாம். நிறைய நண்பர்கள் இருப்பவர்கள் கலங்குவது இல்லை.

பெரும்பாலான தற்கொலை முயற்சிகள் உதவியை நாடியே நிகழ்கின்றன. யாரும் உதவுவதற்கு இல்லையே என்கின்ற எண்ணம் அப்படிப்பட்ட முடிவை எடுக்கச் செய்கிறது. விரக்கி அடைந்தவர்கள் விபரீத முடிவு எடுப்பதற்கு முன்பு நண்பர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுவதைப் பார்க்கலாம். நண்பனைப் பறிகொடுக்கத் தோழர்கள் ஒருபோதும் தயாராக இருப்பதில்லை. அவர்கள் எப்படியாவது அதிலிருந்து மீட்டுக்கொண்டு வந்துவிடுவார்கள்.

பணத்திற்காகவும், பதவிக்காகவும் பழக நேர்பவர்களை பரிச்சயமானவர்கள் என்று சொல்லலாமே தவிர, நண்பர்கள் என்று கூற முடியாது. பதின்ம வயதுதொட்டு கல்லூரி வரை பழகும்போது சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினாலும் சமரசம் செய்துகொண்டு ராசியாகி விடுகிற நண்பர்களையே நாம் வாழ்வின் இறுதிவரை நினைவில் வைத்துக் கொள்வோம். எந்தப் பாசாங்கும் இல்லாமல் நம் மீது அன்பு செலுத்தியவர்கள் அவர்கள்.

இன்று மாணவர்கள் சிறந்த நண்பர்களை விரல் எண்ணிக்கையைப் போலத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் அவர்கள் அவ்வப்போது ஏற்படும் ஏமாற்றங்களை இரட்டை வேகத்துடன் எதிர்கொண்டு முறியடிப்பார்கள், வாழ்வில் சதமடிப்பார்கள். 
(தொடரும்)

]]>
உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-28, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், iraiyanbu IAS thodar, http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/3/21/w600X390/iraiyanbu_ias.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/mar/22/மகிழ்ச்சியே-மானுட-தத்துவம்-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2670002.html
2665887 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் பத்தாண்டுகள் பத்திரம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Monday, March 20, 2017 12:34 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-27

"மனவியல் இன்று' என்கிற இதழில் மகத்தான கருத்து தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆய்வுசெய்து எழுதப்பட்ட கட்டுரையில் நம் வாழ்க்கையை பத்தாண்டுகள் மட்டுமே நிர்ணயிக்கின்றன என்கிற நுட்பமான தகவல் வெளியாகியிருக்கிறது. 

மனிதனின் வாழ்க்கையை, அவன் முன்னேற்றத்தை, மகிழ்ச்சியை, சாதனைகளை, நிம்மதியை பத்தாண்டுகளே தீர்மானிக்கின்றன. பதினெட்டு வயதிலிருந்து இருபத்தியேழு வயது வரை உள்ள காலமே அந்த முக்கியமான பருவம். எந்த மனிதனை எடுத்துக் கொண்டாலும் அவனுடைய உயர்விலும் தாழ்விலும் இந்த ஆண்டுகளே முக்கியப் பங்கு வகித்திருப்பதைப் பார்க்கலாம். 

என்னுடன் பள்ளியில் படித்த ஒரு மாணவர். மேனிலை வகுப்பு வரை மிகச் சிறப்பாகப் படித்தவர். கல்லூரியில் நுழைந்ததும் தகாத சிநேகிதத்தில் விழுந்தார். எந்த மாணவர்கள் மிகவும் போர்த்திப் போர்த்தி வளர்க்கப்படுகிறார்களோ, அவர்களே விரைவில் வலையில் வீழ்ந்து விடுகிறார்கள். அடக்கி வைக்கப்பட்ட நாயை அவிழ்த்து விட்டால் அது தறிகெட்டு ஓடுவதைப்போல அவர்கள் மனமும் கட்டுக்கடங்காமல் திரிய ஆரம்பித்துவிடுகிறது. எல்லாவற்றையும் சுவைத்துப்பார்க்கலாம் என்கிற நப்பாசை அவர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. தீய பழக்கங்களைச் செய்தால் முரட்டு மாணவர்கள் வட்டத்தில் இணைய முடியும் என்கிற எண்ணமும் இவர்களை இயக்குகிறது. முதிர்ந்த மாணவராக காட்டிக் கொள்ள விரும்பி இந்தப் பூனைகள் போட்டுக் கொள்ளும் சூடு இது. 

தவறான சிநேகிதத்தில் மாட்டிக் கொண்ட அந்த நண்பர் அனைத்தையும் இழந்தார். ஒரு தேர்வைக்கூட உருப்படியாக எழுதவில்லை. படிப்பு பாதியில் நின்றது. உடல்நலம் குன்றியது. வியாதிகளில் சிக்கிக் கொண்டார். அவருடைய புத்திசாலித்தனம், கடின உழைப்பு அனைத்தும் பறிபோயின. அதற்குப் பிறகு அவரால் மீள முடியவில்லை.

இந்தப் பத்தாண்டுகளில் ஒருவர் எந்தப் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார், எப்படிப்பட்ட நண்பர்களோடு பழகுகிறார், எதுபோன்ற புத்தகங்களை வாசிக்கிறார், எதுமாதிரி லட்சியங்களை வளர்த்துக் கொள்கிறார், எந்தக் குறிக்கோளை நோக்கிப் பயணிக்கிறார், எது அவருடைய ரசனையாக இருக்கிறது என்பனவற்றைப் பொருத்தே அவருடைய வெற்றியும், பங்களிப்பும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. 

இந்தப் பருவத்தில் மட்டுமே ஒருவருடைய பணியும், வாழ்க்கைத் துணையும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. படிப்புக்கேற்ற பணி என்பது சிலவற்றில் இருந்தாலும், அவற்றை அடைய இந்தப் பருவத்தில் காட்டும் வைராக்கியமே முக்கியம். நல்ல மதிப்பெண்களோடு தொழில் கல்வியில் சேர்ந்த மாணவர்கள் சிலர் அதற்குப் பிறகு நன்றாகப் படிக்காமல் உரிய பணியைத் தவறவிடுவதைப் பார்க்கலாம். பள்ளி வரை சுமாராகப் படித்து கல்லூரியில் ஆழமாகவும், அழுத்தமாகவும் முயற்சிகள் மேற்கொண்டு வாழ்க்கையைச் செவ்வனே அமைத்துக் கொள்கிறவர்களும் உண்டு. 

இந்தப் பத்தாண்டுகளை பிசிறு தட்டாமல் ஒழுங்காக நிர்வகிக்கக் கூடியவர் மதிக்கத் தகுந்த மனிதராக மாறுகிறார். அதற்குக் கடுமையான உழைப்பும், தெளிவான பார்வையும் தேவை. ஒரு நொடியைக் கூட வீணடிக்காமல் உயர்ந்தவற்றில் மட்டும் விருப்பத்தைச் செலுத்தி உழைப்பவர்களுக்கு வெற்றி சாத்தியம். இவை தீய பழக்கங்களுக்கும், வெற்றுக் கேளிக்கைகளுக்குமான காலகட்டம் அல்ல. 

சில மாணவர்கள் கல்லூரியில் சேர்ந்ததும் எவற்றையெல்லாம் கூடுதலாகப் படிக்கலாம் எனத் துப்பறிந்து அவற்றை கற்றுக் கொள்ள முயல்வார்கள். ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசப் பயில்வார்கள். கல்லூரியை விட்டு வெளியே வந்ததும் உச்சாணிக்கொம்பிற்குப் போய்விடுவார்கள். அவர்களோடு பழகியவர்களும் நல்ல நிலைக்கு வந்துவிடுவார்கள். 

கல்லூரியில் பழகுகிற நண்பர்கள் நம்முடைய எதிர்காலத்தையே வடிவமைக்கிறார்கள். அப்போது மகிழ்ச்சியாகவும், உற்சாகமாகவும், உருப்படியாகவும் இருக்கிற நண்பர்கள் கிடைத்தால், அதற்குப் பிறகு எல்லா காலகட்டங்களிலும் துணிச்சலாக ஒருவர் சவால்களை எதிர்கொள்கிறார். அவர் சுருங்கிப்போவதில்லை. 

ஒருவர் எவ்வளவு சாமர்த்தியமாக அதற்குப் பின்னால் வாழ நேர்ந்தாலும், அது அஸ்திவாரமில்லாத கட்டடமாக ஆட்டம் கொள்கிறது. இந்தப் பருவத்தில் தனிமையில் இருப்பவர்கள் பழகத் தெரியாதவர்களாகச் சூம்பி விடுகிறார்கள். பெரும்பான்மையான மாணவர்கள் சிலரோடு மட்டுமே சேர்ந்து, செய்முறை வகுப்புகளில் ஈடுபட விரும்புவார்கள். அதற்குக் காரணம், அவர்கள் பழகும் தன்மை. மற்றவர்களை ஆசுவாசப்படுத்தி அவர்கள் பதற்றத்தைத் தணித்து நம்பிக்கையை ஊட்டுபவர்களையே எல்லாரும் நாடுவார்கள். 

இந்தக் காலகட்டத்தில் தேர்ந்தெடுக்கும் நண்பர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் வழித்துணையாக வருவார்கள். நம் வாழ்வில் முக்கியமான நிகழ்வுகளில் அவர்கள் முன்னிலை வகிப்பார்கள். நாம் சோர்ந்து இருக்கிறபோது கைப்பிடித்து தூக்கி விடுவார்கள். பாதை தவறினாலும் எச்சரித்து நல்ல நிலைக்கு உயர்த்துவார்கள். 

இந்தப் பத்தாண்டில் வளர்த்துக் கொள்ளும் விழுமியங்கள் ஊன்றுகோலாக இருந்து உதவுகின்றன. கட்டுப்பாட்டோடு இந்தப் பருவத்தைக் கடந்துவிட்டால் பிறகு எந்த வேண்டாத செயலிலும் ஈடுபடும் ஆர்வம் உண்டாகாது. நேர்மை, கடின உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றை இந்தக் காலகட்டம் திடப்படுத்துகிறது. 

யாருடனும் பழகாமல், சின்னத் தடைகளுக்கே சுருங்கிப் போகிறவர்கள் வேலைக்குப் போகிறபோதோ, நேர்காணலுக்குப் போகிறபோதோ தோல்வி ஏற்பட்டால் எதிர்மறையாக எண்ணத் தொடங்குவார்கள். புலி தன்னை நாயாக நினைத்துக் கொண்டால் வெகு விரைவில் குரைக்கத் தொடங்கிவிடும் என்கிற பிக்மேலியன் விதி இவர்களை வசப்படுத்துகிறது. அதுமட்டுமில்லாமல், இந்தச் சரிவை ஈடுகட்ட எந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது எனத் தெரியாமல் தவறான பழக்கங்களை இவர்கள் மேற்கொள்வதும் உண்டு. அல்லது, மனம் பிசகி பாதிக்கப்படுவதும் உண்டு. எதிர்பார்க்காதது எதுவுமே நடக்காது என்று அவர்கள் முடிவு செய்வதால் அடுத்த முயற்சிகளில் எல்லாம் சறுக்கி விழுவார்கள். நண்பர்களுடைய சின்ன கேலியில் சிடுமூஞ்சியாக மாறுகிறவர்கள் எதிர்காலத்தில் எதற்கெடுத்தாலும் புறமுதுகு காட்டி ஓடுபவர்களாக இருப்பார்களே தவிர, புறநானூறு கூறும் வீரர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். 

எதிர்மறையாக இருப்பவர்கள் எந்தச் செயலில் ஈடுபட்டாலும் அது விளங்காது என்பதை கஃபூர்  குல்யாமின் எழுதிய "குறும்பன்' என்கிற ரஷ்ய நாவல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இப்படிப்பட்டவர்களோடு சேர்பவர்களும் அவர்களுடைய அதிர்ஷ்டத்தைத் தொலைத்துவிடுவார்கள், அவர்களும் இக்கட்டில் மாட்டிக் கொள்வார்கள் என்பது அந்தக் கதையின் கருத்து. 

இந்த பத்தாண்டு காலத்தில் உலகை நம்பிக்கையோடு பார்க்கிறவர்கள், நமக்கு நண்பர்களாகக் கிடைத்தால் நாம் நமக்கு உகந்த படிப்பைத் தேர்ந்தெடுப்போம். நம்மை வளர்த்துக் கொள்ளக் கூடிய புத்தகங்கள் அவர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்படும். உலக சினிமாவை அவர்கள் நமக்கு புரிய வைப்பார்கள். வாழ்க்கைத் திறன்கள் அவர்களால் செம்மைப்படுத்தப்படும். நமக்கான பிரபஞ்சப் பார்வையை அவர்கள் விரிவுபடுத்துவார்கள். சின்னச் சின்ன செயல்களைக்கூட அவர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொண்டு மேன்மையடைவோம். நம்முடைய ரசனையை அவர்கள் வளமையாக்குவார்கள். இவற்றில் நம்முடைய பங்களிப்பும் அவர்களுக்கு இருக்கும். நாமும் ஏதேனும் அவர்களுக்குத் தர வேண்டுமே என்கிற அவாவில் முயற்சி செய்து சிலவற்றை சுயமாக அறிந்து கொள்வோம். இந்தப் பரஸ்பரப் புரிதல் உயர்ந்த லட்சியத்தை நாம் உள்வாங்க உதவியாக இருக்கும்,

இந்தப் பருவத்தில் நம்முடைய துணிச்சலும் வளர்கிறது. வலிகளைத் தாங்கும், பிரச்னைகளைச் சமாளிக்கும் நண்பர்கள் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் விரக்தியடைய மாட்டார்கள். வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதே வழி என எண்ண மாட்டார்கள். 

ஒவ்வொரு செடிக்கும் முக்கியமான ஒரு பருவம் இருக்கிறது. அதில் நீர் பாய்ச்சாவிட்டால் கதிர்கள் விளையாது. அதைப்போலவே, மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான இந்தக் காலகட்டத்தில் உரிய சூழலை உருவாக்குவதற்கு பெற்றோர்களும் பிரயத்தனம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

இன்று  நாம் கொண்டாடுகிற உலகத் தலைவர்கள் அனைவருமே இந்தப் பத்தாண்டுகளை சிறிதும் வீணடிக்காமல் பயன்படுத்தியவர்கள். அப்போது அவர்கள் ஒரு முக்கிய முடிவெடுத்தார்கள். மரணத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் எப்படி அழைக்கப்பட வேண்டும், எவ்வாறு நினைவுகொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதை நோக்கியே பயணம் இருக்க வேண்டும் என்னும் அந்த உறுதியான மனநிலை அவர்களை உந்தித் தள்ளியது. அதற்குப் பிறகு எத்தனையோ அவமானங்களையும், அவதூறுகளையும், தண்டனைகளையும், கொடுமைகளையும் அனுபவித்தாலும் அவற்றை புறங்கையால் தள்ளும் வைராக்கியம் அந்தப் பத்தாண்டுகளால் ஏற்பட்டது. அவர்கள் அதற்காக ஓடி ஒதுங்கவும் இல்லை, கூடி ஒப்பாரி வைக்கவும் இல்லை. 

நாம் இந்தப் பத்தாண்டுகளை முறையாகத் திட்டமிட்டு விழிப்புணர்வுடன் அடியெடுத்து வைத்து அவற்றைப் பிழிந்து அனுபவித்தால், துயரங்கள்கூட உயரங்கள் நோக்கி நீளும் கைகளாய் நமக்குத் தோன்றும்.
(தொடரும்)

 

]]>
iraiyanbu IAS thodar, uchchiyilirunthu thodangu- 27, இறையன்பு ஐஏஎஸ் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/3/14/w600X390/iraiyanbu.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/mar/15/பத்தாண்டுகள்-பத்திரம்-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2665887.html
2661848 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் நட்பால் உயர்வோம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, March 8, 2017 12:00 AM +0530  

கல்லூரியிலோ, அலுவலகத்திலோ எப்போதும் சோர்வுடன் இருப்பவர்களை உற்றுக் கவனித்தால் அவர்களுக்கு நண்பர்களே இல்லை என்பது தெரியும். அவர்களால் பிரச்னைகளை வெளியே சொல்லவோ, அவற்றிற்குத் தீர்வு தேடவோ முடியாமல் போய்விடும். 

எல்லா உறவுகளின் உச்சமும் நட்புதான் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தந்தை மிகவும் அன்புடன் நடந்தால், என் தந்தை நண்பரைப்போல. அவரிடம் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம் என்று கூறுகிற இளைஞர்களைப் பார்க்கலாம். உடன்பிறந்தவர்கள் இருவர் நண்பர்களைப் போலப் பழகுவதைக் காணலாம்.

சில வீடுகளில் பெண்களிடம் அனைத்தையும் கொட்டித் தீர்க்கிற அம்மாக்கள் உண்டு. எனக்குத் தெரிந்த வீட்டில் மருமகளும், மாமியாரும் தோழிகளைப் போலப் பழகுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒருவர் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தால் அவரை நண்பர் என்று அழைப்பதே நாம் அளிக்கிற மிகப் பெரிய கவுரமாக இருக்கும். 

நட்புக்காக உயிரைக் கொடுத்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். தமிழில் கோப்பெருஞ்சோழன், பிசிராந்தையார் இருவரும் பார்க்காமலேயே உயிருக்குயிராய் இருந்தவர்கள். அந்தக் கருவே "காதல்கோட்டை' திரைப்படத்தின் முடிச்சு. 

நண்பனின் உயர்வில் மகிழ்கிறவர்கள் மட்டுமே எப்போதும் துணையாக இருக்க முடியும். பொறாமையற்ற உள்ளமும், போட்டியற்ற மனமும், பெருந்தன்மையான குணமும், பூரித்துப் போகும் சுபாவமும் இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். அப்படிப்பட்ட நண்பர்களை எல்லா இடங்களிலும் சிலர் பெறுகிறார்கள். அவர்களே உண்மையான செல்வந்தர்கள். 

பொதுவாக வணிகமயமாக நட்பு இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். நாம் ஒன்று செய்தால் அவர்கள் பதிலுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என எண்ணி நட்பு பாராட்டினால் அது உண்மையான தோழமையாக இருக்க முடியாது. 

ரோமாபுரியில் ஹாட்ரியன் என்கிற மன்னர் இருந்தார். மிகச் சிறந்த மன்னரான அவர் எல்லையைப் பாதுகாக்க உயரமான சுவர் ஒன்றைக் கட்டினார். சாலைகள், பாலங்கள், துறைமுகங்கள் என்று நாட்டின் கட்டமைப்புகளை வலிமைப்படுத்தினார். அவருடைய ஆட்சிக் காலத்தில் இரண்டு விரிவான திக்விஜயங்களை மேற்கொண்டார். கி.பி. 123-ஆம் ஆண்டு பயணம் செய்யும்போது ஒல்லியாக, மனநிலை மாறும் ஒரு சிறுவனைச் சந்தித்தார். அவன் பெயர் ஆண்டினஸ். அடுத்த ஏழு ஆண்டுகள் இணை பிரியாமல் இருவரும் இருந்தார்கள். அவர்கள் எகிப்தில் இருக்கும்போது, அந்தச் சிறுவன் நைல் நதியில் மர்மமான சூழலில் மூழ்கிப் போனான். 

பலர் மன்னருடன் அவனுக்கிருந்த நெருக்கத்தினால் யாரோ பொறாமை கொண்டு கொன்றிருப்பார்கள் என நினைத்தார்கள். இன்னும் சிலரோ மன்னருக்கு வெற்றியே கிடைக்க வேண்டும் என அவன் பலி கொடுத்துக் கொண்டதாகக் கருதினார்கள். 

மன்னரோ அம்மரணத்தால் மனமுடைந்தார். எண்ணற்ற உயிர்களைப் போரில் வீழ்த்தி ரத்தக் காட்சிகளைக் கண்ணெதிரே பார்த்திருந்தாலும், உயிருக்கு உயிராக நேசித்த நண்பன் இழப்பை ஏற்றுக்கொள்வது மன்னர்களுக்கும் கடினம். ஆண்டினசை தேவனாக அறிவித்து அவன் பெயரில் ஆண்டினோபோலிஸ் என்கிற நகரத்தைத் தோற்றுவித்தார். ஆண்டுதோறும் அவன் நினைவாக சிறப்பு விளையாட்டுகள் நடத்தப்பட்டன. அங்கு அவனையொட்டிய மரபு பரவ ஆரம்பித்தது. அவன் வடிவத்தில் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட சிலைகள் இன்றும் இருக்கின்றன. 

மன்னர் ஹாட்ரியன் நண்பனின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் மூன்று முறை தற்கொலைக்கு முயன்றான். அடிமையிடம் தன்னைக் கொல்லும்படி வாளைத் தந்தார். அடிமையோ ஓடிவிட்டான். மருத்துவரிடம் நஞ்சு செலுத்தும்படி வேண்டினார். பிறகு தானே குத்திக்கொள்ள முயன்றார். மெய்க்காப்பாளர்கள் தடுத்துவிட்டார்கள். இப்படி பல முறை முயன்ற அவர்  விவரம் தெரியாத சூழலில் உயிர் நீத்தார்.  நட்புக்காக தன்னையே அழிக்கிற ஒரு சிலர் இருந்தாலும் வாழ்க்கையை நம்பிக்கைக்குரியதாக மாற்றுவது நட்பு மட்டுமே. 

மனவியல்ரீதியாக யார் வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வது என முடிவு செய்கிறார்களோ, அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்களையும் விலக்க ஆரம்பித்து
விடுவார்கள். அல்லது நண்பர்களே வெறுக்குமளவு நடந்து கொள்வார்கள். இதையே ஓர் அறிகுறியாகக் கருதி அவர்களை மீட்க வேண்டியது நம் கடமை. 

நட்பு பாராட்டுவது பல நேரங்களில் வழிவழியாக வருகிறது. பெற்றோர்கள் நிறைய நண்பர்களைப் பெற்றிருந்தால், குழந்தைகளும் நண்பர்களைச் சம்பாதிக்க முனைவார்கள். அடிக்கடி வீட்டிற்கு நண்பர்கள் வருவதும், அவர்களை உபசரிப்பதும் மறைமுகமாக குழந்தைகளுக்கு நட்பைப் பற்றி புரிய வைக்கிறது. தேர்வுக்குப் படிப்பதே முக்கியம் என்று நண்பர்கள் வீட்டுத் திருமணத்திற்கோ, சொந்தக்காரர்கள் வீட்டு விசேஷங்களுக்கோ அழைத்துச் செல்லாமல் இருந்தால் பழகுகிற தன்மையையே அவர்கள் இழந்துவிடுவார்கள். 

பெருந்தன்மை பிறவியில் வர வேண்டும் எனப் பெரியவர்கள் சொன்னாலும், அதை முற்றிலுமாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. கஞ்சர்களாக இருக்கிற பெற்றோர்களின் பிள்ளைகள் படுகஞ்சர்களாக இருப்பதைப் பார்க்கலாம். வருகிறவர்களுக்கெல்லாம் குறைந்தது தேநீராவது கொடுத்து அனுப்ப வேண்டும் என்கிற மரபைக் கடைப்பிடிப்பவர்களின் வாரிசுகளுக்கு அது மனத்தில் பதிந்துவிடுகிறது. கிராமங்களில், முன்கை நீண்டால்தான் முழங்கை நீளும் என்று சொல்வார்கள். நாம் பெருந்தன்மையாக இருந்தால் மட்டுமே நல்ல நண்பர்கள் வாய்ப்பார்கள்.

பெற்றோர்கள் அவர்களாகவே போட்டி யுகம் ஒன்றை சிருஷ்டித்துக் கொள்கிறார்கள். அதில் அவர்களுடைய குழந்தைக்கு அகில உலகமே எதிராக இருப்பதைப் போலக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள். வாழ்க்கையை மல்யுத்தமாகக் கருதுகிறவர்கள் சகல நேரமும் கையுறை மாட்டிக்கொண்டு கஷ்டப்பட வேண்டியதுதான்.

இந்த சுயநலப் பெற்றோர்கள், அவர்கள் குழந்தைகளிடம், "உன் நோட்டுப் புத்தகத்தை யாருக்கும் கொடுத்துவிடாதே. அவர்கள் உன்னைவிட அதிக மதிப்பெண் பெற்றுவிடுவார்கள், நீ எங்கே கோச்சிங் போகிறாய் என்பதை யாருக்கும் சொல்லாதே'' என்றெல்லாம் பாடமெடுப்பதிலேயே பாதி ஆற்றலை இழந்துவிடுகிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட குழந்தைகள் எச்சில் கையால் காகம் ஓட்டாத தற்குறிகளாக வளர்ந்து உயரத்தை அடைந்தாலும் உன்னதத்தை அடையாமல் வாடுகிறார்கள்.

இவர்களோடு சேர்ந்து சிரிக்கவும் ஆளில்லை, இவர்கள் தடுக்கி விழும்போது எடுத்து நிறுத்தவும் நட்பில்லை. 

பெற்றோர்கள் நண்பர்களைச் சம்பாதிக்கக் கற்றுத் தருவதும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. இன்று பல பெற்றோர்கள் குழந்தையின் பிறந்தநாளுக்கு அவர்கள் வகுப்புத் தோழர்களை அழைப்பது மட்டுமே நட்பை ஏற்படுத்தித் தரும் நற்செயல் என்று கருதுகிறார்கள். நாங்கள் எல்லாம் எண்ணற்ற நண்பர்களைப் பள்ளியில் பெற்றிருந்தோம். எந்தப் பிறந்தநாளுக்கும் யாரையும் அழைத்ததில்லை. வீட்டிலேயே அதை யாரும் பெரிதாகக் கருதியதில்லை. இன்று பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள், ரிடர்ன் கிஃப்ட் என்ன வருகின்றன என்கிற வரவு-செலவுக் கணக்கு கேட்பதிலேயே சென்று விடுகின்றன. 

உண்மையான நட்பு விளையாடும்போது, ஒருவர் விழுந்துவிட்டால் இன்னொருவர் காயம்படுகிற இடத்தை கையால் துடைத்துவிடுவதிலும் தொடங்குகிறது. பக்கத்து மாணவனுக்குப் புரியாத கணக்கை சொல்லித் தருவதில் மலர்கிறது. தெரியாத வீட்டுப் பாடத்தை பகிர்ந்து கொள்வதில் மணம்விடுகிறது.

இவற்றையெல்லாம் செய்யாமல் சொற்பத்தொகை கொடுத்துப்  பெறும் அற்பப் பொருள்களால் நட்பு வட்டத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என நினைப்பது மாபெரும் தவறு. கொண்டாட்டங்களில் கூடுவதில் நட்பு தோன்றாது. சிரமங்களில் சேருவதில் மட்டுமே அது நிகழும்.

இன்று பதின்மப் பருவத்தில் பல குழந்தைகளுக்கு உடல்ரீதியான மாற்றங்களில் சந்தேகங்கள் உதயமாகின்றன. அவற்றை யாரிடம் கேட்பது எனப் புலப்படாமல் அவர்கள் தடுமாறுகிறார்கள். பெற்றோர்களிடம் சிலர் கேட்டு அவர்களையும் பயப்பட வைக்கிறார்கள். நம் ஊரில் வேறு சில இடங்களில் இருப்பதைப்போல ஆலோசனை கொடுப்பதற்கு மையங்கள் இல்லை.

சான்பிரான்சிஸ்கோவில் பள்ளிகளுக்கும், பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் ஆலோசனை வழங்க அமைப்புகள் இருக்கின்றன. அதற்கு நட்புக்கோடு (Friendship line) என்று பெயர். அந்த எண்ணில் தொலைபேசி செய்து ஆலோசனைகள் பெறலாம். 

நண்பர்கள் அந்தக் காலத்தில் இந்தச் சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பார்கள். பெற்றோர்களுக்குப் பிரச்னை இல்லை. எல்லா வகைகளிலும் நட்பு என்பது உன்னதமான உறவு. அது பறப்பதற்குச் சிறகையும், நடப்பதற்குக் கால்களையும் ஒருசேரத் தருகிற இணைப்பு.

- தொடரும்

]]>
இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ், iraiyanbu IAS, உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-26, uchchiyilirunthu thodangu-26 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/3/7/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangku_26.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/mar/08/நட்பால்-உயர்வோம்-2661848.html
2657648 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் நட்பெனும் வானம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, March 1, 2017 12:00 AM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-25


படிக்கும் பருவம் சுமைகளில்லாத காலம். அதில் துள்ளிக் குதித்தும், மகிழ்ச்சியில் திளைத்தும் ஒவ்வொரு நாளையும் அணுக வேண்டும். படிப்பதையும், விளையாடுவதையும் சமவிகிதத்தில் செய்து உடலையும், உள்ளத்தையும் உற்சாகமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய காலம் அது. 

நாங்கள் கல்லூரியில் படிக்கும்போது சில பேராசிரியர்கள், "உங்களுடைய இந்தப் பருவமே உன்னதமானது. இது கவலைகளில்லாத காலம். எனவே, முழுமையாக அனுபவியுங்கள்'' என்று அடிக்கடி அறிவுறுத்துவார்கள். நாங்களோ படிக்கிற பெரிய பொறுப்பு தலைமேல் இருக்கிறதே என்று எண்ணி, "எப்போது வேலைக்குப் போவோம், சுயமாக சம்பாதிப்போம், இஷ்டப்படி செலவழிப்போம்' என்றெல்லாம் கனவுகளில் களித்திருந்தோம். கடைசித் தேர்வு முடிந்ததும் ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்தோம். 

பணியில் சேர்ந்த பிறகு அந்தப் பேராசிரியர்கள் அசரீரி போல கூறியது, எவ்வளவு நிஜம் என்பதை உணர்ந்தோம். 

கல்லூரி வாழ்க்கையில் நாம் கற்றுக் கொள்கிற அனுபவத்தில் இழைக்கும் அத்தனை தவறுகளும் மன்னிக்கப்படும். அது கோலாகலமாக இருக்க வேண்டிய வாழ்வின் பகுதி. எதையோ நிரூபிக்க நினைத்து அதை பந்தயக்களமாகக் கருதுபவர்கள் மாம்பழத்தின் கொட்டையைச் சப்புகிற துரதிருஷ்டசாலிகள்.  படிப்பது விளையாட்டைப் போல நிகழ வேண்டும். பரீட்சையை பண்டிகைபோல அணுக வேண்டும். இவை இரண்டும் ஏற்பட நல்ல நட்பு அமைய வேண்டும். 

ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் நம்முடைய ஆளுமையைத் தீர்மானிப்பவர்கள் நண்பர்கள். எனக்கு நிறையப் புத்தகங்களை அறிமுகப்படுத்தியவர்கள், மிதிவண்டி ஓட்டக் கற்றுக் கொடுத்தவர்கள், போட்டித் தேர்வு எழுத நிர்ப்பந்தித்தவர்கள், நேர்த்தியாக உடை அணிய பழக்கியவர்கள், ஆங்கில உச்சரிப்பைத் திருத்தம் செய்தவர்கள், பல குரல் கேளிக்கையை ஆர்வமாகக் கேட்டு தூண்டியவர்கள், எழுத்துகளைப் பார்த்து சிலாகித்தவர்கள், நேர்மையை அவ்வப்போது திடமாக்கியவர்கள், பணியில் தொய்வு ஏற்படும்போது பக்கத்திலிருந்து தனிமையைப் போக்கியவர்கள் என அனைவரும் நண்பர்களே.

என்னை உள்வட்ட நண்பர்களே உளிகொண்டு செதுக்கினார்கள். உள்ளுக்குள் இருந்தவற்றைப் பிதுக்கினார்கள். 

நல்ல நட்பு அமைந்தால், கல்லூரியில் சோர்வு ஏற்படாது. பதின்மப் பருவத்தில் பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை மதிப்பெண்கள் வாங்கத் தூண்டுகிற அளவுக்கு நண்பர்களைச் சம்பாதிக்க அறிவுறுத்துவதில்லை. 

திருவள்ளுவர் நட்புக்காக ஐந்து அதிகாரங்களை ஒதுக்கியிருக்கிறார். பொருட்பாலில் மன்னர்களின் கடமைகளைச் சொல்கிற அவர், நட்பு முக்கியம் என்பதை வலியுறுத்தவே 50 குறட்பாக்களை அளித்திருக்கிறார். இதில் உள்ள சூட்சுமம் நுட்பமானது. நல்ல நண்பர்கள் அமைந்தவர்கள் மன்னர்களைப்போல வாழ்வார்கள் என்பதே அது. நட்பு, நட்பாராய்தல், பழைமை, தீ நட்பு, கூடா நட்பு என்று அனைத்தையும் விளக்கி உயர்ந்த நட்பைப் பெற இலக்கணம் வகுக்கிறார். 

நல்ல நண்பர்கள், சிறந்த புத்தகம் வாசிக்க வாசிக்கப் புதுப்புதுப் பரிமாணங்களை வழங்குவதைப்போல, அன்றாடம் ஓர் அதிசயத்தக்க குணத்தால் ஈர்ப்பார்கள்.

அந்தப் பண்பு பழகும் எல்லா நொடிகளையும் இனிமையாக்கும். அடிக்கடி பேசுவதால் மலர்வது நட்பல்ல. ஒத்த உணர்வு இருந்தாலே போதும். 

நாம் சிரிக்கிறபோது சிரிப்பவர்கள் அல்லர், அழுகிறபோது கண்ணீரைத் துடைப்பவர்களே நல்ல நண்பர்கள் என வள்ளுவர் அறிவுறுத்துகிறார். 

நட்பு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு கிரேக்கப் புனைவியல் ஒன்று உண்டு. நல்ல நட்பு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை பித்தாகரஸ் வலியுறுத்துகிறார். 

நம்பர்களிலும் நண்பர்களைப் பார்த்தவர் அவர். ஓர் எண் எந்த எண்களால் முழுமையாக வகுபடக்கூடியது என்பதை அறிய முடியும். உதாரணத்திற்கு 6 என்கிற எண் 1, 2, 3 ஆகியவற்றால் வகுபடும். அவற்றைக் கூட்டினால் 6 வரும். வகுபடக் கூடிய எண்களைக் கூட்டினால் அதே எண் வந்தால் அது பரிபூரணமான எண் (Perfect Number). இரண்டு எண்களில் ஒன்றில் வகுபடக்கூடிய எண்களைக் கூட்டினால் அந்த இன்னோர் எண் வந்தால் அவை நட்பு எண்கள்.

உதாரணத்திற்கு 220, 284. இவற்றில் 220-இல் வகுபடக்கூடிய எண்கள் 1, 2, 4, 5, 10, 11, 20, 22, 44, 55, 110. இவற்றைக் கூட்டினால் 284 வரும். இன்னோர் எண்ணான 284-இல் 1, 2, 4, 71, 142 ஆகியவை வகுபடக்கூடியவை. அவற்றைக் கூட்டினால் 220 வரும். 

நட்பு எண்களைப்போலவே நம் நண்பர்கள் நம்முடைய மற்ற நண்பர்களுக்கும் பிடித்தமானவர்களாக இருந்தால்தான் சிறந்த நட்பு ஏற்படும். 

டேமன், பித்தியாஸ் இருவரின் நட்பு உன்னதமானதற்குக் காரணம் உண்டு. பித்தியாஸ், சிராக்கஸ் மன்னனான முதலாம் டயோனிஷியசுக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டான். கொடுஞ்சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அவன் விதிக்கப்பட்ட மரணதண்டனையை ஒத்துக் கொண்டான். ஆனால் ஒரு முறை இல்லம் செல்ல அனுமதி கேட்டான். வீட்டுக் கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்ற அந்த அவகாசத்தை அவன் கோரினான். மன்னனோ மறுத்தான்.

விடுவித்தால் அவனைப் பிடிக்கவே முடியாது என எண்ணினான். 

அப்போது மன்னன் விதித்த நிபந்தனை சுவாரஸ்யமானது. பித்தியாஸ் இடத்தை வேறொருவர் நிரப்பினால் அவகாசம் அளிப்பதாகச் சொன்னான். யாரும் அவ்வாறு வரமாட்டார்கள் என்பதே அவன் கணிப்பு. பதிலியாக வருகிறவன் பித்தியாஸ் திரும்பி வராவிட்டால் தூக்கிலிடப்படுவான் என்ற எச்சரிக்கையையும் விடுத்தான். 

மன்னன் எதிர்பார்க்காதவாறு அவன் இடத்திற்கு ஆருயிர் நண்பன் டேமன் வந்தான். வருவதாக வாக்குறுதி சொன்ன நாளில் பித்தியாஸ் வரவில்லை. டேமனைத் தூக்கிலிட ஏற்பாடுகள் நடந்தன. சரியாக தண்டனை நிறைவேற்றப்படுகிற நேரத்தில் பித்தியாஸ் கூக்குரலிட்டுக்கொண்டே குதிரையில் வந்தான். டேமனோ அவனைத் திரும்பிப் போகச் சொன்னான். "உனக்கு பதிலாக நான் இறக்கச் சம்மதிக்கிறேன், தப்பித்துப் போ. கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராகக் குரல் கொடு'' என்று கத்தினான். ஆனால், பித்தியாஸ் கொலைக்களத்திற்கு வந்தான்.

பயணம் செய்த கப்பல் எப்படி கடற்கொள்ளைக்காரர்களிடம் வசமாகச் சிக்கியது என்பதை விவரித்த அவன், தாமதத்திற்கு மன்னிப்புக் கேட்டான். கப்பலில் இருந்து கடலில் குதித்து கரை வரை நீந்தி சிராக்கஸ் வந்ததாகவும், நண்பனைக் காப்பாற்ற முடிந்ததற்கு மகிழ்வதாகவும் அவன் சொன்ன விவரங்களைக் கேட்டு மன்னன் வாயடைத்துப் போனான். அவர்கள் நட்பைப் பார்த்து வியந்த டயோனிஷியஸ் அவர்கள் இருவரையும் மன்னித்தான். தன்னையும் அவர்கள் நட்பு வட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்ளும்படி விண்ணப்பம் வைத்தான். அவர்களோ மறுத்துவிட்டார்கள். 

நட்பு தானாகப் பூக்க வேண்டும். யாரேனும் இதழ்களைப் பிரித்து பலவந்தமாக மொட்டைப் பூவாக்கினால் அது நறுமணமற்று மொட்டையாக இருக்கும். 

பதின்மப் பருவத்திலேயே விளையாடும்போதும், படிக்கும்போதும், பள்ளிக்குப் போகும்போதும் நண்பர்களோடு செல்வதும், குழுவாக அமர்ந்து கற்றுக் கொள்வதும் எல்லா சிரமமான பணிகளையும் இனிமையானதாக மாற்றும். நான் என் ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து பத்தாம் வகுப்புவரை வெங்கடேஸ்வரன் என்கிற நண்பரோடு தினமும் பள்ளிக்குச் செல்வேன். எங்கள் நட்பு அவ்வளவு ஆழமாக இருந்தது. 

பள்ளியில் நண்பர்களை உருவாக்கிக் கொண்டால் பெருந்தன்மை ஏற்படும். நாம் ஒன்றாக இணைந்து பணியாற்ற உற்சாகம் கிடைக்கும். எவ்வளவு பெரிய துன்பம் வந்தாலும் நம் நண்பர்கள் அதை துடைத்துவிடுவார்கள். அவர்கள் இருக்கும் தைரியம் நம்மை வீரத்துடன் விளங்க வைக்கும். பல்வேறு கருத்துகள் பரிமாறப்படும் இடத்தில் நம்முடைய சிந்தைனையும் செழுமையடையும். மதிப்பெண் குறைந்தால் அவர்களுடைய துணை அடுத்த தேர்வில் வெளுத்துக்கட்டி விடலாம் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தும். 

தனிமையாக இருப்பவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் சோகமாக இருப்பார்கள். பெறுகிற வெற்றியைப் பகிர்ந்து கொள்ளக் கூட அவர்களுக்கு யாரும் இருக்கமாட்டார்கள். 
(தொடரும்)

]]>
uchchiyilirunthu thodangu- 25, உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 25 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/28/w600X390/iRaiyanbu_thodar.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/mar/01/நட்பெனும்-வானம்-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2657648.html
2654763 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் வலிகளைத் தாங்குவோம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, February 23, 2017 05:27 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-24

கிரேக்க ஞானியான ஜெனோ உள்ளொடுக்கவாதம்  (Stoicism) என்கிற கோட்பாட்டை முன்வைத்தவர். விருப்பு, வெறுப்பற்ற நிலையை அது வலியுறுத்தியது. அவர்கள் தற்கொலையைச் சரியென்றோ, தவறென்றோ கருதாத நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர்கள்.  அந்த வாதத்தை வழிமொழிந்த செனக்கா, "வாழ்க்கை சுகமாக இருந்தால் வாழ்.  இல்லாவிட்டால்  வந்த இடத்திற்குத் திரும்ப உனக்கு உரிமையுண்டு'' என்று சொன்னார். ஆனால், அப்பிரிவைச் சார்ந்த அவர்கள் அதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.  

ஜெனோ கால்பெருவிரல் உடைந்த காரணத்தால் அதைக் கடவுள் தனக்கு அனுப்பிய சமிக்ஞையாகக் கருதி 98ஆம் வயதில் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டவர்.  அவருடைய சீடர் க்ளீந்தஸ் ஈறுகளில் கொப்பளம் வந்ததால் இரண்டு நாட்கள் அது ஆறுவதற்காக சாப்பிடாமல் இருக்க மருத்துவரால் அறிவுறுத்தப்பட்டார்.  அது குணமான பிறகும் அவர் விரதம் இருந்து உயிரை முடித்துக் கொண்டார்.  மரணத்தை நோக்கி இவ்வளவு தூரம் வந்த பிறகு அதை முடித்துக் கொள்வதே சரி என்பது அவர் கூற்று.  

மாதவிலக்கு வலியின் காரணமாக தற்கொலை செய்து கொண்டதாக சில செய்திகளைப் பார்க்கலாம்.  மாதவிலக்குச் சுழற்சி மனச்சோர்வை ஏற்படுத்துவதால் அது ஏற்கெனவே தற்கொலை எண்ணத்தில் இருப்பவர்களை அதை நோக்கிக் தூண்டுகிறது.  அதை மரணத்தை வரவழைக்கும் வலியாகக் கருத வேண்டியதில்லை.  மருத்துவர் திருநாவுக்கரசு கூறுவதைப்போல, பிரசவ வலியை விடவா மற்ற வலிகள் பிரமாண்டமானவை?

உடல் வலியைப் பெரிதாக எண்ணாவிட்டால் அது நம்மைப் பாதிப்பதில்லை என்பது நடைமுறை உண்மை.  சில சமூகங்களில் அம்மன் திருவிழாவின்போது நீண்ட ஈட்டிகளை  ஒரு கன்னத்தில் குத்தி இன்னொரு கன்னத்தின் வழியாக வெளியே வரும்படி நேர்ந்து கொண்டு பிரார்த்தனை செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறோம்.  அருகில் இருப்பவர்கள் வலிக்கிறது என்று சொன்னால் ஒருவித ஒலியை எழுப்புவார்கள்.  அந்த வேலை எடுத்ததும் அது விரைவில் ஆறி விடுவதையும் பார்க்கலாம். எந்தச் சமூகம் வலியைப் பொருட்படுத்துவதில்லையோ அந்தச் சமூகத்தில் காயங்கள் விரைவாக ஆறுகின்றன.  

இராணுவத்தில் போரின்போது காலை இழந்தவர்கள் வலி குறித்து அதிகமாக அலட்டிக் கொள்வதில்லை. அதற்குக் காரணம், உயிர் மிஞ்சியதே என்கிற நிம்மதிதான். எனவே வலி என்பது அதை எவ்வாறு நாம் பார்க்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து அமைகிறது.  வடகிழக்கு மாகாணங்களில் யாராவது கீழே விழுந்தால் நம்மைப்போல் அவர்கள் "அச்சச்சோ' என்று சூள் கொட்டுவதில்லை.  விழுந்தவரைப் பார்த்து எல்லாரும் சிரிப்பார்கள், அவரும் வெட்கமாக சிரித்துக் கொண்டே எழுந்து வருவார். நம்மூரில் நாம் பரிதாபப்பட்டதும் சாதாரணமாக எழுந்தவர் அழுதுகொண்டு வருவார்.  வலியை ஒட்டு மொத்த சமூகம் எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறது என்பதே அச்சமுதாயத்தின் வலிதாங்கும் திறனை நிர்ணயிக்கிறது.  

சின்ன வயதிலிருந்தே வலியைப் பெரிதுபடுத்தாத சூழலை உருவாக்கினால் அதற்காக மனம் உடைகிற வழக்கம் துளிர்விடாது.  வலிகளைத் தாங்கும்போதுதான் வாழ்க்கையில் நாம் எண்ணியதைச் சாதிக்க முடியும்.  

உலகின் தலைசிறந்த நகைச்சுவைகள் யூதர்களிடம் புழங்குகின்றன. மிகுந்த துயரங்களுக்கு இடையே காலம் தள்ளியவர்கள் அவர்கள்.  அவர்களுடைய நகைச்சுவையே அவர்களுக்கு உயிர் கொடுத்தது.  அந்தச் சிரமங்களை எருவாக ஆக்கிக் கொண்டு எண்ணற்ற கண்டுபிடிப்புகளைக் கண்டுபிடித்து அதிக நோபல் பரிசுகளை அவர்கள் தட்டிக் செல்கிறார்கள்.  வலியைக்கூட சிரிக்கக் கற்றுக் கொண்டு புறந்தள்ள வேண்டும் என்பது அவர்கள் நெறி.  வள்ளுவரும் இடுக்கண் வருங்கால் சிரிக்கச் சொன்னது அதனால்தான்.

உடல் வலியைத் தாங்கிக்கொள்கிறவர்கள் கூட மன வலியைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை.  நாம் எப்போது நம்மைவிட மற்றவர்கள் முக்கியம் என்று நினைக்கிறோமோ, அப்போது மன வலியைத் தவிர்க்க முடியாது.  நம்மை நிரூபிக்க நினைக்கிறபோதும், நம்மைவிட அடுத்தவர்கள் முக்கியம் என்று நினைக்கிறபோதும் நாம் மகிழ்ச்சியை காவு கொடுப்போம்.  இன்னொருவர் நம்மைப் பற்றி இல்லாததையும், பொல்லாததையும் சொன்னால் அதற்காக நாம் அவமானப்பட வேண்டியதில்லை.  உண்மையான அவமானம் நம்மிடம் இருந்து உருவாக வேண்டும்.  நாமே நினைத்துக் கூசுகிற மாதிரி ஒரு செயலைச் செய்தால் அது நம்மை வருத்த வேண்டும், பிறகு திருத்த வேண்டும்.  மாட்டிக்கொண்டால் உடல் கூசுவது அவமானத்தில் அடங்காது. 

ஜப்பானில் உடல்வலியில் ஒப்பற்று விளங்கும் சாமுராய்கள் கூட தற்கொலை செய்து கொள்வது சகஜம்.  செப்புக்கு என்று அதற்குப் பெயர்.  ஜப்பானிய எழுத்தில் அதைத் தலைகீழாக வாசித்தால் ஹராக்கிரி என்று வரும். மனவலி ஒருவிதமான கணநேர வெறுப்பை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.  நமக்கு உரைக்க வேண்டும் என்பதற்காக சிலர் வைவது உண்டு.  அது நியாயமான குறையா? என்று யோசித்துப் பார்க்க வேண்டியது நம்முடைய கடமை.  

"நான் இறந்ததும் நீ வருத்தப்படுவாய்' என்கிற மனோபாவம் ஜப்பானில் அதிகமிருந்தது.  இதற்கு மாயாஜால சிந்தனை என்று பெயர்.  ஒருவர் அவமானப்படுத்திவிட்டால் அவருடைய வீட்டிற்குச் சென்று அவர் வாசலில் நின்றுகொண்டு தற்கொலை செய்து கொள்வது பழைய ஜப்பானிய மரபு.  இன்றும் சில இடங்களில் நம்மூரில் மன வலியை ஏற்படுத்தியவர்களுக்கு குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிற மாயாஜால சிந்தனை இருக்கவே செய்கிறது.  அவரவர்களுக்கு இருக்கிற பிரச்னையில் இவையெல்லாம் அதிகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை என்பதே யதார்த்தம்.

மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்படுகிறபோதும் வெளியில் ஏற்படும் சின்ன சிராய்ப்புகளை எலும்பு முறிவுகளாகக் கருதிக் கொள்ளும் மனப்பான்மை குழந்தைகளுக்கு ஏற்படுகிறது.  பல பெற்றோர்கள்,  என் குழந்தையை நான் திட்டியதே இல்லை எனப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்வதைப் பார்க்கலாம்.  அது சரியான அணுகுமுறையல்ல.  பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர்போல பாதுகாக்கப்பட்ட குழந்தைகள் சமூகத்தில் கிளம்பும் எதிர்ப்புகளையும், சில நேரங்களில் மற்றவர்கள் புறம் பேசுவதையும் சகித்துக்கொள்ளுகிற மனப்பான்மையை வளர்த்துக் கொள்வது அரிது.  அடிக்கடி நீர் ஊற்றாமல் வளர்க்கப்படுகிற நெல் மட்டுமே வறட்சியைத் தாங்கும் ரகமாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது.  

ஏமாற்றங்கள், புறக்கணிப்புகள், தோல்விகள், அவமானங்கள், உதாசீனங்கள், நிராகரிப்புகள், காத்திருத்தல் ஆகியவற்றைச் சந்தித்து வளர்கிறபோது குழந்தைகள் மனவலியால் பாதிக்கப்படுவதில்லை.  இன்று எதையும் கணினி மூலம் வாங்கிவிடலாம், காத்திருக்கத் தேவையில்லை என்று நாம் உருவாக்கியிருக்கிற நிலை அவர்களை பதற்றப்படுத்துவதாக இருக்கிறது.  சின்ன தாமதத்தையும் அவர்களால் செரிமானம் செய்ய முடிவதில்லை.  

குழந்தைகளை ஊக்கப்படுத்துவதை எல்லா நிகழ்வுகளில் செய்வதைவிட, விட்டு விட்டுச் செய்வது நல்லது என மனவியல் வல்லுநர்கள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.  எப்போதும் கிடைக்கும் என்பதைவிட, எப்போதாவது கிடைக்கும் என்கிற நிலை எல்லா நிகழ்வுகளையும் கச்சிதமாகச் செய்ய ஒருவரைத் தூண்டும்.  

பகிரங்கமாக குழந்தையைத் திட்டுவதும் ஆபத்து.  அதைப் பக்குவமாக, நாகரிகமான சொற்களால் போர்த்தி நயமாகச் செய்ய வேண்டும்.  குறையைத் தனிப்பட்ட முறையிலும், பாராட்டைப் பலர் முன்னிலையிலும் செய்வது பலனளிக்கும்.  அலுவலகங்களிலும் ஒருவருடைய தன்முனைப்பை எல்லார் முன்னிலும் காயப்படுத்தினால் அவர்கள் ஒடிந்துபோய் எதையோ ஒன்றைச் செய்துகொள்வதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.  ஒருவருக்கு நாம் மன வலியை ஏற்படுத்தினால் அது அவர்களுடைய தன்னம்பிக்கையை தகர்த்தெறிவதோடு நம்மால் எதுவும் முடியாது என்கிற எண்ணத்தையும் ஏற்படுத்திவிடும்.  

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண், வகுப்புத் தோழி ஒரு வாரமாகப் பேசவில்லை என்பதற்காக தற்கொலை செய்து கொண்டாள்.  நுண்ணிய மனத்தோடு வளர்க்கப்படுபவர்கள் இதைப்போல செய்து கொள்வதுண்டு.  இது மாநகரங்களில் சற்று அதிகம்.  கிராமங்களில் நண்பர்கள் சண்டைபோடுவதும், சில நாட்கள் பேசாமல் இருப்பதும், பிறகு சேர்ந்து கொள்வதும் சகஜம்.  

"நாம் தான் சிரமப்பட்டோம், குழந்தைகளாவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும்' என நினைப்பதில் தவறில்லை, ஆனால் அதற்காக அவர்களை வாழ்க்கையின் சகல பரிமாணங்களையும் உணராமல் வளர்ப்பது பலவீனப்படுத்திவிடும்.

வலியும் ஒரு முக்கியமான அனுபவம்.  சிரிப்பைப்போல கண்ணீரும் தேவையான ஒன்று.   அழுகிறபோது துயரத்தினால் உடலில் உண்டாகும் ரசாயனங்கள் கண்களின் வழியாக கழிகின்றன.  வலிகளைத் தாங்குகிறவர்களே வரலாறு படைக்கிறார்கள்.

-தொடரும்...

]]>
iraiyanbu IAS thodar, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-24 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/23/w600X390/iraiynbu_thodar.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/feb/23/வலிகளைத்-தாங்குவோம்-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2654763.html
2650014 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் காதலும் ஓர் உணர்வே! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, February 15, 2017 11:08 AM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-23
திரையில் காட்டப்படும் அனைத்தையும் வாழ்க்கையோடு பொருத்திப் பார்க்கிற பருவம் பதின்ம வயது.  அந்தப் பருவத்தில் மூளையின் ஒரு பகுதி வித்தியாசமாக இயங்குகிறது என்றும், மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பது முக்கிய அங்கம் வகிக்கிறது என்றும் மூளை நரம்பியல் விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.  அந்தப் பருவத்தில் மூளையின் முன்பக்க கார்டெக்ஸில் (Prefrontal Cortex) சாம்பல் பகுதி (gray matter) கணிசமாக குறையும் என்றும், முடிவெடுத்தல், திட்டமிடுதல் ஆகியவற்றில் குறைபாடு ஏற்படும் என்றும் அறிந்திருக்கிறார்கள்.  

குளிர்காலக் கதை என்கிற நாடகத்தில் பதின்ம வயதைச் சார்ந்தவர்களின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகளை ஷேக்ஸ்பியர் எடுத்துக் கூறியிருப்பார்.

காதலை பிரம்மாண்டப்படுத்தும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் அந்தப் பருவத்தில் கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றுகின்றன.  அதிக சமூக பிரக்ஞை ஏற்படும் அந்தப் பருவத்தில் தன் அன்பை ஒருவர் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டால் மிகப்பெரிய மனச்சோர்வை அது ஏற்படுத்துகிறது.  இனக் கவர்ச்சிக்கும் காதலுக்குமான வேறுபாட்டை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை.  இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் பெற்றோர்களும், குழந்தைகளோடு பேசுவதில்லை.  முறையான ஆலோசனைகள் அந்தப் பருவத்தில் தேவைப்படுகின்றன.  அது கிடைக்காததால் தவறான கற்பிதங்கள் இதயத்தில் புகுந்து கொள்கின்றன.  

"காதல் என்பது தெய்வீகமானது, அது ஒன்று மட்டுமே உயர்ந்தது' என்று திரைப்படங்களில் காட்டப்படுவதை அப்படியே நம்பி அதை நோக்கியே எல்லா நேரமும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவித அவஸ்தையை சில பதின்ம வயதினர் உணர்கிறார்கள்.  உடன் படிக்கும் சிலர் இதில் வெற்றி பெறுவதைப் பார்த்து தாங்கள் தோற்றால் வாழ்க்கையே வியர்த்தம் என்று எண்ணத் தொடங்குகிறார்கள்.  தன்னுடைய முன்மொழிவை மறுத்த பெண்ணை தண்டிக்க வேண்டுமென்று கூட நினைக்கிறார்கள். சில நேரங்களில் அது வன்முறையாக மீறி கொலையில் முடிகிறது.  அண்மைக் காலங்களில் பல்வேறு இடங்களில் விருப்பத்தை ஏற்க மறுத்த பெண்ணை கொலை செய்வதைப் பார்க்கிறோம்.  இன்னொரு பக்கம் தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களையும் பார்க்கிறோம்.  

காதல் நிறைவேறாதபோது தொன்றுதொட்டு காதலர்கள் தங்களை மாய்த்துக் கொள்கிற நிகழ்வுகள் மகத்தான காப்பியங்களிலும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. மேற்கில் இதை ரோமியோ-ஜுலியட் காரணி (Romeo-Juliet factor) என்று குறிப்பிடுவார்கள்.  மரணத்திற்குப் பிறகாவது நாங்கள் இணைவோம் என எண்ணி அபத்தமாக செய்து கொள்கிற முடிவு இது.  காப்பியங்களை அப்படியே வாழ்க்கை என எடுத்துக் கொள்ள  முடியாது.  

சில்வர்ஸ்டர் ஸ்டோலன் சின்ன வயதில் திரைப்படத்தில் மாடியிலிருந்து குதிப்பது நிஜம் என்று கருதி குடையை பாராசூட்டாக எண்ணி முதல் மாடியிலிருந்து விழுந்து அடிபட்டாராம்.  இந்தியாவில் பல குழந்தைகள் சக்திமான் காப்பாற்றுவார் என்று விபரீதமாக செயல்பட்டு இறந்ததைப் படிக்கிறோம்.  கற்பனைகளும், பொய்களும், மிகைப்படுத்துதலும் திரைப்படம் போன்ற வணிக ஊடகத்திற்கு அவசியம்.  பலருடைய வாழ்க்கை அதில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது.  அதை எந்த தூரத்தில் வைக்க வேண்டுமென்பதற்கு அவ்வப்போது சமூகம் தொடர்ந்து வினையாற்ற வேண்டும்.  

இன்று நாம் எதை விரும்புகிறோமோ, அதை இன்னும் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு விரும்புவோம் என்பதற்கு எந்தவிதமான உத்தரவாதமும் இல்லை.  
நான் படித்திருக்கிறேன்...
பணக்காரர் ஒருவரை ஒரு பெண் நேசித்தாள்.  அவரோ ஏற்கெனவே மணமானவர்.  அவருக்கும் மனம் ஊசலாடியது.  இதை மோப்பம் பிடித்த அவருடைய மனைவி ஒருநாள் அவரைக் கையோடு கூட்டிக் கொண்டு போய் காதலியின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினாள்.  அவள் கதவைத் திறந்ததும் அதிர்ந்து போனாள்.  கதவைச் சாத்த முயன்றாள். மனைவி அவளிடம், ""ஒரே ஒரு கேள்வி. அதற்கு மட்டும் பதில் சொல்லிவிடு. அதற்கான விடை எனக்குத் தெரிந்தால் போதும். நான் போய்விடுகிறேன்'' என்றாள். காதலி அமைதியாக இருந்தாள். அவளிடம் மனைவி, ""பத்து வருடமாக இவரோடு வாழ்கிறேன். இவரிடம் பணத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.  இவரை நேசிக்குமளவிற்கு நீ என்ன கண்டு விட்டாய்?'' என்று காரசாரமாகக் கேட்டாள்.  

பதின்ம வயது அலைபாயும் பருவம்.  அந்த வயதில் பச்சைக்குத்திக் கொண்டவர்கள் பத்து வருடங்கள் கழித்து அதை அழிக்கப் பெரும்பாடு படுகிறார்கள்.  இன்று பதின்ம வயதிலிருக்கும் ஒருவரை அவருடைய சிறந்த நண்பர், பிடித்த சுற்றுலாத்தலம், விரும்பும் பொழுதுபோக்கு, ரசிக்கும் இசை ஆகியவற்றைக் கேட்டுவிட்டு பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களுடைய விருப்பங்களைக் கேட்டால் வேறு மாதிரியாகப் பதில் வரும்.  அதற்கு முக்கியக் காரணம் விருப்பங்கள் எதுவும் நிலையானதல்ல.  மாறிக் கொண்டே இருப்பவை.  அதேபோலத்தான் இந்தப் பெண் இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கையே இல்லை என நினைத்தவர்கள் அவளை அடைய முடியாமல் வேறு யாரையோ திருமணம் செய்துகொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதைப் பார்க்கலாம்.  

கோபம் போல், பயம் போல் காதலும் ஒருவித உணர்ச்சி.  அது ஒன்று மட்டுமே வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்க வேண்டுமென்று நினைக்கக் கூடாது.  படிக்கும்போது நிறைவேறாத காதல் பணிபுரியும்போது வேறொரு நட்பில் மறுபடியும் சாத்தியப்படலாம்.  அப்போது நாம் சின்ன வயதில் தேவையில்லாமல் உணர்ச்சி வசப்பட்டோமே என்று வருத்தப்படுவதுண்டு.  

நிறைய வாய்ப்புகள் முன்வைக்கப்படும்போது தேர்ந்தெடுப்பதில் சிரமங்கள் இருக்கின்றன.  ஒரு காலத்தில் உணவு விடுதியில் நான்கைந்து  பதார்த்தங்கள் மட்டும் தான் இருக்கும்.  ஆனால் மக்கள் சாப்பிட்டுவிட்டு சந்தோசமாக வருவார்கள்.  காரணம் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு வாய்ப்புகள் குறைவு.  ஆனால் இன்று 400 பதார்த்தங்கள் விலைப்பட்டியலில் இருக்கின்றன.  சாப்பிட்டு முடித்ததும் யாரும் அகமகிழ்ந்ததாகத் தெரியவதில்லை. வேறொன்றைச் சாப்பிட்டிருக்கலாமோ என எண்ணுகிறார்கள். அவசரப்பட்டு காதலித்தவர்கள் நிலையும் இதுதான்.  

காதல் என்பது முதிர்ச்சியில் வர வேண்டும். இயல்பாக மலர வேண்டும். நீ இல்லாவிட்டால் நானில்லை என்று குழந்தைத்தனமாக சிந்திப்பதல்ல காதல்.  அது ஒருவிதமான சுயநலம்.  இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்வதல்ல காதல்,  ஒரே திக்கில் பார்ப்பதுதான் நேசம் என்று ஆன்டன் த எக்ஸுப்ரே குறிப்பிடுகிறார்.  

நேசித்துத் திருமணம் செய்துகொள்கிற சில நிகழ்வுகள் விரைவிலேயே விவாகரத்தில் முடிவதையும் பார்க்கிறோம்.  அதற்கு முக்கியமான காரணம் அத்திருமணத்தில் எக்கச்சக்க எதிர்பார்ப்புகள் ஏற்படுவதுதான்.  சில நேரங்களில் பெற்றோர்கள் செய்து வைக்கிற திருமணத்தில் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு வாய்ப்பும் குறைவு, இவரைத் திருமணம் செய்திருக்காவிட்டால் என்று யோசிக்கிற சந்தர்ப்பங்களும் குறைவு, எதிர்பார்ப்புகளும் அதிகம் இருப்பதில்லை.  ஆனால் நேசித்தவரிடம் மணமான பின்பு ஏற்படும் ஏமாற்றங்கள் பூதாகரமானவையாகத் தோன்றுகின்றன.

படிக்கும்போது பலரிடம் பழக நேரும்.  ஒருவர் இயல்பாகப் பேசினால் அதைக் காதல் என்று கருதிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.  திருட்டுத்தனமாகத் திருமணம் செய்ய வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.  ஊட்டி வளர்த்தவர்களை உதறி எறிந்துவிட்டு, தூக்கி வளர்த்தவர்களை தூக்கியெறிந்துவிட்டு நேற்றுப் பார்த்தவர்களோடு நெடுந்தூரம் செல்ல வேண்டியதுமில்லை.  நம் சொந்தக் காலில் நின்று சரியான புரிதலோடு வாழ்வை முன்னகர்த்திச் செல்லும் தகுதியிருந்தால், ஒரே அலைவரிசையில் இருவரும் எதிர்காலத்தைப் பற்றி எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தால் அனைவருக்கும் புரிய வைத்து நடக்க வேண்டியது திருமணம்.

பெற்றோர்களும், சமூகமும் குழந்தைகளுக்கு நன்கு தெளிவுபடுத்த வேண்டியது அவசியம்.  எது உண்மையான அன்பு என்பது படித்து அறிய வேண்டிய ஒன்று.  பெற்றோர்கள் கண்டிப்பாக வளர்க்கிறபோது, பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்கிறவர்கள் மீது கூட இனக்கவர்ச்சி ஏற்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.  கனிவு கலந்த கண்டிப்பு, எச்சரிக்கையோடு கூடிய கவனிப்பு, பகிர்ந்து கொள்கிற இன்பச் சூழல் ஆகியவற்றின் மூலம் காதல் தோல்வியால் ஏற்படுகிற தற்கொலைகளைத் தடுக்க முடியும்.  

உண்மையான காதல் ஒருவரை மட்டும் பிரதானப்படுத்துவதல்ல, எல்லாரின் ஒத்துழைப்போடு அந்த நேசத்தை முன்னிறுத்துவதை இளைஞர்கள் புரிந்துகொண்டால், அந்தத் திருமணங்களின் மூலம் சாதிகளும் ஒழியும், சமூகமும் செழிக்கும்.
(தொடரும்)

]]>
iraiyanbu thodar-23, uchchiyilirunthu thodangu-23, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர்-23, உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-23 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/15/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu-23.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/feb/15/காதலும்-ஓர்-உணர்வே-2650014.html
2646553 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் சீரான பாதை! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, February 9, 2017 10:48 AM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-22

நோபல் பரிசு பெற்ற வில்லியம் பட்லர் ஏட்ஸ்  "நமக்குப் பின்னால் காட்டுமிராண்டிக் கடவுள்' என்கிற வரிகளை எழுதினார். கலையின் நோக்கம் தற்கொலையை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவது என்பதே  அவருடைய கருத்து.

சில நேரங்களில் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லையென்றாலும் தீய பழக்கங்களுக்கு ஆட்படுவது மெதுவாகத் தற்கொலை செய்து கொள்வதற்குச் சமம்.  

எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் சிறந்த பேச்சாளர். ஆனால், போதைப் பழக்கத்திற்கு ஆளானார். மேடையில் பேசுவதற்கு முன்பு கூட போதையில் ஆழ்ந்துவிட்டு உரையாற்றத் தொடங்குவார். கம்பீரமான அவருடைய பேச்சு அவையைக் கட்டிப் போடும். சில நேரங்களில் அவருடைய பழக்கத்தை பெருமையாகக்கூட கூறிக்கொள்வார். பொதுவாகவே போதைப்பழக்கத்திற்கு ஆட்படுவர்கள், அவை உடலைக் கெடுத்துவிடும் என்பதை அறிந்தவர்கள். ஆனால் அந்தப் பழக்கம் தன்னை ஒன்றும் செய்யாது என அவர்கள் நம்புவார்கள்.  அப்படித்தான் அவர் அந்தப் பழக்கத்தை பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டார்.  ஓடிக் கொண்டிருக்கிற நதி எப்போதும் ஓடுவதில்லை.  ஒருநாள் நலிந்து படுத்துவிட்டார்.  அப்போது அந்தப் பழக்கத்தை கட்டாயமாக கைவிட நேர்ந்தது.

இன்னொருவர் புகைவண்டியைப் போல எப்போதும் சிகரெட்டோடு இருப்பவர். அவரைச் சந்தித்த ஓர் இளைஞர் அவர் அடிக்கடி இருமுவதைப் பார்த்து, "நீங்கள் ஏன் இந்தப் பழக்கத்தை நிறுத்தக்கூடாது?'' என்று கேட்டார்.  தனக்கு ஒருவர் அறிவுரை வழங்குவதா என்று எண்ணி எரிமலையாக வெடித்தார் அந்த விஞ்ஞானி. 

அதற்குப் பிறகு கடுமையான உடல்நலக் குறைவால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்.  உயிருக்குப் பயந்து அந்தப் பழக்கத்தை அடியோடு நிறுத்தினார். 

இளைஞர் அவரை மரியாதை நிமித்தமாக சந்தித்தபோது, "நான் அந்தப் பழக்கத்தைக் கைவிட்டு விட்டேன்'' எனச் சொன்னார்.  உடனே அந்த இளைஞர், "நான் சொல்லும்போது நீங்கள் கேட்கவில்லை, காலம் அதை அழுத்தி உங்கள் காதுகளில் சொன்னபோது கேட்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை'' என்று சொன்னார்.  

காலம் கட்டாயமாகச் சொல்வதற்கு முன்பே, அதற்கான தேவையில்லாமல் வாழ்வதே சிறந்த வாழ்க்கை.   போதை மருந்துகள் மன அழுத்தத்திற்கு அடுத்த காரணியாக தற்கொலையில் முன்னிலை வகிக்கிறது. படைப்பாளி என்றால், அறிவாளி என்றால் வரைமுறையில்லாமல் வாழலாம் என சிலர் கருதிக் கொள்கிறார்கள்.  சமூகம் அதை ஏற்றுக்கொண்டாலும் உடலுக்கு படைப்பாளியா, படிப்பாளியா, முதலாளியா, தொழிலாளியா என்கிற வேறுபாடு இல்லை.  

மகத்தான பங்களிப்பைச் செய்த பலர் இயல்பான மரணத்தால் இல்லாமல் போனபோது ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை நம்மால் நிறைவு செய்ய முடிவதில்லை. 

மார்லோ இன்னும் அதிகநாட்கள் வாழ்ந்திருந்தால், கீட்ஸ் இறக்காமல் இருந்திருந்தால், பாரதி அற்ப ஆயுளில் மறையாமல் இருந்திருந்தால், பட்டுக்கோட்டை இன்னும் பல பாடல்களை எழுதியிருந்தால், கண்ணதாசன் இன்று உயிரோடு இருந்திருந்தால் என்கிற கற்பனை ஏக்கங்கள் நமக்குக் கண்ணீரை வரவழைக்கின்றன. 

இருண்மையான இலக்கியங்களைத் தொடர்ந்து வாசிக்கிறபோது வாழ்க்கை ஒரு சூனியமாகவும், வெறுமையாகவும் தென்படத் தொடங்குகிறது.

எல்லாவற்றையும் விமர்சிக்கும் போக்கும் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.  ஏட்ஸ் கூறுவதைப்போல கலையின் நோக்கம் மனிதனை உற்சாகப்படுத்துவதும், அவனிடம் தேடலை ஏற்படுத்துவதும், அவனுக்குள் இருக்கும் மேன்மையான குணங்களை வெளிக்கொண்டு வருவதும், வாழ்க்கையைப் புதிய நோக்கில் பார்க்கச் செய்வதும். 

சிறையிலிருந்தபோது ஏற்பட்ட அனுபவங்களின் காரணமாக தாஸ்தாவஸ்கி "ஆட்கொண்டல்' என்கிற புதினத்தில் வரும் மையப் பாத்திரம் தாம் கடவுள் என்று காட்டுவதற்காக தற்கொலை செய்வதுபோல காட்டியிருப்பார்.  ஆனால் அவன் கடவுள் இல்லை என்பதை அவன் அறிந்திருந்ததால்தான் அந்த முடிவை எடுக்கிறான். இதுபோன்ற சித்திரிப்புகள் வாசகர்களிடம் குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிடுவதுமுண்டு.  தோல்வி மனப்பான்மையில் இருப்பவர்களுக்கு இவை தீர்வுகளாகக் கூட தென்பட வாய்ப்புண்டு.  

மிகப்பெரிய படைப்பாளிகள் சில பழக்கங்களைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்கிற காரணத்தால் அவர்களைப் பார்த்து சூடு போட்டுக் கொண்ட பூனைகள் உண்டு.  படைப்பாளியின் படைப்பை மட்டும் ரசிக்க வேண்டுமே தவிர, அவர்கள் சுயசரிதத்தை நகலெடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.  

ஜாக்ஸன் போலக் என்கிற புகழ்பெற்ற அமெரிக்க ஓவியர் ஒரு வாகன விபத்தில் இறந்துபோனார்.  அவருடைய மதுப்பழக்கமே அதற்குக் காரணம். 

சந்தேகங்களில் இரண்டு விதம் இருக்கின்றன.  ஒன்று சுயத்தைப் பற்றிய சந்தேகம், இன்னொன்று கருத்தைப் பற்றிய சந்தேகம்.  கருத்து குறித்த சந்தேகம் தேட வைக்கிறது, ஆய்வு செய்யத் தூண்டுகிறது, உண்மையைக் கண்டுபிடிக்க நம்மை ஊக்கப்படுத்துகிறது.  ஆனால், சுய சந்தேகம் ஏற்படும்போது பதற்றம் உண்டாகிறது.  போலக், மதுப்பழக்கத்தால் மன அழுத்தத்திற்கு ஆட்பட்டு, வேண்டுமென்றே விபத்து ஏற்படும்படி வாகனத்தை  ஓட்டியதாக பதிவுகள் உள்ளன.

கல்லூரிகளில் விளையாட்டாக தீய பழக்கங்களுக்கு ஆளாகிற பல மாணவர்கள் அவற்றிலிருந்து மீள முடியாமல் எல்லா நேரமும் அந்த தாக்கத்திலேயே இருக்கிறார்கள்.  ஏற்கெனவே அந்தப் பழக்கத்தை வைத்திருந்த சிலர்கூட அந்த அளவிற்கு போதை தலைக்கேறி திரிவதில்லை.  எதிலும் புதிதாகச் சேர்ந்தவர்கள்தான் அதிகப் பற்றோடு இருப்பார்கள்.  இவர்கள் தேர்வுகளைத் தவறவிட்டு பல பாடங்களை மீதம் வைத்து ஒரு கட்டத்தில் குற்ற உணர்வில் ஆழ்ந்துவிடுவார்கள்.  திடீரென கெட்ட கனவுகளும், இனந்தெரியாத பயமும் அவர்களை ஆட்கொள்ளும்.  இனி வாழ்ந்து பயனில்லை என்கிற முடிவுக்கு இவர்கள் வந்துவிடுகிறார்கள்.

போதைப் பழக்கங்களில் தீவிரமாக இருப்பவர்கள் உடல் மெலிந்தும், அழுக்கு உடைகளோடும் இருக்கிறபோது சக மாணவர்கள் அவர்களிடம் அதிகமாகப் பழக மறுக்கிறார்கள்.  இவர்கள் வட்டமும் சுருங்கிவிடுகிறது.  பிறகு அதுவே ஒருவித தாழ்வு மனப்பான்மையை ஏற்படுத்துகிறது.  போதை விலகும்போதெல்லாம் அவர்கள் மன அழுத்தத்திற்கு ஆட்படுகிறார்கள்.  வீட்டிலிருப்பவர்கள் அவர்களை நம்பிக்கையோடு  எதிர்பார்க்கும்போதெல்லாம் அவர்களின் குற்ற உணர்வு பலமடங்காகப் பெருகுகிறது.  இனி அவர்கள் முகத்தில் விழிப்பதுகூட சாத்தியமில்லை என்று தோன்றுகிறது.  அவர்கள் சுய மரணத்தை தேடிக் கொள்கிறார்கள்.  இதுபோல போதையின் காரணமாக மரணத்தைத் தேடுவது மேலை நாடுகளில் அதிகஅளவில் இருக்கிறது.  

நியூயார்க் நகரில் தற்கொலைக்கு முயன்ற 100 பேரை ஆய்வுசெய்தபோது அவர்கள் எல்லாரும் மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது.  இனி எந்தவிதமான நம்பிக்கையுமில்லை என்கிற நிலைக்கு அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள். அப்போது மரணமே தீர்வாகத் தென்பட்டது. அவர்களில் பலர் தங்கள் போதைப் பழக்கத்தையும், அதனால் ஏற்பட்ட மனஇயல் அறிகுறிகளையும் காரணமாகச் சொன்னார்கள்.  

போதைப் பழக்கங்களுக்கு ஆளாகிறவர்கள் அவற்றின் அளவை அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறார்கள்.  அவையில்லாமல் வாழ முடியாது என்கிற நிலைக்கு ஆளாகிறார்கள்.  அதற்காகத் திருடவும், கொலை செய்யவும் கூட முற்படுகிறார்கள்.  ஒரு கட்டத்தில் தங்களை எண்ணி தாங்களே வெட்கப்பட்டு வாழ்வை முடித்துக் கொள்கிறார்கள்.

குடிபோதை போன்றவற்றிற்கு ஆளாகிறவர்கள் மரியாதைக் குறைவையும் சந்திக்கிறார்கள்.  கெளரவத்தை இழக்கிறார்கள். அது அவர்கள் துணிச்சலை பெருக்கித் தள்ளிவிடுகிறது. சில நேரங்களில் இதுபோன்ற தீவிர போதைப்பழக்கத்திற்கு ஆளானவர்களின் உறவினர்கள் அவர்கள் மீது ஏற்படுகிற வெறுப்பின் காரணமாக தற்கொலை செய்கிற நிகழ்வுகளும் நடக்கின்றன. தின்னத் தின்ன கேட்கும் தீயாக போதைப் பழக்கம் ஒருவரை ஆட்படுத்திவிடுகிறது. போதைப்பழக்கம் ஒருவருக்கு உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மையையும், வன்முறையையும் ஏற்படுத்திவிடுகிறது. பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்கான ஆற்றல் பறி போய்விடுகிறது.

ஆளுமைச் சிதையும் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. சாப்பிடுவதிலும் குறைபாடுகளை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. இவையெல்லாம் ஒருவனை வாழ்க்கை வீண் என்கிற மனநிலைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.

போனால் திரும்பக் கிடைக்காத அற்புதமான வாய்ப்பு இந்த வாழ்க்கை.  மனத்தை எவ்வளவு செம்மையாக வைத்திருக்கிறோமோ, அவ்வளவு செறிவாக நாம் வாழ முடியும். முறையாக வாழ்கிறவர்கள் ஒரே வாழ்க்கையை பத்து வாழ்க்கை அளவிற்கு விருத்தி செய்து திருப்தியோடு இருக்கிறார்கள். தீய பழக்கங்களில் தோய்பவர்கள் அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட அழகான காகிதத்தைக் கசக்கி எறிந்து கொடுக்கப்பட்ட ஆயுளையும் கிழித்து  விடுகிறார்கள்.

சீரான பாதையில் இனிய பழக்கங்களோடும், நல்ல நண்பர்களோடும், கல்லூரி வாழ்க்கையை கவிதையாக்கிக் கொள்பவர்கள் அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு வரியையும் விடாமல் வாசிப்பதோடு அவற்றில் தங்கள் சிந்தனைகளையும் செதுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்கள்.
(தொடரும்)

]]>
இறையன்பு தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-22, சீரான பாதை, IRAIYANBU THODAR, uchchiyilirunthu thodangu-22 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/2/9/w600X390/uchchiyilirunthu_thodangu-_22.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/feb/09/சீரான-பாதை-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2646553.html
2641479 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் திணிப்பது தவறு! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, February 2, 2017 11:01 AM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-21
முதல் ஜெர்ஜெக்ஸ் என்கிற பாரசீக மன்னர் எகிப்தைக் கைப்பற்றி, பிறகு ஏதென்ஸ் நகரைச் சூறையாடிவிட்டு, ஆசியாவுக்குத் திரும்பினார்.  ஆனால், மார்டோனியஸ் தலைமையிலான படையிடம் அவர் தோற்றார்.  அவருடைய கடற்படையோ சலாமிஸ் என்கிற இடத்தில் துவம்சம் செய்யப்பட்டது.

கிரேக்கத்திருந்து திரும்புகிறபோது ஒரே கப்பலில் அவர் படை திரும்பி வர நேர்ந்தது.  அப்போது அலைகளில் சிக்கிய அந்தத் கலம் தடுமாறியபோது படைவீரர்கள் சிலர் கடலில் குதித்து கப்பலின் எடையைக் குறைத்தனர்.  கப்பல் பாதுகாப்பாக துறைமுகம் வந்தது.  ஜெர்ஜெக்ஸ் அந்த தலைமை மாலுமிக்கு தன் உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காக ஒரு தங்கக் கிரீடத்தைக் கொடுத்தார். ஆனால், பல வீரர்கள் உயிரிழக்க நேர்ந்ததால் அவன் தலையைக் கொய்தார்.   

இன்று பல மாணவர்களுடைய நிலைமை பெற்றோர்களின் பிடிவாதத்தால் இந்த நிலைக்கு ஆளாகிறது.  மகுடம் சூட்டுவதாக எண்ணி தலையையே துண்டித்து விடுகிறார்கள். இவ்வுலகத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு திறமையோடு பிறக்கிறார்கள்.  அவர்களாக அதைக் கண்டுபிடித்து சரியான திக்கில் பயணம் செய்தால் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.  வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவதைவிட மகிழ்ச்சியடைவது முக்கியம்.  வெற்றி பெற்ற பலர் தற்கொலை செய்து கொள்வதைப் பார்க்கிறோம்.  ஆனால், மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்பவர்கள் மரணம் வருகிறபோது அதை வரவேற்று புன்னகைத்தவாறு புறப்படுகிறார்கள்.  

ஒருவருக்குச் செய்கிற மிகப்பெரிய சித்ரவதை அவர்களுக்கு வராத ஒன்றை அவர்கள் மீது திணிப்பதுதான். சைவ உணவு உண்பவர் ஒருவருடைய இலையில் கோழி மாமிசத்தையும், மீன் துண்டுகளையும் பரிமாறினால் அது எவ்வளவு பெரிய அநீதியோ அதைப்போலத்தான் மருத்துவப் படிப்பையே விரும்பாத ஒரு மாணவனை அதில் சேரவேண்டும் என்று வற்புறுத்துவதும்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு சம்பவம்.. .. ...  
ஒரு மாணவன் குறைவான மதிப்பெண்களைப் பெற்றான்.  காரணம் அவன் விரும்பியது இலக்கியம்.  அவன் தந்தை சேர்த்தது முதலாம் பிரிவு.

மதிப்பெண்கள் குறைந்தாலும் விடமாட்டேன் என்று சொல்லி நிறையப் பணத்தை செலவழித்து அவனுடைய தந்தை அவனை மருத்துவக்கல்லூரியில் சேர்த்துவிட்டார். 

வெற்றியடைந்ததாக நினைத்து பெருமிதமும் கொண்டார்.  ஆனால் அவனுக்கோ ஒவ்வொரு நாளும் யுகமாக இருந்தது.  இதயத்தைப் பற்றி இலக்கியத்தில் படிக்க விரும்பிய அவனுக்கு அனாட்டமி வகுப்பில் அதைப் படிப்பது துன்பமாக இருந்தது. 

மலர்களைப் பறிப்பதைக் கூட வன்முறையாக கருதிய அவனுக்கு உடல்களை அறுப்பது ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தியது.  எந்த வகுப்பிலும் அவனுக்கு விருப்பமில்லை.  எல்லாவற்றிலும் வெறும் தாளை விடைத்தாளாகக் கொடுத்துவிட்டு வெளியேறினான்.  குடும்பம் நெருக்கடி தருமே என்று குழப்பத்தில் மூழ்கினான்.  குளிப்பதை நிறுத்தினான், சவரம் செய்ய மறுத்தான், அழுக்கு ஆடைகள் அணிந்தான், எப்போதாவது உண்டான், ஒருநாள் தூக்குப் போட்டுக் கொண்டான். 

இன்று பல இல்லங்களில் குழந்தைக்கு அம்மை குத்துவதற்கு முன்பே அவாவைக் குத்திவிடுகிறார்கள்.  பெற்றோர்களே குழந்தைகள் என்ன ஆக வேண்டும் என்று முடிவு செய்து பச்சைக்குத்துவதுபோல அவர்களின் இதயத்தில் இச்சை குத்திவிடுகிறார்கள்.  நாளடைவில் பெற்றோர்கள் விருப்பமும், தன்னுடைய இலக்கும் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல் அவர்கள் வெளிறிப் போய்விடுகிறார்கள்.  

நாம் மிகவும் வளர்ச்சியடைந்த நாடு என்று நினைக்கிற ஒரு நாடு.  அங்கு கடுமையான சட்ட திட்டங்கள் உண்டு.  கையூட்டு வாங்குகிறவர்கள் கையே துண்டிக்கப்படும் அளவிற்கு கறாரான நிர்வாகம்.  ஆனால், அங்கு மூன்றாம் வகுப்பிலேயே ஒரு மாணவன் என்னவாக வேண்டும் என்பதை பள்ளி நிர்வாகமும், அரசும் முடிவு செய்துவிடுகிறார்கள்.  அதற்கேற்ப கல்வியளிக்கப்படுகிறது.  சில மாணவர்கள் தொடக்கத்தில் விளையாட்டுக் குணத்தோடு இருப்பார்கள். அதை வைத்து அவர்கள் மந்தமானவர்கள் என்று முடிவு செய்ய முடியாது.  உலகெங்கிலும் குழந்தைப் பருவத்தில் மட்டியாக இருந்து, வளரும்போது சுட்டியாகி, வாழும்போது கெட்டியான பலர் இருக்கிறார்கள். 

இதுபோன்ற நடைமுறையால் பல மாணவர்கள் சாதாரணக் கல்வியைப் பெற்று தங்கள் திறமைகளைப் முழுவதுமாகப் பயன்படுத்த முடியாமல் சோர்ந்துவிடுகிறார்கள்.  அவர்கள் மனத்தில் தேசத்தைப் பற்றிய மிகப்பெரிய பிம்பங்கள் இல்லை.  சில நேரங்களில் வெளி உலகம் நினைப்பதும், உண்மையும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை.  ஒருவருக்கு ஒன்று வருவதாலேயே அது பிடித்திருக்க வேண்டுமென்ற அவசியம் இல்லை.  சில நாட்கள் கழித்து விருப்பம் மாறுபடலாம்.  இன்னொன்றில் அதைக் காட்டிலும் அதிகமான நேர்த்தியுடன் செய்கிற திறமை பளிச்சிடலாம்.  முத்திரை குத்தி முடக்குவதற்கு மனிதர்கள் கோழிகள் அல்ல.  

என்னைச் சந்திக்க ஒரு மாணவர் வந்தார்.  ஐ.ஏ.எஸ். படிக்க விருப்பம் என்பதாகத் தெரிவித்தார்.  என்னிடம் கையெப்பம் பெற நோட்டை நீட்டினார். அதில் அவர் பெயருக்குப் பின்னால் ஐ.ஏ.எஸ். என்று எழுதி வைத்திருந்தார்.  இன்னும் எட்டாம் வகுப்பைக்கூட முடிக்கவில்லை.  என் சக மாணவர்கள் எல்லாம் என்னை வாருங்கள் கலெக்டரே என்றுதான் அழைப்பார்கள் என்று அவர் சொன்னபோது எனக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது.  ஏனென்றால் இதுபோல அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்ன பலர் அம்பேலானதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.  

அபரிமிதமான கனவுகளை சாத்தியமானவற்றிற்குக் கூட வளர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது.  ஒரு சிற்றுண்டி விடுதிக்கு செல்வதற்கு முன்பு என்ன சாப்பிடலாம் என்று மனத் தயாரிப்பு செய்வதுகூட தவறுதான்.  அன்று ஒருவேளை அந்தப் பதார்த்தம் தீர்ந்து போயிருக்கலாம், அல்லது அந்தச் சிற்றுண்டி சாலையே மூடப்பட்டிருக்கலாம்.  நினைத்தது மாதிரி நடப்பதற்கு வாழ்க்கை திரைப்படம் அல்ல.  நமக்கு நாமே சிலவற்றைத் திணித்துக் கொள்வதுகூட தவறுதான்.  அப்படியிருக்கும்போது அடுத்தவர்கள் மீது திணிப்பது மாபெரும் தவறு.  

குழந்தைகளை சொத்துக்களைப் போலவும், உடைமைகளைப் போலவும் கையாளுகிற மனோபாவம்  இருக்கிறது. அவர்களுக்கு நிறைவேறாத கனவை குழந்தைகள் மூலம் சாதித்துக் கொள்ள நினைக்கிறார்கள்.  இது தவறு. ஒவ்வொரு குழந்தையும் மூளையோடும், இதயத்தோடும் பிறக்கிறது. அதை நிர்பந்திப்பது ஒருவித வன்முறை.

இன்று குழந்தைகளுக்கு விளையாட பல பள்ளிகளில் திடல் இல்லை.

குடியிருப்புகளிலோ இடம் இல்லை.  தெருக்களிலோ மைதானம் இல்லை.

இவையெல்லாம் இருந்தாலோ நேரமில்லை.  பெற்றோர்கள் எல்லா வகுப்புகளிலும் அவர்களைச் சேர்த்து விடுகிறார்கள்.  மிதிவண்டிக்கு காற்றடிப்பதைபோல மதிப்பெண்களை அவர்களுக்குள் செலுத்த முயற்சி செய்கிறார்கள்.  

கோடை விடுமுறையில் எங்கள் தலைமுறையினர் சொந்தக்காரர்கள் வீட்டிற்குச் செல்வோம்.  அங்கிருக்கும் வசதிகளை அனுசரித்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியாக உறவினர்களோடு விளையாடி மகிழ்வோம்.  இன்று குழந்தைகள் தாங்கள் வழக்கமாகப் படுக்கும் படுக்கையைவிட்டு வேறிடத்தில் படுக்க விரும்புவதில்லை. 

கோடை விடுமுறை முழுவதும் ஏதாவது ஒரு வகுப்பிற்கு கட்டாயம் அனுப்பப்படுகிறார்கள்.  இன்று விளையாடுவது கூட ஒரு செயல்பாடு.  

எனக்குத் தெரிந்து ஒரு மாணவர் பெற்றோர்கள் சொல்லிச் சொல்லி ஐ.ஐ.டி. செல்ல வேண்டுமென்று சுயமனோவசியம் செய்துகொண்டார்.  ஒருமுறை அவர்கள் குடும்பம் உயரதிகாரி ஒருவரோடு திருப்பதி செல்ல நேரிட்டது.  ஆந்திராவில் அதிகாரி என்பதால் அவருக்கு தரிசனத்தில் முன்னுரிமை வழங்கப்பட்டது.  அவர்களோடு இவர்களும் ஒட்டிக்கொண்டதால் இந்த மாணவரும் ஏழுமலையானை கிட்டத்தில் அதிகநேரம் பார்க்க முடிந்தது.  வெளியே வந்ததும், பெற்றோர்கள், "என்ன வேண்டினாய்?'' என்று கேட்டார்கள்.  அதற்கு அவன், "எதையும் வேண்டவில்லை, எனக்கு ஐ,ஐ,டி. கிடைத்தால் இதுபோல தரிசனத்தில் முன்னுரிமை கிடைக்குமா? என யோசித்தேன்'' என்று சொன்னார்.  

ஒரு காலத்தில் தந்தை மருத்துவராக இருந்தால் மகனும் மருத்துவராக வேண்டும் என்கிற வேட்கை இருந்தது.  ஆனால், இன்று சில குடும்பங்களில் மகன்கள் தந்தையின் தொழிலைச் செய்ய விரும்பவில்லை என சொல்லி சுதந்திரமாக வேறொரு துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதை நான் பார்க்கிறேன்.  அந்த இளைஞர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள், நன்றாகப் பணியாற்றுகிறார்கள், அபரிமிதமான உயரங்களைத் தொடுகிறார்கள்.  

திணிக்கிறபோது தின்பண்டமும் தெவிட்டத் தொடங்கும்.  கட்டாயப்படுத்தும்போது கற்கண்டும் கசக்கத் தொடங்கும். 
(தொடரும்)

]]>
உச்சியிலிருந்து தொடங்கு, iraiyanbu IAS thodar, uchchiyilirunthu thodangu 21, வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/31/w600X390/q2.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jan/31/திணிப்பது-தவறு-வெஇறையன்பு--ஐஏஎஸ்-2641479.html
2637516 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் உற்சாகப் பயணம்!  வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, January 25, 2017 01:00 AM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-20
வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக மாற்றிக்கொள்வதற்கு விதவிதமான அனுபவங்கள் தேவைப்படுகின்றன. காலையில் சாப்பிட்ட உணவை மதியம் சாப்பிட மனம் மறுக்கிறது.   பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு உடுத்திய உடையைப்போல இப்போது வாங்க பலர் விரும்புவதில்லை.  புதியனவற்றைத் தேடி அலைகிறோம்.  

இது ஒருபக்கமிருக்க, நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழல் சிறிது மாறினாலும் நாம் சோர்ந்து விடுகிறோம்.  பலர் சொந்த ஊரிலேயே பணி கிடைக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறார்கள்.  பணி எங்காவது கிடைத்தால்போதும் என போராடுபவர்கள் கூட இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு பிடியாள் பிடித்துக் கொண்டு சொந்த ஊருக்குப் போக முடியாதா? என்று பிரயத்தனம் செய்கிறார்கள்.  

வழக்கமான இடம், பழகிய மனிதர்கள், பழகிய வேலை என செக்குமாடுகள் போல சுற்றி வர நினைப்பவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் வெறுமையை உணரத் தொடங்குகிறார்கள்.  இந்த ஊரைவிட்டு நான் எங்கும் சென்றதில்லை என்று பெருமையாகச் சொன்னதுண்டு.  ஏதேனும் மாற்றம் வந்தால் அதைக் கண்டு பயப்படுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். அதன் காரணமாகவே நிறுவனங்கள் புதிதாக எதையாவது அலுவலக நடைமுறையை அறிமுகப்படுத்தினால் பணியாளர்கள் அதை எதிர்க்கிறார்கள்.  சின்னச் சிரமத்தைக் கூட தாங்கிக் கொள்ள முடியாதவர்கள் மனச்சோர்வுக்கும், மன அழுத்தத்திற்கும் விரைவில் ஆட்பட்டுவிடுவார்கள்.  

இளைஞர்கள் நம்பிக்கையோடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள நிறைய பயணங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.  வெளிநாடுகளுக்குச் செல்வதுதான் பயணம் என்றில்லை.  சொந்த ஊரிலேயே பார்க்க வேண்டிய பல இடங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றிற்குச் செல்வது அவசியம். அப்போது மனத்தின் இறுக்கம் தளர்ந்து போகும். இதுநாள் வரை இப்படிப்பட்ட அழகைத் தரிசிக்காமல் இருந்துவிட்டோமே என்கிற வியப்பு மேலிடும்.  

படித்து முடிந்ததும் கணினித்துறையில் பணிக்குச் சேர்கிற இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் நாள் முழுவதும் கணினித் திரையின் முன்பு ஓடையில் உறுமீனுக்காக ஒற்றைக் காலோடு நிற்கும் கொக்குபோல  தவமிருக்கிறார்கள்.  ஒரு சின்னத் தவறு நேர்ந்தாலும் கடுமையான பாதிப்பு ஏற்படும்.  சகல நேரமும் விழிப்புணர்வோடு பணியாற்ற வேண்டும்.  மக்களோடு பணியாற்றுவதைவிட இயந்திரத்தோடு பணியாற்றுவது கடினம்.  12 மணிநேரம் பணியாற்றுகிற அவர்கள் வீடு திரும்பியதும் இரண்டு நாட்கள் உழைத்த அலுப்பில் இற்றுப்போய் விடுகிறார்கள்.  

இளைப்பாறுவது என்பது நிகழ்காலத்தை மறப்பது என்கிற தவறான எண்ணம் அவர்களுக்குள் குருத்துவிட ஆரம்பிக்கும்.  மழைலையர் வகுப்பிலிருந்து 18 ஆண்டுகள் வரை படிப்பு படிப்பு என வாழ்ந்து வெளிஉலகம் தெரியாமல் தொடர்ந்து மாதத்தேர்வு, சுழற்தேர்வு, திருப்பத்தேர்வு, ஊக்கத்தேர்வு, பயிற்சித் தேர்வு, பொதுத்தேர்வு, போட்டித்தேர்வு என்று தேர்வு மேல் தேர்வு எழுதி களைத்த அவர்களுக்கு இன்னொரு வகுப்பறையாக பணியாற்றும் இடம் நீள்கிறது. இதனால் ஒரு கட்டத்தில் பணியையும், உலகத்தையும் வெறுத்து தற்கொலை முடிவை சிலர் எடுக்கிறார்கள்.  

கடுமையான பணிகளில் வேலை செய்பவர்கள் உடனடியாக திருணம் செய்துகொள்ளாமல் குறைந்தது இரண்டு ஆண்டுகளாவது அந்தப் பணியில் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.  புதிய சூழலுக்கு முழுவதுமாக பொருத்திக் கொள்வதற்கு அவகாசம் தேவைப்படுகிறது.  ஓய்வு கிடைக்கும்போது நண்பர்களுடன்  அமர்ந்து தேநீர் அருந்துவதற்காக ஒரு சின்ன இடைவேளையை எடுத்துக் கொண்டால் கூட மனம் புத்துணர்ச்சி பெறும்.  பணி முடிந்ததும் பரந்து விரிந்த திறந்த இடங்களில் காலாற நடப்பதும், மிதமான உடற்பயிற்சி செய்வதும் அவசியம்.  வார இறுதியில் அருகிலிருக்கும் மலைவாழ் இடங்களுக்கோ, கடற்கரைப் பிரதேசங்களுக்கோ சுற்றுப்பயணம் செய்வதும் நல்லது.  அப்பயணங்கள் மற்றவர்களோடு ஒத்துப் போவதற்கும், எல்லாப் பதற்றத்தையும்  தணித்துக் கொள்வதற்கும், இருத்தலை சுவாரசியமாக்குவதற்கும் உதவும்.  நாம் பணிக்காக வாழ்கிற  இடத்தில் ஒருபோதும் அந்த சுகத்தை அனுபவிக்க முடியாது. வசிக்கிற இடம் பெரும்பாலும் ரசிக்கிற இடமாக இருப்பதில்லை. 

கல்லூரியில் படிக்கிறபோதே நண்பர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து மிதிவண்டிப் பயணம், மலை நடைப் பயணம் போன்றவற்றை மேற்கொள்ள வேண்டும். அவற்றின் மூலம் உடலும், உள்ளமும் திடப்படும்.  இலக்கை நிர்ணயித்து அதை அடைய முயற்சி செய்யும்போது வைராக்கியம் வளரும். இடர்பாடு ஏற்படுகிறபோது எப்படிச் சமாளிக்க வேண்டும் என்கிற முதிர்ச்சி ஏற்படும்.  

குழுவாகச் சேர்ந்து செயல்படுவதற்குத் தேவையான பொறுமை, ஒத்துழைத்தல், அனுசரித்தல், விட்டுக் கொடுத்தல் போன்ற பண்புகள் வளர தலைமைக்கான தகுதிகள் உருவாகும். இப்படித்தான் உணவு இருக்க வேண்டும், எனக்கு கொஞ்சம்கூட உப்பு குறையக் கூடாது, வசதியான இடத்தில்தான் நான் தூங்குவேன் என்று பலரும் வைத்திருக்கிற கட்டுப்பாடுகளை உடைத்துக் கொண்டு வாழக் கற்றுக் கொள்வார்கள்.  இது வாழ்க்கையில் மின்னுவதற்கான அடிப்படைத் தேவைகள்.  எவ்வளவு படித்திருந்தாலும் சூழலுக்கேற்ப வாழக் கற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் பொருந்தாமல் போய்விடுவார்கள்.  அவர்கள் மனம் முடிச்சுகளில்லாமல் வாழ்வதற்கு இதுபோன்ற பயணங்கள் அவசியம்.  

பயணங்கள் மேற்கொள்ளுகிறபோது மற்றவர்களுடைய மனநிலையை நாம் அறிந்து கொள்கிறோம்.  நாம் நம்பிக் கொண்டிருப்பது ஒன்றுதான் சரி, நம்முடைய சாப்பாடு மட்டுமே சிறந்தது, நாம் கருதுவது மட்டுமே சரியான கருத்து என்கிற குறுகிய வட்டப் பார்வை மறைந்து எல்லா இடங்களிலும் மக்கள் நல்லவர்களாக இருக்கிறார்கள், அவர்களிடம் கற்றுக் கொள்வதற்கு நிறைய இருக்கின்றன என்கின்ற புரிதல் பயணத்தால் ஏற்படும்.  இந்த அனுபவம் பணி செய்கிற இடங்களில் நாம் தலைதூக்குகிற தன்முனைப்போடு செயல்படாமல் இருக்க உதவும்.  

பயணத்தின்போது இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்கிற அனுபவம் ஏற்படுகிறது.

குளிர்சாதன அறைக்குள் எல்லா நேரமும் குறுகிக் கொண்டு வாழ்கிறவர்களுக்கு உலகம் எவ்வளவு அழகானது என்கிற உண்மை இயற்கையான இடங்களுக்குச் செல்லுகிறபோது புரியும்.  அது அவர்களிடம் விசாலமான பார்வையை ஏற்படுத்தும்.  அழகாகச் சிறகடித்துப் பறக்கிற பறவைகளையும், மணம் வீசி காற்றில் ஆடும் மலர்களையும், கூட்டம் கூட்டமாக மருண்டு ஓடும் மான்களையும் பார்க்கும்போது நம் கவலைகள் எதுவும் பெரிதல்ல என்ற உணர்வு ஏற்படும்.  

இயற்கையின் முன்னால் நம் பிரச்னை அணுவைவிட சிறியது என்கிற தெளிவு உண்டாகும்.  பயணம் முடிந்து திரும்பி வருகிறபோது நம் அலுவலகத்திற்கு அந்த அனுபவங்களையும் எடுத்துச் செல்கிறோம்.  எனவே அலுவலகப் பணியின்போது அயற்சி ஏற்படாமல் உற்சாகத்தோடு பணியாற்ற முடியும்.

ஒரு நல்ல பயணம் உடலுக்குப் பயிற்சியை ஏற்படுத்தும். நம் தசைகளையும், எலும்புகளையும் திடப்படுத்தக்கூடிய பயணங்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

நடப்பது, மலை ஏறுவது போன்ற உடலுக்கான அம்சங்களும் இடம் பெற்றிருந்தால் அப்பயணத்தின் முடிவில் நம் நுரையீரல் விரியும், ரத்த அழுத்தம் சீராகும், கொழுப்பு குறையும்,  சர்க்கரை சீராகும், கால்கள் வலுவாகும், தொப்பை குறையும்.  

இன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பணியாற்றுகிற பல இளைஞர்களுக்கு காலையில் நடை பயில நேரமிருப்பதில்லை.  உணவையும் சரியான நேரத்தில் உட்கொள்ள முடிவதில்லை.  வெளிநாட்டுப் பானங்களையும், விரைவு உணவுகளையும் அவசர அவசரமாக உள்ளே தள்ளி  ஊளைச் சதையை பெருக்கிக் கொள்கிறார்கள்.  இது உடல் வடிவத் தாழ்வு மனப்பான்மையை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.  இவை மணப்பெண் சம்மதத்தைப் பெறுவதில் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது.  இவற்றையெல்லாம் நன்றாக வடிவமைக்கப்பட்ட பயணத்தை மேற்கொள்பவர்களால் எதிர்கொள்ள முடியும்.

பயணம் மேற்கொள்பவர்கள் மனரீதியாகவும் மேம்படுகிறார்கள்.  நம்மை விட வறுமையில் இருக்கிறவர்களும், இழப்புகளைச் சந்தித்தவர்களும் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள் என்கிற மெய்ஞானம் நம் வாழ்க்கையின் மீது பிடிப்பு ஏற்படுத்துகிறது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்குத் தற்கொலை எண்ணம் தலைதூக்குவதேயில்லை.

பணி புரியும்போது "தங்க விதி' ஒன்றை முன்பெல்லாம் வலியுறுத்துவார்கள். மற்றவர்கள் உன்னை எப்படி நடத்தவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறாயோ அப்படி அவர்களை நீ நடத்து என்பது தங்க விதி.  இப்போது நிறுவனங்களில் வெற்றிகரமாக பணியாற்ற பிளாட்டினம் விதியை வலியுறுத்துகிறார்கள்.

மற்றவர்கள் தங்களை எப்படி நடத்த வேண்டும் என விரும்புகிறார்களோ, அப்படி அவர்களை நடத்து என்பதே புதிய விதி.  

பயணம் நம்மை தங்கத்திலிருந்து பிளாட்டினத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். 
-தொடரும்...

]]>
iraiyanbu IAS, UCHCHIYILIRUNTHU THODANGU- 20, இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 20 http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/24/w600X390/uchchiyilirunthu_20.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jan/25/உற்சாகப்-பயணம்-2637516.html
2634972 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் தோல்விகளை நேசிப்போம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Thursday, January 19, 2017 05:54 PM +0530 நாம் எல்லாரும் வெற்றியையே விரும்புகிறோம். சிகரத்தைச் சேர்ந்தால் கிடைக்கும் அங்கீகாரமும், பரிசுகளும், பாராட்டும் நம்மை பரவசப்படுத்துகின்றன.  வெற்றியைப் பெற்ற பிறகு ஒருவர் எதை வேண்டுமானாலும் பேசலாம். அதைச் சமுதாயம் அப்படியே வழிமொழிகிறது. எந்த வகையில் வெற்றியை அடைந்தாலும் அதை உலகம் ஏற்றுக் கொள்கிறது.  

வெற்றி தரும் களிப்பையும், மகிழ்ச்சியையும் அசைபோடுகிற அனைவரும் அதுவே முக்கியம் என்று கருதுகிறார்கள். இளைஞர்களின் இதயத்தில் வெற்றி பெற்றே தீர வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆழமாக விதைக்கப்படுகிறது. தோல்வியடைந்தவர்கள் பார்வையாளராகக்கூட அனுமதிக்கப்படாத அரங்கத்தில் வெற்றி மாயாஜாலம் காட்டி மின்னுகிறது.  

தோல்வி ஆழமாக இருக்கிறது.  கடல் கரைகளில் ஆழமில்லாததால்தான் அலைகள் எழும்புகின்றன. தோல்வியின் மூலமே நாம் மனிதர்களை அடையாளம் காண முடியும்.  யார் உண்மையான நண்பர்கள் என்பதை தோல்வி நமக்கு காதுகளில் வந்து கிசுகிசுத்துவிடுகிறது. வெற்றியடைகிறபோது பலரும் அதைச் சொந்தம் கொண்டாட போட்டிபோட்டுக் கொண்டு முன்வருகிறார்கள். தோல்வியில் உடையும்போது தாங்கிப் பிடிக்க வருபவர்கள் விரல்விட்டு எண்ணக் கூடியவர்கள். அவர்களே நம்பகத் தன்மை வாய்ந்தவர்கள்.  

தோல்வி நம் பலவீனங்களை நமக்கு உணர்த்துகிறது. அந்த நொடியில் நம்முடன் இணைந்திருக்க விரும்புகிறவர்கள் மேன்மையானவர்கள். வறட்சி வருகிறபோது வாழுகிற மரங்களே ஜீவ மரங்கள்.  மழை பெய்யாத போதும் ஓடுகிற நதிகளே ஜீவ நதிகள்.  தோல்வி வரும்போது துவளாதே என்று தோளில் தட்டித் தருபவர்களே ஜீவாத்மாக்கள்.  

வெற்றி அதீத நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது. தோல்வி தாக்குப் பிடிக்கும் சக்தியைத் தருகிறது.  வழக்கமான முறையில் வெற்றி பெறுவதைவிட வித்தியாசமான செயலில் தோல்வியுறுவது மகத்தானது. எல்லாரும் சென்ற பாதையில் சென்று  இலக்கையடைவதை விட நாமே ஒரு பாதையை உருவாக்க காயப்படுவது சிறந்தது.  அதன் மூலம் வேறொருவர் வெற்றி பெறுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை நாம் உருவாக்குகிறோம் என்கிற திருப்தி கட்டாயம் ஏற்படும்.

ஆப்ரகாம் லிங்கன் மகனின் ஆசிரியருக்கு  எழுதிய கடிதத்தில் எதைப் போதிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார்.  ஏமாற்றுவதைவிட தோற்பது கெளரவமானது என்றும், தோற்கும்போது எப்படி கம்பீரமாக நடந்துகொள்வது என்றும் போதிக்கும்படி வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்.  எல்லாத் தோல்விகளும் அற்பமானவையல்ல.  மகத்தான லட்சியத்திற்காக போராடித் தோல்வியடைவது சாதாரண சாதனையைச் செய்வதைவிட மேம்பட்டது.  

வெற்றியே பெறாதவர்களின் தோல்வியைவிட, தோல்வியே பெறாதவர்களின் வெற்றி ஆபத்தானது. அவர்கள் அதுவரை பெற்ற எல்லாவற்றையும் ஒரே தோல்வியில் இழந்துவிடப் போகிறார்கள் என்பது உண்மை. இனி நாம் தோல்வியே அடையமாட்டோம் என்கிற மமதையில் அவர்கள் ஏற்படுத்தும் அழிவுகள் ஏராளம். அப்படிப்பட்ட பலரை நாம் சரித்திரத்தில் சந்தித்திருக்கிறோம்.  

தலைமைப் பதவிக்கு வர நினைப்பவர்கள் முதல் முறை பெற்ற வெற்றியின் அனுபவத்தை ஒற்றி எடுத்து அடுத்த முயற்சியில் இறங்கக் கூடாது. வித்தியாசமாக முயல்பவர்கள் மட்டுமே தலைவர்களாக தலைநிமிர்வார்கள். ஒரே உத்தியை திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்தினால் எதிரிகளும் எச்சரிக்கையடைந்துவிடுவார்கள்.  

சின்னச் சின்னச் தோல்விகளுக்குப் பின் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்.  எனவே தோல்வியில் கலங்காமல் தொடர்ந்து செல்கிற மனப்பான்மை அவசியம். எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் படித்து முடித்ததும் பல்வேறு பணிகளுக்கு முயற்சி செய்தார்.   முதலில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்திற்கு மனுபோட்டார்.  அவருடைய ஒட்டுமொத்த தகுதியறிக்கை வசீகரமாக இருந்தது.  ஆனால் அவரோ, விலுவிலுவென்று சதைப்பிடிப்பின்றி இருப்பார்.  

பொதுவாகவே ஆளுமை என்றால் அது உடலைப் பொறுத்தது என்கிற எண்ணம் பலருக்கு இருக்கிறது.  அவர் சான்றிதழ்களைச் சரி பார்த்த தலைமையிடம் நேர் காண்பதற்காக அந்த மாவட்ட கிளையின் அதிகாரி ஒருவரை அனுப்பிவைத்தார்.

வீட்டில் வேட்டியோடும், பனியனோடும் இருந்த அவர் வந்திருந்த அதிகாரியை வரவழைத்து அமரச் செய்துவிட்டு அவசரஅவசரமாக சட்டையை மாட்டிக் கொண்டுவந்தார். அவர் உடலமைப்பைப் பார்த்த அந்த அதிகாரி, பேருக்கு இரண்டு கேள்வி கேட்டுவிட்டுச் சென்றார்.  அவர் அனுப்பிய அறிக்கை சாதகமாக இல்லாத காரணத்தால் என் நண்பருக்கு அந்த நிறுவனத்தில் பணி கிடைக்கவில்லை.  

முதல் அனுபவமே தோல்வியாக முடிந்துவிட்டதே என எண்ணிய அவர் கொஞ்சம் மனமுடைந்துபோனார்.  நான் அவரிடம் ஆறுதல் சொற்களை அள்ளி வீசினேன்.  அவருடைய உடலைத் தேற்றும்படி கூறினேன்.  அவரும் உடற்பயிற்சிகள் செய்யவும், சத்தான உணவை உட்கொள்ளவும் தொடங்கினார்.

உடலில் பொலிவு சேரச் சேர அவருடைய தன்னம்பிக்கையும் அதிகரித்தது.

அதற்குப் பிறகு பல போட்டித் தேர்வுகளை எழுதி இன்று டெல்லியில் உயர்ந்த அரசுப்பணியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார். சில நேரங்களில் நாம் பெறுகிற தோல்விகள் பெரிய வெற்றிக்காக என்று கருதிக்கொள்வது அவசியம்.  

குடிமைப்பணித் தேர்வுகளில் பல தேர்வர்கள் முதல்நிலைத் தேர்வில் இரண்டு மூன்று முறை தகுதி பெறாமல் இருந்து விடுவதுண்டு.  ஆனால், அந்த அனுபவத்தை வைத்துக் கொண்டு எங்கே தவறினோம், எந்த இடத்தில் தயாரிப்பு அவசியம் என பரிசீலித்து தங்களைப் பழுதுபார்த்துக் கொண்டு முன்னேறுகிறவர்கள் முதல் 10 இடங்களைப் பிடிப்பதும் உண்டு.  தோல்வி தருகிற படிப்பினையை கூர்ந்து கவனிப்பது அவசியம்.  

இளம் வயதிலேயே தோல்விகளைச் சந்தித்துப் பழகுவது உணர்ச்சி மேலாண்மையை வளர்த்துக் கொள்வதற்கான வழிமுறையாகும்.

விளையாட்டுக்களில் தோற்றவர்கள் வெற்றி பெற்றவர்களைப் பார்த்து கைகுலுக்க வேண்டும்.  விளையாட்டில் பெறுகிற வெற்றியை விட விளையாட்டுப் பெருந்தன்மை மிகவும் முக்கியம். வெற்றி பெற்றவர்களும் எக்காளம் போடுவதைவிட்டு தோல்வியுற்றவர்களிடம், "நீங்கள் நன்றாக விளையாடினீர்கள்'' என்று குறிப்பிடவேண்டும்.  இதுபோன்ற பண்புகள் ஒருவரை உயர்ந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.  

சிலர் குழந்தைகளோடு விளையாடும்போது அவை மகிழ வேண்டும் என்பதற்காக தோற்றுப்போவார்கள். இது அந்தக் குழந்தைக்கு தன்முனைப்பை வலுப்படுத்திவிடும்.  நாம் எப்போதும் ஜெயிக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தை ஏற்படுத்திவிடும். பிறகு எங்கு சென்றாலும் தோற்றால் அழுதுகொண்டு வீட்டிற்கு வரும்.  சில போட்டிகளில் தோற்றால் அந்தக் குழந்தைக்கு பெற்றோர்கள் பரிசு வாங்கித் தருவதுண்டு. இவையெல்லாம் ஒரு குழந்தையை நோஞ்சானாக்கும் நடவடிக்கைகளாகும். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளோடு விளையாடும்போது சில நேரங்களில் தோற்பதும் தேவை, அப்போதுதான் குழந்தைக்கு தன்னம்பிக்கை ஏற்படும்.  ஆனால் எல்லா நேரங்களிலும் தோற்று குழந்தைக்கு அதீத நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவது அவர்கள் எதிர்காலத்தை மழுங்கடித்துவிடும்.  

தோல்வியையே சந்திக்காத சிலர் முடிவெடுக்காத முன்ஜாக்கிரதைப் பேர்வழிகளாக  மாறிவிடுவார்கள்.  ஒருவேளை நாம் முடிவெடுத்துத் தோற்றுவிட்டால் என்ன செய்வது என பயந்து அடுத்தவர்களிடம் அந்தப் பொறுப்பை தள்ளிவிடுவார்கள்.  சட்டை எடுப்பதற்குக்கூட வேறொருவர் துணை அவர்களுக்கு வேண்டும். மற்றவர்கள் முடிவெடுத்தால் அதில் ஏற்படும் பிரச்சினைகளுக்காக அவர்களைப் பற்றி புகார் சொல்லி மகிழ்ச்சியடைவார்கள்.  இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் சில நேரங்களில் உயர்ந்த பதவிகளில் இருக்கும்போது அந்த நிறுவனமே நிலைகுலைந்து போய்விடும்.  எல்லா முடிவுகளும் தேங்கிக் கிடக்கும். கோப்புகள் ஆயிரக்கணக்கில் குவியும். அவர்களோ வெளிவட்டாரத்திற்குத் தெரியும் நடவடிக்கைகளில் மட்டும் ஈடுபட்டு சுறுசுறுப்பான பேர்வழியாக காட்டிக் கொள்வார்கள்.  குளிக்காமல் நறுமண திரவம் பூசிக்கொள்வதைப் போல அவர்கள் செயல்பாடுகள் இருக்கும்.  

தோல்விகள் கேவலமானவையல்ல என்கிற உணர்வு சின்ன வயதிலிருந்தே ஊட்டப்பட்டால் நாம் பல தற்கொலைகளைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.  சின்ன வயதில் தேர்வுத்தாளைத் திருத்துகிறபோது தன்னுடைய சிவப்புப் பேனாவை தவறுகளை அடிக்கோடிடுவதற்காகப் பயன்படுத்தாமல் நல்ல விடைகளையும், தகவல்களையும் பிரதானப்படுத்த பயன்படுத்தியதாக "என் சிவப்புப் பேனா' என்கிற புத்தகத்தில் ஆசிரியராக இருந்த மாடசாமி எழுதுகிறார். 

நாம் ஒவ்வொரு தோல்வி ஏற்படுகிறபோதும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் அதிலிருந்து பாடங்கள் கற்றுக் கொள்ளவும் பழக வேண்டும்.  மிகச் சிறந்த மனிதர்களே தோல்வி ஏற்படுகிறபோது கலங்கி விடுகிறார்கள். காரணம் அவர்களுடைய உணர்ச்சி மேலாண்மைக் குறைவு.

தோல்வி பெறுவதும் வாழ்க்கையில் ஓர் அம்சம்.  நம்மைவிடத் தகுதியானவர்கள் பெறுகிற வெற்றியை நாம் கொண்டாடக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது மட்டுமே உச்சபட்சக் கல்வியாக இருக்கும்.

தொடரும்...

]]>
iraiyanbu IAS thodar, uchchiyilirunthu thodangu-19, இறையன்பு ஐ ஏ எஸ் தொடர், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு, tதோல்விகளை நேசிப்போம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/19/w600X390/iraiyanbu_tholvi.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jan/19/தோல்விகளை-நேசிப்போம்-2634972.html
2633821 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் ரசமற்ற வாழ்க்கை! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Tuesday, January 17, 2017 11:54 AM +0530 உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-18
தினமும் ஒரே மாதிரியான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கிறவர்களுக்கு சலிப்பு தோன்றுவது இயல்பு.  திருப்பங்களும், சுவாரசியங்களும் இல்லாமல் ஒரே பணியைச் செய்கிறபோதும், பதவி உயர்வே இல்லாமல் ஓய்வு பெறும் வரை ஒரே மாதிரியான வேலையில் ஈடுபடுவதும் அலுப்பையும், சலிப்பையும் வரவழைப்பது.  ஒரு சிலர் வாழ்வின் மீது ஏற்பட்ட சலிப்பின் காரணமாகத்  தற்கொலையை நாடுவதுண்டு.

சிலர் செய்கிற பணியில் ஏற்படும் அழுத்தத்தின் காரணமாக, தீய்ந்துபோன மனநிலையை அடைகிறார்கள். அவர்கள் உடல் சக்கையானது போலவும், உயிரை யாரோ உறிஞ்சிவிட்டதாகவும் எண்ணத் தொடங்குகிறார்கள். உலகம் அவர்களுக்கு வெறுமையாக இருக்கிறது. சுரண்டப்பட்ட ஏமாற்றம் ஏற்படுகிறது. வேலைக்குப் போவதற்கே பிடிக்காத வெறுப்பு நேரிடுகிறது. அவர்களும் விரக்தியில் வெந்துவிடுகிறார்கள். 

"அதற்குப் பிறகு அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள்...' என்கிற வரிகள் புதினங்களிலும், திரைப்படங்களிலும் இடம் பெறலாம். ஆனால், வாழ்க்கை அப்படிப்பட்டதல்ல. ஒரு பிரச்னை தீர்ந்தால் நாம் சமாளிப்பதற்குத் தயாராக இன்னொரு சவால் காத்துக் கொண்டிருக்கும். தொடர் பிரச்னைகளின் வடிவமாகவே  வாழ்க்கையிருக்கிறது. அவற்றிற்கு இடையே தேநீர் அருந்துவதைப் போன்ற மகிழ்ச்சிக்குட்பட்டதே இளைப்பாறுதல். நாம் நம்முடைய விழிப்புணர்வால் அந்த பிரச்னையையும், ரசமுள்ளதாக மாற்றிக்கொண்டால் அலுப்பு நம்மை அண்டாது, அயற்சி நம்மைத் தீண்டாது. 

மேலை நாடுகளில் இடைநிலை மடைமாற்றம் (midlife transition) என்கிற தாத்பரியம் உண்டு.  நாற்பது வயதிற்கு மேல் உள்ளவர்கள் அதுவரை செய்துவந்த பணியை உதறி எறிந்துவிட்டு, அத்துடன் தொடர்பே இல்லாத வேறொரு பணிக்குச் செல்வதுண்டு.  ராணுவத்தில் இருந்தவர்கள் ஓவியராக மாறுவது, நிர்வாகத்தில் இருந்தவர்கள் சமூக சேவை செய்வது, அரசியலில் இருந்தவர்கள் ஆசிரியராக மாறுவது என முற்றிலும் மாறுபட்ட பணியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.  ஊதியத்தைத் தாண்டிய அவர்கள் தேடல் அதில் நிறைவு பெறுகிறது. 

அவ்வாறு அவர்கள் புதிய பணியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது இரண்டாம் ஆட்டத்திற்குத் தயாராகிறார்கள். கற்றுக் கொள்வதற்கும், அனுபவத்தைப் பரிசோதிப்பதற்கும் வாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றன. சுவை கூடுகிறது. மீண்டும் மாணவனான மனநிலை ஏற்படுகிறது. வாழ்க்கை ரசிக்கத் தகுந்ததாக உருமாறிப்போகிறது. அலுப்பும், சலிப்பும் விடைபெற்றுவிடுகின்றன.  அனுபவம் என்கிற சுமை அவர்களை அழுத்துவதில்லை. புதிய சூழல், புதிய சக பணியாளர்கள் என்று இன்னோர் உலகத்தை நிர்மாணித்துக் கொள்கிறார்கள்.  

குறைபாடுகள் இருப்பவர்கள்கூட வாழ்க்கையை குதூகலமாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.  எந்நேரமும் இழப்புகள் ஏற்படுத்திய தழும்புகளைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களால் மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியாது.  சின்ன வயதிலேயே முதுமைத் தட்டிப்போகும் நோய் சிலருக்கு அபூர்வமாக வரும். அப்படி பாதிக்கப்பட்ட சாம் பெர்ன்ஸ் என்கிற இளைஞர் சோர்ந்து போய் சூம்பிவிடாமல் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது எப்படி என்று உலகின் பல இடங்களில் சொற்பொழிவு ஆற்றி மகிழ்கிறார். அவர் தூக்கக்கூடிய இசை முரசு ஒன்றை  இனிமையாக ஒலித்து கச்சேரிகளில் பங்கேற்கிறார்.   

நிக் உஜிசிக் என்கிற  இளைஞர். கை, கால்கள் சரியாக இல்லாத அவரை பிறந்ததும் தாய் பார்க்கக் கூட விரும்பவில்லை. அவர் ஊனம் ஒரு தடையல்ல என்பதை உணர்ந்து கை, கால்கள் இல்லாத வாழ்க்கை என்கிற அமைப்பை நடத்தி வருகிறார்.  திருமணம் செய்துகொண்டு, குடும்பத்தோடு வாழ்கிறார்.  நலிந்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை ஏற்படுத்துவது அவருடைய பணி.  

காலையிலிருந்து இரவு வரை ஒரே மாதிரி வாழ்க்கையை நகர்த்தினால் அயர்ச்சி ஏற்படத்தான் செய்யும்.  அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு உலகமே கறுப்பு வெள்ளையாகத் தெரியும். அங்கு வண்ணங்கள் இல்லை, மலர்கள் இல்லை, மரங்கள் இல்லை, நதிகள் இல்லை, வானமும் இல்லை. படிப்பையே உலகம் என்று எண்ணுகிற பல இளைஞர்கள் அயர்ச்சிக்கு ஆட்படுவது இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான். ஏதேனும் ஒரு பொழுதாக்கத்தை பதின்ம வயதிலேயே  ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். கவிதை எழுதுவது, ஓவியம் தீட்டுவது, கிளிஞ்சல்களை சேகரிப்பது என எதுவாக வேண்டுமானலும் இருக்கலாம். 

தொடக்கத்தில் ஓர் அபத்தமான பொழுதாக்கத்தை கடைப்பிடித்தால் கூட பரவாயில்லை.  நாளடைவில் நல்ல பொழுதாக்கத்திற்கு அது நம்மை அழைத்துச் செல்லும். புத்தகத்திற்குள்ளேயே தலையைப் புதைத்துக் கொண்டிருக்காமல் மனத்தில் மடிப்பு விழுகிறபோது பொழுதாக்கத்தில் ஈடுபட்டால் மூளை விரிந்து கொடுக்கிறது.  நம் அறைக்குள் பறவைகளும், பட்டாம்பூச்சிகளும் பறக்கத் தொடங்குகின்றன. இறுக்கம் குறைகிறது.  

சிலரோ எதையும் கொண்டாடாமல் பெரிய  திருப்பத்திற்காக காத்திருப்பார்கள்.  கடைசியில் அந்த மாபெரும் வெற்றி ஏற்படும்போது எப்படிக் கொண்டாடுவது என்பது தெரியாமலேயே அவர்களுக்குப் போய்விடும்.  சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகளைக்கூட கொண்டாடுவது நம் இருத்தலை இனிமையாக்கும். அதற்காகப் பணம் செலவழிக்க வேண்டுமென்பதில்லை.  நான்கு பேர் அமர்ந்து நகைச்சுவையாக பேசிக் கொண்டு ஓர் அரை மணி நேரம் நிம்மதியாக, துளித்துளியாக தேநீரை ரசித்துப் பருகுவதும் கொண்டாட்டம்தான். இதுபோன்ற பரிமாற்றங்கள் நாம் இன்னும் இரட்டிப்பு வேகத்துடன் நம் பணியைச் செய்ய உதவும். நம் உள்ளத்தின் இடுக்குகளில் சேரும் அயர்ச்சியை அவை ஒருசேர அகற்றும்.  

சமூக நுண்ணறிவுடன் விளங்குபவர்கள் சலிப்படைவதில்லை.  அவர்களால் எந்தப் புதிய சூழலையும் எதிர்கொள்ள முடியும்.  முன்பின் தெரியாதவர்களிடம் சந்தித்து வசீகரிக்க முடியும்.  அவர்கள் பண்பாட்டு அதிர்ச்சிக்கு ஆளாவதில்லை.  புதிய இடத்தில் தனிமைப்படுவதில்லை. பள்ளியில் படிக்கிறபோதே பல்வேறு விதமான நண்பர்களுடன் பழகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். 

சிலர் அவர்கள் வகுப்பு மாணவர்களுடன் மட்டும் பழகுவார்கள்.  அதிலும் ஒரு சின்ன வட்டத்தை வைத்திருப்பார்கள்.  சாப்பிடப் போனாலும், கடைவீதிக்குப் போனாலும் அவர்களுடன் மட்டுமே பயணம் செய்வார்கள்.  சுற்றுலா செல்கிறபோது அவர்கள் எல்லாரும் ஒரே இருக்கையில் அமர்வார்கள்.  இப்படிப்பட்டவர்கள் உப்பு சப்பில்லாத வாழ்க்கைக்குத் தயாராகிறார்கள் என்பது பொருள்.  யார் ஒருவர் பலதரப்பட்ட நண்பர்களோடு பழகுகிறார்களோ, அவர்கள் தலைமைப் பண்புகளோடு விளங்குகிறார்கள் என்பது பொருள்.  

கல்லூரிகளில் படிக்கும்போது சில மாணவர்கள் மற்ற பிரிவைச் சார்ந்தவர்களைக் குறைவாக மதிப்பிடுவதையும், அவர்களோடு பழகாமல் இருப்பதையும் பார்க்கலாம்.  அவர்கள் முகம் இறுக்கமாகிவிடும்.  முகத்திற்கு ஓர் இலக்கணம் உண்டு.  அடிக்கடி புன்முறுவல் பூத்து, கண்களைச் சிநேகமாக வைத்திருந்தால் அவை நாளடைவில் அழகாகிவிடுகின்றன.  சிரிக்க மறுக்கிற முகங்கள் சினத்தின் குறியீடுகள்.  அவை சீக்கிரம் கிழடுதட்டிப் போகின்றன.  

நாங்கள் கல்லூரியில் படிக்கிறபோது விளையாட்டு, பேச்சுப்போட்டி, கவிதைப்போட்டி, ஓவியம் என்று இயங்குகிற மாணவர்கள் எங்கள் கல்லூரியைத் தாண்டி வேறு கல்லூரிகளில்  உள்ள மாணவர்களையும் நண்பர்களாக வைத்திருந்தோம்.  பூங்காக் கவியரங்கங்களில்  அவர்களைச் சந்திப்போம்.  சிலருடைய நட்பு இன்னும் தொடர்கிறது.  

வீட்டிலிருப்பவர்கள் இப்போது தீவுகளாகத் தேங்கி விட்டார்கள்.  ஆளுக்கோர் அலைபேசியோடு குடித்தனம் நடத்துகிறார்கள்.  பயணத்தின்போதுகூட அவர்கள் பரிமாறிக் கொள்வதில்லை.  சாப்பிடும்போதும் சம்பாஷணைகளும், குறுந்தகவல்களும் அலைபேசியோடு மட்டுமே.  இவையெல்லாம் வாழ்க்கையைச் சக்கையாக்கிவிடுகின்றன.

ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒருவேளையாவது ஒன்றாக அமர்ந்து உணவு உண்ண வேண்டும்.  அப்போது எந்த மின்னணு சாதனமும் இல்லாமல் அவர்கள் அன்றைய நிகழ்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.  வாரம் ஒருமுறையாவது ஒருமணி நேரம் கூடி அந்த வாரம் நடந்த அனுபவங்களைப் பேசி மகிழ வேண்டும்.  அவர்கள் ரசித்தவற்றை,  சிரித்த நகைச்சுவைகளை, ஏற்பட்ட அனுபவங்களைச் சொல்லி வயிறு குலுங்க சிரிக்க வேண்டும்.  அந்தக் கலகலப்பு அடுத்த வாரத்தையும் மகிழ்ச்சி மகரந்தம் தடவி மணக்கவைக்கும்.

உச்சிக்குப் போவது மட்டும் சாதனையல்ல.  போகிற வழியிலும் ரசித்துக்கொண்டு போனால்தான் உச்சியை அடையும்போது மூச்சு வாங்காது, களைப்பு ஏற்படாது.  

தொடரும்...

]]>
iraiyanbu IAS thodar, உச்சியிலிருந்து தொடங்கு- 18, ரசமற்ற வாழ்க்கை http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/17/w600X390/iraiyanbu_18.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jan/17/ரசமற்ற-வாழ்க்கை-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2633821.html
2627112 தொடர்கள் இறையன்புவின் வாழ்வியல் தொடர் வன்மம் தவிர்ப்போம்! வெ. இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ். DIN Wednesday, January 4, 2017 12:22 PM +0530  

உச்சியிலிருந்து தொடங்கு-17

நம் எல்லாரிடமும் சிறிதளவு வன்மம் நம்முடைய ஆழ்மனத்தில் ஒளிந்திருக்கிறது.  அது மரபுக்கூறு தொடர்புடைய பரிணாம வளர்ச்சியின் நீட்சி. அந்த வன்மத்தை மெருகேற்றி ஆக்கப்பூர்வமான செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் வெற்றியடைகிறார்கள். அதை தனக்குள்ளேயே அடைகாத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் அடுத்தவர்கள் மீது அதை செலுத்த முடியாதபோது தங்கள் மீதே செலுத்திக் கொண்டு வீழ்ச்சியடைகிறார்கள்.

சின்னக் குழந்தைகளாக இருக்கிறபோது பலர் வன்மத்தை உறிஞ்சிக் கொள்கிறார்கள்.  பெற்றோர்கள் போடுகிற சண்டை, அக்கம் பக்கத்தில் நடக்கிற அடிதடி, ஆக்ரோஷமான சொல்லாடல்கள், வன்மம் கலந்த அத்துமீறல்கள் போன்றவை அவர்களுக்குள் வன்முறை தவறல்ல என்கிற எண்ணத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. 

நம்முடைய பொழுதுபோக்குக்கான அனைத்து அம்சங்களிலும் ரத்தமும், இம்சையும் நீக்கமறக் கலந்திருக்கின்றன.  குழந்தைகள் கார்ட்டூன்களைத்தானே பார்க்கிறார்கள் என சில பெற்றோர்கள் நினைக்கிறார்கள்.  ஆனால், அவற்றில் வெளியே அப்பட்டமாகத் தெரியாத வன்மம் ஒளிந்திருக்கிறது. பாத்திரங்கள் படங்களாக இருப்பதால் பெரியவர்களுக்கு அவை வன்மம் கலந்ததாகத் தெரிவதில்லை.  ஆனால், குழந்தைகள் அவற்றைப் பாத்திரங்களாகப் பார்க்கிறார்கள். மல்லிகை நறுமண திரவத்தின் வாசனை மெதுவாக அறையெங்கும் படர்வதைப்போல, அவர்கள் இதயத்திற்குள் வன்முறை நுழைந்துவிடுகிறது.  

வன்முறையால் நாம் நினைத்தைச் சாதித்துக் கொள்வதில் எந்தத் தவறுமில்லை என்கிற எண்ணம் பலருக்கும் ஏற்படுகிறது. அடம்பிடிப்பதும் ஒருவித வன்முறையே. அழுது சாதிப்பதும் ஒருவித அடக்குமுறையே. 

சில நேரங்களில் திசை திரும்பிய வன்மம் நிகழ்கிறது.  நாம் ஒருவர் மீது இருக்கும் கோபத்தை அவர்மீது காட்ட முடியாவிட்டால், வேறு யார் மீதோ அதை வெளிப்படுத்துகிற யதார்த்தம் அன்றாடம் அனுபவிக்கும் ஒரு நிகழ்வு.  

முதலில் அது உயிரற்றவற்றின் மீது நிகழ்த்தப்படுகிறது.  கணக்கு தப்பானால் காகிதத்தை கிழித்தெறிவது, சாப்பாடு ருசியாக இல்லாவிட்டால் தட்டைக் கீழே போடுவது, நாற்காலியை உதைப்பது, தெரு விளக்கின் மீது கல் எறிவது என்று நம்மிடம் எதிர்வினை புரியாதவற்றின் மீது அதைக்  காட்டுகிறோம்.  அந்தப் பொருட்களுக்கும் நமக்கு ஏற்பட்ட ஏமாற்றங்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.  

அடுத்ததாக பிராணிகளின் மீது அந்தக் கோபம் வெளிப்படுகிறது.  சாலையில் அமைதியாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிற நாயின் மீது கல் எறிவது, மாட்டை ஓங்கி தட்டிவிட்டுச் செல்வது, ஆட்டை உதைப்பது என கோபத்திற்கு புகலிடம் தேடுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். 

இன்னும் சிலரோ, அப்பிராணிகள் மீது அந்தக் கோபத்தைக் காட்டுகிறார்கள். முதலாளி திட்டியதற்காக மனைவியின் மீது எரிந்து விழுபவர்கள், குழந்தைகளை அடிப்பவர்கள் இருக்கவே செய்கிறார்கள்.  அந்தக் காலத்தில் ஜமீன்தாரின் குழந்தைகள் படிக்கும்போது தப்பாகச் சொன்னால் அடி வாங்குவதற்கே உடன் ஒரு மாணவன் அனுப்பப்படுவான்.  ஜமீன்தாரின் மகன் தப்பாகச் சொல்லுகிறபோதெல்லாம், மாணவனுக்கு அடிவிழும்.  நம் பிரார்த்தனை நிறைவேறியதற்காக விலங்குகளைப் பலிகொடுப்பதும், புதிய கட்டுமானத்தின்போது கோழி அறுப்பதும்கூட வன்மத்தின் ஒரு பகுதிதான்.  

தற்கொலைக்கும், கொலைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பிருக்கிறது.  அவை ஒரே நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள்.  கொலை விகிதம் அதிகமிருக்கும் நாடுகளில் தற்கொலை எண்ணிக்கை குறைவாக இருக்கிறது. மனத்தில் இருக்கும் வன்மத்தை வெளிப்படுத்த வழியில்லாவிட்டால் அதை தங்கள் மீதே திருப்பிக் கொள்கிறார்கள்.  உலகத்தில் மிகவும் அமைதியான நாடு என அழைக்கப்படுவது சுவிட்ஸர்லாந்து.  அங்கு குற்றங்கள் குறைவு. எனவே, ஆண்டுதோறும் அங்கு சில சிறைச்சாலைகளை மூடி வருகிறார்கள். ஆனால், அது அதிகத் தற்கொலை விகிதத்தைக் கொண்ட ஒரு நாடு.  வன்மத்தை யார் மீது திருப்புகிறோம் என்பதே மானுட வாழ்வில் முக்கிய பங்கை வகிக்கிறது.  

சிலர் பார்க்க சாதுவாக இருப்பதனாலேயே அவர்களை அமைதி நாயகர்கள் என்று கருதிவிட முடியாது.  அவர்கள் உள்ளத்தில் வன்மத் தீ கனன்று கொண்டிருக்கலாம்.  எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர், மலர் மண் தரையில் விழுவதைப்போல மென்மையாகப்  பேசுவார்.  ஆனால், அவர் வன்முறை நிறைந்த படங்களையே விரும்பிப் பார்ப்பார்.  இன்னும் கொஞ்சம் வன்முறையிருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று கருத்துச் சொல்வார்.  இதுபோல நீறு பூத்த நெருப்பாக இருப்பவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் கடுமையான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளலாம்.  அது தற்கொலையாகவும் இருக்கலாம். 

எப்போதும் சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருக்கிற தம்பதிகள் பவள விழா காண்கிறார்கள்.  ஒருமுறைகூட அதிர்ந்து பேசாத   வீட்டில்தான் திடீரென விவாகரத்து விளைந்து விடுகிறது.  இதுபோன்ற முரண்கள் சாத்தியமானவையே.

வன்மத்தை மென்மையான முறையில் வெளிப்படுத்துபவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவற்றின் தாக்கம் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்திவிடலாம்.  தன்மீது நடவடிக்கை எடுத்தவர் மீது மொட்டைக் கடுதாசி போடுவது, அவதூறு பரப்புவது, சில திடீர் பத்திரிகைகளுக்குப் பணம் கொடுத்து பொய்யாகச் செய்திகள் வெளியிடுவது போன்ற ஈனச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் உண்டு.  தான் நேசித்த பெண் பாராமுகம் காட்டினால், அந்தத் பெண்ணின் திருமணத்தின்போது தவறாக எழுதி பிரச்னையை ஏற்படுத்துபவர்கள் உண்டு.  இவையும் வன்முறையோடு தொடர்புடையவையே. 

சிலர் தற்கொலை செய்து கொள்ளும்போது தங்கள் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களையும், நம்பியிருப்பவர்களையும் முதலில் கொன்றுவிட்டு பிறகு தன்னை மாய்த்துக் கொள்வதுண்டு.  அவர்கள் இறந்த பிறகு அவர்களைச் சார்ந்திருப்பவர்கள் துன்பப்படுவதை சகிக்காமல் அப்படிச் செய்வதுண்டு. அதே நேரத்தில் சில விநோதமான திருப்பங்கள் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளில் ஏற்படுவதுண்டு.  எல்லாரையும் கொன்ற பிறகு கொலையாளிக்கு மிகப் பெரிய நிம்மதி ஏற்படும்.  அவர்கள் பதற்றம் முழுவதுமாக அகன்றுவிடும்.  அதற்குப் பிறகு அவர்கள் சாக விரும்புவதில்லை.  

சமூகத்தில் ஒதுக்கப்பட்டும், உணர்வுகள் அமுக்கப்பட்டும் வாழ்கிற பலர் ரசிக்கிற திரைப்படங்கள் வன்முறை சார்ந்ததாக இருக்கின்றன.  அவர்களுக்குள் அமுங்கிக் கிடக்கும் கோபத்திற்கு அப்படங்கள் வடிகாலாக இருக்கின்றன. மற்றவர்கள் அவர்களை ஆதிக்கம் செய்வதை ஆற்றிக் கொள்வதற்கு இதுபோன்ற படங்கள் தற்காலிக நிவாரணமாக இருக்கின்றன.  உலகெங்கிலும் வன்முறை கலந்த புத்தகங்களே அதிகம் வாசிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால் இதுபோன்ற பொழுதுபோக்குகள் நீடித்த நிம்மதியைத் தருவதில்லை.  புண்ணை சொறியும்போது ஏற்படும் சுகத்தைப்போல அப்போது மகிழ்வைத் தந்து மேலும் ரணத்தை அதிகப்படுத்திவிடுகின்றன.  இப்படிப்பட்ட படங்களைப் பார்க்கிறவர்கள் அடுத்த நிலையில் இருப்பவர்கள் மீது வன்முறையோடு நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.  சில விளையாட்டுகள் இதுபோன்ற உணர்ச்சிகளுக்கு வடிகாலாக அமைவதுதான்.  

போர் நடக்கும்போது கொலைகள் குறைவாக இருப்பதற்கு இந்த மனவியல் காரணம் உண்டு.  இரண்டு உலகப்போர்களின்போதும் ஐரோப்பாவில் மரணங்கள் குறைவாக இருந்தன.  போர்களின் போது மேலதிகாரிகள் சிப்பாய்களை இரக்கமில்லாமல் நடத்துவார்கள்.  அது கட்டுப்பாட்டை ஏற்படுத்துவதற்காக அல்ல, மாறாக அவர்களை கொதித்தெழச் செய்வதற்காக.  தன்முனைப்பு காயப்பட்ட அந்த சிப்பாய்கள், தங்கள் வெறுப்பை எதிரிகள் மீது காட்டுவார்கள் என டெஸ்மான்ட் மாரிஸ் குறிப்பிடுகிறார்.  

சில நாடுகளில் சிப்பாய்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கும்போது எதிரியிடம் மாட்டிக்கொண்டால் எப்படியெல்லாம் துன்புறுத்துவார்கள் என வகுப்புகள் எடுப்பதுண்டு.  அது அவர்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவற்காக மட்டுமல்ல.  எதிரிகள் இவர்களிடம் சிக்கிக்கொண்டால் உண்மையை வரவழைக்க எப்படியெல்லாம் சித்ரவதை செய்யலாம் என்பதை மறைமுகமாக சொல்லிக் கொடுப்பதற்காகத்தான்.  

உண்மையான நாகரிகம் வன்முறையற்ற வாழ்க்கையைக் கற்றுக் கொடுப்பதுதான்.  கருணையும், அன்புமே பண்பாட்டிற்கான அடையாளங்கள். உடை உடுத்துவதிலும், உணவு உண்பதிலும் பண்பாடு இருப்பதாக நாம் பொய்யாக நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம்.  அவையெல்லாம் பல்வேறு தாக்கங்களால் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள்.  

மனத்தளவில் கூட மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தக்கூடாது என்கிற எண்ணத்தை சின்ன வயதிலேயே குழந்தைகளிடம் ஏற்படுத்த வேண்டும்.  அதற்குப் பெற்றோர் தங்கள் நடவடிக்கைகளைத் திருத்தி அமைத்துக் கொள்வது அவசியம். குழந்தைகள் முன்பு சண்டையிடுவது, சட்டையைப் பிடிப்பது போன்றவற்றை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும்.  கோபத்தை அடக்க நினைத்தால், அது வேறொரு சூழலில் வன்முறையாக வெளிப்படும்.  அதைக் கடப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும்.  ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வின் மூலமே அது சாத்தியம். 

நம் சரித்திரத்தில் வன்மம் சார்ந்த பதிவுகளைவிட அன்பு சார்ந்த சம்பவங்களும், சப்தம் சார்ந்த நிகழ்வுகளைவிட மெüனம் சார்ந்த பதிவுகளும் அதிகம் இடம் பெற வேண்டும். 
(தொடரும்) 

]]>
iraiyanbu IAS , இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ், உச்சியிலிருந்து தொடங்கு தொடர் 17, வன்மம் தவிர்ப்போம் http://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2017/1/4/w600X390/ussiyilirunthu.jpg http://www.dinamani.com/lifestyle/lifestyle-serials/iraianbu-serial/2017/jan/04/வன்மம்-தவிர்ப்போம்-வெஇறையன்பு-ஐஏஎஸ்-2627112.html