Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3078845 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நெகிழிக்கு விடை, மாசுக்கு தடை! வைகைச்செல்வன் DIN Saturday, January 19, 2019 02:55 AM +0530
இந்தியாவின் 29 மாநிலங்களில் ஒன்றான தமிழ்நாடு, வளமான இலக்கிய, இசை, நடனப் பாரம்பரியங்களுக்குப் பெயர் பெற்றதாகும். இயற்கை வளங்கள், தமிழர் கட்டடக் கலையைப் போற்றும் கோயில்கள், மலைவாசஸ்தலங்கள், பல சமயத்தவரின் வழிபாட்டுத் தலங்கள் என உலகப் பாரம்பரிய சிறப்புகளைக் கொண்ட தமிழகத்தில், ஒரு முறை உபயோகித்த பின் தூக்கி எறியக் கூடிய நெகிழி எனப்படும் பிளாஸ்டிக் பொருள்களால், சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் ஆபத்து கருத்தில் கொள்ளப்பட்டது.
விளைவு, இந்த ஆண்டு ஜனவரி 1-ஆம் தேதி முதல் 14 வகையான நெகிழிப் பொருள்களுக்கு விடை அளிக்கப்பட்டுள்ளது; இது ஒரு வரலாற்று மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது; இதன் மூலம் சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் மாசுக்குத் தடை செய்யும் முயற்சியில் தமிழக அரசுக்கு வெற்றி கிடைத்துள்ளது. 
நெகிழிப் பொருள்களுக்கு மாற்றாக 12 பாரம்பரியப் பொருள்களை தமிழக அரசு பரிந்துரை செய்துள்ளது. பல கட்ட போராட்டங்கள் மற்றும் எதிர்ப்புகளையும் மீறி அதிமுக அரசால் கொண்டுவரப்பட்ட, நெகிழிப் பொருள்கள் மீதான தடையை அமல்படுத்தியதன் மூலம், சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் மாசுகளைத் தவிர்க்கும் முயற்சிக்கு வெற்றி கிடைத்துள்ளது. இது வியாபாரிகள், பொதுமக்கள் உள்பட பல்வேறு தரப்பினரிடமும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது.
நெகிழிப் பொருள்கள் பயன்பாட்டினால் ஏற்படும் சுகாதாரம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளை ஆய்வு செய்ய வல்லுநர் குழு அமைக்கப்பட்டது. அந்த வல்லுநர் குழுவின் ஆலோசனையின்படி, கடந்த 2018-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 5-ஆம் தேதியன்று சட்டப்பேரவையில் விதி எண் 110-இன் கீழ் நெகிழி இல்லாத தமிழகத்தை உருவாக்கும் வகையில், 2019-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 1 முதல் 14 வகையான நெகிழிப் பொருள்கள் தடை செய்யப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டு, உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்பட்டது. 
இவற்றுள் சில பொருள்களின் பயன்பாட்டுக்கு விதிவிலக்கும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், நெகிழிப் பொருள்களுக்கான தடையை அமலுக்குக் கொண்டு வரும் நேரத்தில், தமிழகம் முழுவதும் மண்டல ஒருங்கிணைப்பாளராக மூத்த ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகளை நியமித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், தடையை முழுமையாகக் கண்காணிக்க தலைமைச் செயலர் தலைமையில் 9 கூடுதல் தலைமைச் செயலாளர்கள் மற்றும் முதன்மைச் செயலாளர்கள், தமிழ்நாடு அரசு மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரிய உறுப்பினர் செயலர் ஆகியோரைக் கொண்ட வழிகாட்டுக் குழுவும் அமைக்கப்பட்டது.
தொடர்ந்து மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் வகையில், பிரத்யேக இணையதளம், செல்லிடப்பேசி செயலி, விழிப்புணர்வு, குறும்படங்கள் வெளியிடப்பட்டன; பிளாஸ்டிக் மாசில்லா தமிழ்நாடு என்ற இலச்சினையும் வெளியிடப்பட்டது. 
நெகிழி உற்பத்தியாளர்கள், வணிகர்கள் உள்ளிட்ட சங்கத்தினரிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் கூட்டங்கள் தமிழ்நாடு அரசு மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் மூலம் நடத்தப்பட்டு, அதில் நெகிழி தடை தொடர்பான சந்தேகங்களுக்கு வல்லுநர்கள் விளக்கம் அளித்தனர்.
மேலும், இது பற்றி அனைத்து மாவட்டங்களிலும் உணவகங்கள், திருமண மண்டபங்கள், வணிக வளாகங்கள், டாஸ்மாக் பார் உரிமையாளர்கள் சங்கங்களுடன் கலந்தாய்வுக் கூட்டங்களும், விழிப்புணர்வு மண்டல மாநாடுகளும் பேரணிகளும் நடத்தப்பட்ட நிலையில், அதிமுக அரசு ஏற்கெனவே அறிவித்தபடி நெகிழி தடை அமலுக்கு வந்துள்ளது.
இதைத் தொடர்ந்து காய்கறிச் சந்தைகள், சாலையோரக் கடைகள், பூக்கடைகள் மற்றும் உணவகங்களில் தடை செய்யப்பட்ட நெகிழிப் பொருள்களைத் தவிர்த்து, அதற்கான மாற்றுப் பொருள்களையும் வியாபாரிகள் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருப்பது வரவேற்கத்தக்கது.
தமிழகம் முழுவதும் மக்காத நெகிழிப் பொருள்களின் பயன்பாட்டுக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. எனினும் நெகிழி தாள்கள், தட்டுகள், தேநீர் பாக்கெட்டுகள், தண்ணீர் பாட்டில்கள், குவளைகள், தண்ணீர் உறிஞ்சி குழல்கள், நெகிழி கொடிகள், நெகிழி உறைகளைப் பயன்படுத்த முடியாது. பால், தயிர், எண்ணெய், மருத்துவ உறைகளுக்கு மட்டும் தடையில் இருந்து விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. 
உலகையே அச்சுறுத்தும் பிரச்னையாக இயற்கையையும், சுற்றுச்சூழலையும் பாதிக்கும் பல்வேறு காரணிகளில் நெகிழி எனப்படும் பிளாஸ்டிக் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. நெகிழி மற்றும் பாலிதின் பைகளின் பயன்பாட்டால், சுற்றுச்சூழல் மாசு, கடல் வளம் மற்றும் நிலத்தடி நீர் பாதிப்பு, மண்வள பாதிப்பு, விலங்கினங்களுக்கு ஆபத்து என்பது தொடர்கதையாகி வருகிறது.
நெகிழி மற்றும் பாலிதின் பைகள் மக்குவதற்கு பல ஆண்டுகளாகும். மழைநீர் மண்ணில் புக முடியாமல் போவதோடு, நிலத்தடி நீரும் மாசடைந்து, தாவரங்கள் வளராமல் தடுப்பதற்கும், மழையின்மைக்கும் காரணமாகிறது. இதனால் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்படைந்து, மக்களுக்குப் பல்வேறு நோய்கள் வரக் காரணமாவதுடன், கால்நடைகள் உள்பட இந்தப் பூமியில் வாழும் எண்ணற்ற உயிரினங்கள் மெல்ல மெல்ல அழிந்து வருகின்றன. 
முந்தைய காலங்களில் எல்லாம் பொருள்கள் வாங்க கூடை, பெட்டி, துணிப் பைகள் முதலானவற்றை நம் முன்னோர் எடுத்துச் சென்றனர். கடைக்காரர்களும் நுகர்வோருக்கு வேண்டிய பொருள்களை செய்தித் தாள்களில் மடித்து, சணல் கயிற்றால் கட்டிக் கொடுத்தனர்.
ஆனால், இன்று சூப்பர் மார்க்கெட், மால் என்று பெருகிவிட்ட நிலையில், ஏற்கெனவே பாலிதின் மற்றும் நெகிழிப் பைகளில் நிரப்பி வைக்கப்பட்ட பொருள்களை சுய சேவைகளின் மூலமே எடுத்து, கணினி மூலமாக விலைப் பட்டியல் பெற்று பின்னர் பணம் கொடுத்து வாங்கி வரவேண்டிய சூழ்நிலைதான் உள்ளது. 
உணவகங்களில்கூட உணவுப் பொருள்களை பாலிதின் உறையில்தான் அளிக்கின்றனர். சூடான உணவுப் பொருள்களை நெகிழி, பாலிதின் பைகளில் கொண்டு செல்வதால், சூடு, எண்ணெய் தன்மை காரணமாக நெகிழியில் உள்ள ஆபத்தான வேதிப் பொருள்கள், உணவுப் பொருள்களுடன் கலந்து அவை புற்றுநோய், இதயக் கோளாறு தொடர்பான நோய்கள் மற்றும் தைராய்டு நோய் முதலானவை ஏற்படவும் காரணமாகிறது. 
மேலும் நெகிழிப் பொருள்களை எரிக்கும்போது வெளியாகும் நச்சு வாயுவால் காற்று மாசடைகிறது. உணவுப் பொருள்களுடன் தூக்கி எறியப்படும் நெகிழி கழிவுகளை ஆடு, மாடுகள் உள்ளிட்ட கால்நடைகள் உண்பதால் உயிரிழப்புகள் ஏற்படுகின்றன.
மரவள்ளி, மக்காச்சோளம், சோயா ஆகிய பொருள்களைப் பயன்படுத்தித் தயாரிக்கப்படும் பைகளையே மக்கும் பிளாஸ்டிக் என்றும், இவை தண்ணீரில் கரையும், மண்ணில் போட்டால் மக்கிப் போகும் என்றும் சொல்கின்றனர். ஆனால், அதிலும் சில குறைபாடுகள் உள்ளன.
எனவே, எதையும் முழுமையாக ஆய்வு செய்யாமல், மக்கும் நெகிழி என்று அறிமுகம் செய்வதும், அதை அதிகளவில் பயன்படுத்துவதும்கூட பாதிப்பை ஏற்படுத்தலாம். நெகிழிப் பொருள்கள் மக்காத தன்மை கொண்டவை என்பதாலும், அவற்றை அழிக்க முடியாது என்ற காரணத்தாலும், நெகிழிப் பொருள்களை அறவே தவிர்ப்பது அவசியமாகிறது.
நெகிழி சூழ்ந்த உலகம் என்று வர்ணிக்கும் அளவு எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் நெகிழிப் பொருள்களில், பெரும்பாலும் மண்ணில் மக்கக் கூடியவை எத்தனை என்று நாம் சிந்தித்துப் பார்த்தோமானால், விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவு மிகவும் குறைவான எண்ணிக்கையில்தான் இருக்கும். காலையில் எழுந்து பல் துலக்குவதில் தொடங்கி, இரவு தூங்கச் செல்லும் வரை நெகிழி என்பது ஒரு தவிர்க்க முடியாத பொருளாக இன்று உருவெடுத்துள்ளது.
ஒரு முறை பயன்படுத்தி விட்டு தூக்கி எறியக் கூடிய கலாசாரம்தான் இன்றைய உலகையே இயக்கிக் கொண்டு இருக்கிறது. ஒரு நெகிழிப் பொருள் முழுவதுமாக அழிவதற்கு 200 ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொள்கிறது என்றும், இதற்குச் சரியான மாற்று வழிதான் பயோபிளாஸ்டிக் என்றும் அறிவியல் நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.
நெகிழிப் பொருள்களுக்கு மாற்றாக வந்த ஒன்றுதான் பயோபிளாஸ்டிக். வெதுவெதுப்பான தண்ணீரில் உடனடியாகவும், நிலத்திலோ, கடலிலோ கரையக்கூடிய சிறப்பையும் பயோபிளாஸ்டிக் பெற்றுள்ளது. இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்களில் கரைந்துவிடும் என்பதுதான் இதன் தனிச் சிறப்பு.
மரவள்ளிக்கிழங்கு, மக்காச்சோளம், சோயா ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி பயோபிளாஸ்டிக் தயாரிக்கப்படுகிறது. நெகிழிப் பைகளுக்கு மாற்றாக இதில் பைகள் செய்தும் பயன்படுத்தலாம். இந்தப் பைகள் சில நாள்களிலேயே மண்ணிலோ, நீரிலோ கரைந்து விடுவதால், இதற்கு 100 சதவீதம் மக்கும் தன்மை கொண்ட பிளாஸ்டிக் என நிபுணர்கள் பெயர் சூட்டியுள்ளனர்.
காய்கறிகள், இயற்கைக் கழிவுகளைக் கொண்டு பயோபிளாஸ்டிக் தயாரிக்கப்படுவதால், இதனை குழந்தைகளோ அல்லது விலங்குகளோ சாப்பிட்டு விட்டாலும், உடலுக்கு எந்தவித பாதிப்பும் ஏற்படாது.
பாலிதின் பைகளால் வரும் நரம்புத் தளர்ச்சி, நோய் எதிர்ப்புக் குறைதல், மூச்சுக்குழாய் பாதிப்பு, சிறுநீரகச் செயல் குறைபாடு, புற்றுநோய் போன்ற அபாயங்களிலிருந்து நம்மைக் காக்கிறது.
நாளைய சந்ததியினருக்கு ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும் என்றால், நீர், நிலம், காற்று போன்றவற்றை சுத்தமாக வைத்திருப்பதுடன், அவற்றை அடுத்த தலை
முறைக்கு நல்ல முறையில் விட்டுச் செல்வது நம் ஒவ்வொருவரின் தலையாய கடமையாகும். 

கட்டுரையாளர்:
முன்னாள் கல்வி அமைச்சர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/19/நெகிழிக்கு-விடை-மாசுக்கு-தடை-3078845.html
3078844 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் செந்தமிழின் புதிய மகள் சிந்தி! முனைவர் மலையமான் DIN Saturday, January 19, 2019 02:55 AM +0530
சிந்தி மொழி மிகவும் பழைமையான மொழிகளுள் ஒன்று. இது இலக்கிய வளம் இலங்கும் மொழி. நாட்டுப்புற இலக்கியம் மேம்பட்ட மேன்மை மொழி. இந்தியாவின் அங்கீகாரப் பட்டியலில் இடம்பெற்ற இனிய மொழி. பாகிஸ்தான் நாட்டின் அலுவல் மொழிகளுள் இதுவும் ஒன்று. அங்கு சிந்தி மாநிலம், சிந்து என்ற நகரம், சிந்தி பல்கலைக்கழகம் முதலியவை உள்ளன. அங்கு சிந்தி மொழி பேசுவோரின் எண்ணிக்கை இரண்டு கோடி.
உகாண்டா, காங்கோ, கென்யா, தான்சானியா, தென்னாப்பிரிக்கா, மடகாஸ்கர், பிரிட்டன், அமெரிக்கா, கனடா, தாய்லாந்து, சிங்கப்பூர், இலங்கை முதலிய பல நாடுகளில் சிந்தி மொழியாளர்கள் வாழ்கின்றனர். இந்தியாவில் குஜராத், கச், மகாராஷ்டிரம் முதலிய பகுதிகளில் சிந்திக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள். சென்னையிலும் சிந்தி குடும்பங்கள் உள்ளன. 
சம்ஸ்கிருதத்திலிருந்து சிந்தி பிறந்தது என்று முதன்முதலாக ஏர்னெஸ்ட்டிரம்ப் என்ற ஆய்வாளர் அறிவித்தார். என்.எ.பலோச் இந்தக் கருத்தை மறுத்தார். சிந்தி, திராவிட மொழிகளுள் ஒன்று. மொகஞ்சதாரோ நாகரிகத்தில் இதன் வேர் உள்ளது என்றார் அவர். மொகஞ்சதாரோ, தொல் தமிழினத்துக்கு உரியது என்ற உண்மையை ஐராவதம் மகாதேவன், மதிவாணன், பூரணசந்திர ஜுவா, பர்ப்போலா முதலிய அறிஞர்கள் அறிவித்துள்ளனர். 
தமிழகம், பல்வேறு அயல் மொழியினரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டது. அதன் காரணமாகப் பல அயற்சொற்கள் தமிழில் கலந்தன. சிந்தி மொழியினரும் வேறுசில அயல் மொழியினரின் ஆதிக்கத்துக்கு அடங்கிக் கிடந்தனர். அதன் விளைவாக, அரபுச் சொற்களும் பெர்சியச் சொற்களும் சிந்தி மொழியில் நுழைந்தன. சம்ஸ்கிருதச் சொற்களும் காலப்போக்கில் அதில் கலந்தன. பலமொழிக் கலப்பால், பல்வேறு எழுத்து முறைகள் சிந்தி மொழியில் உருவாயின. அரபு, தட்ட, குடுவடி, லுஹங்கி, கோஜ்சி, தேவநாகரி, குருமுகி முதலிய எழுத்துமுறைகள் தோன்றின. இவற்றில் தேவநாகரி, அரபி எழுத்து முறைகளே முதன்மை பெற்றன.
தமிழில் உயிரெழுத்துகளும் மெய்யெழுத்துகளும் தனித்தனியாக உள்ளன. உயிரெழுத்துகளில் குறிலும், அதை அடுத்து நெடிலும் அமைந்துள்ளன. இந்தச் சிறப்பு உலகில் வேறு எந்த மொழியிலும் இல்லை. 
சிந்தி மொழியில் இந்த அடிப்படை எழுத்து முறை இருக்கிறது. இம்மொழியில் அ, ஆ, இ, ஈ, உ, ஊ, எ, ஏ, ஐ, ஒ, ஓ, ஒள என்று எழுத்துகள் தேவநாகரி வடிவத்திலும், அரபு வடிவத்திலும் பயன்பாட்டில் இருக்கின்றன. இந்த ஒரு செய்தியே, சிந்தி மொழி தமிழின் மகள் என்பதை அறிவிக்கின்ற சான்றாக அமையும். 
சிந்தி மொழியின் தோற்றம், தொன்மை முதலியவை பற்றி, இரண்டு அறிஞர்கள் ஆய்வு செய்தார்கள். குலாம் அலி அல்லானா, பர்சோஜெஸ்ஸ ராம் கித்வானி என்ற இந்த அறிஞர்களுக்குத் தமிழ் பற்றித் தெரியாது. பர்ரோவும் எமனோவும் இணைந்து தயாரித்த அகராதி இவர்களுக்குப் பெருந்துணை புரிந்தது. 
உடல் உறுப்புகளின் பெயர்கள் முக்கியமானவை. மொழிக்கு அடிப்படையானவை, என்றும் மாறாதவை. தமிழில் வாய் என்ற உறுப்புச் சொல் உள்ளது. இது சிந்தி மொழியில் வாயி என்று வழக்கில் உள்ளது. தமிழில் சடை (மயிர்), சிந்தி மொழியில், சோடீ என்று வழங்கப்படுகிறது.
உறவு முறைச் சொற்களும் சிறப்புக்குரியவை. அம்மா என்பது தமிழிலுள்ள அருமையான சொல். மொழிச் சொல்லின் பிறப்புக்கு வழிகாட்டும் சொல். ஒட்டியிருக்கும் வாயின் இதழ்களை மென்மையாகத் திறந்து ஒலியை வெளிப்படுத்தினால் அம்மா என்ற சொல் தோன்றும். இதழ்களைஅழுத்தமாகத் திறந்தால் அப்பா என்ற சொல் பிறக்கும். சிந்தியின் கிளை மொழிகளில், அம்மா என்பதற்குப் பல சொற்கள் உள்ளன.
அம்மாவின் உடன்பிறப்பு மாமன். (இங்கும் மா என்ற எழுத்து முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது). மாமா என்ற தமிழ்ச்சொல், சிந்தி மொழியில் உருமாறாமல் அப்படியே திகழ்கிறது. பெண் என்ற தமிழ்ச் சொல் மெல்லொலி ப என்ற எழுத்துடைய பென் என்று சிந்தி மொழியில் வழங்கப்படுகிறது. இச்சொல் அம்மொழியில் தங்கையைக் குறிக்கிறது.
தமிழில் அன் என்ற விகுதி ஆண்பாலுக்கு உரியது. சிவன், முருகன் முதலிய பெயர்ச் சொற்களிலும் அன் என்ற முடிபு உள்ளது. வடபுலத்தில் இந்த அன் முடிபு நிலை இருக்காது. சிவன் என்பது சிவ் என்றும் ராமன் என்பது ராம் என்றும் கூறப்படும். ஆனால், தமிழிலுள்ளதைப் போலவே சிந்தியில் அன் என்னும் முடிபுநிலை நிலவுகிறது என்று அவர்ஆய்ந்துரைத்தார்.
தமிழில் வல் என்பது பலத்தைக் குறிக்கும். சிந்தி மொழியில் இச்சொல் வலன் என்றும் வலங்கான் என்றும் இருப்பதாக அவர்அறிவித்துள்ளார். இடப்பெயர்கள் மூலமும் தமிழ்-சிந்தி உறவு நிலை தெரிகிறது.
கோட்டை என்பது தமிழ்ச் சொல். இது சிந்தி மொழியில் கோட் என்ற சுருங்கிய நிலை கொண்டுள்ளது. கோட் என்பதை முடிபுச் சொல்லாகக் கொண்டு சிந்தி மொழிப் பகுதியிலும், வடநாட்டின் பிற பகுதிகளிலும் ஊர்கள் சில அமைந்துள்ளன (எ.கா. அமர்கோட், பதான்கோட்).
எண்ணிக்கைப் பெயர்களிலும், தமிழ்-சிந்தி உறவு தெரிகிறது. இரண்டு என்பது ரென்ட் என்றும், மூன்று என்பது மூன் என்றும் நாலூ (நான்கு) என்பது நாரு என்றும், அஞ்சு (ஐந்து) என்பது அஞ்சு என்றும், ஆறு சிதைவுறாமல் ஆறு என்றும் சிந்தி மொழியில் உள்ளன. இலக்கண மொழியியல் துறையிலும் தமிழுக்கும் சிந்திக்கும் ஒற்றுமைகள் உள்ளன. 
மேற்கூறிய சில சான்றுகளால், செந்தமிழின் புதிய மகள் சிந்தி மொழி என்பதை அறியலாம். கால்டுவெல்லின் ஒப்பிலக்கணப் பெருநூலின் பின்னிணைப்பாக இந்த உண்மையைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/19/செந்தமிழின்-புதிய-மகள்-சிந்தி-3078844.html
3078259 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முத்தலாக் மாயப் புனைவுகள்..! எம்.எச். ஜவாஹிருல்லா DIN Friday, January 18, 2019 01:23 AM +0530 நாடாளுமன்றத்தின் மாநிலங்களவையில் முத்தலாக் மசோதாவிற்குக் கடும் எதிர்ப்பு ஏற்பட்டு, அது நிறைவேற முடியாத நிலையில் மீண்டும் முத்தலாக் குறித்த அவசரச் சட்டத்தை பிறப்பித்துள்ளார் குடியரசுத் தலைவர். 
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, முத்தலாக்குக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதைச் சட்டப்பூர்வமாக்குவதாகக் கூறிக்கொண்டு மத்திய அரசு கொண்டுவரத் துடிக்கும் மசோதா இது. ஆளும் பாஜக கூட்டணிக்கு மக்களவையில் இருக்கும் பெரும்பான்மை பலத்தின் அடிப்படையில் மசோதாவை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்போது, மாநிலங்களவையால் முட்டுக்கட்டை போடப்பட்டிருக்கிறது.
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு முத்தலாக் விவாகரத்து முறையைத் தடை செய்ததன் பின்னணியில் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் இந்த மசோதாவை எதிர்ப்பானேன் என்று கேட்கலாம். முத்தலாக் விவாகரத்து முறையைச் சட்டவிரோதமாக்குவது மட்டுமே நோக்கமாக இருந்தால் அதற்கு எதிர்ப்பு இருந்திருக்காது. ஆனால், முத்தலாக் விவாகரத்து முறையைக் கிரிமினல் குற்றமாக்கி, முத்தலாக் முறையில் விவாகரத்துக் கோரும் ஆண்களுக்கு சிறைத்தண்டனை வழங்க வழிகோலி இருப்பதுதான் அதிர்ச்சியையும், எதிர்ப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.
விவாதத்தில் பேசிய எதிர்க்கட்சி தலைவர் மல்லிகார்ஜுன கார்கே, விவாகரத்துச் செய்யப்படும் இந்து அல்லது கிறிஸ்தவப் பெண்களின் கணவர்களுக்கு சிறைத் தண்டனை கொடுக்காதபோது, முத்தலாக் சொல்லும் முஸ்லிம் ஆண்களுக்கு மட்டும் சிறைத் தண்டனை கொடுப்பது நியாயம்தானா என்று வினவினார். இதற்குப் பதிலளித்த சிறுபான்மை விவகாரத் துறை அமைச்சர் முக்தார் அப்பாஸ் நக்வி, அந்த மதங்களில் முத்தலாக் இல்லை என்று பதிலளித்தார். 
இந்து மதத்திலும், கிறிஸ்தவ மதத்திலும், வேறு மதங்களிலும் முத்தலாக் விவாகரத்து முறை இல்லைதான். ஆனால், மனைவியை அபலைப் பெண்ணாக, வாழாவெட்டியாக்கி விட்டு, தான் மட்டும் சொகுசு வாழ்வு வாழும் ஏனைய மதங்களைச் சேர்ந்த கணவர்களை தண்டிக்க ஏன் தண்டனை இல்லை என்று முக்தார் அப்பாஸ் நக்வியை கேட்கத் தோன்றுகிறது.
முத்தலாக் பற்றி மாயப் புனைவுகள் செய்யப்படும் தருணத்தில் அபலைப் பெண்கள் குறித்து மலையளவு உண்மைகள் மறைக்கப்படுகின்றன. முத்தலாக் முறையில் விவாகரத்து மிக அதிகமாக முஸ்லிம்களிடையே நடைபெற்று வருவது போல் பாஜகவைச் சேர்ந்த அமைச்சர்களும் உறுப்பினர்களும் கருத்துகளைப் பதிவு செய்கிறார்கள். ஆனால், உண்மை நிலை இதற்கு நேர்மாறாக உள்ளது என்பதை அரசின் புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.
முஸ்லிம் பெண்களின் திருமண வாழ்வு நிலையானது. மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு (சென்சஸ்) புள்ளிவிவரங்களில் மதரீதியான திருமண நிலை குறித்த ஒரு புள்ளிவிவரத் தொகுப்பு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏனைய மதப் பெண்களுடன் ஒப்பிடுகையில், முஸ்லிம் பெண்களின் திருமண வாழ்வு நிலையானதாக இருப்பதை இந்தப் புள்ளிவிவரம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 
எடுத்துக்காட்டாக, திருமண பந்தத்தை முறிக்காமல் வாழும் பெண்களில் முஸ்லிம் பெண்களின் சதவீதமே (87.8%) அதிகமாக உள்ளது. இந்துக்களில் 86.2%, கிறிஸ்தவர்களில் 83.7%, இதர மத சிறுபான்மையினரில் 85.8% பெண்கள்தான் நிலையான, மணவாழ்க்கை பெறுகிறார்கள் என்கிறது அரசின் புள்ளிவிவரம்.
முஸ்லிம் பெண்களின் திருமண வாழ்வு மகிழ்ச்சிக்குரியது அல்ல என்ற பாஜகவினரின் கருத்தை இந்தப் புள்ளிவிவரம் தெளிவாக மறுக்கிறது. கைம்பெண்ணாக வாழும் முஸ்லிம்கள் மிகக் குறைவு. முஸ்லிம் பெண்களிடையே கைம்பெண்களாக வாழும் பெண்களின் எண்ணிக்கை, மற்ற மத பெண்களுடன் ஒப்பிடுகையில் மிகக் குறைவாக இருப்பதை 2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. 
இந்துக்களில் 12.9%, கிறிஸ்தவர்களில்14.6%, இதர மத சிறுபான்மையினரில் 13.3% பெண்கள் கைம்பெண்களாக வாழும் நிலையில், முஸ்லிம்களில் 11.1% பெண்கள்தான் மறுமணம் செய்து கொள்ளாமல் வாழ்கிறார்கள். முஸ்லிம்களிடையே கைம்பெண் மறுமணம் செய்யும் கலாசாரம் இருப்பதே கைம்பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பதற்கான முக்கிய காரணமாகக் கருதப்படுகிறது. 
முஸ்லிம்களில் அபலைப் பெண்களும் ஆகக் குறைவு. கணவனிடமிருந்து பிரிந்து கைவிடப்பட்ட அபலைப் பெண்கள் குறித்த புள்ளிவிவரங்களையும் 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு பட்டியல் அளிக்கிறது. இந்த நிலையில் வாழும் பல்வேறு பெண்களில் முஸ்லிம் பெண்களின் சதவீதம்தான் மிகக் குறைவாக உள்ளது. 
இந்துக்களில் 0.69% (19,08,000), கிறிஸ்தவர்களில் 1.19% (90,000), இதர மத சிறுபான்மையினரில் 0.68% (80,000) பெண்கள் அபலைகளாக இருக்கிறார்கள் என்றால், முஸ்லிம் பெண்களின் சதவீதம் வெறும் 0.67% (2,08,000) மட்டுமே என்கிறது 2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு.
இந்தியாவில் விவாகரத்தான பெண்களைவிட, அபலைப் பெண்கள் அதிகம். அதாவது, விவாகரத்துச் செய்யப்பட்ட பெண்களைவிடக் கணவனால் கைவிடப்பட்ட அபலைப் பெண்களின் எண்ணிக்கை இரு மடங்கு அதிகமாக உள்ளது கவனிக்கத்தக்கது. இந்தியாவில் வாழும் அபலைப் பெண்களின் எண்ணிக்கை 23 லட்சம் ஆகும்.
விவாகரத்துச் செய்யப்பட்ட பெண்களின் எண்ணிக்கை 9.1 லட்சம். விவாகரத்துச் செய்யப்பட்ட 9.1 லட்சம் பெண்களில், முஸ்லிம் பெண்களின் எண்ணிக்கை 2.1லட்சம் எனவும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரம் தெரிவிக்கிறது. 
கணவரால் கைவிடப்பட்டு நிர்க்கதியாக வாழும் ஒவ்வொரு பெண்மணியின் வாழ்வும் பரிதாபத்துக்குரியது. இத்தகைய பெண்கள் தங்கள் பிறந்த வீட்டிலும் புகுந்த வீட்டிலும் மிகுந்த சவால்களைச் சந்திக்கின்றனர்.தங்கள் மகன் இந்தப் பெண்ணைக் கைவிட்டதால் அவருக்கு எவ்வித உதவியும் செய்ய கணவன் வீட்டில் உள்ளவர்கள் முன்வருவதில்லை. தாய் வீட்டில் உள்ளவர்களோ மகளுக்குத் திருமணம் முடிந்து விட்டால், அவர் வேறு ஒருவருடைய உடைமை என்று கருதுவதால், அவர்களாலும் அபலைப் பெண் புறக்கணிக்கப்படுகிறார். 
இந்தப் பெண்கள் மணவிலக்கு பெறாத காரணத்தினால், பிற மதங்களில் இவர்களால் மறுமணமும் செய்ய முடிவதில்லை. இந்தப் பெண்கள் மிக மோசமான சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலையில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். தன் கணவன் மீண்டும் தன்னை அழைக்க மாட்டாரா என்ற எதிர்பார்ப்பில் அவர்கள் காலம் தள்ளுகிறார்கள். 
இத்தகைய அவல நிலையை விவாகரத்துச் செய்யப்பட்ட முஸ்லிம் பெண்கள் பெரும்பாலும் அனுபவிப்பதில்லை. ஏனெனில், இந்தப் பெண்கள் தங்கள் தாய் வீட்டுக்கு முழு உரிமையுடன் செல்லலாம். மேலும் தம் பெற்றோர் சொத்தில் பெண்களுக்கும் பங்கு உண்டு.
மதத்தின் பெயரால் நமது அன்னையருக்கும் சகோதரிகளுக்கும் அநீதி இழைக்கப்பட மாட்டாது என்று பிரதமர் நரேந்திர மோடி பேசி வருகிறார். 2019-ஆம் ஆண்டின் முதல் நாளில் ஒரு செய்தி நிறுவனத்துக்குப் பேட்டியளித்த பிரதமர் மோடி, முத்தலாக் சட்டம் பாலின நீதி மற்றும் சமூக நீதி தொடர்பானது என்று தெரிவித்துள்ளார்.
19 லட்சம் அபலைப் பெண்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இந்துக்களாக இருக்கும் நிலையில், முஸ்லிம் பெண்கள் பற்றிக் கவலைப்படும் பிரதமர், எண்ணற்ற அபலைப் பெண்களுக்குப் பாலியல் நீதியையும் சமூக நீதியை அனுபவிப்பதற்கு உரிய சட்டத்தையும் இயற்றுவதுதான் நியாயமான அணுகுமுறையாக இருக்கும். 
முத்தலாக் முறை நடைமுறையில் இருந்தாலும், மிக அரிதான சில நிகழ்வுகளில்தான் முஸ்லிம் சமுதாயத்தில் அந்த நடைமுறை பின்பற்றப்படுகிறது. முத்தலாக் முறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் வகையில், அதைக் கிரிமினல் குற்றமாக்கியிருப்பது கண்டனத்துக்குரியது.
முத்தலாக் முறை விவாகரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மனைவி மட்டுமல்லாமல், அவரது உறவினர்களும் புகார் அளிக்கலாம் என்று கூறியிருப்பது, அதிகார துஷ்பிரயோகத்துக்கு வழிகோலும். 
அப்பாவி முஸ்லிம் ஆண்கள் சாதாரணமான முறையில் விவாகரத்துக்குக் கோரினாலும், அதையே முத்தலாக் முறை விவாகரத்தாக மாற்றிப் புகார் வழங்க வழிகோலப்படுகிறது.
புகாரின் அடிப்படையில் கைது செய்யப்பட்ட கணவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டால், பாதிக்கப்பட்ட மனைவிக்கும் குடும்பத்துக்கும் யார் பாதுகாப்பு வழங்குவது? அவர்களுக்கு ஜீவனாம்சம் வழங்குவது எப்படி? ஏனைய மதங்களில் இல்லாத கிரிமினல் குற்றப் பிரிவு முஸ்லிம் விவாகரத்துக்கு மட்டும் சேர்க்கப்படுவானேன்? ஆட்சி அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதற்காக அரசியல் சட்டம் வழங்கி இருக்கும் உரிமைகளைப் பறிக்க முற்படுவது ஜனநாயக விரோதம் என்பதை இவர்களுக்கு யார் எடுத்துரைப்பது?

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், மனிதநேய மக்கள் கட்சி.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/18/முத்தலாக்-மாயப்-புனைவுகள்-3078259.html
3078258 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இடஒதுக்கீடு சலுகை: விட்டுக் கொடுக்கத் தயாரா? பூ. சேஷாத்ரி DIN Friday, January 18, 2019 01:22 AM +0530 மத்திய அரசால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு நடைமுறைக்கு வந்திருக்கும் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பொதுப் பிரிவினருக்கான கல்வி, வேலைவாய்ப்பில் 10 சதவீத இடஒதுக்கீடு பலரது விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது.
பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியவர்களுக்காக ஏற்கெனவே பல நலத்திட்டங்கள் நடைமுறையில் இருக்கின்றன. அப்படி இருக்கையில், எதற்காக அவர்களுக்குத் தனியாக இடஒதுக்கீடு எனப் பலராலும் கேள்விக் கணைகள் தொடுக்கப்படுகின்றன.
ஜாதிய அடிப்படையில்தான் பின்தங்கியவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேற இடஒதுக்கீடு என்பது தேவையான ஒன்று என அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டு, அதற்கான நெறிமுறைகளை வகுத்தார். அதனால்தான் பொருளாதாரத்தைவிட ஜாதியை சமூக நீதிக்கான அளவுகோலாகக் கொண்டனர் அம்பேத்கர் முதலிய நம் முன்னோர்.
ஜாதி என்பது இருக்கும் வரை இடஒதுக்கீடு என்பது அவசியம் இருக்க வேண்டிய கட்டாயச் சூழல் தற்போது நிலவி வருகிறது. இடஒதுக்கீடு என்பது, சமுதாயத்தில் பின்தங்கியிருக்கும் பிரிவைச் சேர்ந்த மக்களுக்குக் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளில் முன்னுரிமை அளித்து, அதன் மூலம் காலப்போக்கில் சமுதாய சமத்துவத்தை ஏற்படுத்த கொண்டுவரப்பட்டதாகும். அப்படி பின்தங்கியிருக்கும் மக்கள் இனம், ஜாதி, மொழி, வசிப்பிடம், பொருளாதாரச் சூழல், உடல் ஊனம் போன்ற வகைகளில் வகைப்படுத்தப்பட்டனர்.
10 ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே இடஒதுக்கீடு தேவை என அம்பேத்கர் கூறியிருந்தார். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களை 10 ஆண்டுகளுக்குள் மேம்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் கருதினார். அதற்குள் சமூக ஒற்றுமையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தில் இருந்தார். ஆனால், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தவர்களின் வாழ்வில் மாற்றம் ஏற்படாததால் 10 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை இடஒதுக்கீட்டு முறை நீட்டித்துக் கொண்டே வரப்படுகிறது. 
இது குறித்து மூத்த அறிஞரும் எழுத்தாளருமான டாக்டர் ஹரி நரகே கூறியதாவது: இடஒதுக்கீடு என்பது மூன்று வகைப்படும். அரசியலில் இடஒதுக்கீடு (தனித் தொகுதிகள்); கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு; அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 334-ஆவது பிரிவின்படி, அரசியல் இடஒதுக்கீட்டுக்கு மட்டும்தான் 10 ஆண்டுகள் வரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ஆனால், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் இருக்கும் இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எந்த வரம்பும் இல்லை என்றார் அவர்.
அரசியல் நிர்ணய சபை நடவடிக்கை அறிக்கையின் எட்டாவது பகுதியின்படி, அரசியல் இடஒதுக்கீட்டுக்கு 10 ஆண்டுகள் வரம்பு என்பதை அம்பேத்கர் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. எனினும், அவர் ஒரு தீவிர ஜனநாயகவாதி என்பதால், 10 ஆண்டுகள் வரம்புக்கு ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய சூழல் உருவானது.
அரசியல் இடஒதுக்கீடு தொடர்பாக அன்றைய சென்னை மாகாண உறுப்பினரான எஸ்.நாகப்பா, இடஒதுக்கீடு 150 ஆண்டுகளுக்குத் தொடர வேண்டும் என்று 1949-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 25 அன்று அம்பேத்கருக்குக் கோரிக்கை விடுத்தார். இல்லையென்றாலும் பட்டியலினத்தவர், பழங்குடியின மக்களின் நிலை உயரும் வரை இடஒதுக்கீடு தொடர வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.
அதற்கு, நீண்ட காலத்துக்கு இடஒதுக்கீடு முறை வேண்டியிருக்கும் என தனிப்பட்ட முறையில் நினைக்கிறேன். பட்டியலினத்தவருக்கு நீண்ட காலத்துக்கு இடஒதுக்கீட்டை வழங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால், நான் ஏற்கெனவே கூறியதுபோன்று, 10 ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே இடஒதுக்கீடு முறையைப் பின்பற்ற இந்தச் சபை முடிவு செய்துள்ளது. எனினும், 10 ஆண்டுகளில் பட்டியலினத்தவர்கள் போதிய முன்னேற்றம் அடையாத நிலையில், காலவரம்பை மேலும் நீட்டிக்க அரசியலமைப்பில் வழி செய்திருக்கிறேன் என்றார் அம்பேத்கர்.
சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திலும் இதே கருத்து ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. பட்டியலினத்தவர், பழங்குடியினரின் மக்கள்தொகைக்கு ஏற்ப, மக்களவை மற்றும் சட்டப் பேரவையில் அவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்க வழிவகுக்கும் சட்டப் பிரிவு கொண்டுவரப்பட்டது. இதுவே, அரசியல் இடஒதுக்கீடு ஆகும். ஆனால், மாநிலங்களவை மற்றும் மாநில சட்ட மேலவைகளில் இடஒதுக்கீடுகள் என்பது கிடையாது.
பின்னர், உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில், தாழ்த்தப்பட்டோர் மற்றும் பழங்குடியினரோடு, பெண்கள் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கும் இடஒதுக்கீடு கொண்டுவரப்பட்டது. இதனால், அரசியல் களத்தில் இல்லாத பலரும், அரசியல் அதிகாரம் பெற முடிந்தது. இது இடஒதுக்கீட்டின் சிறப்பான அம்சமாகும். ஆனால், இடஒதுக்கீட்டின் முக்கிய நோக்கங்களை இன்றுவரை அது நிறைவேற்றவில்லை.
அரசாங்கத்தின் முக்கிய பதவிகளை இன்றும் உயர் ஜாதியினரே வகிக்கின்றனர். அதனால், அரசாங்கத்தின் அனைத்து நிலைகளிலும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் இருக்கும்வரை, இடஒதுக்கீட்டு முறையை நிறுத்தக் கூடாது என்கிறார் புணே ஐ.எல்.எஸ். சட்டக் கல்லூரியின் பேராசிரியர் நிதீஷ் நவ்சகரே.
இது தொடர்பாக அம்பேத்கர் இயக்கத்தின் மூத்த ஆய்வாளரான சுஹாஸ் சோனாவணே கூறுகையில், அரசியல் சாசனத்தில் இருந்தாலும், எந்த தலித் அமைப்போ அல்லது அம்பேத்கரை பின்பற்றுபவர்களோ அரசியல் இடஒதுக்கீட்டை நீட்டிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைக்கவில்லை. இந்த இடஒதுக்கீட்டால், அந்தச் சமூகத்துக்கு எந்தப் பலனும் இல்லாதபோது, இது தேவையில்லாதது என்கிறார்.
இந்தச் சூழலில் மத்தியில் நரேந்திர மோடி அரசு அமைந்த பிறகு, அதிகரித்து வரும் எரிவாயு மானியத்தைச் சமாளிக்க, வாடிக்கையாளர்கள் தாங்களாகவே முன் வந்து எரிவாயு மானியத்தை விட்டுத் தருமாறு பிரதமர் அழைப்பு விடுத்தார். அந்த அழைப்பை இன்று வரை 1 கோடிக்கும் மேற்பட்டோர் ஏற்று சமையல் எரிவாயுக்கான மானியம் வேண்டாம் என விட்டுக்கொடுத்துள்ளனர். 
அதே போன்று மத்திய அரசு அல்லது மாநில அரசுகளிடமிருந்து இடஒதுக்கீடு பெறும் விஷயத்தில் பொருளாதாரத்தில் மேம்பட்டிருக்கும் பட்டியலினத்தவர்கள் மற்றும் பழங்குடியினர் தாமாகவே முன்வந்து இடஒதுக்கீட்டுச் சலுகை எங்கள் குடும்பத்துக்கு வேண்டாம் என்று அறிவிக்கச் சொன்னால், அவர்கள் சார்ந்த சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் இதனால் மேலும் பயனடைய வாய்ப்பாகவும் அமையும். இது ஒரு முன்னுதாரணமான செயலாகவும் அமையும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/18/இடஒதுக்கீடு-சலுகை-விட்டுக்-கொடுக்கத்-தயாரா-3078258.html
3077607 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புதிய இந்தியா: வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களின் பங்கு! காயத்ரி விக்கிரமசிங்க DIN Thursday, January 17, 2019 01:18 AM +0530 உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் வாராணசியில் 15-ஆவது வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களின் மாநாடு (பிரவாசி பாரதிய திவஸ்) வரும் ஜனவரி 21 முதல் 23-ஆம் தேதி வரை நடைபெறவுள்ளது. புதிய இந்தியாவை உருவாக்குவதில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் பங்கு என்பதுதான் இந்த மாநாட்டின் கருப்பொருள்.
மகாத்மா காந்தி அடிகள் தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்து இந்தியாவை வந்தடைந்த தினமான ஜனவரி 7 முதல் 9-ஆம் தேதி வரை இந்த மாநாடு நடைபெறுவதே வழக்கம். ஆனால், அலாகாபாத் புனித கங்கையில் நடைபெறும் கும்பமேளா புனித நிகழ்விலும், 70-ஆவது இந்திய குடியரசு தின விழாவிலும் (ஜன.26) வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் பங்கேற்க வாய்ப்பளிக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தினால் இந்த மாநாடு இந்தமுறை ஜனவரி 21 முதல் 23-ஆம் தேதி வரை நடைபெறுகிறது. இந்திய வெளிவிவகார அமைச்சகமும் உத்தரப் பிரதேச அரசும் ஒன்றிணைந்து இந்த மாநாட்டையும் அதனோடு ஒட்டிய நிகழ்ச்சிகளுக்கும் ஏற்பாடு செய்துள்ளன. உலகம் முழுவதும் வாழும் பல்வேறு வகைப்பட்ட பல்வேறு மொழி பேசும் இந்தியர்கள் இந்த மாநாட்டில் பங்கேற்கின்றனர். வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்னைகள், எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் என்பன பற்றிக் கலந்துரையாடுவதற்கான ஒரு விரிவான களத்தையும் இந்த மாநாடு அமைத்துக் கொடுக்கிறது.
இந்தியாவில் இருந்து ஏனைய நாடுகளுக்குச் சென்று குடியேறிய இந்தியர்களின் புதிய தலைமுறையினர் பலர் கல்வி, வர்த்தகம், அரசியல், விளையாட்டு, மருத்துவம் எனப் பல்வேறு துறைகளில் அங்கு தலைமைப் பதவிகளை வகிப்பதோடு பல சாதனைகளையும் செய்து வருகின்றனர். அவ்வாறு சாதனை படைத்த பிரமுகர்கள் இத்தகைய மாநாடுகளில் பங்கேற்று, தங்களது ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பை நல்கி சிறப்பு விருந்தினர்களாக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றனர்.
இவ்வாறு சிறப்புப் பெற்ற ஒருவர் இந்த நிகழ்வுக்கு சிறப்பு விருந்தினராக அழைக்கப்படுகிறார். இந்தமுறை பிரதம விருந்தினராக இந்திய வம்சாவளியான மோரீஷஸ் குடியரசின் பிரதமர் பிரவீண் ஜகுநாத் பங்கேற்றுச் சிறப்பிக்கிறார். புதிய இந்தியாவை உருவாக்குவதில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் பங்கு என்ற கருப்பொருளில் நடைபெறும் இந்த 15-ஆவது மாநாட்டை பிரதமர் நரேந்திர மோடி வரும் 22-ஆம் தேதி காலை 10 மணிக்கு தொடங்கி வைக்கிறார்.
மாநாட்டு நிகழ்ச்சிகளின் போது, இந்தியாவின் வளர்ச்சியும் வாய்ப்புகளும், மரபுரிமை, இந்தியர் புலச்சிதறல் ஆகிய விஷயங்கள் பொது அமர்வுகளில் ஆராயப்படும். அத்துடன் சிரமங்களை எதிர்நோக்கியுள்ள இந்தியர்களுக்கு உதவும் இந்திய அமைப்புகள் மற்றும் சூரிய சக்தி ஆற்றலின் செயற்பாட்டு வளர்ச்சியில் இந்தியர்களின் பங்களிப்பு, இந்தியாவின் செயற்திறன், விவேக ஆற்றல் திறன், வெளிநாட்டு இந்தியர்களின் பங்கு, கழிவு, நிர்வாக ஆற்றல் விருத்தியில் வெளிநாட்டு இந்தியர்களின் பங்களிப்பும் ஒத்தழைப்பும் ஆகிய தலைப்புகளில் அமர்வுகளும் கலந்துரையாடல்களும் நடைபெற உள்ளன. மாநாட்டின் 3-ஆம் நாள் (ஜனவரி 23) நிகழ்ச்சியின்போது, இந்திய மாநிலங்களில் உள்ள முதலீட்டு வாய்ப்புகள் குறித்தும் ஆராயப்படும்.
மாலை நேர நிகழ்ச்சிகளில் இந்திய குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் கலந்து கொண்டு வாழ்த்துரை வழங்குகிறார்; வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியர்களுக்கு இந்த மாநாட்டில் பிரவாசி பாரதிய சம்மான் விருதுகள் வழங்கப்படுவது ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். இந்தியாவுடனான தொடர்புகளை மேம்படுத்த பாடுபட்டவர்கள், உள்ளூர் இந்திய சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களிப்பு செய்தவர்கள் என இந்தியாவின் புகழை மேம்படுத்தும் வகையில் ஏதேனும் துறைகளில் சிறப்புப் பணியாற்றியவர்களுக்கு இந்த விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன.
இந்த வகையில் இலங்கையைச் சேர்ந்த முன்னணி தொழிலதிபரான மனோ செல்வநாதனுக்கு இந்த உயர் விருது 2011-ஆம் ஆண்டில் புது தில்லியில் வழங்கப்பட்டது. முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மத்திய அரசின் கவனம் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக வெளிநாடுகளில் சிறப்புப் பணியாற்றும் இந்திய வம்சாவளியினர் மீது திரும்பியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. 
வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் தொலைத்தொடர்பு புரட்சியினால் உந்தப்பட்டு, தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் அதிநவீன முன்னேற்றங்களைக் கையாண்டு மூலதனம் மற்றும் எல்லை கடந்த மனிதவள மாற்றீடுகள் என்பனவற்றின் மூலம் கடல் கடந்து சகல நாடுகளிலும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியுள்ளனர். உலகளாவிய ரீதியில் பரந்து வாழும் 2.7 கோடி இந்திய வம்சாவளி மக்களின் நல உரிமைகளையும், விருப்பங்களையும் மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டு, இந்த மாநாடுகள் நடத்தப்படுகின்றன.
கல்வித் துறையிலும் தொழில்நுட்பத் துறையிலும் முதலீட்டு வாய்ப்புகளும் போக்குகளும்..., கல்வி பெறும் உரிமையும் வெளிநாட்டு இந்தியர்களின் பொறுப்புகளும்..., சுகாதாரத்துறைசார் வளர்ச்சிக்கு இந்தியாவின் பொது மற்றும் தனியார் துறை ஒத்துழைப்பு, பொது சுகாதாரத் துறையின் அபிவிருத்தியில் வெளிநாட்டு இந்தியர்களை ஈடுபடுத்துதல் ஆகிய தலைப்புகளில் கடந்த மாநாடுகளில் ஆராயப்பட்டன.
இந்தத் துறைகளில் காணப்படும் குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்து அவற்றின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு உதவுவதில் வெளிநாட்டு இந்தியர்களின் ஒத்துழைப்புப் பற்றியும் இந்த மாநாட்டில் வலியுறுத்தப்படும். வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் பற்றிய இந்தியப் பிரதமரின் ஆலோசனை சபையில் இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளி கல்வி அறிஞர்கள் உள்வாங்கப்படல் வேண்டும்.
இந்திய பல்கலைக்கழகங்களில் இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளி மாணவர்களுக்கு விசேஷ அனுமதி வழங்கப்படுதல் மற்றும் இலங்கையின் கலாசார மரபுகளை இனங் கண்டுகொள்ள ஒரு கலாசார மரபுரிமை கிராமத்தை ஏற்படுத்துதல் எண்ணக் கருவை வீரகேசரி பத்திரிகை நிறுவனத்தின் முகாமைத்துவ நிர்வாகப் பணிப்பாளர் குமார் நடேசன் முன்வைத்துள்ளார். இந்த மரபுரிமைக் கிராமத்தை நிர்மாணிக்க இந்திய அரசு பங்களிப்புச் செய்தல் வேண்டும்.
பிரவாசி பாரதிய திவஸ் மாநாட்டில் இலங்கைவாழ் இந்திய வம்சாவளி கல்வி அறிஞர்கள், வர்த்தகப் பிரமுகர்கள் உரை நிகழ்த்த ஏற்பாடு செய்யப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் இலங்கையைச் சேர்ந்த ஒருவருக்காவது பிரவாசி சம்மான் விருது வழங்க வேண்டும் என்று முன்னாள் அமைச்சரும் மலையக மக்கள் முன்னணித் தலைவருமான அமரர் பெரியசாமி சந்திரசேகரன் தற்போதைய தலைவர் அமைச்சர் வீ.இராதாகிருஷ்ணன் ஆகியோர் வலியுறுத்தி வந்தது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
கொழும்பில் உள்ள இந்தியத் தூதரகம் இலங்கையுடனான தொடர்புகளை வலுப்படுத்தி வருகின்ற அதே வேளையில், மலையக மக்களின் வீடமைப்பு, கல்வி, மருத்துவ வசதி மற்றும் சமூக அபிவிருத்தி ஆகியவை தொடர்பாக கவனம் செலுத்துகிறது.
இதற்கும் மேலாக தேசிய இனப் பிரச்னையால் இடம்பெயர்ந்த, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, பல திட்டங்களை மேற்கொண்டு வரும் பிரதமர் மோடி தலைமையிலான அரசு, மேலும் அதன் பதவிக் காலத்தில் மலையகத்தில் வாழும் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் நலனில் அதிக அக்கறை காட்ட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நிலவுகிறது.
இலங்கைவாழ் இந்திய வம்சாவளி மக்களுக்கான அரசியல், சமூக பொருளாதார தலைமைத்துவத்தையும் தீர்க்கதரிசனமான வழிநடத்தலையும் பொறுப்பேற்று விவேகமானதும் சாதுர்யமானதுமான செயல்பாடுகளை முன்னெடுத்துள்ள தமிழர் முற்போக்குக் கூட்டணி அமைச்சர்களான மனோ கணேசன், பழனி திகாம்பரம் வீ.இராதாகிருஷ்ணன் ஆகியோர் பல்வேறு ஆக்கப்பூர்வமான செயல்திட்டங்களை முன்னெடுத்து வருவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
இந்தியாவுடனான நல்லுறவை மீட்டெடுத்ததன் மூலம் மலையகத்தில் நிர்மாணிக்கப்பட்டு வரும் இந்திய வீடமைப்புத் திட்டமும், இந்திய பிரதமரின் மலையக விஜயம் மூலமும் தொப்புள்கொடி உறவுகள் மீள் எழுச்சிக்குள்ளாகியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தொடர்ந்து வெளிநாட்டு வாழ் இந்திய பிரஜா உரிமை விஷயத்திலும் (ஓசிஐ) மலையக தலைமைகள் நடைமுறைகளை தளர்த்துவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் இலங்கைவாழ் இந்திய வம்சாவளியினரிடம் உள்ளது.
இலங்கையில் வாழும் இந்திய வம்சாவளி மக்களை இலங்கைத் தமிழர்களுடன் இணைத்துப் பார்த்து இரு சாராரையும் ஒன்றாகக் கணிக்க இந்திய அரசு பல சந்தர்ப்பங்களில் முற்பட்டது. இந்தத் தெளிவற்ற அணுகுமுறை பற்றி இந்திய அரசிடம் முன்னாள் தலைவர்களான அமரர் செளமியமூர்த்தி தொண்டமான், அமரர் பெ.சந்திரசேகரன் ஆகியோர் பலமுறை சுட்டிக் காட்டியிருந்தனர். அண்மையில் நுவரெலியா மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திலகராஜ், நாடாளுமன்றத்தில் இதை மீண்டும் வலியுறுத்தியதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இலங்கைத் தமிழர்களின் உரிமைப் போராட்டங்களை பெரிதும் மதிக்கின்ற அதே வேளையில், இலங்கையின் தனித்துவத்தை இந்திய அரசு அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதுடன், இந்த மாநாடு உலகளாவிய ரீதியில் பரந்து வாழும் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் நலன்கள் தொடர்பாக ஆக்கப்பூர்வமான கருத்துகளை முன்வைக்க வேண்டும் என்பதே வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களின் எதிர்பார்ப்பாகும். 

கட்டுரையாளர்:
கொழும்பு மாநகர சபை உறுப்பினர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/17/புதிய-இந்தியா-வெளிநாடுவாழ்-இந்தியர்களின்-பங்கு-3077607.html
3077606 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தன்னிகரற்ற தலைவர்! கே. மகாலிங்கம் DIN Thursday, January 17, 2019 01:17 AM +0530 இன்று தமிழக முன்னாள் முதல்வர் எம்ஜிஆரின் 102-ஆவது பிறந்த நாள். 1972-ஆம் ஆண்டு முதல் 1987 வரை நான் முன்னாள் முதல்வர் எம்.ஜி.ஆரிடம் நேர்முக உதவியாளராக பணியாற்றியுள்ளேன்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் புரட்சித் தலைவர் இல்லம் அமைந்துள்ள ராமாபுரம் பகுதிக்கு நந்தம்பாக்கத்திலிருந்து வரும் கார்களும், பேருந்துகளும் குறுகிய பாதையாக இருந்த சாலையில்தான் இரு மார்க்கத்திலும் செல்ல வேண்டும். அந்தக் காலத்தில் 54ஏ என்ற எண்ணுள்ள சுந்தரம் மோட்டார்ஸ் என்ற பேருந்தும் மற்றும் சில அரசு பேருந்துகளும் அந்த வழியாகத்தான் சென்று வரும்.
மணப்பாக்கம் ஆற்றின் குறுக்கே ஒரு வழிப்பாதையாக பாலம் இருக்கும். அந்தக் குறுகிய பாலத்தில் ஒரு புறம் பேருந்தோ அல்லது கார்களோ வரும் போது மறு பாதையில் வரும் வண்டிகள் நின்று தான் போக வேண்டும். எம்ஜிஆரின் ராமாபுரம் தோட்டத்தில் சாலை மிக குறுகியது. சிறிது ஓரமாக போனால்கூட போகும் வண்டிகள் எடை தாங்காமல் சரிந்து விடும்.
அந்தச் சாலையில் வரும் பேருந்துகள் சில சரிந்து விழுந்து விடும். உடனே அதில் பயணிக்கும் பொதுமக்கள் பேருந்திலிருந்து கீழே விழுந்து விடுவார்கள். பேருந்திலிருந்து விழும் பொது மக்கள் விழும் சத்தம் கேட்டு, தோட்டத்தின் உள்ளே இருக்கும் நானும் மற்றவர்களும் பேருந்தில் வந்தவர்களை அழைத்துச் சென்று அவர்களுக்கு டீ, காபி போன்றவைகள் தந்து ஆசுவாசப்படுத்துவோம். இது போன்ற சம்பவங்கள் மூன்று அல்லது நான்கு முறை நடந்துள்ளது. இந்தச் சம்பவங்கள் நடக்கும்போது தோட்டத்தில் எம்ஜிஆர் இருந்தால், அவரே நேரில் வந்து ஆறுதல் கூறுவார்.இவ்வாறு இருந்த சமயத்தில் 1977 ஜூன் 30-ஆம் நாள் தமிழக முதல்வராக எம்ஜிஆர் பொறுப்பேற்றார். அவர் முதல்வரான பிறகும் இதே நிலை நீடித்தது.
மணப்பாக்கம் குறுகிய பாலத்தில் எம்ஜிஆரின் கார், மறுபக்கம் வரும் வாகனங்களுக்கு வழி விட்டுத்தான் செல்லும். முதல்வராக எம்ஜிஆர் பொறுப்பேற்றதும் போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சராக சி. பொன்னையன் பதவி ஏற்றார். அவரிடம் இந்த விவரத்தைக் கூறி, ராமாபுரம் சாலையையும் மணப்பாக்கம் பாலத்தையும் அகலப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறினேன். எம்ஜிஆர் அனுமதி கொடுத்தால் உடனடியாக உத்தரவு போடலாம் என்று அவர் கூறி விட்டார். 
எம்ஜிஆரிடம் இரண்டு, மூன்று முறை ராமாபுரம் சாலையைப் பற்றியும், பாலத்தை அகலப்படுத்துவது குறித்தும் அனுமதி கேட்ட போது, அனுமதி தர மறுத்து விட்டார். எனக்காக சாலையை அகலப்படுத்தப்படுவதாக எதிர்க்கட்சியினர் குறை கூறுவார்கள்; தேவையில்லை என்று கூறிவிட்டார். அமைச்சர் பொன்னையன் கூறியும்கூட எம்ஜிஆர் மறுத்து விட்டார்.
1980-இல் எம்ஜிஆர் தலைமையிலான ஆட்சி கலைக்கப்பட்டு மீண்டும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று அவர் முதல்வராக பதவியேற்றபோது, போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சராக முத்துசாமி பொறுப்பேற்றார். 1982-ஆம் ஆண்டு நந்தம்பாக்கம் முதல் பூவிருந்தவல்லி வரை உள்ள சாலையை தேசிய நெடுஞ்சாலையாக மாற்றுவதற்கு திட்டம் போடப்பட்டது. அப்போதுதான் அந்தச் சாலை அகலப்படுத்தப்பட்டது. பாலமும் அகலப்படுத்தப்பட்டது.
முதல்வராக பத்தாண்டுகள் ஆட்சி செய்தாலும் தனக்கென அரசு அதிகாரத்தை அவர் துஷ்பிரயோகம் செய்யவில்லை. தன்னுடைய சொந்தக் காரையே பயன்படுத்தினார். அதற்கான பராமரிப்பு, பெட்ரோல் செலவை தன்னுடைய சொந்தப் பணத்திலிருந்து செய்தார்.
1977-இல் எம்ஜிஆர் முதல்வரானபோது, தான் பயணிக்கும்போது பொது மக்களுக்கு தன்னால் எந்தவித இடையூறோ, சிரமமோ ஏற்படக் கூடாது என்று தனது பாதுகாப்பு அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டார். இதே போன்று காரில் செல்லும் போது ஒலி எழுப்பான் இருக்கக் கூடாது என்றும் உத்தரவிட்டார். இதை அவர் தனது இறுதிக் காலம் வரை கண்டிப்புடன் கடைப்பிடித்து வந்தார்.
தன்னிடம் பணிபுரியும் அதிகாரிகள், காவல் துறை அதிகாரிகள், அலுவலர்கள் மற்றும் ஊழியர்களை யாரையும் அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்லி அன்போடு அழைப்பார். அவர்களின் தொழிலைக் குறிப்பிட்டு யாரையும் அழைக்க மாட்டார். 
அவரிடம் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் ஒரு முறை கதிரேசை கூப்பிடு என்றார். நான் அதற்கு டிரைவரையா என்று கேட்க, உடனே அப்படிச் சொல்லக் கூடாது என்று எம்ஜிஆர் கூறினார். மேலும், அவர்களின் பெயர்களையோ அல்லது அடைமொழியோடு அழைப்பதால் அவர்களுடன் நெருக்கம் அதிகரிக்கும். கார் ஓட்டியை டிரைவர் என்றோ, வாயில் காப்பாளனை வாட்ச்மேன் என்று தொழில் ரீதியாக அழைத்தால் அவர்களுக்குப் பரிவினை ஏற்படுத்துவது போலாகும். இதைத் தவிர்க்கவே நான் எல்லோரையும் அவர்களின் பெயரை வைத்து அழைக்கிறேன் என்று எனக்கு விளக்கம் அளித்து அறிவுரை கூறினார்.
அவர் ஆட்சியில் இருந்தவரை, தன்னிடம் பணியாற்றிய அரசு அதிகாரிகளையோ, அலுவலர்களையோ, ஊழியர்கள் மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகளையோ தன்னுடைய சொந்த விஷயங்களுக்கு என்றுமே பயன்படுத்திக் கொண்டதில்லை.
இதுபோன்ற பல உயர்ந்த பண்புகளை அவரிடம் நாம் காணலாம். அவர் மறைந்து 32 ஆண்டுகள் ஆன பிறகும் இன்றும் மக்கள் மனதில் நீங்காமல் வாழ்கிறார். 


 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/17/தன்னிகரற்ற-தலைவர்-3077606.html
3076990 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழர் திருநாளும் திருவள்ளுவர் தினமும்... கா. செல்லப்பன் DIN Tuesday, January 15, 2019 01:37 AM +0530
சங்குகளும் திருவிழாக்களும், சமுதாயத்தை இணைக்கும் சக்தியாக மட்டுமின்றி, மனிதர்களை இயற்கையோடும் காலத்தோடும் இணைக்கும் சங்கிலிகளாகவும் உள்ளன. குறிப்பாக, தமிழ் மாதங்கள் எல்லாம் பௌர்ணமியுடன் இணைத்துப் பெயரிடப்பட்டுள்ளன.
சித்திரை நட்சத்திரம் பௌர்ணமியில் வருவதால் சித்திரை மாதம் என்றும்; வைகாசி, விசாக நட்சத்திரத்தை ஒட்டியும்; மார்கழி, மிருகசீரிஷ நட்சத்திரத்தை ஒட்டியும் பெயர்பெற்றுள்ளன. இந்த நட்சத்திரங்கள் முருகன், சிவன் போன்ற தெய்வங்களுக்குப் புனிதமானவையாகப் போற்றப்படுகின்றன.
காலச் சுழற்சியைக் குறிக்கும் நாளும், பருவமும் மனித வாழ்வின் சந்தங்களோடு இணைக்கப்படுகின்றன. காலச் சக்கரத்தின் சுழற்சியில், நிரந்தரம் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்கிறது; வாழ்வு, புத்தாடை புனைந்து தன்னைப் புதுக்கிக் கொள்கிறது.
தொல்காப்பியம், காலப்பகுப்பையொட்டி காதல் வாழ்வு நிலைகளைக் காட்டுகிறது. இளவேனில் காலத்தைப் புணர்ச்சியோடும், கார் காலத்தை இருத்தலோடும், வேனிற் காலத்தைப் பிரிவோடும், ஊடலையும் இருத்தலையும் இணைக்கின்றது. ஐந்திணைக்கும் சேயோன், மாயோன், இந்திரன், வருணன், கொற்றவை ஆகியவை ஆகியவை தனித்தனிக் கடவுள்களாகக் கூறப்படுகின்றனர்.
தமிழ் மரபில், மார்கழி மாதம் திருமாலுக்கும், சிவனுக்கும் உரிய மாதங்களாகக் கருதப்பட்டு, மாதம் முழுதும் திருப்பாவை, திருவெம்பாவை பாடல்களை இசைத்து கூட்டு வழிபாடு, பன்னெடுங்காலமாக நடந்து வருகிறது.
மாதங்களிலே நான் மார்கழி என்று கண்ணனாலே சிறப்பிக்கப்படும் மாதத்தில், கோபியர்கள் கண்ணனை சிறப்பித்துப் பாடி, நோன்பு நோற்று, மழையையும் நல்ல கணவர்களையும் வேண்டுகிறார்கள். அதே போன்று, திருவெம்பாவையில் சிவனடியார்கள், முன்னைப் பழமைக்குப் பழமையாகவும் பின்னைக்குப் பெயர்த்தும பெற்றியனாக உள்ள சிவன் புகழ்பாடிப் புனலாடுகின்றனர். இரண்டிலும் இயற்கை வழிபாடு இறைவழிபாடாக மலர்ந்தாலும், அடிப்படையில் செழிப்புத் தொன்மத்தின் விளக்கமாக உள்ளன. மழையும், பொய்கையும் கடவுளின் கருணையின் குறியீடுகளாகின்றன.
திருப்பாவை, திருவெம்பாவையின் தொடர்ச்சியான திருப்பள்ளியெழுச்சி ஆகிய இரண்டுமே இறையருளால் வாழ்வு வளம்பெறுவதைக் கூறி முடிகின்றன. திருப்பாவை செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமாலால், எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர் என்றும், திருப்பள்ளியெழுச்சி மெய்க் கருணையும், நீயும் அவனியிற்புகுந்து எமை ஆட்கொள்ளவல்லாய் என்றும் நிறைவு பெறுகின்றன.
இதன் தொடர்ச்சியாகவே தைப் பொங்கலை, சமயச் சார்பு மிகுதியில்லாத வழிபாட்டு விழாவாகக் கருத வேண்டும். சங்க காலத்துத் தை நீராடல் பற்றி பேராசிரியர் வையாபுரிப் பிள்ளை ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதியுள்ளார். தைஇத் திங்கள் தன்கயம் போல என்று புறநானூறும், தைஇ நின்ற தண் பெயற் கடை நாள் என்று அகநானூறும் கூறுவதைக் காட்டுகிறார். இப்போது மகளிரே நீராடினர் என்றும் கூறுவார்.
இதற்குப் பின் எழுநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் சமய உணர்வுள்ள மார்கழி நீராடலாயிற்று, பரிபாடலிலும் கலித்தொகையிலும் தை நீராடலே சமய உணர்வோடு பேசப்படுகிறது. திருவாதிரையன்று இது தொடங்குவதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நாள் என்று ஆண்டாள் தொடங்குவதால், இது மார்கழி பௌர்ணமியில் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். எது எப்படியாயினும் தை முதல் நாள் விழாவை, மார்கழி நோன்பின் தொடர்ச்சியெனக் கொள்வதில் தவறில்லை.
தை முதல் நாள், பொங்கல் திருநாளாக நீண்ட காலமாகவும், அண்மைக் காலமாக தமிழர் திருநாளாகவும் கொண்டாடப்படுகிறது. இது அடிப்படையில் இயற்கையோடு இணைந்த, சூரியனை வழிபடும் திருநாள்; உழைப்பைப் போற்றும் பெருநாள். 
பொதுவாக, தமிழ் மாதங்கள் திங்களின் இயக்கத்தின் அடிப்படையிலேயே கணக்கிடப்படுகின்றன. ஆனால், தை மாதப் பிறப்பு, சௌர மானம் என்ற சூரியனை அடிப்படையாகக் கொண்ட கணக்கு முறையை ஒட்டியுள்ளது. உத்தராயணம் அல்லது சூரியனின் வடதிசை பயணம் தை முதல் நாளில் நிகழ்வதால், தைப் பொங்கல் சூரிய வழிபாடாகவும் உள்ளது. 
சூரியனால் உயிர்களும் உழவும் சிறப்புறுவதால், அவன் புத்தொளி வீசி வருவதை, அறுவடைக்குப் பின் புதுப் பானையில் புத்தரிசியில் பொங்கலிட்டு, அவனுக்கு நன்றி செலுத்தும் நன்னாளாகிறது. போகியில் பழையன கழிந்து, பொங்கலில் புதியன பொலிகிறது.
அறிஞர் தெ.பொ.மீ. கருத்துப்படி, மனிதனுடைய சிறப்பு, கூடி உழைத்து, கூடி வாழ்ந்து, கூடி அனுபவித்தலே பொங்கல் திருநாள். மனிதனோடு உழைத்த மாடுகளுடன் கூடிக் கொண்டாடப்படுவதால், இது தலைசிறந்த கூட்டுறவுத் திருநாளாகும். மேலும், இத் திருநாளை சாதி, மத பேதமின்றி அனைவரும் இணைந்து கொண்டாடுவதால் இதை ஒரு சமரச , சமதர்ம, சமநிலைத் திருவிழா என்றும் அவர் கூறுவார்.
தமிழர்களின் இயற்கை மற்றும் உழைப்பைப் போற்றும் நெறியின் வெளிப்பாடாக உள்ள பொங்கல் விழா, தமிழர் திருநாளாக மாறியதில் வியப்பில்லை. சென்ற நூற்றாண்டில் தமிழின மறுமலர்ச்சி பல நிலைகளிலும் நிகழ்ந்ததன் ஒரு பகுதியே இது. இது, தமிழகம் தாண்டி மலேசியா, சிங்கப்பூர் போன்ற மற்ற உலக நாடுகளிலும் சிறப்பாகத் தமிழர் திருநாளாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. அப்போது இலக்கியம், மொழி சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளும் நடைபெறத் தொடங்கின.
தமிழர் திருநாளையொட்டி வரும் ஜல்லிக்கட்டும் பண்டைத் தமிழர் வாழ்வோடு பின்னிப்பிணைந்த வீர விளையாட்டே. இது ஏறுதழுவல் என்று முல்லைக்கலியில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த விழாவும், காளைகளும் இளங்காளைகளும் இணைந்து வாழ்ந்ததன் எடுத்துக்காட்டே.
இப்படி உலகத் தமிழர்களை ஒருங்கிணைக்கும் இந்த விழாவுக்கு அடுத்து, உலகத் தமிழரின் முழுமையான அடையாளமாக உள்ள திருக்குறளைப் போற்றும் திருவள்ளுவர் தினமாகக் கொண்டாடப்படுவதும் இயல்பே. திருக்குறளும் உழவைப் பெரிதும் போற்றுகிறது.
பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புவதை தலையான பண்பாடாகக் கூறுகிறது. ஒரு நாட்டின் சிறந்த செல்வமாக தள்ளா விளைவுளைக் குறிக்கிறது. மாடு என்ற சொல்லை செல்வம் என்ற பொருளில் பயன்படுத்துகிறது. அனைத்துக்கும் மேலாக அறம், பொருள், இன்பம் என்ற தமிழ் வாழ்வின் முப்பெரும் கூறுகளை முப்பாலாகக் காட்டுகிறது.
இந்திய தத்துவ மரபிலேயே தனித்தன்மை வாய்ந்தது திருக்குறள் என்பார் ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர்; அதற்குக் காரணம், அதன் வாழ்வு ஏற்புத் தத்துவம். திருக்குறளின் அடித்தளம், அன்பு என்னும் அக ஒழுக்கம். அந்த அன்பு காதலாக அரும்பி, குடும்பப் பாசமாக மலர்ந்து, உலகையும் எல்லா உயிர்களையும் ஏற்கும் அருளாக மணம் வீசுவதற்கு வாழும் வழியை ஆக்க நெறியாக, எல்லோரும் அவரவர் நிலையிலிருந்து உய்வு பெறும் ஒழுக்க நெறியாக அது காட்டுகிறது.
தனி மனித, குடும்ப வாழ்வை அறமாகவும், சமூக வாழ்வைப் பொருளாகவும், காதலை இன்பமாகவும் குறள் வகுத்துள்ளது. ஓர் அறநூலிலே காதலின் நுணுக்கங்களை விரிவாக, ஆனால், நெறி தவறாமல் கவித்துவத்தோடும், நாடகப் பாங்கோடும் காட்டுவது ஒரு புரட்சியே. ஊடல் நுணுக்கத்தை ஓர் அதிகாரம் முழுதும் கூறிவிட்டு, ஊடுதல் காதற்கின்பம்; அதற்கின்பம் கூடி முயங்கப் பெறின் என்று, இன்பம் இன்பம் என்று இரண்டு முறை கூறி முடிகிறது. திருக்குறள் உயிர் இறையோடு ஒன்றுவதில் தொடங்கி, உடல்கள் காதலில் ஒன்றாவதில் முடிகிறது. தமிழின் முதல் உயிர் எழுத்தான அகரத்தில் தொடங்கி, கடைசி மெய்யெழுத்தோடு முடிகிறது.
இப்படித் தமிழ், தமிழரின் முதலும் முடிவுமாக இருந்தாலும், திருக்குறள் சாதி, மதம், இனம் ஏன், தேச எல்லைகளைக் கடந்த ஒரு பொதுமையான நெறியைக் கூறுவதால், அதை ஒரு உலகப் பொது நூலாக யுனெஸ்கோ அங்கீகரிக்கும் என நம்புவோம்.
யாதானும், நாடாமால், ஊராமால்... என்றும் பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்... என்றும் பிரகடனம் செய்யும் திருக்குறளை உலகப் பாரம்பரிய சின்னமாக மட்டுமின்றி, உலக நாடாளுமன்றத்தின் அறநெறி சட்ட நூலாக ஐ.நா. அறிவித்தால்தான், வள்ளுவன் தன்னை உலகினுக்கே தந்ததாகத் தமிழர்கள் பெருமை பெற முடியும்.
ஷேக்ஸ்பியர் பிறந்த ஏப்ரல் 23-ஆம் தேதியை, உலகப் புத்தக நாளாகக் கொண்டாடுவது போன்று, திருவள்ளுவர் நாள் உலக அறநூல் நாளாகக் கொண்டாடப்படவேண்டும்.
இதற்கு முதல்கட்டமாக திருக்குறளுக்கு தேசிய நூல் என்றோ, வேறு வகையிலோ தனி அங்கீகாரத்தை மத்திய அரசு தர வேண்டும். இந்தியாவின் பன்முகப் பண்பாட்டின் அடையாளமாகத் திருக்குறள் விளங்குகிறது. இதில், இந்து மதத்தின் பயன் கருதாப் பணி, பௌத்தத்தின் தர்ம நெறி, ஜைனத்தின் அஹிம்சை, கிறிஸ்துவத்தின் அன்பு நெறி, இஸ்லாமின் சகோதரத்துவம், சீக்கிய நெறியின் சமத்துவம் ஆகிய அனைத்தும் ஒருசேரப் போற்றப்படுவதால் இந்தியாவின் பொது அறநூலாக இதை மத்திய அரசு அறிவிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.
இதைத் தமிழர்களின் பொதுமையான வாழ்வியல் நூலாக தமிழக அரசும் ஏற்க வேண்டும். தமிழர்கள் அனைவரும், தங்கள் வாழ்வின் வழிகாட்டியாக, ஒளிவிளக்காக ஏற்று, அவரவர் நிலைக்கேற்ப வள்ளுவ நெறியில் வாழ்வாங்கு வாழ வேண்டும்.
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு).
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/15/தமிழர்-திருநாளும்-திருவள்ளுவர்-தினமும்-3076990.html
3076989 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவை மனநல ஆலோசனை மையங்கள்! அ. ஆனந்தன் DIN Tuesday, January 15, 2019 01:36 AM +0530
இன்றைய இந்திய இளைஞர்கள், வேகமாக ஆதிக்கம் பெற்று வரும் மேலைநாட்டு நாகரிக மோகத்தில் மூழ்கியுள்ளதால் பிரச்னைகள் அதிகரித்துள்ளன.
ராகிங், ஈவ் டீசிங்கில் ஈடுபடுவது, மது-போதைப் பொருள்களுக்கு அடிமையாவது, இணையதள-செல்லிடப்பேசி போன்ற தகவல் தொடர்புச் சாதனங்களின் அறிவியல் வளர்ச்சியைத் தவறாகக் கையாளுதல், பெருகிவரும் பாலியல் குற்றங்கள், திரைப்பட காட்சிகளைப் பார்த்து சமூக விரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுவது, குறுக்கு வழியில் பணம் சம்பாதிக்க ஆசைப்பட்டு பலவிதமான மோசடிகளில் ஈடுபடுதல், மது அருந்தி விட்டு வாகனம் ஓட்டுவதால் ஏற்படும் விபத்துகள் எனப் பிரச்னைகள் அதிகரித்துள்ளன.
மேற்கண்ட நிலை மாற, அனைத்துக் கல்வி நிலையங்களிலும், கல்லூரி விடுதிகளிலும், இளைஞர்கள் தங்கும் ஓய்வு விடுதிகளிலும் மனநல ஆலோசனை மையங்கள் தொடங்குவது அவசியம். தகுதியும் தேர்ச்சியும் பெற்ற மனநல மருத்துவர்கள், உளவியல் ஆலோசகர்கள், சமூகப் பணியாளர்கள், தன்னார்வ ஆர்வலர்களின் வழிகாட்டுதலுடன் இந்த மையங்கள் செயல்படவேண்டும். 
குறிப்பாக, மாணவ, மாணவியருக்கு பாலியல் உணர்வுகள் துளிர்விடும் பருவத்தில், உடல், மன ரீதியாக ஏற்படும் மாற்றங்களினால் சரியான வழிகாட்டுதல் இன்றி திசை மாறிச் செல்ல தூண்டல்கள் பல ரூபங்களில் இன்று அதிகரித்துள்ளன.
பெற்றோரைச் சார்ந்திருக்கின்ற நிலையிலிருந்து விடுபட்டு சுதந்திரமாகச் செயல்பட நினைக்கும் காலகட்டம் இளம் வயது. சக நண்பர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு தவறான பாதையை சில இளம் வயதினர் நாடிச் செல்வதுண்டு. ஆர்வக் கோளாறால் போதைப் பொருள்களுக்கு அடிமையாதல், சமூக விரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுதல், எய்ட்ஸ் போன்ற கொடிய நோய்களால் பாதிக்கப்படுதல் ஆகிய விளைவுகளைச் சந்திக்கின்றனர். எனவே, 10-ஆம் வகுப்பு, பிளஸ் 2 வகுப்புக்குரிய மாணவர்களின் வயது அளவிலேயே மனநல மையங்கள் செயல்படுவது மிகவும் சிறந்தது. 
சட்டத்தின் கெடுபிடிகள் மூலம் ஈவ் டீசிங் போன்ற பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணலாம். இளம் வயதினரைக் கைது செய்வது, போலீஸ் விசாரணை, நீதிமன்ற விசாரணை என்பது மற்ற இளைஞர்களுக்கு எச்சரிக்கையாக அமையுமே தவிர, ஆரோக்கியமான வழிகாட்டல் அல்ல. பிரச்னைக்குள்ளாகும் மாணவர்களை வகுப்பறையில் ஆசிரியர்கள் கண்டிப்பது, அடிப்பது தவறான அணுகுமுறையாகும். அத்தகைய மாணவர்களைப் பரிவுடன் தனியே அழைத்துப் பேசி மனநல மையத்துக்குப் பரிந்துரை செய்ய வேண்டும். உரிய ஆலோசனையை உளவியல் ஆலோசகர்கள் வழங்குவதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்டவர் தன்னுடைய நிலைமையை உணரவும், தான் செய்தது தவறு எனப் புரிந்துகொள்ளவும் வாய்ப்பு ஏற்படும்.
உடற்பயிற்சி, விளையாட்டு, என்.சி.சி., என்.எஸ்.எஸ். போன்றவற்றில் ஈடுபடுத்துவது போன்று மாணவர்களின் மன நிலையைச் சீர்படுத்த, நல்ல குறிக்கோள்களை அவர்கள் அமைத்துக் கொள்ள பள்ளிகள் உதவ வேண்டும். அதாவது, மன நலம் தொடர்பான பயிற்சி வகுப்புகள், யோகா, தியானம், பிரார்த்தனை, தன்னம்பிக்கை வளர உதவும் பயிற்சிகள் உள்ளிட்டவை அனைத்துக் கல்வி நிலையங்களிலும் கட்டாயமாக்கப்படவேண்டும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் மாணவர்களின் குணக் கோளாறுகளையும் நடத்தைக் கோளாறுகளையும் தொடக்கத்திலேயே சரி செய்ய முடியும். உடல் நலத்தையும் மன நலத்தையும் காத்து நல்ல ஒழுக்கமுள்ள மாணவர்களை உருவாக்கலாம்.
பெற்றோரை கல்வி நிலையங்களின் நிர்வாகிகள் அடிக்கடி அழைத்துப் பேசி ஆலோசனை வழங்கி, குறைகளை நிவர்த்தி செய்யும்போது குடும்பச் சூழல் அமைதியாகவும் ஆரோக்கியமானதாகவும் அமைகிறது. இதைத் தொடர்ந்து பெற்றோர், உறவினரிடம் அன்பாகவும் பாசமாகவும் குழந்தைகள் நடந்து கொள்வர்.
பிரச்னை ஏற்படும்போது மாந்த்ரீகம், பில்லி சூனியம், செய்வினைஎன தகுதியற்றவர்களை நாடிச் சென்று பெரும் தொகையை இழந்து ஏமாற்றம் அடைகின்றனர். இறுதியில் பாதிப்பு தீவிரமாக தற்கொலை செய்துகொள்வோரும் உண்டு.
மனநல மருத்துவரையோ அல்லது உளவியல் ஆலோசகரையோ நாடிச் சென்று முறையான ஆலோசனை பெற, சிகிச்சை பெறப் பலர் தயக்கம் காட்டும் நிலை மாற வேண்டும். மனநல பாதிப்பு ஏற்படும்போது, ஆலோசனைகள், தொடர் சிகிச்சை, குடும்ப அங்கத்தினர்களின் ஒத்துழைப்பு மூலம் முழுமையாகக் குணம் பெறலாம்.
தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்டத் தலைநகரங்களில் சிறிய அளவில் மனநல காப்பகங்களை அமைப்பது அவசியம். பள்ளிப் பருவத்திலேயே மாணவர்கள் தெரிந்து கொள்ளும் வகையில் மனநலம், மன நோய் குறித்து விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளை மனநல ஆலோசனைமையங்கள் மூலம் நடத்தலாம். இதன் மூலம் மூட நம்பிக்கைகளைப் போக்க முடியும்.
திரைப்படங்களில் பெண்கள் கேலி செய்யப்படுவதையும் ராக்கிங் கட்சிகளையும் அளவுக்கு அதிகமான வன்முறைக் காட்சிகளையும் தடை செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக, நாகரிக வளர்ச்சிக்கேற்ப கௌரவமான ஆடைகளை கல்லூரி மாணவிகள் அணிவது நல்லது. 
தற்கொலை மரணங்கள் மற்றும் தற்கொலை முயற்சிகளில் இறங்குபவர்கள் பற்றிய செய்திகளை வெளியிடுவது குறித்து, சமூகநல அக்கறையுடன் ஊடகங்கள் பரிசீலனை செய்து முடிவு எடுக்க வேண்டும். ஏனெனில் இது போன்ற செய்திகள் மற்றவர்களுக்கு மன ரீதியான தூண்டுகோலாக அமைகிறது. 
பல துறைகளில் புதுமைகளைப் புகுத்தி வரும் தமிழக அரசு, பள்ளிகளில் மன நல ஆலோசனை மையங்களை உடனடியாகத் தொடங்குவது தற்போதைய அவசரக் கடமையாகும். 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/15/தேவை-மனநல-ஆலோசனை-மையங்கள்-3076989.html
3076548 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவையா இந்தக் கொண்டாட்டங்கள்?  எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Monday, January 14, 2019 02:47 AM +0530 சென்னையின் பழைய மாமல்லபுரம் சாலை என்னும் "ஓஎம்ஆர்', தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு முக்கிய அலுவலகங்கள் அமைந்துள்ள சாலையாகும்.
 அந்தச் சாலையில் உள்ள ஒரு பன்னாட்டுத் தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் என் நண்பர் ஒருவர், சென்னை நகரக் குடிமக்களின் புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டங்களின் இடையே சிக்கிக் கொண்டு உயிர் பயத்தோடு வீடு திரும்பியதை விவரித்தபோது, இந்தப் புத்தாண்டுக் கேளிக்கைகள் இனியும் தேவைதானா இன்று தோன்றுகிறது.
 கடந்த சில மாதங்களாக இரவுப் பணி செய்து வரும் என் நண்பர், தினந்தோறும் அதிகாலை இரண்டு மணியளவில் பணி முடிந்து, தன்னுடைய காரை ஓட்டிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வருவது வழக்கம். சுமார் நாற்பது நிமிஷ நேரத்தில் தன் வீடு வந்து சேர்ந்து, அதற்குப் பிறகு ஏதாவது கொறித்துவிட்டுத் தூங்கும் பழக்கம் உள்ள அவர், என்றும் போல கடந்த டிசம்பர் 31-ஆம் தேதியன்று மாலை அலுவலகம் சென்றார்.
 மறுநாள், அதாவது புத்தாண்டு தினத்தன்று அதிகாலை பணிமுடிந்து தனது காரைக் கிளப்பிய அவருக்கு அன்றைய தினம் திகிலும் கலவரமும் நிறைந்ததாக ஆகிவிட்டது. அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் "ஓஎம்ஆர்' சாலையில் கட்டுக்கடங்காத வேகத்தில் இளைஞர்கள் பலர் விலையுயர்ந்த இரு சக்கர வாகனங்களில் "ஹேப்பி நியூ இயர்' என்று கூச்சலிட்டபடி சென்னை நோக்கிய சாலையின் இரு வழிகளிலும் விரைந்தனர். எந்த நேரத்திலும் ஏதாவது ஓரு பைக் தமது கார் மீது இடிக்கக் கூடும் என்ற நடுக்கத்துடனேயே நண்பர் மெதுவாக ஓட்டினார்.
 சென்னைவாசிகளுக்கு ஏற்கெனவே அறிமுகமான, பல விபத்துகளுக்குக் காரணமான, பைக் ரேஸ் சாகசக்காரர்கள் அன்றைய தினத்தைத் தங்கள் தினமாக எண்ணிக்கொண்டுவிட்டது போல இருந்ததாம் என் நண்பருக்கு.
 அன்றைய தினம் அந்தச் சாலையில் பைக் ஓட்டியவர்களில், சாதாரண ஓட்டிகள் யார், பைக் ரேஸ் சாகசக்காரக்காரர்கள் யார் என்று பிரித்தறிய முடியாதபடி அனைத்து பைக்குகளும் தலைதெறிக்க விரைந்தன. பைக்குகள்தான் என்றில்லை. சாலையில் வெறிபிடித்து விரைந்த கார்களுக்கும் குறைவில்லை.
 அதுவும், பல பணக்காரவீட்டுப் பிள்ளைகள் "ஆடி' போன்ற விலையுயர்ந்த இறக்குமதி கார்களில் சாலையில் தமக்கு முன்னதாகச் செல்லும் எந்த ஒரு வண்டியையும் தாண்டி விரைந்து முன்னேறும் ஓரே குறிக்கோளுடன், ஒவ்வொரு காரிலும் நான்கைந்து இளைஞர்கள் தலையை வெளியே நீட்டி, காட்டுக் கூச்சலுடன் சென்றனர்.
 அவ்வாறு விரைந்த ஒருசில விலையுயர்ந்த கார்களில், "டாப்' எனப்படும் மேற்கூரையைத் திறக்கும் வசதியும் இருக்கிறது. அத்தகைய ஒரு சில கார்களின் கூரையைத் திறந்து, இருக்கையின் மேல் நின்றபடி ஒரு சில இளைஞர்கள் ராக்கெட் உள்ளிட்ட பட்டாசுகளைக் கொளுத்தி வீசியபடி விரைந்து செல்ல, அவற்றின் முன்னும் பின்னும் பக்கவாட்டிலும் செல்லும் வாகனங்களில் இருந்தவர்களும், இரு பக்கங்களிலும் நடந்து சென்ற பாதசாரிகளும் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு இருந்தனர்.
 என் நண்பரும், தமது காரின் மேல் பட்டாசு எதுவும் விழுந்து தீபற்றிக் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலையில் மெதுவாகப் பயணித்தார்.
 ஒருவழியாக "ஓஎம்ஆர்' மரணபயச் சாலையைக் கடந்து நண்பர் வீடு வந்து சேர சுமார் இரண்டு மணி நேரம் ஆகியிருக்கிறது. பயண நேரம் தந்த படபடப்பு, வீடு வந்து சேர்ந்து பல மணி நேரத்துக்குப் பிறகும் அவரை விடவில்லை. விடியற்காலையில் வீடு வந்தவுடன் உறங்கிவிடும் என் நண்பருக்கு, அன்றைய தினம் தூக்கமே வரவில்லை. அவரைப் பொருத்தவரை இந்த ஆண்டு புத்தாண்டு மனப்பிராந்தியுடனே விடிந்தது. அதன் பின்னர், ஒருவார காலம் விடுப்புக்கேட்டு வீட்டிலேயே இருந்தார்.
 சென்னை நகரத்தில் மட்டும் புத்தாண்டை ஒட்டிய கொண்டாட்டங்களின் நடுவில் சுமார் 130 சாலை விபத்துகள் நேர்ந்துள்ளன என்றும், அவற்றில் 8 பேர் பலியானதாகவும் தெரிகிறது. மேலும், குடித்துவிட்டு வாகனங்களை ஓட்டியதாக அன்றைய தினம், சுமார் 250 பேர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது.
 ஆங்கிலப் புத்தாண்டின் பிறப்பை, ஆண்டு தவறாமல் உலகம் முழுவதும் உள்ள மக்கள் கொண்டாடுகின்றனர்.
 நம்பிக்கை ஏற்படுத்துகின்ற ஒன்றை மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடி வரவேற்பதில் தவறு இல்லை. ஆனால், அந்தக் கொண்டாட்டங்களை, மதுபோதைக் கேளிக்கைகள், காட்டுக் கூச்சல், புயல் வேக வாகனப் பயணம், கட்டுக்கடங்காத ஆட்டம்-பாட்டம் ஆகியவற்றுடன்தான் கொண்டாட வேண்டும் என எந்த ஒரு விதியும் இல்லை.
 அமைதியாக, வாழ்த்துக்களையும் இனிப்புகளையும் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலமும், அவரவர் நம்பிக்கைக்குரிய வழிபாட்டுத் தலங்களில் வழிபடுதல் மூலமும் இன்னும் சிறப்பாக, நயத்தகு நாகரிகத்துடன் கொண்டாட முடியும். அப்படித்தான் இத்தகைய திருவிழாக்களைக் கொண்டாட வேண்டும்.
 "பஸ் டே' கொண்டாட்டம் போன்று புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டத்தையும் கலவரங்களின் களமாக்கியிருக்கும் இளைஞர்கள், அன்றைய தினம் தாங்கள் ஏற்படுத்திய விபத்துகளில் உயிரிழந்த மற்றும் காயமடைந்தவர்களின் குடும்பங்கள் எதிர்கொள்ளும் துயரங்களுக்குத் தாங்களே காரணம் என்பதை ஒரு நொடியாவது எண்ணிப் பார்க்க முன்வர வேண்டும்.
 மேலும், அன்றைய தினம் எந்த விபத்திலும் சிக்காவிடினும், பாதுகாப்பாக வீடு போய்ச் சேர வேண்டுமே என்று கலவரமடைந்த மேற்கண்ட நண்பரைப் போன்ற நூற்றுக்கணக்கானவர்களின் நிம்மதியைத் தட்டிப் பறித்த இதுபோன்ற அரக்கத்தனமான கொண்டாட்டங்கள் தேவைதானா என்று எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
 பிறரது துன்பத்தில் இன்பம் காண்பவர்கள், இந்தச் சமுதாயத்தின் மதிப்பையும் அன்பையும் பெறுவது அரிதினும் அரிதாகும்.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/14/தேவையா-இந்தக்-கொண்டாட்டங்கள்-3076548.html
3076547 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புத்தக உலகம் புத்துயிர் பெறுமா? உதயை மு.வீரையன் DIN Monday, January 14, 2019 02:46 AM +0530 படித்தல் ஒரு மனிதனை முழு மனிதனாக ஆக்குகிறது. உரையாடல் ஒருவனைத் தயாரான மனிதனாக மாற்றுகிறது. எழுதுதல் ஒருவனைச் சரியான மனிதனாகச் செய்கிறது. வரலாறுகள் ஒருவனை அறிவாளியாக்குகின்றன. காவியங்கள் ஒருவனை உற்சாகமுள்ளவனாக ஆக்குகின்றன.

அன்பே மனிதநேயத்தின் அடித்தளமாகிறது. அறிவும், பண்பாடும் ஒரு நாகரிகத்தின் அடையாளமாகின்றன. இதில் அறிவுடைமையே மனித முன்னேற்றத்தை அளவிடுகிறது. நாடும், சமுதாயமும் வளர்ச்சியடைய அறிவே அடிக்கல் நாட்டுகிறது. அதனால்தான்,
"அறிவுடையார் எல்லாம் உடையார்; அறிவிலார்
என்னுடைய ரேனும் இலர்.
என்று வள்ளுவம் கூறுகிறது.
ஒரு நாடு சிந்திக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அதை எந்தச் சக்தியாலும் தடுத்து நிறுத்திட இயலாது என்று வால்டேர் கூறினார். இந்த அறிவை வளர்ப்பதும், வளப்படுத்துவதும் நல்ல நூல்கள். இந்த நூல்களின் தாயகமே நூலகம். இந்த நூலகம் திறக்கிறபோது அறிவுலகம் திறக்கப்படுகிறது. நூலகம் மூடப்படுகிறபோது அறிவின் வாசல் மூடப்படுகிறது.
நூலகம் இல்லாத ஊரும் ஒரு ஊரா என்று கேட்டார் லெனின். கோயில் இல்லாத ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்பது போல நூலகம் இல்லாத ஊரும் மக்கள் வாழத் தகுதியற்றதே! அறிவு விழித்துக் கொள்கிறபோது, அறியாமை மட்டுமா அகலுகிறது? ஆதிக்கம் அகலுகிறது; அடிமைத்தனம் அகலுகிறது; ஆடம்பரமும், அநாகரிகமும் அகலுகின்றன. எங்கும் நிறைந்திருக்கும் மூடத்தனம் அகலுகிறது; தன்னம்பிக்கை வளர்கிறது; மனிதநேயம் மலர்கிறது.
உலகில் புரட்சியும், புதுவாழ்வும் உருவாக்கும் கருவிகளாக நூல்கள் விளங்குகின்றன. மனிதகுல வரலாற்றில் மாபெரும் புரட்சியாகக் கருதப்படும் பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்கு வால்டேரும், ரூசோவும் காரணமாக இருந்தார்கள். ரூசோவின் மன அரங்கில் எப்போதும் ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தவை: சுதந்திரம்! சமத்துவம்! சகோதரத்துவம்! இந்த இலட்சியத் தீபங்கள் எல்லோருடைய இதயங்களிலும் ஒளி வீச வேண்டும் என்று விரும்பினான். அதன் எழுத்து வடிவம்தான் சமுதாய ஒப்பந்தம் என்னும் புரட்சி நூல்.
இந்த நூல் இரண்டு புரட்சிகளுக்கு வித்திட்டன: 1) பிரெஞ்சுப் புரட்சி 2) அமெரிக்கப் புரட்சி. உலக வரலாற்றின் போக்கையே மாற்றியமைத்த பிரெஞ்சுப் புரட்சி ரூசோ இறந்து 11 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே உருவானது. ஆனால், அந்தப் புரட்சிக்குக் காரணமான மக்கள் சக்தியைத் திரட்டிய பெருமை இவரது நூல்களையே சேரும். பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் முழக்கத்திலும், அமெரிக்கச் சுதந்திரப் பிரகடனத்திலும் ரூசோவின் சமுதாய ஒப்பந்தம் என்னும் நூலிலுள்ள வாசகங்களே இடம்பெற்றன.
நாடும், நாமும் முன்னேற வேண்டுமானால் ஒவ்வொரு ஊரிலும், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நூல் நிலையம் இருக்க வேண்டும். வீடு கட்டும்போதே திட்டமிட்டு சமையல் அறை, படுக்கை அறை, பூஜை அறை அமைக்கப்படுவதைப் போன்று, நூலகத்துக்கென ஓர் அறை அமைக்கப்பட வேண்டும். உண்ணுவதும், உறங்குவதும் இன்றியமையாதது போல படிப்பதும், அறிவை வளர்த்துக் கொள்வதும் அவசியம் என்பதை எப்போது நாம் உணரப் போகிறோம்?
நல்ல நண்பர்களுக்கு அடுத்த இடத்தை வகிப்பவை நல்ல நூல்களே என்றார் அறிஞர் கோல்டன். நல்ல நண்பர்கள் நல்லதைச் செய்வது போன்று பொல்லாத நண்பர்கள் பொல்லாங்குதானே செய்வர்! அதுபோல நல்ல நூல்களும் நன்மை செய்து நாட்டை உயர்த்தும்; தீய நூல்கள் மக்களின் சிந்தையையும், செயல்பாட்டையும் கெடுக்கும்.
நமக்குப் பிடித்த நூல்களே நம்மை உருவாக்குகின்றன. அதன் ஆசிரியர்களே நமக்கும் ஆசிரியர்களாகி விடுகின்றனர். அவர்கள் மூலமே நாமும் உலகத்தைப் பார்க்கிறோம். இந்த நூல்கள் சோர்வு ஏற்படும்போது தூண்டி விடுகின்றன; உறக்கம் வருகிறபோது எழுப்பி விடுகின்றன; எதிர்காலம் பற்றிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகின்றன; சுயநலத்தைச் சுட்டெரித்து மனித குலத்துக்காகவே வாழும்படி வற்புறுத்துகின்றன.
கத்தியின் துணையாலும், ஹோமர் காவியத்தின் தெளிவாலும் நான் இந்த உலகத்தையே வெற்றி கொள்வேன்...என்று மாவீரன் நெப்போலியன் தன் தாய்க்கு எழுதினான். ஹோமரின் காவியங்களும், ஆஸ்ஸியனுடைய கவிதைகளும், புளூடார்க் எழுதிய வரலாறுகளும் நெப்போலியனது வாழ்க்கையை உருவாக்கின.
பைபிளுக்கு அடுத்தபடியாக மனித உள்ளங்களுக்கு நன்மை பயக்கும் நூலாக புளூடார்க் எழுதிய வரலாறுகளையே கூறுவேன் என்று எமர்சன் பாராட்டினார். ஷேக்ஸ்பியரும் புளூடார்க்கைப் பின்பற்றினார். அவரது பல தொடர்களை அப்படியே தம் காவியங்களில் எடுத்தாண்டார். அவரது வரலாற்று நூல்களே நெப்போலியனை மாவீரனாக மாற்றியது.
இதற்கு எதிர்மாறாக, ஹிட்லரை உருவாக்குவதில் பெரும் பங்கு வகித்தது மாக்கியவல்லி எழுதிய இளவரசன் என்னும் ஒரு சின்னஞ்சிறு நூல். அது எப்போதும் ஹிட்லருடைய கையில் நீங்காமல் நிலைபெற்றிருந்தது. அதுவே அவனை உலகை அச்சுறுத்தும் பாசிச சக்தியாக வளர்த்தெடுத்தது.
ஒழுங்கான வழியில் சென்று பெற்ற வெற்றியே உண்மையான வெற்றியாகும் என்பது அறநெறி. ஆனால் மாக்கியவல்லி இதனை எதிர்மறையாகக் கூறுகிறார்: எந்த ஒழுங்கற்ற வழியைப் பின்பற்றினாலும் தவறில்லை; செயலில் மட்டும் வெற்றி பெற்று விடு; ஒழுங்கற்ற வழிகளும் ஒழுங்கான வழிகளாக மாறிவிடும்...
இதையே ஹிட்லர் பின்பற்றினான். ஒரு பொய்யைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறினால் அது மெய்யாகி விடும் என்று எடுத்துரைத்தான். உலகப் போருக்கு வழிவகுத்தான். வரலாற்றில் மாறாத பழியைச் சுமந்து கொண்டான். அதனால்தான் பேரறிஞர் பேக்கன் கூறினான்: சில நூல்களை ருசி பார்க்க வேண்டும்; சில நூல்களை மெல்லாது விழுங்கிவிட வேண்டும். சில நூல்களை நன்கு சுவைத்து மென்று விழுங்கிச் செரிக்கச் செய்ய வேண்டும்.
படித்தல் ஒரு மனிதனை முழுமனிதனாக ஆக்குகிறது. உரையாடல் ஒருவனைத் தயாரான மனிதனாக மாற்றுகிறது. எழுதுதல் ஒருவனைச் சரியான மனிதனாகச் செய்கிறது. வரலாறுகள் ஒருவனை அறிவாளியாக்குகின்றன. காவியங்கள் ஒருவனை உற்சாகமுள்ளவனாக ஆக்குகின்றன. கணக்குகள் ஒருவனை நுட்பமானவனாகச் செய்கின்றன. தத்துவ ஞானங்கள் ஒருவனை ஆழ்ந்தவனாக ஆக்குகின்றன. நீதிநூல்கள் ஒருவனைக் கண்டிப்பானவனாக மாற்றுகின்றன. தருக்க சாத்திரங்கள் ஒருவனுக்கு வாதாடும் வல்லமையை வழங்குகின்றன.
யுவான் சுவாங் சீனாவிலிருந்து இந்தியாவுக்கு வந்தார். தேசத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க வந்தவருக்கு புத்த மதத்தில் ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. அந்த மதத்தைப் பற்றி அறிந்து, அதன் கொள்கைகளையும், வழிமுறைகளையும் பரப்ப விருப்பம் கொண்டார். அது தொடர்பான ஏராளமான நூல்களைச் சேகரித்துக் கொண்டு சீனாவுக்குப் புறப்பட்டார். அவரை வழியனுப்ப நாளந்தா பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் உடன் வந்தனர். வழியில் சிந்து நதியைக் கடக்க வேண்டும். எடுத்து வந்த ஏராளமான நூல்களோடு அவர்கள் படகில் ஏறிப் புறப்பட்டனர்.
ஆற்றின் நடுவே போய்க் கொண்டிருந்தபோது புயல் அடிக்க ஆரம்பித்தது. பாரம் தாங்காமல் படகு ஆடியது. படகின் பாரம் குறைந்தால்தான் அறநூல்களும், யுவான் சுவாங்கும் சீனா போய்ச் சேர முடியும். மாணவர்கள் யோசித்தார்கள். அடுத்த நொடியே ஆற்றில் குதித்தார்கள். நூல்களுக்காகத் தங்களையே தியாகம் செய்து கொண்ட அவர்களை வரலாறு மறக்கவில்லை.
எப்போதும் பழி கூட்டும் நூல்களை விட்டுவிட்டு, வழி காட்டும் நூல்களையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்னும் சங்க இலக்கியங்கள் போரில்லாத உலகத்துக்கு வழிகாட்டும் ஒளி விளக்குகள்! வள்ளுவனும், கம்பனும், இளங்கோவடிகளும், பாரதியும், பாரதிதாசனும் காலம் கடந்தும் வழிகாட்டும் கலங்கரைவிளக்கங்கள்!
"எழுதுகோல் தெய்வம்; இந்த எழுத்தும் தெய்வம்' என்று பாரதியார் காட்டிய வழியை எழுத்துலகம் எப்போதும் கட்டிக் காத்து வருகிறது. எழுதுகோலும், எழுத்தும் தெய்வமானால் நூல் நிலையம் கோயிலாகிறது. ஆன்றோர்களின் இலக்கியங்கள் அர்ச்சனைப் பூக்களாகின்றன. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த சிறந்த சான்றோர்களுடன் உறவு கொள்வதற்கும் நூல் உதவி செய்கிறது. திருவள்ளுவர் காலம் வேறு; ஆயினும் காலத்தின் இந்தத் தடையைக் கடந்து ஆசிரியருடன் உறவு கொள்ள வைக்கிறது.
அறிவியலால் முடியாத அரிய பெரிய பயனை நல்ல நூலால் பெற்று மகிழ்கிறோம் என்றார் டாக்டர் மு.வரதராசனார். அத்தகைய நூல் நிலையங்களைப் பாதுகாத்து வளர்க்க வேண்டியது அரசின் கடமை மட்டுமல்ல, அனைவருக்கும்.
தமிழ்நாடு அரசு கடந்த பல ஆண்டுகளாக நூலகங்களுக்கு நூல்கள் வாங்காமல் காலம் கடத்தி வருகிறது. இதனால் அறிவு வளர்ச்சி தடைபட்டுள்ளது. பதிப்பகங்களும், எழுத்தாளர்களும் பெரிதும் பாதிப்படைந்துள்ளனர். புதிய புத்தகங்கள் வெளிவருவது குறைந்துள்ளது. இந்த நிலை மாற வேண்டாமா?
அந்தக் காலத்தில் மக்கள் கல்வியறிவு பெறுவதை அரசர்களும், அரசுகளும் விரும்புவதில்லை. மக்கள் அறிவு பெற்றவர்களாக மாறினால் தங்கள் ஆட்சிக்கு ஆபத்து என்று கருதினர். ஆனால், இன்று நமது அரசியல் சட்டமே அனைவருக்கும் கல்வி என்பதை அடிப்படையாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது.
உலகம் மிக விரைவாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. அதனுடன் போட்டியிட வேண்டுமானால் நாமும் அறிவுலகில் விரைந்து செயல்பட வேண்டும். அறிவுக் கோயிலான நூலகங்களைப் புதுப்பித்து குடமுழுக்கு செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் புத்தக உலகம் புத்துயிர் பெறும்.

கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/14/புத்தக-உலகம்-புத்துயிர்-பெறுமா-3076547.html
3075283 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவை கட்டாய பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம்! இரா. செல்வம் DIN Saturday, January 12, 2019 02:11 AM +0530 இந்திய வேளாண்மை இன்றும் 53 சதவீதம் மழையைச் சார்ந்தே உள்ளது. வறட்சியினாலும், வெள்ளத்தினாலும், புயல்-சூறாவளியினாலும், ஆலங்கட்டி மழையினாலும் விதைப்பதிலிருந்து விற்பனை வரை இந்திய வேளாண்மை பல்வேறு பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறது.
மாறிவரும் பருவநிலை மாற்றங்கள் விளைச்சலைப் பாதிப்பதுடன், பயிர்களுக்கு பூச்சி நோய் தாக்குதல்களையும் அதிகப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் 1.2 கோடி ஹெக்டேர் பயிர் நிலப்பரப்பு இயற்கை இடர்ப்பாடுகளால் பாதிக்கப்படுகிறது. இது நமது உணவு உற்பத்தியைப் பெரிய அளவில் பாதிக்கிறது.
உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, அதிக/குறைந்த உற்பத்தியினால் விலையில் ஏற்படும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் விவசாயிகளின் ஆண்டு வருமானத்தைப் பாதிக்கின்றன. அதனால், இன்றைய வேளாண்மையில், விளைச்சலும்-விலையும் விவசாயிகளின் கையில் இல்லை. 
இந்திய வேளாண்மையும், இயற்கை இடர்ப்பாடுகளும் ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டைக் குழந்தைகள். இந்த இயற்கைப் பேரிடர்களிலிருந்து விவசாயிகளைப் பாதுகாக்க அரசு பல்வேறு காலகட்டங்களில் பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. அதில் மிகவும் முக்கியமானது பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் ஆகும்.
இந்தியாவில் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் 1972-ஆம் ஆண்டு முதல் நடைமுறையில் உள்ளது. ஆனால், அனைத்துப் பயிர்களுக்குமான பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் இல்லை. மேலும், பயிர்க் காப்பீட்டுத் தொகை செலுத்துவதிலும், அதனைப் பயிர்களுக்கு ஏற்றவாறு நிர்ணயம் செய்வதிலும், இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்குவதிலும் சரியான ஒளிவுமறைவற்ற நிலைமை இல்லை. இதில் பயிர்களுக்கு ஏற்படும் சேதங்களைச் சரியான நேரத்தில், துல்லியமாக மதிப்பீடு செய்வதிலும் பல்வேறு சிக்கல்கள் நீடிக்கின்றன.
2016-ஆம் ஆண்டு வரை தேசிய வேளாண்மை பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம், மாற்றியமைக்கப்பட்ட தேசிய வேளாண்மை பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம், தட்பவெப்ப நிலை சார்ந்த பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் எனப் பல்வேறு திட்டங்கள் நடைமுறையில் இருந்தன. இந்தத் திட்டங்களில் பயிர் காப்பீட்டுத் தொகை அதிகமாக இருந்ததுடன், இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்குவதிலும் சுமார் ஆறிலிருந்து பன்னிரண்டு மாதங்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன. 
மேலும் இந்தத் திட்டங்களில் பயிர்க் காப்பீட்டுத் தொகை செலுத்துவதில் அரசு அதிக உதவியையோ/ மானியமோ அளிக்கவில்லை. இதனால், இந்தத் திட்டங்களில் அதிக பயிர்களும், நிலப்பரப்பும் மற்றும் விவசாயிகளும் பயனடையவில்லை.
எனவே, 2016-ஆம் ஆண்டு பிரதமர் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தில் வழங்கப்பட வேண்டிய இழப்பீட்டுத் தொகை, பயிர் உற்பத்திக்கான அனைத்துக் காரணிகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.
இந்தத் திட்டத்தில் பயிர்க் காப்பீட்டுத் தொகை செலுத்துவதில் உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. இதன் மூலம் இழப்பீட்டுத் தொகை அதிகம் பெறுவதற்கான வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. இதில், பயிர் விளைச்சலை நிர்ணயிக்க ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் 4 முதல் 8 வரை பயிர் வெட்டு பரிசோதனைகள் நடத்தப்படுகின்றன. இந்தத் திட்டத்தில் விவசாயிகளின் நில ஆவணங்கள் கணினிமயமாக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு நேரடியாக இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்குவதற்கும், மேலும் அவற்றை செல்லிடப்பேசி மூலம் கண்காணிக்கவும் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் புகுத்தப்படுகின்றன. 
இதில் தனியார் மற்றும் பொதுத்துறை காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் பங்கு பெறுகின்றன. இந்தத் திட்டத்தில் விவசாயிகள் 1.5 சதவீதம் முதல் 5 சதவீதம் வரை பயிர்க் காப்பீட்டுத் தொகையை வழங்கினால் மட்டுமே போதுமானது. மீதி காப்பீட்டுத் தொகையை (95 -98 .5 சதவீதம்) மத்திய, மாநில அரசுகள் ஒவ்வொரு பருவத்துக்கு முன்பும், இந்த நிறுவனங்களுக்கு வழங்குவதற்கு ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. 
இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் 2016 -17-ஆம் ஆண்டு 5.72 கோடி ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பு பயிர் காப்பீடு செய்யப்பட்டது. சுமார் 8.7 கோடி விவசாயிகள் இதில் பயனடைந்தார்கள். இதன் மூலம் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட காப்பீட்டுத் தொகை ரூ.1,15,432.4 கோடியிலிருந்து 74 சதவீதம் அதிகரித்து, ரூ.2,00,618.9 கோடியை எட்டியது. மேலும், பயிர்க் காப்பீட்டுத் தொகை செலுத்துவதும் ரூ.5491.3 கோடியிலிருந்து, ரூ.21,882 கோடியாக, அதாவது 298 சதவீதம் அதிகரித்தது.
ஆனால், இந்தத் திட்டம் இன்னும் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. பயிர் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் அதிக காப்பீட்டுத் தொகையை வசூலித்து, குறைந்த இழப்பீட்டுத் தொகையையே விவசாயிகளுக்கு வழங்கியுள்ளன. இதன் மூலம் இந்த நிறுவனங்கள் 2016 -17-இல் மட்டும், சுமார் ரூ.9,335 கோடி லாபம் ஈட்டியுள்ளதாகத் தெரிகிறது.
மேலும், விவசாயிகளின் நியாயமான கோரிக்கைகளும் நிராகரிக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது. அரசின் காப்பீட்டுத் தொகை குறிப்பிட்ட நேரத்தில் இந்த நிறுவனங்களைச் சென்றடையவில்லை என்ற புகார்களும் எழுகின்றன. இதனால், பயிர் இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்குவதிலும் தாமதம் காணப்படுகிறது. 
இந்தத் திட்டத்தில் பயிர் வெட்டு சோதனையின் பின் விளைச்சலுக்கான தகவல்கள் தவறாகவும், தாமதமாகவும் தரப்பட்டதாகவும், மேலும் இந்தத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு போதிய அலுவலர்கள் நியமிக்கப்படவில்லை எனவும் அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. 
பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் அமெரிக்கா, சீனா மற்றும் கென்யா போன்ற நாடுகளில் சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றன. பயிர்களைக் காப்பீடு செய்வதற்கு அதிக மானியத்தை அரசுகள் வழங்குகின்றன. 
2007-ஆம் ஆண்டு முதல் 2016-ஆம் ஆண்டு வரை சீனாவானது, 1.5 கோடியிலிருந்து 11.5 கோடி ஹெக்டேர் பரப்பளவை (69 சதவீதம்) பயிர்க் காப்பீட்டு திட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவந்துள்ளது. அமெரிக்காவில் 89 சதவீத விளைநிலங்கள் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. 2016 -17-ஆம் ஆண்டு அறிக்கையின்படி இந்தியாவில் மொத்த பயிரிடும் பரப்பில் 30 சதவீதம் மட்டுமே பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. 
இந்த நாடுகளில் தொலைத்தொடர்பு தொழில்நுட்பங்களின் மூலம் பயிர் பாதிப்புகள் கணக்கீடு செய்யப்பட்டு உடனடியாக இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்கப்படுகிறது. பயிர் பாதிப்பு பகுதிகள் ட்ரோன்கள், பூமி சுற்று கருவிகள், தொலைத்தொடர்பு துணைக்கோள்கள் மூலம் உடனடியாகவும் துல்லியமாகவும் கணக்கீடு செய்யப்படுகிறது. ட்ரோன்கள் குறைந்த உயரத்தில் பறப்பதால், இயற்கைச் சீற்றங்களினால் ஏற்படும் இழப்புகள் துல்லியமாகக் கண்டறியப்படுகின்றன. 
எனவே, இயற்கைப் பேரிடர்களிலிருந்து விவசாயிகளைக் காப்பாற்ற புதிய தொழில்நுட்பங்களை அதிக அளவில் பயன்படுத்த வேண்டும். இதற்கு அதிக தானியங்கி வானிலை ஆய்வு மையங்களும், மழையின் அளவீடுகளைக் கணக்கிடும் நிலையங்களும் அமைக்கப்பட வேண்டும்.மேலும் செல்லிடப்பேசி சார்ந்த தொழில்நுட்பங்களின் மூலம், பயிர் வெட்டு சோதனைகளை நடத்தி உடனடியாக முடிவுகளைத் தெரிவிக்கலாம். இதன் மூலம் பயிர் காப்பீடு நிறுவனங்களும் துரிதமாகச் செயல்படும். மேலும், நிலப் பதிவேடுகளுடன், ஆதார் எண் மற்றும் வங்கிக் கணக்கை இணைத்து நேரடியாக விவசாயிகளுக்கு உடனடியாக இழப்பீடுகள் வழங்கலாம். 
பருவநிலை மாற்றங்களினால் கடலோரப் பகுதிகளில் இயற்கைப் பேரிடர்கள் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகி வருகின்றன. தமிழகத்தில் சுனாமிக்குப் பிறகு வார்தா, ஒக்கி, தற்போது கஜா புயல் எனப் பல இயற்கை பேரிடர்கள் தொடர்ந்து விவசாயத்தையும், மீனவர்களையும் பேரழிவுக்கு உள்ளாக்கி வருகிறது.
இதுவரை உணவு, பயறு வகை மற்றும் எண்ணெய் பயிர்கள், கரும்பு, பருத்தி, வாழை போன்ற ஒருசில பயிர்கள் மட்டுமே, சில விவசாயிகளினால் பயிர் காப்பீடு செய்யப்பட்டு வருகிறது.
எனவே, மாறிவரும் பருவநிலை மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொண்டு அனைத்துப் பயிர்களையும் காப்பீடு செய்வதற்கு அரசு ஆவன செய்யவேண்டும். தென்னை விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரத்தை கஜா புயல் சில மாவட்டங்களில் முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டது. இந்தப் பகுதிகளில் தென்னையை காப்பீடு செய்த விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை மிக மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.
எனவே, அனைத்து விவசாயிகளும் பயிர்க் காப்பீடு செய்யவேண்டும். மேலும், இதற்கு அரசும், காப்பீட்டு நிறுவனங்களும் ஒன்றுகூடி விவசாயிகளுக்கு மாபெரும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் இந்தியாவில் உள்ள மொத்த பயிரிடப்படும் பரப்பளவும் (200 .9 மில்லியன் ஹெக்டேர்) கட்டாய பயிர் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். 
இந்தியாவில் மொத்தம் 12 கோடி விவசாயிகள் உள்ளனர். 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, ஒரு கோடி விவசாயிகள், பத்து ஆண்டுகளில் வேளாண் இடர்ப்பாடுகளைச் சமாளிக்க முடியாமல் விவசாயம் செய்வதிலிருந்து வெளியேறிவிட்டார்கள்.
நமது நாட்டில் விவசாயிகளின் போராட்டம் சற்றே வித்தியாசமானது. அரசு ஊழியனின் போராட்டம் அரசுக்கு எதிரானது; தொழிலாளியின் போராட்டம் முதலாளிக்கு எதிரானது; ஆனால், விவசாயிகளின் போராட்டம் இயற்கையுடனானது. எனவே, விவசாயத்தையும், விவசாயிகளையும் காப்பாற்ற அரசும், சமூகமும் இணைந்து அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ளவேண்டும். 

கட்டுரையாளர்: 
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/12/தேவை-கட்டாய-பயிர்க்-காப்பீட்டுத்-திட்டம்-3075283.html
3075282 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கற்றல் என்னும் பெருங்குணம்! இரா. கதிரவன் DIN Saturday, January 12, 2019 02:10 AM +0530 நம்மில் பெருவாரியானோர் கல்வி கற்பதே, ஒரு வேலையில் சேர வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடுதான். பலருக்குக் கல்வி என்பது ஆரம்பப் பள்ளியில் தொடங்கி, ஏதோ ஒரு வேலை கிடைத்தவுடன் நிறைவுபெற்று விடுகிறது.
ஒரு நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்த பின்னர், அவர்களது திறன் மேம்பாடு குறித்து அந்த நிறுவனங்கள் அக்கறை எடுத்துக் கொள்ளும்; காரணம், நேற்றைய தொழில் நுணுக்கங்களை இன்று பயன்படுத்தினால் நாளைய சந்தையில் நிலைத்திருக்க இயலாது எனப் பெரும் மாற்றங்கள் இடைவிடாது நிகழ்வதுதான்.
எனவே, தொழில் நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்கள் தொழில்நுணுக்கம் மற்றும் மேலாண்மைத் திறனை இடைவிடாது வளர்த்துக் கொள்வதை, இடைவிடாக்கற்றல் என்னும் தொடர் நிகழ்வு மூலம் செயல்படுத்துகின்றன. புதிய தொழில்நுட்பங்கள், உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சி, தர மேம்பாடு ஆகியனவற்றை இடைவிடாது மேற்கொள்ள நிறுவனத்தின் ஒவ்வொருவரையும், மாற்றங்களுக்கும்-குறிப்பாக கற்றல் என்ற தொடர் நிகழ்வுக்கும் உட்படுத்தும்.
ஒரு நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியும், அங்கு பணிபுரிபவர்களின் வளர்ச்சியும் இணைகோடுகள். எனவே, ஊழியர்களது அறிவு மற்றும் செயல்திறன் வளர்ச்சிக்காக பட்டறைகள், வகுப்புகள், மேல்படிப்புக்கான ஊக்கம் ஆகியனவற்றைத் தரும்.
நிறுவனங்களுக்குப் பொருந்தும் இந்தச் செயல்முறை ஒரு நாட்டுக்கும் தனி மனிதனுக்கும் பொருந்தும். தனி மனிதனுக்கு கற்றல் என்பது ஒரு இடைவிடாத செயலாகும்போது என்ன பலன்களைத் தரும்? முதலாவதாக வீண் பொழுதுபோக்கு, வெட்டிப் பேச்சு, அக்கம்பக்கம் சச்சரவு, சூதாட்டம், அதீத தொலைக்காட்சி, குடிப்பழக்கம் ஆகிய தீங்குகளைத் தவிர்த்து நல்ல சூழலை ஏற்படுத்தும்.
குறிப்பாக, பணி ஓய்வு பெற்றவர்கள் தங்களது மனதை இலகுவாகவும், மூளையைச் சுறுசுறுப்பாகவும் வைத்துக்கொள்ள உதவும். பலர் பணிபுரியும் காலத்தில், பொருள் சேர்க்க ஓய்வு ஒழிச்சலின்றி அலைந்தவர்கள், பணி ஓய்வுக்குப் பின்னர் ஒருவித மனக்குழப்ப நிலைக்கு ஆளாவதைப் பார்த்திருப்போம்; இவர்கள் இந்த நிலையில் சிக்காதிருக்க கற்றல் என்னும் பழக்கம் உதவும்.
இந்தியாவில் 60 வயது கடந்த சுமார் 35 லட்சம் பேர் மனஅழுத்தம் சார்ந்த பிரச்னையால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை நோக்கும்போது, இதன் முக்கியத்துவம் விளங்கும். 
அறுபது வயதுக்குப் பின்னர் புதிதாக ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பது - கற்றல் என்ற பழக்கத்தைத் தொடங்குவது எளிதான ஒன்றல்ல. எனவே, இதனை இளமையிலேயே தொடங்குவதுதான் நல்ல பலன் தரும்.
எனவே, ஒருவர் இளமையிலேயே இசை, ஓவியம், இலக்கியம், சரித்திரம் குறித்துத் தெரிந்துகொள்வதுடன், வேறு ஏதாவது ஒரு துறையில் தங்களது அறிவைப் பெருக்கிக் கொள்வதே பெரும் பலனளிக்கும் .
ஏராளமான, அருமையான விஷயங்களை உலகம் தன்னுள் பொதித்து வைத்திருக்கிறது. அவற்றில் சிலவற்றையாவது கற்பதற்கும் ரசிப்பதற்கும்கூட ஒருவரின் ஆயுட்காலம் போதாது.
வளர்ந்த நாடுகள் இடைவிடாத கற்றலை, வாழ்நாள் கல்வியாக எல்லா வயதினருக்குமான முறைசாரா கல்வியாக, தேர்வுகளற்ற ஒன்றாக வழங்குகிறது.
நிர்வாகம், கல்வி, மருத்துவம், சட்டம், கலை, இலக்கியம் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறையைச் சார்ந்த விற்பன்னர்கள் பங்களிக்கவும் - பங்கேற்பவர்கள் தங்களது அனுபவத்தினைப் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளவும், வாரம் சில மணி நேரங்கள் கொண்ட வகுப்புகள் நடத்தப்படுகின்றன.
இங்கு நம்மிடையே அத்தகைய வசதிகள் இல்லாவிடினும்கூட, தங்களுக்குப் பிடித்தமான துறை சார்ந்த பத்திரிகைகள், கணினி நூல்கள் வாசிப்பது பெரும் பயனளிக்கும். 
இவற்றைவிட கற்றலின் இன்னொரு மிக முக்கிய வெளிப்பாடு, சமுதாயத்தின் அங்கமாக பலரோடும் ஒன்றிணைந்து வாழக் கற்றுக் கொள்வதுதான்.
தான் வாழும் பூமியை, அதன் சுற்றுச்சூழலை, பிற ஜீவராசிகளை, சக மனிதர்களை, இயற்கையைப் பேணுவது மற்றும் நேசிப்பது, பிறர் கருத்துகளை, உரிமைகளை, உணர்வுகளை, சுதந்திரத்தை 
மதிப்பது ஆகியவை தனி மனிதனின் கற்றலின் வெளிப்பாடுதான்.
இடையறாது கற்கும் ஒருவன், நாட்டின் பிரஜை என்ற இடத்திலிருந்து நல்ல குடிமகன் என்ற இடத்துக்கு உயருகிறான். 
அடுத்ததாக ஒரு நாடு என்ற அளவில், தொழில்நுட்ப மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப நிறுவனங்கள் மாற்றிக் கொள்ளுவதைப் போன்று, இயற்கையில் நிகழும் மாற்றங்களுக்கு நாளைய பேரிடர்களுக்கு, புவி வெப்பமயத்துக்கு, கடல் மட்ட உயர்வுக்கு எனப் பல விஷயங்களுக்கு ஏற்ப அதனைத் தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும்.
இதற்காக ஒரு நாடு பிற நாடுகளின் வெற்றி தோல்விகளில் இருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்ளலாம்.
மேலும், கற்றல் என்ற தனிமனிதனின் பெருங்குணம் ஒரு நாட்டின் பொதுகுணமாகும்போது, அந்த மக்களின் கல்வித் தரம்-பண்பாடு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியினையும் உயர்த்தும். அங்கு ஓர் இணக்கமான, பிணக்கற்ற அமைதியான சூழல் நிலவும்; பல்வேறு மொழி-இன- மத மக்கள் நிறைந்த நாடுகளுக்கு இது மிக அவசியமான ஒன்று.
வளர்ந்த எல்லா நாடுகளிலும் கற்றல் என்பது அவற்றின் பொதுகுணமாக இருப்பதை நாம் காண முடியும். இத்தகைய கற்றலின் அருமையை உணர்த்தத்தான்

யாதானும் நாடாமல் ஊராமால் என்ஒருவன்
சாந்துணையும் கல்லாத வாறு 
என்றாரோ திருவள்ளுவர்?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/12/கற்றல்-என்னும்-பெருங்குணம்-3075282.html
3074552 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நீதியா, அநீதியா, யார் அறிவார்? டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Friday, January 11, 2019 02:50 AM +0530
நீதிமன்றங்களில் மலையெனக் குவிந்திருக்கும் வழக்குகள் பற்றிய செய்தியை அண்மையில் ஆங்கில நாளேடு ஒன்று வெளியிட்டது. இதனைப் படித்தவர் எவரும் கவலை கொள்வர்.
பக்ஸர் என்ற ஊரைச் சார்ந்த ராகுல் பாடக் என்பவர் 5.5.1951-ல் டூமாரா நகரில் உள்ள சிவில் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றைத் தாக்கல் செய்தார். கடந்த நவம்பர் மாதம் 18-ஆம் நாள் வரை வாதி, பிரதிவாதி, வழக்குரைஞர்கள் வாதம் நடந்து கொண்டிருந்தது.
இந்த ஆண்டோடு இந்த வழக்குக்கு வயது 67. இப்படி நாட்டில் உள்ள கீழமை நீதிமன்றங்களில் மட்டும் 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தேங்கி இருக்கும் வழக்குகள் 140. 58 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உள்ள வழக்குகள் 1,782. 48 ஆண்டுகளுக்கும் அதிகமாக உள்ளவை 12,927. 38 ஆண்டுகளாகியும் காத்துக் கிடப்பவை 50,846. மாவட்ட, கீழமை சார்பு நீதிமன்றங்களும் இதில் அடங்கும்.
கடந்த 5 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீதி தேவதையின் கடைக்கண் பார்வைக்காக காத்திருப்பவை 60 லட்சம் வழக்குகள். இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எல்லாம் கடந்த நவம்பர் மாதம் முடிய! இது குறித்து மிகுந்த கவலை தெரிவித்தது மட்டுமல்ல, இதே வேகத்தில் வழக்குகள் நடைபெற்றால், 324 ஆண்டுகள் ஆகலாம் என்று ஆரூடம் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.
தற்போது நீதிமன்ற ஆவணங்கள் தகவல்படி முன் எப்போதும் இல்லாத உயர் அளவாக 2.93 கோடி வழக்குகள் தேங்கியுள்ளன. இதில் 71 சதவீதம் குற்றம் சார்ந்த வழக்குகள். கடந்த மாதம் மட்டும் 10.23 லட்சம் வழக்குகளில் 8 லட்சம் வழக்குகள் கீழமை நீதிமன்றங்களில் முடித்து வைக்கப்பட்டன என்றாலும், மாதந்தோறும் புதிதாக ஓரிரு லட்சம் வழக்குகள் அணிவகுக்குகின்றன. 
விசாரணை முடியாமலும், விவாதங்கள் நிறைவுறாமலும் பல்லாயிரம் பேர் சிறையில் வாடி வதங்குகின்றனர். மனம் உடைந்து, உடல் நலிந்து, விரக்தியின் விளிம்பில் வாழ்கிறார்கள்.
25.12.18 வரை உ.பி.-இல் மொத்தம் உள்ள வழக்குகளில் (70,17,676) 26,002, மகாராஷ்டிரத்தில் (35,62,783)-இல் 13,238, மேற்கு வங்கத்தில் (22,09,186) வழக்குகளில் 9,710, பிகாரில் (24,76,667) வழக்குகளில் 7,056 என 30 ஆண்டுகளாக தேங்கி இருக்கின்றன.
இப்படி ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் பல ஆயிரம் வழக்கு கட்டுகள் அவிழ்க்கப்படாமல் வைத்திருக்கிற பட்டியல் நீளுகிறது. இப்படியெல்லாம் நீதிமன்றங்களில் சிவிலோ, கிரிமினலோ முடிய பலகாலம் ஆகும் என்பதை அப்போதே தேசத் தந்தை மகாத்மா தனது சுயசரிதையில் ஒரு சிவில் வழக்கு தொடர்பாகப் பதிவு செய்கிறார். இளம் பாரிஸ்டர் மோகன் தாஸ் கரம் சந்த் காந்தி, வாதி தாதா அப்துல்லாவின் வழக்குரைஞராக தென்னாப்பிரிக்கா சென்றார். பிரதிவாதியான சேத் தயேப் ஹாஜி கான் முகமது, வாதியின் உறவினர்தான். இவர்களுக்கிடையே வணிக உறவும் இருந்தது. இதில் ஏற்பட்ட கொடுக்கல், வாங்கல் பிரச்னையில் 40 ஆயிரம் பவுனுக்காக தாதா அப்துல்லா சேத் தயேப் பேரில் வழக்கு தொடர்ந்தார்.
இந்த வழக்கில்தான் பி கோட் பற்றி முதலில் காந்தியடிகள் அறிந்து கொள்கிறார். வழக்கு ஆவணங்களை முழுமையாக ஆராய்ந்து தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் அவர், இதன் பயனாக வாதி, பிரதிவாதிக்குக்கூட நான் அறிந்திருந்த அளவு வழக்கைப் பற்றி தெரியாது என்று சொல்லி விடலாம். ஏனெனில், இரு கட்சியாரின் ஆவணங்கள் என்னிடமிருந்தன. அமரர் பிங்கட் கூறிய புத்திமதியை நினைவுகூர்ந்தேன். விவரங்கள்தான் சட்டத்தில் முக்கால் பகுதி. தென்னாப்பிரிக்காவின் பிரசித்தி பெற்ற பாரிஸ்டரான லெனார்டு இந்தக் கூற்றை உறுதிப்படுத்தினார். என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த வழக்கில் நியாயம் என் கட்சிக்காரர் பக்கமே இருந்தாலும், சட்டம் அவருக்கு விரோதமாகவே இருப்பதாக காணப்பட்டது. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மஸ்டர் லெனார்ட்டிடம் போனேன்.
அவரும் வழக்கு என் கட்சிக்காரர்க்கு அனுகூலமாக இருப்பதாகக் கருதினார். வழக்கின் விவரங்களை நாம் கவனித்துக் கொண்டால் சட்டம் தன்னைத் தானே கவனித்துக் கொள்ளும் என்றார்.
வழக்கின் விவரங்களை மீண்டும் பரிசீலனை செய்தேன். என் கட்சிக்கு ஆதாரமாக காட்டக்கூடிய பழைய தீர்ப்பு ஒன்றைக் கண்டேன். இந்தத் தீர்ப்பைப் படித்து பார்த்த லெனார்டு, நாம் ஜெயித்து விடுவோம். ஆனால், எந்த நீதிபதி இதை விசாரிக்கிறார் என்பதை மட்டும் மனதில் கொள்ள வேண்டும் என்றார். 
இந்த வழக்கின் விவரங்கள் தாதா அப்துல்லாவின் கட்சிக்கு வலுசேர்ப்பதாக இருக்கிறது. எனினும், வழக்கை தொடர்ந்து நடத்திக் கொண்டே போனால் வாதி, பிரதிவாதி இருவரும் அழிந்து போவது நிச்சயமென்றும் கண்டேன். நீதிமன்றத்திலேயே முடிவு ஏற்படுவது என்றால், இந்த யுகத்தில் இல்லையென்றும் சொல்லும்படியாக இருந்தது. இதனால் யாருக்கு நன்மை? 
இருவரும் வழக்கை உடனே முடித்துவிட விரும்பினார்கள். தயேப் சேத்திடம் சென்று வழக்கை சமாதானமாக முடித்துக் கொள்ள வேண்டினேன். இரு தரப்பு வழக்குரைஞர்களும் புதிய சட்ட நுட்பங்களை கிளப்பிக் கொண்டிருப்பது நிற்காது. வெற்றி பெற்ற கட்சியினர் தாங்கள் செலவழித்த தொகை முழுவதையும் ஒரு நாளும் மீட்பதில்லை என்பதை முதன்முதலாகக் கண்டேன். மேலும், வழக்குரைஞர் தொழிலில் வெறுப்பும் கொண்டேன் என்கிறார் காந்தியடிகள். முடிவில் தான் ஏற்ற முதல் வழக்கை சமரசத்தின் மூலம் வெற்றி கண்டார்.
சிவில் வழக்குகள் இப்படி என்றால் கிரிமினல் வழக்கொன்று அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் நடந்து முடிந்தது. ரஷியாவின் விண்வெளி அமைப்பின் துணை நிறுவனமான கீனாங்கோஸ்மோஸில் (மோஸில்) 1972-ல் இந்தியப் பிரதிநிதியாக சேர்ந்தார் விஞ்ஞானி கே.சந்திரசேகர். இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மையத்தின் (இஸ்ரோ) மூத்த விஞ்ஞானியாக எஸ்.நம்பி நாராயணன் பணியாற்றினார்.
1994-இல் இந்திய விண்வெளி திட்டம் தொடர்பான ரகசிய ஆவணங்களை ரஷியா, பாகிஸ்தான் நாடுகளுக்கு விற்றதாகவும், உளவு பார்த்ததாகவும் மாலத்தீவு பெண்கள் உள்பட 6 பேரை கேரள காவல் துறை கைது செய்து சிறையில் அடைத்தது. பின் வழக்கு விசாரணையை சி.பி.ஐ. தொடர்ந்தது. சில ஆண்டுகள் கழித்து இது ஒரு பொய்யான வழக்கு என்பதைக் கண்டுபிடித்தது.
இதனால் உச்ச நீதிமன்றம் 1998-இல் அனைவரையும் விடுதலை செய்தது. எஸ்.நம்பி நாராயணன் மீது பொய் வழக்கு தொடுத்து சிறையில் அடைத்ததற்காக கேரள காவல் துறை மீது உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்தார். தலைமை நீதிபதியாக அப்போது இருந்த தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான அமர்வு, நம்பி நாராயணனுக்கு இழப்பீட்டுத் தொகையாக ரூ.50 லட்சத்தை கேரள அரசு வழங்க வேண்டும் என்று கடந்த ஆண்டு நவம்பர் 14-ஆம் தேதி தீர்ப்பு வழங்கியது.
இதற்கிடையில் பெங்களூரு கொலம்பியா ஆசியா மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வந்த மற்றொரு விஞ்ஞானி கே.சந்திரசேகர் நவம்பர் 14-ஆம் தேதி காலை 7.15 மணிக்கு சுய நினைவிழந்தார். மாலை தீர்ப்பு வந்தது.
அவரது மனைவி கே.ஜே. விஜயம்மா, என் கணவர் இன்று விடியற்காலைகூட இந்தத் தீர்ப்பு பற்றிப் பேசினார். தீர்ப்பு குறித்து தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்பு அவர் கோமா நிலைக்குச் சென்று விட்டார். பிறகு நவம்பர் 18-ஆம் தேதி உயிர் பிரிந்தது என்று கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்.
இன்று வரை ஏன் இப்படி பொய் வழக்கு தொடுத்து எங்கள் குடும்பத்தைச் சிதைத்தார்கள் என்பது புரியவில்லை என்கிறார். இந்த வழக்கு முடிய 20 ஆண்டுகள் ஆனது. இந்த 20 ஆண்டுகளில் இவர்கள் அனுபவித்த கொடுமைகளை யாரால் இனி துடைக்க முடியும். இது நீதியா? அநீதியா?
குற்றவாளிகள் தப்பித்துக் கொள்வதும், நிரபராதிகள் தண்டிக்கப்படுவதும் நடப்பதை முடிவுக்குக் கொண்டு வர வேண்டும். நீதிபதி தனக்கு முன்னால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆவணங்களையும் வாதி, பிரதிவாதி வழக்குரைஞர்கள் வாதிடும்போது எழுகின்ற உண்மை அதிர்வுகளையும், சாட்சிகளின் கூற்றுகளையும் ஆராய்ந்து மெய் உணர்வால் நீதி வழங்குகிறார்.
சில நேரங்களில் உண்மை போன்ற பொய் ஆவணங்களாலும், திறமையான புகழ் பெற்ற வழக்குரைஞர்களின் வாக்கு வன்மையாலும், பொய்யுடை ஒருவன் சொல் வன்மையினால் மெய் போலுமே மெய் போலுமே என்ற வெற்றி வேட்கை படியும், பிறழ் சாட்சிகளாலும் தீர்ப்பு தடம்புரள வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.
மறு விசாரணைக்கோ, மேல் முறையீட்டுக்கோ, சீராய்வுக்கோ செல்லும்போது முந்தைய தீர்ப்புகள் உறுதி பெறலாம் அல்லது தீர்ப்புகள் மாற்றி எழுதப்படலாம். வழக்குகளில் பன்முறை வாய்தா வழங்குவதும், பல காரணங்களால் ஒத்திவைப்பதும், தடை உத்தரவு வழங்குவதாலும்தான் வழக்கின் ஆயுள் நீள்கிறது.
நீதிமன்றங்களை கோயிலாகக் கருதியும் நீதிபதிகளை நடமாடும் தெய்வங்களாக எண்ணியும், வழக்குரைஞர்களை நம்பிக்கை உரியவராகக் கொள்வதும், பாமர மக்களின் நம்பிக்கை.
அதனால்தான் சொத்துகளை அடமானம் வைத்தும், நகைகளை விற்றும் வழக்கை தொடருகிறார்கள். ஆனால், வழக்குகள் நீடித்துக் கொண்டே போவதால் அவர்கள் குடும்பம் சிதைந்து போகிறது.
தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகளை நீதிபதிகள் எவ்வளவுதான் முயன்று விரைந்து நடத்தினாலும்கூட, வழக்குகள் முற்றுப் பெறுவதில்லை. மேல் முறையீடுகளில் சிக்கி நீதிமன்றங்களை விட்டு அகல மறுக்கின்றன. 
வழக்குரைஞர்கள் சட்டப் புத்தகத்தின் அடிப்படையில் வழக்காடுவதற்கு முன்னால், சமரச முயற்சியை மேற்கொண்டால் ஒருவேளை குற்றப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு ஏற்படலாம். அப்படிப்பட்ட பரந்த உள்ளம் கருப்பு அங்கிக்கும் இருந்தால்தான் அது சாத்தியம்!

கட்டுரையாளர்:
தலைவர்,
திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/11/நீதியா-அநீதியா-யார்-அறிவார்-3074552.html
3074551 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாறிப்போன வாழ்த்து முறை..! தி. நந்தகுமார் DIN Friday, January 11, 2019 02:50 AM +0530
ஆங்கிலப் புத்தாண்டு அண்மையில் கொண்டாடப்பட்டது. அந்தப் புத்தாண்டு நாளன்றும், முந்தைய நாளன்றும் கட்செவி அஞ்சல் (வாட்ஸ் அப்), முகநூல் (பேஸ்புக்) போன்ற சமூக ஊடகங்களில் தனித் தகவல்களாகவும், குழுவிலும் குவிந்த வாழ்த்துகளோ ஏராளம். சமூக வலைதளக் கணக்கே திணறும் அளவுக்கு அனைவரும் வாழ்த்து மழையில் நனைந்துவிட்டிருந்தனர்.
முன்பெல்லாம், புத்தாண்டு, பொங்கல், தீபாவளி உள்ளிட்ட பண்டிகைகளின்போது, புத்தாடைகள் அணிதல், இனிப்புகள் வழங்குதல், பரிசுகளைப் பரிமாறிக் கொள்ளுதல், பெரியோர்களிடம் ஆசி பெறுதல் உள்ளிட்ட நிகழ்வுகள் இருக்கும்.
ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொள்வது என்பதும் அதில் அடக்கம். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் வரை, புத்தாண்டு உள்ளிட்ட பண்டிகைகளுக்காக நூற்றுக்கணக்கான அச்சகங்களில் இருந்து அச்சிடப்பட்ட லட்சக்கணக்கான வாழ்த்து அட்டைகள் உள்ளூர் கடைகளில் சுமார் ஒரு மாதத்துக்கு முன்னரே விற்பனைக்கு வந்திருக்கும். 
கடவுள்கள், அரசியல் தலைவர்கள், நடிகர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் போன்றோரின் உருவப் படங்கள் அச்சிட்ட வாழ்த்து அட்டைகளும், இயற்கைக் காட்சிகள், முக்கிய சுற்றுலாத் தலங்கள், வெளிநாட்டிலுள்ள முக்கிய இடங்கள் போன்றவற்றின் புகைப்படங்களும், விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் புகைப்படங்கள் என விதவிதமான வாழ்த்து அட்டைகள் ஒவ்வொரு கடைகளிலும் ஆயிரக்கணக்கில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். இந்த அட்டைகளில் அழகிய தமிழில் எழுதப்பட்ட வாசகங்களும், கவிதைகளும் இடம்பெற்றிருக்கும். 
ஒவ்வொருவரும் வாழ்த்து அட்டைகள் விற்பனைக் கடைகளுக்குச் சென்று மணிக்கணக்கில் நேரத்தைச் செலவிட்டு, தங்களது பிடித்தமானவரின் மனதைக் கவர்ந்தவற்றை ஞாபகமிட்டு, வாழ்த்து அட்டைகளைத் தேர்வு செய்வர். 
இது மட்டுமன்றி, தனியார் நிறுவனங்களைச் சேர்ந்தோர் தங்களது வாடிக்கையாளர்களுக்கும், அரசியல் கட்சிப் பிரமுகர்கள் தங்களது ஆதரவாளர்கள் அல்லது தலைவர்களுக்கும் என ஒவ்வொரு தரப்பினரும் தங்களின் சுற்றத்துக்கும், நட்புக்கும் என வாழ்த்து அட்டைகளை அனுப்புவதில் ஆர்வம் கொண்டிருப்பர். பலரும் தங்களது விருப்பமான படங்களையும், வாசகங்களையும் அச்சகங்களில் அச்சிட்டு, வாழ்த்துகளைப் பரிமாறியவர்களும் உண்டு. 
இவ்வாறான வாழ்த்து அட்டைகள் அனுப்பும்போது, அருகேயுள்ள நண்பர்களுக்கு அனுப்ப தேர்வு செய்ததைக்கூடச் சொல்லாமல் ரகசியம் காப்போரும் உண்டு. பண்டிகைக்கு சில நாள்களுக்கு முன், தேர்வு செய்த வாழ்த்து அட்டைகளை அஞ்சல் தலைகள் ஓட்டி, தபால் நிலையங்களுக்குச் சென்று சேர்ப்பர். பண்டிகை நாளன்று அந்த வாழ்த்து அட்டைகள் சரியாகச் சென்று சேருமா என்பதை அஞ்சல் நிலைய ஊழியர்களிடம் உறுதி செய்வர். 
பண்டிகைக்கு சில நாள்கள் முன்பும், பின்பும் தபால்காரர் சைக்கிளில் ஆயிரக்கணக்கான அஞ்சல் அட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டு, வீடு, வீடாக விநியோகம் செய்வார். அப்போது சிலர் தனக்கு இத்தனை வாழ்த்துக் கடிதம் வந்தது; அவருக்கு இத்தனை வந்தது என மகிழ்ச்சியுடன் பேசி மகிழ்வர்.
இப்போதைய இளைஞர்களுக்கு இதெல்லாம் புதியதாய் இருக்கும். இப்போது அலைபேசியில் குறுந்தகவல்கள் மூலமும், மின்னஞ்சல்கள் மூலமும் வாழ்த்துப் பரிமாற்றம் நடக்கிறது.
இந்த வாழ்த்துகளில் தமிழில் வாழ்த்து என்பது காணாமல் போனது. தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்தையும் கூட ஆங்கிலத்தில் எழுதி அல்லவா சொல்கிறார்கள். இந்த வாழ்த்து மொழி தமிங்கலீஷ் என்றே அழைக்கப்படுகிறது.
இணையதளத்தில் மின்னஞ்சல் மூலம் தகவல்கள், வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொள்வோரும், குறுஞ்செய்தி முறையில் தகவல் பரிமாற்றம் செய்வோரும், உள்நாட்டிலும், வெளிநாடுகளிலும் வசிக்கும் நண்பர்களையும், உறவினர்களையும் முகம் பார்த்து முகம் பேசி வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தும்தான் வருகின்றனர்.
இப்போது இணையதளத்தில் உள்ள பல்வேறு வலைதளங்களில், ஆங்கில மொழியில் அடங்கிய வாசகங்களைத்தான் வாழ்த்துகளாகப் பரிமாறி வருகின்றனர். காலங்கள் மாறலாம்; வாழ்த்துகள் மாறலாம்; ஆனால், பண்டிகைகள், பழக்கவழக்கங்கள் என்றும் மாறுவதில்லை.இருந்தாலும், அடுத்து வரும் ஆண்டுகளில் வாழ்த்துகள் பரிமாற்றம் எப்படியிருக்குமோ? 
அண்மைக்காலமாக நவீன நடைமுறைகளுக்கு விடை சொல்லிவிட்டு, பழமையான விஷயங்களை இப்போது நினைவுகூர்ந்து வருகிறோம். வாழ்த்து அட்டைகளிலும், கடித முறையிலான வாழ்த்துகள் காலப் பொக்கிஷங்கள். இப்போதும் பலரும் பல ஆண்டுகளாகப் பத்திரப்படுத்தி வருகின்றனர். இணையதளத்திலும், சமூக வலைதளங்கள் வாயிலான வாழ்த்துகள் அழியக் கூடியன.
மகாத்மா காந்தி, ஜவாஹர்லால் நேரு போன்ற தேசத் தலைவர்கள் சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தின்போது, அவர்கள் குடும்பத்தினருக்கும், போராட்டங்களில் பங்கேற்றவர்களுக்கும் அனுப்பிய கடிதங்கள் இன்றும் பத்திரப்படுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளன. 
பாரம்பரியமான அஞ்சல் துறையும் கடிதப் பரிமாற்றங்கள் மறைந்து வருவதைக் கருத்தில் கொண்டு, பொதுமக்களிடமும், மாணவர்களிடமும் கடிதம் எழுதுவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தி பிரசாரங்கள் நடத்துகின்றன.
பிளாஸ்டிக் பைகளுக்கு விடை சொல்லிவிட்டு, மஞ்சள் பைகளையும், பாத்திரங்களையும் இப்போது ஆங்கிலப் புத்தாண்டு முதல் கைகளில் எடுத்துள்ளோம். இதுபோன்று இனிவரும் காலங்களில், வாழ்த்து அட்டைகளில் வாழ்த்துச் சொல்லும் நடைமுறையையும் தொடர்வோமே...

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/11/மாறிப்போன-வாழ்த்து-முறை-3074551.html
3073937 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அறிவு பெறும் வாயில்கள் கிருங்கை சேதுபதி DIN Thursday, January 10, 2019 01:34 AM +0530
அறிவு மிக ஆபத்தான கருவி. அதனால்தான் அது அற்றம் காக்கும் கருவியாகவும் இருக்கிறது. அநேகமாக, நாம் பாதுகாப்புக்குப் பயன்படுத்தும் எந்தக் கருவியும் இன்னொரு வகையில் ஆபத்தைத் தரக்கூடியதுதான். அதனை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோமோ அப்படித்தான் அதன் பயனைத் துய்க்க முடியும்.
இயன்றவரையிலும் எந்த ஆபத்தும் இல்லாமல் அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில்தான் நம் சாமர்த்தியம் இருக்கிறது. அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை நமக்கு வாழ்க்கை வழங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆபத்து வராமல் பாதுகாத்துக் கொண்டு வைத்திருக்கும் ஆயுதத்தைவிட, ஆக்கபூர்வமான பயன்பாட்டுக்கு அந்த ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது எப்படி என்பதில்தான் மனிதகுல வளர்ச்சி இருக்கிறது.
இன்றைக்கும் இயற்கை நியதிப்படி எல்லா உயிர்களும் கண்டு அஞ்சுகிற இயற்கைப் பொருள் தீ. இது தீய பயத்தலால்தான் இப்பெயர் பெறுகிறது. எறும்பு முதலாக யானை ஈறாக உள்ள எல்லா உயிர்களும் கண்டு அஞ்சுவது தீக்கு மட்டும்தான். அவ்வளவு ஆபத்தான அதனை முற்றமுழுக்கத் தனக்குச் சாதகமாக ஆக்கிக்கொண்ட வல்லமையை உருவாக்கிக்கொண்டது மனிதம்.
அன்றாட வாழ்வில் நாம் எத்தனை வகைகளில் தீயைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதை எண்ணிப்பார்த்தால் அறிவின் வல்லமை நமக்குப் புரியும். அதனை இன்னமும் தீமைக்குப் பயன்படுத்த நினைக்கிறோம் என்றால் நமது அறிவு இன்னும் விசாலப்படவில்லை என்றே பொருள். இங்கே தீ என்பது தீயை மட்டும் குறிக்காமல் தீமையைக் குறிக்கும் சொல்லாக மாறிவிடுகிறது.
இது மார்கழி மாதம் ஆலகால விஷத்தைவிடவும் ஆபத்தான பனிக்கொடுமையில் இருந்து தப்பிப்பது எப்படி? வேண்டாதவற்றைப் போட்டுக் கொளுத்தி வேண்டிய அளவிற்குத் தீ மூட்டிக் குளிர் காய்வதுதான் வழி. போகிப்பண்டிகை இப்படித்தான் புகையாக வந்து நம்மைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது. தீயைவிடவும் தீமை தருகிற தீயவற்றைப் போட்டுக்கொளுத்தி அதில் இருந்து வெம்மையாகிய சுகத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள எளிய வழி இது. 
பனிப்பதத்தில் கிடக்கும் ஓலையையோ, இன்னபிற குப்பைப் பொருளையோ, தீ மூட்டிப் பார்ப்பது ஒரு விளையாட்டு. இந்தத் தீ அளவோடு எரிகிற வரை, இன்பம். அளவுக்கு மீறிப் பற்றிவிட்டால் ஆபத்து. அதற்கு ஓர் எல்லை உண்டு.
இந்தத் தீயில் இருக்கும் தீதை எடுத்துக் கொண்டு சொல்விளையாட்டு ஆடிக்காட்டுகிறார் திருவள்ளுவர். தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை/ தீயினும் அஞ்சப் படும். எனவே, தீயைக் கண்டு அஞ்சாதே. தீமைக்கு அஞ்சு என்று அறிவுரை சொல்வதோடு நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை அவர். இதற்கு அடுத்தபடியாக மேலே சொல்கிறார்.
அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல்க - இது அரசு அதிகார வர்க்கத்திடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகச் சொல்லப்பட்டாலும், மாறுபாடு உடையவர்களிடத்திலும் மனக்கசப்பு வாராமல் நடந்து கொள்வதற்கு சொல்லப்பட்ட வழி. இது எல்லா உயிர்களிடத்திலும் உறவுகளிடத்திலும் பேணப்பட வேண்டிய ஒழுக்கம்.
இந்தத் தீயினுக்கெல்லாம் தாய் என விளங்குவது சூரியன். அதனைப் பரிதி என்றும் சொல்வோம். பரிதிமுன் பனியே போலப் பண்ணிய தீமை, அன்னை முன் அகலும் என்று பக்திபூர்வமாகச் சொல்கிறார் பாரதியார். அது சரி, பனிக்கு நிகராகச் சொல்லப்படும் ஆலகால விஷம் பற்றியும் நமக்கு ஒரு கதை உண்டு. அசுரர்களும் தேவர்களும் கூடி, அமுது பெறுவதற்காகப் பாற்கடலைக் கடைந்த கதை. இது கதையோ, கற்பனையோ? இதன்வழி ஓர் உண்மையை உணர்த்துகிறது தமிழ்.
உணர்ச்சியும் அறிவும் இருபுறத்து இருந்து இயக்குகிறபோது, இந்த உயிர் உடலின் துணைகொண்டு செயல்படத் தொடங்குகிறது. தேடுவது நல்லது என்றாலும், அதனால் கெடுதியும் நேரும். இயற்கையில் நன்றும் தீதும் ஒன்றுபட்டுத்தான் இருக்கும். அதில் தீமையைப் புறந்தள்ளி, நல்லதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வதில்தான் வெற்றி இருக்கிறது. இன்பம் தேடவேண்டுமெனில் கூடவே துன்பமும் இருக்கும். அதனை விலக்குவதற்குத்தான் அறிவு கருவியாகிறது. அறிவின் துணைகொண்டு அனுபவத்தின் வழிநின்று செயல்படும் வாழ்க்கையில் முதலில் வருவது இடர்தான். அது கண்டு அஞ்சாமல் தொடர்ந்து முயன்றால் அடுத்து வருவது இன்பம். இந்த இயற்கை மர்மத்தை எடுத்து விளக்குவதற்குத்தான் இந்தக் கதை.
மனம் ஒரு பாற்கடல் அசுரத்தனமான முயற்சியாலும், அறிவார்ந்த நிதானத்துடனான செயல்பாட்டாலும் கடையத் தொடங்குவது இன்பமாகிய அமுதுபெறத்தான். ஆனால், துன்பம்தான் முதலில் வரும். துன்பத்தைப் போக்குவதில்தான் இன்பத்தின் தொடக்கமே இருக்கிறது. துன்பத்தைப் பிறர்பால் தள்ளிவிட்டு, இன்பத்தை மட்டும் தான் அனுபவிக்க நினைப்பது அதனினும் இடர்தரும் என்பதை விளக்க எத்தனையோ வரலாறுகள், கதைகள் நம்மிடம் உண்டு. ஆனால், பிறர் துன்பத்தைத் தன் துன்பமாக ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படுகிற உன்னத அருள் இருக்கும் உள்ளமே ஆண்டவன் இருக்கும்இடம். அவன் இறைவனுக்கு நிகராக என்றும் வாழும் மக்களால் போற்றப்பெறுவான். என்றும் இறவாத ஆற்றல் பெற்றவன் ஆகிவிடுகிறான்.
இருப்பதிலே பெருந்துயரங்களாகிய இறப்பும் பிறப்பும் அவனுக்கு இல்லை. அவனே சிவன். அவன் எங்கிருக்கிறான் என்று தேடுவோர்க்குச் சங்க இலக்கியம் இங்கிருக்கிறான் என்று காட்டுகிறது. ஒளவையார் காட்டுகிறார். அரிய நெல்லிக்கனியைத் தன்னிடம் தமிழ் வாழ்வதற்காகத் தந்த அதியமானை நோக்கி, அவனைச் சிவன் ஒத்தவன் என்று அடையாளம் காட்டுகிறார். அந்த இடத்தில்தான் இந்த நீலகண்டத்திற்கான விளக்கம் கிடைக்கிறது.
நீலமணிமிடற்று ஒருவன் போல மன்னுக பெரும நீயே இது ஒளவையின் அமுத வாக்கு. அரிய நெல்லிக்கனியைப் பெருந்துன்பங்களுக்கிடையில் தேடிப் பெற்றுத் தான் உண்ணாமல் தமிழ் வாழவேண்டும் என்பதற்காக, நான் உண்ணத்தந்த உன் நிலை, அந்தச் சிவன் நிலை. எனவே, நீலகண்டனாகிய சிவனைப்போல நீயும் நிரந்தரமாக வாழ்க என்று விளக்கமுறுகிறது இந்தத் தொடர் துன்பத்தைத் தனதாக்கிக் கொண்டு இன்பத்தைப் பிறர்க்கு அளிப்பவனுக்குக் கிடைக்கிற இன்பம் பேரின்பம் என்பது இதன் உள்பொருள்.
இன்றைக்கு ஒளவையும், அதியமானும் இல்லை; நெல்லிக்கனியும் இல்லை. ஆனால், இந்தத் தமிழ்க்கவிதை இருக்கிறது. இதுவே, ஒளவையையும் அதியமானையும் இறப்பின்றிக் காக்கிறது. இங்கே தமிழ் அமுதமாகிவிடுகிறது. இந்த அமுதம் எவ்வுயிர்க்கும் இன்பம் தருகிறது. அதுவே இலக்கியம் ஆகிறது. வாழ்வுக்கு இலக்கணமும் ஆகிறது.
ஏன் இவ்வளவு புத்தகங்களை வாங்கிக் குவித்துப் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது? அடுத்தவர் பெற்ற அனுபவங்களை அவர்கள் பெற்ற துன்பப்பாடுகளை, கதை, கவிதை, கட்டுரைகளால் படித்து, அதன்வழி தானும் அனுபவித்து, அந்தத் துயரங்களில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் தற்காத்துக் கொள்வதற்கு, இது முதலில் துணை செய்யும். அதற்கும் அடுத்த கட்டத்திற்குப் போக, அந்தப் புத்தகம்தான் போதிக்கிறது. 
வெறும் பார்வையாளனாக இவ்வுலகில் வந்துவிட்டுப் போவதற்கல்ல இந்தப் பிறப்பு, பிறருக்குப் பயன்படுமாறு வாழ்வதற்குத்தான். இந்த வரலாற்று வரிசையில் உன் வரவைப் பதிவு செய் என்று சொல்வதற்கு வழங்கப்பட்டதுதான் இந்த மனிதப்பிறவி. அதன்வழி பிறர் துன்பங்களைப் போக்க முயல்க என்று அறிவுறுத்துவதே புத்தகத்தின் வழிபெறுகிற அறிவு.
உணர்ச்சியும் அறிவும் பொருந்திக் கொள்கிறபோது, எவ்வழிச் செல்வது என்று தெரியாமல் அல்லலுறும் மனதுக்கு உற்ற துணையாவது நல்லோர் மொழிகள்தான். இந்த அறிவினால் ஆகக் கூடிய பயன் யாது? இன்பமா? துன்பமா? ஆராய்ச்சிக்கெல்லாம் போகாமல் எதார்த்தமாகச் சொல்கிறது திருக்குறள். பிறிதின் நோய் தன் நோய்போல் போற்றுவதுதான் என்று.
பிறரின் நோய் மட்டும் அல்ல. பிறிதின் நோயையும். தன்னொத்த மனிதர்களாகிய பிறரின் நோயை மட்டும் அன்றி, தன்னொத்த உயிராகிய அனைத்தின் நோய்களையும் தனதாகக் கருதிப் போற்றுவது அறிவின் பயன் என்கிறார்.
இதில் போற்றுதல் என்ற சொல்லுக்குக் கூடுதல் அழுத்தம் கொடுத்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒன்று, நோயினால் துன்பம் வாராமல் போற்றுதல், மற்றொன்று அந்த நோயே வரவிடாமல் போற்றுதல். உடல்நோய் வாராமல் போற்றுதற்கு மருந்துகள் இருப்பதுபோல், உளநோய் தாக்காமல் போற்றிக் கொள்வதற்குப் புத்தகங்கள் துணையாகின்றன என்பது ஒருபுறம் இருக்க, இத்தகு நோய்களைத் தமதெனக் கருதித் தாங்கிக் கொள்கிறபோது வருகிற தைரியம் இருக்கிறது பாருங்கள், அந்தத் தைரியத்தைத் தருவது எது தெரியுமா?
தீமையின் பக்கம் சாராமல் தூய்மைமிகு தாய்மை நிலையில் நம்மைக் கொண்டு போய் உய்ப்பது இந்த அறிவு. அது, அடுத்த உயிரின் துன்பத்தைத் தானும் தாங்கி அனுபவிப்பதோடு அதனை அகற்ற முயன்றால் தனக்கு வருகிற துன்பத்தையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்த்திவிடுகிறது. அத்தோடு, தான் துன்பப்படும் நேரத்தில் தன்னால் போற்றப்பட்ட உயிர்களும் தனக்குத் துணையாக வந்து தாங்கிக் கொள்ளும் என்பதையும் காட்டிவிடுகிறது. 
அதற்குத்தான் இந்த அறிவு துணையாக வேண்டும். அது அற்றம் காக்கும் கருவி அல்லவா? இந்த அறிவு பெறும் வாயில்தான் புத்தகம். மேல் விளக்கம் பெறத் திருக்குறளை எடுத்துக் கொள்வோம். அது பின்னர் நம்மையே எடுத்துக் கொள்ளும். நமது துயர்களைக் கொல்லும்; பேரின்பம் நல்கும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/10/அறிவு-பெறும்-வாயில்கள்-3073937.html
3073936 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உத்தரப் பிரதேசத்தின் புதிய பிரச்னை பெ. மகேந்திரன் DIN Thursday, January 10, 2019 01:33 AM +0530 உத்தரப் பிரதேசத்தில் முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத், அனைத்து மாவட்ட ஆட்சியர்களுக்கும் புதிய உத்தரவு ஒன்றை கடந்த சில தினங்களுக்கு முன் பிறப்பித்தார். மாநிலத்தில் சாலைகளில் திரியும் பசு, எருமை, காளை ஆகிய கால்நடைகளை காப்பகங்களில் அடைக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டுள்ளார்.
மக்களவைத் தேர்தலுக்கு இன்னும் சில மாதங்களே இருக்கும் நிலையில், எந்தக் கட்சியுடன் கூட்டணி, எத்தனை தொகுதிகள் ஒதுக்கீடு என்று அரசியல் வட்டாரத்தில் பேசப்பட்டு வரும் நிலையில், உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் புதிய பிரச்னையை எதிர்கொண்டுள்ளது.
முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் உத்தரவு பிறப்பிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது ஏன்? மாநிலத்தில் கால்நடைகளின் பெருக்கம் திடீரென்று அதிகரித்து விட்டதா? 
கடந்த 2014-ஆம் ஆண்டு மே மாதம், மத்தியில் பிரதமர் மோடி தலைமையிலான அரசு ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு பசுக்களை பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. மற்றொரு புறம், பசு பாதுகாவலர்கள் என்ற பெயரில் சில வன்முறையாளர்கள், பசுக்களை இறைச்சிக்காகக் கடத்திச் சென்றதாக சிலர் மீது தாக்குதல் நடத்தினர்.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலம், தாத்ரியில் முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முதியவர் தனது வீட்டில் மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்ததாக, ஒரு கும்பலால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார். கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் நிகழ்ந்த இந்தச் சம்பவம், நாடு முழுவதும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. 
இந்தச் சூழலில், உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் நடைபெற்ற சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று யோகி ஆதித்யநாத் 2017-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் முதல்வராகப் பதவியேற்றார். ஹிந்துத்துவ கொள்கைகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கும் அவர், பசுக்களைப் பாதுகாப்பதற்காக கோசாலைகளை அமைத்து பராமரிக்க முடிவு செய்தார்.
இதனிடையே, அந்த ஆண்டு மே மாதம் மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம், நாடு முழுவதும் இறைச்சிக்காக கால்நடைகளை விற்பனை செய்யவும், இறைச்சிக் கூடங்களை நடத்தவும் தடை விதித்து சுற்றறிக்கை வெளியிட்டது.
இதை எதிர்த்து தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனுவை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் உத்தரவை நிறுத்தி வைத்தது. இருப்பினும், ஏற்கெனவே நலிவடைந்திருந்த மாட்டிறைச்சி ஏற்றுமதி தொழில், மேலும் வீழ்ச்சியை சந்தித்தது.
உத்தரப் பிரதேசத்தில் நிலைமை இன்னும் மோசமானது. அந்த மாநிலத்தில் உள்ள விவசாயிகளால் கால்நடைகளை இறைச்சிக்காக விற்பனை செய்ய முடியவில்லை. அருகில் உள்ள சந்தைகளுக்கும் விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியவில்லை. விவசாயிகளில் பெரும்பாலானோர் குறைந்த அளவில் நிலம் வைத்து விவசாயம் செய்பவர்கள். அவர்கள், ஆண்டுக்கு இரு பருவத்துக்கு சாகுபடி செய்பவர்கள். ஆண்டுக்கு 15 நாள்களுக்கு மட்டுமே உழவுப் பணிக்காக, கால்நடைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
இதனால், கறவை மாடுகளைத் தவிர, மற்ற மாடுகளுக்கு கால்நடைத் தீவனம் அளித்து அவர்களால் பராமரிக்க முடியவில்லை. இறைச்சிக்காக விற்பனை செய்ய முடியாமலும், பராமரிக்கவும் இயலாத நிலையில், அவர்கள் கால்நடைகளை அவிழ்த்து விட்டார்கள். இதுபோன்று பல விவசாயிகளால் கைவிடப்பட்ட கால்நடைகள்தான், மாநிலம் முழுவதும் சாலைகளில் பராமரிப்போர் இல்லாமல் சுற்றித் திரிகின்றன. இவ்வாறு திரியும் கால்நடைகளால் சாலைகளில் ஆங்காங்கே விபத்துகள் ஏற்படுகின்றன.
மேலும், அந்தக் கால்நடைகள், அங்குள்ள வயல் வெளி, தோட்டத்துக்குள் புகுந்து அங்கு சாகுபடி செய்யப்பட்டுள்ள பயிர்களை மேய்ந்து நாசப்படுத்தி விடுகின்றன. இதனால், ஒரு ஏக்கர், இரண்டு ஏக்கர் பயிரிடும் விவசாயி கூட இரவு பகலாக தோட்டங்களில் காவல் காக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.
நிலத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் முள்வேலியைத் தாண்டிச் சென்று பயிர்களை கால்நடைகள் நாசப்படுத்தி விடுகின்றன. இதனால், பண வசதியுள்ள சிலர் கம்பி வேலிகளை அமைத்து வருகிறார்கள். இதை எல்லோராலும் செய்ய முடியவில்லை.
இந்தப் பிரச்னையை அரசின் கவனத்துக்கு கொண்டு செல்வதற்காக, மோகன்லால்கஞ்ச் நகரில் கடந்த மக்களவைத் தேர்தலில் சமாஜவாதி கட்சி சார்பில் போட்டியிட்ட ஆர்.கே.செளதரி, கடந்த டிசம்பர் 27-ஆம் தேதி ஒரு நூதனப் போராட்டம் ஒன்றை நடத்தினார்.அவர், பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகளுடன் வீதிகளில் சுற்றித் திரிந்த 700 கால்நடைகளுடன் சென்று வட்டாட்சியர் அலுவலகம் முன் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். 
இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு மாதத்தில் தீர்வு காணப்படாவிட்டால், சுமார் ஒரு லட்சம் கால்நடைகளுடன் லக்னெளவில் முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் இல்லம் முன் மிகப்பெரிய அளவில் போராட்டம் நடத்தப்படும் என்றும் அவர் எச்சரித்தார்.
அதைத் தொடர்ந்து, கடந்த சில தினங்களுக்கு முன் பொதுமக்கள் தங்களது அதிருப்தியை அரசுக்கு தெரிவிக்கும் விதமாக, வீதிகளில் சுற்றித் திரிந்த கால்நடைகளை அருகில் உள்ள அரசு பள்ளி வளாகங்களில் கட்டி வைத்தனர். 
பிரச்னை மேலும் தீவிரம் அடைந்ததை அடுத்து, முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் கடந்த 2-ஆம் தேதி இரவு அனைத்து மாவட்ட ஆட்சியர்களையும் காணொலி முறையில் அழைத்துப் பேசினார்.அப்போது, மாநிலம் முழுவதும் வீதிகளில் சுற்றித் திரியும் கால்நடைகளை காப்பகங்களில் அடைக்க வேண்டும் என்று அவர் உத்தரவிட்டார்.
வீதிகளில் திரியும் கால்நடைகளைக் கட்டுப்படுத்த யோகி ஆதித்யநாத் அரசு மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகள் விரைவில் தெரியவரும். இந்தப் பிரச்னையை வைத்து, உத்தரப் பிரதேசத்தில் எதிர்க்கட்சிகள் தேர்தல் பிரசாரத்தில் ஈடுபட வாய்ப்புள்ளது. 
முதல்வரின் நடவடிக்கையின் பலன்கள், அடுத்த சில மாதங்களில் நடைபெறும் மக்களவைத் தேர்தலில் பிரதிபலிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/10/உத்தரப்-பிரதேசத்தின்-புதிய-பிரச்னை-3073936.html
3073298 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழை நேசித்த அண்ணல்! அ. அண்ணாமலை DIN Wednesday, January 9, 2019 02:46 AM +0530
மகாத்மாவாக அறியப்படாத நேரத்திலிருந்தே தமிழ் மக்களுடனும் தமிழ் நாட்டோடும் காந்தியடிகள் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். அவர் 1896-ஆம் ஆண்டு முதல் 1946 ஆம் ஆண்டு வரை 20 முறை தமிழகத்திற்கு வந்திருக்கிறார்.
காந்தியடிகள் சென்றுள்ள ஊர்களையெல்லாம் வரைபடத்தில் குறித்துப் பார்க்கும்போது நமக்கே வியப்பாக உள்ளது. தமிழகத்தில் இருக்கும் நாமே இதுபோன்று தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஊர்களுக்கெல்லாம் சென்றிருப்போமா என்பது சந்தேகமே. அந்த அளவுக்கு தமிழகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் சுற்றி மக்களுக்குச் சுதந்திர உணர்வையும் சமூக அநீதிகளை எதிர்த்துப் போராடும் துணிவையும் ஊட்டினார் 
காந்தியடிகள். 
தம்முடைய தலைமையில் நடைபெறும் அஹிம்சைப் போராட்டத்துக்கும் நிர்மாணத் திட்டங்களுக்கும் உறுதுணையாக இத்தமிழ் மக்கள் இருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை காந்தியடிகளிடம் இருந்தது. அதனால்தான் தமிழகத்துக்கு அடிக்கடி வந்து மக்களைச் சந்தித்து ஆதரவு திரட்டினார். சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சில முக்கிய முடிவுகளைத் தமிழகப் பயணத்தின் போதுதான் காந்தியடிகள் எடுத்தார்.
அன்றைய நிலையில் தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்டங்களுக்கும் சென்று வந்த தேசியத் தலைவர் காந்தியடிகள் ஒருவர்தான். கிராமம் கிராமமாகச் சென்று மக்களைச் சந்தித்து ஆதரவு திரட்டிச் சுதந்திரப் போராட்டத்தை வெகுஜன இயக்கமாக மாற்றியவர் அவர். 
1921-இல் ஒத்துழையாமை இயக்கத்துக்காகவும், 1927-இல் கதர் இயக்கத்துக்காகவும் 1934-இல் தீண்டாமை ஒழிப்பு இயக்கத்திற்காகவும் தமிழகப் பயணத்தை மேற்கொண்டபோது, அவை எல்லாவற்றிலும் தன்னை முதன்மைப்படுத்திக் கொண்டது தமிழகம்.
தமிழர்கள் மீதும் அவர்களுடைய கடமையுணர்வு மற்றும் வீரத்தின் மீதும் அண்ணல் காந்திக்கு உந்துதல் உருவாகக் காரணம், தென்னாப்பிரிக்கத் தமிழர்களின் செயல்பாடுகள் என்றுதான் கூறவேண்டும்.
எளிய மனதுடைய தமிழ்மக்கள்தான், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு, எந்தவிதமான எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லாமல், எனக்கு உணர்வூட்டி, என்னைத் திறமையாக வழிநடத்தியவர்கள். ஆகையால் தமிழர் கூட்டம் ஒன்றுக்கு வரும்போது ரத்தபாசம் உள்ள உறவினர்களின் கூட்டம் ஒன்றிற்கு வருவதாகவே நான் உணர்கிறேன்' என்றார் காந்தியடிகள்.
தென்னாப்பிரிக்கச் சிறையில் இருக்கும்போது எந்தவிதமான பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் கடமையையே செய்துவரும் தமிழர்களுக்கு நான் என்ன கைமாறு செய்வேன். அவர்களுடைய மொழியைக் கற்றுக்கொண்டு அவர்களின் தாய்மொழியில் அவர்களுடன் பேசவாவது செய்யவேண்டும் என்று கூறித் தமிழ் எழுதப் படிக்கக் கற்றுக் கொள்கிறார். 
என்னுடைய பூர்வ ஜென்ம உறவுதான் எனக்குத் தமிழர்களோடு இப்பொழுது இருக்கும் தொடர்பு' என்றுகூடக் கூறியிருக்கிறார் காந்தி.
இதெல்லாம் ஏதோ ஓர் அரசியல்வாதி தன்னுடைய செல்வாக்கைப் பெருக்கிக் கொள்ளச் சொன்ன வார்த்தைகள் அல்ல. உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருந்து வந்த உணர்வின் வெளிப்பாடுகளே. தமிழர்களோடு அவருக்கு ஏற்பட்ட பந்தம் ஏறத்தாழ 55 ஆண்டுகள் தொடர்ந்திருந்தன.
1894-ஆம் ஆண்டு, பாலசுந்தரம் என்ற கூலித்தொழிலாளி அடிபட்டு ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட காந்தி முன் நின்று தனக்கு ஏற்பட்ட சூழ்நிலையைக் கூறுகிறார். பாலசுந்தரம், தன்னுடைய துண்டை எடுத்து கக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பிக்கிறார். காந்தியோ அந்தத் துண்டைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு பேசச் சொல்கிறார். பாலசுந்தரம் அது அவமரியாதை என்று மறுக்கிறார். ஆனால், அதுதான் சுயமரியாதை என்று பாலசுந்தரத்தை துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு பேசச் செய்கிறார் அன்றைய மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி. ஒப்பந்தக்கூலி பாலசுந்தரத்துக்கு அவர் முதலாளியிடமிருந்து விடுதலையையும் வாங்கிக் கொடுத்துவிடுகிறார். இவ்வாறு 1894-ஆம் ஆண்டிலேயே தமிழர்களின் சுயமரியாதைக்காகப் போராடியவர் காந்தி.
பாலசுந்தரத்துக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. காந்திக்கோ தமிழ் தெரியாது. அப்படி இருக்கையில் காந்தி எவ்வாறு பாலசுந்தரம் கூறியதைப் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியும்? அதற்கு உறுதுணையாக இருந்தவர்தான் வின்சென்ட் லாரன்ஸ். இவர் சென்னையில் உள்ள ஜார்ஜ்டவுன் பகுதியில் பிறந்து வளர்ந்தவர். தென்னாப்பிரிக்கா சென்ற இவர்தான், ஆறு வருடங்கள் காந்திக்குத் தனி உதவியாளராகப் பணியாற்றியவர். இவரால்தான் காந்திக்குத் தமிழர் பற்றிய அறிமுகம் கிடைத்தது. மற்றொரு உதவியாளர் ஜோசப் ராயப்பன் என்கிற தமிழர்.
தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்து திரும்பும் போது 1914-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 14-ஆம் நாளன்று நடந்த பிரிவுபசார விழாவின்போது காந்தியுடன் சேர்ந்து பணியாற்றிப் பலமுறை குடும்பத்துடன் சிறைக்குச் சென்ற தமிழர் கிருஷ்ணசாமி தம்பி நாயுடு தன்னுடைய மனைவியுடன் இணைந்து நாராயணசாமி, பார்த்தசாரதி, பாலகிருஷ்ணன் மற்றும் பக்கிரிசாமி ஆகிய தம் நான்கு மகன்களையும் இந்தியாவுக்குச் சேவை செய்வதற்காகக் காந்தியிடம் தானம்' கொடுத்தார்கள் என்றால், அவர்களை காந்தியடிகள் எந்த அளவுக்கு ஈர்த்திருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது.
காந்திக்குத் தமிழர்களோடு ஏற்பட்ட ஆரம்பகாலத் தொடர்புகளான இவைகள் தமிழர்கள் பற்றி அவருடைய எண்ணங்கள் உருப்பெற அடித்தளமிட்ட நிகழ்ச்சிகளாக இருந்திருக்கலாம். 
இந்தியன் ஒபீனியன் பத்திரிகை தென்னாப்பிரிக்காவில் போராட்டத்தின் போது ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஆங்கிலம், இந்தி, குஜராத்தி, தமிழ் ஆகிய நான்கு மொழிகளில் அந்த இதழ் வெளிவந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 1905-இல் காந்தி எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் நான் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகத் தமிழைக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாம் சுமுகமாக நடைபெற்றால் தமிழ்க் கட்டுரைகளை இரண்டே மாதங்களில் என்னால் ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று குறிப்பிடுகின்றார். 
முதன்முறையாக 1896-இல் சென்னை வந்தபோதே, தமிழைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக அண்ணாசாலையில் உள்ள ஹிக்கின்பாதம்ஸ் கடையில் தமிழ்ப் புத்தகங்களை அவருடைய பயணச் செலவில் ரூ.12-க்கு வாங்கிச் சென்றார் காந்தியடிகள். அப்போது அவருக்கு வயது 27தான்.
வார்தாவிலுள்ள சேவாகிராம் ஆசிரமத்தில் இருந்த இலங்கைத் தமிழர் வி. நாகலிங்கம் காந்தியடிகளிடம் கையெழுத்திட்டுத் தருமாறு கேட்கிறார். அப்படியென்றால் பணம் கொடுக்க வேண்டுமே என்கிறார் காந்தி. அந்த நண்பரும் ரூ.5 தருகிறேன், ஆனால் தமிழில் கையெழுத்திட்டு ஒரு நீதியோடு எழுதித் தரவேண்டும் என்கிறார். அப்படியென்றால் ரூ.6 கொடுக்க வேண்டும் என்று கூறி நீரில் எழுத்தாகும் யாக்கை' என்ற நன்னெறியை எழுதி அதன் கீழ் ம.க.காந்தி என்று கையெழுத்திடுகிறார். 
1933-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 23-ஆம் நாள் நடைபெற்ற தமிழ் அன்பர்கள் மாநாட்டிற்கு அவர் எழுதிய வாழ்த்துச்செய்தியில் தமிழ் அன்பர்களின் அன்பு, எவ்வளவு கடுமையான சிரமங்கள் ஏற்பட்டாலும் அவற்றை எல்லாம் தாங்கிக் கொண்டு நீடித்து நிலைத்திருக்கும் என்று நம்புகின்றேன். தமிழ் மொழியைப் பற்றி நான் மேலெழுந்த வாரியாகவே அறிந்துள்ளேன். ஆனால், அச்சொற்ப அறிவும்கூட அம் மொழியின் அழகையும் வளத்தையும் எனக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது. அம்மொழியை உதாசீனப்படுத்துவது பெருங்குற்றமே என்று எனக்குப்படுகிறது' என்று குறிப்பிடுகின்றார். 
காந்தியடிகள் என்று சொன்னவுடன் அனைவருடைய மனத்திலும் நிற்கும் உருவம் இடுப்பில் ஒரு வேஷ்டியும் மேலே ஒரு துண்டும் பொக்கை வாய்ச் சிரிப்பும்தான். இந்த எளிமையான உடைக்கு காந்தி மாறியது மதுரையில்தான் என்பது நமக்கெல்லாம் பெருமை. இது நடந்தது செப்டம்பர் 22, 1921. 
மதுரை மேலமாசி வீதியில் தங்கியிருந்த போதுதான் இந்தச் துணிச்சலான முடிவை எடுத்தார் காந்தி. காந்தி தங்கியிருந்த அந்த வீடு இப்போது கண்காட்சிக்கூடமாகப் பாதுகாக்கப்படுகிறது. காந்தியடிகள் தன் 78 வருட வாழ்க்கையில் ஆறு முறை மதுரைக்கு வந்திருக்கிறார். 13 நாள்கள் மதுரையில் தங்கியிருந்தார்.
வன்னீர்வலசு' என்ற கிராமம் உடுமலைப் பேட்டையிலிருந்து பழனி செல்லும் வழியில் உள்ளது. இரண்டு மைல் உள்ளே செல்ல வேண்டும். ஒரு ஹரிஜனக் குடியிருப்பு இருக்கிறது. 1934-இல் அங்கு செல்ல ஏது வழி? இரண்டு மைலும் காந்தியடிகள் நடந்து செல்லக் கூட முடியாத அளவு உள்ளது. இரண்டு மைல் நடந்து உள்ளே வந்து பின்னர் திரும்புவது கடினம். கார் செல்லும் அளவு பாதையாக இருந்தால் காந்தியடிகள் நேராக ஊருக்கே வந்து திரும்ப ஏதுவாக இருக்கும். ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா என்றார். இதை கேட்ட தீண்டாமை ஒழிப்பில் தீவிரமாக வேலை செய்து வந்த அப்பாவு என்பவர் மனம் தளரவில்லை. 
பத்தே நாள்களுக்குள் இரண்டு மைல் பாதை ஒன்றை ஏற்படுத்திய அதிசயம் தமிழகத்தில் எங்கும் நடந்ததில்லை. பிப்ரவரி 7, 1934 அன்று அந்தப் புதிய சாலையில் காந்தி காரில் பயணித்து வன்னீர்வலசு' கிராமத்தை அடைந்தார். இதைப் பற்றி ஹரிஜன்' நாளிதழில் மாதிரிக் கிராமம்' என்று வன்னீர்வலசை'க் குறிப்பிட்டுத் தலையங்கமே எழுதி இருக்கிறார் காந்தியடிகள்.
ஒரு நற்சான்றிதழ் காந்தியிடமிருந்து பெறுவது சுலபமல்ல. மிகக் கடுமையான பரிசோதனைக்குப் பிறகுதான் ஒரு வார்த்தையில் சான்றிதழ் தருவார் காந்தி. அப்பேர்பட்ட அவரே கொடுத்த நன்சான்றிதழ் சென்னைக்குத்தான் கிடைத்தது. ...வியப்பளிக்கக் கூடியவாறு சென்னை தலையாய இடம் வகிக்கிறது. இங்கு உள்ளவர்கள் சிறந்த செயல்வீரர்கள். நூற்றுக்கு நூறு திருத்தமாய் செய்வார்கள்; இல்லையென்றால் அதைச் செய்யவே மாட்டார்கள்' என்றார் அண்ணல் காந்தி.
1919-இல் தமிழகம் வந்தபோது இராஜாஜி குடியிருந்த வீட்டில்தான் காந்தியடிகள் தங்கியிருந்தார். சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மற்றொரு மாபெரும் சந்திப்பு இங்கு நடந்தது. வாழ்க நீ எம்மான்! இந்த வையத்து நாட்டிலெல்லாம்' என்று தன் பாட்டால் ஆசீர்வதித்தார் பாரதி. அந்த மகாகவியும் மகாத்மாவும் சந்தித்துக் கொண்டது 1919-இல் சென்னையில் இராஜாஜியின் இந்த வீட்டில்தான்.
சில நிமிஷங்கள்தான் இந்த சந்திப்பு என்றாலும் இருவர் மனதிலும் நல்ல தாக்கத்தை உருவாக்கிவிட்டது. ஆகவேதான் அங்கிருந்த மற்றைய தலைவர்களிடம் இவரை பத்திரமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றார் காந்தி.
பின்னர் பாரதியின் நினைவுநாள் வந்தபொழுது அந்த நிகழ்ச்சிக்குத் தன்னுடைய கையால் தமிழில் எழுதி வாழ்த்துச்செய்தி அனுப்பி வைத்தார். 
நம்முடைய வீரத்தைப் பற்றி நாம் புகழ்ந்து பேசிக் கொண்டே இருக்கிறோம். ஆனால் நம்முடைய வீரத்தோடு தியாகத்தையும் இணைத்து உலகுக்கே தமிழ் சமுதாயத்தை அடையாளம் காட்டியவர் அண்ணல் காந்தியடிகள்.
தமிழ் மீதும் தமிழ்நாட்டு மக்கள் மீதும் காந்தி காட்டிய அன்பு, வைத்திருந்த நம்பிக்கை மிகவும் ஆழமானது. எந்தத் தரப்பை எடுத்துக் கொண்டாலும் இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த பாரம்பரியத்துக்கு மிகச் சிறந்த சான்று தாங்கள்தாம் என்பதைத் தமிழர்கள் மெய்ப்பித்திருக்கிறார்கள்....' என்று தமிழர்களையும் தமிழையும் மதித்து வாழ்ந்த அண்ணல் காந்தியடிகள் தமிழ் மீதும் தமிழர்கள் மீதுமான நேசத்தை அவருடைய 150-ஆவது பிறந்த ஆண்டுக் கொண்டாட்டத்தில் தமிழகம் முழுவதுமாக மீட்டெடுத்து நினைவுகூர வேண்டியது நமது கடமை.

கட்டுரையாளர்:
இயக்குநர், தேசிய காந்தி
அருங்காட்சியகம், புது தில்லி.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/09/தமிழை-நேசித்த-அண்ணல்-3073298.html
3072655 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வாராக்கடன் குறைகிறது; வளர்ச்சி எப்போது? எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Tuesday, January 8, 2019 01:35 AM +0530 வங்கிகளைப் பீடித்திருந்த வாராக்கடன் என்னும் நோய், கடந்த சில மாதங்களாகக் குறைந்து வருகிறது. இது புத்தாண்டில் புலப்படும் நல்ல அறிகுறி. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி வழக்கமாக வெளியிடும் நதி ஸ்திரத்தன்மை பற்றிய அறிக்கை அண்மையில் வெளிவந்துள்ளது.
கடந்த ஆறுமாத காலத்தில், நாட்டின் அனைத்துவகை வணிக வங்கிகளிலும் வழங்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த கடன் தொகையில் வாராக்கடன் விகிதம் சற்று குறைந்துள்ளது. 2018-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் 11.5 சதவீதமாக இருந்த வாராக்கடன் தொகை, சென்ற செப்டம்பர் மாதத்தில் 10.8 சதவீதமாக குறைந்திருக்கிறது. இது வரவேற்கத்தக்க முன்னேற்றம்.
கடந்த பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து அதிகரித்துக் கொண்டிருந்த வாராக்கடன் விகிதம், முதல் முறையாக இறங்குமுகத்தில் உள்ளது. அதுமட்டும் அல்லாமல், பொதுத்துறை வங்கிகள், தனியார் துறை வங்கிகள் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் இரண்டு வகை வங்கிகளிலும் வாராக்கடன் தொகை குறைந்துள்ளது. 
மேலும், பொருளாதாரம் மற்றும் நிதி ஸ்திரத்தன்மை தொடர்புடைய பல்வேறு குறியீடுகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, வங்கிகளின் வாராக்கடன் விகிதம் 2019 மார்ச் மாத இறுதியில், மேலும் குறைந்து, 10.3 சதவீதமாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்படுகிறது. 
அந்த வகையில் இந்திய வங்கிகள் வீழ்ச்சிப் பாதையிலிருந்து விலகி, வளர்ச்சிப் பாதைக்கு திரும்பியிருப்பதாக இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் சக்திகாந்த தாஸ் அண்மையில் கூறியிருப்பது நம்பிக்கை அளிப்பதாக உள்ளது.
அரசுடைமை வங்கிகளின் வாராக்கடன் விகிதம், தனியார் துறை வங்கிகளின் வாராக்கடன் விகிதத்தைவிட சற்று அதிகமாகத்தான் இப்போதும் உள்ளது என்பது கவலை அளிக்கிறது. பெரிய தொகையிலான கடன்களில் பெரும்பகுதியை அரசுடைமை வங்கிகள்தான் வழங்கியுள்ளன என்பதும், அத்தகைய கடன்கள், ஒட்டுமொத்த வங்கிக் கடனில் 55 சதவீதமாக இருப்பதும்தான் அதற்குக் காரணம் என்பது வெளிப்படை.
கடந்த மூலின்று ஆண்டுகளாக அவ்வப்போது வெளிவந்த அரசுடமை வங்கிகளின் வாராக்கடன் பற்றிய தகவல்கள், பொதுமக்களிடையே, வங்கிகளின் செயல்பாடுகள் மீது அதிருப்தியையும், பீதியையும் ஏற்படுத்தியது என்றால் அது மிகை அல்ல. இந்த நிலையில் மேற்கூறிய புதிய தகவல்கள், மக்களுக்கு வங்கிகள் மீது நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இந்த முன்னேற்றத்துக்கு ரிசர்வ் வங்கியின் புதிய கட்டுப்பாடுதான் காரணமாக அமைந்துள்ளது என்றால் மிகையல்ல. அதுதான் உடனுக்குடன் முறைப்படுத்தும் நடவடிக்கை. 
ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. நான் அறிந்தவரை ரிசர்வ் வங்கியின் வேறு எந்த ஒரு செயல்பாடும் மேற்கூறிய விதிமுறையைப்போல் கண்டனத்துக்கும், விமர்சனத்துக்கும் உள்ளானதில்லை. பரவலாக எழுந்த இந்தக் கண்டனத்துக்கு என்ன காரணம் என்றால், வாராக்கடனை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு குறைக்கும்வரை சம்பந்தப்பட்ட வங்கி புதிய கடன்களை வழங்க முடியாது என்ற விதிமுறைதான். 27 பொதுத்துறை வங்கிகளில் 11 அரசுடமை வங்கிகள் இந்தக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துள்ளன.
தொடர்புடைய வங்கிகளைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால் புதிய கட்டுப்பாடு அவசியம் தேவை என்று ரிசர்வ் வங்கி கருதியது. அதேசமயம், 11 வங்கிகள் சிறுதொழில் கடன் உள்பட எந்த ஒரு கடனும் வழங்காவிடில், அது தொழில் துறையை மட்டும் அல்லாமல் பொருளாதாரத்தையே பாதிக்கும் என்பதால் புதிய கட்டுப்பாடு விலக்கிக் கொள்ளப்பட வேண்டும் அல்லது தளர்த்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை மத்திய அரசு உள்பட பல தரப்பினரும் முன்வைத்தனர்.
வாராக்கடன் குறைந்திருக்கும் இந்தப் புதிய சூழலில், புதிய சிந்தனைகளுக்கு இடம் ஏற்பட்டுள்ளது. அதுவரை புதிய திவால் சட்டத்தின் (இன்ஸால்வன்சி மற்றும் திவால் சட்டம்) மூலம், 12 பெரும் நிறுவனங்களின் வாராக்கடன் கணக்குகளிலிருந்து, மார்ச் மாதத்துக்குள் ரூ.70,000 கோடி வசூலாக உள்ளது என்று நிதி அமைச்சர் அருண் ஜேட்லி அறிவித்திருப்பது நம்பிக்கை அளிப்பதாக உள்ளது.
வாராக்கடன் தவிர, வங்கிகள் எதிர்கொண்டுள்ள இன்னொரு பிரச்னை, கடன் மோசடிகள் லிமூலம் வங்கிகளுக்கு ஏற்பட்டுள்ள பெரும் இழப்புகள். ரிசர்வ் வங்கியின் நிதி ஸ்திரத்தன்மை பற்றிய அறிக்கையின்படி, கடந்த ஆறு மாதங்களில் நிகழ்ந்த வங்கி மோசடிகளில், 95 சதவீதம் கடன் மோசடிகள் என்பது அதிர்ச்சித் தகவல். ரிசர்வ் வங்கியின் கட்டுப்பாடுகளும், வங்கிகளுடைய கண்காணிப்பும் எந்த அளவு மேம்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையே மேற்கூறிய நிகழ்வுகள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.
விவசாயிகளுக்கும், சிறு, குறு, நிடுத்தர மற்றும் பெரும் தொழில்களுக்கும் கடன் வழங்குவதுதான் வங்கிகளின் முக்கியப் பணி. குறுகிய கால கடன், நீண்டகால கடன் ஆகிய இரண்டும் இதில் அடங்கும். தனி நபர்கள் தொழில் நிறுவனங்கள் தவிர, வங்கிசாரா நிதி நிறுவனங்களும் (என்.பி.எஃப்.சி.) எனப் பல்வேறு தரப்பினரும் தங்கள் நிதித் தேவைகளுக்கு வங்கிகளையே நம்பியுள்ளன.
இந்தப் பல்வேறு வகை கடன்களும் தங்கு தடை இல்லாமல் வழங்கப்படும்போதுதான் தொழில் வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது. தொழில் வளர்ச்சி ஏற்படும்போதுதான் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகின்றன. இதைக் கருத்தில் கொண்டுதான் அரசுடைமை வங்கிகளின் மூலிலதனம் குறையும்போதெல்லாம் அதனை ஈடு செய்வதற்கு மத்திய அரசு கூடுதல் மூலிலதனத்தை வங்கிகளுக்கு வழங்குகிறது.
நம் நாட்டில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் பற்றிய புள்ளிவிவரங்கள் துல்லியமாக இல்லை. அமைப்பு சார்ந்த துறைகளில் (ஆர்கனைஸ்டு செக்டர்) வேலைவாய்ப்பு பற்றிய புள்ளிவிவரங்கள் நம்பத்தக்கவை. ஆனால், அமைப்புசாரா துறைகளின் புள்ளிவிவரங்கள் விஞ்ஞான ரீதியில் தொகுக்கப்பட்டவை என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால், இந்தத் துறையில்தான் அதிகபட்ச வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகின்றன. ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவு. பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்துக்கும் நேரடித் தொடர்பு உண்டு.
2018-19-ஆம் ஆண்டில் வளர்ச்சி விகிதம் 7.4 சதவீதமாக இருக்கும் என்று ரிசர்வ் வங்கி கூறியுள்ளது. ஆனால், தற்போது உலக நாடுகளில் பொருளாதார வளர்ச்சியில் மந்த நிலை ஏற்பட்டு வருகிறது. எனவே, இந்தியாவில் 7.4 சதவீதம் இல்லாவிட்டாலும், 7.2 சதவீதம் ரிதல் 7.4 சதவீதம் வரை இருக்கக்கூடும் என்பது நிபுணர்களின் கருத்து.
சர்வதேச நிலையைச் சற்று கவனித்தால் ஒரு விஷயம் தெளிவாகும். அமெரிக்காவில் 2008-ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த கடும் வீழ்ச்சியிலிருந்து அந்த நாடு மெல்ல, மெல்ல மீட்சி அடைந்து வந்தது. ஆனால், தற்போது மீண்டும் மந்த நிலை உருவாகி வருகிறது.
சீனாவின் தனியார் துறை தொழில் வளர்ச்சி குறைந்துள்ளது. கடந்த 19 மாதங்களில் இல்லாத அளவு, முதல் முறையாக சீனாவின் தொழில் வளர்ச்சி குறைந்துள்ளது.
ஐரோப்பிய நாடுகள் மற்றும் ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகளிலும் இதே நிலைதான். இந்தப் பின்னணியில், இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட 7 சதவீத வளர்ச்சி என்பது, உலக அளவில் அதிகபட்ச வளர்ச்சி விகிதமாக இருக்கும்.
இந்த நிலையில் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. 7 சதவீத வளர்ச்சிக்கான வேலைவாய்ப்பு எங்கே? ஏன் வேலைவாய்ப்புடன்கூடிய வளர்ச்சியாக நமது வளர்ச்சி இல்லை? வேலைவாய்ப்புகள் இரண்டு வகையில் உருவாகின்றன. 
ஒன்று, புதிய முதலீடுகள் அதிக அளவில் செய்யப்பட்டால், அதன் மூலம் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் அதிக அளவில் பெருகும். இரண்டாவது, ஏற்கெனவே உள்ள முதலீடுகளை மேலும் திறம்பட பயன்படுத்தி, உற்பத்தியைப் பெருக்கினால், வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகும். ஆனால், குறைந்த அளவில் மட்டுமே அவை இருக்கும். கடந்த சில ஆண்டுகளில் இரண்டாவதாக கூறிய வழிமுறையில்தான் வேலைவாய்ப்புகள் ஏற்பட்டுள்ளன என்பதால் அவை குறைந்த அளவில்தான் உள்ளன.
2004-05 முதல் 2009-10 வரையிலான காலகட்டத்தில், வேலைவாய்ப்புகள் அதிக அளவில் பெருகின என்றால், அதற்கு தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி முதல்முறையாக பெரிய அளவில் நிகழ்ந்ததுதான் காரணம். படித்த இளைஞர்கள் இத்துறையில் பெரிய அளவில் வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற முடிந்தது என்பது கண்கூடு. தற்போது உலக அளவில் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் மாற்றம் ஏற்பட்டு வருவதால், மேற்கூறிய நிலைமை மாறிவிட்டது.
இனி புதிய வேலைவாய்ப்புகளை பெரிய அளவில் உருவாக்கிட வேண்டுமெனில், தனியார் துறையிலும், பொதுத்துறையிலும் புதிய முதலீடுகளை திரட்ட வேண்டும். இதற்கு ஏதுவாக வங்கிகளின் செயல்பாடுகள் அமைய வேண்டும். வாராக்கடன் குறைப்பு தொடர வேண்டும். ஏற்றுமதி பெருக்கத்துக்கு வழிவகை காணவேண்டும்.
உலகப் பொருளாதாரம் மந்த நிலையில் இருப்பினும், வேறுவகையில் அதனைச் சமாளிக்க வேண்டும். உதாரணமாக, சீனாவின் சுணக்க நிலையை நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அனைத்துக்கும் மேலாக விவசாயம், சிறு, குறு, நடுத்தர தொழில்களுக்கு வங்கிக் கடன் வழங்குவதிலும், அரசுத் தரப்பு சலுகைகளை வழங்குவதிலும் முனைப்புக் காட்ட வேண்டும். இவை அனைத்தையும் ஒருங்கே செயல்படுத்தினால், வேலைவாய்ப்புடன் கூடிய வளர்ச்சி விரைவில் வசப்படும்.

கட்டுரையாளர்:
வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/08/வாராக்கடன்-குறைகிறது-வளர்ச்சி-எப்போது-3072655.html
3072654 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நீர் மேலாண்மை காலத்தின் கட்டாயம்! கு. தாமோதரன் DIN Tuesday, January 8, 2019 01:34 AM +0530 அண்மைக்காலமாக நீர்வளம் குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் மேலும் அச்சத்தைஏற்படுத்துகின்றன. உலக மக்கள்தொகையில், 18 சதவீதத்தைத் தன்னகத்தே கொண்ட இந்தியா, வெறும் 4 சதவீத நீராதாரத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ளது. 
அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலிய நாடுகள் தனி நபருக்கு ஐந்தாயிரம் கனஅடி நீரைச் சேமிக்கும் அளவுக்கு நீர்நிலைகளைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளன. ஆனால், இந்தியா வெறும் 200 கனஅடி நீரை மட்டுமே சேமிக்கும் நீர்நிலைகளைக் கொண்டுள்ளது. இந்த நீர்நிலைகள் தற்போது சரியான பராமரிப்பில் உள்ளதா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. 
உலகளவில் வேகமாக தண்ணீர் பஞ்சம் ஏற்படும் நகரங்களில் இந்தியாவில் உள்ள பெங்களூரு இரண்டாவது இடத்தில் இருப்பதாக ஓர் ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது. இந்த நிலை புது தில்லி, மும்பை மற்றும் சென்னை நகரங்களிலும் அடுத்தடுத்து தொடரும் என்றும் எச்சரிக்கிறது. நீர்நிலைகளைப் பராமரிக்கத் தவறினால் 2040-ம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா முழுவதும் குடிநீர்ப் பஞ்சம் ஏற்படும் என்று ஆய்வுகள் எச்சரிக்கின்றன. 
நீராதாரத்திற்கு மூலமாக விளங்குவது மழை நீராகும். அதைப் பாதுகாத்துப் பயன்படுத்த நமது முன்னோர் குளம், ஏரி மற்றும் நீர்த்தேக்கங்கள் பலவற்றை ஏற்படுத்தினர். 
விவசாயத்துக்காகவும் மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவும் உருவாக்கப்பட்ட நீர் நிலைகளைப் பலப்படுத்தியும், தூர்வாரியும் தொடர்ந்து•சுத்தமாகப் பராமரித்து வந்தனர். 
மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்கும் இந்த நீர்நிலைகளே ஆதாரமாக விளங்கின. இதன் மூலம் நீர் மேலாண்மையை நமது முன்னோர் சிறப்பாகக் கையாண்டனர். நமது முன்னோரின் பாதையை நாம் பின்பற்றத் தவறியதே நீராதாரப் பிரச்னைகளுக்கு முக்கியக் காரணம். 
சிறு ஓடைகள் அல்லது வாய்க்கால்கள் மழைநீரை நீர்நிலைகளுக்குக் கொண்டு செல்லும் பாலமாகச் செயல்பட்டன. இந்தத் தொடர்புகள் தற்போது முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப் பெற்றதால், மழைநீர் பெருமளவுக்கு வீணடிக்கப்படுகிறது. மேலும், குளம், ஏரி மற்றும் ஆற்றின் கரையோர இடங்கள் பொதுமக்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒருபுறம், நீர்நிலைகள் கழிவுகளை நிரப்பும் குப்பைத் தொட்டிகளாக பொதுமக்களால் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபுறம், இச்சூழலைப் பயன்படுத்தி கொண்டு, தொழிற்சாலைகளும் நீர்நிலைகளில் கழிவுகளை கலக்கத் தொடங்கிவிட்டன. 
பெரும்பான்மையான நீர்நிலைகள் கழிவுகளால் மூடப்பட்டுவிட்டன. மீதமுள்ள குளங்களையும், ஏரிகளையும் ஆக்கிரமித்து சிலர் வீட்டு மனைகளாக மாற்றிவிட்டதும் சூழலியலின் உச்சபட்ச பின்னடைவாகும். 
மழைநீரை நீர்நிலைகளில் சேமிக்கத் தவறியது ஒரு புறமிருக்க, நமது அரசால் கொண்டுவரப்பட்ட மழைநீர் சேகரிப்பு திட்டமும் பலனளிக்காமல் போனது. 
புதிதாக வீடு கட்ட அனுமதி பெறும்போது, மழைநீர் சேகரிப்புக்கான திட்டமும் வீட்டின் மாதிரி வரைபடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பது விதி. அவ்வாறே, பொதுமக்களும் வரைபடத்தில் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துகின்றனர். ஆனால், கட்டடங்களில் இந்தத் திட்டம் செயல்வடிவம் பெறுவதில்லை. 
மொத்தத்தில், மழை நீர் சேகரிப்புக்கு பெரிதும் அவசியமாகிற குளம், ஏரிமற்றும் ஆறுகள் சரிவர பராமரிக்கப்படாததால் பெருமளவிலான மழைநீர் வீணடிக்கப்படுகிறது. 
ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சிகள் இயற்கை வளங்களை மேலாண்மை செய்யத் தவறிவிட்டன. அதுபோன்றே, குடியிருப்புகளில் மழைநீர் சேகரிப்புத் திட்டத்தைத் தாமாக முன்வந்து ஏற்படுத்த வேண்டும் என்கிற எண்ணம் மக்களிடம் இல்லை. 
எனவே, மழை நீர் வளத்தைப் பாதுகாக்க, 1992-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட 73-ஆவது மற்றும் 74-ஆவது சட்டப் பிரிவான இயற்கை வளங்களை ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சிகள் பாதுகாக்க வேண்டும் என்கிற சட்டத்தைத் தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். 
நீர் மேலாண்மையை ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சிகளிடம் ஒப்படைப்பதற்கு முன், அரசு• சில முக்கியப் பணிகளைச் செய்யவேண்டியது அவசியமாகிறது. முதலில், அரசின் நில அளவை கொண்டு, நீர்நிலைகளான குளம், ஏரி மற்றும் ஆறுகளின் எண்ணிக்கை, •சுற்றளவு ஆகியவற்றைச் சரிபார்க்கும் நடவடிக்கைளில் இறங்க வேண்டும்.
நாடு முழுவதும் உள்ள நீர்நிலைகளின் ஆக்கிரமிப்புகளைப் போர்கால அடிப்படையில் அகற்றிட வேண்டும். அடுத்து, அரசு• நிதியிலிருந்து நீர்நிலைகளைத் தூர் வாரி, அணையைப் பலப்படுத்தி, நீர்நிலைகளின் •சுற்றளவையும் ஆழத்தையும் உறுதி செய்திட வேண்டும். இந்தப் பணி முடிந்த பின், நீர் மேலாண்மை பொறுப்பை அந்தந்த ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சிகளிடம் வழங்கிட வேண்டும். 
ஊராட்சி மற்றும்நகராட்சிகள், நீர்மேலாண்மை பொறுப்பை ஏற்ற பிறகு, முதல் பணியாக, நீர் நிலைகள் ஆக்கிரமிக்கப்படாமல் இருக்க கரையோரங்களில் மரக்கன்றுகளை நட்டுப் பராமரிக்க வேண்டும். 
இரண்டாவது, துண்டிக்கப்பட்ட சிறு ஓடைகளையும் வாய்க்கால்களையும் சீரமைத்து நீர்நிலைகளுக்குத் தொடர்பை ஏற்படுத்த வேண்டும். மூன்றாவதாக, மக்கள் வாழ்விடங்களில் மழைநீர் சேகரிப்பை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். மழைநீர் சேகரிப்பு தொட்டி அமைப்பது தொடர்பான சந்தேகங்களை மக்களிடையே ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சி நிர்வாகிகள் விளக்கிட வேண்டும். மக்கள் குடியிருப்புகளில் உள்ள மழைநீர் சேகரிப்பு தொட்டியை மூன்றாண்டுக்கு ஒரு முறை புனரமைக்க வேண்டும்.
நான்காவதாக, ஒவ்வொரு ஆண்டும் அரசு• கொடுத்துள்ள நீர்நிலைகளின் எண்ணிக்கை, •சுற்றளவு, ஆழம் சரியாக இருக்கின்றதா என்பதை ஆய்வு செய்து நீர்நிலைகளைச் செப்பணிட வேண்டும்.
இவ்வாறு செய்யும் நிலையில் நம் நாடு நீர்வளம் மிக்கதாக விளங்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/08/நீர்-மேலாண்மை-காலத்தின்-கட்டாயம்-3072654.html
3072060 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இந்து மகா கடலில் இந்தியா எதிர்கொள்ளும் அபாயங்கள்!  கே.எஸ்.இராதாகிருஷ்ணன் DIN Monday, January 7, 2019 03:00 AM +0530 இந்து மகா கடலால் இந்தியாவிற்குக் கேடுகள் வரக்கூடிய அபாயங்கள் காணப்படுகின்றன. இத்தகைய ஆபத்துகள் ஏற்படாமல் தற்காத்துக் கொள்வது அவசரம், அவசியம்.
 இந்திய பெருங்கடலின் பெரும்பகுதியை சீனாவின் தூண்டுதலால் சிங்கள அரசு கைப்பற்றத் துடிக்கிறது. இதுகுறித்தான ஆவணங்கள் தற்போது வெளிவந்துள்ளன.
 ஐ.நா.வில் சிங்கள அரசு, இந்து மகா சமுத்திரத்தின் பெரும்பகுதியை தன் நிலத்துக்குச் சொந்தமென உரிமை கோரி மனு அளித்துள்ளது. இந்திய பெருங்கடலில் இலங்கையின் ஆதிக்கம் தற்போது ஏறத்தாழ 200 மைல்கள் உள்ளதை 350 மைல்களாக அதிகரிக்க வேண்டி ஐ.நா.மன்றத்தில் முறையிட்டுள்ளது. இதை கடுமையாக எதிர்க்க வேண்டிய இந்தியாவோ வாய்மூடி மெüனியாகவே இருந்து வருகிறது.
 ஏதாவதொரு போர் மூளும் அபாயம் ஏற்பட்டால் நேரடியாக கேரளம், தமிழகம், குறிப்பாக குமரி முனையிலிருந்து இராமேஸ்வரம் நாகப்பட்டினம் வரை உள்ள கடற்கரைப் பகுதிகளுக்கும், நாட்டின் பாதுகாப்பில் பாதகம் ஏற்படும். இது தமிழகத்தின் வாழ்வாதார, பாதுகாப்பு பிரச்னை.
 இலங்கையின் இந்த கோரிக்கை விசாரிக்கப்பட்டு, இறுதித் தீர்ப்புக்காக அடுத்த அமர்விற்குத் தள்ளிப்போட்டிருக்கிறது ஐ.நா. சபை. இதே மாதிரியான மனுவை இந்திய அரசும் ஒருமுறை ஐ.நா.-வில் கொடுத்ததாகத் தகவல்கள் உள்ளன. சிங்கள தேசம் கைப்பற்றத் துடிப்பது குமரிக்கண்டத்தின் இந்திய பெருங்கடலின் பெரும் நீர்பரப்பை என்பதுதான் உண்மை.
 ஏற்கெனவே கச்சத்தீவு இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்டு, இலங்கை ராணுவத்தால் தமிழக மீனவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டும், கைது செய்யப்பட்டும் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை இழந்தார்கள். இப்போது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு மேலும் சிக்கலை ஏற்படுத்தும் வகையில் சீனாவின் துணையுடன் இந்து மகா சமுத்திரத்தில் தனது ஆளுமையை ஏறத்தாழ 350 மைல்களுக்கு விரிவாக்க இலங்கை முறையிட்டுள்ளது.
 வழக்கமாக சர்வதேசக் கடல் பகுதியில் ஒரு நாட்டின் ஆளுமையானது 200 மைல் தொலைவுக்குத்தான் இயங்க முடியும். 350 மைல்களுக்கு விரிவுபடுத்துவது என்பது சர்வதேசச் சட்டங்களுக்கு விரோதமானது. இந்தியப் பெருங்கடலில் இந்தியாவை அச்சுறுத்தவே சீனா இலங்கையைப் பகடைக் காயாகப் பயன்படுத்துகிறது.
 அமைதி மண்டலமான இந்து மகா சமுத்திரத்தில் சீனாவின் ஆதிக்கம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பக்கத்தில் செஷல்ஸ் டீகோகார்சியாவை பிரிட்டன் மூலமாக குத்தகைக்கு எடுத்து அமெரிக்கா ராணுவத் தளம் அமைக்க இருக்கிறது. பிரான்சும், ரஷியாவும் இந்தக் கடலில் தனது ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தத் திட்டங்களைத் தீட்டியுள்ளன.
 பெயருக்குத் தான் இந்தியப் பெருங்கடல். நம்முடைய கண்காணிப்பையும் மீறி இலங்கையின் உதவியுடன் சீனா தனது போர்க் கப்பல்களை எல்லாம் அங்கு நிறுத்துவது மட்டுமல்லாமல் கடற்படை பயிற்சிகள் நடத்துவதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன.
 தற்போதைய நிலையில் நமது அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், மியான்மர், நேபாளம், இலங்கை, வங்கதேசம் போன்றவற்றுடன் நல்ல ஒருங்கிணைப்பான உறவுகள் இந்தியாவிற்கு இல்லாமல் இருப்பது அனைவரும் அறிந்ததே. மாலத்தீவு மட்டும் இந்தியாவுக்கு ஆதரவாகவும், எதிராகவும் சூழலுக்கேற்றவாறு நடந்து கொள்கிறது.
 இந்தியப் பெருங்கடல் என்று பெயர் இருந்தாலும், நமது கட்டுப்பாட்டையும் மீறி நாளுக்கு நாள் அயலார்களுடைய அத்துமீறலும் வல்லரசுகளின் வல்லாதிக்கமும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
 அமைதி மண்டலமாக இருந்த இந்த கடல் அயல்நாடுகளின் ஆதிக்கத்தால் எதிர்காலத்தில் புவி அரசியலில் பெரும் குழப்பங்களை உருவாக்கும் கடல் மண்டலமாக ஆகிவிடுமோ என்ற ஐயப்பாடு ஏற்படுகிறது.
 நேரு காலத்தில் வடக்கேயும், வடகிழக்கிலும் சீனாவுடன் போர் நடந்தது. அவர் காலத்துக்குப் பின் வடமேற்கில் பாகிஸ்தானுடன் போர் நடந்தது. தெற்கே இந்து மகா சமுத்திரத்தில் இந்த மாதிரியான நெருக்கடியில் போர் மூளும் என்ற அச்சம் தற்போதுள்ள சூழலில் ஏற்பட்டுள்ளது.
 அப்படி போர் மூண்டால் கூடங்குளம், மகேந்திரகிரி, தும்பா, ஐஎன்எஸ் கட்டபொம்மன், தூத்துக்குடி ஆலைகள், கல்பாக்கம் வரை தாக்குதல் நடத்தினால் பேரழிவுகள் ஏற்பட்டு விடலாம்.
 எனவே, இதை முன்கூட்டியே தடுக்கக்கூடிய வகையில் இந்து மகா சமுத்திரத்தில் இந்தியாவின் இறையாண்மையை காக்கக் கூடிய நிலையில் அயல் நாடுகளின் அத்துமீறலைக் கண்காணித்து உரிய நடவடிக்கைள் எடுக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் தென் மாநிலங்களுக்குப் பெரும் ஆபத்து எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய சூழல் ஏற்படும்.
 அமைதியான பகுதி என்று நினைத்துத்தான் இராணுவத் தளவாடங்களை உற்பத்தி செய்யும் தொழிற்சாலைகளைத் தென்மாநிலங்களில் பண்டித நேரு அமைத்தார். ஏனெனில், வடமாநிலங்களுக்கு பாகிஸ்தான், சீனா ஆகியவற்றால் போர் பிரச்சனை ஏற்படும் என்று எண்ணினார். ஆனால், இன்றைக்கு நிலைமைகள் மாறி இந்து மகா கடலால் இந்தியாவிற்குக் கேடுகள் வரக்கூடிய அபாயங்கள் காணப்படுகின்றன. இத்தகைய ஆபத்துகள் ஏற்படாமல் தற்காத்துக் கொள்வது அவசரம், அவசியம்.
 டீகோகார்சியா தீவில் பிரிட்டனும் அமெரிக்காவும் ராணுவ தளங்களை அமைக்க 1969-இலிருந்து முயற்சிகள் மேற்கொண்டு வருகின்றன. அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி சோவியத் நாட்டின் ஆதரவுடன் கடுமையாக எதிர்த்ததால் இராணுவ தளங்களை அவை அமைக்க முடியவில்லை.
 அப்போது, அமெரிக்கா, தனது ராணுவ தளத்தை அமைப்பதற்காக, டீகோகார்சியா தீவில் வசித்துக் கொண்டிருந்த 2,000-க்கும் மேற்பட்ட மோரீஷஸ் நாட்டினர் வெளியேற்றப்பட்டனர். அந்தத் தீவுக்கு மோரீஷஸ் உரிமை கொண்டாடி வரும் நிலையில், அமெரிக்காவுடனான குத்தகைக் காலம் சமீபத்தில் காலாவதியானது.
 எனினும், அமெரிக்காவுடனான குத்தகையை வரும் 2036-ஆம் ஆண்டு வரை பிரிட்டன் புதுப்பித்துள்ளது. இதனால், அதிர்ச்சியடைந்துள்ள மோரீஷஸ் அரசு, இந்த விவகாரத்தை சர்வதேச நீதிமன்றத்துக்குக் கொண்டு செல்ல முடிவெடுத்துள்ளது.
 இந்தியப் பெருங்கடல் பிரச்னையில் இயற்கை துறைமுகமான திரிகோணமலை துறைமுகச் சிக்கலையும் நாம் கவனித்தாக வேண்டும். திரிகோணமலை துறைமுகம் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் ஒரு கேந்திர மையமாகும். ஆழ்கடல், வர்த்தகம், தொழில் போன்றவற்றுக்கு ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி துறைமுகம் போன்று, இந்தத் திரிகோணமலை துறைமுகம் அமைந்துள்ளது.
 அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ரஷியா, சீனா போன்ற நாடுகள் திரிகோணமலை துறைமுகத்தில் இடம்பெறத் துடிக்கின்றன. ஏற்கெனவே 1970-களில் வாய்ஸ் ஆஃப் அமெரிக்கா, எண்ணெய்க் கிடங்குகள் அமைக்க அமெரிக்கா முயற்சி மேற்கொண்டு, துறைமுகத்தைக் கைப்பற்ற எத்தனித்தது. ஜப்பானும் இந்தத் துறைமுகத்தின் மேல் ஒரு கண் வைத்திருந்தது.
 இதற்கான நிலஅமைப்பைக் கொண்ட திரிகோணமலை எதிர்காலத்தில் முக்கியத்துவம் பெறும். இந்திரா காந்தி காலத்திலிருந்து திரிகோணமலை துறைமுகத்தையும் நிலஅமைப்பு ரீதியாக இந்தியாவும் கவனித்து வருகிறது. இந்தத் துறைமுகம், இந்து மகா சமுத்திரத்தின் பாதுகாப்பையும் உள்ளடக்கியதாகும் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.
 இத்துடன் தென் இலங்கையில் உள்ள ஹம்பன்தோட்டா துறைமுக விவகாரத்தையும் இந்தியா கவனிக்க வேண்டிய கடமை உள்ளது. தென் இலங்கையின் ஹம்பன்தோட்டா துறைமுகப் பங்குகளைச் சீனாவிற்கு விற்க ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகியுள்ளது. இலங்கை இறுதி யுத்தத்துக்குப் பிறகு தற்போது அங்கு செய்யப்பட்டு வரும் கட்டுமானப் பணிகளில் சீனாவின் முதலீடு அதிகளவில் உள்ளது.
 ஹம்பன்தோட்டா துறைமுக கட்டுமானப் பணிகளுக்கு சீனாவின் முதலீடு தொடர்பாக இரு நாடுகளும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதன் விளைவாக ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் சீன அரசின் துறைமுக வணிக குழுமத்திற்கு ஹம்பன்தோட்டா துறைமுகத்தின் 70 சதவீதப் பங்குகளை குத்தகை அடிப்படையில் 99 ஆண்டுகளுக்கு இலங்கை அரசு அளிக்கிறது.
 இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி ஹம்பன்தோட்டா துறைமுகம் சார்ந்த பணிகளில் 1.1 பில்லியன் டாலர்கள் (6,500 கோடிகளை) சீனா முதலீடு செய்கிறது. ஏற்கெனவே இந்தத் துறைமுகத்தில் சீனாவின் ஆதிக்கம் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுமென்ற இந்தியாவின் கவலையை மீறி, இலங்கை துறைமுகம் மற்றும் கப்பல் போக்குவரத்து துறை அமைச்சர் மற்றும் இலங்கைக்கான சீன தூதர் ஆகியோர் முன்னிலையில் முறைப்படி கையெழுத்திடப்பட்டது.
 இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி துறைமுகப் பாதுகாப்புக்கு இலங்கைக் கடற்படையே பொறுப்பு எனவும், அங்கு தளம் அமைக்க எந்த வெளிநாட்டு கடற்படைக்கும் அனுமதி இல்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. ஆனால், சீனாவின் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களும், போர்க் கப்பல்களும் கொழும்பு துறைமுகத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அதே போன்று மேலை நாட்டு போர்க் கப்பல்களின் நடமாட்டங்களும் இந்து மகா சமுத்திரத்தில் இருப்பதாகச் செய்தி வருகிறது.
 ஹெச்.எஸ்.பி.சி. வங்கியின் சமீபத்திய ஆய்வுக் கணக்கின்படி, 2050-இல் ஆசியாவின் 19 நாடுகளே உலகின் பொருளாதாரத்தை ஆளுகை செய்ய இருக்கின்றன.
 இந்தியா, சீனா, மலேசியா உள்ளிட்ட நாடுகளே இந்தியப் பெருங்கடலை நோக்கிய பொருளாதாரத்தில் ஆளுகை செலுத்தும் எனவும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் இந்தியப் பெருங்கடல் பல்வேறு நாடுகளின் கேந்திரப் பகுதியாகும் பட்சத்தில் பெரும் அபாயங்கள் நேரலாம்.
 இந்தியப் பெருங்கடலில் 13 முக்கிய கேந்திரத் துறைமுகங்கள் உள்ளன. கடல்சார் வணிகப் போக்குவரத்து, எண்ணெய் உற்பத்தி போன்ற பணிகளுக்கு உலக நாடுகளிடையே இந்தக் கடலில் போட்டிகள் உள்ளன. இப்படி முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்தியப் பெருங்கடலை இந்தியா கவனிக்காமல் புறக்கணித்தால் அதன் விளைவு இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தலாக முடியும்.
 கட்டுரையாளர்:
 செய்தித் தொடர்பாளர்,
 திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/07/இந்து-மகா-கடலில்-இந்தியா-எதிர்கொள்ளும்-அபாயங்கள்-3072060.html
3072061 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வீட்டுக் கடனையும் திட்டமிடுங்கள்! எஸ்.ரவி DIN Monday, January 7, 2019 03:00 AM +0530 முந்தைய காலங்களைப் போல் இல்லாமல், இன்றைய காலகட்டத்தில் வீட்டுக் கடன் அளிக்க வங்கிகள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு விளம்பரங்கள் செய்கின்றன. எனினும், சொந்த குடியிருப்பு அல்லது வீடு வாங்க முடிவு செய்தவுடன் சில விஷயங்களில் பொதுமக்கள் கவனம் செலுத்துவது அவசியம்.
பொதுமக்களின் நலன் கருதி RERA 2016 (Real Estate Regulation Act) சட்டம் அமலில் உள்ளது. இந்தச் சட்டத்தின் நிபந்தனைக்கு உட்பட்டுத்தான் குடியிருப்புகளை அடுக்குமாடி குடியிருப்பு விற்பனையாளர்கள் விற்கின்றனரா என வாங்குவோர் பார்ப்பது மிக முக்கியம். கட்டடம் கட்டித் தருபவர்கள் குறித்த நேரத்தில் தங்கள் பணியை முடிக்காமல் ஏமாற்றினாலோ அல்லது அதிக பணம் வசூலித்தாலோ பயனாளிகள் புகார் தரலாம். எனவே, "ரெரா'வின் அங்கீகாரம் பெற்ற நிறுவனத்திடம் பயனாளிகள் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு குடியிருப்பை வாங்குவது நல்லது.
வங்கியில் கடன் பெறத் திட்டமிடும்போது கட்டணங்கள் குறித்து முன்கூட்டியே ஆய்வு செய்து எந்த வங்கியில் கட்டணங்கள் குறைவாக இருக்கிறதோ அதைத் தேர்வுசெய்யலாம். கடன் பெறும்போது செயல்முறை தொகை அல்லது பரிசீலனைத் தொகை (Processing Fees), ஆவணத் தொகை (Document fees), சொத்து சரிபார்க்கும் தொகை (Legal Fees), சொத்து மதிப்பீடும் தொகை (Property Valuation 
Fees) எனப் பலவித கட்டணங்களைக் கடனாளி செலுத்த வேண்டும். இவை அனைத்துக்கும் ஜிஎஸ்டி செலுத்த வேண்டும்.
ஆனால் , மாதாந்திர வட்டி தொகைக்கு எந்த வங்கியும் ஜிஎஸ்டி வசூல் செய்யக் கூடாது. இந்தத் தொகையும் வங்கிக்கு வங்கி மாறுபடுவதால், கடனாளி அந்தந்த வங்கியின் இணையதளத்தில் கூர்ந்து ஆராய்ந்து, எதில் மிகக் குறைவோ அந்த வங்கியின் சேவையைப் பெறலாம்.
வங்கிக் கடனைப் பொருத்தவரையில், உங்கள் மாதச் சம்பளமும் , வீட்டு மனையின் ஆவணங்களும் முக்கியமான பங்கு வகிக்கும். அதாவது, மாதச் சம்பளத்தில் (தொழில் செய்பவராயின் வருமான வரி முறைப்படி, மாத வருமானத்தில் ) சுமார் 30 சதவீதம் வரை இஎம்ஐ (மாதத் தவணை ) செலுத்தினால் சிறந்தது. இந்த அடிப்படை நிபந்தனைகளைச் சரியாக கவனிக்காமல் , சில வங்கிகள்/நிதி நிறுவனங்கள் கடன் ஒப்புதல் (Loan Sanction) செய்துவிட்டு , செயல்முறைத் தொகை (Processing Fees) வசூல் செய்து, பிறகு கடனை வழங்காமல், பணம் பட்டுவாடா செய்யாமல் தாமதிப்பதுண்டு. 
வினாக்களைப் பயனாளிகள் எழுப்பும்போது, அந்த நிறுவனங்கள், "இந்த ஆவணம் சரியல்ல, வேறு சொத்து வாங்கும்போது இந்த செயல்முறை தொகையைப் பயன்படுத்துவோம்' என்று சமாளிப்பார்கள். அப்போது பயனாளிகள் குறை தீர்க்கும் தீர்ப்பாணையம் (Ombudsman) சென்று தங்களது குறைகளைப் பதிவிட்டு வெற்றி பெறலாம். அப்படி தீர்ப்பாணையத்தை அணுக, வழக்குரைஞர் மூலமாகத்தான் செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. 
அடுத்து, வீட்டுக் கடனுக்கான வட்டி கணக்கிடும் முறை குறித்து புரிதல் வேண்டும். உதாரணமாக , ஒருவர் 01.11.18 அன்று ரூ .10 லட்சம் வீட்டுக் கடன் பெறுகிறார். தவணையாக கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த ரூ .10,000 தொகையை 15.11.18 அன்று கட்டி விடுகிறார். மாத முடிவில் அந்த மாதத்துக்கான வட்டித் தொகையை அவரது கணக்கில் வங்கி கூட்டும். அதாவது, 30.11.18 அன்று வட்டித் தொகையை கணக்கிடும்போது, 1.11.18 முதல் 14.11.18 வரை (அதாவது 14 நாள்களுக்கு ) ரூ .10 லட்சம் முதலுக்கு வட்டியும் , 15-11-18 முதல் 30.11.18 வரை (அதாவது 16 நாள்களுக்கு ) ரூ. 9,90,000 முதலுக்கு வட்டியும் கணக்கிட வேண்டும். இப்படி வட்டி கணக்கிடும் முறைதான் நியாயமானது.
இந்த முறைதான் கடன் பெற்றவருக்கு லாபமானது. இந்த முறையைத்தான் பொதுத்துறை வங்கிகள் கடைப்பிடிக்கின்றன. இதற்கு மாறாக , முழு மாதத்துக்கும் (அதாவது ,மொத்த 30 நாள்களுக்கும் ) ரூ.10 லட்சம் முதலுக்கு வட்டி கணக்கிடுதல் பாதகமாக அமையும் . சில தனியார் வங்கிகளும், வங்கி சாரா நிதி நிறுவனங்களும் (என்பிஎஃப்சி) லாப நோக்கோடு செயல்படுவதால் இரண்டாவது முறை வட்டி கணக்கிடும் முறையைக் கடைப்பிடிக்கின்றன.
வீட்டுக் கடன் பெற்று தொடர்ந்து செலுத்தி வரும் நிலையில் வருமான வரிச் சட்டப் பிரிவு 80-சி-இன்படி மாதத் தவணை (இஎம்ஐ) தொகைக்கு மொத்தம் ரூ.1,50,000 வரையிலும் சட்டப் பிரிவு 24-இன்படி மாதத் தவணை தொகையுடன் இணைந்த வட்டித் தொகைக்கு ரூ.2,00,000 வரையிலும் வருமான வரிச் சலுகை பெறலாம்.
வீட்டுக் கடன் பெறுபவர், தனது வயதைக் கருத்தில் கொண்டு திரும்பச் செலுத்தும் கால அளவை அதிகபட்சம் 30 ஆண்டுகள் என நிர்ணயித்துக் கொண்டு செலுத்தலாம். இளம் வயதில் (30 வயது) கடன் பெற்றால், 60 வயது வரை கடனைத் திரும்பச் செலுத்துவதற்கு வங்கி விதிகளில் அனுமதி உண்டு. சற்று வயதாகி , அதாவது 45 வயதில் ஒருவர் ரூ.10 லட்சம் கடன் பெற்றால், 10 சதவீத வட்டி விகிதத்தில் 20 ஆண்டுகளில் மொத்தமாக திருப்பி அடைக்க, மாதத் தவணை ரூ.9,650 என்ற கணக்கில் அமையும் . அதாவது , அவரது 65-ஆவது வயதில் மொத்தக் கடனையும் அடைத்து விடலாம் .
அதிக ஆண்டுகள் (அதாவது 30 ஆண்டுகள்) கடனை பயனாளி திரும்பச் செலுத்தும் நிலையில், அவர் கட்டும் மாதத் தவணை குறைவாக இருக்கும்; மொத்தமாக கட்டிய வட்டித் தொகை அதிகமாக இருக்கும்; வருமான வரிச் சலுகையின் பலனும் அதிகமாக இருக்கும். குறைவான காலத்தில் (அதாவது, 15 ஆண்டுகளில்) மொத்தமாகக் கடனை அடைக்கும் நிலையில், மேலே கூறிய பயன்கள் எதிர்மாறாக அமையும். எனவே, பயனாளி தனது பொருளாதார நிலைப்பாட்டை பல கோணங்களில் அலசி ஆராய்ந்து தனது வசதிக்கு ஏற்றவாறு சீர்தூக்கி முடிவெடுப்பதே சரியான அணுகுமுறையாகும்.
2022-இல் இந்தியா 75-ஆவது சுதந்திரதினத்தைக் கொண்டாடும்போது ஒவ்வொருவரும் குடிநீர் இணைப்பு, கழிப்பறை வசதி கொண்ட வீட்டை பெற வேண்டும் என்ற திட்டத்தில் பங்கு பெற்று, வருமானவரிச் சலுகைகளும் பெற்று நலமாக வாழவேண்டும்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/07/வீட்டுக்-கடனையும்-திட்டமிடுங்கள்-3072061.html
3071144 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உலகிலேயே மிகச் சிறந்த ஒரு நாடாக... என். முருகன் DIN Saturday, January 5, 2019 02:40 AM +0530
இந்திய நாடு உலகிலேயே மிகச் சிறந்த ஒரு நாடாக உருவாகியுள்ளது என உலகெங்கிலும் பாராட்டப்பட்டது மகாத்மா காந்தி, ஜவாஹர்லால் நேரு போன்ற தலைவர்கள் போராடி சுதந்திரம் பெற்று நமது அரசியல் சட்டம் உருவான காலத்தில். ஆனால், தற்காலத்தில் இதுபோன்று உருவான ஜனநாயக நாட்டின் தரத்தை நாம் பாதுகாத்துள்ளோமா என்ற சந்தேகம் எல்லோருக்கும் உருவாகியுள்ளது.
இதற்கான முக்கியமான காரணம், தரமான நடவடிக்கைகள் எல்லாவற்றையும் கைவிட்ட ஆட்சியாளர்கள் நம் நாட்டை நடத்திச் செல்வதே கடினம் எனத் தோன்றும் வகையில் நிர்வாகம் செய்து வருவதுதான்.
பலதரப்பட்ட மக்களின் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதும், பல சச்சரவுகளையும், ஜாதி மத மோதல்களையும் கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கடினமான செயல் எனப் பலர் நினைக்கின்ற வகையில் இன்றைய அரசியல் தலைவர்கள் நடந்துகொள்வது கவனிக்கத்தக்கது. இந்த நிலைமை தொடருமேயானால், நம் நாட்டின் நிலைமை மேலும் மோசமடையும்.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை அம்சம், அதை தரமானதாக நடத்த விரும்புவதிலேயே இருக்கிறது. அரசியல் கட்சிகள் இந்த அடிப்படைகளை ஒத்துக்கொண்டால்தான் இவை நிறைவேறும் எனக் கூறினார் லார்ட் பால்ஃபோர். அதாவது, நமது நாட்டின் அரசியல் கட்சிகள் தங்களுக்குள் பல கொள்கைகளில் மாறுபட்ட கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தாலும், தரமான ஜனநாயகத்துக்குத் தேவையான அடிப்படைகளில் எந்தக் கருத்துவேறுபாடும் கொண்டிருக்கக் கூடாது!
ஆனால், ஒரு கட்சி ஆட்சியிலிருக்கும்போது இந்த ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளைக்கூட நடைமுறைப்படுத்த முடியாத வகையில் எல்லா எதிர்க்கட்சிகளும் தகராறு செய்கின்றன. அடுத்த தேர்தலில், இந்த எதிர்க்கட்சிகளில் ஒன்று ஆட்சிக்கு வந்தால் இதற்கு முன் பதவியிலிருந்த ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி வரிசையில் இருந்துகொண்டு இதையே செய்கிறது. எனவே, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை அம்சங்கள் பற்றி எந்தக் கட்சிக்கும் கவலை கிடையாது.
உதாரணமாக, தேர்தல் நெருங்கும் வேளையில் எந்தக் கோரிக்கையை வைத்துப் போராடினாலும் வெற்றி கிடைக்கும் என எண்ணி அரசு ஊழியர்களும், பொது மக்களும் போராடுவார்கள். இதை அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளும் ஆதரிக்கும். ஆனால், இதில் பல கோரிக்கைகள் ஜனநாயகத்தைப் பாதிக்கும் என்றாலும் எந்தக் கட்சியும் கவலைப்படுவதில்லை.
இந்த நிலைமை நவீன இந்தியாவில், எல்லா மாநிலங்களிலும் உருவாகிப் போனது. உலகின் எல்லா நாடுகளிலும் இதுதான் நிலைமை எனக் கூறுபவர்களும் உண்டு. மிகச் சிறந்த ஜனநாயக நாடாக கருதப்பட்ட அமெரிக்காவிலேயே, அந்த நாட்டின் அடிப்படையான, அனைத்து மக்களுக்கும் குடியுரிமை வழங்கப்படும் என்ற கொள்கையில் தலையிட்டு வெளிநாட்டிலிருந்து குடியேறியவர்களுக்கு ஆளும் கட்சியால் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படுகிறது. இதை நடத்துபவர் அந்த நாட்டின் அதிபரே!
இந்தியாவின் ஜனநாயகம் மிகவும் மோசமடைந்து போனது எனச் சுட்டிக்காட்டும் சிலரைப் போன்று, நம் நாட்டுக்கு சுதந்திரத்தை பெற்றுத் தந்து தரமான ஜனநாயக நடைமுறைகளைப் பின்பற்றி ஆட்சி புரிந்த காங்கிரஸ் கட்சி, இன்றைய நிலைமையைப் பற்றி கவலைப்படுவதாகவோ, நிலைமையைச் சீர் செய்ய என்ன செய்ய வேண்டும் எனத் திட்டமிடுவதாகவோ தெரியவில்லை.
ஆனால், நமது அண்டை நாடான சீனா கட்டுப்பாடான அரசியல் நடவடிக்கைகளைப் பின்பற்றி, உலகே பாராட்டும் வகையில் வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. சீனாவில் ஜனநாயகம் கிடையாது. கட்டுப்பாடான ஆட்சி முறை, சர்வாதிகாரத்தை நினைவுபடுத்தும் வகையில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.
ஆனால், மற்ற சர்வாதிகார நாடுகளைப் போன்று மக்களைக் கட்டுப்படுத்தி ராணுவ பலத்துடன் அடக்குமுறைகளைக் கட்டவிழ்த்து விட்டு, நாட்டின் முன்னேற்றம் பற்றி துளியும் கவலைப்படாமல் சீனா இருக்கவில்லை. கட்டுப்பாடுகளை விதித்து ஆட்சி செய்ததால், ஜனநாயக நாட்டில் உள்ளது போன்று எந்த எதிர்ப்பும் உருவாகாமல் அரசின் அனைத்துத் திட்டங்களும் நடைமுறைக்கு வந்தன. எனவேதான், தரமற்ற ஜனநாயக நாடுகளை விடவும், கொடுமையான சர்வாதிகார நாடுகளை விடவும், மிக அதிக அளவில் குறுகிய காலகட்டத்தில் பெரும் வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது சீனா!
சீனாவின் வரலாற்றை திரும்பிப் பார்த்தால், கடந்த நூற்றாண்டில் அங்கே புரட்சிகள், உள்நாட்டில் சண்டை சச்சரவுகள், பஞ்சம், குறுநில சர்வாதிகாரிகள் எனப் பல நிகழ்வுகள் வெளிவரும். ஊழல், திறமையற்ற நிர்வாகம் ஆகிய அம்சங்களும் தலைவிரித்தாடின. ஆனால், மாற்ற நிலை உருவாகி இன்றைய காலகட்டத்தில் கட்டுப்பாடுடன் அமைந்த அரசாட்சியின் தரமான திட்டங்களை வலுக்கட்டாயமாய் நிறைவேற்றி நாட்டை முன்னேற்றப் பாதையில் அழைத்துச் செல்கிறது அரசாங்கம். 
சீனாவை தகுந்த வழிகாட்டி நாடாகவும், எச்சரிக்கை தரும் நாடாகவும் கூறலாம். சிறந்த திட்டங்களை பொது நலன் கருதி நடத்திச் செல்லும்போது அதை ஆதரிக்க வேண்டும். ஆனால், கெட்ட செயல்களைப் பின்பற்றும் அரசை மக்கள் எதிர்த்துப் போராடி வீழ்த்த வேண்டும். இந்த இரண்டுமே சீனா மற்ற நாடுகளுக்கு தரும் எச்சரிக்கை மற்றும் படிப்பினை.
இந்த அடிப்படை அம்சத்தை விவாதிக்கும்போது நமது நினைவுக்கு வருவது, அலெக்ஸாண்டர் ஹாமில்டன் எனும் தத்துவமேதை கூறியதே! ஒரு நாட்டின் அரசாட்சி, அந்த நாட்டுக்குப் பொருத்தமானதாக இருப்பது ஒரு மனிதனுக்கு அவர் அணியும் கோட் எனப்படும் மேலாடை பொருத்தமாக இருப்பது போன்றது. பிலடெல்ஃபியா எனும் நாட்டுக்குப் பொருத்தமானதாக இருக்கும் அரசாட்சி, பாரீஸுக்குப் பொருந்தாது. அது பீட்டர்ஸ்பர்கிற்கு கேலிக்குரியதாக இருக்கும் எனக் கூறினார் அவர்.
ஒரு நாட்டின் மக்களின் குணாதிசயங்கள் அவர்களது அரசின் குணாதிசயங்களை மாற்றி அவர்களைப் போலவே நல்லவர்களாகவோ கெட்டவர்களாகவோ அமைத்து விடும். 
நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி, எக்ஸிக்யூட்டிவ் எனப்படும் நிர்வாகம், லெஜிஸ்லேட்டிவ் எனப்படும் நாடாளுமன்றம், சட்டப்பேரவை மற்றும் ஜுடிஷியரி எனப்படும் நீதிமன்றங்கள் ஆகிய மூன்று அமைப்புகளும் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டு அதிகார வரம்புகள் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை சமீபகாலங்களில் சரியான முறையில் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை என எல்லோராலும் கருதப்படுகிறது.
நிர்வாகத் துறையின் தலைவர்களாக இயங்கும் அரசியல்வாதிகள் சுயநலத்துடன் இயங்குகிறார்கள். அதாவது, அமைச்சர்கள் ஊழலில் திளைத்து பல்லாயிரம் கோடி பணம் சேர்த்தால்தான் அரசியல் தலைவர்களாக வலம் வரமுடியும் என்ற சூழ்நிலை நாடெங்கிலும் நிலவுகிறது. இதன் காரணமாக, நிர்வாகத்தில் இயங்கும் அதிகாரிகள் இவர்களைப் பின்பற்றி நடக்க வேண்டும் அல்லது சாதாரண பதவிகளுக்குத் தூக்கி எறியப்படுகிறார்கள். இவர்களில் ஊழல்வாதிகள், அரசியல்வாதிகளான அமைச்சர்களுடன் இணைந்து பணி செய்து தாங்களும் வசதியுடன் வாழ்கிறார்கள்.
நமது நாடாளுமன்றமும், சட்டப்பேரவையும் நடைபெறும்போது, கூச்சல் -குழப்பங்கள் மற்றும் வெளிநடப்புகள், ஒத்திவைப்பு என்பது சாதாரணமாகிப் போனது. நீதிமன்றங்கள்தான் நமது கடைசி கட்டுப்பாட்டு மையம் என்ற நிலைமையில் அவற்றிலும் சில தளர்வுகள் உருவாகியுள்ளன.
கடுமையான நடைமுறைகளைக் கண்டறிந்து நமது நிர்வாகச் சீரழிவுகளைச் சரி செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் நீதிமன்றங்களுக்கு உருவாகியுள்ளது. தவறான நடத்தையில் இயங்கும் நிர்வாகிகளையும் அரசியல்வாதிகளையும் தண்டிக்கும் நீதிமன்றங்கள், இது போன்ற தவறுகள் உருவாவதைத் தடுக்கும் நடைமுறையை 
உருவாக்குவது அவசர அவசியமாகிறது. நோய்வாய்ப்பட்டவர்களைக் குணப்படுத்துவதை விடவும், நோய் வராமல் தடுக்கும் நடைமுறையே சிறந்த மருத்துவர்களின் கடமை என்பது அனுபவம்! அதுபோலவே நீதிமன்றங்களும் செயல்பட வேண்டும்.
திருந்தாத மக்களைக் கொண்ட சமூகத்தை, அடக்கி ஒடுக்கித்தான் திருத்த முடியும். அதைச் செய்ய, கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கும் ஒரு தலைவர் தேவை. ஆனால், அதுபோன்ற தலைவர் அல்லாமல், அடுத்த தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது எப்படி எனக் கணக்குப் போடும் தலைவரால் அதைச் செய்ய முடியாது. 
எனவே, நம் நாட்டின் நிலைமை முன்னேற சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவையே நாம் எடுக்க வேண்டியுள்ளது. ஆங்கிலேயரிடமிருந்து நாம் சுதந்திரம் பெற்ற காலத்தில், அன்றைய இங்கிலாந்தின் பிரதமர் சர்ச்சில் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. இந்தியாவை, ஒரு சுதந்திர நாடாக்கி அதன் மக்களின் கையில் நாம் ஒப்படைக்கிறோம். இந்திய நாட்டின் மக்கள் நல்லவர்கள் அல்ல, அவர்களின் கையில் ஜனநாயக நடைமுறையில் ஆட்சியை ஒப்படைத்தால் அந்த நாட்டை அவர்கள் சீரழித்து விடுவார்கள் என அவர் கூறினார்.
மிகச் சிறந்த அரசியல் தலைவர்களைக் கொண்ட நமது நாட்டைப் பற்றி சர்ச்சில் இவ்வாறு கூறியதை அன்றைய காலகட்டத்தில் பலரும் எதிர்த்தனர். ஆனால், இன்றைய நிலையில் அது உண்மை என ஆகிவிட்டதோ என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/05/உலகிலேயே-மிகச்-சிறந்த-ஒரு-நாடாக-3071144.html
3071143 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் திருமண வரன்கள் படுத்தும் பாடு! நா. கிருஷ்ணமூர்த்தி DIN Saturday, January 5, 2019 02:39 AM +0530 ஆணுக்கும் சரி, பெண்ணுக்கும் சரி திருமணம் என்பது வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான தருணம். கல்வியும், வேலையும் பெண்களுக்கு தன்னம்பிக்கையை பெருமளவு தந்துள்ளது. 
திருமணமாகும் வரை குடும்பத்தில் பெண்களின் ஊதியம் பெற்றோருக்குப் பேருதவியாக இருந்தது. ஊதிய சேமிப்பு மூலம் பெண்ணுக்கு நல்ல இடமாகத் தேடிப் பார்த்து திருமணம் முடிப்பதில் மகிழ்ச்சி கண்டனர். வயது முதிர்ந்த நிலையிலும், நிரந்தரமான வேலையில்லாத நிலையிலும் பெற்றோருக்கு பையன் அல்லது பெண்ணின் பொருளாதார பங்களிப்பு குடும்பச் செலவுக்கு அத்தியாவசியமாகி விடுகிறது. 
இன்று பெரும்பான்மையான குடும்பங்கள் ஒற்றை வாரிசோடுதான் உள்ளது. மகன் அல்லது மகள் அவ்வளவுதான்.ஒரு காலகட்டத்தில் பொருளாதார ஏற்றம் கண்ட குடும்பங்களில் ஒற்றைப் பெண்ணின் திருமணம் நடைபெறுவதில் தாமதமும், சிக்கலும் இல்லாமலேயே இருந்தது. குறிப்பிட்ட வயதில் வரன் தேடி பெண்ணுக்கு திருமணம் நடந்துவிடும்.
ஆனால், பெற்றோரின் வருமானத்தில் தொய்வு இருக்கும் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களில் பெண்ணின் திருமணம் தள்ளிப்போவது தவிர்க்க இயலாததாகி விட்டது. சம்பாதித்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வரும் பெண் திருமணமாகி வெளியே போய் விட்டால் அவர்களுடைய நிலைமை என்னவாகும் என்பது கேள்விக்குறியானது. 
பெற்றோரை நிர்கதியாய் விட்டு விட்டுப் போவதில் விருப்பமில்லாமல் உளவியல் ரீதியாக பெண் பாதிப்புக்கு உள்ளாகிறாள். மாத ஊதியத்தில் ஒரு தொகையை பெற்றோருக்கு பெண் அளித்து உதவுவதை எல்லா மாப்பிள்ளை வீட்டாரும் ஒப்புக்கொள்வதில்லை. இந்த மாதிரியான அசாதாரண சூழ்நிலையில் பெண்ணின் திருமணம் கேள்விக்குறியாகி விடுகிறது.
ஐ.டி. நிறுவனங்களின் வருகையால் இந்தியப் பொருளாதாரம் முன்னேறி, வாழ்க்கை முறை மாறியது. விலைவாசி கட்டுக்கடங்காமல் உயர்ந்து, நடுத்தர வர்க்கத்தின் கடைசிப் படிக்கட்டுகளில் இருந்தோரும், கீழ்த்தட்டு மக்களும் பாதிக்கப்பட்டனர்
வீட்டு வாடகை உயர்வு, மனை நிலங்களின் விலை ஏற்றம் மக்களை ஆட்டிப் படைத்தது. ஆனால், தற்போது ஐ.டி. துறையில் நிலவும் போட்டி காரணமாக ஊதியம் கணிசமாகக் குறைந்து, அதிக சம்பளம் வாங்கும் ஒருவரை வீட்டுக்கு அனுப்பி விட்டு குறைந்த ஊதியத்தில் ஒன்றிரண்டு நபர்களை நியமிக்கும் சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது.
ஐ.டி. பொருளாதாரம் குடும்ப உறவிலும் விளையாடியது. கை நிறைய பெண் சம்பாதிப்பதால் பெற்றோர் அவளிடம் பணிந்துபோக வேண்டியதாயிற்று. பெண் தாமதமாக வீடு திரும்புவதையும், விடுமுறை நாள்களில் வெளியே போவது எங்கே என்பது அறியாமலும் மருகித் தவித்தனர். அவள் தரும் பணம் அவர்களின் வாயைக் கட்டிப் போட்டது.
பெண்ணின் திருமணத்தை அவர்களால் நினைத்தபடி தீர்மானிக்க இயலாமல் போனது. குறிப்பிட்ட வயதுக்குள் திருமணம் செய்வது மாறிப் போனது. ஆண் வாரிசைப் பெற்றவர்களின் நிலைமையும் இதேதான். அவனைப் பற்றி எவரும் ஒரு சொல்கூட குரல் உயர்த்திப் பேசி விட முடியாது. பணம் எல்லா உறவுகளையும் கட்டிப் போட்டது.
இன்று திருமண வரன் தேடுதல் என்பது ஒரு விசித்திரமான சூழ்நிலையில் உள்ளது. ஆணாகட்டும், பெண்ணாகட்டும் அநேகமாக 30 வயதை எட்டும்போதுதான் திருமணத்தைப் பற்றி யோசிக்கிறார்கள். கட்டுப்பாடற்ற உணவுப்பழக்கம் உள்ளிட்ட வாழ்க்கை முறை மாற்றங்கள் காரணமாக ஆண், பெண் இருவருக்கும் உடல் பருமன் பிரச்னை உள்ளது.
சமீபத்தில் உறவினர்களின் மூலமும், நண்பர் மூலமும் திருமண வரன் தேடியபோது ஒரு பெண் வீட்டில் நடந்த உரையாடல் அதிர்ச்சி அளிக்கக் கூடியது. பையனோடு பிறந்தவர்கள் எத்தனை பேர் உள்ளிட்டவழக்கமான கேள்விகளுக்குப் பதிலாக, பையனுக்கு லக்கேஜ் உண்டா? என்றார்களாம். மணமகன் வீட்டைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு அவர்கள் என்ன கேட்கிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை. 
திருமணத்துக்குப் பிறகு பையனுடைய பெற்றோர் அவனுடன்தான் இருப்பார்களா? என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் லக்கேஜ் உண்டா என்றார்களாம்.
வரன் தேடும் சில பெண்ணின் அம்மாக்களும் பிரயோகிக்கும் நவீன குறியீட்டில் ஒன்று லக்கேஜ். 
சில பெண்கள் 30 வயதுக்கு மேல் ஆனாலும்கூட, வெளிநாட்டில் வேலை, பதவி, அதிக சம்பளம் கிடைக்க இருப்பதைக் குறிப்பிட்டு திருமணம் செய்துகொள்ள மறுக்கும் நிலையும் உள்ளது. இதில் மட்டுமே வாழ்க்கையின் ஸ்திரத்தன்மை இருப்பதாக நம்புவதுதான் இன்றைய காலகட்டத்தின் அவலம்.
அடுத்து, அதிகமாகப் பேசப்படுவது பையனுக்கும் பெண்ணுக்கும் உள்ள வயது வித்தியாசம்; சம்பளம். என் பெண்ணுக்கு அமையும் வரன் இரண்டு அல்லது மூன்று வயது வித்தியாசத்துக்கு மேல் இருப்பதில் எங்களுக்கு விருப்பமில்லை. அதே போன்று மாப்பிள்ளையின் சம்பளம் பெண்ணின் சம்பளத்தைவிட அதிகமாயிருக்க வேண்டும். 
இன்றைய காலகட்டத்தில் படிப்பு, பட்டம், சம்பளம், சொந்த வீடு உள்ளிட்ட வசதிகள் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகள் ஏராளம். எனினும், ஒரே அலுவலகத்திலோ, வெவ்வேறு இடத்திலோ பணிபுரியும் ஆணும், பெண்ணும் காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுக்கும்போது வயது வித்தியாசமோ, சம்பளமோ படிப்பு, பட்டம் பற்றியோ, நிறம் குறித்தோ பேசப்படுவதில்லை. பெற்றோர் லக்கேஜ் பற்றி வாய் திறப்பதில்லை. 
ஜாதகப் பொருத்தம், ஒரே பெண் என்பதெல்லாம் நொடியில் அடிபட்டுப் போய் விடுகிறது.
ஒரு விஷயம் நன்கு புலப்படுகிறது. பெண்ணைப் பெற்றவர்களும் தங்களது குழந்தைகளின் திருமணத்துக்காக அலுத்துப் போகுமளவிற்கு வரன் தேடுகிறார்கள். சிலர் விரக்தியின் உச்சத்துக்கே போய் விடுகின்றனர். இதுதான் இன்றைய திருமண வரன் தேடும் உலகம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/05/திருமண-வரன்கள்-படுத்தும்-பாடு-3071143.html
3070613 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்... கோதை ஜோதிலட்சுமி DIN Friday, January 4, 2019 02:57 AM +0530 மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்கள் வனவாசம் மேற்கொண்டபோது யக்ஷ பிரசன்னம் என்றொரு சுவாரசியமான சம்பவம். நீர்நிலையில் தண்ணீர் எடுக்கச் செல்லும் பாண்டவர்கள், ஒவ்வொருவராக அந்த நீர்நிலையின் கரையில் மடிந்து விழுந்து விடுவார்கள். இறுதியாக தர்மர்அங்கே வந்து நீர்எடுக்க முயற்சிக்கும்போது, அந்த நீர்நிலையில் வாழும் கந்தர்வன் 100 கேள்விகளை தர்மரிடம் முன் வைப்பான்.
அந்த நூறு கேள்விகளுக்கான விடைகள் தர்மத்தின் விளக்கமாக அமையும். இந்த விளக்கங்கள் மிகப் பிரசித்தமானவை. இப்படிநூறு கேள்விகளுக்கு விடை தந்த பிறகும் தர்மம் என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்லிவிடமுடியாது என்றும், எத்தனை ஆண்டுக்காலம் தர்மம் பற்றிய விளக்கம் அளிக்கப்பட்டாலும், அவை முழுமையானவிளக்கமாக அமைந்து விடாது என்றும் தர்மர் குறிப்பிட்டார்.
மேலும், ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் தன் பிரத்யேக சூழ்நிலையில் மனசாட்சியின்படி நடந்து கொள்வதே முழுமையான தர்மம் என்பதாக அல்லது தர்மத்தின் முடிவாக இருக்க முடியும் என்று பதிலுரைப்பார். அதாவது, எவ்வளவு விளக்கங்கள் கொடுத்த போதிலும், தர்மம் என்பது அடிப்படையில் அவரவர் மனசாட்சிப்படி நடந்து கொள்வது. இதையேதான் மனித உரிமைகள் பிரகடனமும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
உலகில் எல்லா மனிதருக்கும் உரிமைகள் உண்டு. அடுத்தவர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பும் உண்டு. சமூக வாழ்வுக்கு மனிதன் என்றைக்குப் பண்பட்டுப் போனானோ, அன்று முதல் மனித உரிமை பற்றிய சிந்தனை சமூகத்தில் 
உள்ளது. அதே நேரத்தில், பல காரணங்களால் மனித உரிமை மீறல்களும் அவ்வப்போது நிகழ்ந்த வண்ணமே இருப்பதை வரலாறு சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது. மனித உரிமை என்னும் சொல் பயன்பாடு 50 ஆண்டுகளுக்குள் ஏற்பட்ட ஒன்றுதான் என்றாலும், அது பற்றிய கருத்தாக்கம் பல காலங்களாக நம்மிடம் இருக்கிறது.
மனசாட்சிப்படியான செயல்பாடு என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதுதான் இந்த மனித உரிமை என்னும் சொல்லாடல். போர்கள் நிறைந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய புராண காலம் தொடங்கி எப்போதெல்லாம் மனித உரிமை காக்கப்படுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் உலகம் அமைதியும் வளமும் வளர்ச்சியும் கண்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் மனித உரிமை மீறல் காலங்களில் அழிவை நோக்கிய போர் பூமியாக உலகம் மாறி இருக்கிறது.
மனிதர்கள்அனைவரும் சமமானவர்களே. அனைவருக்கும் உலகத்தில் சமமானஉரிமையும் வாழ்வதற்கான தகுதியும் உண்டு. ஒவ்வொருவரும் தத்தமது வாழ்வை சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கான நிலையை உருவாக்குவதற்கென்றே ஐநா மனித உரிமைகள்அமைப்பும் மனித உரிமைகள் பிரகடனமும் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
அத்துடன் மட்டுமின்றி, இதற்கென ஐ.நா.அமைப்பு ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை விருது வழங்கி ஊக்கம் தருகிறது. இந்தியாவும் இந்த அமைப்பின் உறுப்பு நாடாகத் திகழ்கிறது. அதோடு மட்டுமல்லாமல், தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் என்ற அமைப்பையும் 1996-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு உருவாக்கியுள்ளது. இந்திய மனித உரிமைகள்பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி இந்த ஆணையம் செயல்படுகிறது. 
ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்கான சுதந்திரம், பொறுப்பு, கடமை, உரிமை ஆகியவற்றை அறிந்து நடந்து கொள்வதே இந்தப் பிரகடனத்தின் அடிப்படை.
மனித உரிமை என்பது யாரும் யாருக்காகவும் உருவாக்கியது அல்ல. ஒருவர் மற்றொருவருக்குத் தருவதும் அல்ல. இது உலகில் மனிதன் வாழ்வதற்கானஅங்கீகாரம், உரிமை. எந்த ஒரு தனி மனிதனின் உரிமையையும் பறிக்கும் அதிகாரம் எந்த நாட்டுக்கும், எந்த அரசுக்கும், எந்த அமைப்புக்கும் இல்லை. இதனை வலியுறுத்துவதற்காகவே இந்தப் பிரகடனம். எழுத்துரிமை, பேச்சுரிமை அல்லது கருத்துரிமை, வாழ்வுரிமை போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அவரவர்க்கான சுதந்திரம், கல்வி, மருத்துவம், குடிநீர், சுகாதாரம் போன்ற அடிப்படை அம்சங்கள் கிடைத்தாக வேண்டும். இவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் அடிப்படை உரிமை. இதனையே மனித உரிமை என்று ஐ.நா. வரையறுத்திருக்கிறது.
பாலினம், நிறம், அரசியல், பிறப்பு, நாடு , மொழி, இனம், பொருளாதாரம் என்று எந்தக் காரணத்தையும் முன் வைத்து ஒருவருடைய உரிமைகள் பறிக்கப்படுவது அல்லது ஒருவருக்கு மட்டும் உயர்ந்த நிலை வழங்கப்பட்டு உயர்வோ, தாழ்வோ வந்துவிடக் கூடாது.
ஒரு நாட்டின்அல்லது சமூகத்தில் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பது, மக்களின் நலனைஉயர்த்துவது, சமூக நீதியை நிலைநாட்டுவது-இவற்றுக்கெல்லாம் மனித உரிமை என்பது தவிர்க்க இயலாதது, அவசியமானது. மனித உரிமைகள் பிரகடனம் 30 பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. உலகில் ஒவ்வொருவரும் இந்தப் பிரகடனத்தை கற்று அறிந்து கொள்வதோடு நமக்கான உரிமைகள், சுதந்திரம் மற்றும் அதற்கான மகத்துவத்தை உணர வேண்டும்.
மனித உரிமைகள் பிரகடனத்தின் முதல் செய்தியே, மனிதர்கள் சுதந்திரமாகவே பிறக்கின்றனர். அவர்கள் உரிமைகளிலும் மதிப்பிலும் சமமானவர்களே. நியாயத்தையும் மனசாட்சியையும் அவர்கள் இயல்பாகவே கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் சகோதர வாஞ்சையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த முதல் கருத்து ஒரு நாட்டில் பின்பற்றப்படுமாயின் எந்த விதத்திலும் ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்கும் சண்டைச் சச்சரவுகளுக்கும் இடமில்லாமல் போகும்.
இத்தனை முயற்சிகளும் பிரகடனமும் ஐ.நா. சபையால் முன்வைக்கப்பட்டபோதும் மனித உரிமைகள் விஷயத்தில் உலகம் சற்றுஅசட்டையாகத்தான் நடந்துகொள்கிறது. அகதிகளாக தங்கள் சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாகும் குடிமக்களும் பல நாடுகளில் நடக்கும் உள்நாட்டுப் போர்கள், கிளர்ச்சியாளர்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான மோதல்கள் ஏறத்தாழ உலகின் எல்லாக் கண்டங்களிலும் இருந்துகொண்டே இருக்கின்றன.
சிரியாவில் நடக்கும் உள்நாட்டு யுத்தம், கிளர்ச்சியாளர்களின் போராட்டம், வல்லரசு நாடுகளின் தாக்குதல்கள்-இவையெல்லாம் மனித உரிமை மீறல்களின் வடிவங்களே அன்றி வேறில்லை. உயிரற்றுக் கரையொதுங்கும் ஒரு சின்னஞ்சிறு குழந்தையை இந்த உலகம் காணவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது என்றால், நாம் இன்னும் மனித உரிமைகளின்முக்கியத்துவத்தையோ மகத்துவத்தையோ உணரவில்லை என்றே பொருள்.
உணவின்றி சோமாலியாவின் குழந்தைகள் மடிந்து போகும் அவலம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் வரை மனித உரிமைகள் சற்றும் இல்லை என்பதே நிஜம். அகதிகளாக எங்கே செல்வது என்று தெரியாமல் கடலில் தத்தளிக்கும் மனிதர்கள் இருக்கும்வரை நாம் மனித உரிமைகள் பற்றிப் பேசுவதற்கான தகுதி அற்றவர்கள். சுயநலம் காரணமாக அல்லதுஅகந்தை காரணமாக நானே இந்த உலகத்தின் உரிமையாளர் என்ற மோசமான சிந்தனையின் காரணமாக நிகழும் இத்தகைய கொடூரங்கள் நிறுத்தப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் மனித உரிமைகள் பற்றிப் பேசுவதற்குப் பொருள் இருக்கும்.
குழந்தைகள் மீதான வன்முறை, பாலியல் துன்புறுத்தல்கள், பெண்களுக்கு எதிரானகுற்றங்கள், வன்புணர்வுகள், அடிமைத்தனம், இனவெறி, உணவுக்குப்
போராடும் அவலநிலை, உரிமைகளுக்காகப் போராடுவோர் கொல்லப்படுவது, பத்திரிகையாளர்களின் கொடூர மரணங்கள்-இவை அனைத்தும் களையப்பட்டால் மட்டுமே மனித உரிமைகள் துளிர்க்க வழி ஏற்படும். மரணங்கள் நிகழ்ந்த பின் மட்டுமே மனிதாபிமானம் பார்க்கும் நிலையிலிருந்து மாறுபட்டு மாற்றத்துக்கான வழியினைக் கண்டறிந்தால்தான் வருங்கால உலகம் அமைதி காணும்.
மனிதத் தேவைகளை, நலன்களை மையமாகக் கொண்ட மனிதநேய நெறிமுறைகள் வாழ்வியலாக வேண்டும். மனதிற்கு மனமே சான்று எனும் வழக்கு நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
உலகம் எனக்கானது மட்டுமல்ல, மனிதர்களுக்கானது மட்டுமல்ல, கோடானுகோடி ஜீவராசிகளின் இருப்பிடம் என்பதை மனதில் கொள்ள வேண்டும். இந்த கோடானுகோடி உறுப்பினர்களில் நாமும் ஒருவர்; நம் அடுத்த தலைமுறை வாழ்வதற்கு அதனைத் தகுதியானதாக விட்டுச் செல்வது அவசியம்.
அறவழிப்பட்ட வாழ்க்கை முறையை உலகத்துக்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கற்றுத் தந்த புனித பூமியான இந்தியத் திருநாட்டிலும் மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும் அவலம் நிலவுவது வேதனைக்குரியது. 
இதனைத் தடுத்து சமூகத்தை சமதர்ம சமூகமாக மாற்றுவதற்கான ஒரேயொரு கருவி இருக்கிறது. அதுவும் இந்தியா உலகிற்குஅறிமுகம் செய்த அகிம்சை எனும் கருவிதான். மகாத்மா நமக்குக் கற்றுத் தந்த அகிம்சை மட்டுமே நமக்கான உரிமை மற்றும் பிறரின் உரிமைகளையும் மதித்தல் எனும் உயரிய மாண்புகளை நமக்குச்சொல்லித் தரும். இந்தப் பண்பு உலகம் முழுவதும் பரவ வேண்டும்.
காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி, நீள் கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம் என்று பாடிய பாரதியும் பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்... என்று மனிதரை மட்டுமல்லாது, உலகின்அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஒன்று என்னும் பொதுமையை உலகுக்கு உணர்த்திய வள்ளுவப் பேராசானும் வாழ்ந்து அறம் போதித்த தேசத்தின் வழித் தோன்றல்கள் இத்தகைய பெருங்குடியின் நீட்சி. நாம் என்னும் உணர்வோடு உலகுக்கு அந்தப் பொதுமையை வாழ்ந்து காட்டுவதற்கான பொறுப்பும் கடமையும் நமக்கு உண்டு. பூமி திறந்து கிடக்கிறது. அனைவருக்காகவும் நாமும் நம் மனதைத் திறந்து வைப்போம். வாழ்க்கை வசப்பட்டுவிடும். சமத்துவம் நிலை பெற்றுவிடும்.

கட்டுரையாளர்:
ஊடகவியலாளர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/04/பிறப்பொக்கும்-எல்லா-உயிர்க்கும்-3070613.html
3070612 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆலயங்களுக்குச் செல்லும்போது... வாதூலன் DIN Friday, January 4, 2019 02:56 AM +0530 கர்நாடக மாநில சாம்ராஜ் நகர் மாவட்டத்திலுள்ள கிராமமொன்றில் மாரம்மா கோயிலில் நடந்த பூமி பூஜையில் அண்மையில் அசம்பாவிதம் நேர்ந்திருக்கிறது. 
விழாவில் வழங்கப்பட்ட தக்காளி சாதத்தை உட்கொண்டதால், 13 பேருக்கு மேல் இறந்துவிட்டார்கள். அதிர்ச்சி தரும் விஷயம் என்னவென்றால், கோயில் நிலத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக நிகழ்ந்த போட்டியில், ஒரு குழு பூச்சி மருந்தைப் பிரசாதத்தோடு கலந்து விட்டதென்ற செய்தி விசாரணையில் தெரிய வந்துள்ளது.
அப்பாவி பக்தர்களைக் கொலை செய்த குற்றத்துக்காக தண்டனை பெறத் தக்கவர்கள் அந்தக் குழு என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால், கோயில் பிரசாதத்தினால் பக்தர்களுக்கு உடல்நலப் பிரச்னைகள் ஏற்படுவது புதிதல்ல. கிட்டதட்ட ஓர் ஆண்டும் முன்பு, கோவை காரமடை அருகில் பிரசாதம் சாப்பிட்ட பக்தர்களில் சிலர் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு பின் குணம் அடைந்தனர்.
அங்கு நடந்தது என்னவென்றால், விளக்கு ஏற்றுகிற எண்ணெயினால் பிரசாதம் தயாரிக்கப்பட்டிருந்ததாம். எனக்கு ஓர் அனுபவம் ஏற்பட்டது. நான்கு ஆண்டு
களுக்கு முன், ஒரு நாள் மாலை மனைவி வாந்தியும், வயிற்றுப் போக்குமாக அவதிப்பட்டார். மருத்துவமனையில் சோதனை செய்த குடும்ப டாக்டர், அடி வயிற்றைத் தொட்டுப் பார்த்த உடனேயே நோய்த்தொற்று நிறைய இருக்கிறதே? ஏதாவது கோயில் பிரசாதம் சாப்பிட்டாரா என்று கேட்டார். 
சற்று தயக்கத்துக்குப் பின், வீட்டில் விருந்தினர்கள் வந்ததால் கடையிலிருந்து தோசை மாவு வாங்கி பயன்படுத்தியதாகச் சொன்னார். டாக்டர் புன்னகையுடன் அதில்தான் தவறு இருக்கிறது. உங்களுக்கு ஏற்கவில்லை என்று சொன்னதும், ஓரிரண்டு தினம் மனைவி மருத்துவமனையில் தங்கி குணமானதும் வேறு விஷயம்.
பொதுவாகவே, விசேஷ நாள்களில் பக்தர்களுக்கு விநியோகிக்கப்படும் பிரசாதம் நிறையவே தயாரிக்கப்படுகிறது. அத்தகைய தருணங்களில் தவறுகள் நேர வாய்ப்பு அதிகம்; இது தவிர, சில மிகப் பிரபலமான கோயில்களில், ஒப்பந்தம் மூலம் உரிமம் பெற்று, தின்பண்டங்களை விற்கிறார்கள்.
இதற்கு வெளி ஆள்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இத்தகைய தின்பண்டங்களின் தரம் சரியாகவே இருப்பதில்லை என்று சில ஏடுகள் அடிக்கடி வலியுறுத்தி எழுதுகின்றன. ஆனால், எதிர்பார்த்த பலன் காணோம்.
பழைய காலம் போன்று இல்லாமல், இப்போது முதியவர்கள் பக்திச் சுற்றுலாவில் நிறைய ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இதற்கென்றே பல மையங்கள் உள்ளன. ஆனால், பக்தர்களுக்கு உரிய வசதிகளைத் தருவதில் மெத்தனமே நிலவுகிறது.
நான் அறிந்த ஒரு வங்கி ஊழியர் கேதார்நாத்துக்கு மனைவியுடன் சென்றார். அங்கு குளிர் தாங்காது, மூச்சுமுட்டி தக்க மருத்துவ வசதி தரப்படாததால் இறந்து போனார். இதில் இன்னொரு கொடுமை, உடலை திரும்பக் கொண்டு வருவதற்குக் குடும்பத்தினர் பெரும் சிரமத்துக்கு உள்ளானார்கள்.
நகரங்களின் வளர்ச்சி காரணமாக, பல இடங்களில் ஆலயங்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்படுகின்றன.
2000-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர், கோயில் நிர்வாகிகளுக்குப் புது மோகம் துளிர் விட்டிருக்கிறது. பழைய கல் தரையை நீக்கி விட்டு, வழவழப்பாக பளிங்குக் கற்களைப் பதிக்கிறார்கள். வெளிநாட்டிலிருந்தும், வேறு பல மாநிலங்களிலிருந்தும் வரும் பக்தர்களைக் கவர இது ஒரு காரணியாக இருக்கக்கூடும்.
அதே சமயம் நடைமுறையில், பக்தர்களுக்கு இது சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. சிறிய மழைத்தூறல் போட்டால்கூட, வயதானவர்கள் வழுக்கி விழுகிறார்கள். பெரிய மழை கொட்டும்போது, வரிசையாக மிதியடிகளை அடுக்கி வைத்தாலும், காலடி பட்டு பட்டு, அவை கோணல் மாணலாகி விடுகின்றன. எனக்குப் பரிச்சயமான ஒரு பிரபல சங்கீத வித்துவான் இதனால் சறுக்கி விழுந்து சில நாள்கள் வீட்டிலேயே ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டார்.
கடைசியாக ஒன்று. இதைப் பதிவு செய்ய சற்று தர்மசங்கடமாக உள்ளது. ஆனால், அது உண்மை. நாள்பட்ட நோய் குணமாகவோ, குழந்தைப் பேற்றுக்காகவோ சிறிய கிராமத்தில் கோவில் பூசாரியை நாடுகையில், சிலர் பாலியல் பலாத்காரத்தில் ஈடுபட்டு விடுகிறார்கள்.
பெரிய நகரத்துக் கோயில்களில், வக்கிர புத்தியுள்ள அர்ச்சகர்களின் பாலியல் சீண்டல் வேறு மாதிரி. பிரசாதம் தருகிற போதோ, தீபாராதனை காட்டும் போதோ, வேண்டுமென்றே பெண்களைத் தொடுகிறார்கள். நான் அடிக்கடி செல்லும் கோயிலில், இந்தக் காரணத்தாலேயே ஒருவர் பணி நீக்கம் செய்யப்பட்டார்.
ஆனாலும், ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்றுதான். மக்களின் தீவிரமான, அசையாத பக்தியின் சின்னங்களாகக் கோயில்கள் விளங்குகின்றன. உள்ளத்தில் உள்ளானடி அது நீ உணர வேண்டுமடி என்ற கவிமணியின் வாக்கைப் பின்பற்றுவது அனைவருக்கும் சாத்தியமில்லாதது.
ஆலயங்களின் அவசியத்தை தொ.மு. பாஸ்கரத் தொண்டைமான் பொருத்தமான உபமானத்துடன் சொல்லியிருக்கிறார். குடும்பம், வேலை முதலிய தொல்லைகள் இருக்கும் போது, இந்தப் பரந்த உலகில் எந்த இடத்திலும் மனம் ஒன்றி நிற்பதில்லை. எங்கெங்கோ ஓடுகிறது. ஆனால், கடவுளை வணங்க ஓர் இடம் என்று குறிப்பிட்டுவிட்டால், அங்கு செல்லும் போதெல்லாம் ஜன்னல் வழியாய் தெருவைப் பார்க்கிற மாதிரி மனம் ஒன்றி லயிக்கிறது. கடவுளிடத்து தங்குகிறது.
ஆக, ஆலயம் சென்று வழிபடுவது மனத்துக்கு அமைதி தருகிறது. அதேசமயம் தொலைதூர தலத்துக்குப் பயணம் மேற்கொள்ளும்போது, கூட்டம் நிறைய இருக்கும் விசேஷ நாள்களில் பக்தர்கள் இரட்டிப்பு எச்சரிக்கையுடன் இருப்பது அவசியம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/04/ஆலயங்களுக்குச்-செல்லும்போது-3070612.html
3069912 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வங்கிகளுக்கு மூலதனம் மட்டும் போதுமா? எஸ். ராமன் DIN Thursday, January 3, 2019 01:21 AM +0530 மறு பங்கு மூலதன திட்டத்தின் மூலம் சுமார் ரூ.29,000 கோடியை, மத்திய அரசிடமிருந்து மூலதன உதவியாக சில பொதுத்துறை வங்கிகள் விரைவில் பெறப் போகின்றன என்பது சமீபத்திய செய்தி. இதை அறிந்தவுடன், உடல்நலக் குறைவோடு சிகிச்சைக்குக் காத்திருக்கும் நெருக்கமான நண்பருக்கு, அவருக்கு மிகத் தேவையான சிகிச்சை மருந்து கிடைத்து விட்டது என்பது போன்ற நிம்மதி உணர்வுதான் நம் அனைவரது மனதிலும் மேலோங்கியது என்று சொல்லலாம்.
பொதுத்துறை வங்கிகளை தங்களின் நட்புகளில் ஒருவராக பொது மக்கள் கருதி வந்ததற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன. இந்திய வங்கி சரித்திரத்தை, 1969-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்..., 1969-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்... என்று இரு பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். 1969-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு வரை, வங்கிச் சேவை என்பது பெரும்பாலும் வசதி படைத்தவர்களுக்காக மட்டும்தான் என்ற மனப்பான்மை மேலோங்கி நின்றது.
1969-ஆம் ஆண்டில், தனியார் துறையில் இயங்கி வந்த பல வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்ட பிறகு, படிப்படியாக அந்த மனப்போக்கு மாறி வங்கிச் சேவை என்பது அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் உரித்தானது என்ற அணுகுமுறை துளிர்த்து வேரூன்ற ஆரம்பித்தது. அதுவரை, வங்கிகளின் வாசல் படியைக்கூட மிதிக்காத அடித்தட்டு மக்கள், வங்கிச் சேவையின் பயனாளிகளாக மாற ஆரம்பித்தனர்.
தங்கள் திறமைக்கு ஏற்ற தொழிலைச் செய்வதற்கான நிதியுதவி அளித்து, தங்கள் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்வதற்கு கிரியா ஊக்கியாகச் செயல்பட்ட வங்கிகளை தங்கள் நட்பு வட்டத்தில் ஒன்றாக பொதுமக்கள் கருத ஆரம்பித்தனர். 
1969-ஆம் ஆண்டில் அரசுடைமை ஆக்கப்பட்ட வங்கிகள், இந்தியப் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஆற்றிய சமூக உணர்வோடு கூடிய நிதி சேவைகளைப் பற்றி பட்டியலிட முடியாது. அதுவும் நீண்ட காலமாக தனியார் வங்கிகளால் ஒதுக்கப்பட்ட வேளாண்மை மற்றும் சிறு, குறு, நடுத்தர தொழில் துறையின் வளர்ச்சி, இந்த வங்கிகளால்தான் சாத்தியமாக்கப்பட்டது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.
வங்கிச் சேவை என்ற காற்றை அடித்தட்டு மக்களை நுகரச் செய்தது, இந்த வங்கிகளின் சமூக நோக்கத்துடன் கூடிய செயல்பாடுகள்தான்.
இதைத் தவிர, 1969-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளின் அபரிமிதமான வளர்ச்சி, எண்ணற்ற இளைஞர்களுக்குத் தொடர்ந்து வேலைவாய்ப்புகளை வாரி வழங்கியது எனலாம். இதனால், சுமார் பத்தில் ஒரு குடும்பத்தில் ஒருவராவது வங்கிப் பணியில் சேர வாய்ப்பு கிடைத்து, அது பல குடும்பங்களை வாழ வைத்தது. வங்கிப் பணியாளருக்கு சமூகத்தில் பிரத்யேக அந்தஸ்தும் கிடைத்தது. 
வங்கிச் சேவையில், இந்த மாதிரி புரட்சிகரமான மாற்றங்களுக்குப் பல்வேறு கட்டங்களில் அரசியல் அழுத்தம் தேவைப்பட்டது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், நாளடைவில் அந்த அழுத்தம் தேவைக்கு அதிகமானதாக மாறி, வங்கிகளின் வாராக் கடன் என்ற நோய்க்கு ஒரு காரணியாக மாறிவிட்டது என்பதுதான் வருத்தமான விஷயமாகும்.
கடன் வழங்குவதற்கு முன்பு ஆராயப்பட வேண்டிய காரணிகளான கடன் விண்ணப்பத்துக்கான நோக்கம், தொழிலின் தன்மை, ஈட்டப்படும் வருமானம், 
கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தும் பொருளாதார வல்லமை, பிணையங்கள் ஆகியவை படிப்படியாக தளர்த்தப்பட்டு, கடனாளியின் சமூக அந்தஸ்து மற்றும் அரசியல் தொடர்புகள் ஆகிய காரணிகள் முக்கியத்துவம் பெற ஆரம்பித்தன. இந்த மாதிரி மாற்றங்களின் விளைவுகள் வாராக் கடன் வளர்ச்சி மூலம் பிரதிபலிக்க ஆரம்பித்தன. 
வங்கிகளின் இந்த வாராக் கடன் பிரச்னைதான், சமீப காலங்களில் மத்திய அரசுக்கும், ரிசர்வ் வங்கி போன்ற மேற்பார்வை அமைப்புகளுக்கும் இடையே அந்த அமைப்பின் கவர்னர் ராஜிநாமா செய்துவிட்டு வெளியேறும் அளவுக்கு பலத்த கருத்து மோதல்கள் ஏற்படக் காரணமாக அமைந்தது எனலாம். 
வாராக் கடன்களால் நீண்ட காலமாக சிக்கித் தவித்து, மூழ்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, தீவிர கண்காணிப்பு திட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்ட சில வங்கிகளின் மீதான நிர்வாகக் கட்டுப்பாடுகள் ரிசர்வ் வங்கியால் உடனடியாக தளர்த்தப்பட வேண்டும் என்பது அந்தக் கருத்து மோதல்களில் அடங்கும்.
நோய்வாய்ப்பட்டவர்களுக்கு உணவு மற்றும் செயல்பாடுகளில் கட்டுப்பாடு விதிக்கப்படுவதுபோல்தான் அளவுக்கு அதிகமான வாராக் கடன்களின் பாதிப்பால், மூலதன கணக்கின் பெரும் பகுதியை இழந்து முடங்கிக் போன வங்கிகள் மீது கடன் வழங்குதல், வியாபார விரிவாக்கம், செலவுகள் மற்றும் பணியாளர்களைச் சேர்த்தல், பணி உயர்வு முதலானவற்றில் சில கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டு, அவற்றின் வாராக் கடன் வசூல் முன்னேற்றம் ரிசர்வ் வங்கியால் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்படுகிறது. 
இந்த மாதிரி அளவுகடந்த கட்டுப்பாடுகளால், தொடர்புடைய வங்கிகளின் கடன் வழங்கும் செயல்பாடுகள் முடக்கப்பட்டு, அதனால் தொழில் துறை பெருமளவில் பாதிக்கப்படுவது நாட்டின் சீரான பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பாதகம் ஏற்படுத்தக் கூடியது என்ற எதிர்மறை விளைவுகளை அரசின் அதிகார வர்க்கம் பட்டியலிட்டது.
மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, பட்டியலிடப்பட்ட கருத்துகள் ஓரளவு நியாயமானது என்றாலும், கண்காணிப்பில் இருக்கும் வங்கிகளின் மீதான கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்துவது என்பது, காலில் பலத்த காயத்துடன் மருத்துவ கண்காணிப்பில் இருக்கும் நோயாளியை காயங்கள் ஆறுவதற்கு முன்பு எழுந்து ஓடச் செய்வது போன்றதுதான். 
அதற்கு முன்பு, பாதிக்கப்பட்ட வங்கிகளின் செயல்பாட்டு குறைபாடுகள் முதலில் சரி செய்யப்பட வேண்டும். அதில் ஒன்று, மூலதனக் குறைபாடாகும். இந்தக் குறைபாட்டை ஓரளவு நிவர்த்தி செய்யும் பொருட்டு, பொதுத் துறை வங்கிகளின் மூலதன கணக்கை வலுப்படுத்த , ரூ.2.11 லட்சம் கோடி அளவிலான மறு முதலீடுத் திட்டத்தை கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் மத்திய அரசு அறிவித்தது; இதில் 1.05 லட்சம் கோடி ரூபாய் 2017-18-இல் சில வங்கிகளுக்கு வழங்கப்பட்டது.
இந்தத் திட்டத்தில் அடுத்தகட்டமாக, கண்காணிப்புக்கு உள்பட்ட 11 வங்கிகளில், 7 வங்கிகளுக்கு அந்தந்த வங்கியின் நிதி நிலைமையைப் பொருத்து ரூ.1,638 கோடி முதல் ரூ.10,086 கோடி வரை மூலதன நிதி ஆதாரங்கள் தற்போது அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. 
இந்த நிதி ஆதாரங்கள் வங்கிகளின் மூலதன கணக்கை மேம்படுத்தி, அவற்றின் கடன் வழங்கும் திறனை வலுப்படுத்தும் என்பதால், கண்காணிப்புக்கு உள்பட்ட சில வங்கிகள் மீதான கட்டுப்பாடுகள் தளர்த்தப்படுவதற்கு வாய்ப்புகள் உள்ளன என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
ஆனால், மேம்படுத்தப்பட்ட மூலதன நிதி ஆதாரங்களால் பாதிக்கப்பட்ட வங்கிகள் உடனடியாக புத்துயிர் பெற்று விடுமா என்பது மில்லியன் டாலர் வினாவாகும். ஏனென்றால், வங்கிகளின் தற்போதைய நலிந்த நிலைமைக்கான காரணங்களில் நிர்வாகக் கோளாறு, திறமைக் குறைபாடு ஆகிய காரணிகள் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. 
கடன் விண்ணப்பங்களை ஆராய்ந்து தீர்க்கமான முடிவுகளை எட்டுதல், வழங்கிய கடன்கள் மீதான மேற்பார்வை மற்றும் கட்டுப்பாடுகள், கடன் வசூலிப்பு ஆகிய துறைகளில் போதிய அளவில் பணியாளர்களின் திறமையை மேம்படுத்த வங்கி நிர்வாகங்கள், போர்க்கால அடிப்படையில் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டியது இந்தக் காலகட்டத்தில் மிக அவசியமாகும்.
வாராக் கடன் என்பது கடன் வழங்கும் வியாபார நடவடிக்கையில் பொதிந்திருக்கும் ஒரு முக்கிய இடர்ப்பாடு என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஆனால், சரியான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி, அந்த இடர்ப்பாட்டை அதிக அளவில் வளர விடாமல் பாதுகாக்க வேண்டியது ஒவ்வொரு வங்கி நிர்வாகத்தின் தலையாய கடமையாகும்.
மேலே குறிப்பிட்டுள்ளது போன்று, வங்கிகளால் வழங்கப்பட்ட பல கடன்களில் சில கடன்கள் வாராக் கடனாக மாறுவது சகஜம்தான்.
ஆனால், வாராக் கடனாக மாறிய கடன் கணக்கை தரம் தாழ்த்தாமல், தரமுள்ள கணக்காக அதை தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தும் வித்தைகள்தான், வங்கித்துறையில் இதுவரை நடந்தேறியதாகக் கணிக்க முடிகிறது. அந்த மாதிரி மறைக்கப்பட்ட கணக்குகளை வெளிக் கொண்டு வருவதற்கு, ரிசர்வ் வங்கியின் பிரத்யேக நடவடிக்கை தேவைப்பட்டது. வங்கிகளின் இந்த மாதிரி நெறியற்ற வழிமுறைகள் உடனடியாகக் களையப்படுவதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகள் மிக அவசியம்.
பொதுத் துறை வங்கிகளின் நிர்வாக அமைப்பு மத்திய அரசின் அதிகார வர்க்கத்திடமிருந்து தனிப்படுத்தப்படவேண்டும். வங்கிகளை நிர்வகிக்கும் இயக்குநர் குழுக்களில் வங்கித் துறை சார்ந்த நிபுணர்கள் அதிக அளவில் இடம்பெற வேண்டும். அப்பொழுதுதான், வங்கி நிர்வாகங்கள் துறை சார்ந்த நிபுணத்துவத்துடன் வியாபார ரீதியான முடிவுகளை எடுக்க முடியும். 
ஒரு குடும்பத்தின் தலைவர், அந்தக் குடும்பத்தைப் பற்றிய அனைத்து சாதக பாதகங்களை அறிந்தவராகவும், அந்தக் குடும்பத்தோடு ஒன்றிய ஓர் உறுப்பினராகவும் இருப்பது அவசியம். அப்பொழுதுதான் குடும்ப மேம்பாட்டில் அவருடைய ஈடுபாடும், பங்களிப்பும் முழுப் பலனை அள்ளித் தரும் என்பது பொது நியதியாகும். 
வங்கி நிர்வாக தலைமைப் பொறுப்புக்கும் இந்த விதி மிகப் பொருந்தும். 
குறுகிய கால அடிப்படையில், ஒரு வங்கியின் தலைமைப் பொறுப்புக்கு மற்றொரு வங்கியின் அதிகாரியை நியமிப்பதற்குப் பதிலாக, சம்பந்தப்பட்ட வங்கியில் நீண்ட காலம் பணிபுரிந்த ஒருவரை திறமை அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுத்தால், பலன்களின் அளவு கூடுதலாக இருக்கும் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. 
நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் என்ற வேர்ப் பகுதியை உரமிட்டு வலுப்படுத்துவதில்தான் பொதுத்துறை வங்கிகளின் ஒளிமயமான எதிர்காலம் அடங்கி இருக்கிறது என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ?

கட்டுரையாளர்:
வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/03/வங்கிகளுக்கு-மூலதனம்-மட்டும்-போதுமா-3069912.html
3069910 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வீணாகும் மகளிர் அறிவுச் செல்வம்! அ. அரவிந்தன் DIN Thursday, January 3, 2019 01:21 AM +0530 மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா என்றார் கவிமணி தேசிக விநாயகம்பிள்ளை. இன்றைய காலகட்டத்தில் பெண்கள் உயர் கல்வி பெற்று ஆட்சித் துறை, விண்வெளி, மருத்துவம், சட்டம், தொழில், காவல் துறை, இலக்கியம் எனப் பல்வேறு துறைகளில் கோலோச்சுவதைக் காண முடிகிறது.
ஆண்களுக்கு நிகராக பலம் பொருந்திய பெண்கள் சர்வதேச அளவில் குத்துச் சண்டை, ஜிம்னாஸ்டிக் உள்ளிட்ட வீர விளையாட்டுகளில் பங்கேற்று பதக்கங்களைக் குவித்து நாட்டுக்குப் பெருமை சேர்க்கின்றனர்.
ஒரு நாட்டில் பெண்களின் மதிப்பைக் கண்டு அந்த நாட்டின் நிலையைக் கணித்து விடலாம் என ஜவாஹர்லால் நேரு கூறினார். அதன்படி, நமது நாடாளுமன்றத்தின் அவைத் தலைவர், பாதுகாப்பு மற்றும் வெளியுறவு அமைச்சகம், முதல்வர் இருக்கை முதலானவற்றில் பெண்கள் வீற்றிருப்பது பெருமை கொள்ளக்கூடியது.
பெண்களின் கல்வியறிவு விகிதம் அதிகரித்துள்ளபோதிலும், அவர்களின் வளத்தை நாம் இன்னமும் முழுமையாக அறுவடை செய்யவில்லை என்பதை சர்வதேச பொருளாதார உறவுகளுக்கான கவுன்சில் அண்மையில் மேற்கொண்ட ஆய்வு தெளிவுபடுத்துகிறது. காரணம், பட்டப்படிப்பு படித்த பெண்கள் திருமணம் என்னும் பந்தத்துக்குள் அடியெடுத்து வைத்ததும், பணிக்குச் செல்வதை நிறுத்தி விடுகின்றனர். 
உதாரணமாக, 30 மற்றும் அதற்கும் மேற்பட்ட வயதையுடைய மகளிர், பட்டப்படிப்பில் தேர்ச்சி பெற்றாலும், பணிக்குச் செல்வதை விரும்புவதில்லை. இது கடந்த 2011-12-ஆம் ஆண்டில் 62.7 சதவீதமாக இருந்தது. இதுவே 3 ஆண்டுகளில், அதாவது 2015-16-ஆம் ஆண்டில் மேலும் அதிகரித்து, 65.2 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளதாக அந்தப் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது.
தவிர, 2011-12-ஆம் ஆண்டில் நாட்டின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 0.4 சதவீதத்தை உள்ளடக்கிய விவாகரத்து பெற்ற அல்லது கணவனைப் பிரிந்து வாழும் பெண்களில், 60.3 சதவீதத்தினர் பணிபுரிபவர்களாகத் திகழ்ந்தனர். தற்போது திருமணமான பெண்களில் 32.5 சதவீதத்தினர் மட்டுமே, அதாவது 50.5 சதவீதத்தினர் மட்டுமே பணிபுரிவது ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது.
உயர் கல்வி விகிதத்தில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டாலும், அதனை ஆக்கபூர்வமாக நாம் செயல்படுத்தவில்லை. கடந்த 2013-14-ஆம் ஆண்டில் 67.6 சதவீதமாக இருந்த கல்வியறிவற்ற, பணிக்குச் செல்லாத 30 வயதுக்கும் மேற்பட்ட பெண்களின் விகிதம், 2015-16-இல் 70.1 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது. இதே போன்று, ஆரம்பக் கல்வியைப் பெற்று, பணிபுரியாத பெண்களின் விகிதம் 72.9 சதவீதத்தில் இருந்து 74 சதவீதமாக உயர்ந்தது.
இதே காலகட்டத்தில் நடுநிலை, உயர்நிலை மற்றும் மேல்நிலை வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்ற பெண்களின் விகிதம் 77 சதவீதமாகவும், பட்டப் படிப்பு மற்றும் பட்டமேற்படிப்பு முடித்த பெண்களின் வீதம் 62. 7 சதவீதமாகவும் உள்ளது.
கல்வி நிறுவனங்களில் காணப்படும் பாலின சமநிலை, பெண் கல்வியை ஊக்குவிக்கிறது. இடைநிலைக் கல்வி மட்டுமன்றி, உயர் கல்வி நிறுவனங்களிலும் மாணவ- மாணவியரின் எண்ணிக்கை சமமாகவே இருக்கிறது.
திருமணத்தைப் பொருத்தவரை கல்வி முக்கியத்துவம் வகிப்பதால், பெரும்பாலான பெற்றோர் தங்களது மகளுக்கு நல்ல வரன் கிடைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கிலேயே, சமூக நெறிகளுக்கு உட்பட்டு அவர்கள் உயர் கல்வி பெற சம்மதிப்பதாகவும், படிப்பை முடித்ததும் வேலைக்கு அனுப்பாமல், உடனடியாக திருமணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்வதாகவும் அந்த ஆய்வு சுட்டிக் காட்டுகிறது.
இதனால், மனிதவளம் வீணாவது மட்டுமன்றி நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியும் தேக்கமடைகிறது. நாடு சுதந்திரம் பெற்று 70 ஆண்டுகளைக் கடந்துவிட்ட போதிலும், பெண்களுக்கான அங்கீகாரத்தை இன்னமும் நாம் வழங்கவில்லை என்பதையே மேற்கண்ட ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
வளர்ந்த நாடுகளின் பட்டியலை எடுத்துக் கொண்டால், அதில் பெண் தொழில்முனைவோரின் பங்களிப்பு கணிசமான அளவில் இருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், நம் நாட்டைப் பொருத்தவரை இல்லறத்தின் கலங்கரைவிளக்கமாக மிளிரக்கூடிய பெண்கள், உயர் கல்வி பெற்ற போதிலும் வீடுகளுக்குள் முடங்கிக் கிடக்க வேண்டிய சூழலே பெரும்பாலும் நிலவுகிறது.
ஆகையால், மாற்றத்துக்கான சூழலை பொதுவெளியில் நாடாமல், நமது வீட்டிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும். பெண்களுக்கு சம உரிமை, ஆரோக்கியமான சூழல், முடிவு எடுத்தலில் பாரபட்சமின்மை, பொருளாதார, நிதி சுதந்திரத்தை நாம்தான் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
எனவே, வாழ்வின் இன்ப - துன்பங்களைச் சமமாகப் பாவிக்கும் வல்லமை கொண்ட பெண்கள், தாம் கற்ற விஷயங்களை நான்கு பேருக்குப் பயிற்றுவிக்கவாவது இல்லறம் என்னும் சிறையிருப்பைக் கடந்து ஆக்கபூர்வமான வழியில் நடைபோட்டால் சமுதாயத்துக்கு நலம் பயக்கும். தேசத்தின் வல்லரசு என்னும் இலக்கு, கைக்கு எட்டும் தொலைவில் நெருங்கி வரும். 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/03/வீணாகும்-மகளிர்-அறிவுச்-செல்வம்-3069910.html
3069435 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி விடையல்ல!  அஜித் ரானடே DIN Wednesday, January 2, 2019 03:00 AM +0530 அண்மையில் லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் தங்களுடைய பல்வேறு பிரச்னைகளை முன்வைத்து தலைநகர் தில்லியில் ஊர்வலம் நடத்திய அதே நேரத்தில், மகாராஷ்டிர மாநிலம் ஷீரடியில் விவசாயிகள் கூட்டம் ஒன்று நடைபெற்றது. அது முன்னாள் எம்.பி. சரத் ஜோஷி நிறுவிய "சேத்காரி சங்கடனா' என்ற விவசாயிகள் சங்கத்தின்ஆண்டுக் கூட்டம்.
 ஜோஷியின் மூன்றாவது ஆண்டு நினைவு தினத்தை முன்னிட்டு மூன்று நாள்களுக்கு அந்தக் கூட்டம் நடைபெற்றது. துரதிர்ஷ்டவசமாக மக்களின் நினைவுகளில் இருந்து ஜோஷியின் பெயர் மறைந்துவிட்டாலும், 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே விவசாயிகளின் உற்பத்திச் செலவுக்கும், அவர்களின் விளைபொருள்களுக்குக் கிடைக்கும் விலைக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுதான் விவசாயிகளை வெகுவாகப் பாதிக்கிறது என்பதை எடுத்துக் கூறியவர் அவர்.
 இந்தியாவில் விவசாயத் துறைக்குத்தான் அதிக அளவு மானியங்கள் வழங்கப்படுகின்றன என்ற தவறான கூற்றை உடைத்தவரும் அவர்தான். ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது விவசாயத் துறை மறைமுகமாக வரிகளுக்கு உள்ளாகிறதே தவிர, மானியங்கள் கிடைக்கவில்லை என்பதையும் எடுத்துக் கூறியவர் ஜோஷி. உலக வர்த்தக அமைப்பும் (டபிள்யூடிஓ) இந்த உண்மையை ஏற்றுக் கொண்டது.
 ஆனால், கடந்த பல ஆண்டுகளில் இந்த நிலையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு, விவசாயிகளின் விளைபொருள்களுக்கு ஓரளவுக்கு விலை கிடைக்கிறது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. எனினும், பொருளாதார ரீதியாக விவசாயிகளுக்கு நியாயமான விலை கிடைக்கும் நிலையில் இருந்து வெகு தொலைவிலேயே இருக்கிறோம்.
 விவசாய விளைபொருள்கள் 22-க்கு மட்டுமே அரசு வழங்கும் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை, அதன் உற்பத்திச் செலவில் இருந்து 50 சதவீதம் அதிகமாக உள்ளது. மற்ற பல விளைபொருள்களுக்கான குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை என்பது அவற்றின் உற்பத்திச் செலவைவிட மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், நகரத்தில் உள்ளவர்கள் விளைபொருள்களுக்குக் கொடுக்கும் விலைக்கும், விவசாயிகள் அதற்குப் பெறும் விலைக்கும் இடையே மிகப் பெரிய இடைவெளி உள்ளது. விவசாயிகளின் உற்பத்திப் பொருள்களை அவர்களுக்கு உரிய லாபம் கிடைக்கும் வகையில் முறையாகச் சந்தைப்படுத்துவதில் உள்ள பிரச்னையை இது காட்டுகிறது.
 பல்வேறு இடைத்தரகர்கள் இருப்பதும், விவசாயிகளிடமிருந்து குறிப்பிட்ட பொருள்களை வாங்கி விற்க ஒரு சிலரே சந்தையில் இருப்பதும் மிகப் பெரிய பிரச்னைகளாக உள்ளன.
 பொருள் விளைவிப்பவருக்கும், அதனை வாங்கிப் பயன்படுத்துபவருக்கும் இடையே உள்ள பிரச்னைகளைத் தீர்க்க அமைப்பு ரீதியில் மிகப் பெரிய சீர்திருத்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.
 இந்த மாதம் தேசிய அளவிலான இரு விவசாயிகள் சங்கங்கள் தங்கள் பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பது குறித்து இரு வேறுபட்ட முடிவுகளை எடுத்தன.
 ஒரு தரப்பினர் தங்களுக்கு அதிக மானியம் வழங்க வேண்டும்; கடன் தள்ளுபடி வேண்டும்; விவசாயிகள் பிரச்னையில் அரசு உடனுக்குடன் தலையிட்டுத் தீர்வுகாண வேண்டும் என்று கூறினர். ஷீரடியில் நடைபெற்ற விவசாயிகள் சங்கக் கூட்டத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தில், "அரசின் தலையீடு குறைவாக இருக்க வேண்டும்; விவசாயிகள் உற்பத்தி, நிலம் தொடர்பான முடிவுகள் எடுப்பதில் முழுமையான சுதந்திரம் அளிக்கப்பட வேண்டும்' என்று வலியுறுத்தப்பட்டது.
 விவசாயிகள் பிரச்னையில் இருக்கும்போது மற்ற சீர்திருத்தங்கள் எல்லாம் செயலற்றுப் போகின்றன. கடன் தள்ளுபடி என்பது மட்டுமே முன்னிறுத்தப்படுகிறது. இது எதிர்மறையான சூழ்நிலையையே ஏற்படுத்தும்.
 கடினமாக உழைத்து கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தும் விவசாயிகளுக்கு இது தண்டனையாக அமைகிறது. மேலும், அரசின் கருவூலத்தையும் காலியாக்குகிறது. எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற கடன் தள்ளுபடி தொடரும் என்ற மனநிலையை ஏற்படுத்துகிறது.
 இவை அனைத்தையும்விட முக்கியமாக அரசு அளிக்கும் கடன் தள்ளுபடியால் பாதி அளவு விவசாயிகள்கூட பயனடைவதில்லை. ஏனெனில், பெரும்பாலான சிறு விவசாயிகள் தனிநபர்களிடமே அதிகம் கடன் வாங்கி விவசாயம் செய்கின்றனர். மேலும் பல விவசாயிகள் நிலத்தை குத்தகைக்கு எடுத்து விவசாயம் செய்து வருகின்றனர். இவை அனைத்தையும் அலசிப் பார்க்கும்போது விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி என்பது பிரச்னைக்குத் தீர்வாகாது என்பது தெளிவாகிறது.
 உண்மையில் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வுகாண வேண்டும் என்றால் அமைப்பு ரீதியான சீர்திருத்தங்களும், பொருளாதார ரீதியான சுதந்திரமும் தேவை. விவசாயத் துறை உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்த அதிக முதலீடுகளைச் செய்ய வேண்டும்.
 தேசிய அளவில் விவசாயத் துறையை ஆராயும்போது, நாட்டின் வருமானத்தில் 14 சதவீதம் விவசாயத்திலிருந்து கிடைக்கிறது. ஆனால், மக்கள்தொகையில் சுமார் 50 சதவீதம் பேர் வேளாண்மை மற்றும் அது சார்ந்த பணிகளில் உள்ளனர்.
 இதில் நேரடியாக விவசாயத்தில் ஈடுபடாமல் அது சார்ந்த தொழில்களில் இருப்பவர்கள் விவசாயிகளின் வருமானத்தைவிட மூன்று மடங்குக்கும் அதிகமாகச் சம்பாதிக்கின்றனர். இதன் மூலம் விவசாயிகளுக்கு உரிய வருமானம் கிடைக்காததற்கு அந்தத் துறைக்கு வெளியே உள்ள பிரச்னைகள் காரணம் என்பது தெளிவாகிறது.
 தொழில் துறையில் அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலம் விவசாயத்தில் மிகுதியாக உள்ளவர்களை வெளியே எடுக்கலாம். இதற்காக தொழில் தொடங்கும் நடைமுறையை எளிதாக்குவது, தொழில் நிறுவனங்களை நடத்துவதையும், அதனை மூடுவதையும் சிக்கலற்றதாக்குவது, அதிகாரிகளின் தலையீட்டைக் குறைப்பது, நகர்ப்புறத்தில் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்த நடவடிக்கை எடுப்பது போன்றவற்றைச் செய்யலாம்.
 மேலும், கிராமத்தில் இருந்து நகர்ப்புறங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்து வருபவர்களுக்கு போதிய வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தரலாம் என்று பல்வேறு யோசனைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. அவற்றுக்குச் செயல்வடிவம் கொடுப்பதில் பல்வேறு நடைமுறைச் சிக்கல்கள் உள்ளன.
 இவை ஒருபுறம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போதே, வேளாண் துறையில் மிக விரைவில் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது. விவசாயிகளை பல்வேறு நடைமுறைச் சிக்கல்களில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும். இந்தியா போன்ற ஒரு பெரிய நாட்டில் எப்போதுமே அனைத்துப் பிரச்னைகளுக்கும் ஒரே நடவடிக்கை மூலம் தீர்வுகண்டுவிட முடியாது.
 விளைபொருள்களின் விலையை நிர்ணயிப்பதில் உள்ள கட்டுப்பாடுகளும், குறிப்பிட்ட நபரிடம்தான் விவசாயிகள் பொருள்களை விற்பனை செய்ய முடியும் என்ற நிலையும் மாற வேண்டும். வேளாண் துறையில் "ஊக வணிகம்' தடுக்கப்பட வேண்டும். விவசாயிகளிடம் முன்கூட்டியே பணத்தைக் கொடுத்து விளைபொருள்களை குறைந்த விலைக்கு எடுத்துச் செல்பவர்கள் அகற்றப்பட வேண்டும். உள்ளூர் நிர்வாகத்தில் இருந்து மத்திய-மாநில அரசுகள் வரை அனைத்துத் தரப்பினரும் விவசாயத் துறையில் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
 விவசாயிகள் தங்கள் நிலத்தை யாருக்கு வேண்டுமானாலும் விற்றுக் கொள்ளலாம் என்பதையோ விவசாயப் பொருள்களை கட்டுப்பாடு இல்லாமல் ஏற்றுமதி செய்து கொள்ளலாம் என்பதையோ நம்மால் ஏற்க முடியவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
 கடந்த சில ஆண்டுகளில் நமது நாட்டில் கால்நடை வளர்ப்பு, கோழி வளர்ப்பு, பால் பண்ணை முதலிய தொழில்கள் வேகமாக அதிகரித்துள்ளன. மாட்டிறைச்சி தொடர்பான அரசியல் பிரச்னையால் இப்போது அதில் சிறிய தொய்வு ஏற்பட்டுள்ளது. எனினும், எருமை இறைச்சி ஏற்றுமதியை இந்தியா அதிகமாக மேற்கொள்கிறது.
 விவசாயக் கூட்டுறவு சங்கங்களும், தனியார் நிறுவனங்களும் இணைந்து செயல்படுவது என்பது மிகவும் ஆக்கபூர்வமான விஷயம். இதன் மூலம் விவசாய உற்பத்தி ஒருங்கிணைந்த முறையில் நடைபெறுகிறது. விளை பொருள்கள் ஒருங்கிணைந்த முறையில் பெரிய கொள்முதல் அமைப்புகளிடம் விற்பனை செய்யப்படுகிறது. அவை தேவைப்படும் இடங்களுக்கு உடனுக்குடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்டு சந்தைப்படுத்தப்படுகிறது.
 இதனால், விவசாயிகளுக்கு உரிய விலை கிடைப்பதுடன், சந்தையில் விலை ஏற்றத்தாழ்வுகள் தவிர்க்கப்படுகின்றன. இறுதி நுகர்வோர் நியாயமான விலையில் பொருள்களைப் பெற முடியும். விளை பொருள்கள் அழுகி வீணாவது போன்ற சங்கடமான இழப்புகள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.
 விவசாயிகள் பிரதான பங்குதாரர்களாக இருக்கும் இந்த நிறுவனங்கள், தொழில் முறை மேலாளர்களால் சிறப்பாக நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. விவசாயத் துறையில் உள்ள அனைத்து நல்ல விஷயங்களும், நிர்வாகத் திறனும் ஒன்றிணையும்போது கைகோக்கும் இரு தரப்புக்குமே அதிக நன்மைகள் கிடைக்கின்றன.
 10 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட விவசாயிகள் இணைந்தாலே இதுபோன்ற அமைப்பை ஏற்படுத்த முடியும். விவசாயத் துறையில் ஆர்வமுடைய தனிநபர்கள் இதுபோன்ற அமைப்புகளில் முதலீடு செய்ய முடியும் என்பதால், விவசாயத்துக்குத் தேவையான நிதி கடனாக இல்லாமல் முதலீடாக வந்தடைகிறது. இந்திய நிறுவனங்கள் சட்டத்தின்கீழ் இதுபோன்ற அமைப்புகளை பதிவு செய்து கொள்ள முடியும். கிராம அளவில் சிறியதாகவும், மாநில அளவில் பெரியதாகவும் இந்த நிறுவனங்களை நடத்தலாம். விவசாயப் பொருள்களின் உற்பத்தி முதல் விற்பனை வரை அனைத்தையும் இந்த நிறுவனங்களே மேற்கொள்ள முடியும். விவசாயத்துக்குத் தேவையான விதை, உரம், நவீன உபகரணங்கள், சந்தைத் தொடர்புகள், புதிய பயிர்களுக்கான பயிற்சி, தொழில்நுட்ப ஆலோசனை என அனைத்தும் இந்த நிறுவனங்களில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு எளிதாகக் கிடைக்கும்.
 ஆனால், இவ்வாறு செயல்படும் நிறுவனங்களுக்கு உரிமம் வழங்குவதில் உள்ள பிரச்னை, வரிகள் போன்றவை பின்னடைவை ஏற்படுத்துகின்றன. விவசாயக் கூட்டுறவு சங்கங்களும், தனியார் நிறுவனங்களும் இணைந்து செயல்படுவதை அரசு ஊக்குவிக்க வேண்டும். அவற்றுக்கு வரி விலக்கும் அளிக்க வேண்டும்.
 வளர்ந்த பல நாடுகளில் விவசாயிகள் கெüரவமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருவதற்கு இதுபோன்ற சீர்திருத்தங்களே காரணம்.
 இதனால், விவசாயிகளின் விளைபொருள்களுக்கு உரிய விலை கிடைக்கிறது. இந்தியாவில் கூட பால் உற்பத்தி மற்றும் அதனைச் சந்தைப்படுத்தியதில் "அமுல்' நிறுவனம் ஏற்படுத்திய புரட்சி அசாதாரணமானது. இதனால் கால்நடை வளர்ப்போர் முழுமையாகப் பயனடைந்தனர். இதுபோன்ற வெற்றிகரமான முன்னுதாரணங்களில் இருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 பொருளாதார நிபுணர்,
 கல்வியாளர் - தக்ஷசீலம் அமைப்பு.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/02/விவசாயக்-கடன்-தள்ளுபடி-விடையல்ல-3069435.html
3068726 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆங்கில வழிக் கல்வி: தேவை கண்காணிப்பு!  இரா. கதிரவன் DIN Tuesday, January 1, 2019 03:03 AM +0530 சென்னையின் பிரதான பகுதிகளில், நடுத்தர மற்றும் அதற்கும் குறைவான வருவாயுள்ள குடும்பப் பின்னணியுடைய மாணவர்களைக் கொண்ட பள்ளிகள் அவை. இங்கு படிக்கும் மாணவர்களின் தாய்மொழி, பேச்சு மொழி என அனைத்தும் தமிழ் மொழிதான்.
 இந்தப் பள்ளிகளில் 300 மாணவர்களில், 250 மாணவர்கள் வரை தமிழை எழுத்துக்கூட்டிப் படிக்கக்கூட சிரமப்படுகிறார்கள். மேலும், மிகப் பெரும்பாலானோர் ஆங்கிலத்தில் படிக்கவோ, எழுதவோ, பேசவோ பெரும் சிரமப்படுகிறார்கள். காரணம், இவர்கள் அனைவரும் ஆங்கில மொழிவழிக் கல்வி பயின்று வருபவர்கள்.
 தற்போது, பெருநகரங்களைத் தவிர்த்த பல புறநகர்களில் ஏராளமான ஆங்கில வழிக் கல்விக் கூடங்கள் காளான்களைப் போல முளைத்து வருகின்றன.
 ஒவ்வொரு குக்கிராமத்திலும் அரசு நடத்தும் பள்ளிக்கூடங்கள் இருந்தாலும், அவை இப்போது போதுமான மாணவர்கள் வருகையின்றி இருப்பதற்கான முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்று, அரசுப் பள்ளிக்கூடங்கள் தமிழ்மொழி வழிக் கல்வி தருவதும், தனியார் பள்ளிகள் ஆங்கிலமொழி வழிக் கல்வி தருவதாகக் கூறிக் கொள்ளுவதும்தான்.
 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், பெருமளவு தமிழ்வழிக் கல்வி மட்டுமே படிக்க முடிந்தது; பதினொன்றாம் வகுப்பு வரை தமிழ் மொழியில் பாடத் திட்டங்களை மாணவர்கள் பயின்றாலும், அவர்கள் அதனை நன்கு புரிந்து கொண்டு படிக்கும் வாய்ப்பு இருந்தது. தவிர, ஆங்கிலம் என்பதை ஒரு பாடமாக 11 ஆண்டுகள் படித்து, அந்த மொழியினை பெருமளவு புரிந்து கொள்ளும் ஆற்றலும், ஓரளவு எழுதும் திறனும், மிகக் குறைந்த அளவிலாவது பேசும் ஆற்றலையும் பெற்றிருந்தனர்.
 பதினொன்றாம் வகுப்பினைக் கடந்து புகுமுக வகுப்பு எனும் பி.யு.சி.-க்கு (கல்லூரிக்குள்) சென்றபோது அங்கு, அதனைத் தொடர்ந்து ஆங்கில வழிக் கல்விக்கு தம்மை முழுமையாகத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
 இப்போது ஆங்கிலவழிப் பள்ளிக்கூடங்கள், எல்லாப் பாடங்களையும் ஒருசேர ஆங்கிலத்தில் பயிற்றுவிக்கத் தொடங்குகின்றன. ஆங்கிலமொழி சரிவரப் புரியும் முன்னரே, பாடம் கற்பிக்கப்படும் நிலையும், எல்லாப் பாடங்களுக்கும் அந்த மொழியில் தேர்வு எழுதும் அவசியமும் ஏற்படுகிறது.
 விளைவு, மொழி புரியாமலும், அதன் காரணமாகப் பாடங்களைப் புரிந்து கொள்ளாமலும், அடைப்புக்குறிக்குள் கேள்விக்கான பதிலை அடையாளமிட்டு, மனப்பாடம் செய்து, எழுத்து மாறாமல் திரும்ப எழுதும் திறம் பெற்றவர்களாக மட்டுமே
 மாணவர்கள் விளங்குகிறார்கள். இதன் நீட்சியாக ஆங்கிலமொழி வல்லமையும் இன்றி, தமிழில் படிக்கும் ஆற்றலும் கைவரப் பெறாது இரண்டும் கெட்டான் நிலையை அடைகின்றனர்.
 சாமான்ய மக்களில் பெரும்பாலோர், ஆங்கில வழிக்கல்வி, அவர்களது பிள்ளைகளுக்குச் சிறந்த எதிர்காலத்துக்கானக் கதவுகளைத் திறந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில், பெருஞ்செலவு செய்தேனும் இத்தகைய பள்ளிகளில் சேர்த்து விடுகின்றனர்.
 ஆனால், 12 ஆண்டுகள் ஆங்கில வழிக் கல்விக்குப் பின்னராவது மாணவர்கள் ஆங்கிலம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவும், ஓரளவு சுயமாக எழுதவும், சிறிதளவு தங்கு தடையின்றி பேசக் கூடிய ஆற்றலும், தன்னம்பிக்கையும் பெற்றவர்களாக வெளியில் வரவேண்டும் அல்லவா? அது நிகழ்கிறதா?
 மாணவர்களை மனப்பாடம் என்னும் தளையிலிருந்து விடுவிக்க அரசு தற்போது முயற்சிகள் மேற்கொண்டாலும், ஆங்கிலம் தரும் மொழிச்சிக்கல் - குறிப்பாக தனியார் ஆங்கில வழி கல்விக் கூடங்களில்
 சந்திக்கும் சிக்கல்களில் இருந்து வெளிக்கொணர போதுமான நடவடிக்கை எடுக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
 ஆங்கில வழிக் கல்வி கற்பது மாணவர்களின் உரிமையாக இருக்கலாம்; அத்தகைய பள்ளிகளை நடத்துவது பள்ளி நிர்வாகத்தினரின் சுதந்திரமாக இருக்கலாம்; ஆனாலும், அந்தப் பள்ளிகள் தங்களது கடமையைச் செவ்வனே நிறைவேற்றுகின்றனவா? கல்வி புகட்டுவதன் நோக்கம் முழுமையாக மாணவர்களைச் சென்றடைகிறதா ?
 நடவடிக்கைகள் சரிவர நிர்ணயிக்கப்பட்டு, கண்காணிக்கப்படுகிறதா என்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன. ஆங்கிலவழிக் கல்வி கூடாது என்பதல்ல நமது நோக்கம், அந்தக் கல்வி சரிவர நெறிமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே.
 இன்றைய மாணவர்களின் பட்டப் படிப்புக்கான நுழைவுத் தேர்வு நடைமுறைகள், அவர்களுக்கு இருந்த ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட வளையத்திலிருந்து, போட்டி மிகுந்த சூழலுக்கு மாறியுள்ளது. இந்தச் சூழலில் தமிழகத்தின் குக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த மாணவர் ஒருவர் புது தில்லியில் படிக்கும் மாணவருடன் போட்டியிடும் சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது.
 மாணவர்கள் புதிய சவாலான சூழலுக்கு ஏற்ப தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உருவாகியுள்ளது. மாணவர்கள் மட்டுமின்றி, பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும், கல்வி நிறுவனங்களும், கல்வித் துறையும் நிறைய மாற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது.
 இந்தப் புதிய சவாலான சூழலுக்கு ஏற்ப கல்வி கற்பித்தல் செவ்வனே நிகழ்வதை உறுதி செய்ய மேற்பார்வை அமைப்புகள், பல்வேறு தளங்களில் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். அவற்றின் மூலம் ஆங்கில வழிக் கல்வி தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/01/ஆங்கில-வழிக்-கல்வி-தேவை-கண்காணிப்பு-3068726.html
3068725 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெரும் சுமையாகும் கேபிள் டிவி கட்டணம்  அர்ஜுன் சம்பத் DIN Tuesday, January 1, 2019 03:03 AM +0530 தனியார் கட்டண சேனல்களுக்கு (கேபிள் டி.வி. மற்றும் டிடிஎச் உள்ளிட்டவை) புதிய கட்டணங்களை இந்திய தொலைத்தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையம் ("டிராய்') விரைவில் அமல்படுத்த உள்ளது. டிஜிட்டல் முறை அமல்படுத்தப்பட்டுள்ள காரணத்தால் செட்-ஆப் பாக்ஸ் மற்றும் டிடிஎச் முறை மூலம் மட்டுமே இனி தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புக்களைப் பார்க்க முடியும்.
 இலவச சேனல்களைக் பார்ப்பதற்குக்கூட செட்-ஆப் பாக்ஸ் அல்லது டிடிஎச் நிறுவனத்துக்கான கட்டணம் செலுத்த வேண்டும். இதன் காரணமாக தமிழக அரசுக்குச் சொந்தமான அரசு கேபிள் டி.வி. நிறுவனம் மூலம் மாதம் ரூ.70 சந்தா செலுத்தி கட்டணச் சேனல்கள் உட்பட நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சேனல்களைக் கண்டு களித்துவந்த பொது மக்கள் இனிமேல் அதிக கட்டணம் செலுத்த வேண்டி வரும்.
 "டிராய்' விதிமுறைகளின்படி விரும்பும் கட்டணச் சேனல்களைத் தேர்வு செய்து அந்த சேனல்களுக்கு உரிய கட்டணம் செலுத்தி மட்டுமே தாங்கள் விரும்பும் கட்டணச் சேனல்களைக் காண முடியும். கட்டணத்துடன் அதற்கான ஜிஎஸ்டி-யும் சேர்த்து பொதுமக்கள் செலுத்த வேண்டும். ஒருவகையில் பேக்கேஜ் முறையில் தாங்கள் விரும்பாத, பார்க்காத சேனல்களுக்கும் கட்டணம் செலுத்தி வந்த பொதுமக்களுக்கு இது நன்மை செய்வதாக அமைந்துள்ளது.
 ஒவ்வொரு தனியார் கட்டண சேனல்களுக்கும் "டிராய்' மூலம் கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்பட்டு, தற்போது அனைத்துக் கட்டண சேனல்களும் தங்களுக்கான கட்டணத்தை வெளிப்படையாக அறிவித்து விளம்பரம் செய்து வருகிறார்கள்.
 வருங்காலத்தில் பொது மக்கள் தாங்கள் விரும்பும் சேனல்களைப் பார்த்திட குறைந்தபட்சம் மாதம் ரூ.130 மற்றும் இதற்கான ஜிஎஸ்டி விதிப்புடன் சேர்த்து ரூ.153.40 முதல் ரூ.300 வரை செலவு செய்ய நேரிடும். இதன் காரணமாக நாடு முழுவதும் உள்ள பொது மக்கள் கடும் பாதிப்புக்குள்ளாவார்கள். நடுத்தர குடும்பத்தினர் மாதாந்திரச் செலவுகளைச் சமாளிக்க முடியாது.
 தமிழக அரசு நடத்தும் அரசு கேபிள் டி.வி. நிறுவனம் மூலம் மாதம் ரூ.70-க்கு கட்டணச் சேனல் உள்ளிட்ட நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தொலைக்காட்சி சேனல்களைப் பார்த்து வந்த மக்கள், இனிமேல் மூன்று மடங்கு கட்டணத்தை அதிகமாகச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும் .
 இது ஏழை எளிய மக்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பயனடையும் வகையில், மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா நல்ல நோக்கத்துடன் உருவாக்கிய அரசு கேபிள் டி.வி. நிறுவனத்தின் நோக்கத்தைச் சிதைப்பதாக அமைந்துள்ளது.
 டிஜிட்டல் மயமாக்குதல் அமல்படுத்தப்பட்டுள்ள காரணத்தால் இனி அனலாக் முறை சிக்னல்கள் தெரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை. கேபிள் டி.வி. வர்த்தகத்தில் தனியார் தொலைக்காட்சிகளுக்குச் சாதகமாக இருந்த சூழலை மாற்றிடவும் அரசுக்கு வரவேண்டிய வருவாய் தனியாருக்குச் சென்று கொண்டிருந்ததைத் தடுக்கவும் இந்தத் தொழிலில் ஏகபோகத்தை ஒழிக்கவும் முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா கொண்டுவந்த அரசு கேபிள் டி.வி.நிறுவனத்தை அழிக்கும் முயற்சிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
 கேபிள் டிவி தொழிலில் உள்ள ஏகபோக முறையை ஒழித்துக் கட்டவும், அரசுக்கு வந்து சேரவேண்டிய வருவாய் தனியார் நிறுவனங்களுக்குச் செல்வதைத் தடுக்கவும், தமிழக அரசு கேபிள் டி.வி.நிறுவனம் உருவாக்கப்பட்டு வெற்றிகரமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. தொடக்கம் முதலே தமிழக அரசு கேபிள் டி.வி. யை பலவீனப்படுத்தி ஒழித்துக் கட்ட சில தனியார் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் முயற்சித்து வருகின்றன.
 38 லட்சம் வாடிக்கையாளர்களுடன் பலம் பொருந்திய தமிழகத்தின் பெரிய நிறுவனமாக மக்களுக்குச் சேவை செய்துவரும் அரசு கேபிள் டி.வி.க்குப் போட்டியாக தனியார் டிடிஎச் நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் செட்-ஆப் பாக்ஸ் நிறுவனங்கள் முனைப்புடன் செயல்பட்டு வருகின்றன. அரசு கேபிள் டிவி நிறுவனம் மூலம் மக்களுக்குத் தேவையான இணையதள சேவைகளும் வழங்கப்படுகின்றன.
 தொடக்கம் முதலே மத்திய அரசின் "டிராய்' நிறுவனம் தமிழக அரசு கேபிள் டிவிக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்குவதை ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் தாமதப்படுத்தி வருகிறது. உரிய அங்கீகாரத்தை வழங்க பல்வேறு விதமான சட்டச் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தி வருகிறது.
 ஒவ்வொரு முறையும் தமிழக அரசு சட்டப் போராட்டத்தை நடத்தி தமிழக அரசு கேபிள் டி.வி. நிறுவனத்தை நடத்தி வருகிறது.
 தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பில் கட்டணச் சேனல்களின் ஆதிக்கத்தைத் தடை செய்ய வேண்டும். கொள்ளை லாபநோக்கத்துடன் கட்டண சேனல்களை தனியார் தொலைக்காட்சி முதலாளிகள் நடத்துகின்றனர்.
 ஏற்கெனவே விளம்பரம் மூலம் அதிக வருவாய் ஈட்டி லாபகரமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் தனியார் தொலைக்காட்சி சேனல்கள், திடீரென கட்டண சேனல்களாக மாறி மேலும் கொள்ளை லாபம் அடிக்கின்றன.
 கட்டண சேனல்கள் நிர்ணயிக்கும் கட்டணத்துக்கான ஜிஎஸ்டி-யையும் சந்தாதாரர்களே (பொதுமக்கள்) செலுத்த வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டுள்ளது. அரசு தொலைக்காட்சிகளான தூர்தர்ஷன் உள்பட ஏராளமான இலவச சேனல்களும் மேலும் தனியாருக்குச் சொந்தமான இலவசச் சேனல்களும் உள்ளன.
 இனிமேல் இவற்றை கேபிள், செட்-ஆப் பாக்ஸ் மற்றும் டிடி எச் முறை மூலம் காணவும் குறைந்தபட்ச கட்டணமான ரூ.130-உடன் ஜிஎஸ்டி வரி சேர்த்து ரூ.153.40-ஐ செலுத்தித்தான் ஆகவேண்டும். சன் டி.வி. குழுமம், விஜய் டி.வி. குழுமம், ராஜ் டி.வி. குழுமம் உள்ளிட்டவை இலவச சேனல்களாகவே இருந்தன; லாபகரமாகவும் இயங்கி வந்தன. இவர்கள் தங்கள் குழுமத்தின் ஏதாவது ஒரு சேனலை இலவசமாக கொடுத்துவிட்டு, மீதி அனைத்துச் சேனல்களையும் கட்டணச் சேனல்களாக மாற்றி "பேக்கேஜ்' முறை அமல்படுத்தி கட்டணம் வசூலிக்கின்றனர்.
 இனி அரசுக்குச் சொந்தமான இலவசேனல்களைக் பார்ப்பதற்குக்கூட, அதாவது தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்குகூட குறைந்தபட்ச கட்டணமாகிய ரூ.130-உடன் ஜிஎஸ்டி வரி சேர்த்து ரூ.153.40-ஐ செலுத்த வேண்டும். தமிழகத்தில் மீண்டும் கேபிள் டி.வி. தொழிலில் அரசுக்கு வரவேண்டிய வருவாய் தனியாருக்குச் செல்வதற்கு வழிவகுக்கப்பட்டுள்ளது.
 இந்த நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட மத்திய அரசின் தொலைத் தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையம் ("டிராய்') அறிவித்துள்ள மக்களே தாங்கள் விரும்பும் கட்டணச் சேனல்களை தேர்வு செய்து பார்க்கும் முறையினால் ஏற்படும் சிறு நன்மை மட்டுமே உண்டு. மற்றபடி "டிராய்' நிர்ணயித்துள்ள கட்டணங்கள் மிகவும் அதிகமாகும்.
 எனவே, கட்டண சேனல்களை தடை செய்யும் வகையில் விதிமுறைகளிலும் சட்டத்திலும் "டிராய்' நிறுவனம் மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். நாடு முழுவதும் கட்டணச் சேனல் முறையைத் தடை செய்ய வேண்டும்.
 தனியார் தொலைக்காட்சி சேனல்கள் விளம்பரம் மூலம் லாபம் ஈட்டி வருகின்றன. அவற்றுள் சில கொள்ளை லாபம் அடிக்கும் நோக்கத்தில் கட்டண சேனல்களாக மாற்றுவதற்குத் தடை செய்ய வேண்டும். வெளிநாட்டிலிருந்து ஒளிபரப்பாகும் கட்டண சேனல்களையும் தடை செய்ய வேண்டும். இது நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு உகந்ததாகும்.
 இதற்குரிய நடவடிக்கைகளை மத்திய, மாநில அரசுகள் இணைந்து மேற்கொள்ள வேண்டும். பொழுதுபோக்குச் சேனல்கள், செய்திச் சேனல்கள், கல்வி மற்றும் மருத்துவத்துக்கு உதவி செய்யக்கூடிய அனைத்துச் சேனல்களும் இலவசமாகவே வழங்கப்படவேண்டும்.ஸ்ரீ
 தனியார் மற்றும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் நடத்தும் தனியார் டி.வி. சேனல்கள், கொள்ளை லாபம் அடிக்க துணைபோகும் வகையில் புதிய சட்டம் மற்றும் விதிமுறைகள் அமைந்துள்ளன.
 தமிழக அரசு கேபிள் டி.வி நிறுவனத்தை "டிராய்' அங்கீகரித்து, அதிகாரம் கொடுத்து மக்கள் குறைந்த கட்டணத்தில் (ரூ.70) அனைத்துச் சேனல்களையும் பார்க்கும் வகையில் சட்டத் திருத்தம் கொண்டு வர
 வேண்டும்.
 ஏழை மக்களின் சிறந்த பொழுதுபோக்கு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பச் சேவையாக விளங்கும் அரசு கேபிள் டிவிக்கு நிறுவனத்துக்கு ஜிஎஸ்டி விதிப்பிலிருந்து விலக்கு அளிக்க வேண்டும்.
 தமிழகத்தில் உள்ள லட்சக்கணக்கான கேபிள் டிவி ஆப்பரேட்டர்களுக்கு உரிய சட்டப் பாதுகாப்பு வழங்கவேண்டும். கேபிள் டிவி தொழிலில் தனியார் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் நுழையத் தடை விதிக்க வேண்டும்.
 கேபிள் வயர்களுக்கு இன்சூரன்ஸ் வசதி மற்றும் மின் கம்பங்களில் கேபிள் கொண்டு செல்ல அனுமதி வழங்க தமிழக அரசு உரிய நடவடிக்கை மேற்கொள்ளவேண்டும். கட்டண சேனல்களின் கட்டண உயர்வைத் தடுத்து நிறுத்தவும் அரசு கேபிள் டி.வி.நிறுவனத்தை மேம்படுத்தவும் மத்திய அரசை தமிழக அரசு வலியுறுத்த வேண்டும்.
 தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் தங்கள் ஒளிபரப்பை மத்திய அரசுக்குச் சொந்தமான செயற்கைக்கோள்கள் மூலம்தான் ஒளிபரப்புகின்றன. மத்திய அரசுக்குச் சொந்தமான செயற்கைக்கோள்களில் அரசு சேவை நிறுவனங்களுக்கே முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும்.
 ஏற்கெனவே விலைவாசி உயர்வினாலும், பெட்ரோல் டீசல் விலை உயர்வாலும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ள பொதுமக்களுக்கு பெரும் சுமையாக வரவிருக்கின்ற கேபிள் டிவி கட்டண உயர்வை அரசு ரத்து செய்ய வேண்டும்.
 கட்டண சேனல்களை பொதுமக்கள் புறக்கணித்து மத்திய அரசின் தூர்தர்ஷன் பொதிகைச் சேனல்களையும் இலவச் சேனல்களையும் மட்டுமே ஆதரிக்க வேண்டும். இதன் மூலம் மட்டுமே பெரும் சுமையாக வரவிருக்கும் கேபிள் டி.வி. கட்டண உயர்விலிருந்து தப்பிக்க முடியும்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர், இந்து மக்கள் கட்சி.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jan/01/பெரும்-சுமையாகும்-கேபிள்-டிவி-கட்டணம்-3068725.html
3067964 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குடிநீர் தட்டுப்பாடு-புது கட்டுப்பாடு!  எல்.ஆர். சங்கர் DIN Monday, December 31, 2018 12:14 AM +0530 உலகம் முழுவதும் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு பிரச்னை பெரும் சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது. தண்ணீரின் அவசியம் குறித்தும் அதைச் சேமிக்க வேண்டியதன் கட்டாயம் குறித்தும் அனுபவப்பட்டவர்கள் தற்போதுதான் மெல்ல உணரத் தொடங்கியுள்ளனர்.
தண்ணீருக்குத் தவிக்கும் சில நாடுகளில் மக்கள் படும்பாடு குறித்து வெளியாகும் தகவல்கள், பிற நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு விடுக்கும் எச்சரிக்கையாகும். தென்னாப்பிரிக்க நாட்டின் மிகப் பெரிய நகரமான கேப்டவுனில் நீராதாரங்கள் அனைத்தும் வற்றியதால் தண்ணீருக்கு கடும் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டு இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் அங்கு "டே ஜீரோ' எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது. அந்த நகரத்தில் உள்ள அனைத்து குடிநீர்க் குழாய்களிலும் தண்ணீர் வராத தினம் "டே ஜீரோ' என்றும், அதன்பிறகு அரசு சார்பில் பொது குடிநீர் மையங்களில் வழங்கும் குடிநீரை "ரேஷன்' முறையில் பொதுமக்கள் பெற்றுச் செல்லலாம் என்றும் அரசு அறிவித்தது.
இந்த எச்சரிக்கைக்குப் பின் அங்கு வாகனங்களைக் கழுவுவதுகூட சட்ட விரோதமானது. "டே ஜீரோ' நாளை எதிர்கொள்ள கேப்டவுன் நகரமும் கவலையுடன் தயாராக இருந்தது. இந்த நெருக்கடியை எப்படி கையாளப் போகின்றனர் என உலக நாடுகளும் கேப்டவுனை கவனித்து வந்தன. ஆனால், வருணனின் கருணையால் இந்த தினம் 2019-ஆம் ஆண்டுக்கு தள்ளிவைக்கப்பட்டுள்ளது.
தற்போது அங்கு தண்ணீரைச் சேமிப்பது குறித்தும், தண்ணீர் வீணாவதைத் தடுப்பது குறித்தும் தொடர்ந்து விழிப்புணர்வு மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது.
இப்படி ஒவ்வொரு நாட்டிலும் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு முக்கியப் பிரச்னையாக தலைதூக்கியுள்ள நிலையில், இந்தியாவிலும் பல மாநிலங்களில் தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறையால் மக்கள் தவித்து வருகின்றனர்.
மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் நடப்பாண்டில் பருவமழை பொய்த்ததால் அங்குள்ள குடிநீர் ஆதாரங்களான அணைகள் உள்ளிட்ட நீர் நிலைகள் வற்றும் நிலைக்குச் சென்றுவிட்டன. நிலத்தடி நீர்மட்டமும் அதலபாதாளத்துக்குச் சென்று விட்டதால் மக்களும், விவசாயிகளும் கவலை அடைந்துள்ளனர்.
இதனால், மாநிலத்தின் இரண்டாவது பெரிய நகரமான புணே உள்பட பல முக்கிய நகரங்களில் தற்போது கடுமையான தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டுள்ளது. இதை எப்படிக் கையாள்வது என்று தெரியாமல் அதிகாரிகள் தவித்து வருகின்றனர். தண்ணீருக்கான திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதற்காக மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற ஷீரடி சாய்பாபா கோயில் நிர்வாகத்திடம் அந்த மாநில அரசு ரூ. 500 கோடி வட்டியில்லாத கடனைப் பெற்றுள்ளது.
இந்த நிலையில் தண்ணீரைச் சேமிக்கும் வகையில் புணே நகரில் உள்ள ஹோட்டல்களில் உணவு சாப்பிட வரும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு குடிப்பதற்கு பாதிக் குவளை தண்ணீர் மட்டுமே அளிக்க ஹோட்டல்கள் சங்கம் முடிவு செய்து அதைச் செயல்படுத்தவும் தொடங்கி விட்டது. இங்குள்ள ஹோட்டல்களில் "மெனு' அட்டையுடன் மற்றொரு அட்டையும் தரப்படுகிறது. அதில் நீரைச் சேமிப்பதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தும் வகையில் பாதிக் குவளையில் தண்ணீர் தரப்படுவது குறித்தும், இதனால் நீர் வீணாவதைத் தடுப்பது குறித்தும் விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தத் திட்டம் நல்ல பலன் தரத் தொடங்கியுள்ளதாகக் கூறுகிறார் புணே உணவகங்கள் மற்றும் விடுதி உரிமையாளர்கள் சங்கத் தலைவர் கணேஷ் ஷெட்டி. புணேயில் உணவகம் நடத்தி வரும் அவர் கூறுகையில், ""உணவகங்களுக்குச் சாப்பிட வரும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு அளிக்கப்படும் குடிநீரில் பாதி மட்டும் அருந்திவிட்டு, மீதியை பலர் வீணாக்குகின்றனர். எனவே, வாடிக்கையாளர்களுக்கு பாதிக் குவளை குடிநீர் வைக்கலாம் என முடிவு செய்து அதைச் செயல்படுத்தி வருகிறோம். எனினும் தேவைப்படும் நிலையில் தேவையான குடிநீரைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். குடிநீரை வீணாக்கக் கூடாது என்பதுதான் எங்கள் வேண்டுகோள்'' என்றார்.
இதற்கு முன் இவர்கள் ஹோட்டலுக்கு தினமும் 1,600 லிட்டர் தண்ணீர் தேவைப்பட்டது. இந்த பாதிக் குவளை தண்ணீர் தரும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கியதும் தினசரி தண்ணீர் தேவை 50 சதவீதம் குறைந்து விட்டதாம். சராசரியாக ஒரு வாடிக்கையாளர் இதுவரை 100 மி.லி. குடிநீரை வீணாக்கி வந்துள்ளார். புணேயில் தண்ணீருக்கு தற்போது கடும் கட்டுப்பாடு நிலவி வரும் நிலையில் வரும் நாள்களில் நிலைமை இன்னும் மோசமாகலாம். அடுத்து வரும் கோடையையும் எதிர்நோக்க வேண்டியுள்ளதால், தண்ணீர் சேமிப்பு மற்றும் குடிநீர் வீணாவதைத் தடுப்பதில் ஹோட்டல்களின் பங்கு அதிகம் இருப்பதாக உணர்ந்து செயல்படத் தொடங்கியுள்ளனர்.
இதனால் அவர்கள் சங்கத்தில் உறுப்பினராக உள்ள 800 உணவகங்களில் தண்ணீர் சேமிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு வாசகங்கள் அடங்கிய அட்டையை வாடிக்கையாளர்கள் சாப்பிடும் ஒவ்வொரு மேஜையிலும் வைத்துள்ளனர். மேலும், சங்கத்தில் உறுப்பினராக இல்லாத 3,500 உணவகங்களுக்கும் இந்த விழிப்புணர்வு அட்டை வழங்கப்பட்டுள்ளது.
தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறையின் சிரமத்தைப் புரிந்துகொண்டு வாடிக்கையாளர்களும் முழு ஒத்துழைப்பு அளிக்கின்றனர். எனினும், சில வாடிக்கையாளர்கள் நீரை வீணாக்குகின்றனர். அதையும் செடிகளுக்கு ஊற்றுகின்றனர்.
உலகம் முழுவதும் மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், தொழிற்சாலைகளின் பெருக்கம் ஆகியவற்றால் தண்ணீரின் தேவை அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் இரு மடங்காக அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளதாக புள்ளிவிவரங்கள் கூறுகின்றன. மேலும், உலக அளவில் தென்னாப்பிரிக்கா, பிரேசில், ஈரான், கம்போடியா, இந்தியா, சீனா, சிங்கப்பூர், லிபியா உள்ளிட்ட 11 நாடுகளில் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு அதிக அளவில் உள்ளதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இனியும் தண்ணீரைச் சேமிக்காமல், சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தாமல் அலட்சியமாக இருந்தால், கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே சில ஆய்வாளர்கள் உரைத்தது போன்று, அடுத்த உலகப் போர் தண்ணீருக்காக நடந்து விடுமோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/31/குடிநீர்-தட்டுப்பாடு-புது-கட்டுப்பாடு-3067964.html
3067963 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கண்களை விற்று சித்திரம் வேண்டாம்! டாக்டர் கே.பி. ராமலிங்கம் DIN Monday, December 31, 2018 12:13 AM +0530 கடந்த சில ஆண்டுகளாக தமிழகம் மட்டுமின்றி இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் நுரையீரல் புற்றுநோய் எண்ணிலடங்கா மக்களைப் பாதித்து வருகிறது. இதற்கு தீர்வின்றி லட்சக்கணக்கான மரணங்களை மனிதகுலம் சந்தித்து வருகிறது. இதனைக் குணப்படுத்த மிகப் பெரிய பொருட்செலவில் நுரையீரல் மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை, அதற்கு அரசு நிதியுதவி, மேலும் மானிய விலையில் வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் புற்றுநோய் எதிர்ப்பு மருந்துகள், இத்தகைய மருந்துகளுக்கு மத்திய-மாநில அரசுகள் கோடிக்கணக்கில் செலவழிக்கப்படும் நிலை ஆகியவை தொடர்கின்றன.
 இதில் நாம் அறியாதது ஒன்று, நமது மனிதகுலம் மட்டுமின்றி மக்களுடன் வாழும் ஆடு, மாடு போன்ற விலங்குகள், வனங்களில் வாழும் அரிய மிருகங்கள் அனைத்துக்கும் மூச்சுக் குழாய் உள்ளிட்ட நுரையீரல் பகுதிகளில் புற்றுநோய் ஏற்படுகிறது. இதற்கான மூல காரணம், காற்றில் கலந்துள்ள நச்சு மாசுதான் என்று பல ஆய்வு முடிவுகள் ஏற்கெனவே நிரூபித்துள்ளன.
 காற்றில் நச்சு மாசு கலப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணி புகை மாசு. இந்தப் புகை மாசு, வேதியியல் பொருள்கள் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டுள்ள தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் புகையினால்தான் என்று நம்மில் பலர் தவறாகக் கருதிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், புகை மாசு குறித்த கணக்கெடுப்பில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட உண்மை என்னவென்றால், தொழிற்சாலைகள் அதிகம் உள்ள பகுதிகளில் வெளியேறும் புகை மாசுவைவிட பிளாஸ்டிக் பொருள்கள் மக்களின் பயன்பாட்டில் உள்ள நாடுகளில், அதிலும் குறிப்பாக பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை பொது வெளியில் எரியூட்டப்படும் பகுதிகளில்தான் இந்த நச்சுப் புகை மாசு மிக அதிகம்.
 பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் எரியூட்டப்படுவதால் வெளியேறும் புகைதான் காற்றில் கலந்து அதை மனிதர்கள் சுவாசிக்கும்போது நுரையீரல் புற்றுநோய்க்கு காரணியாக உள்ளது என்ற உண்மை, நம்மில் பலருக்குத் தெரியாது. இந்தத் தருணத்திலாவது புகை மாசின் தீமை குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டியது அவசியமாகிறது.
 இரண்டாம் உலகப்போரில் அமெரிக்காவின் வெற்றிக்கு "பிளாஸ்டிக்' அபரிமிதமாக உதவியது. அதைத் தொடர்ந்து அதன் உற்பத்தி அசுர வேகத்தில் அதிகரித்தது. ஆக்டோபஸ் போன்று மெல்ல மெல்ல உலகையே சுற்றி வளைத்துக் கொண்டது. 1960- ஆம் ஆண்டில் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் கடலில் மிதப்பதை மக்கள் கண்டனர். அதைத் தொடர்ந்து சுற்றுச்சூழலுக்கு பிளாஸ்டிக் ஆபத்து என்பதை விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்தனர்.
 "பிளாஸ்டிக்' ரசாயனத்தால் ஆபத்து அதிகரித்து வருகிறது என அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ரேச்சல் கார்சன் 1962-ஆம் ஆண்டு எச்சரித்தார். மண்ணில் கொட்டப்படும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் பலநூறு ஆண்டுகள் ஆனாலும் மக்குவதில்லை. அவற்றை தீயிட்டுக் கொளுத்துவதால் ஏற்படும் நச்சுப் புகையால் மனிதர்களின் சுவாச மண்டலம் பாதிப்புக்குள்ளாகி, நுரையீரலில் நோய்த்தொற்று பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. காற்று மண்டலம், நிலம், நீர் ஆகியவற்றை அது நஞ்சாக்குகிறது. புற்றுநோய்க் கிருமிகளைத் தோற்றுவிக்கிறது.
 இந்தியாவில் 77 சதவீத மக்கள் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளின் நச்சுப் புகையை சுவாசிக்கின்றனர். சுவாசக் கோளாறுகளால் 2017-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் தில்லியில் 15,000 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். மக்களின் வாழ்வாதாரமான நிலத்தடி நீர் முழுமையாக வற்றிப் பாலைவனமாகிவிடும்; "கஜா' புயலைப் போன்று, பிளாஸ்டிக் கழிவுகளின் நச்சுப் புகை மனித குலத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இதனால்,10 கோடி மக்களின் வாழ்வாதாரம் கடுமையாக பாதிக்கும்.
 இதனால் ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் மக்கள் உயிரிழந்து வருகின்றனர் என ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. சுத்தமான குடிநீர் அறவே கிடைக்காமல் மாசடைந்த, தூய்மையற்ற, யுரேனியம் கலந்த நீரால் மனித இனம் பேரழிவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறது.
 புகை மாசு வெளியேற்றத்தால் புவி வெப்பமயமாகிறது எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. அதன் எதிரொலியாக பருவ நிலையிலும் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால்தான் நமது பகுதிகளில் மழையின்மை அல்லது பருவம் தவறிய மழைப் பொழிவு ஏற்படுகிறது. இதனால்தான் புகை மாசு வெளியேற்றத்தை குறிப்பிட்ட அளவுக்கு குறைத்து, அதன் மூலம் புவி வெப்பமயமாதலையும், பருவநிலை மாற்றத்தையும் கட்டுப்படுத்துவதற்கான வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றிட பிரான்ஸ் நாட்டில் கடந்த 2015- ஆம் ஆண்டு சர்வதேச நாடுகள் கூடி முயற்சி மேற்கொண்டன.
 இந்த ஒப்பந்தம் இறுதி வடிவம் பெறுவதற்கு, மிகவும் கடினமான சூழ்நிலைகளைக் கடந்து வரவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பருவநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகளை எதிர்நோக்கியுள்ள நாடுகளுக்கும், வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளுக்கும் இடையில் கருத்தொற்றுமை ஏற்படாத காரணத்தால் இழுபறி ஏற்பட்டது.
 மேலும் 2016-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 7-ஆம் தேதியன்று சீனாவின் ஷாங்காய் நகரில் நடைபெற்ற பருவநிலை மாற்றத்துக்கான உலக நாடுகளின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பிரதிநிதிகள் பங்கேற்ற "பருவநிலை குறித்த விவாத மாநாடு' நடைபெற்றது. அதில் இந்தியாவின் சார்பில் மாநிலங்களவை உறுப்பினர் என்ற முறையில் நானும் (கே.பி.ராமலிங்கம்), அன்றைய கர்நாடக சுற்றுச்சூழல் அமைச்சராக இருந்த தினேஷ் குண்டுராவும் பங்கேற்றோம்.
 இந்தக் கூட்டத்தில் பங்கேற்ற பல நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் முன்னிலையில் பிளாஸ்டிக் பொருள்கள் தயாரிப்புக்கே தடை விதிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தி தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அத்துடன் பிளாஸ்டிக் தயாரிப்புக்குத் தேவைப்படும் மூலப் பொருள்களை இறக்குமதி செய்ய தடை விதிக்கவும் இந்த மாநாட்டில் வலியுறுத்தப்பட்டது.
 தொடர்ந்து போலந்து நாட்டின் கடோவைஸ் நகரில் இந்த ஆண்டு கடந்த டிசம்பர் 2-ஆம் தேதி முதல் 14-ஆம் தேதி வரை 200 நாடுகள் கூடி விவாதம் நடத்தின. இரு வகையான நாடுகளுக்கிடையில் உருவான மாறுபட்ட கருத்துகள் காரணமாக தொடர்ந்து கடும் விவாதங்கள் நடைபெற்றன. இதனால், திட்டமிட்டதைவிட ஒருநாள் கூடுதலாக விவாதம் நடைபெற்றது. எனினும், இந்த ஆரோக்கியமான, அவசியமான, அத்தியாவசியமான விவாதம் முடிவுக்கு வந்து, உலக நாடுகள் மகிழத்தக்க வகையில் ஒப்பந்தத்தின் செயல் திட்டத்துக்கு சர்வதேச நாடுகள் கடந்த டிசம்பர் 15-ஆம் தேதி ஒப்புதல் அளித்தன.
 1880-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2012-ஆம் ஆண்டுவரை பூமியின் சராசரி வெப்பநிலை 0.85 டிகிரி செல்ஷியஸ் அளவுக்கு அதிகரித்துள்ளதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதன் காரணமாக அண்டார்டிகா கண்டத்தின் பனிக்கட்டிகள் உருகி கடலின் நீர் மட்டம் அதிகரித்து, பல தீவுகளும் கடலோரப் பகுதிகளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கடல் கொள்ளும் அபாயத்தில் உள்ளன. மேலும், வெப்ப அதிகரிப்பால் காற்று மண்டல சுழற்சியில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு புயல், வெள்ளம், வறட்சி போன்ற பாதிப்புகள் அதிகரித்து வருகின்றன.
 மனிதர்களின் தொழிற்புரட்சிக்குப் பிறகு பூமியை வெப்பமாக வைத்திருக்கும் கரியமில வாயு, நச்சு புகை மாசு உள்ளிட்டவை காற்று மண்டலத்தில் அதிக அளவு கலக்கத் தொடங்கிவிட்டதால் பருவநிலை மாற்றம் ஏற்பட்டு பேரழிவுகளை ஏற்படுத்தத் தொடங்கி விட்டது. இந்தப் பாதிப்புகளை பெருமளவு குறைக்க கரியமில வாயு உள்ளிட்ட வெப்பத்தை அதிகரிக்கச் செய்யும் வாயுக்கள், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் வாகனங்களிலிருந்து வெளியேறும் புகை, பொது வெளியில் எரியூட்டப்படும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளிலிருந்து வெளியேறும் புகை ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.
 விவசாயிகளுக்கும் "பிளாஸ்டிக்' ஆபத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. நீர் நிலைகளில் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் கடுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. நகர்ப்புறங்களில் கொட்டப்படும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் மழைக்காலங்களில் விவசாய நிலங்களில் கலக்கிறது. ஏரி, குளங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளது. சுமார் 1,350 நோய்களால் மனிதர்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது; இதற்கு முழுமையான காரணம் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளே.
 ஒட்டுமொத்த மனித வாழ்வையே பல்வேறு நிலைகளில் "பிளாஸ்டிக்' உபயோகம் சிதைத்துச் சீரழித்துவிட்டது. மனித குலத்துக்கு ஒன்றே செய்வோம்; நன்றே செய்வோம்; அதையும் இன்றே செய்வோம்! எனவே, கட்சி பேதமின்றி மனித இனத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற நல்ல எண்ணத்துடன் ஒவ்வொரு மனிதனும், ஒவ்வொரு கட்சியும் இயக்கம் தொடங்கி பிளாஸ்டிக் பொருள்களுக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டும். எந்தவொரு நிறுவனத்தின் மிரட்டலுக்கும் அஞ்சாமல் "பிளாஸ்டிக் பொருள்களுக்கு தடை' என்ற அறிவிப்பிலிருந்து தமிழக அரசு பின்வாங்கக் கூடாது.
 தமிழகத்துக்குள் எந்த வடிவத்திலும், எந்த நிலையிலும் பிளாஸ்டிக் பொருள்கள் தலைகாட்ட அனுமதிக்கக் கூடாது! விவசாயிகள் இணைந்து நின்று இந்தப் போரிலும் வெற்றி காண வேண்டும். நகர் மக்களையும் நாம் இணைத்துக் கொள்வது அவசியம். ஏனெனில், நகர்ப்புறங்களில் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் கழிவுநீர்ப் பாதையில் அடைப்புகள் ஏற்படுவதால் சாக்கடை நீர் தேங்கி சுகாதாரச் சீர்கேட்டுக்கு வழி வகுக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
 மனித குல அழிவைத் தடுப்பது முக்கியமா? சிலரது வியாபாரம் முக்கியமா? கண்களை விற்று சித்திரம் வாங்குவது புத்திசாலித்தனம் இல்லை!
 
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர்,
 இயற்கை நீர்வள பாதுகாப்பு இயக்கம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/31/கண்களை-விற்று-சித்திரம்-வேண்டாம்-3067963.html
3066838 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இனிமை தருமா தனிமை? கிருங்கை சேதுபதி DIN Saturday, December 29, 2018 01:19 AM +0530 முடியுமா முடியாதா என்பது ஒருபுறம் இருக்க, எது தனிமை? என்கிற கேள்வி எழுகிறது. இன்னொருவர் என்று எவருமிலா நிலையில் இருப்பது தனிமை. இது பெரும்பாலும் தனியறையில், ஓய்வறையில் கிடைப்பது. இது தனித்தனிமை. இன்னொன்று பொதுத்தனிமை.
ரயிலிலோ, பேருந்திலோ பயணித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, யாருடனும் ஒட்டாமல் அந்நியப்பட்டிருக்கும் தனிமை. முன்னது இயற்கை, பின்னது செயற்கை. பணியிடங்களிலும் பொது இடங்களிலும் பலரது இல்லங்களிலும்கூட, இத்தகு தனிமை இப்போது அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது.
ஒரு காலத்தில் முதியோர்கள்தாம் பேச்சுத் துணைக்கு ஆட்கள் இன்றி இத்தகு அவஸ்தைக்கு உள்ளாவர். பொழுதுபோக்குக் கருவிகள் வந்த பிறகும்கூட, அவர்களை அந்தத் தனிமை விடாது வருத்தியது. ஆனால், தற்போது இத்தகு தனிமைக்குள் தாமே விரும்பி, இளைஞர்கள் பலரும் சிக்கியிருப்பதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதிலும் இளம் பெண்களின் எண்ணிக்கைக் கூடுதல்.
இது ஒருவகையில் நோய் என்கிறார்கள். யாருடனும் கலந்து பழகவோ, பேசவோ, விருப்பமில்லாமல் போகிற மனநிலை இதனால் வாய்த்துவிடுகிறது. தொடக்கத்துத் தயக்கம் பின்னர் சுபாவமாக மாறி, இதனை இயல்பாக்கிவிடுகிறது. இதில் ஒருவித சுதந்திரவுணர்வும் சுகமும் இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், இதுவும் ஒருவித அடிமை மனோபாவம்தான். தன்னையுமறியாமல் ஆட்பட்டுப்போன ஆணோ, பெண்ணோ இணைந்து வாழத்தொடங்குகிற இல்லறத்தில் தடுமாறி, தடம் மாறிப்போகிறார்கள். பணியிடத்தில் இப்போக்கு ஏற்படுத்தும் விளைவோ இன்னும் விபரீதம். இதில் உறவோடு நட்பும் பலி கொள்ளப்படுகிறது; அது பழிவாங்கலுக்கு வித்திடுகிறது. இயல்பான மனித குணம் சிதைவுற்றுத் தேய்கிறது; வன்மம் தலைதூக்குகிறது.
இன்றைய உலகில், ஒருவரோடு பேசாமல், பழகாமல் வாழ்தல் இயலாத காரியம். தனிநிலையில் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்வதற்கென்று வாய்த்ததே இந்த மனிதப்பிறவி. அதற்குப் பெற்றோரும் உற்றாரும் உதவி செய்யக் கூடியவர்கள். பிறப்பாலும், சூழலாலும் வருகிற பிழைபாடுகளைக் கண்டறிந்து களைகிறவர் ஆசிரியராகக் கொள்ளத்தக்கவர். அவர்கள் பத்திரிகையாசிரியராகவும், படைப்பாசிரியராகவும் இருக்கலாம்; குருநாதராகவும் இருக்கலாம். ஏன், அவர் கணவராகவும், காதலராகவும், நண்பராகவும், பெற்ற பிள்ளைகளாகவும் கூட இருக்கலாம்; ஆண்களுக்குச் சகோதரியாகவும், மனைவியாகவும், தோழியாகவும், இன்னபிற உறவினர்களாகவும் இருக்கலாம்; திருநாவுக்கரசருக்கு ஒரு திலகவதியார் போல, மணிவாசகருக்குக் குருந்தமரத்தடியில் கிடைத்த ஒரு குருநாதர்போல, பட்டினத்தாருக்கு அவர் வளர்த்த பிள்ளையைப் போல, காரைக்காலம்மையாருக்கு இறைவனே போல, யாருக்கும் யாரும் வாய்க்கலாம். இந்நிலை அறிவுரையாலும் கிட்டலாம்; அனுபவத்தாலும் வாய்க்கலாம்.
அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கும், அனுபவத்தில் இருந்து அறிவுக்கும் கொண்டுசெலுத்தித் தன்னைத் தகவுடையவராய் உயர்த்திக்கொள்ள உதவும் ஒரு சந்தர்ப்பமே தனிமை. அது ஒரு நோயல்ல, தவம்; தவங்களைத் தன் வசமாக்கிக் கொள்ள இயற்கை கொடுத்த இனிய வரம்.
தனிமை என்று ஒன்றுமே இல்லை. துணையாய் யாரும் இல்லாத நிலையில், ஒருவருக்கு மனமே துணை; அதனைச் சரிவர பயன்கொள்ள முடியாதவர்களுக்கு, அதுவே பகை. வாழ்க்கைத் துணையாகவும், வழித்துணையாகவும், அறிவுத்துணையாகவும் சிலர் அமைந்துவிடுகிறபோது வாழ்க்கை சிறக்கிறது. 
மனம் உடையவர்கள்தானே மனிதர்கள். அந்த மனதை தன் வசமாக்கிக் கொள்ளத் தெரிந்தவர்களுக்கு, தனிமை மாதிரி இனிமை தருகிற வேறொன்று இல்லவே இல்லை. அதனால்தான், தனிமை கண்டதுண்டு அதிலே சாரம் இருக்குதம்மா என்று மகாகவி பாரதியார் பாடினார்.
81 ஆண்டுகள் தனித்திருந்து வாழ்ந்த அப்பர் பெருமான், என்னில் ஆரும் எனக்கு இனியார் இல்லை என்கிறார். எத்தனையோ அல்லல்களைத் தன் வாழ்வில் அவரும் அனுபவித்தவர்தான். ஆனால், அவர் மனத்தொடு முறைப்பட வாழத்தொடங்கிய பிறகு, இன்பமே எந்நாளும் துன்பமில்லை என்று உறுதிப்பாட்டு நிலையை எய்துகிறார். இது எல்லாச் சமயப் பெரியோர்களுக்கும், சமுதாய வழிகாட்டிகளுக்கும் வாய்த்தது என்றால், நமக்கு மட்டும் வசப்படாமலா போகும்? துன்பத்தை இன்பமாக்கும் நுட்பத்தை இவர்களது வாழ்க்கை கற்றுத் தருகிறது.
இந்த வாழ்வில், இன்பத்தைப் பெறுகிற நல்வாயிலாக, இல்லறம் இருக்கிறது; பின்னர் அது நல்லறமும் ஆகிறது. தனித்திருந்து தவம் செய்கிற ஒருவரின் வாழ்வு துறவறம் ஆகிறது. அவருக்கு உற்ற துணையாய்ப் பரம்பொருள் இருக்கிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால், இல்லறத்திற்கும் துறவறத்திற்கும் இனிய துணையாக இருக்கிற பொதுப்பொருள், இப்பரம்பொருள். இது அவரவர்க்குரிய இறையாக, இறை நம்பிக்கையற்றோருக்கு இயற்கையாக இருந்து ஆற்றல் தருகிறது.
அதனால்தான், தனிமையில் இனிமை காண்போர், இயற்கை எழில் நிறைந்த இடத்திற்குப் போகிறார்கள். பலர் இறைவன் இருக்கும் திருக்கோயில்களுக்குச் செல்கிறார்கள். சிலர் ஏதுமற்ற அமைதி நிலையில் தியானம் புரிகிறார்கள். பலர் பொதுச்சேவையில் ஈடுபடுகிறார்கள். எதையோ, எப்படியோ அறப்பணியாய்ச் செய்கிறார்கள். தன்னிலை மறந்து தனிநிலை எய்தும் இத்தனிமைத் தவத்தின்வழி, சும்மா இருக்கக் கற்றவர்கள்தான் சுகமாய் இருக்கும் வழி அறிகிறார்கள். அப்போது அவர்களுக்குப் புரிகிறது, தனிமை என்பது தனிமை இல்லை என்பதும், அது வெளியில் இல்லை, உள்ளேதான் என்பதும்.
இப்போது தனிமை இனிமையாகி விடுகிறது. இந்தத் தனிமை, எல்லாருக்கும் மேலே இருக்கிற வானத்தை, அவரவர்க்குமான வானமாக்கிக் கொள்வதைப்போல, எங்கும் உலவி வருகிற காற்றில் இருந்து தனக்கான சுவாசத்திற்கு ஆக்சிஜனை எடுத்துக்கொள்வதுபோல, பொதுவெளியில் தனக்கான தனிவெளியை உருவாக்கிக்கொள்ள வழிவகுக்கிறது. பல நெருக்கடிகளில் இருந்து தப்பிக்கவும், தன்னைத்தானே தற்காத்துக் கொள்ளவும் வாய்ப்பளிக்கிறது. இதுதான் ஒவ்வொருவரது தனித்தன்மையையும் சிதையாமல் காப்பாற்றிக் கொள்ளவும் துணைபுரிகிறது.
அதனால்தான், ஒளவையார், இனிமையில் இனிமை தனிமை என்றும், இனிது இனிது ஏகாந்தம் இனிது என்றும், அதனினும் இனிது, ஆதியைத் தொழுதல் என்றும், அதனினும் இனிது, அறிவினரைச் சேர்வது என்றும் கூறிய அவர், அதனினும் இனிது, அறிவுள்ளாரைக் கனவிலும் நனவிலும் காண்பது என்று அவர் முடிக்கிற இடம்தான் மிகவும் இன்றியமையாதது.
அத்தகு அறிவுள்ளாரைக் கனவிலும் நனவிலும் காண்பதை விட்டுவிட்டு, கருதுவதை விட்டுவிட்டு, அறிவியல் கருவிகளுக்கு அடிமையாகிப் போனதுதான் தற்காலத் தலைமுறைக்கு நேர்ந்திருக்கிற நெருக்கடி.
இன்றைக்கு அந்த இடத்தைச் செல்லிடப்பேசி பிடித்திருக்கிறது. தனிமைக்குப் பயந்த காலம்போய் தனிமைக்குத் துணைதேடியவர்கள், தத்தம் கைப்பேசிகளுக்குள் முகம் புதைப்பதும் செவி சாய்ப்பதும் இப்போது பெரிதும் அதிகரித்து வருகிறது. கத்தி பிடித்தவன் கை சும்மா இருக்காது என்று கிராமத்தில் ஒரு சொலவடை உண்டு. அப்போது கத்தி; இப்போது கைப்பேசி. பல இடங்களில் பலரும் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள், அருகில் இருக்கும் சகமனிதர்களுடன் அல்ல, எங்கோ இருப்பவர்களுடன். நேருக்குநேர் முகம் பார்த்துப் பேசுகிற சந்தர்ப்பம் வருகிறபோதும், செல்லிடப்பேசியில், முகநூலில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு வார்த்தையாடுகிறவர்களின் எண்ணிக்கைதான் அதிகம்.
முன்பெல்லாம் ரயிலிலோ, பேருந்திலோ, ஜன்னலோர இருக்கை கிடைத்துவிட்டால் ஏற்படுகிற ஆனந்தத்தைச் சொல்லி மாளாது. அது இல்லாவிட்டால் இதழ்களும், நூல்களும் இனிய துணையாகும். அதையும் கடந்து, அகநக நட்புக்குத் துணைசெய்யும் ரயில் சிநேகிதம், இப்போது சொந்த உறவுகளுடன் கூடப் பேசிப்பழக வாய்ப்பில்லாதபடிக்கு அத்தனையையும் வாரிச்சுருட்டி எடுத்துத் தனக்குள் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது செல்லிடப்பேசி. பெயருக்குத்தான் அவரவர்களின் கைகளில் அவை; உண்மையில் அவற்றின் கைகளில்தான் நாம் அனைவரும் இருக்கிறோம்; பல சமயங்களில் இருக்கிறோம் என்கிற உணர்வே இல்லாமல்.
அறிவியல் யுகத்தில் இது தவிர்க்கவியலாத வளர்ச்சி என்று கருதுவதில் பிழையில்லை.
ஆனால், அது அறிவையும் பொதுவுணர்வையும் அபகரித்துக் கொள்வதோடு, இனிமையாய்க் கழிக்க வேண்டிய தனிமைப் பொழுதைப் பல்வேறு வக்கிரமான எண்ணங்களுக்குள் ஆழ்த்தி, அக்கிரமச் செயல்கள் புரியத் தூண்டும் கிரியா ஊக்கியாகி விடுகிறதே? பழக்கத்தில் தொடங்கி, வழக்கத்திற்கு வந்து, இப்போது புதிய புதிய சிக்கல்களை உண்டுபண்ணி, வழக்குக்குக் கொண்டுபோய் நிறுத்தி வருகிறதே?
இதற்கெல்லாம் கவலைப்படாமல், இந்த வாழ்வை இன்பமாக்கிக்கொள்ள ஏது வழியென்று, தனிமையில் இருந்து சிந்திக்கலாம் என்று நினைத்தபோது, செல்லிடப்பேசி ஒலிக்கிறது... 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/29/இனிமை-தருமா-தனிமை-3066838.html
3066835 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தொடர்ந்து தேவைப்படும் நம்மாழ்வார்! சா. ஜெயப்பிரகாஷ் DIN Saturday, December 29, 2018 01:18 AM +0530 தென் தமிழகத்துக்கு இனி வழக்கமான மழை கிடையாது, அவ்வப்போது புயல்கள் வரும், அதனால் கிடைக்கும் மழைதான் நமக்கு என்று எச்சரிக்கைவிடுத்துச் சென்றவர் இயற்கை வேளாண் விஞ்ஞானி கோ. நம்மாழ்வார். அவர் சொன்னது இப்போது நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
தஞ்சை மாவட்டம், இளங்காட்டில் 1938, ஏப்ரல் 6 ஆம் தேதி பிறந்த நம்மாழ்வார், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இளங்கலை விவசாயம் ( பிஎஸ்ஸி) முடித்து, 1960ஆம் ஆண்டில் கோவில்பட்டி மண்டல வேளாண் ஆராய்ச்சி நிலையத்தில் ஆய்வு உதவியாளராகப் பணியில் சேர்ந்தார். மிகக் குறைவான காலம் மட்டுமே அவரால் அரசுப் பணியில் இருக்க முடிந்தது.
மண்ணை மலடாக்கும் ரசாயன உரங்களுக்காக எனது உழைப்பை வீணாக்க இயலாது என்று கூறி, அரசுப் பணியைத் துறந்த அவர், கிருஷ்ணகிரி, புதுக்கோட்டை, ஈரோடு முதலிய மாவட்டங்களில் தங்கி நிறைய இயற்கை வேளாண் பண்ணைகளையும், சமூகக் காடுகளையும் உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார். 
2005ஆம் ஆண்டில், சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட நாகை மாவட்டத்தின் கிராமங்களில் தங்கி, சுனாமியின் தாக்கத்தால் உவர் நிலமாக மாறிப்போன விளை நிலங்களை, ஆறே மாதங்களில் நல்ல நிலங்களாக மாற்றிக் காட்டியவர்.
அதன்பிறகு, இயற்கை ஆர்வலர்களின் உதவியுடன் கரூர் மாவட்டம், கடவூர் பகுதியில் அவர் உருவாக்கிய கனவுப் பல்கலைக்கழகம்தான் வானகம்  நம்மாழ்வார் உயிர்ச்சூழல் நடுவம். ஏறத்தாழ 35 ஏக்கர் கொண்ட வறண்ட நிலத்தில் குடிசைகளோடு அவர் தங்கினார்.
கடுமையான சோதனைகளுடன் இன்றைக்கும் ஆண்டுக்கு ஆயிரம் இளைஞர்களுக்கு விவசாயப் பயிற்சியளிக்கும் மையமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. இன்றைக்கு மட்டுமல்ல, இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும் இந்தத் தமிழ் மண்ணில் யாரொருவர் இயற்கை வேளாண்மையில் ஈடுபடுவாரோ, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபடுவாரோ அவருக்கு ஆதர்சமாக இருப்பார் நம்மாழ்வார். அத்தனைத் தீவிரமான போராளியாகக் கடைசி காலத்தில் அவர் மாறிப்போனார்.
நஞ்சில்லா உணவு, மருந்தில்லா மருத்துவம், சுவரில்லா கல்வி இவைதான் வானகத்தின் கோட்பாடுகள். தன்னுடைய கடைசி காலத்தில் இம் மூன்றுக்காகத்தான் தீவிரமாகப் பேசி வந்தார்.
மீத்தேன் எரிவாயு எடுப்பதற்கு எதிரான மிகப்பெரிய போர்க்களத்தை தஞ்சை மண்ணில் உருவாக்கினார். ஒரு லட்சம் விவசாயிகளை ஒரே இடத்தில் திரட்டும் பெரும் போராட்டத்துக்கான முன்னேற்பாடுகளை கிராமங்கள் தோறும் சென்று மேற்கொண்டு வந்தார்.
அப்போது அவருக்கு உடல் நலக் குறைவும் ஏற்பட்டது. அதனைப் பொருட்படுத்தாமல் காலை ஒரு கிராமம், மாலை ஒரு கிராமம் எனத் தொடர்ந்து மூச்சிறைக்கப் பேசினார். உடல் நலக் குறைவு தீவிரமாகியது. 2013, டிச. 30ஆம் தேதி நம்மாழ்வார் உயிர் பிரிந்தது. 
மறுநாள் 31ஆம் தேதி தஞ்சையிலுள்ள பெரிய கல்லூரி ஒன்றில் அவரது உடல் பொதுமக்களின் அஞ்சலிக்காக வைக்கப்பட்டது. புத்தாண்டு தினத்தில் அவர் மிகவும் நேசித்த வானத்தில் விதைக்கப்பட்டார்.
இப்போதும் நம்மாழ்வாரின் பிறந்த நாளிலும், விதைப்பட்ட நாளிலும் வானகத்தில் இயற்கை ஆர்வலர்கள் ஒன்று கூடுகிறார்கள். 6 மாதப் பயிற்சி, ஒரு மாதப் பயிற்சி, மூன்று நாள் பயிற்சி என இயற்கை வேளாண்மை தவறாமல் சொல்லித் தரப்படுகிறது.
உண்மையில் எல்லோரும் வியப்படையும் வகையில், எந்த நேரத்துக்கு வானகத்துக்குச் சென்றாலும் பொறியியல், தொழில்நுட்பவியல் படித்த இளைஞர்களை ஏராளம் காண முடியும். வானகத்தோடு நின்றுவிடாமல், தமிழகம் முழுவதும் நம்மாழ்வாரின் வாரிசுகள் களமிறங்கிப் பணியாற்றி வருகிறார்கள்.
இது கொஞ்சம்போல நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தினாலும் கூட, நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகளைக் கவனிக்கும்போது, சற்றே அச்சம் உருவாகிறது. 
தினமும் மூன்று வேளையும் நாம் சாப்பிடும் உணவும், இடையிடையே நம்மையும் மீறி நம்முள் திணிக்கப்பட்ட நொறுக்குகளை விஷம் என்கிறார்கள். நம் வீட்டுக்குள் நுழைந்து நம்மை மதி மயக்கச் செய்யும் தொலைக்காட்சிகளை மீறி குழந்தைகளை நல்ல உணவை நோக்கித் திருப்புவது பெரும்பாடாகத்தான் இருக்கிறது. மீத்தேன் என்ற பெயரில் இல்லாவிட்டாலும் வெவ்வேறு பெயர்களில் புதுப்புது நிறுவனங்களுக்கு அனுமதிகள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. 
மொத்த உழைப்பையும் உறிஞ்சிக் கொள்ளும் கல்வி முறைக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறோம். மாற்றுக் கல்வி முறைகள் வந்தாலும் அவை மிகச்சிறிய முயற்சிகளாகத்தான் தென்படுகின்றன. நிலம் உள்ளிட்ட சொத்துகளை விற்றுத்தான் மருத்துவமனைகளுக்குள் நுழைய வேண்டிய துயரம் தொடங்கி வெகுநாள்களாவிட்டது. 
நம்மாழ்வாரின் அடிப்படைகள் காதுகளில் ரீங்காரமாக ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தாலும், நம்மையும் மீறி அபாயக்குரல் காதுகளுக்குள் நுழைவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அடி காட்டுக்கு, நடு மாட்டுக்கு, நுனி வீட்டுக்கு என மிக எளிதில் அவர் சொன்ன விவசாயத் தொழில்நுட்பம் முழுமையாகப் பரவலாக்கப்பட வேண்டும்.
தாகமெடுத்து தண்ணீர் குடி, பசித்துச் சாப்பிடு, உடல் ஓய்வை விரும்பினால் ஓய்வுக்குப் போ என்ற முழக்கங்கள் நோய் அண்டாத மானுடத்தை உருவாக்கும் என்றவர் நம்மாழ்வார்.
வெறுமனே பிரசாரங்களை, களப்பணிகளைத் தாண்டி, களப் போராட்டங்களுக்கும் தமிழ் மக்களைப் பயிற்றுவித்துப் போனவர் நம்மாழ்வார். அவர் இன்றைக்கும் தேவைப்படுகிறார், அநேகமாக என்றைக்கும் தேவைப்படுவார்.
வெறுமனே நெஞ்சிலேந்தி நினைவு நாளைக் கொண்டாடிப் பயனில்லை. அன்றாடச் செயல்பாடுகளில் ஒவ்வொரு மணித்துளியிலும் நம்மாழ்வாரின் மாதிரிகள் நம்முள் கலக்க வேண்டும். அதுதான் அவரது பணியை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லும் பணியாகும்.
இயற்கைக்குத் திரும்புதல் என்பது குகைகளில் வாழச் சொல்லுதலாகப் பார்க்கும் மனப்பான்மையும் ஆங்காங்கே பரப்பப்பட்டு வருகிறது. இந்தப் பொய்யை உடைத்தெறிய வேண்டும். அறிவியல் மக்களின் வாழ்க்கையை ஒரு போதும் சிதைக்கக் கூடாது, வளர்ச்சி மனிதர்களுக்கானது என்பதையும் மனதில் ஏந்திச் சிந்தித்து அசைபோட வேண்டும், முடிவெடுக்க வேண்டும். களம் காண வேண்டும்.

டிச. 30ஆம் தேதி நம்மாழ்வாரின் நினைவு நாள்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/29/தொடர்ந்து-தேவைப்படும்-நம்மாழ்வார்-3066835.html
3066207 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இரக்கம் இல்லா இதயங்கள்... வெ. இன்சுவை DIN Friday, December 28, 2018 01:35 AM +0530 இப்போதெல்லாம் கொலை செய்வது என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போல எளிதாகி விட்டது. யாரைக் கொலை செய்ய வேண்டும் என்று அடையாளம் காட்டிவிட்டு, பணத்தையும் கொடுத்து விட்டால் போதும், காரியம் கச்சிதமாக முடிந்து விடும். கொலை செய்வதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ளது ஒரு கும்பல். அதற்குப் பெயர் கூலிப்படை. மனிதர்களிடையே மனிதம் மரத்துப் போய் விட்டது.
கொலையும், கொள்ளையும் சர்வ சாதாரண நிகழ்வுகளாகி வருகின்றன. கூலிப்படையை ஏவி கணவன் கொலை, கூலிப்படையை ஏவி மனைவி கொலை, கூலிப்படையை ஏவி கௌரவக் கொலை போன்ற செய்திகள் பழகிப்போய் விட்டன. அவற்றை வெறும் செய்திகளாகத்தான் பார்க்கிறோமேயொழிய, அவற்றின் பின் உள்ள வலியையும், வேதனையையும் யாரும் உணர்வதில்லை. ஆளைக் கொல்ல கூலிப்படையை அனுப்பிவிட்டு அந்தக் கொலை செய்யும் பாவம் தன்னைச் சேராது; கொன்றவர்களைத்தான் சேரும் என்று தங்களைத் தாங்களே சமாதானப்படுத்திக் கொள்வார்களோ? தெரியவில்லை. 
கௌரவக் கொலைக்கு ஒரு விலை. அரசியல் கொலைக்கு ஒரு விலை, கணவன், மனைவி, காதலன், காதலிக்கு ஒரு விலை என்றுள்ளது. காரணம் இதுவும் ஒரு தொழிலாகி வருகிறது!
இவர்களுக்கும் மனைவி, குழந்தைகள் குடும்பம் என்று ஒன்று உள்ளதே? அவர்கள் இந்தப் பாவப்பட்ட பணத்திலா உண்டு, உடுக்க வேண்டும்? கணவன் என்ன தொழில் செய்கிறான் என்று மனைவிக்குத் தெரியாமலா இருக்கும்? தெரிந்தும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால், இவர்களுக்குப் பணம் மட்டுமே முக்கியம்; பாவம் அல்ல. இந்த விஷயத்தில் ஆணுக்குப் பெண் சளைத்தவள் இல்லை என்ற நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது வருத்தமளிக்கிறது.
மருத்துவர் பிள்ளை மருத்துவராக ஆசைப்படுவான்; பொறியாளர் பிள்ளை பொறியாளராக ஆசைப்படுவான். தந்தையைப் போல் ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதுதானே இயல்பு? அதே போல இவர்களின் பிள்ளைகளும் இவர்களைப் போல கூலிப்படை ஆகிவிடுவார்களோ என்கிற அச்சம் ஏற்படுகிறது. அதே போல உன் அப்பா என்ற வேலை செய்கிறார்? என்று இவர்களின் பிள்ளைகளிடம் கேட்டால், கொலைத் தொழில் என்று கூசாமல் சொல்வார்களா? அப்படிச் சொல்லும் அந்தக் காலம் வந்துவிட்டது போலத்தான் தோன்றுகிறது. 
போகிற போக்கைப் பார்த்தால், பல்வேறு விண்ணப்பப் படிவங்களில் தொழில் என்ற கேள்விக்கு கூலிப்படை என்று எழுதும் காலமும் வந்துவிடும் போலிருக்கிறது. 
சமூகத்தைப் பீடித்துள்ள இந்த நோய் கொடிய புற்றுநோயாக மாறி விடக்கூடும். எந்தக் குற்றப் பின்னணியும் இல்லாத மிக மிக சாதாரணமானவர்கள் கூடக் கூலிப்படை மூலம் காரியத்தை முடிக்கிறார்கள். இவர்கள் எப்படி அவர்களை அடையாளம் காண்கிறார்கள் என்பது புரியவில்லை. 20 வயதுக்கும் குறைவானவர்கள் கூட கையில் ஆயுதங்களோடு அலைகிறார்கள்; தூக்கு, போட்டுடு, செஞ்சிடு - போன்ற புதிய வார்த்தைகள் பேச்சு வழக்கில் உலா வருகின்றன. 
உலகில் வாழ்வதற்குப் பொருள் வேண்டும் என்பது உண்மை; ஆனால், நாம் வாழ்வதிலும் பொருள் வேண்டும். பகை உணர்ச்சி, பழி வாங்குதல், என்று ஒவ்வொருவரும் ஆயுதத்தைக் கையில் எடுத்தால் என்னாவது? கொலை செய்வதற்குப் பணம் வாங்குகிறார்கள். அந்தப் பணத்தில் பல குடும்பங்களின் அழுகையும், சாபமும், மரணமும் அடங்கி இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிடுகிறார்கள்.
தாத்தா, பாட்டி, அப்பா, அம்மா முகசாயல் குழந்தைகளுக்கு வருகிறது. இவர்களுக்கு இருக்கும் சில பரம்பரை வியாதிகளும் குழந்தைகளுக்கும் வருகின்றன. தாத்தா, அப்பா சேர்த்த சொத்து அந்தக் குடும்ப வாரிசுகளுக்குத்தான் போய் சேர வேண்டும் என்று சட்டம் சொல்கிறது. அப்படியானால், மூதாதையர் செய்யும் பாவமும் அவர்களின் குழந்தைகளுக்குத்தானே சென்று சேரவேண்டும்? பாவ வழியில் பணத்தைச் சேர்த்து பாவத்தை பிள்ளைகளுக்குத் தர வேண்டுமா என்ன?
இந்தியாவில் 18 வயதிற்கு உட்பட்ட சிறார்கள் செய்யும் பல்வேறு குற்றச் செயல்களுக்காக அவர்கள் மாவட்ட சிறார் கூர்நோக்கு இல்லத்தில் தங்க வைக்கப்படுகின்றனர். வருங்காலங்களில் அவர்கள் தீய வழிகளில் மனதைச் செலுத்தாமல் இருக்க பயிற்சி தரப்படுகிறது. அங்கு அவர்களுக்கு உணவு, உடை, இருப்பிடம் மற்றும் கல்வி வழங்கப்படுகிறது.
எதிர்காலத்தில் தவறான பாதையில் செல்லாமல் அவர்களை நல்வழிப்படுத்த அந்த சிறார் பள்ளி ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சிறார் இல்லத்தில் இருந்து வெளியே வரும்போது, அவர்கள் புதிய மனிதர்களாக மாறியிருக்க வேண்டும். ஆனால், அவ்வாறு இல்லை என்பதே உண்மை. பிஞ்சிலேயே பழுத்து விடுகிறார்கள். சிறை அனுபவமும், அந்த அவமானமும், சமுதாயத்தின் புறக்கணிப்பும் மீண்டும் அவர்களை குற்றம் செய்யத் தூண்டுகிறது. இரக்கம் அவர்கள் இதயத்தில் இருந்து சுத்தமாக வழித்து எடுக்கப்பட்டு விடுகிறது. அதன்பின் பணம் மட்டுமே அவர்களின் குறிக்கோள் ஆகிறது.
அடுத்தவர் வலி, வேதனை, இழப்பு எதுவும் புரிவதில்லை. இவர்கள்தான் எளிதாக கூலிக்குக் கொலை செய்யத் துணிகிறார்கள். கூலிப்படையாக இருப்பது இப்போது சர்வசாதாரணமாகி விட்டது.
இதற்கு சமுதாயமும் ஒரு காரணம். முன்பெல்லாம் கதாநாயகன் என்றால் அதற்கு ஓர் இலக்கணம் உண்டு. ஒழுக்கம் தவறாத உத்தமனாகக் காட்டப்படுவான். பூதக் கண்ணாடி போட்டு தேடினாலும் அவனிடம் ஒரு சிறு குறையைக் கூட காண முடியாது. அந்த அளவுக்கு அப்பழுக்கு அற்றவனாகக் காட்டப்படுவான்.
ஆனால், ஒழுங்கற்ற கேசம், உடை, ஒழுக்கமற்ற நடவடிக்கைகள் ரவுடிகள்தான் இன்றைய கதாநாயகர்கள். சாதுர்யமாகப் பிறரை ஏமாற்றுவது, கொலை செய்வது இதெல்லாம் ஹீரோயிஸம் என்று ஆன பின், அதைத்தானே இளைய சமுதாயமும் கற்றுக் கொள்ளும்? நாட்டு நடப்பைத்தானே காட்டுகிறோம் என்று திரைத்துறையினர் சப்பைக்கட்டு கட்டுகிறார்கள்.
படத்தின் வன்முறை காட்சிகளைப் பார்த்துப் பழகிப் போய் அது வெறும் சம்பவமாக மட்டுமே மனதில் பதிகிறது. கொலை செய்வது பாவச் செயல் அல்ல என்றும் தோன்றி விடுகிறது. இந்த இளைய சமுதாயத்தை நல்வழிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு நம் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளது. அது அனைவரின் தார்மீகக் கடமை என்பதை உணர வேண்டும். 
சிறுவர்களிடம் போதைப் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தி, அதற்கு அவர்களை அடிமைப்படுத்தி, காசு பார்க்க வேண்டுமா? மேலும், சிறுவர் - சிறுமிகளைத் தவறான பல தீய பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்கும் அவலமும் நடக்கிறது. இப்படித் தடம் மாறிப்போகும் தளிர்கள் கொஞ்சம் வளர்ந்ததும் கையில் ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மனசாட்சியாவாது? மண்ணாங்கட்டியாவது? பணம் வேண்டும், நிறைய பணம் வேண்டும். அவ்வளவே அவர்களின் குறிக்கோள்.
ஒரு சிலரின் கொலை வெறிக்கும், பழி வாங்கும் உணர்ச்சிக்கும் இவர்கள் ஆயுதங்களாக்கப் படுகிறார்கள். கூலிப்படை உருவாக்கப்படுகிறது. மென்மையும், ஈரமும், இரக்கமும் வற்றிய கல்லாகிப்போன இதயங்களாக மாற்றப்படுகின்றனர்.
கூலிப்படையை ஏவி கொலை செய்பவர்கள் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மகிழ்ச்சி என்பது ஒருவரைப் பழி வாங்குவதில் இல்லை. நமக்குத் தீங்கு விளைவித்தவரையும் மன்னித்து, அன்பு காட்டுவதில்தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி அடங்கியுள்ளது. 
வாழும் நாள்களில் மகிழ்ச்சியையும், மன அமைதியையும் தேடுவதை விடுத்து, கூலிப்படையைத் தேட வேண்டுமா? வாழ்க்கை மிகச் சிறியது; மிக மிகச் சிறியது. 
அலைகளில் கால்களை நனைக்கும் சுகம்
கப்பலில் கடல் நடுவில்
பயணப்படும்போது கிடைப்பதில்லை
எங்கோ படித்த நினைவு. இதுதான் எதார்த்தம். ஓர் உயிரை வதைப்பதா மகிழ்ச்சி! கோபம் கொப்பளிக்கும் போதெல்லாம், கூலிப் படையைத் தேட ஆரம்பித்தால் நிலைமை என்னவாகும்? ஒருவரை வெட்டிச் சாய்ப்பதல்ல வீரம்; பிரியும்போது அந்த உயிர் எத்தனை அவஸ்தைப்பட்டிருக்கும்? எப்படியெல்லாம் போராடியிருக்கும்? துடித்திருக்கும்? வலியில் அலறியிருக்கும்? கூலிப்படையினர் இதனை யோசிக்க மாட்டார்களா? அவர்களை ஏவியவர்கள் நினைத்துப் பார்க்க மாட்டார்களா?
அழுக்காறு, அவா, வெகுளி, இன்னாச்சொல் நான்கும்
இழுக்கா இயன்ற தறம்
இந்த நான்கில் ஒன்று இருந்தாலும் அங்கு அறம் இருக்காது என்கிறார் திருவள்ளுவர். கொலை செய்யும் மனித இதயங்களை உருவாக்க வேண்டாம்; கேடு கெட்ட சமுதாயத்தைப் படைக்க வேண்டாம். சிதை நெருப்பாய் கனன்று கொண்டிருக்கும் பழி உணர்ச்சியை அன்பால் அணைத்திடுவோம்.

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு).
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/28/இரக்கம்-இல்லா-இதயங்கள்-3066207.html
3066205 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மலரினும் மெல்லிது... முனைவர் அருணன் கபிலன் DIN Friday, December 28, 2018 01:34 AM +0530 மனிதனின் உணர்வுகளில் மிகவும் நுண்மையானது - மென்மையானது காமம் என்னும் உணர்வேயாகும். எல்லா உயிர்களுக்குமே பொதுவான இந்த உணர்வு மனிதனுக்கு மட்டும் ஐம்புல நுகர்ச்சியாக அறிவுடன் இணைந்திருக்கிறது.
இந்த உணர்வு நன்மையா தீமையா என்பதை பெற்றோரின் மனநிலையில் இருந்தே அறிந்துகொள்ள முடியும். இயல்பாக குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பதின் பருவத்திற்குள் அடியெடுத்து வைக்கும் தங்கள் குழந்தைகளின் காம உணர்வினைக் கண்டறிந்து, பக்குவப்படுத்த வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு பெற்றோர்க்கு உண்டு. இது அத்தனை வெளிப்படையாக அமைந்துவிடாது.
கிராம வழக்கில் இன்றும் மடியில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பார்கள். பிள்ளைகளுக்கு அந்த உணர்வினைப் புரியச் செய்வதற்கு - பக்குவப்படுத்துவதற்குத் தங்களால் நேரடியாக முடியாமலும், ஆனால் அது குறித்த விளக்கங்களைப் புகட்ட வேண்டியும் அவர்கள் படுகிறபாடு - முறைப்படுத்த மேற்கொள்ளுகிற சிரமங்கள் உணர்ந்தவர்களுக்கே புரியும்.
ஒரு காலத்தில் சொல்லித் தெரிவதில்லை இக்கலை என்று சொல்லப்பட்ட காம உணர்வு இன்றைய காலகட்டத்தில் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கும் அளவுக்கு வெளிப்படைத் தன்மையாகிவிட்டது, அறிவு - அறிவியல் வளர்ச்சியின் உதவியினாலேயாகும். ஆனாலும், முன்னெப்போதும் இல்லாத பாலியல் வன்முறைகளும் அதிகரித்திருப்பது இது குறித்த புரிதலை அவசியப்படுத்துகிறது.
புரிந்தும் புரியாமலும் இருக்கிற தன் குழந்தையோடு தொலைக்காட்சியில் பொழுது போக்கிக் கொண்டிருக்கிற தந்தை ஒருவர், குறிப்பிட்ட ஒரு விளம்பரம் வருகிற வேளையில் அதனைத் தன் குழந்தை பார்த்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, சமையலறைக்குச் சென்று தண்ணீர் எடுத்து வா என்கிறார். அவருடைய கணிப்பு அந்த உணர்வினைப் புரிந்து கொள்ளும் பக்குவம் தன் பிள்ளைக்கு வரவில்லை என்பதே. அந்தப் பிள்ளையும் தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு வந்து தருகிறது. இப்போது மீண்டும் அதே விளம்பரம் வருகிறது. தந்தை பிள்ளையைப் பார்க்கிறார். அதற்குள் முந்திக்கொண்டு பிள்ளை வேகமாகக் கேட்கிறது, நான் போய் மீண்டும் தண்ணீர் கொண்டு வரட்டுமா? என்று. இங்கு யார் யாரைச் சரியாகக் கணித்திருக்கிறார்கள்?
தன் பிள்ளைகளின் வளர்ச்சியை நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாகக் கண்காணித்து வளர்க்கிற பெற்றோருக்கு பிள்ளைகளின் பருவ வயது மட்டும் பெரும் பொறுப்பைத் தந்து விடுகிறது. வேண்டாத பண்பு என்றும் காமத்தைச் சொல்லிவிட முடியாது. ஆனால், அது மட்டும்தான் வாழ்க்கை என்றும் இருந்து விடக்கூடாது என்கிற இரட்டை மனநிலையில் தங்கள் பிள்ளைகள் சரியான புரிதலைப் பெறவேண்டும் என்று அவர்கள் தவிக்கிற தவிப்பு வார்த்தைகளால் கூறுவதற்கு இயலாதது.
காமம் மட்டுமல்ல, எந்த ஒன்றையும் மறைக்க மறைக்க அதன் மீது விருப்பம் பெருகும். அதேவேளையில், பழகப் பழகப் புளித்துப் போவதும் உண்டு.
தன் மகன் துறவு மேற்கொண்டு விடுவான் என்று பயந்துபோய் உலகத்தில் இருக்கிற அத்தனை சுகங்களையும் அரண்மனையில் குவித்து, துயரத்தின் நிழல்கூட அவனை அண்டவிடாமல் செய்வேன் என்று இன்பச் சிறைக்குள் அடைத்து வைத்த சுத்தோதனர், சித்தார்த்தனிடம் தோற்றுப்போக நேர்ந்தது. வாழ்வின் பொருள் இந்த உணர்வினால் மட்டும் கிடைப்பதில்லை என்று வெறுத்து உதறிவிட்டு, நடுநிசியில் அரண்மனையிலிருந்து கிளம்பிப்போய் புத்தனாகி விட்டார் அந்த மகன்.
உலகத் துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம் காமமே என்று கருத்து கொண்டு தன் மகனுக்கு அந்த உணர்வு தெரியாமலே வளர்க்க வேண்டும் என்று கருதிய விபாண்ட முனிவரின் மகன் கலைக்கோட்டு முனிவர் என்ன ஆனார்? முடிவில் அரசன் மகளையே காதலித்து மணந்து கொண்டார்.
உலக இன்பங்களில் முதன்மையானது என்றும், அறங்களுள் போற்றுதற்குரியது என்றும் கூறப்படும் இந்த உணர்வு கடவுட் பண்புக்கு இணையானது என்று கருதுவாரும் உளர். அதனால்தான் வாத்ஸாயனரும் கொக்கோகரும் இதனை முறைப்படுத்தி இலக்கணம் வகுத்துத் தந்தனர்.
ஆனால், இதன் முறைமை கெடுகிறபோது அதுவே விகாரமாகி விடுகிறது. காமம் இரண்டுக்கும் இடையிலான நடுநிலைப் பண்பாக இருத்தல் வேண்டும்; காரணம் அது உடல் சார்ந்தது மட்டுமன்று, உளமும், அறிவும், மரபும் சார்ந்தது.
ஆனாத செல்வத்து அரம்பையர்கள் தற்சூழ வானாளும் செல்வமும் மண்ணரசும் வேண்டாம் என்று வெறுத்து ஒதுக்கி விட்டு இறையருளே தனக்கு வேண்டும் என்று துறந்தவர்கள் பேறு பெற்றார்கள்.
என்ன கேட்டாலும் உடனே தருவதற்குச் சிவபெருமானே காத்துக் கொண்டிருக்கும் பேறு பெற்றிருந்தும், ராவணேஸ்வரன் அதைப் பெரிதாகப் போற்றாமல், காமத்தில் சிக்குண்டு அழியாப் பழி 
பெற்றான்.
திருவள்ளுவர் அறம், பொருள் என்னும் வரிசையில் இன்பமாகிய காமத்தையும் சுட்டத் தவறவில்லை. அதில், காமத்தை மட்டுமே தனித்துப் பேசாது தமிழ், மரபாகிய இல்லறத்தின் பெருமையை, பெண்மையின் சக்தியை விளக்கிக் கூறுகிறார். அதற்கு அவர் கையாளும் உவமை ஆழ்ந்த பொருளுடையது. மலரினும் மெல்லிது காமம்; சிலர் அதன் செவ்வி தலைப்படு வார் என்று நுண்மைப்படுத்துகிறார்.
காம உணர்வு என்பது மென்மையான மலரைப் போன்றது. மலரை நுகரத்தான் வேண்டும்; ஆனால், உணர்வின் உந்துதலால் கசக்கியோ, வலிந்தோ, தின்றோ அதன் மணத்தை நுகர்ந்து உணர முற்படுவது அறிவீனம். மேலும், மலர் மலராகவே இருப்பதற்காகத் தோன்றவில்லை. 
அது மலர்ந்து சுரந்து, காயாக இறுகிப் பின்னர் விளைந்து முழுமையாய்க் கனிந்து நிறைந்து வேரிலிருந்து பெற்ற மரபெனும் விதையைத் தன்னுள் பொதித்து விளங்க வேண்டும் என்பதுதான் அதன் உட்பொருள்.
காமம் என்பது துய்ப்புணர்வு மட்டுமல்ல. மரபினைப் பெருக்குகிற மானுடத் தவம். ஆதலால், அதனை மலரை நுகரும் பண்பு போல் அணுகுக என்று தன் பிள்ளைகளாகிய உலக மக்களுக்கு அறிவுறுத்தினார் திருவள்ளுவர். ஆனாலும் என்ன பயன்? சிலர்தானே அதன் செவ்வி தலைப்படுகிறார்கள்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/28/மலரினும்-மெல்லிது-3066205.html
3065517 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கானல் நீராகும் வங்கிகளின் சேவை பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Thursday, December 27, 2018 01:17 AM +0530 மக்களின் சேமிப்பை மிகப் பெரிய மூலதனமாகக் கொண்டு வளர்ந்து வரும் வங்கிகள் 19.7.1969 அன்று எந்த நோக்கத்திற்காக தேசியமயமாக்கப்பட்டதோ, அந்த நோக்கத்திலிருந்து விலகி, ஏழை, எளிய நடுத்தர மக்களுக்கு சேவை செய்வது தங்களது பணியல்ல என்பதை எடுத்துக்காட்டும் விதமாக அவ்வப்போது வங்கி ஊழியர்களின் வேலைநிறுத்தம் அமைந்துள்ளது.
இந்தியா முழுவதும் தோராயமாக 90,000 வங்கிக் கிளைகள் இயங்கி வருகின்றன. தமிழகத்தில் மட்டும் சுமார் 15,000 வங்கிக் கிளைகள் உள்ளன. வங்கிகளில் 10 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் பணி புரிந்து வருகின்றனர். 
மத்திய அரசின் கவனத்தை ஈர்த்து வங்கி ஊழியர்கள் தங்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற பல்வேறு வழிவகைகள் உள்ள நிலையில், இவ்வாறு பணி ஏதும் செய்யாமல் நாட்டின் பொருளாதாரத்தைப் பாதிக்கும் வகையில் பணபரிவர்த்தனைகளை முடக்கச் செய்வது எந்த வகையில் நியாயம் என்று தெரியவில்லை.
தேசிய மயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளின் செயல்பாடும், சாதனைகளும் போற்றுதலுக்குரியது என்றாலும், வாடிக்கையாளருக்கு சேவை எனும்போது அவை பின்னுக்குச் சென்றுவிடுகின்றன. அண்மைக்காலமாக வங்கிகள் தங்கள் வாடிக்கையாளர்களைத் துன்புறுத்துவதையே வாடிக்கையாகக் கொண்டுள்ளன.
பாங்க் ஆஃப் பரோடா வங்கியுடன் விஜயா வங்கி, தேனா வங்கி ஆகியவற்றை இணைக்க மத்திய அரசு முடிவு செய்துள்ளதற்கும், சில வங்கிகளின் கிளைகளை மூடுவதற்கும் வங்கி ஊழியர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றனர். இதைக் கண்டித்து கடந்த 21ஆம் தேதி வங்கி ஊழியர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வங்கிச் சேவையை முடக்கினர். அன்றுதான் வங்கிகள் செயல்படவில்லை; இயங்கவில்லை; அடுத்த நாள் சனிக்கிழமை போகலாம் என்றால், அன்றைய தினம் நான்காம் சனிக்கிழமை என்பதால் வங்கி ஊழியர்களுக்கு விடுமுறை நாளாம்; ஞாயிற்றுக்கிழமை வழக்கமான விடுமுறை.
தொடர்ந்து திங்கள்கிழமை ஒரு நாள் வங்கிகள் செயல்பட்டன; செவ்வாய்க்கிழமை (டிச.25) கிறிஸ்துமஸ் பொது விடுமுறை; வங்கிகளை இணைக்கக்கூடாது என்பதை வலியுறுத்தி 26-ஆம் தேதி புதன்கிழமை மீண்டும் ஒரு நாள் போராட்டத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். எனவே, இந்த ஆறு நாள்களில் திங்கள்கிழமை தவிர மற்ற நாள்கள் வங்கிகள் செயல்படவில்லை.
இவ்வாறு வங்கிகள் தொடர்ந்து செயல்படாமல் இருக்கும்போது, பொது மக்கள் பல்வேறு விதங்களில் அல்லல்படுகின்றனர். இதனால், வங்கி பணப் பரிமாற்றம் மற்றும் பொது மக்களுக்கான சேவைகள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகின்றன.
அடாது மழை பெய்தாலும், விடாது வெயில் அடித்தாலும் தங்களுக்கு வர வேண்டிய மாத ஊதியம் எந்த வகையிலும் பாதிக்கப்படாது என்பதால், வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சேவை செய்வதை வங்கிகள் புறந்தள்ளி வருகின்றன. 
குறிப்பாக, ஆண்டுக்கு நான்கு நாள்களாவது பொதுத் துறை வங்கிகள் ஏதாவது ஒரு காரணங்களை கையிலெடுத்துக் கொண்டு வங்கிச் சேவைகளை முடக்கி பொது மக்களையும், அன்றாடம் பணம் புழங்கி தொழில் நடத்தும் வியாபாரிகளையும், நிறுவனங்களையும் பெரும் இன்னல்களுக்கு உள்ளாக்கி வருகின்றன. இவர்களின் வேலைநிறுத்தத்தால் நாடு முழுவதும் பண பரிவர்த்தனை முடங்கியுள்ளது. இதனால் ஒரு லட்சம் கோடிக்கும் அதிகமான காசோலை பரிவர்த்தனைகளும், தமிழகத்தில் ஒரு நாளைக்கு 100 கோடி மதிப்புள்ள உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டுப் பண பரிவர்த்தனைகளும், 10 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் காசோலை பரிவர்த்தனைகளும் ஏற்றுமதி, இறக்குமதி கணக்கு, அரசாங்கக் கருவூல கணக்குப் பெரிதாகப் பாதிக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது. 
வங்கி ஊழியர்கள் வேலை நிறுத்தத்தால் பொது மக்கள், வியாபாரிகள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர். பணம் செலுத்துவது, பணம் எடுப்பது, மாணவர்கள் போட்டித் தேர்வுகளுக்காக மற்றும் பொது மக்கள் அவசர அவசியத்துக்காக வங்கி வரைவோலை வாங்குவது போன்ற பணிகள் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. வங்கி ஊழியர்கள்தான் போராடுகின்றனர் என்றால், தானியங்கி பணம் வழங்கும் இயந்திரங்களும் சரியாக இயங்குவதில்லை. அதில் பணம் நிரப்பப்படுவதுமில்லை.
இதனால், வாடிக்கையாளர்கள் பெரும் சிரமத்திற்கு உள்ளாகின்றனர். தானியங்கி வைப்பு இயந்திரம் 200 மற்றும் 50 ரூபாய் நோட்டுகளை ஏற்றுக் கொள்ளாதாம். சில வங்கிகள் இதற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை சேவைக் கட்டணமாகப் பிடித்துக் கொள்கின்றன.
பாரத ஸ்டேட் வங்கி தனது வாடிக்கையாளர்கள் தானியங்கி பணம் வழங்கும் இயந்திரத்திலிருந்து ஒரு நாளைக்கு 20 ஆயிரம் ரூபாய் மட்டுமே எடுக்கலாம் என அறிவித்துள்ளது; கணக்கு வைத்திருக்கும் வங்கியின் ஏடிஎம்கள் மற்றும் பிற வங்கிகளில் பணம் எடுப்பதற்கும் இப்போதெல்லாம் பல கட்டுப்பாடுகள், குறிப்பிட்ட முறைக்கு மேல் எடுத்தால் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை பிடித்தம் வேறு. இவ்வாறு பொது மக்கள் தாங்கள் சேமித்த பணத்தை எடுக்கும்போது அனுபவிக்கும் இன்னல்களை வங்கி ஊழியர்கள் உணருவதேயில்லை. 
பல பண முதலைகள் வங்கிகளுக்குத் தர வேண்டிய வாராக் கடன்களைச் செலுத்தாமல் அயல்நாடுகளில் சொகுசு வாழ்க்கையை மேற்கொண்டிருக்கும் போது, அதை இன்னும் வங்கிகளால் வசூலிக்க முடியவில்லை. ஆனால், ஏழை, எளிய மக்கள், விவசாயிகள், மாணவர்கள், சிறுதொழில் முனைவோர் கடன் கேட்டால், நிறைய நிபந்தனைகளைக் காட்டி அவர்களை வங்கிப் பக்கமே அண்ட விடுவதில்லை. பெரும்பாலான வங்கிகளில் இப்போதெல்லாம் வடஇந்தியர்களும் பணியில் உள்ளனர். அவர்களுக்குத் தமிழ் பேசத் தெரியவில்லை. 
முதியவர்களும், ஓய்வூதியதாரர்களும், பெண்களும் இவர்களிடம் தங்கள் கணக்கு தொடர்பாக சந்தேகம் கேட்டால், எந்தப் பதிலும் கிடைப்பதில்லை. பல வங்கிகளில் வாடிக்கையாளர்களின் கணக்குப் புத்தகத்தில் கணக்கு விவரங்களைப் பதிவு செய்து தருவதேயில்லை. வங்கிக் கணக்கில் இருக்கும் தொகை பற்றி அறிய ஏடிஎம் இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்தினாலும் ஒரு குறிப்பட்ட தொகையைப் பிடித்து விடுகிறார்கள்.
வங்கிக் கணக்குப் புத்தகத்தில் வாடிக்கையாளர்களின் இருப்புத் தொகைகளைப் பதிவு செய்தாலும் ஏகப்பட்ட குளறுபடிகள். இதுபோன்று வங்கி வாடிக்கையாளர்கள் நாளும் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகளுக்காக வங்கி ஊழியர்கள் போராடினால் பொது மக்கள் பெரிதும் பயனடைவார்கள். 
மத்திய மாநில அரசு ஊழியர்களுக்கு உள்ளது போல், வங்கி ஊழியர்களுக்கும் பொது விடுமுறை நாள்கள், தற்செயல் விடுப்புகள், மத சார்பு விடுப்புகள், இவை தவிர மருத்துவ விடுப்புகள், ஈட்டிய விடுப்புகள், ஈட்டா விடுப்புகள் போன்ற விடுப்புகளும் உள்ளன. மேலும், இவர்களுக்கு 2015ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் முதல், ஒவ்வொரு மாதமும் இரண்டு மற்றும் நான்காம் சனிக்கிழமை விடுமுறை நடைமுறையில் உள்ளது.
முன்பெல்லாம் தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளில் 50 ரூபாய் சேமிப்புக் கணக்கில் வைத்திருக்கும் வாடிக்கையாளர்கூட மரியாதையாக நடத்தப்படுவார். ஊழியர்களின் மெத்தனப்போக்கோ, கோபமோ, முகம் சுளிப்போ, வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடுவதோ அறவே கிடையாது.
இத்தனைக்கும் அந்த ஊழியர்கள் குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் உட்காரவில்லை, கணினி பயன்பாடும் கிடையாது. எல்லாம் மூளையைப் பயன்படுத்தி, கையால் கணக்குப் போட்டு வங்கி பரிவர்த்தனை புத்தகத்திலும், வாடிக்கையாளர்களின் வங்கிப் புத்தகத்திலும்தான் எழுத வேண்டும். ஆனால், இப்போதோ எல்லாம் கணினிமயமாகிவிட்ட பின்பு, வங்கிகளின் சேவை என்பது கசப்பாகவே உள்ளது. 
வங்கிகளுக்கு வருபவர்கள் அனைவரும் படித்தவர்கள் அல்ல; அவர்கள் அன்றாடக் கூலிகள், தொழிலாளர்கள், பாமரர்கள் என்பதை வங்கி ஊழியர்கள் பலர் உணர்வதே இல்லை. 
1890ஆம் ஆண்டில் தென்னாப்பிரிகாவில் காந்திஜி உரையாற்றிய போது, ஒரு வாடிக்கையாளர் எங்கள் வளாகத்தில் மிக முக்கியமான வருகையாளர் ஆகிறார். அவர் எங்களைச் சார்ந்து இல்லை. நாங்கள் அவரைச் சார்ந்து இருக்கிறோம். அவர் எங்கள் வேலைக்கு ஒரு இடையூறு அல்ல, அவர் நம் சேவை கருதி வந்துள்ளார். அவர் நம் வியாபாரத்தில் ஒரு வெளியாளர் அல்ல. அவருக்கு வேலை செய்வதன் மூலம் நாங்கள் அவருக்கு ஒத்தாசை செய்யவில்லை. அந்த வாய்ப்பை அவர் எங்களுக்கு வழங்கியதன் மூலம் அவர்தான் எங்களுக்கு ஒத்தாசை செய்கிறார் என்று சொன்னதை வங்கி ஊழியர்கள் எப்போதும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
வேலைக்கு வந்தால்தான் சம்பளம் என்ற நிலை வந்தாலொழிய அரசு ஊழியர்கள் மத்தியிலும், வங்கி ஊழியர்கள் மத்தியிலும் இந்நிலை மாறாது.
வாடிக்கையாளர்கள்தான் எஜமானர்கள்; அவர்கள் இல்லையென்றால் தங்களுக்கு வேலை இல்லை என்பதை வங்கி ஊழியர்கள் நன்கு உணர வேண்டும்.
வங்கித் துறையில் வாடிக்கையாளர்கள் நலன் பாதுகாக்கப்பட அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளில் வாடிக்கையாளர்களின் நலன் பாதுகாக்கப்படவில்லை என்பதால், வங்கிகள் தேசிய மயமாக்கப்பட்டதன் நோக்கம் நிறைவேறவில்லை. தனியார் வங்கிகளை நோக்கி வாடிக்கையாளர்கள் படையெடுக்கும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/27/கானல்-நீராகும்-வங்கிகளின்-சேவை-3065517.html
3065516 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் என்ன வளம் இல்லை இந்தத் திருநாட்டில்? எஸ்ஏ. முத்துபாரதி DIN Thursday, December 27, 2018 01:16 AM +0530 இன்றைய இந்தியர்களில் சிலரிடம் இந்தியா குறித்து தாழ்வு மனப்பான்மை நிலவுகிறது. இது நாளடைவில் வளர்வதற்குக் காரணம், பலர் எதிர்மறைச் சிந்தனையாளராக உள்ளதுதான். இவர்கள் எப்போதும் எதையாவது எதிர்த்துக்கொண்டே இருப்பதும், பிறரைக் குறைசொல்லிக்கொண்டே இருப்பதும் கடமையாகக் கொண்டிருப்பார்கள். இப்படியான எதிர்மறை மனிதர்களிடம் இருந்து நாம் சற்று விலகியிருந்தாலே போதும். 
எண்ணம்தான் வாழ்க்கையாகிறது. நமது எண்ணத்தில் எப்போதும் நேர்மறையான எண்ணங்கள் மற்றும் சந்திக்கும் நபர்களின் நேர்மையான போக்கு ஆகியவை தற்கால தேவைகள். இவ்வளவு மக்கள் தொகை இருக்கிறது நம்மால் ஒலிம்பிக்கில் ஒரு தங்கம்கூட வாங்க முடியவில்லை எனப் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். 
அடுத்தடுத்து பதக்கங்கள் வாங்க ஆரம்பித்தவுடன், இவ்வளவு பெரிய நாட்டிலிருந்து இவ்வளவு வீரர்கள் பங்கேற்று சில பதக்கங்கள் மட்டுமே பெறமுடிந்தது எனக் கேலி பேசுவார்கள்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் அவன் வாழும் நாட்டைப் பற்றி முழுமையாக முதலில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். 
நாட்டின் பழைமை, பண்பாடு, நாகரிகம், வரலாறு மற்றும் பூகோள அமைப்பு ஆகியன குறித்தும், நாட்டின் வளங்கள் என்னென்ன என்றும் அறிந்திருக்க வேண்டும். இவற்றை எல்லாம் முறையாகப் புரிந்திருந்தால், நமக்கு வெளிநாடு மீதான மோகம் குறைந்திருக்கும். இதை விடுத்து ஏதாவது ஒரு வெளிநாட்டிற்குச் சென்று வந்து அந்த நாட்டைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசுவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர்.
என்ன வளம் இல்லை இந்தத் திருநாட்டில்? என்கிற கவிஞர் அ. மருதகாசியின் பாடல் வரி பலருக்கும் நினைவிருக்கலாம். பெரும்பாலோர் இந்தியாவிலிருந்து என்னென்ன பொருள்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன என்பதும், வெளிநாட்டினர் செய்த முதலீடுகள் குறித்தும், வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் போட்டிபோட்டு இந்தியாவில் நிறுவனங்களைத் தொடங்குவதன் காரணத்தையும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். 
தனிமனித வருமானம் என்பது பலமடங்கு உயர்ந்துள்ளது. விலைவாசி எனும் பொருள்களின் விலையும் அதிகரிக்கத்தான் செய்துள்ளது. மக்கள் தொகை அதிகமாவதால், அவர்களுக்கான அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, இருப்பிடம், ஆடை, கல்வி என பலவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டியுள்ளது. 
இந்தியாவில் என்னென்ன பொருள்கள் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றுள்ளன; இந்தியாவின் ஏற்றுமதி வர்த்தகம் எந்தெந்த மாநிலங்களில் சிறப்பாக நடைபெறுகிறது; வர்த்தகம் வளர அரசாங்கம் செய்கின்ற உதவிகள் என்னென்ன ஆகியன குறித்தும் இந்தியாவிற்கு எதிரான பெரும்பாலான விமர்சகர்களுக்குத் தெரிவதில்லை.
முற்போக்குவாதிகள் எனச் சிலர் வெளியிடும் அறிக்கை மற்றும் பிரசாரம் காரணமாகப் பொதுமக்களிடம் உண்மையானசெய்திகள், அறிவிப்புகள், வளர்ச்சி குறித்தான செய்திகள் சென்று சேர்வதில்லை. இதனால், இந்தியாவிற்கு எதிரான கருத்துகளை இதனால், தங்கள் கூட்டங்களில் பரப்பி வருகின்றனர். 
எந்தெந்தத் துறைகளில் இந்தியா அசுர வளர்ச்சி கண்டுள்ளது என்பதைப் பட்டியலிட்டால், பக்கங்கள் போதாது. எனவே, குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சி குறித்து மேலோட்டமாகக் குறிப்பிட வேண்டுமெனில், தொழிற்சாலை தயாரிப்புகள், 
ஜவுளி பொருள்கள், மின் சாதனங்கள், பின்னலாடை பொருள்கள், இயந்திரங்கள் மற்றும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் தயாரிப்புகளையும் பரவலாகக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.
இந்தியாவின் பெருமையை ஒவ்வோர் இந்தியனும் மனதில் கொள்ளவேண்டும். நம்மைப் போன்றதொரு நேர்மறை எண்ணம் கொண்ட நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது நாட்டை எப்போதும் பிற நாடுகள் மத்தியில் மதிப்புடனும், மரியாதையுடனும் நடந்து கொள்ள உதவும். 
சுற்றியுள்ள எதிரி நாடுகள் இந்தியாவிற்கு எந்த விதத்தில் தொந்தரவு தரலாம் என்கிற தவறான சிந்தனையுடன் செயல்படுகின்றன. ஆனால், உண்மையான உழைப்பு என்றும் தோற்காது. நமக்கும் முன்பாக சுதந்திரம் பெற்ற பல நாடுகள் இன்னும்கூட சரியான வழிகாட்டுதலின்றி இருக்கின்றன. ஆனால், இந்தியா எத்தனையோ அந்நியப் படையெடுப்பு களையும் தாண்டி, நேர்மையான பாதையில் வெற்றிநடை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்தியா வளர்ச்சி அடைந்த நாடாக மாறுவதற்கு இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆகலாம். அதற்குப் பலவிதமான தடைகள் இப்போது உள்ளன. அதைத் தகர்த்து நேர்மறை எண்ணங்களுடன் செயல்பட்டால் இயற்கையும் நமக்கு வழிவகுக்கும். பல நாடுகளுக்குப் பல விதங்களில் முன்னுதாரணமாக இந்தியா விளங்கி வருகிறது.
நமது கடமை என்னவென்றால், இந்திய நாட்டின் பெருமையை மனதில் கொண்டு இயன்றவரை உழைத்து வாழவேண்டும். நமது நாட்டின் ஏதாவது பொருள்கள் குறையாக இருக்கலாம். ஏதாவது உற்பத்திக் குறைவாக இருக்கலாம். அதற்கான காரணங்களைக் கண்டறிந்து, அந்தக் குறையைக் களைவதற்குத் தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
இனிமேலாவது ஒவ்வோர் இந்தியனும் இந்தியா எனது தாய்நாடு என்கிற மரியாதையை மனதில் வைத்து செயல்பட்டால் நல்லது. நீர்வளம், கனிம வளம், மனித வளம், பிற இயற்கை வளங்கள், தொழில் வளங்கள், விவசாயம், கல்வி, மருத்துவம், கட்டுமானம் என பலவித சிறப்பான அம்சங்களுடன் இந்தியா தனக்கான முன்னேற்றத்தை உறுதிப்படுத்தி வருகிறது. 
வெளிநாட்டு மோகம் கொண்டு பயணிக்கிற மனிதர்களால் இந்தியாவிற்குப் பயன் ஏதுமில்லை. என்ன வளம் இல்லை இந்தத் திருநாட்டில்; ஏன் கையை ஏந்த வேண்டும் வெளிநாட்டில்? என்கிற பாடல் வரிகளைப் போல இருக்கின்ற வளங்களை சிறப்பான திட்டங்களுடன் செயல்படுத்தி, இந்தியாவின் வளர்ச்சியை மேலும் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/27/என்ன-வளம்-இல்லை-இந்தத்-திருநாட்டில்-3065516.html
3064869 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காந்தியத்தை கடைப்பிடிப்போம்! முனைவர் அ. பிச்சை DIN Wednesday, December 26, 2018 01:19 AM +0530 காந்தியம் என்ற உங்கள் சித்தாந்தத்தை விரிவாக விளக்க முடியுமா என ஓர் இளைஞர் அண்ணல் காந்தியிடம் கேள்வி எழுப்பினார். அதற்கு அவர் தந்த பதில்: 
நமது தேசத்தில் பழமையான பண்பாடுகள், பாரம்பரியம் மிக்க கலாசாரத்தில் நல்லவற்றை நான் எடுக்கிறேன். அவற்றை என் மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்கிறேன். அவற்றுக்கு நான் உரிமை கொண்டாட முடியாது. புத்தரும், ரமணரும், விவேகானந்தரும், சித்தர்களும், யோகிகளும் ஏற்கெனவே நமக்குக் கற்பித்தவை அவை. 
சத்தியம், அஹிம்சை, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்பவை இந்தியப் பண்பாட்டின் கூறுகளல்லவா? அவற்றுக்கு காந்தியம் என்று நீங்கள் பெயர் சூட்டினால், நான் என்ன செய்ய முடியும்? எனப் பதிலுரைத்தார். 
அண்ணல் 1915-இல் தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து இந்தியா திரும்பியபோது, தேசம் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தது. மக்களோ பல அவலங்களுக்கு ஆட்பட்டுக் கிடந்தார்கள். விடுதலைக்கான தேசிய இயக்கம் வீறு கொண்டு நின்றது. அப்பொழுது அண்ணல் காந்தி சொன்னார்:
வெள்ளையர் ஆட்சியை வெளியேற்றுவது மட்டுமே என் இலட்சியம் அல்ல; இன்றில்லாவிட்டாலும், என்றாவது ஒரு நாள் அவர்கள் வெளியேறுவது நிச்சயம்! சகோதரர்களே! முதலில் உங்கள் மனங்களிலிருந்து பயத்தை வெளியேற்றுங்கள்; தாழ்வு மனப்பான்மையைத் தூக்கி எறியுங்கள் என்றார். 
அச்சமும், தாழ்வு மனப்பான்மையும் ஏதாவதொரு விதத்தில் நம் உள்ளத்தில் ஒளிந்து கொண்டுதானே இருக்கிறது; அதனை அறவே ஒழிக்க வேண்டும். தன்மானத்தோடு, சுய மரியாதையோடு வாழ வேண்டும். காந்திஜி கற்பித்த இந்தப் போதனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் என்ன கஷ்டம்?
அரிச்சந்திரா நாடகம் பார்த்த அவர், சத்தியத்தின் நித்தியத்தை உணர்ந்தார்; இனி எந்நாளும் உண்மையே பேசுவேன் என உறுதிமொழி எடுத்தார். அதனை ஊருக்கும் உபதேசித்தார்.
நாம் நாள்தோறும் பழகும் பெற்றோர், பிள்ளைகள், உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் என்று எல்லோரிடமும் உண்மையைத்தானே பேசுகிறோம். தவறு செய்பவனும், தகாத வழியில் நடப்பவனும்தானே உண்மைக்குப் புறம்பாகப் பேசுகிறான். திருடனும் திருந்தி விட்டால், உண்மை தானே பேசுவான், உத்தமர் காந்தியின் உபதேசம் நடை முறை சாத்தியம் தானே!
பெற்றோர் பிரியமுடன் அவருக்கு வைத்த பெயர்: மோகன் தாஸ் கரம் சந்த் காந்தி. மற்றவர்கள் ஆரம்பத்தில் அவரை எம்.கே.காந்தி என்றார்கள். அவரை மதிக்காத பிரிட்டீஷாரோ, அந்த மனிதன் காந்தி (That Man Gandhi) என்றார்கள்.
அவர் மீது வெறுப்பை உமிழ்ந்த வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலோ அரை நிர்வாணப் பக்கிரி (Half-Naked Fakir)  அவர் என்றார். தென்னாப்பிரிக்காவின் கருப்பின மக்களோ அவரை மனித உரிமைக்கான போராளி எனப் போற்றினார்கள். இந்திய மக்கள் தேசப்பிதா என்றார்கள். மனித சமுதாயமோ அவரை மகாத்மா எனக் கொண்டாடுகிறது.
அப்பெருமகனை மோகன் என்று பெயரிட்டு அழைக்கும் உரிமை பெற்றவர் சி.எப். ஆண்ட்ரூஸ் என்ற இங்கிலாந்து தேசத்து கிறிஸ்துவப் பாதிரியார் ஒருவர் மட்டுமே. 
அண்ணலின் பெருமையை உணர்ந்த அவர், அண்ணலை கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்ற இயலுமா என முயன்றவர் அவர். அதற்காகவே தென்னாப்பிரிக்கா சென்று அண்ணல் நிறுவிய பீனிக்ஸ் ஆசிரமத்தில் தங்கினார். நாள் தவறாமல் உரையாடல் நடந்தது.
அப்பொழுது அண்ணல், உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான போதனை ஒன்றைச் சொல்லுங்களேன் என்றார். அதற்கு ஆண்ட்ரூஸ் உங்கள் பகைவனையும் நேசியுங்கள்; இதுவே எனக்குப் பிடித்த சிறந்த போதனை என்றார். அது கேட்டு அண்ணல் அமைதியாக இருந்தார்.
ஆண்ட்ரூஸ் அண்ணலை நோக்கி இதற்கு உங்கள் பதில் என்ன எனக் கேட்டார். அண்ணல் அமைதியாகச் சொல்கிறார். பகைவனையும் நேசிக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள்! ஆனால் எனக்குப் பகைவனே இல்லையே! என்றார். இப்படியும் ஒரு மனிதரா என வியக்கிறார் ஆண்ட்ரூஸ். அன்று முதல் அண்ணலின் ஆருயிர் நண்பராக மட்டுமல்ல, சீடராகவும் மாறுகிறார் ஆண்ட்ரூஸ்.
ஆனால், இன்று வாழும் சிலர் எதிர் வீட்டுக்காரனை எதிரியாகப் பார்க்கிறார்கள்; பக்கத்து வீட்டுக்காரனை பகைவன் என்கிறார்கள்; அண்டை வீட்டானோடு சண்டைக்குச் சமயம் பார்க்கிறார்கள். எனக்கு எல்லோரும் நல்லவரே! எவரிடமும் பகைமை இல்லை என்ற எண்ணம் முளைத்தால், நல்லது நடக்கும்; அல்லாதது அகலும். காந்திஜியின் இந்தக் கருத்து கடைப்பிடிக்கக் கூடியதுதானே!
அண்ணல் 1915-இல் இந்தியா திரும்பியபோது, முதலாம் உலகப் போர் (1914-1918) நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆயுத பலம், ஆயுத பலத்தோடு மோதியது. எவருக்கும் வெற்றியில்லை.
இரு பக்கத்திலும் இழப்பு, இறப்பு, சோகம், சொல்லொணாத் துயரம்! இதனால் யாருக்கு என்ன பயன்? போரைத்தடுக்க பன்னாடுகளின் சங்கம்  (League of Nations)  உருவானது.
அப்பொழுது தனிமனிதன் பாபுஜி ஆயுத பலத்தை அன்பால், அஹிம்சையால், சத்தியத்தால் வெல்வேன் என்றார். சகல வல்லமை படைத்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை, சத்தியாக்கிரக வழியில் எதிர்கொண்டார். நான் பிரிட்டிஷாரை நேசிக்கிறேன்; ஆனால் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை வெறுக்கிறேன் என்று பகிரங்கமாக அறிவித்தார். இவரை எப்படி எதிர் கொள்வது, சமாளிப்பது என்று தெரியாமல் ஆங்கிலேய ஆட்சியினர் திகைத்தனர்.
நான் எவருக்கும், என்னை எதிர்ப்போருக்கும் தீங்கிழைக்க மாட்டேன். என்னை நானே வருத்திக் கொள்வேன்; என் இலட்சியத்தை சத்திய வழியில் அடைவேன் என்றார். சத்திய வழியில் சாம்ராஜ்யத்தை எதிர் கொண்டார் மகாத்மா! அதே வழியில் சாதாரண பிரச்னைகளை நாம் எதிர்கொள்ள முடியாதா?
என் கண்ணைச் குருடாக்கினால், உன் கண்ணை நான் குருடாக்குவேன்என்ற தத்துவம் உலகத்தையே குருடாக்கிவிடுமே! பழிக்குப் பழி, தாக்குதலுக்கு மறு தாக்குதல் என்பது தகாத செயல் அல்லவா எனக் கேட்டார்.
அன்பை, அஹிம்சையை கோழையால் வெளிப்படுத்த இயலாது. அது வீரனின் சிறப்புரிமை; மன்னிக்கும் மாண்பு நலிந்தவனுக்கு இல்லை; அது வலிமையின் அடையாளம், அரிய பண்பு என்றார்.
என் மத நம்பிக்கையின் முதல் அம்சம் அஹிம்சையே; இறுதி அம்சமும் அஹிம்சையே என்றார். அண்ணல் வழி நடந்தால், அல்லல்கள் நீங்கும்; நன்மைகள் நடக்கும், அமைதியும், மகிழ்வும் உறுதியாகும். புனிதர் காந்தியின் வாக்கு பொய்த்ததில்லை!
சட்டப்படிப்புக்காக லண்டன் சென்றார்; பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்றார். ஆங்கிலத்தில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றார் என்றாலும், இந்து சுயராஜ்யம் என்ற தனது முதல் நூலை ஆங்கிலத்தில் எழுதவில்லை; தன் தாய் மொழியாம் குஜராத்தியில் அல்லவா எழுதினார்; தாய்மொழியில் பேசுங்கள், எழுதுங்கள், பயிலுங்கள் என்று சொன்னவர் பாபுஜி! அண்ணல் அன்று சொன்னதை இன்றாவது செயல்படுத்தினால் என்ன?
அண்ணலின் குடும்பப் பொருளாதாரப் பின்னணிக்கு அழகிய மாளிகையில் அவர் வசித்திருக்கலாம்; ஆனால் அவர் மேற்கொண்டதோ, ஆசிரம வாழ்க்கை! அதன் மூலம் ஆசிரம வாழ்வை அனைவருக்கும் அவர் பரிந்துரைக்கவில்லை!
அதன் மூலம் அவர் கற்பித்த பாடம்; எளிமையாக வாழுங்கள்; அப்போதுதான் ஏழைகள் வாழ்வது எளிதாக இருக்கும் என்றார். இயன்ற அளவு எளிய வாழ்க்கையை நாம் கடைப்பிடித்தால் என்ன?
காலம் தவறாமை; தரையில் அமர்ந்தே உணவருந்துவது; வைஸ்ராயே அழைத்தாலும் மௌன விரதத்தை முறிக்க மாட்டேன் என்ற வைராக்கியம் - இவைதான் எங்கள் இந்தியப் பண்பாடு என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.
காந்திஜி. அண்ணலின் இந்தச் செயல்கள் அடுத்தவருக்கு வினோதமானதாகத் தோன்றியிருக்கலாம். ஆனால், அவரது வைராக்கியம்தான் அவரது வெற்றிக்கு வழி வகுத்தது! அண்ணலின் மலையளவு வைராக்கியத்தில் கடுகளவாவது நாம் கடைப்பிடித்தால் என்ன?
அமைதி, பொறுமை, சகிப்புத் தன்மை, தியாகம் - ஆகிய அனைத்து நற்பண்புகளின் திரண்ட உருவே பெண்கள். அனைத்து சமுதாயத்திலும் உணவை முதலில் சமைப்பவள் பெண்; கடைசியாகச் சாப்பிடுவது பெண். ஒரு பெண் பிறருக்காகவே வாழ்கிறார். அது மாற வேண்டும் என்றார் அண்ணல்.
அத்தகைய மாற்றம் புதிய சட்டங்கள் மூலமும், நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கள் மூலமும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன இன்று! அவற்றை வரவேற்று கடைப்பிடிப்பதுதானே காந்திய வழியில் நடை பயில்வது ஆகும்!
உலகளாவிய அளவில் சிந்தியுங்கள்; ஊரளவில் உங்கள் செயல்பாட்டை தொடங்குங்கள் என்றார் அவர். தொழில் வளர்ச்சியை அவர் முற்றிலுமாக எதிர்க்கவில்லை; அதனை ஒரு வரம்புக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும்.
மனித வளத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; மனித சக்தியை இயந்திரம் என்ற சாதனத்தால் நிரப்ப முயற்சிப்பது தோல்வியில் முடியும் என்றார். மனித உழைப்பை அதிகப்படுத்தி இயந்திரப் பயன்பாட்டை குறைக்கும் நடவடிக்கையை எடுத்தால் என்ன?
தேசவிடுதலை என்பது காந்திஜிக்கு இரண்டாம்பட்சமாக இருந்திருக்கலாம். சமுதாய மறுமலர்ச்சியும், பொருளாதார வளர்ச்சியும் அவரால் முன்னுரிமை கொடுக்கப்பட்டன.
காந்திஜி கனவு கண்ட சமுதாய மறு மலர்ச்சியை கிராமிய பொருளாதார வளர்ச்சிப்பாதையை நாம் ஏற்றுக் கொள்வதில் என்ன தயக்கம்?
மனித சமுதாயம் கடல் போன்றது. அதில் சில துளிகள் மாசுபட்டிருக்கலாம்; அதற்காக கடல் முழுவதும் அசுத்தமானதாகக் கருத முடியாது. ஆகவே மனித சமுதாயத்தின் மீது நம்பிக்கை இழக்கக் கூடாது என்றார் மகாத்மா. மனித சமுதாயத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்துத்தானே நாம் வாழ்கிறோம்!
மகாத்மா மறைந்து விட்டார். ஆனால் அவரது பேச்சுக்கள் நம் காதுகளில் ஒலிக்கின்றன. அவரது எழுத்துகள் நம் கண்முன் வருகின்றன. அவரது போதனைகள் நம் உள்ளத்தில் பதிந்திருக்கின்றன.
அண்ணல் மறைந்த போது, அண்ணல் மறைந்துவிட்டார்; ஆனால் அந்த ஒளிவிளக்கு அணைந்துவிட்டது எனச் சொல்வது தவறு, அந்த விளக்கு அணையாமல் என்றும் நமக்கு வழிகாட்டும். அவ்வழியில் நடப்போம் நாம் என்றார் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு.
காந்தியைப் புறக்கணிப்பது நமக்கு இழப்பையே தரும் என்றார் மார்ட்டின் லூதர் கிங்.
மகாத்மா வழி நடப்போம்; மனித சமுதாயத்தை வாழ வைப்போம்!

கட்டுரையாளர்:
காந்திய அறிஞர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/26/காந்தியத்தை-கடைப்பிடிப்போம்-3064869.html
3064317 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஜனநாயகத்தைத் தொலைத்துவிட்டால்... கோமல் அன்பரசன் DIN Tuesday, December 25, 2018 02:38 AM +0530 எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., அமைச்சர், முதல்வர், பிரதமர் போன்ற பதவிகளில் இருக்கும் தனி நபர்கள் அதிகாரம் மிக்கவர்களாக நம் கண்ணுக்குத் தெரிகிறார்கள். ஆனால், நடைமுறையில் அதிகாரம் அவர்களிடம் இல்லை என்பதே உண்மை.
ஊராட்சி மன்றத்தில் தொடங்கி நாடாளுமன்றம் வரையிலான குடியாட்சியின் கட்டமைப்புகளே அதிகாரம் கொண்டவை. நாட்டில் என்னவெல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கும் சக்தி படைத்தவை இந்த மக்கள் மன்றங்கள்தான்! இவைதான் நம் ஜனநாயகத்தின் கோயில்கள் இவற்றின் ஒப்புதல் இன்றி எதுவும் சாத்தியமாகாது.
நிதி ஒதுக்கீட்டில் ஆரம்பித்து நீதி பரிபாலனத்துக்குத் தேவையான சட்டங்களை இயற்றுதல் வரை எல்லாமும் மக்கள் மன்றங்களில்தான் நடக்கின்றன. இவை ஆக்கப்பூர்வமாகப் பேசினால், செயல்பட்டால் மட்டுமே தேசமும் அந்தப் பாதையில் பயணிக்கும். இங்கே கோளாறு என்றால், அது நாட்டின் நிகழ்காலத்தை, எதிர்காலத்தைப் பாதிக்கும்.
நாடாளுமன்றத்தைப் பொருத்தமட்டில் உச்சபட்ச ஜனநாயகத்தோடு திகழ்ந்தது நேருவின் காலம். சுதந்திர இந்தியாவில் முதல் ஊழல் புகாருக்கு ஆளான ராமகிருஷ்ண டால்மியா, காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மிக நெருக்கமான தொழிலதிபர். இந்தியாவின் முதல் நிதியமைச்சர் பதவிக்கு பரிசீலிக்கப்பட்டவர். அத்தகைய செல்வாக்கு வாய்ந்தவருக்கு இரண்டாண்டுகள் சிறைத் தண்டனை வாங்கித் தரும் அளவுக்கு நாடாளுமன்றத்தில் ஆதாரத்துடன் புகார் சொன்னவர் ஃபெரோஸ் காந்தி.
சிறைக்குப் போன பிறகும் டால்மியாவை அவர் விடவில்லை. முறைகேடு செய்யப்பட்ட பணத்துக்காக டால்மியாவுக்கு அவரது மருமகன் சாந்தி பிரசாத் ஜெயின் பிணை கொடுத்திருந்தார். டால்மியாவின் மகள் ரமாவுக்கு டியூசன் சொல்லிக் கொடுக்கச் சென்று பின்னர் அவரை மணந்து கொண்ட ஜெயின் பற்றி அவ்வளவாக வெளியில் தெரியாது. நாடாளுமன்றத்தில் இது பற்றிய விவாதத்தின் போது, நேருவைப் பார்த்து ஃபெரோஸ் காந்தி கேட்டார்.
குற்றவாளிக்கும் (டால்மியா) அவருக்கு பிணை கொடுத்திருப்பவருக்கும் என்ன உறவு என்பதை பிரதமர் சொல்வாரா? என்றார். கோபமடைந்த நேரு, இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பவருக்கும் பதில் சொல்பவருக்கும் என்ன உறவோ அதுதான் அவர்களுக்கு இடையே உள்ள உறவு என்று பதில் சொன்னார். நாடாளுமன்றமே சிரித்தது. ஆமாம். நேருவின் ஒரே செல்ல மகள் இந்திரா பிரியதர்சினியின் காதல் கணவர் ஃபெரோஸ் காந்திதான், மாமனாரின் அரசோடு அந்தளவுக்கு மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தார். இத்தனைக்கும் ஃபெரோசும் காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் எம்.பி. ஆனவர்தான். 
இத்தகைய மக்கள் மன்றம் இப்போது எந்த இடத்தில் நிற்கிறது? அவையைக் கூட்டி மாதக்கணக்கில் நடத்தும் மனநிலையில் ஆட்சியாளர்கள் இல்லை. அப்படியே கூடினாலும் ஆரோக்கியமான விவாதங்களோ, மக்கள் பிரச்னைகளை அக்கறையோடு பேசும் அலசல்களோ கிடையாது. கடனே என்று சில நாள்கள் நடத்தி ஜனநாயக சடங்கை முடிப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். மசோதாக்களைப் பற்றி ஆக்கப்பூர்வமாக பேசாமல், கூட்டத்தின் கடைசி நாளில் ஒரே மூச்சில் ஒட்டுமொத்தமாக சட்டமாக்கிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் வழங்கியிருக்கும் கவன ஈர்ப்புத் தீர்மானம், வெட்டுத் தீர்மானம், உரிமைப் பிரச்னை, ஒத்திவைப்புத் தீர்மானம் உள்ளிட்ட பலவற்றுக்கு அனுமதியில்லை. அவற்றைப் பற்றி எதிர்க்கட்சிகளும் கவலைப்படுவதில்லை.
வெளிநடப்பு அல்லது அவையை முடக்குதல் இரண்டோடு கடமை முடிந்தது என்று எதிர்க்கட்சியினர் கருதுகின்றனர். இதனால், மக்கள் நலனைப் பற்றிய விவாதங்களும், ஆக்கப்பூர்வ கருத்துகளும் இடம்பெறுவதில்லை.
நாமெல்லாம் அடுத்த ஆண்டு தேர்தலை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நீங்கள் சொல்ல விரும்பும் விஷயங்கள் எல்லாமே மிகவும் முக்கியமானது.
ஆனால், விவாதங்கள் நடைபெறும் இடம் நாடாளுமன்றம். நீங்கள் எழுப்பும் பிரச்னைகளை அரசு விவாதிக்கத் தயாராக இருப்பதாக நினைக்கிறேன். அதனால், இந்த வழிமுறை சரியானது அல்ல. இது சரியான செய்தியைத் தராது. நான் வெளிப்படையாகவே கூறுகிறேன்.
வெளிநாட்டில் உள்ளவர்கள் இந்தியாவில் என்ன நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்று கேட்கிறார்கள். நாம் ஏராளமான மக்களின் வாக்குகளைப் பெற்று அவைக்கு வந்து இருக்கிறோம். கொஞ்சம் பொறுப்பை உணர வேண்டும். நாடாளுமன்றத்தின் கண்ணியத்தைக் காக்க வேண்டும் - இப்படி வித,விதமான வடிவங்களில் உறுப்பினர்களிடம் கெஞ்சிக் கேட்கிறார் மக்களவைத் தலைவர் சுமித்ரா மகாஜன். மாநிலங்களவையிலும் இதே நிலைமைதான். 
நாடாளுமன்றத்தின் கடந்த கூட்டத் தொடரிலும் இப்படிதான் நிகழ்ந்தது. ஒருநாள்கூட ஒழுங்காக விவாதங்கள் நடக்கவில்லை.
இப்போது குளிர்கால கூட்டத்தொடரும் அமளி, துமளியாகவே கழிகிறது. ரஃபேல் போர் விமான பேரம் குறித்து காங்கிரசும், மேக்கேதாட்டு அணையைக் கட்டக் கூடாது என அ.தி.மு.க. எம்.பி.க்களும் தொடர்ந்து நாடாளுமன்றத்தை முடக்கி வருகிறார்கள். 
இவை இரண்டுமே கட்டாயம் விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை. எனினும், ஆள்கின்றவர்களும் அதற்கு முழு மனதோடு தயாராக இல்லை. கோரிக்கைகளை வலியுறுத்துகிறவர்களும் இறங்கி வரத் தயாரில்லை. முன்பு காங்கிரஸ் ஆட்சியில் பா.ஜ.க. என்ன செய்ததோ, அதையே இவர்கள் ஆட்சியில் அவர்கள் செய்கிறார்கள். 
என்ன வித்தியாசம் என்றால், இப்போது மூன்றாவது கட்சியாக அ.தி.மு.க.-வும் சேர்ந்து செய்கிறது.
காவிரியின் குறுக்கே மேக்கேதாட்டு அணையை கர்நாடக அரசு கட்டிவிட்டால் தமிழகம் பாலைவனம் ஆகிவிடும் என்ற அ.தி.மு.கவின் தற்போதைய போராட்டத்தில் நியாயம் இருந்தாலும், ஆளும் பா.ஜ.கவின் தூண்டுதலில்தான் இப்படி அக்கட்சி செயல்படுவதாக மற்ற கட்சிகள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றன. 
தன் பலவீனங்களைப் பற்றி நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிப்பதைத் தடுக்கவே பாரதிய ஜனதா கட்சி, அ.தி.மு.கவை ஏவி விட்டிருப்பதாக தேசிய மாநாட்டு கட்சித் தலைவர் உமர் அப்துல்லா வெளிப்படையாகவே குற்றஞ்சாட்டி இருக்கிறார். 
வழக்கமாக கூட்டத்தொடர் தொடங்குவதற்கு முன்பாக அத்தனை கட்சிகளும் தலைவர்களும் உட்கார்ந்து பேசி, நாடாளுமன்றம் இயங்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச செயல்திட்டத்தை வகுப்பார்கள். அதற்காகவே இந்த மரபு உருவாக்கப்பட்டது.
இன்றைக்கு அது வெறும் சடங்காக மாற்றப்பட்டுவிட்டது. சும்மா பெயரளவுக்கு அனைத்துக்கட்சிக் கூட்டம் நடத்துவது, பிரதமர் வேண்டுகோள் விடுப்பது, எதிர்க்கட்சிகள் தலையாட்டிவிட்டுப் போவது என்று எல்லாமே சம்பிரதாயமாக முடிந்துவிடுகிறது.
இதன் மூலம் யாருக்குமே நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் மீது அக்கறை இல்லை என்பதை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இதற்கு இன்னொரு முக்கிய காரணம், வாதங்களிலும் எதிர் கருத்துகளிலும் பிரதமர் உள்ளிட்டோருக்கு பெரிதாக நம்பிக்கை இல்லை. எப்போதோ ஒரு முறை நினைப்பதை மேடைப் பேச்சு போல வெளிப்படுத்திவிட்டால் போதும் என்று நினைக்கிறார்கள்.
இதனைத் தட்டிக் கேட்டு சரிப்படுத்த வேண்டிய நேருவின் காங்கிரசோ, மக்களவையில் எதிர்க்கட்சி என்கிற தகுதியைப் பெறுகிற அளவுக்குக்கூட இல்லாமல் சுருங்கிக் கிடக்கிறது. 
மொத்தத்தில் நிமிஷத்துக்கு இரண்டரை லட்ச ரூபாய் செலவில் நடத்தப்படும் நாடாளுமன்றக் கூட்டங்கள் நாள்கணக்கில் முடக்கப்படுவதால் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மக்கள் பணம் விரயமாவதுதான் மிச்சம். கடந்த ஆண்டில் மட்டும் மழைக்கால மற்றும் குளிர்கால கூட்டத்தொடர்களில் ரூ.156 கோடி ரூபாய் இவ்வாறு வீணாகி இருப்பதாக புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது.
நேருவைப் போல நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்துக்கு முக்கியத்துவத்தும் கொடுத்த அண்ணா, எதிர்க்கட்சி வரிசையில் இருந்த போது சொன்ன வார்த்தைகள் இந்த இடத்தில் பொருத்தமாக இருக்கும்.
பந்தல்கால் மரங்களை நடும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த யானை, ஒரு குழியில் பூனை படுத்திருந்ததைப் பார்த்து அதில் மரக்கம்பத்தை இறக்காமல் திரும்பிய கதையைச் சுட்டிக்காட்டிய அண்ணா, எதிர்க்கட்சிகள் குழிக்குள் பூனைக்குட்டி போல இருக்கின்றோம். ஆளுங்கட்சி என்ற மரத்தை பூனை மீது நடாத யானையைப் போல் அவைத் தலைவர் இருந்து எதிர்க்கட்சி மீது பரிவு காட்ட வேண்டும் என அவைத் தலைவருக்கான இலக்கணத்தைக் கூறினார். 
ஜனநாயகத்தில் ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி ஆகியவை ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள். ஒரு பக்கம் சரியாக இருந்து மற்றொரு பக்கம் சேதமடைந்தாலும் நாணயம் செல்லாக் காசாகிவிடும் என்றொரு சொல்லாரத்தையும் அண்ணாவே படைத்திருக்கிறார். மக்களாட்சி நடக்கிற நாட்டில் நாடாளுமன்றம், சட்டப்பேரவைகள் செயல்படுகிற விதமே ஜனநாயகம் நிலைப்பதற்கான ஆதாரம். ஏனெனில் ஜனநாயகம்தான் நம்முடைய பெரும் பலம். அதைத் தொலைத்துவிட்டால் நாம் தொலைந்தோம்.

கட்டுரையாளர்:
ஊடகவியலாளர்

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/25/ஜனநாயகத்தைத்-தொலைத்துவிட்டால்-3064317.html
3064316 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கஜா தாக்கிய இயற்கைப் பொக்கிஷம்! ஐவி. நாகராஜன் DIN Tuesday, December 25, 2018 02:38 AM +0530
திருவாரூர் மாவட்டம் முத்துப் பேட்டை பகுதியில் பரந்துவிரிந்துள்ள இயற்கையின் பொக்கிஷமான அலையாத்திக் காடுகள், அண்மையில் கஜா புயலால் உருக்குலைந்துவிட்டன. இதற்கு முன்பு சுனாமியையும் பல சூறாவளியையும் சந்தித்த இந்தக் காடுகளை கஜா புயலும் விட்டு வைக்கவில்லை.
ஆசிய கண்டத்திலேயே அலையாத்திக் காடுகள் மிகப் பெரிய காடுகளாகும். உலக அளவில் இந்தக் காடுகள் 2 இலட்சம் சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் 30 நாடுகளில் உள்ளதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
இந்தியாவில் இத்தகைய காடுகள் 4,827 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் இருப்பதாக அறியப்பட்டுள்ளது.
குறிப்பாக, இந்தியாவில் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு கடற்கரையோரப் பகுதிகளில் அந்தமான் தீவுப் பகுதிகளிலும் இந்தக் காடுகள் காணப்படுகின்றன. அலையாத்திக் காட்டில் 8,160 வகையான பறவைகள் உள்ளதாக ஏற்கெனவே கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
அலையாத்திக் காடுகள் அமைந்துள்ள லகூன் என்ற காயல் பகுதிக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் மாதம் முதல் பிப்ரவரி வரை பல்வேறு வகையான நீர்பறவைகள் வருகின்றன. மொத்தத்தில் 147 சிற்றின வகைப் பறவைகள் இங்கு வருவதாக அறியப்பட்டுள்ளன. மிக அதிகமாக பூநாரை, கூளக்கடா, நீர்காகம், ஊசிவால்வாத்து, குளத்துகொக்கு, வெண் கொக்கு போன்றவை இந்தப் பகுதிக்கு வருகின்றன.
இந்தியாவில் முதன்முதலாக முத்துப்பேட்டை பகுதியில் மட்டும்தான் அலையாத்திக் காடுகளுக்கு உள்ளே சென்று பார்ப்பதற்கு ஏற்ற வகையில் பாதைகள் அமைக்கப்பட்டும் ஓய்வெடுப்பதற்கு குடில்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டும் சுற்றுலாப் பயணிகள் செல்லும் வகையில் உருவாக்கப்பட்டது.
கஜா புயலின் கோரத் தாண்டவம் காரணமாக லட்சக்கணக்கான பறவைகள் இறந்திருக்கலாம் அல்லது பறவைகள் எங்கு இடம் மாறின என்றும் தெரியாத நிலை தொடர்கிறது. ஓநாய், மரநாய், நரி, கீரி, பழந்தின்னி வெளவால்கள், காட்டு முயல்கள் போன்ற 13 வகையான பாலூட்டிகளும் கஜா புயலில் அழிந்து விட்டன. 
இந்தப் பகுதியில் 22 குக்கிராமங்களில் உள்ள மீனவர்கள் மழைக் காலங்களில் பள்ளம் நிறைந்த சதுப்புநிலப் பகுதியில் மீன் பிடித்தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். மற்ற காலங்களில் சதுப்புநிலக் காடுகளையொட்டிய கடற்பகுதியில் மீன் பிடிக்கச் செல்கின்றனர்.
இந்த அலையாத்திக் காட்டில் 1999-ம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதாவரங்கள் நெட்டை சுரப்புண்ணை, குட்டை சுரப்புண்ணை, சிறுகண்டல் போன்றவை நன்கு வளர்ந்து காணப்பட்டன. 
புயல் மற்றும் சூறாவளியிலிருந்தும் சுனாமியிலிருந்தும் கடலோர கிராமங்களையும் கிராம மக்களையும் பாதுகாக்கும் அரணாக இந்த அலையாத்திக் காடுகள் இருந்துள்ளன. மேலும் கடலோரங்களில் ஏற்படும் அரிப்பை பெருமளவில் தடுத்து நிறுத்துகிறது.
முத்துப்பேட்டை பகுதியில் 11 லட்சத்து 88 ஆயிரத்து 591 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் காணப்படக்கூடிய இந்தக் காடுகள் திருவாரூர், தஞ்சாவூர், நாகப்பட்டினம் மாவட்டங்கள் வரை பரவியுள்ளது.
காவிரி ஆற்றுப் படுகையின் தென்கோடியில் முத்துப்பேட்டை சதுப்புநில அலையாத்திக் காடுகள் அமைந்துள்ளது. தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் அதிராம்பட்டினம் மேற்குப் பகுதியில் தொடங்கி நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தின் கோடியக்கரை பகுதி கிழக்கு வரை நீண்டுள்ளது.
2004-ஆம் ஆண்டு சுனாமி ஏற்பட்ட போது முதன்முதலில் தமிழகத்தைத் தாக்கிய பகுதி முத்துப்பேட்டைதான். அங்குள்ள அலையாத்திக் காட்டால் சுனாமியின் அலை தடுக்கப்பட்டு, இந்தப் பகுதி மக்கள் காப்பாற்றப்பட்டனர்.
பொதுவாக மரங்களின் வேர்கள் பூமியின் அடியில்தான் செல்லும். ஆனால், இந்த அலையாத்திக் காடுகளின் வேர்கள் பூமியிலிருந்து வானத்தை நோக்கி வந்திருப்பதைக் காண முடியும்.
இதன் மூலம் உப்பு மற்றும் கெடுதல் காற்றுகளை உறிஞ்சி நல்ல காற்றாக மாற்றி அனுப்பும் ஒரு அதிசய வேராக அலையாத்திக் காடுகள் உள்ளன. அத்துடன், உப்பு படிமத்தால் மக்களுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தாமலும் நிலத்தடி நீர் உப்பு நீராக மாறாமலும் அலையாத்திக் காடுகள் பார்த்துக் கொள்கின்றன.
முத்துப்பேட்டை பகுதி மக்களுக்கும் இந்தப் பகுதியின் சூழலுக்கும் பாதுகாப்பு அரணாக இருந்த இந்த அலையாத்திக் காடுகள், கஜா புயலின் கோரதாண்டவத்தில் உருக்குலைந்து நிற்கிறது.
நூறாண்டுகளுக்கு மேல் வனத் துறையினரும் இயற்கை ஆர்வலர்களும் பாதுகாத்து வந்த இந்த அரிய பொக்கிஷம், கஜா புயலால் நிலைகுலைந்துவிட்டது. இந்தத் தாக்குதல் மூலம் அலையாத்திக் காடுகளின் வளர்ச்சி 25 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்று விட்டது.
அலையாத்திக் காடுகளுக்கு உள்ளே சென்று பார்ப்பதற்கு ஏற்ற வகையில் வனத் துறையினரால் அமைக்கப்பட்டிருந்த மர நடைபாதைகள், உயர் கோபுரங்கள், ஓய்வெடுக்க அமைக்கப்பட்டிருந்த குடில்கள் எனஅனைத்தும் முற்றிலுமாகச் சேதமாகிவிட்டன. சுற்றுலாப் பயணிகளின் வசதிக்காக அண்மையில் கட்டப்பட்ட கட்டடமும் சீர்குலைந்துள்ளது.
வனத் துறையை தமிழக அரசு முடுக்கி விட்டு பறவைகளின் பெரும்கூடமான அலையாத்திக் காடுகளை மீட்கவும், சுற்றுலாப் பயணிகளின் எதிர்பார்ப்பை நிவர்த்தி செய்திடவும் சிறப்பு நிதி ஒதுக்கீடு செய்து முழு முயற்சி எடுத்தால் மட்டுமே மக்களுக்கு பெரும் அரணாக இருந்த அலையாத்திக் காடுகள் என்னும் இயற்கைப் பொக்கிஷத்தைப் பாதுகாக்க முடியும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/25/கஜா-தாக்கிய-இயற்கைப்-பொக்கிஷம்-3064316.html
3063696 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அரசியல் வெங்காயம்! சு.வெங்கடேஸ்வரன் DIN Monday, December 24, 2018 02:16 AM +0530 பிரிக்க முடியாத வகைகளின் பட்டியலில் இந்திய அரசியலும், வெங்காயமும் இடம் பெற்று பல ஆண்டுகள்  ஆகிவிட்டன. இந்தியப் பொருளாதாரத்தைவிட அரசியலில்தான் வெங்காயத்தின் விலை அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறது என்றால் அது மிகையாகாது. பல தலைவர்களை ஆட்சியில் இருந்து அகற்றிய "பெருமையும்' இந்த வெங்காயத்துக்கு உண்டு. அவசர நிலை காலகட்டத்துக்குப் பிறகு, மீண்டும் மத்தியில் ஆட்சிக்கு வர இந்திரா காந்திக்கு பெரிதும் உதவியதும் வெங்காய விலை தான். 1980-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தலில் பிரதமர் சரண் சிங்கை வீழ்த்தி இந்திரா காந்தி மீண்டும் பிரதமராக காரணமாக இருந்தது வெங்காய விலை உயர்வை முன்னிறுத்தி மேற்கொண்ட பிரசாரம்தான். அப்போது வெங்காயம் ஒரு கிலோ ரூ.5 என்ற உச்சத்தில் இருந்தது.
1998-ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் தில்லி மாநில பாஜக அரசை வீட்டுக்கு அனுப்பியதும், காங்கிரஸ் மூத்த தலைவர் ஷீலா தீட்சித்தை முதல்வர் ஆக்கியதும் வெங்காய விலை உயர்வுதான். அதே ஆண்டு பிற்பகுதியில் ராஜஸ்தானில் 200-க்கு 153 என்ற அமோக வெற்றியை காங்கிரஸýக்கு பரிசளித்ததும் வெங்காய விலை உயர்வை முன்னிறுத்திய பிரசாரம்தான்.
அந்த வெங்காய அலையில் இப்போதைய ராஜஸ்தான் முதல்வர் அசோக் கெலாட் அப்போது முதல் முறையாக ராஜஸ்தான் முதல்வர் ஆனார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. வெங்காயத்தை வங்கியில் டெபாசிட் செய்யும் நூதனப் போராட்டம் நடைபெற்ற ஒரே நாடு இந்தியாதான்.
இதையெல்லாம் உணர்ந்துதான் 2010-ஆம் ஆண்டில் வெங்காயத்தின் விலை மீண்டும் உச்சத்தைத் தொட்டபோது அப்போதைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங், வெங்காய ஏற்றுமதிக்கு தடை விதித்து உள்நாட்டில் வெங்காய விலையைக் குறைத்தார். கடந்த 2015-இல் தில்லியில் வெங்காய விலை கிலோ ரூ.80 எட்டியபோது, பாகிஸ்தானில் இருந்து கிலோ ரூ.40 முதல் ரூ.50 வரை இறக்குமதி செய்ய முடிவெடுத்தார் பிரதமர் நரேந்திர மோடி.
இப்படி இந்தியாவில் வெங்காயத்துக்கு அஞ்சாத அரசியல் தலைவர்களே இல்லை. சில வகை தித்திப்புகள் நினைத்தாலே இனிக்கும். வெங்காயமோ அரசியல்வாதிகளுக்கு உரிக்காமலேயே கண்ணீர் வர வழைத்துவிடும் மக்களின் அத்தியாவசியப் பொருள்.
இது வரை விலை ஏற்றத்தால் மட்டுமே அரசியலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வந்த வெங்காயம், இப்போது விலை குறைந்து  மகாராஷ்டிர அரசுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதுவரை வெங்காய விலை உயர்வால் பல ஆட்சிகள் முடிவுக்கு வந்திருக்கின்றன.  இப்போது விலை குறைந்து அரசியலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் காத்திருக்கிறது.
இந்தியாவில் அடுத்த ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தலுடன் சேர்ந்து மகாராஷ்டிர மாநில சட்டப் பேரவைத் தேர்தலும் நடைபெறவாய்ப்புள்ளது. இந்நிலையில் அந்த மாநில பாஜக அரசுக்கு பெரும் தலைவலியாக அமைந்துள்ளது வெங்காய விலை வீழ்ச்சி.
உலகில் வெங்காய உற்பத்தியில் சீனாவுக்கு அடுத்து இரண்டாவது இடத்தில் இருப்பது நமது நாடுதான். இந்தியாவில் வெங்காயம் விளையும் மாநிலங்களில் முதன்மையானது மகாராஷ்டிரம். நாட்டில் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் வெங்காய நுகர்வு இருந்தாலும், மொத்த வெங்காய சாகுபடியில் 35 சதவீதம் வரை மகாராஷ்டிரத்தில்தான் நடைபெறுகிறது. அங்கு வெங்காயம் கிலோ ரூ. 10 வரை விவசாயிகளுக்கு கிடைக்கிறது என்று கூறப்பட்டாலும், நாசிக் மாவட்டத்தில் ஒரு கிலோ வெங்காயத்துக்கு ரூ.1.40 விலை கிடைத்ததால் விரக்தியடைந்த ஒரு விவசாயி, வெங்காயம் விற்ற தொகையை அண்மையில் பிரதமருக்கு அனுப்பி வைத்து தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தியது நாம் அனைவரும் அறிந்த செய்திதான். இதனை மத்திய அரசு உடனடியாக கருத்தில் கொண்டு நடவடிக்கை எடுக்குமாறு  அந்த மாநில அரசுக்கு மத்திய அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது.
ஒரே நேரத்தில் அனைத்து விவசாயிகளும வெங்காயத்தை சாகுபடி செய்தது, ஏற்கெனவே இருப்பில் வைக்கப்பட்டிருந்த வெங்காயம் சந்தைக்கு வந்து குவிந்தது ஆகியவைதான் விலை வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என அரசு வட்டாரங்களில் பல காரணங்கள் கூறப்பட்டாலும், தங்கள் விளைபொருளுக்கு உரிய விலை கிடைக்காதது விவசாயிகள் மத்தியில் கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
மகாராஷ்டிரத்தில் வெங்காய விவசாயிகளின் அவல நிலையைக் கையில் எடுத்துள்ளன காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள். அடுத்த சில மாதங்களில் மகாராஷ்டிரத்துக்கு மட்டுமின்றி மக்களவைக்கும் தேர்தல் நடைபெறவுள்ள நிலையில் வெங்காய விலை வீழ்ச்சி தேர்தலில் எதிரொலிக்கும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.
இதையடுத்து சுதாரித்துக் கொண்ட மகாராஷ்டிர அரசு, மத்திய அரசின் "ஆபரேஷன் ஆனியன்' திட்டத்தைக் கையில் எடுத்துள்ளது. வெங்காயம் மட்டுமல்லாது அத்தியாவசிய உணவுப் பொருள்களான தக்காளி, உருளைக் கிழங்கு ஆகியவற்றின் விலை ஏற்றத்தாழ்வுகளைச் சமாளிக்க மானியத்தின் மூலம் விவசாயிகளுக்கு கை கொடுப்பதுதான் ரூ.500 கோடி மதிப்பிலான "ஆபரேஷன் ஆனியன்' திட்டம்.
தேர்தலுக்கு முன் வெங்காய விலை பிரச்னையை தீர்க்க முழுவீச்சில் களமிறங்கியுள்ளது மகாராஷ்டிர பாஜக அரசு. ஏற்கெனவே மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான், சத்தீஸ்கர் ஆகிய 3 மாநிலங்களை காங்கிரஸிடம் இழந்துவிட்ட பாஜக, மகாராஷ்டிரத்திலும் அதே அபாயத்தை எதிர்கொண்டுள்ளது. "ஆபரேஷன் ஆனியன்' திட்டமானது அரசியல் களத்தில் பாஜகவுக்கு எந்த அளவுக்குக் கை கொடுக்கும் என்பது மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகளில்தான் 
தெரியவரும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/24/அரசியல்-வெங்காயம்-3063696.html
3063695 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவையா இத்தனை விடுமுறைகள்? இரா.இரத்தினகிரி DIN Monday, December 24, 2018 02:15 AM +0530
"காலத்தை மதிப்பவர்களே காலத்தால் மதிக்கப்படுவார்கள்'. காலம் உயிர் போன்றது. போனால் வராது. கடமை கண் போன்றது. கடந்த அக்டோபர் 29-ஆம் தேதியன்று 2019-ஆம் ஆண்டுக்கான பொது விடுமுறை நாள்களை தமிழக அரசு அறிவித்துள்ளது. 2019-ஆம் ஆண்டில், அரசு அலுவலகங்கள், நீதிமன்றங்களுக்கு 22 நாள்கள் விடுமுறை. இந்த நாள்களில் சில ஞாயிறுகளும் கலந்துள்ளன.
ஓர் அரசு ஊழியருக்கு ஓர் ஆண்டுக்கு முழு சம்பளத்துடன் கூடிய விடுப்பு நாள்கள் எவ்வளவு என்று தெரியுமா? ஓர் ஆண்டுக்கு 52 வாரங்கள் என்பதால், 52 சனி, ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் வருகின்றன. அதாவது 104 நாள்கள் சனி, ஞாயிறு விடுமுறைகள். இத்துடன் முடிந்து விடுவதில்லை.
பொது விடுமுறை நாள்கள் 22, தற்செயல் விடுப்பு 15 நாள்கள், மதச் சார்பு விடுப்பு 3 நாள்கள், ஈட்டிய விடுப்பு 30 நாள்கள், மருத்துவ விடுப்பு 15 நாள்கள். இதற்குமேல் தேர்தல் நாள்கள், முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர்,  பிரதமர் மறைவுக்கு 2 நாள்கள். ஆக, மொத்தம் (104+22+15+3+30+15+2) 191 நாள்கள் நமது அரசு ஊழியர்களுக்கு விடுமுறை வழங்கப்படுகிறது. இதில் ஒரு சில விடுப்பு நாள்கள் சனி, ஞாயிறுகளில் வரலாம். அதனால், விடுப்பு குறையலாம்.
அதிகப்படியாக ஆண்டுக்கு 365 நாள்களில் சுமார் 191 நாள்கள் விடுப்பு என்றால் அவர்கள் வேலை செய்யும் நாள்கள் வெறும் 174 நாள்கள் மட்டுமே. ஓர் ஆண்டில் பாதிக்கும் அதிகமான நாள்கள் விடுமுறை என்றால், நமது வரிப்பணம் வீணாகிறது என்றுதானே பொருள்? வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தால் இளைஞர்கள் பலர் வாடும்போது, ஊழியர்கள் இந்த அளவுக்கு விடுமுறை பெறுவது என்ன நியாயம்?
சமூகத்தில் சலுகை பெற்ற பகுதியினர் அரசு ஊழியர்கள். ஒரு நாளைக்கு அரசாங்க விடுமுறை என்றால், அதற்கு சுமார் ஆயிரங்கோடி ரூபாய் விரயமாகிது. அரசும் ஆட்சியாளர்களும் விரயம் செய்வது ஒரு பக்கம் இருக்க விடுமுறையை அனுபவிக்கும் அரசு அதிகாரிகள் பணியாளர்களுக்கும் ஏற்படும் தேவையற்ற செலவுகளும் அப்பாவி மக்களின் தலையில் சுமத்தப்படுகிறது என்பது குறித்து நாம் உணர்வதாகவே தெரியவில்லை.
ஒவ்வொரு பிரஜையும் இவ்வளவு சலுகை அனுபவிக்க முடியுமா? சிறு வியாபாரிகள், தட்டுக் கடை வியாபாரிகள், தள்ளுவண்டி வியாபாரிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், மரவேலை செய்பவர்கள், கட்டடங்களுக்குக் கூலி வேலை செய்பவர்கள், தலைச்சுமையாக கீரைகள், காய்கறிகள், பழங்கள் விற்பவர்கள், தெருவோர சிறுகடைக்காரர்கள் இதுபோன்ற சமுதாயத்துக்கு மிகத் தேவையான ஆண், பெண் கூலிகள் போன்றவர்களுக்கு இப்படிப்பட்ட விடுமுறை கிடைக்குமா? விடுமுறை எடுப்பதாக எடுத்துக்கொண்டால் பிழைக்க முடியுமா?
இதில் மேலும், சிறப்புச் சலுகை பெற்றவர்கள் ஆசிரியப் பெருமக்கள். அவர்களது பணி மரியாதைக்குரியது, இன்றியமையாதது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அதற்காக, சமுதாயத்துக்கு வழிகாட்ட வேண்டிய, முன்னுதாரணமாக இருக்க வேண்டிய ஆசிரியப் பெருந்தகைகள், மற்றவர்களின் ஏளனத்துக்கும் விமர்சனத்துக்கும் ஆளாவது துரதிர்ஷ்டவசமானது. 
தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் முதல் கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள் வரை - காலாண்டுத் தேர்வு விடுப்பு, அரையாண்டு, முழு ஆண்டுத் தேர்வு விடுமுறைகள் இவர்களுக்கெல்லாம் அதிகப்படியான விடுமுறைகள் கொடுப்பதற்கான காரணம், அவர்கள் விடுமுறை  நாள்களில் பல்வேறு பயனுள்ள நூல்களைப் படித்து செய்திகளைச் சேகரித்துக் கொண்டு தம்மிடம் கல்வி கற்கும் மாணவர்களை எதிர்காலப் போட்டி உலகத்துக்குத் தயார் செய்யும் வகையில், தங்களை வலிவுள்ளவர்களாகத் தயாரித்துக் கொள்வதற்காகத்தான். அவர்கள் அதுவல்லாமல் வட்டித் தொழில் முதல் ரியல் எஸ்டேட் தொழில் வரை மிகச் சிறப்பாகச் செய்கிறார்கள் என்று விமர்சனங்கள் எழும்போது, வேதனையாக இருக்கிறது. அனைவரையும் குற்றப்படுத்த முடியாதுதான். ஆனால், ஒரு சிலரின் செயல்பாடுகள் அனைத்து ஆசிரியர்களையும் அல்லவா பாதிக்கின்றன.
பல ஆயிரங்கோடி  ரூபாய்கள் செலவிட்டு ஒவ்வொரு பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் பல நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களை ஒதுக்கி, பலகோடி ரூபாய்களுக்குக் கட்டடங்களைக் கட்டி விட்டு குளிர்சாதனம் பொருத்தப்பட்ட நூலகங்களை, சோதனைச் சாலைகளை, விலை உயர்ந்த உபகரணங்களையெல்லாம் வாங்கி நிரப்பி, விலை மிகுந்த மேஜை நாற்காலிகளை ஆசிரியர்களுக்கும், டெஸ்க், போர்டு முதலானவற்றை மாணவர்களுக்கும் வாங்கி அவற்றையெல்லாம் தினம் பயன்படுத்தாமல் யாருக்கும் உபயோகமின்றி பூட்டி வைத்து காவலாளிகளைப் போட்டு காவல் காத்துக் கொண்டிருப்பதால் யாருக்கு என்ன லாபம்?
ஜப்பான், சீனா, சிங்கப்பூர் முதலிய நாடுகளில் எல்லாம் விடுமுறை நாள்களில், அதே கட்டடங்களை, மேசை- நாற்காலிகளை, நூலகங்களை சோதனைச் சாலைகளைப் பயன்படுத்தி விடுமுறை காலக் கல்லூரிகளை நடத்துகிறார்கள். அதன் மூலம், 4,000 பேர் தற்போது படிக்கிற கல்லூரியின் உபகரணங்களைக் கொண்டே 8,000 பேரை  படிக்க வைக்கலாம். 500 பேர் வேலை செய்யும் இடத்தில் ஆயிரம் பேர்களுக்கு வேலை கொடுக்கலாம். இவற்றையெல்லாம் நாம் பின்பற்றாமல் இருக்கிறோம்.
இசுலாமிய அரசு ஊழியர்கள் கொண்டாடும் ரம்ஜான், பக்ரீத், மொகரம், மீலாது நபி போன்ற நாள்களில், அந்தப் பண்டிகையை முற்றும் கொண்டாடாத பெரும்பான்மையாக உள்ள இந்து மத ஊழியர்களுக்கும் கிறித்துவ மதத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் விடுமுறை கொடுத்து அவர்களை முடக்கிப் போடுவது நியாயம்தானா? அதுபோலவே கிறித்துவ மதப் பண்டிகைகளுக்கு இந்து, இஸ்லாமிய ஊழியர்களுக்கு விடுமுறை கொடுப்பது எந்த வகையில் சரியானது?
கிருஷ்ண ஜெயந்தி, விநாயகர் சதுர்த்தி, ஆயுத பூஜை, விஜயதசமி, மகாவீர் ஜெயந்தி, தெலுங்கு வருடப் பிறப்பு, தமிழ் வருடப் பிறப்பு முதலிய பண்டிகை நாள்களில் அந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாடத் தேவையில்லாத இசுலாமிய, கிறித்துவ ஊழியர்களுக்கு ஏன் விடுப்பு கொடுக்க வேண்டும்? ஏதாவது நியாயம் இருக்கிறதா? அந்த நாள்களில் மற்ற ஊழியர்களைக் கொண்டு அலுவலகத்தைத் திறந்து வைத்திருக்கலாம் அல்லவா?
மேற்சொன்ன வேலை நாள்களுக்கெல்லாம் "வேலையில்லை; ஆகவே, சம்பளம் இல்லை' என்ற கொள்கைப்படி சம்பளத்தைக் குறைத்தால் எல்லாரும் ஒத்துக்கொள்வார்களா? அல்லது அந்த நாள்களை வேலை நாள்களாக்கி வேண்டிய பண்டிகைகளுக்கு அதற்கான சம்பளத்தைத் தியாகம் செய்துதான் பண்டிகை கொண்டாட வேண்டும் என்றால், எத்தனை பேர் சம்பளத்தை விட்டு விட்டு பண்டிகை கொண்டாடுவார்கள்? தீபாவளியன்றுகூட அதிகாலையில் எண்ணெய்க் குளியல் முடித்து, பலகாரங்கள் உண்டு, புத்தாடையுடன் அலுவலகங்களுக்கு வந்து விடுவார்கள். அதுதானே உண்மையான மதச்சார்பின்மையாக இருக்கும்.
நம்மை விடச் சிறிய நாடான சிங்கப்பூரில் புத்தாண்டு, தேசிய விடுமுறை, கிறித்தவர்களுக்கு ஒரு நாள், இசுலாமியர்களுக்கு ஒரு நாள், மலாயக்காரர்களுக்கு ஒரு நாள், சீனர்களுக்கு ஒரு நாள் என்று ஆண்டு விடுமுறை ஆறே நாள்கள். நம்மை விடப் பெரிய நாடான சீனாவில் சீனத்தின் சிற்பி மாசேதுங் மறைந்த நாளன்றுகூட விடுமுறை கிடையாது. மாறாக, ஒவ்வொருவரும் ஒரு மணி நேரம் கூடுதலாக வேலை செய்கிறார்கள்.
இத்தனை அதிகமான நாள்கள் விடுமுறை வழங்கி அலுவலகங்களைப் பூட்டி வைப்பதற்குப் பதிலாக முக்கியமாக தேச விடுமுறை நாளாக சுதந்திர நாள், குடியரசு நாள், அண்ணல் காந்தி பிறந்த நாள் ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே விடுமுறை அளித்துவிட்டு, அரசு ஊழியர்களுக்கு உள்ள தற்செயல் விடுப்பு நாள்களை 25 நாள்களாகவே வைத்து அந்தந்த மதத்தினர் தேவையான விடுமுறை நாள்களை எடுத்துக்கொண்டு பண்டிகையைக் குதூகலமாகக் கொண்டாடலாம். அலுவலகங்களையும், நீதிமன்றங்களையும், பல்கலைக்கழகங்களையும் கல்லூரிகளையும் மூடி வைத்திருப்பதற்குப் பதிலாகத் திறந்து வைக்கலாம். பொது மக்களும் பயன் அடைவார்கள்.
நல்ல அரசாங்கம் அதன் குடிமக்களை அதிகமாக சமூகத்திற்குப் பயன்மிக்கவர்களாக உழைக்கச் செய்ய வேண்டும். உழைப்பவர்களை வளர்க்க வேண்டும். பாதுகாக்க வேண்டும். அவர்களைச் சோம்பேறிகளாக்க அரசு முயலக் கூடாது. விடுமுறைகளை அதிகரித்து அரசு அலுவலகங்களை அதிக நாள் பூட்டி வைக்கக் கூடாது.
நாம் எப்போது உழைப்பை நேசிக்கிறோமோ, அப்போதே புதிய புதிய படைப்பு நுணுக்கங்கள் நம் கண்முன் வந்துவிடும். ஏனென்றால், நேசிப்பின்போது உச்சகட்ட விழிப்புணர்வுக்கு நாம் தானாகப் பயணிக்கிறோம். நம்மையும் நம் தலைமுறையையும் உழைக்கப் பழக்க வேண்டும்.
தான் இறந்தால் அன்று விடுமுறை வழங்கக்கூடாது என்றும், தனது நினைவு நாள் வேலை நாளாக இருக்க வேண்டும் என்றும் விரும்பியவர் அண்ணல் காந்தியடிகள். காந்தியார் வழி நடக்கிறோம் என்று கூறிக் கொண்டு, அவரை "தேசப்பிதா' என்று அழைத்துக் கொண்டு, சோம்பேறிகளாக நாம் காலத்தைக் கழிக்கிறோம். விடுமுறை இல்லாமல் உழைக்கும் மனநிலை ஏற்பட்டால் ஒழிய இந்தியாவின் வல்லரசுக் கனவு, சவாலாகத் தொடருமே அல்லாது 
நனவாகாது!
நிறுவனர்:
சிந்தனையாளர் பேரவை
தஞ்சாவூர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/24/தேவையா-இத்தனை-விடுமுறைகள்-3063695.html
3062545 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பிரபஞ்சனின் இணையற்ற தோழமை! எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் DIN Saturday, December 22, 2018 01:42 AM +0530
பிரபஞ்சன் மறைந்துவிட்டார் என்று புதுவையிலிருந்து தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னார் ஒரு நண்பர். காது அதைக் கேட்டபோது மனது ஒத்துக் கொள்ள மறுத்தது. மறுபடியும் மறுபடியும் அது உண்மைதானா எனக்கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தேன். நண்பர் அழுகுரலில் இப்படி நம்மை விட்டுட்டுப் போயிட்டாரே என்று விம்மினார். தொலைபேசி உரையாடலை தொடரமுடியவில்லை. உடைந்து அழுதேன். சொந்த சகோதரரை இழந்துவிட்டது போன்ற துக்கம். வேதனை. 
காலம் கருணையற்றது. அது மனிதர்களின் ஆசைகளை, கனவுகளை, நம்பிக்கைகளை ஒரு நிமிஷத்தில் புரட்டிப் போட்டு விடுகிறது. பிரபஞ்சன் நலமடைந்து வருவார். மீண்டும் எழுத்துப் பணியை தொடருவார் என்று பெரும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேன். எல்லாமும் மறைந்து போய்விட்டது. 
பிரபஞ்சன் என்றால் மனதில் தோன்றும் முதல் பிம்பம் சிரித்துக் கொண்டேயிருக்கும் அவரது முகம். இனிமையான குரலில் வரவேற்று நலம் விசாரிக்கும் பண்பு. கையில் காசேயில்லாமல் அறையில் அவர் தனித்து இருந்த நாளில்கூட சந்தித்திருக்கிறேன். அப்போதும் அந்தச் சிரிப்பு மாறியதேயில்லை. அது வாழ்க்கையைப் பார்த்து சிரிக்கும் சிரிப்பு. நீ என்னை குப்புறத்தள்ளி விட்டதாக நினைக்கிறாய். நான் ஒரு எழுத்தாளன். பொருளாதார கஷ்டங்களால் ஒரு போதும் விழுந்துவிடமாட்டேன் என இறுமாப்புடன் வெளிப்பட்ட புன்னகை.
தனது கஷ்டங்கள், உடல்நலப் பிரச்சனைகள் குறித்து ஒரு போதும் அவர் புலம்பியவரில்லை. எவரிடமும் கையேந்தி நின்றவரில்லை. அதே நேரம் தனது சந்தோஷங்களை தனித்துக் கொண்டாடியதேயில்லை. தன் மகிழ்ச்சியை நண்பர்களுக்கு பகிர்ந்து தருவதில் நிகரற்றவர். அவரது அறை எப்போதும் நண்பர்களுக்காக திறந்தேயிருந்தது. அதிலும் என்னைப் போல எழுத்தாளர் ஆக வேண்டும் என வேலையில்லாமல் அலைபவர்களுக்கு அந்த அறை புகலிடமாகவே இருந்தது. 
இளம் எழுத்தாளர்களை அவரைப் போல பாராட்டிக் கொண்டாடிய இன்னொருவரை நான் கண்டதில்லை. சில நேரங்களில் இவ்வளவு பெரிய வார்த்தைகளால் புகழ்கிறீர்களே என அவரிடமே கேட்டிருக்கிறேன். பாராட்டு தானே ராமகிருஷ்ணன் எழுத்தாளனை மகிழ்ச்சியடையச் செய்கிறது. ஆயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதை விடவும் அவனது கதை கவிதை சிறப்பாக உள்ளது. நீ மிக நன்றாக எழுதுகிறாய் என்று பாராட்டு சொல்வதைத்தானே படைப்பாளி பெரியதாக நினைப்பான். 
நல்ல படைப்புகளை யார் எழுதினாலும் எந்த பத்திரிகையில் வந்தாலும் தேடிப் படித்து உடனே பாராட்டக்கூடியவன் நான். அது எனது கடமை என்று சொன்னார் பிரபஞ்சன். இந்தப் பண்பு அவரை எப்போதும் இளந்தலைமுறை படைப்பாளியின் தோழனாக இருக்க வைத்தது. 
புதுச்சேரி தெருக்களில் ஒவ்வொரு அங்குல மண்ணின் வரலாற்றையும் அவர் அறிவார். இதைச் சொல்லியும் எழுதியும் இருக்கிறார். எழுத்து, இசை, கலை, பண்பாடு எல்லாம் மனிதர்களை ஒருவரோடு ஒருவரை இசைவிக்கத்தானே அன்றி வேறு எதற்கும் இல்லை. 
அன்பால் இணைந்து, அன்பால் புரிந்து கொண்டு அன்பே பிரதானமாக ஒரு உலகத்தை உருவாக்கும் தொழிலையே நான் செய்கிறேன் என்பதில் எனக்குப் பெருமிதம் உண்டு. மனித குலம் அன்பினால் மட்டுமே தழைக்கும் என்பதே என் செய்தி என பிரபஞ்சனே தன்னைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். அது முற்றிலும் உண்மை.
பிரபஞ்சனின் சென்னை வாழ்க்கை ஆயிரம் பக்கங்களில் எழுதினாலும் எழுதித் தீராதது. ஆயிரத்தோரு அராபிய இரவுகள் போல பக்கம் பக்கமாக எழுதிக் கொண்டே போகலாம். அவ்வளவு அனுபவங்கள். அத்தனையும் அவமானமும் புறக்கணிப்பும் ஏமாற்றமும் துயரமும் கொண்ட நிகழ்வுகள். அந்த அனுபவத்தில் கால்வாசி ஒருவருக்கு நடந்திருந்தால்கூட ஊரை விட்டு ஒடிப் போயிருப்பார். ஆனால், பிரபஞ்சன் தவம் போல எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொண்டார்.
தனது அவமானத்தைக்கூட சிரிப்பும் கேலியாக சொல்லத் தெரிந்தவர் பிரபஞ்சன். சொந்த வீடு இல்லாமல் பல்வேறு மேன்ஷன்களில் அவர் வாழ்ந்தார். எந்த மேன்ஷனில் வாழ்ந்தாலும் அவர் அறையில் நிறைய புத்தகங்களும் இசை நாடாக்களும் குறுந்தகடுகளுமே இருந்தன. நல்ல காபியும் நல்ல சங்கீதமும் விருப்பமான புத்தகங்களுமே என் வாழ்க்கை என்று அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வார் பிரபஞ்சன். ஒரு காலத்தில் முறையாக வீணை படித்தார் என்று ஒரு நேர்பேச்சில் சொன்னார். இசை அவரை துயரங்களில் இருந்து ஆற்றுப்படுத்தியது.
புதுமைப்பித்தன் காலம் முதல் இன்று வரை தமிழ் எழுத்தாளர் தன் எழுத்தை நம்பி திருப்தியாக வாழமுடியாத நிலைதான் நிலவுகின்றது. 
பிழைப்பிற்காகவே பத்திரிகை துறையில் வேலை செய்தார். பத்திரிகைகள் தனக்கான உலகமில்லை என்று அறிந்து கொண்ட பிறகு எழுத்தை மட்டுமே நம்பி வாழ்வது என முடிவு செய்து கொண்டார். அதைப் பற்றி அவரிடம் கேட்டபோது, அது ஒரு தற்கொலை முயற்சி எனத் தெரிந்துமே அதில் ஈடுபட்டேன் என்று பிரபஞ்சன் சிரித்தபடியே சொன்னார். 
1970-களில் இல்லஸ்டிரேடட் வீக்லி போல அழகான இலக்கியப் பத்திரிகை தமிழில் நடத்தவேண்டும் என்பது அவரது கனவாக உருவானது. இதற்காக புதுவையில் பாரதி அச்சகம் என்ற பெயரில் அச்சகம் ஒன்றை காந்தி வீதியில், சின்னப்பிள்ளையார் கோயில் அருகில் தொடங்கினார். மனைவியின் நகையை விற்று டிரடில் மெஷின் வாங்கினார். அதில், பாரதியாரின், மனதில் உறுதி வேண்டும் என்ற கவிதையை கம்போஸ் செய்துஅச்சேற்றினார். ஆனால், அது முழுமையாக அச்சாகவில்லை. 
அந்த மிஷின் உடைந்த நிலையில் இருப்பது அப்போதுதான் தெரியவந்தது. தன்னை ஏமாற்றி விட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்தார். வேறு வழியின்றி அந்த அச்சகத்தைச் சொற்ப விலைக்கு விற்பனை செய்தார். சிறந்த பத்திரிகை ஒன்றை நடத்த வேண்டும் என்பது அவரது கனவுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. ஆனால் அது நிறைவேறவேயில்லை.
பிரபஞ்சன் ஒப்பனை செய்து கொள்வதிலும் நேர்த்தியாக உடைகள் அணிந்து கொள்வதிலும் அதிக ஈடுபாடு கொண்டவர். அழகான தோற்றம் கொண்டவர். உயர் ரக ஜிப்பா அணிந்து அவர் கூட்டங்களுக்கு வருவதைக் காண அத்தனை வசீகரமாகயிருக்கும். 
காபியை விரும்பிக் குடிப்பவர் என்பதால் அவருக்குச் சரவணபவன் காபி மீது கூடுதல் விருப்பம். அங்கே பணியாற்றுகிற அனைத்துப் பணியாளர்களையும் அவர் அறிவார். அவர்கள் குடும்ப நலன்களைக் கேட்டுக் கொள்வார். 
ஒருமுறை ஒரு சர்வருக்கு உடல் நலமில்லை என அறிந்து பை நிறைய ஆரஞ்சுப் பழங்களை வாங்கி அளிப்பதை நேரில் கண்டேன். மகாகவி பாரதியிடம் இது போன்ற அன்பு இருந்த்தாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதே அன்பு பிரபஞ்சனிடமும் இருந்தது.
புதுவையில் இருந்து சினிமாத் துறையில் பிரவேசிக்க வேண்டியே அவர் சென்னைக்கு வந்தார். ஆனால், அந்த ஆசை ஒன்றிரண்டு வருஷங்களிலே வடிந்துவிட்டது, காரணம் அவர் பட்ட அவமானங்களே. 
ஆனால், கரந்தை தமிழ் கல்லூரியில் முறையாக தமிழ் கற்றவர் என்பதால் பத்திரிகை துறையிலும் எழுத்துத் துறையிலும் தனது கவனத்தைச் செலுத்த ஆரம்பித்தார். பிரபஞ்சனின் கதைகள் அதிகமும் பெண்களின் துயரத்தை பேசின. எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையை கவனத்துடன் அக்கறையுடன் அன்புடன் அவர் எழுதினார். 
தனது வம்சத்திலே பெண் பிள்ளைகள் கிடையாது. எல்லோருக்கும் ஆண் பிள்ளைகள்தான். எனக்கும் ஆண் பிள்ளைகள்தான். ஆகவே, நான் சந்திக்கும் இளம் பெண்களை மகளைப் போல நினைத்துக் கொள்வேன் என்று ஒருமுறை பிரபஞ்சன் சொன்னார். அவர் தன் மகள் போல நேசித்த பெண் படைப்பாளிகள் பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நூலிற்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கிறார். வெளியிட்டு விழாக்களில் பேசி அவர்களைக் கொண்டாடியிருக்கிறார். அவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையில் துயரம் கவ்வும் போதெல்லாம் முடிந்த உதவிகளைச் செய்திருக்கிறார். அந்த வகையில் அவர் எத்தனையோ பெண் படைப்பாளிகளின் தந்தை என்றே சொல்வேன்.
வரலாற்றை மீள்ஆய்வு செய்வதிலும் வரலாற்று உண்மைகளை உலகம் அறியச் செய்வதிலும் அதிக ஆர்வம் கொண்டவர். புதுவையின் வரலாற்றை விவரிக்கும் ஆனந்தரங்கம் பிள்ளை டயரியை முதன்மையாகக் கொண்டு அவர் உருவாக்கிய வானம் வசப்படும், மிகச் சிறப்பான வரலாற்று நாவல். அந்த நாவலுக்கு சாகித்ய அகாதமி விருது கிடைத்தது. 
அந்த விருது அறிவிக்கபட்ட நாளில் அவரைத் தேடிச் சென்று வாழ்த்துச் சொன்னேன். தமிழில் நல்ல வரலாற்று நாவல்கள் இல்லை என்று நீண்ட குறையிருந்து வந்தது. அந்தக் குறையை போக்கும் ஒரு நாவலை நான் எழுதியிருக்கிறேன் என்பது மகிழ்ச்சி என்று சொன்னார். அது வெறும் தற்பெருமையில்லை. இலக்கியவாதி தன் படைப்பின் மீது கொண்ட மரியாதை. 
சென்னைக்கு வந்த நாள்களில் வாரம் இரண்டுமுறையோ அல்லது மூன்று முறையோ அவரது அறைக்குச் சென்று விடுவேன். எப்போதும் அந்த அறையில் யாராவது அமர்ந்து இலக்கியம் பேசிக கொண்டிருப்பார்கள். சில நேரம் இந்த எண்ணிக்கை பத்து, பனிரெண்டு என அதிகமாகிவிடும். அத்தனை பேருக்கும் காபியும் சிற்றுண்டியும் வாங்கித் தந்து ரசிப்பார். இப்படி ஆட்கள் வந்து திரளுகிறார்கள் என சில அறைகளை விட்டு அவரைத் துரத்தியிருக்கிறார்கள். அப்போதும் அவர் எவரையும் வரவேண்டாம் என்று சொன்னதேயில்லை. 
வந்தவர்களில் சிலர் அவரது சொந்தப் பொருள்களை, பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு போன போதும்கூட வேடிக்கையாகத்தான் அதைச் சொல்வார். பகலில் மட்டுமில்லை. இரவு இரண்டு மணிக்குக்கூட அவரது அறைக் கதவை தட்டி அவரை எழுப்பி பேசுகிறவர்கள் இருந்தார்கள். ஒருவரையும் ஒருமுறைகூட அவர் கோவித்துக் கொண்டு நான் கண்டதேயில்லை. சகமனிதர் மீது முழுமையாக அன்பு செலுத்துவது எப்படி என்பதை அவரிடமிருந்தே கற்றுக் கொண்டேன்.
பிரபஞ்சனின் துணைவியார் பிரமீளா சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்து போனார்.அவரது முதலாண்டு நினைவின்போது பிரபஞ்சன் ஒரு கட்டுரை எழுதினார். அந்த கட்டுரையைப் படித்து கண்கலங்கிப்போனேன். அது நம் அனைவருக்குமான அறிவுரை என்றே சொல்வேன்.
அந்தக் கட்டுரை இப்படி முடிகிறது: எனக்கு முன் என் துணைவர் இறந்தது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. மரணம் எனக்கு நேர்ந்து, அவர் பூமியில் தங்க நேர்ந்திருந்தால், மிகுந்த அவமானங்களைச் சந்தித்து இருப்பார். அவமானத்தின், புறக்கணிப்பின் நிழல்கூடப் படக்கூடாத ஆத்மா அவர். இவை போன்ற சிறுமைகள் எல்லாம் எனக்கே உரியவை.
நட்சத்திரக் கணக்குப்படி, அவர் இறந்து இந்த 16 மார்ச்சோடு சரியாக ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. அவரது இல்லாமை இப்போதுதான் என்னைத் தாக்கத் தொடங்கி இருக்கிறது. இளமையில் துணை இல்லாமல் இருந்துவிடலாம். முதுமையில்தான் துணையின் அவசியம் கூடுதலாக உணர முடிகிறது. நிறைந்த கனவுகளும், லட்சியங்களும் கண்களில் மிதக்க, ஆனந்தமாகப் பறந்து திரிய வேண்டிய, அறிவும் ஞானமும் பொலிந்த, மகத்தான மானுட உணர்வுகள் கொண்ட பெண்மணிகளை மனைவியாகக் கொண்டு, அவர்களைக் கீழிறக்கி, ஒளி இழக்கச் செய்த, செய்து கொண்டிருக்கும் கோடி கோடி ஆண்களின் வரிசையில் நானும் சேர்ந்து இருக்கிறேன்என்கிற குற்றவுணர்வு மட்டும் எப்போதும் என்னுடன் இருந்து தீரும். அதிலிருந்து நான் தப்ப முடியாது.
பிரபஞ்சன் மிகச்சிறந்த பேச்சாளர். அவர் பேச்சை கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கலாம். மிகுந்த தைரியத்துடன் எழுத்தாளனுக்கே உரிய கர்வமும் உரத்த சிந்தனையும் கொண்டவர். ஒருமுறைகூட ஒருவரை கூட அவர் அநாகரிகமாக மேடையில் பேசியதோ, விமர்சனம் செய்ததோ கிடையாது. பிடிக்காத விஷயத்தைக்கூட அவரைப் போல பண்புடன் சொல்பவரைக் காண்பது அரிது. 
இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கபட்டிருந்த அவரைக் காண குடும்பத்துடன் சென்றிருந்தேன். என் கைகளைப் பிடித்தபடியே மெளனமாக இருந்தார். அவர் கண்களில் கண்ணீர் கசிந்தது. அதைக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. உங்களுக்கு நான் என்ன செய்தேன் ராமகிருஷ்ணன். எனக்காக எவ்வளவு பெரிய விழா நடத்தி பணமுடிப்பு கொடுத்து கெளரவம் செய்துள்ளீர்கள். இதற்கு நான் என்ன செய்வது எனக்கேட்டார். 
தமிழுக்கு நீங்கள் செய்த சேவைக்கு நாங்கள் திரும்ப செய்யும் கெளரவமிது. இந்த வாய்ப்பு எங்களுக்கு கிடைத்தது பாக்கியம் என்றேன். எனக்கும் என் குடும்பத்தினருக்கும் ஆசி வழங்கினார். பின்பு, என் மனைவியிடம் தனித்துப் பேசி தந்தையைப் போல ஆசி அளித்தார்.
விடைபெறும் வரை என் கையை விடவேயில்லை. அந்தப் பிடிமானம் இன்றில்லை. அதை நினைத்து மனது வேதனையில் துடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.
புத்தக அலமாரியில் இருந்து பிரபஞ்சனின் சிறுகதைகளை எடுத்துப் படித்தேன்.
ஒவ்வொரு சொல்லிலும் அவர் உயிருடன் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறார். அந்தக் குரல், அந்த நெருக்கம், அந்த அன்பு வாழ்வில் நான் அடைந்த பெரும் பேறு என்றே சொல்வேன்.

கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்.


 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/22/பிரபஞ்சனின்-இணையற்ற-தோழமை-3062545.html
3061866 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஏமாற்றத்தில் முடியும் எழுச்சிகள்! க. பழனித்துரை DIN Friday, December 21, 2018 01:29 AM +0530 ஒரு காலத்தில் அரசியல் கட்சிகள் மக்களின் பிரச்னைகளை மையப்படுத்திப் போராட்டங்களை அறிவித்தன. மிகப் பெரிய அளவில் மக்களைத் திரட்டிப் போராடி, சிறைச்சாலைகளில் ஆயிரக்கணக்கில் தொண்டர்கள் அடைக்கப்பட்ட வரலாற்றை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். சிறைச்சாலை செல்வதற்குத் தயாரான நிலையில்தான் போராட்டங்களை அரசியல் கட்சிகள் அறிவிக்கும். தொண்டர்களும் தலைவர்களும் சிறைச்சாலை செல்லத் தங்களைத் தயார் செய்து கொள்வார்கள்.
அதேபோலத்தான் தொழிற்சங்கங்களும், தொழிலாளர்களின் பிரச்னைகளுக்காகப் போராடி, தொழிலாளர்கள் சிறை சென்றதை நாம் கண்டிருக்கிறோம். மாணவர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தயார் செய்யப்பட்டு, போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர்.
அதே போன்று, ஆசிரியர் சங்கங்கள்கூட வலுவான போராட்டங்களை நடத்தி சிறை சென்று தங்கள் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்தப் போராட்டங்கள் நடந்தபோது அரசியல் கட்சிகளுக்கு இன்றைய அளவிலான பணமும், வசதிகளும் கிடையாது.
அரசியல் கட்சிகள் நிதி இல்லாமல் சிரமங்களை அனுபவித்ததைப் பார்த்திருக்கிறோம். இருந்தபோதும் தீவிரமான போராட்டங்களை நடத்திப் பல கோரிக்கைகளை வென்றெடுத்தன.
பெரும் போராட்டங்களை எதிர்க்கட்சிகள் முன்னெடுத்த போதெல்லாம் வலுவான அரசாங்கம் பெரும்பான்மை பலத்துடன், ஆளுமை பலம் கொண்ட தலைமைத்துவத்தின் கீழ் ஆட்சி நடைபெற்று வந்தது. அப்படிப்பட்ட வலுவான ஆட்சிக்கு எதிராகத்தான் மிகப்பெரிய போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.
தமிழகத்தில் அரசும் வலுவாக இருந்தது, போராடியவர்களும் வலுவுடன் அச்சமின்றி இருந்தனர். ஆனால், இன்றைய ஆட்சியையும், அரசியல் கட்சிகளின் செயல்பாடுகளையும் பார்க்கின்றபோது நமக்குப் பல கேள்விகள் இயல்பாக உருவாகின்றன.
அன்று போராடிய அரசியல் கட்சிகள் இன்றும்கூட வலுவாக இருக்கின்றன. தொண்டர்கள் பலமும் இருக்கின்றது. பண பலம் என்பது மிக அதிக அளவில் இருக்கிறது. இருந்தும் அந்த மக்கள் பிரச்னைகளை முன்வைத்து முன்பு போல போராட்டம் நடப்பதில்லையே, ஏன்? தமிழகத்தில் இன்று பிரச்னைகளே இல்லையா அல்லது போராடும் அளவுக்குப் பிரச்னைகளின் தன்மை இல்லையா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. 
கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் உலகமயமான பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளில் வளர்ச்சி, வறுமை ஒழிப்பு, மேம்பாடு எனப் பிரகடனப்படுத்தி செயல்பட்டதன் விளைவாகத் தமிழகம் பல நிலைகளில் நிலைகுலைந்துபோய் உள்ளது. 
வேகமான வளர்ச்சிச் செயல்பாடுகள் ஊழலுக்கு வழிகோலும் என்ற கோட்பாட்டிற்கு இணங்க, ஊழல் உச்சத்தில் உள்ளது. தமிழகத்தில் சூழல் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டு இயற்கை வளம் குன்றிய மாநிலமாக மாறிவிட்டது. இந்தப் பிரச்னைகளை அரசியல் கட்சிகள் பேசாமலில்லை, இருந்தும் போராடவில்லை. போராட்டத்திற்குப் பதிலாக அரசியல் கட்சிகள் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த ஆரம்பித்துவிட்டன.
போராடுவதற்குத் தேவையான அடிப்படை பிரச்னைகள் இருந்தும் தமிழகத்தில் அரசியல் கட்சிகள் போராடத் தயங்குவது ஏன் என்பதுதான் தெரியவில்லை. தமிழகத்தில் மைய அரசால் தயாரிக்கப்பட்டு புள்ளியியல் துறையால் வெளியிடப்பட்ட சுற்றுப்புறச் சூழல் அறிக்கை, உலகமயப் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டால் தமிழகத்தின் இயற்கைச் சூழல் எந்த அளவிற்கு பாதிக்கப்பட்டு உள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்டியுள்ளது.
தமிழகம் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் மிகப் பெரிய இயற்கைச் சீரழிவைச் சந்தித்துள்ளது என்பதை யாரும் மறுக்க இயலாது. தண்ணீருக்காக கர்நாடக மாநிலத்துடன் போராடிய நாம், காவிரியில் வந்த 100 டி.எம்.சி. தண்ணீரைக் குளங்களில், ஏரிகளில், குட்டைகளில் சேர்த்து வைக்க முடியாமல் கடலில் கலக்க வைத்து சாதனை படைத்தோம். விவசாயம் மிகப்பெரிய பாதிப்பிற்கு உள்ளாகி இருக்கிறது.
சிறு, குறு தொழில்களும் மிகப் பெரிய சரிவைச் சந்தித்துள்ளன. ஊழலை ஒழிக்க பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டு, மக்கள் வங்கிக்கு அலையவிடப்பட்டனர். அத்துடன் ஜி.எஸ்.டி. என்ற வரியை அமல்படுத்தி சிறு, குறு வணிகத்தைப் பாதிக்க வைத்ததும் சாதாரண மக்களை அதிகமாக வரிகட்ட வைத்ததும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான்.
இவ்வளவு பிரச்னைகள் இருந்தும் அரசியல் கட்சிகள் ஏன் போராட்டத்தை புறம்தள்ளி, ஆர்ப்பாட்டத்தை அறிவித்து மூன்று நான்கு மணி நேரத்தில் நடத்தி முடித்துவிடுகின்றன? இந்தக் கேள்விக்கு விடை தேட முயன்றபோது நமக்குக் கிடைக்கும் விடை, அரசியல் கட்சிகள் சுகம் தேட ஆரம்பித்து விட்டன என்பதுதான். 
போராட்டமாக அரசியல் இருந்தபோது எந்த வணிகனும், எந்த ஒப்பந்தக்காரரும், எந்தப் புதுப் பணக்காரரும் அரசியலுக்குள் நுழையவில்லை. அரசியல் இன்று சுகமானது, சூதாட்டம்போல் பணம் வைத்து பணம் எடுக்கலாம் என்ற நிலைக்கு வந்ததால் பணம் படைத்தவர்களெல்லாம் பணத்தை அரசியலில் முதலீடு செய்து மீண்டும் லாபம் பார்க்க அரசியலுக்குள் வந்துவிட்டனர். கொள்கைக்காரர்கள் அனைவரும் கட்சிகளை விட்டு வெளியேறும் சூழ்நிலை வந்துவிட்டது.
நடுத்தர வர்க்கத்தினர் தங்களுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி பொருள் ஈட்டி தங்கள் முன்னேற்றம் என்பதில் கவனம் செலுத்தி சமூகப் பார்வையை இழந்துவிட்டனர். அரசியல் கட்சிகள் நிறுவனங்களாக மாற ஆரம்பித்து அரசியல் கட்சிகளின் அலுவலகங்களே கார்ப்பரேட் அலுவலகங்கள்போல் சொகுசு வாழ்வு தரும் நிலையங்களாக மாற்றப்பட்டுவிட்டன, ஒரு சில கட்சிகளைத் தவிர. 
பொதுமக்களிடம் நிதி திரட்டும் நிலையைத் தவிர்த்து சந்தை தரும் நிதியைப் பெற்றுக்கொண்டு தொழில், வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு நெருக்கமாகச் செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டன பெரிய அரசியல் கட்சிகளும், எதிர்க்கட்சிகளும்.
அரசியல் வணிகமயமானதன் விளைவு, போராட்டங்கள் என்றாலே அரசியல் கட்சிகளுக்கு அதிர்ச்சியாக உள்ளது. இதற்கு மாற்றாக, அரசியல் கட்சிகள் கண்டுபிடித்த உத்திகள்தான் ஆர்ப்பாட்டங்கள். ஆர்ப்பாட்டம் என்றால் மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரங்களில் அனைத்தையும் நடத்தி விட்டு வீடு திரும்பிவிடலாம்.
இந்தச் சூழல்தான் பலரை அச்சம்கொள்ள வைக்கிறது. மக்கள் போராட்டங்கள் என்பது ஓர் அரசியல் விழிப்புணர்வு என்பதாக நாம் பார்க்க வேண்டும். ஏனென்றால் அதற்காக மக்களைத் திரட்டும் பெரும் நிகழ்வு நடந்தாக வேண்டும். போராடுவது ஒரு அனுபவம்.
அதனைத் தொடர்ந்து சிறை வாசம் என்பது பக்குவப்படுத்தும் ஒரு நிகழ்வு. இன்று அதற்கு அரசியல் கட்சிகளும் தயாராக இல்லை, தொண்டர்களும் தயாராக இல்லை.
போராட்ட உணர்வை பிரதான கட்சிகள் இழந்து நீண்ட நாள்கள் ஆகிவிட்டன. அதனால், பொதுமக்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளுக்காக தன்னெழுச்சியாக போராட ஆரம்பிக்கின்றனர்.
ஜல்லிக்கட்டில் ஆரம்பித்து, நெடுவாசல், கதிராமங்கலம், தூத்துக்குடி ஸ்டெர்லைட் என எல்லா இடங்களிலும் மக்கள் போராட்டங்கள் இதனால்தான் உருவாயின. சமூக ஊடகங்களின் மூலம் மக்களே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திப் போராடத் தயாராகி விட்டனர். 
இப்போது நாடெங்கிலும் மக்கள் போராட்டங்கள் அரசியல் கட்சிகளின் தோல்வியால் எழுந்தவை. இந்த மக்கள் எழுச்சி என்பது புதிய அரசியலை நோக்கிப் பயணிக்க உருவான ஒன்று என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது. கட்சி அரசியலைத் தாண்டி மக்கள் பிரச்னைகளுக்காக மக்களே களமிறங்கி மக்கள் அரசியலை உருவாக்கும் புது முயற்சியாகவே தென்படுகிறது.
புதிய அரசியலுக்கான வாய்ப்பிருப்பதை அறிந்து புதிய திசையில் அரசியலைத் திருப்பினால் எதிர்காலத்தில் புதிய அரசியல் உருவாகும் என்பதில் ஐயமில்லை. இல்லையென்றால், முறையான இலக்கோ, தலைமையோ இல்லாத நிலையில், மக்களது தற்காலிக எழுச்சியின் அடிப்படையில் உருவாகும் போராட்டங்கள், எந்தவிதப் பயனும் அளிக்காமல் 
தவறாகவே அடங்கிவிடும். மாற்றங்கள் ஏற்படாது; ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சும்.

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/21/ஏமாற்றத்தில்-முடியும்-எழுச்சிகள்-3061866.html
3061865 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பேரிடர்க்கால மறுவாழ்வு: நிலையான அமைப்பு தேவை இலக்குவனார் திருவள்ளுவன் DIN Friday, December 21, 2018 01:28 AM +0530
தமிழ் நாட்டின் கடேலார மாவட்டங்களில் கஜா புயல் கடுமையாக வீசி மக்களின் வாழ்க்கையை நிலைகுலையச் செய்துவிட்டது. சரியாக முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எடுத்து, பாதிப்பைக் குறைத்துள்ளதாகவும் முழு வீச்சில் மறுவாழ்வுப் பணிகள் நடைபெற்று வருவதாகவும் அரசு கூறி வருகிறது. முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை ஓரளவு பாராட்டினாலும், உரிய மறுவாழ்வுப் பணிகள் நடைபெறவில்லை என்று எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சுமத்துகின்றன. பேரிடர்கள் என்பது இன்று நேற்று வருவன அல்ல. காலந்தோறும் ஏற்படும் இயற்கை நிகழ்வுகள்தான்.
இடர்கள் வரும்பொழுது எவ்வெவ்வாறு தடுக்க வேண்டும், அவற்றிலிருந்து எவ்வாறு மக்களைக் காக்க வேண்டும், இடர்கள் தரும் அழிவுகளிலிருந்து எவ்வாறு மீட்டு மறுவாழ்வு அளித்தல் வேண்டும் எனத் திட்டமிட்டு நிலையான நடவடிக்கைக் குறிப்புகளை வரையறுக்க வேண்டும். இதற்கெனப் பேரிடர்க் கால மறுவாழ்வு அமைப்பு என நிலையான ஓர் அமைப்பையும் அரசு உருவாக்க வேண்டும்.
புயல், வெள்ளம், நிலநடுக்கம், கடல்கோள்(சுனாமி)முதலான பேரழிவு நேர்ச்சிகளில், இயற்கையால் விளையும் கொடுமைகளில் இருந்து மீள இதுவரை என்னென்ன பயனுள்ள நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன? எத்தகைய நடவடிக்கைகள் இல்லாமல் வந்த இன்னல்கள் என்னென்ன? இனி அவற்றை எவ்வாறு தடுப்பது? எவ்வாறு அவற்றிலிருந்து மீள்வது? எனக் குறிப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். உருவாக்கப்படும் அமைப்பு கட்சி சார்பற்ற முறையில் செயல்படும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.
உணவு, உடை, பயன்பாட்டுப் பொருள்கள் முதலியவற்றின் சேமிப்புகள், சாலை போக்குவரத்து சரிசெய்தல், மின் இணைப்புகளைச் சரி செய்தல், கல்விக்கூடங்கள், மருத்துவமனைகள் முதலான பொது அலுவல் மனைகள், உதவகங்கள் ஆகியவற்றை இடிபாடுகள், அழிவுகளிலிருந்து மீட்டெடுத்தல், அழிவிற்குள்ளாகும் தேவைப் பொருள்களை வழங்குதல், பேரிடர்க் காலங்களில் ஏற்படும் நோய், நலக்குறைவு முதலியவற்றில் இருந்து மக்களைக் காப்பதற்கான மருத்துவ வசதிகள், மருந்துகள் முதலியவை குறித்த தெளிவான திட்டமிடல் வேண்டும்.
சாலைச் சீர்குலைவு, ஊர்மக்களுடன் தொடர்புகொள்ள இயலாமை போன்ற பல்வேறு காரணங்களால், மறுவாழ்வுப் பணிகளில் தேக்கம் ஏற்படுவது இயற்கை. இத்தகைய பேரிடர்களில் உதவும் பணிகளில் ஈடுபடுபவர்களும் தத்தம் குடும்பத்தினருக்கு இடர் ஏற்பட்டுத் துன்பத்தில் உழன்று கொண்டிருப்பர். இதனை உணராமல் நாம் பொதுவாகக் குறை கூறுவதும் தவறு.
23.12.2005 அன்று, இந்திய அரசு, பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டத்தை இயற்றியது. 09.01.2006-இல் குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் பெற்றது. இதன்அடிப்படையில், தலைமையமைச்சர் தலைமையில் தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையம் (National Disaster Management Authority NDMA) அமைக்கப்பட்டது; அதன் கட்டுப்பாட்டில் தேசியப் பேரழிவு மீட்புப் படையும் உள்ளது.
பேரிடர்க்கால மீட்புப் படை மாநிலந்தோறும் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று சட்டம் இருப்பினும் எந்த மாநிலமும் மீட்புப் படையை அமைக்கவில்லை. அவ்வாறிருந்தால் பேரிழப்பு காலங்களில் மக்கள் தொடர்பும் உதவி வழங்கலும் எளிமையாய் இருந்திருக்கும்.
இயற்கைப் பேரழிவுகள் மட்டுமல்லாமல், உயிரியல், வேதியல், அணுக்கதிரியக்கம் முதலான எல்லா வகைப் பேரழிவுகளின் பொழுதும், முன் நடவடிக்கைகள், விளைவுகளை எதிர்நோக்கும் வழிமுறைகளையும் நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்வதற்கு உருவாக்கபட்டதே தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையம். (அணுக்கதிரியக்கம் போன்றவற்றால் ஏற்படும் 
அழிவுகளுக்கு மத்திய அரசே காரணமாக இருப்பதுதான் கொடுமை.)
தமிழ்நாட்டிலும் வருவாய்-பேரிடர் மேலாண்மைத் துறை உள்ளது. என்றாலும் மாநிலத்தில் ஏதும் பேரழிவு ஏற்பட்டால் உடனடியாக மத்திய அரசின் துயர் கணிப்புக் குழு வருவதில்லை.
வெள்ளம் வடிந்தபின் பார்வையிடல் போன்று பேரிடர் பாதிப்புகள் மறைந்த பின்னரே மத்தியக் குழு வரும். மாநில அரசு நிதி உதவி கேட்டாலும் முதலில் பத்தில் ஒரு பங்கு போல் குறைந்த அளவுதான் நிதியை விடுவிக்கும். இத்தகைய தவறான போக்கிற்கு முற்றுப்புள்ளி இட வேண்டும்.
மறுவாழ்வுப் பணிகள் என்பன உடனடியாகவும் துயரங்களைத் தணிப்பனவாகவும் இருத்தல் வேண்டும். காலங் கடந்து தரும் உதவிகளால் உரிய பயன் கிடைக்காது. ஆதலின், உடனுக்குடன் உதவிகள் வழங்கப் பெறும் வகையில் பேரிடர் மறுவாழ்வு அமைப்பு, நிதி அதிகாரம் மிக்க தன்னிறைவான அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். 
மத்திய அரசின் சார்பாளர்களும், தொண்டுஅமைப்பினரும் பிற கட்சிகள், இயக்கத்தினரும் இவ்வமைப்பில் இருக்க வேண்டும். துயர் துடைப்பு உதவிகள் உடனே வழங்கப்படும் வகையில் அமைப்பின் அதிகாரமும் இருக்க வேண்டும்.
பேரிடர் ஆணையம் அதற்கான சட்டப்படி மாவட்ட ஆணையம் அமைத்தல் போன்றவற்றில் சிறப்பாகச் செயல்படவில்லை. ஆறு ஆண்டுகள் இவ்வாணையம் கூட்டப்படவேயில்லை. இந்த ஆண்டுதான்(18.10.2018) இதன்ஆறாவது கூட்டம் நடைபெற்றுள்ளது. அப்படியானால் இதன் செயல்பாடு எந்த அளவில் உள்ளது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
மத்திய அரசின் உதவிகள் உரிய காலத்தில் மட்டுமல்ல, காலந்தாழ்ந்தும் முழுமையாகக் கிடைப்பதில்லை என்பதே நடைமுறை. அஃதாவது, மறுவாழ்வுப் பொருள்கள் தில்லியிலிருந்து வரவேண்டிய நடைமுறையால் காலத்தாழ்ச்சி ஏற்பட்டு உரிய காலத்தில் பயன் கிட்டாமல் போகிறது.
எனவேதான் மறுவாழ்விற்கெனத் தனியமைப்பு மாநில அளவிலும் அதன் சார்பில் மாவட்ட நிலைகளிலும் இருக்க வேண்டும். பேரிடர்க்கால மறுவாழ்விற்கெனத் தனி அமைப்பு இருப்பதன் மூலம் மட்டுமே உடனடி உதவிகளில் கருத்து செலுத்த முடியும்.
கஜா புயலால் பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில் ஏழு மாவட்டங்கள் மக்கள் உயிரிழப்பு, உடைமைகள் அழிவு, வீடுகள் பிற கட்டட இடிபாடுகள், பயிர்கள் இழப்பு, கால்நடைகள் இழப்பு, உதவுநர் இருந்தாலும் உதவி கிடைப்பதற்குரிய போக்குவரத்து இன்மை போன்றவற்றால் பெரிதும் தரைமட்டமாகியுள்ளன; பிற மாவட்டங்களிலும் துன்பமே குடிகொண்டுள்ளது. 
அரசு இயந்திரம் எப்படி முடுக்கிவிடப்பட்டாலும் மக்களுக்கு வேண்டிய இடர்தீர்வு உதவிகள் தேவையான அளவு, தேவையான நேரத்தில் முழுமையாகக் கிட்டவில்லை என்பதே உண்மை. இனியொரு நிலைமை இது போன்று ஏற்படாத வகையில் மறுவாழ்வுப் பணிகள் சீராகவும் சிறப்பாகவும் நடைபெற இப்பொழுதாவது பாடங்கற்று பேரிடர்க்கால மறுவாழ்வு அமைப்பை உருவாக்க அரசு முன் வரவேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/21/பேரிடர்க்கால-மறுவாழ்வு-நிலையான-அமைப்பு-தேவை-3061865.html
3061219 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேசியப் பேரிடர்களும் மேலாண்மையும் தி. இராசகோபாலன் DIN Thursday, December 20, 2018 01:33 AM +0530 இயற்கை மானுடத்திற்கு ஏற்றத்தையும் தந்திருக்கிறது; சீற்றத்தையும் தந்திருக்கிறது. ஏற்றத்தைத் தருகின்றபோது படிப்படியாகத் தருகின்ற இயற்கை, சீற்றத்தைத் தருகின்றபோது ஒரு சில மணி நேரத்தில் மொத்த மானிடப்பரப்பையும் துக்கத்தில் ஆழ்த்தி விடுகின்றது.
சுனாமி, புயல், பூகம்பம், எரிமலை, நிலச்சரிவு, அமிலமழை, வெப்பத்துடன் கூடிய சூறாவளி போன்றவை தேசியப் பேரிடர்களாகக் கருதப்படுகின்றன. நம் நெஞ்சைப் பெரிதும் நெருடக்கூடியது, 2004-ஆம் ஆண்டு எழுந்த சுனாமி ஆகும்.
சுனாமியால் 14 நாடுகளைச் சேர்ந்த 2,30,000 பேர்கள் மரணித்தார்கள். 10 நிமிஷங்கள் மட்டுமே தாக்குதலை நடத்திய சுனாமி, 5640 பேர்களைக் காணாமல் போகச் செய்தது; 3 லட்சம் மீனவர்களுடைய வாழ்வாதாரங்களை அழித்தது; 11,827 ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பில் விளைந்திருந்த பயிர்களை அழித்தது. சுனாமியைத் தொடர்ந்து இப்பொழுது தமிழர்களைக் கண்ணீர் கடலில் ஆழ்த்தியிருப்பது கஜா புயல் ஆகும்.
உலகிலேயே இந்தியா மட்டுமே 7516 கி.மீ தொலைவுக்குக் கடலோரப் பகுதியைக் கொண்டிருப்பதால், அடிக்கடி பேரிடர்களுக்கு உள்ளாக நேரிடுகிறது. புயல் எப்படி உருவாகின்றது? வடதுருவக் குளிர்ந்த காற்று தென்திசை நோக்கி வெப்பப் பகுதிகளுக்குள் புகுந்து ஓடுகின்றது. எனினும் அதனைப் பின்னுக்குத் தள்ள தெற்கேயுள்ள அனற்காற்றுகள் முயலுகின்றன. 
இந்த முரண்பட்ட போராட்டத்தின் விளைவாகத் துருவக் குளிர் காற்றுகள், மேல்திசைக்குத் திரும்புகின்றன. அனற்காற்றுகள் கீழ்த்திசைக்குத் திரும்புகின்றன. இவ்விதம் ஒன்றையொன்று விரட்டுவதனால், நீரில் சுழல்கள் ஏற்படுவது போல, வாயு மண்டலத்திலும் சுழல்கள் ஏற்படுகின்றன. இந்தச் சுழல்களே சூறாவளிப் புயல்களாக உருவெடுக்கின்றன. 
ஒரு காலத்தில் புயல்கள் உருவாவதைக் கணிக்கின்ற அளவுக்கு அறிவியல் வளரவில்லை. ஆனால், கஜா புயல் உருவாவதை ரேடார்கள் கணித்துச் சொன்னாலும், அவை எந்தத் திசையில் திரும்பும் என்பதை முன்கூட்டியே அறிய முடியாததால், கஜா புயல் கடலோர மாவட்டங்களை மென்று தின்றுவிட்டது.
2008- இல் ஏற்பட்ட நிஷா புயல், 2011- இல் வீசிய தானே புயல் போன்றவை பெருஞ்சேதங்களை விளைவித்தாலும், கஜா புயல் போல் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளைத் தனித் தீவுகளாக ஆக்கவில்லை.
பேரிடர் என்றால் என்ன? அதிலும் தேசியப் பேரிடர் என்றால் என்ன? 2015-இல் சென்னையில் தொடர்ந்து பெய்த மழையில், ஏரிகள் உடைந்தன. அதனால் அதனைத் தேசியப் பேரிடர் எனச் சொல்ல முடியாது. தேசிய மேலாண்மை நிறுவனம் 2005 -ஆம் ஆண்டு விதி இரண்டின் கீழ் டி பிரிவில் தேசியப் பேரிடருக்கு ஓர் இலக்கணத்தை வகுத்திருக்கிறது.
பூமியைப் பிளக்கக்கூடிய ஒரு பேரழிவு, சமுதாயத்தை நிலைகுலையச் செய்யும் பேராபத்துக்கள், சமூகத்தை நாசம் செய்யக்கூடிய விபத்துக்கள், பல உயிர்களுக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடிய இடர்கள் ஆகியன இயற்கையினாலோ, சதிகாரர்களின் செயலாகக்கூட இருக்கலாம். 
அந்த இடர்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு மனித உயிர்களை மாளச் செய்திருந்தால், ஊரையே நகரங்களையே அழித்திருந்தால், சொத்துக்களையோ, விலங்குகளையோ துப்புரவாகத் துடைத்திருந்தால், அந்த விளைவுகளை தேசியப் பேரிடர் என இந்திய அரசின் மேலாண்மை நிறுவனம் கருதுகிறது.
தேசியப் பேரிடர்களினால் ஏற்படும் துன்பங்களைத் துடைக்கவும், நிவாரணப் பணியில் ஈடுபடவும் மத்திய அரசு 23.12.2005 அன்று தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை மையத்தை நிறுவியது. அதன் தலைவராகப் பாரதப் பிரதமரே இருப்பார். அவருக்குக் கீழ் ஒன்பது பேர்களைக் கொண்ட ஒரு குழு உண்டு. இராணுவம், உள்துறை, மருத்துவம் போன்ற துறைகளின் செயலர்களே உறுப்பினராக நியமிக்கப்படுவர்.
தேசியப் பேரிடர்களின்போது நிவாரணப் பணியில் ஈடுபட வேண்டிய அமைச்சர்களின் பெயர்களையும் அது வரையறுத்தது. நிவாரணப் பணியில் துரித கதியில் ஈடுபடக்கூடிய, பயிற்சி பெற்ற பத்துப் படைப் பிரிவினரை, அந்தக் குழு நியமித்தது. ஒவ்வொரு படைப் பிரிவிலும் 1000 இராணுவ வீரர்கள் உண்டு. தேசியப் பேரிடர்களைத் தவிர்க்கக்கூடிய தற்காப்பு நடவடிக்கைகளையும், பேரிடருக்குப் பின்னர் மீட்புப் பணியில் ஈடுபட வேண்டிய விதிமுறைகளையும், தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை மையம் துல்லியமாக வகுத்திருக்கிறது.
உலகத்துப் பேரிடர் மேலாண்மை அமைப்புகளுக்குள், இந்தியப் பேரிடர் மேலாண்மை இயக்கம் ஆற்றல் பெற்றதும் நுண்ணறிவு பெற்றதும் ஆகும். 2011-ஆம் ஆண்டு, மார்ச் மாதம் ஜப்பானில் ஏற்பட்ட பூகம்ப நிவாரணப் பணிகளில், இந்திய மேலாண்மையினர் தங்களுடைய பேராண்மையை நிலைநாட்டினர். 
இந்திய மேலாண்மைப் பிரிவின் செயல்திறன் கண்டு ஜப்பானியரே வியந்து நின்றனர். 2018-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் கேரளத்தைச் சீரழித்த வெள்ளப்பெருக்கில் 170 மனித உயிர்கள் மரணித்தன; 65 லட்சம் மக்கள் புலம் பெயர்ந்தனர். என்றாலும், இந்தியப் பேரிடர் மேலாண்மையினர் ஆற்றிய சாதுர்யமான பணிகளால், பேரழிவுக்குச் செல்லாமல் கேரள மாநிலம் காப்பாற்றப்பட்டது.
இந்தியப் பேரிடர் மேலாண்மை அமைப்புக்கு 567 கிளைகள் நாடு முழுமையும் அமைந்திருக்கின்றன. உலக வங்கி உதவியுடன் ஒடிஸாவில் 312 கிளைகள், ஆந்திரத்தில் 218 கிளைகள், குஜராத்தில் 22 கிளைகள், மேற்கு வங்கத்தில் 15 கிளைகள் அமைந்துள்ளன. 
ஆனால், தமிழகத்தில் ஒன்றுகூட அமையாமல் போனது நமது துரதிர்ஷ்டமே! கஜா புயல் நிவாரணத்துக்கு மத்தியப் பேராண்மைக் குழுவினர் வராமல் போனது, மிகப் பெரிய துரதிர்ஷ்டம் ஆகும். என்றாலும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும், மின்சார வாரியமும் ஆற்றிய பணிகள் வியக்கத்தக்கன ஆகும்.
கஜா புயல் தமிழக வரலாற்றில் கீறப்பட்ட கரிக்கோடு ஆகும். எட்டு டெல்டா மாவட்டங்களை 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னோக்கி நகர்த்திப் போட்டிருக்கிறது.
63 மனித உயிர்களைக் காவு வாங்கியிருக்கிறது. 3.7 இலட்சம் மக்கள் வீடு வாசல்களை இழந்து முகாம்களில் அடைக்கலம் அடைந்துள்ளனர். முத்துப்பேட்டைக்கு அடுத்துள்ள இடும்பாவனம் கிராமத்தில் மட்டும் 2 இலட்சம் தென்னை மரங்கள் தலை சாய்ந்துவிட்டன. கடந்த 30 ஆண்டுகளாகக் காவிரி நிதி கைவிரித்ததால், நெற்பயிரை விட்டுத் தென்னைப் பயிருக்கு மாறிய, மேற்குத் தஞ்சை மாவட்ட விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரங்களை இப்பொழுது கஜா புயல் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது.
3.4 இலட்சம் வீடுகள் தரைமட்டமாகியுள்ளன. 28,000 மின்சாரக் கம்பங்கள் மடங்கி வீழ்ந்திருக்கின்றன. 201 மின் வழங்கு நிலையங்கள் செயலிழந்திருக்கின்றன. 886 டிரான்ஸ்பார்மர்ஸ் குப்புற வீழ்ந்திருக்கின்றன. 53,21,506 மின்தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பேரிடரைத் தாங்க முடியாத சில விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பது, தணிக்க முடியாத துயரம் ஆகும். 
கஜா புயல் தமிழகத்தில் ஒரு யுகப் பிரளயத்தையே நிகழ்த்தியிருக்கிறது. சோகத்திலேயே மிகப் பெரும் சோகம், வேதாரண்யத்திலிருந்து கோடியக்கரை வரையில் 25 சதுர கி.மீ. பரப்பளவில் பரந்து விரிந்து கிடந்த அலையாத்திக் காடுகள் அழிந்ததுதான்.
இக்காடுகளில் உள்ள மரங்கள் அதிக வேர்களை நிலத்தில் பரப்பியும், மூச்சு வேர்களை நிலத்திற்கு மேல் நீட்டியும், மண் அரிப்பைத் தடுக்கின்றன.
சான்றாகச் சுரபுன்னை மரங்கள் தமது சல்லி வேர்களைப் பூமிக்கு மேல் மூச்சு வாங்க அனுப்புவதால், அவையும் மண் அரிப்பைத் தடுக்கின்றன. இதனால், காற்றின் வீச்சைக் குறைக்கவும், பெருமளவில் அலைகளால் கரை அரிக்கப்படுவதைத் தடுக்கவும், இந்தக் காடுகள் உதவின.
இந்தக் காடுகளில் வாழ்ந்த பல அரிய பறவையினங்கள் செத்து வீழ்ந்தன. இந்தக் காட்டை பறவைகளின் சொர்க்க பூமி என வருணிக்கிறார், பறவையின ஆராய்ச்சியில் வல்லுநரான சலீம் அலி. பறவைகள் மட்டுமன்றி, மான் வகைகளும் காட்டு பன்றிகளும் செத்து மிதந்து வந்தது, ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பாகும்.
இயற்கைப் பேரிடர்கள் வருவதை இப்பொழுது கணிக்க முடிகிறதே தவிர, அவை ஏற்படுத்தும் இடர்களை நம்மால் தணிக்க முடிவதில்லை. என்றாலும், மக்களுக்குக் கொஞ்சம் நிதானம் வேண்டும். நிலங் கலங்கினும், கடல் கலங்கினும், கலங்காது நிதானத்தோடு செயல்படுவதே விவேகம்!

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/20/தேசியப்-பேரிடர்களும்-மேலாண்மையும்-3061219.html
3061218 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் செல்லிடப்பேசி பயன்பாடு குறைய வேண்டும் வை. இராமச்சந்திரன் DIN Thursday, December 20, 2018 01:32 AM +0530 இன்றைய உலகில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று செல்லிடப்பேசி. ஒவ்வொருவர் கையிலும் ஆறாவது விரலாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் இதற்கு, ஆண்கள், பெண்கள் பேதமின்றி அனைவரையும் தலைகுனிய வைத்த பெருமை உண்டு.
செல்லிடப்பேசி பயன்பாட்டில் மூழ்கிவிடுவோர் ஏராளம். நம் நாட்டில், செல்லிடப்பேசி கோபுரங்கள் அதிகளவில் உள்ளதாலும், மக்களிடம் செல்லிடப்பேசிகள் பயன்பாடு மிகவும் அதிகமாக இருப்பதாலும், அதிக கதிரியக்க வெளிப்பாடு காரணமாக, சிட்டுக்குருவி உள்ளிட்ட பறவையினங்கள் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்பது குறித்த விழிப்புணர்வை அண்மையில் வெளியான 2.0 திரைப்படத்தில் காட்சிப்படுத்தியிருப்பர்.
படத்தைப் பார்க்கும் போது சொல்லப்படும் கருத்து நியாயம்தானே என கூறி, ஆரவாரத்துடன் கைதட்டிய அனைவராலும், செல்லிடப்பேசியைத் தவிர்க்க முடியுமா என்றால், முடியாது என்ற பதிலே வரும். செல்லிடப்பேசியை பயன்படுத்துவோர் ஒருவராலும் கூட அதை விட்டு வெளியே வர முடியாது என்பதுதான் உண்மை. 
நாம் பயன்படுத்தும் செல்லிடப்பேசிகளால் பறவைகளுக்கு மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் எவ்வளவு பாதிப்பு ஏற்படுகிறது என்பதையும் உணர வேண்டும்.
தரைவழி தொலைபேசியில், வீட்டில் இருக்கும் போது மட்டுமே தொடர்பு கொள்ளமுடியும். வெளியில் சென்றால் எந்தத் தகவல் தொடர்பும் இருக்காது. இதனால் ஏற்பட்ட விளைவுதான் செல்லிடப்பேசி உருவாக்கம். அதாவது, நாம் வீட்டை விட்டோ, அலுவலகம், கடைகளை விட்டோ வெளியே சென்றபின் மற்றவர்களோடு தொடர்பு கொள்வதற்காகத்தான்.
தரைவழி தொலைபேசி வீட்டில் இருக்கும் போதும், செல்லிடப்பேசி வெளியில் செல்லும் போதும் பயன்படுத்தும் வகையிலேயே இது உருவாக்கப்பட்டது.
ஆனால் நாளடைவில், செல்லிடப்பேசியை தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள், சந்தையில் தங்கள் நிறுவன தயாரிப்பு அதிகளவில் விற்க வேண்டும் என்பதற்காக அறிதிறன் பேசியை (ஸ்மார்ட் போன்) அறிமுகம் செய்தன.
அறிதிறன் பேசி வந்த பிறகு, பேசுவதற்கு பயன்படுவதைக் காட்டிலும், விடியோ பார்த்தல், சாட்டிங், இணைய வசதி, கேம்ஸ்களை, முகநூல், கட்செவி அஞ்சல், சுட்டுரை, இன்ஸ்டாகிராம் என அதன் பயன்பாடு பலமடங்கு அதிகரித்தது. 
மழலைகள் கூட பெற்றோரிடம் செல்லிடப்பேசியை வாங்கி, அவர்களாகவே கேம்ஸ்களை பதிவிறக்கம் செய்து பயன்படுத்த தொடங்கிவிடுகின்றனர்.
விளைவு, ஒவ்வொரு செல்லிடப்பேசி நிறுவனங்களும் தங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தொடர்பு கொள்வதற்கு எளிதாகவும், வீட்டுக்குள் இருந்தாலும் கவரேஜ் எளிதில் கிடைக்கும் வகையிலும், இன்டர்நெட் தொடர்பு விரைவாக கிடைக்கும் வகையிலும், தங்கள் கோபுரங்களிலிருந்து ரேடியேஷனை கூட்டிவிடுகின்றனர் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுகிறது. 
ரேடியேஷனை அதிகரித்து வெளியிடுவது செல்லிடப்பேசி பயன்பாட்டாளர்களுக்கு மிகவும் பயனாகத் தோன்றினாலும், மறுபுறம் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதையும் மறுக்க முடியாது.
செல்லிடப்பேசிகளை அதிகம் பயன்படுத்தும் போது, அவற்றிலிருந்து வெளிவரும் கதிர்வீச்சுப் பாதிப்பால் இதயம், கண், காது மற்றும் மூளை உள்ளிட்டவற்றுக்கு பாதிப்புகள் ஏற்படும் அபாயம் உள்ளதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.
மூளையில் புற்றுநோய் கட்டிகள் கூட உருவாகக்கூடும் என அவை தெரிவிக்கின்றன. தற்போதைய நிலையில் இதைத் தடுக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது.
இன்றைக்கு செல்லிடப்பேசி அதிக பயன்பாட்டுக்குக் காரணம் அன்லிமிடெட் இலவச அழைப்புகள், இலவச குறுஞ்செய்திகள், இலவச நெட் பேக் வசதிகள் போன்றவைதான்.
இதனால் ஒரு மாதத்துக்கோ, 3 மாதத்துக்கோ ரீசார்ஜ் செய்துவிட்டு, நேரம் காலம் தெரியாமல் மணிக்கணக்கில் வெட்டிப்பேச்சு பேசுவோர் எண்ணிக்கை அதிகரித்துவிட்டது.
விடிய விடிய முகநூலிலும், கட்செவி அஞ்சலிலும், சுட்டுரையிலும் பொழுதைக் கழிப்பவர்கள் பெருகிவிட்டனர்.
தற்போது யூடியூபில், டப்மாஸ், டிக்டாக், சினிமா, பாடல்கள் பார்த்தலும் சேர்ந்து கொண்டது. இதனால் தூங்கும் போதும் கூட தலை அருகில் செல்லிடப்பேசியை வைத்துக்கொண்டுதான் தூங்குகின்றனர். 
இத்தகைய பயன்பாடுகள் அனைத்துமே நமது பொன்னான நேரத்தை வீணடிக்கிறது என்பது பெரும்பாலானோருக்குத் தெரியவில்லை. அதற்கு அடிமையாகிவிடுகின்றனர். செல்லிடப்பேசியின் அதிக பயன்பாட்டைத் தடுக்க ஒரே வழி கட்டண உயர்வு மட்டும்தான். ஓர் அழைப்பு என்பதை 3 நிமிஷமாக வைத்துக் கொள்ளலாம். 
ஒவ்வொரு முதல் அழைப்பையும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு இலவசமாக வழங்கலாம். இதனால் ஏழை, அடித்தட்டு மக்களுக்குப் பயனளிக்கும்.
அதே நேரம் ஒரே நம்பருக்கு ஒரு நாளைக்கு 3 முறை மட்டும் இந்த இலவச அழைப்பு வழங்கலாம். மற்றபடி ஒவ்வொரு அழைப்புக்கும் 3 நிமிஷத்துக்கு பின்னர் ஒவ்வொரு நிமிஷத்துக்கும் ரூ. 5 கட்டணம் நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும். அழைப்பை பெறுபவர்களுக்கும் இதே போன்று கட்டணம் நிர்ணயிக்க வேண்டும்.
இதன் மூலம் உண்மையில் தேவையானவர்கள் மட்டும் தேவையான அளவுக்கு செல்லிடப்பேசிகள் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்யலாம். தேவையில்லாத இணைப்புகள் குறைந்துவிடும். அல்லது பேசும் நேரம் குறைந்து விடும்.
பேரிடர் காலங்களில் மட்டும் இவற்றிற்கு விதிவிலக்கு அளிக்கலாம். 
செல்லிடப்பேசி பயன்பாடு அத்தியாவசியம் எனக் கருதுபவர்கள், வீட்டில் இருக்கும் போது, தரைவழி தொலைபேசியில் பேசுவதை வழக்கமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். செல்லிடப்பேசியை ஹாண்ட்ஸ் பிரீ கருவி அல்லது குறைந்த ஒலியில் வைத்துப் பேசலாம்.
பேருந்து அல்லது ரயில் பயணங்களின் போது ஹெட் போன் அல்லது ப்ளூ டூத்தில் பேசலாம். தனியாக இருக்கும் சமயங்களில் ஸ்பீக்கர் போனிலும் பேசலாம். இதன் மூலம் கதிர்வீச்சுப் பாதிப்புகளிலிருந்து நம்மை ஓரளவுக்காவது பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/20/செல்லிடப்பேசி-பயன்பாடு-குறைய-வேண்டும்-3061218.html
3060543 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழ் மணம் பரப்பிய முத்தமிழ்க் காவலர்! கண்மணி மைந்தன் ஸ்ரீகாந்த் DIN Wednesday, December 19, 2018 01:36 AM +0530 நான் உயிரோடு இருந்து தமிழை வளர்ப்பதைவிட என் புதைகுழியே அதிகமாகத் தமிழை வளர்க்கும் என்று தன் மரணத்தை அறிக்கை வெளியிட்டு எதிர்கொண்ட தீர்க்கதரிசி முத்தமிழ்க் காவலர் கி.ஆ.பெ.விசுவநாதம்.
19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், அதாவது 1898-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 11-ஆம் நாள். அதுதான் விசு என்ற சிசு முத்தமிழுக்கு காவல் செய்ய முகம் காட்டிய நாள். 
சுமார் பதினைந்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டவர்; ஐந்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தமிழ்த் திருமணங்களை நடத்தி வைத்தவர்; முப்பத்தாறு நூல்கள் எழுதியவர். ஆனாலும் தன் பேச்சுக்கும் எழுத்துக்கும் அவர் எப்போதும் பணம் வாங்கியதில்லை. தமிழ் எமக்குத் தொழில் இல்லை தொண்டு என்று கூறியவர். 
அண்ணாமலை மற்றும் மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம் இரண்டும் முனைவர் (டாக்டர்) பட்டம் இவருக்கு வழங்கி தம்மைப் பெருமைப் படுத்திக்கொண்ட, பள்ளிக்குச் செல்லாத படிப்பாளி. முத்தமிழ்க் காவலர் இன்னும் நம் நினைவுகளில் மறையாது நிலைக்கக் காரணம் என்ன? என்று ஒரு பட்டிமன்றம் வைத்துப் பேசும் அளவிற்கு வாழ்ந்து காட்டியவர்.
இக்காலத்தோருக்கு கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம் குறித்து அதிகமாகத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. தெரிந்த ஒரு சிலருக்கும் அவரை தமிழ் அறிஞர் என்று மட்டும்தான் தெரியும்.
ஒருமுறை தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதியிடம் பேசும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அப்போது அவர் எம்.பி.பி.எஸ். படிக்க சம்ஸ்கிருதம் கட்டாயப் பாடமாக இருந்தது ஒரு காலம். ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாய மக்கள் மட்டுமே அப்போது மருத்துவம் படிக்க முடிந்தது. தன் தொடர் போராட்டங்களால், மருத்துவத்திற்கு சம்ஸ்கிருதம் ஏன்? என்று போராடி இன்று எல்லோரும் மருத்துவம் படிக்க வழிவகை செய்தவர் உங்க தாத்தா கி.ஆ.பெ. தான் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? என்று அவர் என்னிடம் கூறியபோது நான் மலைத்துப்போனேன். 1925-இல் நீதிக்கட்சியின் ஆட்சிக் காலத்தில் அதன் தலைவர்களில் ஒருவராக விளங்கி, சம்ஸ்கிருதம் அறியாமல், தமிழ் அறிந்தவர்களும் மருத்துவராகலாம் என்ற அரசாணை நிறைவேறியது கி.ஆ.பெ. வி. என்பது வரலாறு. 
வாலையானந்த சுவாமிகளிடம் சைவப்பற்றையும், மறைமலையடிகள் மூலம் தமிழ்ப்பற்றையும் வளர்த்துக் கொண்டார். ஆயினும், சைவத்தின் பெயரால் சாதி ஏற்றத்தாழ்வு பாராட்டினால் அதை ஏற்க மறுத்தார் கி.ஆ. பெ.வி. தீண்டாமை ஒழிப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்து தீண்டாதாரை கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கக்கோரி போராடினார். 1927-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் சுமார் நூறு பட்டியலினத்தவர்களை அழைத்துக் கொண்டு தமிழகத்தில் முதன்முதலில் ஆலய நுழைவை மேற்கொண்டவர் அவர்தான். பின்னர் திருச்சிராப்பள்ளி மலைக்கோட்டை, திருவானைக்காவல் கோயில்களிலும் கி.ஆ.பெ. வி.யின் தலைமையில் ஆலய நுழைவு மேற்கொள்ளப் பட்டது.
மூன்று கட்டங்களாக நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புப் போரின் எல்லா நிலைகளிலும் தளபதியாக விளங்கிப் போராடிய தலைவர் கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம். முதல் கட்டப் போராட்டம், மறைமலை அடிகள், நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார், புலவர்.கா.சு. பிள்ளை, சர்.ஏ.டி. பன்னீர்செல்வம் போன்ற தலைவர்களின் பங்களிப்புடன் திருச்சியில் நடத்தப்பட்டது. 26.12.1937 அன்று திருச்சிராப்பள்ளியில் முதன்முதலில் அவர் சென்னை மாநிலத் தமிழர் மாநாடு என்ற பெயரில் இந்தி எதிர்ப்பு மாநாட்டைக் கூட்டினார். அன்று நடந்த பேரணியில் சுமார் பத்தாயிரம் பேர் பங்கேற்றனர். இம்மாநாட்டில் கட்டாய இந்தித் திணிப்பைக் கண்டித்தும், தமிழகத்தைத் தனி மாநிலமாகப் பிரிக்கவும் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. 
மூதறிஞர் ராஜாஜி இந்தியை ஆதரித்துப் பேசியபோதெல்லாம் கி.ஆ.பெ.வி. தனது வாதத் திறமையால் வென்று காட்டினார். ராஜாஜி, தமிழ் இட்லி போன்றது; இந்தி சட்னி போன்றது என்பார். இவரோ சட்னி இன்றி இட்டலியை உண்ண முடியும்; இட்டலியின்றி சட்னியை உண்ண முடியுமா? என்று பதிலடி தருவார்.
உலகத்தோடு தொடர்பு கொள்ள ஆங்கிலம்; இந்தியா முழுவதும் தொடர்பு கொள்ள இந்தி என இந்தி மொழி ஆதரவாளர்கள் முழக்கம் எழுப்புவர். இவரோ, பெரிய பூனைக்கு என்று ஒரு துளை செய்த பிறகு, குட்டி பூனைக்காக ஒரு சிறு துளை செய்வது முட்டாள்தனம் என்று பதில் தருவார்.
1938-இல் சென்னை மாநில இந்தி எதிர்ப்பு வாரியம் உருவாக்கப்பட்டது. அதன் தலைவராக சோமசுந்தர பாரதியாரும், செயலாளராக கி.ஆ.பெ.வி. யும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். அதன்பின் தமிழக மெங்கும் போராட்டங்கள் வெடித்தன. நாடெங்கும் கயல், புலி, வில் அடங்கிய மூவேந்தர் கொடிகள் ஏற்றப்பட்டன.
இந்தி எதிர்ப்புக் கூட்டங்களுக்காக கி.ஆ.பெ.வி. தூத்துக்குடிக்கும், நெல்லைக்கும் சென்றபோது, அவர் மீது வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. நெல்லையில் கற்கள் வீசப்பட்டதால், நெற்றி உடைந்து ரத்தம் வழிந்தபோதும் அவர் பேசுவதை நிறுத்தவில்லை. எட்டயபுரத்தில் சோமசுந்தர பாரதியார் தலைமையில் கி.ஆ.பெ.வி. பேசும் போது கல்லெறிதல் தொடர்ந்து நடைபெற்றது. அப்போது கி.ஆ. பெ.வி. யின் உதடு கிழிந்து இரத்தம் வழிந்தோடியது. உடனடியாக கூட்டம் நிறுத்தப்பட்டது.
தமிழகத்தில் நடந்த முதல் கட்ட இந்தி எதிர்ப்புப் போரில் மட்டும் 12 மாவட்டங்களில் 314 ஊர்களில் 480 நாள்கள் 617 சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தி கி.ஆ.பெ.வி. சாதனை படைத்தார். இந்தி எதிர்ப்புப் போரின்போது கி.ஆ.பெ.வி. மகன் இராசரத்தினம் மறைந்தார். அதுபற்றி சிறிதும் கவலை கொள்ளவில்லை. மகன் இறந்த அன்றும், மறுநாளும் தொடர்ந்து கூட்டங்களில் பங்கேற்றார்.
பின்னர் மூன்றாவது கட்டமாக நடை பெற்ற போரைத்தான் திராவிடர் கழகங்கள் முன்னெடுத்தன. அப்போது 1965-இல் மாபெரும் (மாணவர்) இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின்போது நடந்த துப்பாக்கிச்சூட்டில், குண்டடி பட்டும், கூவம் நதியில் விழுந்தும், தடியடி பட்டும் 27 மாணவர்கள் உயிர் நீத்தனர். அவர்களின் தியாகத்தைப் போற்றும் வகையில், தனது இறுதிக்காலம்வரை ஒவ்வொரு மாதமும் 26-ஆம் தேதி உண்ணா நோன்பும், மெளன விரதமும் இருந்து வந்தார் அவர்.
மூன்று புறமும் கடல் சூழ்ந்த தமிழகத்தைக் குறிக்கும் கரைநாட்டு இசைதான் கர்நாடக இசை என்று மருவியது என்று முழங்கி, தமிழகத்தில் இசை மேடைகளில் தமிழ்ப் பாட்டுப் பாடாமல் தெலுங்கு, சம்ஸ்கிருதப் பாடல்கள் பாடிவந்த நிலையை எதிர்த்து அண்ணாமலை அரசர் இயக்கம் கண்டபோது (1942), கி.ஆ.பெ. பொதுச் செயலாளராக இருந்து நாடெங்கும் சுற்றி, இசை இயக்கத்துக்கு வலுவூட்டினார். தமிழிசை இயக்கத்திலே முத்தமிழ்க் காவலரின் பங்கு மகத்தானது.
இன்று தமிழ் மொழிக்கென்று ஒரு பல்கலைக்கழகம் இருக்கக் காரணம் கி.ஆ.பெ.விசுவநாதமே. உலகில் தொன்மையான பல மொழிகள் வழக்கொழிந்து போனதுபோல் தமிழும் ஆகிவிடக் கூடாதென்று, தமிழ் மொழியைப் பாதுகாத்து வளர்க்க, ஒரு பல்கலைக்கழகம் வேண்டுமென்று அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் குரல் கொடுத்து வந்தார். 
தஞ்சையில் மாமன்னன் இராசராசன் சதய விழாவில் பேசும்போது தமிழுக்கென்று பல்கலைக்கழகம் இல்லையே என்று மனம் நொந்து கி.ஆ.பெ.வி. பேசியபோது, அவருடைய வேண்டுகோளை ஏற்று அன்றைய தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். அதே மேடையில் பல்கலைகழகத்திற்கான அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.. அதே தஞ்சையில் தமிழுக்கென்று தனியாக ஒரு பல்கலைக்கழகத்தைத் தோற்றுவித்தார். இது கி.ஆ.பெ.யின் சாதனைகளுள் ஒன்றாகும்.
அண்ணா, தமிழக முதல்வராக இருந்து நடத்திய இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டு ஏற்பாட்டுக் குழுவின் துணைத் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று, மாநாடு வெற்றிபெறத் துணை நின்றார். மாநாடு முடிந்ததும் அரசு கொடுத்த பணத்தில் செலவுகள் போக மீதிப்பணத்தை கி.ஆ.பெ.வி. கொடுத்தபோது அண்ணா வியந்து போனாராம். அரசு பணிகளில் கூடுதலாகச் செலவானால் கொடுக்க வழி உண்டு. குறைவாக செலவு இதுவரை ஆனதில்லை. திரும்ப வாங்கவும் முன்னுதாரணங்கள் இல்லை என்று கூறி, ஏதாவது நல்ல காரியத்திற்குப் பயன்படுத்துங்கள் என்று கி.ஆ.பெ.வி யிடமே அப்பணத்தைத் திருப்பித் தந்து விட்டார் அண்ணா. 
அந்தப் பணத்தில் கி.ஆ.பெ.வி. ஆரம்பித்த திட்டம், திருச்சி மாவட்ட வளர்ச்சி நிதியம். அந்த நிதியத்தைப் பெருக்க, திருச்சியில் பொங்கல் விழாவை ஆண்டுதோறும் நடத்தினார். அப்படி அவர் மிச்சம் பிடித்த பணத்தை பெருக்கி பல இடங்களை வாங்கினார். அப்போதே திருச்சியில் மருத்துவக் கல்லூரி அமைக்க நாட்டிய நாடகங்களையும் கலைநிகழ்ச்சிகளையும் நடத்தி நிதி திரட்டினார். கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம் முயற்சியால் உருவாக்கப்பட்டதே திருச்சியில் உள்ள கலை அரங்கமும், இப்போது அவர் பெயரால் அரசு தொடங்கியுள்ள கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம் மருத்துவக் கல்லூரியும்.
மருத்துவம்தான் மனிதர்களுக்கு உயிர் கொடுக்கும். இவர் சித்த மருத்துவத்திற்கே உயிர் கொடுத்த மாமனிதர். தமிழரின் மருத்துவ முறையான, தொன்மையான சித்த மருத்துவத்தின் வளர்ச்சிக்காக எழுதியும், பேசியும் கருத்தரங்குகள், மாநாடுகள் போன்றவற்றை நடத்தியும் வந்தார். எம்.ஜி.ஆர். முதல்வராக இருந்தபோது சித்த மருத்துவத்துக்காகவும், தமிழ் மூலிகைகள் வளர்ச்சிக்காகவும் தனித்தனி வாரியங்கள் அமைக்கவும் காரணமாக இருந்தார். சித்த மருத்துவக் கல்லூரிகளை உருவாக்கினார். 
கி.ஆ.பெ.வி. எவருக்கும் புரியும் தமிழில் எளிமையாக, ஆனால் வலிமையாக நகைச்சுவை மிளிரப் பேசக் கூடியவர். வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் பெற்ற வருவாய், தன் பேச்சுக்களுக்காக கிடைத்த சன்மானம் என்று எதையும் கைகளால் தொடமாட்டார் அவர். அதை அப்படியே பெங்களூரு தமிழ்ச் சங்கத்திற்கோ, ஹூப்ளி தமிழ்ச் சங்கத்திற்கோ அல்லது மும்பை தமிழ்ச்,சங்கத்திற்கோ அனுப்பச் சொல்லிவிடுவார். அப்படி முத்தமிழ்க் காவலரின் நன்கொடைகளால் உருவாக்கப்பட்டப் தமிழ் வழிக் கல்விப் பள்ளிக் கூடங்கள் ஹூப்ளி, தார்வார்டு, பெங்களூரு மற்றும் மும்பைப் பகுதியில் இப்போதும் நடைபெற்று வருகின்றன.
அவர் எழுதிய புத்தகங்கள் மிகக் குறைந்த விலைக்கே அக்காலத்தில் விற்கப்பட்டன. விலைமதிப்பில்லா கருத்துகளை உள்ளடக்கிய தன் நூல்களை அனைவரும் படிக்க வேண்டும் என்று குறைந்த விலைக்கு விற்றார்.
தலைசிறந்த எழுத்தாளராக, பேச்சாளராக, சிந்தனையாளராக, ஏற்றுமதி வணிகராக, கற்றாய்ந்த தமிழ் அறிஞராக, அரசியல்வாதியாக, பத்திரிகையாளராக, பல அமைப்புக்களின் தலைவராகத் திகழ்ந்தவர் முத்தமிழ்க் காவலர் கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம்.
ஊற்று நீர் உலகிலே ஊறும் காலம்வரை, காற்று வீச்சு காசினியில் காணப்படும்வரை நூற்றாண்டு நாயகர் முத்தமிழ்க் காவலர் புகழ் கரையாது; மறையாது; குறையாது. காலங்களைக் கடந்து வாழும்.


கட்டுரையாளர்:
தொலைக்காட்சி செய்தி வாசிப்பாளர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/19/தமிழ்-மணம்-பரப்பிய-முத்தமிழ்க்-காவலர்-3060543.html
3059893 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நெகிழியின் வீழ்ச்சி; மனிதகுல வளர்ச்சி! டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Tuesday, December 18, 2018 01:34 AM +0530
தேவையை கண்டுபிடிப்பின் தாய் என்பதை மெய்ப்பிக்கும் வகையில் அமெரிக்காவில் ஒரு நிகழ்வு. பில்லியர்ட்ஸ் விளையாட்டிற்குத் தேவையான சிறு உருண்டை வடிவிலான பந்துகள் யானைத் தந்தங்களில் செய்யப்பட்டு வந்தது.
நாளடைவில் பில்லியர்ட்ஸ் விளையாடுவோர் அதிகமாகவே, யானைகளை வேட்டையாடும் பழக்கமும் அதிகரித்தது. நியூயார்க் நிறுவனம் ஒன்று 1869-இல் தந்தத்திற்கு மாற்றாக ஒரு பொருளை கண்டுபிடிப்பவருக்கு பத்தாயிரம் டாலர் பரிசு தருவதாக அறிவித்தது.
ஜான் வெஸ்லி ஹையட் என்பவர், பிளாஸ்டிக் என்ற பொருளை செயற்கையாகக் கண்டுபிடித்தார். இந்த பிளாஸ்டிக், மரம், உலோகம், தந்தம், ஆமை ஓடு, மிருகங்களின் கொம்பு, சணல் போன்ற பொருட்களுக்கு மாற்றாக அமைந்தது.
பில்லியர்ட்ஸ் விளையாட்டில் பிளாஸ்டிக் நுழைந்தது. இந்த புதிய கண்டுபிடிப்பால் யானைகள், ஆமைகள், ஏனைய மிருகங்கள் காப்பாற்றப்பட்டன. இயற்கையை அழிக்காமல் செயற்கையான ஒரு புதிய பொருள் மனிதனின் தேவைகளுக்கு ஈடுகொடுத்ததால் கண்டுபிடித்தவரை புகழ்ந்து போற்றினார்கள்.
1907-இல் லியோ பேக்லேண்ட், அசல் தந்தம் போன்று பிளாஸ்டிக்கை மெருகு ஏற்றினார்.
தீப்பற்ற இயலாத இந்த செயற்கை பிசின் மூலம் மின்கம்பிகளுக்கு பிளாஸ்டிக் உறையை அறிமுகம் செய்தார். இந்த கண்டுபிடிப்பு அமெரிக்காவை விரைவாக மின் மயமாக்க உதவியது.
நீண்ட காலம் உழைக்க வல்லது. வெ ப்பத்தை தாங்கக் கூடியது என்பதால் கட்டுமான பணிகளுக்கும், மருத்துவ உபகரணங்களுக்கும், சாலை வாகனங்கள், தொடர் வண்டிகள், கப்பல், விமானம் போன்ற ஊர்திகளுக்கும் பிளாஸ்டிக் பெரும் பயனைத் தந்தது. பிளாஸ்டிக் தொழில் அசுர வளர்ச்சி கண்டது.
இரும்பு, மரம், துணி, சணல் போன்ற இயற்கையானவற்றை அழித்து எங்கும் பிளாஸ்டிக் குடி கொண்டது. எளிதில் உடையாத, காற்று புகவியலாத பொருள் என்பதால் இது மனித குலத்திற்கு மாபெரும் வரமாக கருத்தப்பட்டது.
இரண்டாவது உலகப் போரில் அமெரிக்கா வெற்றி பெறுவதற்கு பிளாஸ்டிக் துணை நின்றது. வீரர்களின் உடல் கவசம், தலைக் கவசம், விமானத்தின் சன்னல்கள் பிளாஸ்டிக்கில் தயாரிக்கப்பட்டன.
வாலஸ் காரோத்தர்ஸ் 1935-இல் நைலானைக் கண்டுபிடித்தார். இது பாராசூட் செய்ய உதவியது. அமெரிக்காவில் பிளாஸ்டிக் உற்பத்தி 300 மடங்கு உயர்ந்தது. உலகப் போர் முடிந்தாலும் பிளாஸ்டிக்கின் உற்பத்தி குறையவில்லை. 
போர் முடிந்த பின்னரும், எல்லாரும் ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்க விதத்தில் எல்லா இடங்களிலும், மறுபடியும் பிளாஸ்டிக் உற்பத்தி அதிகரித்துள்ளது என்று டைம் பத்திரிகை தலையங்கம் எழுதியது.
அமெரிக்காவில் பிளாஸ்டிக் பயன்பாடு பெருகியது. இதனால் அமெரிக்கர்கள் பிளாஸ்டிக் யுகமாக இதனை கொண்டாடி மகிழ்ந்தனர். 
1960-இல் முதன் முதலாக பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் கடலில் மிதப்பதை மக்கள் கண்டனர். இதனால், சுற்றுச் சூழல் கெடுவதை விஞ்ஞானிகள் உணரத் தொடங்கினர். பிளாஸ்டிக் ரசாயனங்களால் இயற்கைக்கு தீங்கு நேருவதைக் கண்டார்கள்.
1969-இல் கலிபோர்னியா கடற்கரை எங்கும் எண்ணெய்ப் படலம் காணப்பட்டது, விஞ்ஞானிகளை கவலை கொள்ளச் செய்தது. 1968-இல் திரைப்படம் ஒன்றின் மூலம் பிளாஸ்டிக்கின் தீமை குறித்து மக்களுக்கு விளக்கப்பட்டது. கயஹோகா என்ற ஆறு பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் மாசடைந்தது. ஒகியோவில் ஏற்பட்ட தீ விபத்து, அமெரிக்காவில் பிளாஸ்டிக்கின் பயன்பாட்டை கொஞ்சம், கொஞ்சமாக விலக்கியது. பிளாஸ்டிக் உற்பத்தியாளர்கள் கழிவுப் பொருள்களை மறுசுழற்சி செய்வதன் மூலம் தீமையை அகற்றமுன் வந்ததனர். பெரும்பான்மை அமெரிக்கர்கள் ரிச்சர்ட் கார்சன் 1962-இல் ஒரு நூலில் பிளாஸ்டிக் ரசாயனத்தின்அபாயம் வளர்ந்து வருகிறது என்று குறிப்பிட்டதை நினைவுகூர்ந்தனர்.
பிளாஸ்டிக்கின் தீமை குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது. முதலில் சிறு கடைகளில் புழங்கும் பிளாஸ்டிக் பைகளுக்கு தடை விதிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் பிளாஸ்டிக்கின் தீமை மனிதர்களின் உடல் நலத்தையும் பதம் பார்க்கத் தொடங்கியது. உடலின் ஹார்மோன் சுரப்பியைத் தாக்கத் தொடங்கியது. இதனால் புதுப்புது நோய்களும், புற்று நோயும் பரவத் தொடங்கியதால் மக்கள் பீதி அடைந்தனர். செயற்கை கண்டுபிடிப்பு பொருள்களை விலக்கி, இயற்கையான மரபு சார்ந்த அம்சங்களில் பற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தனர்.
பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை சாலைகள் அமைக்கவும், ஆலைகளின் எரிபொருளுக்கு துணையாகவும் உபயோகிக்கத் தொடங்கினர். இதனால், பத்து சதவீத பிளாஸ்டிக் கழிவு மறு சுழற்சி மூலம் பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. மீதி, நஞ்சாகவே நிலைத்து நிற்கிறது. அமெரிக்க மக்களின் அச்சத்திற்கு இலக்கான பிளாஸ்டிக், இதே கால கட்டத்தில் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் ஊடுருவத் தொடங்கியது.
1960-70- களில் தொடங்கிய பிளாஸ்டிக்கின் பயன்பாடு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தே வந்தது. அண்மையில் இந்தோனேஷியா நாட்டில் கபோட்டா தீவில் செத்து கரை ஒதுங்கிய 9.5 மீட்டர் நீளம் உள்ள திமிங்கலத்தின் வயிற்றை அறுத்துப் பார்த்தபோது 115 பிளாஸ்டிக் குவளைகள், 25 பிளாஸ்டிக் பைகள், இரண்டு பிளாஸ்டிக் மது குப்பிகள், நான்கு பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள், ஆயிரம் மெல்லிய பிளாஸ்டிக் பொருள்கள் இருந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர்.
இந்த பிளாஸ்டிக் பொருள்களை இரையாக உட்கொண்டதால்தான் அது இறந்தது என்பதை கண்டார்கள். இந்தோனேஷியா கடலில் மட்டும் ஆண்டுதோறும் 1.29 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் எடையுள்ள பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் காணப்படுவதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். நம் நாட்டில் ஆண்டுக்கு 40 ஆயிரம் டன் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் சேருகின்றன. அண்மைக் காலங்களில் இது 160 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. அமெரிக்காவில்கூட இந்த அளவு இல்லை.
இந்தியாவில் ஒரு லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கு மேல் பிளாஸ்டிக் வணிகம் நடைபெறுகிறது. நாடெங்கிலும் ஏறக்குறைய 18 ஆயிரம் முதல் 30 ஆயிரம் வரை உற்பத்தியாளர்கள் இருக்கிறார்கள். பிளாஸ்டிக் தொடர்பான தொழில்களில் 40 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் ஈடுபட்டு உள்ளனர்.
தில்லிக்கு அடுத்தபடியாக சிங்காரச் சென்னையும், கொல்கத்தாவும்தான் அதிக அளவு பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை உற்பத்தி செய்கின்றன.
மண்ணில் போடப்படும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் பலநூறு ஆண்டுகள் ஆனாலும் மக்குவது இல்லை. அவை எரியூட்டப்படுவதால் ஏற்படும் கொடிய நச்சுப் புகையால் மனிதர்களின் சுவாச மண்டலமே பாழாகி நுரையீரல் தொடர்பான பிணிகளுக்கு அவர்கள் ஆளாகின்றனர்.
அண்மையில் மத்திய சுகாதாரத்துறை, பெண்கள் நல வாரியம் மற்றும் சில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் சேர்ந்து நடத்திய ஆய்வின் முடிவு நம்மை அச்சத்தில் ஆழ்த்துகிறது.
கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் உத்தரப் பிரதேசத்தில் 2,60,028 பேரும், மகாராஷ்டிரத்தில் 1,08,038 பேரும், பிகார் மாநிலத்தில் 96,967 பேரும் நச்சுக் காற்றை தொடர்ந்து சுவாசித்ததால் நுரையீரல் பாதிக்கப்பட்டு இறந்து போனார்கள் என்கிறது அந்த ஆய்வு முடிவு.
இந்த ஆய்வு முடிவின்படி, கோவா, கேரளம் போன்ற மாநிலங்களில் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே மக்கள் பாதிக்கப்பட்டு உள்ளனர் என்பதும் தெரிய வந்தது. பிளாஸ்டிக் கழிவுப் பொருள்களை எரிப்பதால் ஏற்படும் வெண்புகை, வளி மண்டலத்தை மட்டுமல்லாது நிலத்தையும் நீரையும்கூட நஞ்சாக்குகிறது.
இந்த மாசடைந்த காற்றை சுவாசிக்கும் மக்களின் உறுப்புகள் பாதிக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக, சுவாசக் குழல், உணவு ஜீரண மண்டலம், சிறு குடல், பெருங்குடல் போன்ற இடங்களில் புற்று நோய் கிருமிகள் உண்டாகும் வாய்ப்புகள் அதிகம். 
2017-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் தலைநகர் தில்லியில் 12,322 பேர் சுவாசக் கோளாறுகளால் உயிரிழந்தனர். இந்தியாவில் 77 சதவீத மக்கள் இந்த நச்சுக் காற்றைத்தான் சுவாசிக்கின்றனர். ஒரு கோடி மக்களில் 12.4 லட்சம் பேர் மாசடைந்த காற்றை சுவாசித்தால்தான் கடந்த 17 ஆண்டுகளில் இறந்தார்கள் என்ற புள்ளிவிவரம் நம்மை பயமுறுத்துகிறது.
மத்திய - மாநில அரசுகள் பிளாஸ்டிக் உபயோகத்தை தடை செய்ய விரும்பினாலும், பல்வேறு காரணங்களால் அதிரடியாக எதையும் செய்ய முடிவதில்லை. 
மேலை நாடுகள், நமது விஞ்ஞான மோகத்தையும், பிளாஸ்டிக் ஆர்வத்தையும் கண்டு வருந்துகின்றன.
விஞ்ஞானத்தில் முற்றிய நாடுகள் எல்லாம், இயற்கையான சூழலை உண்டாக்க முயன்று வரும் வேளையில் நாம் செயற்கைக் கருவூட்டலில் தொடங்கி, துரித உணவை உண்டு, கொடிய நோய்களை வலிந்து ஏற்று கிடைத்தற்குரிய மானுடப் பிறவியை துயரக் கடலில் ஆழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.
2019 ஜனவரி முதல் நாளிலிருந்து பிளாஸ்டிக் பொருள்களை தடை செய்து தமிழக அரசு சட்டம் இயற்றியுள்ளது வரவேற்கத்தக்கது.
பிளாஸ்டிக் எனப்படும் நெகிழியின் வீழ்ச்சியே மனிதகுல வளர்ச்சி என்பதை உணருவோம்.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், 
திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/18/நெகிழியின்-வீழ்ச்சி-மனிதகுல-வளர்ச்சி-3059893.html
3059892 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சுகமான சுமைகள் தேவை இரா. கதிரவன் DIN Tuesday, December 18, 2018 01:33 AM +0530
குறிப்பிட்ட சில பணிகளைச் செய்பவர்களுக்கு, அவர்களின் பணிச்சூழல், பயன்படுத்தப்படும் பொருட்கள் போன்றவை அவர்களுக்கு உடல்நலக் கேட்டை, பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். ரசாயனக் கூடங்கள், சுரங்கங்கள் ஆகியவற்றில் பணிபுரிவோருக்கு, தோல், நுரையீரல் சார்ந்த நோய்களும், தொடர்ந்து பல மணி நேரம் நின்றுகொண்டே பணி செய்பவர்களுக்கு மூட்டுப் பிரச்னைகளும் வரக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகம்.
இவை தொழில்சார் நோய்கள் எனப்படும். தொழிலாளர்களுக்கு ஏற்படும் இத்தகைய பாதிப்புகளை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால், பட்டாம்பூச்சிகளாய் பறந்து திரியும் பள்ளி மாணவ மாணவிகளுக்கும் அவர்களது கல்விச் சுமை சார்ந்த விஷயங்கள் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்பது வருத்தமான விஷயம்.
முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்த கல்விச் சூழல், கல்வித் திட்டம் , பள்ளியில் மாணவர்களின் லேசான மனநிலை இவையெல்லாம் மாறி, தற்போது அவர்கள் பெரும் மன அழுத்தத்துக்கு உள்ளாகின்றனர்.ஆரம்ப வகுப்புகளிலிருந்தே மனரீதியான அழுத்தம், பெற்றோர் -ஆசிரியர் என இருபுறமிருந்தும் தரப்படுகிறது. இவை தவிர, அவர்கள் நாள்தோறும் சுமக்கும் புத்தக மூட்டை அவர்களை உடல் ரீதியாகவும் பாதிக்கின்றது.
மேலை நாடுகள், மாணவர்கள் சுமக்கும் புத்தகங்களின் எடை, பைகளின் அமைப்பு, அவை மாணவர்கள் மீது ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு குறித்த ஆய்வுகளை ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தொடங்கி விட்டன.
அந்த ஆய்வுகள், மாணவர்கள் அதிக எடையுள்ள புத்தகச் சுமையை சுமப்பதால் , தோள்பட்டை மற்றும் கழுத்துப்பகுதிகளில் தசைப் பிடிப்பு, முதுகு வலி மற்றும் அவை சார்ந்த பிரச்னைகள், சுமையைத் தூக்கிச் செல்லும்போது தடுக்கி விழுவதற்கான சாத்தியம், அதனால் ஏற்படும் காயங்கள் ஆகியவற்றுக்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் என கண்டறிந்தது.
தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் தனது உடல் அமைப்புக்கும், சக்திக்கும் ஒவ்வாத சுமையைத் தூக்குவதால், நாளடைவில் அது அவர்களின் நிற்றல்- நடத்தல் போன்றவற்றைக்கூட பாதிக்கக்கூடும் என்றும் கண்டறியப்பட்டது .
இந்த ஆய்வின் அடிப்படையில், மாணவர்களின் புத்தகப் பைகளின் எடை, அவர்களின் உடல் எடையில் பத்து சதவீதத்துக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற நெறிமுறை மேலை நாடுகளில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நடைமுறைக்கு வந்து விட்டது.
இந்தியாவில், தனியார் பள்ளிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய பின்னர், புத்தகச்சுமை மேலும் மேலும் அதிகரித்து வருகிறதே தவிர, குறையவில்லை. இந்நிலையில், சமூக ஆர்வலர்கள் சிலர் தொடுத்த வழக்கின் அடிப்படியில் மஹாராஷ்டிர மாநில உயர் நீதிமன்றம், மாணவர்கள் சுமக்கும் புத்தகங்கள் அவர்களது எடையில் பத்து சதவீதத்துக்கும் குறைவாக இருப்பதனை கல்வித் துறை உறுதி செய்ய வேண்டுமென்று கூறியிருந்தது.
தெலங்கானா மாநிலம், மாணவர்களின் புத்தகச் சுமை குறித்து தெளிவான நெறிமுறைகளை வகுத்திருக்கிறது. இந்நெறிமுறைகளை பிற மாநிலங்களில் உள்ள சிபிஎஸ்இ பள்ளிகளும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை சமீபத்தில் அறிவுறுத்தி இருக்கிறது.
இச்சூழலில் தமிழ்நாட்டிலும், மாணவர்களின் புத்தகச்சுமை குறித்து, கருத்தினையும் தீர்ப்பினையும் உயர்நீதிமன்றம் சமீபத்தில் வழங்கியிருக்கிறது . இத்தீர்ப்பு, பெற்றோருக்கும் மாணவர்களுக்கும் ஆறுதல் தருவதாக இருப்பினும், இதன் முழுப்பயன், இத்தீர்ப்பினை அரசு சரிவர நடைமுறைப்படுத்துவதிலேதான் இருக்கிறது.
உயர்நீதிமன்றம், மாணவர்களின் புத்தகப்பை எடை, அதிகபட்சம் ஐந்து கிலோவிற்குள் இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தி, புத்தகச்சுமை குறித்த வழிமுறைகளைத் தெளிவாக இயற்றுமாறு அரசுக்கு வலியுறுத்தி உள்ளது. இவை உடனடியாக செய்யப்படவேண்டும்.
இது ஒருபுறமிருக்க, சில மாதங்களுக்கு முன்னர், தமிழக அரசு மாணவர்களுக்கான இலவசப் புத்தகப்பைகள் வழங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தது. அதில், முதல் வகுப்பிலிருந்து பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்கு, குறைந்தபட்சம் பத்து கிலோவிலிருந்து அதிகபட்சம் இருபது கிலோ வரை சுமப்பதற்கு ஏற்ப இருக்கவேண்டும் என்று நிர்ணயம் செய்திருப்பது நெருடலான விஷயமாகும். இது, அதிகபட்ச எடை ஐந்து கிலோ என்ற வழிமுறைக்கு முரண்பட்டதாகும். அரசு இதனைக் கருத்தில் கொண்டு உடனே சரிசெய்ய முன்வர வேண்டும்.
அரசுப் பள்ளிகளுக்கு எளிய குடும்பத்துக் குழந்தைகள் வருவதை உறுதி செய்வதற்கும், முக்கியமாக சிறார்களின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் தமிழக அரசு பெரும் பொருளினை சத்துணவு திட்டத்துக்காக செலவிடுகிறது.
ஆனால், அத்திட்டத்தின் மூலம் பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்களுக்கு, பெரும் புத்தக மூட்டையை சுமப்பதனால், நேரெதிர் விளைவான ஆரோக்கியக் குறைவுதான் ஏற்படும். 
புத்தக மூட்டை பிரச்னைக்கான தீர்வு, புத்தகப் பைகளின் அளவிலோ, புத்தகங்களின் எடையிலோ மட்டுமல்லாது, தினசரி பாட அட்டவணை போன்றவற்றையும் கொண்டிருக்கிறது. அவையும் நிர்ணயிக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்படவேண்டும்.
அரசு, கண்காணிப்புக் குழுக்களை ஏற்படுத்தி, பள்ளி நிர்வாகம், பெற்றோர் -ஆசிரியர் சங்கம் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்போடு ,தொடர் ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அவை வெளிப்படைத்தன்மை மிக்கதாக இருந்தால்தான் நல்ல பலன் கிட்டும். 
நம் மாணவர்கள் பள்ளிக்குச் சென்று வருவது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியானதாக இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமல்ல, அது பெரும் சுமையாக மாறிவிடாமலும் இருக்க வேண்டும். 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/18/சுகமான-சுமைகள்-தேவை-3059892.html
3059275 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வடகிழக்கில் வலுவிழந்த காங்கிரஸ் கணேஷ் முத்து DIN Monday, December 17, 2018 03:57 AM +0530 வடகிழக்கு மாநிலங்களில் ஒன்றான மிஸோரமில் அண்மையில் நடைபெற்ற சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில், ஏற்கெனவே ஆட்சியிலிருந்த காங்கிரஸ், மாநில கட்சியான மிஸோ தேசிய முன்னணி (எம்என்எஃப்) யிடம் தோல்வி கண்டது. மொத்தமுள்ள 40 தொகுதிகளில் 26 இடங்களைக் கைப்பற்றிய மிஸோ தேசிய முன்னணி, பெரும்பான்மை பலத்துடன் அம்மாநிலத்தில் ஆட்சியைப் பிடித்திருக்கிறது.
கிறிஸ்தவ மதத்தினர் பெரும்பான்மையினராக உள்ள மிஸோரம் மாநிலத்தில் கடந்த 10 ஆண்டுகளாக ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்த காங்கிரஸ், இம்முறை மோசமான தோல்வியை சந்தித்துள்ளது. வெறும் ஐந்து தொகுதிகளை மட்டுமே கைப்பற்றி, மூன்றாவது இடத்துக்கு அக்கட்சி தள்ளப்பட்டுள்ளது. 
எட்டுத் தொகுதிகளுடன் இரண்டாம் இடத்தை மிஸோரம் மக்கள் இயக்கம் பிடித்தது. இந்தத் தோல்வியின் மூலம் மிஸோரமில் ஆட்சியை இழந்தது மட்டுமன்றி, மற்றுமொரு பெரிய பின்னடைவையும் காங்கிரஸ் கட்சி சந்தித்துள்ளது.
வடகிழக்கு பிராந்தியத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சி நடைபெற்று வந்த ஒரே மாநிலம் மிஸோரம் மட்டுமே. தற்போது அங்கும் அக்கட்சி தோல்வியடைந்துள்ள நிலையில், வடகிழக்கில் எந்தவொரு மாநிலத்திலும் காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சி அதிகாரத்தில் இல்லை என்ற நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது.
கடந்த 1972-ஆம் ஆண்டு, அஸ்ஸாமிலிருந்து பிரிந்த மிஸோரம், பின்னர் யூனியன் பிரதேசமாக செயல்பட்டு வந்தது. அதன் பிறகு, 1987-ஆம் ஆண்டில் மிஸோரம் முழு அந்தஸ்து பெற்ற மாநிலமாக உருவானது. 
கடந்த 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, மாநிலத்தின் மொத்த மக்கள்தொகை சுமார் 11 லட்சம் பேர். இதில் 95 சதவீதம் பேர் பழங்குடி இனத்தவர். கேரளத்துக்கு அடுத்தபடியாக அதிக எழுத்தறிவு பெற்றவர்கள் உள்ள (91.33%) மாநிலமாக மிஸோரம் திகழ்கிறது.
இம்மாநிலத்தில், கடந்த 2008-ஆம் ஆண்டிலிருந்து காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சியில் இருந்து வந்தது. அதற்கு முன்பு 1998 முதல் 2008-ஆம் ஆண்டுவரை, மிஸோ தேசிய முன்னணி கட்சி ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்தது. 
இக்கட்சி, ஆரம்பத்தில் பிரிவினைவாத இயக்கமாக செயல்பட்ட அமைப்பு என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 1986-ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட மிஸோ உடன்படிக்கைக்கு பிறகு, வன்முறையையும், பிரிவினைவாதத்தையும் கைவிட்டு, அரசியல் கட்சியாக இது செயல்படத் தொடங்கியது.
வடகிழக்கில் காங்கிரஸூக்கு எதிராக கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டில் பாஜக உருவாக்கிய வடகிழக்கு ஜனநாயக கூட்டணியில், மிஸோ தேசிய முன்னணி அங்கம் வகிக்கிறது. எனினும், தற்போதைய பேரவைத் தேர்தலில் இரு கட்சிகளும் தனித்தனியாகவே போட்டியிட்டன. 
மிஸோ தேசிய முன்னணி மூலமாக மாநிலத்தில் கால் பதிக்க பாஜக முயற்சிப்பதாக காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது பலமுறை குற்றம் சாட்டினார். எனினும், அவரது குற்றச்சாட்டை மக்கள் ஏற்கவில்லை என்பதைத்தான் தேர்தல் முடிவுகள் காட்டுகின்றன.
மிஸோரம் மாநிலத்தில் 39 தொகுதிகளில் போட்டியிட்ட பாஜக, வங்கதேச எல்லையை ஒட்டிய ஒரு தொகுதியில் மட்டும் வெற்றி பெற்றுள்ளது. இதன் மூலம் அந்த மாநிலத்தில் தனது கணக்கை பாஜக தொடங்கியுள்ளது எனலாம்.
இத்தேர்தலில் காங்கிரஸின் தோல்விக்குக் காரணம், அரசு மீதான மக்களின் அதிருப்தியே என்று கூறப்படுகிறது. மிஸோரமில் முழு மதுவிலக்கு அமலில் இருந்து வந்த நிலையில், சில ஆண்டுகளுக்கு முன், காங்கிரஸ் அரசு மதுவிலக்கு கொள்கையை திரும்ப பெற்றது. மாநிலம் முழுவதிலும் மதுக்கடைகள் திறக்க அனுமதி வழங்கப்பட்டது.
இந்த விவகாரத்தை முன்வைத்தே மிஸோ தேசிய முன்னணி கட்சி, தனது பிரசாரத்தை முன்னெடுத்தது. அதற்கு நல்ல பலனும் கிடைத்துள்ளது. இதேபோல், காங்கிரஸ் கட்சியின் தோல்விக்கு மற்றொரு காரணம் உள்கட்சி பூசல் என்று கூறப்படுகிறது. 
மிஸோரம் மாநில முதல்வராக இருந்தவரும், காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவருமான லால் தன்ஹாவ்லா, தான் போட்டியிட்ட இரு தொகுதியிலும் தோல்வியை தழுவினார். இவர், அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக ஐந்து முறை பதவி வகித்தவர். 
மிஸோரமில் காங்கிரஸூம், மிஸோ தேசிய முன்னணியுமே ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்து வருகின்றன. 
வடகிழக்கில் கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டிலிருந்தே காங்கிரஸ் கட்சிக்கு தோல்விமுகம்தான். அஸ்ஸாம், மணிப்பூர், அருணாசலப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் பாஜக-விடம் ஆட்சியைப் பறிகொடுத்தது காங்கிரஸ். திரிபுராவில் 25 ஆண்டுகால மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆட்சியை பாஜக முடிவுக்கு கொண்டு வந்தது. 
மேகாலயத்தில் கடந்த பிப்ரவரியில் நடைபெற்ற பேரவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுத்தது. ஆயினும், தேசிய மக்கள் கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்து பாஜக ஆட்சியமைத்தது. 
இதேபோல் நாகாலாந்தில் தேசியவாத ஜனநாயக முற்போக்கு கட்சி-பாஜக கூட்டணி ஆட்சிக்கு வந்தது. மிஸோரம் தேர்தலுக்கு பிறகு காங்கிரஸ் இல்லாத வடகிழக்கு உருவாகும் என்று பாஜக தேசியத் தலைவர் அமித் ஷா ஏற்கெனவே சூளுரைத்திருந்தார். அந்த நிலை தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது என்று கூறலாம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/17/வடகிழக்கில்-வலுவிழந்த-காங்கிரஸ்-3059275.html
3059274 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வாயில்லா ஜீவன்களுக்கு யார் துணை? இரா. கற்பகம் DIN Monday, December 17, 2018 03:56 AM +0530 நம் நாட்டில் தினம் தினம் நிகழும் குற்றங்கள் எல்லாமே நீதிமன்றத்திற்கு வருவதில்லை. வசதி படைத்தவர்கள், படித்தவர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள், சட்டம் தெரிந்தவர்கள், அரசியல் கட்சியினர் - இப்படி யாராவது நீதிமன்றத்துக்கு வழக்கைக் கொண்டு வந்தால் மட்டுமே விசாரிக்கப்பட்டு நீதி என்று ஒன்று மிகமிக மெதுவாகக் கிடைக்கிறது. மனிதருக்கே இந்தக் கதி என்றால் வாயில்லா ஜீவன்களின் நிலை?
சமீபத்தில் கிர் காடுகளில் அதிக அளவில் சிங்கங்கள் இறந்துள்ளன. மகாராஷ்டிரத்தில் "அவ்னி' என்ற புலி விதிமுறைகளைப் பின்பற்றாமல் அவசர கதியில் கொல்லப்பட்டது. மேற்கு வங்கத்திலும், ஒடிஸாவிலும், தமிழக - கேரள எல்லையான வாளையாறு பகுதியிலும் ரயிலில் அடிபட்டு பல யானைகள் உயிரிழந்தன. 
தேனியில் மேகமலைக்கு அருகே இரு யானைகள் தாழ்வான உயர்அழுத்த மின் கம்பிகளில் உரசி உயிரிழந்தன. ஆந்திரத்தில் பாப்பிக் கொண்டா தேசியப் பூங்காவில் கட்டுப்பாடற்ற சுற்றுலாவினால் வனவிலங்குகள் பெருத்த ஆபத்தில் இருக்கின்றன. 
சுற்றுலாப் பயணிகள் மிக அதிக சப்தத்துடன் ஆட்டம் போட்டு மிருகங்களை அச்சுறுத்துகின்றனர். வனத்துறையோ "ஆள் பற்றாக்குறை' என்று கூறுகிறது. வடமாநிலங்களில் ரன்தம்பூர், பந்தவ்கர், மனஸ், காசிரங்கா என்று எந்தச் சரணாலயத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும், "சுற்றுலா' என்ற பெயரில் மனிதர்கள் செய்யும் அட்டகாசத்தினால் அந்த வாயில்லா ஜீவன்கள் படும்பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. 
தமிழகத்திலும் பரளிக்காடு, டாப் ஸ்லிப், முதுமலை, சத்தியமங்கலம் போன்ற வனப்பகுதிகளில் மனிதர்களின் கேளிக்கைக்காக, விலங்குகளின் வாழ்வாதாரம்  அழிக்கப்பட்டு வருகின்றன. முன்பெல்லாம், பந்திப்பூர் - முதுமலை நெடுஞ்சாலையில் இரவு நேரத்தில் வேகமாக வரும் வாகனங்களில் அடிபட்டு விலங்குகள் உயிரிழந்தன. பின்னர், இரவு ஒன்பது மணியிலிருந்துஅதிகாலை ஆறு மணிவரை போக்குவரத்து தடை செய்யப்பட்டபின், இவ்வுயிரிழப்புகள் பெருமளவு குறைந்தன. 
ஆனால், "சில நிபந்தனைகளோடு 24 மணி நேரப் போக்குவரத்துக்குஅனுமதிஅளிக்கலாம்' என்று உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரை செய்துள்ளது. கேரளத்திலிருந்து இடம் பெயரும் யானைகள், சிறுவாணிக் காடுகளின் வழியாக தமிழகத்தில் நுழைகின்றன. ஆழியாறு அருகே உள்ள "கோவைக் குற்றாலம்' வனப்பகுதியில் வாரம் முழுவதும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் கூட்டம், கூச்சல். திங்கள்கிழமை மட்டும் பராமரிப்புக்காக விடுமுறை. யானைகளுக்கு, திங்கள்கிழமை மட்டும் நாம் காட்டைக் கடக்கலாம் என்று தெரியுமா? 
சிறுவாணிக்கு அருகே இக்கரைப் போளுவாம்பட்டியில் ஆன்மிக யோகாசன மையம் ஒன்று செயல்படுகிறது. விதிமுறைகளை மீறி, ஏக்கர் கணக்கில் காடுகளையும், விளைநிலங்களையும் ஆக்கிரமித்து ஆன்மிகத்தை வளர்க்கிறார்கள். சிவராத்திரியன்று இரவு முழுவதும் பாட்டு, நடனம், பஜனை என்று சப்தம் காதைப் பிளக்கும். அது யானைகளின் வழித்தடம். யானைகளுக்குத் தெரியுமா சிவராத்திரியன்று நாம் வரக்கூடாது என்று? இவ்விலங்குகள் எல்லாம் தங்கள் உரிமைக்காகப் போராடமுடியுமா? இந்த வாயில்லா ஜீவன்களுக்காக வாதாட யார் இருக்கிறார்கள்?
"அவ்னி' விஷயத்தில் பொதுமக்களின் போராட்டத்திற்குப் பின், "தேசிய புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம்' தலையிட்டு விசாரணைக் குழு அமைத்தது. அக்குழு  ஏகப்பட்ட குளறுபடிகளை வெளிக்கொணர்ந்துள்ளது. காலாவதியான மயக்க மருந்துகள், மாற்று மருந்துகள் இல்லாமை, கால்நடை மருத்துவர், உயிரியல் வல்லுநர், கானுயிர் மேலாண்மை நிபுணர் ஆகியோர் உடன் இல்லாமை, ஸ்ட்ரெச்சர், கூண்டு, வலை, ஆள்பலம் எதுவுமே இல்லாமை என்று பட்டியலிட்டுள்ளது. புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம்' தலையிட்டாலும் "அவ்னி'க்கு மீண்டும் உயிர் கொடுக்க இயலுமா?
மேகமலையில் நடந்த யானை உயிரிழப்புகளை மதுரை உயர்நீதிமன்றம் தானாக முன் வந்து விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொண்டுள்ளது. பந்திப்பூரில் மீண்டும் இரவுநேரப் போக்குவரத்தை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று இயற்கை ஆர்வலர்கள் போராட்டம் நடத்தி வருகின்றனர். வழக்கும் தொடுத்துள்ளனர். வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் நடைபெற்று வருகிறது. வழக்குரைஞர் யானை இராஜேந்திரன் தொடுத்த பொதுநல வழக்கினாலும், நீதிமன்ற உத்தரவை உறுதியுடன் செயல்படுத்தி நீலகிரி மாவட்ட ஆட்சியர் இன்னசென்ட் திவ்யாமேற்கொண்ட நடவடிக்கைகளாலும் யானை வழித்தடங்களில் இருந்த பல ஆக்கிரமிப்புகள்அகற்றப்பட்டன. 
ஆனால் இக்கரைப் போளுவாம்பட்டியின் ஆன்மிக யோகா மையத்தை எதிர்த்துப் போடப்பட்ட பொதுநல வழக்குகள், வனத்துறை அனுப்பிய நோட்டீஸ் எதுவும் அவர்களை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. மத்திய-மாநில அரசின் பெரும்புள்ளிகள் வந்திருந்து வாழ்த்தி அந்தப் பகுதியை "சுற்றுலாமையம்'என்று அறிவித்துவிட்டுப் போகிறார்கள்.
உச்சநீதிமன்றம் பணித்தபடி, கேரளத்தில், வீட்டில் வளர்க்கப்படும் யானைகளின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கெடுத்தபோது, அங்கு 521 யானைகள் வீட்டில் வளர்க்கப்படுகின்றன என்று தெரிந்தது. யானைகளின் உரிமையாளர்களிடம் தக்க ஆவணங்கள் இல்லை என்றால் அவர்கள் மீது சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று வனத்துறை கூறியுள்ளது. 
கோவை மாவட்டம் தேக்கம்பட்டியில் நடைபெறும் யானைகளுக்கான புத்துணர்ச்சி முகாம் குறித்த பொது நலவழக்கு ஒன்றில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம்,"காடுகளில் சுதந்திரமாகத் திரியவேண்டிய யானைகளை கோயில்களில் கட்டி வைக்கும்படி எந்த ஆகம சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது? என்று கேள்வி எழுப்பி, இந்து சமய அறநிலையத் துறையை மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்துள்ளது. அத்துடன், "பாரம்பரிய விலங்கான யானையைக் கோயிலில் கட்டிவைக்கும் வழக்கத்தைத் தடைசெய்வது குறித்து பரிசீலிக்கப்படும்' என்றும் கூறியுள்ளது. 
இந்தப் பொதுநல வழக்குகூட யானைகளின் உரிமைக்காகப் போடப்படவில்லை. "முகாமில் இருக்கும் பெண் யானைகளைத் தேடி, காட்டு யானைகள் வருவதால் தங்கள் உயிர்களுக்கு ஆபத்து' என்றுதான் ஒருவர் வழக்கு தொடுத்திருந்தார். நீதிமன்றம், "யானைகள் உங்களைத் தேடி வரவில்லை, நீங்கள்தான் அவற்றின் வழித்தடத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளீர்கள்' என்று கடுமையாகச் சாடியுள்ளது.
விலங்குகளாவது, தங்களால் பேச முடியாவிட்டாலும் தங்களுக்கு மனிதர்களால் துன்பம் நேரிடும்போது வாய் விட்டு அலறவாவது செய்யும். அதுகூட முடியாமல்,  உண்மையிலேயே வாயில்லா ஜீவன்களாக இருக்கும் மரங்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பவர் யார்?
நாடெங்கும் ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் அனுமதியோடோ, அனுமதியின்றியோ, அரசாங்கத்தாலும், தனியாராலும், பொதுமக்களாலும் பல காரணங்களுக்காக வெட்டப்படுகின்றன. அறிவியல் வல்லுனர்கள், சுற்றுச்சூழலியலாளர்கள் ஆகியோரின் எச்சரிக்கைகளையெல்லாம் புறந்தள்ளிவிட்டு, காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன. கடந்த மூன்று மாதங்களில், கேரள மாநிலம் மலப்புரத்தில் ஏராளமான மரங்கள் பொக்லைன் கொண்டு அப்புறப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. 
நீலகிரி மாவட்டம் பந்தலூரில் தனியார் எஸ்டேட் ஒன்றில் உள்ள 963 மரங்களை வெட்ட அரசே அனுமதி அளித்துள்ளது. எஸ்டேட்  நிர்வாகம் கொடுத்த ஆவணங்கள் போலியானவை என்று கூறி, நீலகிரி மாவட்ட ஆட்சியர் மரங்களை வெட்ட தடையுத்தரவு பிறப்பித்துள்ளார். மாவட்ட வன அலுவலரும் அந்த எஸ்டேட் ஏகப்பட்ட விதிமீறல்களுடன் இயங்கி வருவதையும், அதன் ஆவணங்கள் பொய்யானவை என்பதையும் உறுதி செய்துள்ளார். வனத்துறையும் காவல் துறையில் புகார் அளித்துள்ளது. 
92 மரங்கள் வெட்டப்பட்டுவிட்ட நிலையில், சென்னை உயர்நீதிமன்றம், ஆட்சியரின் தடையுத்தரவை நிறுத்தி வைத்து மறுவிசாரணைக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது. தேனிமாவட்டத்தில் "வால்கரடு' காப்புக் காடுகளின் ஊடேசெல்லும் நெடுஞ்சாலையில் 20 மரங்களை வனத்துறையின் அனுமதியின்றி நெடுஞ்சாலைத் துறை வெட்டியுள்ளது. ஆனால், வனத்துறையோ, நெடுஞ்சாலைத்துறையை விட்டு விட்டு மரங்களை வெட்ட பயன்படுத்திய "பொக்லைன்' ஓட்டுநருக்கு ரூ.5,000 அபராதம் விதித்துள்ளது. 
தெங்குமரஹாடாவில் 10 கி.மீ தூரத்துக்கு தார்ச்சாலை போட அரசு அனுமதி வழங்கியுள்ளது. இத்திட்டத்தை நிறைவேற்ற, ஆயிரக்கணக்கான மரங்களையும், செடிகளையும் அகற்ற வேண்டியிருக்கும். அது வனச்சூழலை கடுமையாக பாதிக்கும். ஏற்கெனவே சத்தியமங்கலம் புலிகள் சரணாலயத்தில், சூழல் சுற்றுலாவுக்கென வாகன நிறுத்துமிடம், பயணியர் தங்குமிடங்கள், விளையாட்டுப் பூங்கா, தகவல் மையம் போன்றவற்றுக்காக ஏராளமான மரங்களை வனத்துறையே வெட்டிச் சாய்த்துள்ளது. 
இப்போது இதே புலிகள் சரணாலயத்தில், சுற்றுலா மேம்பாட்டுக்கென பல கட்டுமானங்களுக்கு அடிக்கல்  நாட்டப்பட்டுள்ளன. இதில் எத்தனை மரங்கள் உயிரிழக்க நேரிடுமோ? பந்திப்பூரில் புலிகள் சரணாலயத்தில் ஐந்து சாலைகளை வடிவமைக்க நெடுஞ்சாலைத்துறை வேலையை ஆரம்பித்துள்ளது.
காப்புக்காடுகளிலேயே இந்நிலை என்றால், நகரங்களில் கேட்கவேவேண்டாம். சேலம் - சென்னை எட்டு வழிச்சாலை, நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நடைபெறுவதால் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. வனத்துறையின் அதிகாரம் காப்புக்காடுகளில் மட்டும்தான். 
நகரங்களில் மரங்கள் வெட்டப்பட்டால் மாநகராட்சியிடம்தான் புகார் தரவேண்டும். மாநகராட்சிகளில், அதிகாரிகளும், கவுன்சிலர்களும், சில நேரம் பொதுமக்களும்கூட மரங்களை வெட்ட உடந்தையாயிருக்கிறார்கள்.
வாயில்லா ஜீவன்களான விலங்குகளுக்கும் மரங்களுக்கும் நீதிமன்றமே துணை. நீதிமன்றம் இவற்றின் வழக்கைத் தானாக எடுத்துக் கொண்டு, இவற்றின் வாழும் உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டும் என்பதே இயற்கை ஆர்வலர்களின் எதிர்பார்ப்பு.

கட்டுரையாளர்: சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/17/வாயில்லா-ஜீவன்களுக்கு-யார்-துணை-3059274.html
3058237 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சிறியதொரு ஒளிக்கீற்று! எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Saturday, December 15, 2018 02:02 AM +0530 மகாராஷ்டிர மாநிலம் நாசிக் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சஞ்சய் சாத்தே என்ற விவசாயியின் கதை இது. தம்முடைய விளைநிலத்தில் வெங்காயம் பயிர்செய்து வந்தார் அந்த விவசாயி. அமோக விளைச்சல். சுமார் எழுநூற்றைம்பது கிலோ வெங்காயம் விளைந்ததை எண்ணி அகமகிழ்ந்தார். 
ஆனால்  நாசிக் மாவட்டம்  முழுவதுமே அபரிமிதமாக வெங்காயம் விளைந்துவிட்டதால் மொத்த வியாபாரிகள் தங்களின் வியாபாரத் தந்திரத்தை அரங்கேற்றத் தொடங்கினர். சஞ்சய் சாத்தேவின் வெங்காயத்தைக் கிலோ ஒரு ரூபாய்க்குத் தரச்சொன்னார்கள். கெஞ்சிக் கூத்தாடி, கிலோ ஒரு ரூபாய் நாற்பது பைசா என்ற கணக்கில் எழுநூற்றைம்பது கிலோ வெங்காயத்தை விற்ற சஞ்சய் சாத்தேவுக்குக் கிடைத்ததோ வெறும் ஆயிரத்து அறுபத்து நான்கு ரூபாய்களே. 
வெறுத்துப் போன அந்த விவசாயி அந்தத் தொகையையும் பிரதம மந்திரி நிவாரணநிதிக்கு அனுப்பிவிட்டு வெறும் கையோடு வீடு திரும்பினார். சஞ்சய் சாத்தே போன்று நம் நாடு முழுவதும் இன்னும் எத்தனை விவசாயிகளோ?
இப்படித்தான் தக்காளி விளைச்சல் அபரிமிதமாக இருக்கும் போது, நல்ல விலையும் கிடைக்காமல், நஷ்டத்திற்கு விற்க மனமும் இல்லாமல், கூடை கூடையாகச் சாலைகளில் கொட்டுவதுண்டு.
சூறைக்காற்றில் வாழைத் தோட்டங்கள்  பாதிக்கப்படும்போதெல்லாம்,  வாழைக்குலைகளும் மிகக் குறைந்த விலைக்கு விற்கப்படும்.    சமீபத்திய கஜா புயலால் காவிரி டெல்டா மாவட்டங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான தென்னை மரங்கள் வேரோடு பெயர்ந்து விழுந்த நிலையில், நெருக்கடியான இந்தத் தருணத்தில் எங்களது தேங்காய்களை மொத்த வியாபாரிகள் தயவு செய்து நியாயமான விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டு ஆதரியுங்கள் என்று தென்னை விவசாயி ஒருவர் வேண்டுகோள் விடுத்த காணொலியும் ஊடகங்களில் உலா வந்தது. 
விவசாயம் என்பது முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு இன்னல்களை எதிர்நோக்கும் தொழிலாக மாறியுள்ளது. கடும் வறட்சி, எதிர்பாராத வெள்ளம், திடீர் சூறைக்காற்று, நிதிப்பற்றாக்குறை என்று பல்வேறு சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொண்டுதான் இன்றைய விவசாயம் நடந்து வருகிறது. 
விவசாய நிலங்களில் எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயுக்  குழாய் பதித்தல், உயர் அழுத்த மின் கோபுரங்கள் அமைத்தல்,  வளர்ச்சித் திட்டங்கள் என்ற பெயரில் விவசாய நிலங்களை ஆர்ஜிதம் செய்தல் போன்ற தாக்குதல்கள் ஒருபுறம். இயற்கைப் பேரிடர்கள் வேறொருபுறம். விவசாயக் கடன்களை வசூலிக்க அடியாட்களைக் கொண்டு கெடுபிடி இன்னொருபுறம். பேராசை மிகுந்த  மொத்த வியாபாரிகள் மற்றும் இடைத்தரகர்கள் மற்றொரு புறம். இவ்விதம் பல்வேறு இடிகளைத் தாங்கியபடிதான் விவசாயிகளின் அன்றாடப் பொழுது விடிகிறது. 
சமீபத்தில் இந்தியா முழுவதிலுமிருந்து ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் தலை
நகரில் திரண்டனர். தங்களின் விளைபொருட்களுக்கான நியாயமான ஆதரவு விலை மற்றும் கடன் தள்ளுபடி ஆகியவற்றை வலியுறுத்தி அவர்கள் நடத்தியுள்ள பேரணி நாட்டின் மனசாட்சியையே உலுக்கியிருக்கிறது. 
விவசாயிகள் எதிர்பார்க்கும் நியாயமான சலுகைகள் அவர்கள் கேட்காமலேயே செய்துதரப்பட வேண்டும். பாசன வசதி, உரக் கையிருப்பு, வங்கிக்கடன் வசதி, உழவுக்கருவிகளின் உற்பத்தி போன்றவை முன்னுரிமை அடிப்படையில் நிறைவேற்றப்படவேண்டும்.
சொந்த நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயிகள் மற்றும்  விவசாயப் பணியாளர்கள் ஆகியோர் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடும் நிலைமை இனியும் ஏற்படக் கூடாது. 
உழவுக்கும் தொழிலுக்கு வந்தனை செய்வோம்! என்று மகாகவி பாடிச்சென்றுள்ள இம்மண்ணில், விவசாயியையும், தொழிலதிபரையும் சமமாகப் பார்க்கும் பார்வை மலரவேண்டும்.  
அரசு இயந்திரம் மட்டுமே விவசாயிகளுக்குக் கைகொடுத்து முன்னேற்றிவிடக் கடமைப்பட்டுள்ளது என்ற எண்ணமும் மாற வேண்டும். கஜா புயல் போன்ற இயற்கைப் பேரிடர்க் காலங்களில் நன்
கொடைகளை அள்ளித் தரும் பெருமுதலாளிகளும் பிரபலஸ்தர்களும், பேரிடர் இல்லாத காலங்களிலும் தங்கள் உதவிக் கரங்களை நீட்டி, விவசாயிகளை 
அரவணைக்க வேண்டும்.
சமீபத்தில், பிரபல இந்தி நடிகர் அமிதாப் பச்சன் உத்தரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த ஆயிரத்து நானூறு விவசாயிகளின் வங்கிக் கடன் தொகையான நாலரைக் கோடி ரூபாயைத் தாமே செலுத்தி கடன் தளையிலிருந்து அவர்களை மீட்டுள்ளதாக வந்திருக்கும் செய்தி நம்மை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துகின்றது. சென்ற வருடம் இதே போன்று மகாராஷ்டிர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த முன்னூற்றைம்பது விவசாயிகளின் கடனையும் அவர் அடைத்துள்ளார்.
மேலும், நம் நாட்டில் அதிக வருமானம் கொண்ட திருக்கோயில்களில் ஒன்றான ஸ்ரீ ஷீரடி சாயிபாபாவின்  திருக்கோயிலின் நிர்வாகமும், மகாராஷ்டிர மாநிலம், அஹமத்நகர் மாவட்டத்தின் வறட்சியைப் போக்கும் நீர்ப்பாசனத் திட்டத்திற்காக ஐந்நூறு கோடி ரூபாயினை மாநில அரசுக்கு வட்டியில்லாக் கடனாக அளிக்க முன்வந்திருக்கிறது. இதன் மூலம் இம்மாவட்டத்திற்கு விவசாயத்திற்காகவும், 
குடிநீருக்காகவும் கோதாவரி நதிநீர் கொண்டுவரப்படும். இதுபோன்ற உதவிகள், இருண்டு கிடக்கும் நம் நாட்டு விவசாயிகளின் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை வெளிச்சம் தரும் ஒளிக்கீற்றுகளாகும். 
அமிதாப் பச்சன் மற்றும் ஸ்ரீ ஷீரடி சாயிபாபா திருக்கோயில் நிர்வாகத்தை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு,  நம் நாட்டிலுள்ள வசதிமிக்க தனி நபர்கள் மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்கள் நம் விவசாயிகளின் வாழ்வில் ஒளிவிளக்கேற்றி வைக்க முன்வரவேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/15/சிறியதொரு-ஒளிக்கீற்று-3058237.html
3058236 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதை? கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் DIN Saturday, December 15, 2018 02:01 AM +0530
என் சிறுபிராயத்தில் பார்த்து வளர்ந்த உலகம் மாறிவிட்டது. ஊடகம் மட்டும் மாறாமல் இருக்குமா? அதிநவீன தொழில்நுட்பத்தில் மீடியா என்ற வார்த்தையின் எல்லையும் பரப்பும் விரிந்திருக்கிறது. ஆனால், அதன் கடமையும் பொறுப்பும் சமூகத்தையும் மக்கள் நலன்களையும் புறக்கணித்த நிலையில் பயணிக்கிறதோ என்ற கவலையும் வருத்தமும் மனதில் தேங்கியிருக்கிறது. தமிழகத்தில் காட்சி ஊடகங்களின் நிலை கவலைக்குரியதாக மாறிவருகிறது. பல ஆண்டுகளாக அச்சு மற்றும் காட்சி ஊடகங்களுடன், பத்திரிகையாளர்களுடன் தொடர்பில் இருப்பவன் என்ற முறையில் சில அக்கறைகளை தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
பத்திரிகையை எழுத்துக்கூட்டிப் படித்த தலைமுறை வாட்ஸ் அப்பில் செய்தியைப் பார்க்கிறது. பேஸ்புக்கில் உள்ளூர் பிரச்னை முதல் உலகப்பிரச்னை வரை கருத்து சொல்கிறார்கள். கட்டற்ற சுதந்திரமான காலம். உண்மைதான். தனிமனித சுதந்திரம் தேவைதான். இதே நிலை தனிமனிதர்கள் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் சமூக ஊடகங்களில் தொடர்கிறது. 
இன்று இணைய தொடர்பும் ஸ்மார்ட்போன்களும் வைத்திருக்கிற ஒவ்வொருவரும் ஊடகர்களாக மாறியுள்ளனர். பொதுவெளிகளில் ஒரு விஐபியைப் பார்க்கும் அவர்கள், அதன் சாட்சியாக செல்பியாக, புகைப்படங்களாக உடனே எடுத்து வெளியிடுகிறார்கள். அதுவே காட்சி ஊடகங்களின் செய்திகளுக்கான தீனியாகவும் மாறிவருகிறது.
ஒடிசா மாநில காவல்துறை கூடுதல் தலைவர் மனோஜ் சாப்ரா ஒரு பத்திரிகையில் எழுதிய பத்தியில், "கடுமையான தணிக்கைகளையும் தகவல்கள் உண்மையா என்பதற்கான சோதனைகளையும் தாண்டி வரவேண்டியிருந்தது.
தற்போது அதற்கு போட்டியாக உருவெடுத்துள்ள சமூக ஊடகங்கள் புதிய திசை மாற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளன. இது ஒரு பேரழிவுத் தொழில்நுட்பமாகிவிட்டது.
தற்காலத்தில் எல்லாருமே செய்திகளைப் படிக்கும் வாசகரோ தொலைக்காட்சி பார்வையாளரோ மட்டுமல்ல. அவரே தகவல்களையும் செய்திகளையும் உருவாக்குபவராக இருக்கிறார். டிஜிட்டல் வெளியில் செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையைப் பரிசோதிக்க வழியே இல்லை' என்று கவலையுடன் குறிப்பிடுகிறார்.
தற்கால ஊடகங்களின் நிலையைப் பற்றி சுட்டிக்காட்டும் அவர் மிர்சா காலிப்பின் கவிதையை எடுத்துக்காட்டுகிறார். ஒவ்வொரு முறை கண்ணாடியைத் துடைத்தாலும், அதில் முகத்தைக் காணும்போது அழுக்காகவே தெரிகிறது. முகத்தை சுத்தமாக்காமல் கண்ணாடியைத் துடைத்து என்ன பயன்? ஆயினும் வாழ்க்கை முழுவதும் கண்ணாடியைத் துடைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். காட்சி மாறவேயில்லை, என்கிறது அந்தக் கவிதை.
இன்றைய நிலையை இதைவிடத் தெளிவாக சொல்லிவிட முடியாது. தமிழகத்தில் பெருகியுள்ள தனியார் காட்சி ஊடகங்களில் நேர்மையற்ற உண்மைக்குப் புறம்பான பல செய்திகளை அன்றாடம் பார்க்க முடிகிறது. வாட்ஸ் அப்பில் வெளியாகும் எடிட் செய்யப்படாத காட்சிகளை செய்திகளில் ஒளிபரப்புகிறார்கள். உள்ளூரில் நடக்கும் குற்றச்செயல்கள் அப்படியே வெளிவருகின்றன. நெறி என்பதை மண்ணில் புதைத்துவிட்டதைப் போன்ற உணர்வு.
சமூக வெளியில் சின்ன பிழை நேர்ந்தாலும், ஒரு பிரபல மனிதரை கேவலப்படுத்திவிட முடிகிறது. சமூக ஊடகங்களில் இருக்கிற எல்லோருமே விமர்சகர்களாக, சிறு தவறும் செய்யாத மாமனிதர்களாக, குற்றம் செய்யாத குணவான்களாக தங்களைக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். அபத்தமாக இருக்கிறது. நடிகர் சிவகுமார், ஏதோவொரு சூழலில் செல்பி எடுக்கும் செல்போனை தட்டிவிடுகிறார். அவ்வளவுதான், அவருடைய சாதியில் இருந்து, அவர் பேசும் பேச்சில் இருந்து விமர்சிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். அவரே தவறு என்று உணர்ந்து அறிக்கை வெளியிட்ட பிறகும் அவரை விடவில்லை.  என்ன மனநிலையில் நாம் இருக்கிறோம். எனக்குப் புரியவில்லை. மன்னிக்கும் மனநிலையை மறந்துவிட்டோமோ. நாம் செய்யாத ஒரு தவறை அவர் செய்துவிட்டாரா...  மகாத்மாவாகவே இருக்கட்டும். தவறுகள் நேராதா.
தினமும் சமூகவெளியில், அலுவலகத்தில், குடும்பத்தில் என தனிமனித வாழ்வில் எத்தனையோ அபத்தங்களையும் குற்றவாளி  மனிதர்களையும் சகித்துக்கொள்கிற, கண்முன்னால் நேர்கிற குற்றங்களை எதிர்த்துக் கேட்கத் திராணியற்ற நாம்தான் பிரபலங்களைப் பற்றி வாய்கிழியப் பேசுகிறாம். இது சரியான அணுகுமுறையா?  யோசிக்க வேண்டும்.
வாட்ஸ் அப்பில் தினமும்  ஆதாரமற்ற அவதூறுகள் அதிகம் வெளிவருகின்றன. அந்த செய்திகளைக்கூட  விசாரிக்காமலேயே பத்திரிகைகள் வெளியிடத் தொடங்கிவிட்டன. நான் முந்தி, நீ முந்தி என்கிற ரேட்டிங் போட்டியில் மக்கள்தான் பணயக் கைதிகளாக மாறுகிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையற்ற அநாவசியமான நூற்றுக்கணக்கான செய்திகளை ஊடகங்கள் திணிக்கின்றன.
 தலைவர்கள் எந்த தியாகமும், தகுதியும் இல்லாமல் பொது வாழ்வில் நுழைந்து அவர்களுக்கும் ஊடக வெளிச்சத்தை தாராளமாக ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் வேலையைத் தான் இன்றைய ஊடகங்கள் செய்கின்றன.
இப்படியான சில திடீர் தலைவர்களுக்கு இந்த ஊடக வெளிச்சங்களால்தான் தங்களுடைய இருப்புகளையும் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். இரவுநேர விவாதங்கள் என்ற சம்பாஷணைகளில் பிரச்னைகளின் தன்மையை தெரியாத சிலரை எல்லாம் எதற்கு அழைத்து முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள் என்பதும் கமுக்கமாக உள்ளது. இதுவே இன்றைய ஊடகங்களின் 24 மணி நேர செய்திச் சேவையாக உள்ளது.
களநிலவரம் தெரியாத செய்தி ஊடகங்கள் ஒரு நாள் மக்களால் புறக்கணிக்கப்படும். இன்றே அது மெல்ல நடக்கத் தொடங்கிவிட்டது. ஐந்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்திகளை ஆர்வத்துடன் பார்த்தவர்கள், சீரியல்கள் தேவலாம் என்று பேசுகிறார்கள்.
இன்றைய செய்தி ஊடகங்களின் பின்னணி அரசியலை மக்கள் தெரிந்துவைத்துப் பேசுகிறார்கள். இந்த செய்தி ஏன் இப்படி வருகிறது என்ற மக்களின் கேள்விக்குப் பின்னால் உள்ள அரசியல் வெளிப்படையாக தெரியத் தொடங்கிவிட்டது.
புதுதில்லியில் நடந்த ஒரு விருது விழாவில் அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி கூறிய கருத்து நினைவு கூரத்தக்கது."நம் நாட்டில் பத்திரிகைத் துறைக்கு என்று ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. சமூக சீர்திருத்தம், விடுதலைப் போராட்டம் ஆகியவற்றுடன் பத்திரிகை துறைக்கு நெருங்கிய தொடர்பும் பங்களிப்பும் இருக்கிறது. 1819 - ம் ஆண்டு ராஜாராம் 
மோகன்ராய் கொண்டு வந்த சம்வாத் கௌமுதி முதல் மகாத்மா காந்தி கொண்டு வந்த ஹரிஜன், யங் இந்தியா வரையில், சமூகத்தையும், தேசியத்தையும் வளர்த்ததில் அச்சு ஊடகங்களுக்கு பெரும்பங்கு இருக்கிறது.
கடந்த சில ஆண்டுகளில் விஞ்ஞானம் மற்றும் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியால் ஊடகங்களின் எல்லை பரந்து விரிந்துவிட்டது. சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் அதிகரித்துவிட்டது' என்றார்.
பிரிட்டனில் சமூக ஊடகங்கள் இளைஞர்களின் மனநலத்தில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்ற ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. அதில் இளைஞர்களின் மனநலத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் சமூகவலைதளங்களின் தரவரிசையில் இன்ஸ்டாகிராம் மிக மோசமானது என்று தெரியவந்தது.
சமூக ஊடகங்களை நன்மைக்கான ஒரு கருவியாக பயன்படுத்த முடியும் என்று தெரிவித்துள்ள அதே நேரத்தில், இன்ஸ்டாகிராம், சுய வெளிப்பாடு மற்றும் சுய அடையாளம் ஆகியவற்றின்மீது சாதகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதாக அந்த அறிக்கை கூறியுள்ளது. ஆய்வில் வெளியாகியுள்ள கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படையில், மனநலத்தை பாதிக்கும் பிரச்னைகளை சரிப்படுத்துவதற்கு எடுக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகளை சமூக ஊடகங்கள் அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று பொது சுகாதார நிபுணர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.
மனநல பாதிப்பு உள்ளவர்களை சமூக ஊடகங்கள் அடையாளம் கண்டு அவர்களுக்குத் தேவையான உதவியை பற்றிய தகவல்களை மறைமுகமாக அளிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியுள்ளனர்.
சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் ஒருபுறம், மறுபுறத்தில் செய்தி என்ற பெயரிலான யூ டியூப் சேனல்களின் கட்டற்ற சுதந்திரம் எல்லாமே வளர்ச்சியுடன் கலந்த 
கவலையாகவே தெரிகிறது. சிலர் அவசியமற்றதை  ஊதிப்பெருக்குவதிலேயே குறியாக இருப்பார்கள்.
சமீபத்தில் தமிழகத்தில் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட, பிரச்னைகளே இல்லாத சமாசாரங்கள், உப்புக்கு சப்பில்லாத பேட்டிகள் பெரிதாக்கப்பட்டு நேரத்தை வீணடித்து இதுதொடர்பான செய்திகளில் வெளியிடப்பட்ட யூ டியூப் காட்சிகள், டிரோல்கள், மீம்ஸ்கள் ஆராயப்பட வேண்டியவை.
இவை நாகரிக சமூகத்தின் அடையாளமா என்று நமக்கு நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
விதியே விதியே தமிழக சாதியை, என் செய்ய நினைத்தாயோ?

கட்டுரையாளர்: செய்தித் தொடர்பாளர், திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/15/எங்கே-செல்லும்-இந்தப்-பாதை-3058236.html
3057667 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆளுநர்-ஆட்சி-அதிகாரம் சு. வெங்கடேஸ்வரன் DIN Friday, December 14, 2018 03:43 AM +0530 சட்டப்பேரவையும், முதல்வர் இல்லமும்தான் மாநில அரசியலில் முக்கிய நிகழ்வுகளை நிர்ணயிக்கும் களமாக இருந்த காலம் மாறி, ஆளுநர் மாளிகையும் மாநில அரசியலில் முக்கியப் பங்கு வகிப்பது சமீபகாலமாக அதிகரித்துள்ளது. இது தொடர்பாக பல்வேறு விமர்சனங்களும் எதிர்ப்புகளும் இருந்தாலும், ஆளுநர், அரசமைப்புச் சட்டத்துக்குள்பட்டு தனக்கு உள்ள அதிகாரத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் எவ்வித தவறும் காண முடியாது என்பது பொதுவான கருத்து.
அண்மையில், ஜம்மு-காஷ்மீர் ஆளுநர் மற்றும் புதுச்சேரி துணை நிலை ஆளுநரின் முடிவுகளுக்கு எதிராக தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகளை உச்சநீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்தது இதற்கு சிறந்த உதாரணமாக உள்ளது.
மத்திய அரசுக்கு ஆதரவாக ஆளுநர் செயல்படுகிறார் என்பதுதான் எதிர்க்கட்சி ஆட்சியில் உள்ள மாநிலங்களின் பொதுவான குற்றச்சாட்டு. ஆனால், இதற்கு முற்றிலும் மாறாக பாஜகவைச் சேர்ந்த எம்எல்ஏ ஒருவரே ஜம்மு-காஷ்மீரில் ஆளுநரின் முடிவை எதிர்த்து உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்த சம்பவம் அண்மையில் நிகழ்ந்தது.
ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில ஆளுநராகப் பதவியேற்று நான்கு மாதங்கள் கூட முடிவடையாத நிலையில் தனது அதிரடி செயல்பாடுகளால் அந்த மாநில அரசியலை மட்டுமன்றி தேசிய அரசியலிலும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளார் ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக்.
ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தின் ஆளுநராக அவர் நியமிக்கப்பட்டதே மிகவும் சுவாரஸ்யமானதுதான். அந்த மாநில வரலாற்றில் சுமார் 51 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மூத்த அரசியல்வாதி ஒருவர் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டது இதுவே முதல்முறை. 1965-ஆம் ஆண்டு ஜம்மு-காஷ்மீரின் முதல் ஆளுநரான கரண் சிங் மட்டுமே அரசியல்வாதியாக இருந்து ஆளுநர் பொறுப்பை ஏற்றவர். அதன் பிறகு ராணுவ உயரதிகாரியாக இருந்தவர்கள், ஓய்வு பெற்ற ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ் அதிகாரிகள், கல்வியாளர்கள் மட்டுமே ஜம்மு-காஷ்மீர் ஆளுநர்களாக இருந்தனர்.
மாநிலத்தில் இக்கட்டான அரசியல் சூழல் உள்ள நிலையில் அரசியல் அனுபவமிக்க சத்யபால் அதனை எளிதாக சமாளிப்பார் என்ற நோக்கிலேயே மத்திய அரசு இந்த நடவடிக்கையை எடுத்ததாக கருதப்பட்டது. மேலும், ஜம்மு-காஷ்மீரில் மட்டும், பேரவை முடக்கப்படும்போது ஆறு மாதங்களுக்கு ஆளுநருக்கு பல்வேறு கூடுதல் அதிகாரங்கள் உண்டு. பேரவைக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுக்கவும், கலைக்கவும் முடியும். 
ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில அரசமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 92-இன் படி மாநிலம் சார்ந்த அனைத்து முடிவுகளையும் ஆளுநர் எடுக்க முடியும். ஆளுநர் ஆட்சி அமலுக்கு வந்து 6 மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் 356-இன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை ஜம்மு-காஷ்மீரில் அமல்படுத்த முடியும். இது அந்த மாநிலத்துக்கே உரிய தனிச்சிறப்பு. 
இந்த சூழ்நிலையில்தான் ஜம்மு-காஷ்மீரில் எதிர்பாராத திருப்பமாக, எலியும், பூனையுமாக இருந்த மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி -தேசிய மாநாட்டுக் கட்சி மற்றும் காங்கிரஸ் ஆகியவை இணைந்து ஆட்சி அமைக்க உரிமை கோரின. அதே நேரத்தில் இரு எம்எல்ஏக்களைக் கொண்ட சஜத் லோனே தலைமையிலான மக்கள் மாநாட்டுக் கட்சி, பாஜக ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைக்க உரிமை கோரியது.
இதில் எந்தத் தரப்பை ஆட்சி அமைக்க ஆளுநர் அழைக்கப் போகிறார் என்று அனைவருமே ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த நிலையில், மாநில சட்டப் பேரவையைக் கலைப்பதாக அறிவித்து, ஆட்சி அமைக்க உரிமை கோரிய கட்சிகளுக்கு மட்டுமல்லாது, மத்திய அரசுக்கும் அதிர்ச்சியை அளித்தார் ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக். 
சத்யபால் மாலிக், "இந்த முடிவால் நான் வேறு மாநிலத்துக்கு மாற்றப்பட வாய்ப்பு உண்டு. நான் மத்திய அரசின் முடிவின்படி செயல்படுபவன் என்றால் பாஜக ஆதரவு பெற்ற சஜன் லோனேவை ஆட்சி அமைக்க அழைத்திருப்பேன். ஆனால், நேர்மையற்றவன் என்ற பெயர் எடுக்க விரும்பவில்லை' என்று கூறினார். 
ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக் தொடர்பான சர்ச்சை இத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. ஜம்மு-காஷ்மீரில் பாஜகவின் முக்கிய எதிர்க்கட்சியான தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியின் நிறுவனர் மறைந்த ஷேக் முகமது அப்துல்லாவின் பிறந்த தினத்தை முன்னிட்டு, அவரைப் புகழ்ந்து செய்தி வெளியிட்டது அடுத்த சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. 
மேலும், ஜம்மு-காஷ்மீர் வங்கியை பொதுத்துறை வங்கியாக நிர்வகிப்பது என்பது உள்ளிட்ட பல முக்கிய முடிவுகளையும் அவர் எடுத்துள்ளது மாநில அரசியலில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. இது தவிர கடந்த மூன்று மாதத்தில் 13 கட்டங்களாக ஜம்மு-காஷ்மீரில் உள்ளாட்சித் தேர்தலும் அமைதியாக நடத்தி முடிக்கப்பட்டது.
சத்யபால் மாலிக்கின் அரசியல் பாதையும் மிகவும் சுவாரசியமானதுதான். சோஷலிசக் கொள்கையில் பிடிப்பு கொண்ட அவர் மாணவப் பருவத்திலேயே அரசியலில் ஈடுபாடு கொண்டார். ராம் மனோகர் லோகியா, ராஜ் நாராயண் ஆகியோரிடம் அரசியல் கற்ற அவர், ஜேபி இயக்கத்திலும் முக்கியப் பங்காற்றினார். ஜனதா தளம், லோக் தளம், சமாஜவாதி, காங்கிரஸ் என அனைத்துக் கட்சிகளிலும் பணியாற்றியதுடன் மத்திய அமைச்சர் உள்ளிட்ட பதவிகளையும் வகித்துள்ளார். 
கடந்த 2004-ஆம் ஆண்டில்தான் அவர் பாஜகவில் இணைந்தார். ஜம்மு-காஷ்மீரில் மட்டுமே ஆளுநர் ஆட்சியை (குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதலுடன்) 6 மாதங்கள் வரை அமல்படுத்த அரசமைப்புச் சட்டத்தில் இடமுள்ளது. அடுத்த சில நாள்களில் (டிசம்பர் 19) ஜம்மு-காஷ்மீரில் ஆளுநர் ஆட்சி முடிந்து குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமலுக்கு வர இருக்கிறது. எனவே, ஜம்மு-காஷ்மீரில் "ஆட்சி' நடத்த தனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை சத்யபால் மாலிக் சிறப்பாகவே பயன்படுத்திக் கொண்டார் என்பதே அரசியல் நோக்கர்களின் கருத்தாக உள்ளது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/14/ஆளுநர்-ஆட்சி-அதிகாரம்-3057667.html
3057645 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இயற்கைப் பேரிடரும் ஊடகங்களும் என். முருகன் DIN Friday, December 14, 2018 03:37 AM +0530
தமிழ்நாட்டின் டெல்டா மாவட்டங்களைத் தீவிரமாகத் தாக்கிய "கஜா' புயலின் பாதிப்பு பற்றியும் அதனை எதிர் கொள்ள மாநில அரசு எடுத்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் பற்றியும் பாதித்த பின் எடுக்கப்பட்ட நிவாரண மீட்பு நடவடிக்கைகள் பற்றியும் தீவிரமாக ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உருவாகியுள்ளது. இந்த பகுதியில் மட்டுமில்லாமல், மாநிலத்தின் பிற பகுதிகளிலும் எதிர்காலத்தில் பேரிடர் பாதிப்பு உருவாகும்போது, மக்களும் அரசு நிர்வாகமும், எதிர்க்கட்சிகளும் ஊடகங்களும் அதனை எப்படி சந்திக்க வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

கஜா புயலை விடவும் அதிகமாக, 2015-ஆம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 25-ஆம் தேதி வட இந்தியாவின் எல்லைப்பகுதியில் உள்ள நேபாளத்தில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டதால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டனர்.

அந்த நிலநடுக்கத்தில், 9,000 க்கும் மேற்பட்ட  மக்கள் இறந்து போயினர். சுமார் 22,000 மக்கள் காயமுற்றனர்.  இந்த நிலநடுக்கம் பரவி இமயமலையின் சிகரத்திலும் பாதிப்புகளை உருவாக்கியுள்ளதால் 21 பேர் இறந்து போயினர். உலகின் மிக உயர்ந்த மலைச்சிகரத்தில் கூட நிலநடுக்கம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை, பல நாடுகளும் உணர்ந்து கொண்டது இந்த சமயத்தில்தான் என்று கூறப்படுகிறது. நேபாளத்தில் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை, 
உலகின் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் ஆய்வு செய்து, தங்கள் கருத்துகளை வெளியிட்டனர்.

அந்தக் கருத்துகளில், பத்திரிகையாளர்கள் நடந்து கொண்ட விதம் பற்றி வெளியான கருத்துகளை நாம் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியது அவசியம். நிலநடுக்கம் பற்றி தொடர்ந்து கருத்துகளை வெளியிட்ட பத்திரிகைகள் பற்றி எழுந்த புகார்களை முதலில் கவனிப்போம். 

நிலநடுக்கம் போன்ற ஒரு பாதிப்பு ஏற்பட்டால், அது பல உயிர்களை பலிவாங்கும் என்பதும், தொடர்ந்து பல நாள்களோ மாதங்களோ இந்த பாதிப்பு மக்களை துன்புறுத்தும் என்பதும் நடைமுறை. இவற்றை அணுகும் மனநிலை ஊடகங்களுக்கு உருவாகி, சமூக நலனுடன் அவை நடந்து கொள்ள வேண்டுமே அல்லாமல், தங்கள் பத்திரிகை அல்லது தொலைக்காட்சிக்கு அதிகமான பார்வையாளர்கள் உருவாகி, "டிஆர்பி' எனப்படும் "ரேட்டிங்' அதிகரிக்க வேண்டும் என நினைத்து அதிர்ச்சியூட்டும் தவறான தகவல்களை பரபரப்பாக வெளியிடக்கூடாது. 

இந்திய ஊடகங்களில் பணி செய்பவர்கள் நடுநிலைமையை எப்போதும் பின்பற்ற வேண்டும். அரசின் துறைகளுடன் நெருக்கம் ஏற்படுத்திக்கொண்டு தங்கள் பணியை செய்யக்கூடாது. உதாரணமாக, நில நடுக்கம் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிக்கு ஊடகப் பணியாளர்கள் தாங்களாகவே சென்றுவிட முடியாது. ராணுவ வேன்களிலோ விமானத்திலோதான் அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள். அதனால், ஊடக நிருபர்கள் தங்கள் நடுநிலையைக் கைவிட்டு, அரசுக்கும் ராணுவத்திற்கும் சாதகமான வகையில் செய்திகளை வெளியிடக்கூடாது. 

இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்பட்டு பல நாள்கள் ஆனாலும் திரும்பத் திரும்ப பத்திரிகையில் தலைப்புச் செய்தியாக எழுதுவதும், ஒரே பாதிப்பை பல ஊர்களுக்கு சென்று கருத்து சொல்லும் மக்களை மாற்றி மாற்றி பேசச் செய்வதும் ஊடகங்களில் வழக்கமாகியுள்ளது. இப்படிச் செய்வதால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை சுயமாக சிந்திக்க முடியாமல் செய்கின்றன ஊடகங்கள்.

பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த, நோபல் பரிசு பெற்ற தத்துவ மேதை கேமஸ், " உலகின் பல நிகழ்வுகளை சரியான முறையில் புரிந்து கொள்ள அவற்றிலிருந்து நம் கவனத்தை அகற்றிக் கொள்ள வேண்டும்' எனக் கூறியுள்ளார்.  இதை நமது ஊடகங்கள் தெரிந்து வைத்திருக்கவில்லை. செய்தி
களை உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஊடகப் பணியாளர்கள் ஒரு  நிமிடம் கூட பேரிடர்ப் பகுதியிலிருந்து விலகுவதில்லை. 

பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் அதிக அளவில் ஒளிபாய்ச்சும் ஊடகங்கள், அந்த ஒளியைத் தங்கள் மீது திருப்பி, தாங்கள் செய்வது சரிதானா என அலசுவதில்லை. அதனால்தான், சமூகத்திலுள்ள பல பிரிவினர் அத்தகைய ஒளியை ஊடகங்களின் மீது பாய்ச்ச வேண்டியுள்ளது. அப்படி ஒளியை ஊடகங்களின் மீது பாய்ச்சி நாம் அவற்றின் செயல்களை ஆராயும்போது அவை செய்யும் தவறுகள் வெட்டவெளிச்சமாகின்றன.

உதாரணமாக, சமீபத்தில் கஜா புயலினால் ஏற்பட்ட பாதிப்பை விளக்குவதற்காக ஒரு தொலைக்காட்சி நிருபர் ஒரு கிராமத்தின் மக்களை ஓரிடத்தில் ஒன்று திரட்டி, அவர்களிடம் பல கேள்விகளைக் கேட்டு, பதில் கூற வைத்தார். இந்த நிகழ்வு அந்த தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பு செய்யப்பட்டதற்கான முக்கிய காரணம், மற்ற தொலைக்காட்சிகளுடன் போட்டி போடுவதற்கே என்பது திண்ணம். 

2015-ஆம் ஆண்டு நேபாளத்தில் நடந்த நில நடுக்கம் குறித்த செய்திகளைப் பெரிதுபடுத்தி வெளியிட்ட நிருபர்களைப் பார்த்து அதிர்ந்து போன வேறு சில பத்திரிகைகளின் நிருபர்கள், மற்ற சமூக ஊடகங்களில் இந்த தவறான அணுகு முறையைப் பற்றிக் கூறி உண்மை நிலையை விளக்கினர். சுட்டுரை ("டுவிட்டர்') எனப்படும் சமூக ஊடகத்தில், ஒரு வெளிநாட்டு பத்திரிகை நிருபர், "உங்கள் நாட்டின் கொடுமையான நிகழ்வை சித்திரித்துக் காட்டியதற்கு நன்றி. அத்துடன் இந்தியாவில் தான் இப்படிப்பட்ட பத்திரிகையாளர்கள் உள்ளனர் என்பதை நாங்கள் புரிந்து கொள்ளவும் முடிந்தது' என பதிவிட்டுள்ளார்.

நேபாள நிலநடுக்கத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட எல்லா குழந்தைகளையும் தானே கவனித்துக்  கொள்வதாகக் கூறி, அதை செயல்படுத்த முன்வந்த பாபா ராம்தேவ் பற்றி அதிக அளவில் செய்திகளை இந்திய ஊடகங்கள் வெளியிடாமல், நிலநடுக்க பாதிப்புகளையே திரும்பத் திரும்ப விளக்கியது பலராலும் அப்போது கண்டிக்கப்பட்டது. பத்திரிகை நிருபர்கள் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு அடிக்கடி சென்று வலம் வந்ததால், நிவாரண மீட்புப் பணிகள் மிகவும் தாமதமானதாக அரசு ஊழியர்கள் குறைபட்டுக் கொண்டனர்.

அப்போது, பத்திரிகை நிருபர்களுக்கு யாரோ ஒருவரால் ஒரு கடிதம் எழுதப்பட்டு, அது சமூக ஊடகங்களில் வெளியிடப்பட்டது. அதில், "நேபாளத்தின் நில நடுக்கத்தைப் பற்றி நீங்கள் அளித்த செய்திகளைப் படித்து எனது மனம் சுக்கு நூறாக உடைந்து போனது. அந்த நில நடுக்கத்தில் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களை விட நான் அதிக அளவில் பாதிக்கப்பட்டேன். 

மருத்துவப் படிப்பில், நோயாளிகளின் உடல் பாதிப்பைப் பற்றி உறவினர்களுக்கு எப்படி எடுத்துக்கூற வேண்டும் என்று மாணவர்களுக்கு போதிக்கப்படும். அதைப்போலவே, பத்திரிகை நிருபர்களாகிய உங்களுக்கு சில நிகழ்வுகளை எப்படி மக்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற பாடத்தை புகட்ட வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகியுள்ளது. பத்திரிகை நிருபர்கள் தொலைக்காட்சியில் வரும் சீரியல்களைப் போல எல்லா செய்திகளையும் சுவையூட்டும் பயங்கர செய்திகளாக வெளியிடுகின்றீர்கள். நீங்கள் மனிதாபிமானத்துடன் உங்கள் பணியை செய்ய வேண்டும்' என்று கூறப்பட்டிருந்தது.

இதைப்போலவே, தமிழ்நாட்டின் கஜா புயல் பாதிப்புகளை விவரித்த பல தொலைக்காட்சிகளும், பெண்களை அழுது ஓலமிடச் செய்து படம் பிடித்தது வருந்தத்தக்கது. ஒரு பகுதியின் புயல் பாதிப்புகளைப் பற்றி கேட்டறியும்போது, அப்பகுதியிலுள்ள முதியவர்களைப் பேச வைத்திருக்க வேண்டும். 

அவர்கள் தாறுமாறாக பேச முற்படும்போது, ஒளிப்பதிவை நிறுத்திவிட்டு, "உங்கள் குறைகளை அமைதியாகக் கூறுங்கள்' எனக் கூறியிருக்க வேண்டும். அதை விடுத்து, மிகுந்த உத்வேகத்துடன் மக்கள் பேசுவதை, போட்டிபோட்டுக் கொண்டு  எல்லாத் தொலைக்காட்சிகளும் ஒளிபரப்பு செய்தன.

அரசு அதிகாரிகள் செய்ய வேண்டிய வேலைகளை அமைச்சர்கள் செய்வது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கும் வகையில் தொலைக்காட்சியில் காட்டப்படுகிறது. ஓர் அமைச்சரைச் சுற்றி அதிகாரிகள் குழு அமர்ந்திருப்பது போன்ற காட்சி ஒளிபரப்பாகிறது. 

அப்போது அந்த அமைச்சர் மைக்கை பிடித்து, "கஜா புயலில் 63 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். 2 லட்சத்து 78 ஆயிரத்து 824 குடிசை வீடுகள், 62 ஆயிரத்து 996 ஓட்டு வீடுகள் சேதம் அடைந்திருக்கின்றன.  12 ஆயிரத்து 298 ஆடு, மாடுகளும் 92 ஆயிரத்து 507 பறவைகளும் இறந்துள்ளன.  மேலும் 11 லட்சத்து 32 ஆயிரத்து 686 மரங்கள் சேதமடைந்துள்ளன.  அதில், 7 லட்சத்து 27 ஆயிரத்து 399 மரங்கள் அகற்றப்பட்டுவிட்டன. மாவட்டத்திலுள்ள 556 முகாம்களில் 3 லட்சத்து 78 ஆயிரத்து 19 பேர் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். புயலால் 1 லட்சத்து 3 ஆயிரத்து 508 மின்கம்பங்கள் விழுந்துள்ளன. அவற்றில் 16 ஆயிரத்து 525 மின்கம்பங்கள் சீரமைக்கப்பட்டுள்ளன.  22 ஆயிரத்து 163 பேர் மின்துறை சீரமைப்பு பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர்' என அடுக்கிக்கொண்டே செல்கிறார்.  

அமைச்சர்கள், பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் இருந்து கொண்டு, பத்திரிகையாளர்களுக்கு பேட்டியளிக்கின்றனர். தங்கள் வீட்டையோ, பாதிக்கப்பட்ட எந்த இடத்தையோ எந்த அமைச்சரும் வந்து பார்க்கவில்லை என நிறைய பெண்கள் கதறி அழுகிறார்கள். அதை தொலைக்காட்சிகள் நேரடியாக ஒளிபரப்பு செய்கின்றன.

இனிவரும் காலங்களிலாவது இதுபோன்ற தவறுகளைத் தவிர்த்து, ஊடகங்கள் சரியாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது நடுநிலையாளர்கள் கோரிக்கை.

கட்டுரையாளர்: ஐஏஎஸ் அதிகாரி (ஓய்வு)  

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/14/இயற்கைப்-பேரிடரும்-ஊடகங்களும்-3057645.html
3056743 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முதியோர் எனும் சொத்து கோதை ஜோதிலட்சுமி DIN Thursday, December 13, 2018 01:26 AM +0530
அன்புதான் மனிதனை வாழ்வதற்குத் தூண்டுகிறது. அன்புதான் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறது. உறவு என்பது சமூக கட்டமைப்பின் அடித்தளமாக இருந்து சமூக வாழ்வை உயர்த்துகிறது. மனிதன் சமூக விலங்காக கருதப்பட்ட காலம் முதல் உறவுப் பிணைப்பு அவனை வாழ்வதற்கும் மேம்பட்ட வாழ்க்கைச்சூழலை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கும் உந்து சக்தியாக இருந்து வழிநடத்துகிறது.இத்தகைய அன்பும், உறவும் காலப்போக்கில் எத்தகைய பரிமாணங்களை அடைந்துள்ளன? வியாபாரமயமாகி விட்ட இந்த நூற்றாண்டில் உறவின் நிலை என்ன?
காலந்தோறும் கூடி வாழ்ந்த குடும்பம் என்ற அமைப்பு மனிதனை உயர்த்தி இருக்கிறது. ஒருங்கிணைந்த உழைப்பால் பெரும் பலன் தந்திருக்கிறது. விவசாயப் பெருங்குடி மக்களாய் வாழ்ந்த காலத்தில் கூடிவாழ்ந்த குடும்பத்தில் அனைவரும் ஒட்டுமொத்தமாகத் தங்கள் உழைப்பை நிலத்தில் சிந்தி வேளாண்மை பெருகி, சீரும்சிறப்புமாய் வாழ்ந்ததை வரலாறு சொல்கிறது. இப்படி வாழ்ந்த சமூகத்தில் பெரியோர் மதிக்கப்பட்டனர். அவர்களின் அனுபவமும் அறிவும் இளையோருக்கு வழிகாட்டக் கிடைத்த பெரும் வரமாக கருதப்பட்டது. 
உழைப்பைத் தந்த குடும்பத்தில் முதியவர்கள் உடல் தளர்ந்து, தங்களால் உழைப்பை நிலத்தில் செலுத்த இயலாத காலத்தில் குடும்பத்திற்குப் பாதுகாவலாக இருந்து குழந்தைகள் பராமரிப்பு மற்றும் அவர்களை நல்வழிப்படுத்தும் ஒழுங்காற்றுப் பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர். இதனால் அடுத்த தலைமுறையும் சீரிய ஒழுக்கத்தோடும் நெறிமுறைகளோடும் வாழத் தலைப்பட்டது. ஆனால், தற்போது அறிவியல் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில் நிலை என்னவாக இருக்கிறது?
நமக்கு அன்றாடம் ராமாயணத்தையும் பாரதத்தையும் கதையாகச் சொல்லி நம்முடைய பண்பாட்டு விழுமியங்களை இயல்பாக நமக்குள் பதிவுசெய்தவர்களாக நம்முடைய முன்னோர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சொல்லித் தந்த கதைகள் வெறும் பொழுது போக்கு அம்சங்களாக இருக்கவில்லை. பின்னாளில் வாழ்வை எதிர்கொள்வதற்கான மனஉறுதியைக் கொண்டிருந்தன. இத்தகைய தாத்தா-பாட்டிகளை நாம் தொலைத்துவிட்டு மன அழுத்தத்திற்கு மனநல மருத்துவர்களை நாடிச் செல்வதும், ஆலோசகர்களை அணுகி ஆலோசனை கேட்பதும் பேதைமை நிறைந்தது.
நம் முன்னோர்கள் விவசாயம் அறிந்திருந்தார்கள். பருவநிலையைப் புரிந்திருந்தார்கள். மனித மனங்களைப் பற்றிய தெளிவு அவர்களுக்கு இருந்தது. வாழ்வின் தேவை என்ன? நிம்மதியாய் வாழ்வதற்கானவழிவகை என்ன என்பதையும்அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள்.இவற்றையெல்லாம் நமக்குத் தேவையான பொழுது கற்றுத் தருவதற்கும் காத்திருந்தார்கள். இன்றைக்கு அந்தத் தாத்தாக்கள் தொலைந்து போனார்கள்.
ஒவ்வொரு முதியவரும், தமக்குள் கொண்டிருக்கும் ஆற்றல், அனுபவம், அன்பு இவற்றின் தொகுப்பாக விளங்குகிறார்கள். இந்த மதிப்புமிக்க பெரியோர்கள் நம் தேசத்தின் சொத்து. இதனை உதாசீனப்படுத்துவதும், ஒதுக்கி வைப்பதும் நம்முடைய வளர்ச்சியை பாதிக்கும் செயல். இதனை நாம் உணரத் தலைப்படும்பொழுது இன்னும் மிகுந்த வளர்ச்சியோடு வேகத்தோடு நவீன யுகத்தில் நாம் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள முடியும்.
இன்றைய தகவல் தொழில்நுட்ப யுகத்தில் இளைஞர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது, முதியோர்களின் அறிவாற்றலும் திறமையும் உழைப்பும் கொண்டுதான் நாம் வாழும் இந்த உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையே. இன்று நாம் அனுபவிப்பவை அனைத்தும் நேற்றைய தலைமுறையினரின் உழைப்பின் பலன்தான். நம்மைக் காட்டிலும் முதியவர்கள் எவ்விதத்திலும் தாழ்ந்தவர்கள் அல்லர். சொல்லப் போனால், வாய்ப்புகள் இத்தனை உலகளாவிய அளவில் வாய்க்கப் பெறாத காலத்திலும் அவர்கள் சமூகத்தை மேம்பட்ட நிலையில் வைத்திருந்தார்கள். 
கலை இலக்கியம் அறிவியல் என்று எந்தத் துறையை எடுத்துக் கொண்டாலும், அந்தத் துறையில் முதியவர்கள் நமது முன்னோடிகள். அப்துல் கலாம் போன்ற அறிவியல் அறிஞர்கள், நம்மாழ்வார் போன்ற வேளாண் வல்லுநர்கள், ஐராவதம் மகாதேவன் போன்ற ஆய்வாளர்கள், 96 வயதிலும் யோகக் கலையில் சிறந்து விளங்கும் நானம்மாள் பாட்டி, அதே வயதில் கல்வி கற்கும் ஆர்வத்தோடு படித்துத் தேர்வுகளில் முன் நிற்கும் கார்த்தியாயினி அம்மாள், 82 வயதில் சற்றும் சளைக்காமல் வெறும் கால்களுடன் ஓடி ஆசிய போட்டிகளில் நான்கு தங்கப்பதக்கங்களை வென்று இன்னமும் முனைப்போடு சர்வதேச போட்டிகளுக்கு தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ராஜேந்திரன், 96 வயதிலும் இன்னமும் புதினங்களை சளைக்காமல் புதிது புதிதாக எழுதிக் கொண்டே இருக்கும் எழுத்தாளர் கி. ராஜநாராயணன்- இப்படி எத்தனை எத்தனையோ சாதனைப் பெரியவர்கள் நம் தேசத்தில் உண்டு.
முதியவர்கள் நமக்கு வழிகாட்டிகள் எனும் எண்ணம் உருவாக வேண்டிய கட்டாயம் தற்போது ஏற்பட்டிருக்கிறது. இன்றைய உளவியல் சிக்கல்கள் அனைத்திற்கும் தீர்வாக முதியவர்கள் இருக்க முடியும். உடல் ஆரோக்கியம் காப்பதற்கு நம் பாட்டிமார்களை நாம் மீட்டெடுத்துத் தீர வேண்டும். எத்தகைய இக்கட்டான நிலையிலும் இவர்கள் நம்முடைய நலனைப் பேணுபவர்களாக இருந்தார்கள். நமக்குப் பொருள் ஈட்டித் தந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஈட்டித் தந்த பொருளை நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோம். ஆனால் அவர்கள் சம்பாதித்த அனுபவங்களை ஏற்க மறுப்பது, நம் மூதாதையரின் சொத்துகளை நாம் வேண்டாம் என்று மறுப்பதற்கு ஒப்பானது. 
ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் தத்தமது பெற்றோர்களைஅல்லது தாத்தா பாட்டிகளை பாதுகாக்க வேண்டிய அடிப்படை பொறுப்பு உள்ளவர்கள் இளைஞர்கள். இளம் சமூகம் தன் துடிப்போடும் வேகத்தோடும் முதியோரின் அனுபவத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படும்பொழுது அனுபவம்-ஆற்றல் இந்தக் கூட்டுச் சேர்க்கை வெற்றி பெறுவதற்கு வழிகோலும் என்பதில் ஐயமில்லை.
அடுத்த தலைமுறைக்காக உழைத்து நம்மை வாழவைத்த முதியவர்கள் தங்கள் முதுமையின் காரணமாக சற்றே தளர்ந்து போகும்பொழுது அவர்களுக்குக் கைகொடுக்க வேண்டியது தம்முடைய கடமை என்பதை இன்றைய தலைமுறை மறந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்களை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியதும் நமது பொறுப்பே. உடல்நல தடைகள் காரணமாக இவர்கள் தவிப்புக்கு ஆளாகிறார்கள். இதனைப் புரிந்து கொண்டு அவர்களுக்குத் தேவையான ஆரோக்கியமான நல்ல சூழலை உருவாக்கித் தர வேண்டிய கடமை இன்றைய இளம் தலைமுறைக்கு உண்டு. 
முதுமையில் உடல் தளர்வு காரணமாக தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களை சார்ந்து வாழும் நிலை தோன்றும் பொழுது நாம் அதனை சுமையாகக் கருதும் மனப்பான்மையை தற்போது பெற்றிருக்கிறோம். இந்த மனப்பான்மை முதியோர்களுக்கு மட்டும் பிரச்னை அல்ல, வளரும் தலைமுறைக்கும் நஷ்டமேயாகும்.
அரசு இவர்களின் தேவைகளை, பிரச்னைகளை உணர்ந்து சட்டங்களை இயற்றி இருக்கிறது. பெற்றோர் மற்றும் மூத்த குடிமக்கள் நலன் மற்றும் பராமரிப்புச் சட்டம் 2007-ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டது. இந்த சட்டத்தின் வாயிலாக கைவிடப்பட்ட, உறவினர்களால் ஒதுக்கப்பட்ட முதியோருக்கு அவர்களது சொத்துகளை மீண்டும் அவர்களிடமே ஒப்படைத்தல், கைவிடப்பட்ட முதியோருக்கு சட்டப்படியானபாதுகாப்பினை வழங்குதல், மூத்த குடிமக்களுக்கான பராமரிப்பு இல்லங்கள் அமைத்தல் என்று பல சட்டங்கள் நடை முறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. 
உதவித்தொகை வழங்குவதில் அரசு பல சட்டங்களை இயற்றி இருக்கிறது. பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்ட முதியோர், ஆதரவற்ற முதியோர், கைம்பெண்களுக்கான உதவித்தொகை, திருமணம் செய்து கொள்ளாது தனித்து வாழும் பெண்களுக்கான உதவித் தொகை என்று பல விதங்களில் அரசு இவர்களை கவனத்தில் கொண்டு இருக்கிறது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் அக்டோபர் முதல் தேதியை உலக முதியோர் தினமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் எனஅறிவித்தது. வயது முதிர்ந்தோர் எதிர்கொள்ளக் கூடிய சவால்கள் மற்றும் பிரச்னைகளை கருத்தில் கொண்டு 2002- ஆம்ஆண்டிலிருந்து முதியோருக்கான செயல்பாட்டுத் திட்டங்களையும் அரசு நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது. 
ரயில்வே முன்பதிவு தொடங்கி, வருமான வரிச்சலுகைவரை, முதியவர்களுக்கு என்று பல சலுகைகளும் மதிப்பும் அரசால் வழங்கப்படுகிறது. முதியோருக்கான சுதந்திரம், உலகில், அவர்களுடைய பங்களிப்பு, வயதானவர்களை மதித்தல் இவற்றை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் உலக முதியோர் தினம் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஐ.நா. தெரிவித்துள்ளது. ஏனெனில் அவர்களும் இந்த உலகின் பங்குதாரர்களே.
இந்தியாவில் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் முதியோர் இல்லங்களின் எண்ணிக்கை வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது என்பது சமூகம் ஆரோக்கியமின்மை நோக்கி நகர்வதற்கான அறிகுறி. சமூக மாற்றத்திற்கு, இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை, மேலை நாட்டுக் கலாசாரத்தை பின்பற்றுதல், ஒருவருக்காக மற்றவர் நேரம் செலவிட முடியாமல் ஓடுவது என்று பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. 
தேசத்தின் புராண வரலாறு, கலாசாரப் பெருமை இவற்றை எல்லாம் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும் பொழுது, இத்தகைய மாறுதல் எவ்வகையிலும் ஏற்புடையதல்ல. 
குடும்பம்-உறவு எனும் இரு பெரும் கோட்பாடுகளை உலகிற்கு வழங்கிய தேசத்தில், முதியோர் உரிய மரியாதையோடு நடத்தப்பட வேண்டும். இளையோர் அதனை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
கட்டுரையாளர்:
ஊடகவியலாளர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/dec/13/முதியோர்-எனும்-சொத்து-3056743.html
3056741 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மக்களை பாதிக்காத மறியல் சோ. தட்சிணாமூர்த்தி DIN Thursday, December 13, 2018 01:25 AM +0530
அரசுக்கு மக்களின் கோரிக்கையை தெரியப்படுத்துவதற்காக, அரசுத்துறை அலுவலர்களை அழைப்பதற்காக நடத்தப்படும் போராட்டங்களில் ஒன்றுதான் சாலை மறியல். மேலும் போராட்டங்களில் உண்ணாவிரதம், ஆர்ப்பாட்டம், கண்டன ஆர்ப்பாட்டம், முற்றுகைப் போராட்டம், ஒப்பாரிப் போராட்டம், மௌனப் போராட்டம், கண்களைக் கட்டிக் கொண்டு நடத்தும் போராட்டம், கோஷம் போடும் போராட்டம், மண்சோறு சாப்பிடும் போராட்டம், மண்ணில் உருளும் போராட்டம் என்று பல வகை உள்ளன.
இவை மட்டுமல்ல, உயிருடன் இருப்பவரை இறந்தவர்போல் வாய் மற்றும் கால், கைகளைக் கட்டி, நெற்றியில் காசு வைத்து பாடையில் படுக்க வைத்துத் தூக்கும் போராட்டம், கடலில் இறங்கி நடத்தப்படும் போராட்டம், மண்ணை வாரி தூற்றும் போராட்டம் மற்றும் சமீப காலமாகச் சேர்ந்துள்ள நிர்வாணப் போராட்டம் உள்ளிட்ட பல்வேறு பெயர்களில் ஏராளமான போராட்டங்கள் உள்ளன. இன்னும் புதிய, புதிய பெயர்களில் போராட்டங்கள் உருவெடுத்து வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. 
சீனா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகளிலும் அங்குள்ள ஆட்சியாளர்களை, தனியார் நிறுவன முதலாளிகளை எதிர்த்துப் போராட்டங்கள் செய்கிறார்கள். அப்போராட்டங்கள் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகவே இருக்கும். ஆம், ஒரு நிறுவன நிர்வாகத்தை எதிர்த்து கோரிக்கையை முன்னிறுத்தி போராட்டம் நடத்துபவர்கள், வீதிக்கு வெளியே வந்து போராட்டம் நடத்த மாட்டார்கள். சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனத்துக்கு உள்ளேயே போராட்டம் நடத்துவார்கள். உதாரணத்துக்கு ஷூ 
தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் போராட்டம் செய்பவர்களாக இருந்தால், தினமும் 5 ஆயிரம் ஜோடி ஷூ தயாரிப்பவர்கள் என்றால், போராட்டம் செய்யும் அன்று மட்டும் 10 ஆயிரம் ஷூக்களை தயாரிப்பார்களாம்.
ஆனால், 10 ஆயிரம் ஷூ க்களும் வலது கால் ஷூவாகவோ அல்லது இடது கால் ஷூவாகவோ தயாரித்து இருப்பார்களாம். இதிலும், ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது. ஒரு காலின் ஷூ மட்டும் எதற்கும் பயன்படாது. தங்கள் கோரிக்கை நிறைவேறும் வரை இப்படியே தயாரித்து, போராட்டம் நடத்துவார்களாம்.
கோரிக்கை நிறைவேறியதும், ஒற்றைக்கால் ஷூக்களாக, எத்தனை ஷூக்கள் இருக்கிறதோ, அத்தனைக்கும் மறுபக்கத்தின் ஷூக்களைத் தயார் செய்வார்களாம். இதுபோன்று நடத்தப்படும் இந்தப் போராட்டத்தால், நிறுவனத்திற்கும் லாபம் சேருகிறது. போராட்டம் செய்பவர்களின் கோரிக்கைகளும் நிறைவேறி விடுகின்றன. இதுபோல் போராட்டம் செய்வதால் பொது மக்கள் உள்ளிட்ட யாருக்கும் எந்தவிதக் கஷ்டமோ, பிரச்னையோ கிடையாது. யாருடைய மனத்தையும் புண்படுத்துவதும் இல்லை.
சாலை மறியல் என்பது மக்களைப் பாதிக்காதவாறு இருக்க வேண்டும். மக்களின் கோரிக்கைகளை அரசுக்குத் தெரியப்படுத்தி அக்கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி செய்யப்படுவதுதான் போராட்டம் மற்றும் சாலை மறியலாகும். சாலை மறியல் செய்வது அவசியம்தான். மக்களுக்கான தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய நடத்தப்படும் சாலை மறியலால், மக்களே பாதிக்கப்படக்கூடாது. சாலை மறியல் செய்யப்படுவதால் வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகள் நிறைவேறுகிறதோ, இல்லையோ புதிய பிரச்னைகள் எவ்வளவு ஏற்படுகிறது தெரியுமா ? 
சாலை மறியலில் ஓர் அரசுப் பேருந்து சிக்கிக் கொண்டு, அன்று அரசுப் பேருந்து ஓடவில்லையென்றால், அரசுக்கு வர வேண்டிய வருமானம் போய்விடும். ஆனால், அந்தப் பேருந்தில் பணியாற்றிய ஓட்டுநருக்கும், நடத்துநருக்கும் வழங்கப்படும் சம்பளம் முழுமையாகக் கிடைத்து விடும். சாலை மறியலில் சிக்கிக் கொண்டதால், எவருடைய சம்பளத்தையும் நிறுத்தப் போவதில்லை. பாதிக்கப்படுவது அந்தப் பேருந்தில் பயணம் செய்த பள்ளி மற்றும் கல்லூரிக்குச் செல்லும் மாணவர்கள், தனியார் மற்றும் அரசு வேலைகளுக்கு செல்பவர்கள்தான். உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனைக்குச் சென்று கொண்டிருக்கும் நம்முடைய உறவுகள்தான். 
அரசுக்கு வரக்கூடிய வருமான இழப்பும் வரி என்ற பெயரில் நம்முடைய தலையில்தான் விழும். அடுத்து, சாலை மறியலில் சிக்கிய அரசு ஊழியர்களுக்கு, தாமதமாகப் போனாலும் சரி, போகாவிட்டாலும் சரி சம்பளம் கண்டிப்பாக கிடைத்து விடும். ஆனால், தனியார் வேலைக்குச் செல்லக் கூடியவர்களுக்கு சம்பளம் கிடைக்காது. சிலருக்கு வேலையே போகக் கூடிய சூழ்நிலையும் ஏற்படும். வேலைக்கு வராமல் சம்பளம் கொடுப்பார்களா ? மறியல் செய்பவர்களுக்கு யாரைப் பற்றியும் கவலையில்லை. சாலை மறியலால், அவசரச் சிகிச்சைக்கு செல்லக் கூடியவர்கள், கர்ப்பிணிகள், வேலை வாய்ப்புக்கான நேர்முகத் தேர்வுக்குச் செல்லக் கூடியவர்கள் உள்ளிட்ட ஏராளமானவர்கள் பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகிறார்கள்.
மழை, வெள்ளம் போன்ற பேரிடர் காலங்களில் நிவாரணப் பொருள்கள், மருத்துவப் பொருள்கள் உரிய நேரத்தில் குறிப்பிட்ட பகுதிகளுக்குச் சென்று சேராமல் தாமதம் ஏற்படுவது இத்தகைய சாலை மறியலால்தான். போராட்டங்களில் பங்கேற்பவர்களின் கூலியோ அல்லது சம்பளமோ - எதுவோ ஒன்று போய்விடும். 
இனிமேல், சாலை மறியல் செய்யும்போது, சாலையின் ஒரு பக்கத்தின் சாலையில் அமர்ந்து, குறைந்தது இரண்டு மணி நேரத்துக்கு மட்டும் சாலை மறியல் செய்யலாம். மூன்று நாளைக்கு இதுபோல் ஒரு பக்கத்தில் சாலை மறியல் செய்து பார்க்கலாம். அதற்குள் கோரிக்கைகள் நிறைவேறவில்லையென்றால், அப்பகுதியிலேயே பொதுமக்களுக்கு இடையூறு இல்லாதபடி உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை தொடரலாம். இப்படியாக, மக்களுக்கு இடையூறு இல்லாதபடிதான் சாலை மறியலில் ஈடுபட வேண்டும். அப்போதுதான் மக்களின் ஆதரவு கிடைக்கும். மக்களின் ஆதரவ