Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3235524 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காத்திருக்கும் அழகிய இந்திய விடியல்! செ. சரத் DIN Monday, September 16, 2019 03:41 AM +0530
சுற்றுலா என்பது இன்றைய மனிதர்களின் வாழ்வில் இன்றியமையாத ஒன்றாய் மாறிப்போய் உள்ளது. காரணம், பலரும் இன்றைய தினசரி வாழ்க்கையில் இருந்து சில நாள் விடுபட்டு ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை அடைய முற்படுகின்றனர். அப்படி இல்லையென்றால் எப்படி உலகளவில் சுற்றுலாத் துறையின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி  2.75 ட்ரில்லியன் டாலர் அளவை (உலகளவில் 10. 4 சதவீதம்) எட்டும்? அதிலும் ஐந்தில் ஒருவர் சுற்றுலா மூலமே வேலைவாய்ப்பைப் பெறுகின்றனர் என்பதும் நம் இந்திய அளவில் சுற்றுலாத் துறையின் வளர்ச்சி என்பது நாளும் வளர்ந்து 4.2 கோடி மக்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக விளங்கி வருகிறது.

இதனிடையேதான் சுற்றுலாவானது பல நிலைகளிலும் அவதாரங்கள் எடுத்து தற்போது வேளாண்மையிலும் வேளாண் சுற்றுலாவாக வளர்ந்து வருகிறது. "வேளாண் பண்ணையில் சுற்றுலாவாசிகளைத் தங்க வைத்து அவர்களுக்கு உணவளித்து வேளாண் பணிகளில் ஈடுபட வைத்து மேன்மை அடையச் செய்வதே' என்று வேளாண் சுற்றுலாவை உலகச் சுற்றுலா நிறுவனம் விளக்கியுள்ளது. 

இதைத் தவிர, வேளாண் சுற்றுலா என்பது பலவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஒன்றாகும். ஆம். வேளாண் அறுவடையைக் கொண்டாடுவது, தோட்டத்தில் விளைந்த பழங்கள், காய்கறிகளை தேவையான அளவில் சுற்றுலாவாசிகளே அறுவடை செய்வது, பண்ணைக் குட்டைகளில் மீன் பிடிப்பது, ஊரக வேளாண் சந்தையைப் பார்வையிடுவது, கிராமப்புற கைவினைக் கலைஞர்களிடம் பொருள்கள் வாங்குவது,மாட்டு வண்டியில் சவாரி செய்வது, பள்ளி மற்றும் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு வேளாண் சார்ந்த வகுப்புகளை நடத்தி கற்றுக் கொடுக்க வைப்பது எனப் பலவற்றையும் கொண்டுள்ளது.

எனினும், வெளிநாடுகளில் பிரபலம் அடைந்த அளவுக்கு நம் இந்தியாவில் வேளாண்மைச் சுற்றுலா வளராமல் போனது பிழையே ஆகும். அதனை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில்தான் தற்போது விவசாயிகளின் வருமானத்தை 2022-க்குள் இரட்டிப்பாக்குவோம் என்று மத்திய அரசு சூளுரைத்துள்ளது. அதில் வேளாண் சுற்றுலாவும் முக்கியக் காரணியாய் அமைந்துள்ளது.

இதற்கிடையில் வேளாண் சுற்றுலாவின் வரலாற்றை சற்றே ஆராய்வோம். 1985-ஆம் ஆண்டில் இத்தாலிய தேசிய சட்ட கட்டமைப்பு வேளாண் சுற்றுலாவைக் கட்டமைத்தது. இயற்றப்பட்ட இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் சுற்றுலாவாசிகளை பண்ணைகளில் தங்கவைத்துக் கொள்ளலாம்.

இதனால், இயற்கையை நேசித்து வேளாண்மையை விரும்பி வரும் சுற்றுலாவாசிகளின் வருகை அதிகரித்து இத்தாலிய விவசாயிகளின் வருமானமும் பெருக ஆரம்பித்தது. அதன் பலனாய் விவசாயிகளும் விவசாயத்தை ஆர்வத்துடன் மேற்கொண்டு பல புதுமைகளையும் புகுத்தினர். இதனால் நாளடைவில்  வேளாண் சுற்றுலாவிற்கு பெயர்போன ஒன்றாக இத்தாலியில் உள்ள டஸ்கனி விளங்குகிறது.

இந்தியாவின் முதுகெலும்பான வேளாண்மையைச் செறிவூட்டி வளர்க்க வேளாண் சுற்றுலாவை நாமும் செயல்படுத்த வேண்டும். இந்தியாவில் நிகர விதைக்கப்பட்ட பகுதியாக  14.1 கோடி ஹெக்டேர் பரப்பளவில்  வெவ்வேறு கால நிலைகளுடன் பயிர் சாகுபடி செய்யப்படுகிறது. மேலும், பயிர் சாகுபடி செய்யப்படும் ஒவ்வொரு நிலமும் அழகியதொரு சோலைவனமாக வெவ்வேறு வளங்களை தன்னகத்தே அடக்கியுள்ளது.

இதனை மனதில் வைத்துத்தான் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் வேளாண் சுற்றுலா வளர்ச்சிக் கழகம் என்ற பெயரில் வேளாண் சுற்றுலா  2004-இல் பாண்டுரங் தவாரே  தொடங்கினார். முதலில் முன்னோடித் திட்டமாக மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள பாரமதி மாவட்டத்தில் செயல்படுத்தப்பட்டது. பின் தொடர்ந்து 500 விவசாயிகளுக்கு பயிற்சியும், 152 இடங்களும் தேர்வு செய்யப்பட்டன. இதனால் தொடக்கம் முதலே அங்குள்ள விவசாயிகள் தங்களின் வருமானத்தில் 25 சதவீதம் கூடுதல் வருவாயைப் பெற்றனர்.

உதாரணத்துக்கு மகாராஷ்டிரத்தில் உள்ள ஒரு வேளாண்மைச் சுற்றுலா பண்ணையின் செலவினங்கள் மற்றும் வருமானத்தைக் கணக்கில் கொண்டால், செலவினத்துக்கு ரூ.12 முதல் 15 லட்சங்கள் (கட்டடம் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு நிலையான செலவு -ரூ.12-13.50 லட்சம் மற்றும் பராமரிப்பு மற்றும் வேலையாட்கள் கூலி ஆண்டு ஒன்றுக்கு-ரூ.1.50-2 லட்சம் வரை) தேவைப்படுகிறது. அதுவே வருமானம் ஆண்டுக்கு 5 லட்சம் (உச்சகட்ட காலநிலை பருவதிற்கான வருமானம்-ரூ.3 லட்சம் மற்றும் சராசரி பருவகாலத்தில் -ரூ.2 லட்சம் ) வரும்போது செலவினத்தை மூன்று ஆண்டுகளில் சமன் செய்து விடலாம்.

மேலும் நபர் ஒருவருக்கு பகல் மற்றும் இரவில் தங்குவதற்கு ரூ.600-1,000 வரையிலும், கோடைகாலத்தில் மூன்று நாள்களுக்கு ரூ.2,500-4,000 வரையிலும், அதுவே உழவர்க்கு பயிற்சி அளிப்பதென்றால் ஏழு நாள்களுக்கு ரூ.10,000 கட்டணமாகப் பெறப்படுகிறது.

இவை இன்றி பஞ்சாப், கர்நாடகம் மற்றும் குஜராத் போன்ற மாநிலங்களிலும் சில தனியார் அமைப்புகள் வேளாண் சுற்றுலாவை  செயல்படுத்தி வருகின்றன. ஆனால், தமிழகத்தில் சொல்லிக்கொள்ளும்படி வேளாண்மைச் சுற்றுலா இல்லை என்பது வேதனைக்குரிய ஒன்றாகும்.   கலாசாராத்துக்கும், உழைப்புக்கும், வேளாண்மைக்கும் தமிழ்நாடு பெயர்போன ஒன்றாகும்.  இல்லையென்றால், இந்திய அளவில் (2017-ஆம் ஆண்டு) உள்நாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்ப்பதில் முதலிடமும், வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்ப்பதில் இரண்டாமிடமும் தமிழகம் வகிக்க முடியுமா என்பதை இங்கு  கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

எனவே, வேளாண் சுற்றுலாவை முதலில் அரசுப் பண்ணைகளில் முன்மாதிரியாக தமிழக அரசு செயல்படுத்த வேண்டும்.

அவை மட்டுமின்றி தற்போது வளர்ந்து வரும் உழவர் உற்பத்தியாளர் நிறுவனத்துடன் (1,000 விவசாயிகளை உள்ளடக்கியது) வேளாண் சுற்றுலாவை இணைத்து தொழிலாக மேற்கொள்ளும்போது நல்ல லாபத்தைப் பெறலாம்.
எனவே, தற்போதைய காலகட்டத்தில் பலரும் இயற்கையை விட்டு நம் பாரம்பரியத் தொழிலை விட்டு விலகியிருக்கும் சூழ்நிலையில் வேளாண் சுற்றுலா என்பது, "இந்தியா அதன் கிராமங்களில்தான் வாழ்கிறது' என்ற மகாத்மா காந்தியின் கூற்றை மெய்பித்துக் காட்டும். ஆகவே, வாருங்கள் அன்பர்களே...உங்களுக்காக ஓர் அழகிய இந்தியாவின் விடியல் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/16/காத்திருக்கும்-அழகிய-இந்திய-விடியல்-3235524.html
3235523 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சனாதன தர்மமும் பெண்ணியமும்  கோதை ஜோதிலட்சுமி DIN Monday, September 16, 2019 03:40 AM +0530
பெண்ணியம் என்பது பெண்ணின் சுதந்திரமான செயல்பாடு அல்லது பெண்ணின் பார்வையில் இருந்து ஒரு விஷயத்தைப் பார்ப்பது என்கிறார்கள். இரண்டுமே ஏற்புடையதுதான் என்றாலும் ஒரு பெண், தான் என்னவாக இருக்க விரும்புகிறாள், எதைச் செய்ய முற்படுகிறாள் என்பதைப் பொருத்து அதிலும் தரம் பிரிக்கும் நிலை தோன்றிவிட்டது. இதனால் பெண்ணியம் என்னும் கருத்தாக்கமே நீர்த்துப் போகிறதோ என்று தோன்றுகிறது.

கட்டற்ற சுதந்திரம் என்பது சமூக வாழ்வில் சாத்தியமில்லை. நினைத்த மாத்திரத்தில் நினைத்த விதத்தில் செயலாற்றுவது என்பதும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் குழு வாழ்க்கையில் சாத்தியமில்லாதது. குழு வாழ்க்கை என்பது மனித சமூகத்திற்கு மிக அவசியமானது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது.

அரவணைத்துச் செல்லுதல்  என்பது  அத்தியாவசியமான பண்பாடு.  மனித இனத்துக்கு அரவணைத்துச் செல்ல வேண்டிய பண்பு அத்தியாவசியம் எனில் தனிப்பட்ட நபரின் விருப்பம் என்பது இரண்டாம் இடத்தில்தான் வருகிறது. தனிப்பட்ட நபரின் விருப்பத்தை மட்டுமே மனதில் கொள்வோமேயானால் அங்கே குழு வாழ்க்கை அல்லது குடும்ப வாழ்க்கை பாதிக்கப்படும் என்பதிலும் சந்தேகம் இல்லை.

தமது விருப்பத்திற்கேற்ப தங்கள் வாழ்வை அமைத்துக் கொள்வதற்கான உரிமை இரு பாலருக்கும் இருக்க வேண்டும். பெண்களுக்கு அத்தகைய உரிமை சில காலங்களாக மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் தற்போது விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு வருகிறது. ஒரு பெண் எத்தகைய கல்வியை  தான் பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள், தன்னை என்னவாகச் செய்து கொள்கிறாள் என்பது அவளது தனிப்பட்ட விருப்பம். அதே நேரத்தில் குழு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதிலும் ஆண் - பெண் இரு பாலருக்கும் பொறுப்பு உண்டு.

பெண் என்பவள் மனித சமூகத்தின் மிகச் சிறந்த பாதி என்கிறார் மகாத்மா காந்தி. சிறந்த பாதியோ என்னவோ, ஆனால் அவளும் இந்தச் சமூகத்தில் பாதி. அவளது விருப்பங்களுக்கும் லட்சியங்களுக்கும் மதிப்பளிக்க வேண்டும். 

ஐ.நா. பொதுச் செயலாளராக ஆக வேண்டும் என்பதை தனது வாழ்வின் லட்சியம் என்று ஒரு பெண் சொல்லும்போது அவளை மிகுந்த பெருமையோடு, சிறந்த லட்சியவாதியாக அடையாளப்படுத்தும் சமூகம், இல்லத்தரசியாக இல்லம் பேண வேண்டும் என்றும் அதிகாலையில் எழுந்து கோலம் இட்டு பாசுரம் பாடி குழந்தைகள் பேணி இன்பமாய் வாழ வேண்டும் என்றும் கருதும் பெண்ணை அவமதிப்பது எந்த விதத்திலும் நியாயமில்லை. ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் அவரது விருப்பம் எப்படியோ அப்படி வாழ்வதற்கான உரிமை உண்டு.

இரு பெண்களுமே சமமாகப் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் பெண்ணியக் கருத்தாக்கம் தரும் தீர்வாக இருக்க வேண்டும். பெண்ணியம் என்பது சமூக வாழ்வில் பெண்கள் காட்டும் தீவிரம் அல்லது சமூக வாழ்வில் அவர்கள் தங்களை முதன்மைப்படுத்திக் கொள்ளுதல் என்ற நிலையில் உயர்ந்ததாகவும் இல்லத்தரசியாக தங்களை வைத்துக் கொள்ள விரும்பும் பெண்களைத் தாழ்வாகவும் கருதுவது எவ்விதத்திலும் நியாயமற்றது. இல்லம் பேணும் பெண்களும் இருந்தாக வேண்டும்; அப்போதுதான் சமூகம் மிகச் சிறந்த பாதையில் நடைபோட முடியும்.

உயர்  கல்வி பெற்ற பெண் இல்லத்தரசியாக இருக்கும் நிலையில், அவரை இவ்வளவு படித்துவிட்டு ஏன் சும்மா இருக்கிறாய் என்று கேட்கிறது இந்தப் பெண்ணியச்  சமூகம். அவள் சும்மா இருக்கவில்லை என்பதைக் கூட உணர முடியாத நிலையில் இருக்கும் நாம், அவளைவிட எவ்விதத்தில் உயர்வானவர்கள்? அவள் சும்மா இருக்கவில்லை; ஒரு மிகச் சிறந்த தலைமுறையை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள்; நம்முடைய பாரம்பரியங்களை கலாசார நிகழ்வுகளைப் பேணுவதில் ஆர்வம் கொண்டு இருக்கிறாள். இது எவ்விதத்திலும் தவறு இல்லை. வேலைக்குச் செல்லும் பெண்கள் உயர்வானவர்கள் என்றோ வீட்டில் இருந்து குடும்பம் பேணும் பெண்கள் அவர்களைவிட ஒருபடி குறைவானவர்கள் என்றோ எண்ணுவது சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வை ஏற்படுத்துமே தவிர வேறு எந்தப் பலனையும் தராது.

இத்தகைய பெண்களைக் கட்டுப்பெட்டித்தனமானவர்கள் என்றும் பிற்போக்கு சிந்தனை உள்ளவர்கள் என்றும் கருதுகிறார்கள். இது எவ்விதத்திலும் சரியல்ல. இல்லத்தரசிகளாக வாழும் பெண்களிலும் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் உண்டு. முற்போக்கு சிந்தனை என்பது நம் சமூகத்தை அடுத்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்வது அல்லது ஆரோக்கியமான சமூகம் உருவாவதற்கான செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுவது. இத்தகைய செயலில் ஏறத்தாழ நம் தேசத்தின் எல்லாப் பெண்களுமே ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் பல சீர்திருத்தங்களுக்கும் புதுமைகளுக்கும் வழிகோலியவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டவர்களும் இந்த இல்லத்தரசிகளே.
இப்படி இல்லத்தரசிகளாக வாழும் பெண்கள் மீது ஒரு விமர்சனம் அண்மைக்காலமாக வைக்கப்படுகிறது. அவர்கள் சனாதன தர்மத்தின் பிடியில் சிக்குண்டு வெளியேற முடியாத நிலையில் இருப்பவர்களாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். இது முற்றிலும் தவறான அணுகுமுறை. ஒரு பெண் பெண்ணிய சித்தாந்தமோ அல்லது சனாதன தர்மத்தின் வழி வாழ்வதோ எதுவாயினும் அது அவள் மனதிற்கு ஏற்புடையதாக இருக்க வேண்டும். அவள் அதிலே விருப்பம் கொண்டு ஈடுபட வேண்டும் அவ்வளவே.
பெண்ணியம் போன்ற கருத்தாக்கங்களைப் பிரதானமாக தங்கள் வாழ்வில் பின்பற்றுவதாகக் கூறும் பெண்கள், அவர்களுக்கு அத்தகைய உரிமை இருக்கும்போது சனாதன தர்மத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு அதனைப் பின்பற்ற விரும்பும் பெண்களிடத்தில் குறை காண்பதில் அர்த்தமில்லை. ஒவ்வொருவரும் தத்தமது கருத்தாக்கங்களை அறத்தைப் பின்பற்ற முயல்வதில் அவர்களுக்கான சுதந்திரம் இருக்கிறது.

சனாதன தர்மம் என்பது பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக நம் தேசத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்த ஓர் உயர்ந்த அறம். காலப்போக்கில் எல்லாக் கோட்பாடுகளிலும் பிரச்னைகளும் நீர்த்துப்போகும் தன்மையும் ஏற்படுவதைப் போலவே சனாதன தர்மத்திலும் தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவரிடமும் பிரச்னைகள் எழுந்துள்ளன என்பது உண்மை. அதே நேரத்தில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்த வாழ்வியல் முறையை முற்றிலுமாகத் தவறானது என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது. அந்த விதிமுறைகளையும் அறத்தையும் ஏற்று இந்த தேசம் பல காலம் மிகச் சிறப்பான நிலையில் இருந்திருக்கிறது. சனாதன தர்மத்தின் பெயரால் ஏற்பட்டிருக்கும் அல்லது ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் குறைகளைக் களைந்து விட்டு உன்னதமான வளர்ச்சிக்கு வழிகோலும் அல்லது அமைதியான வாழ்வியல் முறையை நமக்கு போதிக்கும் அறத்தைப் பின்பற்றுவதில் தவறு என்ன?

இன்றைய கல்வி அறிவு கொண்ட பெண், இதனைப் பகுத்தறிந்து சனாதன தர்மத்தின் அறங்களை மீண்டும் தெளிவாகப் பின்பற்றுவதில் தவறு இல்லை. நமது கலாசாரத்தை, பண்பாட்டைப் பேணுகிறார்கள் என்னும் உயர்ந்த நிலையில் அவர்கள் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் அவர்கள் விரும்பும் கல்வியும் வாழ்வும் சாத்தியப்பட வேண்டும். இந்த உரிமைகள் காக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அடிப்படைச் சித்தாந்தமாகவும், வளர்ச்சிக்கான பாதையாகவும் இருக்க முடியும். இதனை சனாதன தர்மம் அளிக்குமெனில், அதைப் பின்பற்றுவதில் என்ன தவறு?

தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை திராவிடம் என்ற சிந்தனை இங்கே ஒரு பிரிவினரிடம் மேலோங்கி இருக்கிறது. தமிழன் என்றாலே அவன் சனாதன தர்மத்தில் இருந்து மாறுபட்டவன் என்ற கருத்தை இந்தத் திராவிட சிந்தனை முன்வைக்கிறது. இதற்கு பல மறுப்புகளைக் கூற முடியும்.

பெண்கள், அவர்களது உரிமைகள், விருப்பங்கள் என்பதைப் பொருத்தவரை சங்க காலம் தொட்டு இங்கே ஒரு மிகச் சிறந்த வாழ்வியல் முறை பின்பற்றப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஒப்பீட்டளவில் இரண்டுக்கும் பெரிய வேறுபாடு ஏதுமில்லை. இரண்டுமே அன்பை போதிக்கின்றன; அறத்தை வலியுறுத்துகின்றன. சங்க இலக்கியங்களோ அல்லது வடமொழி வேதங்களோ இரண்டுக்கும் கருத்தியல் ஒற்றுமைகள் உண்டு. 

பெண்கள் தொடர்பான செய்திகளை எடுத்துக் கொண்டாலும் அவற்றில் பெண்களின்  கல்வி முதல் தொழில், திருமணம் என்று எல்லா நிலைகளிலும் அவர்களுக்கான உரிமைக் களம், வாய்ப்பு இவற்றைத் தெளிவாக இரு இலக்கியங்களும் கூறுகின்றன. சனாதன தர்மம் எனும் பெயரை ஒதுக்கிவிட்டு வாழ்வியல் அறம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவோமேயானால் இரண்டுக்கும் பெரிய வேறுபாட்டை நாம் காண முடியாது. சங்கப் பெண்கள் தாம் விரும்பிய வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பெற்றிருந்தார்கள். அவர்களும் விவசாயத்தில், தொழில்களில் தங்கள் பங்களிப்பை உழைப்பைச் செலுத்தியிருக்கிறார்கள்.
பெண்ணியம், ஒரு பெண்ணின் முடிவெடுப்பதற்கான சுதந்திரத்தையோ அல்லது அவளது தொழில்முறை சுதந்திரத்தையோ பற்றிக் குறிப்பிடுவதாக இருக்குமேயானால் அத்தகைய கோட்பாடுகள் வாழ்வியல் முறையாக நம்மிடம் ஏற்கனவே இருக்கின்றன.
எந்த ஒரு பெண்ணும் தான் விரும்பிய வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான உரிமை உடையவள் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நமது இலக்கியங்களும் வேதங்களும் வலியுறுத்தவே செய்கின்றன. உலகுக்கே அறம் சொல்லும் வாழ்வியல் முறை நம்மிடம் இருக்க இரவல்களைப் பெருமையாய் கருத வேண்டிய அவசியமில்லை.

கட்டுரையாளர்: ஊடகவியலாளர்

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/16/சனாதன-தர்மமும்-பெண்ணியமும்-3235523.html
3233689 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சாமானியனின் சரித்திரம்! வைகைச்செல்வன் DIN Saturday, September 14, 2019 01:58 AM +0530 நாடு என்பது பூகோளப் படம் அல்ல, அங்கு வாழும் மக்களின் உணர்ச்சித் தொகுப்பு. நாடு வாழ, நம்முடைய உழைப்பும் தேவை என்ற உணர்வு எல்லோருக்கும் எழ வேண்டும் என்று கூறியவர் சி.என்.ஏ. என்கிற சின்னக்காஞ்சிபுரம் நடராஜன் அண்ணாதுரை.
எழுத்தாலும், பேச்சாலும் மட்டும் தமிழர்களின் இதயத்தில் முன்னாள் முதல்வர் அண்ணா இடம்பிடிக்கவில்லை; தனது பாசத்தால் தமிழ் இதயங்களைக் கவர்ந்த பண்பு நலன் கொண்ட தமிழர். 
அண்ணா என்கிற சாமானியனின் பின்னால் ஒரு சரித்திரமே கட்டி எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது என்று சொன்னால், தமிழர்களின் அடையாளம் தொலைந்து விடாமல் இருப்பதற்கு அண்ணா கண்ட கனவும் ஒரு காரணம். தமிழர்களுக்கு மொழி உணர்வு ஊட்டி, தமிழினத்திற்கு முகவரி தந்து, முத்தமிழால் புதிய சாலையை அமைத்துக் கொடுத்தவர். ஒரு எளிய நெசவாளக் குடும்பத்தில் பிறந்த அண்ணா, தனக்கான ஆடையை மட்டும் நெய்யவில்லை; தமிழினத்தின் தன்மானத்திற்கும் ஆடை தைத்துக் கொடுத்தவர்.
அண்ணாவை அறிஞர் என்று சொல்லக் காரணம், அவரது அறிவின் மேதைமைதான். அவற்றோடு அவர்தம் ஆட்சிக் காலகட்டத்தில் தமிழர்களின் இனமானத்தைக் கட்டிக் காத்து, அதன் உரிமையைத் தட்டி எழுப்பி, மானுடப் பற்றை மறக்காமல் விதைத்த மனிதநேயப் பண்பாளர் அண்ணா என்றே கூறலாம்.
அண்ணாவின் மறைவுக்கு பொதுமக்கள் காட்டிய துக்கத்தில் எட்டில் ஒரு பங்குகூட வேறு எவருக்கும் காட்டியதாக நிகழ்ச்சி கிடையாது. அந்த அளவுக்கு தமிழ் மக்களின் உள்ளத்தில் இடம்பிடித்து விட்டார் என்று கண்ணீர்மல்க தன் சீடரின் இறுதி நாள்களை துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டினார் தந்தை பெரியார்.
குறுகிய காலமே ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாலும், தமிழ்நாட்டின் அரசியல் போக்கை நீண்ட காலம் மாற்றிப் போட்டவர். அரசியல் மேடைகளை தமிழ் வளர்க்கும் அரங்கமாகவே மாற்றிக் காட்டியவர். தமிழ் உள்ளத்தோடும், உணர்வோடும் ஆட்சிக்கு வந்த காரணத்தினால், என்றும் இல்லாத அளவுக்கு தமிழை மிகைமைப்படுத்திய ஆட்சியாளர்.
கடமை - கண்ணியம் - கட்டுப்பாடு, மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகைக்கும் மணம் உண்டு, கத்தியைத் தீட்டாதே - உந்தன் புத்தியைத் தீட்டு, வன்முறை இரு பக்கமும் கூர்மையுள்ள கத்தி, எதையும் தாங்கும் இதயம் வேண்டும், சட்டம் ஒரு இருட்டறை - அதில் வழக்குரைஞர்களின் வாதம் ஒரு விளக்கு, மக்களின் மதியைக் கெடுக்கும் ஏடுகள் நமக்குத் தேவையில்லை, தன்னம்பிக்கை ஊட்டி மதிப்பைப் பெருக்கும் நூல்கள் தேவை, அறிவாலும், ஆற்றலாலும் ஆகாத காரியம் இல்லை, அறிவும், ஆற்றலும் சேர்ந்து உழைத்தால் வெற்றி நிச்சயம், இளைஞர்களுக்கு பகுத்தறிவும், சுயமரியாதையும் தேவை, மறப்போம் - மன்னிப்போம் உள்ளிட்டவை அண்ணாவின் புகழ்பெற்ற பொன்மொழிகளாகும். 
அறிஞர் அண்ணா வாழ்ந்தது 60 ஆண்டுகள்தான் என்றாலும், உலகத் தமிழர்களின் உள்ளங்களைக் கொள்ளை கொண்ட தலைவர்.
அண்ணா மிகச் சிறந்த தமிழ்ச் சொற்பொழிவாளர் என்று நாடறியும். அவரது மேடைப் பேச்சின் மேன்மையை அறிந்து வியக்காதவர்கள் இல்லை. தமிழில் சிலேடையாக, அடுக்கு மொழிகளுடன், அன்னைத் தமிழ் நாவாட, கரகரத்த குரலில் பேசி அனைவரையும் கட்டிப்போடும் ஆற்றல் கொண்டவர்.
தொடர்ந்து 5 மணிநேரம் பேசக்கூடிய ஆற்றல் படைத்தவர்; வெறும் 5 நிமிஷத்தில் பேசி அணுவைத் துளைத்து கடலைப் புகட்டும் வகையில், தேர்தல் நேரத்தில் மாதமோ சித்திரை, மணியோ பத்தரை, உங்களைத் தழுவுவதோ நித்திரை, இடுவீர் எங்களின் சின்னத்தில் முத்திரை என்ற அவரது பேச்சைக் கேட்டு வியக்காதவர்களே இல்லை. 
ஒரு சமயம், செட்டிநாட்டுப் பகுதிக்குச் சென்றிருந்த அண்ணா, ஆளுயர மாளிகையைக் கண்டு வியந்து போய், சென்னையிலோ வீடில்லாத மனிதர்கள், செட்டிநாட்டிலோ மனிதர்கள் இல்லாத வீடுகள் என்றார்; கூட்டத்தில் கரகோஷம் அடங்குவதற்கு நீண்ட நேரமானது. அதே போல அரசியல் குறித்து மாணவர்களுக்கு உணர்த்தும் வகையில், அத்தை மகள் சுற்றிச் சுற்றி வரலாம், தொட்டுவிடக் கூடாது என்று சொன்ன உவமைக்கு கைதட்டும் ஓசை இன்று வரை கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.
பிராந்தியங்களின் சிந்தனைகளின் மூலம் வந்தவர் அண்ணா. வடக்கு வாழ்கிறது, தெற்கு தேய்கிறது என்றொரு முழக்கத்தோடு, மேலும் ஒரு புதிய தத்துவார்த்தத்தை, அதாவது வடக்கில் இருந்து வந்தது தெற்கு அல்ல. தெற்கின் தொடர்ச்சியே வடக்கு என்ற ஒரு சிந்தனைப் பரிமாற்றத்தை விதைத்தவர். ஆகவேதான், தமிழர்கள் யாருக்கும் தாளாமல், யாரையும் தாழ்த்தாமல் வாழ வேண்டும் என்பதே அவரது குறிக்கோள் எனப் பிரகடனப்படுத்தினார்.
பல்வேறுபட்ட மொழிகளின் பண்பாக்கங்களால், இந்தியா கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றுள் தமிழ் மொழி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாய் சேமித்து உருவாக்கிய அறிவை, அறிவுலகின் செயல்பாட்டாளராக அண்ணா தன்னை தகவமைத்துக் கொண்டார். 
பெரியார் மூலம் மேற்கத்திய புத்தொளி காலத்தால் செதுக்கப்பட்ட பகுத்தறிவுப் பாதையையும், தமிழ்ப் பாரம்பரியத்தின் மூலம் நீண்ட வரலாற்றைச் சேமித்து அவை நவீன காலத்து அரசியலுக்கு தக்க விதமாய் இழந்தும், மீட்டும் உருவான சிந்தனையைத் தன்னகத்தே கொண்டார் அண்ணா.
ஒரு மரபானது நவீன மாற்றத்தை மேற்கொள்கையில், அதே மரபு ஒரு புது மரபாக உருவாகிறது என்கிற கருத்தியலே அண்ணாவின் பாதை என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். சுதந்திரம் பற்றி பெரியாருடன் முரண்பட்டவர்; திராவிட நாடு கோரிக்கையை 1962-இல் நாடாளுமன்றத்தில் வாதிட்ட பின்பு, கைவிட்டவர் என்று பார்ப்போமேயானால், ஆமாம் அதுதான் இழப்பதையும், பெறுவதையும், மீட்பதையும் தனது உத்வேகக் கருத்துகளாக மாற்றிக் கொண்டார் என்கிற புதிய அடையாளம் கிடைக்கிறது.
நாம் இவ்வாறு அண்ணாவைப் பற்றி விளக்க, அவரைப் பற்றி தொடர ஒரு வகை சிந்தனை கட்டுமானத்தை நாம் உருவாக்க வேண்டும். அவரது அரசியல் கட்சியின் தொடக்கமும், அவரை வாழ்த்தி எழும் கோஷங்களின் தொடர்ச்சியும் இவற்றில் அடங்காமல் போகும் என்றே கருத வேண்டும். தமிழ்தான் இங்கே திராவிட அரசியலுக்கு உயிர் நாடி. அவற்றில் இருந்து அவரது பெருவாழ்வு தொடங்குகிறது.
ஒரு தலைவர் எல்லைகளைக் கடந்து அவரை எல்லோரும் நேசிக்கத் தொடங்கிவிட்டால், மாபெரும் தலைவராகப் பரிணமிக்கிறார். எந்த வகையில் ஜனநாயகத்துக்கு முக்கியத்துவம் ஏற்படுகிறதோ, அந்த வகையில் பரந்துபட்ட தலைவராகப் பார்க்கப்படுகிறார். ஆமாம், அதனால்தான் எல்லோராலும் நேசிக்கப்பட்ட தலைவராகத் திகழுகிறார்.
ஏனென்றால், அவரது கனவு உலகளாவிய கனவு. ஆகவேதான், போப் ஆண்டவரைச் சந்தித்த தருணத்தில், அண்ணாவின் உரையைக் கேட்டு அகமகிழ்ந்த போப் ஆண்டவர், உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? என்று கேட்டபோது, கோவாவின் விடுதலை வேள்வியை நடத்திய போர்ச்சுக்கல் சிறையில் வாடிக் கொண்டிருந்த மைக்கேல் ரானடேயின் விடுதலைக்காக யாசித்தார். 
ஒரு மானுடப் பற்றாளரின் இந்த விடுதலை குறித்தான யாசகத்தைக் கண்டு கருணையும், காருண்யமும் கொண்ட அண்ணாவின் கரங்களை முத்தமிட்டு மெச்சிப் போனார் போப் ஆண்டவர்.
போப் ஆண்டவரின் கடிதப் போக்குவரத்துக்குப் பிறகு போர்ச்சுக்கல் சிறையில் இருந்து விடுதலை பெற்ற மைக்கேல் ரானடே இந்தியா வந்தபோது, அவரை வரவேற்கக் காத்திருந்த அன்றயை பிரதமர் இந்திரா காந்தியிடம் ரானடே கேட்ட முதல் கேள்வி, அண்ணா எங்கே? என்பதுதான். அண்ணா மறைந்து விட்டார் என்ற அதிர்ச்சிப் பதிலை இந்திரா காந்தி கூறியவுடன் அதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் கதறி அழுதார்  ரானடே.
துயரத்தில் இருந்து விடுதலை பெற முடியாமல்  அழுத ரானடேயை பிரதமர் இந்திரா காந்தி தேற்றினார். பின்னர்,  தனி விமானம் மூலம் அவரை கோவாவுக்குச் செல்லுமாறு சொன்னபோது இல்லையென மறுத்து, தான் முதலில் சென்று கண்ணீரைக் காணிக்கையாக்க வேண்டிய இடம் அண்ணாவின் கல்லறைதான் என்றார் ரானடே.
இதன் மூலம் அண்ணா என்கிற சாமானியன் இந்தச் சமுதாயத்துக்கு சொல்ல வருகிற செய்தி என்னவென்றால், தன்னுடைய எழுத்தும், பேச்சும் மட்டும் அல்ல, உலகம் தழுவிய அவரின் அன்பு கொண்ட பார்வையும் இவற்றோடு பிணைந்திருக்கிறது.
இதனால்தான் எல்லோரும் அண்ணா என்று அவரை அழைத்தார்களோ! ஆமாம், அத்தகைய ஆளுமை மிக்க தலைவர் தமிழ்நாட்டின் முதல்வராகப் பதவியேற்கச் சென்றபோது, உடன் செல்லத் தயாராக இருந்த மனைவி ராணியை அவர் அழைத்துச் செல்லவில்லை. 
காரில் அவருடன் ஏறும் அன்புத் தம்பிமார்கள், அண்ணி  ரொம்ப ஆவலாக இருக்கிறார் அண்ணா; அவரையும் அழைத்துச் செல்லலாமே என்றபோது, தம்பி, வீட்டுக்கும், ஆட்சிக்கும் இடையே ஓர் இடைவெளி வேண்டும் என்றார் அண்ணா.

 கட்டுரையாளர்:  
முன்னாள் கல்வி அமைச்சர் 

(நாளை அண்ணாவின் 111-ஆவது பிறந்த நாள்) 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/14/சாமானியனின்-சரித்திரம்-3233689.html
3233687 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மரணம் கற்பிக்குமா பாடம்? வி. குமாரமுருகன் DIN Saturday, September 14, 2019 01:57 AM +0530
பேனர் கலாசாரம் கூடாது என நீதிமன்றம் பல்வேறு உத்தரவுகளை பிறப்பித்தும்கூட, அவை காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டு விட்டன  என்பதை வியாழக்கிழமை நடைபெற்ற விபத்து வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
சென்னை குரோம்பேட்டை பகுதியைச் சேர்ந்த இளம் பொறியாளர் சுபஸ்ரீ(23), பைக்கில் சென்ற போது சாலையோரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பேனர் சரிந்து விழுந்தது;  அதன் விளைவாக கீழே விழுந்த சுபஸ்ரீ மீது பின்னால் வந்த தண்ணீர் லாரி மோதி அவர் உயிரிழந்தது பலரையும் வேதனைக்குள்ளாக்கியுள்ளது. உள்ளூர் அரசியல் பிரமுகர் ஒருவரின் இல்லத் திருமண விழாவையொட்டி வைக்கப்பட்ட சட்டவிரோத பேனர் சுபஸ்ரீயின் உயிரைப் பறித்துள்ளது.  
இது தொடர்பான வழக்கு சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் சத்தியநாராயணன், சேசஷாயி ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வின் கவனத்துக்கு வெள்ளிக்கிழமை வந்தது. அப்போது நீதிபதிகள், தமிழகத்தில் சட்டவிரோத பேனர் கலாசாரத்தை அதிகாரிகள் தொடர்ந்து ஊக்குவித்து வருகின்றனர். சட்டவிரோத பேனர் வழக்கு தொடர்பான பதில் மனுவில், தவறு செய்யும் அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என தலைமைச் செயலாளர் தெரிவித்துள்ளார்; ஆனால், தற்போது ஓர் உயிர் பலியாகிவிட்டது. இதற்கு யார் பொறுப்பேற்பது? குடிமக்களின் உயிர் அவ்வளவு சாதாரணமாகிவிட்டதா, மனித உயிர்களுக்கு அரசு அளிக்கும் மரியாதை இவ்வளவு தானா? திருமணம் உள்ளிட்ட நிகழ்ச்சிகளுக்கு பேனர் வைத்துதான் அழைக்க வேண்டுமா, பேனர் வைக்காவிட்டால் அவர்களுக்கு வழி தெரியாதா உள்ளிட்ட பல்வேறு கருத்துகளை நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர். சுபஸ்ரீ குடும்பத்துக்கு இடைக்கால நிவாரணமாக ரூ.5 லட்சம் வழங்க வேண்டும் என உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.
முன்பெல்லாம், சுவரில் எழுதப்படுவது வழக்கத்தில் இருந்தது. தொடர்ந்து சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்படுவது தொடங்கியது. அதன் பின் தொடங்கிய இத்தகைய பிளக்ஸ், பேனர், கட்-அவுட் கலாசாரம் முடிவதாகத் தெரியவில்லை. சிறு குழந்தைகளுக்கான விழா தொடங்கி அரசியல் கட்சியினரின் பொதுக்கூட்டங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், அரசு விழாக்கள் குறித்த அறிவிப்புகள், பிறந்த, இறந்த தின நிகழ்வுகள், பள்ளி விளம்பரங்கள், தனியார் நிறுவன போர்டுகள்...இப்படி நீண்டு கொண்டே செல்கிறது பட்டியல்.  அரசியல்வாதிகள் மட்டுமல்ல, விழா நடத்துவோர், மாணவர்கள், மக்கள் என எல்லோரும் விளம்பரங்களை விரும்புவதால்தான் நீதிமன்றங்கள் பலமுறை கூறியும் கூட பேனர் கலாசாரம் தொடருகிறது.
மேலும், போட்டி போட்டுக் கொண்டு பேனர் வைக்கும் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. அந்த கட்சித் தலைவர் வரும்போது இந்தப் பகுதியில் 20 பேனர் வைத்திருந்தனர். நாம் 21-ஆவது வைக்க வேண்டாமா?  என்ற தலைவரின் விருப்பத்துக்காக தொண்டர்களும் வைக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. நெடுஞ்சாலையில் அந்தக் கட்சியினரைவிட நாம்தான் அதிக தொலைவுக்கு கட்-அவுட்டுகள் வைக்க வேண்டும். பேனர் வைக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தால் இந்தக் கலாசாரம் என்னவோ மனித மூளையை ஆக்கிரமித்து விட்டன என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
தற்போது, சாலையின் இருபுறமும் குழிகள் தோண்டி வரவேற்பு வளைவுகள் வைப்பதும் நடைபெறுகிறது.இந்த குறுகிய வளைவிற்குள் நுழைந்துதான் வாகனங்கள் செல்ல வேண்டும் என்பதால் எதிரெதிரே வரும் இரண்டு வாகனங்கள் வளைவுக்குள் நுழைந்து செல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்டு போக்குவரத்து நெரிசலும் உருவாகிறது. 
பெரும்பாலும் தலைவர்கள் வரும் சாலையில் இவை அமைக்கப்படுவதால், ஏற்கெனவே முடங்கும் சாலைப் போக்குவரத்து, இந்த வரவேற்பு வளைவுகளாலும் கூடுதல் நேரம் முடங்குவதும் நாள்தோறும் நடந்தேறி வருகின்றன.
இவை எல்லாம் அதிகாரிகளுக்குத் தெரியும் என்றாலும்கூட ஆளும் கட்சி பேனர் வைக்கும் போது தடுக்க முடியாத அதிகாரிகள், எதிர்க்கட்சியினர் வைக்கும்போது தடுத்தால் தேவையில்லாத பிரச்னை ஏற்படும் என்பதற்காக கண்டுகொள்வதில்லை. அதையும் தாண்டி எதிர்க்கட்சியினர் வைக்கும் பேனரை அகற்ற நினைத்தால், ஆளும் கட்சியினர் வைக்கும் பேனர்களுக்கு அனுமதி அளித்தீர்களே என்ற தகவல் அறியும் உரிமை சட்டத்தின் கீழ் எழுப்பப்படும் கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்க வேண்டிய நிலை அதிகாரிகளுக்கு உருவாகும் என்பதால், அதிகாரிகள் பலரும் இது குறித்துக் கவலைப்படுவதில்லை என்று தோன்றுகிறது.
சரி, பூனைக்கு மணி கட்டுவது யார் எனற கேள்விக்கு விடையாக நீதிமன்றம் தனது கடும் கண்டனங்களை தெரிவித்துள்ளது. இதையடுத்து பேனர் வைக்கக் கூடாது என அதிமுக ஒருங்கிணைப்பாளர்களான துணை முதல்வர் ஓ.பன்னீர்செல்வம், முதல்வர் எடப்பாடி பழனிசாமி ஆகியோர் அறிவித்து விட்டனர். 
பேனர் வைத்திருந்தால் அந்த நிகழ்ச்சியில் தான் கலந்து கொள்ள மாட்டேன் என திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலினும் தெரிவித்து விட்டார். பாமக, விசிக, அமமுக உள்ளிட்ட கட்சிகளின் தலைவர்களும் பேனர் கூடாது என கட்சியினருக்கு அறிவுறுத்தி விட்டனர். தலைவர்கள் அறிவுறுத்திவிட்ட நிலையில், கட்சியினர் அதைக் கண்டிப்பாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதே மக்களின் எதிர்பார்ப்பு.
உயர்நீதிமன்றம் சொல்வதுபோல், வரிசையாக பேனர்கள் வைக்கப்பட்டுள்ள பாதை தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டும் பாதை அல்ல.  தொண்டர்களுக்கு வழிகாட்டுபவர்களாக தலைவர்கள் மாறிவிட்டால், பேனர் பா(போ)தை ம(றை)றந்து விடும். நல்ல பாதை நம் கண் முன் நிற்கும். சுபஸ்ரீ மரணம் அனைவருக்கும் பாடம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/14/மரணம்-கற்பிக்குமா-பாடம்-3233687.html
3232944 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் காஷ்மீர் பிரச்னை - நேரு முதல் நேற்று வரை முனைவர் அ. பிச்சை DIN Friday, September 13, 2019 01:45 AM +0530 காஷ்மீர் பிரச்னைக்கு தான் வாழும் காலத்திலேயே ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு காண வேண்டும் என முன்னாள் பிரதமர் பண்டித நேரு விரும்பினார். ஆகவே, 1964-இல் அந்தப் பிரச்னை தொடர்பாக வெளியுறவுத் துறை விற்பன்னர்கள், நடுநிலையான அரசியல் சித்தாந்தவாதிகள், உயர் நிலை அரசு அதிகாரிகள் ஆகியோரோடு கலந்து பேசினார். தன் நம்பிக்கைக்குரிய அன்றைய  அமைச்சர் லால் பகதூர் சாஸ்திரியின் கருத்தையும் கேட்டறிந்தார்.
அதன் விளைவாக அவர் (1) சிறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஷேக் அப்துல்லாவை விடுதலை செய்ய வேண்டும். (2) கலந்துரையாடல் மூலம் ஒரு தீர்க்கமான எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு தீர்வைக் காணவேண்டும். (3) அதனைத் தன் வாழ்நாளிலேயே செயல்படுத்த வேண்டும் என்ற முடிவை பண்டித நேரு எடுத்தார்.
பண்டித நேருவின் இந்த முடிவை அறிவித்தவர் அமைச்சர் லால்பகதூர் சாஸ்திரி. அறிவிப்புக்கான ஆதரவு எதிர்பாராதவிதமாக, உறுதி படைத்த இரண்டு பெரும் தலைவர்களிடமிருந்து வந்தது.  இருவரும் காந்திய வாதிகள்: ஒருவர் சர்வோதயத் தலைவர் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண். அடுத்தவர் மூதறிஞர் ராஜாஜி.  
இந்துஸ்தான் டைம்ஸ் பத்திரிகை இந்தமுயற்சியை வரவேற்றுப் பாராட்டியது. இந்துமகாசபையும், இடதுசாரி இயக்கங்களும், காங்கிரஸின் சில தலைவர்களும்  இந்த முயற்சியை எதிர்த்தார்கள். விடுதலை பெற்ற  ஷேக் அப்துல்லா நேராக புது தில்லி சென்றார்: பிரதமர் இல்லமான தீன்மூர்த்தி பவனில் பண்டித நேருவைச் சந்தித்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டித் தழுவிக்கொண்டனர். பழைய கருத்து  வேற்றுமையை மறந்து இருவரும் தீன்மூர்த்தி பவனில் மனம் திறந்து பேசினார்கள்.
அடுத்து ஜம்மு, காஷ்மீர், லடாக்  ஆகிய மூன்று பகுதிகளுக்கும் ஷேக் அப்துல்லா சென்றார்.  பல தரப்பு மக்களிடம் கலந்துரையாடல் நடத்தினார். பயணத்தை முடித்து மீண்டும் புது தில்லி திரும்பி நேருவின் இல்லத்திலேயே தங்கினார், நீண்ட பேச்சுவார்த்தை இருவருக்குமிடையே நீடித்தது.  இருவரையும் உபசரித்து மகிழ்ந்த இந்திரா காந்திக்குக்கூட அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்பது தெரியாது.
அடுத்து அன்றைய பிரதமர் நேருவின் அனுமதியுடன் 1964 மே மாதம் 6-ஆம் தேதி மூதறிஞர் ராஜாஜியை ஷேக் அப்துல்லா  சென்னையில் சந்தித்தார்.  சுமார் மூன்றரை மணி நேரம் பேச்சுவார்த்தை நீடித்தது.  இருவரும் இணைந்து ஒரு சமரச வரைவுத் திட்டம் வகுத்துவிட்டதாக செய்தி வெளியானது.  
அதே நாளில் ஷேக் அப்துல்லாவைச் சந்திக்க பாகிஸ்தான் அதிபர் அயூப் கான் விரும்புவதாக தகவல் வந்தது.  அடுத்த நாள் அப்துல்லா புது தில்லி திரும்பினார். தீன்மூர்த்தி பவனில் நேருவைச் சந்தித்தார். இருவரும் ராஜாஜியின் ஆலோசனை பற்றி சுமார் 90 நிமிஷங்கள் பேசினர்.
இதற்கிடையில்,  தனக்கு காஷ்மீர் விஷயத்தில் ஆலோசனை வழங்க அதிகாரப்பூர்வமற்ற ஒரு குழுவை பண்டித நேரு நியமித்தார்.  அந்தக் குழுவில் வெளியுறவுச் செயலர் ஒய்.டி. குண்டேவியா, பாகிஸ்தானுக்கான தூதர் ஜி.பார்த்தசாரதி, அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் பத்ருதீன் தியாப்ஜி ஆகியோர் இடம் பெற்றிருந்தனர்.
இந்த மூவரும் மூன்று வேறுபட்ட மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்தக் குழுவைச் சந்தித்து கலந்து பேசும்படி ஷேக் அப்துல்லாவை பண்டித நேரு அனுப்பினார்.  பிரச்னையின் முழுப் பரிமாணத்தையும்  ஆய்வு செய்த அந்தக் குழு, சில மாற்றுத் திட்டங்களையும் முன்வைத்தது. அந்தக் கருத்துகளும் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன.
அதன் பிறகு, பாகிஸ்தானுக்கு ஷேக் அப்துல்லா பயணித்தார்.  அங்கு மக்கள் கூட்டத்தில் உரையாற்றினார். 1964-ஆம் ஆண்டு மே 25, 26-ஆம் நாள்களில் அதிபர் அயூப் கானுடன் சுமார் 7 மணி நேரம் கலந்து பேசினார்.  பண்டித நேருவின் காலத்திலேயே காஷ்மீருக்குத் தீர்வுகாண வேண்டும் என்றார்.  பண்டித நேருவின் ஓரளவு ஒப்புதலோடு தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும் வரைவுத் திட்டம் குறித்தும் சொன்னார்.  அதிகம் பேசியது அப்துல்லாவே.  அயூப்கான் தன் நிலைப்பாடு என்ன என்பதை இறுதிவரை வெளிப்படுத்தவே இல்லை.
ஆனாலும், அயூப் கான் ஜூன் மாதம் புது தில்லிக்கு வருவதற்கும், பண்டித நேருவைச் சந்திப்பதற்கும் சம்மதம் தந்தார். அந்த முடிவு ஷேக் அப்துல்லாவுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. 1964-ஆம் ஆண்டு மே 27-ஆம் தேதியன்று பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீருக்கு ஷேக் அப்துல்லா சென்று அந்த மக்கள் கருத்தறியத் திட்டமிட்டிருந்தார். அதற்குள் அவர் எதிர்பாராத வகையில் அன்றைய தினம் (மே 27) நேரு இறந்து விட்டார் என்ற சோகச் செய்தி வந்தது.  அந்தச் செய்தி கேட்டு நிலைகுலைந்து போனார் ஷேக் அப்துல்லா.
புது தில்லிக்குப் பறந்தார் ஷேக் அப்துல்லா.  தீன்மூர்த்திபவனில் நேருவின் உடலைக் கண்டார். என் அன்புச் சகோதரனே! காஷ்மீர் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காணும் சக்தியும் செல்வாக்கும் உன்னிடம்தானே இருந்தது! நீ எரிந்து சாம்பலாகி விடுவாய்? இனி யார் காலத்தில் இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண முடியும்? எனக் கதறி அழுதார்.
பண்டித நேரு மேற்கொண்ட கடைசி முயற்சியில் மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டன. அவை: இந்தியா-பாகிஸ்தான் நட்புறவை மேம்படுத்துவது, இந்தியாவின் மதச் சார்பின்மைக் கொள்கையை வலுப்படுத்துவது, இரு நாடுகளிலும் சிறுபான்மையினர் நலனைப் பாதுகாப்பது ஆகியவை ஆகும்.
நடந்த பேச்சுவார்த்தையின்போது நான்கு விதமான யோசனைகள் பரிசீலிக்கப்பட்டனவாம். அவை எதுவும் முழு வடிவம் பெறவில்லை. காற்றோடு கலந்து விட்ட நேருவின் ஆவியோடு, பரிசீலிக்கப்பட்ட ஆலோசனைகளும் அப்படியே மறைந்து விட்டன. 1971-இல் நடை பெற்ற போருக்குப் பின்பு பாகிஸ்தான் தடுமாற்றத்தில் நின்றது, அதன் பிறகு, பாகிஸ்தான் அரசுடன்   இந்திரா காந்தி சிம்லா ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டார்.  அதன் படி இருக்கும் நிலை அப்படியே தொடரவேண்டும்; எந்த மாற்றமும், எல்லை மீறலும் தவிர்க்கப்படவேண்டும் என்பதே. காலப்போக்கில் அதுவும் பாகிஸ்தானால் மீறப்பட்டது.
இதற்கிடையில்  ஷேக் அப்துல்லாவுடன் ஓர் உடன்பாட்டுக்கு இந்திரா காந்தி வந்து காஷ்மீரின் நிலையை உறுதிப்படுத்த முயன்றார். ஷேக் அப்துல்லாவின் மறைவுக்குப் பின் பதவி ஏற்ற அவரது மகன் பரூக் அப்துல்லா, மாநில முதல்வர் பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொண்டு தேசிய அரசியலில் அடி எடுத்து வைத்தார். இந்திரா காந்திக்குத் தீவிரமான எதிர்ப்பு நிலையை எடுத்தார். அதன் விளைவாக இந்திரா காந்தியால் அவர் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார்.  தீராத பிரச்னை தீவிரமடைந்தது.
1999-இல் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற வாஜ்பாய் தன் ஆட்சிக் காலத்தில் கராச்சிக்குப் போக்குவரத்து வசதியை ஏற்படுத்தினார். பஸ் பயணம் மேற்கொண்டார்.  அதிபர் பர்வேஸ் முஷாரப்புடன்  ஒப்பந்தம் செய்ய முயன்றார். அதிலும் எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்கவில்லை.
இறுதியில்  ஜம்மு-காஷ்மீருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள சிறப்பு அந்தஸ்தை தற்போதைய மத்திய அரசு ரத்து செய்துள்ளது; அந்தப் பகுதியை மற்ற மாநிலங்களைப் போல், இந்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த ஒரு பகுதியாக அறிவித்துள்ளது. ஜம்மு - காஷ்மீரை ஒரு யூனியன் பிரதேசமாகவும், லடாக்-ஐ ஒரு யூனியன் பிரதேசமாகவும் மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. அதன் மூலம் சட்டம்-ஒழுங்கை தன்கைக்குள் கொண்டுவந்துள்ளது.
இந்த அறிவிப்பை இந்துக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் ஜம்மு மக்கள் வரவேற்பார்கள்; தங்கள் இயற்கை வளம் சுரண்டப்படாது என உறுதி அளிக்கப்பட்டால் பெரும்பான்மையாக பௌத்தர்கள் வாழும் லடாக் மக்கள் வரவேற்பார்கள்; காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள மக்கள் (பெரும்
பான்மை முஸ்லிம்கள்) இந்த முடிவை ஏற்பார்களா என்பது சந்தேகம்தான்.
அங்குதான் பயங்கரவாதிகளும், பாகிஸ்தானிலிருந்து வரும் ஊடுருவல்காரர்களும், அப்பாவி இளைஞர்களை வன்முறையில் ஈடுபட ஊக்குவிக்கிறார்கள். ஆக, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்குதான் பிரச்னைக்குரிய பகுதி ஆகும். பள்ளத்தாக்கில் உள்ள மக்களின் உணர்வுகள் பாதிக்கப்படாத வகையில் நடவடிக்கைகள் தொடரப்பட வேண்டும். அந்த மக்களையும் அரசின் பாதைக்குத் திருப்புவதற்கு அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும். 
காஷ்மீரின் அரசியல் தலைவர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும், எடுத்த முடிவுக்கு  அவர்களையும் இணங்கச் செய்வதற்கு முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும்.  தேசத்தின் முக்கியத் தலைவர்களையும் இந்தப் பேச்சுவார்த்தையில் பங்கேற்கச் செய்வது நல்லது. அரசியல் கசப்புணர்வை அனைவரும் அறவே மறக்க வேண்டும்.
இது கட்சிப் பிரச்னை அல்ல. ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் உணர்வுபூர்வமான, தேசப் பாதுகாப்பை உள்ளடக்கிய பிரச்னை. தேசம்  எதிர்கொண்டுள்ள இந்தப் பிரச்னைக்கு தீர்வு காண்பதில் அனைவரும் இணைந்து செயல்படவேண்டும்.
தென்னாப்பிரிக்காவில் மகாத்மா காந்தி தன் அன்பால், அகிம்சை முறையால், ஜெனரல் ஸ்மட்சின் மனதை மாற்றினார். அதே வழியில் சத்தியத்தின் துணை கொண்டு பிரிட்டிஷ் அரசுடன் போராடி, தேசத்துக்கு விடுதலை பெற்றுத் தந்தார். அந்த மகான் வாழ்ந்த புண்ணிய பூமியில் பிறந்த நாம், அவரது 150- ஆவது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும் நாம், அவரை நினைவுகொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.
அந்நியர்களை  மனமாற்றம்  செய்தார்  மகாத்மா காந்தி. அன்புச் சகோதரர்களின் ஆதரவைப் பெறுவோம் நாம்.
 

]]>
காஷ்மீர் பிரச்னை, நேரு https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/13/காஷ்மீர்-பிரச்னை---நேரு-முதல்-நேற்று-வரை-3232944.html
3232943 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எங்கே தொலைந்தது மனிதம்? சுரேந்தர் ரவி DIN Friday, September 13, 2019 01:45 AM +0530 ஓர் அடர்ந்த காடு. அங்கு ஒரு குருவி, பெருமுயற்சியுடன் நீண்ட நாள்களாகக் கட்டிய தனது கூட்டில் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்து வந்தது. அந்தக் காட்டில் ஆண்டுதோறும் குறிப்பிட்ட காலத்தில் தீ பிடிப்பது வழக்கம். அதை அந்தக் குருவி நன்கு அறிந்திருந்தது. ஒருவேளை அது வசிக்கும் இடத்தில் தீ பிடித்தால், அதிலிருந்து தப்பிக்கும் வழிகள் அனைத்தும் அந்தக் குருவிக்குத் தெரிந்திருந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக ஆண்டுதோறும் ஏற்படும் காட்டுத் தீயினால், அந்தக் குருவிக்கும், அதன் கூட்டுக்கும் எந்த ஆபத்தும் ஏற்படவில்லை.
ஆனால், இந்த ஆண்டு குருவிக்கு அதிர்ஷ்டக் காற்று வீசவில்லை. வழக்கமான தீ விபத்தாக இல்லாமல், மிகப் பெரிய அளவில் ஏற்பட்ட காட்டுத் தீயில் குருவியின் கூடு சிக்கிக் கொண்டது. எனினும், அமேசான் காட்டில் வாழ்ந்து வந்த அந்தக் குருவி தப்பித்துவிட்டது. ஆனால், அஸ்ஸாமில் வாழ்ந்து வந்த 19 லட்சம் குருவிகளால் தப்ப முடியவில்லை.
அமேசானில் பற்றிய தீ, தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு (என்ஆர்சி) என்ற பெயரில் அஸ்ஸாமிலும் பரவியது. இரண்டு இடங்களிலும் தீயை அணைக்க வேண்டிய பொறுப்பைக் கொண்டுள்ள அரசுகள், கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் எண்ணெயை ஊற்றி அரசியல் செய்து வருவதுதான் கவலையை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்தப் பிரச்னையில் அரசியலை விட்டுவிடுவோம். ஏனெனில், பெரும்பாலான பிரச்னைகளுக்கு அரசியல் கண்ணோட்டத்தில் தீர்வு கிடைக்காது என்பது நிதர்சனம். தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டுக்கான அடிப்படை ஆணிவேரைத் தேடினால், மனிதநேயமும் சகிப்பின்மையும் காணாமல் போன இடத்தில் அது புதைந்து கிடக்கும்.
எங்கே தொலைந்தது நம்முள் இருந்த மனிதநேயம்? குடும்பங்களிடையேயும், மக்களிடையேயும் காணப்பட்ட ஒற்றுமை, வரலாற்றின் எந்தப் புள்ளியில் காணாமல் போனது? யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர், உலகமே ஒரு குடும்பம் போன்றவையெல்லாம் ஏடுகளுக்குள்ளேயே சிறைபட்டுவிட்டனவா? அவை மக்களின் மனதில் குடியேறவில்லையா? இரண்டு உலகப் போர்களையும், பாகிஸ்தான் பிரிவினையின்போது எழுதப்பட்ட ரத்த சரித்திரத்தையும் கண்டபிறகும்கூட, மனிதம் இன்னும் உயிர்த்தெழவில்லையா?
வெளிநாட்டிலிருந்து சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர்கள், உள்ளூர் கலாசாரத்துக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கிறார்கள்; இங்குள்ள வளங்களையும், வேலைவாய்ப்புகளையும் பறித்துக் கொள்கிறார்கள் என்றெல்லாம் குற்றச்சாட்டுகள். ஆங்கிலத்தால் தமிழ் அழிந்துவிடும் என்று கூறுவதைப் போன்ற அறியாமை அல்லவா இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள்? நம் மொழியும், கலாசாரமும் வெளிநாட்டினரிடம் தோற்கும் அளவுக்கு வலிமை குன்றியதா என்ன?
வெளிநாட்டினரும் போற்றிப் புகழ்ந்த கலாசாரம் அல்லவா நம்முடையது? அப்படியிருக்கையில், அவர்களை வாழ வைத்து நாம் வாழ வேண்டாமா? வளங்கள் பாதிக்கப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டை ஓரளவுக்கு ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால், இந்தப் புள்ளிக்குள்தான், சுயநலம் என்னும் ஆணிவேரிலிருந்து முளைத்த சகிப்பின்மை பெருவிருட்சமாகி நிற்கிறது.
1901-ஆம் ஆண்டில் 23.84 கோடி மக்களுக்கும், 1951-ஆம் ஆண்டில் 36.11 கோடி மக்களுக்கும், 2011-இல் 121 கோடி மக்களுக்கும் அடைக்கலம் அளித்து வாழ வைத்தது நம் நாடு. இன்று சுமார் 135 கோடி மக்களை வாழ வைத்து வருகிறது. மேலும், இலங்கையில் இருந்து வந்தவர்களையும், மியான்மரிலிருந்து வங்கதேசம் வழியாக வந்த ரோஹிங்கயா அகதிகளையும்கூட நாம் வாழவைத்துத்தான் வருகிறோம். நாளை நாட்டின் மக்கள்தொகை 150 கோடியாக உயர்ந்தாலும், அவர்களைக் காக்கும் அளவுக்கான வளங்களைக் கொண்டதுதான் நமது நாடு.
ஏற்கெனவே, நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் நிகழ்ந்து வரும் கும்பல் கொலைகளும், மதம் சார்ந்த தாக்குதல்களும் மக்களின் சகிப்புத்தன்மை மீது கேள்வி எழுப்பி வருகின்றன. 
சிரியாவில் நிகழ்ந்த போர் லட்சக்கணக்கான மனிதர்களை அகதிகளாக்கியது. பல்வேறு நாடுகளின் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்து வருவதால், அந்த நாடுகளிலிருந்து மக்கள் வெளியேறி வருகிறார்கள். அவர்களைத் தடுக்க நாட்டு எல்லையில் சுவரெழுப்புவது, அகதிகளை ஆதரிக்கும் அரசாங்கத்தை ஆட்சியிலிருந்து நீக்குவது போன்ற மனிதத்தன்மையற்ற செயல்கள் இன்னும் அரங்கேறிதான் வருகின்றன.
சிரியாவிலிருந்து கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு வெளியேறிய அகதிகள் சென்ற கப்பல் மூழ்கியதில், ஆலன் குர்தி என்ற 3 வயதுக் குழந்தை மத்தியத் தரைக்கடலின் கரையில் சவமாகக் கிடந்ததும், மெக்ஸிகோவிலிருந்து கடந்த ஜூன் மாதத்தில் அகதியாக வெளியேறியவரும், அவரின்மகளும் இறந்து நீரில் மிதந்ததும் இன்னும் நம் கண்களை விட்டு அகலாத காட்சிகளாகவே இருக்கின்றன. என்ஆர்சி பட்டியல் காரணமாக இதுபோன்ற நிலைமை யாருக்கும் ஏற்படக் கூடாது என்பதை நாம் உறுதி செய்ய வேண்டும். மக்களின் மனிதத்தை மீட்டெடுப்பதே அதற்கு ஒரே வழியாகும்.  
அதே வேளையில், இன்னொரு முக்கியக் கேள்வியும் எழுகிறது. என்ஆர்சி இறுதிப் பட்டியலில் விடுபட்டுள்ள 19 லட்சம் பேரும் வங்கதேசத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவே இருக்கட்டும். அவர்களை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளப்போவதில்லை என வங்கதேச அரசு அறிவித்து விட்டது. இந்திய அரசும், என்ஆர்சி பணிகள் அனைத்தும் உள்நாட்டு விவகாரம் என்று விளக்கமளித்துவிட்டது.
அப்படியிருக்கையில், மக்களின் வரிப் பணத்தையும், அதிகாரிகளின் நேரத்தையும்  4 ஆண்டுகளாகச் செலவிட்டு, 19 லட்சம் பேரை சட்டவிரோதக் குடியேறிகள் என்று முத்திரை குத்துவதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது? ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்து வரும் மக்களிடையே பிரிவினையைத் தூண்டும் முயற்சிபோல் அல்லவா இது இருக்கிறது?
அகதிகள் என்று பெயர்சூட்டப்பட்டவர்கள் கடலில் மூழ்கி உயிரிழப்பதும், வாழ்ந்து வரும் நாட்டில் அங்கீகாரமின்றி இருப்பதும், குறிப்பிட்ட மதத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர் என்பதால் தாக்கப்படுவதும் மனிதநேயமும், சகிப்புத்தன்மையும் மக்களிடையே இல்லாதவரை என்றைக்கும் குறையப் போவதில்லை. நாடு முழுவதிலும் கூடிய விரைவில் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டுக்கான பணிகள் தொடங்கப்பட்டாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை.

]]>
எங்கே தொலைந்தது மனிதம்? https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/13/எங்கே-தொலைந்தது-மனிதம்-3232943.html
3232245 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கூண்டுக்குள் சிக்காத சட்ட மேதை! எஸ்.குருமூர்த்தி DIN Thursday, September 12, 2019 03:19 AM +0530 குரைக்கும் நாய்களுக்கெல்லாம் நான் பதில் செல்ல வேண்டியதில்லைபிரபல வழக்குரைஞர் ராம் ஜேத்மலானியை மோசமாக விமர்சித்து முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி சொன்ன வார்த்தைகள் இவை. 1987-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 17-ஆம் தேதி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகை உள்ளிட்ட அனைத்து முக்கிய பத்திரிகைகளிலும் இது வெளியானது. 
போஃபர்ஸ் பீரங்கி பேர ஊழல் விவகாரத்தில் இந்திய அரசியல்வாதிகளுக்கு தொடர்பு இருப்பதாக ஸ்வீடன் நாட்டு வானொலி தெரிவித்த செய்தியின் பின்னணியில்தான் ராஜீவ் காந்தி மேற்கண்டவாறு விமர்சித்திருந்தார். இந்தச் செய்தி விஷமத்தனமானது மட்டுமல்ல, அதற்கு அடிப்படை ஆதாரம் ஏதும் இல்லை என்றும் கூறியிருந்தார். தமது புகழைக் குறைக்கவும், தமது அரசை நிலைகுலையச் செய்யவும் வெளியிடப்பட்டுள்ள செய்தி என்றும் கருத்துக் கூறியிருந்தார்.
அந்தக் காலத்தில் அதிகார பலம் வாய்ந்த ராஜீவ் காந்தி அரசின் ஊழல்களை எக்ஸ்பிரஸ் தொடர்ந்து அம்பலப்படுத்தி வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து எக்ஸ்பிரஸ் நிறுவனம் மீது அதிரடி சோதனை மற்றும் கைது நடவடிக்கைக்கு ராஜீவ் காந்தி உத்தரவிட்டார். அரசைக் கவிழ்க்க முயற்சி செய்வதாகவும் அவர் குற்றஞ்சாட்டியிருந்தார்.
போஃபர்ஸ் ஊழல் புகார்களை ராஜீவ் காந்தி மறுத்ததை அடுத்து, நீங்கள் உண்மையிலேயே நேர்மையானவர் என்றால்,  இந்த ஊழலில் எங்களுக்குத் தொடர்பில்லை, இது பற்றி முழுவிசாரணை நடத்தி யாருக்காவது இதில் தொடர்பு இருப்பதாக உறுதி செய்யப்பட்டால் தகுந்த தண்டனை வழங்கப்படும் என்று கூறுவதுதானே என்று ஜேத்மலானி கேட்டார். ஜேத்மலானியின் கேள்விக்கு உங்கள் பதில் என்ன என்று ஒரு எம்.பி., ராஜீவிடம் துருவித் துருவிக் கேட்டபோது அவர் தெரிவித்த காட்டமான வார்த்தைகள்தான் மேற்கூறப்பட்டவை.
1987-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 17-ஆம் தேதி   நானும், ராம்நாத்ஜியும் காலை நடைப் பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு கரோல் பாக் ஹனுமன் கோயிலுக்குச் சென்றுவிட்டு நேராக ராம் ஜேத்மலானி வீட்டுக்குச் சென்றோம். ராமநாத்ஜி ஜேத்மலானியிடம், ராம் இன்று பத்திரிகையை படித்தீர்களா? பிரதமர் ராஜீவ் உங்களை குரைக்கும் நாய் என்று விமர்சித்திருக்கிறாரே, அதற்கு உங்கள் பதில் என்ன என்று கேட்டபோது, அது தொடர்பான கடிதத்தைத்தான் தயார் செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று கூறிவிட்டு, கடிதத்தின் முதல் வரியையும் படித்துக் காட்டினார். பிரதமர் அவர்களே! நீங்கள் அதிர்ஷ்டக்காரர். நான் குரைக்கும் நாய்தான். ரத்த வெறி பிடித்த வேட்டை நாயல்ல. ஆனால், ஒன்றை நீங்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். திருடனைக் கண்டால்தான் நாய் குரைக்கும். நான் இன்று முதல் அடுத்த 30 நாள்களுக்கு உங்களிடம் தினமும் 10 கேள்விகள் எழுப்பப் போகிறேன். ஒன்று, அதற்கு நீங்கள் பதிலளிக்க வேண்டும்; அல்லது பதவியை ராஜிநாமா செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் ஜேத்மலானி. ராஜீவுக்கு எதிராக அவர் போர் தொடுக்கத் தொடங்கிவிட்டதைக் கண்டு நாங்கள் ஆச்சர்யம் அடைந்தோம். 
அடுத்த நாள் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகையில், திருடனைப் பார்த்து நாய் குரைக்கத் தொடங்கி விட்டது - சொல்கிறார் ஜேத்மலானி என்று தலைப்பிட்டு செய்தி வெளியானது. இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் தொடர்ந்து வெளியிட்ட அந்தக் கேள்விகள் அனைத்துப் பிராந்திய மொழி பத்திரிகைகளிலும் வெளியாயின.
அரசியலில் தூய்மையானவர் என்று எல்லோராலும் கருதப்பட்ட ராஜீவ் காந்தி, ஜேத்மலானியின் கேள்விக்கணைகளுக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் திக்குமுக்காடியபோது, ராஜீவின் நேர்மை மீது மக்களுக்குச் சந்தேகம் எழும் வகையில் அவரது அரசின் ஊழல்களை தோலுரித்துக் காட்டினார்.
1975-இல் நெருக்கடி நிலை அமல்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பிருந்தே ராம் ஜேத்மலானிக்கும், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நிறுவனத்துக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது. எக்ஸ்பிரஸ் நிறுவனத்துக்கு எதிராக இந்திரா காந்தி பதிவு செய்த பல வழக்குகளில் ஜேத்மலானிதான் ஆஜராகி வாதிட்டார். பிகார் இயக்கத்துக்கு ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனும், நானாஜி தேஷ்முக்கும் தலைமை வகித்தபோது அதற்கு ராம்நாத்ஜி ஆதரவாக இருந்தார். அப்போது அவர்கள் அரசை சீர்குலைக்க முயல்வதாக இந்திரா காந்தி குற்றஞ்சாட்டியதுடன் நெருக்கடி நிலையை அறிவித்தார். ராம்நாத் கோயங்கா இந்தியாவில் இருந்தபடியும், ராம் ஜேத்மலானி வெளிநாட்டில் இருந்தபடியும் நெருக்கடி நிலையை எதிர்த்துப் போராடி வந்தனர்.
1980-களில் அம்பானி குழுமம், பிரபலமான எல் அண்ட் டி நிறுவனத்தை கபளீகரம் செய்ய முயன்றபோது எக்ஸ்பிரஸ் பக்கம் நின்று அம்பானியின் முயற்சியை தடுத்து நிறுத்தினார்.  இதைத் தொடர்ந்து அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் ஜைல் சிங், பிரதமர் ராஜீவ் காந்திக்கு எழுதிய கடிதத்தின் நகலை எக்ஸ்பிரஸ் வெளியிட்டதால் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. அரசின் ரகசிய காப்புச் சட்டத்தை மீறிவிட்டதாக என் மீதும், கோயங்கா மீதும் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது. நான் கைது செய்யப்பட்டேன். பின்னர் ராஜீவுக்கு ஜைல் சிங் எழுதிய கடிதங்கள் போலியானவை என்பதை தோலுரித்துக் காட்டியதை அடுத்து எங்கள் மீதான நடவடிக்கையை அரசு கைவிட்டது.
ராஜீவ் ஆட்சியில் சிபிஐ அதிகாரிகள் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் அலுவலகத்தில் பலமுறை சோதனை நடத்தியும் 300-க்கும் மேலான வழக்குகளை போட்டபோதிலும் ராம் ஜேத்மலானியும், ராம்நாத் கோயங்காவும் கொஞ்சம்கூட அசரவில்லை. எத்தனை வழக்குகள் வந்தாலும் அதை சந்திக்கத் தயாராக இருப்பதாகவே தெரிவித்தனர்.
ஒரு சிறந்த வழக்குரைஞரான ராம்ஜேத் மலானி எதற்கும் அஞ்சாதவர். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீதியை நிலைநாட்ட கடைசிவரை தனது தரப்பினருக்காக வாதாடுபவர். இந்திரா காந்தி கொலையாளிகள் தரப்புக்காக அவர் வாதாட முன்வந்தபோது அவருக்கு எதிராக பலத்த குரல்கள் எழுந்தன. அந்த காரணத்துக்காகவே அவர் பா.ஜ.க.விலிருந்து நீக்கப்பட்டார். ஆனாலும் அதற்காக அவர் கவலைப்படவில்லை.
அவரது வாதத் திறமையால் குற்றவாளிகளில் ஒருவர் விடுவிக்கப்பட்டபோது அவரைப் பலரும் பாராட்டினர். பா.ஜ.க.வும் மீண்டும் அவரை கட்சியில் சேர்த்துக் கொண்டது. ஒரு வழக்கில் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டவர் தரப்பில் நியாயம் இருக்கிறது என்று தெரியவந்தால், நீதியை நிலைநாட்ட அவருக்கு ஆதரவாக வாதாடுவதில் தவறில்லை என்பது அவரது கருத்து. இதே போன்று, ராஜீவ் கொலையாளிகளுக்கு ஆதரவாக அவர் ஆஜராக முன்வந்தபோது அவரின் செயல்மீது யாரும் கேள்வி எழுப்பவில்லை. அவரது துணிச்சல் பாராட்டுக்குரியது.
மனு சர்மா என்பவர் தனது காதலியை துண்டு துண்டாக வெட்டிக் கொலை செய்த வழக்கில் அவருக்காக ஜேத்மலானி வாதாடினார். இதை அவரது நண்பர்களே விரும்பவில்லை. ஆனாலும் அவர் தொழில் தர்மத்தை விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.
அரசியலில் ஊழலை எதிர்க்கிறீர்கள். ஆனால், நீதிமன்றத்தில் ஊழல்பேர்வழிகளுக்கு ஆதரவாக ஆஜராகிறீர்கள். அது எப்படி என்று கேட்டபோது, ஊழல் செய்து சட்டவிரோதமாக பணம் சேர்த்தவர்களில் பலர் காங்கிரஸ்காரர்களாக இருப்பார்கள் அல்லது அவர்களுக்கு கூட்டாளிகளாக இருப்பார்கள். பணக்காரர்களிடம் அதிக கட்டணம் வாங்கிக் கொண்டு அவர்களுக்காக வாதாடுவது எனது தொழில். அதே நேரத்தில் ஊழல் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பது எனது கொள்கை என்று பதில் சொன்னார் ராம் ஜேத்மலானி.
ராம்நாத்ஜிக்காக பல வழக்குகளில் அவர் வாதாடியபோதும் அதற்காக அவர் கட்டணம் ஏதும் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. ராம்நாத்ஜி அவரிடம் ஒரு முறை வழக்குக்காக உங்களை (ஜேத்மலானி) நாடி வருபவர்களிடம் கட்டணத்தை எப்படி நிர்ணயிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டபோது, அது எனது வாடிக்கையாளரின் பர்ஸ் கனமாக இருப்பதையும், அவரது பிரச்னைகளையும் பொருத்தது என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினார். 
வழக்குரைஞர் என்ற வகையில் அவர் சட்ட அறிவு நிறைந்தவர். அவரது ஞாபக சக்தியும் அலாதியானது. வழக்கின் தன்மையை அறிந்துகொண்டு, அதிலுள்ள சட்ட நுணுக்கங்களை முழுமையாகத் தெரிந்துகொண்டு தன் கட்சிக்காரருக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனை தவறானது என்று நிரூபித்து அவரை விடுவிப்பது அவருக்கே கைவந்த கலை.
ஜனநாயகவாதியான ஜேத்மலானி, சர்வாதிகாரம் எந்த உருவத்தில் வந்தாலும் அதனை எதிர்த்துக் குரல்கொடுக்கத் தயங்கியதில்லை. 2013-ஆம் ஆண்டு, கட்சி மேலிடத்தை எதிர்த்து போர்க்கொடி தூக்கியதற்காக அவர் பா.ஜ.க.விலிருந்து நீக்கப்பட்டார். ஆனால், எதற்கும் அசராத ஜேத்மலானி, தான் கட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்டது சட்ட விரோதமானது, ஜனநாயகத்துக்கு எதிரானது என்று கூறி வழக்கு தொடுத்தார். இறுதியில் அவரது இடைநீக்கத்தை பா.ஜ.க. திரும்பப் பெற வேண்டியதாயிற்று.
போலித்தனம் என்பது அவரது அகராதியில் இல்லை. தனக்கு மனதில் பட்டதை செயல்படுத்த அவர் ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை. வாழ்க்கையில் தனக்கென சில நியதிகளை வகுத்துக்கொண்டு அதை இம்மியும் பிசகாமல் கடைப்பிடித்து வந்தார். அவர் சாதாரண மனிதர் அல்லர், உன்னதமானவர். சட்டம் மற்றும் அரசியல் உலகில் அவரைப் போன்ற ஒருவரை இனி காண்பது அரிது.
கட்டுரையாளர்:
ஆசிரியர், துக்ளக்

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/12/கூண்டுக்குள்-சிக்காத-சட்ட-மேதை-3232245.html
3232244 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு தேவை ப. இசக்கி DIN Thursday, September 12, 2019 01:22 AM +0530
படித்துவிட்டு வேலை தேடும் இளைஞர்களின் பெரும் கனவுகளில் ஒன்று ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். உள்ளிட்ட குடிமைப் பணி. சமூக அந்தஸ்து, அதிகாரம், பணிப் பாதுகாப்பு, வசதியான வாழ்க்கை, சேவை செய்ய வாய்ப்பு என்பதோடு, நாட்டின் அதிகார வர்க்கத்தின் முக்கிய அங்கம் என்பதால் குடிமைப் பணி மீது அத்தனை ஆசை.
ஆனால், கடந்த 5 மாதங்களில் 2 ஐ.ஏ.எஸ். மற்றும் 1 ஐ.பி.எஸ். என 3 பேர் தங்களது குடிமைப் பணியை ராஜிநாமா செய்துள்ளனர். இவர்களில் 2 பேர் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒருவரது பூர்வீகம் கேரளம். காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த எஸ். சசிகாந்த் செந்தில், கர்நாடக மாநிலத்தின் ஐ.ஏ.எஸ். (2009 ஆம் ஆண்டு குழு) அதிகாரி. அதே மாநிலத்தில் ஐ.பி.எஸ். (2011)அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர் கே. அண்ணாமலை. இவரும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவரே. மிஸோரம் மாநிலத்தில் ஐ.ஏ.எஸ். (2012) அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர் கண்ணன் கோபிநாத். இவர் கேரளத்தைச் சேர்ந்தவர். இவர்கள் 3 பேரும் அண்மையில் தங்களது பணியை ராஜிநாமா செய்துள்ளனர்.
இவர்கள் தங்களது ராஜிநாமாவுக்கான காரணங்களாக, ஒருவர் காஷ்மீர் பிரச்னையைச் சுட்டிக்காட்டி தனக்கு கருத்துச் சுதந்திரம் இல்லை என்கிறார். இன்னொருவர் ஜனநாயகம் ஆபத்தில் இருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். மற்றொருவர், தாம் இந்தப் பணியில் இருப்பதால் குடும்பத்தின் முக்கிய நிகழ்ச்சிகளை தவிர்க்க வேண்டி வருவது வருத்தத்தை ஏற்படுத்துவதாகக் கூறியுள்ளார். அவர்களின் இந்த கருத்துகள் ஏற்புடையதா, இல்லையா என்பது விவாதத்துக்குரியதாக இருக்கலாம். ஆனால், சில சிந்தனைகள் தவிர்க்க முடியாதவை.
குடிமைப் பணியை ராஜிநாமா செய்துள்ள இவர்கள் மூவருமே 40 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். இவர்களது பணி அனுபவக் காலம் என்பது 7 முதல் 10 ஆண்டுகள் மட்டுமே. குடிமைப் பணிக்கு தேர்வு செய்யப்படுவோருக்கு முதலில் பிரத்யேக பயிற்சி நிலையங்களில் வகுப்பறை பயிற்சி,  பின்னர் மாவட்டங்களில் களப் பயிற்சி. அதன்  பிறகு சார்பு அதிகாரிகளாக பணி நியமனம் பெறுவர். குறிப்பிட்ட காலத்துக்குப் பிறகு அரசுத் துறைகளில் தனி அதிகாரத்துடன் பணி நியமனம் செய்யப்படுவர். அதற்கு சுமார் 5 ஆண்டுகள் வரை ஆகலாம். அதன் பிறகுதான் அவர்களது உண்மையான திறமை வெளிப்படுவதோடு, அவர்களுக்கு  முழுமையான பணி அனுபவமும் கிடைக்கும்.
இளம் அதிகாரிகள் தங்களது திறமையை வெளிப்படுத்தவும், பல்வேறு துறைகளில் பணி அனுபவம் பெற்று அதில் முதிர்ச்சி அடையவும் சுமார் 15 முதல் 20 ஆண்டுகள் வரை ஆகலாம். ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு எஞ்சியுள்ள 10, 15 ஆண்டுகளில்தான் அவர்கள் அதுவரை பெற்ற பணி அனுபவத்தையும், முதிர்ச்சியையும் அரசு நிர்வாகத்தில் முழுமையாக வெளிப்படுத்தலாம் என்பது குடிமைப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகளின் கருத்து. 
இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில், புத்திக் கூர்மையுள்ள, திறமைவாய்ந்த இளைஞர்களை தனியார் நிறுவனங்கள் கொத்திக்கொண்டு போவதற்கு காத்திருக்கின்றன. அரசு வேலையைவிட தனியார் நிறுவனங்களில் திறமைக்கு தக்க அதிக ஊதியம் மற்றும் சலுகைகள் இளைஞர்களை ஈர்க்கின்றன. எனவே,  புத்திக் கூர்மையை நிரூபித்து வெற்றி பெற்றுள்ள குடிமைப் பணி இளைஞர்களுக்கு தனியார் துறையில் நல்ல வாய்ப்புகள் கிடைத்திருக்கலாம்.
சிலர், அரசு வேலை கிடைப்பதற்கு முன்போ அல்லது அதன் பிறகோ தனியாக ஏதேனும் தொழிலில் ஆர்வம் கொண்டவராக அதைச் செய்து கொண்டிருந்திருக்கலாம். அந்தத் தொழில் நல்ல வளர்ச்சி அடைந்து பணம் கொட்டத் தொடங்கியதும் கூடுதல் கவனம் செலுத்தினால் மேலும் வளர்ச்சி உறுதி என்ற நிலையில் அரசுப் பணியில் ஏதேனும் நெருக்கடி வந்தால் வேலையை ராஜிநாமா செய்யலாம்.
அரசு வேலை, அதுவும் குடிமைப் பணி என்பது மிகவும் பொறுப்புள்ள, கால நேரம் பார்க்காமல் செய்ய வேண்டிய பணி.  சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்னை மற்றும் இயற்கை பேரிடர்  போன்ற நிகழ்வுகளில் அவர்கள் ஆற்ற வேண்டிய களப் பணி அதிகம்.  
இன்றைய நிலையில் சேவை செய்ய விரும்பும் குடிமைப் பணி அதிகாரிகளுக்கு வாய்ப்புகள் ஏராளம். அரசுகளும் அல்லது உயர் அதிகாரிகளும் தங்களை அவமானப்படுத்துவதாக எண்ணினாலும் சரி, முக்கியத்துவம் இல்லாத துறைகளுக்கு மாற்றம் செய்தாலும் சரி, அரசின் அமைப்பிலும், செயல்பாட்டிலும் குறைகள் இருந்தாலும் சரி,  அரசின் திட்டங்களில் கோளாறுகள் இருந்தாலும் சரி, அவற்றையெல்லாம் அமைப்புக்குள் இருந்து கொண்டு அவற்றைச் சீர்படுத்த முயற்சிக்கலாம்.  ஓடி ஒளிந்து கொள்வது குடிமைப் பணிக்கு அழகல்ல.
ஒழுக்கமும், நேர்மையும், திறமையும், பணியாற்ற ஆர்வமும் உள்ள அதிகாரிகளுக்கு மக்கள் ஆதரவு எப்போதும் உண்டு என்பது சமீபகாலமாக பல்வேறு தருணங்களில் நிரூபிக்கப்பட்டு வருகிறது. எனவே,  குடிமைப் பணி அதிகாரிகள் தாங்கள் பணியாற்றும் இடங்களில் மக்களுக்கு எந்த விதத்திலும் சேவையாற்றலாம்.  எல்லாத் துறைகளிலும் அரசின் சேவை தேவை உள்ள மக்கள் உள்ளனர். ஆதலால், தனது திறமைக்கோ, அனுபவத்துக்கோ ஏற்ற பணி வழங்கவில்லை எனக் கூறிவிட்டு ராஜிநாமா செய்வதை ஏற்க முடியாது.
குடிமைப் பணி அதிகாரிகள்கூட ஒரு வகையில் சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகிகளுக்கு  ஒப்பானவர்கள்தான். நாடு சுதந்திரம் அடைய நமது முன்னோர் குடும்பம், சொத்து, சுகத்தை துறந்து, பல்வேறு இன்னல்களை எதிர்கொண்டுதான் வெற்றி பெற்றனர். சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு நாட்டையும், மக்களையும் முன்னேற்ற அர்ப்பணிப்புள்ள அதிகாரிகள் அவசியம்.  அதில் குடிமைப் பணி முக்கியமானது.
எனவே,  குடிமைப் பணி அதிகாரிகளுக்கு சுதந்திரப் போராட்ட தியாகிகளின் மனப்பான்மை இருக்குமானால் ராஜிநாமா செய்ய மனம் ஒப்பாது. அப்படிப்பட்ட மனநிலை இல்லாமல்கூட இருக்கலாம். ஆனால்,  பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் மனநிலை இல்லை என்றால் அவர்கள் குடிமைப் பணிக்கு வராமலேயே இருந்திருக்கலாம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/12/அர்ப்பணிப்பு-உணர்வு-தேவை-3232244.html
3231625 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அந்தப் பேதை யார்? சீனி. விசுவநாதன் DIN Wednesday, September 11, 2019 01:40 AM +0530 தமிழ் மொழிக்கு அழியாத உயிரும், ஒளியும் இயலுமாறு பற்பலப் பணிகளைச் செவ்வனே ஆற்றியவர் மகாகவி பாரதி.
நாட்டின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த நிலையிலும்,  தமிழ் மொழி வளர்ச்சிப் பணியிலும் மகாகவி பாரதி சிந்தை செலுத்தினார். ஆம்; தேச பக்தியை வளர்க்கும் படைப்புகளை உருவாக்கிய அதேபோதில், தமிழ்ப் பக்தியையும் மகாகவி பாரதி வளர்த்தார் என்பதை அவருடைய எழுத்துகள் நமக்கு அறிவிக்கின்றன.
இயன்ற வரை தமிழே பேசுவேன்;
தமிழே எழுதுவேன்; சிந்தனை
செய்வது தமிழிலே செய்வேன்

என்று சங்கற்பம் செய்து கொண்டவர் மகாகவி பாரதி.
தெள்ளுற்ற தமிழமுதின் சுவை கண்டார்
இங்கமரர் சிறப்புக் கண்டார்

என்று தமிழின் சுவையை அமுதுக்கு ஒப்பாகச் சிறப்பித்துப் பாடிய மகாகவி பாரதி, தமிழ் பேசும் மக்களைத் தமிழ்ச் சாதி என்றே குறிப்பிட்டு எழுதியும் மகிழ்ந்தார்.
தமிழ் மொழி வளர்ச்சியில், மகாகவி பாரதி அக்கறை செலுத்திய அதேபோதில், தமிழறிஞர்களும் அக்கறை செலுத்த வேண்டும் என்பதையே பெரிதும் விரும்பினார்.
தமிழ் மொழி வளர்ச்சியில் மகாகவி பாரதி அக்கறை செலுத்த வேண்டியதற்கான காரணம் யாதாக இருக்க முடியும்? மகாகவி பாரதி காலத்தில் வாழ்ந்த ஆங்கிலம் கற்ற அறிஞர்களில் பலர் பிரதேச மொழிகளுக்குப் பதிலாக, அந்த இடத்தில் ஆங்கிலம் அமர்ந்து கொள்ளும் என்று நம்பினர்; நம்பியதோடு மட்டுமல்லாமல், சுதேச பாஷைகள் இருந்த இடம் தெரியாமல்போய், ஆங்கிலமே நிலைபெற்று நிற்கும் என்று பேசவும் தலைப்பட்டனர்.
இந்த நிலையில், தமிழ் மொழியின் சிறப்புப் பற்றி மகா மகோபாத்தியாய உ.வே.சாமிநாதையர் திருவாரூரில் பேசியதை மகாகவி பாரதி 7.11.1908ஆம் தேதிய இந்தியா பத்திரிகையில் பிரசுரம் செய்தார்; பிரசுரம் செய்தபோது தம்முடைய கருத்தாக மகாகவி பாரதி இவ்வாறு எழுதினார்:
தமிழ்ப் பாஷை இறந்துபோய்விடும் என்றும், நமது நாட்டின் எல்லாப் பாஷைகளுக்குமே பிரதியாக இங்கிலீஷ் பாஷை ஏற்படும் என்றும் நம்பிய மூடர்கள் சுமார் 10 வருஷங்களின் முன்பு நமது ஜனங்களிலே பலர் இருந்தார்கள். இப்போதும்கூட அந்த நம்பிக்கையுடையவர் ஆங்கிலேயர்களிலே அனேகர் இருக்கின்றார்கள். இந்தியாவிலுள்ள பாஷைகளெல்லாம் மடிந்துபோய், அவற்றினிடத்திலே இங்கிலீஷ் நிலவ வரும் என்பது இவர்களுடைய எண்ணம். 
இஃது இவ்வாறு இருப்ப, மகா வித்துவான் ஸ்ரீ உ.வே.சாமிநாதையர், சில தினங்கள் முன்பு  இவ் விஷயம் குறித்துப் பேசியிருக்கிறார்.
தம் கருத்தைப் பதிவு செய்த மகாகவி பாரதி, உ.வே.சா.வின் பேச்சின் பகுதியையும் பிரசுரம் செய்துள்ளார். அந்தப் பகுதி வருமாறு:
அன்னியர்களைக் குறை கூறிப் பயனில்லை. தமிழ்ப் பாஷையின் செல்வங்களையெல்லாம் தக்கவாறு பயன்படுத்திக் கொள்ளாத குற்றம் நம்மவர்களையே சார்ந்ததாகும். அவ்வாறாயினும், நமது தாய் மொழி ஸாமானியத்தில் இறந்துவிடக் கூடியதன்று. பெரியோர்கள் இதனைக் கன்னித் தமிழ் என்று பெயரிட்டு அழைத்திருக்கிறார்கள். இது எக்காலமும் வனப்பும் இளமையும் மாறாத கன்னிகை ஆகும். இதற்கு முதுமையே கிடையாது; மரணமும் இல்லை.
திருவாரூரில் உ.வே.சா. ஆற்றிய உரையின் பகுதியை மகாகவி பாரதி வெளியிட்டதன் வாயிலாக நம் தமிழ் அறிஞர்கள் தமிழ் மொழிக்கு முதுமையும் இல்லை; மரணமும் இல்லை என்று சொல்லத்தக்கவாறு காலத்திற்கு ஏற்றவாறு தமிழின் மேன்மைக்கு உழைத்தல் வேண்டும் என்பதைப் புலப்படுத்தினார்.
உ.வே.சா.  1908ஆம் ஆண்டில் திருவாரூரில் பேசிய பேச்சை வெளியிட்ட நிலையில், சுமார் பத்து ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர், ஆங்கில ஆசிரியரான ஒருவரும் தமிழ் மெல்ல இனிச்  சாகும் என்று கூறக் கேட்டு மகாகவி பாரதி கொதித்து எழுந்தார். அந்த ஆங்கில ஆசிரியரைக் கூறத்தகாதவன் கூறினான் என்றும், அந்தப் பேதை உரைத்தான் என்றும் மிகக் கடுமையான சொற்களைப் பிரயோகித்து நிந்தனையும் செய்தார்.
மகாகவி பாரதி இயற்றி அருளிய தமிழ்த்தாய்  என்ற பாடலில்தான்...
இன்றொரு சொல்லினைக் கேட்டேன்இனி 
 ஏதுசெய் வேன்? என தாருயிர் மக்காள்! 
கொன்றிடல் போலொரு வார்த்தைஇங்கு 
கூறத் தகாதவன் கூறினன் கண்டீர்!
புத்தம் புதிய கலைகள் பஞ்ச
பூதச் செயல்களின் நுட்பங்கள் கூறும்;
மெத்த வளருது மேற்கேஅந்த
மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை.
சொல்லவும் கூடுவ தில்லை  அவை
சொல்லும் திறமை தமிழ்மொழிக்கில்லை;
மெல்லத் தமிழினிச்  சாகும்  அந்த
மேற்குமொழிகள் புவிமிசை யோங்கும்
என்றந்தப் பேதை உரைத்தான்ஆ! 
இந்த வசையெனக் கெய்திட லாமோ? 
சென்றிடு வீர் எட்டுத் திக்கும்கலைச் 
செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்!

என்ற பாடல் அடிகள் இடம்பெற்றுள்ளன.
கூறத் தகாத வார்த்தைகளைக் கூறிய அந்தப் பேதை யார்? என்பதை மகாகவி பாரதி தமிழ்த்தாய் பாடலில் குறிப்பிடவில்லை. அப்படியானால், மகாகவி பாரதி குறிப்பிட்ட அந்தப் பேதை யார்? என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆசை என்னுள் எழுந்தது.
இந்த நிலையில், 1979ஆம் ஆண்டு வாக்கில், மகாகவி பாரதி நூல்களை மட்டும் பதிப்பித்து வெளியிடுவதற்கென்றே தோற்றுவிக்கப்பட்ட பாரதி பிரசுராலயத்தின் நிறுவனரும், பாரதியின் இளவலுமான சி.விசுவநாத ஐயரின் தொடர்பு எனக்குக் கிட்டியது. என் பாரதி நூல்கள் பணியை அறிந்து மகிழ்ந்து, நான் மேற்கொண்டுள்ள பணிக்கு ஊக்கமும் உற்சாகமும் அளித்தார். அவரிடமிருந்து 1935ஆம் ஆண்டில் பதிப்பித்து வெளியிட்ட பாரதி நூல்கள்: கட்டுரைகள் நான்கு தொகுதிகளைப் பெற்றேன். கட்டுரைகளைக் கருத்தூன்றிப் படித்தேன்.
நான்காம் தொகுதியான சமூகம் என்னும் தலைப்பில் வெளிப்படுத்தியுள்ள பருந்துப் பார்வை என்ற கட்டுரையில்  அந்தப் பேதை யார்? என்பதற்கான அரிய குறிப்பு இடம்பெற்றிருக்கக் கண்டேன்.
பருந்துப் பார்வை  கட்டுரையில் அந்தப் பேதை யார்? என்கிற செய்தியைத் தெரிவிக்கும் பகுதி வருமாறு:
தக்ஷிணத்துப் பாஷைகளிலேஅதாவது, தமிழிலும், தெலுங்கிலும், கன்னடத்திலும், மலையாளத்திலும்சாஸ்திர (சயின்ஸ்) பாடம் கற்றுக் கொடுப்பதற்கு மேற்படி பாஷைகள் தகுதியில்லையென்று பச்சையப்பன் காலேஜ் தலைமை வாத்தியார் மிஸ்டர் ரோலோ என்பவர் சொல்லுகிறார். அவருக்கு இவ்விடத்துப் பாஷைகள் தெரியாது. ஸங்கதி தெரியாமல் விவரிக்கிறார்.
சாஸ்திர பரிபாஷையை நமது பாஷைகளில் மிகவும் எளிதாகச் சேர்த்துவிடலாம். மேலும், இயற்கை நடையிலே இங்கிலீஷைக் காட்டிலும் தமிழ் அதிக நேர்மையுடையது. ஆதலால், சாஸ்திரப் பிரவசனத்துக்கு மிகுந்த சீருடையது. இந்த ஸங்கதி நம்மவர்களிலேகூடச்  சில இங்கிலீஷ் பண்டிதருக்குத் தெரியாது. ஆதலால், மிஸ்டர் ரோலோவை நாம் குற்றம் சொல்வது பயனில்லை.
தமிழ்த்தாய் பாடலிலே, மிகக் கடுமையாகச்  சாடிய மகாகவி பாரதி வசனத்திலே எழுதியபோது, தென்னிந்திய மொழிகளின் சங்கதி தெரியாமல் மிஸ்டர் ரோலோ சொல்லிவிட்டார் என்று எழுதிய அதேபோதில், சாஸ்திரம் (சயின்ஸ்) கற்பிக்கத் தமிழ் மொழி நேர்மையும், மிகுந்த சீர்மையும் உடையது என்பதை இந்த ஸங்கதி நம்மவர்களிலேகூடச்  சில இங்கிலீஷ் பண்டிதருக்குத் தெரியவில்லையே! என்று வேதனையுடன் குறிப்பிடவும் செய்தார்.
மிஸ்டர் ரோலோ தொடர்பான அரிய செய்திக்குறிப்பை நான் கண்டறிந்தபோது, தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் பாரதி படைப்புகளை வெளியிடத் திட்டமிட்டபோது, மாமனிதர் சிலம்பொலி செல்லப்பனார்  பரிந்துரையின் பேரில், பாரதி பாடல்கள் ஆய்வுப் பதிப்பாக அமைய வேண்டும் என்ற காரணத்தால், பாரதி பாடல்களைக்  கால வரிசையில் தொகுத்து அளிக்கும் பொறுப்பை என்னிடம் ஒப்படைத்தது.
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகப் பதிப்பான பாரதி பாடல்கள் ஆய்வுப் பதிப்பு சீராகவும், செம்மையாகவும், நம்பகத்தன்மை கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதாக நான் கருதி, பல காலமாக அரும்பாடுபட்டு சேகரம் செய்து வைத்திருந்த மகாகவி பாரதி பொக்கிஷங்களை ஒழுங்குபடுத்தி, கைப்பிரதியாகவும், பின்னர் தட்டச்சும் செய்து, பதிப்புக்காக வழங்கினேன். அப்படி வழங்கப்பட்ட அரிய செய்திக்குறிப்புகளில் ஒன்றுதான் அந்தப் பேதை யார்? என்பதும்.
நான் அரும்பாடுபட்டுக் கண்டறிந்த அரிய கட்டுரையை, பல்கலைக்கழகப் பதிப்புக்காக வழங்கியதை முழுவதுமாகப் பதிப்பிக்காமல் சுருக்கமான அளவில் ஆய்வுப் பதிப்பில் பதிப்பித்தனர். பல்கலைக்கழக ஆய்வுப் பதிப்பில் காண்க: பாரதியார் கட்டுரைகள் (பருந்துப் பார்வை).  கூறத்தகாதவன் என்று மகாகவி பாரதியாரால் குறிக்கப்படுபவர் பச்சையப்பன் காலேஜ் தலைமை வாத்தியார் மிஸ்டர் ரோலோ என்பவர்... என்று மட்டுமே பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தக் குறிப்புரை மட்டுமே மிஸ்டர் ரோலோ என்ன கருத்தைத் தெரிவித்தார் என்பதை அறியப் போதுமான அளவில்  அமையவில்லை என்பது வேதனைக்குரியது.
கட்டுரையாளர்:
மகாகவி பாரதியார் 
ஆய்வாளர்.

(இன்று மகாகவி பாரதியாரின் 98ஆவது நினைவு நாள்)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/11/அந்தப்-பேதை-யார்-3231625.html
3230933 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நல்லது நினைப்போம் சா. பன்னீர்செல்வம் DIN Tuesday, September 10, 2019 01:40 AM +0530 வரைவு- தேசிய கல்விக் கொள்கை 2019 எனும் அறிக்கையை குணம் நாடி, குற்றமும் நாடி, அவற்றுள் மிகை நாடும் முறையில் முதலில் குணங்களை நாடும்போது முதலாவது, அங்கன்வாடி என்பதைத் தொடக்கப் பள்ளியுடன் இணைத்தல் என்பது குழந்தைகளின் பராமரிப்பு அடுத்தகட்டமான கல்வி கற்றலுக்கு ஆயத்தப்படுத்துதல்  இரண்டிற்கும் இணக்கமாகும்  திட்டமாகிறது.
இரண்டாவது இயல் 4-5-1-இல் குறைந்தது ஐந்தாம் வகுப்பு வரை, அதிகபட்சமாக எட்டாம் வகுப்புவரை கற்பித்தல் மொழி வட்டார மொழி  அல்லது தாய் மொழியாக அமைய வேண்டும்- எனவும் 4-7-1-இல் மாநிலங்களே அவர்களது பாடப் புத்தகங்களைத் தயார்படுத்தும். என்.சி.இ.ஆர்.டி. பாட நூல்களைத் தழுவியும் இருக்கலாம். இத்தகைய பாடப்புத்தகங்கள் அவரவர்தாய் மொழியில் இருப்பது உறுதி செய்யப்பட வேண்டும் எனவும் கூறுதல் வரவேற்புக்குரியது.
தொடக்கக் கல்வி மட்டுமல்ல மருத்துவம், பொறியியல் உள்ளிட்ட உயர்நிலைக் கல்வியும் தாய்மொழியில் அமைதலே இளையோரின் கற்றல்  திறனையும், சுய சிந்தனைத் திறனையும் எளிமைப்படுத்துவதாகவும், மேம்படுத்துவதாகவும் அமையும்.
அடுத்து, இயல் 4.3.1-இல் கலை மானுடவியல், அறிவியல், விளையாட்டு தொழிற்கல்வி ஆகிய துறைகளில் தங்களின் விருப்பத்துக்கேற்ப தேர்ந்தெடுக்க மாணவர்களுக்கு அதிக வாய்ப்பளிக்கப்படும் எனவும், இயல் 4.9-இல் பொதுத் தேர்வு பல தரப்பட்ட பாடங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். மாணவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்தமான பாடங்களைத் தேர்வு செய்து பொதுத் தேர்வு எழுத வகை செய்ய வேண்டும் எனவும் அமைதல் வரவேற்கத்தக்கது.
தற்போது, அரசு குறிப்பிட்ட பாடங்களைத் தொகுப்புகளாக்கி, அவற்றுள் ஏதேனுமொரு தொகுப்பைத் தேர்வு செய்துகொள்ள அனுமதிக்கிறது. அவ்வாறின்றி, மாணவன் தனக்கு  விருப்பத்திற்கும், திறனுக்கும், பாடங்களை ஒரு தொகுப்பாகக் கொள்ள வாய்ப்பளிக்க வேண்டும்.  அதாவது இயல் 11.1.1-இல் இளநிலைப் பட்டப்படிப்பு பற்றிய பகுதியில்  பாடங்களைத் தீர்மானிப்பதில் மாணவர்களுக்குப் போதுமான நெகிழ்வுத் திறன் வழங்கப்படும்.
மாணவர்கள் தங்களின் சிறப்புப் பாடப்பகுதியான மேஜர் (வரலாறு, வேதியியல், தத்துவம், கணிதம், மின்பொறியியல்) என்பவற்றுடன் கூடுதல் விருப்பப் பாடமாக இசை, தமிழ், இயற்பியல், புவியியல் என்பவற்றுள் ஒன்றையும் தேர்வு செய்யலாம். அதாவது முதன்மைப் பாடமாக இயற்பியலையும் கூடுதல்  விருப்பப் பாடமாக வரலாற்றையும் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என இருத்தல் பிளஸ் 1, பிளஸ் 2 வகுப்பு மாணவர்களுக்கும்  பொருத்தமாக வேண்டும்.
அடுத்து இயல் 4-9-5-இல் அடிப்படைத் தரவுகள்  திறன்கள் போன்றவற்றைச்  சோதிக்கும்  வகையில்  பொதுத் தேர்வுகள் மாற்றியமைக்கப்படும். இதன் குறிக்கோளாவது பள்ளிக்கு ஒழுங்காகச் செல்லும் மாணவர் எவ்விதப் பயிற்சி மையத்தின் உதவியும் இல்லாமல் சுய முயற்சியின் மூலம் தேர்வுகளில் வெற்றி பெறுமாறு மாற்றியமைப்பதாகும். 
பொதுத் தேர்வு என்பது, அடிப்படைக் கற்றல் திறன்கள், ஆய்வுத் திறன் ஆகியவற்றைப் பரிசோதிக்கும் வண்ணம் இருக்கும், பொதுத் தேர்வினை ஆண்டுக்கு இரண்டு முறை எழுதும் வகையில் தேர்வுகள் மாற்றிமைக்கப்படும் மாணவர்களின் மன அழுத்தத்தைக்  குறைத்து, பாடங்களை இலகுவாக்க, இறுதித் தேர்வு முறையை மாற்றி பருவத் தேர் வினை உள்ளடக்கிய பொதுத்தேர்வு முறை நடைமுறைப்படுத்தபடும்  என அமைதல்  முற்றிலும் வரவேற்புக்குரியது.
தற்போதைய முறையில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அனைத்துப் பாடங்களுக்குமாக பொதுத்தேர்வு என்பது இளம் வயது மாணவர்களைக் கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு உட்படுத்துவது நல்லதல்ல, குறிப்பாக பிளஸ் 1, பிளஸ் 2 வகுப்புகளுக்கு பாடங்களை ஒருங்கிணைந்த இரண்டாண்டு பாடத் திட்டமாக்கி, இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட பருவத் தேர்வுகளாகவும் ஒரு பருவத் தேர்வில் தோல்வியுறும் பாடத்தை அடுத்த பருவத் தேர்வில் சேர்த்து எழுதும்படியாகவும் அமைத்தல் அவசியமாகும். அவ்வாறே, பொதுத்தேர்வு என்பது பள்ளிப் பாடவேளைகளுக்கு அப்பால் தனிப் பயிற்சி தேவைப்படாத வகையில் அமைதலும் அவசியம்.
அடுத்து இயல் ஆறில், மூன்றாம் பாலினத்தவர், மாற்றுத்திறனாளிகள், மனவளர்ச்சி குன்றியோர் முதலானவர்களுக்கான கல்வி வசதி குறித்துக் குறிப்பிடுதல் கவனத்துக்கு உரியவாகின்றன. தற்போது அத்தகையவர்களுக்கான சிறப்புப் பள்ளிகள் தனியார் துறையாக இயங்குகின்றன. பல்வேறு காரணங்களால் அத்தகையவர்களின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டிருப்பதால், வட்டாரத்திற்கொரு அரசு சிறப்புப் பள்ளி அனைத்துக் கட்டமைப்புகளுடன் இயங்குதல் அவசியமாகிறது. 
அத்துடன் ஆசிரியப்பயிற்சிக் கல்லூரி ஒவ்வொன்றிலும்  சிறப்புப் பள்ளியில் பணியாற்றுவதற்கான சிறப்புப் பயிற்சிப் பிரிவு இணைக்கப்பட வேண்டும். 6-8-7-இல் குறிப்பிடப்படுமாறு சிறப்புப் பயிற்சி முடித்த சிறப்புக் கல்வியாளர்களை அந்தந்த வட்டாரத்தில் உள்ள அனைத்துப் பள்ளிகளுடனும்  பணி செய்வதற்குத் தேவையான எண்ணிக்கையில் நியமிக்கலாம். அவர்கள், கடுமையான அல்லது பல குறைபாடுகளைக் கொண்ட மாணவர்களின் மறுவாழ்வு மற்றும் கல்வித் தேவைகளைக் கவனிப்பதுடன், அத்தகைய மாணவர்கள் கல்வி மற்றும் திறன்களை வீட்டிலேயே பெறுவதற்கு பெற்றோர் மற்றும் பாதுகாவலர்களுக்கு உதவி புரியலாம்.
அடுத்து ஆசிரியர்கள் குறித்த இயல் 5-இல் நான்காண்டு கால ஒருங்கிணைந்த ஆசிரியப் பயிற்சிப் படிப்பு பற்றி விவரிக்கப்படுதலும் கவனத்துக்குரியதாகிறது. ஒருங்கிணைந்த ஆசிரியர் பயிற்சி என்பது பிளஸ் 1, பிளஸ் 2 வகுப்புகளுக்கான பாடப் பிரிவுகளில், தொடக்க, நடுநிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்க்கான பயிற்சி என்பதும் ஒரு பாடப் பகுதியாக வேண்டும். அவ்வாறே இளநிலைப்பட்டப் படிப்பில் 9,10-ஆம் வகுப்புகளுக்குரிய ஆசிரியப் பயிற்சியும் முதுநிலை பட்டப்படிப்பில் பிளஸ் 1, பிளஸ் 2  வகுப்புகளுக்கு உரிய ஆசிரியப் பயிற்சியும் விருப்பப் பாடங்களாக அமைந்தால், ஆசிரியராக விரும்புவோர் பள்ளிப் படிப்பும் பட்டப் படிப்பும் முடித்த பின்னர் மீண்டும் கல்லூரிச் சேர்க்கைக்கு அலைவதிலிருந்து விடுபடுவர்.  அத்துடன் அதே இயலில் கூறப்படுமாறு ஒருங்கிணைந்த ஆசிரியப் பயிற்சி பெறுவோர் அருகிலிருக்கும் பல்வேறு நிலைப் பள்ளிகளுடன் இணைந்து செயல்படுதல் என்பது ஆசிரியப் பயிற்சியை நிறைவான பயிற்சியாக்கும்.
அடுத்து, தொழிற்கல்வி குறித்தான  இயல் இருபதில் அனைத்துக் கல்வி நிறுவனங்களும் ஒரு தசாப்த காலப் பகுதியில்  தொழிற்கல்வியை தங்களின் கல்விச் சலுகைகளில் ஒருகட்டமாக ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். அவர்கள் ஐ.டி.ஐ.-க்கள், பாலிடெக்னிக்குகள், உள்ளுர் வணிகங்கள், தொழில்கள், மருத்துவமனைகள், பண்ணைகள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களுடன் ஒத்துழைப்பார்கள் எனக் குறிப்பிடுதல் அவசியமான மாற்றமாகும்.
அதே சமயம்  தொழிற்கல்வி என்பது கலைப் பாடங்களுடன் கூடுதல் விருப்பப் பாடமாக  அமைய வேண்டும். மருத்துவம், பொறியியல் உள்பட அனைத்துத் தொழில்துறைப் பாடங்களும் அந்தப் பருவநிலைக்கேற்ப அமைய வேண்டும். மருத்துவம் பொறியியல் முதலியவற்றில் உயர்நிலைப் பயிற்சி மட்டுமே மருத்துவக் கல்லூரி, பொறியியல் கல்லூரி எனத் தனி அமைப்புகளாக வேண்டும்.
இதன் மூலம் ஒவ்வொரு கல்வி நிலையமும் சிறிய அளவில் பொருள் விளைவித்து விற்பனை செய்யும் தொழிலகமாகவும், வணிக நிலையமாகவும், தொழில் முகமையாகவும், எளிய மருத்துவ ஆலோசனை பெறுமிடமாகவும் அமையும்.
இதனால் தொழில் வளர்ச்சி என்பது நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் பரவலாகும். மக்களுக்குத் தேவையான எளிய பொருள்கள் மலிவு விலையில் கிடைக்கும் சூழல் உருவாகும். இதனுடன் இயல் 16-05-02-இல் கூறப்படும், தொழில்முறைக் கல்வியோ, பொதுக் கல்வியோ தனித்து வழங்கும் நிறுவனங்கள் இரண்டையும் வழங்கும் நிறுவனங்களாக மாற வேண்டும் என்பதும் சரியான முடிவாகிறது.
அதே சமயம் தொழிற்கல்வி என்பது கிராமப்புற மாணவர்களை அவர்களுடைய பெற்றோரின் பரம்பரைத் தொழில்களில் தக்க வைத்தலாக அமையக் கூடாது. மாறாக, அவரவர் பரம்பரைத் தொழில்களிலிருந்து விடுபட்டு நவீன தொழில்களிலும், மின்னணுச் சாதனங்கள் தயாரித்தல் உள்ளிட்ட நவீன தொழில்நுட்பங்களிலும் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகளை வழங்குவதாக அமைய வேண்டும்.
இவ்வாறாக மத்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள புதிய கல்விக் கொள்கையில் உள்ள அம்சங்கள் குறித்து நல்லதையே நினைப்போம். துணை நிற்போம்.


கட்டுரையாளர்:
தலைமையாசிரியர் (ஓய்வு)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/10/நல்லது-நினைப்போம்-3230933.html
3230932 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தற்கொலை தீர்வு கிடையாது எஸ். ராஜசேகரன் DIN Tuesday, September 10, 2019 01:39 AM +0530 உலக தற்கொலை தடுப்பு விழிப்புணர்வு தினம் இன்று (செப்.10) கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.   உலகையே ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கும்  மிகப் பெரிய பிரச்னை தற்கொலை. ஓர் உயிர் உருவாவது என்பது போற்றுதற்குரிய செயலாகும்.  பிள்ளைப்பேறு என்பது பெற்றோர்களுக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய வரமாகும். அப்படி கிடைத்த அற்புதமான உயிரை அற்பக் காரணங்களுக்காக மாய்த்துக் கொள்வது வேதனை அளிப்பதாகும். 
இந்தியாவில் மட்டும் ஆண்டுக்கு 1,35,000 நபர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர்.  இது உலகின் தற்கொலை செய்து கொள்வோர் சதவீதத்தில் 17 சதவீதம் ஆகும். இந்தியாவில் தற்கொலை எண்ணிக்கையில் இரண்டாவது இடத்தில் தமிழகம் உள்ளது என்பது மற்றொரு அதிர்ச்சியான விஷயம்.  ஒவ்வொரு 24 மணி நேரத்துக்கும்  2 மாணவர்கள் தமிழகத்தில் தற்கொலை செய்துகொள்வதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
தற்கொலைக்கு பல்வேறு காரணங்கள் உள்ளன.  பெரும்பாலும் குழந்தைகள் மீது திணிக்கப்படும் எதிர்பார்ப்புகள் ஒரு முதன்மையான காரணமாகும். பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும் தங்களது ஆசைகளையும், கருத்துகளையும் குழந்தைகள் மீது காட்டுகின்ற அளவுகடந்த எதிர்பார்ப்பு அவர்களை மன அழுத்தத்துக்கு உள்ளாக்குகிறது. இதில் பெரும்பாலான குழந்தைகள் தன்னம்பிக்கை இல்லாததாலும், தாங்கள் தோற்றுவிடுவோம் என்ற பயத்தால்கூட தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர்.
ஒரு சிலருக்குப் பிடிக்காத பள்ளி, பிடிக்காத கல்லூரி, விருப்பமில்லாத படிப்பு இவற்றால் மனச் சோர்வு ஏற்படுகிறது.  அதன் விளைவு, தற்கொலை எண்ணங்கள் தோன்றக் காரணமாக அமைகின்றன.
ஒரு சில குழந்தைகளை மற்ற குழந்தைகளோடு ஒப்பீடு செய்யும்போது  மனஅழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நன்றாகப் படிக்கும் குழந்தை மீது மட்டும் பாசத்தைக் காட்டியும் குறைவான மதிப்பெண் பெற்ற குழந்தைகளை சில பெற்றோர் வெறுக்கவும் செய்கின்றனர். ஆனால், பலவீனமான குழந்தைகளுக்குத்தான் பாசம் அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது.  படிப்பை வைத்து பாசத்தைச் செலுத்துவது குடும்பத்தில் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிடும்.
ஒரு சில குழந்தைகள் குடும்பச் சூழ்நிலையாலும், சமுதாயப் புறக்கணிப்புகளாலும் தாழ்வு மனப்பான்மையாலும் அவதிப்படுவர். மன நோயால் பாதிக்கப்பட்டோர், போதைப்பொருள் பழக்கம் கொண்டவர்கள், குடும்பத்தில் தற்கொலை பின்னணி உள்ளவர்கள், தேவையின்றி உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள், பாலியல் வன்முறைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், சுயமரியாதையில் அவமதிப்பு ஏற்பட்டவர்கள், பெற்றோர்களிடையே தினசரி ஏற்படும் கருத்து வேறுபாடுகளால் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தற்கொலை வாய்ப்புள்ளவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்.
எந்த நிகழ்வையும் இவர்கள் தனக்கு மட்டுமே நிகழ்ந்ததாக விரக்தியடைவார்கள்.  சுய பச்சாதாபத்தை தேடிக்கொள்ள முயற்சிப்பார்கள். சிறிய பிரச்னைக்குக்கூட சிறகொடிந்து விடுவார்கள்.  இவர்கள் மூளையில் சில ரசாயன உற்பத்தி குறைவாக இருப்பதற்கும் வாய்ப்புகள் உண்டு. 
தற்கொலை முயற்சியில் ஒரு முறை ஈடுபட்ட ஒருவர், மீண்டும் தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடுவதற்கு அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளன. தற்கொலை எண்ணமுடையவர்கள், தனிமையில் இருக்கும்போது தனக்குச் சாதகமாக அதைப் பயன்படுத்தி தற்கொலைக்கு பெரும்பாலும் பின்வரும் முறைகளைக் கையாள்வார்கள். தூக்கு மாட்டிக் கொள்ளுதல், விஷம் அருந்துதல், மருந்துப் பொருள்களைச் சாப்பிடுதல், விவசாய வீடுகளில் வைக்கப்பட்டுள்ள பூச்சி மருந்துகளைச் சாப்பிடுதல், வாகனங்கள் முன்பு விழுந்து தற்கொலை செய்தல் ஆயுதங்களால் தன்னைத் தானே தண்டித்துக் கொள்ளுதல் என முயற்சிக்கின்றனர்.
தற்கொலையைத் தடுப்பதற்கு சில வழிமுறைகள் உள்ளன.  தற்கொலை எண்ணம் கொண்டவர்களை தீவிரமான மனநல ஆலோசனைக்கு உட்படுத்தி அவர்களிடமிருக்கும் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் தீர்ப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும். மேலும், மன அழுத்தம் ஏற்படுவதற்கான காரணங்களைக் கண்டறிய வேண்டும்.  பிரச்னைகளுக்கான காரணங்களை அகற்றினாலே அவர்கள் இயல்பு நிலையை அடைவர்.
பெரும்பாலும் இது வற்புறுத்தலால் ஏற்படும் விளைவாகும்.  எனவே, வற்புறுத்தலைத் தவிர்க்க வேண்டும். உலக அளவில் சாதித்த மனிதர்களுடைய வாழ்க்கைச் சரித்திரங்களை பாதிப்புள்ளோரிடம் கூற வேண்டும்.  அவர்கள் சந்தித்த சோதனைகளுக்கு முன்பு நமது சோதனைகள் பெரிதல்ல என்பதை உணர்த்த வேண்டும். தேர்வில் தோல்வி அடைந்தால் அல்லது சாதிக்க முடியாமல் போனவர்களைக் குத்திக் காட்டுவதோ, கடிந்து கொள்வதோ கூடாது; ஏனெனில், அது தன்னம்பிக்கையை தகர்த்து விடும்.
ஒருவரை அவமானப்படுத்தி அவர்கள் திறமையை வெளிக்கொண்டு வர முடியாது.  நம்பிக்கையூட்டி அவர்களை ஆசுவாசப்படுத்துவதன் மூலம்தான் அவர்கள் நேர்மறையாக சிந்திக்கத் தொடங்குவார்கள். திறமை குறைவான நபர்களுக்கு, அவர்களுக்கு இருக்கும் பிற வாய்ப்புகளைச் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.
பள்ளிகளில் வித்தியாசமாக நடந்துகொள்ளும் மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் அறிந்து, பெற்றோர்களுக்கு தகவல் தெரிவிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடன் மனம் விட்டுப் பேச வேண்டும்.
பள்ளிகளில்  தற்கொலைத் தடுப்புக்கான வழிகாட்டுதல் மையம் அமைக்குமாறு தற்போது பள்ளிக் கல்வித் துறை வலியுறுத்தி வருகிறது. வெளிநாடுகளைப் போல அடிக்கடி மனநல மருத்துவர்களைக் கண்டறிந்து சந்தித்து பிரச்னைகளைப் பேசுகிற பழக்கம் இருந்தால் மிகவும் நல்லது. மேலும், குழந்தைகளை வளர்க்கும்போதே சூழ்நிலைக்கேற்றவாறு வாழுதல், தன்னம்பிக்கையுடன் செயல்படுதல், சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளுதல், தேவை ஏற்படின் பிறர் உதவியை நாடுதல் போன்ற பண்புகளை விதைக்க வேண்டும்.
குழந்தைகளுக்கு ஏமாற்றங்களையும், தோல்விகளையும் தாங்கும் மனப்பக்குவத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.  நாம் நினைத்தவுடன் அந்தச் செயல் நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைப் போக்க வேண்டும். தற்கொலை என்பது ஒரு சமூகக் குற்றம் என்பதைக் குழந்தைகளுக்கு உணர்த்த வேண்டும்.  
நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகளை விதைக்க வேண்டும்.  எப்போதும் அவர்களை தனிமையில் இருக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.  அவர்களோடு தினமும் மனம் விட்டுப் பேசவேண்டும். மொத்தத்தில் அவர்களுக்கு சாதிக்கும் உணர்வை ஏற்படுத்தி, வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே என்பதை உணர்த்த வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/10/தற்கொலை-தீர்வு-கிடையாது-3230932.html
3230381 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பா.ஜ.க. மீண்டும் தனித்துப் போட்டி? ஜெ. ராகவன் DIN Monday, September 9, 2019 03:07 AM +0530 மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் இன்னும் இரண்டு மாதங்களில்  சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. 
கடந்த தேர்தலைப் போலவே இந்த முறையும் தனித்துப் போட்டியிடவே பா.ஜ.க விரும்புகிறது.
கடந்த மக்களவைத் தேர்தலில் சிவசேனை கட்சியுடன்  பா.ஜ.க. கூட்டணி அமைத்துத்  தேர்தலைச் சந்தித்தது. இரு கட்சிகளும் சம இடங்களில் போட்டியிட்டன. அப்போது அடுத்துவரும் சட்டப்பேரவைத் தேர்தலிலும் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிடலாம் என  சிவசேனை கட்சியிடம் பா.ஜ.க. தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், இப்போது பா.ஜ.க.வின் நிலையில் திடீர் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது.
மக்களவைத் தேர்தலில் மோடி-
அமித் ஷா தலைமையில் போட்டியிட்ட பா.ஜ.க. அதிக இடங்களை வென்று தனிப் பெரும்பான்மையுடன் மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடித்துள்ளது. இது மகாராஷ்டிர மாநில பா.ஜ.க.  தலைவர்களுக்கு புதிய உத்வேகத்தைக் கொடுத்துள்ளது. மாநிலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி நாளுக்கு நாள் பலவீனமடைந்து வருவதும் அதன் கூட்டணிக் கட்சியான தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் செல்வாக்கு சரிந்து வருவதும் பா.ஜ.க. நிலைப்பாட்டின் மாற்றத்துக்கு முக்கியக் காரணமாகும். தனித்துப் போட்டி என்ற முடிவுடன் அதிக இடங்களில் போட்டியிட்டால் நிச்சயம் வெற்றி உறுதி என்று பா.ஜ.க. கணக்குப் போடுகிறது.
கடந்த மக்களவைத் தேர்தல் உடன்பாட்டின்போதே அடுத்து வரும் சட்டப்பேரவைத்  தேர்தலில் சிவசேனை கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிடுவது என்றும் தொகுதிகளை பா.ஜ.க.-சிவசேனை இரண்டும் சமமாகப் பிரித்துக் கொள்வது என்றும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன் சிவசேனைத் தலைவர் உத்தவ் தாக்கரேயைச் சந்தித்த அப்போதைய பா.ஜ.க. தலைவர் அமித் ஷா வெளிப்படையாக இதை அறிவித்தார். ஆனால், இப்போது அதைச் செயல்படுத்துவதில் பா.ஜ.க. ஆர்வம் காட்டாமல் விலகி நிற்கிறது.
கடந்த 2014 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் சிவசேனை கட்சியுடன் தொகுதி உடன்பாடு செய்துகொண்டு போட்டியிட பா.ஜ.க. முயற்சி மேற்கொண்டது. ஆனால், அந்த முயற்சி தோல்வி அடைந்ததால் தனித்துப் போட்டியிட வேண்டியதாயிற்று. சிவசேனையுடன் கூட்டணி இல்லாததால் முடிவு எப்படி இருக்குமோ என்ற கவலையுடன் பா.ஜ.க. போட்டியிட்ட போதிலும் எதிர்பாராத விதமாக 122 தொகுதிகளில் வென்றது. இதைத் தொடர்ந்து காங்கிரஸ்-தேசியவாத காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசிடமிருந்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது. (தேர்தலுக்குப் பின் பாஜகவை சிவசேனை ஆதரித்தது குறிப்பிடத்தக்கது.)
2014-ஆம் ஆண்டு சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் மொத்தம் உள்ள 288 தொகுதிகளில் 122 இடங்களில் பா.ஜ.க. வென்றது. இந்த முறை எப்படியும் 145 தொகுதிகளில் வென்று பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று அந்தக் கட்சியின் மூத்த தலைவர்கள் கூறி வருகின்றனர். மாநில பா.ஜ.க. தலைவர் சந்திரகாந்த் பாட்டீலும் பா.ஜ.க.
-சிவசேனை இடையே சமமான தொகுதிப் பங்கீடு என்பது சரிபட்டு வராது என்று பேசி வருகிறார்.
ஏற்கெனவே அளிக்கப்பட்ட உறுதிமொழியின்படி கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிடுவது என்ற தார்மீக நிர்ப்பந்தம் பா.ஜ.க.வுக்கு இருந்தாலும் இப்போது அந்த உடன்பாட்டில் மாற்றம் வேண்டும் என்று பா.ஜ.க. நினைக்கிறது. அதாவது  சிவசேனை, தங்களுக்கான தொகுதிகளைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அதற்கு ஒத்துவராவிட்டால் தனித்துப் போட்டி என்ற முடிவில் பா.ஜ.க. இருப்பதாகத் தெரிகிறது.
2014-ஆம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலில் பா.ஜ.க. 122 இடங்களிலும், சிவசேனை 63 இடங்களிலும், காங்கிரஸ்-தேசியவாத காங்கிரஸ் கூட்டணி 41 இடங்களிலும் வெற்றி பெற்றன. தற்போதுள்ள நிலையில் வெற்றிபெற்ற 122 இடங்களிலும்  பா.ஜ.க. போட்டியிடுவது, அதேபோல சிவசேனை 63 இடங்களில் மீண்டும் போட்டியிடுவது, எஞ்சியுள்ள தொகுதிகளை, அதாவது எதிர்க்கட்சிகள்,  உதிரிக் கட்சிகள் மற்றும் சுயேச்சைகள் போட்டியிட்டு வென்ற 108 தொகுதிகளை சிவசேனையுடன் பேசி பிரித்துக் கொள்வது என்றும் அதற்கான வழிமுறைகளை உருவாக்குவது என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
இதனிடையே 12-க்கும் மேலான பிற கட்சிகளின் எம்.எல்.ஏ.க்கள் பா.ஜ.க. மற்றும் சிவசேனை கட்சியில் ஐக்கியமாகிவிட்டனர். தேர்தல் நெருங்குவதால் மேலும் சிலர் வருவார்கள் என்றும் கருதப்படுகிறது. சிவசேனையுடன் கூட்டணி அமைந்தால் அந்தக் கட்சிக்கு அதிகபட்சம் 100 இடங்களுக்கு மேல் ஒதுக்குவதில்லை என்ற முடிவில் பா.ஜ.க. இருப்பதாகத் தெரிகிறது.
அதாவது, மொத்தம் உள்ள 288 தொகுதிகளில் ஆட்சியைப் பிடிக்க வேண்டுமானால் 145 இடங்களில் பா.ஜ.க. வெற்றி
பெற வேண்டும். எனவே 160 இடங்களில் போட்டியிட்டால் எப்படியும் 145 என்ற இலக்கை எட்டிப் பிடித்துவிடலாம் என்று பா.ஜ.க. கருதுகிறது. ஆனால், சிவசேனை கட்சி இதை ஒருபோதும் ஏற்க வாய்ப்பில்லை. பா.ஜ.க.வின் செல்வாக்கு உயர்ந்துள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவும் சிவசேனை தயாராக இல்லை. 
இன்னும் இரண்டு மாதத்தில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் நடைபெற உள்ளதால் சிவசேனையுடன் கூட்டணியா அல்லது தனித்துப் போட்டியா என்று முடிவு செய்ய வேண்டிய நிலையில்  பா.ஜ.க. உள்ளது.
பா.ஜ.க.வின் விருப்பம் தனித்துப் போட்டியிடுவதுதான். மகாராஷ்டிரத்தில் அண்மையில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்ற மத்திய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா, சிவசேனை கட்சித் தலைவர் உத்தவ் தாக்கரேவிடம் பேசிவிட்டு கூட்டணி பற்றி முறையாக அறிவிப்பார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், அது நடக்கவில்லை.
கடந்த தேர்தலைப் போலவே துணிச்சலுடன் தனித்துப் போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுவோம். ஒருவேளை எதிர்பார்த்த வெற்றி கிடைக்காவிட்டால் ஆட்சியமைக்கும் நிலையில் சிவசேனையின் ஆதரவைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்ற தைரியத்தில் பா.ஜ.க. இருப்பதாகவே தெரிகிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/09/பாஜக-மீண்டும்-தனித்துப்-போட்டி-3230381.html
3230380 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மக்களாட்சி மேன்மை அடைய... க. பழனித்துரை DIN Monday, September 9, 2019 03:06 AM +0530 மக்களாட்சியின் மாண்பினை உறுதிப்படுத்தும் அடிப்படைக் கூறுகளில் ஒன்று சபைகளில் வைக்கும் அறிவார்ந்த விவாதங்கள். இந்த அறிவார்ந்த விவாதங்கள்தான் ஒரு ஜனநாயகத்தை உயர் நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும் கருவி.
ஆனால், இந்த உயர்ந்த நிலையை ஒரு ஜனநாயக நாடு அடைய வேண்டுமேயானால் அதற்கு மிக முக்கியத்தேவை அந்த நாட்டு மக்களுக்கு  அரசியல்,  அரசாங்கம், ஆளுகை, நிர்வாகத்தின் கட்டமைப்புகள் குறித்து ஒரு பொதுப் புரிதல் தேவை.
மக்களாட்சி நடைபெறும் நாட்டில் பொதுமக்களுக்கு அரசியல், ஆளுகை, அரசு மற்றும் நிர்வாகம் பற்றி பொதுப் புரிதல் ஏற்பட்டுவிட்டால், அந்த நாட்டில் மக்கள் தங்களுக்கு யார் தலைவராக வரவேண்டும், யார் பிரதிநிதியாக வரவேண்டும், யார் வரக்கூடாது என்பதைத் தீர்க்கமாக முடிவெடுத்து தங்கள் தலைவர்களையும், பிரதிநிதிகளையும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வார்கள்.
அப்படித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் தாங்கள் உறுப்பினராக இருக்கின்ற மன்றங்களில், முடிவெடுக்கும்போது, தலையாட்டி பொம்மைகளாக இல்லாமல், அறிவுசார்ந்த விவாதங்களை முன்வைக்கத் தவற மாட்டார்கள். ஏனெனில், தங்களுக்கு வாக்களித்த மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றவர்கள், தங்களை கண்காணிப்பார்கள், தங்கள் செயல்பாடு சரியில்லை என்று தெரிந்தால் கேள்வி கேட்பார்கள், மீண்டும் நின்றால் நம்மைத் தோற்கடித்து விடுவார்கள் என்ற பயம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளுக்கு இருக்கும்.
பொதுவாக மக்களாட்சியில் முடிவெடுக்கும் மன்றங்களாக விளங்கும் நாடாளுமன்றம், சட்டப்பேரவைகள், உள்ளாட்சி மன்றங்கள் அனைத்தும் அறிவார்ந்த விவாதங்களுக்குப் பிறகு, விவாதத்தின் உண்மைத்தன்மையின் அடிப்படையில் முடிவுகளை எடுக்கும் என்பதுதான் கோட்பாடு. ஒரு முதிர்ந்த மக்களாட்சியில் எண்ணிக்கை என்பது அடிப்படை அல்ல, விவாதத்தின் உண்மைத் தன்மை என்பதுதான் ஒரு முடிவைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாக விளங்கும்.
இந்த நிலைக்கு ஒரு நாடு வந்து விட்டால் அது மேன்மை பெற்ற மக்களாட்சி நாடு எனப் போற்றப்படும். இந்த நிலையை எட்டுவதற்கு ஒரு நாடு தன்னை மிகப் பெரிய தயாரிப்புக்கு உள்ளாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு  அறிவு, பக்குவம், ஒழுக்கம், தியாகம், துணிவு ஆகியவை தேவை. இந்தப் பண்புகள் குடிமக்களுக்கும் தேவை, அவர்களால் மக்கள் மன்றங்களுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளுக்கும் தேவை. இவர்களை வழிநடத்தும் தலைவர்களுக்கும் தேவை.
இந்தக் கருத்தை அடிப்படையாக வைத்து,  மக்களாட்சி குறித்து ஜான் ஸ்டுவர்ட் மில் விளக்கும்போது, மக்களாட்சி என்பது வல்லமை கொண்ட ஓர் ஆட்சிமுறை, இதைக் கையாள்வதற்கு வல்லமை கொண்ட சமுதாயங்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும், அப்படிப்பட்ட சமுதாயங்கள் உலகில் ஒருசில நாடுகளில்தான் இருக்கின்றன என்று கூறினார். இந்தக் கருத்தைக் கூறியதன் காரணமாக அறிஞர்களின் கண்டனத்துக்கு அவர் ஆளானார். குறிப்பாக, இந்தப் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகத்தை கையாளும் திறமை மேற்கத்திய சமுதாயத்துக்கு மட்டும்தான் உள்ளது என்ற கோணத்தில் அவர் கூறியதால் அனைவரும் விமர்சனம் செய்தனர்.
அதற்குப் பதில் அளிக்கும்போது, "நான் கூறுவதை எதிர்காலத்தில் மக்களாட்சி நடைபெறும் நாடுகளை ஆய்வு செய்து முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்' என்று கூறி விமர்சனத்துக்கு அவர் முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டார். அவர் முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டாலும், அறிவுஜீவிகள் தொடர்ந்து அவர் வைத்த கருத்துகளை ஆய்வு செய்வதை நிறுத்தவில்லை. தொடர்ந்து ஆய்வு செய்தபோது அவர் அன்று செய்த விமர்சனம் முற்றிலும் தவறு என்று யாராலும் கூற முடியவில்லை. 
மக்களாட்சியை நீண்ட நாள்களாகக் கடைப்பிடித்த பல நாடுகளில் அது சிதிலமடையத் தொடங்கி, சீரமைப்புச் செய்ய நிறுவனங்களை உருவாக்கி வருகின்றனர். நம் நாட்டிலும் மக்களாட்சியின் பண்புகள் சிதிலமடைவதை கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக மக்களாட்சி பற்றி ஆய்வு செய்யும் நிறுவனங்கள் சுட்டிக்காட்டி வருகின்றன.
இந்தக் கருத்துகளை நம் நாட்டுத் தலைவர்களும் மேற்கோள் காட்டிப் பேசியும் எழுதியும் வருகின்றனர். இருந்தபோதிலும் நம் நாட்டில் இதற்கான எந்தச் சீரிய முயற்சியும் பெரிய அளவில் இதுவரை எடுக்கப்படவில்லை. இந்தச் சூழலைச் சரி செய்ய பல்வேறு நடவடிக்கைகள் நமக்குத் தேவை.
இதற்கு முதல் நிலையில் நாம் செய்ய வேண்டியது நம் பிரதிநிதிகளின் திறன் காட்டப்பட வேண்டும். இவர்களுக்கு கடுமையான தொடர் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும். அப்படி அளித்தால் மட்டுமே நம் மக்கள் பிரதிநிதிகள் அறிவார்ந்த அறிவியல்பூர்வமான விவாதங்களை உருவாக்குவார்கள். இல்லையெனில் வசை பாடுதல் மன்றமாகவும்,  லாவணி மன்றமாகவும், புகழ் பாடும் மன்றமாகவும் மட்டுமே நம் நாடாளுமன்றமும் சட்டப்பேரவைகளும் செயல்படும்.
இந்தத் தயாரிப்பு நடந்துவிட்டால் நம் மக்கள் பிரதிநிதிகள் கடினமாக உழைத்து முடிவெடுக்கும் மன்றங்களில் நாட்டு மக்களின் ஒட்டுமொத்த நன்மை கருதி அறிவார்ந்த விவாதங்களை உண்மையின் அடிப்படையிலும் தரவுகளின் பின்னணியிலும் அறிவியல்பூர்வமாக எடுத்து வைத்து முடிவெடுக்க உதவுவார்கள்.
இந்தப் பிரதிநிதிகளின் விவாதங்கள்தான் ஒரு மன்றத்தை முடிவுகளை நோக்கி இட்டுச் செல்லும். இதற்கு நம் பிரதிநிதிகளுக்கு எந்த மன்றத்திலிருந்தாலும் ஒரு தயாரிப்பு தேவை. முடிவெடுக்கும் மன்றங்களில் விவாதம் செய்வது என்பது அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. அடுக்கு மொழியில் பேசுவதோ, அலங்காரமாகப் பேசுவதோ, உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுவதோ முக்கியமல்ல.
உண்மையின் அடிப்படையில், நியாயத்தின் அடிப்படையில், அறிவியல்பூர்வமாக அசைக்க முடியாத கருத்துகளை எடுத்து வைத்து மன்றத்தை முடிவை நோக்கி இட்டுச் செல்ல வைப்பதற்கு மிகப் பெரிய தயாரிப்பு தேவை. அந்தவிதத் தயாரிப்பை இன்று நம் நாடாளுமன்ற சட்டப்பேரவை, உள்ளாட்சி மன்ற உறுப்பினர்கள் செய்கின்றார்களா என்று கேட்டால், "ஆம்' என்று எவராலும் சொல்ல முடியாது.
இன்று இந்த மாமன்றங்கள் அனைத்தும் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் விவாதங்களை மன்ற உறுப்பினர்களிடமிருந்து பெற முடியவில்லை. 
காலத்தையும், பணத்தையும் விரயம் செய்யும் மன்றங்களாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பதை ஆராய்ச்சி அமைப்புகளும், ஊடகங்களும் படம் பிடித்துக் காட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் இன்று எண்ணிக்கை ஜனநாயகமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது. முடிவெடுப்பதற்குத் தேவையான எண்ணிக்கை இருக்கிறது; எனவே, எந்த முடிவையும் எடுப்பேன்; விவாதமோ கருத்தோ எனக்குத் தேவையில்லை என்று கருதிச் செயல்படும் நிலை வருந்தத்தக்கது; அதேபோல், வாதத் திறமையால் உண்மைக்குப் புறம்பானவற்றை எடுத்து வைத்து, தன் விவாதத்துக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகின்ற நிலையும் வருந்தத்தக்கது.
எல்லா விவாதங்களின் பின்புலத்தில் உண்மையை நிறுத்திவிட்டால், அதுதான் ஆட்சியாளரின் மனதை உலுக்கும் வல்லமை கொண்ட செயல்பாடாகும். இன்று எல்லா மன்றங்களும் கூடிக் கலையும் மன்றங்களாக மாற்றப்பட்டுவிட்டன. அதே நேரத்தில் மன்றச் செயல்பாடுகளுக்காக மக்களின் வரிப் பணம் வாரி இறைக்கப்படுவதையும் நாம் பார்க்கிறோம். மன்றம் கூடியது, கலைந்தது, எந்தச் செயல்பாடும் நடைபெறவில்லை, இருந்தும் உறுப்பினர்களுக்கான தொகை வழங்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. இது நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் இருக்கும் மிகப் பெரிய முறைகேடு; இருந்தபோதிலும் அதை ஓர்  உத்தியாகவே  நம் அரசியல் கட்சிகள் கடைப்பிடித்து வருகின்றன .
நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவைகளின் விவாதங்கள் என்பது ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்ட கருத்துக் கோவைகளாக இருக்க வேண்டும். அவை அனைத்தும் எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு வழிகாட்டும் பாடமாக விளங்க வேண்டும். இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தில் எட்மண்ட் பர்க் பிரிஸ்ட்டோல் தொகுதி உறுப்பினராக இருந்து பேசிய பேச்சுகள் அரசியல், அறிவியல், வரலாறு, இலக்கியம் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு பாடத்திட்டமாக வடிவமைத்து போதிக்கின்றன.
உலகத்தில் பல பல்கலைக்கழகங்கள். நம் நாட்டிலும் கூட அப்படிப்பட்ட  நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவைகளின் பேச்சுகள் முதல் மூன்று, ஐந்தாண்டுகளில் பார்க்க முடிந்தது. அந்த விவாதப் பேச்சுகள் என்பது மிகப் பெரிய ஆய்வுக்குப்பின் உருவாக்கப்பட்டவை என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அப்படிப்பட்ட விவாதப் பேச்சுகளை உருவாக்க ஒரு மனோபாவம், ஒரு பார்வை, அதற்கான திறன், கடின உழைப்பு, இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உண்மை இருக்க வேண்டும். இந்த நிலையை உருவாக்க ஒரு அரசியல் கலாசாரத்தை உருவாக்க வேண்டும். அந்தக் கலாசாரம் என்பது உண்மையை நோக்கிச் செல்லும் பயணமாக இருக்க வேண்டும்.
இதற்குத் தேவை ஒரு துணிவு, நாட்டின் மேல் அக்கறை, தன்னலமற்று இயங்கும் ஒரு மனோபாவம், பிரச்னைகளைப் பார்க்க ஒரு பார்வை, இவை அனைத்தும் ஓர் உயர் நிலை ஆத்ம சக்தியிடமிருந்து புறப்பட வேண்டும். இதற்கான சூழல் இன்றுள்ளதா, உருவாக்க முடியுமா, யார் அதற்கு வித்திடுவது என்பது தான் நம் முன் நிற்கும் கேள்விகள்.
கட்டுரையாளர்
பேராசிரியர் (ஓய்வு)

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/09/மக்களாட்சி-மேன்மை-அடைய-3230380.html
3229135 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெண்ணறம் பேணுவோம் பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Saturday, September 7, 2019 02:05 AM +0530 இன்றைய சமூகமானது கடுமையான ஏற்றத் தாழ்வைக் கொண்டு வளர்ந்து வருகிறது. மனிதர்களுக்கிடையே, மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகள், மானுட மாண்பிற்கு எதிரானது. மனித நாகரிகம் முன்னோக்கிச் செல்வதாக தோன்றினாலும், சமத்துவமின்மைகளும், பாகுபாடுகளும் பல்வேறு வடிவங்களில் கொடூரமாகத் தொடர்கின்றன.
அதிலும் குறிப்பாக, அனைத்துத் துன்பங்களும்  பெண்கள் மீதே விழுகின்றன.  உலகில் மற்ற நாடுகளைவிட இந்தியாவில் இதன் பாதிப்பு அதிகமாக உள்ளது.  நாட்டின் வளர்ச்சிப் போக்கில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் பாகுபாடுகள் அவர்கள் உயிர் வாழ்தலையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது என்றார் பொருளாதார மேதை அமர்த்தியா சென்.
மங்கையராய்ப் பிறப்பதற்கே மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா என்ற கவிமணியின் வரிகள் பெண்களாய் பிறந்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிப்பதாக உள்ளது. ஆனால், இதிகாசக் காலத்திலும், புராண காலத்திலும், இன்றும் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் இந்தியாவில் தீர்ந்தபாடில்லை.  
லண்டனிலிருந்து வெளியாகும் தாம்ஸன் ராய்ட்டர்ஸ் என்ற அறக்கட்டளை கடந்த 2018-ஆம் ஆண்டு  வெளியிட்ட ஆய்வறிக்கையில் உலகிலேயே பெண்கள் வாழத் தகுதியற்ற நாடாக இந்தியாவை சுட்டிக்காட்டியிருந்தது.  2012-இல் புது தில்லியில் நடந்த நிர்பயா சம்பவத்துக்குப் பிறகு இந்தியா முழுவதும் பெண்களின் பாதுகாப்பு குறித்தும், அவர்கள் துன்பங்கள் குறித்தும் மக்களிடைய விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது என்றாலும், அது இன்று கானல்நீராகி விட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
நிர்பயா சம்பவத்துக்குப் பிறகு பெண்களுக்கு எதிராக பாலியல் குற்றங்களில் ஈடுபடுவோருக்கு எதிரான சட்டம் வலுப்படுத்தப்பட்டது. 2013-இல் நிர்பயா சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது.  இந்தச் சட்டப்படி பாலியல் வன்கொடுமையில் ஈடுபடுவோருக்கு இந்திய தண்டனைச் சட்டம் 376-ஏ பிரிவின் கீழ் மரண தண்டனை விதிக்க வழிவகை செய்யப்பட்டது.  
இந்தச் சட்டம் கொண்டு வந்த பிறகு, 2013-இல் பதிவு செய்யப்பட்ட, பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களின் எண்ணிக்கை 35 சதவீதம் அதிகரித்தது. இந்த வலுவற்ற சட்டங்களால் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் குறைந்தபாடில்லை.  உத்தரப் பிரதேச சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் ஒருவர், கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் தன்னிடம் வேலைக்காக பரிந்துரை கேட்டு வந்த பெண்ணிடம்  தகாத முறையில் நடந்து கொண்ட சம்பவம் இன்று நாட்டையே உலுக்கியுள்ளது. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் உன்னாவ் பகுதியைச் சேர்ந்த பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் தனக்கிழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக வெகுண்டெழுந்து  போராடி வருகிறார். 
தாங்கள் கொடுத்த புகாரின் மீது எந்தவித நடவடிக்கையையும் எடுக்காததால் அவரது தந்தை, காவல் துறையை அணுகியபோது, அவர் மீதே பொய் வழக்குப் போட்டு, கைது செய்யப்பட்டு, அவரையும் அடித்தே கொன்றிருக்கிறார்கள். தனது இரண்டு சித்திகள் மற்றும் வழக்குரைஞருடன் ரே பரேலியில் சிறையில் அடைபட்டிருக்கும், தனக்கு ஆதரவாக இருந்த மாமாவை சிறையில் சென்று  பார்க்க காரில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, எதிரே வந்த லாரி மோதியதில் இரண்டு சித்திகளும் உயிரிழந்ததுடன், வழக்குரைஞரும், அந்தப் பெண்ணும் உயிருக்குப் போராடி வருகிறார்கள்.  ஊடகங்களின் அயராத முயற்சியால் இப்போதுதான் இந்தச் சம்பவம் பொதுவெளியில் வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ளது; நீதிமன்றமும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது.
மேற்கு வங்கத்தில் கீதாஞ்சலி ஏழை, எளிய மக்களுக்கு வீடுகட்டி வழங்கும் திட்டத்தின் கீழ் வீடு கேட்டு விண்ணப்பித்திருந்த ஒரு பெண்ணிடம்,  ஆளும் கட்சியின் பஞ்சாயத்து உறுப்பினர் ஒருவர் கையூட்டுப் பெற்று, பின் தனக்கு வீடு ஏதும் வழங்கப்படாததால், அப்பெண்மணி அந்தப் பணத்தை திருப்பிக் கேட்டபோது, ஆத்திரமடைந்த அந்தப் பஞ்சாயத்து உறுப்பினரும், அவரது அடியாள்களும் அந்தப் பெண்ணை வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறார்கள்.
முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு, உலகம் வளர்ச்சியடைந்த இக்காலத்தில் பெண்கள் நிலை மேன்மேலும் தாழ்ந்து வருகிறது.  
பெண்ணடிமை தீருமட்டும் பேசும் திருநாட்டு மண்ணடிமை தீருவது முயற்கொம்பே என்கிறார் கவிஞர் பாரதிதாசன்.  சமுதாயம் என்னும் மனிதனுக்கு அமைந்த இரு கண்களே ஆண், பெண் எனும் பாகுபாடு.  ஆணுக்குப் பெண் சமம் என்ற எண்ணம் வளர்ந்தோங்கி மண் முதல் விண் வரை அனைத்துத் துறைகளிலும் பெண்கள் தடம் பதித்து வெற்றி நடைபோட்டு வரும் இந்த வேளையில், பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் அதிகரித்து வருவது நம் நாட்டையே அழிப்பதற்கு ஒப்பாகும்.  
நம் மண்ணை தாய் மண் என்றும், நாட்டை தாய் நாடு என்றும், மொழியை தாய் மொழி என்றும் போற்றி மகிழ்கிறோம். ஆறுகளையும் நதிகளையும் பெண் பெயரிட்டு புனிதமாகக் கருதி வணங்குகிறோம்.  மகா சக்தி, ஆற்றலின் உறைவிடம், கருணை, அமைதி, பொறுமை ஆகியவற்றின் உறைவிடம் என்று கருதப்படும் பெண்கள் இன்று தன் சக்தியை உணராமல், தன் உயர்விழந்து, உணர்விழந்து, சமத்துவம் இழந்து, தன் மதிப்பை இழந்து, சில நேரங்களில், சில இடங்களில் தன்மானத்தையும் இழக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
புதுச்சேரியைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் மின்சாரம் தாக்கி உயிரிழந்ததையடுத்து, அவரது கணவர் இழப்பீடு கோரி தொடந்த வழக்கில்,  ஒரு பெண் என்பவர் வெறும் மனைவி, தாய் மட்டுமல்ல அவர்தான் அந்தக் குடும்பத்தின் சமையலாளர், பணியாளர்,  நிதியமைச்சர், கணக்காளர், அதற்கும் மேல் எத்தனையோ பணிகள் அவருக்கு உள்ளன; உலக அளவில் குடும்பத் தலைவி என்பவரது சம்பளமற்ற வேலை எப்போதும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவதில்லை என்பது விவாதத்துக்குரியது என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை சென்னை உயர்நீதிமன்றம் 2017-ஆம் ஆண்டு வழங்கியது.
உலகில் முதல் தொழிற்சாலையை நிறுவியவரும் ஒரு பெண்தான். அவர்தான் குடும்பம் எனும் தொழிற்சாலையில் 24 மணி நேரமும் குறிப்பாக  ஞாயிற்றுக்கிழமையும் பெண்களுக்கு இல்லை என்பதுபோல் நாளும் பணியாற்றி உழைப்பின் மகத்துவத்தை ஊருக்கு உலகுக்கு உணர்த்துகிறார்.  
ஒரு  வீட்டில் பெண்ணின்றி  ஒளி இல்லை, ஒழுங்கு இல்லை, மகிழ்ச்சியில்லை எதுவுமே இல்லை. ஒருவர் எவ்வளவுதான் ஒப்புயர்வற்றவராக இருந்தாலும், ஒரு பெண் ஆற்றும் பணியை எத்தனை வேலைக்காரர்களைக் கொண்டும் நிரப்ப முடியாது. அந்தப் பெண்ணின் அன்பும், ஆசையும், பக்தியும் கலந்த உழைப்பும் இன்றி எந்தப் பண்டிகை நாளும் சிறக்காது. அதனால்தான் நாம் பெண்களை குடும்ப விளக்கு, குங்குமச் சிலை,  குலமகள், மங்கலச் செல்வி,  குடும்பம் எனும் கோயிலில் வாழும் காவல் தெய்வம் என்கிறோம். நம் பெண்களாலேயே வளரும் வீடும், வாழும் நாடும், மணம் பெருகுகிறது.
ஒரு பெண் தாயான பின்பு, தன் குழந்தை அறியாமை இருளில் மூழ்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காகக் கல்வியூட்டி, அறிவொளி அளித்து, வீட்டில், நாட்டில் தலை நிமிர்ந்து வாழச் செய்ய வேண்டும் என்ற உயரிய குறிக்கோளோடு ஆக்கம் சேர்க்கிறார்.  நற்பண்புகளைப் போதிக்கிறார். தவறு செய்தால் திருத்துகிறார். அச்சம் அகற்றும் அருந்துணையாக எப்போதும் இருக்கிறார். ஆபத்து நேர்ந்தால் காக்கும் பாதுகாவலராக விளங்குகிறார். தன்னையே தியாகம் செய்யவும் துணிகிறார். இத்தகைய தாய்மைப் பண்புதான் உலகிலேயே தலையாய தலைமைப் பண்பு.  ஒரு நாட்டின் செல்வம், கல்வி, நாகரிகம் முதலியவற்றின் வளர்ச்சிக்கு அந்த நாட்டுப் பெண்களின் அறிவே கருவியாகும்.
பெண்ணுக்கு ஞானத்தை வைத்தான்-புவி
பேணி வளர்த்திடும் ஈசன்;
மண்ணுக்குள்ளே சில மூடர்- நல்ல
மாதர் அறிவைக் கெடுத்தார்
என்றார் மகாகவி பாரதியார்.  மேலும், அவர் அமிழ்ந்து பேரிருளாமறியாமையில்/அவலமெய்திக் கலையின்றி/வாழ்வதை உமிழ்ந்து தள்ளுதல் பெண்ணறமாகுமாம் உதய கன்ன உரைப்பது கேட்டீரோ? என்றும் அவர் உரைக்கிறார்.
பெண்கள் விரும்பாத எந்தச் சடங்குகளையும் அவர்கள் மீது திணிக்கக் கூடாது.  அணிகலன்களையும் அணிய வற்புறுத்தக் கூடாது.  இவை அவர்களின் அறியாமையின்  அடையாளமாகவே இன்றும் உள்ளன. 
அறிவும், ஆற்றலும் ஒருவருக்கு மட்டுமே சொந்தமல்ல. அது அனைவருக்கும் சமம். எந்த நாட்டில் பெண்கள் அமைதியின்றி போராடுகிறார்களோ, அந்த நாடு முன்னேறியதாக சரித்திரம் இல்லை.  அறிவு ஒளியைப் பாய்ச்சி, சரியான கல்வி முறை அவர்களுக்கு அளிக்கப்படுமாயின் இந்தியப் பெண்கள் உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த லட்சியப் பெண்களாக உருவாவார்கள் என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர்.
ஒரு தாய், ஓர் ஊர்த் தலைவனுக்குச்  சமம் என்பார்கள்.  ஒரு குடும்பம், ஒழுக்க நெறியில் உய்து, உயர்வடையவும் காரணம் பெண்தான்.  
பெண்கள் இல்லையென்றால் இந்த உலகம் இயங்காது. அது புலி, சிங்கம் போன்ற கொடுமையான விலங்குகள்  வாழும் காடாகவும், ஆள், அரவம், புல், பூண்டற்ற பாலைவனமாகவும் ஆகிவிடும்.
எந்த நாடு பெண்மையைப் போற்றுகிறதோ, அதுவே நாடு முன்னேறுவதற்குமான   முதல் படி. பெண்களைப் போற்றாத நாடு என்றும் ஏற்றம் பெறாது  என்பது தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க.வின் அமுத மொழி.  வீடு உயர்வடைய, நாடு நலம் பெற,  உலகம் உய்ய,  ஊக்கம் ஊட்டி  பெண்ணறம் பேண உறுதி ஏற்போம்.   

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/07/பெண்ணறம்-பேணுவோம்-3229135.html
3229134 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இயற்கை உணவே ஊட்டச்சத்து டாக்டர் என்.கங்கா DIN Saturday, September 7, 2019 02:05 AM +0530 ஒவ்வோர் ஆண்டும் செப்டம்பர் 1-ஆம் தேதி முதல் செப்டம்பர் 7-ஆம் தேதி வரை தேசிய ஊட்டச்சத்து விழிப்புணர்வு வாரம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
நோய்களைத் தடுக்கவும், குறைக்கவும், குணப்படுத்தவும் ஊட்டச்சத்துள்ள உணவுகள் பயன்படுகின்றன. குழந்தைகளுக்கு சத்துணவு என்றால் கடைகளில் விற்கப்படும் மாவு வகைகள் அல்ல. காட்சிப் பிழைகளான விளம்பரங்களைப் பார்த்து அவற்றை நம்பி பெரும் பணத்தை பெற்றோர் செலவு செய்கின்றனர். குழந்தைகள் நன்றாக உயரமாக வளர, சிறப்பாக விளையாட, அறிவுடன் இருக்க என்று மாயத்தோற்றங்களை உருவாக்கி பெற்றோரை மழுங்கச் செய்வதில் ஊடகங்கள் இமாலய வெற்றி அடைந்திருக்கின்றன என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.
குழந்தைகளை வளர்ப்பவர்கள் விளம்பரங்களை நம்பாமல் விழிப்புணர்வுடன் செயல்படவேண்டும். ஊட்டச்சத்துகள் இயற்கையான உணவிலிருந்து கிடைக்கவேண்டும். குழந்தைக்குத் தேவையான அளவு ஊட்டச்சத்துகள் அனைத்தும் அன்றாட உணவில் கலந்திருக்கவேண்டும்.
குடும்பத்தினருக்கு அன்றாடம் தயாரிக்கப்படும் உணவிலிருந்து குழந்தையும் சாப்பிடவேண்டும். சிறு குழந்தைகளுக்கு சில எளிய மாறுதல்களைச் செய்யலாம். உதாரணமாக, சாதத்தை சிறிது குழைவாக வேக வைக்கலாம்.  குழந்தைகளுக்கு உணவு தயாரிப்பது குறித்தும், தவிர்க்கப்பட வேண்டிய உணவு வகைகளைப் பற்றியும் வழிகாட்டுதல்களை இந்திய குழந்தை மருத்துவர்கள் கூட்டமைப்பு வெளியிட்டுள்ளது.
தினமும் 100 மில்லிகிராம் அளவுக்குக் குறைவாக உடலுக்குத் தேவைப்படும் வைட்டமின்கள், துத்தநாகம், செம்பு, மாங்கனீசு, அயோடின், மாலிப்படிமை குரோமியம் போன்றவை நுண்ணூட்டச் சத்துகள் என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இவை குழந்தைகளின் உடல் மற்றும் மன வளர்ச்சி, செரிமானத்திற்கு உதவும் நொதிகள்  தேவையான அளவு சுரந்து நன்கு வேலை செய்ய, நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியை உருவாக்க என்று பற்பல தளங்களில் தேவைப்படுகின்றன.
ஒருசில சத்துகளின் குறைபாடு உடலில் நோயாக வெளிப்படுகிறது. உதாரணமாக இரும்பு சத்துக் குறைபாடு ரத்த சோகையாக அறிகுறிகளுடன் வெளிப்படுகிறது. அயோடின் குறைபாடு, முன் கழுத்துக் கழலை மற்றும் தைராய்டு சுரப்பிக் குறைபாடு என்று வெளிக்காட்டுகிறது. மற்ற நுண்ணூட்டச்  சத்துகளின் குறைபாடு எளிதில் வெளியில் தெரிவதில்லை. ஆனால், உடலின் பல உறுப்புகளை, செயல்பாடுகளை மெதுவாக அழிக்கிறது. இவற்றை சாதாரண பரிசோதனைகள் மூலம் எளிதில் கண்டுபிடிக்கவும் முடியாது. எனவே, இவற்றை மறைந்திருக்கும் பசி (ஹிடன் ஹங்கர்) என்று மருத்துவ உலகம் குறிப்பிடுகிறது.  சரியான, சிறந்த உணவு முறைகளால் இவற்றை முற்றிலும் தடுக்கலாம். 
உதாரணமாக இரும்பும் போலிக் அமிலமும் சேர்ந்த மாத்திரைகள், அயோடின் கலந்த உப்பு, துத்தநாகம் கலந்த உப்பு, சர்க்கரைக் கரைசல், குழந்தைகளுக்கு வைட்டமின் ஏ திரவம் ஆகியவை குழந்தைகளுக்குத் தரப்படுகின்றன. மக்களிடையே இவை குறித்து  விழிப்புணர்வு தேவை. அன்றாடம் வீட்டில் சமையல் செய்யும்போது சில மாறுதல்களைச் செய்யலாம்.
1. வார்ப்பு இரும்பு பாத்திரங்களில் குறைந்த தீயில் சமைப்பதால் இரும்புச் சத்து உணவில் சேரும்; 2. நொதித்த உணவுப் பொருள்களான இட்லி, இடியாப்பம்  ஆகியவற்றை அதிகம் சாப்பிடலாம்; இதனால் அதிக வைட்டமின்  பி 12 கிடைக்கிறது; பைடேஸ் போன்ற நொதிகளின் செயல்திறன் அதிகரிக்கிறது; 3. தானியங்களை ஊறவைத்துச் சமைப்பதால் பாஸ்பேட் மற்றும் பைடேட் அளவு குறைகிறது; 4. தானியங்களை முளைகட்ட வைப்பதால் தேவையற்ற பாலிபினால், டேனின் போன்றவை குறைந்து சிலவகை தேவையான பைடேஸ் அதிகரிக்கிறது;
5. செறிவூட்டப்பட்ட உணவுப் பொருள்களை உதாரணமாக அயோடின் கலந்த உணவு, கோதுமை மாவு, வைட்டமின் கலந்த எண்ணெய் வகைகளை இயன்றவரை பயன்படுத்துதலாம்; 
6. பலவகை உணவுகளையும் குழந்தைகளுக்கு சிறுவயது முதல் பழக்குதல் மிகவும் முக்கியமான செயல்பாடு. தினமும் வானவில் உணவு வகைகளில் ஒன்றைப் பயன்படுத்தலாம். வானவில் நிறங்களான வயலட் (முட்டைகோஸ்), நீல வகைகள் (பீட்ரூட், கத்தரிக்காய், கேழ்வரகு) பச்சைக் காய்கறிகள், கீரைகள், மஞ்சள், ஆரஞ்சு, சிவப்பு வண்ணப் பழங்கள், காய்கறிகள் ஆகியவற்றை தினசரி உணவில் சேர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். வேகவைத்த காய்களுடன் சிறிது நிலக்கடலை மாவு அல்லது பொட்டுக்கடலை மாவு சேர்த்துத் தாளிப்பது மேலும் நுண்ணூட்டச் சத்துக்களை அளிக்கும்; 7. இறைச்சியின் தசைப் பகுதி, மீன், கொழுப்புச் சத்துள்ள மீன் போன்றவற்றை அடிக்கடி உணவுடன் தரவேண்டும்; 
8. சிறு தானிய மாவு வகைகளை லேசாக கொதிக்க வைத்து கஞ்சி, கூழ் போன்றவை செய்யும்போது சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு வைட்டமின்  ஏ உணவில் சேரும்; 9. குழந்தைகளை வெயிலில் விளையாட விடுவதால் இயற்கையான வைட்டமின் டி உடலில் சேரும். வெயிலிலிருந்து வரும் போட்டான் பி என்ற கதிர்கள் தோலில்பட்டு வைட்டமின் டி உருவாகிறது. காலை 11 மணியிலிருந்து பிற்பகல் 3 மணிவரை உள்ள கடும் வெயிலில்தான் போட்டான் பி கதிர்கள் அதிகம். எனவே, குழந்தையின் முகம், கை, கால்கள், முதுகு, நெஞ்சுப்பகுதி போன்றவற்றில் வெயில்படுமாறு வாரத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று நாள்கள் 15-30 நிமிஷம் வரை வெயிலில் விளையாட விடலாம். உட்கார வைத்து நாமும் அருகிலிருந்து கதை சொல்லலாம். நமக்கும் வைட்டமின் ஈ  தேவைதான்; 
10. பழச் சாற்றைவிட முழுப் பழம் அதிக சத்துக்களை அளிக்கிறது. குழந்தைகளுக்கு உணவில் மிகக் குறைந்த அளவு சர்க்கரை மட்டும் சேர்க்க வேண்டும். ஐந்து வயது வரை காபி, டீ, சாக்லேட் வாசனை உள்ள பானங்களைத் தரக் கூடாது. துரித உணவு வகைகள், ஐஸ்கிரீம், குளிர்பானங்கள் போன்றவற்றை அன்பளிப்பாகக்கூட அளிக்கக்கூடாது.
நமது நாட்டில் 5 வயதுக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தைகளில் 38 சதவீதம் போதிய வளர்ச்சி இல்லாமல் குட்டையாக இருக்கின்றனர். உலக ஊட்டச்சத்து அமைப்பின் அறிக்கையின்படி உலகில் உள்ள வளர்ச்சி குன்றிய (எடை மற்றும் உயரம்) குழந்தைகளில் 3-இல் 1 பங்கு பேர் இந்தியாவில் இருக்கின்றனர் என்கிறது யுனிசெஃப் அமைப்பு. எனவே, குழந்தைகளுக்கான எளிய ஊட்டச்சத்து உணவு முறைகளை ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தனது வீட்டில் தொடங்க வேண்டும்.   

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/07/இயற்கை-உணவே-ஊட்டச்சத்து-3229134.html
3228425 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விவேகமான தீர்வுக்கு பச்சைக் கொடி! எஸ். ராமன் DIN Friday, September 6, 2019 01:55 AM +0530 வங்கித் துறையில் நீண்ட காலமாக நிலுவையில் இருந்துகொண்டிருக்கும் முக்கிய நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களில் ஒன்றான வங்கிகளின் ஒன்றிணைப்பு திட்டத்தை முன் இழுத்துச் செல்வதற்கான மத்திய அரசின் அறிவிப்பு வெளியாகியுள்ளது.  பொதுவாக பொருளாதாரத்திலும், பிரத்யேகமாக வங்கித் துறையிலும் காணப்படும் தொய்வு நிலையை மாற்றவல்ல பரிகாரங்கள், இந்த இணைப்புத் திட்டத்தில் ஓரளவு உள்ளடங்கி இருப்பதாக பொருளாதார வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர்.
பொதுத் துறை வங்கிகளின் சமீபத்திய தொய்வுகளுக்கு, நீண்ட காலமாக நிலவி வரும் நிர்வாகக் குறைபாடுகள் ஒரு முக்கியக் காரணம். அந்த மாதிரி நிர்வாகக் குறைபாடுகளின் ஓர் அம்சம்தான் வங்கிகளின் எண்ணிக்கையும், அது சார்ந்த நிர்வாகப் பிரச்னைகளுமாகும்.
1969-ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த தேசியமயமாக்கலுக்குப் பிறகு, 27 பொதுத் துறை வங்கிகள் புது அவதாரம் எடுத்தன. அந்த காலகட்டத்தில் நகர்த்தப்பட்ட பொருளாதாரச்  சீர்திருத்தங்களுக்குத் தேவையான எண்ணிக்கையாக அது கருதப்பட்டது. பெரும்பாலான மக்களை வங்கி சேவை வட்டத்துக்குள் ஈர்ப்பது போன்ற பல நன்மைகளை அந்த வேகமான விரிவாக்கம் செய்தாலும், சில எதிர்மறையான பக்க விளைவுகளையும் உருவாக்கியது. 
நிர்வாக எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட வளர்ச்சி, அந்த வளர்ச்சிக்கு ஈடு கொடுக்கும் வகையில் நிர்வாகத் திறமைகளை வங்கித் துறை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாத சூழ்நிலை ஆகியவை அந்த மாதிரி பக்க விளைவுகளில் அடங்கும். நிர்வாகத்தில் அரசியல் தலையீடுகள், அரசியல் சார்ந்த நியமனங்கள் ஆகிய காரணிகளும் பக்க விளைவுகளுக்கு உரமிட்டு வலு சேர்த்தன. அதன் எதிரொலியாக, வங்கிகளின் வாராக் கடன்கள் ஒரு கட்டத்தில் வளர ஆரம்பித்து, அந்த வளர்ச்சி பூதாகரமாக உருவெடுக்க ஆரம்பித்தது. அதனால், பொதுத் துறை வங்கிகளின் ஆணிவேர்கள் ஆட்டம்காண ஆரம்பித்தன.
அந்த ஆட்டத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட வங்கிகளின் வாராக் கடன் சுமை, சுமார் ரூ.9 லட்சம் கோடி அளவில் வளர்ந்ததால், பல வங்கிகளின் மூலதனம் பெருமளவில் சுருங்கி, அவை தங்கள் பொருளாதார வலிமையைப் பலி கொடுக்கும் தற்போதைய நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்டன.
இதனால், பெரும்பான்மையான வங்கிகள் வளர்பிறை பருவத்திலிருந்து தேய்பிறை பருவத்துக்கு திரும்பின. வாராக் கடன்களால் பீடிக்கப்பட்டு, தங்கள் வலிமையை இழந்து நிற்கும் வங்கித் துறைக்கு இது ஒரு கிரகண காலம் எனலாம்.
வளர்பிறை பருவத்தில், சமூக நோக்குடன் கூடிய இந்திய பொருளாதாரத்தின் சீரான மேம்பாட்டுக்கான ஒவ்வொரு அசைவிலும் நிதி சேவகர்களாக தோள் கொடுப்பதில் பெரும் பங்கு வகித்த வங்கிகளின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக மாறுவதை, அதன் அளப்பரிய மதிப்பை அறிந்தவர் எவரும் விரும்பவில்லை.
எனவே, பாதிக்கப்பட்ட வங்கிகளை பொருளாதார  நலிவுகளிலிருந்து காப்பாற்றும் முனைப்பில், அவற்றின் பெரும் பகுதி பங்குதாரரான மத்திய அரசு களத்தில் இறங்கியது. களத் திட்டங்களில் ஒன்றாக, நலிவுற்ற வங்கிகளின் மூலதன தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக, கடந்த சில ஆண்டுகளில் ரூ.1.50 லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கு அதிகமான நிதி ஆதாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 
அதன் தொடர்ச்சியாக, சமீபத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட மத்திய அரசின் நிதி நிலை அறிக்கையில் ரூ.70,000  கோடி அளவுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது. அதில், ரூ.55,000 கோடி உடனடியாக வழங்கப்படும் என்பது, நலிவுற்ற பல வங்கிகளுக்கு வரப்பிரசாதமாக அமையும்.
இதுபோன்ற ஒதுக்கீடுகள் மூலம் வங்கிகளின் மூலதனம் மேம்படுத்தப்படும்; அதன் மூலம், அவற்றின் கடன் வழங்குவதற்கான பொருளாதாரத் திறன் அதிகரித்து, அந்தத் திறன் நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சியை மேம்படுத்தும் என்பது  அனைவரது எதிர்பார்ப்பாகும்.
மூலதன குறைபாடுகளினால் பாதிக்கப்பட்ட சில வங்கிகள், வழங்கிய கடனை வசூல் செய்ய முடியாமலும், அதனால் மேற்கொண்டு கடன் வழங்க முடியாமலும் திணறி, திவால் நிலையை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பெயரளவில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த வங்கிகளை, அதே நிலையில் எவ்வளவு காலம் பராமரிக்க முடியும் என்பது பெரும் கேள்விக்குறியாகும்.  
நிதி ஆதாரங்கள் என்ற பிராண வாயுவை அவ்வப்போது செலுத்துவதன் மூலம், அவற்றின் ஆயுள் காலம் தற்காலிகமாக  நீட்டிக்கப்பட்டு வருகிறது எனலாம். வங்கிகளுக்கு தொடர்ந்து அளிக்கப்பட்டு வரும் நிதி ஆதாரங்கள் அனைத்தும் மக்களின் வரிப் பணம் என்பதை நினைவில் கொண்டால், தற்போதைய பிரச்னைக்கு இது ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு அல்ல என்பது நன்கு புரியும்.
தற்போதைய தேக்க நிலைமையைச் சமாளிக்க, பல தீர்வுகள் அணிவகுத்துக் காத்திருக்கின்றன. நலிவுற்ற வங்கிகளைப் பிரித்தெடுத்து, அவற்றை நிரந்தரமாக மூடுவது என்பது அதில் எளிதான ஒரு தீர்வாகும். ஆனால், இந்தத் தீர்வின் பக்க விளைவுகள் கடுமையாக இருக்கும் என்ற கருத்துக்கு மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது.
மேற்குறிப்பிட்ட தீர்வால், நலிவுற்ற வங்கிகளில் பணிபுரியும் ஆயிரக்கணக்கான ஊழியர்கள் தங்கள் பணியை இழக்க நேரிடும். நிதி நிலை குறைபாடு உள்ள இந்த வங்கிகளால் வாடிக்கையாளரின் வைப்புத் தொகையை திருப்பிக் கொடுக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகி, அது வங்கித் துறை மீதான அவநம்பிக்கை என்ற விஷ விருட்சம் வளர்வதற்குக் காரணமாக அமையும். 
காலம் காலமாக, தேனீக்கள்போல் இந்த வங்கிகளால் உருவாக்கப்பட்ட வாடிக்கையாளர் என்ற தேன்கூடு உடைந்து சிதறும். இதன் பாதிப்புகள், இந்திய வங்கி சரித்திரத்தில் ஆறாத வடுக்களாக மாறும்.  எனவே, இது சமூக நோக்குடன் கூடிய ஒரு தீர்வல்ல என்பது தெள்ளத் தெளிவாக தெரிகிறது. இந்த மாதிரி பெரும் பாதிப்புகளைத் தவிர்த்து, நலிவுற்ற வங்கிகளைப் பாதுகாக்கும் சிந்தனைகளில் வளர்ந்ததுதான், ஒருங்கிணைப்பு என்ற மாற்று யோசனையாகும்.
இதன் விளைவாக, ஒரே மாதிரி சேவையை வழங்கும் பல வங்கிகளின் ஒருங்கிணைப்பு மூலம் நிர்வாக கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சிகள் உருப்பெற ஆரம்பித்தன. நலிவுற்ற வங்கிகளை, பொருளாதார பலம் பொருந்திய வங்கிகளுடன் இணைப்பது, அந்த முயற்சிகளில் முக்கியத்துவம் பெற்றது. 
அதன் முதல் கட்டமாக, 2017-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில், ஸ்டேட் வங்கியுடன், அதன் 5 துணை வங்கிகள் மற்றும் மகிளா வங்கியும் இணைக்கப்பட்டன. அடுத்த கட்டத்தில், 2019-ஏப்ரல் மாதம், பரோடா வங்கியுடன், விஜயா வங்கி மற்றும்  நலிவுற்ற தேனா வங்கியும் இணைக்கப்பட்டன. இதன் தொடர்ச்சியாக, 4 பெரிய வங்கிகளுடன், நலிவுற்ற வங்கிகள் உள்பட 6 சிறிய வங்கிகளின் இணைப்புக்கான முன்னோட்ட அறிக்கை, கடந்த வாரம் வெளியாகியுள்ளது.  இந்த அறிக்கையின்படி, பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி, கனரா வங்கி, இந்தியன் வங்கி மற்றும் யூனியன் வங்கி ஆகிய 4 வங்கிகள் இணைப்புக்கான இழுப்பு இன்ஜின்களாக செயல்படும். அவற்றுடன், யுனைடெட் வங்கி, ஓரியண்டல் வங்கி, சிண்டிகேட் வங்கி, அலகாபாத் வங்கி, ஆந்திரா வங்கி, கார்ப்பரேஷன் வங்கி ஆகிய வங்கிகள் இணைக்கப்படும். 
இந்த இணைப்பு நடவடிக்கைகள் நிறைவு பெற்றவுடன்,  பொதுத்துறை வங்கிகளின் எண்ணிக்கை 12-ஆகக் குறையும். இந்த இணைப்புகளால், வங்கி பணியாளர்கள் எந்த விதத்திலும் பாதிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்ற உறுதி மொழியும், அறிவிப்பில் இணைந்திருப்பது பெரும் ஆறுதல் அளிக்கும் விஷயம். பணியாளர்களைப் பாதிக்காத கடந்த இரு இணைப்பு நடவடிக்கைகளுமே அதற்கு சாட்சியாகும். தற்போதைய பொருளாதார சூழ்நிலையில், நலிவுற்றிருக்கும் வங்கிகள் என்ற நோயாளியை, பக்க விளைவுகள் இல்லாமல் காப்பாற்ற இணைப்பு ஒன்றுதான்  சிறந்த சிகிச்சை என்பதை அனைவரும் இந்தத் தருணத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம். 
நலிவுற்ற வங்கிகளைக் காப்பதைத் தவிர, இந்த மாதிரி இணைப்புகளின் மூலம் மேலும் பல நன்மைகள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன.  எண்ணிக்கை குறைவால், நிர்வாக எல்லை கட்டுப்பாட்டுத் திறன் மேம்பாடு அதில் முதன்மை இடம்பெறுகிறது. கட்டுப்பாட்டுத் திறன் மேம்பாடு என்பது வங்கிகள் தற்போது சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் பல பிரச்னைகளுக்கான தீர்வுகளை உள்ளடக்கியது ஆகும்.
இணைப்புகள், வலுவான நிர்வாக கட்டமைப்புகளை உருவாக்கி, வங்கிகளின் கடன் வழங்குதல், கடன் வசூல் போன்ற அவற்றின் செயல்பாட்டுத் திறனை பல மடங்கு அதிகரிக்கும்.  அதனால், வர்த்தகம்  வளர்ச்சி அடைந்து,  அரசு ஒதுக்கீடுகளை எதிர்பார்க்காமல், அவற்றின்  மூலதன தேவைகளை சுயமாகப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளக் கூடிய வலு கிடைக்கும். இந்த மேம்பாடுகள் தொழில் துறையின் வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக இருந்து, இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கு வலுசேர்க்கும்.
வங்கித் துறையில் தற்போது நிலவும் பிரச்னைகளுக்கு இணைப்பு ஒன்றுதான் தீர்வு என்ற தீர்க்கமான முடிவுக்கு வர முடியாவிட்டாலும், அதில், பக்க விளைவுகளை தவிர்த்த சில தீர்வுகள் அடங்கி இருக்கின்றன. அதே சமயம், வங்கிகளை வளர்ச்சிப் பாதைக்கு மீட்டெடுக்கும் எந்த முடிவாக இருந்தாலும், அது வரவேற்கத்தக்கது. அந்த வகையில் வங்கித் துறையில் இணைப்புகள் என்ற விவேகமான முடிவுக்கு பச்சைக் கொடி காட்டுவோம்.
கட்டுரையாளர்:
வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/06/விவேகமான-தீர்வுக்கு-பச்சைக்-கொடி-3228425.html
3228424 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மிதக்கும் அணுமின் நிலையம் ஆபத்தா? எஸ். ராஜாராம் DIN Friday, September 6, 2019 01:54 AM +0530
ஆர்க்டிக் பெருங்கடலில், கப்பலில் கட்டப்பட்டுள்ள அணுமின் நிலையத்தை மிதக்கவிட்டு சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களின் கவலையில் மேலும் ஒன்றைச் சேர்த்திருக்கிறது ரஷியா.
அகாடெமிக் லொமொனோஸோவ் என அழைக்கப்படும் இந்த மிதக்கும் அணுமின் நிலையம் வடமேற்கு துறைமுகமான முர்மன்ஸ்க்கிலிருந்து சுமார் 5,000 கிலோமீட்டர்களுக்கு அப்பால் உள்ள வடகிழக்கு கடற்கரை நகரமான பெவெக்கை நோக்கிச் செல்கிறது. இந்தக் கப்பலில் இரு அணு உலைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியத்தை பயன்படுத்தி 70 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய முடியும். தூரகிழக்கு நகரமான பெவக்கில் உள்ள வீடுகளுக்கும், சுரங்கத் தொழில் உள்ளிட்டவற்றுக்கும் இந்த மின்சாரம் பயன்படுத்தப்படும்.
ஆனால், இந்த மிதக்கும் அணுமின் நிலையத்தை செர்னோபில் அணு உலை விபத்துடன் ஒப்பிட்டு அச்சம் தெரிவித்திருக்கிறது சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு அமைப்பான கிரீன்பீஸ். 1986-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 26-ஆம் தேதி அப்போதைய சோவியத் ஒன்றியத்தில் உக்ரைனின் பிப்யாட் என்ற இடத்தின் அருகில் அமைக்கப்பட்டிருந்த செர்னோபில் அணு உலையில் ஏற்பட்ட விபத்து, இதுவரை நிகழ்ந்த அணு உலை விபத்துகளிலேயே மிக மோசமானதாகக் கருதப்படுகிறது. 
இதேபோல, ஆர்க்டிக் பிராந்தியத்தில் சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகளை ஆய்வு செய்துவரும் பெல்லோனா ஃபவுண்டேஷன் எனும் அமைப்பு, சுனாமி பேரலை போன்ற நிகழ்வுகள் ஏற்பட்டால் இந்த மிதக்கும் அணுமின் நிலையம் கடலோரப் பரப்புக்கு அடித்துச் செல்லப்பட்டு நிலப்பகுதிக்குள் தூக்கி வீசப்படும் அபாயமும் உள்ளது என எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளது. செர்னோபில் மாதிரியான விபத்து கடலில் ஏற்பட்டால் கடல்வளம், மீன்வளம், மீனவ சமுதாயம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்படும் பேரிடர் நீண்டகாலத்துக்குத் தொடரக்கூடும்.
ஆனால், ரஷிய அணுசக்தி நிறுவனம் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை நிராகரித்துள்ளது. செர்னோபில் அணுமின் நிலையத்தில் மிகப் பெரிய உலைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், மிதக்கும் அணுமின் நிலையத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள அணு உலைகள் புதிய தொழில்நுட்பத்தாலானவை. சுனாமி பேரலை போன்ற பேரழிவுகளால், மிதக்கும் அணுமின் நிலையம் தரைப் பகுதிக்கே தூக்கி வீசப்பட்டாலும், அணு உலையின் அவசரகால அமைப்புகள் மின்சார தேவையின்றி 24 மணி நேரத்துக்கு அணு உலைகளைக் குளிரச் செய்யும். கடலில் ஏதாவது விபத்து நேர்ந்தால்கூட கடல்நீர் மூலம் அணு உலைகளைக் குளிரச் செய்ய முடியும். மேலும், ஆர்க்டிக் கடலில் பெரும் பனிப் பாறைகளை அணுசக்தி மூலம் உடைக்கும் கப்பல்கள் ஏற்கெனவே இயக்கப்பட்டு வருகின்றன. அந்தக் கப்பல்களில் பயன்படுத்தப்படும் தொழில்நுட்பம்தான் மிதக்கும் அணுமின் நிலையத்திலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என பாதுகாப்பு அம்சங்கள்குறித்து ரஷியா தரப்பில் விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த மிதக்கும் அணுமின் நிலையம் வெற்றி அடைந்தால், அதை வர்த்தக ரீதியாக உலக நாடுகளுக்கு விற்பனை செய்யவும் ரஷியா திட்டமிட்டுள்ளது.  அதன்படி, முதலாவதாக சூடான் நாட்டுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்திலும் ரஷியா கையெழுத்திட்டுள்ளது.
நீர்ப்பரப்பில் அணுமின் நிலையத்தை அமைப்பது இது முதல்முறையன்று. 1968-ஆம் ஆண்டு ஒரு கப்பலில் சிறிய அளவிலான அணு உலையை வடிவமைத்து பனாமா கால்வாய்க்கு அனுப்பியது அமெரிக்க ராணுவம். 7 ஆண்டுகள் இயக்கத்தில் இருந்த அந்த அணு உலை, பராமரிப்புச் செலவு அதிகமானதன் காரணமாகக் கைவிடப்பட்டது. இப்போது ஒரே நேரத்தில் பல மிதக்கும் அணுமின் நிலையங்களைக் கட்டமைத்து வருகிறது சீனா. அமெரிக்காவும் இத்துறையில் ஆர்வம் காட்டி வருகிறது. இந்தத் தொழில்நுட்பப் போட்டியில் இப்போது முந்திக்கொண்டிருக்கிறது ரஷியா.
தரைப்பரப்பில் கட்டப்படும் அணுமின் நிலையங்களைவிட செலவு குறைவு, தரைமார்க்கமாக அணுக முடியாத பகுதிகள், பேரழிவால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு கடல்மார்க்கமாகச் சென்று மின் வசதியை அளிப்பது, சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தாத மின் உற்பத்தி என, மிதக்கும் அணு உலைகளின் பயன்களைப் பட்டியலிடுகிறது ரஷியா. அதேவேளையில், செர்னோபில், ஃபுகுஷிமா அணு உலை விபத்துகளால் ஏற்பட்ட  பாதிப்புகள் இன்றுவரை தொடர்வதால் இதுபோன்ற முயற்சிகளை சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளும், பொதுமக்களும் அச்சத்துடன் பார்ப்பதை புறந்தள்ளிவிடவும் முடியாது.
உலக நாடுகளிடையே 1994-ஆம் ஆண்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட அணு பாதுகாப்பு உடன்படிக்கையின்படி, தரைப்பரப்பில் அமைக்கப்படும் மின் உற்பத்திக்கான அணு மின் நிலையங்களில் என்னென்ன பாதுகாப்பு உறுதிகள், தரத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமோ, அவற்றை மிதக்கும் அணுமின் நிலையங்களும் பின்பற்றியாக வேண்டும். அணுமின் திட்டங்கள் தொடர்பான விவரங்களை பிற நாடுகள் கேட்கும்போது முறையாக அளிக்க வேண்டும். ஆனால், தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சல் நிகழ்த்திவரும் நாடுகள் அதன்படி நடந்துகொள்ளுமா என்பதுதான் கேள்விக்குறி.
 

]]>
https://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2019/9/6/w600X390/ship.jpg https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/06/மிதக்கும்-அணுமின்-நிலையம்-ஆபத்தா-3228424.html
3227831 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நிலவே உன்னை நெருங்குகிறோம் நெல்லை சு. முத்து  DIN Thursday, September 5, 2019 02:39 AM +0530 வலவன் ஏவா வானவூர்தி எய்துப என்று உறையூர் முதுகண்ணன் சாத்தனாரும், வான வூர்தி ஏறினள் என்று இளங்கோவடிகளும், எந்திர ஊர்தி (பெருங்கதை), பறவை ஊர்தி - மயிற்பொறி (சீவக சிந்தாமணி), எந்திரத் தேர் (கம்ப ராமாயணம்) என்றெல்லாம் தமிழ்ப் புலவர்களும் வானில் உயர்ந்து பறக்கும் ஊர்தி பற்றிய சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
கிரேக்க வரலாற்றில் தேதாலஸ் என்கிற தச்சுக்கலை நிபுணர் மூங்கில் தட்டிகளில் மெழுகு பூசி இறக்கைகள் கட்டி வானில் பறக்க முயன்றாராம். 15-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் லியோனார்டோ டாவின்சி எனும் இத்தாலிய அறிஞர் தீட்டிய ஓவியங்களில் பறவை எந்திரம் காணப்படுகிறது. 
17-ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில்தான் நிலாப் பயணங்களே முளைவிட்டன. சோம்னியம் (1634) என்கிற நூலில் ஜோஹன்னஸ் கெப்ளர் ஒரு கற்பனையை வெளியிட்டார். சந்திர கிரகணத்தின்போது பூமிக்கும் சந்திரனுக்கும் இடையில் விழும் நிழலையே கயிறு போலப் பற்றி இருட்டுப் பாலத்தின் வழியே நிலவுக்குப் பயணம் என்ற அந்தக் கற்பனை ஆச்சரியம்தானே.
சந்திரனில் மனிதன் (மேன் ஆன் த மூன், 1638) என்ற நூலில் பிரான்சிஸ் காட்வின் என்கிற பாதிரியார் ஒரு யோசனை தெரிவித்தார். தட்டாம்பூச்சியின் காலில் கல்லைக் கட்டித் தூக்கச் செய்வது போல, நிறைய பறவைகளின் கால்களில் ஒரு மரச் சட்டத்தைத் தொங்கவிட்டு அதில் நாற்காலி போட்டு ஏறிப் பறக்கலாமாம்.
சைரானோ  டி  பெர்ஜராக் என்னும் பிரெஞ்சு நாவலாசிரியர் எழுதிய சந்திர மண்டலக் கற்பனைக் கதை (1656) மற்றும் சூரிய மண்டலக் கற்பனைக் கதை (1662) ஆகிய இரண்டு நூல்கள் அவர் மறைவுக்குப் பிறகு வெளிவந்தன. அதில் இக்கúஸத்ரான் என்கிற பெட்டக விண்ணூர்தி இடம்பெறுகிறது. முன்பக்கச் சுவரில் பொருத்தப்பட்ட ஒரு ஒளிவில்லை வழி, வாகனத்தினுள் சூரிய ஒளி நுழையும். உள்காற்று சூடாகி லேசாகும்; அழுத்தம் குறையும்; வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்தும். அந்த வெற்றிடத்திற்குள் வெளிக்காற்றுச் சீறிப் பாய்வதால், வாகனம் உந்தி முன்னுக்குத் தள்ளப்படும் என்பது கருத்தாக்கம். 
தாமஸ் லுப்தனின் கற்பனை புதுரகம். தண்ணீரில் தெப்பம் மிதப்பது போல, வெப்பக் காற்றின் மேல் காலியான முட்டை ஓடுகளில் இருக்கை அமைத்து வானில் பறக்கலாம் என்று சிந்தித்தார். காப்ரியல் டானியல் என்னும் மேலை எழுத்தாளருக்கு ஒரு விபரீதக் கற்பனை, வக்கிரத் தும்மல் தெறிப்பில் ஒரு ஆளை சந்திரனுக்குத் தூக்கி எறிய முடியும் என்கிறார். 
18-ஆம் நூற்றாண்டு சந்திரப் பயணம் சூடு பிடித்தது. காந்தத்தினால் ஆன லாபுத்தா தீவு, மிகப் பிரம்மாண்ட காந்தத்தினால் விலக்கப்பட்டு அந்தரத்தில் மிதக்கும், ஆங்காங்கே பறக்கும் ஊர்தியைத் தயாரிக்கலாம் என்ற உத்தியை ஜோனத்தான் ஸ்விஃப்ட்டின் கலிவர் பயணம் (1726) புதினத்தில் காணலாம்.  
ஜார்ஜ் டக்கர் எழுதிய சந்திரனுக்கோர் நெடும் பயணம் (எ வாயேஜ் டு மூன், 1827) நூலில் லுனாரியம் என்கிற வித்தியாசமான ஈர்ப்புப் பொருள் சுட்டப்படுகிறது. இவரது மாணவரான எட்கர் ஆலன்போ, தமது த அன்பாரலல்டு அட்வெஞ்சர்ஸ் ஆஃப் ஹான்ஸ் ஃபால் எனும் நூலில் பலூன்களின் உதவியால் வானில் பறக்கலாம் என்று எழுதினார். அதில் ஹான்ஸ் ஃபால் எனும் சீமான் ஒரு விண்கப்பலில் சென்று நிலவில் இறங்குவதாகக் கதை. வெறும் பலூனுக்குப் பதில் காந்தப் பலூன் இருந்தால் போதும் (ஏரியல் நாவிகேஷன் அண்ட் இட்ஸ் வொண்டர்ஃபுல் வாயேஜ்) என்பது ஜே.எல்.ரிடல் கருத்து. 
1728-ஆம் ஆண்டு முர்தாக் மக் தெர்மோ எழுதிய எ வாயேஜ் டு காக்லோகல்லினிக்கா என்ற நூலில்தான் முதன்முதலில் வெடி விசைச் சிந்தனை குருத்துவிட்டது. 700 பீப்பாய்களில் நிறைத்த வெடிமருந்தினை வெடிக்கச் செய்து, அதன் வெடிவேகத்தில் நிலவுக்குப் போகலாம் என்று கருதினார். 
1865-ஆம் ஆண்டு விண்வெளிப் புனைக் கதைகளின் தந்தை பிரெஞ்சு நாவலாசிரியர் ஜூலி வெர்னி பூமியில் இருந்து சந்திரனுக்கு (ஃப்ரம் த எர்த் டு த மூன்) என்ற நூல் படைத்தார். நவீன விண்வெளி வரலாறும் ஆரம்பமானது. அந்நூலில் மனிதர்கள், நாய்கள், கோழிகள் எல்லாம் விண்வெளியில் எடை இன்றி மிதக்கின்ற சித்திரமும் இடம்பெற்றது. பூமியின் ஈர்ப்பு விசையும், சந்திரனின் ஈர்ப்பு விசையும் சமனப்பட்டு விடுவதால் இந்த நிலை உண்டாகிறது என்பது நாவலாசிரியர் கருத்து. உள்ளபடியே, பூமியைச் சுற்றும் விண்கலனில் மைய விலக்கு விசையும், புவியீர்ப்பு விசையும் சமனப்படும் நிலையில் ஈர்ப்பு விசை நுண்ணளவில் இருக்கும். 
ஒரு ராட்சதப் பீரங்கி உதவியால் சந்திரனுக்கு விண்கலம் அனுப்பலாம் என்கிற கருத்தாக்கமும் அந்த நாவலில் இடம்பெற்றது. மிகப் பெரிய துப்பாக்கிக் குண்டு தயாரித்து, தரைக்குள் ஆழமான விண்வெளித் துப்பாக்கி வைத்து, சொடுக்கினால் சந்திரனுக்கே விண்கலன் செலுத்தலாமாம். 
இந்த நாவலில் இடம்பெறும் விண்வெளித் துப்பாக்கி ஃபுளோரிடா மாகாணத்தில் டாம்பா எனும் இடத்தில் அமைந்ததாகக் கற்பனை தீட்டினார் ஜூலி வெர்னி. சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள். இன்று அமெரிக்காவின் பிரபல கென்னடி விண்வெளி மையம் உண்மையில் இதே டாம்பாவிலிருந்து ஏறத்தாழ 210 கிலோமீட்டர்கள் அருகில்தான் அமைந்துள்ளது. புனைத்தன்மையிலும் அப்படி ஒரு நேர்த்தியான அறிவியல் துல்லியம். 
20-ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் எச்.ஜி.வெல்ஸ் எழுதிய சந்திரனில் முதல் மனிதர்கள் (த ஃபர்ஸ்ட் மென் இன் த மூன், 1901) எனும் நூலும் மிக சுவாரஸ்யமானது. அவர் சில இயற்பியல் விதிகள் பற்றிப் பேசுகிறார். ஒளிபுகாப் பொருள், அனல் புகாப் பொருள் போன்றவை மாதிரியே, நிறையீர்ப்புப் புகாப் பொருளினால் விண்கூடு தயாரிக்கும் உத்தியை வெளியிடுகிறார். புவியீர்ப்புக்குக் கட்டுப்படாமல் சந்திரனுக்குப் பறந்து செல்வதாகக் கதை. 
அமெரிக்காவில் மாஸசூசெட்ஸ் மாகாணம் வொர்செஸ்டர் கிராமத்தில் ராபர்ட் ஹூச்சிங் கொட்டார்டு 1915 ஜூலை 15-ஆம் தேதியன்று எச்.ஜி.வெல்ஸின் புதினத்தைப் படித்தாராம். ஆகஸ்ட் 8-ஆம் தேதி, தானே சந்திரப் பயணம் செய்ததாகக் கனவு கண்டாராம். தொலைநோக்கி வழியாக அழகான சந்திரனையே உற்றுக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு முக்காலியில் நிறுத்திவைக்கப்பட்ட ஏவுகலன் உதவியால் சந்திரனுக்குப் பயணம் செய்யலாம் என்று கருதினார். 
நிலவில் சென்று இறங்கியதும் புவிவாசிகளுக்குத் தம் பயண விவரத் தகவல் தெரிவிக்க என்ன வழி என்று சிந்தித்தார். வெடிமருந்து கொளுத்திப் பிரம்மாண்டத் தீபம் ஏற்றினால், அந்த ஒளியைப் பூமியில் இருந்து கவனிக்க முடியும் என்று கணித்தார். 
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு, 1919-ஆம் ஆண்டு தனது கனவுகள், கற்பனைகள் என அனைத்தையும் குழைத்து, அதிகபட்ச உயரங்களைச் சென்றடைய ஒரு வழிமுறை என்கிற ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதினார்.
1959 செப்டம்பர் 12-ஆம் தேதியன்று ரஷியா செலுத்திய லூனா-2 விண்கலம் மறுநாள் (13.09.1959) நிலவின் தரையில் மோதி விழுந்தது. சரியாக 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1969 ஜூலை 20-ஆம் தேதியன்று அமெரிக்காவின் நீல் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங், புஸ் ஆல்ட்ரின் ஆகிய இருவரும் நிலவில் சென்று இறங்கினர். 
நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு, கடந்த 20 ஆண்டுகளில் பல நாடுகளுக்கு மீண்டும்  நிலா மோகம் பிடித்துவிட்டது. ஜப்பானின் ஹிதென் (10.04.1993), ஐரோப்பாவின் ஸ்மார்ட் (3.09.2006), ஜப்பானின் செலீனி (10.06.2009), சீனாவின் சாங்கே-1 (5.11.2009) ஆகிய பல நாட்டு விண்கலன்களும் சந்திரனில் மோதி விழுந்தன. 
நிலாப் பயணங்கள் மேற்கொண்ட நாடுகளின் வரிசையில் இந்தியாவுக்கு ஆறாவது இடம். 2008 அக்டோபர் 22 அன்று சந்திரயான்-1 சுமந்து சென்ற மிப் என்கிற நிலா மோதுகலன் 2008 நவம்பர் 14 அன்று சந்திரனில் மோதி இறங்கியது. இந்தியத் தேசியக் கொடி பொறித்த மிப், நம் நாட்டு குழந்தைகளுக்கு  இந்திய விண்வெளி விஞ்ஞானிகள் வழங்கிய தேசியப் பரிசு. 
3,400 முறை பூமியைச் சுற்றிவந்த சந்திரயான்-1, 2008 ஆகஸ்ட் 28 அன்று புவித் தொடர்பு அறுந்தது. இன்றும் நிலவுப் பாதையில் சுற்றிவருவதாக அமெரிக்க விண்வெளி நிறுவனங்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஏதாயினும், 1976 ஆகஸ்ட் 22-ஆம் தேதியன்று நிலவில் இறங்கிய ரஷியாவின் லூனா-24 விண்கலனுக்குப் பிறகு, இந்த நூற்றாண்டில் சீனாவின் சாங்கே-3 விண்கலம் 14.12.2013 அன்று நிலவின் தரையில் சுமுகமாக இறங்கியது. அதில் இருந்து வெளிவந்த யூது (முயல்) என்ற நிலா ஊர்தி, 42 நாள்களுக்குப் பின்னர் நின்றுபோனது. சீனர் தொன்மங்களில் நிலாக் கடவுளின் செல்லப்பிராணி முயல்தானாம். இந்த ஆண்டு 2019 ஜனவரி 3 அன்று சீனாவின்  சாங்கே - 4 விண்கலம் முதன்முறையாக சந்திரனின் மறுபக்கத்தில் சென்று இறங்கியது.
இந்தியாவின் சந்திரயான்-2 விண்கலம் கடந்த ஜூலை 22-ஆம் தேதியன்று கிளம்பியது. கடந்த செப்டம்பர் 2-ஆம் தேதியன்று நிலவை நோக்கி விக்ரம் நிலா இறங்கி (லேண்டர் - 1.47 டன்) விடுவிக்கப்பட்டது; தற்போது நிலவுக்கு மிக அருகே 35 கி.மீ. தொலைவுக்கு லேண்டர் பகுதி வெற்றிகரமாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டுள்ளது; வரும்  செப்டம்பர் 7-ஆம் தேதியன்று அது நிலவில் தரையிறங்க உள்ளது.  அதிலிருந்து வெளியே புறப்படும் மேஜை அளவு ப்ரக்ஞான் (27 கிலோ) நிலா ஊர்தி விநாடிக்கு ஒரு விரல்கடை அளவு ஆமைவேகத்தில் ஊர்ந்து நிலா மண்ணை ஆய்வு செய்யும். 
தென் துருவத்தில் உள்ள 40 டி.எம்.சி. தண்ணீரும், நிலா மண்ணின் விண்வெளி எரிபொருளான ஹீலியம்-3 தனிமமும் எதிர்கால நிலா முகாம்களுக்குத் தேவை அல்லவா?


கட்டுரையாளர்:
இஸ்ரோ விஞ்ஞானி (ஓய்வு) 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/05/நிலவே-உன்னை-நெருங்குகிறோம்-3227831.html
3227830 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் யார் நல்லாசிரியர்? ஆர். வேல்முருகன் DIN Thursday, September 5, 2019 02:38 AM +0530 மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்ற வரிசையில் பெற்றவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக நாம் அனைவரும் போற்றுவது ஆசிரியர்களைத்தான். குரு எனும் ஆசிரியர்களுக்கு அடுத்துத்தான் தெய்வமே எனும்போது அவர்களின் முக்கியத்துவம் அனைவருக்கும் புரியும்.
ஆனால்,  இப்போது ஆசிரியர்களின் பணி என்பது வேலைப்பளு இல்லாத, ஊதியம் அதிகம் உடைய, அதிக விடுமுறைகள் கொண்ட,  பெண்களுக்கான பணியாக மாறிவிட்டது. 
 கடந்த காலங்களில் ஆசிரியர் பணி என்றால் ஒரு மரியாதை இருந்தது. கிராமங்களில்  ஒற்றை ஆசிரியரின் சொல் வேத வாக்கு.  ஆனால்,  இப்போது மாணவர்கள், குருவை மிஞ்சிய சிஷ்யனாக இருக்கின்றனர்.
ராட்சசி திரைப்படத்தில் மாணவர்களின் தகுதி குறித்துக் கேள்வி கேட்கும் ஆசிரியர்களிடம் தலைமை ஆசிரியை தகுதியில்லாத ஆசிரியர்களை நீக்கலாமா என்பார். சினிமாவுக்கு வேண்டுமானால் இது சிறப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் நடைமுறையில் இது சாத்தியமா? ஆசிரியர் சங்கங்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட மாட்டார்களா? 
வேறு எந்தத் தொழிலை விடவும் ஆசிரியப் பணி என்பது சிறப்பு வாய்ந்தது.  இப்போதும் ஒரு சில ஆசிரியர்கள் தங்கள் மாணவர்களுக்கு பாடத் திட்டத்தைத் தாண்டி வாழ்க்கைக் கல்வியைக் கற்றுக் கொடுக்கின்றனர். அவர்களின் பெருமை சம்பந்தப்பட்ட கிராமங்களைத் தாண்டி வருவதில்லை. ஆனால்,  ஏதோ ஒரு சமயத்தில் மெழுகுவர்த்தியான ஆசிரியர்களின் புகழ் ஒளி வெளியில் தெரிகிறது.
முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம் பள்ளியில் படித்தபோது பறவைகள் பறப்பது குறித்துப் பாடம் நடத்தியது புரியவில்லை என்று கூறினாராம்.  கடற்கரைக்குச் சென்று பறவைகள் பறப்பதைப் புரிய வைத்த ஆசிரியர் கலாமின் மனதில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பார் என்பது இப்போதைய ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு பாடமாக இருக்க வேண்டும்.
 பெங்களூரு இந்திய அறிவியல் கல்வி மையத்தில் (ஐ.ஐ.எஸ்சி.) கடந்த ஆண்டு,  தங்கள் ஆசிரியையின் பெயரில் ரூ.1 கோடிக்குக் கட்டடம் கட்டி பெருமைப்படுத்தியுள்ளனர் மாணவர்கள்.  இப்போதும் பல்வேறு பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் பாடத்திட்டத்தைத் தாண்டி தங்கள் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்து வருகின்றனர். அந்த மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் என்றுமே முன்மாதிரிதான்.
 தான் கூறியதை மீறி கிரிக்கெட் கிளப்புக்கு விளையாடியதால் ஆத்திரமடைந்த ஒரு பள்ளியின் உடற்கல்வி ஆசிரியர் சம்பந்தப்பட்ட மாணவரைக் கத்தியால் குத்தினார். இதன் மூலம் எதிர்கால இந்தியாவில் ஒரு கிரிக்கெட் வீரரின் கனவை முனையிலேயே அந்த ஆசிரியர் ஒடித்துவிட்டாரே.
ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கையில் பொதுத் தேர்வுகள் என்பது மிகவும் முக்கியமானது. பொதுத் தேர்வுகளில் விடைத்தாள்களைத் திருத்தும் ஆசிரியர்களின் தவறுகளால் பாதிக்கப்படுவது மாணவர்களின் வாழ்க்கை என்பதை உணர மறுக்கிறார்கள். எத்தனை மாணவர்களின் எதிர்காலக் கனவு சிதைக்கப்படுகிறது?
தொடக்கப் பள்ளி முதல் பல்கலைக்கழகங்கள் வரை எங்கும் எதிலும் முறைகேடுகள். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் விடைத்தாள் திருத்துவதில் எத்தனை மோசடிகள்? கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் துணைவேந்தரே ஆசிரியர்களிடம் லஞ்சம் வாங்கியதான முறைகேட்டில் கைது செய்யப்பட்டார். இதுபோன்று பல மோசமான உதாரணங்கள். 
உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தவரை ஆசிரியர்களின் நிலை நன்றாக இருந்ததாக பலர் கூறுகின்றனர்.  ஆனால்,  இன்று  நிலைமை அப்படி இல்லை. இப்போது மத்திய அரசுப் பள்ளிகளில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களுக்கு இணையான ஊதியம் கிராமப் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கும் உண்டு. ஆனால் மத்திய, மாநில அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களின் தகுதிகள், மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான்.  மத்திய அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களின் தகுதிக்கேற்ப இவர்களின் தகுதியையும் உயர்த்த வேண்டும்.
சுமார் 95 சதவீதத்துக்கும் மேலான அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைத் தனியார்பள்ளிகளில்தான் படிக்க வைக்கின்றனர். அந்த அளவுக்கு சக ஆசிரியர்களின் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருக்கின்றனர். பள்ளிப் படிப்பைத் தனியார் பள்ளிகளில் தொடரும் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களின் குழந்தைகள் உயர் கல்வியைத் தொடர விரும்புவது அரசுக் கல்லூரிகளில்தான்.
எனவே,  அரசுப் பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே அரசுக் கல்லூரிகளில் மத்திய, மாநில அரசுகள் இடம் ஒதுக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவர்களுக்கான சலுகைகளைக் குறைக்க வேண்டும்.
விருது வழங்கத் தேர்வு செய்யும்போது தகுதியின் அடிப்படையில் மட்டுமே தேர்வு செய்து வழங்க வேண்டும். அப்போதுதான் விருதுக்கும் மதிப்பிருக்கும்; பெறுபவருக்கும் திருப்தியிருக்கும். அதை விடுத்து விருதை வாங்குவதால்  என்ன பலன்? 
ஆசிரியர்களின் அடிப்படைத் தகுதியை உயர்த்தி தொழில்நுட்ப ரீதியாக அவர்களைத் தயார்படுத்த வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களால் நாளைய தலைமுறையைச் சிறப்பாக உருவாக்க முடியும்.
முன்னாள் குடியரசுத் தலைவரும் ஆசிரியருமான சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணனின் பிறந்த நாள்தான் ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அந்த நாளில் இவர்கள் எனது ஆசிரியர்கள் என்பதை ஒவ்வொரு மாணவரும் பெருமையுடன் நினைவில் நிறுத்தி வணங்கினால் அதைவிடச் சிறந்த விருது ஏது? 
உண்மையாய் மாணவர்களை நேசித்து அவர்களை ஏற்றி விட்ட, ஏற்றி விடக் காத்திருக்கும் அனைத்து ஆசிரியர்களுக்கும் உளப்பூர்வமான ஆசிரியர் தின வாழ்த்துகள்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/05/யார்-நல்லாசிரியர்-3227830.html
3227092 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் திவால் சட்டம் - தவறான அணுகுமுறை! ஜெ. சந்தானகோபாலன் DIN Wednesday, September 4, 2019 01:35 AM +0530 வங்கிகளின் வாராக் கடன் பிரச்னை மிக நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டது. தொழில் துறையின் வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொண்டும் விவசாயத்துக்கு கடன் வழங்குவதை மையமாகக் கொண்டும் 1970-ஆம் ஆண்டு பல தனியார் வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டன. 
தொழில் துறை வளர்ச்சி அடைந்தபோதிலும், வாராக் கடன்கள் அதிகரித்த காரணத்தால் மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசால், நலிவடைந்த தொழிற்சாலைகளுக்கு நிதியுதவி செய்து மறுவாழ்வு அளிக்கும் நோக்கத்துடன் சிகா சட்டம் (நலிவடைந்த நிறுவனங்கள் நலன் காக்கும் சட்டம்) 1985-இல் வரையறுக்கப்பட்டது. பொருளாதார சீர்திருத்தத்துக்குப் பிறகு, 1993-இல் வாராக் கடன்கள் அதிகரித்த காரணத்தால், வங்கிகள் மற்றும் நிதி நிறுவனங்கள் கடன் மீட்புச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு கடன் மீட்கும் தீர்ப்பாயங்கள் அமைக்கப்பட்டன.
கடன் மீட்பு தீர்ப்பாயங்கள் அமைக்கப்பட்ட பிறகும்கூட வாராக் கடன்கள் அதிகரித்தன; மேலும் கடன் மீட்பு தீர்ப்பாயங்களின் செயல்பாடு மந்தமாக இருந்ததால், வங்கிகளே நேரடியாகக் கடன்களை வசூலிக்கும் வகையில், சர்பாசி (கடன் நிலுவையை வசூலிக்க வங்கிகள் மற்றும் நிதி நிறுவனங்களுக்கு உரிமை அளிக்கும் சட்டம்) என்ற சட்டத்தை தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு 2002-ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தியது.
1947-ஆம் ஆண்டு முதல் 2007-ஆம் ஆண்டு வரை இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் அளித்த மொத்த கடன் தொகை ரூ.11 லட்சம் கோடியாக மட்டுமே இருந்தது; ஆனால், 2007-ஆம் ஆண்டு முதல் 2014-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில் அது ரூ.52 லட்சம் கோடியாக அதிகரித்தது. அதாவது, மொத்த கடன் அளவு சுமார் 7 ஆண்டுகளில் ரூ.41 லட்சம் கோடி அளவுக்கு அதிகரித்தது. 
கடன் உயர உயர, வாராக் கடன் அளவும் அதிகரித்தது. இந்த 7 ஆண்டுகளில் வங்கிகள் அதிக அளவில் கடனுதவி அளித்ததன் விளைவாக, வாராக் கடன் விண்ணை முட்டும் அளவுக்குச் சென்று விட்டது.
2014-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் பொதுத் துறை வங்கிகளின் வாராக் கடன் ரூ.2,24,542 கோடியாக இருந்தது. இது மூன்றே ஆண்டுகளில், அதாவது 2017-இல் மூன்று மடங்குக்கு மேல் ரூ.7,23,513 கோடியாக அதிகரித்தது.
தொடர்ந்து அதிகரித்து வந்த வாராக் கடன்கள் பிரச்னைக்கு தீர்வுகாண முதல் கட்டமாக நிபுணர் குழுவை மத்திய அரசு அமைத்தது. இதையடுத்து நாடாளுமன்றத்தில் திவால் சட்டத்தை 2016-இல் பாஜக அரசு நிறைவேற்றியது. உச்சநீதிமன்ற வழிகாட்டுதலின் அடிப்படையில் நலிவடையும் நிறுவனங்களின் வழக்குகளை விசாரணை செய்து முடித்து வைக்க தேசிய கம்பெனி சட்டத் தீர்ப்பாயம் (என்சிஎல்டி - நேஷனல் கம்பெனி லா டிரிப்யூனல்) ஏற்படுத்தப்பட்டது. இத்துடன் சேர்த்து திவால் நிலைமையை நிர்வகிக்கும் மத்திய அரசின் இந்திய திவால் மேலாண்மை வாரியம் ஏற்படுத்தப்பட்டது.
சுமார் ரூ.2.02  லட்சம் கோடி வாராக் கடன்களை உள்ளடக்கிய 4,452 திவால் வழக்குகள் விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்வதற்கு முன்பே தொழில் நிறுவனங்களுக்கு இடையிலேயே தீர்வு காணப்பட்டன என்பது, இந்திய திவால் மேலாண்மை வாரியம் ஏற்படுத்தப்பட்டதன் நோக்கம் வெற்றியடைந்ததன் அடையாளம். 
பொதுத் துறை வங்கிகளைப் பொருத்தவரை, 12 பெரிய தொழில் நிறுவனங்களின் ரூ.3.45 லட்சம் கோடி வாராக் கடன் சுமை வழக்குகளை திவால் சட்டத்தின் கீழ் 2017-இல்  தேசிய கம்பெனி சட்டத் தீர்ப்பாயத்திடம் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி முறையிட்டது. இந்த 12 வழக்குகளில் 3 மட்டுமே பொதுத் துறை வங்கிகளுக்கு பெரும் தொகை இழப்புடன் முடிவுக்கு வந்தன. அதாவது, நலிவடைந்த தனியார் உருக்காலை நிறுவனத்தின் ரூ.13,175 கோடி வங்கி வாராக் கடன் சுமையை மற்றொரு பெரிய உருக்காலை நிறுவனம் ரூ.5,320 கோடிக்கு ஏற்று  கையகப்படுத்திக் கொண்டது. இதே போன்று நலிவடைந்த மேலும் ஓர் உருக்காலை நிறுவனத்தின் ரூ.56,022 கோடி வங்கி வாராக் கடன் சுமையை, அதே துறையில் முன்னணியில் இருக்கும் நிறுவனம் ரூ.35,571 கோடிக்கு ஏற்று  கையகப்படுத்தியது. மூன்றாவதாக வாராக் கடன் பிரச்னையில் மூழ்கிய தனியார் எரிசக்தி நிறுவனத்தின் வங்கி வாராக் கடன் ரூ.11,015 கோடியை லாபத்தில் செயல்பட்டு வரும் தனியார் முதலீட்டு நிறுவனம் ரூ.2,892 கோடிக்கு கையகப்படுத்தியது.
மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று வழக்குகள் முடிவுக்கு வந்ததன் மூலம் வங்கிகளுக்குக் கிடைத்த வாராக் கடன் தொகை ரூ.43,783 கோடி. ஆனால், நலிந்துபோன அந்த மூன்று நிறுவனங்களும் வங்கிகளுக்கு அளிக்க வேண்டிய மொத்த வாராக் கடன் தொகை ரூ.80,212 கோடி. ஆக, நிலுவை வாராக் கடன் தொகையில் 54.59 சதவீதத்தை மட்டுமே வங்கிகள் பெற முடிந்தது. குறைந்த தொகையில் நலிந்த நிறுவனங்களை அதன் போட்டி  நிறுவனங்கள் கையப்படுத்திக் கொண்டன. அதனால், வங்கிகளுக்கு ரூ.36,429 கோடி, அதாவது 45.41 சதவீத அளவுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டது. 
இந்த நேரடி  வருவாய் இழப்பு தவிர, வாராக் கடன் மீட்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்ட வழக்குரைஞர்கள், பட்டயக் கணக்காளர்கள், மதிப்பீட்டாளர்கள் முதலானோருக்கு கட்டணமாக பெருமளவு தொகை அளிக்கப்பட்டதும் வங்கிகளுக்கு வாராக் கடன்கள் மூலம் ஏற்பட்ட இழப்பை அதிகரித்தது.
இதே போன்று ஜவுளித் துறையில் முன்னோடியாக இருந்து நலிவடைந்த வட இந்திய நிறுவனத்தை அதன் போட்டியாளரான வட இந்திய நிறுவனம் திவால் சட்டம் - தேசிய கம்பெனி சட்டத் தீர்ப்பாயம் (என்சிஎல்டி) மூலம் மிகவும் குறைவான தொகையை அளித்து கையகப்படுத்தியது. அதாவது, நலிவடைந்த வாராக் கடன் நிலுவை ரூ.50,000 கோடிக்கு, ரூ.5,000 கோடியை மட்டுமே போட்டி ஜவுளி நிறுவனம் அளித்தது. இது ஒருவகையான சட்டபூர்வ மோசடி என்றுதான் கூற வேண்டும். கையப்படுத்திய நிறுவனங்களில் அசையாச் சொத்தின் மதிப்பே அவர்கள் அளித்த தொகையைவிட அதிகம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
வழக்கமான தீர்வு நடைமுறைகளின்படி அல்லது சர்பாசி (எஸ்ஏஆர்எப்இஏஎஸ்ஐ) சட்டத்தின்படி (கடன் நிலுவையை வசூலிக்க வங்கிகள் மற்றும் நிதி நிறுவனங்களுக்கு உரிமை அளிக்கும் சட்டம்) மேலே குறிப்பிட்ட அளவுக்கு, அதாவது 45.41 சதவீத அளவுக்கு (ரூ.36,429 கோடி) இழப்பீட்டுச்  சலுகையை வங்கிகள் அளிக்க ஒப்புக் கொண்டிருக்காது. இந்த மாதிரி இழப்பீட்டுச் சலுகையை வங்கிகள் அளித்திருந்தால், அதன் பின்விளைவு முக்கியமாக சலுகையை அனுமதித்தவர்கள் அனைவர் மீதும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கும்.
வங்கிகளின் தற்போதைய இழப்பீடுக்கு திவால் சட்டமே காரணம். நலிவடைந்த நிறுவனங்கள் தங்களை புனரமைத்துக் கொள்வதற்கான திட்டத்தை வங்கிகளுக்கு அளிக்க திவால் சட்டத்தில் வழியில்லாமல் இருப்பதும், திவாலை நோக்கி நலிவடைந்த நிறுவனத்தைத் தள்ளி வெளியேறச் செய்வதுமே இத்தகைய பெரும் தொகை இழப்பீட்டுச் சலுகைக்குக் காரணம். நலிவடைந்த நிறுவன உரிமையாளருக்கு கோடிக்கணக்கில் நஷ்டம், ஏராளமானோர் வேலையிழப்பு ஆகிய விளைவுகளையும் திவால் சட்டம் ஏற்படுத்துகிறது. 
மேலும், நலிவடைந்த நிறுவனத்தைக் கையகப்படுத்தும் போட்டி நிறுவனத்துக்கு அளிக்கப்படும் ஊக்கம், திவால் சட்டத்தின் பெரும் குறைபாடாகும். ஏனெனில், நலிவடைந்த நிறுவனத்தைக் கையகப்படுத்தும் போட்டி நிறுவனம், குறிப்பிட்ட உற்பத்திப் பொருளின் ஏகபோக அதிகாரத்தைப் பெற்று சந்தையைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக்கொள்ளும் துரதிருஷ்டவசமான நிலை ஏற்படுகிறது.
நலிவடைந்த நிறுவனங்களின் பெரும் வாராக் கடன்கள் தொகை இழப்பீட்டுச் சலுகைகள் காரணமாகப் பாதிக்கப்படுவது, வங்கிகளில் தங்களது உழைப்பைச் சேமித்து வைத்துள்ள பொதுமக்கள்தான். கடந்த 5 ஆண்டுகளில் வாராக் கடன் நிலுவைத் தொகைகளை முழுவதுமாக வங்கிகள் பெற்றிருந்தால், தங்களது வாடிக்கையாளர்களின் வைப்புத் தொகைக்கு மேலும் கூடுதலான வட்டி விகிதத்தை அளித்திருக்க முடியும். மேலும், சேமிப்புக் கணக்கில் குறைந்தபட்ச தொகையைப் பராமரிக்காத வாடிக்கையாளர்களுக்கு அபராதக் கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள் பயன்படுத்தும் ஏடிஎம் அட்டை பராமரிப்புக்கான ஆண்டுக் கட்டணம் உள்ளிட்டவற்றை வங்கி நிர்வாகங்கள் நிர்ணயிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்காது.
கடந்த காலங்களில் நலிவடைந்த நிறுவனங்களுக்கு தொழில் நிதி மற்றும் மறு சீரமைப்பு வாரியம் (பிஐஎப்ஆர்) மூலம் மறுவாழ்வு அளிக்கப்பட்டது. அதாவது, நிலுவைத் தொகையோ அல்லது வட்டியோ தள்ளுபடி செய்யப்படாமல், வட்டி மீதான அபராத வட்டி மட்டுமே தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. மேலும், கடன் பெற்ற அசல் தொகையை முழுமையாகத்  திருப்பிச் செலுத்த முடியாத நிலையில், அசல் தொகையின் வேறுபாடு வங்கியின் முதலீடாக (ஈகுவிட்டி) கருதப்பட்டு நலிவடைந்த நிறுவனத்தில் பராமரிக்கப்பட்டது.
திவால் சட்டத்தின் கீழ் வங்கிகளுக்கு நஷ்டம் ஏற்படுத்துவது சரியான அணுகுமுறையல்ல. திவால் சட்டத்தின் கீழ்  தொழில் நிதி மற்றும் மறு சீரமைப்பு வாரியத்தை (பிஐஎப்ஆர்) மத்திய அரசு அமைத்து, நலிவடைந்த நிறுவனங்களை மறுசீரமைக்க ஆவன செய்ய வேண்டும். வாராக் கடன் பிரச்னையில் உள்ள பெரு நிறுவனங்கள் மட்டுமின்றி, நலிவடைந்த நிலையில் உள்ள சிறு-நடுத்தர தொழில் நிறுவனங்களின் மறுசீரமைப்புக்கும் உதவ வேண்டும்.
எனவே, இன்றைய பொருளாதார மந்த நிலையில் இந்திய திவால் சட்டத்தை மறு ஆய்வு செய்து அதில் உள்ள குறைபாடுகளைக் களைய வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது. குறிப்பாக, நலிவடையும் நிறுவனங்களை திவால் நிலைக்குத் தள்ளுவதைக் காட்டிலும், அவற்றுக்கு மறுவாழ்வு அளிக்க மத்திய அரசு முயற்சி செய்வது மிக அவசியம். இதன் மூலம் வேலையிழப்புப் பிரச்னையும் பெருமளவில் தவிர்க்கப்படும்.


கட்டுரையாளர்: 
பட்டயக் கணக்காளர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/04/திவால்-சட்டம்---தவறான-அணுகுமுறை-3227092.html
3226412 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உயர் கல்விக்கு வெளிநாடு எதற்கு? என். முருகன் DIN Tuesday, September 3, 2019 01:46 AM +0530 இந்த ஆண்டின் நிதிநிலை அறிக்கையில் நிதி அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் கூறிய இந்தியாவில் கல்வி கற்பது என்ற முக்கியமான  திட்டத்தை பலரும் மறந்து விட்டோம்.  அதாவது, பல நாடுகளின் மாணவர்களை இந்தியாவின் கல்லூரிகளில் உயர் கல்வி கற்க வரச்செய்ய வேண்டும் என்பதே அந்தத் திட்டம்.
இன்றைய கணக்கீட்டின்படி, உலகின் எல்லா நாடுகளையும் சேர்ந்த மாணவர்களில் 46 லட்சம் பேர் வெளிநாடுகளில் கல்வி கற்பவர்கள்.  வெளிநாட்டு மாணவர்களை தங்கள் நாட்டுக்கு கல்வி கற்க வரச் செய்வது ஒரு முக்கியமான வர்த்தக அம்சமும் ஆகும்.  எனவேதான் பல முன்னேறிய நாடுகளும் தங்கள் நாட்டிற்கு மாணவர்கள் வந்து கல்வி கற்க வேண்டும் எனத் திட்டமிட்டு விளம்பரமும் செய்கிறார்கள்.
ஒரு நாட்டுக்கு வெளிநாட்டு மாணவர்கள் நிறைய பேர்  வந்து கல்வி கற்றால், அந்த நாட்டுக்கு வருமானம் கிடைக்கிறது. மேலும், அந்நாட்டில் கல்வி கற்ற மாணவர்கள் அங்கேயே வேலைக்குச் சேர்ந்தால் அதனால் உண்டாகும் பொருளாதார வளர்ச்சியால் நன்மை கிடைக்கிறது.  
தற்போது அமெரிக்காவில் 11 லட்சம் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் உயர் கல்வி கற்கிறார்கள்.  இங்கிலாந்தில் 5 லட்சம் பேர், சீனாவில் 5 லட்சம் பேர், ஆஸ்திரேலியா, பிரான்ஸ், கனடா, ரஷியா, ஜெர்மனியில் தலா 2.5 லட்சம் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் உயர் கல்வி கற்கிறார்கள். ஆனால், இந்தியாவில் 45,000 வெளிநாட்டு மாணவர்களே உயர் கல்வி நிலையங்களில் படிக்கின்றனர். இது, உலகின் எல்லா நாடுகளிலும், கல்வி கற்கும் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் எண்ணிக்கையான 46 லட்சத்தில் ஒரு சதவீதமே! ஆனால், தற்போது சுமார் 6.5 லட்சம் இந்திய மாணவர்கள் வெளிநாடுகளில் உயர் கல்வி கற்கிறார்கள்.  
அமெரிக்காவில் உயர் கல்வி கற்கும் மாணவர்களில் சுமார் 15 சதவீதம் பேர் இந்தியர்களே.  இவர்களில் பலருக்கு நம் நாட்டில் இயங்கும் அதிகத் தரம் வாய்ந்த உயர் கல்வி நிலையங்களான ஐ.ஐ.டி., ஐ.ஐ.எம். ஆகியவற்றில் இடம் கிடைக்காத காரணத்தால் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று உயர் கல்வி பயிலலாம் என சிலர் வாதிடுகிறார்கள். ஆனால், அவற்றில் சேரத்  தகுதியுடைய பலரும் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று உயர் கல்வி கற்கிறார்கள் என்பது உண்மை நிலவரம்.
இந்தியாவில் படியுங்கள் என மத்திய அரசு திட்டமிடுவது, இது போன்ற தகுதிமிக்க மாணவர்களை இந்தியாவிலேயே கற்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே எனக் கருதப்படுகிறது. வெளிநாட்டு மாணவர்களையும், நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றுள்ள இந்திய மாணவர்களையும் கவரும் வகையில் நமது உயர் கல்வி நிலையங்களைச்  சீரமைக்க வேண்டும்.  அவற்றுக்கு அடிப்படை கட்டட வசதிகள், ஆய்வு நிலையங்கள், சுற்றுச்சூழ்நிலைகள், தங்கும் விடுதிகள் ஆகியவை உடனடியாக அமைக்கப்பட வேண்டும். 
இவற்றை நம் கல்வி நிலையங்களில் செய்து முடிக்காத நிலையிலும், 30 ஆசிய, ஆப்பிரிக்க, மத்திய கிழக்கு மற்றும் சில நாடுகளிலிருந்து மாணவர்கள் நம் நாட்டுக்கு வந்து உயர்கல்வி கற்கிறார்கள்.  அதன் காரணம், அவர்களது நாட்டை விடவும் நம் நாட்டில் சிறந்த உயர்கல்வி நிலையங்கள் உள்ளன என்பதுதான்.
நம் நாட்டின் ஐ.ஐ.டி., ஐ.ஐ.எம்., ஐ.ஐ.எஸ்., இ.ஆர்., சில பல்கலைக்கழகங்கள், குறிப்பிட்ட சில பொறியியல் மற்றும் கலைக் கல்லூரிகள் வெளிநாட்டு மாணவர்களை ஈர்த்துள்ளன.  இவற்றில் ஓர்  ஆண்டுக்கு  சுமார் 30,000 வெளிநாட்டு மாணவர்கள் சேர்ந்து படிக்கிறார்கள்.  இந்த ஆண்டு 70,000 வெளிநாட்டு மாணவர்கள் நமது உயர் கல்வி நிலையங்களில் பயில விண்ணப்பித்துள்ளனர்.  இந்த விண்ணப்பங்கள் 190 நாடுகளிலிருந்து பெறப்பட்டவை.
இந்த எண்ணிக்கையை வைத்து நமது உயர் கல்வியின் வளர்ச்சியை நாம் பாராட்டிவிட முடியாது. இந்த வெளிநாட்டு மாணவர்கள் எந்த நாடுகளிலிருந்து விண்ணப்பிக்கிறார்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.நேபாளம், பூடான், ஈரான், எத்தியோப்பியா, ஆப்கானிஸ்தான், சூடான், இராக், இலங்கை ஆகிய நாட்டின் மாணவர்களே நம் நாட்டில் உயர் கல்வி பயில அதிக அளவில் விண்ணப்பித்துள்ளனர்.  அவர்கள் நாட்டில் கல்வித் தரமற்றது என்பதும், அதிக எண்ணிக்கையில் உயர்கல்வி நிலையங்கள் கிடையாது என்பதும் காரணம். மேல்நாடுகளில் உயர் கல்வி கற்கத் தேவையான தகுதியும், பண வசதியும் இந்த மாணவர்களுக்கு கிடையாது.  
நமது புதிய இந்தியாவில் படியுங்கள் என்ற திட்டத்தின் கீழ் விண்ணப்பம் செய்த மாணவர்களில் அதிகமானவர்கள், எத்தியோப்பியா, நைஜீரியா, ஆப்கானிஸ்தான், நேபாளம்,  வங்கதேசம், கென்யா, தான்சானியா, ருவாண்டா, கானா, உகாண்டா ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள்.
வெளிநாடுகளுக்கு உயர் கல்வி கற்கச் செல்லும் இந்திய மாணவர்கள் மிகவும் தரமானவர்கள் என்ற எண்ணம் எல்லா நாடுகளிலும் உண்டு.  அமெரிக்காவில் கல்வி கற்று தேறிய இந்திய மாணவர்களைப் பற்றி பெருமையுடன் விவரிப்பவர்கள் கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது.  உலகிலேயே தலைசிறந்த எம்.பி.ஏ. கல்லூரியான ஹார்வர்ட் பிஸினஸ் ஸ்கூலின் தலைமைப் பொறுப்பான டீன் பணியில் இருப்பவர் ஓர் இந்தியரே.  அதுபோலவே, ஹார்வர்ட் கல்லூரியின் டீன் பணியிலும் ஓர் இந்தியர் உள்ளார். பல புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகங்களிலும், கல்லூரிகளிலும் பேராசிரியர் பணிகளில் இருப்பவர்களும் இந்தியர்களே. 
முதன்முதலாக மனிதன் நிலவில் இறங்கும் பணியைச் செய்த அமெரிக்க விண்வெளி அமைப்பில் நான்கு விண்வெளி பொறியாளர்கள் தலைமை தாங்கி திட்டத்தை வழி நடத்தினர்.  அவர்கள் மூன்று ஆண்களும், ஒரு பெண்ணும். அதில் ஒரு ஆணும், மற்றொரு பெண்ணும் இந்திய நாட்டிலிருந்து அமெரிக்கா சென்று உயர் கல்வி கற்று அங்கேயே குடியுரிமை பெற்று வாழ்ந்தவர்கள். 
வெளிநாட்டிற்கு கல்வி கற்கச் செல்லும் இந்தியர்களை நம் நாட்டிலேயே உயர் கல்வி கற்கச் செய்யும் வகையில் மத்திய அரசு திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. நமது ஐ.ஐ.டி.-க்களில் 40 வெளிநாட்டு பேராசிரியர்கள் பணி செய்கிறார்கள்.  இது நமது நாட்டின் 5,400 ஐ.ஐ.டி. ஆசிரியர்களில் 1 சதவீதமே. நமது அரசின் திட்டப்படி 20 சதவீத  வெளிநாட்டுப் பேராசிரியர்கள் இங்கே வந்து பணிபுரிய வேண்டும். இதை நிறைவேற்ற அதிக சம்பளம் மற்றும் வசதிகளை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.  இதற்காக அதிக நிதியை ஐ.ஐ.எம். மற்றும் ஐ.ஐ.டி. கல்வி கல்வி நிறுவனங்களுக்கு மத்திய அரசு உடனடியாக வழங்க வேண்டும்.
வெளிநாட்டின் உயர் கல்வி நிலையங்களில் பேராசிரியர்களாக பணிபுரிபவர்கள் இரண்டு வகையானவர்கள்.  முதலாவது வகை, மிகவும் சிறப்பாகப் பணிபுரிந்து, பெயரெடுத்து தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்ட மூத்த பேராசிரியர்கள். அடுத்தது, திறமையுடன் கல்வி கற்று ஆராய்ச்சி செய்து பி.எச்டி. பட்டம் 
பெற்று உயர் கல்வி நிலையங்களில் பணியில் சேர்ந்துள்ள இளம் வயது ஆசிரியர்கள்.
 இதில் இரண்டாம் வகையைச் சேர்ந்த இளம் ஆசிரியர்களே நமது நாட்டுக்கு வரத் தயாராக இருக்கிறார்கள் எனவும், அவர்கள்  நமது உயர் கல்வி நிலையங்களில் சேர்ந்து பணி செய்தால் நமது கல்வி நிலையங்களுக்கு நாம் திட்டமிட்டுள்ள பலன்கள் கிடைக்காது என்றும் கருதுகின்றனர்.  எனினும், இவர்களைச் சேர்த்துக்  கொண்டால், நவீன கல்வி ஆராய்ச்சிகளும், மாணவர்களுக்கு கற்பிக்கும் நடைமுறைகளும் நமது கல்வி நிலையங்களில் உருவாகி, இங்கே பணி புரியும் மற்ற பேராசிரியர்களுக்கும் அந்த குணாதிசயங்கள் உருவாகும் எனப் பல கல்வியாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். இதை மத்திய அரசு நடைமுறைப்படுத்துமா என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.  
அமெரிக்காவில் ஒரு சிறந்த பேராசிரியருக்கு ஆண்டுச்  சம்பளம் சராசரி ரூ. 89 லட்சத்து 70 ஆயிரம்.  தலைமை நிலைமையில் உள்ள டீன் மற்றும் துறைத் தலைவருக்கு சராசரி ரூ.1 கோடியே 38 லட்சம்; இந்தியாவில் ஒரு தரமான ஐ.ஐ.டி. கல்லூரி பேராசிரியர் பெறும் ஆண்டுச்  சம்பளம் ரூ.26 லட்சத்து 40 ஆயிரம்; சீனாவும் தனது உயர் கல்வியை வளர்க்க வெளிநாட்டுப் பேராசிரியர்களை ஈர்க்கும் முயற்சியில் உள்ளது;  அங்கு வழங்கப்படும் சராசரி ஆண்டுச் சம்பளம் ரூ.69 லட்சம். நமது நாட்டுக்கு சிறந்த ஆசிரியர்கள் எப்படி வருவார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
2017-ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவுக்கு கல்வி கற்கச் சென்ற இந்திய மாணவர்கள் 1 லட்சத்து 86 ஆயிரம் பேர். 2010-ஆம் ஆண்டில் இங்கிலாந்தில் படித்த இந்திய மாணவர்கள் 19,205 பேர்.  ஆஸ்திரேலியாவில் 2014-இல் உயர்கல்வி கற்ற இந்திய மாணவர்கள் 34,100 பேர், ஜெர்மனியில் 11,000 பேர்  எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.  இது போன்ற மாணவர்கள் அதிகமானோரை ஈர்க்க இந்த நாடுகள் பலதரப்பட்ட சலுகைகளை வழங்கி, அவர்களுக்கு உதவும் வகையில் கல்வியின் தரத்தை மேம்படுத்துகின்றன.
இது போல நமது மாணவர்கள்  வெளிநாடுகளில் கல்வி கற்று தங்கள் அறிவை வளர்த்துக்  கொண்டு இந்தியாவிற்கு திரும்பி வந்து பணியில் சேர்ந்தால் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருக்கும்.  ஆனால், அப்படிச்  செய்யாமல் வெளி நாடுகளில் சென்று உயர் கல்வி கற்று வேறு பல செழிப்பான நாடுகளில் பணியில் சேர்ந்து நிறைய சம்பாதிக்கவும், குடும்பத்துடன் குடியேறி தங்கள் வாழ்க்கையை உயர் நிலைக்குக் கொண்டு செல்லவுமே இவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.
இவை எல்லாவற்றையும் கணக்கில் எடுத்து மத்திய அரசு திட்டமிட வேண்டும்.  அதை விடவும் நமது கல்வி நிலையங்களை கண்டிப்பான முறையில் கண்காணித்து முன்னேற்ற வேண்டும்.
கட்டுரையாளர்:
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு) 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/03/உயர்-கல்விக்கு-வெளிநாடு-எதற்கு-3226412.html
3226411 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கவிதையும் வாழ்வு தரும் நீதிபதி இல.சொ. சத்தியமூர்த்தி DIN Tuesday, September 3, 2019 01:45 AM +0530 ஆற்றல் மிக்க இலக்கிய வடிவம் கவிதை; புறப்பார்வையில்  அணுகுபவர்களுக்கு வெறும்  வார்த்தைகளின் அணிவகுப்பாக மட்டுமே அது தெரியலாம். ஆனால், உள்ளமெனும் கருத்துக் கொள்ளிடத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள எண்ணங்களின் வெளிப்பாடே கவிதை.
சிலர்   தன் வாழ்நாளின் முற்பகுதியில்  தீமை பயக்கும்  குற்றச்செயல்களில்  ஈடுபட்டு  பின்னர் அந்தச் செயல்கள் குறித்து  வருந்தும்போது  மனதில் தேங்கியிருந்த மாசு நீங்கி, தூய்மையடைந்து  வாய்மை மிக்க  வார்த்தைகளால்  வனையப்பட்ட  இலக்கியங்கள் படைக்கப்படுகின்றன.
இதற்கென ஓர் எடுத்துக்காட்டாக  வால்மீகி  ராமாயணத்தைக் குறிப்பிடலாம். இமயமலைக் காடுகளில் வழிப்பறி செய்தும்,  பொருள் வேண்டி மனிதர்களைக் கொன்றும்  இரக்கமற்ற முரடனாக திரிந்த  இளைஞர்தான் ரத்னாகரா. தன் வாழ்வின் பிற்பகுதியில் தான்  செய்த குற்றத்தை   உணர்ந்து  மனம்  வருந்தி ஞானம் தேடி  சென்றடைந்தவராய் வால்மீகி முனிவரானார். தீய எண்ணங்கள் மறைந்து தான் செய்த குற்றச்செயல்களுக்கு  வருந்திய அந்த  மாமனிதர் மாபெரும் முனிவரானார்.  வால்மீகி ராமாயணத்தை உலகுக்கு கொடையாக அவர் அளித்தார். 
ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாளில்  உணர்ச்சிவசப்பட்டோ,  பிறர் தூண்டுதல் அல்லது தீய எண்ணங்களின் உந்துதல் காரணமாகவோ கொடுமையான  குற்றச் செயல்களைப் புரிகிறான். அதற்கென வழங்கப்படும் தண்டனை, அந்தக் குற்றத்தினால்  மற்றவர்களுக்கு  ஏற்பட்ட வலியையும் வேதனையையும்  உணரச் செய்கிறது. அத்துடன் சிறை வாழ்க்கையில்  அனுபவிக்கும் உறவிற்கும் பிரிவிற்கும் இடைப்பட்ட தனிமை என்னும் நிலை  மனதை தூய்மைப்படுத்தி, நல்வழிப்படுத்தவும் செய்கிறது.
அந்த வகையில்  நடந்த முக்கியமான ஒரு நிகழ்வு,  அண்மையில்  நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்கு வந்தது. மகாராஷ்டிர மாநிலம் எரவாடா சிறைச்சாலையில்  தூக்கு தண்டனை  விதிக்கப்பட்ட  கைதி ஞானேஷ்வர் சுரேஷ்,  மரணத்தின் விளிம்பிற்குச் சென்று திரும்பியுள்ளார்.  பெற்றோரை  மிரட்டிப்  பணம் பறிக்கும்  கெட்ட நோக்கத்துக்காக ரிஷிகேஷ்  என்ற குழந்தையைக்  கடத்திக் கொலை  செய்து, அந்தக் கொலை வழக்கின் சாட்சியங்களை  அழிக்க முயற்சித்த குற்றத்துக்காக  விசாரணை நீதிமன்றத்தால்   2001-ஆம் ஆண்டு தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.
 அவரது மேல்முறையீட்டை  விசாரித்த  அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றம், பணத்துக்காக   குழந்தையைக் கடத்தி, துன்புறுத்திக் கொன்றது கொடூரமான குற்றம். எனவே, கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர் என்று தீர்மானித்து  தூக்கு தண்டனையை  உறுதி செய்து தீர்ப்பளித்தது. 
நீதிமன்றத்தில் போராடுவது என்ற தனது முடிவில் பின்வாங்காத ஞானேஷ்வர் சுரேஷ், உச்சநீதிமன்றத்தில் முறையிட்டார்.  ஆனால், இந்த முறை  அவருடைய வழக்குரைஞர்  சட்ட நுட்பங்களை எடுத்துக் கூறி வாதாடவில்லை;  சாட்சியங்கள் நம்பகத்தன்மையை இழந்து விட்டன; எனவே, அவற்றை ஏற்கக் கூடாது  என்று சாட்டுரைக்கவில்லை; ஞானேஷ்வர் சுரேஷுக்கு எதிராக பொய் வழக்கு புனையப்பட்டுள்ளது என்று கூறவில்லை. மேலும்,  முன்பகை, பிற்சேர்க்கை, பழி வாங்கும் நடவடிக்கை போன்ற குற்ற வழக்குகளில்  கையாளப்படும் சொற்றொடர்களை  கூறியது கூறல் என்ற வகையில்  எடுத்துரைக்கவில்லை.
மாறாக,  தூக்கு தண்டனை  விதிக்கப்பட்ட கைதி ஞானேஷ்வர் சுரேஷ்  எழுதிய  கவிதைகளை அவரது வழக்குரைஞர் நீதிமன்றத்தில்  வாசித்துக் காட்டி கவனத்தைக் கவர்ந்தார்.
வழக்கின் இறுதி  விசாரணை  இந்த ஆண்டு (2019) பிப்ரவரி மாதம் நடைபெற்றபோது தூக்கு தண்டனைக் கைதியின் கவிதைகளை கவனமாகப் பரிசீலனை செய்தது உச்சநீதிமன்றம்.  பதினெட்டு ஆண்டுகால சிறைவாசியாக  நீதிமன்றத்தால் மரணம்  நிச்சயிக்கப்பட்ட கைதியாக வாழ்வைக் கழித்து வந்துள்ளார்  ஞானேஷ்வர் சுரேஷ் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு அவரது நன்னடத்தை குறித்தும் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டனர். சிறைவாழ்வில் எந்தச் சட்ட மீறல்களிலும்  ஈடுபடவில்லை,   சிறை நூலக அறைகளில்  வாசம் செய்தபடியே,  வாசிக்கவும் செய்து பட்டப்படிப்பை முடித்ததோடு  மட்டுமின்றி கவிதைகள் எழுதும் மனநிலையையும், மொழிப்புலமையையும் அவர்  பெற்றுள்ளார் என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டது.
மேலும், அந்த  கவிதைகளைப்  படித்தறிந்த உச்சநீதிமன்ற  மூன்று நீதியரசர்கள்  அடங்கிய அமர்வு, கைதி எழுதியுள்ள  சிறைக்கால கவிதைகள் அவரது மனம் சிறைவாழ்வில்  பண்பட்ட பாங்கினைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்று ஒருமனதாக முடிவெடுத்தனர். அவர் 22 வயது வயது இளைஞராக  இருந்தபோது  செய்த  குற்றச் செயலை  எண்ணி அதன் கொடுமையை உணர்ந்து வருந்தி வார்த்தைகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள கவிதைகள் கைதியின் திருந்திய மன நிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டுவதாக தங்களது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
எனவே, ஆயுதம் தாங்கி கொலை செய்த வன்மையான கைகள்,  இன்று எழுதுகோல் எடுத்து கவிதைகள் எழுதும்  நிலைக்குப் பண்பட்டு மானுடத்தன்மை அடைந்திருப்பதை  அங்கீகரித்து  ஏற்ற உச்ச நீதிமன்றம், கவிஞராகப் பரிணமித்த அந்தக் கைதியின் தூக்கு தண்டனையை ரத்து செய்து ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்து தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது.
பொருளுணர்ந்து  படிப்பவர்களை  கசிந்துருகச் செய்யும் உன்னதமான தன்மையைத் தன்னகத்தே கொண்டது கவிதை. கற்போரை, களிப்பூட்டியும்  கருத்தூட்டியும் வசப்படுத்தும் வல்லமை மிக்க கவிதை, ஒரு வியப்பூட்டும்  விந்தை என்பதை மகாகவி  பாரதியார், 
ஆசை தரும்  கோடி அதிசயங்கள் வைத்ததிலே 
ஓசை தரும்  இன்பம் உவமையிலா  இன்பமன்றோ 
காட்டு நெடுவானம் கடலெலாம் விந்தையெனில்
பாட்டினைப் போல் ஆச்சர்யம் பாரின் மிசை இல்லையடா! 
என்று பாடியுள்ளார்.  மகாகவியின்  வரிகளுக்கு  மெருகேற்றுவதுபோல உச்சநீதிமன்றம்  (குற்ற  மேல்முறையீடு எண் 1411-2018; 20.2.2019)  வழங்கியுள்ள தீர்ப்பு  அமைந்துள்ளது. கவிதையை அதன் ஆற்றலறிந்து, மனிதநேயத்துக்காக  உச்சநீதிமன்றம் அங்கீகரித்து  ஏற்றுக் கொண்டிருப்பது,  இலக்கியப் படைப்புகள், படைப்பாளிகள்  மீது வைத்துள்ள  நன்னம்பிக்கை சான்றாகும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/03/கவிதையும்-வாழ்வு-தரும்-3226411.html
3225862 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் விநாயகர் வழிபாட்டின் மகத்துவம்  சிவ. சதீஸ்குமார் DIN Monday, September 2, 2019 02:40 AM +0530 "நீஎன்ன பெரிய கொம்பனா?' என்று கேட்பது நம் பேச்சு வழக்கில் உள்ளது. ஆனால், தன்னுடைய கொம்பையே ஒடித்து எழுதுகோலாக்கி பிள்ளையார் சுழி போட்டு மகாபாரதமாகிய ஐந்தாம் வேதத்தை வழங்கிய விநாயகர்தான் உண்மையிலேயே பெரிய கொம்பன்.
 "அதிகமாகப் பேசாதே' என்பதைத் தனது மறைவான வாயினாலும் "அதிகமாகக் கேள்' என்பதைத் தன் பெரிய காதுகளாலும் சுட்டிக் காட்டுகிறார் பிள்ளையார், சலந்திரன் முதலான அசுரர்களைச் சிவபெருமான் ஆண் யானை வடிவம் எடுத்து அழித்தபோது, பெண் யானை வடிவம் எடுத்து அம்பிகை புணர்ந்ததால் யானை வடிவில் பிறந்ததாக "செற்றிட்டே' எனத் தொடங்கும் தேவாரத்தில் பாடுகிறார் திருஞானசம்பந்தர்.
 பூமியில் தோன்றிய முதல் தாவரமாகிய புல், பல நோய்களுக்கு மருந்தாக அமைகிறது. இந்தப் புல்லினை வழிபாட்டில் ஏற்கும் விநாயகர் குளம், ஆறு போன்றவற்றைக் காக்க நீர்நிலைகளின் கரைகளிலும் மரங்களைப் பாதுகாக்க மரத்தின் அடியிலும் இருக்கிறார்.
 தமிழர்களின் விநாயகர் வழிபாட்டு மரபான தோப்புக்கரணம் உருவானது குறித்து புராணக் கதைகள் உள்ளன. கஜமுகாசுரன் என்ற அசுரன் தேவர்களை அடிமைப்படுத்தி தனக்கு தோப்புக்கரணம் போட வைத்தான். விநாயகர் அவனை அழித்து தேவர்களைப் பாதுகாத்தார். அசுரன் முன் போட்ட தோப்புகரணத்தை விநாயகர் முன் பக்தியுடன் தேவர்கள் போட்டனர். அன்று முதல் தோப்புக்கரணம் போடும் பழக்கம் வந்தது.
 இதே போன்று மேலும் ஒரு புராணம் உண்டு. அகத்தியர் கொண்டுவந்த கமண்டலத்தை காகம் வடிவெடுத்து வந்த விநாயகர் கவிழ்த்தார். பின், ஓர் அந்தணச் சிறுவனின் வடிவத்தில் அகத்தியர் முன்பு வந்து நின்றார். கோபம் கொண்ட அகத்தியர் விநாயகரின் தலையில் குட்டினார். அப்போது விநாயகர் சுயரூபம் எடுத்து உலக நன்மைக்காக காவிரி நதியை உருவாக்க அவ்வாறு செய்ததாகக் கூறினார். அகத்தியர் தன் தவறுக்காக வருந்தி தன் தலையிலேயே குட்டிக்கொண்டார். அன்று முதல் விநாயகருக்கு தலையில் குட்டி வழிபடும் வழக்கம் ஏற்பட்டது. தோப்புக்கரணம் சிறந்த உடற்பயிற்சியாகவும் கருதப்படுகிறது. இது அயல்நாட்டுப் பள்ளிகளில் ஒரு பயிற்சியாகக் கற்றுத் தரப்படுகிறது.
 மஞ்சள், மண், சாணம் என எதிலும் உருவாக்கப்பட்டு வழிபடக்கூடிய விநாயகர் வழிபாடு உலகின் பல பகுதிகளிலும் பரவியுள்ளது.
 ஆப்கானிஸ்தானில் நரசிங்கவாரா, நேபாளத்தில் காத்மாண்டு, சீனாவில் துன்ஹீவாய் மற்றும் குங்கியான் அரண்மனை, மங்கோலியாவில் நார்த்தன் (நர்த்தன விநாயகர்), இலங்கையில் கதிர்காமம் மற்றும் திரிகோணமலை எனப் பல இடங்களில் கணபதி காணப்படுகிறார்.
 திபெத்தில் கணேசாணி என்னும் பெயரில் பெண் வடிவிலும் பர்மாவில் பத்மாசனர் என்ற பெயரிலும் விநாயகரை வழிபடுகின்றனர்.
 திரிபுரம் எரித்தபோது சிவபெருமானும், வள்ளியைத் திருமணம் செய்யும்போது முருகனும், இரணியன் மற்றும் மகாபலி வதையின்போது திருமாலும் பிள்ளையாரை வழிபட்டதாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. "காணாபத்தியம்' என்ற பெயரில் ஒரு தனியான சமயக் கடவுளாக விநாயகரை வழிபட்டாலும் வைணவ சமயத்தில் தும்பிக்கை ஆழ்வார் என்றும், பெளத்த சமயத்தில் வைரோசன கிரந்தத்தில் ஒரு கடவுள் என்றும் ஜைன சமயத்தில் கணேஸ்வரி என்று ஒரு யோகினியாகவும் வழிபடப்படுகிறார்.
 இவர் சிதம்பரத்தில் பன்னிரு திருமுறைகளை அபயகுல சேகர மன்னனுக்குக் காட்டியதால் அங்கு திருமுறை காட்டிய விநாயகர் என்றும், திருச்செந்தூரில் கோபுரம் கட்டிய பணியாளர்களுக்கு முருகன் வழங்கிய திருநீற்றைப் பணமாக மாற்றியதால் அங்கு தூண்டுகை விநாயகர் என்றும், நன்னிலம் என்ற ஊரில் மனிதத் தலையுடன் விளங்குவதால் நரமுக விநாயகர் என்றும் போற்றப்படுகிறார்.
 நூலினை இயற்றும் புலவர்கள் முதலில் விநாயகரை வணங்கிக் காப்புச் செய்யுள் இயற்றும் பழக்கம், ஏழாம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர் எழுந்த இலக்கியங்களில் காணப்படுகின்றன. எதையும் பிள்ளையார் சுழி போட்டு தொடங்கும் வழக்கம் தமிழர்களிடம் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது.
 விநாயகர் மகிழ்ந்து ஏற்கும் மலர்கள் "அலரி, துளசி, மருது, எருக்கோடு, அருகு, கையாந்தகரை, முள்ளி, அரசு, பச்சை நாயுரு, எழில்சேர் நாவல், இலகு, நொச்சில், சாதிப்பூ, இலுப்பை, வன்னி, ஊமத்தை, இலந்தை, தேவதாருடன், எழில் மாதுளை, விஷ்ணுகாந்தி, குலவும் இருபத்து ஒன்று' என்று அரும்பத்தைப்புரி பிள்ளைத்தமிழ் 21 மலர்களைப் பட்டியலிடுகிறது.
 வடநாட்டிலிருந்து வந்த வழிபாடு எனினும் அது நமக்கு வழங்குவது ஒன்றுதான். அதுவே புலனடக்கம். மகாபாரதத்தை அமைதியாக எழுதிய விநாயகரிடம்,மெளனத்தைப் பற்றி வியாசர் கேட்டபோது, "மெளனமே புலனடக்கத்தின் முதல்படி' என்று கூறினாராம். மேலும், தன்னையே கட்டுப்படுத்தும் அங்குசத்தை விநாயகர் கையில் வைத்திருப்பதும் புலனடக்கத்திற்கான ஒரு குறியீடு; ஐம்புலன்களையும் அடக்கி வாழ்வதே உண்மையான ஐங்கரன் வழிபாடு.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/02/விநாயகர்-வழிபாட்டின்-மகத்துவம்-3225862.html
3225861 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தவறு திருத்தப்பட்டிருக்கிறது..!  டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Monday, September 2, 2019 02:30 AM +0530 பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை இந்தியாவை இரண்டாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எவருக்கும் இருந்ததில்லை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்திய முஸ்லிம் லீக் தொடங்கப்பட்டபோதும் பிரிவினை எண்ணம் எழவில்லை.
 1937-ல் நடைபெற்ற தேர்தலில் சிந்து, பஞ்சாப் போன்ற மாகாணங்களில் இந்திய தேசிய காங்கிரசுடன் கூட்டணி வைத்து சிக்கந்தர் ஹையத்கான் தலைமையில் 106 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது முஸ்லிம் லீக். ஆனால், இந்தியா முழுமையிலும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் 707 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. பின்னர் உண்மையான இஸ்லாம் மார்க்க வழி நிற்காத முகமது அலி ஜின்னாவின் மதவெறிப் போக்கால்தான் இந்தியாவில் பிரிவினைவாதம் தோன்ற ஆரம்பித்தது.
 1947-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் இந்தியாவை இரண்டாகப் பிரிக்கும் பணியில் ஆங்கிலேயர்கள் ஈடுபடத் தொடங்கினர். 1947-இல் இந்திய- பாகிஸ்தான் எல்லைகளை வரையறை செய்ய, ஜான் ராட்கிளிப் நியமிக்கப்பட்டார். "இந்தப் பணியை ஒரிரு மாதங்களில் செய்ய இயலாது; இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் ஆகலாம்' என்றார் அவர். இதை "நாட்டைப் பிரிக்கும் கருத்தை ஒத்திவைப்பதற்கான முயற்சி' என்று ஜின்னா கூறி, நேரடி நடவடிக்கை என்ற பெயரில் வகுப்புக் கலவரத்துக்கு வித்திட்டார். வங்கம் கலவர பூமியாகியது. பல்லாயிரக்கணக்கானோர் கொலை செய்யப்பட்டனர்.
 இதற்குள் பாகிஸ்தான் ராணுவம் காஷ்மீரின் 40 சதவீத பகுதியை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு மேலும் முன்னேறியது. ஜெனரல் கரியப்பா தலைமையில் இந்திய ராணுவம் எதிரிகளை விரட்டி மேலும் முன்னேறும் சமயத்தில் ஜவாஹர்லால் நேரு தடுத்து விட்டார்.
 ஐ.நா. சபைக்கு பிரச்னையைக் கொண்டு செல்லவும் முற்பட்டார். தற்போது இந்தியா, பாகிஸ்தான் இருக்கும் இடங்களில் அப்படியே தற்போதைய நிலை தொடரட்டும் என்று ஐ.நா. கூறிவிட்டது. இன்னும் இரண்டொரு தினங்கள் அவகாசம் தந்திருப்பின் காஷ்மீர் முழுமையையும் மீட்டிருப்போம் என்றார் ஜெனரல் கரியப்பா.
 பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள பகுதிக்கு "ஆசாத் காஷ்மீர்' என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டனர். அந்தப் பகுதிதான் இந்தியாவுக்குள் நுழையும் பயங்கரவாதக் குழுக்கள் இயங்கும் இடம். இந்தியாவில் இருந்த 550-க்கும் மேற்பட்ட சின்னஞ்சிறு சமஸ்தானங்களை தனது மதி நுட்பத்தாலும் ராணுவ நடவடிக்கையாலும் இந்திய அரசோடு இணைத்த சர்தார் வல்லபபாய் படேல், காஷ்மீர் பிரச்னையையும் தீர்க்க விரும்பியபோது, "நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்' என்று நேரு தடுத்து விட்டார்.
 பின்னர், 1947-இல் இடைக்கால அரசு அமைக்கப்பட்டது. இதில் ராஜேந்திர பிரசாத், நேரு, படேல், அம்பேத்கர், சியாம பிரசாத் முகர்ஜி, அபுல்கலாம் ஆசாத், ஜெகஜீவன்ராம், ஜான் மத்தாய், அமிர்த் கௌர், திவாகர், மோகன்லால் சக்சேனா, கோபாலசாமி ஐயங்கார், காட்கில், நியோஜி, ஜெய்ராம் தாஸ் தௌலத்ராம், சந்தானம் சத்ய நாராயண சின்ஹா, கேஸ்கர் ஆகியோர் அமைச்சர்களாக பதவி ஏற்றனர். இந்திய அரசியல் சாசன சட்ட வரைவுக் குழுவுக்கு அம்பேத்கர் தலைமை ஏற்றார்.
 அப்போது காஷ்மீரத்தில் இருந்த ஷேக் அப்துல்லா, காஷ்மீர் மக்களுக்கு என்று தனியான அரசியல் சாசனம் வேண்டும் என்று நேருவிடம் வேண்டினார். அதை அம்பேத்கரிடம் கூறுமாறு நேரு அறிவுறுத்தினார். அப்துல்லா நீண்டதொரு கோரிக்கை மனுவுடன் அம்பேத்கரைச் சந்தித்து அரசியல் சாசன சட்டத்தில் சேர்க்கக் கோரினார். அம்பேத்கர் மனுவை முழுமையாகப் படித்து விட்டு, "உங்கள் பிரதேச எல்லைகளை இந்தியா பாதுகாக்க வேண்டும். இந்தியா சாலைகளை அமைக்க வேண்டும், இந்தியா உங்களுக்கு உணவுப் பொருள்களை வழங்க வேண்டும். காஷ்மீர் ஏனைய இந்திய மாநிலங்களைப் போல நடத்தப்பட வேண்டும். காஷ்மீரைப் பொருத்தவரை இந்திய அரசுக்கு மிகக் குறைந்த அதிகாரமே இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்தியர்களுக்கு காஷ்மீரில் எந்த உரிமையும் இருக்கக் கூடாது என்று விரும்புகிறீர்கள். உங்களின் இந்தக் கோரிக்கைகளுக்கு நான் இணங்கினால் இந்திய நாட்டுக்கு எதிராக துரோகம் இழைத்தவனாகக் கருதப்படுவேன். நான் சட்ட அமைச்சராக இருக்கும் வரை ஒருபோதும் இது நடக்காது' என்று கூறிவிட்டார்.
 ஷேக் அப்துல்லா மீண்டும் நேருவிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறினார். நேரு ஒரு சகோதர வாஞ்சையோடு சிந்தித்து அப்போது காஷ்மீர் அரசில் திவானாக பணிபுரிந்து தற்போது அமைச்சராக உள்ள கோபாலசாமி ஐயங்காரைக் கொண்டு ஷேக் அப்துல்லா விரும்பிய எல்லாவற்றையும் ஒரு வரைவு படிவமாக்கி அதற்கு 370-ஆவது பிரிவு என்று பெயரிட்டு அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி ஐயர் துணையோடு இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் சேர்த்துவிட்டார்.
 இதனால், காஷ்மீருக்கு என்று தனிச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தது. தனி பிரதமர், தனிக் கொடி; இந்தியர்களுக்கு காஷ்மீரத்தில் சொத்துரிமை இல்லை. காஷ்மீரிகளுக்கு இரட்டை குடியுரிமை; காஷ்மீர் பெண்கள் இந்தியர்களை மணந்தால் குடியுரிமை ரத்து; பாகிஸ்தானியரை மணந்தால் ரத்து இல்லை; காஷ்மீர் சட்டப்பேரவை காலம் 6 ஆண்டுகள்; இந்திய உச்சநீதிமன்ற ஆணைகள் செல்லுபடியாகாது; காஷ்மீர் சட்டப்பேரவை தானே சட்டங்களை இயற்றிக்கொள்ளும்; சிறுபான்மையோருக்கு சலுகைகள் கிடையாது.
 அமைச்சரவையில் இருந்த தொழில்துறை அமைச்சர் சியாம பிரசாத் முகர்ஜி, இந்த சட்டப் பிரிவை ரத்து செய்ய நேருவிடம் முறையிட்டார். அவர் ஏற்காமல் போகவே 8.4.1950 அன்று பதவியை முகர்ஜி துறந்து 1951 அக்டோபர் 21-இல் தில்லியில் பாரதிய ஜன சங்கம் என்ற புதிய அரசியல் கட்சியைத் தொடங்கினார்.
 அடுத்து வந்த பொதுத் தேர்தலில் இவரது கட்சி மூன்று இடங்களில் வென்றது. நாடாளுமன்றத்தில் தேசியக் குடியரசு என்ற அமைப்பை நிறுவினார். இதில் மக்களவையில் 32 உறுப்பினர்களும் மாநிலங்களவையில் 10 உறுப்பினர்களும் இருந்தனர். ஆனால், இந்த அமைப்பை எதிர்க்கட்சியாக அங்கீகாரம் செய்ய அவைத் தலைவர் மறுத்துவிட்டார்.
 1952-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 26-இல் மக்களவையில் முகர்ஜி ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கதொரு உரை நிகழ்த்தினார். சட்டப் பிரிவு 370 பற்றி குறிப்பிட்டு ஒரு நாட்டுக்கு இரண்டு அரசியல் சட்டம், இரண்டு பிரதமர்கள், இரண்டு கொடிகள், இரண்டு தேசியச் சின்னம் இருக்க முடியாது என்று முழங்கினார். மேலும், இந்து மகாசபையோடு சேர்ந்து அறப்போர் நடத்தினார்.
 சியாம பிரசாத் ஏனையோரைப் போன்ற சாதாரண அரசியல்வாதியல்ல. ஞானிகள், மகான்கள், கல்வியாளர்கள், புரட்சியாளர்கள், சீர்திருத்தவாதிகள், தலைவர்கள், நீதிமான்கள் தோன்றிய வங்கத்தில் கல்கத்தா உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி அஸ்தோஷ் முகர்ஜியின் மகன். லண்டன் சென்று சட்டம் பயின்று பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்றவர். இவர் தனது 33-ஆவது வயதில் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் துணைவேந்தராகப் பதவி ஏற்றவர். இவரது பணிக்காலத்தில் முதன் முறையாக வங்க மொழியில் பட்டமளிப்பு உரையை ரவீந்திரநாத் தாகூரைக் கொண்டு நிகழ்த்தினார். கல்கத்தா சட்டப்பேரவைக்கு சுயேச்சையாக இரு முறை தேர்வு செய்யப்பட்டவர்.
 கல்கத்தா மாநில நிதி அமைச்சராகப் பணியாற்றிய சியாம பிரசாத் முகர்ஜி, "வெள்ளையனே வெளியேறு' போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டவர். இப்படி பல பெருமைகள் கொண்ட இவர் காஷ்மீரில் அறப்போராட்டம் நிகழ்த்தப் புறப்பட்டார். இவரை அப்துல்லா அரசு லக்கன்பூரில் காஷ்மீரில் நுழைய அனுமதிச் சீட்டு இல்லை என்று கூறி 17.5.1953-இல் கைது செய்து, ஸ்ரீநகர் சிறையில் அடைத்தது.
 சில தினங்களில் இவரை நகரின் வெளியில் இருந்த குடில் ஒன்றுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். தொடர்ந்து அவர் சந்தேகத்துக்கிடமான முறையில் 23.6.1953-இல் இறந்தார். ஆனால், இவர் மாரடைப்பால் இறந்தார் என்று காஷ்மீர் அரசு கூறியது. பிரேத பரிசோதனையும் செய்யப்படவில்லை.
 பல தேசியத் தலைவர்கள் குறிப்பாக, அவரது அன்னை ஜோகமயாதேவி தனது மகன் இறப்பில் சந்தேகம் உள்ளது; எனவே, விசாரணை நடத்த வேண்டும் என்று நேருவுக்கு கடிதம் எழுதினார். அதை நேரு நிராகரித்து, அவர் மரணத்தில் சந்தேகம், மர்மம் இல்லை என்று கூறிவிட்டார். இதைப் போன்றே இவருக்குப் பின் வந்த ஜனசங்கத் தலைவர் பண்டித தீனதயாள் உபாத்யாயாவும் உ.பி.யில் ரயிலில் இரவில் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.
 1950-இல், காஷ்மீர் குறித்தான பாரதிய ஜன சங்கத்தின் போராட்டம் 2019, ஆகஸ்ட் 5-ஆம் நாள் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது.
 370-ஆவது சட்டப் பிரிவை கொண்டுவரும்போது இது ஒரு தற்காலிக ஏற்பாடு என்றுதான் சொல்லப்பட்டது. 70 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அது தொடர்ந்ததே ஏன்? 1947-ல் நாடு விடுதலை அடைந்தபோது இந்தியாவோடு இணைந்த சமஸ்தான அதிபர்களுக்கு இந்திய அரசு ஆண்டுதோறும் தகுதிக்கு ஏற்ப மன்னர் மானியம் வழங்கும் என்று உறுதி கூறி வழங்கி வந்தது. ஆனால், 1971-இல் இந்திரா காந்தி மன்னர் மானிய திட்டத்தை அதிரடியாக ஒழித்தபோது, உறுதிமொழி ஏன் காப்பாற்றப்படவில்லை? முன்னர் மானியத்தை ஒழித்தது எப்படி சரியோ, அதேபோல இப்போது 370-ஆவது சட்டப்பிரிவை அகற்றியதும் சரியான முடிவு.
 காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் தொன்றுதொட்டு வாழ்ந்து வந்த மதம் மாறாமல் இருந்த 3.50 லட்சம் பண்டிட்டுகளில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரைக் கொன்று, அவர்களின் உடைமைகளைப் பறித்துக் கொண்டதை இன்றைய 370-ஆவது சட்டப்பிரிவை அகற்றியதை எதிர்ப்பவர்கள் ஒருமுறையேனும் வாய் திறந்து கண்டித்தது உண்டா? மேற்கு பாகிஸ்தானில் இருந்து வந்த 2.50 லட்சம் இந்து மக்கள் இன்று வரை குடி உரிமைக்காக போராடுகிறார்களே, அவர்களுக்காக குரல் எழுப்பியது உண்டா? மனசாட்சியோடு பேசுங்கள். 370 சட்டப் பிரிவை ரத்துசெய்ததை மனம் திறந்து ஆதரியுங்கள்.
 கட்டுரையாளர்:
 தலைவர்,
 திருக்கோவலூர் பண்பாட்டுக் கழகம்.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/sep/02/தவறு-திருத்தப்பட்டிருக்கிறது-3225861.html
3224671 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள்  காஷ்மீர் பெண்களின் மனமும் குளிரட்டும்! கோதை ஜோதிலட்சுமி DIN Saturday, August 31, 2019 01:40 AM +0530 புராண ரத்தினம் என வர்ணிக்கப்படும் விஷ்ணு புராணம் குமரிக் கடல் முதல் காஷ்மீர பர்வதம் வரை பாரத தேசம் என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. சங்க இலக்கியமான பதிற்றுப்பத்து, நம் எல்லைகள் பற்றிக் கூறும்போது, 
 வடதிசை எல்லாம் இமயம் ஆகத் 
தென்னங் குமரியோடு ஆயிடை அரசர் 
முரசுடைப் பெருஞ்சமம் ததைய 
            ஆர்ப்பெழ 
என்று வடக்கு எல்லை இமயம் என்கிறது. 
காஷ்மீரத்தின் சிறப்பு பனி மலைகளும் இயற்கை எழிலும் மட்டுமல்ல, பாரத தேசத்தின் வளர்ச்சியில் அது தந்திருக்கும் பங்களிப்பும் மகத்தானது. புராணங்களும் இதிகாசங்களும் போற்றும் பூமி காஷ்மீர். சப்தரிஷிகள் என்று போற்றப்படும் ரிஷிகளுள் ஒருவரான ரிஷி காஷ்யபர் காஷ்மீரத்தைச் சேர்ந்தவர். ஆதிசங்கரர் காஷ்மீரம் வரை சென்று அங்கே மடத்தை நிறுவியது மட்டுமல்லாமல், விஷ்ணு ஸகஸ்ரநாமத்திற்கு (திருமாலுக்கு ஆயிரம் பெயர்கள்) உரை செய்ய வேண்டும் என அவருக்கு இறைவனின் கட்டளை பிறந்த இடம் காஷ்மீரம். 
அறிஞர்களும் தத்துவ ஞானிகளும் கூடி கோட்பாடுகளை, தத்துவங்களை நிறுவிய சக்தி பீடங்களில் ஒன்றான சாரதா பீடம் என்று போற்றப்பட்ட, பாரத தேசத்திலேயே மிகச் சிறந்த பல்கலைக்கழகம் காஷ்மீரத்தில் அமைந்திருந்தது. இதே பல்கலைக்கழகம்தான் ராஜதரங்கிணி என்று பதினாறாம் நூற்றாண்டு வரை இந்த தேசத்தின் எழுதப்பட்ட வரலாற்றைத் தந்தது. 
வரலாற்றில் பல்வேறு சமஸ்தானங்கள் வெளிப்படையாகத் தோன்றிய போதிலும் கலாசாரத்தால் ஒன்றுபட்ட பாரத தேசமாகவே விளங்கியதை பல இடங்களிலும் நாம் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள முடிகிறது. காசியில் கல்விபயிலும் மாணவர்கள் தமது கோட்பாடுகளை தத்துவங்களை நிறுவுவதற்கும் கற்றுக் கொள்வதற்கும் செல்லவேண்டிய உச்சபட்ச இடமாக காஷ்மீரம் திகழ்ந்தது என்பது, காசியில் கல்வி கற்ற மாணவன் அங்கு கல்வி முடிந்தவுடன் காஷ்மீரம் நோக்கிய தன் பயணத்தை அன்றே தொடங்குவதாக அந்தத் திசை நோக்கி சில அடிகளை எடுத்து வைக்கவேண்டும் என்ற மரபு இன்றுவரை பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது.
அக்கமகாதேவி போன்ற காஷ்மீரப் பெண்கள் தேசத்தின் வளர்ச்சியில் பங்களிப்பை வழங்கினர். இன்றைக்கு அந்த மக்களின் பங்களிப்பு என்ன? ஏன் இதிலே தொய்வு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்ற வினாக்கள் வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கின்றன. 550-க்கும் மேற்பட்ட சமஸ்தானங்கள் ஒன்றுகூடி புதிய ஒன்றுபட்ட சுதந்திர இந்தியா உருவாயிற்று, மூன்று சமஸ்தானங்களைத் தவிர. அவற்றுள் ஒன்றான காஷ்மீரம் 1947 அக்டோபர் 26-இல் முறைப்படி இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இணைந்தது. சில காரணங்களால் 1949-இல் சிறப்பு அந்தஸ்து பெற்ற காஷ்மீர் ஏறத்தாழ 70 ஆண்டுகள் அந்த சிறப்பு அந்தஸ்தோடு தொடர்ந்தது.
சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்கிய 370-ஆவது சட்டப்பிரிவு திரும்பப் பெறப்படுவதாகவும் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளைப் போலவேதான் காஷ்மீரும் என்று நாடாளுமன்றத்தில் உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா கடந்த ஆகஸ்ட் 5-ஆம் தேதி அறிவித்தார். ஜம்மு-காஷ்மீர் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு லடாக் பகுதி சட்டப்பேரவை அற்ற யூனியன் பிரதேசமாகவும் ஜம்மு-காஷ்மீர் பகுதி சட்டப்பேரவை உள்ள யூனியன் பிரதேசமாகவும் அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த முடிவு ஏற்படுத்தப்போகும் நன்மைகளைப் பற்றி ஒருபுறம் பலரும் மகிழ்ச்சி தெரிவிக்க, எதிர்க்கட்சிகள் தங்கள் அச்சத்தை வெளிப்படுத்தி வருகின்றன. 
இந்த முடிவு உலக அரங்கில் என்னவிதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது, அரசியல் ரீதியாக வளர்ச்சியோ மாற்றங்களோ எப்படி இருக்கும் என்பதை வரும் நாள்களில்தான் நாம் தெரிந்து கொள்ள முடியும். இந்த முடிவினால் காஷ்மீரத்துப் பெண்களின் நிலையில் ஏற்படப்போகும் மாற்றத்தையும் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.
சுதந்திர இந்தியாவின் 72 ஆண்டுகால வரலாற்றில் நாட்டின் வளர்ச்சியில் காஷ்மீர் பெண்களின் பங்களிப்பு என்ன? காஷ்மீர் பெண்கள் எந்த அளவுக்குத் தங்களை வளர்த்துக் கொண்டுள்ளனர்? ஏற்பட வேண்டிய மாற்றங்கள் என்ன என்பதையெல்லாம் நாடு ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது.
காஷ்மீரப் பெண்கள் அழகானவர்கள் என்று பெயர் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களின் வாழ்வு அழகானதாக இருக்கிறதா என்ற வினா எழும்போதே, இல்லை என்ற பதிலும் தோன்றிவிடுகிறது. குறைந்தபட்சம் மக்கள்தொகையில்கூட சமநிலை காஷ்மீரத்தில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இல்லை. 
ஜம்மு-காஷ்மீரில் 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி 1,000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 850 பெண் குழந்தைகளே இருப்பதாகப் புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. ஆண்-பெண் விகிதாச்சார சமநிலை குறையும்போது ஏற்படும் பாதிப்புகள் தீவிரமானவை. பெண்கள் குறைந்த அளவில் இருக்கும்போது  அவர்கள் தங்கள் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்த இயலாத சூழல் இயல்பாகவே ஏற்பட்டுவிடும்.
பெண்களின் மீதான வன்முறைக்கும் அடக்குமுறைக்கும் இந்த விகிதாச்சார சமநிலையற்ற தன்மை வழிவகுத்துவிடும். கடந்த 20 ஆண்டுகளாகவே ஆண்-பெண் விகிதம் இப்படியான மிகப் பெரிய வேறுபாட்டோடுதான் தொடர்கிறது. 
சமீபத்தில் இந்த நிலை இன்னும் மோசம் அடைந்துள்ளது. லடாக்கின் லே பகுதியில் 1,000-த்துக்கு 583 பெண்கள்தான் இருக்கிறார்கள் என்ற புள்ளிவிவரம் அதிர்ச்சியைத் தருகிறது. இயற்கையில் இத்தகைய விகித வேறுபாடு தோன்றக்கூடுமா? எனில் இந்த அளவிலான விகித வேறுபாட்டுக்கான காரணங்கள் என்ன? சிந்திக்க வேண்டியது அவசியம்.
அதேபோல காஷ்மீரப்பெண்களுக்கு இதுவரை கல்வி எந்த அளவுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது என்று பார்ப்போமேயானால் அதிர்ச்சிகரமான தகவல் கிடைக்கிறது. 2011-ஆம் ஆண்டில் ஒட்டுமொத்த ஜம்மு காஷ்மீர் பகுதியில் ஏறத்தாழ பாதிப் பெண்களுக்கு இன்னும் கல்வியறிவு என்பது கனவாகவே இருந்து வருகிறது. எழுதப் படிக்கத் தெரியாத பெண்கள் ஏறத்தாழ 50 சதவீதம் பேர். மீதமுள்ள 50 சதவீதத்திலும் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் என்ற அளவில்தான் மிக அதிகமான பெண்கள் இருக்கிறார்கள். உயர் கல்வி, மேல்நிலைக் கல்வி இவையெல்லாம் அவர்களுக்கு எட்டாக்கனியாகவே தற்போது வரை உள்ளது. 
திருமணம் என்று வரும்போது, நல்ல கல்வியறிவும் வேலைவாய்ப்பு அடிப்படை வசதிகளும் தன்னிறைவு பெற்ற பகுதிகளிலேயேகூட ஆணவக் கொலைகள் நடந்தேறுகின்றன. தாங்கள் விரும்பிய வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நாடு முழுவதும் பெண்களுக்கு சிக்கல்கள் இருந்துவரும் சூழலில், காஷ்மீரப் பெண்களின் நிலை? 
கல்வியறிவும் குறைவு, வேலைவாய்ப்பும் கனவு. விரும்பிய பிற மாநில ஆண்களை மணந்தால் காஷ்மீரி என்ற அடையாளத்தையே துறக்க வேண்டிய துர்பாக்கியம். பாகிஸ்தான் நாட்டவரை மணந்தால் அந்த ஆண் காஷ்மீர் குடியுரிமை பெற முடியும் என்ற கட்டுப்பாடுகள் இந்தப் பெண்களின் வாழ்வை சீரழித்து வந்திருக்கின்றன. வேற்று நாட்டவரைப் பெண்ணின் குடும்பத்தினர் திருமணம் செய்துவைக்க முயன்றால் அந்தப் பெண்ணின் நிலை இன்னும் பரிதாபம். இந்த அவலங்களை எல்லாம் துடைத்தெறிந்து ஆரோக்கியமான சூழலை ஏற்படுத்தித் தர வேண்டிய பொறுப்பு தற்போது மத்திய அரசுக்கு இருக்கிறது. 
இன்னும் குடியுரிமைகூட கிடைக்காத லட்சக்கணக்கான மக்கள் அங்கே வாழ்கிறார்கள். அவர்களுள் இருக்கும் பெண்கள் நிலை எந்தப் பதிவுகளிலும் வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை. அதேபோல தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த மக்கள் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் பெறும் இட ஒதுக்கீட்டையும் காஷ்மீரின் பட்டியலின மக்கள் பெறவில்லை. மிகப் பெரும் ஜாதியப் பாகுபாடுகள் நிலவும் பகுதியில் பெண்கள் நிலை பற்றி என்ன சொல்வது? 
காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் அன்றாடம் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகள், அதைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ராணுவத்தின் நடவடிக்கைகள் இவற்றுக்கு இடையில்தான் மக்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையை வாழ்கின்றார்கள். கடந்த காலங்களில் 40,000-த்துக்கும் மேற்பட்ட பொது மக்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் வீடுகளில் இருக்கும் பெண்களின் நிலை என்ன? அன்றாட வாழ்க்கையே போர்க்களத்திற்கு நடுவில் இருப்பதாக அமைந்த பெண்கள் நிம்மதியான உணவும் உறக்கமும் காணமுடியுமா?
தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றம் இந்தியா முழுவதும் அமலில் உள்ள கல்வி உரிமை, சொத்துரிமை, சமூகநீதி தொடர்பான இட ஒதுக்கீடுகள் ஆகிய அனைத்தும் காஷ்மீர் மக்களுக்கும் அந்தப் பெண்களுக்கும் கிடைக்க வழி ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதன் பொருட்டு இந்த மாற்றம் வரவேற்கத்தக்கது. 
இந்தியாவில் பிற பகுதிகளில் இருக்கும் நலத் திட்டங்களும் வளர்ச்சித் திட்டங்களும் இனி இவர்களுக்கும் சாத்தியப்படும். உலகின் மிக அழகான பிரதேசத்தில் பிறந்திருக்கும் நம் சகோதரர்கள் அழகான வாழ்வை வாழட்டும். வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் அவர்களுக்கும் கிடைக்கட்டும். 
காஷ்மீரத்தில் ஆண் குழந்தைகளும் பெண் குழந்தைகளும் பனிமலைச் சாரலில் கைகோத்து விளையாடிக்கொண்டு பள்ளிக்கூடம் செல்லட்டும். இனியேனும் காஷ்மீரப் பெண்கள் நிம்மதியாகப் பாதுகாப்பு உணர்வுடன் இரவுகளில் கண்ணுறங்கட்டும். அதற்கான வழிமுறைகளையும் செயல்பாடுகளையும் அரசு முன்னெடுக்க வேண்டும். இந்திய மக்கள் அதற்கு உறுதுணையாக ஒருமித்து ஒற்றுமை உணர்வோடு நிற்க வேண்டும்.
கட்டுரையாளர்: 
ஊடகவியலாளர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/31/காஷ்மீர்-பெண்களின்-மனமும்-குளிரட்டும்-3224671.html
3224670 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எடியூரப்பாவுக்கு நெருக்கடி ஜெ. ராகவன் DIN Saturday, August 31, 2019 01:40 AM +0530
கர்நாடக மாநில முதல்வராக பி.எஸ்.எடியூரப்பா பொறுப்பேற்ற ஒரு மாதத்தில் அமைச்சரவை விரிவுபடுத்தப்பட்டு 3 துணை முதல்வர்கள் நியமிக்கப்பட்டதுடன் 17 பேர் கேபினட் அமைச்சர்களாகப் பதவியேற்றுள்ளனர். இந்த முடிவுகள் எல்லாம் எடியூரப்பா எடுத்தவையா என்றால் இல்லை என்றே கூறவேண்டும். அதாவது அவரது விருப்பத்துக்கு மாறாக கட்சி மேலிடம் எடுத்த முடிவுகளாகும்.
உண்மையில் தனக்கு கீழ் துணை முதல்வர்கள் யாரும் தேவையில்லை என்றே எடியூரப்பா நினைத்தார். ஆனால், கட்சி மேலிடம் ஒரு பேச்சுக்காக இவரிடம் துணை முதல்வராக யாரை நியமிக்கலாம் என்று கேட்டபோது, அவரது சிந்தனையில் இருந்தது ஈஸ்வரப்பாவின் பெயர்தான். ஆனால், அது நடக்கவில்லை.
கர்நாடக பா.ஜ.க.வில் தனி ஆவர்த்தனம் நடத்திவரும் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் நோக்கிலும், மாநிலத்தில் கட்சியை மீண்டும் வளர்த்தெடுக்கும் நோக்கத்திலும் கட்சி மேலிடம் குறிப்பாக மோடியும், அமித் ஷாவும்  இந்த நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாகத் தெரியவந்துள்ளது.
பா.ஜ.க.வில் நான் பெரியவனா, நீ பெரியவனா என்ற பாகுபாடு எல்லாம் கிடையாது. எல்லோரும் ஒன்றுதான்; கட்சிக்குள் தனி செல்வாக்கு பெற்றவர்கள், கோஷ்டிப்பூசலை உருவாக்குபவர்களுக்கு கட்சியில் இடமில்லை என்று கட்சித் தலைமை தெளிவாக உணர்த்தியுள்ளது.
முதல்வர் எடியூரப்பாவின் கீழ் கோவிந்த் கார்ஜோள், அஸ்வத்நாராயணா,  லட்சுமண் சவதி ஆகிய மூவரும் துணை முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்கள் மூன்று பேரும் மூன்று முக்கிய சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாவர். அதாவது, இவர்கள் முறையே தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பு, ஒக்கலிகா மற்றும் லிங்காயத் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
கர்நாடக அரசியலில் கட்சித் தலைமை தலையீட்டுக்கு முக்கிய காரணம் உள்ளது. கர்நாடக அரசியலில் பா.ஜ.க.வின் சார்பில் ஒரு நல்ல தலைமையை உருவாக்க வேண்டும், அதிகாரப் பரவல் வேண்டும். முதல்வர் எடியூரப்பாவின் தன்னிச்சையான போக்குக்கு செக்” வைக்க வேண்டும் ஆகிய காரணங்கள் உண்டு. இன்னும் சொல்லப்போனால் பா.ஜ.க.வின் நிழலாக தன்னைத் தானே  எடியூரப்பா பிரதானப்படுத்திக் கொள்கிறாரே தவிர புதிய தலைவர்களை உருவாக்குவதில் அவர் ஆர்வம் காட்டவில்லை என்பதும் இதற்கு மற்றொரு காரணமாகும்.
மூன்று துணை முதல்வர்கள் நியமனத்தில்  லட்சுமண் சவதியின் நியமனம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இவர் கடந்த பா.ஜ.க. ஆட்சியில் அமைச்சராக இருந்தவர். சட்டப்பேரவை நிகழ்ச்சிகள் நடந்துகொண்டிருந்தபோது செல்லிடப்பேசியில் ஆபாச  படங்களைப் பார்த்ததாக கேமரா கண்களால் பதிவு செய்யப்பட்டு பிரச்னை விஸ்வரூபம் எடுத்ததை அடுத்து அமைச்சர் பதவியை இவர் இழக்க வேண்டியதாயிற்று.
கடந்த 2018-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின்போது பெலகாவி மாவட்டம், அத்தானி பேரவைத் தொகுதியில் போட்டியிட்ட லட்சுமண் சவதி, காங்கிரஸ் வேட்பாளர் மகேஷ் குமட்டஹள்ளியிடம் தோல்வி அடைந்தார். துணை முதல்வராக பதவியேற்ற போதிலும் அவர் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் அல்லர். கர்நாடகத்தில் குமாரசாமி அரசைக் கவிழ்ப்பதற்காக பதவியை ராஜிநாமா செய்த 17 சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களில்  மகேஷ் குமட்டஹள்ளியும் ஒருவர். இந்த 17 பேரும் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்டு வழக்கைச் சந்தித்து வருகின்றனர். 
துணை முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டுள்ள லட்சுமண் சவதி ஒன்றும் பெரிய தலைவர் அல்லர்; ஆனால், பெலகாவி மாவட்டத்தில் அனைவரும் மதிக்கத்தக்க பா.ஜ.க. பிரமுகர். இவர் லிங்காயத் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர். இது எடியூரப்பாவுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தலாம். மீண்டும் தேர்தல் வந்தால் லட்சுமண் சவதி போட்டியிடக்கூடும்.
முந்தைய பா.ஜ.க. ஆட்சியில் துணை முதல்வராக இருந்த ஆர்.அசோக், கே.எஸ்.ஈஸ்வரப்பா ஆகிய இருவரும் மூத்த தலைவர்கள் என்றாலும் அவர்களை பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு அவர்களுக்கு மாற்றாக ஒருவரை தங்களால் தேர்ந்தெடுக்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்கும் வகையில் அஸ்வத் நாராயணன் என்பவரை துணை முதல்வராக்கியுள்ளார் அமித் ஷா. அசோக், அஸ்வத்நாராயணா இருவரும் ஒக்கலிகா சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றாலும், பெங்களூரில் உள்ள மல்லேஸ்வரம் தொகுதியைச் சேர்ந்தவர் அஸ்வத். முதல் முறையாக அவர் அமைச்சரவையில் இடம் வகிக்கிறார். குரூபா இனத்தைச் சேர்ந்த ஈஸ்வரப்பா, இதுவரை பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் காவலன் நான்தான் என்பதுபோல் செயல்பட்டு வந்தார். அவரை இப்போது புறந்தள்ளிவிட்டு அவருக்குப் பதிலாக கோவிந்த் கார்ஜோளை துணை முதல்வராக்கியுள்ளார் அமித் ஷா.
எடியூரப்பா முதல்வராகிவிட்டாலும், அவர் பதவியேற்ற நாளிலிருந்து தொடர்ந்து அவமதிப்பையே சந்தித்து வருகிறார். அவரது முடிவுகள் எதையும் கட்சி மேலிடம் ஏற்பதில்லை. இதனால் அவர் மனம் நொந்துபோய் இருக்கிறார். மீண்டும் முதல்வர் பதவி என்ற எடியூரப்பாவின் ஆசை நிறைவேறிவிட்டது. எனவே, மேலிடத்துக்கு எதிரான எந்தச் செயலிலும் அவர் இறங்கமாட்டார் என்பது நிச்சயம்.
75 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு கட்சியிலோ ஆட்சியிலோ எந்தப் பொறுப்பும் கூடாது. அவர்களுக்கு அரசியலில் கட்டாய ஓய்வு அளிக்க வேண்டும் என்பதுதான் மோடி, அமித் ஷா தலைமையிலான புதிய பா.ஜ.க.வின் குறிக்கோள். கர்நாடகத்தில் ஏற்பட்ட திடீர் அரசியல் நிகழ்வுகளால் 75 வயதைக் கடந்த எடியூரப்பா முதல்வராகப் பதவியேற்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.
கர்நாடகத்தில் தற்போதைய நிலையில் சரியான அரசியல் சூழல் இல்லாததால் எடியூரப்பாவுக்கு ஒரு மாற்றான தலைவரை வளர்த்தெடுத்து தற்போதுள்ள அரசைக் கலைத்துவிட்டு இடைத்தேர்தல் மூலம் முழுப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியைப் பிடிக்கவே கட்சி மேலிடம் விரும்புவதாகத் தெரிகிறது.
மகாராஷ்டிரம், ஹரியாணா, ஜார்க்கண்ட் ஆகிய மாநிலங்களுக்கு வரும் நவம்பர் மாதம் தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. அப்போது கர்நாடக மாநிலத்துக்கும் சேர்த்து தேர்தல் நடைபெற்றால் ஆச்சரியமில்லை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/31/எடியூரப்பாவுக்கு-நெருக்கடி-3224670.html
3224027 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு இது அல்ல! உதயை மு. வீரையன் DIN Friday, August 30, 2019 01:30 AM +0530 அண்மைக் காலத்தில் நாட்டில் தற்கொலைகள் அதிகரித்து வருவது வேதனையாக இருக்கிறது. வறுமையால் தற்கொலை செய்துகொள்வது வாடிக்கையாகியுள்ளது. இளைஞர்கள் காதல் தோல்வி, மாணவர்கள் தேர்வில் தோல்வி, குடும்பத்தில் கணவன்-மனைவி பிரச்னை என இவையெல்லாம் தற்கொலையில் போய் முடிகின்றன.
கடந்த காலங்களில் விவசாயிகளின் தற்கொலை நாட்டின் மரியாதைக்கே அறைகூவலாக அமைந்தது. வாங்கிய கடன் தொல்லையாலும், அவமானத்தாலும் அவர்கள் அந்த முடிவுக்கு வந்தனர். அவர்களுக்கு நம்பிக்கை தரவேண்டிய பொறுப்பு மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கு உள்ளது.
மருத்துவக் கல்விக்கான நீட் தேர்வு எழுதித் தோல்வி கண்ட மாணவிகள் நம்பிக்கையிழந்து தற்கொலை செய்து கொண்டபோது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அரசியல் மற்றும் சமூக அளவில் பெரிய தாக்குதலை உருவாக்கியது. இப்போதும் இவை நீறுபூத்த நெருப்பாகவே கழன்று கொண்டிருக்கின்றன.
காதல் திருமணம் செய்து கொண்டவர்களைப் பெற்றோர் ஏற்க மறுத்ததால், விடுதியில் அறை எடுத்து நஞ்சுண்டு மாண்டவர்கள் பற்றிய செய்திகள் அடிக்கடி வருகின்றன. அவர்கள் இப்படி அவசரப்படாமல் கொஞ்ச காலம்  காத்திருந்தால் பெற்றோரே மனம் மாறி அவர்களை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள். அவசர முடிவால் அந்த வாய்ப்பை அவர்கள் இழந்து போனார்கள். 
அறிவியல் வளர்ந்துவிட்ட இக்காலத்தில் ஆன்லைன் விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டு இளைஞர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்ட நிகழ்வுகளை வேடிக்கை என்பதா? வேதனை என்பதா? அறிவியல் என்பதா? அறியாமை என்பதா?
இந்த நிலையில் இப்போது பெரும் தொழிலதிபர்களும் தற்கொலையைத் தேர்ந்தெடுப்பது அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. தொழிலிலும், விளையாட்டிலும் மிகப் பெரிய சாதனைக்குச் சொந்தக்காரர்கள் இப்படி பரிதாபமான முடிவுக்கு வருவது வேதனையானது. தொழில் என்பது ஏற்றமும், இறக்கமும் கொண்டது. 
அண்மையில் காஃபி டே நிறுவனர் சித்தார்த்தின் தற்கொலை தொழிலதிபர்கள், அரசியல்வாதிகள் முதல் சாதாரண மக்கள் வரை அனைவரையும் அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. இவரா இப்படிச் செய்தார் என்று புருவத்தை உயர்த்தி கேள்வி கேட்க வைத்தது. 
தொழில்முனைவோரின் வெற்றி சாதாரணமானதல்ல. துன்பங்களையும், தோல்விகளையும் எதிர்கொண்டு எதிர்நீச்சல் போட்டு மேலே வருவது. அப்படிப்பட்டவர்கள் இப்படிப்பட்ட முடிவை எடுப்பதற்கு என்ன காரணம்?
என்னுடைய மரணத்துக்கு வேறு யாரும் காரணம் இல்லை. பணச்சுமை மற்றும் வருமான வரித் தொந்தரவுதான் காரணம் என்று சித்தார்த் கடிதம் எழுதி வைத்திருந்ததாகக் கூறுகின்றனர். அடுத்த வேளை உணவுக்கு வழியில்லாதவர்கள்கூட அடுத்த வழியைப் பற்றியே யோசித்துச் செயல்படுகின்றனர். பல்லாயிரம் கோடியில் தொழில் செய்யும் ஒருவருக்கு ஒரு வழியும் தெரியவில்லையா? எல்லா வழிகளும் அடைபட்டுப் போய் விட்டனவா? ஒரு கதவு மூடினால், ஒரு கதவு திறக்கும் என்னும் நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கை.
இந்திய அணியின் முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் வி.பி.சந்திரசேகர் அண்மையில் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார். இந்திய அணிக்காக 1988 முதல் 1990 வரை 7 சர்வதேசப் போட்டிகளில் விளையாடியுள்ளார். தமிழக அணிக்குப் பயிற்சியாளராகவும், சென்னை சூப்பர் கிங்ஸ் அணிக்கு மேலாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். இவரது முடிவு விளையாட்டு உலகில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. தொழிலில் ஏற்பட்ட பொருள் இழப்பு காரணமாகவே தற்கொலை செய்து கொண்டதாகக் காவல்துறை கூறியுள்ளது. 
உலக சுகாதார நிறுவன கணக்கீட்டின்படி இந்தியாவில் தற்கொலைகளால் இறப்பவர் விகிதம் அதிகமாக உள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தென்கிழக்கு ஆசியப் பகுதியில் இதுதான் அதிகம். 2016-ஆம் ஆண்டு உலகம் முழுவதும் 8 லட்சம் தற்கொலைகள் நடந்தன. இவற்றில் 2.50 லட்சம் தற்கொலைகள் இந்தியாவில் நடந்துள்ளன.
2016-ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தில் 15,182 தற்கொலைகள் நடந்ததாக மாநில குற்ற ஆவணக் காப்பகம் கூறுகிறது. 2015-இல் சென்னை நகரில் 2,274 தற்கொலைகள் நடந்துள்ளன. பெரு நகரங்களில் இதுவே அதிகமாகும்.  குடும்பப் பிரச்னைகள் மற்றும் நோய் காரணமாக நடைபெறும் தற்கொலைகள் தமிழ்நாட்டில்தான் அதிகம். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் நடக்கும் தற்கொலைகள் ஒரே மாதிரியாகவே தொடர்கின்றன. இப்போதும் இறப்பு விகிதம் குறையவில்லை.
தென் மாநிலங்களில் கல்வியறிவும், அதனால் ஏற்படும் எதிர்பார்ப்புகளும், விரக்தியும் அதிகமாக இருப்பதே இதற்குக் காரணம் என்று வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர். இதில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாடு ஏதும் இல்லை. வாழ்க்கையில் பிடிப்பும், நம்பிக்கையும் இல்லாததே இதற்குக் காரணம் என மனநல மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர்.
உணர்ச்சிவசப்பட்டு எடுக்கிற முடிவுகளே இதற்குக் காரணம். கொஞ்சம் ஆற அமர்ந்து யோசித்துப் பார்த்தால், தான் செய்ய நினைத்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பது புரியும். தவறுக்கு மேல் தவறாகச் செய்து விட்டு தம்மைச் சேர்ந்த அனைவரையும் தவிக்கவிடக் கூடாது.
தமிழகத்தில் தற்கொலைகளின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகமாக இருப்பதால் தற்கொலை எண்ணம் கொண்டவர்கள் 104 என்ற இலவச தொலைபேசி எண்ணுக்கு அழைக்கும் முறை 2013-ஆம் ஆண்டு ஏற்படுத்தப்பட்டது. மனநல மருத்துவ அமைப்பில் பயிற்சி பெற்ற ஆலோசகர்கள் இந்த மையத்தில் பணிபுரிகின்றனர். இவர்கள் தொலைபேசி மூலம் பாதிக்கப்பட்டவரிடம் பேசி, உடனடியாக உதவி தேவைப்படுபவர்களை அடையாளம் காணவும், பயிற்சியளிக்கவும் ஆவன செய்யப்படுகின்றன. இது தவிர, சினேகா என்ற தற்கொலைத் தடுப்பு மையமும் செயல்பட்டு வருகிறது.
உலக அளவில் வளர்ந்த நாடுகளில் தற்கொலை செய்யும் ஆண்-பெண்விகிதம் 3:1 என்ற அளவில் உள்ளது. வளரும் நாடுகள் மற்றும் குறைந்த வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளில் பெண்களின் தற்கொலை விகிதம் அதிகமாக உள்ளது. பெண்களுக்கு அதிக உரிமை அளிக்கப்படும் சமூகங்களில் பெண்களின் தற்கொலை குறைவாக உள்ளது என்று அறியப்பட்டுள்ளது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை 30 வயதுக்குட்பட்ட பெண்களின் தற்கொலை விகிதம் அதிகம். ஆனால், ஆண்களைப் பொருத்தவரை 30 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களின் தற்கொலை விகிதம் அதிகமாக உள்ளது. 18 முதல் 30 வயதிலான பெண்களின் தற்கொலை, பிரசவத்தின்போது மரணமடையும் பெண்களின் விகிதத்தைவிட அதிகமாக இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
பொதுவாக திடீரென தற்கொலை செய்யும் முடிவை எடுப்பவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தில் அதிகமாக உள்ளது. மதுப்பழக்கம், போதைப் பழக்கம், மனநோய், தோல்வி பயம் ஏற்படுத்தும் அழுத்தங்களினால் நடைபெறும் தற்கொலைகள் அடுத்த இடத்தில் உள்ளன.
இந்தப் பிரச்னையை எதிர்கொள்ள மனநல மருத்துவர்கள் கூறுவது என்ன? மருத்துவ நிலை, சமூக நிலை, கொள்கை நிலை என மூன்று கட்டத்தை முன்மொழிகின்றனர். இதனை இப்படி விளக்கலாம்.
மருத்துவ சேவைத் துறையில் பாதிக்கப்பட்டவரை அடையாளம் கண்டு உரிய அறிவுரைகளைத் தருவதற்கு மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் மற்றும் இதர பணியாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். சமூக அளவில் பள்ளி ஆசிரியர்கள், சமூகத்தில் மதிப்பிற்குரியவர்கள், பாதிப்படைந்தவர்களின் குடும்பத்தினர் போன்றவர்களால் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். கொள்கையளவில் தற்கொலைகளைத் தூண்டும் சூழல்களைத் தடுக்க செயல் திட்டம் ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும். 
வெறுப்பு, விரக்தி அல்லது கோபத்தினால் ஏற்படும் உடனடி எதிர்வினைகளே தற்கொலைக்குக் காரணமாகும். தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடுபவர்களில் 80 சதவீதத்தினர்  உண்மையில் சாக விருப்பம் இல்லாதவர்களே என்கின்றனர்.
மரபணு சார்ந்த காரணங்களினால் சிலருக்கு இயல்பாகவே தற்கொலை எண்ணங்கள் இருக்கும். சமூக பொருளாதார காரணிகள் அல்லது அழுத்தமான சூழல் மற்றும் ஓர் இறுதிக் காரணத்தினால் இவர்கள் தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர் என்று மனநல மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர்.
கூட்டுக் குடும்பங்கள் குலைந்து வருவதால் முதியவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்படுவது அதிகரித்துள்ளது. தங்கள் துயரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் யாரும் இல்லாத நிலையில் அவர்களது மன அழுத்தம் அதிகமாகிறது. பிள்ளைகள் இருந்தும் பேச முடியாத ஏக்கமும், தூக்கமின்மையும் அவர்களை தற்கொலை முடிவுக்கு தள்ளுகின்றன.
அரிது அரிது, மானிடராய் பிறத்தல் அரிது என்றார் ஒளவை. மனித வாழ்க்கை கிடைத்தற்கரியது. மற்ற விலங்கினங்களிலிருந்து வேறுபட்டது. சிந்திக்கும் மனமும், செயல்படும் குணமும் கொண்டது. அதனை ஏற்றுப் போற்றி வாழ்ந்து காண்பிக்க வேண்டாமா?  நமது வாழ்க்கை பல்லாயிரம் ஆண்டு மனித வாழ்வின் தொடர்ச்சியாகும். அதன் பலனை நாம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். எனவே, இந்த வாழ்க்கை நமக்கானது மட்டுமல்ல, நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனித சமுதாயத்துக்கானது. அதனை நம் அவசர முடிவால் பாழாக்கி விடக்கூடாது.
வாழ்வை அழகுபடுத்து; இல்லாவிட்டால் அசிங்கப்படுத்தாமலாவது இரு என்றனர் ஞானிகள். அதன்படி நாம் வாழ்வை அழகுபடுத்த வேண்டும். அழகும், அறிவும் சேர்ந்தால் ஏன் இந்தத் தற்கொலைகள்?
கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர் 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/30/பிரச்னைகளுக்கு-தீர்வு-இது-அல்ல-3224027.html
3224026 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தன்னம்பிக்கை...வாழ்க்கையின் மூலதனம்! ம. ஜெயமேரி DIN Friday, August 30, 2019 01:30 AM +0530 வாழ்க்கையில் நாம் தடுமாறும் போதெல்லாம், நம்மைத் தூக்கி நிறுத்துவது நம்பிக்கை மட்டுமே. தன்னம்பிக்கை இருக்கும் ஒருவரால் மட்டுமே  வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற முடியும்.
தோல்விகளால் துவண்ட ஒருவருக்கு தற்கொலை செய்யும் எண்ணம் தோன்றியது. அதற்கான வழிகளை யோசித்தபோது, அதற்கான பல விஷயங்கள் அவருக்கு முன் வந்தன. சற்றே  திகைத்தவர், சாவதற்கே இத்தனை வழிகள் இருக்கும்போது வாழ்வதற்கும்கூட வழிகள் இருக்குமே என நினைத்தார். தடைகள் இல்லாத பாதைகள் இல்லை. அதற்காக நாம் நடக்காமல் இருப்பதில்லை. வெற்றுப் புலம்பல்கள் வெற்றியைத் தருவதில்லை.
எல்லாப் பிரச்னைகளுக்கான தீர்வும் நம்மிடமே இருக்கிறது. சில நேரங்களில் உடனடியாக தீர்வுகள் கிடைத்து விடும். பல நேரங்களில் தீர்வுக்கான காலம் தள்ளிச் செல்லலாம். அதுவரை பொறுமை காப்பது அவசியம். எதிலும் எதிர்மறையான எண்ணங்கள் இருக்கவே கூடாது. வென்றவருக்கும், தோற்றவருக்கும் வரலாறு உண்டு.  நம் வாழ்வு எப்போதும் பிறருக்குப் பயன் தருவதாக அமைய வேண்டும். 
கல்லூரி ஒன்றில் வாய்ப்புகள் பற்றிய உரையாற்ற வந்த ஒருவரின் பேச்சை சரிவரக் கேட்காமல் செல்லிடப்பேசியில் பலர் மூழ்கியிருந்தனர். 
திடீரென்று  பேச வந்த நபர், தான் உரையாற்றிய பகுதியில் இருந்து கேள்வி ஒன்றைக் கேட்டார். நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் மத்தியில் ஒரே ஒரு இளைஞன் மட்டும்  சரியான பதில் கூற அவனுக்கு அவர் நிறுவனத்தில் வேலை வழங்குவதாகக் கூறினாராம். இதுதான் வாய்ப்பு என்பது.  பெட்டிக் கடை வைத்தவர்கள் வணிக வளாகம் வைக்கும் அளவுக்கு உயர்வதற்கு காரணம் , கிடைத்த வாய்ப்பை ஈடுபாட்டுடன் செய்வ தால் மட்டுமே. புதுப்பித்துக் கொள்பவர்கள், நவீனமாகச் சிந்திப்பவர்களால் மட்டுமே போட்டிகள் நிறைந்த இந்த உலகில் சாதிக்க முடியும்.
மாற்றங்களே நம் வாழ்வின் வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும். புதிய சூழலாக இருந்தாலும் அதைச் சவாலுடன் எதிர்கொள்ளத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். உலகத்துக்கேற்ப  நம்மை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். தன்னை மாற்றிக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பவர்கள் மட்டுமே உலகை மாற்றிக் கொள்ளத் தயாராக இருப்பவர்கள். 
நீண்ட தூர பயணத்துக்கு  முன்பதிவு செய்வதுபோல, நல்லதே நடக்கும் என்ற எண்ணத்தை முன்பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும். எண்ணங்களே நம் நடத்தையைத் தீர்மானிக்கின்றன. தினந்தோறும் மனதில் என்னால் முடியும் என்ற மந்திரச் சொல்லைச் சொல்லிக் கொண்டே இருங்கள். நம்பிக்கை ஒரு நாளும் பொய்க்காது.
தன்னம்பிக்கை மிகுந்த மனிதராக உங்களை நீங்கள் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். உலகிலேயே உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த நபர் யார் என்று கேள்வி  எழுப்பப்பட்டபோது, பெற்றோர், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள் பெயரைப் பதிலாக பலரும் கூறினர். ஒரே ஒருவர் மட்டும்  நானே எனக்குப் பிடித்த மனிதர் என்று சொன்னாராம். முதலில் நம்மை நமக்கு பிடிக்க வேண்டும். நம்மை நாமே அங்கீகரிக்கும்போது, மற்றவர்களையும் மதிக்க கற்றுக் கொள்வோம். 
நம்மை பின் தள்ளும் பலவீனமான வார்த்தைகளில் இருந்து  தள்ளிச் சென்று விடுங்கள். உலகம் உருண்டை என்று சொன்ன கலிலியோவையே நிராகரித்த உலகம் இது. சாதனையாளர்களின் பின்னாலான வாழ்க்கை பெரும்பாலும்  நிராகரிப்புகளால் ஆனதுதான்.
தளராத மனமும், விடாமுயற்சியும்  இருப்பவர்களை தோல்வி ஒருபோதும் நெருங்குவதில்லை. ஆழ்மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களே நம்மை வழி நடத்துகின்றன. நம்மால் முடியும் என்ற ஆழ் மனதின் எண்ணங்களே அதிர்வலையை உண்டாக்குகின்றன.  கடின உழைப்பு அதனை உண்மையாக்குகிறது. 
சிறிய தோல்வியிலேயே துவண்டு விடும் பதின்பருவப் பிள்ளைகள் தற்கொலையைத் தேடிச் செல்கின்றனர். ஒரு விநாடியில் தான் எடுக்கும் இது போன்ற விபரீத முடிவால், தன் பெற்றோர் ஆயுள் முழுவதும் படும் வேதனைகளை அறிவரோ? எதுவுமே நிரந்தரமில்லை என்றபோது துன்பங்களும் எப்படி நிரந்தரமாகும். தற்கொலை தீர்வல்ல; அது கோழைத்தனம்.
விரக்தியான சிந்தனைகள் தோன்றும்போது நமக்குப் பிடித்தவர்களிடம் ஒரு நிமிஷம் பேசி விட்டால் போதும்; மனம் அமைதியாகும். மனம் வேதனை அடையும் நேரங்களில்  அதனைக் கடந்து போவதற்கு மடை மாற்றம் செய்யும் வேலைகளில் நம்மை ஈடுபடுத்தலாம். புத்தகங்களை துணைக்கு அழைத்துக் கொள்ளலாம்.அவை நம்பிக்கையுடன் நடைபோட வைக்கும்.
நமக்கான சிக்கல்களே பெரிதென்று நினைப்பவர்கள் சாலையோரம் நடந்து சென்று பாருங்கள்.  விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் படும் வேதனைகள் புரியும். 
வலிகள் இல்லாத மனிதர்களே இல்லை. ஆனால், வலிகள் மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லை. வலிகளின் தன்மை மட்டுமே சிறியது, பெரியது என மனிதருக்கு, மனிதர் மாறுபடும்.  வலிகள் என்பது முன்னேற்றத்துக்கான வழிகள்.
உயர்ந்த நிலையை அடைய சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் மனநிலை தேவை. அசைக்க இயலாத நம்பிக்கை நம்மை ஆளுமையாக்கும். தன்னம்பிக்கை உள்ளவரும் , தன் மீது நம்பிக்கை உள்ளவரும் தோற்றதே இல்லை. அடுத்தவர் என்ன செய்கிறார் என்று யோசிப்பதைவிட, அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று யோசிப்பவரே நம்பிக்கைவாதி. மிகப் பெரிய மகிழ்ச்சிகள் நம்மிடமே உள்ளன.
நம்பிக்கை, முயற்சி, உழைப்பு போன்றவற்றால் அமையும் வாழ்க்கை ருசிக்கும். பிறரது வாழ்க்கைக்கு துன்பம் தராத செயல்கள் மேலும் சிறப்பாகும்.   செய்து முடிக்கப்படும் வரை எதுவும் தெரிவதில்லை. ஆனால், நிறைவுற்ற பிறகு அதன் பிரம்மாண்டம் நம்மை அடுத்தகட்ட நகர்வுக்கு இழுத்துச் செல்லும். அதற்குத் தேவை நம்பிக்கையே. 
நம்பிக்கையில் தடங்கல்கள் வந்தால் தடுமாறக் கூடாது.  சின்ன சின்ன வெற்றிகளாக அடைந்து வரும்போது, பெரிய வெற்றிகள் எளிதாகும். இந்த உலகத்தில் முடியாது என்று எதுவுமே இல்லை. சரியான திட்டமிடலில் இருக்கிறது வெற்றியின் ரகசியம். நம்பிக்கையுடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வோம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/30/தன்னம்பிக்கைவாழ்க்கையின்-மூலதனம்-3224026.html
3223319 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பூமியில் எரியும் ஆபத்து! வைகைச்செல்வன் DIN Thursday, August 29, 2019 01:46 AM +0530 அண்டெஸ் மலைத்தொடரின் கிழக்கில் இருந்து அமேசான் மழைக் காடு தொடங்குகிறது. இது உலகின் மிகப் பெரிய மழைக் காடாகும். சுற்றுச்சூழலின் அதிமுக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் வனங்களைக் கொண்டது.
கரியமில வாயுவை அதிகளவில் உட்கொள்ளும் திறன் வாய்ந்த இந்தக் காடுகள், 20 சதவீத ஆக்சிஜனை இந்த பூமிக்குத் தருகின்றன. வனப்பும், வசீகரமும் கொண்டவை இந்தக் காடுகள். எண்ணற்ற செடி, கொடிகளையும், மூலிகைகளையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள அமேசான் மழைக்  காடுகளில் ஆபத்தும் நிறைந்திருக்கிறது. அதனால்தான் இந்தக் காடுகளுக்குள் சென்று விட்டு எளிதில் மீண்டுவர முடியாது. அதற்கு காரணம், அங்கு வாழும் விலங்குகளின் இயற்கை அமைப்புகளும், தண்ணீரின் ஓட்டமும், இருட்டான சூழ்நிலையும்தான். 
அமேசான் காடுகளை உருவாக்கிய பெருமை அமேசான் நதிக்கே சேரும். 
அமேசான் காடுகளின் ஜீவாதாரமாய் விளங்கும் அமேசான் நதி உலகின் மிகப்பெரிய நதியாகும். உலகின் மூன்றில் ஒரு பங்கு விலங்கினங்கள், இந்தக் காடுகளில்தான் வசிக்கின்றன. அமேசான் நதி, மேற்கில் இருந்து கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் ஆறாகும். இதற்கு 17 பெரிய ஆறுகளும், ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட சிறிய கிளை ஆறுகளும் உள்ளன. மீன்கள், பறவைகள், நிலநீர் வாழும் உயிரினங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மர்மமான மற்றும் சக்திவாய்ந்த இடமாக இந்த மழைக்காடு கருதப்படுகிறது. 
மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், நெடுஞ்சாலைத் திட்டம் போன்றவற்றால் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி தொடங்கி காடுகள் அழிக்கப்பட்டு வருகின்றன. சுமார்  25 லட்சம் வகையான பூச்சி இனங்கள், ஆயிரக்கணக்கான தாவர வகைகள், ஏறத்தாழ 2,000 பறவையினங்கள், பாலூட்டிகள் முதலானவற்றுக்கு உயிரியல் வளம் மிக்க இந்த மழைக் காடுகள் வாழ்விடமாக விளங்குகின்றன. அமேசான் காடுகள் பெரும்பாலும் பிரேசில் நாட்டில் அமைந்துள்ளதால், அந்த நாடு உலகிலேயே ரஷியாவுக்கு அடுத்து இரண்டாவது பெரிய வனவளத்தை, அதாவது 47,76,980 ஹெக்டேர் பரப்பளவு கொண்டுள்ளதாக அமைந்துள்ளது. 
உலக உயிரினங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு, அமேசான் காடுகளில்தான் வசிக்கின்றன. அமேசான் ஆற்றுப் படுகையில் 54 லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர் அளவுக்கு  மழைக் காடுகள் அமைந்துள்ளன. அமேசான் மழைக் காடுகள், உலகின் மிகப் பெரிய உயிரியல் ஆய்வுப் பிரதேசமாக விளங்குகிறது. இங்கு ஓடும் அமேசான் பிரதான ஆறு 4,080 மைல் (சுமார் 6,566 கிலோமீட்டர்) நீண்டுள்ளது. அதன் வடிகால் 27,22,000 சதுர மைல்களை (சுமார் 70,49,980 சதுர கிலோமீட்டர்கள்) உள்ளடக்கியது. 
உலகில் உள்ள மொத்த நதி நீரில் 16 சதவீதம் அமேசான் டெல்டா வழியாகப் பாய்கிறது. 28 பில்லியன் கேலன்கள் நீர் ஒவ்வொரு நிமிஷத்துக்கும் அட்லாண்டிக் கடலுக்குள் பாய்கிறது. இந்த ஆற்றுத் தண்ணீர் கடலுக்குள் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மைல் வரைக்கும் கலந்து கடலின் உப்புத் தன்மையின் செறிவைக் குறைக்கிறது. 
ஒன்றரை கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அமேசான் நதி பசிபிக் பெருங்கடலில் மேற்கு நோக்கிப் பாய்ந்துள்ளது. தென் அமெரிக்க தகடு மற்றொரு டெக்டானிக் தட்டின் மீது நகர்த்தப்பட்ட இயற்கை மாற்றத்தால் அண்டெஸ் மலைகள் மெதுவாக உயர்ந்தன. அமேசான் சூழல் கடுமையாக மாற்றப்பட்டது. பிறகு, அமேசான் நதிக்கு, அட்லாண்டிக் நோக்கி கிழக்கு வழி திறக்கப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது. இவை பழங்கால பூகோள மாற்றங்களாகக் கருதப்படுபவை.
பண்டைக்காலம், இடைக்காலம், இக்காலம் என்று மூன்று பிரிவுகளாக பிரித்தோமேயானால், சுமார் 50 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வடக்கே லாரேசியா, தெற்கே கோண்டுவானா என இரண்டு நிலப்பரப்புகளாக இருந்தது. அதன் பின் சற்றேறக்குறைய 27 கோடி ஆண்டுகள் கடந்து பாஞ்சயா ஒற்றைத் திட்டாக பூமி மாறி விட்டது. புவித் தட்டு நகர்வால் பாஞ்சயாவும் உடைந்து இப்போதுள்ள கண்டங்கள் உருவாகின என்பதை புவியியல் ஆய்வாளர்கள் ஆராய்ச்சியின் வழியாகக் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். 
பாஞ்சயா கண்டமாக இருந்த காலத்தில் கங்கோவின் தொடக்ககால  ஆற்றுப் பகுதியில் அமேசான் மேற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது. இதே காலகட்டத்தில் தென் அமெரிக்காவில் இருந்து ஆப்பிரிக்கா துண்டிக்கப்பட்டு எதிர்த்திசையில் நகர்ந்தது. இந்த இடைவெளியின் நடுவே உருவானதுதான் அட்லாண்டிக் பெருங்கடல். அதுவரை அமேசான் ஆறு மேற்கு நோக்கி பசிபிக் பெருங்கடலில் கலந்து கொண்டிருந்தது. அந்தக் காலத்தில்தான் உலகின் பெரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. தென் அமெரிக்கா பூமித் தட்டும், நாஸ்கா தட்டும் ஒன்றுடன் ஒன்று நெருங்கியதன் விளைவாக உருவானதுதான் அண்டெஸ் மலைத்தொடர். 
அண்டெஸ் மலையின் எழுச்சியும், உலகில் நிகழ்ந்த நிலவியல் மாற்றங்களும் அமேசான் ஆற்றையும், போக்கையும் மாற்றின. சுமார் 1,000-த்துக்கும்  மிகுதியான துணை ஆறுகளைக் கொண்டுள்ளது அமேசான். இவற்றில் 17 ஆறுகள் 1,000 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான நீளம் கொண்டவை. 
அண்டெஸ் மலைத்தொடர் உயரத்தால் பிரேசில் கயானாவில் இருந்த பாறைத் திட்டுக்கள் அமேசானின் ஓட்டத்தைத் தடுத்தன. இதே காலகட்டத்தில்தான் அமேசான் ஆற்றின் கரையின் இருபுறமும் நீரோட்டம் அதிகரித்து, அமேசான் மழைக் காடுகள் உருவாகின. பல கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவான அமேசான் இன்று தனிச்சிறப்புடன் தனது ஓட்டத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. 
இத்தகைய ஆகச் சிறந்த பண்டைய வரலாற்றைப் பெற்றிருக்கும் இந்தக் காடுகளை அழிக்கும் நடவடிக்கை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது என்பது வருத்தத்துக்குரியது. கடந்த இரண்டு மாதங்களில் மட்டும் 593 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு காடுகள் அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதனால் பரப்பளவில் உலகின் 5-ஆவது மிகப் பெரிய நாடான பிரேசில், 53 லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர் அடர்ந்த காடுகளைக் கொண்டதாகும். இதில் பெரும் பகுதி அமேசான் நதியையே சுற்றி அமைந்திருக்கிறது. 
அமேசான் என்பது ஓர் ஆச்சரியம். ஆண்டு முழுவதும் கொட்டித் தீர்க்கும் மழை, சூரிய வெளிச்சமே பார்க்காத தரை, மரங்களின் இறுக்கமும், நெருக்கமும் கொண்டு கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பின்னிப் படர்ந்த அடர்ந்த காடுகள். அதில் வசிக்கும் எண்ணற்ற அபூர்வ பறவைகள், விலங்கினங்கள். அமேசான் என்கிற ஆச்சரியத்தில் இதுவரை வெளி உலகத்தையே பார்த்திராத பழங்குடியினர். மேலும் 6,992 கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக் கொண்டு, பெரிய ஆற்றுப் படுகையைக் கொண்டவை. இதன் மொத்த அளவை எடுத்துக் கொண்டீர்கள் என்று சொன்னால், உலகின் 8 பெரிய ஆறுகளின் நன்னீரின் அளவை விடப் பெரியது. 
இத்தகைய பெருமையும் பழைமையும் பெற்ற அமேசான் காடுகளுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது. வரலாற்றில் முன்பு எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு இந்த ஆண்டு பலமுறை இந்தக் காடுகள் பற்றி எரிந்துள்ளன. 2018-ஆம் ஆண்டை ஒப்பிடுகையில்,  இந்த ஆண்டு மழைக் காடுகள் பற்றி எரியும் நிகழ்வானது 83 சதவீதம் அளவுக்கு அதிகரித்துள்ளதாக பிரேசில் வானிலை ஆராய்ச்சி மையம் தெரிவிக்கிறது. 
இந்த ஆண்டு இதுநாள் வரை 72,000 காட்டுத் தீ சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. 7,900 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவுள்ள அமேசான் மழைக்காடுகள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த பரப்பளவு லண்டன் நகரைப் போல 5 மடங்குகளாகும். சட்ட
விரோதமாக மரங்கள் வெட்டப்படுவதே இதற்குக் காரணம். குறிப்பாக, பிரேசிலில் ரொரைமா, ஆக்ரி, ரோந்தோனியா மற்றும் அமசோனாஸ் ஆகிய பகுதிகள் இந்தக் காட்டுத் தீ சம்பவங்களால் மிகவும் மோசமாகப் பாதிப்படைந்திருக்கின்றன. 
அமேசானின் காட்டுத் தீ சம்பவங்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நிகழ்வதுதான். ஜூலை-அக்டோபர் இடையேயான காலகட்டத்தில், மின்னல் வெட்டின் காரணமாக காட்டுத் தீ ஏற்படும். ஆனால், நிலைமை தற்போது அவ்வாறு இல்லை. உலகளாவிய நிதி அமைப்பும், காடுகள் அழிப்பும்தான் இந்தக் காட்டுத் தீக்கு காரணம் என்று குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறது. 
இந்தக் காட்டுத் தீ மற்றும் காடுகள் அழிப்பால் முதலில் பாதிக்கப்படுவது அமேசானில் வாழும் பழங்குடிகள்தான். ஏறத்தாழ 9 லட்சம் பழங்குடிகள் பிரேசிலில் உள்ள அமேசான் வனப் பகுதியில் வாழ்கிறார்கள். அமேசானுக்கு ஏற்படும் எந்த ஒரு சிறு பாதிப்பும் முதலில் இவர்கள் மீதுதான் தாக்கம் செலுத்துகிறது. 
காடுகள் அழிவதால் அது சேமித்து வைத்திருக்கும் கரியமில வாயு அதிகளவு காற்று மண்டலத்தில் கலந்து மனிதர்களுக்கு உடல் ரீதியான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். புவி வெப்பமயமாதலையும் இது ஊக்குவிக்கும் என்ற கவலையை சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் தொடர்ந்து தெரிவித்து வருகின்றனர். 
அடுத்த 50 ஆண்டுகளில் அமேசான் மழைக்காடுகளில் 65 சதவீத பரப்பளவு அழியும் ஆபத்து இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. தற்போது தனது 18 சதவீத பரப்பளவை அது இழந்துள்ளது. எங்கோ ஓர் இடத்தில் இருக்கும் அமேசான் காடுகளில் காட்டுத் தீ பரவுவதால் நாம் ஏன் கவலை கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தால் அதற்கு பிரான்ஸ் அதிபர் மெக்ரானின் சுட்டுரைதான் பதில். நம் வீடு பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது . 
நாம் அனைவரும் நல்ல காற்றை சுவாசிக்க வேண்டுமானால்,  உயிருடன்  அமேசான் காடுகள் இருக்க வேண்டும். 
 கட்டுரையாளர்:
முன்னாள் அமைச்சர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/29/பூமியில்-எரியும்-ஆபத்து-3223319.html
3223318 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கைக்குள் உலகம்... செல்லிடப்பேசியில் உறவு! ஸ்ரீதர் சாமா DIN Thursday, August 29, 2019 01:46 AM +0530 தூத்துக்குடி மாவட்டம், தனசேகரன் நகர் பகுதியின் பிரதான சாலை. குப்பைத்தொட்டியில் ஒரு ஐம்பது வயது தாண்டிய பெண் சடலம். சிப்காட் காவல் நிலையத்தினர் விசாரித்ததில் முத்து லட்சுமணன் என்கிற ஏழை அர்ச்சகரின் தாயார் அவர் என்று தெரியவந்தது. பிரேதப் பரிசோதனையில் பசியோடும் நோயோடும் அந்தத் தாய் இறந்திருக்கலாம் என்று சொன்னார்கள். 
அந்த அம்மையாரின் ஒரே மகன் முத்து லட்சுமணன், காப்பாற்றப் போதிய வருமானம் இல்லாததால், தந்தை நாராயண ஸ்வாமியை சென்னை மயிலையில் ஒரு தனியார் முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்துள்ளார். உடல் நலன் சரியில்லாத தாய்க்காக ஒரு ஆண்டில் லட்ச ரூபாய் வரை கையைக் கட்டி வாயைக் கட்டி மருத்துவம் பார்த்துள்ளார். 
பத்து கோயில்களில் பூஜை செய்தாலும் மாத வருமானம் ரூபாய் மூவாயிரம்கூட எட்டாதாம். தட்டுக் காசும் சம்பளமும் அவ்வளவே. இதில் பூஜை சாமான் நைவேத்யம் கைக்காசு. நைவேத்தியத்தையே உணவாகக் கொள்ள வேண்டும். வறுமையும் நோயும் முற்றிய நிலையில் தாயார் இறந்து விட்டதை கோயில் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிப் பார்த்தவர் பெருகி வந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு தாயைக் குளிப்பாட்டி சடலத்திற்கு சேலை அணிவித்துப் பொட்டுவைத்து சடங்குகள் செய்து பிரேத ஸம்ஸ்காரத்திற்கு வழியில்லாமல் சுற்றத்தாரும் ஆதரவான நண்பர்களும் இல்லாத நிலையில் வீட்டிற்கருகில் உள்ள குப்பைத் தொட்டியில் கிடத்தி விட்டு வேலைக்குச் சென்றிருக்கிறார். 
மறுநாள் நடைப் பயிற்சிக்குச் சென்றவர்கள் பார்த்துவிட்டு போலீஸிடம் தெரிவித்துள்ளனர். போலீஸாரும் பிராமண சமூகமும் உடலை தகனம் செய்ய முன்வந்து தூத்துக்குடி மையவாடியில் சடலம் எரியூட்டப்பட்டது.
இங்கே பல அவசரக் கேள்விகள்,  ஞாபகங்கள். முத்து லட்சுமணன் எங்கே ஆளே இல்லாத தீவிலா வசிக்கிறார்? தவித்த வாய்க்குத் தண்ணீர் தராத, பசித்த ஒரு நோயாளிக்கு பால் வார்க்காத அண்டை அயலார்கூட இருக்கிறார்களா? அம்மா உணவகத்தில் கூட ஒரு ரூபாய்க்கு இட்லி கிடைக்கிறதே. இந்த மாதிரியான செய்திகள் ஒன்று அல்ல, இரண்டல்ல, எப்போதாவது என்றுகூட அல்ல. இப்போது அடிக்கடி வர ஆரம்பித்து விட்டன. 
பல வாரங்களுக்கு முன்னர் வெளிநாடு சென்று திரும்பிய மகன் ஒருவன் தன் வயதான தாயாரைக் காண வந்து, பூட்டிய கதவின் பின் நீண்ட நேரம் பதில் இல்லாததால் உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றபோது நாற்காலியில் உட்கார்ந்த நிலையில் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் இறந்த தாயின் சடலத்தை எலும்புக்கூடாகப் பார்த்ததாக செய்தி படித்தோமே, அதுவும் இந்த ரகம்தானா? பக்கத்து குடியிருப்பு அருகில் ஏதோ பிண நாற்றம் மாதிரி மூச்சை முட்டுகிறதே, செய்தித்தாள் எடுக்கப்படாமல் நீண்ட நாள்கள் கிடக்கிறதே , பாக்கெட் பால் பல நாள்கள் எடுக்கப்படாமல் கெட்டுப்போய் அருவருப்பான நாற்றம் வருகிறதே என்றெல்லாம் கூடப் பாராமலா சில அடிகள் தள்ளி மனிதர்கள் வசிப்பார்கள்? 
ஒரு விஷயம் உண்மைதான். ஏதோ கண்டங்கள் தாவும் முக நூலும், சுட்டுரையும் மற்றைய தொலைத்தொடர்பு வசதிகளும் பெருகி விட்டனவே தவிர, நேரடியாக மனிதர்களிடையே அளவளாவல் இல்லாமல் போய் விட்டது. ஜினோபோபியா என்கிற அந்நியர் அச்சம் எல்லோரையும் ஆட்டிப் படைக்கிறது. மற்றவர்களை காட்டுமிராண்டிகளாக நினைக்கும் குணம் எல்லோருக்கும் வந்து விட்டதா? 
தவறு எங்கு வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனாலும் முக்கிய தவறு ஊடகங்களிடம் இருக்கிறது. வேண்டுமானால் கீழ்க்காணும் நல்ல விஷயங்களை எத்தனை பேர் படித்திருப்பீர்கள் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். 
புது தில்லி அருகிலுள்ள காஜியாபாதில் ஒரு வங்கி மேலாளரிடம், முன்னெ லால் சர்மா என்பவர் மருத்துவச் செலவுக்குப் பணம் கேட்டார். வங்கிக்கு வர வேண்டிய பணம் வந்து சேராததால் பின்னர் வருமாறு மேலாளர் சொன்னார். ஆனால் அதற்குள் சர்மா இறந்தார். முன்னெ லாலின் பேத்தி அடுத்து வந்து ஷர்மாவின் ஈமச் சடங்கு செய்யப் பணம் கேட்டார். அப்போதும் பணம் வரவில்லை. ஆனாலும் அதைச் சொல்லாமல் தனக்கு நன்கு தெரிந்த வாடிக்கையாளரிடமிருந்து ரூ.10,000 கடன் பெற்று தானும் ரூ.7,000 போட்டு 17,000 ரூபாயாக அவளுக்கு கொடுத்து மேலாளர் அனுப்பினார்.
இரண்டாவது செய்தி. கஜா புயலில் மரம் விழுந்து நடராஜன் என்பவர் இறந்தார். அவர் சடங்கிற்குப் பணம் இல்லாமல் அவர் மகன் சூர்யாவை ரூ.6,000-த்துக்கு கொத்தடிமையாக விற்றனர். விற்கப்பட்ட சூர்யா தஞ்சையில் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனை தஞ்சைக் குழந்தை உதவி லைன் நண்பர்கள் எதேச்சையாகப் பார்த்து மீட்டனர்.
ஸ்ரீதர் என்பவர் சென்னை திருவான்மியூரில் காஞ்சி மஹா பெரியவர் சொற்படி அநாதை பிரேத கைங்கர்யம் டிரஸ்ட் என்று நடத்தி வருகிறார். ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட தொண்டர்கள் அவருடன் இலவச சேவை புரிந்து சென்னை அரசு பொது மருத்துவமனை, ராயப்பேட்டை அரசு பொது மருத்துவமனை போன்ற இடங்களிலிருந்து யாரும் தேடாமல் நீண்ட நாள்கள் கிடங்கில் கிடக்கும் சடலங்களைக் காவல் துறையின் அனுமதி பெற்று புதைத்தும் எரித்தும் வருகின்றனர். இந்த ஆண்டு மட்டும் சுமார் 100 சடலங்களுக்கு இறுதிச் சடங்குகளை அவர்கள் செய்துள்ளனர். பொருளாதாரத்தில் மலிந்தவர்களுக்காக வருடாந்தரத் திதியையும் தேவைப்பட்டால் ஸ்ரீதர் செய்கிறார். (செல்லிடப்பேசி 98407 44400).
இந்த மேற்படி விஷயத்தை ஜீவாத்மா கைங்கர்ய சபை என்ற பெயரில் காஞ்சி மஹாஸ்வாமிகள் தமிழ்நாட்டில் ஆங்காங்கே நடத்த ஏற்பாடுகள் செய்திருக்கிறார். இறந்தவர் தகனம் தவிர சிறைக் கைதிகள் குழந்தைகளுக்கு கல்வி உதவி, மருத்துவமனையில் நோயாளிகளுக்கு உதவி, பிரார்த்தனை என்று அவர்கள் பல்வேறு சமூகப் பணிகள் செய்து வருகின்றனர்.
ஒரு முத்து லட்சுமணன் தாயார் குப்பைத்தொட்டியில் அநாதையாகக் கிடந்ததைப் புகைப்படம் போட்டுப் பிரமாதமாக எழுதும் ஊடகங்கள், மேற்சொன்ன நல்ல விஷயங்களையும் பெரிதாகப் போட்டு பாராட்டி எழுத வேண்டும். சோம்பிக் கிடைக்கும் சமூக உணர்வுக்கு இது சாட்டையடியாக அமையும். 
அதற்கு முன்னால் சமூக உணர்வுகளை அன்றாடம் உசுப்பிக் கொள்ள, அவை காலாவதி ஆகாமல் இருக்க மெகா சீரியல்,  சினிமா,  கிரிக்கெட் விவகாரம், அரசியல் கிசு கிசு எல்லாவற்றுக்கும் இடையே கொஞ்சம் பக்கத்து வீடு, எதிர் வீடு, வாட்ச்மேன், பேப்பர்காரனுடன் கொஞ்சம் அளவளாவுங்கள். செல்லிடப்பேசியில் உறவை அடக்கிவிடாதீர்கள். கைக்குள் உலகம் அடங்கலாம். ஆனால், உணர்வுகள் அடங்கிவிடக் கூடாது!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/29/கைக்குள்-உலகம்-செல்லிடப்பேசியில்-உறவு-3223318.html
3222650 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புதைந்து கிடக்கும் தமிழர் வரலாறு! கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் DIN Wednesday, August 28, 2019 01:44 AM +0530 ஈரோடு மாவட்டம் கொடுமணல், அறச்சலூரில் இசை சார்ந்த அகழ்வாராய்ச்சி குறித்த தகவல்கள் கிடைத்துள்ளன. நன்னூல் எழுதிய பவணந்தி முனிவர் வாழ்ந்த திங்களூர் இங்கேதான் உள்ளது. இங்கிருந்து நொய்யலாற்றில் பரிசல், சிறு படகுகள் மூலம் பொருள்களை ரோமாபுரிக்கு அப்போதே அனுப்பியது பெரும் வியப்பைத் தந்தது. இன்னும் தோண்டி எடுத்தால் பல தகவல்களை அறிந்து கொள்ளும் வாய்ப்புகள் உள்ளன.
கொடுமணல் நாகரிகம் அல்லது நொய்யலாற்று நாகரிகம் சுமார் 2,000 ஆண்டுகள் பழைமையான வரலாற்று தொடர்புடையது. ஆனால், இந்தப் பகுதி எப்படி அழிவுக்கு உள்ளானது, இதனுடைய உண்மை வரலாறு என்ன என்பது இன்னும் வெளி உலகத்துக்குத் தெரியவில்லை. இங்கு இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ தொல்லியல் ஆய்வு அமைப்பான இந்திய தொல்லியல் ஆய்வகம் தனது ஆய்வுப் பணியைத் தொடங்கியுள்ளது. 
கொடுமணல் பகுதியில் தொல்லியல் துறையினர் ஆய்வு செய்ய எடுத்திருக்கும் பகுதி சுமார் 50 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டதாகும். இந்த இடம் கல்லறைப் பகுதியாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஏற்கெனவே ஆய்வு செய்த ஆய்வாளர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். அந்த ஆய்வுகளின்போது கல்லறைகள்,  சடலங்கள் புதைக்கப்பட்ட புதைகுழிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கு 15 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் கற்கால குடியிருப்புகள் இருந்ததற்கான தடயங்கள் உள்ளன.
இங்கு முதல் ஆய்வினை தஞ்சாவூர் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் தமிழ்நாடு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் ஆகியவை இணைந்து 1985- ஆம் ஆண்டு நடத்தின. பின்னர் 1986, 1989,1990-ஆம் ஆண்டுகளில் ஆய்வுகள் நடத்தின. இதில் 13 கல்லறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. 48 இடங்கள் தோண்டப்பட்டு பழைமையான பொருள்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. 
1999-ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஓர் அகழாய்வு நடந்தது. அப்போது 15 அகழிகள் தோண்டப்பட்டன. இந்த அகழ்வாராய்ச்சி இந்தியாவின் மிகப் பெரிய ஆய்வாகக் கருதப்படுகிறது. காரணம், ஒரே பகுதியில் 15 அகழிகள் தோண்டுவது என்பது மிகப் பெரிய விஷயமாகும். இது இந்தப் பகுதியில் பல்வேறு இன மக்கள் கூட்டாக வாழ்ந்ததற்கான அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. காரணம், இங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கல்லறைகள் வெவ்வேறு விதமாக உள்ளன. இங்கு கிடைத்த பொருள்கள் கி.மு. 4-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்றும் ஆய்வில் தெரியவந்திருக்கிறது.
இரும்பு பொருள்கள், கல், கோமேதகம், விலையுயர்ந்த குண்டுமணிகளும் கிடைத்துள்ளன. ஆயிரக்கணக்கான வளையல்கள் கிடைத்துள்ளன. மாணிக்கக் கற்கள், ரத்தினம் உள்பட விலையுயர்ந்த கற்களும் கிடைத்துள்ளன. முழுமையான ஆராய்ச்சி கொடுமணலில் தேவை என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கோரிக்கை விடுத்து வந்த நிலையில், இந்திய தொல்லியல் ஆய்வு மையம் தொடங்கியிருக்கும் ஆய்வு முழுமையான வரலாற்றைக் கொண்டுவரும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் அருகேயுள்ள மதுரை - கொல்லம் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் மேற்கு தொடர்ச்சி மலை அருகே கிருஷ்ணன் கோவில் வட்டாரத்தில் உள்ள விழுப்பனூர் கிராமத்தில் காவலர்களுக்கு துப்பாக்கிச் சுடும் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இந்த இடத்தில் முதுமக்கள் தாழிகள் நிரம்ப புதைந்துள்ளன. இது குறித்து ராஜபாளையம் ராஜுக்கள் கல்லூரி வரலாற்று துறையைச் சார்ந்த உதவிப் பேராசிரியர் கந்தசாமி, பேராசிரியர் திருப்பதி, பேராசிரியர் தங்க முனியாண்டி, பேராசிரியர் முத்துகுமார் ஆகியோர் ஆய்வு நடத்தியுள்ளனர். இந்தப் பூமியில் காணப்பட்ட முதுமக்கள் தாழிகளின் தொடர்ச்சி பல இடங்களில் இந்த வட்டாரத்தில் உள்ளதாகத் தரவுகள் சொல்கின்றன. அதன் மீது கற்பாறைகள் அடுக்கப்பட்டு மூடப்பட்டுள்ளன. வெவ்வேறு வகையான மூன்றுவித ஓடுகள் ஆங்காங்கு காணப்படுகின்றன. 
ஏறத்தாழ 2 அங்குலம் கனப் பரிமாணத்தில் களிமண், செம்மண் முதுமக்கள் தாழிகள் தென்பட்டுள்ளன. இதில் வண்ணப் பூச்சும் பூ வேலைப்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுள்ளன. கற்கள் யாவும் கனம் அதிகமாகவும், அவை இரும்புத் தாது கலந்து சுட்ட மண்ணால் கலவைப்படுத்தப்பட்டு கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த முதுமக்கள் தாழிகள் பூமியில் புதைக்கப்பட்டுள்ள இடத்தில் வடபுறமும், கீழ்மேலாகவும் ஒரு சிறு ஓடை உள்ளது. இந்த சிற்றோடையின் வடகரை மிகப் பழைமையான சுவர் தடுப்புகளும் கொண்டுள்ளது. எனவே, அங்கு கட்டுமானப் பணிகள் அந்தக் காலத்தில் நடந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது. 
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகத்துக்கு அண்மையில் அடிக்கல் நாட்டிய நிலத்திலும் அகழ்வாராய்ச்சி செய்தால் தமிழர்களின் தொல் நாகரிகத்தின் அடையாளம் கிடைக்கும் என்று அந்த ஊரைச் சேர்ந்த கள ஆய்வாளர்கள் சொல்கின்றனர். ஏற்கெனவே விருதுநகர் மாவட்டம், செவல்பட்டி, கோபால்சாமி மலை போன்ற சில பகுதிகள், திருநெல்வேலி மாவட்டம் கரையிருப்பு, தூத்துக்குடி மாவட்டம் கழுகுமலை போன்ற பகுதிகள் ஆகியவற்றில் அகழ்வாராய்ச்சிப் பணிகள் மட்டுமல்லாமல், அங்குள்ள பாறை ஓவியங்களையும் ஆய்வு நடத்த வேண்டுமென்ற கோரிக்கைகளும் உள்ளன. 
கீழடியில் மத்திய தொல்லியல் அகழாய்வுத் துறையினர் மேற்கொண்ட ஆய்வில் வடமொழி எழுத்து, மண் பானைகள் உள்பட 5,300 சங்ககால பொருள்கள் கிடைத்துள்ளன. அது குறித்து உரிய ஆய்வு நடத்த மத்திய அரசுக்கு வேண்டுகோள்கள் விடப்பட்டன. மதுரை, 4,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட பழைமை நகரம் ஆகும். ஏதென்ஸ், ரோம்-க்கு ஒப்ப தமிழகத்தின் கலாசார தலைநகரம் மதுரை. தமிழ்நாட்டில் நெடுங்காலமாக சிறப்புப் பெறுகிற நகரங்களில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது மதுரை.  
இந்த நகரின் தொன்மையைப் பேசும் சான்றுகள் நிறையவே உண்டு. பிளினி, தாலமி போன்ற கிரேக்க அறிஞர்கள் மற்றும் மாவீரன் அலெக்ஸாண்டரின் தூதரான மெகஸ்தனிஸ் போன்ற வெளிநாட்டவரின் எழுத்துக் குறிப்புகளும், சங்க இலக்கியங்களின் பாடல் வரிகளும் விளக்குகிற தகவல்கள், இந்த நகரம் இந்தியாவின் தொன்மை நகரங்களில் ஒன்று என்பதை உணர்த்தும் சான்றுகளாகின்றன. இருந்தாலும், இந்த  மதுரை மாநகரைப் பற்றிச் சொல்லும்படியான அகழ்வாய்வு சான்றுகள் இதுவரை எதுவும் கிடைக்கவில்லை. 
 அந்த நகரின் வரலாற்றை கி.பி. 10-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய காலகட்டத்துக்கு நகர்த்துவதற்குத் தேவையான வலுவான ஆதாரங்கள் எதுவும் மதுரை நகர் சார்ந்து இதுவரை நமக்குக் கிடைக்காமல் இருந்தன. இந்த நிலையில் மதுரை வைகை ஆற்றங்கரையில் கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு முதல் மத்திய தொல்துறை அகழாய்வுத் துறை பெங்களூரு பிரிவு கீழடியில் நிலத்தை வெட்டி அகழ்வாராய்ச்சி செய்ததில் பல தரவுகள் கிடைத்துள்ளன. மொத்தம் 43 தொல்லியல் குழிகள் வெட்டப்பட்டன. சங்ககாலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருள்கள் கிடைத்துள்ளன. அன்றைக்குள்ள நாகரிகம் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. சமீபத்தில் இருந்து மீண்டும் கீழடியில் அகழ்வாராய்ச்சிப் பணிகள் தொடங்கியுள்ளதாக செய்திகள்  வந்துள்ளன. 
ஆதிச்சநல்லூரில் 114 ஏக்கரில் நடைபெற்ற அகழ்வாராய்ச்சி, 3,000 ஆண்டுகளின் தொன்மையைக் காட்டுகிறது. 1872, 1876, 1903, 1914-ஆம் ஆண்டு எனப் பல கட்டங்களில் இங்கு ஆய்வுப் பணிகள் நடந்தன. முதுமக்கள் தாழிகள், இரும்பு, வெண்கலம் போன்ற பண்டைய பயன்பாட்டுப் பொருள்கள் கிடைத்தன. இது குறித்தான சத்தியமூர்த்தி குழுவின் அறிக்கை வெளிவராமல் மத்திய அரசிடம் பல ஆண்டுகளாக நிலுவையில் உள்ளது. 
பழனி அருகேயுள்ள மேற்கு தொடர்ச்சி மலை அடிவாரம் பொருந்தல் கிராமம், கோவை மாவட்டம்-சூலூர், ஈரோடு மாவட்டம்=அறச்சலூர், நாகை மாவட்டம் செம்பியன் மகாதேவி, கண்டியூர், கிருஷ்ணகிரி, நீலகிரி, தேனி, திண்டுக்கல், திருவண்ணாமலை, விழுப்புரம் மாவட்டங்களில் அகழ்வாராய்ச்சி நடத்தப்பட வேண்டுமென்ற கோரிக்கைகளும் எழுந்துள்ளன.
ஈரோடு மாவட்டம் சென்னிமலை அருகேயுள்ள கொடுமணல், அழகன்குளம், மருங்கூர் போன்ற இடங்களில் கண்டறியப்பட்ட பானையோடுகள், கரூரில் கிடைத்த மோதிரம்; மதுரையில் கொங்கற்புளியக்குளம், விக்கிரமங்கலம் மலைகளில் காணப்படும் எழுத்துகள்; கேரள மாநிலத்தின் எடக்கல் மலை, இலங்கை ஆனைக்கோட்டை செப்பு முத்திரை போன்றவற்றில் உள்ள தமிழ் எழுத்துக்களைக் கொண்டே தமிழின் தொன்மையை அறிந்துகொள்ள முடியும். ஆகவே, மிகவும் தொன்மை வாய்ந்த மொழியான தமிழையே மெளரிய மன்னனும், திபெத்திய மன்னனும் பயன்படுத்தியிருப்பர் என்று கூறப்படுகிறது.
அரிக்கமேடு, காவிரிப்பூம்பட்டினம், உறையூர், ஆதிச்சநல்லூர், கொற்கை, முசிறி, வைகை ஓரத்தில் வருசநாடு, அழகன்குளம், கொடுமணல், பொருந்தல், கரூர் அருகே அமராவதி ஆற்றங்கரை, பாடியூர் போன்ற இடங்களில் அகழாய்வில் பல தரவுகள் கிடைத்தன. குறிப்பாக, இறந்தவர்களின் எலும்புகள், முதுமக்கள் தாழிகள்தான் கிடைத்தன. ஆனால், கீழடியில் வேறு சில அரிய பொருள்கள் அகழ்வாராய்ச்சியில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. மொகஞ்சதாரோ, ஹரப்பாவில்தான் இங்கு கிடைத்த கழிவுநீர் கால்வாய் மாதிரிகள் இருந்தன என்கின்றன செய்திகள். இதிலிருந்து வடபுலத்து நாகரிகத்தைவிட தமிழனின் நாகரிகமும், ஆளுமையும் பெரிதாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது புலப்படுகிறது.
சரியான தரவுகள் இல்லாததால் தமிழனுடைய சிறப்பைச் சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டது. எனவே, இத்தகைய அகழாய்வு, கல்வெட்டு, சிற்ப ஆய்வுகள் அரசியல் மனமாச்சரியங்களுக்கு இடமில்லாமல் முறையாக நடத்தப்பட வேண்டும். ஆதாரப்பூர்வமான முறையான வரலாறு இல்லாமல் இருப்பதுதான் நமது மிகப் பெரிய பலவீனம். அகழாய்வுகளால்தான் அந்தக் குறை அகலும்.
கட்டுரையாளர்:
வழக்குரைஞர்,
செய்தித் தொடர்பாளர், தி.மு.க.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/28/புதைந்து-கிடக்கும்-தமிழர்-வரலாறு-3222650.html
3221907 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தரமான உயர் கல்விக்கு... க. பழனித்துரை DIN Tuesday, August 27, 2019 01:39 AM +0530 மத்திய அரசு அறிமுகப்படுத்த உத்தேசித்துள்ள புதிய கல்விக் கொள்கையின் வரைவு கடுமையான விமர்சனங்களுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளது. அதிலும் அதிகமான விமர்சனங்கள் அரசியல் ரீதியாகவே இருக்கின்றன. பொதுவாக, இப்படிப்பட்ட கொள்கை வரைவுகளை ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளும்போது, நடுநிலையாக இருந்து ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்தோடு எதிர்காலம் நோக்கிய பின்புலத்தில் பார்க்கும் பக்குவம் நம் அனைவருக்கும் வரவேண்டும். 
அப்படிப்பட்ட பல அலசல்களும் வந்துள்ளன. இது ஒரு வரைவு அறிக்கை மட்டுமே. இதில் கருத்துகள் வரவேற்கப்படுகின்றன. எனவே, நாட்டின் எதிர்காலம் குறித்த பின்புலத்திலும் மற்றும் நிகழ்காலச் சூழலில் சமூகம் எதிர்நோக்கியுள்ள பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வுகாணும் நோக்கிலும் பகுத்துப் பார்த்து கருத்துகள் கூறியாக வேண்டும். எனவே, இந்த வரைவு கல்விக் கொள்கையில் உள்ள முக்கியமான அம்சங்கள் குறித்து விவாதிப்பது அவசியம்.
இன்றைய சூழல் என்பது வணிகமயமாக்கப்பட்டுவிட்ட ஒன்றாகும். இதில் கல்விச் செயல்பாடுகள் காரணமாக அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் என அனைத்தும் அதிகரித்துள்ளன. ஆனால், மனிதாபிமானமும், மனித மாண்புகளும், விழுமியங்களும் வீழ்ந்துள்ளன என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.
பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்த நாம், வாழ்க்கை வசதிகளைப் பெருக்கிக் கொண்ட நாம், வாழ்க்கை நியதிகளில் வீழ்ந்ததற்குக் காரணங்கள் என்ன என்பதை சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இதன் ஆதாரம் கல்வியில்தான் உள்ளது என்பதையும் யாரும் மறுக்க இயலாது. கல்வியில் நாம் எங்கு திசை மாறினோம் என்று பகுத்துப் பார்ப்பது தற்போதைய காலத்தின் கட்டாயம். நம் கல்விச்சாலைகள் சமுதாய மேம்பாட்டுக்கும் மானுட மாற்றத்துக்கும் வித்திடும் தவச்சாலையாக செயல்படுவதற்குப் பதில், லாபம் ஈட்டும் உத்திகளைக் கற்றுத் தந்து சான்றிதழ் விநியோகிக்கும் நிறுவனங்களாக மாற்றப்பட்டுவிட்டன. 
கல்விச்சாலைக்குச் செல்லும் மாணவரும் சரி, அவர்களுடைய பெற்றோரும் சரி, அரசும் சரி, ஆசிரியர்களும் சரி, கல்விச் சாலையில் மாணவர்கள் அறிவு நிலையிலும் சரி, திறன் நிலையிலும் சரி, நடத்தையிலும் சரி, ஒழுக்கத்திலும் சரி, செயல்பாட்டிலும் சரி உயர்நிலை பெற்று விளங்கத் தேவையான செயல்பாடுகள் நடைபெற வேண்டும் என்பதற்குப் பதில், எப்படியும் சான்றிதழ் பெற்று வந்துவிட்டால், அது போதுமானது என்று எண்ணும் நிலையில்தான் இருக்கிறார்கள். கல்வி என்பது சமூக அந்தஸ்தைக் காட்டும் கருவி. அத்துடன் பிழைப்பு தேடுவதற்கும் ஒரு கருவி என்று எண்ணி கல்விக்கூடங்கள் செயல்பட்டதைத்தான் நாம் பார்த்து வந்துள்ளோம்.
தாங்கள் கற்கும் கல்வி மூலம் தனக்கும் தன் சமுதாயத்துக்கும் உதவிகரமாக இன்று நம் மாணவர்கள் செயல்பட முடியவில்லை. வளர்ந்து வரும் தொழில்களுக்கு மற்றும் சந்தைச் செயல்பாடுகளுக்கு உயர்ந்த நிலைக்குச் செல்லும் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் ஆற்றல் பெற்றவர்களாக நம் இளைஞர்களை கல்விச்சாலைகள் மூலம் தயார் செய்ய இயலவில்லை. ஏனென்றால், நம் கல்வி முழுக்க முழுக்க சடங்குகளாக மாற்றப்பட்ட ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. மாணவர்களின் இயல்பான திறனை வெளிக்கொணரும் ஆற்றல் அற்றதாகவே நம் கல்வி இருந்து வருகிறது. எனவே, இதைத் தவிர்ப்பதற்கு கல்வியின் தரம் உயர்த்தப்பட்டால் அன்றி, எந்த ஒரு பயனும் சான்றிதழ் தருவதால் வரப்போவது இல்லை. 
இந்தியாவில் உயர் கல்வியின் நோக்கம், உயர் கல்வி படிப்போரின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டுவது அல்ல.  உயர் கல்வி படிப்போரின் கல்வியின் தரத்தைக் கூட்ட வேண்டும். இல்லை என்றால், இந்த உயர் கல்விக்கூடங்கள் சமூக விரோதிகளை உருவாக்கும் உலைக்களங்களாய் மாறிவிடும். ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கில் எந்தப் பயனும் இல்லாத சான்றிதழ்களை மாணவர்களிடம் வழங்கி சமூகத்திற்குள் அனுப்பும் பணியை உயர் கல்வி நிறுவனங்கள் செவ்வனே செய்து வருகின்றன. இந்தச் சூழலில்தான் இந்தியா இருக்கின்றது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.
எனவே, இந்திய உயர் கல்வியில் திருப்புமுனையைக் கொடுக்கும் ஒரு திட்டத்தை, அதாவது தரமான உயர் கல்விக்கு வழிகோலும் திட்டத்தை  இந்தப் புதிய தேசிய கல்விக் கொள்கையின் வரைவில் சேர்ப்பது மிகவும் அவசியம். இந்தக் கல்வி முறையை எப்படிக் கொண்டுவர வேண்டும் என்றால், ஆராய்ச்சி, பாடத்திட்டம் உருவாக்கி போதித்தல், விரிவாக்கப் பணி என்ற மூன்று பணிகளையும் ஒருங்கிணைத்து பல்கலைக்கழகங்களில் அல்லது உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் நடத்தினால் மட்டுமே சாத்தியப்படும். இந்த வரைவில் உள்ள உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் பகுப்பு என்பது தரம் கூட்டுவதற்கு எந்த விதத்திலும் உதவாது. 
ஒரு நிலையில் பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சிக்கு, அடுத்த நிலையில் உயர்கல்விக்கு, கல்லூரிகள் இளங்கலை அறிவியல் போன்றவற்றை போதிப்பது என்ற பகுப்பாய்வு உயர் கல்வியின் தரத்தை உயர்த்தாது. மாறாக, ஆராய்ச்சி, பாடம் கற்பித்தல், விரிவாக்கம் ஆகிய மூன்று அம்சங்களையும் ஒன்றொடு ஒன்று இணைத்தால் பலன் கிடைக்கும். தரமான பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கத் தேவையான அறிவை தரமான ஆராய்ச்சி உருவாக்கும்; தரமான ஆராய்ச்சி செய்தவர்தான் தரமான பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கி மாணவர்களுக்குப் போதிக்க முடியும்; இந்த இரண்டையும் நேர்த்தியுடன் செய்தவர்தான் சமூகத்தின் தேவையுடன் கல்வியை இணைத்துக் கொள்ள முடியும். 
இந்தப் புதிய வரைவுக் கொள்கையில் ஆராய்ச்சிக்கும், போதனைக்கும், கற்றலுக்கும் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை, விரிவாக்கத்துக்கு கொடுக்காதது ஏன் என்று புரியவில்லை. இந்தியாவில் கல்விக் கொள்கைகளை உருவாக்க அடித்தளமாய் அமைந்த ராதாகிருஷ்ணன் குழு அறிக்கை முதல் யஷ்பால் குழு அறிக்கை வரை விரிவாக்கம் பற்றி விவாதம் செய்யப்பட்டு பல திட்டங்கள் முன்மொழியப்பட்டுள்ளன. 
ஆனால், இந்த வரைவு அறிக்கை அந்த விரிவாக்கப்பணி பற்றிப் பேசவே இல்லை. எவ்வளவு அறிவு சார்ந்தவராக ஒருவரை கல்விச்சாலை உருவாக்கினாலும், அவர் சமூக அக்கறை இன்றி உருவாக்கப்பட்டு விட்டால், அவரால் சமூகத்துக்கு எந்த நலனும் கிடைக்காது. இன்று கல்விச்சாலைகள் சமூகப் பார்வையற்றவர்களைத்தான் உருவாக்கிய வண்ணம் இருக்கின்றன. இவற்றை மாற்றும் நோக்கத்துடன்தான்  கடந்த ஐந்து ஆண்டு காலமாக ஒரு திட்டத்தை உயர் கல்வி நிலையங்களில் நடைமுறைப்படுத்த முனைந்தது நம் மத்திய அரசு. உன்னத பாரத இயக்கம் என்று ஒரு திட்டத்தினை உருவாக்கி உயர் கல்வி நிறுவனங்களை சமூகச் செயல்பாடுகளில் இணைத்துச் செயல்பட வழிவகை செய்தது. 
இதன் அடிப்படை கல்விச்சாலைகள் என்பது மாணவர்களுக்கு போதிக்கும் நிலையங்கள் மட்டுமல்ல. அது ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தை மாணவர்கள் மூலம் மாற்றியமைக்கும் நிலையங்கள். தங்கள் ஆராய்ச்சி மூலம் கண்டுபிடித்தவற்றை சமுதாயத்துக்கு நேரடியாகக் கொண்டு சென்று சமுதாய மாற்றத்திற்கு கல்விச்சாலைகள் உதவலாம்.
நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்தியாவின் முதல் தேவை சுதந்திரம் அல்ல, சுத்தம்-சுகாதாரம் என்று பிரகடனப்படுத்தியவர் மகாத்மா காந்தி. இன்று வரை அது நடைபெறாத காரணத்தால்தான் தூய்மை இந்தியா என்ற மகத்தான திட்டத்தை மத்திய அரசு அறிமுகப்படுத்தி பொது வெளியில் மலம் கழிப்பதை தடுத்து தூய்மை இயக்கம் ஒன்றை தொடங்கி கழிப்பறை கட்டி மிகப் பெரிய சாதனை செய்து வருகிறது. கழிப்பறை கட்டுவது மிக எளிது. கழிப்பறை கலாசாரத்தை மக்கள் மத்தியில் உருவாக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. அது மக்களின் சிந்தனைப்போக்கில், நடத்தையில் ஒரு மாற்றம் வந்தாலன்றி நடக்கக்கூடிய செயல்பாடு அல்ல.
இதனை ஒரு பெரிய மக்கள் இயக்கமாக உருவாக்கத் தேவையான விழிப்புணர்வு மக்கள் மத்தியில் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதை 945 பல்கலைக்கழகங்களும், 40,000 கல்லூரிகளும், 11,000 ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களும் மாணவர்களுடன் இணைந்து சமுதாயத்துக்குள் செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டால் காந்தி கண்ட தூய்மை இந்தியாவை உருவாக்கி விடலாம். இதுபோன்ற பணிகளை நம் உயர் கல்வி நிலையங்கள் செய்ய வேண்டும். அதுதான் விரிவாக்கப்பணி.
ஆனால், இந்த வரைவுக் கல்விக் கொள்கையில் அந்த விரிவாக்கப்பணி கோடிட்டுக் காட்டப்படவில்லை என்பதுதான் மிகுந்த வேதனையளிக்கும் ஒன்றாகும். இந்தக் கல்விக் குழுவில் விரிவாக்கத்திற்கான எந்த நிபுணரும் இல்லாத காரணத்தால்தான் இது விடப்பட்டிருக்கும் என்று கருதுகிறேன். எனவே, இரண்டு மிக முக்கியமான அடிப்படைக் கருத்துகளை நம் மத்திய அரசு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒன்று பல்கலைக்கழகம் என்றால் மூன்று பணிகளும் அதாவது ஆராய்ச்சி, கற்பித்தல் மற்றும் விரிவாக்கம் என்ற மூன்றும் இணைந்து செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். இதில் மிக முக்கியமாக விரிவாக்கம் பற்றிய விரிவான செயல்பாட்டுத் திட்டம் சேர்க்கப்படல் வேண்டும். 
இதற்கு நாம் சர்வபள்ளி டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் குழு அறிக்கையையும், மாலிக் குழு அறிக்கையையும் படித்தால் இந்த வரைவுக் கொள்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை சேர்த்து தரமான சமுதாயப் பார்வை கொண்ட, அறிவும் திறனும் கொண்ட குடிமக்களை நம் உயர் கல்வியின் மூலம் உருவாக்க முடியும். 
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர் (ஓய்வு)

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/27/தரமான-உயர்-கல்விக்கு-3221907.html
3221906 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேர்வு நடத்துவோர் கவனத்துக்கு... எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Tuesday, August 27, 2019 01:38 AM +0530 தமிழ்நாடு சீருடைப் பணியாளர் தேர்வு வாரியத்தின் மூலம் ஆயுதப் படை, தீயணைப்புத் துறை போன்றவற்றில் உள்ள 8,000-த்துக்கும் மேற்பட்ட பணியிடங்களுக்கான தேர்வு தமிழகம் முழுவதும் ஞாயிற்றுக்கிழமை (ஆக.25) நடைபெற்றது. இந்தத் தேர்வை சுமார் 2.70 லட்சம் தேர்வர்கள் எழுதியுள்ளனர்.
இதுபோன்ற போட்டித் தேர்வுகளில் லட்சக்கணக்கானவர்கள் கலந்துகொள்வது இது முதல் முறை அல்ல. ஆனால், கலந்து கொள்ளும் போட்டியாளர்கள் அவதிகளுக்கு உட்படாமல், ஆரோக்கியமான மனநிலையில் இத்தகைய தேர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் சூழல் இருப்பதில்லை என்பது மீண்டும் ஒரு முறை நிரூபணம் ஆகியுள்ளது.
சென்னையில் மட்டும் பதின்மூன்று மையங்களில் நடைபெற்ற போட்டித் தேர்வில் 19,900 பேர் பங்கேற்றனர்;  அதில் அண்ணா பல்கலைக்கழக மையத்தில் தேர்வு எழுதியவர்கள் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு உள்ளானதாகச் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன. தேர்வாளர்களின் கைப்பை, பணப் பை (மணி பர்ஸ்) உள்ளிட்ட உடைமைகளைத் தேர்வு எழுதும் அறைக்கு அருகில் வைப்பதற்கு வசதி செய்துகொடுக்கப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக,  மையத்தின் அருகில் உள்ள காவல் துறை வாகனத்தில் அவற்றை வைத்து விட்டுச் செல்வதற்குக் காவல் துறை அதிகாரிகள் ஒத்துழைப்பு அளித்துள்ளனர். ஆனால், தேர்வு முடிந்து திரும்பியவர்கள் தங்களது உடைமைகளைச் சரியாகக் கண்டுபிடித்து எடுத்துக்கொள்வதற்கு மிகவும் திணறியுள்ளனர். 
இது தவிர, சில தேர்வு மையங்களில் தேர்வு எழுத வந்தவர்களுக்குத் துணையாக  வந்த பெற்றோரும், மற்றவர்களும்  ஒதுங்கிக்கொள்ள இடம் ஏதும் ஒதுக்கப்படாததால், அவர்கள் அனைவரும் நீண்ட நேரம் வெட்ட வெளியில் காத்திருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. சீருடைப் பணியாளர் வாரியத் தேர்வுதான் என்றில்லை, வங்கிப் பணி, மத்திய-மாநில அரசுப் பணிகள் மற்றும்  நீட் உள்ளிட்ட நுழைவுத் தேர்வுகள் ஆகியவை நடக்கும் போதெல்லாம், தேர்வு எழுதுபவர்களும், அவர்களுக்குத் துணையாக வருபவர்களும் பல்வேறு சிரமங்களுக்கு  உள்ளாவது தொடர்கிறது. 
நீட் தேர்வுகளைப் பொருத்தமட்டில், தேர்வு மையம் ஒதுக்கப்படுவதிலிருந்தே இத்தகைய சிரமங்கள் தொடங்கி விடுகின்றன. கடந்த  ஆண்டு நீட் தேர்வு எழுதிய மாணவர்களுக்கு நாட்டின் வெவ்வேறு இடங்களில் உள்ள மையங்கள் ஒதுக்கப்பட்டது பெரும் சர்ச்சைக்குள்ளானது. 
தேர்வு மையம் அமைந்துள்ள தொலைதூர மாநிலத்துக்குச் சென்று வருவதற்கான பயண ஏற்பாடுகளை ஒழுங்கமைப்பதே சவாலாகிவிடும் நிலையில், தேர்வில் கலந்து கொள்ளும் மாணவர்களின் மனநிலை எவ்வளவு அலைக்கழிப்புக்குள்ளாகும் என்பது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே. வங்கித் தேர்வுகளுக்கான ஐ.பி.பி.எஸ். தேர்வு மையங்களும் பெரும்பாலும் நகரங்களை விட்டுத் தள்ளியிருக்கும் பொறியியல் கல்லூரிகளில் அமைக்கப்படுகின்றன.  தேர்வு தொடங்குவதற்குள் அந்த மையங்களைச் சென்றடைவதே பெரும் சவாலாக இருக்கும் சூழலில், ஒரு போட்டியாளர் எவ்வளவுதான் சிறப்பான முன் தயாரிப்புடன் வந்தாலும், தங்களது முழு அறிவுத் திறனையும் பயன்படுத்தி தேர்வினை எழுதுவது இயலாத ஒன்றாகும்.
தேர்வுகளில் காப்பி அடிப்பது,  ஆள் மாறாட்டம் செய்வது போன்ற முறைகேடுகளைத் தடுப்பற்காகத் தேர்வாளர்களுக்கு ஒருசில கெடுபிடிகள் விதிக்கப்படுவதை யாரும் ஆட்சேபிக்கப் போவதில்லை. ஆனால், அத்தகைய கெடுபிடிகளே அவர்களது உற்சாகத்தைக் குலைப்பதாக அமைந்துவிடக் கூடாது. முதன்முதலாக நீட் தேர்வு நடத்தப்பட்ட போது, தேர்வு எழுத வந்த மாணவர்களை கடுமையான சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்கியது பொதுவெளியில் பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பியது.  
போட்டித் தேர்வு எழுத வருபவர்கள் தங்களுடன் துணைக்கு வருபவர்களிடம் தங்களது உடைமைகளை ஒப்படைத்துவிட்டு, அனுமதிச்சீட்டு மற்றும் எழுது பொருள்களை மட்டும் தங்களுடன் எடுத்துக் கொண்டு தேர்வு மையத்துக்குள் நுழைய முடியும். ஆனால்,  அவ்வாறு உடன் வருவதற்கு யாரும் இல்லாமல் தனியாக வருபவர்கள்  அவற்றை யாரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு வருவது? அத்தகையவர்களுக்காக தேர்வு மைய நிர்வாகிகள் பாதுகாப்பாகத் தனியறை ஒன்றை ஒதுக்க முன்வர வேண்டும். ஒருமுறை அந்தத் தனியறையில் தங்கள் உடைமைகளை வைத்துவிட்டு வருபவர்கள், தேர்வு முடிந் தபிறகே அவற்றை எடுத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற நிபந்தனையுடன் இத்தகைய வசதியைச் செய்து தரலாம். 
அத்தகைய வசதி இல்லாத நிலையில், ஏதோ ஒரு பொது இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தங்களது உடைமைகள் பாதுகாப்பாக இருக்குமா என்ற கவலையிலேயே தேர்வைச் சரியாக எழுத முடியாமல் போய்விடும்.  மேலும், தேர்வு மையங்கள் அமைந்துள்ள வளாகத்தில் உள்ள அரங்கம் அல்லது பெரிய அறை போன்றவற்றை உடன் வருபவர்கள் தங்குவதற்கு ஒதுக்க வேண்டும். குறைந்த பட்சம் அந்த வளாகத்தில்  அமைந்துள்ள விளையாட்டு மைதானத்திலாவது அவர்கள் தங்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். குறைந்தபட்சம் குடிநீர் மற்றும் கழிப்பிட வசதியாவது அங்கு செய்து தரப்பட வேண்டும்.
தேர்வு எழுதுபவர்களுடன் வரும் அனைவரையும் வளாகத்தின் உள்ளே நுழையக்கூட பல தேர்வு மைய நிர்வாகங்கள் அனுமதிப்பதில்லை. இதனால், உட்காரக் கூட இடம் இல்லாமல் வெயிலிலும் மழையிலும் பல மூத்த குடிமக்கள் கஷ்டப்பட நேர்கிறது.  சில தனியார் பெருநிறுவனங்கள் நடத்தும் ஆளெடுப்பு நிகழ்வுகளுக்குத் தங்களின் வாரிசுகளை அழைத்துச் செல்லும் பெற்றோர்கள் இத்தகைய அனுபவத்துக்கு உள்ளாகிறார்கள். நிறுவனத்துக்குள்ளே சென்ற தங்கள் வாரிசுகள், பல்வேறு சுற்றுத் தேர்வுகளை முடித்துவிட்டு எப்போது வெளியே வருவார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாமல், நாளெல்லாம் தவித்தபடி பெற்றோர்கள் காத்திருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
பள்ளித் தேர்வுகள் முதல் போட்டித் தேர்வுகள் வரையில் முறைகேடுகளைச் செய்பவர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்களைக் களையெடுப்பது அவசியம்தான். எல்லா வகையான தேர்வுகளிலும் முறைகேடுகள் நடைபெறாமல் கண்காணித்தலும், தடுத்தலும் நிச்சயம் தேவைதான். அதே நேரம், தேர்வுகளுக்காக நீண்ட காலம்  கடுமையாகப் பயிற்சி மேற்கொள்ளும் பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்களையும், அவர்களுடன் தேர்வு மையத்துக்கு வந்து செல்லும் வயதானவர்களையும் கூடுதல் சிரமங்களுக்கும் மன அழுத்தங்களுக்கும் உள்ளாக்காமல் தகுந்த ஏற்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டியது மிகவும் அவசியம். 
போட்டித் தேர்வுகளை நடத்தும் மத்திய-மாநிலப் பணியாளர் தேர்வு வாரியங்கள், வங்கிப் பணியாளர் தேர்வு அமைப்புகள் மற்றும் தனியார் நிறுவனங்கள்  இந்த விஷயத்தில் இனியேனும் கூடுதல் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/27/தேர்வு-நடத்துவோர்-கவனத்துக்கு-3221906.html
3221192 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் "பூனை'க்கு...  எஸ். ராமன் DIN Monday, August 26, 2019 02:55 AM +0530 தேர்தல்கள் மூலம் உள்ளாட்சி, மாநில மற்றும் மத்திய மக்கள் அவைகளுக்கு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள், மக்களின் குறைகளைக் கேட்டறிந்து, அவற்றுக்கான தீர்வுகளை அளிப்பதற்கு தங்கள் பிரதிநிதித்துவத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான், அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் மூலம் வகுக்கப்பட்ட ஜனநாயக வழிமுறைகளின் முக்கியக் குறிக்கோளாகும்.
 ஜனநாயகக் கடமைகளை நிறைவேற்ற, பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க தேர்தல் வழிமுறைகள் வகுக்கப்பட்டு, சட்ட திட்டங்கள் மூலம் அவை அமல்படுத்தப்பட்டன. நாடு சுதந்திரமடைந்து சில ஆண்டுகளுக்குள் இயற்றப்பட்ட அந்த மாதிரி சட்ட திட்டங்கள், நேர்மை, நாணயம், மக்கள் சேவை ஆகிய காரணிகள் அதிக விகிதத்தில் கலந்த, அந்த காலகட்ட அரசியல் அரங்கை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயற்றப்பட்டவை ஆகும். ஆனால், மக்களின் நன்மதிப்பை மட்டும் தங்கள் வாழ்நாள் சொத்துகளாகக் கருதிய அரசியல்வாதிகளை உள்ளடக்கிய யுகம் முடிந்து நீண்ட காலம் ஆகிவிட்டது.
 மக்கள் சேவைக்காக அரசியல் என்பதை மறந்து, சுய தேவைகளுக்காக அரசியல் அரங்கு பலரால் பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் கலை வளர்ந்து வருவது மிகுந்த கவலை அளிக்கும் விஷயமாகும். இலை மறைவு, காய் மறைவாக நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த பொது சொத்துகள் சார்ந்த பொருளாதாரக் குற்ற நிகழ்வுகள் இப்போது வெளிப்படையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படுவது மக்கள் நலனைப் பெரிதும் பாதிக்கும் விஷயமாகும்.
 அரசாங்கம் செலவிடும் ஒவ்வொரு ரூபாயிலும், பத்து சதவீதம் வரைதான் மக்களைச் சென்றடைகிறது என்ற முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் பல ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கருத்துப் பகிர்வு, மக்கள் சொத்து பல்வேறு நிலைகளில் எவ்வாறு சூறையாடப்படுகிறது என்பதற்கு ஒரு சான்றாகும்.
 இந்த மாதிரி எதிர்மறையான நிகழ்வுகளின் அபரிமிதமான வளர்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணம், மக்கள் சேவைக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளின் சுயநல மேம்பாட்டுக் கொள்கைதான். தேர்தல் வழிமுறைகளை மேம்படுத்துவதில் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மெத்தனங்களும், தாமதங்களும் அரசியல்வாதிகளின் எதிர்மறை செயல்பாடுகளுக்கு வலு சேர்க்கின்றன.
 தகுதியான பிரதிநிதிகளின் தேர்வு முறைகளின் அடித்தளங்கள் காலப்போக்கில் பலவீனமடைந்துள்ளன என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். அடித்தளங்கள் என்பது நடைமுறையில் இருக்கும் தேர்தல் வழிமுறைகளையே குறிக்கும். இந்த வழிமுறைகள் மூலம், ஜனநாயகத்தைவிட, பணநாயகம் அதிக வளர்ச்சி கண்டிருக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது.
 வாக்காளர்களுக்கு பணம் கொடுத்து வாக்கு வாங்கும் கலாசாரம் பிறந்து, வளர்ந்து, வேரூன்ற ஆரம்பித்து விட்டது. ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் கோடிக்கணக்கான பணம் வேட்பாளர்களால் செலவிடப்படுகிறது என்ற தகவல் இந்திய பொருளாதாரத்துக்கு ஒரு சவாலாகும். இவை அனைத்தும் கருப்புப் பணம் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.
 தகுதியான பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான சூழ்நிலையை, வாக்காளர்களுக்கு தேர்தல் ஆணையம் ஏற்படுத்தித் தர வேண்டும். அதற்கான முக்கிய அச்சாரம்தான் தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் ஆகும். அரசியல்வாதிகள் என்ற தனி வர்க்கத்துக்கு அளிக்கப்பட்டுவரும் பிரத்யேக சலுகைகள் பலவற்றை மறு ஆய்வு செய்வது இந்த மாதிரி சீர்திருத்தங்களில் அடங்கும்.
 வேட்பாளர்களின் கல்வித் தகுதியானது, சீர்திருத்தங்களில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு காரணியாகும். அரசு மற்றும் தனியார் துறைகளில், சாதாரண குமாஸ்தா பணியில் சேர்வதற்குக்கூட குறைந்தபட்ச தகுதியாக பட்டப் படிப்பு கோரப்படுகிறது. மக்களின் உரிமைகளையும், உடைமைகளையும் காக்கும் சட்டங்களை இயற்றும் வல்லமை படைத்த அரசியல்வாதிகளுக்கும் குறைந்தபட்ச கல்வித் தகுதி நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டியது மிக அவசியம்.
 மேலும், பணிக்கான தகுதித் தேர்வுகளில் சாதாரண குடிமகன் தேர்ச்சி பெற்றாலும், அந்தப் பணியில் அமர்த்தப்படுவதற்கு முன், அவருடைய தனிப்பட்ட அனைத்து விவரங்களும் காவல் துறை உள்ளிட்ட பல்வேறு அமைப்புகள் மூலம் சரிபார்க்கப்படும். குற்ற நடவடிக்கைகளுக்காக அவர் கைது செய்யப்பட்டிருந்தால் அல்லது முதல் குற்ற அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்டு அது நிலுவையில் இருந்தால், அவர் பணியில் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட மாட்டார்.
 இவற்றைத் தவிர, சில தனியார் நிறுவனங்களில், பணிக்கு விண்ணப்பித்தவர்களின் கடன் நிலுவை மற்றும் வாங்கிய கடனை திருப்பிச் செலுத்தாத வரலாறுகளும் ஆராயப்படுகின்றன. ஆண்டுக்கு ஒரு முறையாவது, அவருடைய பணித் திறன் ஆய்வு செய்யப்பட்டு, அதன் அடிப்படையில், போதிய திறமையில்லாமைக்கு பணி நீக்கம் செய்யப்படும் வாய்ப்பும் உருவாகும். சாதாரண குடிமகனுக்கு விதிமுறைகள் இப்படி இருக்கும்போது, நாட்டின் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கும் நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவை தேர்தல் வேட்பாளர்களுக்கு இந்த விதிமுறைகள் பொருந்தாதது ஆச்சரியத்தை அளிக்கிறது. சாதாரண குடிமகனின் தகுதியிழப்பு காரணிகள், அரசியல்வாதிகளுக்கு தகுதி கூட்டும் காரணிகளாக அமைந்துவிடுவது பெரிய முரண்.
 தேர்தலில் நிற்கும் வேட்பாளருக்கும் மேற்கண்ட விதிமுறைகள் பொருந்த வேண்டும். கிரிமினல் குற்றங்களுக்காக தண்டிக்கப்பட்டவர்கள், வழக்கு பதியப்பட்டு நிலுவையில் இருப்பவர்கள், முதல் குற்ற அறிக்கை பதியப்பட்டவர்கள் முதலானோர் தேர்தலில் நிற்பது முற்றிலும் தடை செய்யப்பட வேண்டும். நிதி நிறுவனங்களில் வாங்கிய கடன் தொகையைச் செலுத்தாமல் மோசடி செய்யும் வேட்பாளர்களைத் தடை செய்தால், அது ஒரு முன்னுதாரணமாக விளங்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், வங்கிகளின் வாராக் கடன்கள் குறையும் வாய்ப்பை உருவாக்கும்.
 மேலும், நடைமுறையில் இருக்கும் விதிமுறைப்படி, சட்ட விதிகளுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்காக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் தண்டனை பெற்றவர்கள் மட்டும்தான், அடுத்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கு தேர்தலில் நிற்கும் தகுதியை இழக்கிறார்கள். எந்த ஒரு குற்றச் செயலுக்காகவும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குக் கீழ் தண்டனை பெற்றவர்களுக்கும் இந்த மாதிரி தடை பொருந்த வேண்டும்.
 ஜனநாயக முறைப்படி, தேர்தலில் அறுதிப் பெரும்பான்மை உடைய கட்சி, ஆட்சி அமைக்கும் தகுதியைப் பெறுகிறது. அதற்கான எண்ணிக்கை குறைந்தால், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட கட்சிகள் திடீர் கூட்டணி அமைத்து, கூட்டு எண்ணிக்கை என்ற குறுக்கு வழியைப் பயன்படுத்தி ஆட்சியைக் கைப்பற்றுகின்றன. இவை பெரும்பாலும் சந்தர்ப்பவாத கூட்டணிகளாக அமைவதற்குத்தான் வாய்ப்புகள் அதிகம்.
 இந்த மாதிரி கூட்டணி அரசுகள், தங்களுக்குள் எழும் அன்றாட சச்சரவுகளை தீர்த்துக் கொள்வதற்குத்தான் நேரத்தைச் செலவிட முடியுமே தவிர, மக்கள் நலனில் கவனம் செலுத்துவது என்பது இயலாத ஒன்றாகும். குறைந்த ஆயுளுடன் செயல்படும் கூட்டணி ஆட்சிகள் கவிழும்போது, குறுகிய காலத்தில் மக்களின் வரிப் பணத்தில் மறு தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
 மேற்கண்ட சூழ்நிலைகளில், பெறப்பட்ட வாக்கு விகித அடிப்படையில் ஆட்சி அமைக்கும் தகுதி நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். இந்தப் பட்டியலில் குறைந்தபட்சம் 40 சதவீதத்துக்கு மேல் வாக்குகளைப் பெற்ற கட்சிகளை கணக்கில் எடுத்து, அவற்றில் அதிக சதவீத வாக்குகளைப் பெற்ற கட்சியை ஆட்சி அமைக்கத் தகுதி உடையதாக அறிவித்தால், மக்களின் வரிப் பணம் விரயமாவது தடுக்கப்படும்.
 நிலையற்ற தன்மையான சூழ்நிலைகளில், சுய லாபத்துக்காக கட்சித் தாவல் நிகழ்வுகள் தற்போது சர்வ சாதாரணமாகி விட்டது. இதைக் கட்டுப்படுத்த, கட்சித் தாவல் தடை சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு கட்சியின் மூன்றில் இரு பங்கு அளவிலான உறுப்பினர்கள் கட்சி தாவினால், அது அங்கீகரிக்கப்பட்ட செயலாகக் கருதப்படும். தாவல் எண்ணிக்கை குறைந்தால், அவர்களுடைய பதவியைப் பறிப்பது என்ற தற்போதைய வழிமுறை, ஒரே மாதிரியான குற்றத்திற்கு இரு வேறு அளவுகோல் என்பது தெளிவாகிறது.
 கட்சித் தாவல் தடை சட்டத்தில் உள்ள இந்த மாதிரியான முரண்பாடுகள் களையப்பட வேண்டும். ஒரு கட்சியின் சார்பில் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுபவர் கட்சி தாவினால், அவருடைய பதவி உடனடியாகப் பறிக்கப்பட்டு, அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு அவர் தேர்தலில் நிற்கும் தகுதி முடக்கப்படவேண்டும்.
 இடைத் தேர்தலை அவ்வப்போது நடத்த மக்களின் வரிப் பணம் செலவிடப்படுகிறது. வேட்பாளர்களின் மரணம் போன்ற காரணங்களுக்காக நடத்தப்படும் இடைத் தேர்தல்களுக்கான விதிமுறைகள் மாற்றி அமைக்கப்பட வேண்டும். சட்டப்பேரவை போன்ற மக்கள் அவைகளின் ஆயுள் காலம் ஐம்பது சதவீதத்துக்குக் குறையாமல் இருக்கும் நிலையில்தான் இடைத் தேர்தல்கள் நடத்தப்பட வேண்டும்.
 யானை போன்று கம்பீரமாக நடைபோட வேண்டிய இந்திய ஜனநாயகம், அரசியல்வாதிகளின் எதிரில் பூனையாக மண்டியிட்டுக் கிடப்பது வேதனைக்குரிய விஷயமாகும். "எப்படி இருக்க வேண்டிய நான், இப்படி இருக்கிறேனே' என்ற இந்திய ஜனநாயகத்தின் சோகக் குரல்கள், சாதாரண குடிமகனின் காதுகளில் விழுந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் "பூனை'க்கு, முரண்பாடுகள் இல்லாத தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் என்ற "மணி' கட்டப்பட வேண்டும். அதுவரை, இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு என்று ஏட்டளவில் மட்டும் மார்தட்டி நாம் பெருமை பேசலாம்.
 கட்டுரையாளர்:
 வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு)
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/26/மண்டியிட்டுக்-கிடக்கும்-பூனைக்கு-3221192.html
3221193 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இறந்தும் "பார்க்க' ஆசையா?  டாக்டர் பெ. ரங்கநாதன் DIN Monday, August 26, 2019 02:55 AM +0530 ஒவ்வொரு ஆண்டும் கண் தான இரு வார விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சி ஆகஸ்ட் 25-ஆம் தேதி முதல் செப்டம்பர் 8-ஆம் தேதி வரை நாடு முழுவதும் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
 கண்ணின் மையப்பகுதியில் கரு விழிக்கு முன்புறம் ஒளி ஊடுருவக் கூடிய வகையில் மெலிதாக உள்ள படலமே விழிவெண்படலம் ("கார்னியா') ஆகும். விழிவெண்படலம் ("கார்னியா') பாதிக்கப்படும் நிலையில் பார்வையிழப்பு ஏற்படும். வைட்டமின் ஏ சத்துக் குறைவு காரணமாக விழிவெண்படல ("கார்னியா') பாதிப்பைத் தடுப்பது, விழிவெண்படல பாதிப்பு காரணமாக பார்வை இழந்தோருக்கு விழிவெண்படல மாற்று சிகிச்சை ("கார்னியல் டிரான்ஸ்பிளான்டேஷன்') அளித்து மீண்டும் பார்வை கிடைக்கச் செய்வது ஆகியவை குறித்து பொது மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதில் கண் தானம் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.
 உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் ஆய்வின்படி பார்வையிழப்பை ஏற்படுத்தும் முக்கியக் காரணிகளில் ஒன்றாக விழிவெண்படல பாதிப்பு ("கார்னியல் பிளைன்ட்னஸ்') உள்ளது. இந்தியாவில் விழிவெண்படல பாதிப்பு காரணமாக முழுவதும் பார்வையிழந்தவர்கள் 1,20,000 பேர்; மேலும், விழிவெண்படல பாதிப்பு காரணமாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் புதிதாக 20,000 பேர் பார்வையிழப்புக்கு உள்ளாகின்றனர்.
 இந்தியா முழுவதும் ஆண்டுதோறும் அரசு, அரசு சாராத கண் வங்கிகள் மூலம் 50,000 முதல் 55,000 கண்கள் தானமாகப் பெறப்படுகின்றன. விழிவெண்படல பாதிப்பு காரணமாக பார்வையிழப்பு ஏற்படுவோரைக் குணப்படுத்தத் தேவையான கண்களின் விகிதத்தில், 50 சதவீத கண்களை மட்டுமே தானமாகப் பெற முடிகிறது. கண் தானம் குறித்த விழிப்புணர்வு கிராமப்புற மக்களிடையே மட்டுமின்றி, நகர்ப்புற மக்களிடமும் குறைவாக உள்ளதே இதற்குக் காரணம்.
 இறந்தவர்களின் கண்களைத் தானமாகப் பெற்று உரிய முறையில் கண் வங்கியில் சேமித்து வைத்து, விழிவெண்படல பாதிப்பு பார்வையிழப்பைக் குணப்படுத்த முடியும். ஒருவர் வாழும் காலத்தில் விருப்பம் தெரிவித்திருந்தாலோ அல்லது இறந்தவரின் குடும்பத்தினருடைய விருப்பத்தின் பேரிலோ இறந்தவரின் கண்களை எடுத்துப் பார்வையற்றவருக்குப் பொருத்த அனுமதிப்பதே கண் தானம்.
 பிறவிக் குறைபாடு, கிருமி நோய்த்தொற்று பாதிப்பு, குழந்தைப் பருவத்தில் வைட்டமின் ஏ சத்துக் குறைபாடு, காயம் அல்லது தழும்பு ஏற்படுவது முதலான காரணங்களால் விழிவெண்படலத்தின் ஒளி ஊடுருவும் தன்மை பாதிக்கப்பட்டு பார்வையிழப்பு ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு. இத்தகைய பாதிப்பு ஏற்படும் நிலையில், தானம் மூலம் பெறப்படும் விழிவெண்படலத்தை மாற்று சிகிச்சை செய்து பார்வையிழப்பு ஏற்பட்டவருக்கு மீண்டும் பார்வை அளிக்க முடியும்.
 ஒரு வயதுக்கு மேல் உள்ள எவரும் கண் தானம் செய்யலாம். கிட்டப் பார்வை, தூரப் பார்வை எனப் பார்வைக் குறைபாடுகளுக்கு கண்ணாடி அணிந்துள்ளோர், கண்புரை அறுவைச் சிகிச்சை செய்து கொண்டவர்கள், கண் நரம்பு பாதிப்பு-விழித்திரை பாதிப்பு உள்ளோர், சர்க்கரை நோய் உள்ளவர்கள், உயர் ரத்த அழுத்த நோய் உள்ளோர், இதய நோய் உள்ளோர் ஆகியோர் கண்களைத் தானம் செய்யலாம்.
 காரணம் தெரியாத இறப்பு, கண்களில் கிருமி பாதிப்பு உள்ளோர், விழிவெண்படல மாற்று சிகிச்சை செய்து கொண்டோர், வெறிநாய்க்கடி வைரஸ் காரணமாக உயிரிழந்தோர், மஞ்சள்காமாலை, எய்ட்ஸ் பாதிப்பினால் உயிரிழந்தோர் கண்களைத் தானம் செய்ய முடியாது. இறந்தவர்களின் கண்களைத் தானமாகப் பெறும்போது, ரத்த மாதிரி சேகரிக்கப்பட்டு உரிய பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்ட பிறகே தானமாகப் பெறப்படும் கண்கள் மாற்று சிகிச்சைக்குப் பயன்படுத்தப்படும்.
 ஒருவர் உயிரிழந்தவுடன் இரண்டு கண்களையும் ஆறு மணி நேரத்துக்குள் எடுத்துப் பாதுகாக்க வேண்டும். எனவே, கண் தானத்தை ஏற்கெனவே உறுதிப்படுத்தியவர் இறக்கும் நிலையில், குடும்பத்தினர் தாமதிக்காமல் கண் வங்கிக்கு தகவல் தருவது அவசியம். முன்கூட்டியே உறுதிப்படுத்தாவிட்டாலும்கூட, இறந்தவரின் கண்களைத் தானமாக அளிக்க குடும்பத்தினருக்கு விருப்பம் இருந்தாலும் கண் வங்கியைத் தொடர்பு கொண்டு உடனடியாகத் தகவல் அளிக்க வேண்டும்.
 கண் வங்கியிலிருந்து மருத்துவக் குழுவினர் வருவதற்கு முன்பு இறந்தவரின் கண்கள் மூடி இருக்கும்படி செய்ய வேண்டும். இறந்தவர்களின் கண்களை ஈரமான பஞ்சைக் கொண்டு மூடிவைக்க வேண்டும். இறந்தவர்களின் அருகில் உள்ள மின் விசிறிகளை அணைக்க வேண்டும். இறந்தவரின் தலைப் பகுதியை அரை அடி உயர்த்தி வைக்க வேண்டும்.
 மருத்துவமனைகளில் உள்ள அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு, விபத்துக் காய சிகிச்சைப் பிரிவு, இதய அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு உள்ளிட்டவற்றில் நோயாளி இறக்கும் நிலையில், அவரது குடும்பத்தினரிடம் கண் தான ஆலோசகர்கள் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி கண்களைத் தானமாகப் பெறும் நடைமுறையும் உள்ளது. மூளைச் சாவு ஏற்பட்டு உடலைத் தானம் செய்யும்போதும் கண்களைத் தானமாகப் பெறலாம். தானமாகப் பெற்ற கண்களை கண் வங்கியில் ஓராண்டு வரை பாதுகாத்து வைக்க முடியும்.
 ஒருவர் இறந்தவுடன், கண் வங்கியின் மருத்துவக் குழுவினர் இரண்டு கண்களையும் முழுமையாக தானமாகப் பெற்று எடுத்துச் செல்வார்கள்; எனினும் கண்களை அகற்றிய அடையாளமே தெரியாது. தானமாகப் பெற்ற கண்களின் இரண்டு விழிவெண்படலங்கள் ("கார்னியா'க்கள்) மூலம் இரண்டு வேறு நபர்களுக்கு விழிவெண்படல மாற்று சிகிச்சை மூலம் பார்வை கிடைக்கும். கண்களின் மீதமுள்ள பாகங்கள் மருத்துவ ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்படுத்தப்படும். தமிழகத்தில் இறந்தவர்களின் கண்களைத் தானம் செய்ய "104' என்ற எண்ணை அழைக்கலாம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/26/இறந்தும்-பார்க்க-ஆசையா-3221193.html
3219868 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கீரை வாங்கலையோ கீரை... வெ. இன்சுவை DIN Saturday, August 24, 2019 01:32 AM +0530 பூ வாங்கலையா அம்மா? கீரை வாங்கலையோ கீரை, தாயி கோலமாவு, அம்மா செல்லம்மா வந்திருக்கேன் போன்ற குரல்கள் தற்போது ஏன் அதிகம் ஒலிப்பதில்லை? பூக்கார அம்மா, காய்கறி விற்பவர், கீரை விற்கும் பாட்டி, வெங்காயம் விற்பவர், பால் ஊற்றுபவர்-இப்படி சிறு சிறு வியாபாரிகள் கூடைகளில் பொருள்களைச் சுமந்து கொண்டு நடந்தோ அல்லது மிதிவண்டியிலோ நம் வீடு தேடி வந்தார்கள். 
அவர்கள் கீரைக் கட்டையோ, காய்கறியையோ இயந்திரத்தனமாக விற்று விட்டுப் போக மாட்டார்கள். பழையதை, வாடி வதங்கியதைக் கொண்டுவர மாட்டார்கள். கூடையை இறக்கி வைத்து விட்டு கொஞ்ச நேரம் தங்களை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட பின்னர்தான் வியாபாரம் எல்லாம். 
பெரியவர்கள் இல்லாத வீடாக இருந்தால் குழந்தைக்கு உரம் எடுத்து விடுவார்கள்; குடலேற்றத்தைச் சரி செய்வார்கள்; சுளுக்கை நீவி எடுத்து விடுவார்கள். சுமையுடன் கூடவே தன் சோகத்தையும் நம்மிடம் இறக்கி வைத்து இளைப்பாறி விட்டுப் போவார்கள். நாம் வீட்டில் இல்லாவிட்டாலும்கூட பூச்சரத்தை வாசலில் வைத்து விட்டுப் போவார்கள். தொடர்ந்து அவர்களிடமே நாம் வாங்குவதால் நம் வீட்டு அங்கத்தினர் போல ஆகி விடுவார்கள். அவர்கள் ரூ.5 சொன்னால் நாம் ரூ.4-க்கு பேரம் பேசி, உரிமையுடன் காசைக் குறைத்துக் கொடுப்போம். கடைசியில் கொஞ்சம் கொசுறு போட்டால்தான் நமக்கு திருப்தி ஏற்படும்.
பால்காரர் மிதிவண்டியில் பாத்திரத்தைக் கட்டிக் கொண்டு வருவார். அவருடைய மிதிவண்டியின் மணி ஓசை கேட்டதும் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்து பால் வாங்க வேண்டும். பாலில் தண்ணீர் அதிகம் எனச் சண்டை போடுவோம்.
குளிர்சாதனப் பெட்டிகள் இல்லாதிருந்த கால கட்டத்தில் நம் வீட்டுக்கு திடீரென்று விருந்தினர் வந்துவிட்டால், பக்கத்து வீட்டுக்குப் போய் கொஞ்சம் பால் இரவல் வாங்க வேண்டும். அதற்கெல்லாம் ஒருவரும் கூச்சப்பட்டது கிடையாது. உரிமை எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது.
இப்போதோ குளிர்சாதனப் பெட்டி இல்லாத நிலையை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு நாள் அது வேலை செய்யாவிட்டால்கூட தவித்துப் போகிறோம். பால், தயிர், மாவு, காய்கறி, நெய் என ஒரு குட்டி உலகமே அதற்குள் இருக்கும். அத்தனையும் வீணாகிப் போய் விடும். 
முன்பு அதற்கு அவசியமில்லாமல் இருந்ததற்குக் காரணம், நாம் அன்றாடச் சமையலுக்குத் தேவையானவற்றை தினமும் வாங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தோம். நம்மை நம்பி பல சிறு வியாபாரிகள் பிழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
இப்போதோ இரவு 8 மணிக்குக் கூட வியாபாரம் ஏதும் ஆகாமல் கூடை நிறைய பழங்களை வைத்துக் கொண்டு, சாலையில் போவோர் யாராவது வந்து தன்னிடம் பழம் வாங்க மாட்டார்களா என்ற ஏக்கத்துடன் பார்க்கும் ஒட்டிய வயிறுகளையும், பஞ்சடைந்த கண்களையும் காண்கிறோம். ஆனாலும், அவர்களிடம் அதிகம் பேர் வாங்குவதில்லை.
ஏன் இந்த மாற்றம்? பெரிய மீன்கள் சிறிய மீன்களை விழுங்குவதைப் போல இன்றைய நம் நுகர்வு கலாசாரம் மாறிவிட்டது. உணவு முதல் உடை வரை அனைத்தையும் வாங்குவதில் மாற்றம் வந்து விட்டது. நம் பணியின் தன்மை, கலாசார மாற்றம், உயர்-நடுத்தர குடும்பத்தினரின் எண்ணப் போக்கில் மாற்றம் என எல்லாமே காரணம்.
மளிகை சாமான் வாங்க மாதப் பட்டியல் எழுதும்போது, சமையல் அறையில் உள்ள எல்லா டப்பாக்களையும் அம்மா திறந்து பார்த்து எது தேவை, எவ்வளவு தேவை எனப் பார்த்து எழுதுவார். நாமும் கடைக்குப் போய் சாமான்களை வாங்கி சுமந்து வருவோம். இப்போதோ பெரிய அங்காடிகளுக்குப் போகிறோம். ஒரு கூடையை எடுத்துக் கொண்டு நம் கண்களில் படும் எல்லாவற்றையும் எடுத்து அதில் போட்டுக் கொள்கிறோம். அந்தப் பொருள் நமக்கு அவசியமா, அதன் விலை எவ்வளவு என்றெல்லாம் பார்ப்பது கிடையாது. 
குழந்தைகளையும் அழைத்துக் கொண்டுபோய் பொழுதுபோக்கும் இடமாக இந்த அழகிய அங்காடிகள் மாறிவிட்டன. குழந்தைகள் கை காட்டுவதை எல்லாம் எடுத்துக் கூடையில் போட்டுக் கொள்கிறோம். தொலைக்காட்சி விளம்பரங்களில் காண்பிக்கப்படும் அனைத்தையும் குழந்தைகள் வாங்கித் தரச் சொல்கின்றனர்; நாமும் வாங்கிக் குவிக்கிறோம்.
வீட்டில் சமைக்க சோம்பல்பட்டு உணவகங்களுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தோம். இப்போது அதற்கும் நேரம் இல்லை. வீட்டில் இருந்தபடியே ஆன்லைனில் உணவை வரவழைக்கிறோம். 
முன்பெல்லாம் பெண்கள் கடைக்குச் சென்று 100 புடவைகளைப் புரட்டிப் போட்டு அதில் ஒன்றைத் தேர்வு செய்ய பல மணி நேரம் ஆகும். ஒரு புடவையை விரித்துப் பார்ப்பார்கள், தங்கள் தோள் மீது போட்டுப் பார்ப்பார்கள், அந்தப் புடவை மின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் எப்படித் தெரிகிறது, வெளியில் எப்படித் தெரிகிறது என்று பார்ப்பார்கள். லேசில் மனம் திருப்தி அடையாது. 
ஆனால், இன்று பெண்கள் ஆன்லைனில் உடை வாங்குகிறார்கள். செல்லிடப்பேசியில் புடவையின் நிறம் உள்பட எல்லாவற்றையும் பார்த்து பெண்கள் ஆர்டர் செய்கிறார்கள்.
குடும்ப மருத்துவர் என்று முன்பு இருந்ததும் இன்று இல்லை. குடும்ப மருத்துவர் என்றால் நம் அனைத்து உடல் தொடர்பான பிரச்னைகளுக்கும் அவர்தான் மருத்துவம் பார்ப்பார். அவர் கொடுத்த பாட்டில் மருந்தும், மாத்திரைப் பொடியும் நம்மை குணமாக்கியது. நமக்கு ஒவ்வாதது எது என்பதெல்லாம் அவருக்கு நன்கு தெரியும்.  இப்போது அப்படி ஒருவரும் இல்லை. ஒருவருக்கு அதிகபட்சம் 5 நிமிஷங்கள் ஒதுக்கவே இன்றைய மருத்துவர்களால் முடியவில்லை. 
வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் முதல் நாள் இரவே மறு நாள் சமையலுக்குத் தேவையான காய்கறிகளை நறுக்கி குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வைத்துக் கொள்கின்றனர். காலையில் தெருவில் விற்கப்படும் காய்களை வாங்கக்கூட நேரம் இருக்காது. பலரும் மிதிவண்டியில் வந்து வியாபாரம் செய்கிறார்கள். அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் வசிப்போரால் சட்டென கீழே வந்து வாங்க முடியாது. விற்பவர்களும் பொறுமையாகக் காத்திருப்பது இல்லை. 
அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் பெரிய கோலம் போட முடியாது என்பதால், கோல மாவு விற்பனை குறைந்து வருகிறது. தனி வீடுகளில் இருப்போருக்கு பெரிய கோலம் போட நேரம் இல்லை.
காலம் கெட்டுக் கிடப்பதால் எவரையும் நம்பி வீட்டுக்குள் அனுமதிக்க முடியவில்லை. முன்பின் தெரியாதவர்களிடம் நட்பு பாராட்டுவதற்கும் பயமாக உள்ளது. கொஞ்சம் சிரித்துப் பேசி பழகி விட்டால் உடனே பணம் கடனாகக் கேட்கிறார்கள். விவசாயத்தையும், விவசாயிகளையும் ஊக்குவிப்போம் என்னும் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கத் தொடங்கியிருக்கும் இந்த நேரத்தில் அவர்களும் வியாபார தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
அவர்களை வாழ வைக்க நாம் முயற்சிக்கும்போது அவர்களும் நம் நம்பிக்கையை முறிக்காமல் இருக்க வேண்டும். நுங்கு விற்பவர் இளசாக பொறுக்கி எடுக்க நம்மை அனுமதிக்க மாட்டார். அவரேதான் எடுத்துப் போடுவார். நாம் வீட்டிக்கு வந்து பார்த்தால் பத்தில் இரண்டு முற்றியதாக இருக்கும். கீரைக்கட்டை வீட்டிற்கு வந்து பிரித்தால் அந்தக் கட்டுக்குள் அழுகிய கீரைகளும், புல்லும் வைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும்.
பழ வியாபாரி ஒருவர் வாடிக்கையாளர்களை ஏமாற்றும் வித்தையை எவ்வளவு லாவகமாகச் செய்கிறார் என்பதை ஒரு முகநூல் பதிவில் பார்த்து அதிர்ந்து போனேன். ஒவ்வொரு சுங்கச்சாவடியிலும் நம் மகிழுந்தோ, பேருந்தோ நிற்கும்போது கொய்யா பழத்தோடும், பனங்கிழங்கோடும், பலாச்சுளைகளோடும் கண்களில் நாம் வாங்குவோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் ஓடி வருபவர்களைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறது. துண்டு போடப்பட்ட மாங்காய் பத்தை வியாபாரம் செய்யும் ஒரு நபரால், தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடியுமா? எனக்குள் எழுந்த  மிகப் பெரிய கேள்வி இது.
நம் வாழ்க்கை முறை மாற்றத்தாலும், மனிதர்கள் மீதுள்ள அவநம்பிக்கையாலும் இத்தகைய சிறு வியாபாரிகளின் வாழ்வில் ஒளி மங்கி வருகிறது. பக்கத்து வீட்டுக்காரரைப் பார்த்து புன்னகைப்பது என்பதே மறந்து போய் விட்டது. அக்கம்பக்கக்தினரிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் நலமா,  சௌக்கியமா என்று புன்சிரிப்புடன், மலர்ந்த முகத்துடன் விசாரித்தாலே அந்த நாள் இருவருக்கும் இனிய நாளாக இருக்கும். மகிழ்ச்சியான மனநிலையுடன் வெளியே வந்தால் மண்ணுலகமும் மகிழ்ச்சியாகத் தெரியும். 
வணிகமயமாக்கலின் விளைவாக பல சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களை நாம் இழந்திருக்கிறோம். இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையில் மரத்துப்போன உணர்வுகளுடனும், மறந்து போன மனித நேயத்துடனும் வாழ்கிறோம்.
பல கோடிகளுக்கு அதிபதி வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போய் தன் முடிவைத் தேடிக் கொள்கிறார். தோல்வியால் துவண்டு போகிறார். மீண்டு எழுவேன் என்று நம்பிக்கை கொள்வதில்லை. ஆனால்,  அடுத்த வேளை சாப்பாட்டுக்கு வழி இல்லாதவர்கள் வாழ்க்கையை துணிச்சலோடு எதிர்கொள்கிறார்கள். நாமும் கொஞ்சம் ஈர இதயத்துடன் அவர்களை வாழ வைப்போம். 
பணத்தோடுதான் பணம் சேர வேண்டுமா? ஏழை வியாபாரிகளின் வீட்டிலும் நம் புண்ணியத்தால் உலை கொதிக்கட்டும். முடிந்தவரை அவர்களிடம் பொருள்களை வாங்குவோம். பன்னாட்டு வர்த்தகச் சந்தை என்னும் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள ஏராளமான சிறு வியாபாரிகளுக்குப் புத்துயிர் கொடுப்போம்.

கட்டுரையாளர்
பேராசிரியர் (ஓய்வு)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/24/கீரை-வாங்கலையோ-கீரை-3219868.html
3219867 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனைவியின் மாண்பு  எஸ். ராஜசேகரன் DIN Saturday, August 24, 2019 01:32 AM +0530 அன்பு என்ற சொல்லின் முழுமையான பொருள்  மனைவி.  ஓர் ஆணுக்கு கிடைக்கும் அங்கீகாரத்துக்கும், மரியாதைக்கும் மனைவி காரணம்.
அதிலும், பணிக்குச் சென்று குடும்பச் சுமையை தோளில் சுமக்கும் பெண்கள் உண்டு. உடலிலும், மனதிலும் வலிமை கொண்டு கணவனையும் கவனித்து குழந்தைகளிடமும் அக்கறை கொண்டு, பணியிலும் தன்னை அர்ப்பணித்து வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நிமிஷத்தையும் குடும்பத்தின் நலனுக்காக செலவிடுகிறார் மனைவி.
கல்லூரி ஒன்றில் பேராசிரியர் ஒருவர் பாடம் நடத்தியபோது, உங்களுக்குப் பிடித்த ஏதாவது பத்து உறவு முறைகளை கரும்பலகையில் வந்து எழுதுங்கள் என்று மாணவர்களிடம் கூறினார். தந்தை, தாய்,  மகன், மகள், சகோதரன், மனைவி  என்று அத்தனை உறவு முறைகளையும் கரும்பலகையில் மாணவர் எழுதினார். 
தொடர்ந்து அதில் ஒவ்வொரு பெயராக அழிக்கச் சொன்னார் பேராசிரியர். ஒவ்வொரு உறவின் பெயரையும் அழித்துக் கொண்டே வந்தார் மாணவர்; இறுதியில் மகன், மகள், மனைவி ஆகியோரின் பெயர்கள் மட்டும் இருந்தன.  அனைவரும் அந்த மாணவர் அடுத்து யார் பெயரை அழிக்கப் போகிறார் என்று எதிர்பார்ப்புடன் இருந்தனர்.  வரிசையாக தந்தை, தாய், மகன், மகள் ஆகிய அனைவரையும் அந்த மாணவர் அழித்துவிட்டு மனைவியின் பெயரை மட்டும் அழிக்காமல் இருந்தார்.
ஏன் மனைவியின் பெயரை மட்டும் அழிக்கவில்லை என்று அந்த மாணவரிடம் பேராசிரியர் கேட்டார். முதுமை அடைந்த பிறகு, பெற்றோர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து விடுவர்; திருமணமானவுடன் கணவர் வீட்டுக்கு மகள் சென்று விடுவார்; திருமணமானவுடன் தன் மனைவியுடன் மகன் வாழச் சென்று விடுவார்; இறுதி வரை மனைவி மட்டுமே உடன் இருந்து கவனித்துக் கொள்வார்; அதனால்தான் அந்தப் பெயரை அழிக்கவில்லை என்றார் மாணவர்.
ஒவ்வொரு பெண்ணும் தனது பெற்றோரின் வீட்டில் இளவரசியாகத்தான் வாழ்கின்றனர்.  ஆனால், மணம் முடிந்த வீட்டில் மகாராணியாக வாழ்வதில்லை. திருமணமான சில நாள்களிலேயே தன் தந்தையின் முன்னெழுத்தை நீக்கிவிட்டு கணவனின் முன்னெழுத்தை தன் பெயருக்கு முன்னால் சேர்த்துக் கொண்ட நொடியிலேயே தியாகத்திற்கு தயாராகிறாள். அதன் பின்பு தாயாராகிறாள். காலப்போக்கில் அன்பு என்ற மழையில் கணவனையும், குழந்தைகளையும் நனைக்கிறாள். 
சில நபர்கள் தான் எடுக்கும் முடிவு சரியானது; தனது மனைவி எடுக்கும் முடிவு தவறானது என்று கருதுகின்றனர்.  மனைவி எடுக்கும் முடிவுகள் தவறு என்று நினைத்தால், நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் மனைவிதான் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். நாம் எடுக்கும் முடிவு சரியானது என்று நினைத்தால், மனைவியைத் தேர்ந்தெடுத்தது நாம்தான் என்பதை நினைக்க வேண்டும்.
புத்தர் ஞானம் பெற்றதும், தன் மனைவி, குழந்தையைப் பார்க்க வீட்டுக்குச் சென்றார்.  அவரது மனைவி யசோதரா  அவரைப் பார்த்து இவ்வாறு கேட்டார்: என்னை விட்டுப்போனதுகூடப் பரவாயில்லை; ஆனால், என்னிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருக்கலாமே;  நான் ஒன்றும் தடுத்திருக்க மாட்டேன்; நீங்கள் என்னை நம்பவில்லை என்ற நினைப்பே என்னை இத்தனை காலமும் நோகடித்து விட்டது.  என்னை ஏன் காயப்படுத்தினீர்கள் என்றார்.
அதற்கு புத்தர் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டு, தான் பயந்தது தன்னை நினைத்துத்தான் என்றார். மனைவி, குழந்தைகள் முகம் பார்த்து உறுதி குலைந்து இங்கேயே தங்கி விடுவோமோ என்று பயந்ததால்தான் சொல்லாமல் சென்று விட்டேன் என்றார் புத்தர்.
அடுத்து,  நீங்கள் இந்த அரண்மனையை விட்டுப் போகாமல் இங்கேயே தங்கி இருந்தால் ஞானம் பெற முடியாதா என்று கேட்டார் யசோதரா. தாராளமாகக் கிடைத்திருக்கும்; அதை இங்கிருந்து செல்லும்போது  நான் அறிந்திருக்கவில்லை என்றார் புத்தர்.
புத்தரைப் போற்றுவதுபோல நாம் யசோதராவைப் போற்றுவது இல்லை. புத்தரைப் போல யசோதரா சென்றிருந்தால் இந்த உலகம் பழித்திருக்கும். எல்லாவற்றையும் துறந்து தொல்லையில்லாமல் துறவியானார் புத்தர். 
எல்லாவற்றையும் வைத்துக் கொண்டு துயரை அனுபவித்து துறவியாய் வாழ்ந்தார் யசோதரா. அப்படிப்பட்ட மனவலிமை கொண்டவர்கள் பெண்கள்.  ஆண்களோடு பெண்களை ஒப்பிடும்போது கூடுதல் மனவலிமை கொண்டவர்கள் பெண்கள் தான் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.
கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் ஜாதக ரீதியாக பொருத்தங்கள் சரியாக இருந்தாலும், முக்கியமான பொருத்தம் மனப் பொருத்தம்தான்.  இருவருக்கும் இடையே நல்ல கருத்தொற்றுமை, அன்பு முதலானவை  மேம்படும்போது குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சி நிலவும்.
குடும்பங்களில் கருத்துவேறுபாடுகள் ஏற்படுவது இயல்பானது. பிரச்னை சிறிதாக இருக்கும்போதே அதைச் சரி செய்துவிட வேண்டும்.  வாழ்க்கையில் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அவசரப்படக் கூடாது. இன்று பல திருமணங்கள் காவல் நிலையத்தில் நடைபெறுகின்றன, நீதிமன்றத்தில் விடை பெறுகின்றன.  காவல் நிலையமும், நீதிமன்றமும் கணவன்-மனைவி உறவைத் தீர்மானிப்பதற்கும், தீர்த்து வைப்பதற்கும் உரிய இடம் அல்ல.
கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் இடையே வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும். மனைவிக்குத் தெரியாமல் கணவன் எந்த ஒரு செயலும் செய்யக் கூடாது.  மனைவியின் கருத்துகளுக்கும், உணர்வுகளுக்கும் கணவர் மதிப்பளிக்க வேண்டும். எப்போதும்  மனைவியை கெளரவமாக நடத்த வேண்டும். குழந்தைகள் முன்னிலையிலோ, மற்றவர்கள் முன்னிலையிலோ மனைவியை குறைவாகப் பேசக் கூடாது. 
மனைவியின் சிறப்பான செயல்பாடுகளை மனம் விட்டுப் பாராட்டுங்கள்; மற்றவர்கள் முன்பு பாராட்டுங்கள்.  சிறிய குறைகள் மனைவியிடம் இருந்தால் அதைப் பெரிதுபடுத்தாதீர்கள்.  அன்பாகச் சொல்லித் திருத்துங்கள். எத்தனை அலுவல்கள் இருந்தாலும் மனைவியிடம் மனம் விட்டுப் பேசுவதற்கு நேரம் ஒதுக்குங்கள்.   
மனைவியை இரண்டாவது தாயாகப் பார்ப்பவர்தான் சிறந்த கணவர்.  கணவரை முதல் குழந்தையாக பார்ப்பவர்தான் சிறந்த மனைவி.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/24/மனைவியின்-மாண்பு-3219867.html
3219153 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வீடுதோறும் நூலகம்... கிருங்கை சேதுபதி DIN Friday, August 23, 2019 01:44 AM +0530
ஓடும் பேருந்தில் பின்னிருக்கையில் உட்கார்ந்த இருவர் பேச்சுக்கிடையில் ஒரு பெண்மணி சொல்லிய தொடர் காற்றில் வந்து என் காதில் புகுந்து சிந்தை கவர்ந்தது. வீட்டுக்கு வீடு வாசற்படி, அதுவொரு பழமொழி. எதற்குச் சொன்னாரோ? ஆனால், அது என்னுள் புகுந்து தந்த புதுமொழி,  வீட்டுக்கொரு நூலகம்.
இதுவும் நாளாக நாளாகப் பழக்கத்திற்கு வந்து பழமொழி ஆகவேண்டும்; அப்படி வந்தால்தான் அனைவருக்கும் கல்வி ஒளி பரவும். அறியாமை இருள் அகலும். நல்லதொரு குடும்பம் பல்கலைக்கழகம் என்பார் பாவேந்தர் பாரதிதாசன். பல்கலைக்கழகத்தில் நூலகம் இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி?
வீட்டை அகம் என்று சொல்வதும் உண்டு. புதிதாய்க் கட்டிக் குடிபோகும் பலர், பிள்ளைக்குப் பெயர் வைப்பதுபோல் வீட்டுக்கும் பெயர் வைப்பார்கள். இல்லம்என்றும் அகம் என்றும் முடியும் அந்தப் பெயர்கள். இல் என்றால் வீடு. அம் என்றால் அழகிய என்று பொருள் வரும். அகம் என்றால் உள்ளம் என்றும் பொருள். உள் இருப்பது உள்ளம். நூலை உள் வைத்திருப்பது நூலகம்.
ஊருக்கொரு நூலகம் வைத்து அந்தக் காலத்தில் அறிவை விரிவு செய்தார்கள். ஆளுக்கொரு செல்லிடப்பேசி வைத்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு வசதியும் தேவையும் இருக்கும் இந்த நாளில், ஆளுக்கொரு நூலகம் இல்லாவிட்டாலும் வீட்டுக்கொரு நூலகம் கண்டிப்பாக வேண்டும் அல்லவா? 
வீட்டைத் திறப்பதற்குச் சாவி இருப்பதுபோல், மனதைத் திறக்கும் மந்திரச்சாவிதான் நூல் எனும் புத்தகம். இதயம்போல் திறந்து கிடக்கும் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்கத் தொடங்கிவிட்டால், அது நம்மையே எடுத்துக்கொள்ளும் அதுவே, நம் இதயமும் ஆகிவிடும்.
அறிவை விரிவுசெய் அகண்டமாக்கு என்றார் பாரதிதாசன். அதற்குப் புத்தகங்களே பெருந்துணை. வீடு என்பது என்ன? நான்கு சுவர்களுக்கு நடுவில் இருக்கும் வெற்றிடம். அதனை வெற்றியிடமாக மாற்றிக்கொள்வதில்தான் நமது வாழ்க்கை சிறக்கிறது. நூல் என்பது என்ன? நான்கு பக்கங்களாக அச்சிடப்பட்டு விரிந்து கிடக்கும் இதயம்.
எல்லா நூல்களும் நன்னூல்கள்தான் என்றாலும், தமிழில் நன்னூல் என்றே ஓர் இலக்கண நூல் இருக்கிறது. அது, அறம் பொருள் இன்பம் வீடு அடைதல் நூல்பயனே என்கிறது.
அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பயன்களையும் ஒரே நேரத்தில் நமக்கு எது தருகிறதோ, அது நூல். வீட்டுக்குள்ளே இன்னொரு உலகத்தையே நிரப்பித் தருவது நூல். பல நூல்கள் நிரம்பிய வீடு, பல்வேறு உலகங்களை உள்ளடக்கிய பிரபஞ்சம்.
கவலை துறந்து இங்கு வாழ்வது வீடுஎன்றார் மகாகவி பாரதி. கவலை எங்கே இருந்து வருகிறது? தலைவலி தலையில் இருந்தும் பல் வலி பல்லில் இருந்தும், கால் வலி காலில் இருந்தும் வருவதுபோல், கவலை எங்கே இருந்து வருகிறது? மனதில் இருந்து வருகிறது. எதையோ ஒன்றை நினைந்து நினைந்து கவல்கிறதால் வருவது கவலை.
தலைவலிக்கு மாத்திரை இருக்கிறது. கால் வலிக்கு மருந்து இருக்கிறது. பல் வலிக்கு ஊசி போட்டுக்கொள்ளலாம். மனக் கவலைக்கு எது மருந்து? அது எந்தக் கடையில் கிடைக்கும்? அது புத்தகக் கடையில் கிடைக்கும்.
அன்பான உறவினர்கள் அளிக்கும் அன்பளிப்புத் தொகையில், சிறுகச் சிறுகச் சேமிக்கும் ரூபாயில் நமக்குப் பிடித்த நூல்களை வாங்கி வரிசைப்படுத்தி அடுக்கிவைத்தால், அங்கே சரஸ்வதி வந்து கொலுவிருப்பாள். ஆண்டுக்கு ஒரு முறை பொம்மைகள் கொண்டு கொலு வைப்பதைப்போல்,  நாம் அன்றாடம் படிப்பதற்கு நூலகம் அமைப்பதே சரஸ்வதிக்குச் செய்யும் சரியான பூஜையாகும்.
இனிமேல், நமது இல்லத்துப் பிள்ளைகளின் பிறந்த நாள்களுக்குப் பரிசுகளாக பொம்மைகளை, விளையாட்டுப் பொருள்களை, விலையுயர்ந்த தின்பண்டங்களை வாங்கிக் கொடுப்பதை விடவும், நிரந்தரமான அறிவைத் தரும் நல்ல புத்தகங்களே வேண்டும் என்கிற கொள்கையை உருவாக்கிக் கொள்வோம். வீட்டுக்கொரு நூலகம் தானாக வந்துவிடும்.
ஒரே மாதிரியாக புத்தகங்கள் இரண்டு வந்துவிட்டதா? கவலை வேண்டாம். நமக்குள் இருக்கும் நண்பர்களுக்குள்ளேயே இருக்கும் இரண்டு புத்தகங்களில் ஒன்றைக் கொடுத்துப் பிறரிடம் இருந்து நம்மிடம் இல்லாதிருக்கும் புத்தகத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அதேபோல், படித்த புத்தகத்தைக் கொடுத்து நாம் படிக்காத புத்தகத்தை நமக்குள் பரிமாறிக் கொண்டு படித்து இன்புறலாம். படித்த புத்தகங்கள் குறித்து நண்பர்கள் ஒருங்குகூடி, வாரம் ஒருமுறையோ, மாதம் ஒருமுறையோ, கூடி விவாதித்துப் பேசி மகிழலாம்.
ஒரு புத்தகத்தைத் திறக்கிறபோது, ஒரு சிறைச்சாலையின் கதவு மூடப்படுகிறது என்பது ஆங்கிலப் பழமொழி; இதனை நாம் இப்படி மாற்றிப் புரிந்துகொள்வோம். ஒரு புத்தகத்தைத் திறக்கிறபோது, ஒரு கோயிலின், கருவறைக் கதவு திறக்கப்படுகிறது. கோயிலில் தெய்வ தரிசனம்போல், புத்தகத்தில் அறிவு தரிசனமாகிறது. நமது ஆன்மா சிறப்படைகிறது. இன்னொரு உண்மையையும் இதனோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம். ஆலயங்கள்கூட, அருள் நூல்களால் கட்டமைக்கப்படுகிற வரலாறு நாம் அறிந்ததுதானே?
கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களில் பைபிள் எனும் அருள் நூலும், இஸ்லாமிய மரபில் திருக்குர்ஆன் புனித நூலும், சைவத் திருக்கோயில்களில் பன்னிரு திருமுறைகளும், வைணவத் திருக்கோயில்களில் நாலாயிரத்திவ்ய பிரபந்தங்களும் போற்றப் பெறுவதன் நோக்கம் என்ன?
அதுபோல், வீட்டுக்கொரு நூலகம் வேண்டும் என்கிறோம். எதற்கு? அழகுக்காகவா? எங்கள் வீட்டிலும் நூலகம் இருக்கிறது என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளவா?
அழகழகாக வாங்கிவைத்த இனிப்புகளைப் பார்த்தால் இனிக்குமா? ரசித்து, ருசித்துத் தின்றால்தானே இனிக்கும்? அதுபோல், அழகழகான புத்தகங்களை வாங்கி அருமையாக அடுக்கிவைத்தால் மட்டும் போதுமா? அன்றாடம் எடுத்துப் படிக்க வேண்டாமா?
வீட்டுக்கு ஒரு நூலகம் என்பதுபோல், ஆளுக்கு ஒரு புத்தகம் என்பதும் நமது நோக்கமாக இருப்பது நல்லது. நமது வீட்டில் உணவு உண்பதற்கு அப்பாவுக்கு ஒரு தட்டு இருக்கிறது; அம்மாவுக்கு ஒரு தட்டு இருக்கிறது; நம் உடன்பிறந்தவர்களுக்கும் தனித்தனி தட்டுகள் இருக்கின்றன. அதுபோல் ஒவ்வொருவருக்கும் உதவுகிற தனித் தனிப் புத்தகங்களும் இருக்க வேண்டும்.
ஒரு நூல் ஒரு ஆளை உருவாக்கும். ஆள் என்பது எண்ணிக்கைக்கு உரிய ஒரு நபர் என்பதன்று; என்றென்றும் நின்று வழிகாட்டும் ஆளுமை உடையவராக உருவாக்கும் என்பதே உண்மை.
திருக்குறள் நூல் வீ. முனுசாமியை, திருக்குறளார் ஆக்கியதுபோல், சிலப்பதிகாரமானது சிலம்புச்செல்வராக ம.பொ.சிவஞானத்தையும், சிலம்பொலியாக செல்லப்பனையும், கம்பராமாயணமானது கம்பன் அடிப்பொடியாக சா.கணேசனையும் உருவாக்கியதுபோல், நாம் எடுத்துப் பயிலும் தனித்துவமிக்க எந்தவொரு நூலும் நம்முள் புகுந்து நம்மை ஆளுமை மிக்கவர்களாக ஆக்கிவிடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
காலையில் பல் துலக்குவதுபோல், அன்றாடம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதுபோல், தினமும் படிக்கிற பழக்கமும் நமக்கு வேண்டும். நாளுக்கு மூன்றுவேளை சாப்பிடுகிற நாம் வாரத்திற்கு ஒரு புத்தகத்தையாவது வாசித்துவிட வேண்டும். சாப்பிடுகிற உணவு நம் உடலுக்குள் புகுந்து ஆற்றலாக மாறுவதுபோல், வாசிக்கிற புத்தகத்தின் அனுபவ அறிவு நம் மூளைக்குள் புகுந்து மன ஆற்றலை வளர்த்து விடுகிறது.
சுவாசிக்க சுவாசிக்க நாம் உயிரோடு இருக்கிறோம். வாசிக்க வாசிக்க நாம் அறிவோடு இருக்கிறோம் என்று பொருள். அப்படி இருந்துவிட்டால், நம்மைப் பார்த்து யாரும், அறிவிருக்கிறதா என்று கேட்க மாட்டார்கள்.
அப்படி யாரேனும் கேட்டால், இருக்கிறது. உங்களுக்கு வேண்டுமா? என்று கேளுங்கள். ஆத்திரத்தோடு, கொடுங்கள் பார்க்கலாம்என்று கேட்பார்கள். உடனே கொடுப்பதற்கு ஒரு திருக்குறளை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இதில் எங்கே அறிவு இருக்கிறது? என்று கோபமாகக் கேட்பார்கள். ஒன்றல்ல, பத்து இருக்கிறது. பத்துப்பத்தாக, 1330 குறள்கள் இருக்கின்றன. சந்தேகம் இருந்தால், இந்தப் புத்தகத்தில், அதிகாரம் 43-ஐ எடுத்துப் பாருங்கள் என்று சொல்லுங்கள்.
அது என்ன என்று உங்களுக்கும் சந்தேகம் வருகிறதா? அதுதான் அறிவுடைமை அதிகாரம். அது நமக்கு அதிகாரம் உடைய அறிவைத் தருகிறது. இப்போது அந்தப் புத்தகத்தின் அறிவுடைமை நமது அறிவுடைமை ஆகிவிடுகிறது.
இப்படி, இதயமாற்று சிகிச்சைபோல், அறிவு மாற்றிச் சிகிச்சை தரும் அருமையான மருத்துவமனையாக, சரஸ்வதி குடியிருக்கும் கோயிலாக, அறிவாலயமாக, அன்பாலயமாக நமது வீட்டை ஆக்கிவிடும் அழகிய கலைக்கூடம்தான் நூலகம், இனிமேல் வீடு என்று இருந்தால் வாசல் இருப்பதுபோல், நூலகமும் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நாமும் இருப்போம்: நலமாக இருப்போம்.
வீட்டுக்கு ஒரு நூல் ஆளுக்கு ஒரு புத்தகம் என்பதைச் செயல்வடிவாக்கும் நல்ல குடும்பம், ஒரு பல்கலைக்கழகமாக மிளிரும் என்பதில் ஐயமே இல்லை. 
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/23/வீடுதோறும்-நூலகம்-3219153.html
3219152 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் போராட்டம், எது சிறந்தது? செ. சரத் DIN Friday, August 23, 2019 01:43 AM +0530 போராட்டம். என்றுமே அது போராளிகளின் உடைவாள். யார்க்கும் அஞ்சாது. எதற்கும் அஞ்சாது. துணிந்துவிட்டால் இரண்டில் ஒன்றைப் பார்த்துவிடும். இன்னும் சொல்லப்போனால் பாரதியின் நிமிர்ந்த நன்னடை, நேர்கொண்ட பார்வை, நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளைக் காட்டும் தன்மையுடையது.
இதுவரை நாம் பல போராட்டங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். அதில் அஹிம்சை இருந்திருக்கிறது, வன்மம் இருந்திருக்கிறது, ரத்தக்கறை படிந்திருக்கிறது, ஆயுத வெறியாட்டம் நடந்திருக்கிறது, ஏன் துரோகம் இருந்திருக்கிறது, பசிகூட கோரத்தாண்டவம் ஆடியிருக்கிறது, ஜாதி கலந்திருக்கிறது, உரிமைக் குரல் இருந்திருக்கிறது-இப்படி இவை யாவும் வெற்றி என்னும் ஒரே குறிக்கோளுக்காகத்தான் நடைபெறுகின்றன.
இருந்தும் பல சமயங்களில் போராட்டத்தின் அர்த்தம் திசைமாற்றப்படுகிறது. இப்படி திசைமாறிய போராட்டங்களுக்கு எல்லாம் என்றுமே கல்லடி வாங்குவது, சேதாரம் ஆகுவது நம் பொதுச் சொத்துதான். அதிலும் அரசுப் பேருந்துகள்தான் முதலும் முக்கியமுமாக காயம் படுகிறது. 
இவற்றையெல்லாம் கருத்தில்கொண்டுதான் போராட்டம் என்பது அஹிம்சை வழியில் இருக்க வேண்டும் என்று மகாத்மா காந்தி அன்றே கூறினார். அதை விடுதலை என்னும் சொல் மூலம் செயல்படுத்தியும் காட்டினார்.
அதற்கு மேலும் வலுவூட்டும் வகையில் ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல் அறிவியலாளராக இருக்கும் எரிகா செனோவெத் நடத்திய ஆய்வில் அமைதிவழி பிரசார இயக்கங்கள், வன்முறை இயக்கங்களைவிட இரு மடங்கு அதிக வெற்றி வாய்ப்பு கொண்டதாக இருந்திருக்கின்றன என்று கூறியுள்ளார். அதிலும் தீவிரமான அரசியல்மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு, மக்கள்தொகையில் 3.5% மக்கள் (இந்தியாவில் உள்ள 130 கோடி மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் பார்த்தால் 4,55,00,000 மக்கள் பங்கேற்க வேண்டும்) தீவிரமாகப்போராட்டங்களில் பங்கேற்றாலே போதுமானது  என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
உலகமெங்கும் 1900 முதல் 2006-ஆம் ஆண்டு வரையில் நடைபெற்ற மக்கள் போராட்டங்கள்மற்றும் சமூக இயக்கங்கள் பற்றி கிடைத்த தகவல்களை எல்லாம் வைத்து விரிவாக ஆய்வுசெய்திருக்கிறார். ஆய்வின் முடிவில் 323 வன்முறை மற்றும் அமைதிவழிப் போராட்டங்கள்பற்றிய தகவல்களை சேகரித்து, அதை ஓர் ஆங்கிலப் புத்தகத்தில் விரிவாக எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். அதன்படி வன்முறைப் போராட்டத்தில் சராசரியாக பங்கேற்பவர்களை (50,000) விட, அமைதிவழிப் போராட்டத்தில் சராசரியாகப் பங்கேற்பவர்களின் எண்ணிக்கை (2,00,000) நான்கு மடங்கு அதிகமாக இருந்திருக்கிறது என்கிறார்.
மேலும், அமைதிவழி போராட்டத்தின் வெற்றி வாய்ப்பு, வன்முறைப் போராட்டத்தைவிட இரு மடங்கு அதிகம் என்றாலும், 47% நேரங்களில் அமைதிவழிப்போராட்டங்கள் தோல்வியடைந்திருக்கின்றன என்றும் அடக்குமுறைகளை தாங்கிக் கொள்ள முடியாதது மற்றும் அதிகாரத்தின் அடிப்படையை அசைப்பதற்குத் தேவையான உத்வேகம் இல்லாமல் போனதால் சில நேரங்களில் இது தோல்வி அடைந்திருக்கிறது என்று காரணங்களைக் குறிப்பிடுகிறார்.
இதற்கிடையில் போராட்டத்தின் மற்றுமொரு சுவாரசியமான நிகழ்வும் வரலாற்றில் அரங்கேறியுள்ளது. அதாவது, இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்த சமயத்தில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் டோக்கியோவுக்குச்  சென்றுள்ளார். எங்கு பார்த்தாலும்அமைதி நிலவிக் கொண்டிருக்கும் இரவு வேளையில் கல்லூரியின் மாடியில் தங்கியிருந்த அவர், மாணவர்கள் பலர் அடக்கமான முறையில் சற்றே குழப்பத்துடன் ஒளிவெளிச்சம் மங்கிய மைதானத்தில் ஏதோ அறிவிப்புத் தட்டியுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கிறார். அவர்களுடன் ஆசிரியர்களும் சேர்ந்து அமர்ந்துள்ளனர். அவ்வேளையில் கல்லூரி நிர்வாகத்தினர் சிலர் அவர்களோடு பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதையும் பார்க்கிறார்.
பின்பு, விடிந்தவுடன் பேராசிரியர் ஒருவரிடம் அது குறித்து விசாரிக்கிறார். அதற்கு பேராசிரியர் நிர்வாகத்தின் குறைகளை மாணவர்கள் முறையிட்டதாகக் கூறுகிறார். அதை ஏன் இரவில் முறையிட வேண்டும் என்று இங்கிருந்து சென்றவர் கேட்டதற்கு பகல்பொழுது தேச வளர்ச்சிக்கு உண்டானது என்று பேராசிரியர்  கூறியதும் ஆடிப்போய்விட்டார். 
இதுவே நம் இந்தியாவின் சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு மகளிர் கல்லூரியில், கல்லூரி வேளையில் செல்லிடப்பேசி பேசுவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டது. உடனே சீற்றம் கொண்ட நம் கல்லூரி மாணவிகள் கல்லூரியில் உள்ள பூந்தொட்டிச் செடிகள் மற்றும் கைக்கு சிக்கிய பொருள்களை எல்லாம் உடைத்து நொறுக்கினர். இதற்கிடையில் தொலைக்காட்சி அன்பர்கள் இதற்கு தலைமை தாங்கிய மாணவியை நேரலையில் படம் பிடித்துக் காட்சிப்படுத்தினர். அந்த மாணவி போராட்டம் முடிந்து வீடு சென்று சேர்வதற்குள் மும்பை படத் தயாரிப்பாளரிடம் இருந்து ஒரு செல்லிடப்பேசி அழைப்பு வந்தது. அதில் இனி அடுத்து எடுக்கவிருக்கும் படத்தில் உன்னை கதநாயகியாக தேர்வு செய்துள்ளேன் என்று. 
இதற்கு செய்தித்தாள் மற்றும் தொலைக்காட்சி சேனல் போன்றவை மாணவியின் அதிர்ஷ்டத்தை வெளிப்படுத்த ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டனர். இப்படி உடைத்த பூந்தொட்டியை வைத்து அந்த மாணவி எவ்வளவு தூரம் கலைத்துறையில் முன்னேறினார் என்பதைவிட அந்த படத் தயாரிப்பாளருக்கு நல்லதொரு விளம்பரமாய் அமைந்தது என்பதையும் இங்கு மறுத்துவிட முடியாது.
எனவே, போராட்டம் என்பது என்றுமே நியாயத்திற்கு கட்டுப்பட்ட ஒன்றாகவும், தவறைத் தட்டிக் கேட்கும் வகையிலும் வலிமையான ஒன்றாய் இருத்தல் வேண்டும். அமைதிப்படை படத்தின் கதாநாயகன் கூறுவதுபோல் போராட்டம் மூட்டப்பட்டு கலவரம் வளர்ந்து பிரச்னையை மறக்கடிக்கவும், உண்ணாவிரதப் போராட்டம் என்று கூறிக்கொண்டு பிரியாணி பொட்டலம் தென்படும் வகையிலும், ஜாதிக் கலவரத்தை மூட்டும் வகையிலும் இருக்கக் கூடாது. 
இறுதியாக, நமது வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் போர் முறைகள் மீது அதிக கவனம்செலுத்துவதைக் காட்டிலும், அமைதிவழிப் போராட்டங்கள் பற்றியும் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும். நாம் சொல்லும் பல வரலாறுகள் வன்முறையின் மீது கவனம் செலுத்துபவையாகவே உள்ளன. அவை மொத்தமாகப் பேரழிவை உண்டாக்கியிருந்தாலும், அதற்கு உட்பட்டுத்தான் வெற்றி பெறுவதற்கு வழிகாண முற்படுகிறோம். ஆனால், அமைதிவழிப் போராட்டங்களால் வெற்றி கிடைக்கும் என்பதை நாம் இங்கு மறந்துவிடுகிறோம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/23/போராட்டம்-எது-சிறந்தது-3219152.html
3218452 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆரம்பக் கல்வியே அடித்தளம்  என். முருகன் DIN Thursday, August 22, 2019 01:32 AM +0530 கல்வியை மேம்படுத்தித்தான் ஒரு நாடு அனைத்துத் துறைகளிலும் முன்னேற முடியும் என்ற கோட்பாட்டினை உலகின் எல்லா நாடுகளும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளன. நம் நாட்டிலும் இதை ஏற்றுக் கொண்டு, கல்வி வளர்ச்சிக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டை அதிகரிப்பது, பள்ளி, கல்லூரிகளை அதிகம் உருவாக்குதல், தேவையான அளவில் ஆசிரியர்களை பணி அமர்த்துதல் போன்ற அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் எடுத்து வருகிறோம்.
இவை எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமானது, குழந்தைகளுக்கு நமது ஆரம்பப் பள்ளிகளில் வழங்கப்படும் கல்வியே.  நல்ல முறையில் கல்வி கற்று, நமது குழந்தைகள் பெரியவர்களாகி உயர் கல்வி நிலையில் சிறந்த மாணவர்களாக வலம் வருவது அவசியம். ஜான் டிவே எனும் கல்வி தத்துவ மேதை 1897-ஆம் ஆண்டில் கூறியது கவனிக்கத்தக்கது: ஒரு பள்ளியின் ஆசிரியர் குழந்தைப் பருவ மாணவர்களுக்கு சில எண்ணங்களையும், பழக்கங்களையும் உருவாக்குவதற்காக மட்டும் இல்லை.  ஆனால், நம் சமூகத்தின் தரமான உறுப்பினராக அவரிடம் கல்வி பயிலும் குழந்தைகளுக்கு சில எண்ணங்களை உருவாக்கி, அந்த எண்ணங்களுக்கு எப்படி அடிபணிய வேண்டும் என்பதைப் புரியவைக்க வேண்டும் எனக் கூறினார் அவர்.
அந்த காலகட்டத்தில்தான் உளவியல்எனப்படும் சைக்காலஜி ஒரு சிறந்த விஞ்ஞான அறிவியலாக உருவாகி வளர்ந்து வந்தது.  இதை பள்ளிகளின் வகுப்பறைகளுக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதே ஜான் டிவேயின் தத்துவார்த்தமான வேண்டுகோள். அடுத்த நூறு ஆண்டுகளில், உலகின் எல்லா நாடுகளிலும் கல்வியின் தரம் உயர உளவியல் நடவடிக்கைகள் கல்வி நிலையங்களில் ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது.
இங்கிலாந்து நாட்டில், குழந்தைகளைக் காக்கும் இணைச் சட்டம் 2013-இன்படி பள்ளிகள், தேசிய சுகாதார இயக்கம், காவல் துறை மற்றும் உளவியலையும் பாதுகாக்கும் நடைமுறை குழந்தைகளுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  சமூகம், குழந்தைகளின் மனநிலையையும், மற்ற நடவடிக்கைகளையும் சீரமைத்தால்தான் நல்ல குடிமக்களை உருவாக்க முடியும் என்பதை அந்த நாடு உணர்ந்துள்ளது.
ஆனால், இந்தியாவில் இதுபோன்ற நிலைமை இன்று வரை உருவாக்கப்படவில்லை. சமீபத்தில் வெளியான தேசிய கல்விக் கொள்கையின் முதல் வரைவு அறிக்கையில், ஒரு குழந்தையின் கற்கும் குணம் பிறந்த உடனே ஆரம்பமாகிறது எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.  குழந்தைகள் பள்ளிகளில்தான் கற்க ஆரம்பிக்கிறார்கள் என்ற எண்ணத்தில் நம்மில் பலர்  உள்ளோம்.  மொழிகள், எண்கள் பற்றிய அறிவு மற்றும் அலசி ஆராயும் குணங்கள் பள்ளிக் கல்வியில் உருவாகின்றன.  
ஆனால், இது போன்றவற்றைக் கற்றுக் கொள்வதற்கான அடிப்படைக் குணாதிசயங்கள் பள்ளிகளுக்கு வரும் முன்பே குழந்தைகளுக்கு உரித்தாகுகின்றன. இது நமக்குத் தெரியாமலேயே குழந்தைகளுக்கு உருவாகின்றன. விவரங்களை அறிந்துகொள்ளும் அடிப்படைத் திறமை ஒரு குழந்தை பள்ளியில் சேருவதற்கு முன்பே, ஒரு வயது முதல் மூன்று வயது வரை உருவாகி வளர்ந்து விடுகிறது. மேலும், மூளைக்குச் செல்லும் நரம்புகள் மற்றும் மூளையின் பின் பகுதிகளும் எண்ண ஓட்டங்களை உருவாக்கி, ஒரு குழந்தையின் சிந்தனைக்கான அடிப்படைத் திறமைகள் 85 சதவீதம், அதாவது 6 வயதுக்குள் முழுமை அடைகின்றன என தேசிய கல்விக் கொள்கையின் அறிக்கை கூறுகிறது.  இது சரியல்ல எனப் பல அறிஞர்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றனர்.
ஒரு மனிதன் பிறந்து, 1,000 நாள்களில் அவனது மூளையின் அடிப்படை வளர்ச்சி உருவாகிறது என உலகின் எல்லா நாடுகளும் ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. அதற்கான தரமான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை தி லான்செட் எனப்படும் விஞ்ஞான இதழில் 2007-ம் ஆண்டில் வெளியானது.
நமது தேசியக் கல்விக் கொள்கையை ஏற்று நாம் குழந்தைகளின் பள்ளிக் கல்வியை உருவாக்கினால், குழந்தைகளின் அறிவு வளர்ச்சிக்கான செயலாக அது இருக்காது. குழந்தைகள் பிறந்து 1,000 நாள்களில் மூளையின் அறிவூட்டப் பகுதியில் எண்ண ஓட்ட அடிப்படைகளும், பிறருடன் உறவாடும் குணங்களும் உருவாகின்றன. கண் விழிகள் செயல்படுவதும், செவிகள் கேட்கும் தன்மையைப் பெறுவதும் குழந்தை பிறந்து இரண்டு மாதம் முதல் ஐந்தாம் மாதம் வரை நடந்தேறுகிறது.  பின் அந்தத் திறமை வளர்ந்து பள்ளி செல்லும் வரை நடக்கிறது.
தாயின் கருவில் குழந்தை வளரும்போதும், பிறந்த உடனேயும் மூளையின் வளர்ச்சி உருவாகும்.  குழந்தைகளின்  பெற்றோர் மற்றும் மூதாதையரின் ஜீன்ஸ் எனப்படும் மரபணுக்களின் குணாதிசயங்களும், குழந்தைகள் வளரும் சூழ்நிலையும் குழந்தைகளின் குணங்களையும், திறமைகளையும் உருவாக்குகின்றன.
இதுபோன்ற விஞ்ஞான ரீதியிலான விவரங்கள் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கும், பெற்றோர்களுக்கும் தெளிவாகப் புரிந்திருக்க வேண்டும்.  ஒரு குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னால், தாயின் வயிற்றில் வளரும்போது, மூன்று கட்டங்கள் உள்ளதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. 
முதலாவது கட்டம், கரு உருவாகும் 2 வாரங்கள்;  அடுத்தது, 2 வாரங்கள் முதல் 8 வாரங்களை உள்ளடக்கிய கரு கட்டம்; மூன்றாவதாக, 9-ஆவது வாரம் முதல் குழந்தை பிறக்கும் வரை சிசு கால கட்டமாகும்.
தாயின் வயிற்றில் இருக்கும்போதே, உணர்ச்சிபூர்வமான புரிதல்களை கருக் குழந்தை உணரமுடியும். பார்த்தல், கேட்டல் ஆகியவற்றுக்கான வளர்ச்சிகள் இரண்டாம் கட்டத்திலும், தாயின் வயிற்றைத் தொடும்போது ஏற்படும் உணர்ச்சிகள் 5 முதல் 8 வாரங்களில் குழந்தைக்குப் புரியும்.  இரண்டாம் கட்டத்திலேயே பல லட்சம் நியூரான்ஸ் எனப்படும் மூளையின் செல்கள் உருவாகி விடுகின்றன. பிறந்த நிலையிலேயே தனது தாயின் குரலையும், தொடும் உணர்ச்சியையும் ஒரு குழந்தையால் உணரமுடியும்.
இவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு விவரம், கருவுற்ற தாய் புகை பிடித்தாலோ, மது அருந்தினாலோ, தவறான மருந்துகளை உட்கொண்டாலோ, மோசமான சுற்றுச்சூழ்நிலையில் இருந்தாலோ அது குழந்தையைப் பாதித்து விடும்.  தனது வயிற்றுக்கு உள்ளேதானே குழந்தை அடங்கியுள்ளது எனும் தவறான கருத்து சரியல்ல என்பது அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு. 
இதற்கான உதாரணம், அமெரிக்காவில் ஆண்டுக்கு 1,00,000 முதல் 3,75,000 கொக்கைன் எனப்படும் போதை வஸ்துவால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் பிறக்கின்றன.  இதற்கு காரணம் இக்குழந்தைகள் கருவில் இருக்கும்போதே, கருவுற்ற தாய்மார்கள் கொக்கைன் அருந்துவதுதான் எனக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
குழந்தைகள் பிறந்தபின், அவர்களுக்குள்ள முதல் கடுமையான மூளை மற்றும் பிற உறுப்புகளின் ஒருங்கிணைந்த வேலை, மொழியைக் கற்றுக் கொள்வதுதான் எனக் கூறுகின்றனர் விஞ்ஞானிகள்.  ஆனால், குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோரின் உதவியுடன் மிகவும் எளிதாக தங்கள் தாய்மொழியைக் கற்றுக் கொள்கின்றனர்.  இது குழந்தைகளின் சுய முயற்சியால் நடக்கிறது என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது. குழந்தைகள் தாய்மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள அவர்களுக்குள் உள்ள திறமை பிறப்பிலேயே அவர்களுக்குள்ள ஆற்றல் என்பது உளநூல் அறிஞர்களின் கண்டுபிடிப்பு.
இதே திறமையை முன்வைத்து ஆரம்பப் பள்ளிகளில் குழந்தைகளை கற்க வைத்தால் மிகச் சிறந்த மாணவர்களாக அவர்கள் உருவாவார்கள்.  ஆனால், இதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் கண்டிப்புடன் பாடங்களைப் போதிப்பதால் மாணவர்களில் பலர் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.  கல்வி கற்பது மாணவர்களுக்கு செளகரியமான, அன்புள்ள மற்றும் நம்பிக்கை வைத்துள்ள சூழ்நிலையில்தான் சிறப்பாக அமையும்.
ஆனால், இன்றைய நமது பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கு  ஒன்றும் தெரியாது,  அதனால், அவர்களைக் கண்டித்து மிகவும் கட்டாயப்படுத்தித்தான் கல்வி கற்கச் செய்ய வேண்டும் என்ற சூழ்நிலை நிலவுகிறது.  இது மாணவர்களைப் பாதிக்கிறது. ஏழைக் குடும்பத்திலிருந்து வரும் குழந்தைகள் பலர், பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்திவிடும் மன நிலைமை அவர்களது ஆரம்பப் பள்ளிகளிலேயே உருவாகி விடுகிறது.
வகுப்புகளில் மாணவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போட்டி போட்டிக் கொண்டு கற்க வேண்டும் என நம் ஆசிரியர்களில் பலரும் விரும்புகிறார்கள். ஆனால், மாணவர்கள் வகுப்பறையில் ஒருவருக்கொருவர் நேசத்துடன் இணைந்து கல்வியைக் கற்பது நல்ல பலனை அளிக்கும் என்பது அனுபவம் தந்த பாடம்.
புத்தகங்களைப் படிக்கும் மாணவர்களில் பலர் நன்றாகப் புரிந்து கொள்வதும், சிலர் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருப்பதும் உண்டு. புரிந்துகொண்ட மாணவர்கள், தங்களுடன் நண்பர்களாகப் பழகி தங்கள் வகுப்பில் உள்ள மாணவர்கள் சிலர் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்ளாத நிலைமையில், அவர்களுக்குப் பாடங்களை விளக்குவது இயல்பான ஒன்று. இதுபோன்ற நட்புடனான அணுகுமுறையும், ஆரம்பப் பள்ளி மாணவர்களை சிறப்பாக நடத்தி, ஒற்றுமையுடன் சக மாணவர்களுடன் பழகச் செய்யும் குணாதிசயங்களை உருவாக்கும் ஆசிரியர்களால் நடந்தேறுகிறது.  எனவே, நம் மாணவர் சமுதாயம் மற்றும் கல்வி ஆகியவை சிறப்படைய அடிப்படைத் தேவை இளம் மாணவர்களைப் பற்றி மேலே நாம் விவரித்த விவரங்களை ஆசிரியர்களும் பெற்றோர்களும் புரிந்துகொள்வதே.  கல்வித் துறையும், மத்திய-மாநில அரசுகளும் இதில் அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டியது அவசரக் கட்டாயம்.
 கட்டுரையாளர்:
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/22/ஆரம்பக்-கல்வியே-அடித்தளம்-3218452.html
3218451 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முடியவில்லை புரட்சி! எஸ். ராஜாராம் DIN Thursday, August 22, 2019 01:31 AM +0530 வடகிழக்கு ஆப்பிரிக்க நாடான சூடான், வரலாற்றில் இதுவரை கண்டிராத கொண்டாட்டத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. தலைநகர் கார்ட்டோமை நோக்கி நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் மக்கள் சாரை சாரையாக வந்து குவிந்து தங்கள் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள். 
சூடானில் கடந்த 30 ஆண்டுகளாக சர்வாதிகாரியாக இருந்த அதிபர் அல்-பஷீர் ராணுவப் புரட்சியின் மூலம் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் ஆட்சியிலிருந்து அகற்றப்பட்ட பின்னர், இப்போது ராணுவத்துக்கும் எதிர்க்கட்சிகள் கூட்டணிக்கும் ஏற்பட்டுள்ள அதிகாரப் பங்கீடு ஒப்பந்தத்தின் வாயிலாக மீண்டும் மக்களாட்சியை நோக்கிய முதல் அடியை நாடு எடுத்துவைத்திருக்கிறது என்பதுதான் இந்த மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம்.
ராணுவ அதிகாரியாக இருந்த அல்-பஷீர், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சாதிக் அல்-மஹ்தி தலைமையிலான அரசை 1989-ஆம் ஆண்டு ராணுவப் புரட்சியின் மூலம் கவிழ்த்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினார். அவரது 30 ஆண்டுகால ஆட்சியில் ஊழல், போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான அடக்குமுறை, நாட்டின் பொருளாதார வீழ்ச்சி எனப் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள். தார்ஃபுர் என்ற பகுதியில் அரபு அல்லாத இனக் குழுக்களின் மீது அரசுப் படைகள் நடத்திய தாக்குதலில் லட்சக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர்.
சூடான் வரலாற்றில் அழியாத கறையாகப் பார்க்கப்படும் இந்தக் கொடூரத்தைத் தொடர்ந்து, சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் அல்-பஷீர் மீது குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்தது. இத்தனைக்குப் பிறகும் அவரது போக்கில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. இந்த நிலையில், கடந்த டிசம்பரில் தொடங்கியது மக்கள் புரட்சி. அரசியல் கட்சிகள் மட்டுமன்றி, சாமானிய மக்களும் அதிபருக்கு எதிராக வீதியில் இறங்கிப் போராட்டத்தில் குதித்தனர். பல்வேறு அடக்குமுறைகளுக்கு மத்தியிலும் போராட்டத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. சர்வதேச நாடுகளின் கவனம் மீண்டும் சூடானை நோக்கி திரும்பிய சூழ்நிலையில்,  அதிபருக்கு எதிராக ராணுவம் செயல்பட்டு, 2019 ஏப்ரல் 11-ஆம் தேதி அல்-பஷீரை அதிகாரபூர்வமாக பதவியிலிருந்து அகற்றியது.
இதைத் தொடர்ந்து ராணுவ கவுன்சில் மற்றும் எதிர்க்கட்சிகள் இடையே அதிகாரப் பங்கீடு தொடர்பாக பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியது. ஆனால், அதில் இழுபறி நீடித்த நிலையில், படிப்படியாக ராணுவம் நாட்டை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது. அல்-பஷீரின் ஆட்சியைவிட ராணுவத்தின் ஆட்சி நாட்டை மோசமான நிலைக்கு கொண்டு சென்றது. 
புரட்சி வென்றது என்ற மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கக்கூட நேரமின்றி, ராணுவத்துக்கு எதிராகப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினர் அரசியல் கட்சியினரும் பொதுமக்களும். மீண்டும் அடக்குமுறை, போராட்டக்காரர்கள் கைது, கிளர்ச்சியாளர்கள் படுகொலை என சூடானின் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் ரத்தம் தோய்ந்த அத்தியாயங்கள் மீண்டும் மீண்டும் பதிவாயின. கடந்த டிசம்பரில் மக்கள் புரட்சி தொடங்கியதிலிருந்து இதுவரை பொதுமக்கள் 250 பேர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இதில், கடந்த ஜூனில் பலியானவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் 120.
இச்சூழ்நிலையில் ஆப்பிரிக்க ஒன்றியம் மற்றும் எத்தியோப்பியாவின் தலையீட்டில் ராணுவ கவுன்சிலுக்கும், எதிர்க்கட்சிகள் கூட்டணிக்கும் இடையே சமரச பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டு, ஆகஸ்ட் 17-ஆம் தேதி அதிகாரப் பங்கீடு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. அதன்படி, ஆட்சியை நடத்துவதற்கு ஓர் இடைக்கால நிர்வாகத்தை ஏற்படுத்த 11 உறுப்பினர்கள் கொண்ட குழு ஏற்படுத்தப்படும்; இந்தக் குழுவில் எதிர்க்கட்சிகள் கூட்டணியைச் சேர்ந்த 6 பேர், ராணுவ கவுன்சிலை சேர்ந்த 5 பேர் இடம்பெறுவர்; நாடாளுமன்றத்துக்கு அடுத்த தேர்தல் நடத்தப்படும் வரை இடைக்கால நிர்வாகத்துக்கு முதல் 21 மாதங்கள் ராணுவ மேஜரும், அடுத்த 18 மாதங்கள் எதிர்க்கட்சி கூட்டணியைச் சேர்ந்த பிரதிநிதியும் தலைமை வகிப்பார்கள்.
இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் சூடானில் 30 ஆண்டுகால சர்வாதிகார ஆட்சி முடிவுக்கு வந்துள்ளது. மீண்டும் மக்களாட்சியை நோக்கிய பயணத்தில் முதல் அடியை அந்த நாடு எடுத்து வைத்துள்ளதாக உலக நாடுகள் தெரிவித்துள்ளன. இருப்பினும் இதை முழு வெற்றியாக சூடான் மக்களால் ஏற்க இயலவில்லை. நாங்கள் புதிய சூடானை பெற்றுள்ளோம். இதுவரை இல்லாத கொண்டாட்டமான மனநிலை நிலவுகிறது. ஆனாலும், நாங்கள் பாதி வெற்றியைத்தான் பெற்றிருக்கிறோம். நாட்டின் அதிகாரம் முழுமையாக மக்களாட்சியின் வசம் எப்போது ஒப்படைக்கப்படுமோ அன்றைய தினத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறோம் என்பதுதான் தலைநகரில் குவிந்திருக்கும் லட்சக்கணக்கான மக்களின் கருத்து.
30 ஆண்டுகள் அசைக்க முடியாத சக்தியாக இருந்த அதிபர் அல்-பஷீரையே ஆட்டம்காணச் செய்தது அந்நாட்டின் மக்கள் சக்தி. ஆதலால், மக்கள் பிரதிநிதிகள் பங்கேற்கும் புதிய இடைக்கால நிர்வாகத்தில் தங்களது அதிகார வரம்புக்குள் ராணுவ கவுன்சில் செயல்படும் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.
மக்களாட்சியை மண்ணில் புதைத்து சர்வாதிகாரம் உருவாகலாம்; ஆனால், மக்கள் புரட்சியின் முன் அந்த சர்வாதிகாரம் நீடிக்காது என்பதுதான் உலகத்தின் சரித்திரம் சொல்லும் உண்மை. அந்த வகையில் சூடான் மக்கள் சொல்லும் செய்தி இதுதான், புரட்சி முடிந்து விடவில்லை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/22/முடியவில்லை-புரட்சி-3218451.html
3217864 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நீதிமான்கள் கவனிக்க... டி.எஸ்.ஆர்.வேங்கடரமணா DIN Wednesday, August 21, 2019 01:48 AM +0530 கடந்த ஆகஸ்ட் 1-ஆம் தேதி உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி மீது வழக்குப் பதிவு செய்ய உச்சநீதிமன்றம் அனுமதி என்கிற செய்தியைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நல்ல வேளையாக, அந்த நீதிபதி சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் பணியாற்றவில்லை என்பதில் அற்ப சந்தோஷம்.
நேர்மையற்ற முறையில் செயல்பட்ட குற்றச்சாட்டில் அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி மீது வழக்குப் பதிவு செய்ய சிபிஐ-க்கு உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் அனுமதி வழங்கியுள்ளார் என்று ஆரம்பித்த அந்தச் செய்தியில், உச்சநீதிமன்றம் தடை விதித்த நிலையிலும் அதை மீறி மாணவர் சேர்க்கை நடத்த ஒரு தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அனுமதியளித்த நீதிபதி எஸ்.என்.சுக்லா மீது முதல் நிலை விசாரணையில் குற்றச்சாட்டு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது; எனவே, அவர் பதவி விலகச் சொல்லி அறிவுறுத்தப்பட்டார்; அவர் மறுக்கவே அவர் தனது நீதிமன்றப் பணிகளைத் தொடரத் தடை விதிக்கப்பட்டது. சிபிஐ விசாரணையிலும் குற்றச்சாட்டு உறுதி செய்யப்படவே நீதிபதி எஸ்.என்.சுக்லா மீது உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் வழக்குப் பதிவு செய்ய அனுமதி அளித்துள்ளார் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 
இந்திய நீதித் துறை வரலாற்றில் முதல் முறையாக ஓர் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி மீது வழக்குப் பதிவு செய்ய அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. நீதி என்பது உண்மையின் வெளிப்பாடு; உண்மை என்பது  கடவுளாகக் காணப்படுகிறது. மனு நீதி, சுக்ர நீதி, விதுர நீதி, திருக்குறள் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற நூல்கள்  நீதியின் நடுநிலையைப் பறைசாற்றுகின்றன.
புறாவுக்குப் பாதுகாப்பளித்து தன்னைப் பருந்துக்கு இரையாக்கத் துணிந்த சிபி சக்கரவர்த்தியும், தேர்க் காலில் மகனை மரணிக்க முனைந்த மனுநீதிச் சோழனும் நீதியின் உச்சம். ஆங்கிலேயர்கள் வரும் வரை நம் நாட்டில் நீதி என்பது அரசனின் ஒரு வாழ்வியல் பண்பாக இருந்தது.
தான் வாங்கிய நிலத்தில் உழும்போது கிடைத்த புதையலை தன்னுடையது இல்லை என்று நிலத்தை வாங்கியவர் சொல்ல, கிடைத்த புதையல், தான் விற்ற நிலத்தில் கிடைத்ததால் தனக்குச் சொந்தமில்லை என்று என விற்றவர் கூறி வாழ்ந்த நாடு இது. 
தான் பிறப்பதற்கு முன்னே தந்தை கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற காட்டுக்குப் போன ராமனின் கதை இங்கே இதிகாசமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. மரியாதை ராமன் கதைகளும், தெனாலி ராமன் கதைகளும், விக்கிரமாதித்தன் கதைகளும், பஞ்சதந்திரக் கதைகளும் வெறும் பொழுதுபோக்கு வாசிப்புக் கதைகள் அல்ல; ஆழ்ந்த நீதியின் தத்துவங்கள் அடங்கியவை.
இறைவனின் பிரதிநிதியாக மன்னன் பார்க்கப்பட்ட காலங்களில் அவனே நீதிதேவனின் பிரதிநிதியாகப் பார்க்கப்பட்டான். தனது நீதி தவறாகி விட்டது என்று தெரிந்தவுடன் யானோ அரசன் யானே கள்வன் என பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியன் உயிர்விட்டது பெரிதல்ல; அந்தக் கணமே கணவனுடன் உயிர்விட்ட கோப்பெருந்தேவி வாழ்ந்த மண் இது. 
இன்றைக்கு நாம் அறியும் நீதித் துறைக்கு ஆங்கிலேயர்கள் கால்கோளிட்டனர். முதன்முதலில் சென்னை, கொல்கத்தா, மும்பையில் அதாலத் நீதிமன்றங்களை ஆங்கிலேயர்கள் நிறுவினர். வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் காலத்தில்தான் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் திவானி அதாலத் நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டன.
1862-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15-ஆம் நாள் சென்னையில் உயர்நீதிமன்றம் நிறுவப்பட்டது. இதற்கு 26.06.1862-இல் விக்டோரியா மகாராணி வழங்கிய சாசனம்தான் அடிப்படை. கடந்த 24.07.2004-இல்  மதுரையில் சென்னை உயர்நீதிமன்றக் கிளை தொடங்கப்பட்டது. 
உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை 1988-இல் 18-ஆக இருந்தது. பின்னர் 30-ஆக உயர்த்தப்பட்டது. இதை தற்போது 33-ஆக உயர்த்த நாடாளுமன்றத்தில் அண்மையில் மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. தற்போது 58-ஆக இருக்கும் சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை உயர்த்துவதற்கு ஒரு கருத்துரு உள்ளது. நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை உயருகிறது என்பதையும் நாம் பார்க்க வேண்டும்.
இந்திய நீதித் துறையில் 30 சதவீதம் லஞ்சம் என்ற உண்மையை உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ஒருவர் அண்மையில் உரக்கச் சொன்னார். முறை தவறி நடக்கும் நீதிபதிகளின் பிரச்னை நீறுபூத்த  நெருப்பாக நீண்டநாள்களாகவே புகைந்து கொண்டிருக்கிறது. உச்ச, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு அரசியல் சட்டப்படியான பாதுகாப்பு உள்ளது. கீழமை நீதிமன்றங்களின் நீதிபதிகளைப் பாதுகாக்க நீதிபதிகள் பாதுகாப்புச் சட்டம் உள்ளது. உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளை இந்திய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் பாதுகாக்கிறது. பதவியேற்ற இரண்டு ஆண்டுகளில் ஒருவருடைய பதவி நிரந்தரம் செய்யப்படுகிறது.
இதுவரை, சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவருக்கு மட்டும்தான் அதனுடைய 150-ஆம் ஆண்டுகால வரலாற்றில் பதவி உறுதி செய்யப்படவில்லை. சென்னையில் இருந்து உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்ற நீதிபதி ஒருவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம் நடந்து தேவையான வாக்குரைகள் இல்லாததால் தப்பினார். கொல்கத்தா நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர் பதவி விலக மறுத்து நாடாளுமன்ற விசாரணை வரை வந்து பதவியை ராஜிநாமா செய்தார். 
உச்சநீதிமன்ற உத்தரவை மதிக்காத சென்னை நீதிபதி கர்ணன் சிறை சென்றது 156 ஆண்டுகால இந்திய நீதித் துறை வரலாற்றின் கரும்புள்ளி. லஞ்சப் புகாரில் சிக்கும் நீதிபதிகளை இடமாற்றம் செய்தால் மட்டும் பிரச்னை தீருமா? ஒரு பெண் நீதிபதிக்கு அனுப்பப்பட்ட லஞ்சம், சண்டிகரில் அதே பெயருடைய மற்றொரு நீதிபதிக்குத் தவறாகச் செல்ல அவர் போலீஸை அழைக்க நாடே சிரித்தது.
உண்மையா, பொய்யா என்பது அல்ல பிரச்னை; உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் மற்றும் வழக்குரைஞர்கள் மீது பாலியல் குற்றச்சாட்டு எழுப்பப்படும்போது உச்சநீதிமன்றம் அமைத்த விசாகா கமிட்டி, நீதிபதிகளையும் வழக்குரைஞர்களையும் தவிர அனைவரையும் விசாரிப்பது ஒரு நகை முரண்.
நீதித் துறையின் வெளிப்படைத்தன்மை குறித்து நீண்ட காலமாக பேசப்பட்டு வருகிறது. அதிலும் குறிப்பாக, நீதிபதிகள் நியமனம் குறித்தும், உயர்நீதிமன்ற, உச்சநீதிமன்ற நீதி நிர்வாகம் குறித்தும் பல்வேறு தருணங்களில் பல விமர்சனங்கள் எழுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. 2018 ஜனவரி மாதம் உச்சநீதிமன்றத்தில் நான்கு மூத்த நீதிபதிகள் மரபை மீறி பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்ததைத் தொடர்ந்து நீதித் துறையில் புரையோடிப்  போயிருக்கும் பிரச்னைகள் மக்கள் மன்றத்துக்கு வந்தன.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தலைமையில் வருங்காலத் தலைமை நீதிபதிகள் நீதிபதி எஸ்.வி.ரமணா, நீதிபதி சந்திரசூட், நீதிபதி சஞ்சீவ் கன்னா மற்றும் நீதிபதி தீபக் குப்தா அடங்கிய ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு, கடந்த ஏப்ரல் மாதம் எடுத்த முடிவு, நீதித் துறையின் வெளிப்படைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தும் முயற்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போட்டிருக்கிறது.
தேர்தலில் நிற்பவர்கள் தங்களது குற்றப் பின்னணியையும் சொத்து விவரங்களையும் வெளியிட வேண்டும் என்று வற்புறுத்தும் நீதித் துறை, நீதித் துறையின் சுதந்திரம் என்கிற பெயரில் நீதிபதிகளின் நியமனங்கள் குறித்தும் அவர்களது சொத்து விவரங்கள் குறித்தும் முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மைக்கு அனுமதிக்காமல் இருப்பது நகை முரண். அதிக அளவு வெளிப்படைத்தன்மை நீதித் துறையின் சுதந்திரமான செயல்பாட்டை பாதிக்கும் என்கிற அவர்களது வாதம் ஏற்புடையதல்ல.
சமகால இந்திய வரலாற்றில் நீதித் துறை ஆற்றிய பங்கு அளப்பரியது. அதற்காக, நீதித் துறையும் தவறுகளைப் பார்த்து கண்மூடிக் கொள்ளத்தான் வேண்டுமா? சம நீதி, சமத்துவம் என அரசியல் சாசன சட்டப் பிரிவுகள் 14, 16, 21-இல் உயர், உச்சநீதிமன்றங்கள் வழங்கிய தீர்ப்புகள் எண்ணில் அடங்காது.  லஞ்சத் தடை சட்டத்தின் கீழ் விசாரணை நடத்தி தண்டிப்பவர்களே, அந்தத் தவறைச் செய்தால் யாருக்குத் தலைகுனிவு? சட்டம் தெரியாது என சாமானியர்கள் தப்பிக்க முடியாது எனத் தண்டிக்கும் நீதிபதிகளே தவறு செய்தால் அது என்ன நியாயம்?
கீழமை நீதிமன்றப் பணியாளர் பதவிகள் விற்கப்படுவதாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்திருக்கின்றன. நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் காலதாமதமாவது ஒருபுறம் இருக்க, வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பை அடித்து உடனே கொடுக்கத் தேவையான தட்டெழுத்தர்கள்கூட இல்லை என்றால், இந்த நாட்டில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் ஒழிந்து விட்டதா? 
நான் தமிழகத்தின் எட்டாவது சட்டப் பேரவையில் உறுப்பினராக இருந்தபோது, எதிர்க்கட்சி தலைவர் உ. சுப்பிரமணியத்தின் வழிகாட்டுதலின் பெயரில் எஸ்டிமேட் கமிட்டி உறுப்பினரானேன். அன்றைய காலகட்டத்தில் அனைத்து மாவட்ட நீதிமன்றங்களுக்கும் தரமில்லாத, தகுதியல்லாத போட்டாகாப்பி மெஷின்கள் வாங்கி லட்சக்கணக்கில் பணம் வீணடிக்கப்பட்டது. அன்றைய தேதியில் நீதிமன்றங்களில் பழைமையான தட்டச்சு இயந்திரங்கள் அடிப்பதற்கு நபர் இல்லாமலும், வெற்றி பெற்ற வழக்குகளுக்கு நகல் பெற முடியாமலும் காலதாமதம் ஏற்பட்டபோது கீழமை நீதிமன்றங்களின் செயல்பாடுகளை மேம்படுத்த (தீர்ப்பின் செயல்பாடு அல்ல) நான் சொன்ன ஆலோசனைகளை அந்தக் குழு ஏற்றது. 
நீதித் துறையில் ஏற்படும் தவறுகளுக்கு நீதிமன்றப் பணியாளர்கள், வழக்குரைஞர்கள் எனத் தொடர் காரணங்கள் சொன்னாலும் இதில் நீதிபதிகளின் பங்கும் அளப்பரியது.
நீதிமன்றங்களும் அதன் அச்சாணியான நீதிபதிகளும் இந்திய ஜனநாயகத்தின் முக்கிய அங்கங்கள்; அதிகாரிகள், அரசு, அரசியல்வாதிகளிடம் இருந்து மக்களைப் பாதுகாக்கும் பணி நீதிபதிகளிடம் உள்ளது. எந்தத் துறை தவறினாலும், நேர்மையைத் தொலைத்தாலும் அதைக் காத்து மீட்டெடுக்கும் பொறுப்பு நீதித் துறைக்கு உள்ளது. ஒரு நாட்டை போர்வீரர்களால் மட்டும் காப்பாற்றிவிட முடியாது. நீதிபதிகளும் சந்தேகத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும்.
நீதித்துறை அழிந்தால் அது தேசத்தின் மரணமாக முடியும். பைபிள் சொல்வதைக் கேளுங்கள்: நீ ஒருவரைப் பார்த்து குற்றஞ்சாட்டி விரல் நீட்டினால் உன்னைப் பார்த்து மூன்று விரல்கள் உள்ளன. நீதிமான்கள் கவனிக்க...
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோயின் துணிவான முடிவைப் பாராட்ட வேண்டும். நீதிபதியாகவே இருந்தாலும் குற்றம் குற்றமே...!
கட்டுரையாளர்:
மூத்த வழக்குரைஞர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/21/நீதிமான்கள்-கவனிக்க-3217864.html
3217027 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழ்நாட்டில் ஏன் தமிழ் இல்லை? ஜெயபாஸ்கரன் DIN Tuesday, August 20, 2019 09:57 AM +0530 அண்மையில் அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் 10-ஆம் உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு, வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் 32-ஆம் ஆண்டுத் தமிழ் விழா, சிகாகோ தமிழ்ச் சங்கத்தின் வெள்ளிவிழா ஆகிய மூன்று வகையான தமிழ்ப் பெருவிழாக்கள் பெரும் பொருட்செலவில் கோலாகலமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்டுள்ளன. அடுத்து நடத்தப்பட வேண்டிய 11-ஆம் உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு தமிழ்நாட்டில் சிதம்பரம் நகரில் நடத்தப்பட வேண்டுமென அங்கே முடிவெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மேலும், வரும் செப்டம்பர் 21, 22 ஆகிய நாள்களில் கம்போடியாவில் உலகத் தமிழ்க் கவிஞர்கள் மாநாடு, அக்டோபர் 5-ஆம் நாள் சுவிட்சர்லாந்தில் சர்வதேசக் கம்பன் மாநாடு, அதற்கடுத்து ஆஸ்திரேலியாவில் சிலம்ப விளையாட்டு விழா, அதற்குப்பிறகு வளைகுடா நாடுகளில் பல்வேறு வகையான தமிழ் விழாக்கள் என்றெல்லாம் உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் அடுத்தடுத்து தமிழ் மொழி சார்ந்த விழாக்களை நடத்த ஆங்காங்கே உள்ள தமிழ் அமைப்புகளைச்  சார்ந்த நிர்வாகிகள் மிகத் தீவிரமாக முனைந்துள்ளனர். இப்போதுதான் என்றில்லாமல் எப்போதும் போலவே இது போன்ற விழாக்கள் உலக அளவிலும், இந்திய அளவிலும் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

உலகில் மொத்தமுள்ள 195 நாடுகளில், 136 நாடுகளில் வாழுகின்ற தமிழர்கள், தாங்கள் வாழுகின்ற நாடுகளில் தமிழ்ச்  சங்கங்களைத் தோற்றுவித்து, அவற்றின் வாயிலாகத் தமிழ் சார்ந்த விழாக்களையும் நிகழ்ச்சிகளையும் நடத்தித் தங்களுக்கும் தங்களது தாய்மொழியான தமிழுக்கும் உள்ள மரபுறவை உயிர்ப்போடு தக்கவைத்துக் கொள்கின்றனர். புலம் பெயர்ந்து வாழுகின்ற கோடிக்கணக்கான நமது தமிழர்களின் இதுபோன்ற செயல்பாடுகள் அவசியமானதும், தவிர்க்க முடியாததும், தமிழ் இனம்,மொழி என்னும் அடையாளச் சிறப்புகளை அவர்களுக்குச் சேர்க்கக்கூடியதும் ஆகும்.

தமிழ் மொழியின் தாயகமான தமிழ்நாட்டிலும் நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் அமைப்புகள் கடந்த அரை நூற்றாண்டுக் காலத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியுள்ளன, இன்றளவும் தொடர்ந்து நடத்திக் கொண்டும் இருக்கின்றன. நமது தமிழறிஞர்களும், பல்வேறு வகையான சொற்பொழிவாளர்களும், வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் தமிழ்நாட்டிற்குள் மட்டுமின்றி உலக அளவில் பல்வேறு நாடுகளுக்குப் பயணித்தும் தமிழ்ப் பணியாற்றி வருகின்றனர்.

மேலும் தமிழ் மொழி, தமிழர் வரலாறு தொடர்பான அரிய ஆய்வு நூல்கள் நூற்றுக்கணக்கில் வெளியிடப்படுகின்றன. அவ்வகையான நூல்கள் தருகின்ற அறிவார்ந்த பயன்களை மறுக்க முடியாது. அதுபோலவே மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விதவிதமான தமிழ் விழாக்கள், நமது தொன்மையான மரபின் மேன்மைகளை நினைவூட்டுகின்ற வகையில் அமைந்து, பார்வையாளர்களின் தமிழுணர்வுக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன என்பதையும் மறக்க முடியாது.

அதே வேளையில், அதுபோன்ற விழாக்களின் கண்கூசும் வெளிச்சங்களுக்குப் பின்னால் மண்டியிருக்கின்ற பேரிருளில், தமிழ் மொழிக்கான பல உண்மையான தேவைகள் கேட்பாரின்றிக் கிடக்கின்றன என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உலக மொழிகளின் பட்டியலில் தன்னிகரற்று விளங்குகின்ற நமது தமிழ் மொழியானது தமிழர்களாகிய நம்மிடம் தனக்காக விதவிதமான விழாக்களைக் கோருகின்றதா அல்லது இந்த பூமிப் பெருவெளியில் தனக்கானதொரு தாயகத்தையும், அந்தத் தாயகத்தில் தனக்கெனவொரு நிலையான வாழ்க்கையையும் கோருகின்றதா என்னும் இருபெரும் கேள்விகள் இன்று நம்முன் நிற்கின்றன. ஏனெனில், மொழி சார்ந்து நடத்தப்படுகின்ற விழாக்களின் வெற்றியானது, மொழியின் வெற்றியாக மாறுவதில்லை, மாற்றப்படுவதுமில்லை என்பதே நமது 50 ஆண்டுக்காலத் தமிழ்நாட்டின் மொழி வரலாறாக இருக்கிறது. 

மொழி விழாக்களின் நோக்கம் மொழிக்கு நேர்ந்திருக்கின்ற ஆபத்துகளை உணர்ந்து பேசுவதற்காக அல்ல என்கிற எழுதப்படாத ஒரு மெளன விதியை பல விழா அமைப்புகள் கடைப்பிடிக்கின்றன. எனவேதான் மொழியின் வளர்ச்சிக்கும் வாழ்வுக்குமான குறைந்தபட்சத் தீர்மானங்கள், பல பெருந்தமிழ் மாநாடுகளில்கூட நிறைவேற்றப்படுவதில்லை. முப்பெரும் விழா என்றால் கூட்டமாகக் கூடுவது, கொண்டாடுவது, கலைந்து செல்வது என்றே நாமும் முப்பொருள் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

நமது தமிழ் மொழியானது அதன் தாயகமான இந்தத் தமிழகத்தில் நிர்வாக, நீதிமன்ற, வணிக, வழிபாட்டு மொழியாக, மிகவும் குறிப்பாகக் கோடிக்கணக்கான வளரிளம் பருவத்துப் பள்ளிப் பிள்ளைகளின் கல்வி மொழியாக விளங்க வேண்டும். தமிழ் மொழியைப் பயிற்று மொழியாகக் கொண்டு இயங்குகின்ற பல்லாயிரக்கணக்கான அரசுப் பள்ளிகளைப் பாதுகாக்கவும் அவற்றுக்குச் செறிவூட்டவும் வேண்டும் என்பன போன்ற எத்தகைய மொழியியல் கோட்பாடுகளையும் அழுத்தந்திருத்தமாக வலியுறுத்தாமல், தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சிக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையூறுகளாக இருக்கின்ற எந்தவொரு சிக்கலின் மீதும் கைவைக்க விரும்பாமல், மொழியைச் சுவைபடப் பாராட்டிப் பேசிப் பார்வையாளர்களிடையே பொழுதுபோக்கு மனோபாவத்தை வளர்த்தெடுக்கின்ற ஒரு கலாசாரம் நிகழ்காலத் தமிழுலகில் வேகமாகப் பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்தக் கலாசாரம் தமிழகத்திலிருந்து உலகம் முழுவதும் வாழுகின்ற தமிழர்களிடையே வேகவேகமாகப் பரவிக் கொண்டும் இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் காட்சி ஊடகங்கள் இத்தகைய பொழுதுபோக்குக் கலாசாரத்துக்குப் பெருந்துணை புரிகின்றன. 
சென்னைக்கும் ஜெர்மனிக்கும் பறக்கின்ற லூப்தான்சாவுக்கும், மலேசியா போன்ற வேற்று நாட்டு விமானங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கின்ற வரவேற்பு மற்றும் அறிவிப்புத் தமிழை, தமிழ்நாட்டுக்குள் பறக்கின்ற விமானங்களுக்கும் சாத்தியப்படுத்த வேண்டும் என்கிற ஒரு சாதாரணச் செயல்பாட்டில்கூட இன்றுவரை நம்மால் வெற்றியடைய முடியவில்லை. எந்தவொரு மொழி மாநாட்டிலும் இது குறித்துக் கண்டனங்களோ அல்லது அறப்போராட்ட அறிவிப்புகளோ வெளியிடப்பட்டு அவை அரசுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும்  தெரியவில்லை. தமிழ்நாட்டிற்குள் பறக்கின்ற விமானங்களில், தமிழில் அறிவிப்பு செய்கின்ற விமானங்களில் மட்டும்தான் பயணிப்போம் என்று அடிக்கடி பறக்கின்ற தமிழ் அறிஞர்களும், பிற தமிழ் உணர்வாளர்களும், தமிழ் மக்களும் என்றைக்காவது ஒருநாள் முடிவெடுப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கை மட்டுமே இப்போதைக்கு நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கிறது.
 ஒரு சில மாணவர்கள்கூட சேராத அரசுப் பள்ளிகள் நூலகங்களாக மாற்றப்படும். அது போன்ற பள்ளிகளின் ஆசிரியர்கள் அங்கேயே நூலகர்களாகச் செயல்படுவார்கள் என்கிற தமிழக அரசின் அறிவிப்பானது வெறும் அறிவிப்பல்ல! அது தமிழ்வழிக் கல்வி முறையின் மீது விழுந்திருக்கின்ற பேரிடி என்பது யாராலும் உணரப்படவில்லை.
இந்நிலையில் படகர் இனமொழியைக் காப்பாற்றுவதற்காக யுனெஸ்கோவிடம் நிதி கோருகிறது நமது தமிழக அரசு. ஒரு மலைமொழியின் மீதான இத்தகைய வினோதமான அக்கறைக்குப் பின்னால் நமது மாநில மொழியான தமிழ்மொழி பரிதாபமாக மரணப் படுக்கையில் படுத்துக் கிடப்பதை யாரும் கவனிக்கத் தயாராக இல்லை.
உலக அளவில் தற்போது பயன்பாட்டில் உள்ளதாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ள 7,105 மொழிகளில் ஆங்கில, சீன, ரஷிய, ஸ்பானிஷ், ஹிந்தி, தமிழ் உள்ளிட்ட வெறும் 13 மொழிகள்தான் ஏறக்குறைய 10 கோடிக்கும் மேற்பட்ட மக்களால் பேசப்பட்டு வருகின்ற வெகுமக்கள் மொழிகளாக விளங்குகின்றன. இந்த 13 மொழிகளில் நமது தமிழ் மொழி ஒன்றைத் தவிர மற்ற 12 மொழிகளும் அதனதன் நாட்டின் அனைத்துக் களங்களிலும் பெற்றிருக்கின்ற சிறப்பிலும், செல்வாக்கிலும், வளர்ச்சியிலும், பயன்பாட்டு முறைகளிலும் வெறும் 10 விழுக்காடு அளவைக்கூட நமது தமிழ்மொழி இன்றுவரை பெறவில்லை.
ஆனால், மேற்குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 12 மொழிகளைக் காட்டிலும் மாநாடுகள், முப்பெரும் விழாக்கள், ஆய்வரங்குகள், பட்டிமன்றங்கள், தனிச் சொற்பொழிவுகள், கவியரங்குகள், நூல் வெளியீட்டு விழாக்கள், கலை நிகழ்ச்சிகள், பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகளுக்குத் தமிழ்ப் பெயர்களைச் சூட்டுதல் போன்றவை நமது தமிழ் மொழியில்தான் மிக மிக அதிக அளவில் களைகட்டுகின்றன என்பது ஒரு துயர்முரண் அன்றி வேறென்ன?
காமராஜரின் ஆட்சிக்காலம் வரைக்கும் பல லட்சக்கணக்கான பிள்ளைகளின் கல்வி மொழியாக வகுப்பறைகளில் இருந்த தமிழை, பின்னர் படிப்படியாக விழா மேடைகளுக்கு ஏற்றிப் புகழ்ந்துரைத்த முன்னிரவுகளில்தான் நமது தமிழ் தனது மற்ற நிலைகளில் இருந்து வேக வேகமாக கீழே இறங்கத் தொடங்கியது. 
இதுவரை உலகின் பல்வேறு இடங்களில் 10 உலகத் தமிழ்  மாநாடுகள், இடையே மிகப்பெரியதொரு செம்மொழி மாநாடு போன்றவையெல்லாம் முடிந்து 11-ஆம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டை நோக்கி நாம் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறோம். இன்னொரு பக்கத்தில் தமிழைப் பயிற்றுமொழியாகக் கொண்டு இயங்குகின்ற ஆயிரக்கணக்கான அரசுப் பள்ளிகளின் மரண ஓலம், நமது தமிழ் விழாக்களின் மங்கள இசையில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் எங்கும் எதிலும் தமிழ் இல்லை. தமிழர்களும் தமிழர்களாக இல்லை.
அறிவியல் மொழியான தமிழ் மொழியை, உலகிலேயே அதிக அளவில் அறம் உரைக்கின்ற மொழியாக மட்டுமே உயர்த்திப் பிடித்துப் பெருமைபேசி அது கல்வி, நீதி, நிர்வாகம், வணிகம் உள்ளிட்ட எதையும் உரைக்கிற மொழியாகிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ளப்படுகின்ற அவலத்தை இனியேனும் தமிழுலகம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தமிழில் என்ன இல்லை என்பதல்ல, தமிழ்நாட்டில் ஏன் தமிழ் இல்லை என்பதே இன்றைய தமிழர்கள் கேட்க வேண்டிய கேள்வி.

கட்டுரையாளர் 
கவிஞர்
 

]]>
https://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2019/8/20/w600X390/tamil.gif https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/20/தமிழ்நாட்டில்-ஏன்-தமிழ்-இல்லை-3217027.html
3217026 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கல்லில் வாழ்வியல் கண்ட தமிழர்கள்! முனைவர் அருணன் கபிலன் DIN Tuesday, August 20, 2019 01:52 AM +0530 ஆயகலைகள் அறுபத்து நான்கு என்பது வழக்கு. இந்தக் கலைகள் நிறைந்து விளங்குவதே கோயிலின் அம்சமாகும். பல கலைகளும் நிறைந்திருக்கும் கோயிலில் எந்தக் கலை முந்தியிருக்கிறது? எல்லாக் கலைகளுமே இறைத்தன்மையின் வெளிப்பாடுதான் என்றாலும், பக்திக்கும் வழிபாட்டிற்குமுரிய அடையாளமாக விளங்குவது சிற்பக் கலைதானே.
நடுகல்லிலிருந்து தொடங்கிய உருவ வழிபாடு பிற்காலங்களில் கோயில் திருவுரு வழிபாடாக மாற, அங்கே கடவுள் கல்லில் இருந்து எழும் சிற்பக் கலையாகக் காட்சியானார்.
தமிழகம் முழுவதும் கற்கோட்டங்கள் நிறைந்திருப்பதும் தமிழர்கள் உலகெங்கும் தாம்சென்ற தேசங்களிலெல்லாம் கடவுள்களைக் கற்சிலையாகவே தோற்றுவித்ததும் எதன் அடிப்படையில்? ஓவியம் இருந்தது.  மண்ணிலிருந்து, மரம் தொடங்கிக் கல் கடந்து  உலோகப் பயன்பாட்டில் ஐம்பொன் சிலைகள்கூட வந்துவிட்டன. ஆனபோதும் எவ்வித மாற்றமுமின்றி இன்றுவரை கல்லையே நாம் கடவுளாகக் கருதி வழிபடுவதன் நோக்கமென்ன?
கோயிலின் விமானம், கோயில் கதவுகள், ஏன் வாயில் படிகளில்கூடப் பொன் இழைகிறது. உற்சவ மூர்த்திகளும் ஐம்பொன்னுருக்களாகவே பொலிகின்றனர். ஆனால், மூலவர் கற்சிலையாகவே நிற்பதன் மர்மம் என்ன? சிற்பக் கலைக்குக் கிடைத்த சிறப்பு அது. கல்லுக்கும் மரத்துக்கும் கிடைத்தபெருமதிப்பு அது. காரணம் என்ன?  
அதற்கான விடையில் தமிழர்தம் வாழ்வியற் பொருண்மை  அடங்கியிருக்கிறது. கல்லிலே கலைவண்ணத்தை மட்டுமன்றி, வாழ்வியலின் வண்ணத்தையும் கண்டு காட்டியவர்கள் தமிழர்கள்.
சிற்பம் என்பது ஒரு முப்பரிமாணக் கலை. முரண்பட்ட ஓர் உருவத்திலிருந்து நெறிப்பட்ட ஓர் உருவத்தைக் கொடுப்பது.
கல்லும் உலோகமும் செங்கலும் மரமும்
மண்ணும் சுதையும் தந்தமும் வண்ணமும்
கண்ட சருக்கரையும் மெழுகும் என்றிவை
பத்தே சிற்பத் தொழிற்கு உறுப்பாவன
என்று திவாகர நிகண்டு சிற்பத்திற்கு உதவும் பொருள்களைப் பேசுகிறது.
சிற்பங்களைச் செய்யக் கற்களும், உலோகங்களும், மரமும் மண்ணும்கூடப் பயன்படுகின்றன. என்றாலும்  கல், மரம் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தும்போது மட்டும் சிற்பங்கள் உயர்ந்த இடத்தை அடைகின்றன.
ஏனைய கலைகளில் படைப்பவன்-தானே தனது படைப்பை- அதாவது வேண்டியதை உருவாக்குகிறான். ஆனால், சிற்பி வேண்டாததை நீக்குகிறான். ஏனைய கலைகள் ஆக்கத்தில் தோன்றும்போது சிற்பக் கலை மட்டும் நீக்குதலிலும் நீங்குதலிலும் தோன்றுகிறது. 
உண்மையில் கல்லை மட்டுமே சிற்பி செதுக்குகிறான். சிற்பத்தை அவன் ஒருபோதும் தொடுவதேயில்லை. சிற்பம் தானாகவே வெளிப்பட்டு விடுகிறது. ஒரு பூரணத்தில் வேண்டாததை நீக்கி விட்டால் அது பரிபூரணம் ஆகிவிடுகிறது.
இலக்கணத்தின்படி பார்த்தால் கல் எனில் அவர் கல்லார் (கல்லாகவே இருப்பவர்) என்றும், கல் மாறி புதுச்சொல் ஏற்கும்போது கற்றார் (கல்லாமை நீங்கியவர்) என்றும் மாறுவதும் வியப்பல்லவோ.
ஆன்மாவை லயப்படுத்த ஆலயத்துக்கு வரும் பக்தனுக்குக் கடவுளாய் நிற்கிற கல் உணர்த்தும் பாடம் என்ன? நம்மில் வேண்டாததை நீக்கு என்பதுதானே. நான் அப்படி நீக்கியதால்தான்- (நான் நீங்கியதால்தான்) கல்லாக இருந்த நான் கடவுளாகியிருக்கிறேன் எனக் காட்டும் திருக்காட்சிதானே தெய்வ தரிசனம். நாம் கற்பூரத்தைத் தொட்டுக் கும்பிட்டுக் கொள்வது இந்தத் தரிசனத்தைக் கண்டு கொண்ட மகிழ்ச்சியினால்தானே.
எது மனிதனை மனிதனாக ஆக்குகிறதோ, ஆக்குவதற்கு உதவுகிறதோ அதைக் கலை என்றும், அந்தக் கலையினும் உயர்ந்து மனிதனைத் தெய்வமாக மாற்றக் கூடிய பெருமை உள்ளதோ அதை வழிபாடு எனவும் அமைத்துக் கொண்ட தமிழரின் வாழ்வியல் முறை அடிப்படை, பற்றுகளிலிருந்து நீங்குவதே. அல்லவை தேய அறம் பெருகும் அல்லாதவற்றை நீக்கினாலே நல்லவை தானே வந்து சேர்ந்து விடுகிறது என்று நீக்கத்தையே அறத்திற்கான முதலாகக்  குறிப்பிடுகிறார் திருவள்ளுவர்.  நல்லது செய்தல் ஆற்றீராயினும் அல்லது செய்தல் ஓம்புமின் என்று முன்மொழிகிறது சங்க இலக்கியம்.
பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்துவர் என்பது நீங்குவதையே குறிக்கிறது. நீந்துதல்  கடத்தல்தானே. இறைவன் அடியைச் சேருவதற்கு இடைப்பட்ட பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடப்பதுதானே வாழ்க்கை. இந்தப் புரிதல் இல்லாதவர்கள், தான் கல்லாய் இருக்கிறோம் என்று உணராமல், காலங்காலமாக இருக்கிறோம்-இருப்போம்என்னும் நினைவில் கருங்கல்லைப் போன்று இருந்து அழுக்கையே சுமக்கிறார்கள். அவர்கள் சிலையாவதும் இல்லை. தனக்குள் இருக்கும் கடவுளையும் உயிர்ப்பிக்க விடுவதில்லை.
ஆக, கல்லிலே கலை வண்ணத்தை மட்டுமல்ல, கடவுள் தரிசனத்தையும் தமிழர்கள் கண்டதன்/காட்டியதன் ரகசியமும் இதுதான்.  
இன்னும் ஆழ்ந்து சிந்தித்தால் கல்லிலிருந்து புறப்படுகிறது தமிழ்க் கல்வியே. கல்லுதல் என்பதே வேண்டாததை நீக்குதலாம். வேண்டாதவற்றைத் தோண்டி வெளியே எடுத்தால் வேண்டியது கிடைத்து விடுகிறது. தொட்டனைத்து ஊறும் மணற்கேணி தெரிகிறதா?  கசடற என்று அறுத்துச் சொல்கிறார் திருவள்ளுவர். அதையும் இளமையில் கல் என்று முன்னிறுத்திவிடுகிறார் ஒளவைப் பெருமாட்டி.
எங்கு சுற்றினும் கல்லினுள் வந்து விடுகிறது வாழ்க்கை. கலையாகவும், உருவமாகவும், கடவுளாகவும் விளங்குவதை உணர்ந்துகொள்ள முடியாதாரைக்  கல்லார் என நீக்கி விடுகிறார் திருவள்ளுவர்.
கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்
என்று வியப்பு மேலிடக் கேட்கும் கேள்வியின் பின்னே வாலறிவனின் நற்றாள் கல்லாகவேதானே காட்சி தருகின்றது.
கல்லாய்ப் போக என்று முனிவர்கள் சபிப்பதன் உள்ளர்த்தம் இப்போது புரிகிறது. மீண்டெழுதலின் ரகசியம் போலும் அது. பெற்ற மனம் பித்தாக விளங்கும்போது, பிள்ளை மனம் கல்லாகவே இருக்கிறது. இது பெற்றவளுக்கும் பிள்ளைக்கும் இடையில் நிகழும் வாழ்க்கைப் புரிதல். பெற்றவள் என்பது கடவுளையும், கல் என்பது ஆன்மாவையும் குறிக்கும். பெற்றவள் பிள்ளைகளைப் பேதப்படுத்த மாட்டாள் என்பதன் விரிவுதான் கல்லார்க்கும் கற்றவர்க்கும் களிப்பருளும் களிப்பே என்பது வள்ளலார்  கூறும் வாழ்வியல் கூற்று. 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/20/கல்லில்-வாழ்வியல்-கண்ட-தமிழர்கள்-3217026.html
3216405 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அதிகரிக்கும் குழந்தைத் திருமணங்கள்... ஐவி.நாகராஜன் DIN Monday, August 19, 2019 03:26 AM +0530
நமது நாட்டில் திருமண வயது நிரம்பாத சிறுவர், சிறுமிகளுக்கு திருமணம் செய்து வைக்கும் கலாசாரம் பெரும் சாபக்கேடாக உள்ளது. சிறு வயது திருமணம் என்பது மாநிலத்துக்கு மாநிலம் மாறுபடுகிறது. உலகில் நடைபெறும் திருமணங்களில், மூன்றில் ஒரு பங்கு குழந்தைத் திருமணமாகும் என்று யுனிசெஃப் நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது. நம் நாட்டில் சிறுவர் திருமணத்தைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காக மாநில அரசுகள் மூலம் குழந்தை திருமணங்களால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

குழந்தைத் திருமணத்துக்கு முக்கிய காரணமாக கூறப்படுவது என்னவெனில், வறுமை, போதிய கல்வியறிவு இல்லாமை, பெண் குழந்தைகளை குடும்ப சுமையாகக் கருதுவது போன்றவைதான். இளவயது திருமணங்களைத் தவிர்க்க பல்வேறு சலுகைகளை அரசு வழங்கி வருகிறது. தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை சேலம், கிருஷ்ணகிரி, தருமபுரி, திருவண்ணாமலை, வேலூர் போன்ற மாவட்டங்களில் குழந்தைத் திருமணங்கள் அதிகளவில் நடைபெறுகின்றன. திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தைப் பொருத்தவரை திருவண்ணாமலை, செங்கம், தண்டராம்பட்டு, கலசப்பாக்கம், போளூர், செய்யாறு, வந்தவாசி, ஆரணி ஆகிய பகுதிகளில்தான் அதிகளவில் குழந்தைத் திருமணங்கள் நடைபெறுகின்றன.

குழந்தைத் திருமணங்கள் எங்கு நடைபெற்றாலும், அந்த இடத்துக்கு சமூகநலத் துறை அதிகாரிகள் விரைந்து சென்று பெற்றோர்களுக்கு அறிவுரைகள் கூறி, குழந்தைத் திருமணத்தை தடுத்து நிறுத்தி வருகின்றனர். கடந்த 5 ஆண்டுகளில் மட்டும் 468 குழந்தைத் திருமணங்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. சமூகநலத் துறை, குழந்தைகள் பாதுகாப்பு மையம், மாவட்ட சட்டப் பணிகள் ஆணைக் குழு ஆகியவை இணைந்து குழந்தைத் திருமணத்தை தடுத்து நிறுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளன. என்னதான் அதிகாரிகள் பெற்றோரிடம் அறிவுரைகள் கூறினாலும், திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் எங்காவது ஒரு கிராமத்தில் இன்னமும் குழந்தைத் திருமணங்கள் நடைபெற்றுக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

குழந்தைத் திருமணத்தைத் தடுக்க வேண்டுமெனில் மக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். அதேபோல் பள்ளிகளிலும் இதுகுறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். உரிய வயதை அடைந்தவுடன்தான் (21 வயது) திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்து குழந்தைகளுக்கு விளக்க வேண்டும். தங்களது பெண் குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே திருமணம் செய்துவைக்கும் பெற்றோருக்கு கவுன்சலிங் வைக்க வேண்டும்.

அனைவரும் முழு ஒத்துழைப்பு தந்தால் மட்டுமே குழந்தைத் திருமணத்தை தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்பது சமூக ஆர்வலர்களின் கருத்து. பதின் பருவத்தில் அதாவது 19 வயதுக்கு முன் ஒரு பெண் கருவுற்றால், அதை "டீன் ஏஜ்' கர்ப்பம் என்கிறோம். 

இந்தியா போன்ற நாட்டில் இளம் வயது கர்ப்பம் நிகழ பல காரணங்கள் உள்ளன. முதலில், ஒரு பெண் பருவம் அடைந்த உடனேயே அவள் திருமணத்துக்குத் தயாராகிவிட்டாள் என்ற எண்ணத்தில் சிறு வயதிலேயே திருமணம் செய்கின்றனர். இரண்டாவது, போதுமான கல்வியறிவு  இல்லாமல் குழந்தைப்பேறு என்பதும், தகவல் அறிவு இல்லாதது போன்றவை மூன்றாவது காரணமாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

உடல்நலம் சார்ந்த பிரச்னைகள், மனநலம் சார்ந்த பிரச்னைகள், சமூகம் சார்ந்த பிரச்னைகள் என மூன்று விதங்களில் இளம்வயது கர்ப்பம் பெண்களைப் பெரிதும் பாதிக்கிறது. அதுவும் குழந்தை பெற்ற பிறகு வரக்கூடிய அழுத்தம் இன்னும் அதிகமாகிறது. "தன்னையும் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்; குழந்தையையும் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்' என்ற மனவேதனையை பெண்களுக்கு அதிகம் கொடுக்கும் எனச் சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

சிறு  வயதில் கர்ப்பம் அடைவது இளம் பெண்களுக்குப் பிரச்னைகளைத் தருவதோடு அவர்கள் பெற்றெடுக்கும் குழந்தைக்கும் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தும். குழந்தை குறைந்த எடையுடன் பிறக்கும். ஏனெனில், முழுமையான வளர்ச்சி அடையாத நிலையில் இளம் வயதுப் பெண்கள் கர்ப்பம் தரிக்கும்போது கர்ப்பத்தை ஒட்டி நிகழக்கூடிய எடை அதிகரிப்பு அவ்வளவாக நடக்காது. ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் ரத்த சோகை போன்ற சிக்கல்கள் வரலாம் என்று மருத்துவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

சிறுவயதில் திருமணம் ஆகும் பெண்களின் உடல் ஆரோக்கியம் பெரிதும் பாதிக்கப்படும். சமுதாயத்தில் உரிய அந்தஸ்து, அதிகாரம், அறிவு முதிர்ச்சி போன்றவை இல்லாமல் சிறுவயதிலேயே திருமண பந்தத்துக்கு உள்ளாகும் பெண்கள் பெரும்பாலும் வீட்டில் வன்முறைக்கு உள்ளாகின்றனர். மேலும், பாலியல் துன்புறுத்தலாலும் சமுதாயத்தில் தனிமைபடுத்தப்பட்டும் வருந்துகிறார்கள். சிறு வயது திருமணத்தால் சிறுமிகளுக்கு கல்வியும், பொருத்தமான வேலைவாய்ப்பும் மறுக்கப்படுகிறது. இதனால், அவர்கள் தொடர்ந்து வறுமையில் வாட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. சிறு வயதில் நடைபெறும் திருமணத்தினால் முழு உடல் வளர்ச்சி பெறாத நிலையில் தாயும், சேயும் மகப்பேறின்போது இறக்கும் சதவீதம் மிக அதிகமாக உள்ளது.

குழந்தைத் திருமணத்தை நடத்தி வைக்கும் பெற்றோர், பாதுகாவலர்கள், மாப்பிள்ளை திருமணத்தை நடத்தும் புரோகிதர், பூசாரி, திருமணத்தில் பங்கேற்றவர்கள் நண்பர்கள், அக்கம்பக்கத்தினர், திருமணத்தை முன்னின்று நடத்தும் சமுதாயத் தலைவர்கள், நிச்சயித்த நபர்கள், அமைப்புகள், தரகர்கள், சமையலாளர்கள் மற்றும் பணியாளர்கள் ஆகிய அனைவரும் குழந்தைத் திருமண தடை சட்டத்தின் கீழ் குற்றம் புரிந்தவர்களாகக் கருதப்படுவார்கள். தவறு புரிந்தவர்களுக்கு ஜாமீனில் வெளிவர முடியாதபடி இரண்டு ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனை அல்லது ரூ.1 லட்சம் அபராதம் விதிக்கப்படும்.

மொத்தத்தில் சமுதாயத்தின் அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் விழிப்புணர்வு இருந்தால் மட்டுமே குழந்தைத் திருமங்களைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/19/அதிகரிக்கும்-குழந்தைத்-திருமணங்கள்-3216405.html
3216404 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பாரம்பரியம் காப்போம் முனைவர் இரா.கற்பகம் DIN Monday, August 19, 2019 03:26 AM +0530
நாட்டின் பாரம்பரியத்தை பேணிக் காப்பது மக்களின் தலையாய கடமையாகும். இந்தியா மிகவும் தொன்மையானது; பல மொழிகள், பல மதங்கள், பல ஜாதிகள் என்ற அடிப்படையில் பல மாநிலங்களாகப் பிரிந்திருந்தாலும், அவை அனைத்தையும் இணைப்பது பாரம்பரியமும், தொன்றுதொட்டு வழங்கிவரும் நமது கலாசாரமுமே. நம் நாட்டில் உள்ள எண்ணற்ற பாரம்பரியச் சின்னங்களைப் பாதுகாக்கிறோமா, அவை குறித்துப் பெருமிதம் கொள்கிறோமா என்று சிந்திப்பது அவசியம்.

தமிழகத்தை எடுத்துக் கொண்டால், சேர சோழ, பாண்டிய, பல்லவ, மராட்டிய, நாயக்க மன்னர்கள் மாறி மாறி ஆட்சி புரிந்ததால், தமிழகம் ஒவ்வொரு ஆட்சிக்கும் உரித்தான பாரம்பரியச் சின்னங்களோடு ஓர் அரும்பெரும் பொக்கிஷமாகத் திகழ்கிறது. உலகமே போற்றி வியக்கும் கட்டடக் கலையில் சிறந்த தஞ்சைப் பெரிய கோயில், பாரம்பரிய அந்தஸ்து பெற்ற மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில், மாமல்லபுரத்துப் பாறைக் கோயில்கள், வேலூர் ரத்தினகிரிக் கோட்டை, தரங்கம்பாடிக் கோட்டை, பூம்புகார், திருமலை நாயக்கர் மகால், கங்கை கொண்ட சோழபுரம், தொண்டி, அதியமான் கோட்டை என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இத்தகைய பாரம்பரியச் சின்னங்களை இன்று நம்மிடம் உள்ள தொழில்நுட்பங்களால் உருவாக்க முடியுமா? முடியாது. இருப்பதையாவது பாதுகாக்க வேண்டாமா?

வெளிநாடுகளில் இத்தகைய பாரம்பரியச் சின்னங்களை மக்களும் அரசும் பெருமிதத்தோடும், அக்கறையோடும் பாதுகாக்கிறார்கள். பல சின்னங்கள் சுற்றுலாத் தலங்களாக மாற்றப்பட்டு கடும் நிபந்தனைகளோடு பயணிகளுக்குத் திறந்து விடப்படுகின்றன. மக்களும் அவற்றைச் சேதப்படுத்தாமல் கண்டுகளிக்கிறார்கள். அவற்றின் சுற்றுப்புறங்களில் எந்தவித பொருந்தாத ஆக்கிரமிப்புகளுக்கும் இடம் கொடாத வண்ணம் அந்த அரசுகள் கடுமையான விதிகளை நடைமுறைப்படுத்துகின்றன.

மக்களும் எந்த விதிமீறலுமின்றிப் பொறுப்புணர்வோடு அந்தச் சின்னங்களைப் பாதுகாக்கின்றனர். பிரான்ஸ் நாட்டின் லூவர் மாளிகை, எகிப்தின் பிரமிடுகள், தென் அமெரிக்காவின் மாச்சுபிச்சு -இங்கெல்லாம் சுற்றுலாப்பயணிகள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் வருகின்றனர். இருந்தாலும் அவை தூய்மையாகவும், எந்தவிதச் சேதமுமில்லாமல் இருக்கின்றன. பாரம்பரியக் கட்டடங்கள், கோட்டைகள் ஆகியவற்றைப் புனரமைக்கும்போது அவற்றின் பழைமை சிறிதும் கெடாத வண்ணம் வல்லுநர்களின் உதவியோடு செய்கின்றனர். "புதுமை' என்ற பெயரில் அவற்றுக்குப் பொருந்தாத அலங்காரங்களைச் செய்வதில்லை.

இங்கு என்ன நிலை என்று பார்ப்போம். தஞ்சைப் பெரிய கோயிலைச் சுற்றியுள்ள அகழியில் புதர் மண்டிக் கழிவு நீர் ஓடுகிறது, சுற்றுலாப் பயணிகள் உணவுப் பொருள்களைச் சாப்பிட்டு விட்டுக் குப்பைகளை ஆங்காங்கு வீசிவிட்டுப் போகின்றனர். நமது கோயில்களில் காலங்காலமாக "நந்தவனம்' என்று சொல்லப்படும் பூந்தோட்டம் இருந்தது. அங்கு பூக்கும் பலவித மலர்களைக் கொண்டு தெய்வங்களுக்கு வழிபாடு செய்தனர்.

ஆனால், இன்று தஞ்சாவூர் உள்ளிட்ட பாரம்பரியக் கோயில்களில் அலங்காரமாகப் "புல் தரை' போடப்பட்டுள்ளது. "புல் தரை' என்பது முகலாயர்களது கட்டடக் கலையின் ஓர் வடிவமாகும். தாஜ் மஹால், ஃபதேபூர் சிக்ரி போன்ற பல முகலாய கட்டடக் கலை அதிசயங்களில் இந்தப் புல் தரைகள் அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பதைக் காணலாம். ஆனால், பெரிய கோயிலிலும், கங்கை கொண்ட சோழபுரத்திலும், மாமல்லபுரத்திலும் இந்தப் புல் தரைகள் பொருந்தாமல் இருக்கின்றன.

திருவாரூர் தியாகேசர் கோயிலின் வெளிப் பிரகாரத்தில் பல குட்டிக் கோயில்கள் உள்ளன. அவற்றைப் புதுப்பித்துள்ளனர். அவற்றின் அசல் வண்ணங்களை மாற்றிப் பளீரென்று பொருந்தாத புது வண்ணங்களைத் தீட்டி, அதில் உபயம் செய்தவரின் பெயரையும், செல்லிடப்பேசி எண்ணையும் எழுதி வைத்துள்ளனர். அங்கு மனுநீதிச் சோழனின் கல்தேர் சிற்பம் ஒன்றுண்டு. ஆராய்ச்சி மணியை அடிக்கும் பசு, அந்தப் பசுவுக்கு நீதி வழங்கும் மனு நீதிச் சோழன் தேர்க்காலில் தன் மகனை இட்டுக் கொல்வது போன்ற அற்புத சிற்ப வடிவங்களுடன் கூடிய கல்தேர் பார்ப்போரைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்தும். இன்று அது சிதைந்து பொலிவிழந்துள்ளது. அதனைப் புதுப்பித்துள்ளனர். ஒரு பாதி பழமையான கருங்கல் தேர், மீதி வண்ணமயமான கதம்பத் தேர். உடைந்துபோன மன்னனுக்குப் புதிதாக ஒரு சிற்பத்தைச் செய்துள்ளார்கள். அவன் குதிரையோட்டியைப் போலிருக்கும் கொடுமையை என்னென்று சொல்வது?

மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் "ஆயிரங்கால் மண்டபம்' ஒன்று உள்ளது. அதனை ஓர் அருங்காட்சியகமாக மாற்றியுள்ளனர். வெளிநாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகள் ஆர்வத்தோடு அங்கு சென்று அந்தக் கலைப் பொக்கிஷங்களை ரசிக்கின்றனர். ஆனால், அவற்றைப் பற்றி விளக்கிக் கூற, வரலாற்றை நன்கு அறிந்த பொறுப்பாளர் யாரும் அங்கு இல்லை. அவற்றைப் பற்றிய குறிப்பேடுகளும் அங்கில்லை.

இராமேசுவரம் கோயிலின் பிரகாரம் உலகிலேயே மிக நீளமான பிரகாரம் என்று பெயர் பெற்றது. அதன் புனரமைப்பின்போது அதன் இயற்கை வண்ணத்தை மாற்றி வண்ணமயமாக்கி அதன் தனித்துவத்தை அழித்துவிட்டார்கள்.

தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் தஞ்சைப் பெரிய கோயில், கங்கை கொண்ட சோழபுரம், தாராசுரம் ஐராவதேசுவரர் கோயில், வேலூர் ரத்தினகிரிக் கோட்டை போன்றவை அவற்றின் பாரம்பரியம் மாறாத வகையில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்பது சற்றே ஆறுதலான விஷயம். ஆனால், இங்கும் கூட விதிமுறைகளை மீறி அருகில் கடைகள், பொழுதுபோக்குப் பூங்காக்கள் இயங்குகின்றன. இவற்றால் கடும் ஒலிமாசு ஏற்படுவதுடன், மக்கள் அங்கு வாங்கிப் பயன்படுத்திவிட்டு வீசி எறியும் குப்பைகளினால் தூய்மை கெடுகிறது.

திருமலை நாயக்கர் மகாலின் மிகப்பெரிய தூண்களில் எல்லாம் பென்சிலாலும், பேனாவாலும், கத்தியாலும் பெயர்களைப் பொறித்துள்ளனர். பல இடங்களில் சுவர் பெயர்ந்து விழும் நிலையில் உள்ளது. மலைக் கோயில்களின் பாறைகளிலெல்லாம் மதச் சின்னங்களும், அரசியல் விளம்பரங்களும் கண்களை உறுத்துகின்றன. குற்றாலத்தில் மிக அற்புதமான சிற்பங்கள் நிறைந்த கருங்கல் மண்டபம் ஒன்று பெண்கள் உடை மாற்றும் அறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சித்தன்னவாசல், தொண்டி, சமணர் படுகைகள், குடைவரைக் கோயில்கள், தனுஷ்கோடி, மருதமலையின் பாம்பாட்டிச் சித்தர் கோயில், ரத்தினகிரிக் கோட்டை, தஞ்சை சரஸ்வதி மகால் உள்ளிட்ட நமது பல பாரம்பரியப் பொக்கிஷங்கள் அழிவின் விளிம்பில் நிற்கின்றன. சீர்குகுலைந்து விட்ட நமது பாரம்பரியச் சின்னங்களை மீட்டெடுப்பதும், எஞ்சியுள்ளவற்றைக் காப்பாற்றவும் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

1.    பாரம்பரியச் சின்னங்களைப் புனரமைக்கும்போது அவற்றின் பழைமை மாறாமல், தொல்லியல் வல்லுநர்களின் உதவியோடு புதுப்பிக்க வேண்டும்;

2.   பாரம்பரியச் சின்னங்கள் அனைத்தையும் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும்;

3.    அதன் கட்டுப்பாட்டில் சுற்றுலாவுக்கென்று தனிப் பிரிவு ஏற்படுத்தி, தகுந்த கட்டணங்களுடனும் கட்டுப்பாடுகளுடனும் குறைந்த எண்ணிக்கையில் சுற்றுலாப் பயணிகளை அனுமதிக்க வேண்டும்;

4. இந்தத் தலங்களில் அரசே வழிகாட்டிகளை நியமிக்க வேண்டும். சரித்திரப் பாடத்தில் பட்டம் பெற்றவர்களை வழிகாட்டிகளாகவும், பொறுப்பாளர்களாவும் நியமித்துத் தக்க பயிற்சி கொடுக்க வேண்டும்;

5. இந்தச் சின்னங்களின் பாதுகாப்புக்கென்று அரசு தனியாக நிதி ஒதுக்க வேண்டும்;

6. ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும், வரலாற்று நிபுணர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள், சரித்திரப் பேராசிரியர்கள் உள்ளிட்ட "பாரம்பரியப் பாதுகாப்புக் குழுக்களை' அரசு அமைத்துக் கண்காணிக்க வேண்டும்;

7. இந்தப் பாரம்பரியச் சின்னங்களில் எந்தவித பொது நிகழ்ச்சிகளுக்கும், கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கும் அனுமதி அளிக்கக் கூடாது. குறிப்பாக, திரைப்படப் படப்பிடிப்புகளை முற்றிலுமாகத் தடை செய்ய வேண்டும்;

8. வெளிநாடுகளில் உள்ளதுபோல் கலங்கரைவிளக்கங்கள், கோட்டைகள், பாரம்பரிய மாளிகைகள் ஆகியவற்றில் தக்க பாதுகாப்புடன் கடும் நிபந்தனைகளுடன் சுற்றுலாப் பயணிகளைத் தங்க அனுமதிக்கலாம். வெளிநாடுகளில் மாளிகைகளிலும், கோட்டைகளிலும், கோயில்களிலும் உள்ள பழைய சுரங்கப் பாதைகளைச் செப்பனிட்டு வழிகாட்டிகளின் துணையோடு சற்றுத் தொலைவு வரை உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கிறார்கள். இங்கும் அப்படிச் செய்யலாம்;

9.பள்ளி, கல்லூரிகளில் மாணவர்களுக்கு வரலாற்றுப் பாடத்தை வெறும் பாடமாகக் கற்பிக்காமல், நமது பாரம்பரியப் பெருமை விளங்கும் வகையில் கற்பிக்க வேண்டும்; 10. நமது மனப்பான்மையும் மாற வேண்டும். நம் நாட்டின் பாரம்பரியச் சின்னங்கள் குறித்து நாம் பெருமை கொள்ள வேண்டும். பொறுப்போடு அவற்றைப் பாதுகாத்து அடுத்த தலைமுறையினரிடம் பாதுகாப்பாகக் கொடுக்க வேண்டும்.

"நமது பாரம்பரியம் நமது பெருமை' என்ற பெருமித உணர்வு நம்மிடம் ஏற்பட்டால், நமது பாரம்பரியச் செல்வங்கள் காக்கப்படும். 


கட்டுரையாளர்: சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/19/பாரம்பரியம்-காப்போம்-3216404.html
3215023 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கல்விச் சாலையும், சிறைச் சாலையும் உதயை மு.வீரையன் DIN Saturday, August 17, 2019 01:44 AM +0530 அண்மைக் காலமாகக் கல்லூரி மாணவர்களின் அராஜகத்தைப் பார்த்து பொது விரக்தியின் விளிம்புக்கே மக்கள் போய்விட்டனர். இவர்களைப் பார்த்து நாட்டின் எதிர்காலத்தின் மீது நம்பிக்கை இழந்து விட்டனர். இவர்களுக்கு இப்படிப்பட்ட பண்பாட்டைத்தான் கல்லூரிக் கல்வி  கற்றுக் கொடுக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
சில ஆண்டுகளாகவே கல்லூரி மாணவர்களின் அராஜகம் உச்சத்துக்குப் போய்விட்டது. பாவம், மாணவர்களின் எதிர்காலம் பாதிக்கப்படும் என்று தரப்பட்ட வாய்ப்புகளையும், மன்னிப்புகளையும் அவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டனர். இந்தக் கல்லூரிகளில் ஒழுக்கமும், படிப்பும், பொறுப்பும் உள்ள மாணவர்கள் இல்லாமல் இல்லை. அப்படிப்பட்ட மாணவர்களை உருவாக்கித் தரும் கல்லூரிகளும் இல்லாமல் இல்லை. 
சிறிது காலத்துக்கு முன்பு ரயில் வண்டிகளில் ஏறிக் கொண்டும், தொங்கிக் கொண்டும் பட்டாக் கத்திகளைப் பிளாட்பாரங்களில் உரசி நெருப்புப் பொறி பறக்கச் செய்தும் பயணிக்கும் மக்களை அச்சுறுத்தினர். அப்போதே ரயில்வே காவல் துறை சரியான நடவடிக்கை எடுத்திருக்க வேண்டும். அப்போது கண்டுகொள்ளாமல் விட்டு விட்டனர்.
இது வளர்ச்சியடைந்து, ஒரு குழு மாணவர்கள் எதிர்க் குழுவைச் சேர்ந்த மாணவர்களை பட்டாக் கத்திகளைக் கொண்டு பொது இடங்களில் தாக்கிக் கொள்ளும் அளவுக்குப் போய்விட்டது. அண்மையில் சென்னை அரும்பாக்கத்தில் போக்குவரத்து நிறைந்த சாலையில் பேருந்துகளை நிறுத்தி நடத்திய தாக்குதல் அதன் உச்சமாகக் கருதப்படுகிறது.
சென்னையில் உள்ள குறிப்பிட்ட கல்லூரியின் மாணவர்கள் பட்டாக் கத்திகளைப் பயன்படுத்தி சக கல்லூரி மாணவர்களை பேருந்தில் வைத்தும், சாலையில் ஓட ஓட விரட்டியும் வெட்டினர். பட்டாக் கத்திகளால் வெட்டப்பட்ட எதிர்க்குழுவின் மாணவர்கள் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட ஓடும் வகையில் நிகழ்ந்த  வெறிச் செயலைக் கண்டு பொதுமக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். என்ன நடந்தது, என்ன நடக்கிறது என்பதே தெரியாமல் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள பேருந்தை விட்டு இறங்கி திசை தெரியாமல் பொதுமக்கள் ஓடினர்.
இதன் தொடர்ச்சியாக மதுரை மாநகரில் பயணச் சீட்டு வாங்கும்படி கூறிய நடத்துநர் பட்டாக் கத்தியால் வெட்டப்பட்டார். இவ்வாறு மாணவர்கள் தங்கள் மனம்போன போக்கில் செயல்படுவதற்குக் காரணம் என்ன? இந்தச் செயல்களுக்கு அரசியல் பின்னணி ஏதேனும் இருக்கிறதா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
சென்னையைப் பொருத்தவரை குறிப்பிட்ட கல்லூரிகளின் மாணவர்களே இதுபோன்ற நடவடிக்கைகளுக்கு முன்னிலை வகிக்கின்றனர். பேருந்துகளை மறித்து அதன்மேல் ஏறிக் கொண்டு பஸ் டே என்ற பெயரால் இந்த மாணவர்களின் கலவரம் தொடங்கியது. 
இவர்களின் போராட்ட வன்முறைகளைக் கண்டு கல்லூரி நிர்வாகம் பயந்தது. பேராசிரியர்களும் நமக்கு ஏன் வம்பு என்று ஒதுங்கிக் கொண்டனர். மிகச் சிலராக இருக்கும் இந்த மாணவர்கள் தம் வீர, தீர, பராக்கிமங்களைக் காட்டிக் கொள்ள புதிய களங்களையும், தளங்களையும் அமைத்துக் கொண்டனர்.
அவற்றுள் ஒன்றுதான் ரூட்டுதல என்பதும். இந்த ரூட்டுதல கலாசாரம் சென்னையில் 1990-ஆம் ஆண்டுவாக்கில் ஆரம்பித்தது என்று கூறுகின்றனர். பேருந்து வழித்தடங்களை வைத்து  ரூட்டுதலயை உருவாக்குகிறார்கள். பெரம்பூரிலிருந்து அண்ணா சதுக்கம் வரை இயக்கப்படும் பேருந்தில் குறிப்பிட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் செல்வார்கள். இந்த ரூட்டுக்கு ஒரு தல இருப்பார். பெரம்பூரிலிருந்து திருவேற்காடு வரை இயக்கப்படும் பேருந்தில் வேறு ஒரு குறிப்பிட்ட கல்லூரியின் மாணவர்கள் போவார்கள். இந்த ரூட்டுக்கு ஒரு தல இருப்பார்.
இப்படி ஒவ்வொரு ரூட்டுக்கும் ஒரு தல இருப்பார். இவர்கள் தலைமையில் மாணவர்கள் தாளம் போட்டுக் கொண்டும், கானா போன்ற கேலிப் பாட்டுப் பாடிக் கொண்டும் போவார்கள். இந்த அட்டகாசங்களைத் தாங்க முடியாத பயணிகள் தாங்களாகவே இறங்கிப் போய்விடுவார்கள். 
பேருந்துகளின் வழித்தடங்களில் ரூட்டுதலயாக இருப்பவர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதற்கு எதிரணியோடு மோதலில் ஈடுபடுகின்றனர். இதனால் கல்வி பாதிக்கப்படுவதுடன், பொதுவான சட்டம்-ஒழுங்கும் பாதிக்கப்படுகிறது.
பல பெற்றோர்களுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளின் இத்தகைய செயல்பாடுகள் தெரிவதில்லை. கல்லூரிக்கு ஒழுங்காகச் சென்று படிக்கிறார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்களது நம்பிக்கையை இந்த மாணவர்கள் தகர்த்து விடுகின்றனர். 
இது குறித்து பல்வேறு சமூக ஆர்வலர்கள் கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளனர். இந்தத் தடவை காவல் துறையும் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளது. கல்லூரி முதல்வர்களோடும், பெற்றோர்களோடும் கலந்துபேசி தீர்வு காணவும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. மாணவர்களுக்கு கவுன்சலிங் கொடுக்கப்பட்டதோடு, நடவடிக்கையும் எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 
கல்லூரி பேரவைத் தேர்தல்களை நடத்தி, கலை, இலக்கிய, சமூகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபாடு காட்டப்படுவதும் குறைந்துகொண்டே வந்து, இப்போது இல்லை என்றே ஆகிவிட்டது. மது மற்றும் போதை மருந்து  போன்ற ஒழுக்கக் கேடுகளும் அவர்களைச் சீரழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச் சென்று விட்டது. அண்மைக் காலமாக மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்குமான உறவில் இடைவெளி ஏற்பட்டு விட்டது. ஊதியம் குறைவாக இருந்தபோது, அந்தக்கால ஆசிரியர்கள் கடமையில் கண்ணாய் இருந்தனர். இப்போது ஊதியமும் உயர்ந்துவிட்டது. அவர்கள் மனமும் மாறிவிட்டது. 
கல்லூரி நேரங்களில் மாணவ மாணவிகளை நவீன மால்களிலும், தியேட்டர்களிலும் அதிகமாகக் காணமுடிகிறது. திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் கதாநாயகர்களின் வீரதீர சாகசங்கள் அவர்களை ஈர்த்துள்ளது. அவற்றையெல்லாம் உண்மையென்று நம்பி அவற்றை வாழ்க்கையில் நடத்திக் காட்டத் துடிக்கும் அறியாமையும் இதற்குக் காரணம் என்று கூறுகின்றனர். நிழலுக்கும், நிஜத்துக்குமான வேறுபாட்டை அவர்களுக்கு அமைதியாக எடுத்துக் கூறும் ஆசிரியர்களும், இப்போது இல்லை. ஆசிரியர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவர்கள் கூறும் அறிவுரைகளைக் கேட்டு நடக்கும் மாணவர்களும் குறைந்துவிட்டனர். 
தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசினர் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை 92. அங்கு சுமார் 6,500 ஆசிரியர் இடங்கள் காலியாக இருப்பதாக கல்லூரி ஆசிரியர் சங்கங்கள் கூறுகின்றன. இதனால், வகுப்புகள் ஒழுங்காக நடப்பதில்லை. மாணவர்களின் படிக்கும் பழக்கமும் குறைந்து விட்டது. இதனால் மாணவர்கள் வகுப்பறைகளை விட்டு வெளியேறிச் சுற்றுகின்றனர். தேவையற்ற பிரச்னைகளில் ஈடுபடுகின்றனர்.
மாணவர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட்டால் இனி கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்படும், தொடர்ந்து வன்முறையில் ஈடுபட்டால் அந்த மாணவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுவர். மேலும் குண்டர் சட்டத்தின்கீழ் குறைந்தது 10 மாதங்கள் சிறையில் இருக்க வேண்டிய நிலை வரும் என்று காவல் துறை எச்சரித்துள்ளது.
இது குறித்து எழுத்துப்பூர்வமாக பெற்றோரிடமும், மாணவரிடமும் கையொப்பம் வாங்கியிருப்பதோடு, உறுதிமொழிகளும் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பிரச்னை காலப்போக்கில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறையும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். கற்கும் காலத்தில் கல்வியைத் தவற விடுகிறவர்கள், வாழும் காலத்தில் வாழ்க்கையையும் இழந்து போக நேரும் என்பது இனிமேல்தான் இவர்களுக்குத் தெரியவரும். 
மாணவர்கள் படிக்கும் காலத்தில் அவர்கள் ஒழுக்கத்தைக் கற்றுக் கொள்ளாவிட்டால் அவர்களுக்காகச் செலவழித்த பணம் நாட்டுக்கே நஷ்டமாகிவிடும் என்றார் மகாத்மா காந்தி. நாட்டின் எதிர்காலமாகக் கருதப்படும் மாணவர்கள் ஒழுக்கமும், பண்பாடும், மனிதநேயமும் கொண்டவர்களாக விளங்க வேண்டும்.
இந்தியாவின் வலிமை என்பது மக்கள்தொகையில் பாதிக்கும் மேல் இளைஞர்களாக இருப்பதுதான். அவர்களின் அறிவும், ஆற்றலும் இப்படி விழலுக்கு இறைத்த நீராக வீணாகக் கூடாது. 
இன்றைய இளைஞர்கள் சமுதாயத்தின் ஓர் அங்கம்தான். நம்மை வளர்த்துவிட்ட பெற்றோருக்கும், மற்றோருக்கும் நமக்கான கடமை இருக்கிறது. கடமையை விட்டுவிட்டு உரிமைக்காகப் போராடுவதும் வன்முறைதான். அந்த வன்முறைதான் அவர்களைச் சமுதாயப் புறக்கணிப்புக்கு ஆளாக்கியுள்ளது.
கடமையும், உரிமையும் இரண்டு கண்களாகும். இந்தக் கண்கள் இரண்டையும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்கினால் சமூகம் கைகொட்டிச் சிரிக்கவே செய்யும். இந்த கேலிக்கும், அவமானத்துக்கும் உள்ளாவது கேவலமான செயல்.
இளமையில் கல் என்பது நீதி நூல். இளமையில் கல்வி, சிலையில் எழுத்து என்பது பழமொழி. இந்த கிடைத்தற்கரிய இளமைப் பருவத்தை படிப்பதற்கே பயன்படுத்த வேண்டும். வெட்டிப் பேச்சும், வீண் விவகாரங்களும் கல்விக்கு உதவாது. கல்வி இல்லாது போனால் எதிர்கால வாழ்க்கையே இல்லாமல் போய்விடும்.
கல்விச்சாலை ஒன்றைத் திறப்பவன் சிறைச்சாலை ஒன்றை மூடுகிறான் என்றார் மேலைநாட்டு அறிஞர் விக்டர் ஹியூகோ. இன்றைய இளைஞர்கள் கல்விச் சாலைகளில் செய்கிற வன்முறைகளால் சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்படும் அவலம் ஏற்பட்டுள்ளது. எப்போதும் மலர்கள் மணக்கும் மலர்களாகவே இருக்க வேண்டும். குத்தும் முள்ளாக மாறவே கூடாது. 
கட்டுரையாளர்:
எழுத்தாளர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/17/கல்விச்-சாலையும்-சிறைச்-சாலையும்-3215023.html
3215022 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் முதியவர்களைப் போற்றுவோம்  வி.குமாரமுருகன் DIN Saturday, August 17, 2019 01:44 AM +0530 திருநெல்வேலி மாவட்டம் கடையம் பகுதியில் வயதான தம்பதி துணிச்சலுடன் செய்த செயல் நாடு முழுவதும் பேசப்பட்டு வருகிறது. 
கடையம் அருகேயுள்ள கல்யாணிபுரத்தைச் சேர்ந்த சண்முகவேலுவின் பண்ணை தோட்டத்தில் சில நாள்களுக்கு முன் இரவு நேரத்தில் ஆயுதங்களுடன் புகுந்த முகமூடி கொள்ளையர்கள், சண்முகவேலுவை நாற்காலியுடன் சேர்த்து இழுத்துக் கீழே தள்ள முயன்றனர். அவர்களை சண்முகவேலு எதிர்கொண்டு போராடினார். சத்தம் கேட்டு வந்த அவரது மனைவி செந்தாமரையும் கணவரும் சேர்ந்து துணிச்சலுடன் போராடி கொள்ளையர்களை விரட்டியடித்தனர். கொள்ளையர்கள் கையில் அரிவாள் இருந்தபோதும், அது முதியவர்களை பயம் கொள்ளச் செய்யவில்லை.
சண்முகவேலு தம்பதியினரிடம் எந்தவித ஆயுதங்களும் இல்லை. ஆனால், மன திடத்துடன் கையில் கிடைத்த பொருள்களைக் கொண்டு கொள்ளையர்களை விரட்டி அடித்த காட்சி அங்கிருந்த கண்காணிப்புக் கேமராவில் பதிவாகியது.  இந்த காட்சி சமூக வலைதளங்களில் வைரலாக பரவியது. 
தொடர்ந்து கொள்ளையர்களை விரட்டியடித்த தம்பதிகளை நடிகர் அமிதாப்பச்சன் உள்ளிட்ட பிரபலங்கள் சமூக வலைதளங்கள் மூலம் பாராட்டினர். சண்முகவேலுவின்  வீட்டுக்கு திருநெல்வேலி மாவட்ட காவல் கண்காணிப்பாளர் அருண் சக்திகுமார் சென்று அவர்களுடைய துணிச்சலைப் பாராட்டினார். சென்னை தலைமைச்செயலகத்தில் வியாழக்கிழமை நடைபெற்ற சுதந்திரதின விழாவில், அதீத துணிவுக்கான முதல்வரின் சிறப்பு விருதுக்கான தங்கப் பதக்கம், ரூ. 2 லட்சத்துக்கான காசோலை, பாராட்டுச் சான்றிதழை சண்முகவேலு-செந்தாமரை தம்பதியினருக்கு முதல்வர் பழனிசாமி வழங்கி கெளரவித்தார்.
ஆனால், இத்தகைய முதியவர்களின் அனுபவ அறிவைப் பயன்படுத்தாத ஏராளமான இன்றைய தலைமுறையினர் இன்று நகரங்களில் வசித்து வருகின்றனர். இதனால், முதியவர்கள் என்றாலே பாரம்தான் என்ற மனப்போக்கு அடுத்த தலைமுறையினரிடம் உள்ளது.
இன்றைய இயந்திரமயமான உலகில், வாரிசுகள் ஒரு பகுதியிலும் பெற்றோர் வேறு இடத்திலுமாக தனித்து வாழ்கின்றனர். காலை முதல் இரவு வரை ஓயாது உழைக்க வேண்டியதாக நகர வாழ்க்கை இருந்து வரும் நிலையில், ஊருக்குள் குடியிருக்க வீடுகள் கிடைப்பதில்லை; புறநகர்ப் பகுதியில்தான் அவர்கள் வசிக்க வேண்டியுள்ளது.
புறநகர்ப் பகுதியிலுள்ள வீடுகளில் குழந்தைகளுடன் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என வாழ்ந்து வரும் அவர்களுக்கு அலுவலக வேலையில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த முடிகிறது. வீட்டைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை இவர்கள் என்றுமே கவனத்தில் கொள்வதில்லை. 
ஊருக்கு வெளியே புறநகர்ப் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள வீடுகளில் வசிப்போர்,  கொள்ளைச் சம்பவங்கள் நடக்கும்போது என்ன செய்வது என்றே தெரியாமல் இன்றைய இளம் தலைமுறையினர் தவிப்பதுடன், சேர்த்து வைத்த செல்வத்தையும் இழக்கின்றனர்.
அது மட்டுமல்ல, கணவன்-மனைவி இருவரும் வேலைக்குச் செல்லும் நிலையில் குழந்தைகளை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மாலை நேரத்தில் வீடுகளில் இருக்க வைத்துவிட்டு அலுவலகத்திலிருந்து கவலைப்பட்டு கொண்டு இருப்போரின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருகிறது. பெற்றோர்களின் கண்காணிப்பு இல்லாமல் பல குழந்தைகள் தங்களின் வாழ்க்கைப் பாதையை திசை மாற்றி தொலைத்து வரும் சம்பவங்களும் நிகழ்கின்றன. 
பெரும்பாலான வீடுகளில் வேலைக்குச் செல்லும் தம்பதிகள் இரவில்தான் வீடு திரும்புகின்றனர். தாங்கள் வரும் வரை பசிக்கு மாற்றாக , வேறு வழியின்றி தவிர்க்க வேண்டிய உணவுப் பண்டங்களை வைத்து விட்டுச் செல்கின்றனர் பெற்றோர். இத்தகைய உணவுகளை இரவு வரை இடைவிடாது உண்பதால் குழந்தைகளின் உடல் நலனும் பாதிக்கப்படுகிறது. மேலும், தந்தையும் தாயும் வீடு திரும்பும் வரை, இளம் தலைமுறையினர் செல்லிடப்பேசியே கதி என நேரத்தைக் கழிக்கின்றனர். வீட்டில் யாரும் இல்லாதபோது, இன்றைய இளம் தலைமுறையினரின் பெரும்பாலானோர் செல்லிடப்பேசியில்  சமூக ஊடகங்களில் மூழ்கி தங்களது வாழ்க்கையைச் சிதைத்துக் கொள்கின்றனர்.
சில இடங்களில் வேலைக்குச் செல்லும் தம்பதிகள் , மாலை நேரத்தில் தங்கள் பிள்ளைகளை பக்கத்து வீட்டில் இருக்கச் சொல்வார்கள். அது போன்ற நிகழ்வுகளிலும்கூட சில விரும்பத்தகாத சம்பவங்கள் நடப்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை; ஆண் வாரிசுகளைவிட பெண் வாரிசுகள்தான் இதனால் பாதிக்கப்படுவது அதிகம்.
முன்பு கூட்டுக் குடும்ப முறை இருந்தபோது, வாரிசுகளை தங்களின் பெற்றோரிடம் ஒப்படைத்து விட்டு பல நாள்கள் வெளியிடங்களில் தங்கியிருந்த சம்பவங்கள் அதிகம். இப்படிச் செல்வோர், எதற்காகச் சென்றார்களோ அந்தப் பணிகளை நிம்மதியாக முடித்து விட்டு வருவார்கள். ஆனால், இன்றோ இரண்டு நாள்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டுமென்றாலும்கூட , தங்கள் வாரிசுகளை என்ன செய்வது என்ற குழப்பம் பெற்றோருக்கு ஏற்படுகிறது. 
வீட்டுக்கு ஒரு பெரியவர் இருந்தால் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நிகழ்வதைக் குறைக்க முடியும். முக்கியமாக, தங்கள் வீட்டுக்  குழந்தைகளை எந்தவிதப் பயமும் இல்லாமல் வீடுகளில் விட்டுச் செல்ல முடியும். அப்படி விட்டுச் செல்லும்போது, தனது தாத்தா அல்லது பாட்டி இருக்கிறார் என்பதால் தொடர்புடைய இளம் தலைமுறையினர் தவறு செய்வதைத் தவிர்க்கக் கூடிய சூழல் உருவாகும்.
எனவே, தங்களுடைய முதிய பெற்றோரின் நலனைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற அக்கறையுடன் அவர்களைப் பாதுகாப்பு அரணாக இன்றைய தம்பதியினர் கருத வேண்டும். அதாவது, தங்களது வாரிசுகளையும் வீட்டையும் அவர்கள் பாதுகாப்பார்கள் என்பதையும் உணர வேண்டும். 
கடையத்தின் முதிய தம்பதிகளின் விவேகத்துடன் கூடிய வீரமே இன்றைய இளைஞர்களுக்கு தேவை. அத்தகைய திறனை இன்றைய இளைய தலைமுறையினருக்கும், எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கும் சொல்லிக் கொடுத்து வளர்க்க கிராமங்களில் இருக்கும் பெற்றோராகிய முதியவர்களை நகரங்களில் உள்ளோர் தங்களது வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து  போற்றுவது அவசியம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/17/முதியவர்களைப்-போற்றுவோம்-3215022.html
3214377 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பயிர்க் காப்பீடு, நிறுவனங்களுக்கு அறுவடை பி.எஸ்.எம்.ராவ் DIN Friday, August 16, 2019 01:33 AM +0530 சுதந்திர இந்தியாவில் பயிர்கள் சேதமடைவதால் ஏற்படும் நஷ்டத்திலிருந்து விவசாயிகளைக் காக்க பல்வேறு நடவடிக்கைகளை  பல்வேறு அரசுகள் மேற்கொண்டு வந்துள்ளன என்பதில் எவ்விதச் சந்தேகமுமில்லை. ஏனெனில், மழை, வெள்ளம், வறட்சி போன்ற இயற்கைப் பேரிடர்களால் பயிர்கள் அழிவது விவசாயிகளை மீள இயலாத கடனில் தள்ளிவிடும். ஆனால், துரதிருஷ்டவசமாக இந்தப் பிரச்னை இப்போது வரை தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. 
இப்போது, பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் மூலம் விவசாயிகளை இடர்ப்பாடுகளில் இருந்து காக்க முயற்சி நடைபெற்று வருகிறது. ஆனால், பயிர்க் காப்பீட்டு முறையையும், திட்டங்களையும் எத்தனையோ முறை மாற்றி அமைத்தும் நிலைமை மோசமடைந்து வருகிறதே தவிர, இந்தப் பிரச்னையின் தீவிரம் குறைந்தபாடில்லை.
ஏற்கெனவே நடைமுறையில் உள்ள விவசாயிகளுக்கான பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டமான பிரதம மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா (பிஎம்எஃப்பிஒய்) விரைவில் சீரமைக்கப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், ஏற்கெனவே நடைமுறையில் இருந்த காப்பீட்டுத் திட்டம், எதிர்பார்த்த அளவுக்கு பலன் தரவில்லை என்பது தெரிகிறது.
இந்தியாவில் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்துக்கு மிக நீண்ட வரலாறு உண்டு. வறட்சி காலத்தில் விவசாயிகளைக் காப்பதற்காக பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை 1915-ஆம் ஆண்டு மைசூர் மாகாணத்தில் ஜே.எஸ். சக்கரவர்த்தி அறிமுகப்படுத்தினார்.  அதன் பிறகு, மதராஸ், தேவாஸ், பரோடோ ஆகிய பகுதிகளிலும் சில பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், அவை வெற்றி பெறவில்லை.
இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றவுடன், 1947-இல் நாடாளுமன்றத்தில் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் குறித்து விவாதம் நடைபெற்றது. அப்போது,   பயிர்க் காப்பீடு மற்றும் கால்நடைகளுக்கான காப்பீடு குறித்து ஆய்வு செய்யப்படும் என்று வேளாண்மைத் துறை அமைச்சராக இருந்த டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் உறுதியளித்தார்; ஆய்வு செய்ய ஒரு குழுவும் அப்போது அமைக்கப்பட்டது.
தனித்தனி விவசாயிகளுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டத்தை வழங்க வேண்டும் என்பதும், இழப்புக்கு நிகரான தொகையை வழங்க வேண்டும் என்பதும் விவசாயிகளின் கோரிக்கையாக இருந்தது. இதற்கு முன்பு பயிர்கள் மூலம் ஈட்டிய வருவாய், சந்தித்த இழப்புகளின் அடிப்படையில் காப்பீட்டு பிரிமீயம் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கூறினர். ஆனால், இது தொடர்பான தகவல்களைத் திரட்டும் பணி சவாலாக இருந்தது. மேலும், தனித்தனியாக விவசாயிகளுக்கு காப்பீடு அளித்தால், அவர்கள் முறைகேடான முறையில் காப்பீட்டுத் தொகையைக் கோருவதற்கும் வாய்ப்புள்ளது என்ற சந்தேகமும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு எழுந்தது.
எனவே, ஒரேவிதமான நிலத்துக்கு அதன் பரப்பளவின் அடிப்படையில் காப்பீடு வழங்க ஆய்வுக் குழு ஒப்புதல் அளித்தது. ஆனால், இந்தத் திட்டத்தால் தங்களுக்கு ஏற்படும் நிதிச் சுமையைக் காரணம் காட்டி மாநில அரசுகள் அதை ஏற்க மறுத்துவிட்டன. 
இறுதியாக 1972-ஆம் ஆண்டு நமது நாட்டில் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டது. எல்ஐசி-யின் பொதுக் காப்பீட்டுப் பிரிவு குஜராத்தில் எச்-4 பருத்திக்கு மட்டும் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை அளித்தது. அதன் பிறகு இந்திய பொதுக் காப்பீட்டு நிறுவனம் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்டது. அப்போது முன்னோடித் திட்டமாக நிலக்கடலை, கோதுமை, உருளைக்கிழங்கு ஆகிய பயிர் வகைகளும் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டன. 
மகாராஷ்டிரம், தமிழ்நாடு, ஆந்திரம், கர்நாடகம், மேற்கு வங்கம் ஆகிய மாநிலங்களுக்கும் காப்பீட்டுத் திட்டம் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இந்த முன்னோடித் திட்டம் 1978-79-ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்தது. இதில் மொத்தம் 3,110 விவசாயிகள் மட்டுமே காப்பீடு செய்திருந்தனர்.
அப்போது, பிரீமியம் தொகையாக ரூ.4.54 லட்சம் வசூலிக்கப்பட்டது. ஆனால், இழப்பீட்டுத் தொகையாக ரூ.37.88 லட்சம் அளிக்கப்பட்டது. பிரீமியம் தொகையாக வசூலிக்கப்பட்டதைவிட, 8 மடங்கு அதிகமாக இழப்பீட்டுத் தொகையை காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் வழங்க வேண்டியதாயிற்று. 
1979-ஆம் ஆண்டு மற்றொரு முன்னோடி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை பொதுக் காப்பீட்டு நிறுவனம் அறிமுகப்படுத்தியது. நிலத்தின் அடிப்படையில் காப்பீடு அளிக்கும் இந்தத் திட்டத்தை பேராசிரியர் வி.எம். தன்டேகர் பரிந்துரைத்திருந்தார். 1979 முதல் 1984-85-ஆம் ஆண்டு வரை இத்திட்டம் அமலில் இருந்தது. 
இந்தப் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் விருப்பத்தின் பேரில் மாநில அரசுகள் இணையலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. இதில் ஏற்படும் இடர்பாட்டை 2:1 என்ற விகிதத்தில் பொதுக் காப்பீட்டு நிறுவனமும், சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசுகளும் பகிர்ந்து கொண்டன. மொத்தக் காப்பீட்டுத் தொகையில் 5 முதல் 10 சதவீதம் வரை பிரீமியமாக இருந்தது. 
இதில் சிறுதானியங்கள், பருப்பு வகைகள், எண்ணெய் வித்துகள், பருத்தி, உருளைக்கிழங்கு, பார்லி உள்ளிட்ட பயிர்களுக்கு காப்பீடு அளிக்கப்பட்டது. இத்திட்டத்தில் 6.27 லட்சம் விவசாயிகள் இணைந்தனர். இதில் பிரீமியமாக ரூ.1.97 கோடி வசூலிக்கப்பட்டது. ரூ.1.57 கோடி இழப்பீட்டுத் தொகையாக விவசாயிகளுக்கு திருப்பி அளிக்கப்பட்டது.
இந்த முன்னோடித் திட்டத்தில் கிடைத்த அனுபவத்தின் மூலம்,  1985-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் புதிய பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் ஒன்றை  மத்திய அரசு அறிமுகப்படுத்தியது. ஒருங்கிணைந்த பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் என்று அழைக்கப்பட்ட இத்திட்டம் 1999-ஆம் ஆண்டு வரை நடைமுறையில் இருந்தது. 
மாநிலங்கள் விருப்பத்தின் பேரில் இணைந்து கொள்ளலாம் என்றே இத்திட்டமும் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், இத்திட்டம்  வெற்றியைத் தரவில்லை. இதன் பிறகு, 1999-இல் தேசிய வேளாண்மை காப்பீட்டுத் திட்டம், 2007-ஆம் ஆண்டில் வானிலை அடிப்படையிலான பயிர்க் காப்பீட்டு (முன்னோடி) திட்டம், 2010-ஆம் ஆண்டில் மாற்றியமைக்கப்பட்ட தேசிய வேளாண்மை காப்பீட்டுத் திட்டம், 2013-இல் தேசிய பயிர் காப்பீட்டுத் திட்டம் ஆகியவை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. அதன் பிறகு, பிரதம மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 
கடந்த 2011 முதல் 2015-16-ஆம் ஆண்டு வரை பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டங்களில் இருந்த பெரிய தவறுகள், கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டு தாக்கல் செய்யப்பட்ட சிஏஜி அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தன.  காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் பெருமளவிலான விவசாயிகள் விடுபட்டிருந்தார்கள் என்பது அதில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தது. 
இதில், சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகளின் நிலை இதைவிட மோசம். அவர்களில் 5.75 சதவீதம் முதல் 13.32 சதவீதம் பேர் வரை மட்டுமே பயிர்க் காப்பீடு பெற்றிருந்தனர். ராபி பயிர் சாகுபடி காலத்தில் நிலைமை இதைவிட மோசமாக இருந்தது. சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளில் 8 முதல் 12 சதவீத விவசாயிகளே காப்பீடு பெற்றிருந்தனர். 
இதிலும், வங்கிகளில் கடன் பெற்று விவசாயம் செய்பவர்களுக்கு மட்டுமே காப்பீடு இருந்தது. ஏனெனில், வங்கிகளில் கடன் பெற காப்பீடு கட்டாயமாக்கப்பட்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் விவசாயத்துக்காக வங்கிகளின் கடன் பெறாதவர்களுக்கு காப்பீடு என்பது முற்றிலும் மறுக்கப்படுவதாகவே இருந்தது.
இறுதியாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பிரதம மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா திட்டம் ஏற்கெனவே இருந்த திட்டங்களில் இருந்து பெரிய அளவில் மாறுபட்டதல்ல. கடந்த 2016-இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இத்திட்டம் விவசாயிகளின் பிரீமியம் தொகையைக் குறைப்பதுடன், மேலும் பல உறுதிகளை அளிப்பதாக அமைந்தது. 
இதில், மத்திய, மாநில அரசுகள் விவசாயிகளின் சுமையை சமமாகப் பகிர்ந்து கொண்டன. காரீப் பருவத்தில் உணவு தானியங்கள், எண்ணெய் வித்துகளுக்கான பயிர்க் காப்பீட்டு பிரீமியத்தில் விவசாயிகள் 2 சதவீதம் செலுத்த வேண்டும். இதுவே ராபி பருவத்தில் 1.5 சதவீத பிரீமியத்தை விவசாயிகள் செலுத்தினால் போதுமானது. வர்த்தகப் பயிர்கள், தோட்டப் பயிர்களுக்கு 5 சதவீதம் பிரிமீயம் செலுத்த வேண்டும்.
முதல்கட்ட அனுபவத்தில் இப்போதைய பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தால் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள்தான் அதிக பயனடைந்துள்ளன. இதில் உள்ள 11 காப்பீட்டு நிறுவனங்களும் கடந்த இரு ஆண்டுகளில் ரூ.47,407.98 கோடி பிரிமியம் வசூலித்துள்ளன. அதே நேரத்தில் ரூ.31,612.72 கோடியை மட்டுமே இழப்பீட்டுத் தொகையாக அளித்துள்ளன. 
இதன் மூலம் விவசாயிகளின் நலன் என்ற பெயரில் தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் லாபமடையவே அரசின் இந்தத் திட்டம் உதவுகிறது. விவசாயிகளுக்கு முழுப் பலன் கிடைக்கவில்லை; அதே நேரத்தில் அரசு கஜனாவில் இருந்து பணம் விரயம் செய்யப்படுகிறது என்று விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. இதையடுத்து, இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை சீரமைக்க மத்திய அரசு முடிவு செய்தது.
இயற்கைப் பேரிடர்கள், பூச்சி தாக்குதல் உள்ளிட்ட எந்தக் காரணத்தால் விவசாயிகளின் பயிர்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்பட்டாலும், அவற்றுக்கு இழப்பீடு வழங்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் சந்தையில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கத்தால் விவசாயிகள் வருவாய் பாதிக்கப்படவும் கூடாது. விவசாயிகளின் வருவாயை உறுதி செய்யும் அதே நேரத்தில், மக்களின் உணவுப் பாதுகாப்பையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இவை அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, முழுமையாக ஆய்வு செய்து மத்திய அரசு தனது திட்டத்தை வகுக்க வேண்டியுள்ளது. இவை அனைத்தும் செய்யும் திறன் அரசுக்கு உள்ளதா?

கட்டுரையாளர்:
பொருளாதார நிபுணர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/16/பயிர்க்-காப்பீடு-நிறுவனங்களுக்கு-அறுவடை-3214377.html
3214376 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சாகசக் கலை காப்பாற்றப்படுமா? தி.நந்தகுமார் DIN Friday, August 16, 2019 01:33 AM +0530 அந்தரத்தில் உயிரைப் பணயம் வைத்து விளையாடி,  ஆயிரக்கணக்கான கண்களை அதிசயிக்க வைத்து,  இனிமையாக நேரத்தை கழிக்க வைக்கும் சாகசக் கலைஞர்களின் வாழ்க்கை அந்தரத்தில்தான் நிற்கிறது. அழிந்துவரும் சாகசக் கலையைக் காப்பாற்ற வேண்டியது அரசின் கடமையாகும்.
தொலைக்காட்சிகள், சமூக வலைதளங்கள் வருவதற்கு முன்னதாக,  ஏறக்குறைய 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஓர் ஊரில் சர்க்கஸ் காட்சி நடக்கிறதென்றால்,  அங்கு திருவிழாக்கோலம் பூண்டிருக்கும். ஓரிரு மாதங்கள் சர்க்கஸ் காட்சிகளில் ஹவுஸ் புல்  அட்டைகள் இருக்கும்.
சர்க்கஸ் நடக்கும் பகுதிகளில்  திரையரங்குகளில் மக்கள் கூட்டம் வெறிச்சோடிக் காணப்படும். அந்த அளவுக்கு இருந்த தாக்கம் இப்போது மாறிவிட்டது.   அந்தரத்தில் ஆடும் சர்க்கஸ் கலைஞர்களைப் போல்தான்,  சர்க்கஸ்களின் நிலையும் இருந்துவருகிறது.
சாகசக் கலைஞர்களின் நிலையும்,  அவர்களின் வேலையும் பரிதாபத்துக்குரியதாக இருக்கிறது.   அண்மைக் காலமாக சாகசக் கலையைக் கற்க புதிதாகக் கலைஞர்களும் வருவதில்லை. இதனால்,  சாகசக் கலை இப்போது மெல்ல மெல்ல அழியும் நிலை உருவாகி வருகிறது.
இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் உள்ள சாகசக் கலைஞர்கள் மட்டுமின்றி,  நேபாளம், சீனா, வங்கதேசம் போன்ற பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த 5,000-த்துக்கும் மேற்பட்ட கலைஞர்கள் சர்க்கஸ்களில் இருக்கின்றனர்.
இவர்கள் குழுக்களாக ஒரு  குடும்பம் போல சர்க்கஸ்  குழுவில் அங்கம் வகித்து,   பல்வேறு மாநிலங்களுக்கும் இடம்பெயர்ந்து சர்க்கஸ் காட்சிகளை நடத்தி, தங்களது வாழ்க்கையை நடத்திவருகின்றனர்.   சொந்த ஊரில் குழந்தைகளைப் படிக்க வைத்து, நாடோடிகளாக வாழும் இவர்களின் நிலையோ பரிதாபம்தான்.
இவர்கள் செய்யும் சாகசக் கலைக்கு ஏற்ப இவர்களுக்கு குறைந்தபட்சம் ரூ.10,000  முதல் அவரவர் தகுதிக்கேற்ப ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது.  ஒரு சர்க்கஸ் குழுவில் குறைந்தது 50 பேர் முதல் 100 பேர் வரை இருக்கின்றனர்.  இவர்களுக்கான ஊதியம், நாள்தோறும் உணவு,  இதர செலவினங்கள்,   போக்குவரத்து, தங்குமிடம் போன்ற செலவாக மாதம்தோறும் ரூ.50 லட்சம் வரை ஆகிறது.  கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்த அளவுக்கு வருவாயை ஈட்ட முடியாத காரணத்தால்,  பல சர்க்கஸ் குழுக்கள் கலைக்கப்பட்டுள்ளன. 
நாட்டில் 300-க்கும் மேற்பட்ட சர்க்கஸ் குழுவினர் இருந்தனர்.  கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தக் குழுக்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவு குறைந்து 100 ஆகியுள்ளது.
அண்மைக் காலமாக சர்க்கஸ்களை காண மக்கள் பெருமளவு திரளாததற்கு  பல்வேறு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.   மத்திய அரசால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் கொண்டுவரப்பட்ட மிருகவதை தடுப்புச்  சட்டத்தால்,  சிறுவர்களை மகிழ்வித்தும், காணக் கிடைக்காத அரிய பல மிருகங்களான சிங்கம்,  புலி, கரடி போன்ற வனவிலங்குகள் இப்போது சர்க்கஸ் காட்சிகளில் முழுமையாக இடம்பெறவில்லை.  முழுக்க, முழுக்க மனிதர்களால் நடத்தப்படும் சாகசக் காட்சிகளே அரங்கேறுகின்றன.  இதனால், வன விலங்குகளைக் காட்சிப்படுத்த முடியாத நிலை ஏற்பட்டு,   சர்க்கஸ் காட்சிகள் பொலிவிழந்ததால் பெருமளவு கூட்டம் வருவதில்லை.
இது தவிர   வன விலங்குகளைக் காட்சிப்படுத்தியே செயல்படும் மிருகங்களுக்கான பிரத்யேக தொலைக்காட்சிகளில்,  24 மணி நேரமும் விலங்குகளின் காட்சிகள் இடம்பெற்றுவிடுகின்றன.  போதாக்குறைக்கு இணையதளங்கள் வேறு.  
இது மட்டுமின்றி,  இப்போது தொழில் நசிந்துவருவதால்  தங்களது வாரிசுகளைக் கூட இந்தத் தொழிலில் சாகசக் கலைஞர்களும் உட்படுத்துவதில்லை. புதியதாக சாகசக் கலையைக் கற்றுகொள்ளவும் எவரும் முன்வருவதில்லை.  இதுபோன்ற பல காரணங்களால், சர்க்கஸ் காட்சிகளும்  பொலிவிழந்துள்ளன.
இந்த நிலையில்,  சர்க்கஸை பொலிவுபடுத்த மத்திய,  மாநில அரசுகள் உரிய நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும் என்றே சாகசக் கலைஞர்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர்.  இதற்காக பெரிய அளவுக்கு உதவிகள் புரியத் தேவையில்லை. சிறிதளவு சலுகைகள் வழங்கினால்கூட,  தங்களால் கலையைக் காப்பாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு மேலோங்கியுள்ளது.
அதாவது,   ஓரிரு மாதங்கள் ஓர் ஊரில் சர்க்கஸ் முகாமிடும்.  சில நாள்கள் இடைவெளியில் அடுத்த ஊருக்கு இடமாற்றம் செய்ய போக்குவரத்துக்காக சில நாள்களாகும்.  ஓரிரு மாதங்கள் ஓர் ஊரில் காட்சிகள் நடத்த,  உள்ளாட்சி அமைப்புகள், காவல்,  தீயணைப்புத் துறைகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு அரசுத் துறைகளிடம் அனுமதி பெறவே ஒவ்வொரு இடத்திலும் சில லட்சம் ரூபாய் அளவுக்கு செலவினம் ஏற்படுகிறது.  
இந்தச் செலவினத்தைக் குறைக்கும் வகையில்,  அரசுக்குச் சொந்தமான இடங்களில் சர்க்கஸ் காட்சிகள் நடத்த இலவச அனுமதியை வழங்க வேண்டும் என அவர்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர். மேலும்,   சாகசக் கலையை பாடத் திட்டமாக அறிவித்து கல்லூரிகளில் பயிற்றுவிக்க வேண்டும். 
நடமாடும் சர்க்கஸ் தொழில்களில் ஈடுபட்டுள்ளோர்,  சாகசக் கலைஞர்களையும்  அமைப்புசாரா தொழிலாளர் நல வாரியங்களில் சேர்த்து உதவித் தொகைகள்,  நலத் திட்ட உதவிகள் வழங்க வேண்டும்.
விளையாட்டு, யோகா, உடற்பயிற்சி ஆகிய கலைகள் ஒன்றிணைந்ததுதான் சாகசக் கலை என்பர்.  விளையாட்டுக்கும்,  யோகாவுக்கும் முக்கியத்துவம் அளித்துவரும் மத்திய அரசு, சாகசக் கலையைக் காப்பாற்றவும் முயற்சிக்க வேண்டும். சாகசக் கலையில் ஆர்வம் கொண்டவர்களைக் கண்டறிந்து,  அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கவும் நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும்.  
இது தவிர,  உடற்கல்வி கல்லூரிகள்,  பல்கலைக்கழகங்களில் சாகசக் கலையையும் பாடத் திட்டமாக சேர்த்து அது அழியாமல் இருக்க நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
நல்ல கலையை அழிந்துவிடாமல் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு அரசுக்கு உண்டு.   சிறிய அளவில் உதவிகளைச் செய்து பெரிய கலையைக் காப்பாற்ற அரசுகள் முன்வருமா?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/16/சாகசக்-கலை-காப்பாற்றப்படுமா-3214376.html
3213703 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் சவால்களைச் சந்திப்போம் முனைவர் அ.பிச்சை DIN Thursday, August 15, 2019 01:36 AM +0530 சுதந்திர இந்தியா 72 வயதைக் கடந்து 73-ஆவது ஆண்டில் இன்று அடி எடுத்து வைக்கிறது. இந்தியா பன்முகத்தன்மை கொண்டது; அது பலகுரலில் பேசுகிறது.  வெளிநாட்டு மக்களோ பல கோணங்களில் பார்க்கிறார்கள். எப்படியாயினும், உண்மை ஒன்றாகத்தானே இருக்க முடியும்.
பூமத்திய ரேகை என்பது ஒரு கற்பனைக் கோடு; அது உண்மையானதல்ல. அதுபோல் இந்திய தேசம் என்று ஒரு தேசமும் இல்லவே இல்லை; அதுவும் கற்பனையானது; நிர்வாக வசதிக்காக ஆங்கிலேயேர்கள் உருவாக்கியது.  ஆங்கிலேயர் வெளியேறியபின் அது சுக்கு நூறாகச் சிதறுண்டு போகும்  என எச்சரித்தார் பிரிட்டனின் போர்க் காலப் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில்.
இந்தியாவைத் தொடர்ந்து விடுதலை பெற்ற பல நாடுகளில் ஜனநாயகம் வேரூன்றவில்லை; சர்வாதிகார ஆட்சி அல்லது ராணுவ ஆட்சியே நடைபெறுகிறது.   ஆனால், கருத்துவேறுபாடுகளும், பிணக்குகளும் ஆயிரம் இருந்தாலும் நம் தேசத் தலைவர்கள் விதைத்த ஜனநாயக விதை வேரூன்றி அசைக்க முடியாத ஆலமரமாக நிழல் தருகிறது. அதன் மூலம் சர்ச்சிலின் கணிப்பு பொய்த்துப் போனது. மேலும், உலகின் மிகப் பெரிய, மிக வலுவான ஜனநாயக நாடு இந்தியா என்பதை உலகறியச் செய்துள்ளோம்.
இந்தியாவில் இதுவரை 17 பொதுத் தேர்தல்களை வெற்றிகரமாக நடத்திவிட்டோம்.  1952-இல் நடை பெற்ற முதல் பொதுத் தேர்தலில் 17.3 கோடி வாக்காளர்களில் வாக்களித்தவர்கள் 11 கோடி. 2019-இல் நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் 91 கோடி வாக்காளர்களில், வாக்களித்தவர்கள் 58.4 கோடி.  உலகில் இவ்வளவு அதிகமான எண்ணிக்கையில் தேர்தலில் மக்கள் பங்கேற்பது என்பது இந்தியாவில் மட்டுமே. இது பெருமைக்குரியது. ஆனால் வாக்குச் சீட்டுகள் வீடுகளிலும், வீதிகளிலும் விலைக்கு விற்கப்படும் வணிகப் பொருள்களாகி விட்டன என்பது வேதனைக்குரிய சூழல்.
கடந்த 72 ஆண்டுகளில் கல்வி, தனி நபர் வருமானம், சராசரி ஆயுள்காலம், மருத்துவ வசதி, சாலைப் போக்குவரத்து வசதி, தொலைத் தொடர்பு சாதன  வசதி, உணவுப் பொருள் உற்பத்தி, குடிநீர் வசதி ஆகியவற்றில் வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது உண்மை. வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளவர்களின் எண்ணிக்கை 1947-இல் 70 சதவீதமாக இருந்தது; இன்று அது 20 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது என்பது வளர்ச்சியின் அடையாளம். ஆனால், பிற நாடுகளின் வளர்ச்சியோடு, நமது தேச வளர்ச்சியை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால்தான், நம் வளர்ச்சியின் வேகம் திருப்திகரமாக உள்ளதா அல்லது  இல்லையா என்பதை அறியலாம்.
இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற காலகட்டத்தில், விடுதலை பெற்ற நாடுகள் பல. அவற்றில் சீனா (1949), பாகிஸ்தான் (1947), வங்கதேசம் (1947-இல் பிரிட்டனிடமிருந்தும், 1971-இல் பாகிஸ்தானிடமிருந்தும்), இலங்கை (1948) மற்றும் இந்தோனேசியா (1949) ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை.
இந்த நாடுகளில், உலக வங்கி கணிப்பின்படி, பொருளாதார வளர்ச்சி, சராசரி ஆயுள்காலம், குடும்பக் கட்டுப்பாடு, மின்சார வசதி வழங்குதல் ஆகியவற்றில் சீனா முதலிடம் வகிக்கிறது.  எழுத்தறிவு பெற்றவர் விகிதத்தில் இந்தோனேசியா (95.4%) முன்னிலை வகிக்கிறது.  பாதுகாப்பான பிரசவ மருத்துவ வசதியில் இலங்கை முன்னணியில் இருக்கிறது.
ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட ஆறு இனங்களில் இந்தியா எதிலும் முதலிடம் பெறவில்லை. அதற்கு இந்தியாவின் அதிக மக்கள்தொகை, நாம் கடைப்பிடிக்கும் ஜனநாயக அணுகுமுறை, பன்முகத்தன்மை கொண்ட பரந்த மனப்போக்கு ஆகியவையே காரணம் எனக் கொள்ளலாம். 
இதுவரை தில்லி செங்கோட்டையில் சுதந்திர தின நாளன்று 72 முறை தேசியக் கொடி ஏற்றப்பட்டுள்ளது. 73-ஆவது முறை தேசியக் கொடி ஏற்றி உரையாற்ற இருக்கிறார் பிரதமர் மோடி. முதல் சுதந்திர தினத்தன்று மகாத்மா காந்தி கொல்கத்தாவின் பாலியாகட் பகுதியில் பாழடைந்த ஹைதரி மாளிகையில் தங்கியிருந்தார். அன்றைய தினம் காலை மேற்கு வங்க அரசின் அமைச்சர்கள் அனைவரும் மகாத்மாவைச் சந்தித்து ஆசி வழங்கக் கேட்டபோது, அவர் சொன்னார்: இன்று (1947, ஆகஸ்ட் 15) முதல் நீங்கள் முள் கிரீடம் சூட்டிக் கொள்கிறீர்கள். சத்தியம், அகிம்சையைக் கடைப்பிடியுங்கள். எளிமையாக இருங்கள்; ஏழைகளுக்கு சேவை செய்வதற்கே இந்தப் பதவி உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது என்றார். ஆனால் இன்றோ சத்தியம், அகிம்சை, சேவை என்பவை உச்சரிக்கப்படும் சொற்கள் மட்டுமே.
ஏழ்மை ஒழிக்கப்படாத வரை, தீண்டாமை முழுமையாகத் துடைத்து எறியப்படாத வரை, சுதந்திரம் பெற்றதில் பொருளே இல்லை  என்றார் மகாத்மா. ஆனால் இந்த இரண்டு கொடுமைகளும் குறைந்திருக்கலாம்; ஆனால் முழுக்க மறையவில்லை.
பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு தனது சுதந்திர தின உரையில், பசித்தவனுக்கு உணவு அளிக்கப்பட வேண்டும்; ஆடை இல்லாதவனுக்கு உடை வழங்கப்பட வேண்டும்; ஒவ்வொரு இந்தியனும் தன்னை வளர்த்துக் கொள்வதற்கு முழுமையான வாய்ப்பளிக்கப்பட வேண்டும் என்றார். 
மேலும், இந்தியாவில் எதுவும் காத்திருக்கலாம்; ஆனால் விவசாயம் காத்திருக்க முடியாது என்றார் நேரு. ஆனால்,  72 ஆண்டுகளாக விவசாயிகள் காத்திருக்கின்றனர்; வேதனை தீரவில்லை; விடிவுகாலம் பிறக்கவில்லை. 2022-ஆம் ஆண்டில் விவசாயிகளின் வருமானம் இரண்டு மடங்காக உயரும் என்பது இன்றைய உறுதிமொழி. வருமானம் இரண்டு மடங்கு உயரலாம். ஆனால், அவர்களின்  விவசாயச் செலவு 4 மடங்காக உயராமல் இருக்க வேண்டுமே. 
உலகத் தரம் வாய்ந்த உயர் கல்வியை இந்தியாவிலேயே தருவோம்; எல்லோரும் அதனை இலகுவாகப் பெற வழிவகுப்போம் என்றார் அன்றைய மத்திய கல்வி அமைச்சர் அபுல்கலாம் ஆசாத். அதனால்தான், இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்வி நிறுவனங்கள் (ஐஐடி-க்கள்), இந்திய மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனம் (ஐ.ஐ.எம்.) ஆகியவை நிறுவப்பட்டன. ஆனால், இன்றைய இந்திய இளைஞர்கள் தரமான உயர் கல்விக்காக, பிரிட்டன், அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா முதலான நாடுகளுக்குச் செல்கிறார்கள். பெரும் கடன் சுமையை பெற்றோர் மீது சுமத்துகின்றனர். இந்திய கல்வி நிலையங்களைத் தேடி, வெளிநாட்டு மாணவர்கள் வரும் நிலையை நாம் உருவாக்க வேண்டும்.
ஆங்கிலேயர் ஆட்சி அகன்று, பண்டித நேரு தலைமையில் ஆட்சி அமைந்தது. அப்போது நடைபெற்ற ஐ.சி.எஸ், ஐ.ஏ.எஸ்,  ஐ.பி.எஸ் அதிகாரிகளிடம் அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் சர்தார் வல்லபபாய் படேல் இவ்வாறு கூறினார்: ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றிருக்கும் நாங்கள் (அமைச்சர்கள்) ஆட்சிக்குப் புதியவர்கள்.  ஆனால், உயர் அதிகாரிகளான நீங்களோ அறிவாற்றலும், நீண்ட நிர்வாக அனுபவமும் கொண்டவர்கள். நீங்கள்தான் அமைச்சர்களுக்கு தக்க ஆலோசனைகள் வழங்கி, வழிகாட்ட வேண்டும்.  நாங்கள் சொல்வதோ, செய்வதோ தவறு எனத் தெரிந்தால் தைரியமாக உங்கள் கருத்தை முன்வைக்க வேண்டும்.  உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்வதில் தயக்கம்  ஏற்படுமானால், நீங்கள் அரசை சரியாக வழி நடத்தத் தயங்கினால், அந்த நிமிஷமே உங்கள் பதவியைத் துறந்துவிட்டு வெளியேறுவதே சிறந்ததாகும் என்றார். 
ஆனால், இன்றோ அரசின் உயர் அலுவலர்கள் இந்தக் கருத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார்களா என்பது பெரும் கேள்விக்குறியாகிவிட்டது.  வல்லபபாய் படேலின் அறிவுரையை அரசு அலுவலர்கள் இன்று முதலாவது கடைப்பிடிக்க உறுதிமொழி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
டாக்டர் அம்பேத்கர் அரசியல் நிர்ணய சபையின் இறுதிக் கூட்டத்தில் உரையாற்றும்போது, இன்று முதல் இந்தியர்கள் அனைவரும் அரசியல் ரீதியான சமத்துவம் பெற்று விட்டார்கள்; ஆனால் சமூக ரீதியான மற்றும் பொருளாதார ரீதியான சமத்துவம் பெறுவதற்கு நாம் உழைத்தாக வேண்டும்  என்றார். அவரது கனவை நாம் முழுமையாக நிறைவேற்ற வேண்டும். 
கடந்த 72 ஆண்டு கால அரசின் பணியை, பங்களிப்பை, அதனால் ஏற்பட்ட பலன்களை ஆய்வு செய்து பார்த்தால், அது சாதனையா, இல்லையா, வெற்றி பெற்றோமோ இல்லையா, நமது தேசத் தலைவர்களின் உயரிய விழுமியங்களை, லட்சியங்களைக் காப்பாற்றியுள்ளோமா என்பதைக் கணிக்கலாம். நமது சாதனையின் அளவை 40/100, 50/100 அல்லது 100-க்கு 100 என்று எந்த அளவில் நிறுத்துவது? இவை விவாதப் பொருளாகத் தொடரலாம்; தவறில்லை.
வெற்றி பெற்றோம் என்பவர்கள் மகிழலாம்; தங்கள் பணியைத் தொடரலாம். தோல்வியே என்பவர்கள், தளர்ந்து போகக் கூடாது. மேலும் வேகத்தோடும், விவேகத்தோடும் செயல்பட வேண்டும். மகாத்மா காந்தி முதல் அம்பேத்கர் வரை நம் இதயத்தில் இடம்பிடித்த தலைவர்களின் லட்சியங்களை நிறைவேற்ற அனைவரும் இணைந்து செயல்பட உறுதி ஏற்க வேண்டும்.
இந்திய மக்கள்  அறிவாற்றல் மிக்கவர்கள், ஆளுமைத் திறன் கொண்டவர்கள்; உழைப்பையும், விசுவாசத்தையும் முன் நிறுத்துபவர்கள்.இதை உலகம் அறியும்.  ஆகவே, பேதங்களைத் துறப்போம்; பிணக்குகளைத் தீர்ப்போம்.  ஒற்றுமையாகச் செயல்படுவோம். நல்லெண்ணத்தையும், நம்பிக்கையையும் முன்நிறுத்துவோம். ஓயாது உழைப்போம். வெற்றி பெறுவோம். உலகின் முதன்மை நாடாக முன்னேறுவோம்.  இதையே சுதந்திர தின உறுதிமொழியாக ஏற்போம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/15/சவால்களைச்-சந்திப்போம்-3213703.html
3213702 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே கே.ஏ.ராஜபாண்டியன் DIN Thursday, August 15, 2019 01:36 AM +0530 இன்று சுதந்திரத் திருநாள். ஆங்கிலேயர்களிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த நம் தேசத்தை மீட்டெடுக்க விடுதலைப் போரில் களம் கண்ட தியாக மறவர்களின் வீர வரலாறுகளை இன்றைய இளம் தலைமுறையினர் ஆழ்ந்து கற்றல் அவசியம்.
அவ்வாறு கற்றால்தான் பெற்ற சுதந்திரத்தின் பெருமைகளைப் பேணிக் காக்கும் கடமையுணர்வு ஒவ்வொரு இளைஞருக்கு ஏற்படும் என்பதுடன், நாட்டின் வளத்தையும், வலிமையையும், ஒருமைப்பாட்டு உணர்வையும் செழித்தோங்கச் செய்யும் பணிகளை முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கான உத்வேகத்தைப் பெற முடியும். 
இந்திய விடுதலை வரலாற்றைக் கூர்மையாக ஆராய்ந்தால், சுய ராஜ்ஜியம் எனது பிறப்புரிமை என்று முழங்கிய பால கங்காதர திலகர் தலைமையிலும், பின்னர் அகிம்சை வழி என்னும் புதிய பாதையில் நடைபோட்ட மகாத்மா காந்தி தலைமையிலும் விடுதலைப் போராட்டங்கள் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டன.
இவ்வாறான விடுதலைப் போரில் தமிழகத்தின் பங்கு அளப்பரியது. 1751-ஆம் ஆண்டு வெள்ளையனே வெளியேறு என்று வீர முழக்கமிட்டதோடு, நெற்கட்டாஞ்செவ்வலின் குறுநில மன்னராகத் திகழ்ந்து ஆங்கிலேயருக்கு வரி தர முடியாது என்று சூளுரைத்து களம் கண்ட பூலித் தேவன், சுதந்திர வேட்கையை மக்கள் மனதிலே ஊட்டியும் வெள்ளைய ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து வரி கட்ட மறுத்தும் அதற்குப் பரிசாக தூக்கு தண்டனை பெற்ற வீர பாண்டிய கட்டபொம்மன், அதே போன்று இன்முகத்துடன் தூக்கு மேடை கண்ட சிவகங்கையை ஆட்சி செய்த மருது சகோதரர்கள், 18-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த வீர மங்கை வேலு நாச்சியார், தில்லையாடி வள்ளியம்மை, லட்சுமி, வ.உ.சிதம்பரனார், மகாகவி பாரதியார், சுப்பிரமணிய சிவா, தீரர் சத்திய மூர்த்தி, ராஜாஜி, வ.வே.சு.ஐயர், வாஞ்சிநாதன், காமராஜர், ஜீவானந்தம், கொடி காத்த குமரன் போன்ற பலரும் இந்திய விடுதலைப் போரில் பங்கேற்று தமிழகத்திற்குப் பெருமை சேர்த்தனர்.
இத்தகைய தியாக சீலர்களில் பத்திரிகையாளர், பேச்சாளர், சமூக சீர்திருத்தவாதி, கவிஞர் என்று பன்முக ஆற்றல் கொண்டவராகத் திகழ்ந்து அடிமை விலங்கொடிக்கும் அறப் போரில் தனித்துவமிக்க அடையாளத்தைப் பெற்றவர் மகாகவி பாரதி.
சுதந்திரம் என்னும் லட்சியத்தை அடைய வேண்டுமாயின், நாட்டு மக்களிடையே நிலவும் ஜாதி சமய வேறுபாடுகள் அகன்று மனிதர்களிடம் ஒற்றுமையுணர்வு உருவாக வேண்டும் என எண்ணிய பாரதி, ஆயிரம் உண்டிங்கு ஜாதி - எனில் அன்னியர் வந்து புகல் என்ன நீதி? ஓர் தாயின் வயிற்றில்  பிறந்தோர் - தம்முன் சண்டை செய்தாலும் சகோதரர் அன்றோ? என்று பாடி மக்களின் சிந்தனையைச் செப்பனிட்டார்.
எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி இருந்ததும் இந்நாடே என்று கவி புனைந்து தொன்று தொட்டு சுதந்திரமாக வாழ்ந்து வந்த இந்தத் தேசத்து மக்கள் இன்று அடிமை மோகத்தில் நாட்டின் பெருமைகளை மறந்துவிடக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தியும் தேசத்தை தாயாக மதித்து வணங்க வேண்டும் என்ற உணர்வினையும் ஊட்டினார்.
இந்திய தேசத்தை மீட்டெடுக்க மகாத்மா என்னும் ஒப்பற்ற தலைவர் கிடைத்து விட்டார் என்பதை பாரதியார், வாழ்க நீ எம்மான், இந்த வையத்து நாட்டிலெல்லாம், தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி, விடுதலை தவறிக் கெட்டுப் பாழ்பட்டு நின்றதாமோர் பாரத தேசந்தன்னை, வாழ்விக்க வந்த காந்தி மகாத்மா நீ வாழ்க! வாழ்க! என்று பாடல் தொடுத்து, அவரை அடியொற்றி மக்களை நடைபோட வைத்தார்.
நம் தேசத்தை பாரத தேவி யென்றும் தேசத்தில் வாழ்வோர் பாரத தேவியின் புதல்வர்கள் என்றும் ஒரு புதிய கருத்தாக்கத்தை மகாகவி உருவாக்கி, பாரத மாதா திருப்பள்ளி எழுச்சி என்று பாடி மக்கள் மனங்களிலே தேச பக்தியை மலரச் செய்தார்.
ஜாதி இரண்டொழிய வேறில்லையென்றே தமிழ் மகள் சொல்லிய சொல் அமிழ்தமென்போம், நீதி நெறியினின்று பிறர்க்குதவும் நேர்மையர் மேலவர், கீழவர் மற்றோர் என்று பாடி மக்களைப் பிளவுபடுத்தும் ஜாதிய பாகுபாடு முற்றிலும் அகல வேண்டுமென்ற சமூக சீர்திருத்தப் பணியினையும் அவர் மேற்கொண்டார்.
மேலும் ஆட்சி அதிகாரம், சட்டங்களை உருவாக்குதல் போன்ற பணிகளில் ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்கள் கோலோச்ச வேண்டும் என்று பெண் விடுதலை குறித்து பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் பாரினில் பெண்கள் நடத்த வந்தோம்! எட்டு மறிவினில் ஆணுக்கிங்கே பெண் இளைப்பில்லை காணென்று கும்மியடி  என்று மகாகவி பாரதி பாடி தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
சுதந்திரம் கிடைப்பதற்கு முன்பாகவே, சுதந்திரம் கிடைத்து விட்டதாக ஒரு கற்பனையை தனக்குள் உருவாக்கிக் கொண்ட அவர் சுதந்திர இந்தியாவில் ஜாதிய வேறுபாடுகள் மனிதர்களிடம் அகன்று விட்டதாகவும், எல்லோரும் சமம் என்ற நிலையில், மனிதர் யாரும் ஒரு நிகர் சமானமாக வாழ்வமே என்று சமதர்ம சமுதாயக் கொள்கையைப் படம் பிடித்துக் காட்டினார். இவ்வாறு பாரதியார் சுதந்திரம் பெறுவதற்காகவும், சுதந்திரம் பெற்ற பின் மக்கள் எப்படி வாழ வேண்டுமென்பதற்காகவும் தன் உயரிய தேசபக்தி சிந்தனைகளை கவிதைகளாக வடித்தெடுத்தார்.
இன்று நாம் சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்கிறோம். ஆனால் ஜாதியப் பாகுபாடு என்னும் நச்சு இன்னும் முழுமையாக இந்தச் சமுதாயத்தை விட்டு அகலவில்லை. அரசியலையும் ஆட்சி அதிகாரத்தையும்கூட ஜாதிகளே நிர்ணயிக்கின்றன. இன்று பெண்கள் ஆட்டோ ஓட்டுநர் பணி முதற்கொண்டு விண்வெளி ஆராய்ச்சி வரை ஆண்களுக்கு நிகராக ஜொலிக்கின்றனர் என்ற போதிலும் ஆணாதிக்கம் முற்றிலுமாக அகலவில்லை.
பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகள் நாளுக்குநாள் அதிகரிக்கின்றன. இவை அனைத்தும் களையப்பட்டு எல்லாரும் ஓர் குலம் எல்லாரும் ஓரினம் எல்லாரும் இந்திய மக்கள், எல்லாரும் ஓர் நிறை, எல்லாரும் ஓர் விலை, எல்லாரும் இந்நாட்டு மன்னர் என்னும் நிலையெய்திட மகாகவி பாரதி இன்றும் தேவைப்படுகிறார் என்ற உணர்வு நம் மனங்களில் மேலோங்குகிறது.
எனவே, பாரதியை ஆழ்ந்து படிப்போம்! அவரின் கனவுகளை முழுமையாக நனவாக்க முற்படுவோம் என்ற சூளுரையை நாம் மேற்கொண்டு ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே என இப் பொன்னாளான சுதந்திர நாளை மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடுவோம்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/15/ஆடுவோமே-பள்ளுப்-பாடுவோமே-3213702.html
3213004 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எதிர்க்கட்சிகளா, எதிரிக்கட்சிகளா? ஜோதிர்லதா கிரிஜா DIN Wednesday, August 14, 2019 01:39 AM +0530 காஷ்மீருக்குச் சிறப்பு அந்தஸ்து அளிக்கும் 370-ஆம் சட்டப் பிரிவு ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளதை எதிர்த்துக் கூச்சலிடும் எதிர்க்கட்சிகளின் அறியாமை, 80 வயது கடந்தோரிடையே சிரிப்பையே தருகிறது.  இவர்களில் பெரும்பாலானோர் இந்திய விடுதலையின்போது பிறந்திருக்கவே இல்லை என்பதுடன், நம் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றை அறிய முற்படவே இல்லை என்பதையே இவர்களது  எதிர்ப்புக்குரல் காட்டுகிறது.  அதிலும், காஷ்மீர் பற்றி அஆஇஈ கூட இவர்களுக்குத் தெரியவில்லையா அல்லது தெரிந்துகொண்டே பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசு என்ன செய்தாலும் அதை எதிர்ப்பது என்பதே இவர்களின் நிலைப்பாடா? 


பிரதமர் மோடி அரசுக்கு 100 சதவீதம் வக்காலத்து வாங்க முடியாதுதான். தவறுகளைத் தட்டிக்கேட்க வேண்டும்தான்.  ஆனால், தவறே இல்லாததைக்கூட எதிர்ப்பதைப் பற்றி என்ன சொல்ல? காஷ்மீர் பிரச்னை பற்றிய உண்மைகளைத் தொடக்கத்திலிருந்து அறிந்தால்தான், பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசின் செயலில் உள்ள நியாயத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
இந்தியப் பிரிவினைக்கு ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டபோது, முதலில் இந்தியாவில் ஆங்காங்கு முஸ்லிம்கள் பெருவாரியாக இருந்த பகுதிகள் யாவற்றையும் பாகிஸ்தானுக்கு உரியவையாக்கும் நிலைப்பாடு எழுப்பப்பட்டது. இந்திய   எல்லைக்குள் சில குட்டி பாகிஸ்தான்களை உருவாக்கும் முயற்சி நடந்தது. ஹைதராபாத் சமஸ்தானத்தினுள் பாகிஸ்தான் ரஜாக்கர்கள் எனும் முரட்டுப் போராளிகளை ஆயிரக்கணக்கில் அனுப்பிவைத்தனர்.  ஏராளமான ஹைதராபாத் ஹிந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் ரஜாக்கர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். வல்லபபாய் படேல் இந்தியப் படைகளை அனுப்பி  அந்த முயற்சியைத் தோற்கடித்து ஹைதராபாதை இந்தியாவுடன் இணைத்தார்.
காஷ்மீர் அப்போது தனி நாடாகச் செயல்பட்டது. ஆயுதம் தாங்கிய முரட்டு மலைவாசிகளை பாகிஸ்தான் அங்கு அனுப்பியதுடன், திடீர்ப் படையெடுப்பிலும் ஈடுபட்டு ஆயிரக்கணக்கான காஷ்மீரிகளைக் கொன்று குவித்தது. 
காஷ்மீரின் ஒரு பகுதி தம் கையை விட்டுப் போனபின், அதன் மகாராஜா இந்தியாவைத் துணைக்கு அழைத்தார். இந்தியாவுடன் இணையவும் சம்மதித்தார். அதன் பின் இந்தியப் படைகள் பாகிஸ்தானின் நபர்களையும் அதன் படையையும் தோற்கடித்து விரட்டியது. அன்றைய பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு நினைத்திருந்தால் பாகிஸ்தான் படையை முற்றிலுமாக விரட்டி, முழு காஷ்மீரையும் மீட்க முடிந்திருக்கும். அதைச் செய்யாமல், பிரச்னையை ஐ.நா. பாதுகாப்பு சபையின் கவனத்துக்குக் கொண்டு சென்றார். முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தி ஒரு முறை அமெரிக்கா சென்றிருந்தபோது, காஷ்மீர் பிரச்னையை ஐ.நா. பாதுகாப்பு சபைக்கு எடுத்துச் சென்றது, என் தந்தை (ஜவாஹர்லால் நேரு) செய்த மாபெரும்  தவறு என்று அறிவித்தார்.
அதன் பின் அனைத்தையும் ஆராய்ந்த பிறகு, தீர்மானத்தை உள்ளடக்கிய ஓர் அறிக்கையை ஐ.நா. பாதுகாப்பு சபை வெளியிட்டது. பாகிஸ்தான் தன் படைகளுடன் காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேற வேண்டும். அதன் பிறகு,  பாகிஸ்தான், இந்தியா ஆகிய நாடுகளின் பிரதிநிதிகளின் நேரடிக் கண்காணிப்பில் காஷ்மீர் மக்களின் நிலைப்பாடு பற்றி ஐ.நா. மேற்பார்வையாளர்கள் வாக்கெடுப்பு நடத்துவார்கள் என்பதே அந்தத் தீர்மானம். 
ஆனால்,  ஐ.நா.வின் இந்தத் தீர்மானத்தை பாகிஸ்தான் ஏற்காததால்தான் காஷ்மீரில் பொது வாக்கெடுப்பு நடைபெறவில்லையே ஒழிய, அன்றைய பிரதமர் நேரு தம் வாக்குப்படி நடக்கவில்லை என்பது அநியாயமான குற்றச்சாட்டாகும். அன்று ஐ.நா.வின் யோசனையை ஏற்காத பாகிஸ்தான், இன்று மறுபடியும் காஷ்மீர் பிரச்னையை ஐ.நா. சபைக்குக் கொண்டுசெல்லப் போவதாகக் கூறுவது தவறு.
அன்றைய பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? ஐ.நா.வை மதிக்காத பாகிஸ்தானுடன் போரிட்டு அதைத் துரத்திவிட்டு அது திடீர்த் தாக்குதலால் கைப்பற்றிய காஷ்மீர் பகுதியை மீட்டெடுத்திருந்திருக்க வேண்டும்; செய்யவில்லை. காந்தி வழியில் போவதற்கும் ஓர் எல்லை உண்டல்லவா?    
இதற்கிடையே காஷ்மீரின் பிரதமராக இருந்த ஷேக் அப்துல்லா, பிரதமர் நேருவின் மிக நெருங்கிய நண்பர். காஷ்மீரைத் தனி நாடாக அறிவிக்கும் நோக்கமுடையவர் என்பது பின்னர் வெளிப்பட்டது. அவரது நட்பின் வலிமையால்தான் காஷ்மீருக்குச் சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்கும் 370-ஆவது சட்டப் பிரிவுக்கு பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு இணங்கினார் என்று கூறப்படுகிறது.
இதுவரை இந்தியாவுடன் அவ்வப்போது செய்த அனைத்து ஒப்பந்தங்களையும்  பாகிஸ்தான் பலமுறை மீறியுள்ளது. கட்டுப்பாட்டு எல்லைக் கோடுகளை மீறுவது குறித்துக் கேட்கவே வேண்டியதில்லை. இவற்றை இந்த எதிர்க்கட்சிகள் எப்போதாவது கண்டித்ததுண்டா?
காஷ்மீருக்கு வந்து தங்கிச் சென்றுள்ள பல்வேறு நாட்டு (நியூயார்க் டைம்ஸ் உள்பட) பத்திரிகையாளர்களும்  இந்தியாவை ஆதரித்தே தங்களது இதழ்களில் கட்டுரைகள் எழுதி வந்துள்ளனர் என்பது இந்த ஜனநாயகவாதிகளுக்குத் தெரியுமா? அதிலும், 1965-இல் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து காஷ்மீருக்கு வந்து ஆராய்ந்த பத்திரிகை நிருபர்கள், தங்கள் பத்திரிகைகளில் எழுதியவை இந்தியாவுக்கு ஆதரவானவையாகவே இருந்துள்ளன.
அடிக்கடி ஊடுருவலாளர்களைக் கட்டுப்பாட்டு எல்லையைக் கடந்து இந்தியாவின் காஷ்மீர் பகுதிக்குள் பாகிஸ்தான்  அனுப்பித் தொல்லை கொடுத்து வருவது பற்றி சிகாகோ டெய்லி நியூஸ் நாளிதழின் நிருபர், பிரான்ஸின் லா மான்டே இதழின் நிருபர் முதலானோர் குறிப்பிட்டுள்ளனர். தில்லியிலிருந்து பி.பி.சி. நிருபர் தமது குறிப்பில், இந்தியாவின் காஷ்மீர் பகுதிக்குள் பல கொரில்லாக்களை பாகிஸ்தான் அனுப்பியும், உள்ளூர் காஷ்மீர்வாசிகளிடம் அவர்களுக்குச் சிறிதும் ஒத்துழைப்பு கிடைக்கவில்லை  என்று தெரிவித்துள்ளார்.
முன்னறிவிப்பின்றி ஒரு நாட்டின் மீது படையெடுத்து வெற்றிகொண்டு, அதன் மக்களை அச்சுறுத்தி மத மாற்றம் செய்து  அல்லது விரட்டியடித்து விட்டு, அதன் பின் அதை அந்த மதத்துக்குரிய மனிதர்களுக்குச் சொந்தமானது என்று அறிவிப்பது என்ன நியாயம்?  இந்த (அ)நியாயத்துக்குத் துணை போகிறவர்கள், உண்மையில் தேசபக்தி என்பது சிறிதேனும் உள்ளவர்கள்தானா?
காஷ்மீர் ஹிந்துக்களும் சீக்கியர்களும் முஸ்லிம்களாக உடனே மதம் மாற வேண்டும்; இல்லையெனில் காஷ்மீரை விட்டு வெளியேற வேண்டும்என 1990-இல் ஒலிபெருக்கிகள் மூலம் அறிவிப்புச் செய்யப்பட்டதன் விளைவாக ஏராளமான பண்டிட்டுகளும் சீக்கியர்களும் வெளியேறினர்;  இன்றைய நியாயவாதிகள் அப்போது எங்கே போயிருந்தார்கள்?  
நம் எல்லைக்கு அருகே இருந்த பாகிஸ்தானின் தீவிரவாத முகாம்களைக் கண்டறிந்த நம் ராணுவத் தலைவர்கள், அவற்றை அழிக்க உத்தரவு கேட்டபோது தர மறுத்தவர் முன்னாள் பிரதமர் வாஜ்பாய். அன்றே அவற்றை அழித்திருந்தால், பின்னர் விளைந்த பல தொல்லைகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம். ஆனால், இன்றைய பிரதமர் மோடியோ, நம் ராணுவத் தலைவர்கள் தம் அனுமதிக்காகக் காத்திருக்காமல் அவ்வப்போதைய தேவைக்கேற்ப நடவடிக்கை எடுக்கும் உரிமையை அவர்களுக்கு வழங்கியுள்ளார்.
இந்தியாவிலுள்ள சில கட்சிகள் பிற நாடுகளிடம் விசுவாசம் உள்ளவை. இவற்றின் தலைவர்களில் சிலர் தங்களை அறிவுஜீவிகள் என்று வெளிப்படையாக கூறிக் கொள்பவர்கள். தொடக்கத்திலிருந்து பொய்யே பேசி வந்திருக்கும், ஒப்பந்தங்களை மீறியே வந்திருக்கும் பாகிஸ்தானுடன் நாம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தவேண்டும் என்பது அறிவுஜீவிகளின் நிலைப்பாடு. எழுபது ஆண்டுகளாக நம்மை ஏமாற்றிப் பொய்களையே கூறிவரும் பாகிஸ்தானுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன?
பயங்கரவாதத்தை பாகிஸ்தான் ஒழித்த பிறகுதான் அதனுடன் பேச்சுவார்த்தை என்று நாம் சொல்வதே அர்த்தமற்றது. ஏனெனில், அவர்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து ஆதரித்தபடியே அவர்களை ஒழித்துவிட்டதாகவே பாகிஸ்தான் பொய் சொல்லும். பாகிஸ்தானில் 40 பயங்கரவாதக் குழுக்கள் செயல்படுவதை பிரதமர் இம்ரான் கானே அண்மையில் ஒப்புக்கொண்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
எனவே, சாதுத்தன்மை நிறைந்த ராமபிரான்போல் பிரதமர் நரேந்திர மோடி செயல்படக் கூடாது. நடைமுறைத்தன்மையும், ராஜதந்திரமும் நிறைந்த கிருஷ்ண பரமாத்மாவைப்  போல் அவர் செயல்பட வேண்டும்.  நம் நாட்டின் எதிர்க்கட்சிகளும் எதிரிக்கட்சிகளாய்ச் செயல்படுவதை விடுத்து, ஆக்கப்பூர்வமான எதிர்ப்பை மட்டுமே வெளிப்படுத்த வேண்டும். எல்லாவற்றையும் எதிர்க்கும் போக்கு மிகவும் சிறுபிள்ளைத்தனமானது, நேர்மையற்றதும்கூட.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/14/எதிர்க்கட்சிகளா-எதிரிக்கட்சிகளா-3213004.html
3212420 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வளர்ச்சிக்கு உகந்த வட்டிக் குறைப்பு  எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் DIN Tuesday, August 13, 2019 01:23 AM +0530 இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் சக்திகாந்த தாஸ் ஆகஸ்ட் 7-ஆம் தேதி வெளியிட்ட நிதி மற்றும் கடன் கொள்கை இனிய அதிர்ச்சி அலைகளை உருவாக்கியுள்ளது. ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் ரெப்போ விகிதத்தை (வங்கிகளுக்கு ரிசர்வ் வங்கி வழங்கும் குறுகியகாலக் கடன்களுக்கான வட்டி விகிதம்) 0.35 சதவீதம் குறைத்துள்ளார். அதாவது 5.75 சதவீதமாக இருந்த ரெப்போ  விகிதத்தை 5.4 சதவீதமாகக் குறைத்திருக்கிறார். வட்டி விகிதம் தற்போதைய சூழலில் குறையும் என்பது பரவலாக எதிர்பார்த்ததுதான். எனவே, வட்டி விகிதக் குறைப்பு வரவேற்கத்தக்கது என்பது ஒருபுறம் இருக்க, இதில் சில புதுமைகளும் நிகழ்ந்துள்ளன.
ஒன்று, ரிசர்வ் வங்கி ரெப்போ விகிதத்தைக் குறைத்தாலோ அல்லது உயர்த்தினாலோ, நீண்டகால வழக்கம் என்னவெனில், 0.25 சதவீதம் அல்லது 0.50 சதவீதம் என்ற அளவில்தான் குறைப்பார்கள்; அல்லது உயர்த்துவார்கள். ரெப்போ விகிதத்தை 0.35 சதவீதமாகக் குறைத்தது ரிசர்வ் வங்கியின் வரலாற்றில் இதுவே  முதல் முறை.
தற்போது சர்வதேச அளவில் பொருளாதாரச் சுணக்கம் நிலவுகிறது. இந்தியாவிலும் அதன் தாக்கம் தெரிகிறது. இந்த நிலையில் வட்டிக் குறைப்பு அவசியம் என்பது வெளிப்படை. 0.25 சதவீதம் குறைத்தால் அது குறைவாக இருக்கும்;  0.50 சதவீதம் குறைத்தால் அதிகமாக இருக்கும். அது பணவீக்கத்துக்கு வழிவகுக்கும். எனவே, இரண்டுக்கும் இடையே 0.35 சதவீதமாகக் குறைக்கப்பட்டு, ரெப்போ விகிதம் 5.4 சதவீதம் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இரண்டாவதாக, கடன்களுக்கான வட்டி விகிதத்தை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி கடந்த 9 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவு இப்போது தொடர்ந்து 4-ஆவது முறையாகக் குறைத்துள்ளது. அதாவது, 2019 பிப்ரவரியில் 6.25 சதவீதமாக இருந்த வட்டி விகிதம், ஏப்ரல் மாதம் 6 சதவீதம், ஜுன் மாதம் 5.75 சதவீதம்,  ஆகஸ்ட்  7-ஆம்  தேதி  5.4  சதவீதம் எனக்  குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் லிமூலம் 2019-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி முதல் இதுவரை மொத்தம் 1.10 சதவீதம்  குறைக்கப்பட்டுள்ளது. 
மூன்றாவதாக, ரெப்போ விகிதம் கடந்த 9 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு இப்போது  5.4  சதவீதமாகக்  குறைக்கப்பட்டிருப்பதும்  புதுமைதான்.
இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி 2019-20 நிதியாண்டில் 7 சதவீதமாக இருக்கும் என கடந்த ஜூன் மாதம் ரிசர்வ் வங்கி அறிவித்திருந்தது. அந்த வளர்ச்சி விகிதம் சற்றே குறைந்து, 6.9 சதவீதமாக இருக்கும் என்று புதிய நிதிக் கொள்கையில் ரிசர்வ்  வங்கி  அறிவித்திருக்கிறது.
இந்த நிலையில் ஒரு சாதகமான அம்சம் என்னவெனில், நுகர்வோர் விலைவாசி அடிப்படையிலான பணவீக்கத்தைப் பொருத்தவரை, நடப்பு நிதியாண்டில், அக்டோபர் முதல் மார்ச் வரையிலான காலத்தில், சற்றே அதிகரித்து 3.5 முதல் 3.7 சதவீதமாக உயரக்கூடும் என ரிசர்வ் வங்கி கணித்துள்ளது. நடப்பு நிதியாண்டின் கடைசி லிமூன்று மாதங்களில் நுகர்வோர் விலைவாசி அடிப்படையிலான பணவீக்க விகிதம் 3.6 சதவீதமாக இருக்கும். இது பணவீக்கம் கட்டுக்குள் இருக்கிறது என்பதை  உணர்த்துகிறது.
ரிசர்வ் வங்கி எந்த அடிப்படையில் வட்டி விகிதத்தை நிர்ணயிக்கிறது? இதற்கென கடந்த சில ஆண்டுகளாக ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் தலைமையில் ஒரு குழு செயல்படுகிறது. ரிசர்வ் வங்கியின் நிதி மற்றும் கடன் கொள்கைக்கு இரண்டு முக்கிய நோக்கங்கள் உள்ளன; ஒன்று, பணவீக்கத்தையும் விலைவாசியையும் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும். இரண்டாவது, நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்குத் தேவையான வங்கிக் கடன்கள் தங்கு தடையில்லாமல் கிடைப்பதற்கு வழிவகுக்க  வேண்டும்.
தற்சமயம் பணவீக்க விகிதம், ரிசர்வ் வங்கி ஏற்கெனவே நிர்ணயித்த அளவுக்கு உட்பட்டே உள்ளது  என்பது  ஆறுதலான  விஷயம்.
பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பொருத்தவரை, சர்வதேச அளவில் ஏற்பட்டுள்ள சுணக்கம் இந்தியாவையும் பாதிக்கத்தான் செய்கிறது. சர்வதேச அளவில் வர்த்தகம் தொடர்பான சிக்கல் அனைத்து நாடுகளையும் பாதித்து வருகிறது. இந்தத் தருணத்தில் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த வேண்டும் எனில், தனியார் முதலீட்டை  அதிகரிப்பது  அவசியம்.
அதற்கு ஏதுவாகத்தான் வட்டி குறைக்கப்பட்டுள்ளது. வட்டி குறையும்போது, தனியார் குறைந்த வட்டியில் வங்கிக் கடன் பெற்று புதிய தொழில் தொடங்குவார்கள்; அல்லது ஏற்கெனவே ஈடுபட்டுள்ள தொழிலை விரிவாக்கம் செய்வார்கள். அதற்குத் தேவையான தொகையை வங்கிகளில் கடனாகப் பெறுவார்கள். இதுதான்  கடன்  கொள்கையின்  அடிநாதம்.
உலக நாடுகள் பலவற்றிலும் அந்தந்த நாட்டு ரிசர்வ் வங்கிகள் வட்டி விகிதத்தைக் குறைத்துள்ளன. உதாரணமாக, நியூஸிலாந்து வட்டி விகிதத்தை 0.50 சதவீதம், தாய்லாந்து  வட்டி  விகிதத்தை  0.25 சதவீதம் எனக் குறைத்துள்ளன.
இந்தியாவில் ஏற்கெனவே எடுக்கப்பட்ட வட்டிக் குறைப்பு நடவடிக்கைகள் இப்போதுதான் மெல்ல, மெல்ல பலன் தரத் தொடங்கியுள்ளன. ஜனவரி முதல் மார்ச் வரையிலான காலாண்டில், இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மதிப்பு (ஜி.டி.பி.) 5.8 சதவீதமாக  மட்டுமே  இருந்துள்ளது. இது தவிர வட்டி குறையும்போது, தனி நபர்கள் தங்கள் சொந்த வீடு கனவை நனவாக்கிக் கொள்ள, வங்கிக் கடன் வாங்குவார்கள். வீட்டுக் கடன், வாகனக் கடன், தனிநபர் கடன் ஆகியவற்றை வாங்கத் திட்டமிட்டிருப்பவர்களுக்கு ரெப்போ (வட்டி விகிதம்) குறைந்திருப்பது ஒரு நல்ல செய்தி. ஏற்கெனவே இதுபோன்று கடன் பெற்றவர்களுடைய மாதத் தவணை (இ.எம்.ஐ.) குறையும்.
ரெப்போ  (வட்டி விகிதம்) குறைந்தவுடன் வங்கிகள் தங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் வாங்கிய கடனுக்கான வட்டியைக் குறைக்கிறார்களா? கடந்த சில ஆண்டுகளில் வங்கிகள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்ற புகார் இருந்து வந்தது. அண்மையில் ரிசர்வ் வங்கி தலையிட்டு, வங்கிகள் தங்கள் போக்கை மாற்றிக் கொண்டு, ரெப்போ விகிதத்துக்கு தக்கவாறு வட்டியைக் குறைக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தியுள்ளது. எனவே, இப்போது ரெப்போ  விகிதம் குறைக்கப்பட்டதன் பலன் உடனே  கிடைக்கும்  என்று  எதிர்பார்க்கலாம்.
பொதுத் துறையில் பெரிய வங்கியான பாரத ஸ்டேட் வங்கி உடனடியாக வட்டிக் குறைப்பு நடவடிக்கையை மேற்கொண்டுவிட்டது. இனி மற்ற வங்கிகளும் அவ்வாறே செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம். அப்படிச் செய்யத் தவறினால் தொடர்புடைய வங்கிகள் மீது உரிய நடவடிக்கையை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி மேற்கொள்ள வேண்டும்.
இது குறித்து கடந்த 7-ஆம் தேதி நிதிக் கொள்கை அறிவிப்புக்குப் பின் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் செய்தியாளர்களிடம் பேசும்போது, பொதுத் துறை வங்கித் தலைவர்களிடம் தாமே பேசியிருப்பதாகத் தெரிவித்தார். அது தவிர ஜூன் மாதம் வரை பொதுவாகவே நிதி ஆதாரம் சற்று குறைவாக இருந்ததாகவும், கடந்த இரண்டு மாதங்களில் நிதி ஆதாரம் (லிக்விடிட்டி) சிறப்பாக இருப்பதால், வட்டிக் குறைப்பின் பலனை வாடிக்கையாளர்களுக்கு வங்கிகள் தருவதில் சுணக்கமோ தாமதமோ இருக்காது  என்று  ஆளுநர் உறுதிபடக்  கூறியிருக்கிறார்.
ரெப்போ  விகிதம் குறைக்கப்பட்டதன் நோக்கமே, தொழில் முதலீட்டாளர்கள் தங்கள் தொழில்களில் கூடுதல் முதலீடு செய்ய குறைந்த வட்டி விகிதம் ஊக்குவிக்கும் என்பதுதான். 
அதேபோல் தனி நபர்களும் குறைந்த வட்டியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, வீட்டுக் கடன், வாகனக் கடன், தனி நபர் கடன் பெற ஏதுவாக இருக்கும் என்பதுதான். இதை வங்கிகள் கருத்தில் கொண்டு தங்கள் வட்டி விகிதங்களை முறைப்படி குறைக்க வேண்டும். இது வங்கிகளின் தலையாய கடமையாகும். இதன் வாயிலாகத்தான் சுணக்கம் அடைந்துள்ள தொழில்கள்  புத்துயிர்  பெறும்.
பணவீக்க விகிதம் அடுத்த ஓராண்டுக்கு கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்பதே வல்லுநர்களின்  கருத்தாக  உள்ளது. வங்கி சேவிங்ஸ் கணக்கில் ரூபாய் ஒரு லட்சத்துக்கு அதிகமாக வைத்திருப்பவர்களின் வட்டி வருவாய் குறையும். காரணம், அந்த வகை கணக்குகள் ரெப்போ  விகிதத்துடன்  இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
இது ஒருபுறம் இருக்க, கடனுக்கான வட்டி குறையும்போது பொதுவாகவே வைப்புத் தொகைக்கான (டெபாசிட்) வட்டி குறையும் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. எனினும், பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர்கள், முதியோர் தங்கள் வாழ்நாள் சேமிப்பை வங்கிகளில் டெபாசிட் செய்து, அதிலிருந்து கிடைக்கும் வட்டி வருவாயை மட்டுமே நம்பியுள்ளனர். 

மூத்த குடிமக்களுக்கு தற்போது 0.5 சதவீதம் கூடுதல் வட்டி தருவது போதுமானது அல்ல. அவர்களுக்கு சமூகப் பாதுகாப்பு என்ற அடிப்படையில் குறைந்தபட்சம் 1 சதவீத வட்டி கூடுதலாக வழங்க வேண்டும். மத்திய அரசும் ரிசர்வ் வங்கியும் மூத்த குடிமக்களின் கோரிக்கையைப்  பரிசீலித்து  ஆவன  செய்ய  வேண்டும்.
மொத்தத்தில், நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை முடுக்கிவிட ரிசர்வ் வங்கி ரெப்போ விகிதத்தைக் குறைத்து தன் பங்குக்கு என்ன செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்துவிட்டது. இனி மத்திய அரசு தொழில் வளர்ச்சிக்கு தனியார் முதலீடுகளைப் பெருக்குவதற்கு சிறப்பு ஊக்குவிப்புத் திட்டங்கள், ஏற்றுமதியாளர்களுக்குப் புதிய சலுகைகள் உள்ளிட்ட செயல்பாடுகளை விரைந்து மேற்கொள்ளும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

கட்டுரையாளர்:
வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/13/வளர்ச்சிக்கு-உகந்த-வட்டிக்-குறைப்பு-3212420.html
3212419 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எது தேசப்பற்று?  எஸ்ஏ. முத்துபாரதி DIN Tuesday, August 13, 2019 01:19 AM +0530 இந்தியாவில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் இந்தியர்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.  தொழில், மருத்துவம், கல்வி, சுற்றுலா எனப் பல  விஷயங்களுக்காக ஏராளமானோர் இந்தியாவுக்கு வந்து செல்கின்றனர். அவர்களைத் தவிர்த்து இந்தியர்கள் என இருப்பவர்கள், நாட்டுக்கு உதவியாக இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, எதிராகச் செயல்படாமல் இருந்தாலே போதும். இந்தியா விரைவில் வளர்ச்சி அடைந்த நாடாகி விடும். 
உண்மையான இந்தியராக இருந்தால்,  இந்தியா தற்போதுள்ள நிலையில்   செய்ய வேண்டிய சீர்திருத்தங்கள் எவை, மாற்றங்கள் எவை என ஆலோசனைகள் தந்து நாட்டின்  நல்ல நிலைக்குப் பாடுபட வேண்டுமேயொழிய, நமது நாட்டையே நாம் குற்றம் சுமத்துவது சரியல்ல.
இவர்கள் கல்வி கற்கும்  காலங்களில் முறையாக தேசிய ஒருமைப்பாடு குறித்தும், தேசப்பற்று குறித்தும் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும்.  சில கல்வி நிறுவனங்களில் அவை வலிய தவிர்க்கப்படுவது தேசத்தின்  இறையாண்மைக்கு தீங்கு ஏற்படுத்துவதாகவே அமைந்து விடும். 
எனவே, நாட்டில் யாரும் கல்வி நிலையம் தொடங்கலாம்.  ஆனால், தேசப்பற்று என்பதற்கு எந்தவிதச் சமரசமும் கூடாது. 
தகுதி வாய்ந்த பிரதிநிதிகளை மக்கள்தான் கண்டறிந்துஆட்சியில் அமர வைக்கவேண்டும்.  அந்தக் கடமை ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் உண்டு.  அதில் சற்று வழி தவறி சென்றுவிட்டு, பிறகு அரசுக்கு எதிராகவும், நாட்டுக்கு எதிராகவும் குரல் கொடுப்பது எந்த வகையில் நியாயம்?  பிறகு, அவர்கள் எந்த நாட்டுக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுகிறார்களோ அங்கேயே சென்றுவிட வேண்டியதுதானே.   உண்ட வீட்டுக்கு இரண்டகம் செய்யக் கூடாது எனக் கூறுவார்கள். அதாவது, நமக்கு உதவி செய்தவருக்கு துரோகம் செய்வது எப்படியோ, அப்படித்தான் நமது தேசத்தின் (அரசியல்வாதிகளின்) செயல்பாடுகளை எதிர்ப்பதும். 
அரசியல்வாதிகள் யாரும் வேற்று கிரகத்திலிருந்து வருவதில்லை.  நம்மில் ஒருவர்தான் தொகுதியின் மக்கள் பிரதிநிதியாகிறார். எனவே, நல்லவர்களைத் தேர்வு செய்வது நமது கடமை.  ஆட்சியாளர்கள் மீது குற்றம் சுமத்துவது இயல்பாக உள்ளது.  இது எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தொடர்கிறது.  பிறகு யார்தான் குற்றமற்ற ஆட்சி தருவது?   
நாகரிகம் என்ற நோக்கில், நாம் வசிக்கும் நாட்டில் படித்தோம் - வேலை செய்தோம் - சம்பாதித்தோம் - சொத்து வாங்கினோம்-சந்ததிகளைப் பெருக்கினோம் என்று அவரவர் கடமையைச் செய்தால் பரவாயில்லை. நமது நாட்டின் அணியினர் விளையாட்டில் விளையாடும்போது ஆதரவு தெரிவிப்பதுகூட தேசப்பற்றுதான்.  ஆனால், அதற்காக பிற நாட்டினரை நாம் எந்த வகையிலும் இழிவுபடுத்தக் கூடாது.  இதுதான் இந்தியாவில் நாம் கற்ற பண்பாடும், நாகரிகமும்.  
இந்தியாவின் புகழை அறிந்து நமது  சுற்றுலாத் தலங்களைப் பார்வையிடவரும் வெளிநாட்டினரை நாம் மதித்து அவர்களுக்குப் போதுமான உதவிகள் செய்ய வேண்டும்.  நாம் சில வசதிகளுக்கு ஆசைப்பட்டு அவர்களைத் தவறாக நடத்திவிடக் கூடாது.  
நம் நாட்டினை எப்போதும் புகழ்ந்து கொண்டும், நமது தேசியக் கொடியை நமது சட்டைகளில் அணிந்து கொண்டும், வாகனங்களில் தேசப்பற்று குறித்த வாசகங்களைப் பொறித்துக் கொண்டு பவனி வருவதும்தான் தேசப்பற்று என்பதில்லை.  நாம் வாழும் நாடு எப்படிப்பட்ட நிலையில் இருந்தாலும் அதைத் தரம் தாழ்த்திப் பேசாமல், நிலை உயர்வதற்குப் பாடுபட எண்ணம் கொள்ள வேண்டும்.  நாடுஎப்படிப் போனால் என்ன, நமக்குப் பணம் கிடைக்கிறதா, வேறு ஏதாவது பலன் கிடைக்கிறதா எனச் சுயநலமாக இருப்பதால்தான் நாட்டுக்கு ஏற்படும் அந்நிய அச்சுறுத்துதல்களைவிட உள்நாட்டிலேயே அச்சுறுத்துதல்கள் பெருகிவருகின்றன.  
வெளிநாடுகளுக்குப் பயணம் சென்றுவிட்டு அதைப் பற்றி பெருமை பேசுவதைவிட, அந்த அளவுக்கு நம்மை உயர்த்த என்ன செய்ய வேண்டும் எனச் செயல்படுவதுதான் சிறப்பானது. தேசியம் என்பதும் தேசப்பற்று என்பதும் வெறுமனே ஒரு நாட்டில் பிறந்துவிட்டால் மட்டும்  வந்துவிடாது. உண்மையில் அந்த நாட்டில் உள்ள வளங்களை நாம் அனுபவிக்கும்போது நமக்குள் இயல்பாகவே அந்தப் பகுதிக்கு நாம் விசுவாசமாக இருந்துவிடும் நிலை உண்டாகி விடுகிறது. காரணம், பூமியின் அமைப்பு அப்படி. இயற்கையின் நியதி அப்படி.  
எனவே, கல்வி நிலையங்கள் மட்டுமல்ல, ஒரு நாட்டில் உள்ள குடிமகனுக்கு அந்த நாட்டின் மீது தேசப்பற்று வளர என்னசெய்ய வேண்டுமோ, அதைச் செய்ய வேண்டும்.  அப்போதுதான் அந்தத் தேசம் வளர்ச்சிப் பாதையில் பயணிக்கும். ஒவ்வொருவரும் பிறரைக் குறை சொல்லி தானும் சரியாக வாழாமல் பிறரையும் வாழ விடாமல், ஆரோக்கியமற்ற அரசியல் சூழல் உருவாகிவிடும்.  இனிமேல் அப்படியான ஒரு சூழல் உருவாகி விடாமல்   இருக்க  நாட்டுப் பற்று வளரும் வகையில் கல்வி முறை, வாழ்க்கை முறை அமைய வேண்டும்.
இதற்கு நாட்டில் உள்ள ஆசிரியர்கள்,பெற்றோர்கள் உள்பட அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து செயலாற்ற வேண்டும். ஒரு நாட்டுக்கு எதிரி என்பது பொதுவாக வெளிநாடாக இருக்கும். ஆனால், நமது நாட்டின் உள்ளே இருந்துகொண்டு இந்தியாவுக்கு எதிராகச் செயல்படத் தயங்காத சூழல் நிலவுகிறது. ஆளும் கட்சிக்கு எதிராக இருக்கிறோம் என்பதற்காக, வெளிநாட்டு எதிரிகளுக்கு உதவி செய்வது என்பது தேசத் துரோகம், மன்னிக்க முடியாத குற்றமாகும்.
இந்தியன் எனச் சொல்லிக்கொள்வதில் எந்தப் பொருளும் இல்லை. நமது உடல் செல்கள் ஒவ்வொன்றிலும் அந்த நினைவு  இருக்க வேண்டும். அதுதான் உண்மையான தேசப்பற்று. ஒவ்வோர் இந்தியனும் செயல்களில் ஒழுக்கம், தொழிலில் நேர்மை, கடமைகளைச் சரியாகச் செய்தல், நாகரிகம் - பண்பாடு - பாரம்பரியம் காத்தல், முறையான கல்வி, ஆரோக்கியம் போன்ற நோக்கங்களை மனதில் நிறுத்திச் செயல்படவேண்டும்.  இப்படிச் செய்தால் உலக நாடுகளுக்கெல்லாம் முன்னோடி நாடாக  இந்தியா விளங்க முடியும். அதற்காக ஒவ்வொரு இந்தியனும் முயற்சிக்க வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/13/எது-தேசப்பற்று-3212419.html
3211760 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் "நல்லது  நடக்குமா?' இரா.கதிரவன் DIN Monday, August 12, 2019 03:53 AM +0530
உலகில், மிக  அதிகமான எதிர்ப்புகளையும் ஏளனங்களையும் இழப்புகளையும் கொடுமைகளையும்  சந்தித்த இனங்களுள் ஒன்று  யூதர்கள் இனம். ஆனால், கடும் உழைப்பு, ஒற்றுமை, விடாமுயற்சி, நம்பிக்கை , உலக நாடுகளுக்கு தங்களது பிரச்னைகளை எடுத்துச் சொல்லி ஆதரவு திரட்டும் சாதுர்யம் போன்றவற்றால் பல இடையூறுகளைத் தாண்டி இன்று மிக உயரிய இடத்துக்கு வந்திருக்கின்றனர்.

ஜெர்மனியில் யூதர்கள் அடைந்த துன்பங்களுக்கு அளவே இல்லை. உலகப் போருக்கு முன்னர் ஜெர்மனியின் ஆட்சியை  நாஜியினர் பிடித்தனர். நாஜியினரிடம் மக்களும் ஏராளமான எதிர்பார்ப்புடன் இருந்தனர்.

ஆனால், ஜெர்மனியின் சங்கடங்களுக்கெல்லாம் யூதர்கள் முக்கியக் காரணம் என்று நாஜிக்கள் கூறத் தொடங்கினர். யூதர்கள் ஒடுக்கப்பட்டால், அழிக்கப்பட்டால் , ஜெர்மனி வளம் பெறும் என்று கூறினர் . தங்களது இனம் உலகின் மிக உயர்ந்த இனம் என்று கூறினர்;  "தேவதூதன்' என்ற நிலைக்கு சர்வாதிகாரி  ஹிட்லர் உயர்த்தப்பட்டார்.

யூதர்களுக்கு எதிரான  "ஹோலோகாஸ்ட்' என்னும் நடைமுறை செயலுக்கு வந்தது. அவர்கள் சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்டது . அவர்களுக்குரிய வேலைவாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டு  விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். யூதர்களின் ஆலயங்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன. அவர்களது கடைகள் , உடைமைகள் சூறையாடப்பட்டன.

யூதர்களுக்கு வதை முகாம்கள் உருவாக்கப்பட்டன. ஜெர்மனியில் சுமார் 40,000 வதை முகாம்களும், முழுமையாக அழிப்பதற்கென்றே முகாம்களும் உருவாக்கப்பட்டன. பசியாலும் பிணியாலும், கடும் வேலையினாலும், சித்ரவதையினாலும் ஜெர்மனியிலிருந்த 70 சதவீத யூதர்கள் இறந்தனர். சிலரே உயிர் பிழைத்தனர்; வேறு சிலர் நாடு கடந்து ஓடிப் பிழைத்தனர். யுத்தத்தில் ஜெர்மனி தோல்வி அடைந்து  ஹிட்லர் தற்கொலை செய்து மாண்டார்.

ஜெர்மனியின் தோல்விக்குப் பின்னர், அங்கு சர்வாதிகாரம் நீங்கி ஜனநாயக ஆட்சி ஏற்பட்டது . ஆட்சி பொறுப்பேற்றவர்களும், மக்களும்  யூதர்களுக்கு ஜெர்மனி இழைத்த கொடுமைகளுக்கு வெட்கப்பட்டனர்; 1970-இல்  யூதர்கள் சமாதிகள் முன் பிரதமர் வில்லி பிராண்ட் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கோரினார். 

உலகப் போர் முடிவில், இஸ்ரேல் எனும் தனி தேசம் உருவானது; அது மட்டுமின்றி, யூதர்களின் உலகம் தழுவிய அமைப்பு ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது; "கிளைம்ஸ் காஃன்பரன்ஸ்' என்ற அந்த அமைப்பு,  யூதர்களுக்கு  ஜெர்மனி அரசு இழைத்த கொடுமைகளுக்கு இழப்பீடு  தர வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியது.

நாஜிக்காரர்களால் பாதிக்கப்பட்ட யூதர்களுக்கு, நிவாரணம்- மறுசீரமைப்பு- மீள்குடியேற்றம் போன்றவற்றை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்ற அறைகூவல், ஏனைய உலக நாடுகளால் ஆதரிக்கப்பட்டது. இந்தக் கோரிக்கைகளை ஜெர்மனியின் தலைவர் கொன்ராட் அடெனார் கொள்கையளவில்  ஏற்றுக் கொண்டார். 

அரசாங்கங்கள், பொதுவாக மற்றொரு அரசாங்கத்துடன் மட்டுமே பேச்சுவார்த்தை நடத்தும். ஆனால்,  ஓர் இன மக்களின் கூட்டமைப்புடன் ஜெர்மனி அரசு  பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது. சில ஆண்டுகள் நடைபெற்ற  பேச்சுவார்த்தைகளின் அடிப்படையில்  ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. 

ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில், உயிரிழந்த யூதர்களின்  குடும்பங்களுக்கும், உடல் உறுப்புகளை இழந்தோருக்கும் 10 ஆண்டுகளுக்குள் கணிசமான தொகையினை இழப்பீடாக அளிக்க ஜெர்மனி அரசு ஒப்புக்கொண்டது. ஜெர்மனியிலிருந்து அயல் நாடுகளுக்கு தப்பியோடிய யூதர்கள் சுமார் ஏழரை லட்சம் பேருக்கு உதவித் தொகை வழங்கப்பட்டது.

ஜெர்மனியின் ஒருங்கிணைப்புக்குப் பின்னர், முந்தைய கிழக்கு ஜெர்மனியிலிருந்து பாதிக்கப்பட்ட யூதர்களுக்கும் இழப்பீடு தரப்பட்டது. வேறு சிலருக்கு, மாதந்தோறும்  உதவித் தொகை இன்னமும் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.
இவ்வாறாக, 32 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.2.27 லட்சம் கோடி) இதுவரை இழப்பீடு தரப்பட்டிருக்கிறது. இன்னமும், ஒவ்வொரு ஆண்டும்   நிவாரணக்  குழுவுடன் ஜெர்மனி அரசு பேசி, கணிசமான தொகையை எந்தவொரு சுணக்கமும் இன்றி வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவை அனைத்தும் அன்றைய  நாஜி அரசின் குற்றங்களுக்கு, இன்றைய ஜெர்மனி அரசு அனுபவிக்கும் தண்டனை என்றே கருத வேண்டும். 

யூதர்கள் பட்ட இன்னல்களை  நோக்கும்போது, இலங்கையைச் சேர்ந்த தமிழின மக்கள் பட்ட துன்பங்கள் நினைவுக்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியாது. இலங்கைத் தமிழர்களின் இன்னல்கள் எந்த விதத்திலும் யூதர்களின்  துன்பங்களுக்கு குறைந்ததல்ல. 

பல்லாயிரக்கணக்கான அப்பாவிகள் கொல்லப்பட்டும் , உறுப்புகளை இழந்தும், உரிமைகளையும் உடைமைகளையும் இழந்தும்  பெரும் அவதிக்குள்ளாகியுள்ளனர். தங்களது உயிரைக் காத்துக்கொள்ள பல நாடுகளுக்கு பலர் அகதிகளாக இடம்பெயர்ந்து சிரமப்பட்டு வருகின்றனர்.

போரின்போது வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்ட இளைஞர்கள், கொல்லப்பட்டவர்கள், காணாமல் போனவர்கள், இன்னமும் சிறையில் இருப்பவர்கள் குறித்த யாதொரு சரியான தகவலும் கிடைக்காமல், அவர்களது  பெற்றோர் பெரும் அவலத்துக்குள்ளாகியிருப்பது இன்னமும் தொடர்கதை. 

இழைத்த துன்பங்களுக்காக இலங்கை அரசு மன்னிப்பு கோரவில்லை. கொடுமைகள் இழைக்கப்பட்டதாகவோ, பல அப்பாவிகள் இறந்ததாகவோ ஒப்புக்கொள்ளவும் இல்லை. பறிக்கப்பட்ட உரிமைகள், நிலங்கள்  மீண்டும் வழங்கப்படவும் இல்லை. இழப்பீடு , புனரமைப்பு, மறுவாழ்வு, நிவாரணம் போன்ற திட்டங்கள் ஏட்டளவில்கூட இல்லை.  

யூதர்களுக்கு ஜெர்மனி  அரசால் வழங்கப்பட்டது போன்ற நிவாரணமும், நிம்மதியும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு இனியாவது   கிடைக்குமா? நல்லது  நடக்கும் என  நம்புவோம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/12/நல்லது--நடக்குமா-3211760.html
3211759 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நிலவில் புகழ் பொறித்த இந்திய விஞ்ஞானி நெல்லை சு.முத்து DIN Monday, August 12, 2019 03:52 AM +0530  

இந்திய விண்வெளித் துறையின் தந்தை என்று புகழப்படுபவர் டாக்டர் விக்ரம் ஏ. சாராபாய். குஜராத் மாநிலத்தில் ஜைன குடும்பத்தில் 1919 ஆகஸ்ட் 12 அன்று பிறந்தவர்.  

தந்தை அம்பாலால் சாராபாய் ஆமதாபாதில் சிறந்த தொழிலதிபர். தாயார் சரளா தேவி.  சிறுவயதில் விக்ரம் சாராபாய், "ரீட்ரீட்' என்னும் தங்கள் இல்லத்திலேயே கல்வி பயின்றார். இந்தக் கல்விக் கூடத்தின் வழி இந்தியாவில் "மாண்டிசோரி' எனும் புதிய கல்விமுறை அறிமுகம் ஆனது. தனியார் பயிற்சி வகுப்புகள் நடத்த இல்லத்திற்கே வருவார்கள். அம்பாலால் சாராபாய் இல்லக் குழந்தைகள் 8 பேருக்காக 13 ஆசிரியர்கள் வீட்டிற்கு வந்து பயிற்றுவித்தனர். 

கடினமான கல்விக் கொள்கை ஏதும் இல்லை. மைதானங்களில் சைக்கிள் ஓட்டுதல், தோட்டக் குளத்தில் படகு சவாரி போன்ற இயல்பான பொழுதுபோக்குகளுடன் கூடிய எளிய கல்விமுறை.  விளையாட்டு பொம்மைகளும், அறிவார்ந்த குழந்தைப் பாடல்களும், உலக விஞ்ஞானிகளின் வாழ்க்கை வரலாறுகளும்தாம் பாடங்கள். அந்த மாநிலக் கல்வி பயின்று விஞ்ஞானி ஆன மகான் விக்ரம் சாராபாய். 

விக்ரம் சாராபாயின் உடல் வாகு, தலை அமைப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பின்னாளில் அவர் உன்னதப் புகழ் பெறுவார் என்று பெற்றோரிடம் நோபல் இலக்கியவாதி ரவீந்திரநாத் தாகூர் ஒரு முறை கூறினாராம். 1-11-1935 நாளிட்ட தாகூரின் பரிந்துரைக் கடிதத்துடன் 1937-ஆம் ஆண்டு லண்டனில் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகத்தின் புனித யோவான் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். இயற்பியலும், கணிதமும் பயின்று, 1940-ஆம் ஆண்டு இளநிலைப் பட்டதாரி ஆனார். 

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது இந்தியா திரும்பி, பெங்களூரில் இந்திய அறிவியல் கல்வி மையத்தில் (ஐ.ஐ.எஸ்சி.) சேர்ந்தார். அங்கு 1940 முதல் 1945 வரை நோபல் விஞ்ஞானி சர் சி.வி.ராமனின் மாணவர் சாராபாய். அறிவியல் கழக இதழில் இவர் எழுதிய 'அண்டக்கதிர்களின் காலாந்தரப் பதிவுகள்' (1942) என்ற ஆய்வுக் கட்டுரையே இவரை விஞ்ஞானியாக உலகுக்குப் பறைசாற்றியது. 

1942-ஆம் ஆண்டு நடனக் கலைஞர் மிருணாளினியைத் திருமணம் செய்தார் சாராபாய். அறிவியலும், கலையும் இணைந்ததோர் இல்லறத்தில், மகளாக நாட்டிய மங்கை மல்லிகா, மகனாக விஞ்ஞானி கார்த்திகேய சாராபாய் தோன்றினர். இங்கிலாந்தில் கேவண்டிஷ் பரிசோதனைச் சாலையில் ஆய்வுகள் நடத்தி, 1947-ஆம் ஆண்டு கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். 
சுதந்திர இந்தியாவில் 1947 நவம்பர் 11 அன்று ஆமதாபாத் மகாத்மா காந்தி அறிவியல் நிறுவனத்தில் "கர்மúக்ஷத்திரா கல்வி அறக்கட்டளை' மற்றும் "ஆமதாபாத் கல்விக் கழகம்' ஆகியவற்றுடன் இணைந்து "இயற்பியல் ஆராய்ச்சிக்கூடம்' என்ற சர்ச்சைக்கு இடம் இல்லாத அறிவியல் கோயிலைக் கட்டி எழுப்பினார். பேராசிரியர் கல்பாத்தி ராமகிருஷ்ணன் ராமநாதன் (கே.ஆர்.ராமநாதன்) அதன் முதல் இயக்குநர். 
"காஸ்மிக் அண்டக்கதிர்' ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டார் சாராபாய். அணுசக்திக் கழகத்தின் மானியத்துடன் கோட்பாட்டு இயற்பியல், வானலை இயற்பியல் போன்ற பிற துறை ஆய்வுகளும் அங்கு மேற்கொள்ளப்பட்டன.
1951-ஆம் ஆண்டிலேயே குஜராத் எல்லையை ஒட்டி ராஜஸ்தானில் அபு மலையில் அண்டக்கதிர் ஆய்வுக்கூடம் நிறுவினார். முதன்முதலாக ஓசோன் படல ஆய்வு இங்கிருந்துதான் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
பரோடாவில் ("வதோதரா') "சாராபாய் கெமிக்கல்ஸ்' எனும் வேதிமத் தொழிற்சாலை, சாராபாய் ஆய்வு மையம், சாராபாய் பொறியியல் குழுமம், சாராபாய் கண்ணாடித் தொழிற்சாலை, கொல்கத்தாவில் "ஸ்டாண்டர்டு ஃபார்மசூட்டிக்கல்ஸ்' (மருந்தகத் தொழிற்சாலை) போன்றவற்றில் பல்வேறு பொறுப்புகளை வகித்தார். 
இன்று "சி.எஸ்.ஐ.ஆர்.' என்று அறியப்படும் அறிவியல், தொழில் துறை ஆய்வுக் குழுமத்தின் பேராசிரியர் எஸ்.எஸ்.பட்நாகர் மற்றும் இந்திய அணுசக்தித் துறைத் தலைவர் டாக்டர் ஹோமி ஜே.பாபா ஆகியோர் ஒத்துழைப்புடன் 1952-ஆம் ஆண்டு ஆமதாபாத் ஆய்வுக் கூடத்தின் சொந்தக் கட்டடத்துக்கு சர் சி.வி.ராமன் அடிக்கல் நாட்டினார். 1954-ஆம் ஆண்டு பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு அதைத் திறந்துவைத்தார்.
ஆமதாபாத் நகரில் "ஆபரேஷன் ரிசர்ச் குரூப்' என்ற பெயரில் இந்தியாவிலேயே முதன்முறையாக சந்தை நிலவர ஆராய்ச்சிக் குழுமத்தினைத் தோற்றுவித்தார். "வளர்ச்சிக்கான நேரு அறக்கட்டளை', இந்திய மேலாண்மை நிறுவனம், "ஆதிரா' என்று அழைக்கப்படும் "ஆமதாபாத் ஜவுளித் தொழில் துறை ஆய்வுக் கழகம்', சூழலியல் திட்டமிடல் மற்றும் தொழில்நுட்ப மையம், பார்வையற்றோர் நலக் கழகம் போன்றவற்றின் உருவாக்கத்தில் முழுமையாகப் பங்களித்தவர். தம் மனைவியுடன் இணைந்து 'தர்ப்பணா நிகழ்கலைகள் கல்வியகம்' ஒன்றையும் நிறுவினார். 
திருவனந்தபுரத்தில் விண்வெளி ஆராய்ச்சி, கொல்கத்தாவில் "மாறுபடும் ஆற்றல் சைக்ளோட்ரான் திட்டம்', ஹைதராபாதில் "இந்திய மின்னணுவியல் கழகம்', ஜார்க்கண்டில் "இந்திய யுரேனியம் கழகம்' என உண்மையான தேசியச் சிந்தனையுடன் அறிவியலுக்குப் பாடுபட்ட உன்னத மனிதர் விக்ரம் சாராபாய். 
புணே வானாய்வுக் கூடத்தின் கே.ஆர்.ராமநாதன் ஆலோசனைப்படி, 1955-ஆம் ஆண்டு காஷ்மீரில் குல்மர்க்கில் முதன்முதலாக நவீன ஆராய்ச்சி நிலையம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. பெரும்பாலோர் ஆன்மிகப் பயணம் செல்லும் இமய மலையில் அறிவியல் பாத யாத்திரை மேற்கொண்டார் சாராபாய். 
அணு ஆற்றலின் அமைதிப் பயன்பாடுகள் குறித்த நான்காவது ஐக்கிய நாடுகள் மாநாட்டின் துணைத் தலைவராகவும் செயல்பட்டவர். இந்திய அணுசக்தித் துறையின் தலைவரான பேராசிரியர் ஹோமி ஜே. பாபாவின் உதவியுடன் அன்றைய பிரதமர் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவின் முனைப்பான ஊக்கத்தினால் பேராசிரியர் விக்ரம் ஏ. சாராபாய் தலைமையில் 1962-ஆம் ஆண்டு "இன்கோஸ்பார்' எனும் "இந்திய தேசிய விண்வெளி ஆராய்ச்சிக் குழுமம்' உருவானது. 
புவிகாந்த நடுக்கோட்டுப் பகுதியில், திருவனந்தபுரம் அருகில் தும்பா கடற்கரை கிராமம், வானிலை ஆராய்ச்சிக்கு ஏற்ற இடம். முன்னேறிய நாடுகளின் துணையுடன் அங்கு "டெர்ல்ஸ்' எனச் சுருக்கி அழைக்கப்படும் "தும்பா நிலநடுக்கோட்டு ராக்கெட் ஏவுதளம்' உதயமானது. அந்தப் பகுதியில் இருந்த மரியா மக்தலேனா தேவாலயமும், பிஷப் பெரெய்ரா வாழ்ந்த ஓட்டு வீடும் இன்று வரலாற்றுச் சின்னங்கள் ஆகிவிட்டன. அவை இந்திய விண்வெளி அருங்காட்சியகம், மக்கள் தொடர்பு அலுவலகம் எனப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. 
அறிவியல்பூர்வ மத நல்லிணக்கத்தை விரும்பியவர் டாக்டர் சாராபாய். முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம், ஆராவமுதன், இரா.மா.வாசகம், ஏ.இ.முத்துநாயகம், ஏ.வி. சிட்னிஸ், எம்.ஆர்.குருப், வி.ஆர்.கோவாரிக்கர் போன்ற தனிச் சிறப்பு மிக்கப் பலரையும் தம்முடன் இணைத்துக்கொண்டார். அதனால்தான் இந்திய விண்வெளித் துறை இன்றைக்கும் ஜாதி, மத, மொழி, இன பேதம் இன்றி அனைவருக்கும் தேவையான தகவல்களை வழங்கி வான்வெளியில் உயர்ந்து பறக்கிறது. 

1963 நவம்பர் 21 அன்று இந்த ஏவுதளத்தில் இருந்து அமெரிக்க நாட்டின் 'நைக்கி அப்பாச்சி' என்கிற வானிலை ஆய்வூர்தி செலுத்தப்பட்டது. இந்திய மண்ணில் இருந்து ஏவப்பட்ட முதலாவது ஏவூர்தி இது. 

அரை நூற்றாண்டுக்கு முன், தும்பா நிலையத்தில் உந்து எரிபொருள் துறையால் "மிருணாள்' என்ற எரிபொருள் தயாரிக்கப்பட்டது. அந்த நைட்ரோ-கிளிசரின் எரிபொருளால் இயங்கும் "ரோகிணி -75 ஆய்வூர்தி' 1969 பிப்ரவரி 21 அன்று ஏவப்பெற்றது. உள்நாட்டு பாலிவினைல் குளோரைடு எரிபொருள் நிறைத்த ஆய்வூர்தி, 1969 மார்ச் 2 அன்று "நிலைப் பரிசோதனை' செய்யப்பட்டது. 1969 டிசம்பர் 7 அன்று வெற்றிகரமாக விண்ணில் பறக்கவிடப்பட்டது. 

டாக்டர் சாராபாய் பிறந்த பொன்விழா ஆண்டில் 1969 ஆகஸ்ட் 15 அன்று இந்திய அணுசக்தித் துறையின் கீழ் "இஸ்ரோ' என்ற "இந்திய விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனம்' உருவானது. திருவனந்தபுரத்தில் இவர் உருவாக்கிய "விக்ரம் சாராபாய் விண்வெளி ந ஆய்வு மையம்' இன்று அனைத்துலக நாடுகளில் முன்னணி வரிசையில் நிற்கிறது. 

சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர் விருது (1962), பத்ம பூஷண் (1966) போன்ற விருதுகள் பெற்றவர் சாராபாய். 1971 டிசம்பர் 30 அன்று மறைவுக்குப் பிறகு, பத்ம விபூஷண் (1972) விருது வழங்கப்பட்டது. இவரது முதலாவது ஆண்டு நினைவஞ்சலியாக, இந்திய அஞ்சல் தலை 1972-இல் வெளியிடப்பட்டது. 

1973-ஆம் ஆண்டு நிலவில் "அமைதிக்கடல்' பிரதேசத்தில் பெஸ்ஸல் என்னும் பெருங்குழிக்கு  "சாராபாய் பள்ளம்' என்று பன்னாட்டு வானவியல் ஒன்றியம் பெயர் சூட்டி கௌரவித்தது.

இன்று சந்திரயான்-1 திட்டத்தில் அவரது தலைமைச் சீடர் டாக்டர் அப்துல் கலாம் ஆலோசனையின் பேரில் நம் தேசியக் கொடி பதித்த "மிப்' என்ற நிலா மோதுகலன் சந்திரனில் சென்று விழுந்தது. ஒரே நாடு, ஒரே கொடிதான். ஆனால், அதில் வர்ணங்கள் மூன்று அல்லவா? 

சந்திரயான்-2 திட்டத்தின்கீழ் "விக்ரம்' எனும் கலன் சந்திரனில் மெல்லத் தரை இறங்குகிறது என்றால், நிலவின் முதல் இந்தியர் விக்ரம் சாராபாய் அல்லவா?  
கட்டுரையாளர்:

இஸ்ரோ விஞ்ஞானி (ஓய்வு)  

(இன்று விக்ரம் சாராபாய்  100-ஆவது பிறந்த தினம்.)

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/12/நிலவில்-புகழ்-பொறித்த-இந்திய-விஞ்ஞானி-3211759.html
3210560 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அமேசான் காடுகளுக்கு ஆபத்து! எஸ்.ராஜாராம் DIN Saturday, August 10, 2019 04:08 AM +0530 வளர்ச்சி என்கிற பெயரில் காடுகள் அழிக்கப்படுவது உலகம் முழுவதும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்றாலும், பிரேசில் நாட்டில் அமேசான் மழைக் காடுகள் அழிக்கப்படும் வேகமானது உலகத்தையே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியிருக்கிறது. 

இத்தனைக்கும் அமேசான் மழைக் காடுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது கடந்த 20 ஆண்டுகளாக பிரேசிலின் முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் கொள்கையாகவே இருந்து வந்தது. மேலும், பருவநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதற்கான முன்னுதாரணமாகவும் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், கடந்த ஜனவரியில் அந்நாட்டின் புதிய அதிபராக வலதுசாரி தலைவரான போல்úஸானரோ பதவிக்கு வந்ததில் இருந்து எல்லாமே தலைகீழாக மாறியது.

"பூமியின் நுரையீரல்' என அழைக்கப்படும் அமேசான் மழைக் காடுகள் ஆண்டுக்கு 200 கோடி டன் கரியமில வாயுவை உறிஞ்சிக் கொண்டு, பூமியின் மொத்த ஆக்சிஜனில் 20 சதவீதத்தை வெளியிடுகின்றன. தென் அமெரிக்காவின் அமேசான் ஆற்றுப்படுகையில் அமைந்துள்ள அமேசான் மழைக் காடுகள், 70 லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்டவை. 
பிரேசில், கொலம்பியா, பெரு, வெனிசூலா, ஈக்வடார், கயானா, பொலிவியா, சுரிநாம், பிரெஞ்ச் கயானா ஆகிய 9 நாடுகளில் பரவியிருந்தாலும் இதன் 60 சதவீத பரப்பளவு பிரேசில் நாட்டில்தான் உள்ளது. இந்நிலையில், பிரேசிலின் புதிய அதிபராகப் பதவியேற்ற போல்úஸானரோ, நாட்டின் முன்னேற்றத்துக்காக அமேசான் மழைக் காடுகளின் சில பகுதிகளை அழித்து வணிகப் பயன்பாட்டுக்கு விடப்படும் என அறிவித்தார். அதிலிருந்தே அமேசானின் அழிப்பு வேகமெடுக்கத் தொடங்கியது.

கடந்த 2018-ஆம் ஆண்டு ஜூலையுடன் ஒப்பிடும்போது 2019-ஆம் ஆண்டு ஜூலையில் காடுகள் அழிக்கப்படுவது 278 சதவீதமாக அதிகரித்திருக்கிறது. அதாவது, கடந்த  ஜூலையில் மட்டும் 2,253 சதுர கி.மீ. காடுகள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு நிமிஷத்துக்கு மூன்று கால்பந்து மைதானம் அளவுக்கு வனப் பரப்பு அழிக்கப்படுகிறது. பிரேசிலின் அரசு நிறுவனமான தேசிய வானிலை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் வெளியிட்ட செயற்கைக்கோள் படங்கள் மூலம் இது தெரியவந்தது. 

ஆனால், இதை மறுத்த அதிபர் போல்úஸானரோ, வானிலை ஆராய்ச்சி மையத் தலைவர் ரிகார்டோ கல்வாவோவை பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு, காடுகள் அழிப்பை கண்காணிப்பதற்கு தனியார் அமைப்பு ஒன்றை ஈடுபடுத்தப் போவதாகத் தெரிவித்தார். அரசு அமைப்பு ஆதாரப்பூர்வமாகத் தெரிவித்த தகவலையே பொய் என்றும், அரசு சாரா நிறுவனங்களுக்காக (என்ஜிஓ)  வானிலை ஆராய்ச்சி மையம் இதைச் செய்துள்ளதாகவும் அதிபர் கூறுவதை உலகம் நம்பத் தயாராக இல்லை.

தேர்தலின்போதே அதிபர் போல்úஸானரோ வளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டி அமேசான் காடுகள் மீது "கைவைக்கப் போவதை' வாக்குறுதியாகவே அளித்தார். அதன்படி, அதிபராகப் பதவியேற்றதுமே நாட்டின் பிரதான சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பு நிறுவனத்துக்கு அரசு ஒதுக்கீடு செய்யும் நிதியை 24 சதவீதம் குறைத்தார். அமேசான் மழைக் காடுகளில் அத்துமீறுபவர்களுக்கான அபராதம், எச்சரிக்கை, பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் தடை செய்யப்பட்ட கருவிகள் இருந்தால் பறிமுதல் செய்தல் ஆகிய நடவடிக்கைகளையும் அரசு திரும்பப் பெற்றது. இது வன ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கும், கனிமவளக் கொள்ளையர்களுக்கும் ஊக்கம் அளிப்பதாக அமைந்துவிட்டது. போல்úஸானரோ இப்படியெல்லாம் செய்வார் என சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால், இத்தனை வேகமாகச் செய்வார் என எதிர்பார்க்கவில்லை.

அமேசான் காடுகள் அழிக்கப்படுவது பற்றி பிரான்ஸ் அதிபர் இம்மானுவேல் மேக்ரானும், ஜெர்மனி பிரதமர் ஏஞ்சலோ மெர்க்கலும் அண்மையில் நடைபெற்ற ஜி 20 நாடுகள் கூட்டத்தின்போது கவலை தெரிவித்தபோது அவர்களுக்கு எதிராகப் பாய்ந்தார் போல்úஸானரோ.

"பிரேசிலின் புதிய அரசியல் மாற்றம் பற்றி இந்தத் தலைவர்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை; இப்போது வலிமையான தலைவர் பிரேசிலுக்கு கிடைத்துள்ளார்' என போல்úஸானரோ தன்னைத் தானே பெருமையாகக் கூறிக் கொண்டதை உலகம் ரசிக்கவில்லை. "எங்கள் நாட்டின் பெரும் பகுதியை வெறுமனே பாதுகாக்கும்படி உலக நாடுகள் கூறுவது நாங்கள் முன்னேறிவிடுவோமோ என்கிற அச்சத்தால்தான். உலகம் எங்களுக்கு எதிராக செய்யும் சதியின் ஒரு பகுதியே இது' என அதிபர் கூறும் விளக்கமும் ஏற்புடையதாக இல்லை.

பருவநிலை மாற்றத்தின் விளைவுகளை உணர்ந்து, சுற்றுச்சூழலைக் காப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை இப்போதுதான் உலக நாடுகள் வேகப்படுத்தி இருக்கின்றன.

இந்த வேளையில் உலகின் மிகப்பெரிய மழைக் காடுகளை அழிக்கும் பிரேசிலின் இந்த நடவடிக்கை வெறும் மரங்களை அழிப்பதோடு மட்டும் முடிந்துவிடாது. அரிய உயிரினங்கள், அமேசான் காடுகளில் வாழும் அபூர்வ பழங்குடி மக்களுக்கும் ஆபத்தாக மாறியிருக்கிறது. 

அரசின் நடவடிக்கைகளால் ஊக்கம் பெற்றுள்ள கனிமவளக் கொள்ளைக் கும்பல் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் பழங்குடி மக்கள் கொல்லப்படுவதாக வெளியாகும் தகவலும் கவலை தருகிறது. பிரேசில் மீது ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் வல்லரசு நாடுகளின் கவனம் திரும்ப வேண்டிய அவசியத்தையும் வலியுறுத்துகிறது. முன்னாள் ராணுவ அதிகாரியான போல்úஸானரோவுக்கு "புரியும் பாஷையில்' விளக்கிச் சொல்வதற்கும் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வல்லரசுகள் தயங்கக் கூடாது என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

"அமேசான் காடுகள் உங்களுடையதல்ல, எங்களுடையது' - கடந்த சில நாள்களுக்கு முன்னர் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்த பிரேசில் அதிபர் போல்úஸானரோ இப்படிச் சொன்னார். அமேசான் உங்களுடையதுதான். அமேசான் அழிந்தால் உலகம் அழியும்; உலகம் அழிந்தால் பிரேசில் மட்டும் பிழைத்திருக்குமா என்ன?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/aug/10/அமேசான்-காடுகளுக்கு-ஆபத்து-3210560.html
3210559 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தங்கம் விலைச் சீற்றம் தணியுமா? எஸ்.ராமன் DIN Saturday, August 10, 2019 04:07 AM +0530 பெண்கள், ஆண்களின் அணிகலனாக  மட்டுமின்றி,  தனி மனித கெüரவத்தின் அடையாளமாக பண்டைய காலம் முதல் தங்கம் கருதப்பட்டு வருகிறது. பொருளாதார பற்றாக்குறை காலங்களில் உடனடி பணமாக மாற்றக் கூடிய ஒரு மூலதன சொத்தாகவும் ("லிக்விட் அசெட்') தங்கம் மதிக்கப்படுவதால், அதன் மீதான நாட்டம் காலப் போக்கில் அதிகரித்துள்ளது.

குறிப்பாக, இந்தியர்களின் மனதில் தங்கத்துக்கு தனி இடம் உண்டு. அதனால்தான், உலக அளவில் தங்கத்தின் பயன்பாட்டில், இரண்டாவது இடத்தில் இந்தியா உள்ளது. உலக அளவில் புழங்கிக் கொண்டிருக்கும் 2 லட்சம் டன் அளவிலான தங்கத்தில், ரூ.56 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள சுமார் 20,000 டன் தங்கம் இந்தியர்கள்வசம் உள்ளதாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

சர்வதேச பொருளாதாரத்தைப் பொருத்தவரை, அனைத்து நாடுகளின் மத்திய வங்கிகளும், புழக்கத்தில் இருக்கும் தங்கள் நாணயத்தைத் தவிர, தங்கத்தை ஒரு "ரிசர்வ்' நாணயமாகக் கருதி, அதை சர்வதேச சந்தையில் அவ்வப்போது கொள்முதல் செய்து கஜானா கையிருப்பில் சேமித்து வருகின்றன.  தங்க கையிருப்பைப் பொருத்தவரை, 2018-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, உலக அளவில், சுமார் 8,000 டன் தங்க கையிருப்புடன் அமெரிக்க அரசு முதல் இடத்தையும், சுமார் 600 டன் கையிருப்புடன் இந்தியா 10-ஆவது இடத்திலும் தற்போது நிலைகொண்டுள்ளன.

2008-ஆம் ஆண்டில் உலகை உலுக்கிய சர்வதேச பொருளாதார மந்த நிலைமையில் சிக்கித் தவித்த பல நாடுகள் அதிலிருந்து பல பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டன. தங்கள் கஜானாவின் தங்க கையிருப்பை வலுப்படுத்தும் கொள்கை மேம்பாடு அதில் முக்கியமான ஒன்றாகும்.

அதன் தாக்கமாக, 2010-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, வெனிசூலா போன்ற அதிக கடன் சுமையுடன் தத்தளித்த சில நாடுகளைத் தவிர, மற்ற நாடுகள் தங்கள் தங்க கையிருப்பை சர்வதேச சந்தையில் விற்பனை செய்வதை நிறுத்தி, படிப்படியாக அந்த உலோக கையிருப்பை அதிகப்படுத்த ஆரம்பித்தன. அதன் விளைவாக, தங்கத்தின் விலை சர்வதேச சந்தையில் படிப்படியாக உயர ஆரம்பித்து, 2011-12-இல் ஒரு அவுன்ஸ் (ஒரு அவுன்ஸ் என்பது சுமார் 31 கிராம்) தங்கத்தின் விலை 1889.70 அமெரிக்க டாலர் (2011-இல் மதிப்பு ரூ.94,450) என்ற உச்ச நிலையை தொட்டது. அதற்கு பிறகு நிகழ்ந்த சில பொருளாதார முன்னேற்றங்களால், 2016-ஆம் ஆண்டு வரை இறங்குமுகத்தில் இருந்த தங்கத்தின் விலை படிப்படியாக உயர ஆரம்பித்தது.

சர்வதேச சந்தையில், தங்கத்தின் விலை நிர்ணயம் பல்வேறு காரணிகளைச் சார்ந்துள்ளது. உற்பத்திக்கும், தேவைக்கும் இடையிலான இடைவெளி, பல்வேறு நாட்டு அரசாங்கங்களின் தங்க கொள்முதல் கொள்கைகள் மற்றும் அது சார்ந்த நடவடிக்கைகள், கச்சா எண்ணெய் விலை, அமெரிக்க ரிசர்வ் வங்கியின் வட்டி மாற்ற கொள்கைகள், பொருளாதார வல்லமை படைத்த நாடுகளுக்கிடையே ஏற்படும் வர்த்தகப் போர், உலக பொருளாதாரத்தில் முக்கிய அங்கம் வகிக்கும் நாடுகளில் குழப்பமான அரசியல் மற்றும் போர்க்கால சூழ்நிலை ஆகிய காரணிகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

2018-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், தென்னாப்பிரிக்கா, சீனா, பெரு முதலான உலக அளவில் அதிகம் தங்கம் உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளில், பல்வேறு காரணங்களால் தங்க உற்பத்தி குறைய ஆரம்பித்தது. அதே சமயத்தில், அதற்கான தேவை தொடர்ந்து அதிகரித்து, அதன் தாக்கம், விலையில் பிரதிபலிக்க ஆரம்பித்தது.

இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, ஓர் ஆண்டின் மொத்த தங்க உற்பத்தியின் அளவு சுமார் 14 டன் மட்டும்தான். ஆனால், தங்கப் பயன்பாட்டில், சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா அணிவகுத்து நிற்கிறது. எனவே, ஆண்டுக்கு சுமார் ரூ.2 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள 800 டன் தங்கம் வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இந்திய இறக்குமதி பொருள்கள் பட்டியலில், கச்சா எண்ணெய்க்கு அடுத்தபடியாக, தங்கம் இரண்டாம் இடம் வகிக்கிறது. தங்கத்தின் தேவைக்கு இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதால், சர்வதேச சந்தை விலை தாக்கங்கள், இந்திய தங்கச் சந்தையில் முழுவதும் உணரப்படுகின்றன. மேலும், பெரும் அளவிலான அரசா