Dinamani - நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் - https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3179041 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேவைதானா இத்தனை செலவுகள்? ஜெம் ஆர். வீரமணி DIN Wednesday, June 26, 2019 01:35 AM +0530 இந்தியாவில் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிந்து புதிய அரசு பதவியேற்றுள்ளது. சுமார் 130 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட நம் நாட்டில் பல சவால்கள், எதிர்பார்ப்புகள், அனைத்துத் தரப்பு மக்களிடமிருந்தும் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கும். எந்த அவசியத் தேவையையும் உடனடியாக மாநிலங்களும் சரி, மத்திய அரசும் சரி முழுமையாகச்  செயல்படுத்தி, மக்களின் முழுத் திருப்தியையும் பெறுவது மிகவும் கடினம்.  
மக்கள் ஆட்சி மலர்ந்து, நாம் 72-ஆம் ஆண்டில் இருக்கிறோம்.  இன்று வேறெந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு ஆயிரக்கணக்கான அரசியல் கட்சிகள் இந்தியா முழுவதும் இருக்கின்றன. அரசியல் கட்சிகள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் அந்தப் பகுதி மக்களின் தேவைகளையும் அந்த அரசியல் கட்சிகள் அணுகும் முறைகள் ஒன்றாகவே உள்ளன.
ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும், ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும், சமுதாயத்திற்கும், மாநிலங்களுக்கும், அடிப்படைத் தேவைகள் ஒரே மாதிரிதான் உள்ளன. நீண்ட கால அடிப்படையில் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர்; விவசாயத்திற்குத் தேவையான பாசன நீர்; வீட்டு வசதி; மருத்துவம்; கல்வி; பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சி வசதிகள்; தரமான உணவு உற்பத்தி; குறைந்த நீரில் உற்பத்தியாகும் நல்ல இயற்கை விவசாய உணவுப் பொருள்கள்; குழந்தைகள் மற்றும் பொதுமக்களுக்குத் தேவையான தரமான உயிர் காக்கும் மருந்துகள்; நல்ல தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய தரமான மருத்துவம்; தொழில் முன்னேற்றம்; வேலைவாய்ப்பு; கிராமப்புற மக்களுக்கும், நகர்ப்புற மக்களுக்கும் தேவையான சம வசதி வாய்ப்புகள், போக்குவரத்து வசதி; பாதுகாப்பான சட்டம் - ஒழுங்கு சூழ்நிலை; அதிக தாமதமின்றி கிடைக்கும் நீதி; ஊழலில்லாத திறமையான நிர்வாகம்; - இவை அனைத்தும் நம் நாட்டுக்கும், மக்களுக்கும் இன்றியமையாதவை.
மக்களின் வரிப் பணத்தை வீணாக்காமல், தேவையின்றி எல்லாம் இலவசம் என்று இல்லாத அரசியல் பார்வை நமது கட்சிகளுக்கு அவசியம். இதனால், வளர்ச்சிப் பணிகள் தடைபட்டு தொழில் முன்னேற்றம் முடங்கி விடுகிறது என்பதையும், வேலைவாய்ப்பில் அதுவே தடைக்கு காரணமாகிறது என்பதையும் யாருமே புரிந்துகொள்வதாக இல்லை.
லட்சியங்கள், கொள்கைகள், திட்டங்கள் கொண்ட அரசியல் கட்சிகள்தான் இந்தியாவின் இன்றியமையாத தேவை. எந்தவொரு கட்சிக்கும் ஆட்சியைப் பிடிப்பது என்பதைத் தவிர வேறு எந்த லட்சியமோ, கொள்கையோ, திட்டமோ இல்லாத போக்கு ஏற்பட்டுள்ளதோ என்கிற அச்சம் மேலிடுகிறது. அன்றாடம் போராட்டங்கள், ஊர்வலங்கள், வெளிநடப்புகள், கருப்புக் கொடிகள், கொடும்பாவி எரிப்புகள், அருவருப்பூட்டும் சுவரொட்டிகள் போன்றவற்றில் அரசியல் கட்சிகள் ஈடுபடத்தான் வேண்டுமா என்பதை நாம் யோசிக்க வேண்டும். ஜனநாயகத்தில் எதிர்க்கட்சிகளின் பங்கு நாடாளுமன்ற, சட்டப்பேரவைகள் மூலம் நடக்க வேண்டுமே தவிர, தெருவில் இறங்கித் தொடர்ந்து போராடுவதன் மூலம் நடப்பது மிகப் பெரிய முரண்.
வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று வருபவர்களுக்கும் அங்கு நடைபெறும் அரசியல் நடைமுறைகளைக் கவனிப்பவர்களுக்கும் ஒன்று தெளிவாக விளங்கும். இந்தியாவில் இருப்பது போன்ற கட்சிகள் எந்த நாட்டிலும் இல்லை. எண்ணிக்கை அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், இங்கே இருப்பதுபோல, தனி நபர்களையும், குடும்பங்களையும், ஜாதியையும் முன்னிறுத்தி அரசியல் நடத்தும் போக்கு இந்தியாவில்தான் காணப்படுகிறது. கலாசார சங்கங்கள், கலாசார மையங்கள், ஒவ்வொரு இன மக்களுக்கும் இருக்கும். ஆனால், இத்தனை கட்சிகள் எங்கும் இல்லை. 
இத்தனை அரசியல் கட்சிகள் தேவையா என்பதைவிட முக்கியமானது, ஒவ்வோர் அரசியல் கட்சிக்கும் தனித் தனி கொடிகள் தேவையா என்கிற கேள்வி. உலகில் எந்த நாட்டிலும் அரசியல் கட்சிகளுக்கு என்று தனித்தனி கொடிகள் கிடையாது. அமெரிக்காவையே எடுத்துக் கொண்டால், இரு முக்கிய கட்சிகள், ஜனநாயகக் கட்சியும் குடியரசு கட்சியும். இந்த இரண்டு பெரிய கட்சிகளுக்கும் தனித்தனி கொடிகள் உள்ளதா என்றால் கிடையாது. சின்னம் உண்டு, கொடி கிடையாது.
அமெரிக்காவில் தேர்தல் நடைபெறும்போது மாநிலங்களுக்கும் சரி, மத்திய அரசின் நாடாளுமன்ற செனட் சபை, மக்களின் காங்கிரஸ் சபை போன்ற அவைகளுக்கும் சரி, தேர்தல்களில் பிரசாரம் நடைபெறும்போது நாடு முழுவதும் போட்டியிடும் வேட்பாளர்கள் அனைவரும் தங்கள் நாட்டின் கொடியை முன்வைத்துத்தான் பொதுக் கூட்டங்கள், சிறப்புக் கூட்டங்கள், பொது விவாதக் கூட்டங்களில் பேசுவார்களே தவிர, ஒரு கட்சிக்குக்கூட எந்தக் கொடியும் இல்லை. 
நம் நாட்டில் பொது இடங்களில், தெரு முச்சந்திகளில், மாநிலப் பாதைகளின் நெடுஞ்சாலைகளின் நடுவில் இருக்கும் சுற்று வளையங்களில் எதற்காக இவ்வளவு கொடிகள் பறக்க வேண்டும்? அவற்றில் ஒரு தேசியக் கொடியைக்கூட காண முடிவதில்லையே!   
1981-இல் வெளிவந்த இயக்குநர் கே. பாலசந்தரின் தண்ணீர்... தண்ணீர் திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். அந்த வசனங்கள் இன்றளவும் இந்தியாவைப் பொருத்தவரை உண்மை. அடேங்கப்பா, இத்தனை சின்ன கிராமத்துக்கு இத்தனை கொடிகளா? மரம் தாங்குமா? என்கிற கேள்விக்கு, அதான் மரம் பட்டுக் கிடக்கு! என்று நறுக்கென்று நாலே வரியில் இந்திய எதார்த்த நிலைமையை அந்தத் திரைப்படம் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும்.
இன்றைய நவீன ஊடக தொலைத்தொடர்பு வந்த பின்பு அரசியலில் கட் -அவுட்கள், சுவரொட்டிகள், சுவர் எழுத்துகள் - இவையெல்லாம் தேவைதானா? நல்ல வேளையாக, தேர்தல் ஆணையத்தின் நடவடிக்கைகளால், தேர்தலின்போது இவை அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இவற்றுக்கு ஏன் இன்றும் நிரந்தரத் தடை விதிக்காமல் இருக்கிறோம் என்றும் தெரியவில்லை.
 சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பு என்னென்ன வழிமுறைகளில் இந்திய மக்கள் ஈடுபட்டுப் போராடினார்களோ - இன்றும் அதே உண்ணாவிரதம், ஊர்வலம், போராட்டம், உருவ பொம்மை எரிப்பு, சட்டம் மறுப்பு முதலானவற்றில் எல்லாம் ஈடுபடுவது எப்படி சரியாக இருக்கும். தொடர்ந்து போராட்டங்கள் நடைபெறுவது என்பது நமது மக்களாட்சி முறையும், ஜனநாயக அமைப்புக்கும் சரியாகச் செயல்படவில்லை என்பதைத்தானே எடுத்தியம்புகின்றன.
இந்தியாவில் பல ஜனநாயக அமைப்புகளில் தேர்தல் மூலம் மக்கள் பிரதிநிதிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். கிராமப் பஞ்சாயத்துகளில் இருந்து, நகராட்சி, சட்டப்பேரவை, மக்களவை என்று மக்களின் உணர்வுகளையும் தேவைகளையும் பிரதிபலிக்க அமைப்புகள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. நிர்வாக அமைப்பில் மக்கள் தொடர்புகொள்ளப் பல வாய்ப்புகள் மற்றும் எந்த முடிவின் மீதும் மேல்முறையீடு செய்யும் வாய்ப்புகள் இருக்கும்போது, இவ்வளவு போராட்ட ஆர்ப்பாட்டங்கள் நம் நாட்டுக்குத் தேவைதானா? இவற்றுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதற்கான காலம் 72 ஆண்டுகளாகியும் ஏன் சாத்தியப்படவில்லை என்பது பொது விவாதமாக வேண்டும்.
சட்டப்பேரவை, மக்களவைத் தேர்தல்களுக்கு முன்பாக மூன்று மாதங்கள் அல்லது நான்கு மாதங்கள் அரசியல் கட்சிகள் தங்களுடைய தேர்தல் சின்னங்களை விளம்பரப்படுத்தலாம். அவர்களது கொள்கைகள் மற்றும் முன்னேற்றத் திட்டங்களை விளம்பரப்படுத்தலாம். விவாதம் செய்யலாம். கூட்டங்கள் வழியாக மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லலாம். இந்த நான்கு மாதங்கள் தவிர, நான்கு ஆண்டுகள் எட்டு மாதங்களுக்கு அரசியல் கட்சிகள் பேராட்டங்களில் ஈடுபடாமல் அவர்களின் ஆலோசனைகளை வழங்கலாம். திட்டங்களில் தவறு என்று தோன்றினால், அவற்றை அதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஜனநாயக அமைப்புகளில் மட்டுமே எடுத்துப் பேசலாம் என்கிற கட்டாயம் ஏற்பட்டால் மட்டும்தான் இந்தப் போக்குக்கு முற்றுப்புள்ளி விழும்.
மக்களின் உயிருக்கும், வாழ்வுக்கும், உடைமைக்கும் பாதுகாப்பில்லாத சூழல் ஏற்படும்போது அல்லது இயற்கைப் பேரிடர்களின்போது, எதிர்க்கட்சிகளுக்கு மக்களின் பிரச்னைகளை உணர்த்த வாய்ப்பு அளித்தாக வேண்டும். உச்சநீதிமன்ற, உயர்நீதிமன்ற ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் ஒரு மக்கள் ஆலோசனை மன்றம் ஏற்படுத்தி அவர்களிடம் முறையீடு செய்வதன் மூலம் , மக்களின் மறுப்பு, ஏற்புகளைப் பதிவு செய்யலாம். 
இத்தகைய மக்கள் ஆலோசனை மன்றங்கள் சரியான வழிகாட்டும் பரிந்துரைகளை அரசுக்குச் சொல்லலாம். நடுநிலை மாறாமல், நாடு, மக்கள் முன்னேற்றம், எதிர்கால வளர்ச்சி ஆகிய அடிப்படைகளைக் கொண்டு இந்த மக்கள் ஆலோசனை மன்றம், ஒவ்வொரு துறையில் இருக்கும் நிபுணர்களை, அனுபவமிக்கவர்களின் அறிவுரைகளையும், ஆலோசனைகளையும் பெறலாம். 
எதிர்ப்பு அரசியலும், எதிர்க்கட்சி மனோபாவமும்தான் இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு மிகப் பெரிய தடைகளாகத் தொடர்கின்றன. மக்களின் அன்றாட எதிர்காலப் பிரச்னைகளில், அவர்களின் தேவைகளில், எதிர்காலத் திட்டங்களுக்காகவும் தேர்தல் முடிந்தவுடன் அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றுபட வேண்டும். அவர்கள் ஒவ்வொரு திட்டத்துக்கும் தங்கள் ஆலோசனைகளை வழங்க வேண்டும். அரசியல் வேறுபாடுகள், போட்டிகள், தேர்தல் முடிந்து, ஓர் அரசு அமைந்தவுடன் எதிரி அரசியலைக் கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு, ஆக்கப்பூர்வமாக நம் நாட்டு மக்கள் முன்னேற்றத்திற்காக இணைந்து செயல்படும் போக்கு ஏற்படாமல் இருப்பது நமது மிகப் பெரிய பின்னடைவு. 
எண்ணிக்கை பலம் இல்லை என்பது எதிர்க்கட்சிகளின் பலவீனம் அல்ல. எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்ந்திருப்பவர்களின் தரத்தின் அடிப்படையில்தான் பலமும் பலவீனமும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. எதிர்க்கட்சியினருக்கு அவர்களது கருத்துகளை எடுத்துரைக்க மக்களவையில் சம வாய்ப்பு வழங்கப்படும் என்று பிரதமர் நரேந்திர மோடி அளித்திருக்கும் வாக்குறுதி சற்று ஆறுதல் அளிக்கிறது. ஆளும் கட்சியினரும், எதிர்க்கட்சியினரும் தங்கள் பொறுப்புணர்ந்து, ஜனநாயக அமைப்புகளின் மூலம் ஆரோக்கியமான அரசியலை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டிய அவசியத்தை உணர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
ஜனநாயக அமைப்புகளை முறையாக பலப்படுத்துவதும், வலுப்படுத்துவதும் மிகவும் அவசியம். அதேபோல, அரசியல் கட்சிகளுக்கு தனித்தனி கொடிகல் தடை செய்யப்பட வேண்டும். அரசியல் ஆதாயத்துக்காக மேற்கொள்ளப்படும் தேவையற்ற போராட்டங்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். ஆரோக்கியமான, வளர்ச்சிக் கண்ணோட்டத்துடனான அரசியலை மக்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். இதை அரசியல் கட்சிகள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
 
கட்டுரையாளர்:
தொழிலதிபர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/26/தேவைதானா-இத்தனை-செலவுகள்-3179041.html
3178254 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பொதுத் துறை வங்கிகளும் சவால்களும்... சி.எச். வெங்கடாசலம் DIN Tuesday, June 25, 2019 11:10 AM +0530
இந்தியாவில் 1969-ஆம்  ஆண்டுக்கு முன்பு வரை பணக்காரர்களுக்கு மட்டுமே வங்கிகளின் சேவை கிடைத்தது. மக்களின் சேமிப்பு சமுதாய வளர்ச்சிக்காக பயன்படுத்தப்படாமல்,  பணக்காரர்கள் மேலும் பணக்காரர்களாக மாறுவதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
1951-இலிருந்து 1966 வரை பலவீனமாக இருந்த வணிக வங்கித் துறையை செழுமைப்படுத்த வங்கிகளின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்பட்டது. 1951-இல் செயல்பாட்டில் இருந்த 566 வங்கிகள், 1966-இல் 91 வங்கிகளாகக் குறைக்கப்பட்டன. எனினும், 1951-1967 இடைப்பட்ட காலத்தில் வங்கிக் கிளைகளின் எண்ணிக்கை 4,151-லிருந்து 7,025-ஆக அதிகரித்தது. ஆனால், பெரு
நகரங்களிலும், நகர்ப்புறங்களிலும்  வங்கிக் கிளைகள் திறக்கப்பட்டன; கிராமங்களும், சிறு நகரங்களும் புறக்கணிக்கப்பட்டே வந்தன. இதனால், அந்தப் பகுதிகளின் வாழ்வாதாரமாக விளங்கிய  வேளாண்மை மற்றும்  சிறு தொழில்களுக்குரிய  தேவையான ஆதரவு  கிடைக்கவில்லை.
சமுதாய பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பல்வேறு துறைகளுக்கு கடன்  வழங்குவதைத் தவிர்த்து, தங்களது லாபத்தைக் கூட்டுவதற்கான முயற்சியில் மட்டுமே தனியார் வங்கிகள் கவனம் செலுத்துவதை அரசியல் கட்சிகள் உணரத் தொடங்கின. இதே காலகட்டத்தில் வங்கிகள் தேசிய மயமாக்கப்பட வேண்டும் என அகில இந்திய வங்கி ஊழியர்கள் சங்கமும் (ஏஐபிஇஏ) வலியுறுத்தியது.  வங்கிகளின்  உயர் நிலையில் இருந்த நிர்வாகிகளும், பெருமுதலாளிகளும்  சேர்ந்து செய்த தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது. தவறுகளைத் தவிர்க்க வங்கிகள் அரசுடைமையாக்கப்படுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று கூறியதுடன், நாடு தழுவிய இயக்கங்களையும் அது நடத்தியது.
இடைவிடாத இயக்கங்களைத் தொடர்ந்து, வங்கிகள் தேசியமயமாக்க கோரிக்கை நாளாக 1963, பிப்ரவரி 17-ஆம் நாள் அனுசரிக்கப்பட்டது. அந்த நாளில் சட்டப்பேரவை, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களை வங்கி வாரியான சங்க நிர்வாகிகளும், மாநில சம்மேளன நிர்வாகிகளும் சந்தித்து கோரிக்கை மனு அளித்தனர்.
1966-ஆம் ஆண்டுகளில் முன்னெப்போதும் இல்லாத பொருளாதார நெருக்கடியை இந்தியா சந்தித்தது. அன்று இருந்த அரசு எடுத்த பொருளாதார முடிவுகள் அனைத்தும் எதிர்மறை விளைவுகளை ஏற்படுத்தின. சில பெருமுதலாளிகள் பெரும்பாலான மக்களின் நலனுக்கு எதிராக தங்கள் லாபம் ஒன்றை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, வணிக வங்கிகளின் ஆதரவுடன் பொருளாதாரத்தை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில்  கொண்டுவருவதற்கான முயற்சிகளை எடுத்தனர். சிலரிடம் மட்டுமே செல்வத்தைக் குவிக்கும் பணிகளை  தனியார் வங்கிகள் துரிதப்படுத்தின. 
எனவே, அந்நியச் செலாவணியில் நடைபெறும் ஊழலைத் தடுக்கவும், வேளாண்மையை மேம்படுத்தவும், வேலைவாய்ப்பை பெருக்கும் தொழிலை வளர்த்தெடுக்கவும், செல்வ வளங்கள் சிலரிடம் மட்டுமே குவிவதைத் தடுக்கவும், விலைவாசியைக் கட்டுப்படுத்தவும் வங்கிகள் தேசிய மயமாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அகில இந்திய வங்கி ஊழியர்கள் சங்கமும் (ஏஐபிஇஏ) முன்னிறுத்திப் போராடியது.
 நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும், பொருளாதார மேம்பாட்டுக்கும் ஒத்துழைப்பதைவிட, தனியார் முதலாளிகளின் செல்வக் குவியலுக்கே வங்கித் துறை பணியாற்றுகிறது என்பதை மத்திய அரசு உணரத் தொடங்கியது.
1951 முதல் 1966-ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில் ஆண்டுதோறும் சில வங்கிகள் திவாலாகின. அந்த வங்கிகளில் தங்களது சேமிப்பை வைத்திருந்தவர்கள், தங்கள் பணத்தை இழந்து நிர்க்கதியாயினர். இந்தச் சூழ்நிலையை அரசியல், பொருளாதாரப் பின்னணியில் நன்கு உணர்ந்திருந்த காரணத்தால், வங்கிகள் ஏன் தேசியமயமாக்கப்பட வேண்டும் என்ற விவரத்தை உள்ளடக்கிய வங்கிகள் தேசியமயம்-சில சிந்தனைச் சிதறல்கள் என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை காங்கிரஸ் கட்சியின் மாநாட்டில் அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி சமர்ப்பித்தார். அந்தக் கட்டுரை பெரும்பாலான உறுப்பினர்களின் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்தியது. 
இதைத் தொடர்ந்து 1969 ஜூலை 19-ஆம் தேதி 14 பெரும் தனியார் வங்கிகளை தேசியமயமாக்கி அவசரச் சட்டத்தை மத்திய அரசு பிறப்பித்தது. இரண்டு வாரங்களுக்குள் அந்த அவசரச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, ஆகஸ்ட் 9, 1969 அன்று குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதலுடன் சட்டமாக்கப்பட்டது.
இதையடுத்து, பெருநிறுவனங்களுக்காகவும் பெருமுதலாளிகளுக்காகவும் மந்த கதியில்  நகரங்களில் மட்டுமே செயல்பட்ட வங்கித் துறை, தேசியமயத்துக்குப் பிறகு அசுர வேகத்தில் செயல்படத் தொடங்கியது. கிராமப் பகுதிகளுக்கும் வங்கிகளின் சேவை கிடைக்கத் தொடங்கியது. வேளாண்மை, வேலைவாய்ப்பைப் பெருக்கும் தொழில்களுக்கு வங்கிக் கடன்கள் வழங்கப்பட்டன. தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள், அதாவது 1991-ஆம் ஆண்டு வரை  பொதுத் துறை வங்கிகளின் பங்களிப்பு பாராட்டுக்குரியது.
சுமார் 8,000 கிளைகளுடன் இருந்த வங்கித் துறை, சுமார்  80,000 வங்கிக்  கிளைகளாகப் பெருகியது. தங்களது சேமிக்குப் பாதுகாப்பான பொதுத் துறை கிடைத்ததை மக்கள் உணரத் தொடங்கி பலன் அடைந்தனர். இன்று வங்கிகளின் வைப்புத் தொகை ரூ.128 லட்சம் கோடியை எட்டியுள்ளது; அதே போன்று நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக வங்கிகள் வழங்கியிருக்கும் கடன் ரூ.95 லட்சம் கோடியாக உள்ளது. 
பொதுத்துறை வங்கிகளின் பொன் விழாவை (ஜூலை 19, 2019) விரைவில் கொண்டாட  உள்ள நேரத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்களை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. 1991-இல் புதிய பொருளாதாரக்கொள்கை அறிமுகம் செய்யப்பட்டு, தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்ற முழக்கங்கள் எழுப்பப்பட்டு பொதுத் துறை நிறுவனங்களை தனியாருக்கு தாரைவார்ப்பது ஆரம்பமானது.  பொதுத் துறை வங்கிகளும் அதே பாதையில் செலுத்தப்பட்டன. 
மாறி மாறி தொடர்ந்த அரசுகள் தங்களின் திட்டங்களை பொதுத் துறை வங்கிகளின் மூலம் செயல்படுத்தி அரசியல் ஆதாயங்களுக்கு பயன்படுத்திக் கொண்டபோதிலும், அவற்றில் சிறிதும் பங்கு பெறாத தனியார் வங்கிகளை ஆதரிக்கவும், புதிதாக உருவாக்கவும் முனைந்தனர். பொதுத் துறை வங்கிகளை தனியாரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டுமென்ற குரல்கள் திட்டமிட்டு தனியார் பெருநிறுவனங்களால் தொடர்ந்து எழுப்பப்படுகின்றன.
இன்று வங்கிகள் சந்திக்கும் பெரும் பிரச்னை வாராக் கடன்கள். இதனால், இக்கட்டான சூழ்நிலையில் வங்கிகள் உள்ளன. குறிப்பாக, தாங்கள் வாங்கிய கடன் தொகைகளை பெருநிறுவனங்கள் திரும்பச் செலுத்தாமல் இருப்பதால், ஆண்டுதோறும் வாராக் கடன்களின் அளவு அச்சுறுத்தும் வகையில்  அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. 2017-இல் நாடாளுமன்றத்தில் அரசே ஒப்புக்கொண்டபடி, 9,063 பெருநிறுவன கடனாளிகள் வசதி இருந்தும்கூட வேண்டுமென்றே திருப்பிச் செலுத்தாத கடன் தொகையின் அளவு  ரூ.1,10,050 கோடி; ஆனால், கடும் நடவடிக்கைகள் எடுக்காமல்  புதிய சட்டம் மூலம் அவர்கள் தப்பித்துச் செல்ல அரசு வழி செய்திருக்கிறது.
விளைவு, 31-03-2018 அன்று முடிந்த நிதியாண்டில் ரூ.1,50,149 கோடியை மொத்த  லாபமாக பொதுத் துறை வங்கிகள் அடைந்தபோதிலும், ரூ.85,370 கோடி நஷ்டக் கணக்கு காண்பிக்க வேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன. மேலும், வாராக் கடன்களுக்காக ரூ.2,83,672 கோடியை ஒதுக்கி நிகர நஷ்டம் காண்பிக்க வேண்டிய  கட்டாயத்துக்கு அவை உள்ளாக்கப்பட்டன.
பெருநிறுவனங்களால் ஏற்படும் நஷ்டத்தை ஈடுகட்ட, சாதாரண வாடிக்கையாளர்கள் மீது கட்டணங்களை வங்கி நிர்வாகங்கள் விதித்து வருவாயைப் பெருக்குகின்றன. வாங்கிய தொகையைச் செலுத்தாத பெரு நிறுவனங்கள் மீது கருணை காட்டும் வங்கிகள், விவசாயக் கடன்கள்-கல்விக் கடன்கள் பெற்று செலுத்தாதோர் மீது  கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுப்பது என்ற கொள்கையைக் கொண்டுள்ளன.
இந்த நிலையை மாற்ற  தொடர் போராட்டத்தை அகில இந்திய வங்கி ஊழியர்கள் சங்கம் (ஏஐபிஇஏ)  நடத்தி வருகிறது. ஆனால், பொதுத் துறை வங்கிகளை இணைத்து வங்கிகளின் எண்ணிக்கையை குறைக்கும் நடவடிக்கையை மத்திய அரசு எடுத்து வருகிறது. வங்கிச் சேவைகளை அனைத்துக் கிராமங்களுக்கும் விரிவாக்க வேண்டிய தேவை அதிகரித்துள்ள நேரத்தில், வங்கிகளை இணைத்து கிளைகளை மூடுவதற்கான முயற்சி நடைபெறுகிறது; அதனால் ஏற்படும் வெற்றிடத்தில் எந்தத் தனியார் சேமிப்பாளர்களை ஏமாற்றினார்களோ அவர்களுக்கே வங்கி தொடங்குவதற்கான உரிமம் வழங்கி,  வரலாற்றை 50 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால்  கொண்டு செல்லும்  முயற்சியும் நடைபெறுகிறது.
பொது மக்களின் பணத்துடன் தொடர்புடையவை வங்கிகள். வங்கிகளில்  உள்ள பணம் பொது  மக்களின் மேம்பாட்டுக்குப்  பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; தனியார் கொள்ளை அடிக்க தாரைவார்க்கப்படக் கூடாது. வங்கி  வசதிகள்  என்பது அடிப்படை உரிமையாக்கப்படவேண்டும். அனைவரும் விரும்பும் வளமான இந்தியா, வலிமையான பொருளாதார சூழலுக்கு வங்கித் துறையின் பங்கு மிக முக்கியம்; இதற்கு பொதுத் துறையில் வங்கிகள் செயல்படுவது அவசியம். எனவே, பொதுத் துறை வங்கிகளை மேலும் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
எனவே,  மத்திய அரசின் தவறான பொருளாதாரக் கொள்கைகளால் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கும் பொதுத் துறை வங்கிகளைப் பாதுகாப்பதும்,  தனியார்மயத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதும் தேசபக்தர்களின் கடமையாகும். 
 
கட்டுரையாளர்:
பொதுச் செயலாளர்,
அகில இந்திய வங்கி ஊழியர்கள் சங்கம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/25/பொதுத்-துறை-வங்கிகளும்-சவால்களும்-3178254.html
3178253 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புத்தகங்களைப் பரிசளியுங்கள்!  இரா. கதிரவன் DIN Tuesday, June 25, 2019 01:28 AM +0530
திருமணம் அல்லது இல்ல நிகழ்ச்சிகளில் நீங்கள் தரும்  பரிசுப் பொருள் அல்லது அன்பளிப்பு என்பது, அன்பு கலந்த உணர்வின் வெளிப்பாடு;  அன்பளிப்பாகத் தரப்படும் பொருள்களைவிட, அன்பளிக்கும்-பரிசளிக்கும் செயலே முக்கியத்துவம் வகிக்கிறது. 
நடைமுறையில் பல திருமணக்கூடங்களில், அவசர கதியில் மணமக்களுக்கு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்து, ஒரு கவரை அவர்கள் கையில் திணித்து, புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு, அவசரமாகச் செல்வதை நீங்கள் பார்த்திருக்கக் கூடும். அந்த அளவுக்கு அன்பளிப்பு என்பது  ஒரு சம்பிரதாயமாக-சடங்காக மாறியிருக்கிறது.
விழாவில் பெற்ற பரிசுப் பொருள்கள் பலவும்கூட பிரித்துப் பார்க்கப்பட்டு, உதட்டின் பிதுக்கலோடு பத்திரப்படுத்தப்படுவதுண்டு. அவற்றுள் சில, வேறு உறையில் மாற்றப்பட்டு, மற்றொரு நிகழ்ச்சிக்கு அன்பளிப்பாகச் சென்று சேர்வதும் உண்டு. ஆனாலும் இன்னொரு புறம், மாறிவரும் நுகர்வு கலாசாரத்தின் பின்னணியில், இளைய சமுதாயத்தினரை நம்பி பரிசுப் பொருள்களுக்கு என்றே பிரத்யேகமாக ஏராளமான அங்காடிகள் முளைத்திருக்கின்றன .
திருமணம் உள்ளிட்ட நிகழ்ச்சிகளுக்கு தங்களது  பங்களிப்பாகவும் பிறருக்கு உதவும் எண்ணத்துடனும் பணத்தை பெரும்பாலானோர் அன்பளிப்பாகத்  தரும் வழக்கம் எப்போது தொடங்கியதோ தெரியவில்லை; ஆனாலும் இன்றளவும்  நிலைத்து நிற்கிறது.
பொதுவாக பரிசுப் பொருளை பெறும் நபர், அவரது வயது, தொழில், அவருடன் உள்ள நெருக்கம் அல்லது உறவு, அவரது விருப்பங்கள்  ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு அளிக்கப்படும் அன்பளிப்புகள், நினைவில் நிற்பது மட்டுமின்றி பயனுள்ளவையாகவும் அமையும்; ஆனாலும், இவை அனைத்துக்கும் விதிவிலக்காக  அமையும் ஒரே அன்பளிப்பு புத்தகங்கள் மட்டுமே. புத்தகங்களைவிட இன்னொரு சிறந்த அன்பளிப்பு இருக்குமா என்பது சந்தேகமே.
அதிலும், நீங்கள் படித்து ரசித்த ஒரு புத்தகத்தை பிறருக்கு அன்பளிப்பாகத் தரும்போது ஏற்படும் மனதிருப்திக்கு ஈடு இல்லை. பல பரிசுப் பொருள்கள், வெகு சில காலத்தில் அவற்றின் பயன்பாட்டினை இழக்கும். ஆனால், புத்தகங்கள் அவற்றின் மதிப்பை இழப்பதில்லை. சில ஆண்டுகள் கழித்து மறுவாசிப்பின் மூலம் படிப்பவருக்கு புத்துணர்வையும் மகிழ்ச்சியையும் புத்தகங்கள் கொடுக்கக் கூடியவை. தவிர, சில வீடுகளில் காலத்தை வென்ற சில நூல்கள் தலைமுறை தாண்டி, அடுத்த தலைமுறைக்கும் பயன்படும்.
புத்தகம் வாசிக்கும் வழக்கம் இல்லாதவர்கள், அவருக்கேற்ற பொருத்தமான  புத்தகத்தை அதுவரை பார்க்கவில்லை என்றுதான் பொருள்; நீங்கள் தரும் புத்தகம், அவர் விரும்பக்கூடிய ஒரு புத்தகமாக அமைந்துவிட்டால், ஒரு நல்ல பழக்கத்தை அவர் உருவாக்கிக் கொள்ள நீங்கள் காரணமாக அமைவீர்கள். அந்த வகையில் அவர் வாழ்வில் திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தியவர் ஆவீர்கள்.
அதே போன்று, புத்தகங்களைப் போன்ற நல்ல வழித்துணை கிடைப்பது அரிது. ரயில், விமான நிலையங்களில் காத்திருக்கும் நேரம், பயணம் செய்யும் நேரம், தனித்துப் பயணிக்கும்போது, தொழில்  நிமித்தமாக தங்கியிருக்கும் போது எனப் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில், புத்தகங்கள் நல்ல துணையாக அமையும். சில நூலாசிரியர்கள், அவர்களின் எழுத்துகள் மூலம் நமக்கு நண்பர் போன்றவர்கள்; சில நூலாசிரியர்கள்  வழிகாட்டிகள்  போன்றவர்கள்.  புத்தகங்களைப் பரிசளிக்கும்போது, ஒரு நல்ல நண்பரையோ, வழித் துணையையோ, வாழ்வின் வழிகாட்டியையோ அறிமுகம் செய்கிறீர்கள்; பரிசாக அளிக்கிறீர்கள் என்று பொருளாகும். மேலும், புத்தகத்தின் விலையைவிட அதன் தரம்தான் உயர்வானதாகக் கருதப்
படும்; மிகச் சிறிய நூல்கூட, பெரிய தாக்கத்தினை ஏற்படுத்த வல்லது அல்லவா?
நல்ல புத்தகம் ஒன்றை பரிசாகப் பெற்றவர், அதை ஒரு பெரும் பொக்கிஷமாகப் போற்றுவார். பரிசாக அளித்தவரை, அவரது நட்பு வளையத்துக்குள் நெருக்கமாக வைத்திருப்பார். நீங்கள் தரும் புத்தகங்கள், வீட்டில் சிறு நூலகம் அமைக்கும் எண்ணத்தை ஒருவருக்கு ஏற்படுத்துமானால் அவருக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு சமுதாயத்துக்கே பெரும் தொண்டாற்றியவர் ஆகிறீர்கள். 
நீங்கள் பரிசளித்த புத்தகத்தினை, பரிசு பெற்றவர்  படிக்கவே இல்லை என்றாலும், அவர் குடும்பத்தினரோ, வேறு எவரோ வாசிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. அந்த வகையில்  அது பயன்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
வயதில் இளைய, குறிப்பாக சிறுவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகத் தரப்படும் புத்தகங்கள் பெரும் மதிப்புடையவை. ஏனெனில், அவர்களது கற்பனை வளத்தினை புத்தகங்கள் தூண்டும்; அவர்களிடம் மறைந்திருக்கும் படைப்பாற்றலை வெளிக்கொணர உதவும். ஒரு சிறுவன் புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கத்துக்கு நீங்கள் காரணமானால், ஒரு நல்ல குடிமகனை உருவாக்க உதவுகிறீர்கள்.
இன்னொரு தளத்தில் கல்வியை அரசு இலவசமாகக் கற்பித்தாலும், புத்தகம் வாங்கிப் படிப்பது என்பது பல எளிய குடும்பத்தினருக்கு எட்டாக்கனிதான். எனவே, தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமின்றி, அருகில் உள்ள எளியோர், கிராம நூல் நிலையம், கல்விக்கூடம் என  நீங்கள் புத்தகங்களை அன்பளிப்பாகத் தருவது பேருதவியாக இருக்கும்.  
புத்தக அன்பளிப்பு என்பது, ஒரு நண்பருக்கு, ஓர் இளைஞனுக்கு, சிறுவனுக்கு, ஒரு கிராம நூல்நிலையத்துக்கு, பள்ளிக்கூடத்துக்கு மட்டும் நேரடியாகப் பயன்படுவது அன்று. அதற்கும் அப்பால், சமுதாயத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட எழுத்தாளர்கள், அந்த நூல்களை வெளியிடும் பதிப்பகங்கள், புத்தக விற்பனை நிலையங்கள்  எனப் பலருக்கும் ஒரு சேர உதவுகிறது.  மேலும், எவருக்கேனும் பரிசளிக்க  ஒரு புத்தகம்  வாங்கும்போது,  உங்களுக்கும் ஒரு புத்தகம் நிச்சயம் வாங்குவீர்கள். எனவே, புத்தக அன்பளிப்பு என்பது, தனி மனிதன் மற்றும் சமுதாயம் என்ற இரு தளங்களில் பயன்தர வல்லது. புத்தகங்களையே பரிசளியுங்கள்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/25/புத்தகங்களைப்-பரிசளியுங்கள்-3178253.html
3177622 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அன்னப் பறவை போல்... எஸ். விஸ்ராந்த் DIN Monday, June 24, 2019 04:06 AM +0530  

எல்லா வினைக்கும் அதற்குச் சமமான எதிர்வினை உண்டு. அதற்கு எடுத்துக்காட்டாகவே தற்போதைய நவீன தொழில்நுட்பம் அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக, செல்லிடப்பேசி விரல் நுனியில் உலகம் நினைக்கும்போது அழைப்புகள், குறுஞ்செய்தி, தகவல் பரிமாற்றம் என பல நன்மைகள் இருந்தாலும் அதற்குச் சரிசமமாக எதிர்வினைகளும் பல உண்டு.

ஊருக்கு ஒரு தொலைபேசி என்ற காலம் மாறி, வீட்டுக்கு ஓர் தொலைபேசி என்ற காலத்தையும் கடந்து, தற்போது ஒவ்வொருவருக்கும் செல்லிடப்பேசி எனும் நிலையும் தாண்டி இணைய பயன்பாட்டிற்கு ஒன்று, பேசுவதற்கு ஒன்று என உபயோகித்து வருகின்றனர். 

தொலைபேசி இருந்த காலத்தில் வெளிநாட்டில் உள்ளவர்களிடம் பேச முடிந்த நமக்கு, அறிதிறன் பேசி ("ஸ்மார்ட் போன்') வந்த பிறகு வீட்டில் இருப்பவர்களிடம்கூட பேச நேரமில்லாமல் போய்விட்டது.  நிலாவைக் காட்டி குழந்தைகளுக்கு சோறு ஊட்டிய பழக்கம் மறைந்து இப்போது செல்லிடப்பேசியைக் காட்டி சாப்பிட வைக்கும் பழக்கம் அரங்கேறி வருகிறது.
செல்லிடப்பேசியின் வளர்ச்சியில் எந்தத் தவறுமில்லை. அதைப் பயன்படுத்தும் விதம் சரியாக இருக்கவேண்டும். உதாரணமாக, ஜப்பானில் நிலநடுக்கம் நிகழப்போவதை முன்கூட்டியே நாட்டில் உள்ள எல்லா செல்லிடப்பேசிகளுக்கும் தகவல் அனுப்பிவிடுகிறார்கள். 

அதேபோல், இந்தியாவிலும் பானி புயலின்போது விவசாயிகள், மீனவர்கள், பொதுமக்களுக்கு  முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக 65 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட குறுந்தகவல்கள் அனுப்பப்பட்டதாக வானிலை ஆய்வு மையம் அண்மையில் தெரிவித்துள்ளது.

இதுவரை இல்லாத அளவு மலிவான விலையில் செல்லிடப்பேசி மூலம் இணைய சேவை கிடைப்பதும், அறிதிறன் பேசி  ("ஸ்மார்ட் போன்') பயன்பாடு தொடர்ந்து அதிகரித்தும் வருகிறது. செல்லிடப்பேசியில் இணைய சேவையை உபயோகிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை 2015-ஆம் ஆண்டு 24.29 கோடியில் இருந்து, 2018-ஆம் ஆண்டில் 39.09 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது. இந்த எண்ணிக்கை 2020-ஆம் ஆண்டு 44.82 கோடியை எட்டும் என ஓர் ஆய்வில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இணைய வழி பண பரிவர்த்தனையும் அதிகரித்துள்ளது. வங்கியில் படிவத்தை நிரப்பி, வரிசையில் காத்திருந்து ஒருவர் தனது கணக்கில் பணத்தைச் செலுத்துவதற்கு கால விரயம் ஏற்படுகிறது. ஆனால், தற்போது நிமிஷங்களில் மிகச் சுலபமாக இருக்கும் இடத்திலிருந்தே பண பரிவர்த்தனை செய்ய நவீன தொழில்நுட்பம் உதவியாக உள்ளது. எனினும் உஷார்தன்மையுடன் இல்லாதவர்களிடம் இணையம் சார்ந்த பண மோசடிகளும் அதிகரித்து வருகின்றன.

நாளுக்கு நாள் நம்மை சோம்பேறியாக மாற்றுவதற்கு முக்கியப் பங்கு வகிப்பது இணைய வர்த்தகம். சந்தைப் போட்டியில் இணைய வர்த்தக வலைதளங்ளை தனியார் உருவாக்கியுள்ளனர். இத்தகைய இணைய வர்த்தக வலைதளங்களை வீட்டிலிருந்தபடியே பயன்படுத்தி ஆடைகள், வீட்டு உபயோகப் பொருள்கள்,  மின் சாதனப் பொருள்கள் உள்ளிட்ட பலவற்றை "ஆர்டர்' செய்து தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ளும் இன்றைய தலைமுறையினரின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. குறிப்பாக பல்வேறு தனியார் செயலிகளைப் பயன்படுத்தி, ஆரோக்கியம் குறித்து கவலைப்படாமல் உணவுப்  பண்டங்களை "ஆர்டர்' செய்து சாப்பிடும் பழக்கமும் சென்னை உள்ளிட்ட பெருநகரங்களில் அதிகரித்து வருகிறது; இதனால் வீட்டில் உணவைச் சமைப்பதில் சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது.

இதுபோன்ற நவீன தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி ஒருபுறம் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும், மறுபுறம் பல இளைஞர்கள், பள்ளி மாணவர்கள் செல்லிடப்பேசிக்கு அடிமையாவது வருந்தத்தக்கது. கட்செவி அஞ்சல் ("வாட்ஸ்-அப்'), முக நூல் உள்ளிட்ட சமூக வலைதளங்களில் சிக்கித் தவிக்கும் இளைஞர்களிடம் தற்போது  "டிக்டாக்' செயலியும் இணைந்துள்ளது. பொழுதுபோக்குக்காக உருவாக்கப்பட்ட இந்தச் செயலி,  பாதை மாறி ஆபாசத்துக்காகவும்,  ஜாதி வெறியை வெளிப்படுத்தவும், கலவரங்களைத் தூண்டுவதற்கும் பயன்படுவது வேதனை அளிக்கிறது.

உலக அளவில் சுமார் 150 கோடி பேர் கட்செவி அஞ்சலை ("வாட்ஸ்-அப்') பயன்படுத்துகின்றனர். அதில், 20 கோடி பேர் இந்தியர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கட்செவி அஞ்சலை ("வாட்ஸ்-அப்') ஒரு நாளைக்கு 23 முறையாவது பயனாளிகள் பார்ப்பதாக ஆய்வில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதே போன்று,  இந்தியாவில் முக நூலில் உள்ளோரின் எண்ணிக்கை 26 கோடியைத் தாண்டிவிட்டது.

இது மட்டுமல்லாது "புளூவேல்', "மமோ சேலஞ்ச்' போன்ற விபரீத விளையாட்டுகள் உயிர் சேதத்தை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. சமீபகாலமாக "பியுபிஜி' என்ற இணைய விளையாட்டு  பல மாணவர்களை அடிமையாக்கி சீரழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இது மட்டுமன்றி இன்னும் பல இணைய சூதாட்டங்களும் நடைபெற்று கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும் காரணங்களில் செல்லிடப்பேசியின் தொடர் பயன்பாடும் ஒன்று. அகற்கு "நோமோ போபியா' என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது. கையில் செல்லிடப்பேசி இல்லாமலோ அல்லது இருந்தும் உபயோகிக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாலோ ஏற்படும் பயம் அல்லது பதற்றமே "நோமோ போபியா'. செல்லிடப்பேசி பயன்படுத்துவோரில் 53 சதவீதம் பேருக்கு மன அழுத்தம் இருப்பதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. 

2003-ஆம் ஆண்டு 10 இலக்க எண்களை அறிமுகப்படுத்திய தொலைத் தொடர்புத் துறை 2033-ஆம் ஆண்டு வரை 10 இலக்க எண்களை பராமரிக்க முடிவு செய்தது. ஆனால், வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கையில் ஏற்பட்ட அபரிமிதமான வளர்ச்சியாலும் 11 இலக்க எண்களை அறிமுகப்படுத்த தொலைத் தொடர்புத் துறை பரிசீலித்து வருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அனைத்திலும் நன்மையும், தீமையும் கலந்தே இருக்கின்றன. அவை அனைத்தையுமே நாம் தவிர்த்துவிட முடியாது. எனினும், தண்ணீரை நீக்கி பாலை மட்டும் பிரித்துப் பருகும் அன்னப் பறவை போன்று, நன்மையை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளும் அறிவையும், பக்குவத்தையும் தங்கள் வாரிசுகளுக்கு பெற்றோர் எடுத்துக் கூற வேண்டும். 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/24/அன்னப்-பறவை-போல்-3177622.html
3177621 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இந்தி படித்தால் வேலை கிடைக்குமா? ஜோதிர்லதா கிரிஜா DIN Monday, June 24, 2019 04:03 AM +0530
இந்தியாவில் ஹிந்தியைத் தாய்மொழியாய்க் கொண்டோர் 30% தான். இது அரசே வெளியிட்ட புள்ளிவிவரம். நம் தமிழகத்தைப் போலவே இந்தியிலும் பல்வேறு வட்டார மொழிகள் உள்ளன. எனினும், நம் நாட்டில் பரவலாய்ப் பேசப்படும் மொழி இந்தி என்பது பொய்யன்று. ஆனால், அதற்காக ஆங்கிலத்தைத் துரத்திவிட்டு, இந்தியைச் சிறுகச் சிறுக அரியாசனத்தில் அமர்த்துவது துளியும் நியாயமே இல்லாதது. 

அந்த நாளில் வெள்ளைக்காரர்களின் மீது நமக்கிருந்த எரிச்சலின் விளைவாக ஆங்கிலத்தின் மீதும் வெறுப்பு இருந்தது. அந்த நிலையிலேயேகூட, இந்தியா குடியரசானதும் ஆங்கிலமா, இந்தி மொழியா எனும் கேள்வி நாடாளுமன்றத்தில் வாக்குக்கு விடப்பட்டபோது கருத்துகள் சரிபாதியாகப் பிரிந்திருந்தன என்பதும், ஆனால் குடியரசுத்தலைவர் தமது வாக்கை இந்திக்கு ஆதரவாய்ச் செலுத்தியதன் விளைவாகவே இந்தி அரியணை ஏறியது என்பதும் நாமறிந்த விஷயம்.

பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவால்கூட இந்தி வெறியர்களைச் சமாளிக்க இயலாது போனது. "இந்தி பேசாத மக்கள் விரும்பும் வரை ஆங்கிலம் "நீடிக்கும்'  என்பதற்குப் பதிலாக "நீடிக்கலாம்'  என்று அறிவித்து,  ஆறாம் வகுப்பு ஆங்கில இலக்கணத்துக்கு மாறாக இரண்டும் ஒன்றுதான் என்று அவர்  சாதிக்கும்படி ஆனது. 

இந்திக்காரர்களில் கல்வியறிவு பெற்றோர் கிட்டத்தட்ட 75% என்று அரசின் சமீபத்திய இணையதளப் புள்ளிவிவரம் கூறுவது வியப்பளிக்கிறது. இந்தியின் எழுத்துகளை (அ, ஆ, இ, ஈ) மட்டும் படிக்கவோ எழுதவோ அறிந்தவர்களையெல்லாம் படித்தவர்களின் பட்டியலில் சேர்த்து விட்டார்களோ என்றுதான் தோன்றுகிறது. இந்தி படித்தால் வடக்கே வேலை கிடைக்கும் என்பது எவ்வளவு பெரிய பொய். இது உண்மையாயின், பிகார், மத்தியப் பிரதேசம் இன்ன பிற வட மாநிலங்களிலிருந்தெல்லாம் இளைஞர்கள் சோறு கிடைத்தாலே போதும் என்று தமிழ்நாடு உள்பட பிற தென் மாநிலங்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் வருவானேன்? 

இந்தியைக் கற்பது பிற மாநிலத்தவர்க்கு நல்லதுதான். வடக்கே வேலை கிடைத்து அந்தப் பகுதிகளுக்குச் செல்வோருக்கு அது உதவியாக இருக்கும் என்பது மட்டுமே உண்மையே தவிர, இந்தி கற்றால் அங்கே வேலை கிடைக்கும் என்பது உண்மை அல்ல.

முப்பதுகளின் இறுதியில் மதராஸ் ராஜதானியின் முதலமைச்சராக இருந்த போது இந்தியைக் கட்டாயமாக்கிய ராஜாஜியே பின்னர் அது தவறு என்று கைவிட்ட போது அவரைக் கேலி செய்தார்கள். Inconsistency is the quality of an ass - அடிக்கடி கருத்தை மாற்றிக்கொள்ளுவது கழுதைக் குணம் - எனும் சொற்றொடர் அப்போது பிரபலமாயிற்று.   "அப்போது அப்படிச் சொன்ன நான்தான் இப்போது அதைக் கைவிடுகிறேன். மாறிய சூழலில் கருத்தை மாற்றிக்கொள்வதே சரி. காயாக இருக்கும்போது புளிப்பதும், பின்னர் அதுவே கனியாகும் போது இனிப்பதும் இயல்புதானே' என்கிற  பொருள்பட ராஜாஜி பதிலடி கொடுத்தார்.

"சுவிட்சர்லாந்து போன்ற மிகச் சிறிய நாட்டிலேயே மூன்று அரசு மொழிகள் இருக்கும் போது, பெரிய நாடான இந்தியாவில் பல மொழிகள் அரசு மொழிகளாய் அங்கீகரிக்கப்படுவதில் என்ன தவறு' என்று  இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் அறிஞர் அண்ணா வினவி கைதட்டல் பெற்றது இங்கே நினைவுகூரத்தக்கது.

மத வெறி, இன வெறி, மொழி வெறி போன்றவை வெறுக்கவும் கண்டிக்கவும் தக்கவை. மொழி வெறி நம் ஆட்சியாளர்களில் தலையாயவர்களிடமே இருப்பது துரதிருஷ்டமானது. உதாரணமாகக்  கீழ்க்காணும் நிகழ்வுகளைச் சொல்லலாம்.

முன்னாள் பிரதமர் வாஜ்பாய்  ஐக்கிய நாடுகள் சார்ந்த அவையொன்றில் இந்தியில் உரையாற்றினார். ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுச் சபையில் அதன் 69 -ஆம் கூட்டத்தில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் முன்னவரின் அடியொற்றி இந்தியில் உரையாற்றினார். நாம் மற்றவரோடு பேசுவதன் நோக்கமே நம் எண்ணங்களை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளுமாறு செய்வதுதானே? பேச்சாளர்களின் சொற்பொழிவுகளின் ஆங்கில மொழியாக்கம் அவையோருக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும்தான்.  ஆனால், அவையோருக்குப் புரிகிற மொழியில் அவர்கள் முன் நின்று ஒருவர் கூறும் சொற்கள் நேரடியாக அவர்களின் செவிகளுள் புகுந்து மூளையிலும் பதிவதற்கும் ஒரு மொழிபெயர்ப்பைப் படிப்பதற்குமிடையே பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறதல்லவா? 

ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுச் சபையில் வாஜ்பாய் பேசிய காலகட்டத்தில், காஷ்மீர் பிரச்னை அதன் உச்சத்தில் இருந்தது. கொடுமைகள் பல அங்கே நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன, பாகிஸ்தானின் பங்களிப்பு அதில் இருந்ததற்கான அறிகுறியும் இந்தியாவிடம் இருந்தன.  காஷ்மீர் பற்றி வாஜ்பாய் இந்திக்குப் பதிலாக அவையோர்க்குப் புரிந்த ஆங்கிலத்தில் பேசியிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும். சுஷ்மா ஸ்வராஜும் இதே தவறைச் செய்தார். ஏற்கெனவே பாகிஸ்தானின் பொய்ப் பிரசாரத்தால் உலகின் பல நாடுகள் இந்தியா மீதுதான் தவறு இருந்ததாய்க் கருதிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், பாகிஸ்தானின் அத்துமீறல்கள், ஒப்பந்தங்களை மதியாமை உள்ளிட்ட அட்டூழியங்கள் குறித்து  ஆங்கிலத்தில் வாஜ்பாய்  பேசியிருக்க வேண்டாமா? பேசவில்லை என்பதற்கு மொழி வெறியும், அதன் விளைவாக ஆங்கிலத்தின் இன்றைய மதிப்பைப் புரிந்துகொள்ள மறுப்பதும்தானே அடிப்படைகள்? நம்மை ஆள்பவர்களே இப்படி இருந்தால், வட நாட்டு மக்களைக் குறை சொல்ல என்ன இருக்கிறது? 

ஆங்கிலத்துக்கு ஆதரவு தருவது தேச பக்தியற்ற செயல் என்பதாய் ஒரு கருத்து வட நாட்டில் நிலவுகிறது.  ஏதோ இந்திக்காரர்கள்தான் தேசபக்தி நிறைந்தவர்கள் போலவும், ஆங்கிலமே என்றும் தொடரவேண்டும் என்று நியாயத்தின் அடிப்படையில் கோரும் மற்றவரெல்லாம் நாட்டுப் பற்றே இல்லாதவர்கள் போன்றும் அவர்கள் பேசியும் எழுதியும் வருவது பெரிதும் வருந்தத்தக்கது.

வெள்ளைக்காரர்கள் நம் நாட்டைத் தந்திரமாய் அடிமைப்படுத்தி நம்மைச் சுரண்டினார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அவர்கள் நம்மை ஆண்டதன் விளைவாகத்தான், மருத்துவம், விஞ்ஞானம், தகவல் தொழில் நுட்பம், போக்குவரத்து, சமுதாயம் சார்ந்த சட்டங்கள், ஆங்கிலக்கல்வி இன்ன பிற நன்மைகள் நமக்குக் கிடைத்தன என்பதை மறுக்க முடியுமா? மேலும், ஆங்கிலம் உலகப் பொது மொழியாகிவிட்டது. அதன் இடத்தை இந்தி  பிடிப்பது பின்னோக்கிய பயணமே ஆகும். 

ஆங்கிலத்தின் உதவி இல்லாமலே, விஞ்ஞானம், தொழில்நுட்பம் போன்ற துறைகளில் வியத்தகு முன்னேற்றம் அடைந்துள்ள ஜப்பான், சீனா, ரஷியா போன்ற நாடுகளே, கடந்த சில ஆண்டுகளாக ஆங்கிலத்தை தங்கள் கல்வித் திட்டத்தில் இணைத்திருக்கும் போது, அதில் கணிசமான தேர்ச்சி பெற்றுள்ள நாம் அதைப் புறக்கணித்தல் ஆகுமா? 

தெற்கே பெட்டிக்கடை வைத்திருப்பவர்கள்கூட ஆங்கிலத்தை ஓரளவு புரிந்து கொண்டு அரையும் குறையுமானாலும் தங்களுக்குப் புரிகிற விதத்தில் பதில் சொல்லுவதாக இந்தியாவுக்கு வரும் அயல்நாட்டுச் சுற்றுலாப் பயணிகள் தெரிவிக்கின்றனர். வடக்கே என்ன கேட்டாலும் இந்தியில்தான் பதில் வருமாம். 
மொழி வெறியை ஒதுக்கிவிட்டு நடு நின்று சிந்தித்தால், ஆங்கிலத்தின் இடத்துக்கு இந்தி வருவது இந்த நாட்டை மேலும் கூறுபோடும் என்பது விளங்கும். 

படிப்படியாய் இந்தியைத் திணித்து ஆங்கிலத்தின் இடத்தில் அதை ஏற்றிவிடுவதே வடக்கத்தியர்களின் நோக்கமாகும். இப்போது  இவ்வாறு திட்டவட்டமாய்ச் சொல்லா விட்டாலும், அதுவே அவர்களின் நோக்கம் என்பது இரண்டாம் முறையாகப் பா.ஜ.கட்சியினர் பதவி ஏற்றபின், அவர்களின் செயல்பாடுகளில் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியாக வெளிப்படுகிறது.                                                                                                                    
இந்திரா காந்தி பிரதமராக இருந்த போது, என் கடிதத்தில், ஆங்கிலம் சார்பாக என் வாதங்களை முன்வைத்த பின், படிப்படியாக ஆங்கிலத்தின் இடத்துக்கு இந்தி கொண்டுவரப்படும் என்று கூறும் நீங்கள், உங்கள் மகன்களை மட்டும் ஏன் லண்டனில் ஆங்கிலக் கல்வி கற்க வைத்தீர்கள் என்று அதில் வினவியிருந்தேன்.  என் வாதங்களுக்குப் பதில் சொல்லாவிட்டாலும்,  "உங்கள் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தி அவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு நன்றி' என்று இந்திரா காந்தி பதில் அனுப்பினார்.

இந்தி கற்பது நல்லதுதான். அதை மக்கள் தாங்களாகவே செய்வார்கள். செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அதைத் திணிப்பது, ஆங்கிலத்தைப் புறக்கணிப்பது போன்றவை அறிவார்ந்த செயல்கள் அல்ல.

மேலும் இது தொடர்பாக, வட இந்தியர்களிடையே தம் ஆணித்தரமான சொற்பொழிவுகளின் வாயிலாக ஆங்கிலமே இந்தியாவின் அரசு மொழியாகவும் இணைப்பு மொழியாகவும், என்றென்றும் தொடர்வதே அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் நீதி வழங்கக்கூடிய ஏற்பாடாக இருக்கும் என்பதோடு, இந்தியாவுக்கு அதுவே நல்லதும் கூட என்கிற கருத்தை பிரதமர் மோடி பரப்ப வேண்டும். 

அது தொடர்பான வாக்குறுதியையும்  நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் அளித்து அரசியல் அமைப்புச் சட்டமாகவும் இயற்ற முன்வர வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/24/இந்தி-படித்தால்-வேலை-கிடைக்குமா-3177621.html
3175591 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் யோகா: ஆயுள் காக்கும்! ப. நாகேந்திரன்  DIN Saturday, June 22, 2019 12:28 PM +0530 இன்று (ஜூன் 21) யோகா விழிப்புணர்வு தினம்.  உடலையும் மனதையும் ஒருங்கிணைக்கும் பாலமாக யோகாசனம் உள்ளது. மனித உயிரின் ஐந்து உபாயங்களாக உள்ள உடல், மூச்சு, மனம், அறிவு, ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் மையமாக உள்ள மனம் தெளிவாக இருந்தால், ஒருவரது அறிவுத்திறன் கூர்மையாகி, வாழ்வது ஆனந்தமாகிறது. ஆனால், மனம் பாதிப்படைந்தால் மனதில் ஏற்படும் பல்வேறு எண்ணக் கிளர்ச்சிகளாலும், சிந்தனைகளாலும் நிம்மதி இல்லாத சூழல் உருவாகிறது. மன அழுத்தத்துக்கு வழிவகுக்கிறது. இதனால் சுவாசம் பாதிக்கப்பட்டு, நரம்புகளில் சமநிலையின்மையை உருவாக்கி உடல்நலப் பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன.
தினமும் ஏதேனும் உடற்பயிற்சி செய்வோரின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு. உடலுக்கு எந்தவிதமான பயிற்சியும் தராததால் தசைகள் இறுகிப் போகியிருக்கும். இதனால் மூச்சின் அளவு பெரும்பாலும் குறைவாகவே இருக்கும். ஓடி ஆடி விளையாடும் நேரத்தில்கூட, பல எண்ணங்கள் அலைபாய்ந்து இடையூறாக மாறி எரிச்சல், கோபம், மன அழுத்தத்துக்கு தாராள இடம் தரும். இதனால், பல உறுப்புகள் சரியாக வேலை செய்யாது. சரியான தூக்கம் இருக்காது. ஆரோக்கியம் குறைந்து எடுக்கும் முடிவுகளில் தடுமாற்றங்கள் இருக்கும். 
உடல் மற்றும் மனதில் ஏற்படும் இறுக்கம் மற்றும் அழுத்தங்களைச் சரி செய்வதில் யோகாசனங்கள் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. மனது செம்மையானால் மந்திரங்கள் ஜெபிக்க வேண்டாம் என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. அவ்வாறு மனதைச் செம்மையாக்க உடலை ஒரு கருவியாக்கி சிறந்த யோகாசனங்கள் செய்யும்போது உடலானது வலுவடைந்து மனம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும்.
 உடலின் மிக முக்கியமான அங்கமாக உள்ளது சுவாசம். இது உடலின் அனைத்து செல்கள் மற்றும் திசுக்களின் நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்துகிறது. மேலும், மூளையின் செயல்பாடுகளில் மிக முக்கிய தொடர்புடையது. ஒரு மனிதன் ஒரு நிமிஷத்துக்கு 15 முறையும் ஒரு நாளைக்கு 21,600 முறையும் சுவாசிக்கிறான். உடலின் அனைத்து இயக்கங்களுக்கும் தேவையான சக்தியை சுவாசம் அளிப்பதுடன், சுரப்பிகளும் தூண்டப்படுகின்றன. 
நுரையீரலின் முழுக் கொள்ளளவையும் பயன்படுத்தி  பெரும்பாலானோர்  சுவாசிப்பதில்லை. ஆக, உடல் ஆரோக்கியத்துக்குத் தேவையான முழு பிராண சக்தியும் கிடைப்பதில்லை. எனவே, சுவாசத்தின் மீதான உணர்திறனை அதிகரித்து அதன் முழுச் சக்தியையும் பயன்படுத்த வேண்டும். மெதுவான ஆழமான தீர்க்க சுவாசம் மன அமைதியையும் ஆறுதலையும் தருகிறது. முறையற்ற சுவாசம் மூளையின் செயல்பாடுகளை இடையூறு செய்து உடல், உணர்வு, மன ஓட்டங்களைத் தடை செய்கிறது. 
தரமான வாழ்க்கை, வாழ்க்கையின் தன்மை, ஆயுள்காலம் அனைத்தும் நம்முடைய சுவாசத்தின் தன்மையைப் பொருத்தே அமைகிறது. பண்டைய காலத்தில் யோகிகளும் ரிஷிகளும் இயற்கையை நன்கு உணர்ந்து ஆராய்ந்து வாழ்ந்தனர். அப்போது, அவர்கள் கவனித்த முக்கியமான விஷயம் விலங்குகளின் சுவாசமும் அவற்றின் வாழ்நாள்களும். மிகவும் மெதுவாகவும், ஆழமாகவும் சுவாசிக்கக் கூடிய ஆமை, யானை, மலைப் பாம்புகள் நீண்ட ஆயுள்காலமும், வேகமாகவும் அதிகமாகவும் சுவாசிக்கக் கூடிய நாய், முயல், பறவைகளின் ஆயுள்காலம் குறைவாகவும் இருப்பதைக் கண்டறிந்தனர். இதன் மூலம் சீரான சுவாசத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் அது மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களையும் உணர்ந்தனர். 
நம்முடைய வாழ்க்கை முறையும் பிராண வாயு ஓட்டத்தில் அபூர்வமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தினசரி நடவடிக்கைகளான உடற்பயிற்சி, வேலை, உறக்கம், உணவு சாப்பிடுதல் உள்ளிட்ட அனைத்தும் பிராண சக்தியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
தவறான வாழ்க்கை முறை, தவறான உணவுப் பழக்கம், தேவையில்லாத மன அழுத்தம் உள்ளிட்டவை பிராண வாயு ஓட்டத்தைத் தடை செய்கின்றன. இதன் விளைவு ஆற்றல் இழப்பு ஏற்படுகின்றது. குறிப்பிட்ட பிராணாக்களில் ஏற்படும் தடைபட்ட ஆற்றலால் உள்ளுறுப்புகள், மூட்டுகளில் பாதிப்பு ஏற்பட்டு நோய் ஏற்படுகின்றன. ஆனால், பிராணயாமம் பயிற்சியானது இவற்றை தலைகீழாக மாற்றுகிறது.
மேலும், இன்றைய காலகட்டத்தில் யோகாசனம் என்றால் உடற்பயிற்சி என்றே பலராலும் அறியப்படுகிறது. ஆனால், அது தவறு. யோகாசனங்களுக்கும் உடற்பயிற்சிக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் உள்ளன. முதலில் யோகாசனம் என்பது உடற்பயிற்சியே அல்ல. யோகாசனங்கள் உடலில் ஓய்வையும், விழிப்புணர்வையும், கவனத்தையும் அதிகரிக்கிறது. எனவே, உடற்பயிற்சிக்கு மாற்றாக  யோகாசனம்  உள்ளது.
ஆக, தினசரி ஒரு மணி நேரம் யோகா மிகவும் அவசியம். நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் வழக்கமாகச் செய்யும் செயல்கள்கூட தற்போது உடற்பயிற்சியாக மாறிவிட்டது. நடப்பது, ஓடுவது, குதிப்பது, தாண்டுவது, குனிவது, நிமிர்வது போன்றவையெல்லாம் நாம் இயல்பாகச் செய்யக் கூடிய வேலைதான். ஆனால், இன்றைய இயந்திர வாழ்க்கையில் இவை அனைத்தையும் மறந்துவிட்டிருக்கிறோம். அதனாலேயே பல நோய்களுக்கும் பல்வேறு இன்னல்களுக்கும் ஆளாக நேரிடுகிறது. ஆகையால், ஒவ்வொருவரும் அவரவர் சூழ்நிலைக்கேற்ப யோகா பயிற்சிகளை வடிவமைக்க முடியும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/21/யோகா-ஆயுள்-காக்கும்-3175591.html
3176347 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கட்சி நலனா? தமிழர் நலனா?  பழ. நெடுமாறன் DIN Saturday, June 22, 2019 01:30 AM +0530 நாடாளுமன்றத்தில் அண்மையில் நடைபெற்ற புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள்  பதவியேற்பு நிகழ்ச்சியின்போது, தமிழகத்தைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கட்சி வேறுபாடின்றி ஒன்றுபட்டு நின்று தங்களது தாய்மொழியான தமிழில் உறுதி கூறி பதவியேற்றது, தமிழர்கள் அனைவரையும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது.
இன்பத் தேன்வந்து பாயுது காதினிலேஎன்று பாரதி பாடிய பாடலைப் போல தமிழர்களின் காதுகளில் இந்தச் செய்தி இன்பத் தேனாகப் பாய்ந்து மகிழ்ச்சி அடைய வைத்தது. நாடாளுமன்றத்தில் தமிழ்க் கொடியை உயர்த்திப் பிடித்த தமிழக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.
கட்சி எல்லைக் கோடுகளைக் கடந்து ஒன்றிணைந்து தமிழில் உறுதிமொழி ஏற்றுள்ள நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், தமிழகத்தின் மற்ற முக்கிய பிரச்னைகளிலும் ஒன்றுபட்டுக் குரல் கொடுக்கவும் போராடவும் முன்வர வேண்டும். அப்போதுதான் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியும்.
காவிரி, முல்லைப்பெரியாறு, பாலாறு போன்ற ஆற்றுநீர்ப் பிரச்னைகளும், இந்தித் திணிப்பு, ஈழத்தமிழர் பிரச்னை, தமிழக மீனவர் பிரச்னை, ஹைட்ரோ கார்பன், மீத்தேன், எரிவாயு, அணுஉலை ஆகிய திட்டங்கள் போன்ற பிரச்னைகள் எந்தக் கட்சியின் பிரச்னைகளும் அல்ல. மாறாக, ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தையே பாதிக்கும் பொதுப் பிரச்னைகள் ஆகும். இவற்றிற்குத் தீர்வுகாண ஒன்றுபட்டு போராட தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகள் தவறியதோடு, தனித்தனியே போராடியதன் விளைவாக அந்தப் போராட்டங்கள் வலுவிழந்து போயின. மத்திய அரசும் தமிழ்நாட்டை மதிப்பதில் அலட்சியம் காட்டியது. இன்று வரையிலும் இந்தப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு ஏற்படவில்லை.
கர்நாடகத்தில் உற்பத்தியாகி தமிழ்நாட்டை நோக்கி ஓடிவரும் காவிரியாற்றிலும், அத்துடன் வந்து இணையும் துணை ஆறுகளிலும் கர்நாடகம் அணைகளைக் கட்டியபோது தமிழகக் கட்சிகள் ஒன்றுபட்டு அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கத் தவறின. அதன் விளைவாக, புதிய அணைகளின் மூலம் 70 டி.எம்.சி நீரைத் தேக்கி வைத்துக்கொள்ளும் வசதியை கர்நாடகம் பெற்றுவிட்டது. சட்டத்துக்குப் புறம்பாக கர்நாடகம் அணைகளைக் கட்டியதைத் தடுத்து நிறுத்த மத்திய அரசு முன்வரவில்லை. அதற்குக் காரணம்  தமிழகக் கட்சிகள் ஒன்றுபட்டுப் போராடாததே ஆகும்.
1968-ஆம் ஆண்டிலேயே காவிரிப் பிரச்னைக்காக நடுவர் மன்றம் அமைக்க வேண்டும் என்ற தமிழகத்தின் கோரிக்கையை மத்திய அரசு ஏற்கவில்லை. கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த அனைத்துக் கட்சிகளும் அந்த மாநில முதல்வர் தலைமையில் தில்லி சென்று அப்போதைய பிரதமரைச் சந்தித்து நடுவர் மன்றம் அமைக்கக் கூடாது என வற்புறுத்தின. இந்தத் தூதுக் குழுவினரோடு மத்திய அரசில் அங்கம் வகித்த கர்நாடக அமைச்சர்களும் பங்கேற்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மத்திய அரசின் அமைச்சர்கள் எந்த மாநிலச் சார்பின்றிச் செயல்பட வேண்டியவர்கள் என்பது உன்னதமான மரபாகும். ஆனால், அது மீறப்பட்டது.
அப்போது மட்டுமல்ல, காவிரி மேலாண்மை வாரியத்தை அமைக்க வேண்டுமென 2007-ஆம் ஆண்டிலேயே நடுவர் மன்றம் ஆணை பிறப்பித்த பிறகும்,  அதை அமைக்க மத்திய அரசு முன்வரவில்லை. அதற்குப் பிறகு உச்சநீதிமன்றத்தில் தமிழகம் முறையிட்டதன் விளைவாக, 2012-ஆம் ஆண்டில் உச்சநீதிமன்றம் காவிரி மேலாண்மை வாரியத்தையும், ஒருங்கிணைப்புக் குழுவையும் அமைக்க ஆணை பிறப்பித்தது. ஆனாலும், அது அமைக்கப்படவில்லை.
2016-இல் அப்போதைய கர்நாடக முதல்வர் சித்தராமையா தலைமையில்  அந்த மாநில முன்னாள் முதல்வர்கள் அனைத்துக் கட்சிகளையும்  சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த மத்திய அமைச்சர்கள் அடங்கிய குழுவினர் பிரதமர் மோடியைச் சந்தித்து மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கக் கூடாது என வற்புறுத்தினர். மீண்டும் உச்சநீதிமன்றம் தலையிட்ட பிறகே மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்பட்டது. ஆனால், அது பிறப்பித்த ஆணைகளை நிறைவேற்ற கர்நாடகம் தொடர்ந்து மறுத்து வருகிறது. இப்போதுகூட குறுவை சாகுபடிக்கு 9.5 டி.எம்.சி நீரைத் திறந்து விடவேண்டும் என்று மேலாண்மை வாரியம் பிறப்பித்த உத்தரவும் இன்று வரை நிறைவேற்றப்படவில்லை.
காவிரிப் பிரச்னையில் கர்நாடகத்தில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிகளும் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன; அதற்கு நேர்மாறாக தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்துக் கட்சிகளும் வேறுபட்டு நிற்பதன் விளைவாக காவிரிப்படுகை பாலைவனமாகியுள்ளது. பேரிழப்புக்கும், பெரும் துன்பத்துக்கும் விவசாயிகள் உள்ளாகியுள்ளனர். காவிரிப்படுகைப் பகுதியை அடியோடு பாழாக்கும் ஹைட்ரோ கார்பன், மீத்தேன் மற்றும் எரிவாயு திட்டங்களை எதிர்த்துப் போராடுவதிலும் நமக்குள் ஒற்றுமை இல்லை.
அண்டை மாநிலமான கேரளம் நீர் வளம் நிறைந்த மாநிலம் ஆகும். கேரளத்தில் ஓடும் ஆறுகளில் கிடைக்கும் மொத்த நீர்வளம் 2,500 டி.எம்.சி.களுக்கு அதிகமாகும். அந்த மாநிலத்தின் சாகுபடிக்குத் தேவையான நீரானது 500 டி.எம்.சி மட்டுமே. 2,000 டி.எம்.சி. நீர் வீணாகக் கடலில் கலக்கிறது. இதில் 10தில் ஒரு பங்கான 200 டி.எம்.சி நீரைத் தமிழகத்துக்குத் திருப்பிவிட்டால் வறண்ட பகுதி வளம் பெறும்.  உணவு உற்பத்தி பெருகும். 
தமிழகத்திலிருந்துதான் கேரளத்திற்குத் தேவையான உணவு தானியங்கள் காய், கனி, ஆடு,மாடு, கோழி முதலியவை அனுப்பப்படுகின்றன. ஆனால், பெரியாறு அணை நீர்மட்டத்தை முதலில் 145 அடி உயரத்திற்கும், பின்னர் 152 அடி உயர்த்துவதற்கும் உச்சநீதிமன்றம் ஆணை பிறப்பித்த பிறகும் கேரளம் அதை ஏற்பதற்கு மறுத்து வருகிறது.
பெரியாறு அணை வலிமையுடன் இருப்பதாக மத்திய அரசு அமைத்த குழுக்கள், உச்சநீதிமன்றம் அமைத்த நிபுணர் குழு உள்ளிட்ட பல குழுக்கள் கூறிய பிறகும் பெரியாறு அணையை இடித்து விட்டுப் புதிய அணை கட்டவேண்டுமென கேரளம் பிடிவாதமாகக் கூறி வருகிறது. 
மத்திய அரசு வேடிக்கை பார்க்கிறது. கேரளத்தை காங்கிரஸ் கூட்டணியும், இடதுசாரி கூட்டணியும் மாறி மாறி ஆட்சி செய்தபோதிலும் தமிழகத்துக்குத் தண்ணீர் தர மறுக்கும் பிரச்னையில் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன. ஆனால் ஐந்து தென்மாவட்ட விவசாயிகளைப் பாதிக்கும் பெரியாறு அணைப் பிரச்னையில் ஒன்றுபட்டுப் போராட தமிழகக் கட்சிகள் தயாராக இல்லை.
கர்நாடகத்தில் உற்பத்தியாகும் பாலாறு 93 கி.மீ. தொலைவு ஓடி, ஆந்திர மாநிலத்தில் நுழைந்து, 33 கி.மீ. மட்டுமே ஓடி தமிழகத்தில் நுழைந்து 222 கி.மீ. ஓடி வங்கக்கடலில் கலக்கிறது. வேலூர், காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூர் மாவட்டங்கள் பயனடைகின்றன. கர்நாடக மாநிலத்தில் பாலாற்றின் இரு கரைகளிலும் 25-க்கும் மேற்பட்ட பெரும் ஏரிகளை அமைத்து, அவை நிறைந்த  பிறகே எஞ்சிய நீரை கர்நாடகம் விடுகிறது. ஆனால், ஆந்திர மாநிலத்தில் 33 கி.மீ. மட்டுமே ஓடும் பாலாற்றின் குறுக்கே 22 தடுப்பணைகளை ஆந்திர அரசு கட்டியுள்ளது. மேலும், மூன்று தடுப்பணைகளைக் கட்டி வருகிறது. இதன் விளைவாக, தமிழகத்தில் பாலாறு அடியோடு வற்றிப் பாழாறாகிவிட்டது.
தமிழர்களை சாதி, சமய, வேறுபாடுகள் பிரித்ததைக் காட்டிலும், அரசியல் கட்சிகள் கூறு போட்டுவிட்டன. தமிழகத்தைச் சீரழிக்கும் பொதுவான பிரச்னைகளில்கூட தமிழர்கள் ஒன்றுபட்டு நிற்க முடியவில்லை. தமிழகத்தின் நலனைவிட தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் கட்சிகளின் நலனே பெரிதாகிவிட்டது. தமிழகத்தைத் தவிர பிற மாநிலங்களில் அனைத்துக் கட்சிகளும் மொழி, இனம், நாடு போன்ற பிரச்னைகளில் கைகோர்த்துச் செயல்படுகின்றன.
உதாரணமாக, கிரிக்கெட் விளையாட்டு பிரச்னைகளில்கூட வங்காளிகள் எப்படி ஒன்றுபட்டுப் போராடி வெற்றி பெற்றார்கள் என்பதைப் பின்வரும் நிகழ்ச்சி எடுத்துக்காட்டும். 2006-ஆம் ஆண்டில் மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த கிரிக்கெட் வீரர் சௌரவ் கங்குலி உலகக் கோப்பைக்கான அணியில் சேர்க்கப்படவில்லை; உடனே, அந்த மாநிலத்தைச் சேர்ந்த முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி, மக்களவைத் தலைவராக இருந்த சோமநாத் சட்டர்ஜி,  காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த தலைவர் பிரிய ரஞ்சன் தாஸ்முன்ஷி, இந்திய  கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தலைவர் குருதாஸ் தாஸ்குப்தா, இடதுசாரி கூட்டணியின் அப்போதைய முதல்வர் புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா ஆகிய ஐவரும் கங்குலி புறக்கணிக்கப்பட்டதைக் கண்டித்து அறிக்கை வெளியிட்டனர். இதையடுத்து கிரிக்கெட் அணியில் கங்குலி இணைக்கப்பட்டார். 
இத்தகைய உணர்வு தமிழகக் கட்சித் தலைவர்களுக்கு இல்லாததால் முக்கியப் பிரச்னைகளில்கூட நம்மால் வெற்றிபெற முடியவில்லை. நாடாளுமன்றத்தில் தமிழில் உறுதிமொழி கூறி, தமிழக உறுப்பினர்கள் பதவி ஏற்றுள்ள நிகழ்ச்சி முன்மாதிரியாகத் தொடர வேண்டும். தமிழகப் பிரச்னைகள் அனைத்திலும் நாடாளுமன்றத்தில் ஒன்றுபட்டு நின்று குரல் கொடுக்கவும் போராடவும் அவர்கள் முன்வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர்களை வாழ்த்திப் பாராட்டுவோம்.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/22/கட்சி-நலனா-தமிழர்-நலனா-3176347.html
3176346 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஆத்மா சாந்தி அடைய... சி.வ.சு. ஜெகஜோதி DIN Saturday, June 22, 2019 01:30 AM +0530
படித்தவர்கள் பலரும் பங்கேற்ற திருமண ஊர்வலம் ஒன்று நகரின் பிரதான சாலையில் அமைதியாக நகர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. அந்த ஊர்வலம், நான்கு சாலைகள் கூடும் மையப் பகுதிக்கு வந்தவுடன் மணமகனின் நண்பர்கள் சிலர் சுமார் அரை மணி நேரமாவது வெடித்துக் கொண்டே  இருக்கக்கூடிய ஐந்தாயிரம் வாலா பட்டாசுகளை வெடிக்கச் செய்தனர்.
சாலைகளின் நாலாபுறமும் போக்குவரத்து ஸ்தம்பித்ததும் பட்டாசுகளை வெடிக்கச் செய்த இளைஞர் பட்டாளம் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவில்லை. போக்குவரத்து சீரானவுடன் மணமக்களை கடந்த வாகன ஓட்டிகள் நல்லா படிச்சவங்க மாதிரி தெரியறாங்க, போக்குவரத்துக்கு இடையூறு செய்கிறோம் என்கிற அறிவே இல்லையே என புலம்பிக்கொண்டு சென்றனர். 
அண்மைக் காலமாகவே திருமண ஊர்வலங்களை நடத்துபவர்கள் பொதுமக்களுக்கு இடையூறாக பட்டாசுகளை வெடிக்கச் செய்வதும், அதனால் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுவதும் குறித்துக் கவலைப்பட்டதாகவே தெரியவில்லை. புது தில்லியில் நடைபெற்ற ஒருவரின் திருமணத்தின்போது அவரது உறவினர் ஒருவர் உற்சாக மிகுதியில் வானத்தை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுட ஆரம்பித்தார். அப்போது துப்பாக்கியிலிருந்த குண்டு ஒன்று குதிரை மீது அமர்ந்திருந்த மணமகன் மீது விழுந்தது. உடனடியாக அவர் உயிரிழந்தார்.
திருமணத்துக்கு வந்தவர்கள் அனைவரும் சோகத்தில் மூழ்கினர். போலீஸாரும் வழக்குப் பதிவு செய்து தொடர்புடைய நபரைக் கைது செய்ததுடன் அவருக்கு துப்பாக்கி எப்படி கிடைத்தது என்றும் விசாரணை நடத்தினர். உற்சாக மிகுதி ஒருவரின் உயிரையே பறித்துவிட்டது. தற்போது நடக்கும் திருமண விழாக்களில் சாலைகளை ஆக்கிரமித்து விளம்பரப் பதாகைகளை வைப்பதாலும்,  ஜாதித் தலைவர்களின் படங்கள் அந்த விளம்பரங்களில் இடம்பெறுவதாலும் சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்னைகள் ஏற்படுகின்றன.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக நடத்தப்படும் மத ஊர்வலங்களில் தலையில் ரிப்பன்களை கட்டிக்கொண்டு கூட்டம் கூட்டமாக ஆடுவது, விசில் அடிப்பது, பிற மத வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கடக்கும்போது கூச்சலிடுவது, தடை செய்யப்பட்ட பகுதிகளில்தான் செல்வோம் என காவல் துறையினரிடம் வாக்குவாதம் செய்வது போன்றவை தொடர்ந்து நடந்து வருகின்றன. 
முன்பெல்லாம் இறுதி ஊர்வலங்கள் செல்லும்போது அதில் பங்கேற்பவர்கள் மிகவும் சோகத்துடன் செல்வதைப் பார்த்திருப்போம். ஆனால், குடித்து விட்டு குத்தாட்டம் போடுவதற்காகவே இன்றைய இறுதி ஊர்வலங்களில் பெரும்பாலானவை  நடத்தப்படுகின்றன. இறந்து விட்டால் வருத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக மகிழ்ச்சி அடைகிறார்களே என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இறந்துபோன நபரின் இறுதி ஊர்வலம் புறப்படும் வரை பக்கத்தில் வசிப்பவர்களைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல் அதிகாலையிலேயே  தாரை, தப்பட்டைகளை காதுகள் கிழிந்து விடும் வகையில் அடிப்பதும், ஒட்டக்கூடாத இடங்களில் கண்ணீர் அஞ்சலி சுவரொட்டிகளை ஒட்டுவதும் என அந்தப் பகுதி முழுவதும் தெரியப்படுத்தி இறுதி ஊர்வலம் புறப்படுவது தொடர்கிறது.
பெரும்பாலான இறுதி ஊர்வலங்களில் ஆபத்தான முறையில் பட்டாசுகளை வெடிப்பதும், சடலங்களின் மீது போடப்படும் மாலைகளைப் பிய்த்து தூவுவதிலும், பறை கொட்டுவதிலும் விதிமுறைகள் மீறப்படுகின்றன.
சென்னை அம்பத்தூரில் அண்மையில் ஒருவரது இறுதி ஊர்வலத்தின்போது, சடலத்தின் மீது இருந்த மாலையைப் பிய்த்து அதன் நாரை ஊர்வலம் சென்றோர் மேலே தூக்கி வீசியதில் மின் கம்பியில் சிக்கியது; விளைவு, 24 மணி நேரத்துக்கு 30 தெருக்களில் மின் தடை ஏற்பட்டது. சாலைகள் முழுவதும் கண்காணிப்புக் கேமரா பொருத்தப்பட்டு விட்ட நிலையில், சமுதாய அக்கறையற்ற இத்தகையோரை காவல் துறையினர் மூலம் குறைந்தபட்சம் எச்சரிக்கையாவது செய்யலாம்.
கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு நாமக்கல்லில் ஒரு பாட்டியின் இறுதி ஊர்வலத்தில் பட்டாசு வெடிக்கச் செய்தபோது, அந்தப் பாட்டியின் பெயரன் உயிரிழந்தார். திருவையாறு நடுக்காவிரி அரசமரத் தெருவில் நடந்த ஒருவரது இறுதி ஊர்வலத்தின்போது பட்டாசு வெடிப்பதில் தகராறு ஏற்பட்டு, அதே பகுதியை சேர்ந்தவர்கள் இரு கோஷ்டிகளாக மோதிக் கொண்டனர். இரு தரப்பையும் சேர்ந்த 10 பேர் மீது போலீஸார் வழக்குப் பதிவு செய்து விசாரணை நடத்தினர்.
குடியரசு முன்னாள் தலைவர் அப்துல் கலாமின் இறுதி ஊர்வலம் ராமேசுவரத்தில் நடந்தபோது சுமார் 5 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் கலந்து கொண்டனர். ஒருவர்கூட மது அருந்தவில்லை; விசில் அடிக்கவில்லை; குத்தாட்டம் போடவில்லை; சிறு சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்னை எதுவுமே ஏற்படவில்லை; எந்த மீனவரும் மீன்பிடிக்கப் போகவில்லை; கடைகள் அனைத்தும் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்தியா உள்பட உலகம் முழுவதும் உள்ள நாடுகளின் தேசியக் கொடிகள் அனைத்தும் அரைக்கம்பத்தில் பறந்தன.
பிரதமர் உள்பட உலகத்தலைவர்கள் பலரும் எவ்வித பிரச்னையும் இல்லாமல் அவரது உடலுக்கு அஞ்சலி செலுத்திவிட்டுச் சென்றனர். எந்த அரசியல் கட்சியையும் சாராத முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாமின் இறுதி ஊர்வலம் அமைதியாக நடந்தது. இந்த நிலையில், படித்தவர்களும், பண்பாளர்களுமே பொதுமக்களுக்கு இடையூறாக ஊர்வலங்களை நடத்துவதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது?
அமைதியாகக் கூடவும், அமைதியாக நகர்ந்து செல்லவும் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில்  இடமுள்ளது.
ஆனால், அதற்கு நியாயமான கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. பொது அமைதிக்கு இடையூறு விளைவிக்கக் கூடிய எந்தச் செயலையும் செய்யக் கூடாது என்றும் அதே அரசியலமைப்புச் சட்டம்தான் வலியுறுத்தியிருக்கிறது என்பதையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இனிமேலாவது நாம் கலந்து கொள்ளும் எந்த ஊர்வலத்திலும் பொதுமக்களுக்கு இடையூறாக இல்லாமல் இருந்தால் மட்டுமே பங்கேற்பது என உறுதியேற்போம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/22/ஆத்மா-சாந்தி-அடைய-3176346.html
3175592 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மொழிப் பகையை மாற்ற... முனைவர் ம. இராசேந்திரன் DIN Friday, June 21, 2019 01:32 AM +0530 கடந்தகாலக் கசப்புணர்வுகளைக் காலம் மாற்றிக் கொண்டு வருகிறது. சிறுசிறு சலசலப்பு இருந்தாலும் மக்களவையில் உறுப்பினர்கள் தங்கள் தாய்மொழியில் பதவி ஏற்றிருக்கிறார்கள். இணக்கமான சூழ்நிலையில் வாழப் புதிய தலைமுறை ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. வாழ்வியலை வணிக அரசியலாக்க இளைஞர்கள் இனி அனுமதிக்கப் போவதில்லை. காலத்தில் வாழ விரும்புகிறவர்கள், கடந்த காலப் பகைமைச் சூட்டில் வாட முன்வரப் போவதில்லை. முன்னோர் அனுபவங்களும் சிந்தனைகளும் வளர்ச்சிக்கு எருவாகலாம்; எருவே உணவாக முடியாதே! 
இந்தியாவின் மொழிக்கொள்கை, வளர்ந்துவரும் நாடுகளின் வழிகாட்டுதலோடும் கைவரப் பெற்றிருக்கும் தொழில்நுட்பச் சாத்தியப்பாடுகளின் துணையோடும் இப்போதேனும் வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும். இந்தியா விடுதலை அடைவதற்கும் முன்பாகவே மொழிப் பிரச்னை தொடங்கிவிட்டது.
இந்தியாவின் ஆட்சிமொழி பற்றிய சிக்கல் வெளிப்படும் முன்பே கல்விமொழி பற்றிய சிக்கலைக் கண்டுகொண்டு 1938-ஆம் ஆண்டிலேயே களத்தில் இறங்கியிருக்கிறது தமிழகம். அது கல்வியில் பாடமொழிப் பிரச்னை. இப்போதும் தேசியக் கல்விக் கொள்கையில் பாடமொழிப் பிரச்னை.
புதிய தேசியக் கல்விக்கொள்கையில் பாடமொழிகள் குறைந்தது மூன்று என்று கூறப்பட்டுள்ளது. சம்ஸ்கிருதமும் கூடுதலாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. முதலில் இந்தி பேசாத மாநிலத்தில் மூன்றாவது மொழியாக இந்தி கட்டாயம் என்றும் இந்தி மாநிலங்களுக்கு அவர்கள் விரும்பும் இந்திய மொழிகளில் ஒன்று என்றும் சொன்னார்கள். பின்னர், இந்தி பேசாத மாநிலங்களுக்கும் ஏதாவதொரு இந்திய மொழி என்று இந்தியா முழுவதற்கும் ஒரே மாதிரியான பாடமொழிக் கொள்கை என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள்.
மூன்றாவது மொழி மாணவர்கள் விரும்புகிற ஏதாவது ஒரு இந்திய மொழி என்பது, இந்தி பேசாத மக்களின் முழங்கையில் தேன் தடவிவிடுகிற வேலை. ஏதாவது ஒரு இந்திய மொழி என்பதற்கு நடைமுறையில் பயன்பாட்டளவில் வாய்ப்பே இல்லை. ஏனெனில், அரசமைப்புச் சட்டத்தின் எட்டாவது அட்டவணையில் உள்ள 22 மொழிகளுக்கும் இந்தியா முழுவதும் உள்ள பள்ளிகள் ஒவ்வொன்றிலும் தனித்தனி ஆசிரியர்களை நியமிக்க வாய்ப்பில்லை. எனவே, ஏதாவதொரு இந்திய மொழி என்பது, ஆட்சியாளர்கள் விரும்புகிற மொழியாக அமையும். 
அதாவது இந்தி மொழியே, இந்தி பேசாத மாநிலங்களின் மூன்றாவது மொழியாகும் சூழல் உருவாக்கப்படும்.
 தமிழ்நாட்டின் மொழிக்கொள்கை மிகவும் தெளிவானது. ஆட்சிமொழி தமிழ் மட்டுமே. கல்விமொழிக் கொள்கையில் பாடமொழிகள் இரண்டு மட்டுமே-தமிழும் ஆங்கிலமும். 
புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கையில் இந்தியா முழுவதற்கும் மூன்று பாடமொழிகள் என்று பரிந்துரைத்திருக்கிறார்கள் இவ்வாறு கொள்கை வகுப்பதற்கு இவர்கள் கண்டறிந்ததாகச் சொல்லப்படும் எதிர்காலத் தேவைகளை நம்புவதற்கான தரவுகள் வரைவு அறிக்கையில் இடம்பெறவில்லை. சான்றாக, அறிக்கையில் முன்னாள் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் பிரகாஷ் ஜாவ்டேகர் வெளியிட்ட வாழ்த்துச் செய்தியில், 2020-இல் இந்திய மக்கள்தொகையில் 26 வயதுக்குள் 60 கோடி பேர் இருப்பார்கள்; உலகின் இளமையான நாடாக 29 வயதுடையவர்கள் அதிகம் பேர் இருப்பார்கள் என்று தெரிவித்துள்ளார். நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலச் சவால்களைச் சமாளிக்கும் வகையில் இந்திய மாணவர்களுக்கான புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கை உருவாக்கப்பட்டிருப்பதாக கொள்கை அறிக்கை அளித்துள்ள கஸ்தூரிரங்கன் தெரிவித்துள்ளார்.
 ஒரு மாணவர் பலமொழிகளைக் கற்றால்தான் சாதனையாளராக ஆகலாம் என்றும் அறிவை எளிதில் பெறலாம் என்றும் எதையும் விரைவில் கற்கலாம் என்றும் வாழ்க்கையில் சிறப்பாக முன்னேறலாம் என்றும் உலக நாடுகள் கண்டறிந்துள்ளன என்று கல்விக் கொள்கை அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளன (5 . 4). ஆனால், இவற்றுக்கான சான்றாதாரங்கள் உலக நாடுகளின் பாடமொழிக் கொள்கைகளில் காணக் கிடைக்கவில்லை.
இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி போன்ற பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளில் தொடக்கக் கல்வியில், அதாவது ஐந்தாம் வகுப்புவரை ஒரு மொழியும் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து இரண்டாவது மொழியும் கற்றுத் தரப்படுகின்றன. அமெரிக்காவில் ஆங்கிலம், ஸ்பானிஷ் அல்லது மாணவர் விரும்பும் இன்னொரு மொழியும் ஜப்பானில் ஜப்பானிய மொழியும் ஆங்கிலமும் ஹாங்காங்கில் ஆங்கிலம் மற்றும் சீன மாண்ட்ரின் மொழியும் எகிப்தில் அராபிக் மொழியும் ஆங்கிலமும் கற்றுத் தரப்படுகின்றன. உலகம் முழுதும் சில காலனிய நாடுகளைத் தவிர, தொடக்கக் கல்வியில் ஒரு மொழியும் நடுநிலைப் பள்ளியில் இரண்டாவது மொழியும்தான் கற்றுத் தரப்படுகின்றன என்று இந்திய மக்கள் மொழி ஆய்வுத் தலைவர் ஜி.என்.டேவி தெரிவித்துள்ளார். 
ஆனால், இந்தியாவில் மூன்று மொழிகள் கட்டாயம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது . மூன்று மொழிகளில் முதல் மொழியாகத் தங்கள் தாய்மொழி இடம்பெறாத மாணவர்கள் அதனையும் சேர்த்து நான்கு மொழிகளைக் கற்க வேண்டியிருக்கும். மேலும், குழந்தைகள் இரண்டு வயது முதல் எட்டு வயதுவரை பல மொழிகளைக் கற்கும் ஆற்றல் இயல்பாகவும் எளிதாகவும் இருப்பதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதனால், மழலையர் கல்வி முதலோ முதல் வகுப்பிலிருந்தோ மூன்று அல்லது மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளை மாணவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கலாம் என்று அறிக்கையில் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. 
ஆனால், உலகக் கல்வி நிலையைப் பற்றிக் கண்காணிக்கும் யுனெஸ்கோ அமைப்பின் 2016-ஆம் ஆண்டு அறிக்கை, ஒரு புள்ளிவிவரம் தந்துள்ளது. அதில் இந்தியாவில் நான்கு கோடியே எழுபது லட்சம் பேர் பத்தாம் வகுப்பில் பள்ளிப் படிப்பைப் பாதியில் விட்டிருக்கிறார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதைவிட அதிர்ச்சிதரும் செய்தி, அவ்வாறு இந்தியாவில் பள்ளிப் படிப்பைத் தொடர முடியாமல் போனதற்கான காரணங்களைப் பட்டியலிட்டிருக்கிறார்கள். பெற்றோர் பொருளாதாரநிலை, கழிவறை போன்ற அடிப்படை வசதியற்ற பள்ளிகள், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கான பண்பாட்டுச் சூழல், வேலைவாய்ப்பின்மை ஆகியவற்றோடு மாணவர்களுக்கு மன அழுத்தம் தரும் பாடமொழிச் சுமையும் முக்கியக் காரணமாகப் பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளது.
செயற்கை நுண்ணறிவுத் திறனை வளர்த்தெடுப்பதில் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத வேகத்தில் மொழிப் பிரச்சினையை நவீனத் தொழில்நுட்பம் தீர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ், மலையாளம், வங்காளம், இந்தி, அராபிக் ஆங்கிலம், சீனம் என்று இந்திய உலக மொழிகளில் 103 மொழிகளுக்கு கூகுள் மொழிபெயர்ப்பு செயலி உடனடி மொழிபெயர்ப்பு தருகிறது. நமக்குப் புரியாத மொழி பேசுவோரோடு செல்லிடப்பேசியில் அவரவர் மொழியில் பேசினால் அடுத்தவர் மொழியில் அவருக்கு மொழிபெயர்த்து உடனுக்குடன் சொல்கிறது.
ஜப்பானில் வாங்கிய ஒரு பொருளின் பயன்பாட்டு குறிப்பு ஜப்பானிய மொழியில் இருந்தால், அந்த மொழி புரியாத எழுத்துகளைப் படமெடுத்துப் போட்டால் நமது மொழியில் பெயர்த்துத் தருகிறது. நமது மொழியில் கையால் எழுதிக் காட்டினால் அடுத்தவர் மொழியில் பெயர்த்துச் சொல்கிறது. இப்படி உலகத்தில் மொழித்தடைகளைத் தொழில் நுட்பம் உடைத்தெறிந்து கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.
இந்தியா போன்ற நாட்டில் வாழும் ஒரு குழந்தைக்கு மூன்று அல்லது மூன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிகள் தெரிந்தால்தான் வளர்ச்சி என்று வாதாடுகிறவர்கள், பன்மொழிச் சூழல் மிக்க இந்தியாவின் ஆட்சிமொழியாக இந்தி மொழி மட்டுமே போதும் என்று வாதாடுவதில் தர்க்க விதிகள் முரண்படுகின்றன. ஒருவர் எத்தனை மொழிகளை வேண்டுமானாலும் கற்றுக்கொள்ளலாம். இங்கே யாரும் யாரையும் தடைசெய்ய முடியாது.
 அரசாங்கத்தின் கடமையாக மட்டும் கல்வி இல்லை. தனியார் முயற்சிகளை அரசு ஊக்கப்படுத்துகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்க அரசாங்கம் முயற்சிக்க வேண்டிய தேவைகள் குறைந்துவிட்டன. மேலும் இன்னொரு மொழியை ஒருவர் கற்றுக்கொள்ள அரசாங்கத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டிய அவசியமும் இப்போது இல்லை. விரும்புகிறவர்கள் விரும்பும் மொழியை வீட்டிலிருந்தே, செல்லிடப் பேசி வழியாகவே இணையவழி கற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பினையும் தொழில்நுட்பம் வழங்கி இருக்கிறது.
இனிவரும் காலத்தில் மொழி வளர்ச்சி என்பது வளரும் தொழில்நுட்பத்தில் தங்கள் மொழியை இணைப்பதுதான். ஆகவே, இப்போது நமது மொழிக்கொள்கை என்பது நவீனத் தொழில்நுட்பப் புரட்சியை உள்ளடக்கியதாக இருக்கவேண்டுமே தவிர, கடந்த காலப் பகைமைக்குள் வாழக் கட்டாயப்படுத்துவதாக அமைந்துவிடக் கூடாது.
எனவே, எதிர்கால இந்தியாவை உருவாக்கும் நோக்கத்திற்கோ, உலகின் எதிர்காலச் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றலை வளர்த்தெடுப்பதற்கோ, இந்திய ஒற்றுமையை வளர்த்தெடுப்பதற்கோ  புதிய தேசிய கல்விக் கொள்கையில் இடம்பெறும் மொழிக்கொள்கை உதவும் என்பதை ஆட்சியாளர்களின் அதிக ஆசையும் நம்பிக்கையும் தான் தெரிவிக்கின்றனவே தவிர, ஏற்றுக் கொள்வதற்கான அறிவியல் உளவியல் தரவுகள் ஏதும் கிடைக்கவில்லை. எனவே, புதிய கல்விக் கொள்கை என்பது இந்திய மொழிகள் தன்மானத்தோடு வாழவும்  இந்தியர்களிடம் இருக்கும் மொழிப்பகையை மாற்றவும் உதவிடும் வகையில் உருவாக்கப்பட வேண்டும். 


கட்டுரையாளர்:
மேனாள் துணைவேந்தர், 
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/21/மொழிப்-பகையை-மாற்ற-3175592.html
3174873 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாட்டுக்கு தீர்வு என்ன? என். முருகன் DIN Thursday, June 20, 2019 01:36 AM +0530 இன்றைய தலையாய பிரச்னையாக உருவெடுத்துள்ளது தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு.  சென்னை உள்பட தமிழகத்தின் பல்வேறு இடங்களில் இந்தப் பிரச்னை தீவிரமாகி போராடும் நிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.
தண்ணீர் என்னும் இயற்கை ஆதாரம் உலகின் எல்லா உயிர் ஜீவன்களையும் காப்பாற்ற தேவையானது. தரமான உணவுப் பொருள்களை உருவாக்கவும், வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பசுமைச் சூழ்நிலைகளை உருவாக்கி பராமரிக்கவும், சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியை உருவாக்கி தொடரவும் தண்ணீர்தான் அடிப்படை.  உலகின் அனைத்து இடங்களிலும் ஆறு பேரில், இரண்டு பேர் தண்ணீர் கிடைக்காமல் அவதியுறுகின்றனர்.
உலகின் சுற்றுச்சூழல் மாசுபட்ட காரணங்களினால் தரமான குடிநீர் ஆதாரங்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன.  மலைச் சிகரங்களில் உருவாகி பல இடங்களுக்கு வரும் நீர், பூமியின் சமவெளிகளில் உள்ள ஆறுகள், குளங்கள், குட்டைகள், நன்செய் நிலங்கள் ஆகியன வெகுவாக பாதிக்கப்படும் சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது.  2030-ஆம் ஆண்டில் உலக மக்களில் பாதி பேர்  தண்ணீர்த் தட்டுப்பாட்டால் பாதிக்கப்படுவார்கள் என 2009-ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட உலக நீர் வளர்ச்சி அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
பொருளாதார முன்னேற்றத்தால் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்து அவர்களது உணவுப் பழக்கவழக்கங்களும் தரமான நிலையை எட்டியுள்ளது. இன்றைய உணவுத் தேவை 2030-ஆம் ஆண்டில் 50 சதவீதமும், 2050-ஆம் ஆண்டில் 70 சதவீதமும் உயர்ந்துவிடும் எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. வருமானம் அதிகம் உள்ள மக்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது; இதனால் உணவுப் பழக்கவழக்கங்கள் மாறிவிடும். குறிப்பாக, அசைவ உணவுகளை உண்பவர்களுக்கு உணவுகளைச் சமைப்பதற்கும் உண்பதற்கும் மிக அதிக அளவில் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது.
நீராதாரங்களிலிருந்து வரும் தண்ணீரை மிக அதிக அளவில் எடுத்து மக்கள் உபயோகிக்க ஆரம்பித்துள்ளனர். ஆனால், அந்த நீராதாரங்களுக்கு வரும் தண்ணீரின் அளவு அதிகமாகவில்லை. எனவே, தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு உருவாகிறது. நிலத்தடி நீர் மிக அதிக அளவில் எடுக்கப்பட்டு வருவதால் நீர்மட்டம் மிகவும் குறைந்துள்ளது.  
2006-ஆம் ஆண்டில், உலகின் 43 நாடுகளில் சுமார் 70 கோடி பேர் தண்ணீர் தட்டுப்பாடுள்ள இடங்களில் வசிப்பதால் கஷ்டப்பட்டனர் எனக் கணக்கெடுக்கப்பட்டது.  அந்த நிலைமை இந்தியா, சீனா மற்றும் ஆப்ரிக்க நாடுகளில் தொடர்ந்து மோசமடைந்து வருகிறது.  இந்தியாவில், 1951-ஆம் ஆண்டில், தனி மனிதனின் ஓராண்டு தண்ணீர்த் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய 9,000 கன அடி தேவைப்பட்டு அது தாராளமாகக் கிடைத்தது.  ஆனால், 2011-ஆம் ஆண்டில் தனி மனிதனுக்கு 4,635 கன அடி நீர்தான் கிடைத்தது என்பது கணக்கீட்டில் தெரிய வந்துள்ளது.
முந்தைய காலங்களில், இயற்கையில் உருவாகும் நீரைப் பகிர்ந்துகொள்ள பல நாடுகளுக்கு இடையில் யுத்தம் நடந்தது. தற்போது ஹரியாணா-பஞ்சாபுக்கு இடையிலும், ஆந்திரம்-அஸ்ஸாம் மற்றும் தமிழகம், கர்நாடகம், கேரளம் ஆகிய மாநிலங்களுக்கு இடையிலும் தண்ணீர் தொடர்பான மோதல்கள் உள்ளன.
தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு, சரியான முறையில் அனைத்து இடங்களுக்கும் தண்ணீர் விநியோகம் செய்யப்படாமல் இருப்பது போன்ற விவாதங்களை முன்வைப்பதற்கும் முன்னால், நாம் எல்லோரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது,  உலகிலேயே மிகக் கடுமையான தண்ணீர் தட்டுப்பாடு உருவாகி, ஒரு நகரத்தின் மக்கள் எல்லோரும் வரிசையில் நின்று தண்ணீர் பெற்று வாழ்ந்த நிலையைத்தான்.  இதை உலகெங்கிலும் கண்டு வியந்து, டே ஜீரோ எனப் பெயரிடப்பட்டது. இந்த பூஜ்ய நாள் நிகழ்ந்தது தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப்டவுன் நகரில்தான்.
1995-ஆம் ஆண்டில் கேப்டவுன் நகரில் மக்கள்தொகை 24 லட்சம்; 20 ஆண்டுகள் கழித்து 2015-ஆம் ஆண்டில் அந்த நகரின் மக்கள்தொகை 41 லட்சமாக அதிகரித்தது. ஆனால், அந்த நகரின் நிர்வாகம் அதற்குத் தேவையான நீராதாரத்தைக் கணக்கிடாமல் இருந்த காரணத்தால் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு உருவாகியது. 2014-ஆம் ஆண்டில் கேப்டவுன் நகரின் நீர்த்தேக்கங்களில் தண்ணீர் நிரம்பி வழிந்தது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு தென்னாப்பிரிக்காவில் கடுமையான வறட்சி நிலவியது.  கேப்டவுன் நகரின் முதன்மையான நீராதாரமான திவாட்டர்ஸ்க்ளூஃப் அணையின் நீர் இருப்பு 13 சதவீதமாகக் குறைந்தது.
கேப்டவுன் நகரின் நீர் இருப்பு குறைந்த பின், அந்த நகரின் எல்லா நீர்க் குழாய்களும் அடைக்கப்பட்டுவிட்டன. பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் போன்ற அத்தியாவசிய இடங்களுக்கு மட்டும் நீர்க் குழாய்கள் திறந்துவிடப்பட்டன.  2017-ஆம் ஆண்டின் மத்தியில் தொடங்கி, 2018-ஆம் ஆண்டின் மத்தி வரை தினமும் ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு தனி நபருக்கு 100 லிட்டர் தண்ணீர் எனக் கணக்கிட்டு வழங்கப்பட்டது; அதாவது, நீண்ட வரிசையில் மக்கள் நின்று அடையாள அட்டையைக் காட்டி தண்ணீரைப் பெற்றனர். இதுபோன்ற நடைமுறை உலகின் எந்த நாட்டிலும் இதுவரை நடந்தது இல்லை என்பதால், கேப்டவுன் ஜீரோ டே மிகப் பெரிய சரித்திர நிகழ்வானது.
இந்த படிப்பினையுடன் தமிழக நிலையை ஆராய்ந்தால், பொறுப்பற்ற நிர்வாகச் சீர்கேடுகளால் பூஜ்ய நாளை நாம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர முடியும். மழைப் பொழிவு இல்லை என்பதால், நிலத்தடி நீரை எடுக்க பல இடங்களில் ஆழ்துளைக் கிணறுகள் தோண்டப்படுகின்றன. இப்படிச் செய்யலாமா என்று நிர்வாகம் யோசித்துப் பார்த்ததே இல்லை.  இதனால், 150 முதல் 200 அடியில் இருந்த நிலத்தடி நீர் அளவு, தற்போது 700 அடி ஆழத்துக்குச் சென்றுள்ளது.
சென்னையில் கடந்த ஜனவரி மாதம் முதல் வாரத்துக்கு ஒரு முறை பொதுமக்களுக்கு தண்ணீர் திறந்துவிடப்படுகிறது என குடிநீர் வழங்கல் வாரியம் கூறியது.  பலர் நீர் எடுத்த காரணத்தால் சென்னை புறநகர்ப் பகுதிகளின் நீராதாரமாக விளங்கிய பெரும்பாலான கிணறுகள் வற்றிவிட்டன. தொடர்ந்து ஆழ்துளைக் கிணறுகளை பெரும்பாலானோர் தோண்டி நிலைமை மேலும் மோசமானது; குறிப்பாக அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள், உணவு விடுதிகளுக்கு லாரிகள் மூலம் தண்ணீரை தனியார் விற்பனை செய்வதால், வியாபாரம் பெருகி நிலத்தடி நீர் மட்டம் அதலபாதாளத்துக்குச் சென்று விட்டது.
 ஆழ்துளைக் கிணறுகளை தோண்ட யாரிடமும் அனுமதி பெற வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை என்ற அளவுக்கு நிர்வாகம் சென்று விட்டதால், நினைத்த இடத்தில் ஆழ்துளைக் கிணறுகள் தோண்டப்படுகின்றன.  கடற்கரை ஓரத்தில் ஆழ்துளைக் கிணறுகளை 700 அடி ஆழத்தில் அமைக்கப்படும்போது, கடல்நீர் புகுந்து நிலத்தடி நீரில் உப்பு கலந்துவிடுகிறது. இது குறித்துக் கேட்டால், குடியிருப்புப் பகுதியில் ஆழ்துளைக் கிணறு அமைப்பதைத் தடுப்பது ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நிறுத்தப்பட்டு விட்டது என அரசு நிர்வாகத்தினர் கூறுகின்றனர்; ஏனெனில் தங்களால் தண்ணீர் அளிக்க முடியவில்லை என அவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
சென்னை மக்களுக்கு 83 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை கடந்த 2006-ஆம் ஆண்டு வரை குடிநீர் வாரியம் வழங்கியது. தமிழகத்துக்கு ஆந்திர மாநிலம் வழங்க வேண்டிய கிருஷ்ணா நதி நீர் ஆண்டுக்கு 12 டி.எம்.சி.; ஆனால், 2018-19-ஆம் ஆண்டில், 1.98 டி.எம்.சி. குடிநீர்தான் கிடைத்தது. இதனால், 83 கோடி லிட்டருக்கு பதிலாக 53 கோடி லிட்டர் குடிநீரையே குடிநீர் வாரியம் விநியோகிக்க முடிந்தது. கடல் நீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களிலிருந்து 18 கோடி லிட்டர் தண்ணீர் வழங்கப்படுகிறது. இது தவிர விவசாயக் கிணறுகளை வாடகைக்கு அமர்த்தியும் கல்குவாரிகளில் உள்ள நீரை எடுத்தும் 53 கோடி லிட்டர் தண்ணீர்  விநியோகிக்கப்படுகிறது.
சென்னையின் 15 மண்டலங்களில் 34,173 தெருக்கள் உள்ளன; இவற்றில் 28,484 தெருக்களில் தண்ணீர் வரவில்லை எனக் கூறப்படுகிறது.  இவற்றின் குடிநீர்த் தேவை, பெரிய நீர்த் தொட்டிகள், லாரிகள் மூலம் பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது. வரும் காலங்களில் குடிநீர்த் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய ஏரி, குளங்களை தூர்வாரி, நீர்ப் படுகைகளின் ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி, புதிய நீர்வரவுப் பகுதிகளை உருவாக்குவதற்கான நடவடிக்கைகளை அரசு எடுக்க வேண்டும்.
யார் ஆட்சியில் இருந்தாலும் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இயற்கையில் உருவாகும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. நமது சிரத்தையின்மையாலும் தவறான நிர்வாகத்தாலும், மழைநீர் வங்காள விரிகுடாவிலும், அரேபியக் கடலிலும் கலந்துவிடுகிறது என்றார் மகாத்மா காந்தி. தண்ணீர் பிரச்னை உருவான பிறகு, அது குறித்து விவாதிப்பதைவிட, அது உருவாகாமல் தடுப்பது எப்படி என்பது குறித்துச் சிந்தித்து நடவடிக்கை எடுப்பதுதான் சிறந்த நிர்வாகத்தின் அடையாளம்.  
இதில் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் எதிர்க்கட்சியினரையும் விட அதிகாரிகளுக்கே அதிக கடமை உள்ளது. செயல்திறன் உள்ள உயர் அதிகாரிகள் கூறும் யோசனைகளை துறையின் தொடர்புடைய அமைச்சர்கள் ஏற்றுக் கொண்டு, அவற்றை நிறைவேற்ற உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்:
ஐ.ஏ.எஸ். (ஓய்வு)

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/20/தண்ணீர்த்-தட்டுப்பாட்டுக்கு-தீர்வு-என்ன-3174873.html
3174872 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அகதிகளும் மனிதர்களே! என்.எஸ். சுகுமார் DIN Thursday, June 20, 2019 01:35 AM +0530
ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஜூன் 20-ஆம் தேதி உலக அகதிகள் விழிப்புணர்வு தினம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அகதிகள் படும் துயரம் குறித்தும், அவர்களது பிரச்னைகளைத் தீர்க்க உதவும் வகையிலும் கடந்த 2000-ஆம் ஆண்டு இந்த விழிப்புணர்வு தினத்தை ஐ.நா. சபை அறிவித்தது.
உறவுகளை இழந்த மனிதன் அநாதை. சொந்த நாட்டை இழந்தவரை அகதி எனக் கூறுவர்; அதாவது, ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டில் தஞ்சம் அடைபவர் அகதியாகிறார். உலகளாவிய சூழலில் இரு நாடுகளுக்கிடையே ஏற்படும் போர்ச்சூழல், உள்நாட்டுப் போர், இயற்கைப் பேரிடர் போன்றவற்றால் தங்களது இருப்பிடங்கள், உடைமைகள், உற்றார்-உறவினர்களை இழந்து தங்களது வாழ்வையும், பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்துகொள்ளும் வகையில், பிற நாடுகளில் தஞ்சம் அடைபவர்கள் அகதிகள் என அழைக்கப்படுகின்றனர்.
முந்தைய காலங்களில் இல்லாத வகையில், தற்போது அகதிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. இத்தகையோர் தங்களது இருப்பிடங்களிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்படுகின்றனர். இனம், சமயம், தேசியம் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களால் போர்ச்சூழல் ஏற்படுகிறது. தற்போதைய நிலவரப்படி, சர்வதேச அளவில் 7 கோடிக்கும் மேற்பட்டோர் அகதிகளாக உள்ளனர். அவர்களில் 50 சதவீதம் பேர் 18 வயதுக்கும் குறைவானவர்கள் என அகதிகளுக்கான ஐ.நா. ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது. 
இந்த நாளில் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் நிகழ்ந்த போர்களாலும், அரசியல், சமூகச் சூழல்களால் அல்லல்படும் அகதிகளையும், உயிரிழந்த அப்பாவி மக்களையும்  நினைவுகூறும் வகையில், அஞ்சலி, பேரணி, கருத்தரங்குகள், கண்டன ஆர்ப்பாட்டங்கள், கூட்டங்கள் உள்ளிட்டவை நடத்தப்படுகின்றன. இவ்வாறு நிகழ்ச்சிகளை நடத்துமாறு அகதிகளுக்கான ஐ.நா. ஆணையம் அறிவுறுத்தியுள்ளது. வங்கதேசப் போர், ஆப்கானிஸ்தான் போர் போன்றவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், திபெத், பர்மா, இலங்கைத் தமிழர்கள் ஆகியோர் இந்தியாவில் வசிக்கும் அகதிகளில் பெரும்பான்மையோர்.
உலகளவில் சிரியாவிலிருந்து பிற நாடுகளுக்கு அதிக அளவில் அகதிகளாகச் செல்வதாகக் கூறப்படுகிறது; அங்கிருந்து 40 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் லெபனான், எகிப்து, ஜோர்டான் உள்ளிட்ட நாடுகளில் தஞ்சம் அடைந்துள்ளனர். இதேபோன்று துருக்கியிலிருந்து அதிக அளவில் பிற நாடுகளுக்கு அகதிகளாகச் செல்கின்றனர்.
பாலஸ்தீனத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மோதல் காரணமாக, அந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் அகதிகளாகியுள்ளனர். இராக், ஆப்கானிஸ்தான் நாடுகளின் மீதான அமெரிக்காவின் ராணுவ அணுகுமுறை காரணமாக லட்சக்கணக்கானோர் அகதிகளாகியுள்ளனர்.  சூடான், சோமாலியா உள்ளிட்ட நாடுகளில் தொடரும் மோதல்களால் ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் பல பகுதிகளில் அகதிகள் அதிகரித்து வருகின்றனர். பல நாடுகளில் லட்சக்கணக்கானோர் உள்நாட்டிலேயே இடம்பெயர்ந்து அகதிகளாக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.   
அதிகளவிலான அகதிகளுக்கு இந்தியா உள்ளிட்ட வளரும் நாடுகளே தஞ்சம் அளிக்கின்றன. அகதிகளாக நாட்டை விட்டு வெளியேறுவோர் பல்வேறு இன்னல்களுக்கு உள்ளாகின்றனர். அவர்கள் தப்பிச் செல்லும் போது, உற்றார் -உறவினர்களை இழந்து செல்வதும், அப்போது போர்ச்சூழலில் காயம், உயிரிழப்பைச் சந்திப்பதும் பரிதாபத்துக்குரியது.
கடல் மார்க்கத்தில் செல்வோர் சட்டவிரோதப் பயணம் மேற்கொண்டு தப்பிச்செல்ல முற்படுகின்றனர். அப்போது,  கடலில் தோணி கவிழ்ந்து உயிரிழப்பது, கடலின் மணல் திட்டுகளில் படகோட்டிகள் இறக்கி விட்டுச் செல்வதால் தவிப்பது, அகதிகளாக வருவோரை பிற நாடுகள் ஏற்க மறுப்பது, அவ்வாறு ஏற்கும் நிலையில் அங்கு முகாம்களில் படும் இன்னல்கள் எனப் பல்வேறு துயரத்துக்கு உள்ளாகின்றனர். அகதிகளாக தஞ்சமடையும் பலர், முகாம்களில் அடிப்படை வசதிகள் இன்றி வசிக்கின்றனர். கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்தது, துயரத்துக்குள்ளானவர்களில் இலங்கைத் தமிழர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.
அனைத்து நாடுகளும் மனிதாபிமானத்துடன் அகதிகளை நடத்த வேண்டும் என்று  என அகதிகளுக்கான ஐ.நா. ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது. அகதிகளாக வந்தவர்களை வற்புறுத்தி, அவர்களின் சொந்த நாட்டுக்கே மீண்டும் திருப்பி அனுப்பக் கூடாது; குறிப்பாக, அங்கு ஆபத்தான சூழ்நிலை இருக்கும் நிலையில், திருப்பி அனுப்பக் கூடாது. சட்டப்பூர்வமாக குடியேறியுள்ள பிறநாட்டு மக்களைப் போன்று அகதிகளை நடத்த வேண்டும்; அகதிகளுக்கு பாதுகாப்பு வழங்குவது மட்டுமின்றி, பிற வசதிகளையும் வழங்க வேண்டும் என ஐ.நா. ஆணையம் கூறியுள்ளது.
கல்வி, மருத்துவம், பணியாற்றும் உரிமை போன்றவற்றையும் அகதிகளுக்கு அளிக்க வேண்டும். அதேசமயம் எந்த நாட்டில் தஞ்சமடைகின்றனரோ, அந்த நாட்டு சட்டங்களுக்குட்பட்டு அகதிகள் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் ஐ.நா. ஆணையம் கூறியுள்ளது. எனினும்,  பிரச்னைகள் ஏற்படும் என்பதால், பல நாடுகள் அகதிகளை ஏற்க மறுக்கின்றன. அதேசமயம் அகதிகளாக குடிபெயர்ந்த தங்களுக்கு அடைக்கலமும், ஆதரவும் அளித்த நாடுகளுக்கு விசுவாசமாக இருந்து, புகழ்பெற்றுத் தந்தவர்களும் உள்ளனர். பிரான்ஸ் முன்னாள் நட்சத்திர கால்பந்து ஆட்டக்காரர் ஜினடென் ஸிடேன், ஸ்வீடன் கால்பந்து நட்சத்திர ஆட்டக்காரர் ஸ்லாடென் இப்ராகிம் மோவிக் போன்றோரின் பெற்றோர், அடைக்கலம் தேடி வந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 
நீண்டகால மோதல்களைத் தீர்க்க முடியாதது, புதிய மோதல்கள் உருவாவதைத் தடுக்க முடியாதது போன்றவை சர்வதேச சமூகத்தின் இயலாமையையே காட்டுகிறது. பல நாடுகளில் உள்நாட்டுப் போரைத் தூண்டிவிட்டு, அரசியல் தந்திரத்தால் குளிர் காயும் நாடுகளும் அகதிகள் உருவாக முக்கியக் காரணம்.
மக்கள் வாழும் தன்மை கொண்ட ஒரே அழகிய கோள் பூமி. இந்தக் கோளை சீரழித்து வரும் அனைத்து யுத்தங்களையும் ஒழித்து,  உலகம் முழுவதும்  அமைதி, சமாதானம், இன்பம் மலர்ந்து, அனைத்து அகதிகளின் வாழ்விலும் நல்லதோர் எதிர்காலத்தை ஏற்படுத்த முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும். அரசியல் தீர்வுகளுக்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/20/அகதிகளும்-மனிதர்களே-3174872.html
3174103 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கல்வி: தொண்டா, வணிகமா? இரா. இரத்தினகிரி DIN Wednesday, June 19, 2019 01:36 AM +0530 உலகத்திலேயே மிகவும் லாபகரமான தொழில் என்பது திரைப்படங்களில் நடிப்பதுதான் என்பார்கள். அதில்தான் எந்தவிதமான முதலீடும் இல்லாமல் கையை, காலை ஆட்டி,  முகபாவத்தை சட்டென்று மாற்றி அழுது, ஏறிக் குதித்து, விளையாடி, உருண்டு புரள்வார்கள். இவற்றை திரைப்படத்தில் பார்த்துவிட்டு மக்கள்  கைதட்டுவார்கள்; குதூகலிப்பார்கள். திரைப்பட அரங்குகளில் அதிக அளவில் வசூல் ஆகும்.
அதனால், கோடிக்கணக்கில் சம்பாதிக்கலாம் எனத் திரைப்படத்தில் நடிப்பார்கள். திரைப்படத்தில் நடிப்பதைவிட லாபகரமான தொழில் என்ன என்று தொடர்ந்து யோசித்து, திரைப்படத் துறையைச் சேர்ந்த சிலர் அரசியலில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். அது திரைப்படத்தைவிட பல மடங்கு லாபகரமாக இருந்தது. 
அரசியலைவிட எது லாபகரமானது என்று யோசித்துப் பார்த்தால்,  ஒவ்வொருவரும் ஒன்று அல்லது இரண்டு என பொறியியல் கல்லூரியைத் தொடங்கலாம் எனக் கருதினர்.
கல்வித் தொண்டுக்கு மேலான அறத் தொண்டு எதுவும் இல்லை என்பார்கள். எந்தப் பொறியியல் கல்லூரியின் தொப்புள் கொடி வழியைத் தேடிச் சென்றாலும், அது பெரும்பாலும்  ஓர் அரசியல்வாதியின் பின்புலத்தில்தான் இருக்கும். ஒருசில விதிவிலக்குகள் உண்டு. கல்லூரிக்கு அருகில் நிலத்தை ஆக்கிரமிப்பு செய்வது, தகராறு வந்தால் அடியாட்களை வைத்து மிரட்டி அந்த நிலத்தை மிகக் குறைந்த விலைக்கு பதிவு செய்வது, மாணவர்களிடம் ரசீது இல்லாமல் அதிகக் கட்டணம்  வசூலிப்பது அல்லது பொய் ரசீது கொடுப்பது, கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கு மிகக் குறைவாக சம்பளம் கொடுத்துவிட்டு, அதிகமான தொகையைக் குறிப்பிட்டு கையெழுத்து வாங்கிக் கொள்வது ஆகியவை நடைமுறையில் உள்ளன. 
பிரபல பொறியியல், மருத்துவக் கல்லூரிகள் மாணவர் சேர்க்கை முதல் நான்கு அல்லது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் சேர்த்து கல்விக் கட்டணம் வாங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். மன மாற்றம் ஏற்பட்டு படிப்பை மாணவர்கள் இடையில் விட்டுச் செல்லாமல் இருக்க இத்தகைய கட்டண நடைமுறையை கல்லூரி நிர்வாகங்கள் கடைப்பிடித்து பெற்றோருக்கு நிதி நெருக்கடியை உருவாக்குகின்றன. மேலும், கல்லூரிக்கு மாணவர்கள் வந்து செல்ல  பேருந்துக் கட்டணத்தை மிக அதிகமாக வசூலிப்பதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது.  
மேலே குறிப்பிட்ட கட்டணங்கள் அனைத்தையும் ஆண்டு தொடக்கத்திலேயே வாங்கி விடுவார்கள். ஏனென்றால், இப்போது மாணவர்கள் சமுதாயத்தில் பல்வேறு விதமான திசை மாற்றல்கள் இருக்கின்றன.  அதில் கல்லூரி காலத்திலேயே  விதைகளை ஊன்றி வளர்த்து விடுவார்கள். தனியார் கல்லூரிகளில் படிப்பை முடிக்கும் பட்டதாரி மாணவர்களில் பலர்,  எதைப் படித்தார்களோ அல்லது பயிற்று விக்கப்பட்டார்களோ அந்த வேலைகளுக்குக்கூட பொருத்தமில்லாமல் பொறுப்பற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.
முதலில் பொறியியல் கல்லூரிகள், அதன் பின்னர் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள், இப்போது அதிகமான மெட்ரிகுலேஷன்  பள்ளிகள் என வளர்ந்துகொண்டே  இருக்கின்றன? அரசியல்வாதிகளின் கல்வித் தொண்டு வளர்ந்துகொண்டே வருகிறது. கல்வி நிறுவனங்களின் அறங்காவலர்களில் சிலர், கையெழுத்துகூட போடத் தெரியாதவர்களாக இருப்பார்கள். கல்லூரிக்கு ஒரு நிர்வாகக் குழு இருக்கும்; அந்தக் கூட்டத்தை மாதம் ஒரு முறை கூட்ட வேண்டும். அவர்கள் கல்லூரி எல்லைகளைச் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு கட்டடங்களையும், மாணவர்கள் அமரும் மேசை நாற்காலிகள் முதல் அறைகளின் சான்றொப்பம், ஆசிரியர் பாடம் எடுக்கும் தகுதி எல்லாம் சரி பார்த்து, சரியில்லையேல் சரியானவர்களை நியமிக்கச் சொல்ல வேண்டும். இதில் மைனாரிட்டி சலுகைகளை எந்த வகையிலாவது வாங்கி விடுவார்கள்.
இந்த நிலை மாற வேண்டும். கல்லூரிகளை கல்வியாளர்கள் நடத்தும் நிலை வர வேண்டும். அதிகாரிகள் நினைத்தால் நிலைமையை மாற்றலாம். ஆனால்,  அரசியல்வாதிகளின் கைப்பாவையாக அதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள்.
பொறுப்புள்ள குடிமக்களை உருவாக்க ஓர் அரசாங்கம் தரமான ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்களை உருவாக்க வேண்டும். ஏனெனில், ஆசிரியர் பயிற்சி பெற வருவோரிடம் கட்டட நன்கொடை உள்பட அதிகக் கட்டணங்களை தனியார் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்கள் நடத்துவோர் வாங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். பெரும்பாலான ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்களில் கழிப்பறை வசதிகள்கூட இல்லாத நிலை உள்ளது.
இவ்வாறு உரிய வசதிகள் மற்றும் கற்பிக்கத் தகுதியுள்ள ஆசிரியர்கள் இல்லாத தனியார் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்களில் படித்து சான்றிதழ் பெறுவோரை ஆசிரியர் பணியில் அமர்த்த அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
லட்சக்கணக்கில் லஞ்சம் அளித்தால் உடனே இடைநிலை ஆசிரியர் ஆகிவிடலாம்.  ஆசிரியர் ஆணாக இருந்தால், இந்தத் தொகையை மணமகள் வீட்டாரிடம் வரதட்சிணையாக வாங்கி விடலாம்; பெண்ணாக இருந்தால் வரதட்சிணையில் குறைத்துக் கொள்ளலாம். இதைவிட இளங்கலை, முதுகலை ஆசிரியர்கள் பதவி நிலைக்கு  ரூ.30 லட்சம் அல்லது ரூ.40 லட்சம் என லஞ்சம் கொடுத்து சேர்ந்து, அக்கறையற்ற தன்மையுடன் பள்ளிக்கு வந்து செல்வோர், பொறுப்புள்ள குடிமக்களை உருவாக்கித் தருவார்கள் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்?
கல்வி ஒருவருக்குக் கற்றுக் கொடுப்பதன் நோக்கமே அவர் மற்றவருக்கு உதவி செய்வதற்காகத்தான். பள்ளிகளின் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயம் சுவாரஸ்யமானது. அதாவது, அரசுப் பள்ளிகளில் ஏழை மாணவர்கள் குறித்து  பணக்கார ஆசிரியர்கள் விசாரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை;  ஆனால்,  தனியார் பள்ளிகளில் பணக்கார மாணவர்கள், பெற்றோருக்குப் பிடித்தவர்களாக ஏழை ஆசிரியர்கள் இருப்பார்கள்; ஆசிரியர் சரியாக பாடம் நடத்தவில்லை என்றால் அடுத்த  நாள் வகுப்பறைக்கே வந்து விடுவார்கள்.
இத்தனை முறைகேடுகளையும் கவனிக்க, கண்டிக்க அந்தந்த ஊர்களில் மாவட்டங்களில் அதிகாரிகள் உண்டு. அவர்களெல்லாம் இவற்றை ஆய்வு செய்வது இல்லையா என்று கேட்கலாம். அவர்களுக்கு ஆயிரம் ஆயிரம் வேலைகள்; ஆய்வுக்கு வரும்போது விருந்து வைத்து  பரிசுப் பொருள்கள் அளிக்கப்படுவதால் பள்ளிகளின் குறைகளை பெரும்பாலான அதிகாரிகள் கண்டுகொள்வதில்லை. பரிசுப் பொருள்கள் பெறுவது குறித்து வெட்கமோ அல்லது அவமானமோ அவர்களுக்கு ஏற்படுவதில்லை.
அரசு பள்ளிக்கூடங்களில் அல்லது அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் சைக்கிள் முதல் காலணி வரை விலையில்லா பொருள்களை மாணவர்களுக்கு அளிக்கின்றனர். ஆனால், குழந்தைகளுக்கு பொருத்தமில்லாத, மூச்சுத் திணறும் சீருடைகளை பெற்றோர் அணிவித்து  பெற்றோர் அனுப்புகின்றனர். மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் குழந்தைகளைச் சேர்க்கும் மோகம் பெற்றோருக்கு என்று குறையும் எனத் தெரியவில்லை. வாழ்க்கையில் தங்களால் முடியாததை குழந்தைகளிடம் திணிக்கும் நோக்கத்தில், அவர்கள்  விரும்பாவிட்டாலும்கூட சி.பி.எஸ்.இ. பாடத்திட்ட உள்ள பள்ளியில் சேர்க்கும் பெற்றோரும் உள்ளன. இதற்கு பெற்றோரின் ஆங்கில மோகமும் காரணம்.
மனித மூளையின் அதிகமான வளர்ச்சி குழந்தையின் மூன்று வயது முதல் ஐந்து வயதுக்குள் அமைந்து விடுகிறது என்கிறார்கள் அறிவியலாளர்கள். 
இப்போது குழந்தைக்கு மூன்று வயது நிறைவடைந்த உடனேயே பிரீகேஜி வகுப்பில் பெற்றோர் சேர்த்து விடுகின்றனர்; தொடர்ந்து எல்கேஜி, யுகேஜி வகுப்புகளில் படிக்க வைக்கின்றனர். இதனால் சுதந்திரத் தன்மையை இழக்கும் இந்தக் குழந்தைகள், காற்றோட்டம்-நல்ல குடிநீர்- கழிப்பிட வசதியில்லாத பள்ளிகளில் படிக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. மேலும், குறைந்த ஊதியத்தில் முழுமையான தகுதி ஏதும் இல்லாத ஆசிரியர்களிடம் இத்தகைய குழந்தைகள் நாள் முழுவதும் இருக்கும் துரதிருஷ்டவசமான நிலை இந்தியாவில் உள்ளது. 
ஜப்பானில் மழலையர் பள்ளிகளுக்கு பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட கட்டடம் உண்டு.  அங்கு மழலையர் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்குத்தான் மிக அதிக ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது. தகுதியுள்ள ஆசிரியர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அங்கு நியமிக்கப்படுகின்றனர். பல்வேறு திறன்களுடன் கூடிய ஜப்பானிய தலைமுறையை உருவாக்குவதற்கு அந்த நாடு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. குழந்தைகள் எப்போது சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட வேண்டும், தூய்மையைக் கடைப்பிடித்து நோயின்றி ஆரோக்கியமாக குழந்தைகள் வளர வேண்டும் உள்ளிட்டவற்றுக்கு மழலையர் பள்ளி ஆசிரியர்கள் முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனர். மேலும் மழலையர் பள்ளிகளில் நீச்சல் குளம் உண்டு. சிறு வயதிலேயே குழந்தைகளுக்கு நீச்சல் கற்றுக் கொடுக்கின்றனர். கடைசி வரை தண்ணீரைப் பார்த்து பயப்படும் தன்மையே குழந்தைகளுக்கு வராது. 
இந்தியா ஒரு தீபகற்ப நாடு; மூன்று பக்கமும் கடல் சூழ்ந்தது. ஆனால் நம்மில் பத்து சதவீதம் பேருக்குக்கூட நீச்சல் தெரியாது. நீர்நிலைகளைக்  கண்டால் வெறித்துப் பார்ப்பார்கள். தண்ணீரில்  இறங்கப் பயப்படுவார்கள். ஒவ்வோரு குழந்தையையும் செறிவாக வடிவமைப்பதில் கவனம் செலுத்துவது அவசியம். அது கல்வியால்தான் முடியும்.
முதலில் தொண்டு என்று  தொடங்கி,  இன்று வணிகமாக மாறியிருக்கிறது கல்வி. மழலையர் பள்ளிகளில்  இடம்பிடிக்க அதிகாலை முதலே வரிசையில் நிற்போரைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறது. பள்ளிகள் மட்டுமே குழந்தைகளை சிறந்தவர்களாக உருவாக்கித் தருவதில்லை.  வீடுதான் சிறந்த  பள்ளிக் கூடம்; குழந்தையின் தாய்தான் சிறந்த ஆசிரியர் என்பதை ஒவ்வொருவரும் உணர வேண்டும்.
குடிமக்களை உழைப்பாளிகளாக அரசாங்கம் உருவாக்க வேண்டும்.  ஆனால்,  இப்போதைய கல்வி முறை பெரும்பாலும்  பொறுப்பற்ற குடிமக்களை அரசு உருவாக்குகிறது. ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து செம்மையாக வழிநடத்தும் குடிமக்களாக இல்லாமல் ஒருவருக்கொருவர் அச்சப்பட்டு வாழும் நிலையே நீடிக்கிறது.
பொறுப்பான வாழ்வு வாழ்ந்திட, வாழ வைத்திட ஒவ்வொருவரும் சிந்திக்க வேண்டும். இன்று வணிகமயமாகவும் சீரற்ற முறையிலும் உள்ள கல்வியை மடைமாற்றி, அறிவார்ந்த மனிநேயம் மிக்க சமுதாயம் உருவாக ஒவ்வொருவரும் சிந்திக்க வேண்டும். கல்வி என்பது, அறியாமை அகற்றும் விளக்கு என்பதை யாரும் மறந்துவிடக் கூடாது.


கட்டுரையாளர்:
நிறுவனர், 
சிந்தனையாளர் பேரவை, தஞ்சாவூர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/19/கல்வி-தொண்டா-வணிகமா-3174103.html
3171640 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஹாங்காங்... இறுக்குகிறது சீனா! சு. வெங்கடேஸ்வரன் DIN Tuesday, June 18, 2019 12:46 PM +0530 வரலாற்றில் எப்போதும் கண்டிராத போராட்டத்தையும், வன்முறையையும் எதிர்கொண்டுள்ளது ஹாங்காங். கடந்த 1997-ஆம் ஆண்டு ஹாங்காங்கை சீனா
விடம் பிரிட்டன் ஒப்படைத்தபோதே, சீனாவின் ஆதிக்கத்தால் பல்வேறு பிரச்னைகளை ஹாங்காங் எதிர்கொள்ளும் என்பது எதிர்பார்க்கப்பட்டதுதான்.
இப்போது ஹாங்காங்கில் கொண்டு வர உத்தேசித்துள்ள குற்றவாளிகள் எனச் சந்தேகிக்கப்படுபவர்களை சீனாவுக்கு நாடு கடத்தும் சட்டத்துக்கு எதிராகப் பெரும் போராட்டம் உருவெடுத்துள்ளது. ஹாங்காங்கில் உள்ள குடிமக்கள் மற்றும் வெளிநாட்டவர்களை குற்ற விசாரணைக்காக சீனாவுக்கு அனுப்ப வழி வகை செய்கிறது. இதுவே இந்த சட்ட மசோதாவுக்கு ஹாங்காங் மக்கள் அதிதீவிர எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்கு முக்கியக் காரணம். ஹாங்காங் நீதித் துறையை ஒட்டுமொத்தமாக சீனாவிடம் அடகு வைப்பதற்கு இது சமம் என்பது பெரும்பாலான மக்களின் எதிர்ப்புக் குரலாக உள்ளது.
அதே நேரத்தில், ஹாங்காங்கில் தங்கள் ஆதிக்கத்தை முழுமையாக நிலை நாட்டத் தடையாக இருப்பவர்களை தங்கள் இடத்துக்குக் கொண்டுவந்து தண்டிக்க வேண்டும் என்ற சீனா மறைமுகத் திட்டமே இது என்பது பல்வேறு சர்வதேச அரசியல் பார்வையாளர்களின் கருத்தாக உள்ளது. இந்த அச்சம்தான் பல லட்சம் ஹாங்காங் மக்களை போராட்டக் களத்தில் குதிக்க வைத்துள்ளது. தாங்கள் இது நாள் வரை அனுபவித்து வந்த சுதந்திரத்தை சீனாவிடம் அடகு வைக்க விரும்பாத ஹாங்காங் மக்களின் தொடர் போராட்டம், பேரணிகள் நகரின் முக்கிய வீதிகளை உலுக்கி  வருகின்றன.
"ஒரே நாடு - இரு நிர்வாகம்' என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில்தான் சீனாவின் சிறப்பு நிர்வாகப் பகுதியாக ஹாங்காங் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அதாவது, ஹாங்காங் சீனாவின் ஒரு பகுதி; ஆனால், சீனாவில் உள்ள ஆட்சி-நிர்வாக முறையை ஹாங்காங்கில் அமல்படுத்த முடியாது. ஹாங்காங் பகுதிக்கென்று தனியாக சிறிய அரசமைப்புச் சட்டம் உண்டு. அங்கு உரிமைகளும், சுதந்திரங்களும் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் இதன் முக்கிய நோக்கம். ஹாங்காங்கின் நீதித் துறை சுதந்திரம், அரசியல் நிர்வாகம், பொருளாதாரக் கொள்கை ஆகியவற்றில் தலையிடக் கூடாது என்பதும் ஹாங்காங் ஒப்படைக்கப்பட்டபோது சீனாவுக்கு விதிக்கப்பட்ட நிபந்தனைகள். அதே நேரத்தில் ஹாங்காங்கின் பாதுகாப்பு, வெளியுறவு விவகாரங்களை சீனா கையாள உரிமை உண்டு.
ஆனால், ஹாங்காங்கின் இப்போதைய நிர்வாகம் முழுமையாக சீனாவின் கைப்பாவையாகிவிட்டது. ஹாங்காங் தலைமை நிர்வாகியான கார்ரி லாம், சீனாவுக்கு ஆதரவான, நாடு கடத்தும் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதில் உறுதியாக உள்ளார். 
ஆனால், இந்தச் சட்டம் ஹாங்காங் மக்களுக்கு மட்டுமல்லாது, ஹாங்காங் வரும் வெளிநாட்டவருக்கும் அச்சுறுத்தலாகவே உள்ளது. ஏனெனில், இந்தச் சட்டம் மூலம் ஹாங்காங்குக்கு வரும் வெளிநாட்டவரையும் சீனாவுக்கு நாடு கடத்த முடியும். சீனாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டால் அவர்களுக்கு எவ்வித சட்டப் பாதுகாப்பும் கிடைக்காது. இந்த அச்சம் காரணமாக ஹாங்காங் வருவதை வெளிநாட்டு தொழிலதிபர்கள் நிறுத்தினால் அப்பகுதியின் பொருளாதாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும்.
சீனாவுக்கு எதிராக ஹாங்காங் மக்கள் போராடுவது ஒன்றும் புதிதல்ல. கடந்த 2017-இல் சீனாவுடன்  ஹாங்காங் இணைந்ததன் 20-ஆவது ஆண்டு விழா கொண்டாடப்பட்டது. அப்போது ஹாங்காங் வந்த சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்குக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. அப்போது குடைகளுடன் வீதியில் திரண்ட மக்கள் சீன அதிபரின் வருகையை எதிர்த்து  போராட்டத்தை முன்னெடுத்தனர். அந்தச் சூழ்நிலையிலும் பலத்த பாதுகாப்புடன் ஹாங்காங் வந்த ஷி ஜின்பிங், ஹாங்காங் மக்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் விதமாகவே பேசினார். 
ஹாங்காங்கில் அரசியலே சீன ஆதரவாளர்கள் மற்றும் சுதந்திர ஆதரவாளர்கள் என்ற இரு பெரும் பிரிவாகவே செயல்பட்டு வருகிறது. கடந்த 2014-ஆம் ஆண்டில் ஹாங்காங் தலைமை நிர்வாகியை நேரடியாகத் தேர்வு செய்யும் உரிமையை ஹாங்காங் மக்களுக்கு அளிப்பதாகக் கூறிய சீனா, பின்னர் அதனை தர மறுத்தது என்பதையும், தங்கள் ஆதரவு நியமனக் குழுவினர் தேர்வு செய்து அளிப்பவரில் இருந்து ஒருவரே தலைமை நிர்வாகியாக இருக்க வேண்டும் என்பதைக் கட்டாயமாகத் திணித்தது என்பதையும் இந்த இடத்தில் நினைவுகூர வேண்டியுள்ளது.
ஹாங்காங் சிறப்பு நிர்வாகத்தின் சட்ட அவையில் இரு நாள்களுக்கு முன்பு, சர்ச்சைக்குரிய நாடு கடத்தல் சட்டம் விவாதத்துக்கு வந்தது. அப்போது, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் சட்ட அவையை நோக்கி பேரணியாகச் செல்ல முயன்றனர். அப்போது, ஏற்பட்ட வஹன்முறையில் போராட்டக்காரர்கள் மீது  ரப்பர் குண்டுகள் மூலம் போலீஸார் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தினர். ஹாங்காங் வரலாற்றில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மக்கள் மீது போலீஸார் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தியது இதுவே முதல் முறை. இந்தப் போராட்டத்தின்போது ஏற்பட்ட வன்முறையால் ஹாங்காங்கில் அரசு அலுவலகங்களை மூட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. நிலைமை மெல்ல மெல்ல கை மீறிச் செல்வது கண்கூடாகவே 
தெரிகிறது.
கடந்த ஒருவார காலமாக ஹாங்காங் போராட்டம் குறித்து பெரிதாக கருத்து எதையும் தெரிவிக்காமல் இருந்து வந்த சீனா, இப்போது கடுமையான கண்டனத்தைத் தெரிவித்துள்ளது. முக்கியமாக,""ஹாங்காங்கில் நடைபெற்று வருவது அமைதிப் போராட்டமல்ல, திட்டமிட்டு நடத்தப்படும் வன்முறை'' என்று கண்டித்துள்ளது.
இனி வரும் நாள்களில் போராட்டம் மேலும் தீவிரமானால், அதற்கு எதிரான அடக்குமுறை பல மடங்கு அதிகமாகும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. வன்முறை அதிகரிப்பதைக் காரணமாகக் கூறியே ஹாங்காங் மீதான தனது பிடியை சீனா மேலும் இறுக்குமே தவிர, தளர்த்துவதற்கு எவ்வித வாய்ப்புகளும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை இல்லை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/15/ஹாங்காங்இறுக்குகிறது-சீனா-3171640.html
3172766 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மண்ணைக் காப்போம்... மக்களைக் காப்போம்! உதயை மு. வீரையன் DIN Tuesday, June 18, 2019 12:44 PM +0530 நாடு என்பது எது? அதன் முன்னேற்றம் என்பது என்ன? அதன் வாழ்வும் தாழ்வும் எங்கே? இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடை தெரிந்தால்தான் நாட்டுப்பற்று என்பதன் பொருள் புரியும்.
அது நாடாக இருக்கலாம்; காடாக இருக்கலாம். பள்ளமாக இருக்கலாம்; மேடாக இருக்கலாம். அதனால் அது நல்ல நிலமாகி விடாது. எங்கு நல்ல மனிதர்கள் இருக்கிறார்களோ, அந்த நிலப் பகுதியே நல்ல நாடாகும் என்று நாட்டுக்கு இலக்கணம் கூறிய ஒüவையின் பாடல் புறநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது.
ஒன்றாக வாழ்வோம், நன்றாக வாழ்வோம் என்று யார் நினைக்கிறார்களோ, அவர்களே நல்லவர்கள்; அவர்களால்தான் நாடும் இருக்கிறது; நாமும் இருக்கிறோம். அவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டிருப்பதால் நாட்டில் பிரச்னைகளும் பிணக்குகளும் கூடிக் கொண்டிருக்கின்றன.
மத்திய அரசின் சில திட்டங்கள் தமிழ்நாட்டின் இயற்கைச் சூழலுக்கும், அதனைச் சார்ந்த விவசாயிகளின் வாழ்வுக்கும் எதிராக அமைந்துள்ளது. நமது பூமியின் எல்லையாக விளங்கும் கடல் பகுதிக்கும், அதனைச் சார்ந்து வாழும் மீனவர்களின் வாழ்வுக்கும் பேரழிவை உருவாக்கும் விதமாக அமைந்துள்ளது.
தமிழகத்தில் பேரழிவை உருவாக்கும் ஹைட்ரோகார்பன், நியூட்ரினோ, ஸ்டெர்லைட், எரிவாயு குழாய் பதித்தல், உயர் அழுத்த கோபுரம், அணு உலை, எட்டுவழிச் சாலை போன்ற திட்டங்களால் விவசாயப் பெருங்குடி மக்கள் 
தூக்கத்தைத் தொலைத்துவிட்டனர்.
மக்கள் நலனையும், எதிர்காலத் தலைமுறைகளையும் கவனிக்க வேண்டிய அரசுகள் மக்களைக் கட்டாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன? ஒரு சிலரின் நலனுக்காக பெரும்பாலான மக்கள் பலியாவதா? மக்கள் ஏற்காத எந்தத் திட்டத்தையும் தமிழகத்தில் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று தமிழ்நாடு அரசு கூறிக்கொண்டே மக்களின் போராட்டங்களை நசுக்குவதற்கே காவல் துறையை ஏவி வருகிறது.
மக்களுக்கு வாழ்வா, சாவா போராட்டமாகி விட்டது. போராடுவதே வாழ்க்கையாகி விட்டால் வாழ்வது எப்போது? ஹைட்ரோ கார்பன் என்பது பெட்ரோலியம், நிலக்கரி, எரிவாயு, நாப்தா ஆகியவற்றின் கூட்டு எரிசக்தியை உள்ளடக்கியதாகும். இந்தியாவில் 55 இடங்களில் ஹைட்ரோ கார்பன் எடுக்கத் திட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டதில் தமிழகத்தில் மட்டும் 31 இடங்களில் எடுக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. கடந்த 2006 முதலே இதற்கான பணிகள் தொடங்கி விட்டன.
வேளாண் விளைநிலங்களில் சுமார் 6,000 அடி ஆழத்துக்குத் துளையிட்டு எடுக்கப்படும் எரிவாயு, எண்ணெய்க் கசிவுகள் மற்றும் கழிவுகளால் விவசாய நிலங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும். வனங்களும், உயிரினங்களும் அழிந்து போகும். அது மட்டுமின்றி, தொலைதூரத்துக்குத் துளையிட்டுப் பணிகளை மேற்கொள்ளும்போது, வெளியேற்றப்படும் கழிவுகள் மற்றும் ரசாயனங்களால் மனித உயிர்கள், பசுமை நிலங்கள் நீர் இல்லாமல் அழிந்து போகும்.
இவ்வாறு விளைநிலங்களை அழிப்பதற்கு ஒரு திட்டம் தேவையா? இந்தியாவில் உள்ள மாநிலங்களில் 55 மண்டலங்களில் ஹைட்ரோ கார்பன் எரிவாயு எடுப்புத் திட்டத்துக்கு மத்திய அரசு 1.8.2018 அன்று முதல் அனுமதி வழங்கியுள்ளது. ஹைட்ரோ கார்பன் என்பது கச்சா எண்ணெய், மீத்தேன், இயற்கை எரிவாயு, ஷெல் கேஸ் ஆகியவற்றின் பிறப்பிடமாகும்.
இந்த 55 மண்டலங்களில் ஓ.என்.ஜி.சி. நிறுவனத்திற்கு 14 மண்டலங்களும், மீதி 41 மண்டலங்கள் வேதாந்தா நிறுவனத்துக்கும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது தமிழ்நாட்டில் கடலூர் முதல் இராமநாதபுரம் வரை உள்ள 3 மண்டலங்களில் சுமார் 2,069 கி.மீ. அளவுக்கு விவசாய நிலங்களையும், கடல் வளங்களையும் அழித்து, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த வேகம் காட்டப்படுகிறது. இதனால் மண் வளம், மலை வளம், நீர் வளம், நில வளம், கடல் வளம் எனக் கட்டிக் காத்த இயற்கை வளங்கள் பாழாவதை மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன் திருவாரூர் மாவட்டம் மன்னார்குடி பகுதியில் நிலக்கரி படுகையில் மீத்தேன் எடுப்பதற்கு "கிரேட் ஈஸ்டர்ன் எனர்ஜி கார்ப்பரேஷன்' என்ற நிறுவனத்துக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. அதனை எதிர்த்து விவசாய அமைப்புகள் போராட்டங்கள் நடத்தின.
இதனால், இந்தத் திட்டம் பற்றி ஆய்வு செய்ய வல்லுநர் குழு ஒன்றை தமிழக அரசு அமைத்தது. அந்தக் குழுவின் அறிக்கை மற்றும் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் காவிரி டெல்டா பகுதியில் மீத்தேன் எடுக்கத் தடை விதித்து 8.10.2015 அன்று ஆணை பிறப்பித்தது. அந்த அரசாணை எண் 186. இந்தத் தடை உத்தரவு இப்போதும் உள்ளது.
இந்த நிலையில் கடலூர், நாகப்பட்டினம், திருவாரூர், தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டை, இராமநாதபுரம், காரைக்கால் ஆகிய மாவட்டங்களில் ஹைட்ரோ கார்பன் என்ற பெயரில் மீத்தேன் உள்ளிட்ட அனைத்து வகையான பெட்ரோலிய ரசாயனப் பொருள்களை எடுப்பதற்கும், அது தொடர்பான ஆய்வினை மேற்கொள்ளவும் ஓ.என்.ஜி.சி. மற்றும் வேதாந்தா நிறுவனங்களுக்கு மத்திய அரசு அனுமதி அளித்துள்ளது.
இது விவசாயிகள் மத்தியிலும், பொதுமக்கள் மத்தியிலும் அதிர்ச்சியையும், கவலையையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதனை எதிர்த்து மக்கள் இறுதிவரை போராடுவது என்ற உறுதியோடு போராட்டக் களத்தில் உள்ளனர்.
காவிரி டெல்டா என்பது ஆண்டுதோறும் பல லட்சம் டன் நெல் உற்பத்தி செய்யும் பகுதியாகும். பல கோடிக்கணக்கான விவசாயிகள் மற்றும் விவசாயத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரமாக விளங்குகிறது. இதனை மத்திய அரசு பெட்ரோலிய ரசாயன மண்டலமாக அறிவித்துள்ளது. இதனால் இப்பகுதி மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை முற்றிலும் பறித்துவிடும் என்பதில் விவசாயிகள் அச்சம் கொண்டுள்ளனர். அத்துடன் தண்ணீருக்காகத் தவிக்கும் இந்நாளில் நிலத்தடி நீர்வளம் பாதிக்கப்படுவதுடன் விவசாயத்துக்குத் தகுதியற்றதாக  நில வளம் மாறிவிடும்; சுற்றுச்சூழல் பெரிதும் பாதிக்கும் என்று வல்லுநர்களும் எச்சரித்துள்ளனர்.
அரசாணையின் மூலம் தமிழக அரசு தடை விதித்துள்ள நிலையில் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் மத்திய அரசு தன்னிச்சையாகச் செயல்படுகிறது. கிணறுகளைத் தோண்டுவதற்கான இடங்களை அடையாளம் காண்பது, அளவிடுவது, ஆய்வுப் பணிகளை மேற்கொள்வது ஆகிய செயல்பாடுகள் மக்கள் மத்தியில் பதற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியம் என்று போற்றப்படும் காவிரி டெல்டா பகுதியைப் பாதுகாக்கப்பட்ட வேளாண் மண்டலமாக அறிவித்து மண்ணையும், மக்களையும் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை தமிழக அரசுக்கு உள்ளது. போராடும் மக்கள் மீது போடப்பட்டுள்ள வழக்குகளை ரத்து செய்வதுடன் பெட்ரோலியப் பொருள்களை எடுக்கும் அனுமதியை விலக்கிக் கொள்ளுமாறு மத்திய அரசையும் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று விவசாயிகள் எதிர்பார்க்கின்றனர்.
நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு செயல்படுவதாக மத்திய அரசு கூறுகிறது. மக்களின் வாழ்வாதாரங்களைச் சிதைத்து விட்டு ஏற்படும் வளர்ச்சி யாருக்கானது என்பதையும் அவர்கள் கூறவேண்டும்.
மத்திய அரசு இப்போது சோதனைக்கு அனுமதி வழங்கியுள்ள ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை 100 ஆண்டுகள் மட்டும் செயல்படுத்த முடியும். அந்த அளவுக்குத்தான் இந்தப் பகுதியில் உள்ள நிலத்தடியில் கச்சா எண்ணெய் உள்ளிட்ட எரிபொருள்கள் உள்ளன என்று ஆய்வு கூறுகிறது. இந்த நூறு ஆண்டுகளுக்குள் இந்தப் பகுதியில் நிலம், நீர், காற்று அனைத்தும் மாசுபடுத்தப்பட்டுவிடும்; மக்கள் வாழ முடியாத பூமியாகிவிடும்.
இந்தப் பேரழிவைப் பார்க்க நாம் இருக்க மாட்டோம். தீராத பழி மட்டுமே எஞ்சி நிற்கும். ஒரு தலைமுறையை நாசம் செய்த பழி மட்டுமே எஞ்சி நிற்கும். இந்த வரலாற்றுப் பிழையைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றே அறிவாளர்கள் எச்சரிக்கை செய்கின்றனர்.
பெட்ரோலிய எரிபொருள் தேவை அதிகரித்துள்ளது. அதனால் உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. இப்போதுதான் எரிபொருள் தேவைக்கான மாற்றை நோக்கிய ஆய்வும், நடவடிக்கையும் தேவைப்படுகிறது.
இன்று உலகில் கிடைக்கும் தோரியத்தில் 50 சதவீதம் இந்தியாவில் கிடைக்கிறது. குறிப்பாக தமிழ்நாடு, ஆந்திரம், ஒடிஸா கடற்கரைகளில் மணலாகக் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. காரில் இப்போது பயன்படுத்தப்படும் பெட்ரோலிய எரிபொருளுக்குப் பதிலாக தோரியத்தை எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தும் ஆராய்ச்சியும் வெற்றி பெற்றுள்ளது.
இதனால் சுற்றுச் சூழலும் பாதுகாக்கப்படும். இத்தகைய கார் பயன்பாட்டுக்கு வந்தால் உலகின் முக்கிய எரிபொருள் தரும் நாடாக இந்தியா மாறும். இவற்றை எல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு அரசு செயல்படுவது நல்லது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் 2 லட்சம் மக்கள் பாதுகாப்பான குடிநீர் வசதியின்றி உயிரிழந்து வருகின்றனர் என்று நீதி ஆயோக் அமைப்பு 2018-இல் எச்சரித்தது. இன்று மக்கள் தண்ணீருக்கு அலையும் அவலம் அதனை நிரூபிக்கிறது. இந்த நிலை நீடித்தால் இனி உணவுப் பஞ்சமும் தலைவிரித்தாடும் என்று வல்லுநர்கள் கவலைப்படுகின்றனர்.
நெற்களஞ்சியத்தை அழிவிலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும். அதை வாழ வைப்பதன் மூலமாகவே நாட்டையும், வீட்டையும் காப்பாற்ற முடியும். மண்ணைக் காப்பதன் மூலம் மக்களைக் காப்போம். 

கட்டுரையாளர்: எழுத்தாளர்
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/17/மண்ணைக்-காப்போம்-மக்களைக்-காப்போம்-3172766.html
3172767 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மோசடிக்குள்ளாக்கப்படும் மாணவர்கள்! ஐவி. நாகராஜன் DIN Tuesday, June 18, 2019 12:43 PM +0530 இது ஒரு மோசடி அல்லது சதி என எப்படி வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். போலியாக ஒரு பல்கலைக்கழகத்துக்கு அமெரிக்காவின் உள்நாட்டு பாதுகாப்புத் துறை  அனுமதி அளித்து, அதன் மூலம் 129 இந்திய மாணவர்கள் அமெரிக்காவின் குடியுரிமைத் துறையிடம் சிக்கியுள்ள செய்தி அண்மையில் வெளிவந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 
மிக்சிகனில் உள்ள கிரேட்டர் டெட்ராய்ட் நகரில் பாஃர்ம்லேண்ட் யுனிவர்சிட்டி என்ற போலியான ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் பெயரில், "வகுப்புகளுக்குச் செல்ல வேண்டாம். அமெரிக்காவில் தங்குவதற்கு கல்விக் கட்டணம் செலுத்தினால் போதும்' என மோசடி விளம்பரத்தை நம்பி ஏமாந்தவர்கள் அந்த மாணவர்கள். 
இவர்களின் நிலைமை இன்று அமெரிக்காவில் பெரும் கேள்விக்குறியாக மாறியுள்ளது. எப்படியாவது அமெரிக்காவில் வேலை பார்க்க வேண்டும் எனத் துடிக்கும் மாணவர்கள் அவர்கள். இப்படி மோசடி விளம்பரம் மூலம் மாணவர்களை ஏமாற்றுவதே சட்டப்படி குற்றம் என்கிறார்கள் அமெரிக்க சட்ட வல்லுநர்கள். இதனால் ஆலோசகர்கள் இடைத் தரகர்களிடம் பல லட்சம் ரூபாயை மாணவர்கள் இழந்துள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  இப்படி பாதிக்கப்பட்ட மாணவர்களில் சிலர் நாடு திரும்பி விட்டனர். மேலும் சிலர் அமெரிக்க சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். 
நாடு கடத்தப்படும் இந்த மாணவர்கள் செய்த தவறுக்கு தண்டனையாக இனி அவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் அமெரிக்காவுக்கு வர முடியாது என்ற நிலையும், இதுபோன்ற சம்பவங்களால் அமெரிக்காவில் உள்ள உயர் கல்வி நிலையங்களின் மீது பலருக்கும் தேவையற்ற சந்தேகமும் உருவாக வாய்ப்புள்ளது. இதன் விளைவு, அரசின் அங்கீகாரத்தோடு முறையாக நடைபெறும் கல்வி நிறுவனங்களும் விசாரணை என்ற பெயரில் சில சங்கடங்களைச் சந்திக்க நேரிடுகின்றன. அதேபோல் இந்தியாவில் செயல்படும் ஒரு சில மோசடி பேர்வழிகளால் கல்வி ஆலோசனைத் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள மற்ற நிறுவனங்களின் பெயரும் கெடுகிறது. 
இந்தியாவிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு லட்சம் மாணவர்கள் அமெரிக்க பல்கலைக்கழகங்களில் படிக்கச் செல்கிறார்கள். அண்மைக்காலமாக அமெரிக்க பல்கலைக்கழகங்களில் இளங்கலை பட்டப் படிப்புகளைப் படிக்க அனுமதிக்கப்படுவதால் அமெரிக்கா செல்லும் இந்திய மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. இந்த நிலையில், "அமெரிக்கா செல்ல விசா வாங்கித் தருவதாக ஏமாற்றும் புரோக்கர்களிடம் ஏமாற வேண்டாம்' என இந்தியாவில் உள்ள அமெரிக்க தூதரக அலுவலகங்கள் தொடந்து எச்சரித்து வருகின்றன. எனினும், இவற்றையும் தாண்டி படிக்கும் ஆர்வத்தோடு ஏராளமான நடுத்தர மற்றும் பின்தங்கிய கிராமப்புற மாணவர்கள் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஏமாறுகின்றனர்.  
அதோடு சில மோசடி நிறுவனங்கள் அப்பாவி இந்திய மாணவர்களை ஏமாற்றி பணம் பறித்து வருகின்றனர். இந்தப் போலி பல்கலையில் சேர விரும்பிய இந்திய மாணவர்களுக்கு அமெரிக்க உள்நாட்டு பாதுகாப்புத் துறை அங்கீகரித்துள்ள "ஐ-20' விண்ணப்பங்கள் வழங்கப்பட்டு, அதன் அடிப்படையில் விசா அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவில் திருட்டுத்தனமாக தங்க விரும்பும் மாணவர்களைப் பிடிக்க நடத்திய இந்த நாடகத்தை உண்மைபோல் காட்டுவதற்காக இதுபோன்று செய்யப்பட்டுள்ளது என்று பொது வெளியில் பேசப்படுகிறது.
இனியாவது இதுபோன்ற கசாப்பான நிகழ்வுகள் நடைபெறாமல் இருப்பதற்கு அரசு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். மாணவர்களும் கூடுதல் விழிப்போடு இருந்து ஹசெயல்பட வேண்டும்.  அமெரிக்காவில் உள்ள தனது தூதரகங்கள் மூலம் இந்திய மாணவர்களுக்கு சட்ட உதவியும், தூதரக உதவியும் கிடைப்பதற்கான முயற்சிகளை மத்திய அரசு எடுக்க வேண்டும். இந்தியாவில் போலியான விளம்பரங்களின் மூலம் மாணவர்களை கவர நினைக்கும் இடைத் தரகர்கள் மீது மத்திய அரசு உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். 
அமெரிக்கா மட்டுமல்ல சீனா, பிலிப்பின்ஸ் உள்ளிட்ட வெளிநாடுகளில் படிக்க விரும்பும் மாணவர்கள் மற்றும் அவர்களின் பெற்றோர் புரோக்கர்களையும், விளம்பரங்களையும் நம்பி ஏமாந்துவிட வேண்டாம். ஒரு முறைக்கு இரு முறை ஆழ்ந்து பரிசீலித்து உரியவாறு முடிவெடுக்கவேண்டும். அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வமான வெளிநாட்டு கல்வி நிறுவனங்களைக் கண்டறிந்து அது குறித்த விவரங்களை விரிவாகக் கேட்டறிந்து, எச்சரிக்கையோடு செயல்படவேண்டும். 
உண்மையில், விசா மோசடி செய்யும் இடைத்தரகர்கள் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்தால், அதுவே அமெரிக்காவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் நல்லது. இது மாணவர்களுக்கும் பாதுகாப்பாக இருக்கும். இதில் அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் உரிய முறையில்  தீவிர கவனம் செலுத்துவது நல்லது.
தேசிய வெளிநாட்டு மாணவர்கள் ஆலோசனை அமைப்பின் புள்ளிவிவரப்படி 2017-18-ஆம் கல்வியாண்டில் அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களில் ஒரு கோடியே 10 லட்சம் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். இவர்கள் மூலம் 3,900 கோடி அமெரிக்க டாலர்கள் வருமானம் வருகிறது. மொத்தம் 4 லட்சத்து 55 ஆயிரம் வேலைவாய்ப்புகள் இவர்கள் மூலம் உருவாகின்றன. சீனா 3 லட்சத்து 63 ஆயிரம் மாணவர்களோடு முதலிடத்தில் இருக்கிறது. இந்தியா 96 ஆயிரம் மாணவர்களோடு இரண்டாவது இடத்திலும் தென்கொரியா, சவூதி அரேபியா, கனடா, வியத்நாம் நாடுகள் அடுத்தடுத்த இடங்களிலும் உள்ளன. 
அமெரிக்கா மட்டுமின்றி ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் ஆசிய பசிபிக் நாடுகளிலும் உயர் கல்வி படிக்க இந்திய மாணவர்கள் செல்கிறார்கள். 2017-ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் அமெரிக்க அதிபராக ட்ரம்ப் 
பதவியேற்ற பிறகு கடுமையான குடியுரிமைச் சட்டங்கள் மற்றும் ஹெச்-1பி விசா கட்டுப்பாடுகள் மூலம் அமெரிக்காவின் கல்வித் துறை கலையிழந்து நிற்கிறது. இந்த நிலையில் விசா மோசடியைக் கண்டுபிடிக்க நடத்தப்படும் நாடகங்கள் மூலம் அப்பாவி மாணவர்களை ஏமாற்றுவது எந்த விதத்திலும் பலன் தராது; இது நியாயமும் 
இல்லை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/17/மோசடிக்குள்ளாக்கப்படும்-மாணவர்கள்-3172767.html
3173408 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கார் அவசியமா? எஸ்.வி. சுவாமிநாதன் DIN Tuesday, June 18, 2019 12:42 PM +0530
இந்தியாவில் கடந்த சில மாதங்களாகவே கார் விற்பனை வழக்கத்தைவிடக்  குறைந்துள்ளது பலருக்குக் கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஏனெனில், ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் கார் விற்பனை மிக முக்கியமான பங்கை வகிக்கிறது.
பல வகையான உதிரிப் பொருள்கள்-டயர்கள், மின்சாதனப் பொருள்கள், கண்ணாடிப் பொருள்கள், உலோகப் பொருள்கள், கணினி மென்பொருள்கள்-எனப் பலவும் சேர்ந்து உருவாவதுதான் இன்றைய நவீன கார் என்னும் மகிழுந்து! இந்தியா முழுவதும் ரூ.35,000 கோடி மதிப்புள்ள   கார்கள் விற்கப்படாமல் தேங்கிக் கிடப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
வெவ்வேறு மாநிலங்களிலுள்ள பலதரப்பட்ட தொழிற்சாலைகளின் தயாரிப்பை இது பாதிக்கக் கூடும். இது, நாட்டின் பொருளாதாரம் மந்த நிலையில் இருப்பதைக் காட்டுவதாகக் கருத்துகள் வெளியாகியுள்ளன. விற்பனை அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றால், எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சிதான். ஆனால், மேலே செல்லும் விற்பனை எண்ணிக்கை என்றாவது ஒரு நாள் கீழே இறங்கித்தானே ஆகும்? அது இயற்கையின் நியதி அல்லவா?
கார் விற்பனை குறைந்தால் பல விதமான தொழிற்சாலைகளும் பாதிக்கப்படும். காரை பழுது பார்க்கும் சிறிய, பெரிய நிறுவனங்களும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஜெனரல் மோட்டார்ஸ் போன்ற மிகப் பெரிய நிறுவனம் பல ஆண்டுகள் கார் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டு, விற்பனையை உயர்த்த முடியாமல்,  ஏற்றுமதிக்கு மட்டுமே  நம்  நாட்டில் கார்   தயாரிக்கும்   நிலைக்குத்  தள்ளப்பட்டிருக்கின்றனர்.
இந்தச்  சூழ்நிலையில், ஆந்திர மாநிலம் சித்தூர் அருகே கியா மோட்டாரும் , குஜராத்தின் ஹலோல் அருகே எம்ஜி மோட்டாரும் தொழிற்சாலைகள் அமைத்து இன்னும் சில மாதங்களில் கார் விற்பனையைத் தொடங்க இருக்கின்றனர். அவர்களின் நிலையைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.
நம் நாட்டில்  யார் கார் வாங்குகிறார்கள் என்று பார்ப்போம். முதல் முறையாகக் கார் வாங்குபவர்கள், பொதுவாக,  சிறிய கார்களையே வாங்குவர். ஏனென்றால், அவர்களுக்கு சிறிய கார் மூலம்  அனுபவம் வேண்டும். 
மேலும், வாழ்க்கையில் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை அடைந்துவிட்டோம் என்பதை மற்றவர்களுக்கு ஒருவர் அறிவிக்கும் நோக்கத்திலேயே கார் வாங்குவதை நாம் பார்க்கலாம்.  இது இன்றைய இளைஞர்களுக்கு மிகவும்  பொருந்தும். சிறிய குடும்பம் உடையவர்கள், இரண்டாவதாக வாங்கும் கார் சற்றே பெரியதாக இருக்கும். சொந்தமாகத் தொழில் செய்து முன்னேறியவர்கள் பெரிய கார்களையே வாங்குவர். மிகப் பெரிய செல்வந்தர்கள்தான் ஆடம்பரமான கார்களை வாங்குவார்கள். அப்படியிருந்தும், வாங்கும் கார்கள் அனைத்தும் நம்முடைய சாலைகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றனவா? 
எல்லாத் தெருக்களிலும் பல வகையான கார்கள் சற்றும் அசையாமல்,  மாதக் கணக்கில், போடப்பட்ட உறையுடன் நிற்பதைப் பார்க்கிறோம். அப்படி கார்கள் நின்றுகொண்டே இருந்தால், அவை தேவையில்லை என்றுதானே அர்த்தம்?
யாருக்குக் கார் கட்டாயமாகத் தேவை? தினமும் குறைந்தது 50 அல்லது 60 கி.மீ. பயணிக்கவில்லையென்றால், அவருக்குத் தனி கார் தேவையிருக்காது. புறநகர்ப் பகுதிகளில் வசிப்பவர்களுக்கு போக்குவரத்து நல்ல நிலைக்கு வரும் வரை கார் தேவைப்படலாம்; பெரும்பாலான மருத்துவர்கள் கார் வைத்திருப்பார்கள், ஓட்டுநருடன்...அதுதான் அவர்களுக்கு நல்லது; சாலையில் எந்தவிதப் பதற்றமும்  இல்லாமல் இருக்கலாம்.
தற்போதுள்ள தனியார் வாடகை கார் நிறுவனங்கள் இல்லாத காலம் அது. என்றோ ஒரு நாள் உபயோகத்துக்காக நிறைய பணம் கொடுத்து (அதற்கு வட்டியும் கட்டி...), தரமற்ற பல சாலைகளில் மிக்க சிரமத்துடன் ஓட்டி, அதற்கு நிற்க ஓர் இடம் கண்டுபிடித்து, நான் செல்லவேண்டிய கடையிலிருந்து பல கி.மீ. தூரத்தில் காரை நிறுத்தினீர்கள் என்று மனைவியின் சொல்லையும் கேட்டுக்கொண்டு அவதிப்பட்டவர்களுக்குத்தான் தெரியும் அந்த வலி. 
இன்றைய  போக்குவரத்தில் தினமும் கார் ஓட்டாதவர்கள்,  கார் ஓட்டவே சிரமப்படுவதைப் பார்க்கிறோம். எப்படிவேண்டுமானாலும் கார் ஓட்டலாம் என்னும் நிலைமை சாலைகளில் நீடிக்கும்போது, என்றாவதொரு நாள் கார் ஓட்டுவது கடினமான செயல் என்பதில் சந்தேகமில்லை. தினமும் கார் ஓட்டுபவர்களுக்கு அது பழகிவிடும்; பின்னர், அதுவே இயல்பாகிவிடும்.
வெளிநாட்டில் வசிக்கும் இந்திய இளைஞர்கள்,  தங்களுடைய வயதான பெற்றோருக்குக் கார் வாங்கிக் கொடுக்கின்றனர். இதுவும் தேவையற்றதாகவே தோன்றுகிறது;  மேலும், மருத்துவ உதவி தேவைப்படும் சிலரும்  ஓட்டுநருடன் கார் வைத்திருப்பார்கள். ஓட்டுநர் எப்போதும் இருப்பதால், பல சமயங்களில் காரை தேவையற்ற பயணங்களில் ஈடுபடுத்துவர். இவர்களும் தனியார் வாடகை கார்களைப் பயன்படுத்தினால், சாலைகளில் இடம் கிடைக்கும். 
பல பழைய குடியிருப்புகளில் கார் நிறுத்த இடம் இருப்பதில்லை. அவர்கள் தங்களுடைய கார்களை வீட்டுக்குவெளியே, சாலைகளில் நிறுத்தி விடுகின்றனர்; ஏனெனில், நகராட்சி வாடகை வசூலிப்பதுமில்லை, தெருவில் கார் ஏன் நிற்கிறது என்று கேட்பாருமில்லை.
சாலைகளில் ஏற்கெனவே பல கார்கள் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன. செல்லிடப்பேசியில் அழைத்தால் சில நிமிஷங்களிலேயே நமக்குச் செல்லவேண்டிய இடத்திற்கு வாடகை கார் வருகிறதென்றால், கார் விற்பனை குறையாமல் எப்படி அதிகரிக்கும்? தனியார் வாடகை கார்கள் இருக்கும் நிலையில், அதிக பணத்தை முதலீடு செய்து காருக்கு காப்பீடு செலுத்தி, அதற்கான பராமரிப்பும் செய்து,  அந்தக் காரில் ஒரு கீறலும் விழாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டுமா என்ன? சாலைகளில் போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்படாமல் இருக்க, வாடகைக் கார்களை அவசியத்துக்குப் பயன்படுத்துவதே நல்லது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/18/கார்-அவசியமா-3173408.html
3173409 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கெட்ட போரிடும் உலகு! அருணன் கபிலன் DIN Tuesday, June 18, 2019 12:41 PM +0530 உலகை அழிக்கும் அணுகுண்டை நமக்குக் காட்டி, உதவாது விஞ்ஞானம் என்று சொல்லும் பலகற்றும் கல்லாத மக்களுக்குப் பணிவுடனே சொல்லிடுவேன் கொஞ்சம் கேட்பீர் என்று அறிவியலின் பெருமைகளைப் பாடத்தில் வைத்துப் போற்றிப் படித்தது ஒரு காலம்.
வேடராகக் காட்டிலே வேட்டையாடி வாழ்ந்த நாம் விண்ணிலேறி அறிவியல் விந்தையெல்லாம் பரப்பினோம் என்று அறிவியலின் வளர்ச்சியோடு உடன் நின்று மார்தட்டிக் கொண்டது ஒரு காலம். அந்தக் காலத்தில் நமது அறிவும், நாம் பெருமைகொண்ட அறிவியலும் அத்தனை மேன்மையுடையனவாகத்தான் இருந்தன.
ஆனால், மனித அறிவு எப்போதும் நல்லதை மட்டுமே சிந்திப்பதில்லை. அறிவிலும் பண்பிலும் சிறந்தவர்களைத் தேவர்கள் என்றும் அதற்கு நேர் எதிராக அழிவையே விரும்புவர்களை அசுரர்கள் என்றும் அடையாளம் காட்டுகிற தொன்ம மரபு இடைப்பட்டவர்களான நம்மை மனிதர்கள் என்று சுட்டுகிறது. தேவர்களாக முயன்று தோற்றுப் போனவர்கள் அந்த அவமானத்தினாலும் தோல்வியின் எரிச்சலினாலும் தங்களைக் கொடுமையான அசுரர்களாக ஆக்கிக் கொள்கிறார்கள். இந்த யுகத்தில் அவர்களுக்கு உதவியாக அறிவியல் களமிறங்குகிறபோது ஊழியின் தோற்றம் கண்முன்னே தெரிகிறது.
இன்றைக்கு நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்துகிற அறிவியல் கருவிகளையும் அப்படி ஓர் ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். இந்த அறிவியல் கருவிகள் முதலில் நம்முடைய நலத்திற்காகவும் முன்னேற்றத்திற்காகவும்தான் கண்டறியப்பட்டன. ஆனால், அவை காலப்போக்கில் நன்மைகளை விடவும் தீமைகளைச் செய்யும் பாதகச் செயல்களுக்குத் துணையாகி விட்டன.
அளவினை மிஞ்சினால் அமுதமே நஞ்சாகி விடும் என்கிறது மரபு. பூச்சிகளையும் கொசுக்களையும் கொல்வதற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட விஷ மருந்துகள், அவற்றை மட்டுமா கொல்லக் கூடியவை? வாழ வைக்கும் உணவேயாயினும் அதற்கான வேளை தவறிவிட்டால் அதுவே நஞ்சாகி விடுகிறதே. 
இந்த வரிசையில் அறிவியல் கருவிகள் அத்தனையையும் ஒருமுறை ஆய்வுத் தராசில் நிறுத்திப் பார்க்கலாம். அவற்றால் பெறப்படும் பயன்களைவிடவும் அச்சுறுத்தல்களையும் தீய விளைவுகளையும் இந்தக் காலத்தில் அதிகமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
வீரயுகக் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட போர்க் கருவிகள், பயிற்சிகளையும் முறைகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ஆனால், அறிவியல் யுகத்தில் பயன்படுத்தப்படும் போர்க் கருவிகள் கொடூரக் கொலைக் கருவிகளாகவே விளங்குகின்றன. ஆனால், அவை பாதுகாப்புச் சாதனங்கள் என்ற பெயரில்தான் பயன்பாட்டில் உள்ளன. அவற்றை யார் வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தலாம். அழிவை நினைக்கிற எவருக்கும் இந்த ஆயுதங்கள் எளிதில் உதவி செய்துவிடும். பாதுகாப்புக்காக என்று நாம் சொல்லுகிற அதே கருவிதான், நம்மைத் துன்புறுத்துகிறபோது கொலைக் கருவியாகி விடுகிறது.
டைனமைட் எனப்படும் வெடிப் பொருளாகிய கொலைப்பொருள் உள்ளிட்ட 300-க்கும் மேற்பட்ட பொருள்களைக் கண்டுபிடித்த ஆல்ஃபிரட் நோபலின் பெயரில்தான் உலக அளவிலான அமைதிக்கான  பரிசும் வழங்கப்படுகிறது. அவர் டைனமைட்டை ஆக்க சக்திக்காகத்தான் கண்டறிந்தார்; முதலில் பயன்படுத்தினார். ஆனால், அதன் கொடுந்தன்மையைக் கண்ட கொடுங்கோலர்கள் அதனைத் தங்களுக்கான பொருளாக மாற்றி உலகை அழிப்பதற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினர்.
விளைவு, ஆல்ஃபிரட் நோபல் உயிரோடு இருக்கும்போதே அவருடைய சகோதரர் அந்தத் தொழிற்சாலையில் ஏற்பட்ட வெடிவிபத்தில் இவருக்குப் பதிலாகப் பலியாக அழிந்தான் கொடுங்கோலன் ஆல்ஃபிரட் என்னும் அழியாப் பழியை உயிரோடு இருந்தபோதே பெற்றார். உலகத்தில் யாருக்கும் நேராத துயரம், தான் உயிரோடு இருக்கும்போதே தன்னுடைய மரணச் செய்தியை வாசிப்பது. அதிலும் கொடுங்கோலனாகச் சித்தரிக்கப் பெற்று அதனையும் உணர நேர்ந்தது. இதனால் மனம் ஒடிந்துபோன ஆல்ஃபிரட் நோபல்தான் தனது சொத்துகளையெல்லாம் மனிதகுல முன்னேற்றத்துக்குப் பயன்படுமாறு நோபல் பரிசாக்கி அறிவித்தார். ஆனால், என்ன செய்ய? அந்த டைனமைட் இன்னும் தனது கொடூரத்தனத்தைக் குறைக்கவில்லையே!
கிறிஸ்து பிறப்புக்கும் முன்னரே காலங்காலமாகப் போர்களை வீரத்தின் வெளிப்பாடாகக் கருதிப் போர் செய்து கொண்டிருந்த ஆதிஇனங்கள் அவற்றிலிருந்து மீண்டு விட்டன. ஆனால், அறிவியல் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்த பிறகு, ஐரோப்பிய நாடுகள் போர்வெறி கொண்டதன் விளைவாக இரண்டு உலகப் போர்களை உலகம் சந்திக்க நேர்ந்தது. எண்ணற்ற உயிரிழப்புகளும் உடைமை இழப்புகளும் இயற்கைப் பேரிடர்களும் ஏற்பட்டன.
அது மட்டுமல்லாமல், இறைச் சிந்தனையோடு மானுடப் பண்பையும் உயிரிரக்கக் கோட்பாட்டையும் இயல்பாகக் கொண்டு வாழ்ந்துவந்த ஆப்பிரிக்க, ஆசிய நாடுகளையும் இந்தப் போர்வெறி பற்றிக்கொண்டது. குறிப்பாக, வளைகுடா நாடுகள் இந்த அதிநவீன அறிவியல் தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய போர்க் கருவிகளைக் கைக்கொண்டு அதே அறிவியலுக்கு எதிராகப் போராடும் புனிதப் போரை அறிவித்தன.
அந்தப் போர் முறையில் மிகவும் கொடூரமானது தற்கொலைப்படைத் தாக்குதல்தான். யாரோ யாருக்கோ பகையாக-அந்தப் பகையைத் தங்களுக்குள் ஏற்று அவர்கள் தரும் பிச்சைப் பணத்துக்கு மயங்கி மூளைச்சலவைக்கு ஆளாகி, தங்களையே விற்றுவிட மட்டுமல்ல, என்ன வேண்டுமானாலும் செய்துகொள்ளத் தந்துவிட்ட ஓர் ஈனத்தின் செயல்பாடே இந்தத் தற்கொலைத் தாக்குதலின் வெளிப்பாடு.
இதை ஒரு நாட்டினுடைய போர்த் தந்திரம் என்றும் ராணுவ நடவடிக்கை என்றும் கூறினால், அதை விடவும் கேவலம் அந்த நாட்டிற்கில்லை. அதனினும் மேலாக ஒருபடி மேலேபோய், குறிப்பிட்ட சில தீவிரவாத அமைப்புகள் இந்தத் தற்கொலைப் படைத் தாக்குதலைக் கொண்டாடுகின்றன. அவற்றுக்கு மதமூடி அணிவித்து, அதனைப் புனிதமாக்க விரும்புகின்றன. உண்மையில் எந்த மதமும் இப்படி ஓர் ஈனத்தைப் புனிதம் என்று அறிமுகப்படுத்தவில்லை.
இந்திய தேசத்தின் பிரிவினைக் காலத்திலிருந்து தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் கொடுமையை முன்பே உணர்ந்துதான், இந்தியா, பாகிஸ்தான் என இரு நாடுகளுக்கு சுதந்திரம் கிடைக்கப் போகிறது. ஆனால், எல்லைப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு என்றைக்குமே விடுதலை கிடைக்காது என்று எல்லை காந்தி என்று அழைக்கப்பட்ட பாத்ஷாஹ் கான் அன்றே எச்சரித்தார்.
அன்றிலிருந்து எல்லையில் வாழும் மக்களைப் பாதுகாக்க இந்தியா முழுவதும் பல மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ராணுவ வீரர்கள் தங்கள் இன்னுயிரை ஈந்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு ராணுவ வீரருக்காகவும் அவரது தேச சேவைக்காகவும் இந்தியா தன் கண்களில் ரத்தம் வடிக்கிறது.
உலகப் போர்களைப் போலவே இந்தியா-பாகிஸ்தானுக்கு இடையில் முதல் போர் 1947-ஆம் ஆண்டிலும், இரண்டாவது போர் 1965-ஆம் ஆண்டிலும் நிகழ்ந்தன. மூன்றாவதாக, 1999-ஆம் ஆண்டில் கார்கில் போர் நிகழ்ந்தது. 
முதல் போரில் இந்தியாவின் தரப்பில் 1500 வீரர்கள் வீரமரணம் அடைய, 3,500 வீரர்களுக்கு மேல் காயமடைந்தனர். பாகிஸ்தான் தரப்பிலும் 6,000 வீரர்கள் உயிர்துறக்க, 14,000 வீரர்கள் காயமடைந்தனர். இரண்டாவது போரில், இந்தியத் தரப்பில் 3,264 பேரும் பாகிஸ்தான் தரப்பில் 3,800 பேரும் உயிரிழக்க நேரிட்டது. இரு தரப்பிலும் 10,000 பேருக்கும் மேலாகக் காயமடைந்து வருந்தினர்.
கார்கில் போரில், இந்திய ராணுவ வீரர்கள் 527 பேரும் பாகிஸ்தானில் 357-4,000 வரையிலும் மரணமடைந்ததாகப் பதிவாகியுள்ளது. காயமடைந்தோரில் இந்தியா தரப்பில் 1,363 பேரும், பாகிஸ்தான் தரப்பில் 665-க்கும் மேற்பட்டோர் என்றும் தெரிகிறது. இந்தப் போர்களைத் தவிர ஒவ்வொரு நாளும் அவர்களின் நெறிமுறையற்ற தாக்குதல்களால் இரு தரப்பிலும் ஏற்படுகிற உயிரிழப்புகளைத் தனியே கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம்.
வளர்ச்சியை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் இரு நாடுகளும் அவசியமே இல்லாமல் மேற்கொள்ளும் இந்தக் கொடிய போருக்காகச் செலவிடும் தொகையை மதிப்பிட்டுவிட முடியுமா? இது போரும் அல்ல, போராட்டமும் அல்ல, பகை நஞ்சு. தலைமுறைக்கும் இந்த நஞ்சு பரவிவிடக் கூடாது என்றுதான் மேற்கத்திய நாடுகள் அறிவியல் கருவிகளினால், போர்க் கருவிகளினால் புதிய உலகத்தைச் சமைத்துக் கொள்ள முயன்றபோது, புதியதோர் உலகம் செய்வோம்-கெட்ட போரிடும் உலகத்தை வேரோடு சாய்ப்போம் என்று அன்பின் வழியான புதிய உலகத்தைச் சமைக்க அழைப்பு விடுத்தார் பாரதிதாசன். அவர் குறிப்பிட்ட கெட்ட போர்தான் இங்கு தலைவிரித்தாடிக் கொண்டிருக்கிற பயங்கரவாதமும் பிரிவினைவாதமும்.
ஆக, சமூகக் கயமைகளின் ஒட்டுமொத்த உருவமாக நிற்கும் இந்தத் தீவிரவாதம், பிரிவினைவாதம் தனது வாலாகிய தற்கொலைப் படைத் தாக்குதலை இப்படி ஆட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது. இதற்கு மூளையாக இருந்து இயக்குவது அதே அறிவியல் கருவிகள்தான் என்னும்போது, அதை அறிவு இயல் என்று சொல்வதற்கும் அச்சமாக இருக்கிறது. விரைவில் அதன் வால் அறுபடட்டும். அதன் தலையைக் குனியச் செய்யட்டும்!

கட்டுரையாளர்:
உதவிப் பேராசிரியர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/18/கெட்ட-போரிடும்-உலகு-3173409.html
3171639 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாற வேண்டும் மனங்கள்! வெ. இன்சுவை DIN Saturday, June 15, 2019 02:13 AM +0530
இந்தக் கால இளைஞர்கள் சிலரின் போக்கு பற்றி நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் மிகவும் ஆதங்கத்துடன் பேசினார். இளைய சமுதாயத்தின் மீது அவருக்கு இருந்த உள்ளார்ந்த அக்கறையுடன் பேசினார். நண்பருக்கு வேலைதான் உலகம். தான் செய்யும் வேலையில் அப்படியே தன்னை கரைத்துக் கொள்வார். "அர்ப்பணிப்பு' என்பதன் பொருள் அவர் எனக் கொள்ளலாம். ஆகவே, அவர் தனக்குக் கீழ் பணிபுரிபவர்களிடமும் அதே அர்ப்பணிப்பு உணர்வை எதிர்பார்ப்பார். தான் கற்றது அனைத்தையும், தன் அனுபவத்தின் மூலம் பெற்றது அனைத்தையும் அடுத்த தலைமுறைக்கு விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்பது அவரது ஆசை. ஆனால், அவருக்குப் பெரும் ஏமாற்றமே விஞ்சுகிறது. 
"பொறுப்பற்றவர்கள்' என்று நாம் ஒட்டுமொத்த இளைய சமுதாயத்தையும் குறை கூறக் கூடாது. ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் போது அவர்களின் வேகம், விவேகம், உறுதி, ஒற்றுமை, கண்ணியம் ஆகியவற்றைப் பார்த்து உற்சாகம் அடைந்தோம். இனி நம் தேசம் விடியலை நோக்கிப் பயணப்படும் என எல்லோரும் மகிழ்ந்தோம். அந்த நம்பிக்கையை மெய்ப்பிப்பது போல இளைஞர்கள் இணைந்து அவரவர் ஊரிலுள்ள நீர்நிலைகளைத் தூர் வாருகிறார்கள்; குளங்கள், ஏரிகளைச் சீரமைக்கிறார்கள்; நெகிழி பயன்பாட்டிற்கு எதிராக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறார்கள்.
படித்த இளைஞர்கள் பலர் தங்கள் கிராமத்தில் பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்களுக்கு சிறப்பு வகுப்பு எடுக்கிறார்கள். அரசுத் தேர்வுகள் தயாரிப்புக்கு உதவுகிறார்கள்; படித்த இளைஞர்கள் விவசாயத் தொழிலை விரும்பி ஏற்கிறார்கள். நம் விவசாயிகளுக்காக விசனப்படுகிறார்கள். அரசு மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்கள் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு நீட் தேர்வுக்கு அண்மையில் பயிற்சி அளித்துள்ளனர். இவையெல்லாம் ஒரு சில எடுத்துக்காட்டுகளே.
நாம் ஒவ்வொருவரும் சமுதாயத்தால் உருவாக்கப்படுகிறோம். ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும், ஒவ்வொரு நாளிலும் எண்ணற்ற மக்களின் உழைப்பும், உதவியும் பயனாகின்றன. ஆகவே, இந்தச் சமுதாயத்துக்குக் கடன்பட்டுள்ளோம் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட ஒவ்வொருவரும், அவரவர் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப சமுதாயத் தொண்டில் தங்களை இணைத்துக் கொள்கின்றனர்.
இத்தகைய அளப்பரிய சேவை தரும் ஆத்ம திருப்தியும், அளவிலா ஆனந்தமும் "நான்', "எனது' என்று ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள் தங்களை சுருக்கிக் கொண்ட பலருக்கும் இருப்பதில்லை. இந்தப் பிரிவினருக்கு அவர்களுடைய சொந்த வீடும், உறவும்கூட இரண்டாம் பட்சமே. எப்படியாவது முன்னேற வேண்டும் என்ற சுயநலம் வெறியாகி விடுகிறது. புற நிகழ்வுகள் எதுவும் அவர்களைப் பாதிப்பதில்லை. இவர்களின் முன்னேற்றப் பாதையில் அடுத்தவர் பக்க நியாய தர்மங்கள், உணர்வுகள் இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்க நேரம் இருப்பதில்லை, அவர்களைப் பொருத்தவரை அது அவசியமும் இல்லை.
நீண்ட நாள்கள் வேலை கிடைக்காமல் பலர் திண்டாடியிருப்பார்கள். பெற்றோரின் வசவுகள், உறவினர்களின் உதாசீனங்கள், நண்பர்களின் புறக்கணிப்புகள் என அனைத்தையும் வலியோடு அனுபவித்திருப்பார்கள். விரக்தியின் விளிம்பிற்கே தள்ளப்பட்டு, சொல்ல முடியாத மன வேதனைகளை உள்ளுக்குள்ளேயே புதைத்துக் கொண்டு மனம் புழுங்கிக் கொண்டிருந்திருப்பார்கள். ஒரு தேநீர் குடிப்பதற்குக்கூட காசுக்காக தந்தையிடம் நிற்கும் அவலம். எனவே, கிடைக்கும் ஏதாவது ஒரு வேலையில் சேரலாம் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.
பட்டப் படிப்பும், பொறியியல் பட்டப் படிப்பும் படித்த இளைஞர்கள் பலரின் இறுதிப் புகலிடம் விற்பனைப் பிரதிநிதி வேலைதான். இந்தக் கொளுத்தும் வெயிலில் இரு சக்கர வாகனத்தில் அலைகிறார்கள். உணவுப் பெட்டியுடன் வெயிலிலும், மழையிலும் வீடு வீடாக விநியோகம் செய்யும் இளைஞர்களைப் பார்த்தால் பாவமாக இருக்கிறது. பொறியியல் பட்டப் படிப்பு முடித்தவர்கள் பலரும் வேலை இல்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இந்த ஆண்டு 1,000-த்துக்கும் மேற்பட்ட புதிய பொறியியல் கல்லூரிகள் தொடங்க அனுமதி கேட்டு விண்ணப்பங்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளதாக செய்தி வந்துள்ளது. பட்டம் பெற்றவர்களுக்கே வேலை இல்லை என்னும்போது, புற்றீ
சல்கள்போல பொறியியல்  கல்லூரிகளை ஆரம்பிப்பது சரியா?
இளைஞர்களில் ஒருசிலர் வேலை கிடைத்ததும் நிறம் மாறிப் போகிறார்கள். சில மாதங்களில் பல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்கிறார்கள்;  அதாவது, வேலை செய்வதுபோல போக்குக் காட்டுவது எப்படி? நூல் பிடிப்பது போல வேலை செய்வது எப்படி? ஒரு மாதத்தில் இரண்டு தாமதம், இரண்டு அனுமதி போன்ற சலுகைகளை தேவை இல்லாவிட்டாலும்கூட அனுபவிப்பது எப்படி என்றெல்லாம் பாடம் படித்துக் கொள்கிறார்கள்.
வேலைக்கு வரும்போதே ஒருவித சலிப்பு மனப்பான்மையுடன் வருகிறார்கள். சலிப்பும், வெறுப்பும் ஒரு பெரும் தொற்றுநோய். கொஞ்ச நஞ்ச அக்கறையுடனும், பொறுப்புணர்வுடனும் பணி புரிபவர்களைக் கூட இந்த நோய் தொற்றிக் கொள்ளும். ஒரு பழமொழி உண்டு. 'குதிரை கொள்ளு என்றால் வாயைத் திறக்குமாம், கடிவாளம் என்றால் வாயை மூடிக் கொள்ளுமாம்'. அதேபோல நிறைய சம்பளம் வேண்டும்; ஊதிய உயர்வு வேண்டும். ஆனால் வேலை செய்ய மட்டும் சுணக்கம். முதல் தேதியன்று நம் மனதிலும், முகத்திலும் தோன்றும்  மகிழ்ச்சியை 30 நாள்களும் தேக்கி வைக்க வேண்டாமா?
முதலில் ஒருவர், தான் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தை நேசிக்க வேண்டும். நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியில்தான் நம் முன்னேற்றமும் அடங்கியுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநரைப் போலவே, அங்கு பணிபுரியும் காவலாளியும் அதன் வளர்ச்சியில் முக்கியமானவர். இந்த எண்ணம் அனைவரிடமும் வேண்டும். 
இந்தியாவின் புகழ் பெற்ற பொறியாளரான மறைந்த விஸ்வேஸ்வரய்யா, "இரண்டு தண்டவாளங்களுக்கு இடையே உள்ள பகுதியைச் சுத்தம் செய்யும் பணி எனக்கு அளிக்கப்பட்டால், நான் அந்த வேலையைச் செவ்வனே செய்வேன். உலகில் உள்ள வேறு எந்த தண்டவாளப் பகுதியும் இதைவிட அதிக தூய்மையானதாக இல்லை என்னும் அளவுக்குச் சிறப்பாக தூய்மை செய்வேன்' 
என்றார். இந்த ஈடுபாடும், அக்கறையும் பெரும்பாலானோருக்கு இல்லை.
நன்றாக ஓடக்கூடிய குதிரையின் மேல் பணம் கட்டுவது போன்று, நன்றாக வேலை செய்பவர்களிடம் மட்டும்தான் முக்கிய வேலையை அதிகாரிகள் ஒப்படைக்கின்றனர். இது நாளடைவில் அவர்களிடையே ஒரு கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. "நான் மட்டும் முட்டாளா?' என முணுமுணுக்க வைக்கிறது. உண்மையில், வேலையைச் செவ்வனே செய்யும்போது கிடைக்கும் ஆத்ம திருப்தி அலாதியானது.
இந்தக் கால இளைஞர்களிடம் உள்ள குறை என்னவென்றால், அவர்கள் யாரிடமும் எதையும் கற்றுக் கொள்ள விரும்புவதில்லை. நம் எதிரிகளிடம் இருந்துகூட நமக்கு கற்றுக் கொள்ள ஏதாவது இருக்கும். நம்மை தாழ்த்திக்கொண்டு பணிவாக நடந்துகொண்டால்தான் கற்றுக் கொள்ள முடியும். ஒரு நிறுவனத்தில் உள்ள எல்லா விதமான வேலைகளையும் கற்றுக் கொண்டால் எந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையையும் எளிதாக எதிர்கொள்ள முடியும்.
அடுத்து, ஏதாவது தவறு நேர்ந்து விட்டால் அந்தத் தவறை ஒப்புக் கொள்ளும் பேராண்மை வேண்டும். அதற்குப் பின் அதே தவறு நேராமல் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; உடனே, அந்தப் பழியை யார் மீது சுமத்தலாம் எனக் கருதி, தவறுக்கு அடுத்தவரை பலிகடா ஆக்குவது சரி அல்ல.
பொது மக்களின் சேவைப் பிரிவில் வேலை செய்பவர்களுக்கு இனிய சுபாவம் அவசியம். எரிச்சலூட்டும் கேள்விகளுக்குக் கூட தன்மையாகப் பதில் கூற வேண்டும். வேலையை நேசிக்க ஆரம்பித்தால் ஓர் ஈடுபாடு வந்துவிடும். தற்காலிகப் பணியாளராக இருக்கும்போது காட்டும் சுறுசுறுப்பு, அக்கறை, பணிவு இவையெல்லாம் பணி நிரந்தரமாக்கப்பட்டவுடன் காணாமல் போய் விடுகிறது. 
வேலை இல்லாதவனின் பகலும், நோயாளியின் இரவும் மிக மிக நீண்டது. ஒரு நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்து அங்கு எல்லாவற்றையும் கற்றுக் கொண்டு, ஒரு சில ஆயிரங்கள் சம்பளம் அதிகம் என்பதால் வேறு நிறுவனத்துக்கு மாறுகிறார்கள். இவர்கள் இடத்துக்கு அந்த நிறுவனம் வேறு நபரைத் தேட வேண்டும். இப்படி மாறிக் கொண்டே இருப்பவர்கள் எந்த ஓர் இடத்திலும் நிலையாக இருப்பதில்லை.
வாழ்க்கை என்பது தன்னை அழுத்தி மூச்சு முட்ட வைக்கும் சூழ்நிலைகளை எதிர்த்து மனிதனை மேலெழுந்து வரச் செய்யும் முயற்சியே ஆகும். அதற்கு "நம் இளைஞர்களிடம் சிந்தனை ஆற்றல் மிக்க மூளை, இரக்கமுள்ள இதயம், வேலை செய்யக் கூடிய கைகள் ஆகிய மூன்றும் வேண்டும்' என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர்.
"வழியெங்கும் வாய்ப்புகள், ஆனால் விழிமட்டும் மூடியபடி...' என்று இருந்தால் வெற்றி கிட்டுவது எப்படி? உழைக்க வேண்டிய நேரத்தில் உழைத்தால், முதுமையின்போது வாழ்க்கை சுகமாக இருக்கும். வேலையை நேசிக்க வேண்டும். அதை ஓர் தவமாக எண்ண வேண்டும், கொண்டாட்டமாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். உளிபடும் முன் கல், உளி பட்ட பின்தான் அது சிலை. எனவே, தொடர் முயற்சியும், தொய்வில்லாப் பயிற்சியும் ஒரு சாதாரண மனிதனையும் சாதனையாளராக மாற்றும்; உலகம் அப்போது அவருக்கு வாழ்த்துப் பா பாடும்!

கட்டுரையாளர்: பேராசிரியர் (ஓய்வு)

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/15/மாற-வேண்டும்-மனங்கள்-3171639.html
3170728 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஜாதி ஒழிப்புக்குத் தீர்வு என்ன? சா. பன்னீர்செல்வம் DIN Friday, June 14, 2019 01:28 AM +0530 இந்திய சமூக அமைப்பு உலகில் வேறெங்கும் இல்லாதபடி ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்தவர் அந்தக் குடும்பத்திற்குரிய தொழிலை மட்டுமே செய்ய வேண்டும் எனவும், இன்ன தொழில் செய்வார் உயர் ஜாதியினர், இன்ன தொழில் செய்வார் அவரினும் கீழ் ஜாதியினர் என்பதுமான அடுக்குமுறை ஜாதி அமைப்பாகிறது. 18-ஆம் நூற்றாண்டு வரையும் சமூகத்தில் நிலவிய தொழில்கள் அனைத்தும் குல முறைப்படி செய்யத்தக்கனவாகவே அமைந்ததால் சிக்கல் ஏதும் எழவில்லை. 
19-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி முறைமையால் குலமுறைப்படிச் செய்ய முடியாத அரசு அலுவல் என்னும் புதியதொரு தொழில் உருவாகி வேகமாக வளரத் தொடங்கியது. அரசு அலுவல் என்பது உடலுழைப்பு குறைவானதாகவும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதாகவும் அமைந்தது. சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரிடையேயும் அரசு அலுவல் வாய்ப்பும் அதற்கு ஆதாரமாகிற கல்வி வாய்ப்பும் தங்களுக்கும் வேண்டுமென்னும் ஆர்வம் கிளர்ந்தெழுந்ததன் விளைவே கல்வி, அரசு அலுவல் இரண்டுக்குமான இட ஒதுக்கீடு கோரிக்கை. அதாவது, ஜாதி அடிப்படையில் தொழில்களை ஒதுக்கீடு செய்ததன் மறுவிளைவுதான் கல்விக்கும், அரசு அலுவலுக்கும் ஜாதிவாரியான இட ஒதுக்கீடு கோட்பாடு.
அனைத்துப் பிரிவு இந்தியருக்கும் அரசு அலுவல் பகிர்ந்தளிக்கும் வகையில் சார்ட்டர் சட்டம் 1833 பிறப்பிக்கப்பட்டது. 1858-இல் விக்டோரியா மகாசாசனத்திலும், 1935-இல் இங்கிலாந்து அரசு இயற்றிய இந்திய அரசியல் சட்டத்திலும் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் வாய்ப்புகள் பகிர்ந்தளித்தல் வலியுறுத்தப்பட்டது. ஆனாலும், அவை நடைமுறைக்கு வரவில்லை.
இதற்கிடையில், இன்றைய மராட்டிய மாநிலத்தின் கோலாப்பூர் என்னும் பகுதியை அரசாண்ட சாகுமகராஜ் 1902-இல் 50 சதவீத அரசுப் பதவிகளைச் சமூகத்தில் பின்தங்கிய பிரிவினருக்கு வழங்க உத்தரவிட்டார். 1928-இல் அன்றைய சென்னை மாநிலத்தில் நீதிக்கட்சி அரசு, ஒவ்வொரு பன்னிரண்டு இடங்களும் பார்ப்பனர் 2, பார்ப்பனரல்லாதார் 5,  முஸ்லிம்-2,  ஆங்கிலோ இந்தியர், கிறிஸ்தவர்-2, தாழ்த்தப்பட்டோர் - பழங்குடியினர்-1 எனத் திட்டமான ஒதுக்கீடு முறையை நடைமுறைப்படுத்தியது. 1947-இல் காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சியில் ஒவ்வொரு பதினான்கு இடங்களும் பார்ப்பனர்-2, பார்ப்பனரல்லாத உயர் ஜாதியினர்-6, பிற்படுத்தப்பட்டோர்-2, தாழ்த்தப்பட்டோர்-பழங்குடியினர்-2, கிறிஸ்தவர்-1, முஸ்லிம்-1 என மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. 
புதிய இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த 1950-இல், மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்கப் பெறாத மாணவியொருவர் சார்பாக, அரசியல் சட்டவரைவுக்குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவரான அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி, புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் மக்கள் அனைவருக்கும் சம உரிமையை உறுதி செய்யும் 14-ஆவது பிரிவின்படி, ஜாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீடு செல்லாது எனத் தொடுத்த வழக்கின் பேரில் இந்திய உச்சநீதிமன்றம் ஜாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீடு செல்லாது எனத் தீர்ப்பளித்தது.
தமிழகத்தில் எழுந்த கடும் கொந்தளிப்பின் விளைவாக 1951-இல் சமூக நிலையிலும், கல்வி நிலையிலும் பின்தங்கிய பிரிவினர் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்டோர்-பழங்குடியினர் நலனுக்கான சிறப்பு ஏற்பாடுகளைச் செல்லுபடியாக்கும் விதியொன்று அரசியலமைப்புச் சட்டம் 15-ஆவது பிரிவில் நான்காவது உட்பிரிவாகச் சேர்க்கப்பட்டது. அதனையடுத்து 1951-இல், பிற்படுத்தப்பட்டோர் 25 சதவீதம், தாழ்த்தப்பட்டோர்-பழங்குடியினர்-16 சதவீதம், பொதுப் போட்டி-59 சதவீதம் என ஒதுக்கீடு முறை மாற்றப்பட்டது. 1963-இல் பார்ப்பனரல்லாதார் அனைவருக்குமான ஒதுக்கீடு-68 சதவீதம், பொதுப் போட்டி-32 சதவீதம் என கர்நாடக அரசு அறிவித்தபோது, அது தொடர்பான வழக்கில் இந்திய உச்சநீதிமன்றம் மொத்த இட ஒதுக்கீடு 50 சதவீதத்துக்கு மேற்படலாகாது என அளித்த தீர்ப்பு இன்றளவும் நிலையாணையாகிறது.
ஆனாலும், தமிழக அளவில் 1972-இல் பிற்படுத்தப்பட்டோர்-31 சதவீதம், தாழ்த்தப்பட்டோர்-பழங்குடியினர்-18 சதவீதம், பொதுப் போட்டி-51 சதவீதம் எனவும், 1980-இல் பிற்படுத்தப்பட்டோர்-50 சதவீதம், தாழ்த்தப்பட்டோர்-பழங்குடியினர்-18 சதவீதம், பொதுப் போட்டி-32 சதவீதம் எனவும், 1991-இல், பிற்படுத்தப்பட்டோர்-30 சதவீதம், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர்-20 சதவீதம், தாழ்த்தப்பட்டோர்-18 சதவீதம், பழங்குடியினர்-1 சதவீதம், பொதுப் போட்டி-31 சதவீதம் எனவும் மாற்றம் பெற்றன.
அதுவரையும் அரசு ஆணை மூலம் இட ஒதுக்கீடு அமல்படுத்தப்பட்டதற்கு மாற்றாக, 1993-இல் சட்டப்பேரவையில் சட்டமாக நிறைவேற்றப்பட்டு, நீதிமன்றம் தலையிட முடியாத வகையில் அரசியல் சட்டம் ஒன்பதாவது அட்டவணையில் சேர்க்கும் தீர்மானம் இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. 
அது தொடர்பான வழக்கில், ஒன்பதாவது அட்டவணையில் சேர்க்கப்பட்ட சட்டத்தில் தலையிட முடியாத உச்சநீதிமன்றம் ஒதுக்கீடு-69 சதவீதம், பொதுப் போட்டி-31 சதவீதம் என நிறைவு செய்தது; எனினும் தமிழகத்தில் பின்பற்றப்படும் 69 சதவீத இட ஒதுக்கீடு (இந்திய அளவில் 50 சதவீத இட ஒதுக்கீடு) காரணமாக பாதிக்கப்படும் பொதுப் பிரிவினருக்கு உரிய எண்ணிக்கையில் கூடுதல் இடங்களை ஏற்படுத்துமாறு உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. 
1978-இல் அமைக்கப்பட்ட பி.பி.மண்டல் தலைமையிலான குழு மத்திய அரசின் கல்வி, வேலைவாய்ப்புகளில்  பிற்படுத்தப்பட்டோர் 27, தாழ்த்தப்பட்டோர்-பழங்குடியினர்-22 எனச் செய்த பரிந்துரை, 1990-இல் வி.பி.சிங் ஆட்சியில் சட்டமாக்கப்பட்டு, 1991-இல் நரசிம்மராவ் ஆட்சியில் நடைமுறையாக்கப்பட்டது. அதே சமயம், பொதுப் போட்டியில் 10 சதவீத வருமான வரம்பு அடிப்படையில் வழங்கும் ஆணையைத் தள்ளுபடி செய்த உச்சநீதிமன்றம், ஜாதி அடிப்படையிலான ஒதுக்கீட்டில் வருமான வரம்பை நிர்ணயித்தது. தற்போது மீண்டும் பொதுப் போட்டியிலும் வருமான வரம்பு புகுத்தப்படுகிறது.
முதலாவது, நம்முன் உள்ள பிரச்னை அரசுக் கருவூலத்தில் குவிந்திருக்கும் தங்கக் கட்டிகளை எவ்வாறு பகிர்ந்தளிப்பது என்பதல்ல. பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டியவை கல்வி வாய்ப்பும், வேலைவாய்ப்புமாவதால் அவற்றில் பின்தங்கியோருக்கு முன்னுரிமையளித்தலே முறைமையாகும். இரண்டாவது, பொருளாதார வரம்பில், ஊதியப் பட்டியலில் கையெழுத்திட்டு மாத ஊதியம் வாங்குவோர் மட்டுமே சிக்குவர். வேறு வகையில் கூடுதலான வருமானம் ஈட்டுவோர், அரசு குறிப்பிடும் வருமானத்துக்கு உட்பட்டவராக வருமானச் சான்று காட்டுதல் ஆகாத செயல் அல்ல.
 அதாவது, சட்டப்பூர்வமான வருமானம் பெறுவோரின் பிள்ளைகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வாய்ப்பை அவரினும் கூடுதலாக வேறு வகையில் பொருள் குவிப்போரின் பிள்ளைகள் தட்டிப் பறிப்பதற்கே வருமான வரம்பு பயன்படும். 
இன்னொன்று, சமூகத்தின் உயர்நிலை ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்களில், எத்தனை பேர் ஏழ்மையின் காரணமாக விவசாயக் கூலித் தொழிலாளியாக, கட்டுமானச் சிற்றாளாக, துப்புரவுத் தொழிலாளியாக பிழைப்பு நடத்துகின்றனர் என்பதை நினைவில் கொண்டால் ஜாதி அடிப்படையாயினும், பொருளாதார அடிப்படையாயினும் தனி நபரை-தனி நபருக்கான குடும்பத்தை ஓர் அலகாகக் கொள்ளுதல் முற்றிலும் தவறு என்பது புலனாகும்.
மூன்றாவது, ஜாதிவாரி ஒதுக்கீட்டினால் தகுதி-திறமை பாதிக்கப்படுகிறது எனக் கூறுவோர், பொருளாதார அடிப்படையிலும், அதே சிக்கல் ஏற்படுவதை மறைப்பதேன்? நான்காவது, இட ஒதுக்கீட்டு முறையில், கல்லூரி சேர்க்கைக்கும், அரசுப் பணிகளுக்கும் உரிய கல்வித் தகுதியில் எந்தச் சலுகையும் காட்டப்படுவதில்லை. கூடுதல் மதிப்பெண் என்பது மனப்பாடத் திறமையின் வெளிப்பாடன்றி சுய சிந்தனையும், சுய செயல்திறனுமாகிற தகுதி-திறமையின் வெளிப்பாடல்லவே? பாதி நிலையில் இடிந்து விழுந்த பக்ரா நங்கல் அணைக்கட்டுமானப் பொறியாளர் இட ஒதுக்கீட்டு முறையில் நியமிக்கப்பட்டவரல்ல. இவ்வாறான எடுத்துக்காட்டுகள் பல உண்டு.
 இன்னொன்று, இடஒதுக்கீட்டால் தங்கள் வகுப்பு பாதிக்கப்படுவதாகக் கருதுவோர், ஜாதி வாரியாக மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பை நடத்தி, ஒவ்வொரு வகுப்பினருக்கும் அவரவர் மக்கள்தொகை சதவீதத்துக்கு ஏற்ப  இடஒதுக்கீடு பெறும் ஆலோசனையை எதிர்ப்பானேன்? இனி, ஜாதி அடிப்படையில் வாய்ப்புகளைப் பகிர்ந்தளித்தல் ஜாதிப் பிரிவுகள் மறைவதற்குப் பதில் நீடிப்பதற்குத் துணையாதல் தகுமா என்பதும் ஒரு வாதமாகிறது.
ஜாதிவாரி இடஒதுக்கீட்டை எடுத்துவிட்டால் ஜாதிப் பிரிவுகள் மறைந்து விடுமா? நிச்சயம் மறையாது. சரி, என்னதான் வழி? மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பைச் ஜாதிவாரியாக நடத்தி, அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அவரவர் மக்கள்தொகை சதவீதத்துக்கு ஏற்ப வாய்ப்புகளை பகிர்ந்தளிக்கும்போதும், கலப்பு மணத் தம்பதியரையும் அவர்களின் வாரிசுகளையும் தனிப் பிரிவாகக் கொண்டு அவர்களுக்கெனதனி ஒதுக்கீடும், அதற்கும் மேலாகத் தாராளமான சலுகைகளும் வழங்குவதன் வழியாக, ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கில் கலப்புத் திருமணங்கள் பெருகச் செய்தலே ஜாதி ஒழிப்புக்குச் சரியான தீர்வாகும். அதை விடுத்து, ஜாதிவாரி ஒதுக்கீட்டைத் தடுத்தலும், வருமான வரம்பைப் புகுத்துதலும் சமூக நீதியைச் சிதைக்கும் அநீதியன்றி வேறு அல்ல.

கட்டுரையாளர்:
தலைமை ஆசிரியர் (ஓய்வு)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/14/ஜாதி-ஒழிப்புக்குத்-தீர்வு-என்ன-3170728.html
3170727 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மகளிர் விடுதிகள்: தேவை கண்காணிப்பு எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Friday, June 14, 2019 01:27 AM +0530 சென்னை நகரில் நூற்றுக்கணக்கான  மகளிர் தங்கும் விடுதிகள் இயங்கிவருகின்றன.  அவற்றுள் சுமார் 227 உரிய அனுமதி பெறாமல் இயங்குவதாகவும், அவற்றுக்கான மின்சாரம் மற்றும் குடிதண்ணீர் இணைப்புகள் விரைவில் துண்டிக்கப்படும் என்றும் தமிழக அரசு அண்மையில் அறிவித்துள்ளது.
மேலும், புகாருக்குள்ளான ஏழு மகளிர் விடுதிகளை மூடுவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நடவடிக்கை வரவேற்கத்தக்கது என்ற போதிலும், இது ஒரு காலம் தாழ்ந்த செயல்பாடு என்பதையும் கூறித்தான் ஆகவேண்டும்.  வெளிமாவட்டங்களிலிருந்து வந்து சென்னையில் பணிபுரியும் பெரும்பாலான இளம் பெண்கள் விடுதிகளில் தங்கும் நிலை உள்ளது; இதே போன்று பொறியியல் படிப்பு உள்பட கலைக் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவிகள், கல்லூரிகளின் விடுதியில் அறை கிடைக்காத நிலையில் இத்தகைய தங்கும் விடுதிகளையே நம்பியிருக்கும் நிலை  உள்ளது.
 இடநெருக்கடி, சுகாதாரமற்ற சூழல், தரமற்ற சாப்பாடு, தண்ணீர் வசதியின்மை போன்ற பல பிரச்னைகள் இருப்பினும் தத்தமது குடும்ப நலன் கருதி இவற்றையெல்லாம் சகித்துக்கொண்டுதான் இளம் பெண்கள் அனைவரும் இவற்றில் தங்குகின்றனர். இதேபோன்று எந்தவித வசதிகளுமற்ற விடுதிகளிலும், மேன்ஷன்களிலும் நெருக்கடி மிகுந்த அறைகளிலும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்கள் காலம் காலமாகத் தங்கிவருகின்றனர் என்பதும் உண்மைதான்.
ஆனால், விடுதிகளில் தங்கியிருக்கும் பெண்களின் பிரச்னைகள் பிரத்யேகமானவை. இந்தப் பெண்களது பாதுகாப்பைப் பற்றி, வெளியூர்களிலிருக்கும் அவர்களது குடும்பத்தினர்கள் எவ்வளவு கவலைப்படுகின்றார்களோ, அதே அளவு கவலையையும் அக்கறையையும் இந்த விடுதிகளை நடத்துபவர்களும் கொண்டிருக்க வேண்டும். துரதிருஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான மகளிர் விடுதிகள் பணம் சம்பாதிப்பதில் காட்டும் அக்கறையைத் தங்களை நம்பித் தங்கி இருக்கின்ற மகளிரின் பாதுகாப்பில் காட்டுவதில்லை.
சென்னையில் உள்ள பல மகளிர் தங்கும் விடுதிகளில் உள்ள பாதுகாப்பு குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி, ஒரு நாளிதழில் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான கட்டுரை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருந்தது. அப்போது முதலே உரிய அரசுத் துறையினர் ஆய்வுகளை நடத்தியிருந்தால் பல முறைகேடுகளை இந்நேரம் களைந்திருக்க முடியும்.
ஆனால், கடந்த டிசம்பரில் சென்னையில் உள்ள  ஒரு மகளிர் விடுதியில் ரகசிய கேமராவைப் பொருத்தி அதன் உரிமையாளரே அத்துமீறியதாகப் புகார் கிளம்பிய பிறகுதான் நடவடிக்கைகள் வேகம் பெற்றன. மேலும், இன்னொரு மகளிர் விடுதியை நடத்திய பெண், அந்த விடுதியில் தங்கியிருந்த பெண்களுக்கு நேர்ந்த பாலியல் அத்துமீறல்களுக்கு உடந்தையாக இருந்ததாகவும் ஒரு செய்தி பரவியதில் விஷயம் விறுவிறுப்படையத் தொடங்கியது.
பரவலான ஆய்வுகளை நடத்தியதில் பெரும்பாலான மகளிர் விடுதிகள் உரிய துறைகளின் அனுமதிகள் மற்றும் விடுதி நடத்துவதற்கான உரிமம் (லைசென்ஸ்) ஆகியவற்றைப் பெறாமலேயே செயல்பட்டு வந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.  கடுமையான எச்சரிக்கைக்குப் பிறகு ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட விடுதி உரிமையாளர்கள் உரிமம் கோரி விண்ணப்பிக்கத் தொடங்கினர்.
இத்தனைக்குப் பிறகும், மேற்கண்ட 227 விடுதிகள் உரிமம் பெறாமல் செயல்பட்டு வருவதாகக் கணக்கிடப்பட்டது. இடைப்பட்ட காலத்தில் தேர்தல் நடைமுறைகள் அமல்படுத்தப்பட்டதால் அந்த விடுதிகளின் மீதான நடவடிக்கை தள்ளிவைக்கப்பட்டது. தற்போது, அவற்றின் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்ற அறிவிப்பு வந்துள்ளது. 
இனியாவது தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று நம்பிக்கை ஏற்பட்டுள்ளது. மேலும், விடுதி உரிமையாளர்களின் மீது எடுக்கப்படும் நடவடிக்கை காரணமாக, அந்த விடுதிகளில் தங்கியிருக்கும் பெண்கள் பாதிக்கப்படாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது மிக மிக அவசியமாகும். 
ஏனெனில், அந்தப் பெண்கள் தாங்கள் பணிபுரியும் நிறுவனம் அல்லது படிக்கும் கல்லூரி ஆகியவற்றின் அருகில் உள்ள விடுதிகளில் தங்குவதைத்தான் விரும்புவார்கள். அதுதான் அவர்களது தனிப்பட்ட பாதுகாப்புக்கும் உகந்ததாகும். பணி அல்லது படிப்பு முடிந்ததும் எவ்வளவு விரைவில் விடுதிக்குத் திரும்ப முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் திரும்பிவர முயற்சிப்பார்கள்.
 அனுமதியில்லாத மேற்படி மகளிர் விடுதிகளில் தங்கியிருக்கும் பெண்கள் அனைவருக்கும் அருகில் உள்ள வேறு சில மகளிர் விடுதிகள் இடம் கொடுக்க வேண்டும் என்று அரசு அறிவுறுத்த வேண்டும். ஏனெனில், பேராசை மிகுந்த விடுதி உரிமையாளர்களை தண்டிக்கப்போய் அது அப்பாவி மகளிரைக் கஷ்டப்படுத்துவதாக முடிந்துவிடக் கூடாது. 
கூடிய மட்டும், அந்தந்த விடுதி உரிமையாளர்களே விரைவில் உரிமம் பெற்று முறையாக அந்த விடுதிகளைத் தொடர்ந்து நடத்துமாறு அறிவுறுத்த வேண்டும். அது மட்டுமின்றி, சென்னை நகரில் மகளிர் விடுதிகள் இயங்கும் பகுதிகளில், குறிப்பாக இரவு நேரங்களில் கூடுதலாகக் காவல் ரோந்துப் பணி மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். 
மேலும், மாநிலத் தலைநகரமானசென்னை மட்டுமின்றி, தமிழகத்திலுள்ள மாவட்டத் தலைநகரங்கள் உள்ளிட்ட பல ஊர்களிலும் மகளிர் விடுதிகள் செயல்பட்டு வருகின்றன. அவை அனைத்தையும் உரிய கண்காணிப்பின் கீழ் கொண்டு வருவதுடன், அவற்றில் தங்குகின்ற பெண்களின் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்ய வேண்டும். 
இனி வரும் காலங்களிலாவது, பெண்கள் பாதிக்கப்பட்டதாக புகார் வந்த பிறகே நடவடிக்கை எடுப்பது என்ற நிலைமை மாறி, தமிழகம் முழுவதும் உள்ள அனைத்து மகளிர் விடுதிகளிலும் தொடர் ஆய்வு நடத்தப்பட்டு, அவை அனைத்தையும் உரிய அரசுத் துறைகளின் தொடர் கண்காணிப்பில் வைத்திருப்பது மிக மிக அவசியம். 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/14/மகளிர்-விடுதிகள்-தேவை-கண்காணிப்பு-3170727.html
3170051 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் குமரியை கோதாவரி தொடட்டும்! கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் DIN Thursday, June 13, 2019 11:13 AM +0530 கோதாவரி-காவிரி இணைப்புத் திட்டம் செயல்படுத்தப்படும் என மத்திய அரசு அறிவிப்பு செய்துள்ளது. வடபுலத்தில் வெள்ளமும், தென்புலத்தில் வறட்சியும் அடிக்கடி இந்தியாவில் ஏற்படுகிறது. நதி நீரினை இணைக்க வேண்டும் என்று ஆங்கிலேயர் காலத்திலேயே ரயில்வே பாதைகளை அமைத்ததுபோல நதிநீரை இணைத்து நீர்வழிச்சாலை திட்டங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டுமென அப்போதே விவாதிக்கப்பட்டது. ஆனால், நீர்வழிப் பாதை நடைமுறைக்கு வரவில்லை.
அதன் பின், இந்திரா காந்தி ஆட்சிக் காலத்தில் கங்கை - காவிரி இணைப்புத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த கே.எல்.ராவ் முயற்சி செய்தார். பிகார் மாநிலம் பாட்னா அருகே வெள்ளமாகச் செல்லும் கங்கை தீரத்து நதியை தென்னிந்தியாவுக்குத் திருப்பலாம் என்று அவர் அப்போது கூறினார். ஆனால், இந்தத் திட்டம் சத்புரா-விந்திய மலைகளில் ராட்சத பம்புகள் மூலமாக தண்ணீரைக் கொண்டுசெல்ல மின் சக்தியும், திட்டச் செலவுகளும் அதிகமாகும் என்று விவாதம் நடைபெற்ற காலத்தில் இந்திரா காந்தியின் அரசு அகற்றப்பட்டு, மொரர்ஜி தேசாய் அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. அப்போது, கேப்டன் தஸ்தூர் பூமாலை திட்டம் என்ற பெயரில் மாலை போன்று நதிகளை இணைக்கலாம் என்று 1997-இல் பரிந்துரைத்தார்.  ஐ.நா.வும் இதை ஆதரித்தது. அந்தத் திட்டமும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை.
அதன் பின், இமாலய நதிகளை மேம்படுத்தவும், தீபகற்ப நதிகளை மேம்படுத்தவும் என இரண்டு சிறப்புத் திட்டங்கள் தொடங்கப்பட்டன. இந்தப் பணிக்காக 1982-இல் நீர்வள ஆணையமும் அமைக்கப்பட்டது. அந்த வகையில் நீர்வளம் அதிகமுள்ள பகுதிகளில் வீணாகும் தண்ணீரை வறட்சியான பகுதிகளுக்கு இணைப்புக் கால்வாய்களாகக் கொண்டு செல்லலாம் என்ற கருத்தை இந்த ஆணையம் பரிந்துரைத்தது.
இந்த அறிக்கையின்படி மகாநதியிலிருந்து உபரியாகும் 8,000 டி.எம்.சி. நீரை கோதாவரிக்குத் திருப்ப ஹிராகுட் அணை அருகே மணிப்பந்தராவில் ஓர் அணை கட்டி தவுலேஸ்வரம் அணைக்கு நீர் எடுத்து வந்து, கோதாவரி நதியின் குறுக்கே உள்ள போலவரம் அணையின் அருகே ஒரு புதிய அணை கட்டி 21,550 டி.எம்.சி. நீரை கிருஷ்ணா நதிக்கு எடுத்துச் செல்வது இந்தத் திட்டத்தின் ஒருபகுதி. முன்னாள் பிரதமர் வாஜ்பாய் ஆட்சிக் காலத்தில், சுரேஷ் பிரபு தலைமையில் அமைந்த நதிநீர் இணைப்புக் குழு இது குறித்து ஆராய்ந்து அறிக்கை இறுதி செய்யும் நிலையில் அன்றைய வாஜ்பாய் அரசாங்கம் நிறைவடைந்து விட்டது.
அடுத்தபடியாக, பிரகாசம் அணை அருகே அணையின் பக்கத்தில் 1,200 டி.எம்.சி. நீரைக் கொண்டு செல்ல போலாவரம், விஜயவாடா இடையே இணைப்புக் கால்வாயோடு 4,370 டி.எம்.சி. நீரைக் கொண்டு செல்ல இச்சம்பள்ளி - புளிச்சிந்தலா நீர் செல்லும் இணைப்புக் கால்வாய்கள் வெட்டப்பட்டு இறுதியாக இச்சம்பள்ளி - நாகார்ஜுனா இணைப்புக் கால்வாய் மூலம் நாகார்ஜுனா சாகர் அணையை அடையும். அடுத்தகட்டமாக 12,000 டி.எம்.சி நீர் பென்னாற்றில் கட்டப்பட்ட சோமசீலா அணைக்கு திருப்பப்பட்டு அதிலிருந்து 9,200 டி.எம்.சி நீரை பாலாற்றின் வழியாகக் கொண்டுசென்று காவிரியில் இணைக்கலாம். ஆனால், இந்தப் பாலாறு இணைப்புத் திட்டம் குறித்தான விஷயம் கேள்விக்குறியாக உள்ளது. அதை மத்திய அரசுதான் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். 
இதை இணைத்தால் அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் ஓடும் துங்கபத்திரை நதியோடு கிருஷ்ணாவையும் இணைத்தால் சித்ரதுர்கா, கோலார் மாவட்டத்தின் வழியாக பாலாற்றின் பேத்தமங்கலா அணைக்கு கால்வாய் அமைத்தால் 10 டி.எம்.சி. தண்ணீர் வரத்து கூடுதலாக  வரும். இது பாலாற்று பாசன விவசாயிகளுக்குப் பயன்படும். அது மட்டுமல்லாமல், நேத்ராவதி -  பாலாறு மற்றும் ஹந்திரி - நீவா திட்டத்தையும் நிறைவேற்றினால் வேலூர் மாவட்டம் மேலும் பாசன வசதி பெறும். இப்படியான நிலையில் மத்திய அரசு கோதாவரி-காவிரி நீர் இணைப்பை ஏன் குமரி மாவட்ட நெய்யாறோடு இணைத்துத் திட்டத்தை விரிவுபடுத்தலாமே. 
இந்த நதிநீர் இணைப்பில் முதல் கட்டமாக தீபகற்ப நதிகள் அதாவது, தக்கான பீடபூமி, ஆந்திரத்தின் தென்பகுதி, கர்நாடகத்தின் தென்பகுதி, தமிழகம், கேரளம், விந்திய-சத்புரா மலைகள், சோட்டா நாகபூர் பீடபூமிக்கு தென்புரம் அதாவது, மகாநதி தீரத்திலிருந்து குமரி வரை உள்ள தென்னக நதிகளை இணைக்க வேண்டுமென்று கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. அதன் பின் வடபுலத்தில் இமயமலையில் இருந்து உற்பத்தியாகும் நதிகளோடு மகாநதியை இணைத்தால் நதிநீர் இணைப்பு தேசியளவில் முழுமையாகிவிடும். அந்த வகையில்தான் கோதாவரி- காவிரி வரை இணைப்பு என்று சொல்லும்போது மகாநதி, கோதாவரி, கிருஷ்ணா, காவிரி, வைகை, தாமிரபரணி முதல் வைப்பாறு வரை இணைத்தால் மட்டுமே இது பலனளிக்கும். 
இது குறித்து, நாட்டில் பாயும் நதிகளை தேசியமயமாக்கப்பட்டு கங்கை, மகாநதி, கோதாவரி, கிருஷ்ணா, காவிரி, வைகை, தாமிரவருணி, குமரி மாவட்டம் நெய்யாறோடு இணைக்க வேண்டும். அதாவது, குமரியை கங்கை தொட வேண்டும்; கேரளத்தில் உள்ள அச்சன்கோவில்-பம்பை படுகைகளை தமிழகத்தினுடைய சாத்தூர் அருகே வைப்பாறோடு இணைக்க வேண்டும்.
கேரளத்தில் மேற்கு நோக்கி பாய்ந்து வீணாக கடலுக்குச் செல்லும் நீரின் ஒரு பகுதியை தமிழகத்திற்குத் திருப்ப வேண்டுமென்று 1983-லிருந்து வழக்குகளைத் தாக்கல் செய்து வந்தேன். நதிநீர் இணைப்பு வழக்கு குறித்து பிரதமர்களாக இருந்த வி.பி.சிங் (1990), பி.வி.நரசிம்ம ராவ் (1992), தேவெகவுடா (1996 இறுதி), ஐ.கே. குஜ்ரால் (1997) ஆகியோரை நான் நேரடியாகச் சந்தித்து இதுகுறித்துப் பேசி 19 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இப்படி நதிநீர் இணைப்புக்காகப் பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஏராளமான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. 
சென்னை-தில்லி இடையே நான் அதிக விமானப் பயணங்கள் செய்து தொடர்ந்து 30 ஆண்டுகள் வழக்கை நடத்தியதால், கடந்த 2012-இல் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அந்த வழக்கின் தீர்ப்பின் அடிப்படையில், நதிநீர் இணைப்புகளைப் பற்றி ஆராய ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான குழுவை மத்திய அரசு அமைத்து, ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை கூடி இந்த முக்கியப் பிரச்னைக்கு அவசியம் தீர்வு காண வேண்டும். 
ஒரு பக்கத்தில் வெள்ளம், ஒரு பக்கம் வறட்சி என்ற நாட்டின் நிலையைச் சரி செய்ய இது உதவுவதோடு இது ஒரு முக்கியப் பிரச்னை. இது குறித்து ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கை வேண்டுமென்று தலைமை நீதிபதி எஸ்.எச்.கபாடியா மற்றும் நீதிபதிகள் ஏ.கே. பட்நாயக், சுவந்திரகுமார் ஆகியோர் அடங்கிய நீதிபதிகள் குழு நதிநீர் இணைப்பு குறித்து முதல் தடவையாக தெளிவான தீர்ப்பை வழங்கியது. தீர்ப்பு வந்தவுடன் அன்றைய மத்திய நீர்வளத்துறை அமைச்சர் ஹரீஷ் ராவூத்தை மூன்று முறை சந்தித்தேன். அதன் பிறகு அது குறித்து ஆராய குழு அமைக்கப்பட்டது. அதுவும் ஆமை வேகத்தில் செயல்பட்டது. முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் அரசாங்கமும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது.
அதன்பின், 2014-ஆம் ஆண்டு ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு பிரதமர் மோடி வந்தவுடன், தொடக்கத்தில் அன்றைய நீர்வளத்துறை அமைச்சர் உமா பாரதியைச் சந்தித்து, உச்சநீதிமன்றத்  தீர்ப்பு வந்து இரண்டு ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன; உத்தரவை உடனடியாகச் செயல்படுத்துங்கள். மேல் நடவடிக்கை இல்லாவிட்டால் அவமதிப்பு வழக்குதான் தொடுக்க வேண்டும் என்று கூறி மனு கொடுத்த பின்னர், தற்போது கோதாவரி-காவிரி இணைப்பு நடக்கவுள்ளது என்பது ஆறுதல்.
இதைத் தொடர்ந்து நதிநீர் இணைப்பு தொடர்பாக பி.என். நவலவாலா தலைமையில் மத்திய அரசின் குழு அமைக்கப்பட்டு ஐந்தாவது கூட்டம் நடைபெற்றுள்ளது. இந்த நவலவாலா குழுவின் துணைக் குழுக்களான இரண்டு குழுக்களின் காலத்தையும் மத்திய அரசு நீட்டிக்க வேண்டும்.
கோதாவரி-காவிரி இணைப்போடு நிறுத்தாமல் வைகை, தாமிரவருணி, குமரி நெய்யாறோடு இணைத்தால்தான் தமிழகம் பயன்படும். தற்போது இந்த இணைப்புக்காக 1.19 லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தைக் கையகப்படுத்த மத்திய அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. மொத்த திட்டச் செலவு ரூ.67,000 கோடி ஆகும். சம்பந்தப்பட்ட மாநிலங்களின் பங்கு 14,000 கோடிகளுக்கு மேலாகும். மற்றொரு பக்கம், காவிரிக்குத் தண்ணீர் வந்தால் காவிரி-வைகை-குண்டாறு, தாமிரவருணி-நம்பியாறு-கருமேனியாறு இணைப்பு மற்றும் வடபென்னை-தென்பென்னை-பாலாறு என்று மூன்று மாநில இணைப்பும் முக்கியமான அம்சங்களாகும். 
கேன்டூர் கேனல்ஸ் தொழில்நுட்ப முறையில் இந்த இணைப்பு செயல்படுத்தப்படும். நதிநீர் கால்வாய்கள் மூலமாக  இணைக்கப்படும்போது, சமவெளியிலும் கால்வாய்களும், வாய்க்கால்களும் வெட்டப்பட்டு நீர் தங்கு தடையின்றி செல்லக்கூடிய வகையில் செய்வதுதான் கேன்டூர் கேனல்ஸ் முறையாகும். இந்த வழிமுறை ஆழியாறு-பரம்பிக்குளம் இணைப்புத் திட்டத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.
இந்தத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக கர்நாடகத்தின் நேத்ராவதி திட்டத்தையும் மத்திய அரசு செயல்படுத்த உள்ளதாகத் தெரிகிறது. ராட்சத மோட்டார் பம்புகளை எல்லாம் மேட்டுப் பகுதிகளுக்கு தண்ணீரை ஏற்றி பெங்களூரு, கோலார், சிக்பெல்லப்பூர், தும்கூர் முதலிய பகுதிகளுக்கு 1.6 டி.எம்.சி. நீரைக் கொண்டு செல்லலாம். இந்தத் திட்டத்தின் துணைத் திட்டமாக அனந்தபூர், கடப்பா, சித்தூர், நெல்லூர், ராயலசீமா மாவட்டங்கள் பயன் பெறும் ஹந்த்ரா - நீவா திட்டமும் பரிசீலனையில் உள்ளது. 
இவையெல்லாம் பரிசீலனையில் இருக்கும்போது, தமிழகத்தின் குமரி முனையை கோதாவரி தொட்டால் என்ன?

கட்டுரையாளர்:
வழக்குரைஞர்,
செய்தித்தொடர்பாளர், திமுக.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/13/குமரியை-கோதாவரி-தொடட்டும்-3170051.html
3170050 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அசுர வேகம் ஆபத்து! பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Thursday, June 13, 2019 01:38 AM +0530
நம் நாட்டில் சில இளைஞர்கள் உயிரென கருதப்பட வேண்டிய காலத்தை எவ்வாறு போக்குவது என்று தெரியாமல் இரவையும் பகலாக்கி மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயம் என்ற பெயரில் சாகச செயல்களில் இறங்கி காலனைத் தழுவுகின்றனர்.
நகர்ப்புறங்களில் பைக் ரேஸ் எனப்படும் மோட்டார்சைக்கிள் பந்தயத்தில் இளைஞர்கள்  அண்மைக்காலமாக ஈடுபட்டு தங்கள் இன்னுயிரை இழக்கின்றனர்.  குறிப்பிட்ட இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்தை  இலக்காக வைத்து பந்தயம் கட்டி மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயத்தில் ஈடுபட்டு வருவது தொடர்கதையாகி வருகிறது. இதனால், பல உயிரிழப்புகள் நடந்து வருகின்றன. இதனால்,  மோட்டார்சைக்கிள் பந்தயத்தில் ஈடுபடும் இளைஞர்கள் மட்டுமன்றி,  சாலையில் நடந்து செல்லும் அப்பாவி  பொதுமக்களும் உயிரிழக்க நேரிடுகிறது.   
இத்தகைய பந்தயத்துக்குத் காவல் துறையினர் தடை விதித்துள்ள நிலையில் சில  இளைஞர்கள் தடையை மீறி மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயத்தில் ஈடுபடுகின்றனர். மோட்டார் சைக்கிளில்  வேகமாகச் செல்லும் இளைஞர்களைக் காவல் துறையினர் வழிமறித்து வழக்குப் பதிவு செய்கின்றனர். 
சென்னையில் இளைஞர்கள், கல்லூரி மாணவர்கள் பலர் மெரீனா காமராஜர் சாலை, அண்ணா சாலை, கிழக்குக் கடற்கரை சாலை, ராஜீவ்காந்தி சாலை, பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலை, மதுரவாயல் புறவழிச்சாலை, வெளிவட்டச் சாலை உள்ளிட்ட முக்கிய சாலைகளில்  பந்தயம் கட்டி, பொது மக்களை பயமுறுத்தி, ஆபத்தை விளைவிக்கும் வகையில் அதிவேக மோட்டார் பந்தயத்தை நடத்துகின்றனர்.  
மெரீனா கடற்கரை சாலையில் ஒரே நேரத்தில் 50 மோட்டார்சைக்கிள்களில் சென்று இளைஞர்கள் மோட்டார்சைக்கிள் பந்தயத்தில் அண்மையில் ஈடுபட்டனர். தொடர்ச்சியாக நடந்த இந்த பைக் ரேஸ் காரணமாக எட்டு விபத்துகள் நடந்துள்ளன. 
இதைத் தொடர்ந்து மோட்டார் சைக்கிள் பந்தயத்தைத் தடுக்கும் வகையில் 29 இடங்களில் வாகன சோதனையும்,  போக்குவரத்து விதிமுறைகளை மீறியதாக 873 பேர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டும்,  137  வாகனங்கள் பறிமுதலும் செய்யப்பட்டுள்ளன. அதிவேகமாகச் சென்ற 283 பேரின் ஓட்டுநர் உரிமத்தை ரத்து செய்யவும் போலீஸார் பரிந்துரை செய்துள்ளனர்.  தடையை மீறி  மோட்டார் சைக்கிள்  பந்தயத்தில் ஈடுபடுகிறவர்களின் ஓட்டுநர் உரிமத்தை ரத்து செய்வது குறித்து காவல் துறையினர் ஆலோசித்து வருகின்றனர்.  
மோட்டார் பந்தயத்தில் ஈடுபட்டதாக 12 சிறுவர்கள் உள்பட 19 பேரை போலீஸார் கைது செய்துள்ளனர்.  இதில், 12 சிறுவர்கள் தவிர்த்து  அவர்களது பெற்றோர்கள், வாகன உரிமையாளர்கள் ஆகியோர் மீதும் போலீஸார் வழக்குப் பதிவு செய்துள்ளனர். இது போன்ற வழக்கில் சிறுவர்களின் பெற்றோர் பெயரும் சேர்க்கப்படுவது இதுவே முதல்முறை என காவல் துறை தெரிவித்துள்ளது. 
அதிவேகமாக வாகனத்தை இயக்கும் போது ஏற்படும் அச்சத்தைப் போக்கவும், வாகனம் விபத்துக்குள்ளாகி படுகாயம் அடைந்தால் அந்த வலியைத் தாங்கிக் கொள்வதற்காகவும் சில இளைஞர்கள் போதை மருந்துகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் போதைப்பழக்கத்துக்கு அடிமையானவர்களாக இருக்கிறார்கள். 
வாகனத்தின் வேகத்தைக் கூட்டுவதற்காக இளைஞர்கள் கையாளும் இன்னொரு உத்தி ஆக்டேன் 93 பெட்ரோல்; விமானத்தில் பயன்படுத்தப்படும் ஒயிட் பெட்ரோல் போன்றதுதான் இதுவும்.  ஆனால், விலை கூடுதல். சாதாரண பெட்ரோலுக்கு மிக அருகில் தீ ஜுவாலையை வைத்தால் பற்றிக் கொள்ளும்.  ஆனால், ஆக்டேன் 93 சற்று தள்ளி நெருப்பை காண்பித்தாலே உடனே தீப்பற்றிக் கொள்ளும்.  இத்தகைய ஆபத்தான பெட்ரோலைத் தான் வேகம் வேண்டும் என்தற்காக இரு சக்கர வாகனங்களில் இளைஞர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்.  
இத்தகைய பந்தயத்தில் ஈடுபடும் இளைஞர்கள் பெற்றோர்களின் கண்காணிப்பிலும், கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லை; மேலும், ஒழுக்கமற்றவர்களாகவும், சட்டத்துக்குக் கட்டுப்படாதவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். 100 சிசி பைக்குகளின் காலம் முடிந்து, 150 சிசி, 250 சிசி என அதிவேக திறன் கொண்ட பைக்குகள் இந்தியச் சந்தைக்கு வரத் தொடங்கிய பிறகுதான் இந்த வேகமும், விபத்துகளும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளன என காவல் துறையினர் தெரிவிக்கின்றனர். 
ஆபத்தை விளைவிக்கும் அதிவேக மோட்டார் பந்தயத்தில் பங்கெடுப்பவர்களுக்கு அது அபாயம் நிறைந்தது,  மரணத்திற்கான வாய்ப்பாக இருக்கிறது என்று தெரிந்திருந்தும், அது வீரச்செயல் என்ற பொய்யான கருத்தை நம்புவதால் ஆனந்தம் அவர்கள் கண்களை மறைக்கிறது. இந்த மோட்டார் பந்தயத்தில் பயமறியாத இளங்கன்றுகளே அதிகம் பலியாகின்றன என்பதுடன், இந்த விளையாட்டில் முற்றிலும் தொடர்பில்லாத பாதசாரிகளும் உயிரிழக்கின்றனர்.
சங்க காலத்தில் மண்ணைக் காக்க, நாட்டைக் காக்க, நாட்டு மக்களைக் காக்க போரில் பகைவர்களுடன் போரிட்டு விழுப்புண் அடைந்தவர்களைப் பெருமையாகப் போற்றினர். புறமுதுகிட்டு ஓடியவர்களை இழித்துப் பேசுவார்கள்.  ஆனால்,  மோட்டார்சைக்கிள் பந்தயத்தில் ஈடுபட்டு கீழே விழுந்து படுகாயமடைந்தவர்களையும், உயிரிழந்தவர்களையும் வீரன் என இந்தச் சமூகம் போற்றாது என்பதை இளைஞர்கள் உணர வேண்டும். 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/13/அசுர-வேகம்-ஆபத்து-3170050.html
3169409 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தமிழுக்குத் தாழ்வு நிலை ஏன்? ஜெ. ஹாஜா கனி DIN Wednesday, June 12, 2019 01:36 AM +0530 எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ் என்பது முழக்கத்திலும், எங்கே தமிழ்? எதிலே தமிழ்? என்பது வழக்கத்திலும் இருக்கின்ற பரிதாப காலத்தில், தேசியக் கல்விக் கொள்கை வரைவில்  ஹிந்தி  பேசாத மாநிலங்களில் ஹிந்தியை விருப்பப் பாடமாக்குவது குறித்த அறிவிப்பு தமிழகத்தைக் கொதிகலனாக்கியது.
மத்திய அரசு இந்த மாபெரும் எதிர்ப்பு கண்டு, கட்டாய ஹிந்தி முயற்சியைக் கைவிடுவதாக அறிவித்து, கொந்தளித்தத் தமிழகத்தின் கொதிநிலையைக் கொஞ்சமே அடக்கிய வேளையில் தமிழக முதல்வர் எடப்பாடி பழனிசாமி, பிற மாநிலங்களில் தமிழ் மொழியை விருப்பப் பாடமாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று பிரதமருக்கு தனது சுட்டுரையின் மூலம் கோரிக்கை வைத்தார்.
முதல்வரின் கட்டுரை மும்மொழிக் கொள்கைக்கு ஆதரவாக இருப்பதாக எதிர்க்கட்சிகளும், கல்வியாளர்களும் விமர்சனத் துப்பாக்கிகளால் அந்தச் சுட்டுரையைச் சுட்டுப் பொசுக்க, அந்தப் பதிவையே நீக்கிவிட்டார் முதல்வர். மேலும், அறிஞர் அண்ணா வலியுறுத்திய இரு மொழிக் கொள்கையே இந்த அரசின் கொள்கை என பள்ளிக் கல்வித் துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன் விளக்கமளித்துள்ளார்.
தமிழ் மொழியைப் பிற மாநிலங்களில் ஒரு விருப்பப் பாடமாக வைக்க வேண்டும் என்று பிரதமரிடம் தமிழக முதல்வர் ஒரு கோரிக்கை வைத்தால் அது குற்றமா? ஏன் தமிழுணர்வாளர்கள் பதற வேண்டும்? அந்தப் பதற்றத்தில் நியாயம் இருப்பதாகக் கருதி ஏன் முதல்வர் அந்தப் பதிவை நீக்க வேண்டும்?
பிற மாநிலங்களில் தமிழை விருப்பப் பாடமாக்க பிரதமரிடம் முதல்வர் கோரிக்கை வைத்ததை எதிர்த்தவர்கள் யாவரும் தமிழகத்துக்கு வெளியே தமிழ் எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் பரவிவிடக் கூடாது என்ற கொள்கை உடையவர்கள் அல்லர். 
மாறாக, தமிழைப் பிற மாநிலங்களில் விருப்பப் பாடமாக்கும் சாக்கில், தமிழர்கள் தலையில் ஹிந்தியை மத்திய அரசு கட்டாயப்படுத்தி ஏற்றிவிடக் கூடாது என்ற அக்கறையுள்ளவர்கள். அதைப் புரிந்துகொண்டுதான் முதல்வரும் பதிவை நீக்கியுள்ளார் என்றே நல்லெண்ணம் கொள்வோம்.
இந்தியாவின் பெருமையாகவும், பீடுமிகு செம்மொழியாகவும், மனிதகுலப் பண்பாட்டு வளர்ச்சியின் மகத்தான ஆவணமாகவும் திகழ்கின்ற தமிழ் மொழிக்கு மத்திய அரசு செய்து வருகின்ற உதவிகள் ஏதேனும் உண்டா? செம்மொழியான தமிழ் மொழியை இந்தியத் தூதரகங்கள் வாயிலாக உலக நாடுகளில் பரப்புவதற்கோ, பயிற்றுவிப்பதற்கோ ஒரு துரும்பையாவது மத்திய அரசு கிள்ளிப் போடுகிறதா?
ஹிந்தி மொழிக்கு ஹிந்தி பிரசார சபா எல்லா மாநிலங்களிலும் செயல்படுவது போல, தமிழுக்கு பரப்புரை அமைப்புகள் எதுவும் அரசின் ஆதரவில் செயல்படுகின்றனவா?
முதலில் ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஹிந்தி, சம்ஸ்கிருதம் உள்ளிட்ட எந்த மொழிக்கும் எதிரானவர்கள் அல்லர் தமிழர்கள். அதேநேரம், பிற மொழியை விடத் தமிழ் தாழ்வானது என்றால், அணுத்துகள் அளவும் அதைச் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.
கஸ்தூரிரங்கன் குழு வெளியிட்டுள்ள தேசியக் கல்விக் கொள்கை வரைவின் 4.11 அத்தியாயம்,  கல்வியில் மொழியும், பண்பாடும் என்ற தலைப்பில் அமைந்துள்ளது.
விரும்பினால் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை மாநில/உள்ளூர்/வட்டார/ மொழியை முதன்மைப் பாடமாகத் தேர்வு செய்யலாம். உயர்நிலை, மேல்நிலை வகுப்புகளில் ஹிந்தி உள்ளிட்ட ஒரு மொழியை விருப்பப் பாடமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று இருப்பது சர்ச்சையை உருவாக்கியது.
அதன் 5-ஆவது பிரிவு, இந்திய மொழிகளின் வளர்ச்சி மற்றும் முன்னேற்றத்தில் சம்ஸ்கிருத மொழியின் சிறப்பு முக்கியத்துவத்தையும், நாட்டின் பண்பாட்டு ஒற்றுமைக்கு அதன் தனித்துவமிக்க பங்களிப்பையும் கணக்கில் கொண்டு, பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் சம்ஸ்கிருதம் பயிற்றுவிக்க ஏதுவான வசதிகள் தங்கு தடையின்றி வழங்கப்படும் என்று குறிப்பிடுகிறது. சம்ஸ்கிருதத்துக்கு சிறப்பு முக்கியத்துவம் இருப்பதாக தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறிப்பிடுகிறது.
இந்திய மொழிகளின் வளர்ச்சி, பண்பாட்டு ஒற்றுமை ஆகியவற்றில் சம்ஸ்கிருதம் தனித்துவமான பங்களிப்பைச் செய்திருப்பதாக மத்திய அரசின் கல்விக் கொள்கை வரைவு முன்மொழிகிறது. நல்லது. 
சதுமறை ஆரியம் வரும் முன் சகம் முழுதும் நினதாயின் முதுமொழி நீ அநாதியென மொழிகுவதும் வியப்பாமே என்று சம்ஸ்கிருதத்தை விடவும் காலத்தாலும், கருத்து வளத்தாலும் முந்தையது தமிழ் மொழியே என்கிறார் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து எழுதிய மனோன்மணியம் சுந்தரம் பிள்ளை.
யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவ தெங்கும் காணோம்
என்றார் காசியில் பயின்று சம்ஸ்கிருதத்தைக் கரைத்துக் குடித்த மகாகவி பாரதியார்.
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்று மானுடத்தை இணைக்கும் மகத்தான தமிழ் மொழியைப் பண்பாட்டு ஒற்றுமைக்குப் பங்களிக்கும் மொழியாக ஏன் மத்திய அரசால் பார்க்க முடியவில்லை?
ஹிந்தி என்ற கண்ணில் வெண்ணெய் வைப்பதில் தமிழர்களுக்கு ஒன்றும் வருத்தமில்லை. தமிழ் என்ற கண்ணில் சுண்ணாம்பு வைப்பது ஏன் என்பதுதான் தமிழ் மக்களின் கேள்வி.
இந்தியாவின் ஆட்சி மொழி குறித்து அரசியல் நிர்ணய அவையில் நடைபெற்ற விவாதத்தில், நனிதொன்மையும், தனித்தன்மையும், இலக்கியச் செழுமையும் ஆட்சிகளை நடத்திய பான்மையும் கொண்ட, இன்றும் உயிரோடிருக்கின்ற தமிழ் மொழிக்கு இந்நாட்டின் ஆட்சி மொழியாகும் தகுதியுண்டு. அது என் தாய்மொழி என்பதில் பெருமை அடைகிறேன் என்று முழங்கினார் கண்ணியமிகு காயிதே மில்லத்.
இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், தாய்லாந்து, சீனா, அமெரிக்கா, கனடா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், சவூதி அரேபியா, பஹ்ரைன், கத்தார், ஃபிஜி, மோரீஷஸ், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, ஆஸ்திரேலியா, இத்தாலி, நெதர்லாந்து, நார்வே, டென்மார்க், செஷல்ஸ், நியூஸிலாந்து, வியத்நாம், ஸ்வீடன், கம்போடியா உள்ளிட்ட பல நாடுகளில் கணிசமான மக்களால் தமிழ் பேசப்படுகிறது.
இணையத்தில் அதிகளவில் பயன்படுத்தப்படும் இந்திய மொழிகளில் தமிழே தொன்மையாக உள்ளது என்ற கணக்கெடுப்பை கூகுள் நிறுவனம் 2017-ஆம் ஆண்டு  வெளியிட்டது.
உலகில் அதிகமான மக்களால் தாய்மொழியாகக் கொண்டு பேசும் மக்கள்தொகை அடிப்படையில் 18-ஆவது இடத்தில் தமிழ் உள்ளது.
தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெல்லாம் பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும் என்றார் மகாகவி பாரதியார்.
உலகமெல்லாம் பரவியிருக்கிற, ஏன் சிங்கப்பூர், மலேசியா, இலங்கை உள்ளிட்ட நாடுகளில் ஆட்சிமொழிப் பட்டியலிலேயே இடம்பெற்றுள்ள தமிழ் மொழியை மத்திய அரசு மாற்றாந்தாய்ப் பிள்ளையாகவும், மாநில அரசு அநாதைப் பிள்ளையாகவும் பார்ப்பது எந்த வகையில் நியாயம்?
தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தின் அயலகத் துறை சார்பில் தமிழர் வாழும் வெளிநாடுகளில் உள்ள தமிழாசிரியர்கள் மற்றும் ஆர்வலர்களுக்கு மொழிப் பயிற்சி வகுப்புகள் நடத்தப்பட்டு வருவது வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால், அந்தப் பணி போதுமானதாக இல்லை. ஹாங்காங்கில் கீழக்கரை, காயல்பட்டினம், நீடூர் ஆகிய ஊர்களைச் சேர்ந்த வைரக்கல் வணிகர்கள் கணிசமாக உள்ளனர். அவர்கள் தமது பிள்ளைகள் தமிழை மறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஞாயிறுதோறும் தமிழ்ப் பள்ளியை நடத்தி வருகின்றனர். தமது பள்ளிகளில் படிக்க முடியாத, தமிழை, தமிழ்ப் பிள்ளைகள் தனியாகப் பயின்றாலும் தணியாத ஆர்வத்தோடு பயில்வதை நேரில் கண்டோம். அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு ஒருநாள் தமிழ் பயிற்றுவித்தும் மகிழ்ந்தோம்.
தமிழர்கள் தொழிலதிபர்களாக இல்லாமல், தொழிலாளிகளாக அந்த நாட்டு அரசுகளின் நெருக்கடிகளில் வாழ்பவர்களாக உள்ள நாடுகளில்  தமிழைப் பயிற்றுவிக்கவும், பரப்பவும் தமிழக அரசு முயற்சிக்க வேண்டும்.
புகழ் பெற்ற ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் பல்வேறு மொழிகளுக்கான துறைகளை அந்தந்த மொழி பேசும் நாட்டு அரசுகள் ஏற்படுத்தின.  தமிழுக்கான இருக்கை அமைக்க முழுப் பொறுப்பையும் மத்திய அரசு ஏற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், செய்யவில்லை. தமிழக அரசின் பங்களிப்போடு, தமிழ் நேயம் கொண்ட தமிழர்களின் பங்களிப்போடுதான் அந்த இருக்கை அமைக்கப்பட்டது.
கல்லூரிகளிலும், பல்கலைக்கழகங்களிலும் தமிழை மாணவர்கள் விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கும் விகிதம் மிக மிகக் குறைவு. காரணம், வேலைவாய்ப்பின்மை. அனைத்துத் துறையின் கதவுகளும் அடைக்கப்பட்ட பிறகு, தமிழை வேண்டா வெறுப்போடு ஏற்பவர்களும், தலையில் வைத்துக் கட்டப்பட்டதாக உணர்பவர்களும் அதிகம்.
தமிழ் படிக்கும் மாணவர்கள் உரிய தகுதிகளோடு வென்றால், அவர்களை இந்தியாவின் இதர மாநிலங்களிலும், வெளிநாடுகளில் தமிழைப் பரப்பவும், பயிற்றுவிக்கவும் பணி வாய்ப்பளிப்பதாக தமிழக அரசு அறிவித்தால், தமிழை விரும்பிக் கற்போரின் விகிதம் உயரும். அதற்கேற்ற வகையில் பாடத் திட்டங்களும் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.
சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் இளங்கலை கணிதம், கணிப் பொறியியல் உள்ளிட்ட பல்வேறு படிப்புகளுக்கு இரண்டாண்டுகள் அதாவது நான்கு பருவங்கள் மொழிப் பாடம் உண்டு. வணிகவியல் உள்ளிட்ட சில பிரிவுகளுக்கு மொழிப் பாடம் ஓராண்டு மட்டுமே. இவர்களால் முதுகலைத் தமிழ் பயில முடியாது. ஒரே பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள இந்த முரண்பாட்டைக் களைய அரசு முயற்சியெடுத்ததாகத் தெரியவில்லை.
தமிழைக் கற்ற ராபர்ட் கால்டுவெல், வீரமாமுனிவர், ஜி.யு.போப், சீகன்பால்கு உள்ளிட்டோர் தமிழில் தன்மயமாகித் தமிழராகவே மாறி, தமிழுக்கு ஏராள பங்களிப்பும் செய்தனர்.
தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களோ, தம் தலையில் நிறைந்த தாழ்வு மனப்பான்மையால் தமிழுக்குப் பங்கம் செய்து வருகின்றனர். தமிழ் பயின்றோருக்கு சமூக மதிப்பு உயருமானால், தமிழின் நிலை தானே உயரும். அந்த நல்வாய்ப்பை உருவாக்கும் ஆற்றல் அரசுகளின் கையில் உள்ளது.
உலகெங்கும் தமிழைப் பரப்புவதற்கும், தமிழ் கற்ற தலைமுறையை உயர்த்துவதற்கும் உரிய நடவடிக்கைகளை தமிழக அரசு உடனே எடுக்க வேண்டும்.
சிகாகோவில் வரும் ஜூலை 4 முதல் 6-ஆம் தேதி வரை  நடைபெறும் உலகத் தமிழ் மாநாட்டிலும் இது எதிரொலிக்க வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்:
தமிழ்த் துறைத் தலைவர்,
காயிதேமில்லத் கல்லூரி, 
மேடவாக்கம், சென்னை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/12/தமிழுக்குத்-தாழ்வு-நிலை-ஏன்-3169409.html
3168711 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாண்பை இழக்கிறதா மக்களாட்சி?  க. பழனித்துரை DIN Tuesday, June 11, 2019 02:50 AM +0530 உலகம் முழுவதும் மிக வேகமாக மக்களாட்சி வியாபித்துள்ளது. 1896-இல் உலகில் 10 நாடுகளில் மட்டும்தான் மக்களாட்சிக் கூறுகள் ஆட்சியில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன. 1987-ஆம் ஆண்டில் கணக்கிட்டு ஆய்வு செய்தபோது, மக்களாட்சி அரசாங்கத்தை 66 நாடுகள் நிறுவியிருந்தன. மக்களாட்சி விரிவாக்கத்தை 1996-இல் கணக்கிட்டபோது, 100 நாடுகள் பின்பற்றத் தொடங்கியிருந்தன. 2001-ஆம் ஆண்டில் ஆய்வு செய்தபோது உலகில் உள்ள 192 நாடுகளில், 121 நாடுகள் மக்களாட்சியின் கட்டமைப்புக்குள் வந்துவிட்டன. 2015-ஆம் ஆண்டு மதிப்பீடு செய்தபோது, உலகில் வாழும் மக்களில் ஏறத்தாழ 80 சதவீத மக்கள் மக்களாட்சியின் கீழ் வந்துவிட்டனர்.
 பல சமூகங்கள், மக்களாட்சியின் மாண்புகள் என்ன என்று அறிவதற்கு முன்பாகவே அந்தச் சமூகத் தலைவர்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு மக்களாட்சி என்ற அமைப்பின்கீழ் அந்தச் சமூகங்கள் வந்துவிட்டன. இவ்வாறு மக்களாட்சிக்குள் சமூகங்கள் வருவது தவறில்லை. மக்களாட்சியை சமூகம் கைக்கொண்ட பிறகு, அதை ஜனநாயகப்படுத்த முயற்சிக்காமல் இருப்பதுதான் தவறு. உலகில் பல நாடுகள் மக்களாட்சிக்குள் வந்துவிட்டோம் என்று மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்ந்து கிடக்கின்றன. ஆனால், நீண்ட காலமாக மக்களாட்சியில் இருக்கும் ஒருசில நாடுகள் தங்கள் நாட்டில் மக்களாட்சி தரம் கெட்டு சீரழிகின்றதே என ஆழ்ந்த கவலையில் தோய்ந்துள்ளன.
 உலகில் மக்களாட்சி என்ற கருத்தாக்கம் உருவாக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து இன்று வரை, இதன் உட்பொருள் விரிவடைந்து கொண்டு வருவதைப் பார்த்து வருகிறோம். மக்களாட்சிக்குப் பொருள் கொள்ளும்போது, அதை ஒரு குறுகிய கண்ணோட்டத்தில், "இது ஆளுகைக்கான ஓர் அமைப்பு முறை' என்று பொருள் கூறி முடித்துக் கொள்கிறோம். அந்த அமைப்பு தேர்தல் மூலம் உருவாக்கப்படுகிறது என்று விளக்கி, மக்களாட்சி என்பது அரசும், தேர்தலும் என்று முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து விடுகிறோம். அரசியல், தேர்தல், ஆட்சி என்பதுடன் மக்களாட்சி நின்றுவிடவில்லை.
 மக்களாட்சி என்பது ஒரு கலாசாரம், ஒரு நடத்தையியல், ஒழுக்க நியதிகளின் ஒரு தொகுப்பு, ஒரு பார்வை என்பதை யாரும் பொருட்டாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. அதன் விளைவுதான் இன்று உலகத்தில் பல மக்களாட்சி நாடுகள், தங்கள் நாட்டில் அரசாங்கத்தில் மக்களாட்சி இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. ஆனால், சமூகத்தில் மக்களாட்சிப் பண்புகள் தகர்க்கப்படுகின்றன என்று கவலை கொண்டுள்ளன. மக்களாட்சி என்பது அரசாங்கம் மட்டும் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய கூறுகள் அல்ல. அரசாங்கமும் மக்களும் மக்களாட்சிக்கூறுகளைக் கடைப்பிடித்தால்தான் மக்களாட்சி என்பது மாண்புறும். மக்களாட்சி வளர்ந்த வரலாற்றைப் பார்க்கும்போது, சுதந்திரத்தில் ஆரம்பித்து, சமத்துவம், சகோதரத்துவம், நேர்மை, நியதி, நீதி, நியாயம், எதிர்கருத்துகளுக்கு மதிப்பளித்தல், மானுட உரிமைகளை நிலைநாட்டல், பொறுப்புணர்வுடன் குடிமக்களை உருவாக்கல் என்ற உட்கூறுகளையும், விழுமியங்களையும் கொண்டதாக மக்களாட்சி விரிவுபட்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.
 நவீன காலத்தில் மக்களாட்சி அமெரிக்காவில் 1776-இல் உருவாக்கப்பட்டு, 1789-ஆம் ஆண்டில் நடந்த பிரெஞ்சுப் புரட்சி மூலம் விரிவாக்கப்பட்டு இன்று உலகை ஈர்க்கக்கூடிய மாபெரும் இயக்கமாக மாறியிருக்கிறது. மக்களாட்சியை உலகில் ஆய்வு செய்கின்ற "பிரிடம் ஹவுஸ்' என்ற நிறுவனம் தொடர்ந்து உலகில் மக்களாட்சி எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை ஆய்வு செய்து அறிக்கைகளை வெளியிட்டு வருகிறது. அந்த ஆய்வுகளில், எப்படி ஒரு மக்களாட்சி நாட்டில் அரசாங்கமும், சமூகமும் மக்களாட்சியின் கூறுகளைக் கடைப்பிடிக்கின்றன என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு நாடுகளைத் தரம் பிரிக்கின்றன. குறைந்தபட்ச மக்களாட்சியிலிருந்து, உச்ச நிலை மக்களாட்சி வரை பகுத்து நாடுகளின் தரத்தை வெளியிடுகின்றன.
 அப்படி ஆய்வு செய்யும்போது, அந்த ஆய்வில் அரசாங்கத்தை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. சமூகத்தில் எந்த அளவுக்கு மக்களாட்சியின் அடிப்படைக் கூறுகள் வழக்கத்தில் சமூகச் செயல்பாடுகளில் இருக்கின்றன என்பதை வைத்துத்தான் தரம் பிரிக்கின்றன. அப்படிக் கணக்கிட்டுப் பிரிக்கும்போது இந்தியா என்பது குறைந்தபட்ச மக்களாட்சியில் இருக்கிறது என்பதைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன அந்த ஆய்வு அறிக்கைகள்.
 நம் மக்களாட்சி என்பது நிறுவனங்களாகவே இருக்கின்றன. அதன் செயல்பாடுகளில் மக்களாட்சியின் உட்கூறுகள் வெளிப்படுவதில்லை என்பதையும் காட்டுகின்றன இந்த அறிக்கைகள். இதற்குமேல் ஒரு படி சென்று சமூகத்தில் மக்களாட்சியின் கூறுகள் செயல்படுவதையும் ஆய்வு செய்து, நம் சமூகம் மக்களாட்சியை நிறுவனங்களுக்குத்தான் என நினைத்து, தங்கள் சமூக வாழ்க்கையில் மக்களாட்சியின் கூறுகளாகிய சமத்துவம், சகோதரத்துவம், நியாயம், நேர்மை, நியதி, நீதி, எதிர்கருத்தை மதித்தல் போன்றவற்றைப் பின்பற்றி வாழத் தவறுகின்றன என்பதையும் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை இந்த அறிக்கைகள்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரை தேர்தல் நடத்துவது, தேர்தலில் வெற்றி பெற்றவர்கள் ஆட்சி அமைப்பது என்ற வகையில்தான் முன்னிலையில் இருக்கிறது. இவற்றைத் தாண்டி, அரசு செயல்பட உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களையும், சமூகத்தை ஜனநாயகப்படுத்தி இருக்கின்றனவா என்ற கேள்விக்குச் சரியான பதிலைக் கூற இயலாத நிலையில்தான் நம் அரசு நிறுவனங்களும், சமூகமும் செயல்படுகின்றன என்பதையும் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை. இந்திய நாட்டில் சமூகச் செயல்பாடுகளில் மக்களாட்சிக்கு எதிர்மறையான காரணிகள் தென்படுவதால் தொடர்ந்து மக்களாட்சிக்கு சவால்கள் வந்த வகையில் இருக்கின்றன. இவற்றைச் சமாளித்து மக்களாட்சிக் கட்டமைப்பில் குறைந்தபட்சம் இந்தியாவை மக்களாட்சியில் வைத்திருப்பதையே சாதனையாகத்தான் ஆய்வாளர்கள் பார்க்கின்றனர்.
 எனவே, மக்களாட்சியில் நாம் வெகு தொலைவு செல்ல வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நம் சமூகமும், நம் சமூகத்திற்கு வழிகாட்டும் தலைவர்களும் உணர்ந்திருக்கிறார்களா என்பதுதான் இன்று எழும் கேள்வி. இதைவிட நமக்கு ஓர் அடிப்படைக் கேள்வி எழுகிறது. குறைந்தபட்ச மக்களாட்சிக்குத் தேவையான தேர்தலை நம்மால் நேர்மையாக நடத்துவதற்குச் சிக்கல் வந்திருக்கிறது. ஓர் ஆட்சி தேர்தலின் மூலம் உருவாகும்போதே, மக்களாட்சிக் கூறுகளை அழித்துத்தான் உருவாக்கப்படக்கூடிய சூழல் என்று வரும்போது, நம் மக்களாட்சியின் நிலை எங்கே உள்ளது என்பதை உணர முடிகிறது.
 "தேர்தலில் தவறுகள் நடக்கின்றன' என்று அரசியல் கட்சிகள் தேர்தல் ஆணையத்திடம் முறையிடுகின்றன. முறைகேடுகளை தேர்தல் ஆணையம் செய்யவில்லை. இந்த நாட்டில் மக்களாட்சியைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூண்களாக விளங்கும் அரசியல் கட்சிகள்தான் செய்கின்றன. மக்களாட்சிக்கு அடிப்படை சுயக் கட்டுப்பாடு, நேர்மை, நியதி, நியாயம், இவற்றை பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள் மீறும்போது தேர்தல் ஆணையத்தைக் குறை கூறி பயன் என்ன? ஊர் கூடி திருட ஆரம்பித்து விட்டு, திருடனை போலீஸ் பிடிக்கவில்லை என்று கூறுவதுபோல் அல்லவா இருக்கிறது இன்றைய தேர்தல் சூழல்.
 அரசியல் கட்சிகள் மூட்டை மூட்டையாக பணத்தைச் சேகரித்து, வாக்கு பெற விநியோகித்து விட்டு, "மக்கள் காசு வாங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள், நாங்கள் என்ன செய்வது?' என்று கூறுவது, மக்களாட்சியை ஊனம் மிக்கதாக மாற்றுவதற்குத்தான் உதவுமேயன்றி, மாண்புறச் செய்யாது. இந்த நாட்டில் பொதுமக்களை, பொறுப்புள்ள குடிமக்களாக்குவதற்குப் பதில் பயனாளியாக, மனுதாரராக, வாக்காளராக, நுகர்வோராக மாற்றி அவர்களின் சுயமரியாதையைப் பறித்து கையேந்தி வாழும் நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது; "பொறுப்புள்ள குடிமக்களாக, அரசியல் கட்சிகள் தரும் பணத்தை நிராகரித்து அரசியல் கட்சிகளுக்கு பாடம் புகட்டுங்கள்' என்று கூறுவது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வதுதானே.
 இதிலிருந்து விடுபட என்ன வழி எனப் பார்க்க வேண்டும். இன்றைய அரசியல் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் தேர்தலை நோக்கித்தான் இருக்கின்றன. அது அதிக பொருள் செலவு மிகுந்ததாக உள்ளது. இந்தச் செலவுகள் குறையாத சூழலில், ஊழல் குறையப் போவதில்லை. ஊழல் செய்வது மக்களுக்குத் தொண்டு செய்வதற்கு அல்ல.
 எனவே, இந்தச் சூழலை மாற்ற கடுமையான தேர்தல் சீர்திருத்தம் செய்ய வேண்டும். அதில் தேர்தல் செலவினங்களைக் குறைக்க வழிவகை காணப்பட வேண்டும். அடுத்து தேர்தலுக்காக மக்களை லட்சக் கணக்கில் கூட்டப்படுவதை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, தலைவர்களை தொலைக்காட்சி மூலம் மக்களைச் சென்றடைய வைக்க வேண்டும்.
 பெரும் செலவில் அரசியல் கட்சிகளின் மாநாடுகள் மற்றும் கூட்டங்கள் நடத்துவதைத் தடுக்க வேண்டும். அரசியல் கட்சிகள் நடத்தும் அறக்கட்டளைகளைத் தடுக்க வேண்டும். கட்சிகளின் சொத்துகளுக்கும் வருமானத்துக்கும் உச்சவரம்பு கொண்டுவர வேண்டும். மேலும், அரசியல் கட்சி பதவிகளும், சட்டப்பேரவை பதவிகளும், நாடாளுமன்ற பதவிகளும் ஒருவர் இரு முறைக்கு மேல் வகிக்கக் கூடாது என்று உச்சவரம்பு கொண்டுவர வேண்டும். இவற்றைச் செய்தால் மக்களாட்சியில் குறைந்தபட்ச அளவாவது மாண்புகள் பாதுகாக்கப்படும்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 பேராசிரியர் (ஓய்வு).

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/11/மாண்பை-இழக்கிறதா-மக்களாட்சி-3168711.html
3168712 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் "பிஞ்சுகளை வதைக்க வேண்டாமே...'    பா. போற்றிராஜா DIN Tuesday, June 11, 2019 02:50 AM +0530 ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூன் 12-ஆம் தேதி குழந்தைத் தொழிலாளர் எதிர்ப்பு தினம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
 குழந்தைகள் இவ்வளவு அல்லல்படுவதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் வேறு யாருமல்ல, அவர்களின் பெற்றோர்கள்தான். ஆனால், அவர்கள் மீது ஆத்திரம் வருவதற்கு மாறாக பரிதாபம் மட்டுமே விஞ்சுகிறது. ஏனெனில் எந்த ஒரு பெற்றோரும் தம் குழந்தைகளை இது போன்ற வேலைகளுக்கு மனமுவந்து அனுப்புவதில்லை. தீராத வறுமையைச் சமாளிக்கவும், தீர்க்க முடியாத கடனை அடைக்கவும் வேறு வழி இல்லாமல் தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை தாங்களே அடமானம் வைக்கின்றனர். குழந்தைத் தொழிலாளர் பிரச்னை, கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டிய மிகப் பெரிய சமுதாயப் பிரச்னை.
 குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு வித்தியாசமான வரைமுறையை யுனிசெஃப் அமைப்பு வகுத்துள்ளது. அதாவது, 5 முதல் 11 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் ஒரு வாரத்துக்கு 28 மணி நேரம் உழைத்தாலோ அல்லது 12 வயது முதல் 14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் ஒரு வாரத்துக்கு 42 மணி நேரம் உழைத்தாலோ அவர்களை குழந்தைத் தொழிலாளர் என்று அழைக்கிறது.
 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இதுபோன்ற தொழிலாளர்கள் இந்தியாவில் ஒரு கோடியே பத்து லட்சம் பேர் இருப்பதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. அதிலும், குறிப்பாக உத்தரப் பிரதேசத்தில் அதிகமான குழந்தைகள் பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளனர். இதில் அதிர்ச்சி தரக்கூடியது என்னவென்றால், உலகிலேயே இந்தியாவில்தான் அதிகமான எண்ணிக்கையில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் உள்ளனர். சுதந்திரம் அடைந்து 71 ஆண்டுகள் ஆகியும் இதுபோன்ற நிலையில் நம் நாடு உள்ளது மிகப் பெரிய சமுதாய அவலம்.
 குழந்தைத் தொழிலாளர்களில் 60 சதவீதம் பேர் விவசாயமும், விவசாயம் சார்ந்த தொழில்களிலும் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். மீதமுள்ள 40 சதவீதம் பேர் விவசாயம் சாராத பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். இதில் பட்டாசு தொழிற்சாலை, கண்ணாடி தொழிற்சாலை, கட்டடம் கட்டும் பணி போன்ற உயிருக்கு ஆபத்தான தொழில்களும் அடக்கம்.
 இது போன்ற கடினமான வேலைகளில் சிறு வயதிலிருந்தே ஈடுபட்டு வருவதால் அவர்களின் உடல் நலம் வெகுவாகப் பாதிக்கப்படுகிறது. போதிய ஊட்டச்சத்தும் அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. பள்ளிக்குச் செல்லும் மற்ற குழந்தைகளை நினைத்து மனதளவிலும பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகின்றனர்.ஆனால், வேலை செய்யும் இடத்தில் அவர்கள் ஒரு பொருட்டாகக்கூட மதிக்கப்படுவதில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை. மாறாக, உடல் அளவிலும மனதளவிலும சொல்ல முடியாத துன்பங்களுக்குள்ளாகின்றனர்.
 குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் உருவாக வறுமைதான் முக்கியக் காரணம். மேலும், திட்டமிடப்படாத குடும்பமும் கல்வி அறிவும் இல்லாததும் காரணம். மக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்த பல விழிப்புணர்வுப் பிரசாரங்களை அரசு மேற்கொண்டாலும் கல்வியைக் கொண்டு சேர்க்க முடியாத பல குக்கிராமங்கள் உள்ளன.
 மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தால் வேலையில்லாத் திண்டாட்டமும் ஒரு பக்கம் அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. இதனால், வேறு வழியின்றி குடும்பச் சுமையைக் குறைக்க தங்கள் குழந்தைகளை வேலைக்கு அனுப்புகின்றனர். குக்கிராமங்களுக்குக்கூட கல்வியைக் கொண்டு சேர்த்தாலே குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் எண்ணிக்கை படிப்படியாகக் குறைந்துவிடும் என்பது உறுதி.
 அனைவருக்கும் கல்வியைக் கொண்டு சேர்ப்பது எப்படி? நம் நாட்டில் ஐந்தில் ஒரு தொடக்கப் பள்ளிக்கு எல்லாப் பாடங்களுக்கும் சேர்த்து ஓர் ஆசிரியர் மட்டும்தான் என்ற நிலை உள்ளது. நாட்டிலுள்ள 50 சதவீத தொடக்கப் பள்ளிகளுக்குத் தரமான கட்டடம் கிடையாது. 40 சதவீத தொடக்கப் பள்ளிகளுக்கு கரும்பலகைகூட கிடையாது. ஏனெனில், கல்விக்காக போதுமான நிதி ஒதுக்கப்படுவதில்லை. அப்படியே ஒதுக்கப்பட்டாலும் அதில் 97 சதவீதம் ஆசிரியர்களின் மாத ஊதியத்துக்குச் சென்று விடுகிறது.
 இந்த நிலை மாற வேண்டும். ஆசிரியர்களுக்குத் தரப்படும் மித மிஞ்சிய ஊதியம் நெறிமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் கல்விக்கான நிதி அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்படும். எல்லா குக்கிராமங்களிலும் தரமான தொடக்கப் பள்ளிகள் தொடங்க முடியும். அனைத்துப் பள்ளிகளின் தரத்தையும் உயர்த்த முடியும். கல்வி குறித்த விழிப்புணர்வை உண்டாக்கி, அங்குள்ள ஏழைக் குழந்தைகளை வேலைக்குப் போகாமல் பள்ளிக்குத் திசை திருப்ப முடியும்.
 குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் முறையை ஒழிக்க பல்வேறு முயற்சிகளை அரசு எடுத்து வருகிறது. 1979-ஆம் ஆண்டு ஆணையம் அமைத்து, குழந்தைத் தொழிலாளர்களை ஒழிப்பதற்கான அதன் ஆய்வறிக்கையில் பல்வேறு பரிந்துரைகள் அளிக்கப்பட்டன. அதன் அடிப்படையில், 1986-ஆம் ஆண்டு குழந்தைத் தொழிலாளர் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அதன்படி 14 வயதுக்குட்பட்ட சிறார்களை வேலைக்கு அமர்த்துவது சட்டபடி குற்றம் என்பது தீவிரமாக அமல்படுத்தப்பட்டது. "கல்வியுரிமைச் சட்டம் 2005' நிறைவேற்றப்பட்டு, 14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் அனைவருக்கும் கட்டாயக் கல்வி அளிக்க உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. தற்போது ஏழை மாணவர்களுக்காக ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் 25 சதவீத இடங்களை தனியார் பள்ளிகள் ஒதுக்க வேண்டும் என உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.
 அனைத்துப் பிரச்னைகளுக்கும் அடிப்படைத் தீர்வு கல்விதான். ஒரு சமுதாயம் கல்வி அறிவு பெற்றுவிட்டால் போதும்; குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் பற்றிய போதிய அக்கறை வந்துவிடும். மக்கள்தொகையும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும். கல்வி அறிவு பெற்ற எந்தவொரு பெற்றோரும் தங்கள் பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்ப மாட்டார்கள். கல்வி எனும் நெற்றிக்கண் திறக்கப்பட்டாலே வறுமை, வேலையின்மை, குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் போன்ற சமுதாய பிரச்னைகள் நீங்கி விடும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/11/பிஞ்சுகளை-வதைக்க-வேண்டாமே-3168712.html
3167951 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தற்கொலையைத் தவிர்க்க...  கிருங்கை சேதுபதி   DIN Monday, June 10, 2019 03:00 AM +0530 ஏதேனும் ஒரு தேர்வின் முடிவுகள் வெளியாகும்போதெல்லாம், கருதியது கைகூடாத கவலையில் வளர் இளங்குருத்துகள் வாழ்வை முடித்துக்கொள்ளும் சோகம் நடைபெறுகிறது. கணப்பொழுதில் முடித்துக்கொள்ளும் அந்த அவலத்திற்குப் பின் பெற்றோரும் மற்றோரும் கணந்தோறும் படுகிற துயரத்தை, அந்தக் கணத்திற்கு முந்தைய கணம், அப்பிள்ளைகள் நினைத்திருந்தால், இது நிகழ்ந்தே இருக்காது. ஆனால், இந்த முடிவு அந்த ஒரு கணப்பொழுதில் மட்டுமே எழுந்தது என்று நினைத்துவிட முடியாது.
 நொடிக்கு நொடி அடிமனதில் எழுந்து வளர்ந்த ஆசை, அதன்வழி செய்த உழைப்பு, "வெற்றி உறுதி' என்ற பிடிவாதத்தில் பிறந்த வரம்புமீறிய நம்பிக்கை எல்லாமும் முற்றுகையிட்டு எழுந்த இளம் மனது, தோல்வியை எதிர்கொள்ள முடியாமல் முறிந்தபோது ஏற்பட்ட ஆத்திரம்தான் இந்த முடிவு. கொஞ்சம் பொறுத்திருந்தால் இந்நிலை வற்றிப்போகும் என்பதை ஏற்கக்கூட மனம் இன்றி, வீரம் அல்லது சாகசம் என்கிற பைத்தியக்காரத்தனமான மன நிலையில்தான் இப்படிச் செய்துகொள்கிறார்கள். இந்தச் சமயத்தில் கையாலாகாத நிலையில், சூழல் இருப்பதும் அதன் பின்னணியில் பெற்றோர் மனங்கள் கருகுவதும்தான் பெருந்துயரம்.
 "எதார்த்தத்திற்கு இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது' என்பதை நினைக்கவிடாமலே செய்துவிடுகிற போக்குத்தான் இந்த முடிவுக்குக் காரணம். கருதியதற்கு மாறான முடிவு தெரிந்துவிட்ட நிலையில், வாழ்க்கையே முடிந்துவிடுவதாய்த் தோன்றுகிற அந்தக் கணம், பிள்ளையின் உயரிய உயிர்க் கணம். அந்த வேளையில் எந்தக் காரணம் கொண்டும் தன்னம்பிக்கை இழந்துவிடாமல் இருக்கத் தைரியப்படுத்துவதையும், தனிமையில் அந்தப் பிள்ளையை இருக்கவிடாமல் அன்புசார்ந்த துணைகளோடு தக்கவைத்துக் கொள்வதையும் செய்துவிட்டால், பின்னர் எந்தக் கவலையும் தேவையில்லை. மாறாக, அவர்களுக்கும் முன்னதாகத் தங்கள் வருத்தத்தை, கோபத்தை, அவமானத்தை, அவர்கள்பால் கூறக் கூடாது. முகம் திரிந்து பார்த்தால்கூட, உடன் பற்றிக்கொண்டு இத்தகு பரிதாபகரமான முடிவுகளுக்கு அவர்களை இட்டுச்செல்லும் என்பதுதான் எதார்த்தம்.
 இதற்குப் பிள்ளைகளைவிடவும் பெற்றோர்தாம் அதிக விழிப்புடன் இருக்கவேண்டும். தேர்வு நேரங்களில் பிள்ளைகளின் உடல் நலம், மன நலம் குறித்து அதிக அக்கறை கொள்கிற பெற்றோர், தேர்வுமுடிவுகளின்போது அதைவிடவும் அதிக அக்கறை செலுத்தவேண்டும். தேர்வின் வெற்றி, தோல்விகளுக்கு அப்பால், பிள்ளையின் நிரந்தர வாழ்வுதான் முக்கியம் என்ற மனப்பாங்கும் உறுதிப்பாடும் முதலில் பெற்றோர்க்கு வரவேண்டும்.
 வென்றவர்களைவிடத் தோற்றவர்கள்தான் அதிகம் சாதித்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் பலரது வரலாறுகள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. அதற்குப் பாடப் புத்தகங்களைத் தாண்டி, வாழ்க்கை வரலாற்றுப் புத்தகங்களைப் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் அதிகம் படிக்க வேண்டும். வரலாற்றில் நிலைகொண்டவர்கள், வரம்பிலாச் சாதனை படைத்தவர்கள், எல்லா நிலைகளிலும் எப்போதும் வெற்றியே பெற்றவர்கள் அல்லர். எத்தனை சோதனைகள், துயரங்கள், அவமானங்கள், வாழ்க்கைப் போக்குகளில் தற்கொலை முயற்சிகளை மேற்கொள்ளக் காரணமான கணங்கள் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால், அவர்கள் அவற்றை எவ்வாறெல்லாம் கடந்து வென்றார்கள் என்று கற்பதுதானே கல்வி? தேர்ந்துகொள்ளத்தான் தேர்வே ஒழிய, முற்றிலுமாகத் தம்மைத் தீர்த்துக்கொள்ள இல்லையே?
 தூக்கிலிட்டுக் கொள்ளத் துணையாகும் கயிறு வலுவே இல்லாத கழிவுப்பொருளால்தானே உருவாகியிருக்கிறது? நஞ்சாகும் எதுவும் இந்த மண்ணில் உயிர்ப்பொருள்களாய் விளைந்தவைதானே? அவற்றையெல்லாம் தாங்கி வாழவைக்கிற தாய்ப்பூமி, குறைந்த மதிப்பெண் பெற்ற நம்மை முற்றாக உதாசீனம் செய்துவிடுமா என்ன? சாவின் விளிம்புகள் அனைத்திலும் வாழ்க்கைக்கான அமுத கணங்கள் நம்மை அரவணைக்கக் காத்திருக்கின்றன என்பதைக் காட்டுதற்கும் கற்றுக்கொள்வதற்கும் தானே கல்வி என்று பெயர்?
 மரணம் தரும் நோய்களில் இருந்து மீட்டெடுக்க மருந்து தரும் மருத்துவக் கல்விக்குப் போதிய மதிப்பெண்கள் பெற முடியாவிட்டால், மரணம்தான் முடிவு என்று எந்த இயற்கை விதி எழுதியிருக்கிறது? "மரணமிலாப் பெருவாழ்வுக்கு' எத்தனை முறைகள் இவ்வுலகில் இருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் முதலில் பெற்றோர் நினைத்துப் பார்த்தால் நல்லது.
 தாய்ப்பாலுக்கு மீறியா தனிப்பால் தெம்பு தரமுடியும்? தேவையில்லாத மனப்பால் குடித்து மதி மாறியவர்களின் விதிகளையும் தாய்ப்பால் தந்த அன்னையின் கருணையும் அன்பும் மாற்றிவிட முடியாதா என்ன? "தாயுமான' தந்தையும், "தாயிற் சிறந்த தயாபரன்களான' ஆசிரியர்களும் நண்பர்களும் உறவினர்களும் இருக்கின்ற உலகம்தானே இது?
 தந்தை கண்டிப்பானவர்தான். அது தவறில்லை. தாயும் கண்டிப்பானவராக இருக்கத்தான் செய்வார். கண்டிப்பு என்பது வேறு; கட்டாயம் என்பது வேறு. கண்டிப்பில் நெகிழ்ச்சி உண்டு. நிறை குறைகளை அனுசரித்துப்போகும் வாய்ப்புகள் இருக்கும், கட்டாயம் அவ்வாறானது அன்று; அதற்கு விதிவிலக்கு இல்லை. தேர்வில் வெற்றி பெறுவதும் அதிக மதிப்பெண்கள் பெறுவதும் கண்டிப்பாக நிகழவேண்டும். அது கட்டாயம் ஆகிவிடக் கூடாது.
 காற்றும் நீரும் உணவும் கட்டாயமானவை. உடலின் முக்கிய அங்கங்களை மறைக்க உடை கட்டாயம். ஆனால், அவை ஆடம்பரமாகவும் அதிக விலைமதிப்புள்ளதாகவும் இருந்தே ஆகவேண்டும் என்பது கட்டாயமில்லை. கல்வி கட்டாயம் என்றால், அதில் வல்லமை பெறுவது நல்லது; அவசியமானதும்கூட. இதுதான் கல்வி, இதைத்தான் கற்க வேண்டும் என்று மொழியையோ, பாடத்தையோ, பயிற்சியையோ கட்டாயமாகத் தருவதுதான் "திணிப்பு'.
 ஆசைப்படுவது உயிரின் இயல்பு. ஆசை நிறைவேறாது போகும் என்றால் அடுத்த கட்டத்துக்கு அந்த ஆசையை மாற்றிக்கொள்கிற விவேகத்தையும் பெற்றோர்கள் ஊட்ட வேண்டியது கடப்பாடு. மரணம் முடிவல்ல; தற்கொலை தீர்வல்ல; வாழ்வதுதான் நிலைப்பாடு என்கிற வைராக்கியத்தைப் பிள்ளைகளின் நெஞ்சங்களில் ஆழ ஊன்றுவதாகத்தான் கல்வியும் தேர்வுமுறைகளும் இருக்கவேண்டும். அதற்கான வழிமுறைகளையும் நடைமுறைப் பயிற்சிகளையும் தராத வரையில் இதுபோன்ற சோக முடிவுகளைச் சந்தித்தே ஆகவேண்டிய நிலை தொடரும்.
 ஆசையில் இருந்து பிடிவாதம் தோன்றுகிறது. இதைக் கண்டிப்பு என்கிற பெயரில் களைகிற முயற்சிகளும் நடக்கின்றன. அதனால் பல சாதக, பாதகங்கள் நேர்ந்து விடுகின்றன. பிடிவாதம் என்பது நல்ல குணம். அது எதன்பால் அமைய வேண்டும் என்று சீர்தூக்கிப் பார்த்துச் சீரமைத்துவிட்டால் மிகவும் நல்லது. அதனை வைராக்கியமாக மாற்றி விடுகிற சாமர்த்தியத்தில் இருக்கிறது வெற்றியின் திறவுகோல்.
 ஒரு விதையில் இருந்து வெளிப்படும் முளை, ஆசையின் வெளிப்பாடு என்றால், மண்ணிறங்கும் வேர், முயற்சி. விண் தொட எழும் மேற்பகுதி கனவு. இரண்டும் ஒருசேர இயங்கும்போது வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது. இவை மட்டும் இருந்தால் ஒரு செடியோ, கொடியோ, மரமோ வளர்ந்துவிட முடியாது. நீரும் காற்றும் சூரிய ஒளியும் தருகிற சூழல் மிக முக்கியம். இவையெல்லாம் இருந்தாலும் அந்தந்த விதைகளில் இருந்து அந்தந்தத் தன்மைக்குள்ள குணங்களோடுதான் விளைச்சல் அமையும். இதில் விருப்பு வெறுப்புகள் தலையிட முடியாது. அப்படித்தான் நமது தலைமுறைகளும், அவற்றைத் தற்கொலை என்கிற அசுரன் வந்து கவர்ந்துசெல்வதற்கா நாம் பெற்று வளர்த்திருக்கிறோம்?
 கல்வி என்பது ஒற்றைப் பயிர் விளைவிக்கும் கழனியல்ல; எல்லாப் பயிர்களும் அந்தந்த இயல்புக்கேற்ப விளையும் நன்செய். அதில் பணப் பயிரை மட்டுமே உற்பத்தி பண்ணுவது மண்ணுக்கும் மனிதர்கள் முதலான பல்லுயிர்க்கும் பயனளிக்காது. எதிர்வினைகளை உண்டாக்கியே தீரும். புல்லும் நெல்லும் பூமிக்கு அணி செய்வன மட்டுமல்ல; அத்தியாவசியமானவை. அப்படித்தான் பல்திறன்களை வளர்க்கும் கல்வியும். அவற்றின் ஆதாரம் தாய்மொழிக் கல்வி. அது மொழிப் பாடம் மட்டுமே என்று கருதுவது பேதைமை. தாய்ப்பால்போல் பல சமூகநோய்களை எதிர்க்கும் சக்திகளை கொடுக்கக்கூடிய ஆற்றல் வாய்ந்தது. இலக்கியமும் இலக்கணமும் அதன் புலப்பாட்டுக் கருவிகள். இலக்கியம், எழுதப்பட்டதாகவும் எழுத்தேறா வாய்மொழி இலக்கியமாகவும் இலங்குகின்றன. அது கற்றோர்வழி மட்டுமல்ல, பாமர மக்களின் அனுபவங்களில் இருந்தும் வந்தவை.
 ஆங்கிலத்திலோ பிற மொழிகளிலோ ஆயிரம் பக்கங்களைக் கற்றுத்தெரிந்துகொள்கிற ஒன்றை, அனுபவக்கனியாய் வந்து நிறைந்த ஒற்றைப் பழமொழி அல்லது சொலவடை உணர்த்திக் காட்டிவிடும். அது பெருமரத்தின் உயிர்ப்பைத் தாங்கிய சிறுவிதை ஒத்தது. அதன்வழி பெறுகிற பள்ளிக் கல்வியும், அனுபவம் தருகிற கல்வியும் ஒரு புள்ளியில் இணைவதால், அறிவுடைமை முதலில் வரும். அன்புடைமை தொடர்ந்து வரும். ஒழுக்கமுடைமை, ஊக்கமுடைமை, ஆள்வினை உடைமை என அடுத்தடுத்து வரக் காரணியும் ஆகும். அதனால்தான், "வேறு வேறு பாஷைகள் கற்பாய் நீ, வீட்டு வார்த்தை கற்கிலாய் போ போ போ' என்று துரத்திவிட்டு, "ஒளிபடைத்த கண்ணினையும் உறுதி கொண்ட நெஞ்சினையும்' உடைய இளைய பாரதத்தை வரவேற்றார் மகாகவி பாரதியார். காரணம் வெறுப்பன்று; விருப்புத்தான். அது தன்பாலும் பிற உயிர்களின்பாலும் காட்டுகிற பேரன்பு.
 
 கட்டுரையாளர்:
 பேராசிரியர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/10/தற்கொலையைத்-தவிர்க்க-3167951.html
3167952 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மண் சிவந்தது; மரங்கள் பிழைத்தன! கே.ஏ. ராஜபாண்டியன் DIN Monday, June 10, 2019 03:00 AM +0530 முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல், பாலை என்று ஐந்து வகை நிலங்களை பண்டைத் தமிழர்கள் வகுத்து அவற்றுக்குரிய தெய்வ வழிபாட்டு முறைகளையும் பின்பற்றி வாழ்ந்தனர்.
 இவ்வாறு வாழ்ந்த நம் முன்னோர் ஆண்டில் இரண்டிரண்டு மாதங்களை ஒரு காலக் கணக்காக்கி முறையே கார், கூதிர், முன்பனி, பின்பனி, இளவேனில், முதுவேனில் என்று பருவகாலத்தினை வகுத்தும் வாழ்ந்தனர். கோடை மற்றும் கடுங்கோடைக் காலத்தையும் பிற பருவகாலங்களைப் போலவே அவர்கள் நேசித்தும் அப்பருவத்திற்கென வகைப்படுத்திய கோடைக் காலத் திருவிழாக்களைக் கொண்டாடியும் மகிழ்ந்தனர்.
 இன்றைய கடும் கோடையில் குடிதண்ணீருக்காக கரங்களில் காலிக்குடங்கள் தவழ தண்ணீர் லாரி எப்போது வரும் என்ற ஏக்கத்தை மனதில் சுமந்து கொண்டு வீதிகளில் பொது மக்கள் அலைகின்றனர். கிராமங்களில் வாழ்வோரும்கூடத் தண்ணீருக்காகப் பரிதவிக்கும் நிலைக்குத்தான் ஆட்பட்டுள்ளனர்.
 நாம் மட்டுமல்லாமல் உலகில் பல நாடுகளும் இத்தகைய அவலத்தில் சிக்கித் தவிப்பதற்குச் சூழல் சீர்கேடுதான் காரணம். மனித இனம் இயற்கையோடு இயைந்து தன் தேவைகளை மட்டுமே பூர்த்தி
 செய்து கொண்டிருந்த ஆதி காலத்தில் சூழல் பாதிப்புகள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்ததால் மனிதர்களை இயற்கை வஞ்சிக்கவில்லை.
 ஆனால், காலப்போக்கில் பெருகிய மக்கள்தொகை, மனித வாழ்வின் பயன்பாட்டுத் தேவைகளின் அதிகரிப்பு, அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள், தொழில் வளர்ச்சி, பொருளாதாரக் கொள்கை போன்ற பல காரணங்கள் இயற்கைச் சூழலை நலிவடையச் செய்து விட்டன.
 தொழிற்சாலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், வாகனங்கள், பெட்ரோலியப் பொருள்கள், ரசாயன உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகள் போன்றவை வெளிப்படுத்தும் சாம்பல், புகை, கார்பன் டை ஆக்சைடு, கார்பன் மோனாக்சைடு, சல்பர் டை ஆக்சைடு, ஈயம் போன்ற பல நச்சுப் பொருள்கள் காற்றை மாசடையச் செய்கின்றன.
 அரசின் விதிமுறைகளைப் புறந்தள்ளியும் சமூகப் பொறுப்பற்றும் இயங்கும் பல தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைகளும், சாயத் தொழிற்சாலைகளும் கழிவு நீரைச் சுத்திகரிப்புச் செய்யாமல் நச்சு கலந்த நீரை நிலத்திலும் நீர் நிலைகளிலும் விடுவதால் மண் வளம் பாதிக்கப்படுவதோடு நல்ல நீரும் மாசடைந்து குடிநீர்ப் பிரச்னையை உருவாக்குகின்றன. மேலும், தொழிற்சாலைகள் அனைத்துமே தங்களது பயன்பாட்டிற்காக நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி எடுப்பதால் நீராதாரம் குறைந்து தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு ஏற்படுகிறது.
 இவ்வாறு ஆகாயம், நிலம், நீர் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் வன வளங்களையும் மனிதப் பயன்பாட்டிற்காக நாம் அழித்து வருகிறோம். இது ஒருபுறமிருக்க வனங்களில் உள்ள சந்தனம், தேக்கு, செம்மரம் போன்ற மரங்களை சமூக விரோதிகள் வெட்டி, கடத்தப்படுகின்றன.
 எனவே, இயற்கையின் வரமாகக் காற்றைச் சுத்திகரிக்கும் ஆலையாகச் செயல்படும் மரங்கள் அடர்ந்த வனங்களைப் பாதுகாப்பது இந்தப் பூவுலகில் வாழும் நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.
 மழை பொழிவதற்குக் காரணமாக விளங்கும் காடுகளையும், மரங்களையும் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை உணர்வும், கான்கிரீட் காடுகளாகிவிட்ட வாழ்விடங்களில் புதிதாக மரங்களை நடவேண்டும் என்ற சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு உணர்வும் நம்மிடையே உருவானால்தான் தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடின்றி நம்மால் வாழமுடியும். மரங்கள் இல்லையேல் மனித வாழ்வு இல்லை என்பதன் அவசியத்தையும், சூழல் பாதுகாப்பின் அவசரத்தையும் நாம் ஒவ்வொருவரும் உணர வேண்டிய நேரமிது.
 இத்தகைய உணர்வினைப் பெற, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பிற்கு உலகளவில் நம் நாடுதான் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தது என்ற வரலாற்றுச் செய்தியை நாம் நினைவுகூர்தல் வேண்டும்.
 1731-ஆம் ஆண்டு, ராஜஸ்தான் மாநிலம், ஜோத்பூர் மார்வார் மன்னர் அபய்சிங் ஆடம்பர மாளிகை ஒன்றைக் கட்ட விரும்பினார். அவர் தன் படை வீரர்களிடம் ஜோத்பூர் அருகே பிஷ்னோய் பழங்குடி மக்கள் வாழும் கேஜர்லி கிராமத்தில் இருந்து மாளிகையைக் கட்டத் தேவையான மரங்களை வெட்டிவர ஆணையிட்டார். படை வீரர்கள் அந்தக் கிராமத்திற்குச் சென்று மன்னரின் ஆணையை விளக்கி மரங்களை வெட்ட முற்பட்டனர். இயற்கையை நேசிக்கும் அந்த மக்கள் வீரர்களின் செயல்கண்டு அதிர்ந்தனர்.
 "அமிர்தாதேவி' என்ற பெண்மணி மரம் ஒன்றைக் கட்டித் தழுவியபடி "உயிர்போனாலும் மரத்தை வெட்ட அனுமதிக்க முடியாது' என்று வீரர்களை எதிர்த்துப் போராடினார். ஆனால், அமிர்தாதேவியின் தலையைக் கோடாரியால் வீரர்கள் வெட்டிச் சாய்த்துவிட்டு தங்கள் பணியை மேற்கொள்ளத் துடிக்க, அம்ரிதாவின் மூன்று மகள்களும் மரங்களைக் கட்டித் தழுவி வீரர்களின் ஆயுதங்களுக்குப் பலியாகினர். இதனைத் தொடர்ந்து 363 மரங்களைக் கட்டியணைத்துப் போராடிய ஆண், பெண், குழந்தைகள் உள்ளிட்டோர் அனைவரும் வீரர்களால் கொல்லப்பட்டனர். "மண் சிவந்தது; மரங்கள் பிழைத்தன!'
 செய்தியறிந்த மன்னர் மக்களின் உணர்வைப் புரிந்துகொண்டு, அந்த கிராமத்திற்கு வருகை தந்து, எஞ்சியிருந்த மக்களிடையே மன்னிப்புக் கோரியதோடு இனி மரங்கள் வெட்டப்படுவது தடை செய்யப்படும் என்ற உறுதியினையும் வழங்கினார். இயற்கை பாதுகாப்புக்காக உலகளவில் முதன்முதலில் குரல்கொடுத்துத் தன் இன்னுயிரை ஈந்த தியாகப் பெண்மணி "அமிர்தாதேவி' மரங்களின் வேர்களாக, வேரடி மண்ணாக இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.
 இவ்வாறான தியாக வரலாற்று நிகழ்வுகளை நாம் ஒவ்வொருவரும் மனதில் நிறுத்தி மரம் நடுதல், வனங்களைப் போற்றிப் பாதுகாத்தல் போன்றவற்றை சமூகப் பொறுப்புடன் மேற்கொண்டால் தண்ணீருக்காகக் கண்ணீர் சிந்தும் அவலம் ஏற்படாது; மழை வளமும் பெருகும்.
 
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/10/மண்-சிவந்தது-மரங்கள்-பிழைத்தன-3167952.html
3167026 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பூமியின் "நுரையீரல்' காப்போம்! என்.எஸ். சுகுமார் DIN Saturday, June 8, 2019 01:41 AM +0530 இயற்கை தந்த பிரம்மாண்ட கொடை கடல். அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, அதைக் காக்கும் வகையில், 1992-ஆம் ஆண்டு பிரேசிலில் நடைபெற்ற புவி உச்சி மாநாட்டில் உலக கடல் விழிப்புணர்வு தினத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூன் 8-ஆம் தேதி கடைப்பிடிப்பது என முடிவு செய்யப்பட்டது. கடலின் முக்கியத்துவம் காரணமாக, அதை பூமியின் "நுரையீரல்' என ஐ.நா. சபை அறிவித்துள்ளது.
உலகின் நான்கில் மூன்று பகுதி கடல் பரப்புகளே உள்ளன. ஒரு பகுதி மட்டுமே நிலப்பரப்பு அமைந்துள்ளது. உலகில் உள்ள மொத்த நீரின் அளவில் 97 சதவீதம் கடல் நீராகும். உவர் நீரைக் கொண்டிருந்தாலும் எண்ணற்ற உயிரினங்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக விளங்குவதுடன், பூமியின் உயிர் நீராக கடல் நீர் விளங்குகிறது.
மழைப் பொழிவு, உணவுப் பொருள்கள், மருத்துவப் பொருள்கள் போன்றவற்றுக்கு  கடலையே மனித இனம் சார்ந்துள்ளது. அது மட்டுமின்றி,  மனிதர்களுக்கும், பிற உயிரினங்களுக்கும்  70 சதவீதத்துக்கும் மேலான சுவாசக் காற்றை (ஆக்ஸிஜன்) கடல்தான் தருகிறது. மரங்களைவிட அதிகளவு பிராண வாயு கடல் மூலமே கிடைக்கிறது.
பாதுகாப்பான வாழ்க்கை முறைக்கு சூழலியல் மண்டலம் சம நிலையில் இருக்க வேண்டியது அவசியம். அத்தகைய சமநிலையை  ஏற்படுத்துவதில் கடல் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. கடல் வழியாக பிற நாடுகளுக்கு பயணங்களும், சரக்குப் போக்குவரத்தும் அதிகளவில் நடைபெறுகிறது. இதனால், கடல் மற்றும் கடலோரச் சூழல் தொடர்ந்து மாசடைந்து வருகிறது. கடல் மாசடைவதற்கு 80 சதவீதம் மனித சமுதாயமே காரணம்.
உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் உள்ள குடியிருப்புகளின் கழிவுநீர் கடலில் கலக்கிறது. அதே போன்று, தோல், சாயம், ரசாயனம், உரம் உள்ளிட்ட தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவு நீர் கடலில் கலக்கிறது. கச்சா எண்ணெய், நிலக்கரி போன்றவற்றை  ஏற்றிச் செல்லும் சரக்குக் கப்பல்களின் எண்ணெய்க் கசிவும், நிலக்கரி கொட்டிச் செல்வதும் நிகழ்கிறது. இதனால் கடல் நீர் பல மடங்கு மாசடைவதுடன், கடல் வாழ் உயிரினங்களும் 
பாதிக்கப்படுகின்றன. 
உலகில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 265 கோடி லிட்டர் எண்ணெய் கடலில் கலப்பதாகவும், இவற்றில் 50 சதவீதம் கரை ஒதுங்குவதாகவும் ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. கடலின் மேல்மட்டத்தில் பரவும் எண்ணெய்ப் படலமானது, சில மணி நேரங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழத்துக்குப் பரவி, கடல் நீரின் அடர்த்தியையும், தன்மையையும் மாற்றி விடுகிறது. கடலில் பரவும் எண்ணெய்ப் படலத்தால் சூரிய ஒளி கடலின் கீழ் பரப்புக்குச் செல்ல முடியாமல் தடுக்கப்படுகிறது. இந்த எண்ணெய்ப் படலமானது அலைகள், நீரோட்டம், காற்று வீசும் திசை ஆகியவற்றைப் பொருத்து பரவுகிறது. அதுபோல் கரையில் ஒதுங்கும் எண்ணெய் படலத்தால் உயிரினங்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன.
 கப்பல்கள் மோதி விபத்துக்குள்ளாகும் போது, அவற்றிலிருந்து வெளியேறும் எண்ணெய்க் கசிவால் கடல்வாழ் உயிரினங்கள் அழிகின்றன. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்னை அருகே இரு கப்பல்கள் மோதிக் கொண்டதில் வெளியான எண்ணெய்க் கசிவால் எண்ணற்ற அரிய வகை கடல்வாழ் உயிரினங்கள் அழிய நேரிட்டன.
கடந்த 2010-ஆம் ஆண்டு மெக்சிகோ வளைகுடா பகுதியில், கடலில் எண்ணெய்த் துரப்பண பணியின்போது ஏற்பட்ட விபத்தால் பெரும் எண்ணெய்க் கசிவு ஏற்பட்டு கடலில் கலந்து, எண்ணற்ற அரிய வகை கடல் வாழ் உயிரினங்கள் அழிந்தன.
எண்ணற்ற நெகிழிக் கழிவுகள் கடலில் கலப்பதால் கடல் சூழல் பாதிக்கப்படுகிறது. கடலில் கலக்கும் நெகிழிக் கழிவுகளை கடல் வாழ் உயிரினங்கள் உண்பதால் அவை பாதிப்புக்குள்ளாகின்றன. பின்னர், கடல் உணவுகளைச் சாப்பிடும் மனிதர்களும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். உலகில் உள்ள பெருங்கடல்களில் ஆண்டுக்கு 80 லட்சம் டன் வீதம், இதுவரை சுமார் 15 கோடி டன் நெகிழிக் கழிவுகள் கொட்டப்பட்டுள்ளதாக சிங்கப்பூர் தேசிய பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். இதே நிலை நீடித்தால் 2050-இல் கடலில் மீன்களைவிட நெகிழிக் கழிவுகளே அதிகம் இருக்கும் என எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது. உலக அளவில் கடலை மாசுபடுத்தும் நாடுகளில் இந்தியா 12-ஆவது இடத்தில் உள்ளதாக ஆய்வில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
கடலில் உள்ள பவளப் பாறைகள் அழிவதாலும் உலகின் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுகிறது. கடல் வாழ் உயிரினங்களின் முக்கிய ஆதாரமாக விளங்குவது பவளப் பாறைகள். ஆழம் குறைந்த கடல் பகுதியின் அடிப்புறத்தில் இருந்து பல லட்சம் பாலிப் உயிரிகள் ஒன்றிணைந்து பவளப் பாறைகளை உருவாக்குகின்றன. பவளப் பாறைகளைச் சார்ந்து எண்ணற்ற கடல்வாழ் உயிரினங்களும், கடல் தாவரங்களும் வாழ்ந்து வருகின்றன.
வளி மண்டலத்தில் உள்ள கரியமில வாயுவை உட்கிரகித்து, "கால்ஷியம் கார்பனேட்'டாக மாற்றுவதால், உலகின் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதில் பவளப் பாறைகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. கடலின் தட்பவெப்ப நிலையைக் காத்து சீரான வெப்பநிலையில் பாதுகாக்கவும், சீரான வேகத்தில் அலையைச் செயல்படச் செய்யவும், கடற்பகுதிகளில் இயற்கைப் பேரிடர்களிலிருந்து பாதுகாக்கவும் பவளப் பாறைகள் அரண் போல் உள்ளன. கடல் மாசு மட்டுமின்றி, சுண்ணாம்பு தயாரிப்பு, உயர் ரக ஆபரணங்கள் தயாரிப்பு, வீடுகள் மற்றும் நட்சத்திர உணவகங்களில் மீன் தொட்டிகளை அலங்கரிக்க சட்ட விரோதமாக வெட்டிக் கடத்தப்படுவதாலும் பவளப் பாறைகள் அழிகின்றன.   
நிலவாழ் உயிரினங்களைப் பார்ப்பதுபோல், கடல் வாழ் உயிரினங்களின் மதிப்பையும், பரந்து விரிந்த கடலின் பெருமையையும் யாரும் உணர்வது இல்லை. கடலானது நிலப்பகுதியின் குப்பைத் தொட்டியாகவே கருதப்படுகிறது. இதை மனதில் கொண்டு, அடுத்த சந்ததியினருக்கு தூய்மையான கடலை பரிசாக அளிக்க வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/08/பூமியின்-நுரையீரல்-காப்போம்-3167026.html
3167025 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் ஹிந்தி திணிப்பு எனும் மாயை! கோதை ஜோதிலட்சுமி DIN Saturday, June 8, 2019 01:40 AM +0530 தமிழகத்தில் 1937-ஆம் ஆண்டு ராஜாஜி தலைமையில் முதல் முறையாக அமைந்த அரசு, பள்ளிகளில் ஹிந்தி படிப்பதைக் கட்டாயமாக்கியது. இதனை எதிர்த்து நீதிக் கட்சியினர் போராட்டங்களையும் மாநாடுகளையும் நடத்தினர். சுதந்திர இந்தியாவில் 1950-ஆம் ஆண்டு இந்தியக் குடியரசில் அலுவல் மொழி எது என்ற கேள்விக்கு ஹிந்தி மொழி அலுவல் மொழியாகவும் இணை மொழியாக 15 ஆண்டுகள் ஆங்கிலமும் இருக்கலாம் என்ற முடிவும் ஏற்பட்டது.
இதனைத் தொடர்ந்து 1965-ஆம் ஆண்டு முதல், இந்தியாவில் அலுவல் மொழியாக ஹிந்தி மொழி மட்டுமே இருக்கும் என்ற நிலை ஏற்பட்டபோது தமிழகத்தில் ஹிந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் தொடங்கியது. கல்லூரி மாணவர்கள் பெருமளவில் பங்கு கொண்டனர். திமுக இந்தப் போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்தியது. ஏறத்தாழ இரண்டு மாதங்கள் போராட்டங்களும் கலவரங்களும் வன்முறைச் சம்பவங்களும் அரங்கேறின. பல உயிரிழப்புகளையும் தமிழகம் சந்தித்தது. அரசியல் மாற்றங்களும் ஏற்பட்டன.
இந்தப் போராட்டங்களில் உயிரிழந்தவர்களை மொழிப் போர் தியாகிகள் என்று திமுக அரசு அங்கீகரித்தது. அலுவல் மொழியாக ஆங்கிலம், ஹிந்தி ஆகிய இரு மொழிகளும் இந்திய அரசின் அரசு மொழிகளாக என்றென்றும் விளங்கும் என்னும் திருத்தத்தை இந்திரா காந்தி தலைமையிலான அரசு 1967-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவந்தது. அதே ஆண்டில் தமிழகத்தில் இரு மொழிக் கொள்கை என்னும் நிலைப்பாட்டை அன்றைய முதல்வர் அண்ணா உறுதி செய்தார். இன்றளவும் தமிழக அரசு இந்த இரு மொழிக் கொள்கையைத்தான் பின்பற்றி வருகிறது.
புதிய கல்விக் கொள்கைக்கான வரைவு அறிக்கையை தற்போது மத்திய அரசு வெளியிட்டுள்ளது. இது குறித்த கருத்துகளை கல்வியாளர்கள், பெற்றோர்கள், பொதுமக்கள் என அனைவரும் வரும் ஜூன் 30-ஆம் தேதிக்குள் மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறையின் இணையதளத்தில் பதிவு செய்யலாம். இது தற்போது பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இது குறித்து பல்வேறு விவாதங்களும் கருத்துகளும் சமூக வலைதளங்களிலும் ஊடகங்களிலும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், மும்மொழிக் கொள்கை என்பது ஆரோக்கியமானது என்று மத்திய அரசின் தேசிய கல்விக் கொள்கை 2005-ஆம் ஆண்டு கூறியது. அதே கொள்கையைத்தான் இப்போதைய வரைவு அறிக்கையும் குறிப்பிடுகிறது.
 23 அத்தியாயங்கள் கொண்ட இந்த 484 பக்க வரைவறிக்கை மூன்று முக்கிய அம்சங்களை முன்வைக்கிறது. தாய்மொழி வழியில் கல்வி கற்பது ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடங்களில் அவசியமானது. அதாவது, தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை தமிழ் மொழி வழியாக ஆரம்பக் கல்வி மாணவர்களுக்கு அவசியம் என்கிறது. இரண்டாவது மும்மொழிக் கொள்கை ஹிந்தி அல்லாத மொழி பேசும் மாநிலங்களில் ஹிந்தி மொழியை மாணவர்கள் மூன்றாவது மொழியாகக் கற்கலாம். அதேபோன்று வட மாநிலங்களில் ஹிந்தி மொழியை பேசும் மாநிலங்களில், ஹிந்தி அல்லாத தென் மாநில மொழிகளில் ஏதேனும் ஒரு மொழியைத் தேர்வு 
செய்து கற்கலாம். அதற்கான ஆசிரியர்கள் பிரத்யேகமாக நியமிக்கப்படுவதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும். அதோடு மட்டுமல்லாது இன்னும் அறிவியல் கணிதம் என்று எல்லா பாடங்களைப் பற்றியும் பயிற்றுவிக்க வேண்டிய முறை பற்றியும் தெளிவாகப் பேசுகிறது.
ஹிந்தி திணிப்பை மத்திய அரசு செய்ய முயற்சிப்பதாக பல்வேறு கட்சிகள் தங்கள் கருத்தை, எதிர்ப்பைக் கடுமையாக முன்வைக்கின்றன. ஆனால், அந்தப் பரிந்துரையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் தாய்மொழி வழிக் கல்வியைப் பற்றி எந்த அரசியல் கட்சியும் தங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யவில்லை. மத்திய அரசின் இந்த வரைவு அறிக்கை உண்மையில் சொல்வது என்ன? 
பன்மொழி பேசும் தேசத்தில், மாணவர்களும் தங்கள் பன்மொழித் திறமையை வளர்த்துக் கொள்வதற்கான வாய்ப்பாகவே மும்மொழிக் கொள்கை இருக்கும். நாடு முழுவதும் இந்தக் கொள்கை பின்பற்றப்படும்போது அது தேசிய ஒருமைப்பாட்டிற்கு வழிவகுக்கும். எவ்வாறு எனில், ஹிந்தி மொழி பேசும் மாநிலங்களில் நாட்டின் பிற பகுதிகளில் வழங்கும் மொழிகளில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தேர்வு செய்து மாணவர்கள் பயிலலாம். 
அதேபோன்று ஹிந்தி மொழி வழக்கத்தில் இல்லாத மாநிலங்களில் ஹிந்தி மொழியைக் கற்கலாம். இதனால், இந்திய மொழிகள் அனைத்துமே மேலோங்கும். நாடு முழுவதும் வழங்கும் மொழிகள்  மற்றும் அவற்றின் இலக்கியங்களை மாணவர்கள் அறிந்து கொள்ளவும் மிகப் பெரிய அளவில் தங்களுக்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்திக் கொள்ளவும் முடியும்.  வரைவு அறிக்கையின் 88-ஆவது பக்கத்தில் இதற்கான குறிப்பு காணப்படுகிறது. 
தென் மாநிலங்களில் ஏற்பட்ட எதிர்ப்பையடுத்து மூன்று மொழிகளில் ஏதேனும் ஒரு மொழியையோ அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட மொழிகளையோ மாற்றி கற்க விரும்பும் மாணவர்கள் ஆறாவது அல்லது ஏழாவது வகுப்பில் இதனைச் செய்யலாம் என்று திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்துள்ளது.
இதில் நாம் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டிய அம்சம், பிற இந்திய மொழிகளை, செம்மொழியான தமிழை இந்தியா முழுவதும் உள்ள மாணவர்கள் விரும்பித் தேர்வு செய்து படிப்பதற்கான வாசலும் திறந்திருக்கிறது. அத்துடன் பணி நிமித்தம் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்களும் அங்கு தமிழ் கற்றுக் கொள்வதற்கு வாய்ப்பு ஏற்படும். தமிழாசிரியர்கள் நாடுமுழுவதும் நியமிக்கப்படும் நிலையும் ஏற்படும். இது தமிழ் கற்றோருக்கான வேலைவாய்ப்பையும் அதிகரிக்கும்.
அதே நேரத்தில் தமிழக மாணவர்கள் அல்லது தென்னிந்திய மாணவர்கள் ஹிந்தி மொழி அல்லது பிற இந்திய மொழிகளைத் தேர்வு செய்து கற்பதால் மொழி அறிவு இலக்கியத் தேடல் விரிவடையும். பல்வேறு மொழிகளின் இலக்கியங்களை, சிந்தனைகளை ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று பெற்றுக் கொள்வதற்கு இது வழிவகுக்கும். இந்தியா முழுவதும் தமிழ் கற்பதற்கான நிலை ஏற்பட்டிருப்பதை மறைக்க முயல்வதும் சரியல்ல.
இன்றைய நிலையில் மகாத்மா காந்தியடிகள் ஏற்படுத்திய ஹிந்தி பிரசார சபாவில் தமிழகத்தில் மட்டும் ஏறத்தாழ  ஒவ்வொரு ஆண்டும் 4 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் ஹிந்தியை கற்றுத் தேர்வு எழுதுகின்றனர். தற்போது தமிழக பள்ளிக்கூடங்களில் மொழிப் பாடங்கள் எவ்வாறு கற்பிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் உற்று நோக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. தனியார் பள்ளிக்கூடங்கள் நிறைந்திருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில் சிபிஎஸ்இ முறை பள்ளிக்கூடங்களிலும் மாநில வழிக் கல்வியில் இருக்கும் பள்ளிக்கூடங்களிலும் ஏறத்தாழ மும்மொழிக் கொள்கைதான் பின்பற்றப்படுகிறது. முதன்மை மொழி ஆங்கிலம், இரண்டாம் மொழி தமிழ், மூன்றாவது ஹிந்தி அல்லது சம்ஸ்கிருதம் அல்லது பிரெஞ்ச் அல்லது ஜப்பானிய மொழி என்று ஏதேனும் ஒரு மொழியைத் தேர்வு செய்து படிப்பதற்கான வாய்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. 
மும்மொழிக் கொள்கைக்கு எதிராக அறிக்கைகள், எச்சரிக்கைகள் தரும் அரசியல் கட்சியினர் நடத்தும் தனியார் பள்ளிகளில்கூட ஏறத்தாழ இந்த நடை
முறைதான் வழக்கமாய் இருக்கிறது.
அரசுப் பள்ளிகள் மட்டுமே இருமொழிக் கொள்கையை இன்றளவும் கடைப்பிடிக்கின்றன.
இரு மொழிக் கொள்கை என்ற நிலைப்பாடு இன்றைய கல்வி முறையில் அரசுப் பள்ளியை நம்பியிருக்கும் ஏழை மாணவர்களை மட்டுமே கட்டுப்படுத்துகிறது. இது அவர்கள் மூன்றாவதாக தன் தாய் மொழி தாண்டி, ஒரு மொழியைக் கற்பதற்கான வாயிலை அடைக்கிறது. 
அரசியல் கட்சிகளின் கருத்துகள் மட்டுமே ஒட்டுமொத்த மக்களின் விருப்பத்தின் பிரதிபலிப்பாக இருக்க முடியாது. கல்வி என்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் அடிப்படை உரிமை என்பதால், இந்த விஷயத்தில் மக்கள், மாணவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள், அவர்களின் விருப்பம் என்ன என்பதை நேரடியாகத் தெரிந்து கொள்வதற்கான முயற்சியை மாநில அரசு முன்னெடுக்க வேண்டும். மக்களின் கருத்துகள் கேட்கப்பட்டு மக்களின் உணர்வுகள், விருப்பம் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் கொள்கை வகுக்கப்பட வேண்டும். அதனடிப்படையில் தமிழக அரசு செயல்பட வேண்டும். 
ஒரு மொழியையோ பிற கலாசார அம்சங்களையோ முனைந்து திணிக்க முற்படும்போது அது கடினமானதாகவோ ஒவ்வாததாகவோ தோன்றக்கூடும். அதே நேரத்தில் நமக்கு விருப்பமானதைத் தேர்வு செய்துகொள்ளும் வாய்ப்பு வழங்கப்படும்போது கற்றலுக்கான வெளி விரிவடைகிறது. தாங்கள் விரும்பிய மொழிகளைத் தேர்வு செய்து அவற்றில் நிபுணத்துவத்தை வளர்த்துக்கொள்வது எளிதாகிறது.
இதை மனதில் கொண்டு மாணவர்கள் தங்கள் விருப்ப மொழியைத் தேர்வு செய்வதற்கான பரப்பினை  மத்திய அரசு விரிவுபடுத்த வேண்டும். நம்முடைய மொழியும் பிற மாநிலங்களில் மாணவர்களால் கற்றுக் கொள்ளப்படும் நிலையில் நம் மொழிக்கான எல்லைகளும் விரிவடைவதை உணர்ந்து மாநில அரசு  அதனை ஏற்க வேண்டும். 
பரந்துபட்ட பாரத தேசத்தில் தாய்மொழி குறித்த பெருமையோடு அடுத்த தலைமுறை வளர வேண்டுமாயின், அவர்கள் பன்மொழிப் புலமையோடு இருக்க வேண்டும். "யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்' என்று பாரதி முழங்க முடிந்தது என்றால் அதற்குப் பன்மொழிப் புலமை அவருக்கு இருந்ததே காரணம் என்பதை அறிஞர்களும் மக்களும் அரசும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும். 

கட்டுரையாளர்:ஊடகவியலாளர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/08/ஹிந்தி-திணிப்பு-எனும்-மாயை-3167025.html
3166182 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நீர் சிக்கனம் தேவை! பொன்விலங்கு பூ. சுப்ரமணியன் DIN Friday, June 7, 2019 12:06 AM +0530 தமிழகத்தில் கோடைமழை சரியாகப் பொழியாததால் குடிநீர்த் தட்டுப்பாடு தீவிரமடைந்துள்ளது. பூமியிலுள்ள வெப்பத்தின் காரணமாக நிலத்தடி நீரானது 
மிகவும் குறைந்து கொண்டு வருகிறது. 
கோடைகாலத்தில் தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை குளங்கள், ஏரிகள் போன்ற  நீர்நிலைகளெல்லாம் பெரும்பாலும் வறண்டு காணப்படுகின்றன. மேலும், உடலைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வதற்கும், உடுத்தும் ஆடைகளைத் துவைத்து சுத்தமாக அணிந்து கொள்வதற்கும் நீரை நாம் தினந்தோறும் பயன்படுத்துகிறோம். சமையலுக்கான பாத்திரங்களைச் சுத்தம் செய்தல், கழிப்பறைகளைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளுதல் ஆகியவற்றுக்கும் நீர் அத்தியாவசியமாகிறது.
கோடையில் கடும் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டுள்ளதால், அதை எதிர்கொள்வது குறித்து அனைவரும் சமூகப் பொறுப்புணர்வுடன் சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டும்.
வீடுகளில், காடுகளில் மலையடிவாரங்களில் வசித்த முந்தைய தலைமுறையினர், தண்ணீரின் அவசியத்தை அறிந்து நிலத்தடி நீரினைப் பாதுகாத்து அதைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தி வந்தனர். 
மேலும், வீடுகளில், கிராமங்களில், காடுகளில்  மற்றும் மலையடிவாரங்களில்  நமது முன்னோர் பெரும்பாலும் கிணறுகள் தோண்டி, வாளியின் மூலம் நீரை இறைத்துச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தினர். அவர்கள் பயன்படுத்தும் நீரினை வீணாக்காமல் கிணற்றின் அருகில் செடி, கொடி, மரங்களையும் வளர்த்தனர். இதனால், சுத்தமான காற்றுடன் ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்தனர். 
ஆனால் தற்போது வீடு தவறாமல் ஆழ்துளைக் கிணறு அமைத்து நாம் வசிக்கும் பூமியை சல்லடைக் கண்களாக்கி விட்டோம்.  தண்ணீர் வீணாவதைப் பற்றி வசதி படைத்தவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. பணம் கொடுத்து லாரி மூலம் தண்ணீர் பெற்றாலும்கூட, போதிய அளவுக்கு பூமியில் தண்ணீர் இருந்தால்தானே கிடைக்கும் என்பதைக்கூட அவர்கள் உணர்வதில்லை. 
வீடுகளில் குழாய்கள் மூலம் தண்ணீரைப் பயன்படுத்தி நாம் சுகம் கண்டு விட்டோம். தேவைக்கு அதிகமாகவே தண்ணீரைப் பயன்படுத்தி வீணாக்குகிறோம். முந்தைய காலங்களைப் போன்று சில தெருக்களில் கிணறுகள் இருந்தாலும், குப்பைகளை அதில் போட்டு பயன்படுத்த முடியாத நிலை உள்ளது. இத்தகைய தெருக் கிணறுகளை தூர்வார அரசு ஏற்பாடு செய்து, அதில் குப்பைகள் போடுவதைத் தடுக்க உரிய நடவடிக்கை எடுக்கலாம். 
வீடுகளில் குழாயைத் திறந்து விழும் தண்ணீரைக் கொண்டு நேரடியாக பாத்திரங்களைக் கழுவாமல், ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் தண்ணீரைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டு அதிலிருந்து தம்ளர் மூலம் தண்ணீரை எடுத்து பாத்திரங்களைக் கழுவலாம். இவ்வாறு செய்தால் தண்ணீர் வீணாகாமல் சேமிக்கலாம்.
கோடைக் காலத்திலும்கூட குளியலறை "ஷவரை' திறந்துவிட்டு, நேரம் போவது தெரியாமல் குளித்து நீரை வீணாக்குவது சரி அல்ல. மாறாக, வாளியில் தண்ணீரை நிரப்பி குவளை மூலம் முகந்து குளிப்பதன் மூலம் நீரைச் சிக்கனப்படுத்தலாம்.கோடைக் காலத்தில் தண்ணீரைப் பற்றி கவலைப்படாமல் காலையிலும் மாலையிலும் சிலர் ஆனந்தமாகக் குளித்து தண்ணீரை வீணடிப்பார்கள். கோடைக் காலம் என்றால் இரு வேளை குளிப்பது சுகமாகத்தான் இருக்கும். எதிர்காலத்தில் அத்தியாவசியத் தேவைக்குக்கூட தண்ணீர் இல்லாமல் அவதிப்படுவதும் நாம்தான் என்பதை உணர வேண்டும்.  தண்ணீர்ச் சிக்கனம் கருதி காலையில் மட்டும் குளித்து விட்டு, மாலையில் கை, கால்கள், முகம் மட்டும் கழுவிக் கொண்டால், தண்ணீரைச் சேமிக்க முடியும். 
வீட்டில் கார் வைத்திருப்பவர்கள், அதை தண்ணீர் ஊற்றி சுத்தப்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு, துணியை நீரில் நனைத்து அதன் மூலம் துடைத்து சுத்தப்படுத்தலாம். 
தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு உள்ள இடங்களில் வசிப்போர், துணி துவைக்கும் இயந்திரத்தை  ("வாஷிங் மிஷின்') பயன்படுத்து
வதைத் தவிர்ப்பது நல்லது. துணி துவைக்கும் இயந்திரம் மூலம் ஆடைகளைச் சுத்தப்படுத்துவதால் அதிக நீர் செலவாகும். கையினால் துவைத்து ஆடைகளைச் சுத்தப்படுத்துவதால் தண்ணீரை குறைந்த அளவு பயன்படுத்திச் சிக்கனப்படுத்தலாம். பாய், போர்வை போன்றவற்றைச் சுத்தப்படுத்துவதைத்  தவிர்த்து அதிக அளவு தண்ணீரைச் சேமிக்கலாம். மாறாக, முந்தைய காலங்களைப் போல் ஆடைகளை கையினால் துவைப்பதால் அதிக அளவுக்கு 
தண்ணீர் தேவைப்படாது. 
மேலும் ஆடைகளை அலசும் தண்ணீரை கீழே ஊற்றி வீணாக்காமல் கழிப்
பறைகளுக்கும், செடிகளுக்கும் பயன்படுத்தலாம்.
இனி வருங்காலங்களில் புதுவீடு கட்டுபவர்கள் மழைநீர் சேமிப்புத் தொட்டி அமைத்தால்தான் கட்டடம் கட்ட அனுமதி அளிக்கப்படும் என்பதைப்போல், வீட்டிற்கு அருகில் மரம் வளர்க்க  வேண்டும் என்ற கண்டிப்புடன், கட்டடம் கட்ட அனுமதி வழங்க வேண்டும்.  அதிக மரங்கள் வளர்ப்பதன் மூலம் பூமியில் சுத்தமான காற்று கிடைக்கும். அதனால் நாம் வாழும் பகுதிகளில் வெப்பமும் குறையும். 
எனவே, அதிக அளவு தண்ணீரை வீணாக்குவதை நன்கு உணர்ந்து, நீரைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தும் சமூகப் பொறுப்புணர்வுடன் செயல்பட ஒவ்
வொருவரும் உறுதி கொள்வது அவசியம்.       

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/07/நீர்-சிக்கனம்-தேவை-3166182.html
3166181 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இயற்கைக்கு முன் நாம் "பூஜ்யம்'! வைகைச்செல்வன் DIN Friday, June 7, 2019 12:04 AM +0530 ஓர் ஆண்டுக்கு ஆறு பருவங்கள். இவை ஆண்டின் 12 மாதங்களில் பாதியாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. பின்பனிக் காலம் தை, மாசி, இளவேனில் காலம் பங்குனி, சித்திரை, முதுவேனில் காலம் வைகாசி, ஆனி, கார் காலம் ஆடி, ஆவணி, இலையுதிர் காலம் புரட்டாசி, ஐப்பசி, முன்பனிக் காலம் கார்த்திகை, மார்கழி என்று காலங்களை 6 பிரிவுகளாக நம் முன்னோர் அளவிட்டு வைத்துள்ளனர்.
ஆனால், மேற்கத்திய நாடுகளில் 4 பருவ காலங்கள்தான். அவை வசந்த காலம், வேனிற்காலம், குளிர் காலம் மற்றும் இலையுதிர் காலம். மேற்கத்தியர்கள் மூன்று மூன்று மாதங்களாக பருவ காலத்தைப் பிரிக்கிறார்கள். இரண்டு இரண்டு மாதங்களாக நமக்கு பருவ காலம் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
உலக வெப்பமயமாதலில் நமது நாட்டில் பருவகாலங்கள் வெகுவாக மாறிவிட்டன. ஆடிப் பட்டம் தேடி விதை, வைகாசி ஆனியில் தென்மேற்குப் பருவமழை அடை மழையாக இருக்கும். தூவானம் தூறலை நிறுத்திக் கொண்ட பிறகு ஆனியில் விதைப்பார்கள். ஆடி, ஆவணி குளிரால் நம்மை வாட்டியும், மகிழ்வித்தும் இருவேறு மனநிலைகளைத் தந்த போதிலும், மழை பொழிவதில் குளம் குட்டை நிறைந்திருக்கும். பூமி குளிர்ந்திருக்கும். குதூகலம் நம் மனதில் நிறைந்திருக்கும்.
பின்னர், ஆடிக் காற்று வீச கூதிர் என்னும் குளிர் நம்மைத் தொட்டு விட்டு பூமியெங்கும் பற்றிப் படரும். அந்தக் குளிர் காற்றில் நடுங்கிப் போய் தீ மூட்டி குளிர் காய்பவர்களும் உண்டு. கார்த்திகை தீபம் வீடுதோறும்  வரிசையாக ஏற்றும்போது, அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் நம்முடைய பனிக்காலம் நிறைவடைகிறது என்பதை நம்முடைய முன்னோர் மிக அழகாக தட்பவெப்ப நிலையைக் கணித்து வைத்திருந்தார்கள். 
சித்திரையில் கொளுத்தும் வெயிலில் இடி, மின்னலுடன் மழை, ஐப்பசியில் வடகிழக்குப் பருவமழை, சாரல் மழை, கொங்க மழை, அடை மழை என அழைத்து வந்த மழைகள் தற்போது காலம் தப்பிப் போய்விட்டன. மக்கள்தொகை, வாகனப் பெருக்கம், காடு அழிப்பு, மனிதர்களின் பேராசைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் இயற்கைத் தாய் ஒவ்வொரு நாளும் சிதைந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறாள். இவற்றால்தான்  பருவ காலங்கள் பாதிக்கப்பட்டு விட்டன.
வெப்பம், அதிக வெப்பம், மிக அதிக வெப்பம், அக்னி வெப்பம் என்று பருவ காலங்கள் மனிதனை மாற்றி விட்டன. ஆகவே, குளிர்சாதனப் பெட்டியை வைத்துக் கொண்டு, தன்னுடைய வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறான். இத்தகைய துயரத்தைத் துடைக்க அடர்ந்த காடுகளை நாம் உருவாக்க வேண்டும். இந்த மலைகளில் காடுகள் உருவாக்கினால் பருவகாலங்களை நாம் மீட்டுருவாக்கத்திற்கும், புத்துருவாக்கத்திற்கும் உள்ளாக்கலாம். இல்லையேல், வரும் காலங்களில் பருவ காலத்தை நாம் கணிக்க முடியாது போய்விடும். புவியியல் வெப்ப வாயுக்களின் அளவானது, கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே காற்று வெளி மண்டலத்தில் படிப்படியாக அதிகரித்ததன் விளைவே வெப்பநிலை மாற்றங்கள் என்றே விஞ்ஞானிகளின் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. 
அதிலும் குறிப்பாக, கடந்த 150 ஆண்டுகளில் இந்தப் புவி வெப்ப வாயுக்களின் வெளியிடுகிற அளவு அதிகமாகி காற்று வெளி மண்டலத்தில் எல்லை மீறி கலந்து விட்டது. காரணம், 19}ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி, 20}ஆம் நூற்றாண்டில் வேகம் பிடித்த மேற்கு உலக நாடுகளின் தொழிற்புரட்சி இதற்கான முக்கியக் காரணியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அதாவது, இந்தத் தொழிற்புரட்சியின் முக்கிய உந்துசக்தியாக இருந்தவை நிலக்கரி, பெட்ரோல் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு ஆகிய புதைபடிவ எரிபொருள்கள்.
இந்தப் புதைபடிவ எரிபொருள்கள் எரிக்கப்படும்போது வெளியேறும் கரியமில வாயுதான் புவி வெப்பமடைவதன் முக்கிய காரணியாகக் கருதப்படுகிறது. இத்துடன் பெருமளவில் காடுகளை அழிக்கும்போது மீத்தேன் போன்ற வாயுக்களும், ஹைட்ரஜனை அடிப்படையாகக் கொண்ட உரங்களை பயிர் சாகுபடிக்குப் பயன்படுத்தும்போது வெளியாகும் நைட்ரஸ் ஆக்சைடு போன்ற வாயுக்களும், தொழிற்சாலைகள் வெளியிடும் மற்றும் மூன்று புவி வெப்ப வாயுக்களும் ஒன்றாகச் சேரும்போது, சிறு துளி பெரு வெள்ளம் என்பதைப் போல பூமியில் காற்று வெளி மண்டலத்தில் புவி வெப்ப வாயுக்களின் அளவு பன்மடங்கு அதிகரிக்கிறது. இதன் காரணமாகவே பூமியின் வெப்பம் தொடர்ந்து அதிகமாகி வருவதாகப் பல்வேறு விஞ்ஞான ஆய்வுகள் தெரிவித்திருக்கின்றன. 
புவி வெப்பமயமாதல் என்பது நாம் வாழும் பூமியில் உயிர் வாழ்வதற்கான சாத்தியமான தேவைகளில் வெப்பம் முக்கியமானதாகும். இந்த வெப்பத்தைச் சமச்சீரான சாதகமான அளவில் வைத்திருப்பதில், பூமியைச் சுற்றியிருக்கும் காற்று மண்டலம் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. அதிலும், குறிப்பாக இந்த காற்று மண்டலத்தில் காணப்படும் கண்ணுக்குத்  தெரியாத வளையம் போர்வை போலச் சுற்றி நிற்கின்றன. இதனால், பூமியின் வெப்பமானது இயற்கையாக இருக்கக் கூடியதைவிடவும், 30 டிகிரி செல்சியஸ் கூடுதலாக இருக்கிறது. இதனால், சூரியனின் பாதகமான எதிர்மறையான வெப்பக் கதிர்கள், பூமியை நேரடியாகத் தாக்காமல் தடுப்பதிலும் குறிப்பிட்ட சில வாயுக்கள் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. இவற்றைத்தான் "பசுமை இல்ல வாயுக்கள்' என அழைக்கின்றனர். 
புவி வெப்பமடைவது கடல் மட்டத்தை அதிகப்படுத்தும் என்று பார்த்தால் அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. முதலாவது, புவி வெப்பமடைவதால் பூமியின் வடதென் துருவங்களான ஆர்க்டிக், அன்டார்டிக் இரு துருவங்களிலிருந்தும் பனி உருகி அதனால் கடலில் நீரின் மட்டம் அதிகரிக்கிறது. இரண்டாவது, வெப்பமடையும்போது தண்ணீர் விரிவடையும் தன்மை கொண்டது.ஆகவே, கடல் நீரின் வெப்பமும் அதிகரிக்கும். அதனால் கடல்நீரின் மட்டம் அதிகரிக்கும் என்பதே விஞ்ஞானத்தின் அடிப்படைக் கூறுகளாகும்.
இப்படி கடல் நீரின் மட்டம் அதிகரிக்கும் போது அவற்றில் ஏற்படும் புயல்களின் தீவிரமும் அதிகரித்து, கடற்கரையை ஒட்டிய பகுதிகளில் அழிவுகளை அதிகமாக ஏற்படுத்தும் என்பதுதான் கவலை அளிக்கும் செய்தியாகும். இதனால், அடிக்கடி பாதிப்புக்குள்ளாவது தெற்காசிய பகுதிகளில் இருக்கும் வங்கதேசம், மாலத்தீவு மற்றும் பசிபிக் தீவுகளாகும். இந்த அழிவுகளைத் தடுப்பது எப்படி? தாங்கள் வெளியிடும் புவி வெப்பமடைவதற்கான வாயுக்களின் அளவை உலக நாடுகள் முழுவதும் உடனடியாகக் குறைக்க வேண்டும் என்பதே ஐ.நா சபையின் பரிந்துரையாகும்.
புவி வெப்பமடைவதற்கான வாயுக்களின் அளவைக் குறைப்பதில் தனி மனிதனின் பங்களிப்பும் முக்கியம் என்பதைத்  தொடர்ந்து ஐ.நா.வலியுறுத்தி வருகிறது. எரிபொருள் கொண்ட இரு, நான்கு சக்கர வாகனங்களை தேவைக்கு மட்டும் பயன்படுத்துவது, மின்சாரத்தைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்துவது, விமானப் பயணங்களை அவசியத்துக்கு மட்டும் மேற்கொள்ளுதல், நீரை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவது உள்ளிட்டவை தனி மனிதர்கள் செய்யக்கூடிய அளப்பரிய பங்களிப்புகளாகும். இவை, சக மனிதர்கள் உயிர் வாழ்வதற்கு ஒவ்வொரு மனிதரும் அளிக்கும் மதிப்பற்ற தியாகங்களாகும். 

புவி வெப்பமடைவதால் சுமார் 16,732 அடி உயரம் கொண்ட தான்சானியா  (ஆப்ரிக்கா) நாட்டில் கிளிமஞ்சாரோ சிகரத்தின் சில எழில் தோற்றங்கள் உருகி வருகின்றன. உலகத்தின் மிக உயர்ந்த இமயமலைச் சிகரங்கள் உருகி வருவது மனித குலத்துக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் அச்சுறுத்தல்களாகும்.

இந்துகுஷ் மற்றும் இமயமலைப் பகுதிகளில் உள்ள பனிமலைகள் அழிவைச் சந்தித்து வருகின்றன. இந்தப் பனிமலைகள்தான்  ஆப்கானிஸ்தான், வங்கதேசம், பூடான், சீனா, இந்தியா, மியான்மர் நேபாளம் மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆகிய எட்டு நாடுகளில் வசிக்கும் 25 கோடி மக்களுக்கு நீராதாரமாக உள்ளது. இந்த நிலையில் அதிகரித்து வரும் அதிகப்படியான கரியமில வாயு வெளியேற்றம் மற்றும் புவி வெப்பமயமாதல் போன்ற பருவ மாற்றத்தால் இந்த மலைகளில் உள்ள மூன்றில் இரு மடங்கு பனிமலைகள் காணாமல் போகக் கூடும் என்று ஆய்வாளர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.
இந்த நிலையில், பனிமலைகள் உருகுவதால் நதியை ஒட்டிய பகுதிகளில் வாழும் 100 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்படுவர். விவசாய நிலங்கள் அழியும். உலகில் முக்கியமான 10 நதிகளுக்கு இந்தப் பனிமலைகள் ஆதாரமாக விளங்குகின்றன. இவற்றில் கங்கை, சிந்து, மஞ்சள்,  ஐராவதி உள்ளிட்ட ஆறுகள் பாதிக்கப்படும்.
இதனால் இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டுகளுக்குள் இப்பனிமலைகள் வெறும் பாறைகள் கொண்ட பிராந்தியமாக மாறக்கூடும். கிழக்கு பாகிஸ்தான், வடமேற்கு இந்தியாவின் சில பகுதிகள், கங்கை பிராந்தியம், கிழக்கு பிரம்மபுத்திரா பள்ளத்தாக்கு முதலானவை எல்லாம் பாதிப்புக்குள்ளாகும் பகுதிகளாகும். வெப்ப நிலையானது 2 டிகிரி செல்சியஸ் அளவு அதிகரிக்கும் எனில் 2100}ஆம் ஆண்டில் 
பனிமலைகளில் பாதி இருக்காது. ஆகவே, உடனடியாக இவற்றை அறிந்து  தீவிர அணுகுமுறை மூலம் கரியமில வாயு அளவைக் குறைப்பதே  தீர்வாகும்.
ஏனென்றால், எல்லாவற்றையும் விஞ்ஞானத்தின் மூலம் வென்று விட்டதாக, அதன் மூலம்  எல்லாவற்றையும் சொந்தமாக்கிக் கொண்டதாக கருதும் மனிதன் இயற்கைக்கு முன்னால் யாதும் அற்றவன் என்பதை மிக விரைவில் உணரக் கூடும் என்பதே பருவநிலை மாற்றம் கற்றுத் தரும் பாடமாகும். 
 
கட்டுரையாளர்: முன்னாள் அமைச்சர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/07/இயற்கைக்கு-முன்-நாம்-பூஜ்யம்-3166181.html
3165878 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உழவர்களுக்கு உதவிக்கரம்! செ. சரத் DIN Thursday, June 6, 2019 03:17 AM +0530
வேளாண்மையில் எத்தனையோ மாற்றங்களை நாம் கண்டிருந்தாலும் தற்போதைய நடைமுறையில் விவசாயிகளுக்கு அளிக்கப்படும் கௌரவ உதவித் தொகை ஒரு புது வகையான மாற்றமாய் அமையும் என்பதில் எந்தவிதச் சந்தேகமும் இல்லை. அத்தகைய மாற்றத்துக்கு உயிர் கொடுக்கும் தார்மீகப் பொறுப்பு அரசிடம் உள்ளது.
இதற்கிடையில் விவசாயிகளுக்கு அவர்களின் உற்பத்திச் செலவிலிருந்து 1.5 மடங்கு அதிகமாக, குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை உயர்த்தி வழங்கப்படும் என்னும் அரசாங்கத்தின் அறிவிப்பும் சரியானது இல்லை என்கிறார் பொருளாதார நிபுணர் சுவாமிநாதன் அங்கலேசாரிய ஐயர். இதைத்தான் போர் நடந்த சமயத்தில் அன்றைய எதிரியான சோவியத் யூனியனைவிட உணவு உற்பத்தியில் தனது விவசாயிகளை தன்னிறைவு அடையச் செய்வதற்காக உலக அளவில் இல்லாத விலை உயர்வை ஐரோப்பிய பொருளாதார சமூகம் வாரி வழங்கியது. 
இதன் விளைவு, மலையளவு வெண்ணெய், இறைச்சி உற்பத்தி மிகுதியாகவும் ஆறாக ஓடும் அளவுக்கு பால் மற்றும் ஒயின் உற்பத்தி மிகுதியாகவும் உருமாறி விற்க முடியாமல் போனது. இறுதியாக, வேறு வழியின்றி ஐரோப்பா வழிநெடுகச் சென்று எதிரி என்றும் பாராமல் சோவியத் யூனியனிடம் வந்த விலைக்கு விற்கும் நிலைக்கு ஐரோப்பிய விவசாயிகள் தள்ளப்பட்டனர். தவறை உணர்ந்த ஐரோப்பா ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. அதாவது, விவசாயப் பயிர்களுக்கு மானியம் தருவதைவிட விவசாயிகளுக்கு நேரடியாகத் தரலாம் என்றும் இறுதியில் அதுவே உற்பத்தியாகும் உபரியைக் குறைத்து, விநியோகம் மற்றும் தேவையைக் கட்டுக்கோப்பாக்கி விவசாயிகளுக்கு நல்லதொரு விடியலைத் தந்தது.
ஆகவே, தற்போது விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி என்னும் சலுகையைவிட, குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையைவிட கௌரவ உதவித் தொகை நிச்சயம் கௌரவம் அளிக்கும். இதனைக் கருத்தில் கொண்டுதான் வேறு சில பரிந்துரைகளை இடைக்கால நிதிநிலை அறிக்கையில் மத்திய அரசு நிறைவேற்றியது. "பிரதம மந்திரி கிஸான் சம்மான் நிதி' எனப் பெயரிட்டு விவசாயிகளுக்கு நீண்ட காலம் பயன்தரும் வகையில் விவசாயி கௌரவ உதவித் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தின் சிறப்பு அம்சம் விவசாயிகளுக்கு உதவித் தொகைகளை நேரடியாக அவர்களின் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்துவதே ஆகும்.
மேலும், இந்தத் திட்டத்தின் முன்னோடி தெலங்கானா மாநிலம் ஆகும். அதாவது "ரித்து பந்து' என்னும் திட்டத்தின் கீழ் 58.33 லட்சம் விவசாய நிலப் பட்டாதாரர்களுக்கு ஏக்கர் ஒன்றுக்கு பருவத்துக்கு ரூ.5,000 (ரூ.4,000-லிருந்து ரூ.5,000-மாக அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது.) 
ஆண்டுக்கு இரண்டு பருவத்துக்கு ரூ.10,000 விவசாயிகளின் வங்கிக் கணக்கில் நேரடியாகச் செலுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம் விதை, உரம், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகளை விவசாயிகள் வாங்குவது மற்றும் அவர்களின் சொந்தத் தேவைக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
இதற்காக அந்த மாநிலம் ஆண்டு ஒன்றுக்கு ரூ.12,000 கோடியை ஒதுக்கியுள்ளது. ஆனால், இந்தத் திட்டத்தில் உள்ள குறைபாடு என்பது, நிலத்தை குத்தகைக்குக் கொடுத்திருப்போருக்கு ஒவ்வொரு முறை பயிரிடும் பருவத்தின்போதும் ஏக்கருக்கு ரூ.4,000 கிடைக்குமே தவிர, குத்தகைக்கு எடுத்துப் பயிரிடுபவர்களுக்கு இதனால் பலன் கிடைக்காது. மேலும், இந்தத் திட்டத்தில் ஏக்கருக்கு வரைமுறை இல்லையென்பதும், பெரிய நிலச்சுவான்தாரர்களுக்கும், விவசாயிகளுக்கும்  பொருந்தும் என்பது மிகப் பெரிய குறை. அதனை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில் ஒடிசா மாநிலம் "கலியா திட்டம்' எனப் பெயரிட்டு ரூ.10,000 கோடியில் ஏக்கருக்கு இரண்டு தவணை முறையில் ரூ.10,000 (அதாவது ஒவ்வொரு பருவத்துக்கும் ரூ.5,000 வீதம்) என இரு பருவங்களுக்கும் தரப்பட இருக்கிறது. பெரு விவசாயிகள் இந்தத் திட்டத்தில் இடம்பெற மாட்டார்கள் என்பதும் குத்தகைதாரர்களும் நேரடியாக விவசாயத்தில் ஈடுபடுபவர்களுமான 30 லட்சம் சிறிய, நடுத்தர விவசாயிகள்தான் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதும் சிறப்புக்குரிய ஒன்றாகும்.  இதைத் தவிர  வாழ்க்கை காப்பீடாக ரூ.2 லட்சமும்,விபத்துக் காப்பீடாக ரூ.2 லட்சமும் அளிக்கப்படும் என்று அந்த மாநில முதல்வர் நவீன் பட்நாயக் கூறியுள்ளார்.
மேற்கு வங்க மாநிலமும் "கிரிஷ் கிரிஷாக் பந்து' என்னும் திட்டத்தின் கீழ் 72 லட்ச விவசாய குடும்பங்களுக்கு ஆண்டுக்கு இரண்டு முறை ஒரு ஏக்கருக்கு தலா ரூ.2,500 வீதம் வழங்கப்படும் என்றும் அறுபது வயதுக்குள் விவசாயி மரணம் அடைந்தால் 
அவரது குடும்பத்துக்கு ரூ.2 லட்சம் இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்கப்படும் என்று அறிவித்துள்ளது. இது போன்ற திட்டங்கள் விவசாயிகளை வெளி நபர்களிடமிருந்து அதிக வட்டிக்கு கடன் வாங்குவதைக் குறைத்து, அவர்களுக்கு தகுந்த பயிர்களைச் சாகுபடி செய்யவும், அவர்களின் சொந்தத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளப் பெரிதும் பயன்படும் என்கின்றனர் பொருளாதார வல்லுநர்கள். 
இதன் தொடர்ச்சியாக தற்போது இரண்டு ஹெக்டேர் அல்லது அதற்கும் குறைவாக வைத்துள்ள 12 கோடி விவசாயிகளுக்கு ரூ.6,000 நேரடி மானியமாக விவசாயின் வங்கிக் கணக்கில் மூன்று (ஒவ்வொரு தவணையிலும் ரூ.2,000 வீதம்) தவணையாகச் செலுத்தப்படும் என்று மத்திய அரசு கூறியுள்ளது. இதற்காக ரூ.75,000 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போது இதில் மேலும் இரண்டு கோடி விவசாயிகள் கூடுதலாக இணைக்கப்பட்டு ரூ. 87,217.50 கோடி அண்மையில் ஒதுக்கப்பட்டது. மேலும், இதுவரை முதல் தவணையில் 3.11 கோடி விவசாயிகளும், இரண்டாவது தவணையில் 2.66 கோடி விவசாயிகளும் பயனடைந்துள்ளதாக மத்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது.
இந்தத் திட்டத்தில் அனைத்து மாநிலங்களும் இணைந்து கூடுதலாக உதவித் தொகையைப் பங்கிட்டுக் கொண்டால் விவசாயிகளுக்கு பெரிதும் பயனுள்ளதாய் இருக்கும்; அவர்களும் ஒரே வகையான பயிர்களைச் சாகுபடி செய்வதைக் கைவிட்டு, பல்வேறு வகையான பயிர்களைச் சாகுபடி செய்து அவர்களின் சொந்தத் தேவையையும் தாராளமாகப் பூர்த்தி செய்து கொள்ளலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/06/உழவர்களுக்கு-உதவிக்கரம்-3165878.html
3165838 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வழக்குகள் தேங்காமல் இருக்க... என். முருகன் DIN Thursday, June 6, 2019 03:06 AM +0530 நாட்டின் மிகப் பெரிய பிரச்னைகளை எல்லாம் அலசி ஆராய்ந்து தீர்ப்பளிக்கும் நீதிமன்றங்கள் பற்றிய புரிதல் பொதுமக்களில் பலருக்கும் தெரிந்திருப்பதில்லை.  பல நீதிமன்றங்களின் நீதிபதிகளுக்கும், நீதிமன்றங்களில் வழக்காடும் வழக்குரைஞர்களுக்கும், வழக்குகளில் தொடர்
புடைய வாதி மற்றும் பிரதிவாதிகளுக்கும் தெரிந்த பல விவரங்கள், மற்றவர்கள் யாருக்கும் தெரியாது.  இந்த விவரங்களின் மையமான பிரச்னை நீதிமன்றங்களில் தேங்கி நின்று, வழக்குகளில் தொடர்புள்ளவர்களைப் பாதிக்கும் தாமதங்களே.  இவற்றுக்கான காரணம் என்ன, அதைத் தீர்ப்பது எப்படி என்ற விவரங்களை நாம் எல்லோரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
2011-ஆம் ஆண்டில் நம் நாட்டின் நீதிமன்றங்களில் தேங்கி நிற்கும் வழக்குகள் பற்றிய கணக்கைப் பார்க்கலாம்.  உச்சநீதிமன்றத்தில் 56,383 வழக்குகளும், 21 உயர்நீதிமன்றங்களில் 42,17,903 வழக்குகளும் அந்த ஆண்டில் தேங்கியுள்ளன.  அவற்றைவிடவும், மக்களின் நேரடி பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்கான கீழ்நிலை நீதிமன்றங்களில் இரண்டு கோடியே 79 லட்சத்து 53 ஆயிரத்து 70 வழக்குகளும் தீர்ப்பிற்காகக் காத்திருக்கின்றன எனக் கண்டறியப்பட்டது.
நம் நாட்டின் நீதிமன்றங்களில் வழக்குகளை முடித்து வைப்பதற்கு நிறைய காலதாமதம் ஏற்படுவதற்கான காரணங்கள் என்ன என்பதைப் பற்றி தனது கருத்துகளை முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர் வெளியிட்டுள்ளார். தாமதமாக வழக்குகள் நடைபெறுவதற்குக்  காரணம் நீதிபதிகளா அல்லது வழக்குரைஞர்களா என்ற விவாதத்தை முன்னெடுத்து தனது சுய அனுபவத்தை விவரித்துள்ளார் அந்த நீதிபதி.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் வழக்குகளின் தாமதத்தைத் தவிர்க்க, அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி ஓர் உத்தரவைப் பிறப்பித்துள்ளார்.  ஒரு கீழ்நிலை நீதிமன்றத்தில், ஒரு நேரத்தில் 300 வழக்குகளுக்கு மேல் நிலுவையில் வைத்திருக்கக் கூடாது என்பதே அந்த உத்தரவு. அந்த உத்தரவைப் பிறப்பித்த பின், கான்பூர் நகரின் சி.ஜே.எம். எனப்படும் நீதிபதி, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியை அலாகாபாத் நகரில் சந்தித்து அவரது நீதிமன்றத்தில் 30,000 வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன எனத் தெரிவித்துள்ளார்.
அதைப் போலவே, காசியாபாத் நகரில் சி.ஜே.எம். தனது நீதிமன்றத்தில் 21,000 வழக்குகள் நிலுவையில் இருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். புலாந்த் சஹார் என்ற நகரின் சி.ஜே.எம். நீதிமன்றத்தில் 25,000 வழக்குகள் நிலுவையில் இருப்பது தெரியவந்துள்ளது.
அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் மற்றொரு உத்தரவையும் பிறப்பித்துள்ளது. அதன்படி, செஷன்ஸ் நீதிபதி ஒருவர், ஒரு சமயத்தில் 75 செஷன்ஸ் விசாரணைகள்தான் நடத்த வேண்டும்.  ஆனால், புலாசந்த் சாஹர் நகரின் செஷன்ஸ் நீதிமன்றத்தில் 1,600 விசாரணைகள் நிலுவையில் உள்ளது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
2008-ஆம் ஆண்டில், சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் 3 லட்சத்து 45 ஆயிரத்து 349 வழக்குகளும், மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தில் 86 ஆயிரத்து 41 வழக்குகளும் நிலுவையில் இருந்தன.  கீழ்நிலை நீதிமன்றங்களில் 10 லட்சத்து 94 ஆயிரத்து 897 வழக்குகள் நிலுவையிலிருந்தன. தமிழகத்தில் நீதிமன்றங்களுக்குத் தேவையான எல்லா அடிப்படை வசதிகளையும் தமிழக அரசு செய்து தர நிதிநிலை அறிக்கையில் ரூ.600 கோடி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது. எனினும், வழக்குகளின் தேக்கம் அதிகரித்ததே அல்லாமல் குறையவே இல்லை.
மேலே கூறிய இந்தக் கணக்கீட்டின்படி, இந்திய நீதிமன்றங்களில் சுமக்க முடியாத அளவு "எடை'கள் (நிலுவையில் உள்ள வழக்குகள்) உள்ளன.  ஒரு மனிதன் 100 கிலோ எடையைத்தான் சுமக்க முடியும் என்று இருக்கும் நிலையில், அவனது தலையில் ஒரு யானையை வைத்தால் என்னவாகும் என்ற கேள்வி எழுகிறது.  அவன் கீழே சரிந்து விழுந்து விடுவான் என்பது போலவே, இந்திய நீதிமன்றங்களும் கீழே விழுந்து கிடக்கும் நிலைமை.
1994-ஆம் ஆண்டில் வினோத்குமார், அவரது உறவினர் அசோக்குமார் மற்றும் அவர்களது கார் டிரைவர் முக்தியார்சிங் ஆகிய மூவரும் வடநாட்டின் சந்திகா நகர் போலீசாரால் கைது செய்யப்பட்டனர்.  இதற்குக் காரணம், பஞ்சாப் மாநிலத்தின் அப்போதைய போலீஸ் டி.ஜி.பி. சைனியின் தனிப்பட்ட விரோதம் எனக் கூறி, வினோத் குமாரின் தாயார் அமர் கௌர்,  தில்லி நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்துள்ளார்.
இந்த வழக்கு 24 ஆண்டுகளாக இழுத்தடிக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கிடையில், 10 ஆண்டுகளாக மூளை பாதிப்பால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் சிகிச்சையில் இருந்தபடி அந்த அம்மையார் வழக்கை நடத்தியுள்ளார். 2011-ஆம் ஆண்டு மருத்துவமனை படுக்கையில் இருந்தபடி, தில்லி உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதிக்கு ஒரு தந்தியை அனுப்பி, தனது வழக்கை அவசரகதியில் நடத்தி முடிக்கும்படி வேண்டுகோள் விடுத்தார்.  ஆனால், அதுபடி நடக்காத நிலைமையில், 2017-ஆம் ஆண்டு 100-ஆவது வயதில் மரணமடைந்தார்.  இந்த வழக்கு 24 ஆண்டுகள் நிலுவையிலிருந்த நிலையில், வழக்கைத் தொடர்ந்தவர் மரணமடைந்தது குறிப்பிடத்தகுந்தது.
இன்றைய நிலைமையில், நம் நாட்டின் நீதிமன்றங்களில் சுமார் 3 கோடியே 30 லட்சம் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன.  வேறு எந்தப் புதிய வழக்குகளும் நீதிமன்றங்களில் பதியப்படாமல் இருந்தாலும், இந்த நிலுவையிலுள்ள எல்லா வழக்குகளையும் முடிக்க சுமார் 360 ஆண்டுகள் தேவைப்படலாம்.   இந்த நிலமையில், நீதிபதிகளைக் குறை கூற முடியாது.  இந்தப் பிரச்னையைத் தீர்க்க சில அடிப்படை நடவடிக்கைகளை இந்திய நாடாளுமன்றம்தான் எடுத்தாக வேண்டும்.
20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், அமெரிக்காவின் நீதிமன்றங்களும் இதே நிலைமையில்தான் இருந்தன.  
அந்த நாட்டில் அதைச் சீராக்க சில நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன. மாற்று தீர்ப்பு நடவடிக்கைகள் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த நடவடிக்கைகளின்படி,  
"ஆர்பிட்ரேஷன்' எனப்படும் முறையில் இரு வழக்காடுபவர்களின் கோரிக்கைகளைத் தீர்த்து வைப்பதும், அவர்களுக்குள் சமாதானம் செய்து வைக்கும் "கன்சிலியேஷன்'  செய்யப்படுவதும், "மீடியேஷன்' எனப்படும் நல்ல எண்ணங்களை உருவாக்குவதும் நடைமுறைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டன. இந்த வழக்குகளைப் பிரித்தெடுப்பதில் சரியான கவனம் செலுத்தப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதால், இன்றைய நிலைமையில் அமெரிக்காவின் நீதிமன்றங்களில் சமர்ப்பிக்கப்படும் 7 
சதவீத வழக்குகளே நீதிமன்றங்களில் வழக்காடப்பட்டு, முடிவு செய்யப்படுகின்றன.  மற்றவை மாற்று தீர்ப்பு நடவடிக்கைகளின் கீழ் விசாரிக்கப்பட்டு முடிவு செய்யப்படுகின்றன.
அமெரிக்காவின் உச்சநீதிமன்றத்தில் ஆண்டுக்கு 5,000 முதல் 6,000 வழக்குகளே முறையிடப்பட்டாலும், 100 முதல் 150 வழக்குகளே அனுமதிக்கப்படுகின்றன; மற்றவை வாதங்கள் எதுவும் நடைபெறாமல் தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றன.
அமெரிக்காவின் தேசிய உச்சநீதிமன்றத்தில் 9 நீதிபதிகள் உள்ளனர். அவர்களில் 4 பேர் ஒரு வழக்கை அனுமதித்து எடுத்துக்  கொண்டால்தான், அந்த வழக்கில் வாதங்கள் நடைபெறும்.  அல்லது அந்த வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டு விடும். அந்நாட்டில், மாநிலங்களில் உள்ள உச்ச நீதிமன்றங்களில்தான் கீழ் நீதிமன்றங்களிலிருந்து மேல் முறையீட்டு வழக்குகள் வரும்.  தேசிய உச்சநீதிமன்றத்தில், நாட்டின் 
முக்கியமான அம்சத்தைப் பற்றிய வழக்குகள், பொது நன்மைகளைப் பாதிக்கும் தேசியத்தன்மை கொண்ட வழக்குகள் மற்றும் கீழ் உயர்நீதிமன்றங்களில் சட்ட விரோதமான முடிவுகள் ஆகியன எடுத்துக் கொள்ளப்படும்.
இதுபோன்ற ஒரு கட்டமைப்பு நமது நாட்டிற்கும் அவசரத் தேவை என ஓய்வுபெற்ற பல உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளே கருத்துகளை வெளியிடுகின்றனர். இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் 136-ஆம் பிரிவின்படி, நமது உச்சநீதிமன்றம் தேவைப்படும்போது தவறான கீழ்நிலை நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்புகளில் தலையிட்டு வழக்குகளை நடத்தலாம்.
ஆனால், எல்லா உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை எதிர்த்து மேல் முறையீடுகளைச் செய்யும் வழக்கம் நடைமுறைக்கு வந்துவிட்டது எனவும் இவர்களில் சிலர் கூறியுள்ளனர்.
இந்தப் பிரச்னையை இந்திய நாடாளுமன்றமே முடிவுக்குக் கொண்டு வர முடியும். மத்திய அரசு உடனடியாக ஒரு குழுவை அமைக்க வேண்டும்.  அதில், 
உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி தலைவராகவும், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் மற்றும் மத்திய சட்ட அமைச்சர், சில மாநிலங்களின் மூத்த உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள், அட்டார்னி ஜெனரல்,  மூத்த வழக்குரைஞர்கள் பலர் உறுப்பினர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.  இவர்களின் கருத்துகளை உள்ளடக்கிய ஓர் அறிக்கையை நாடாளுமன்றம் விவாதித்து, 136-ஆம் பிரிவினை மாற்றி அமைக்கும் வகையில் திருத்தி அமைத்துச் சரி செய்ய வேண்டும் என்பது ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி மார்க்கண்டேய கட்ஜுவின் கருத்து.
இந்தச் சீர்திருத்தங்களை நாம் செய்தால், நம் நாட்டிலும், வழக்குகள் நீதிமன்றங்களில் தேங்கி மக்களை பாதிப்படையச் செய்யாமல் இருக்கும் என்பது திட்டவட்டமான ஒரு நிகழ்வாகிவிடும்.  நமது புதிய மத்திய அரசு இதை உடனடியாகக் கையிலெடுத்தால் நல்லது.
தாமதப்படுத்தப்படும் நீதி, மறுக்கப்பட்ட நீதி என்னும் உயர் மொழி கவனிக்கத்தக்கது.

கட்டுரையாளர்: ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/06/வழக்குகள்-தேங்காமல்-இருக்க-3165838.html
3165010 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பொதுத் துறை: வரமா, சாபமா? டி.எஸ். தியாகராசன் DIN Wednesday, June 5, 2019 01:45 AM +0530 எதையும் பிரம்மாண்டமாகச் செய்வதுதான் அமெரிக்க நாட்டின் பாணி. ராணுவ போர்க் கருவிகளை, வான ஊர்திகளை உலகமே வியக்கும் வண்ணம் தயாரித்து புகழ் கொண்ட அமெரிக்கா, தனது நாட்டின் விமானம் உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனம் ஒன்றால் உலக நாடுகளின் நம்பிக்கையை இழந்து நிற்கிறது. 
அக்டோபர் 2018, மார்ச் 2019 -இல் ஏற்பட்ட இரண்டு விமான விபத்துகளே இதற்குக் காரணம். சியாட்டில் நகரத்தில் உள்ள போயிங் குழுமம் போயிங்  737 மேக்ஸ் ஜெட்  என்றதொரு புதிய ரக விமானத்தைத் தயாரித்து வந்தது.  இதன் சிறப்பு கருதி உலக நாடுகள் பல 5,000 விமானங்களை வாங்கின.  இந்த விபத்து காரணமாக இப்போது 370 விமானங்கள் பயன்படுத்தப்படாமல் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளன.  சுமார் தலா 10 கோடி டாலருக்கு மேல் விலை கொடுத்து வாங்கிய பிற நாட்டு விமான நிறுவனங்கள்  பெரும் இழப்பைச் சந்தித்து வருகின்றன.  1,53,000 ஊழியர்கள் பணிபுரியும் இந்த விமானத் தொழிற்சாலை இன்று உலகின் நம்பிக்கையை இழந்து நிற்கிறது.
விபத்துக்கான காரணம், விமானத்தின் இயந்திர மென்பொருள் ஒன்று விமானத்தின் முன்புறம் கீழ்நோக்கிச் செல்லும் வகையில் செயலாற்றியது. கண்ட்ரோல் சிஸ்டம் இப்படிச் செய்ததால் தவிர்க்க இயலாத வகையில் விமானம் கீழ் நோக்கிப் பாய்ந்து 346 மனித உயிர்களைப் பலி கொண்டது.  இதனால், விமான உற்பத்தி நிறுவனம் நிலைகுலைந்து நிற்கிறது.  
விமானம் பறப்பதற்கு எப்படி ஒரு தவறான மென்பொருள் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது என விசாரணை தொடங்கியுள்ளது. 
இது ஒரு தனியார் துறை என்பதால் அமெரிக்க அரசுக்குக் கடுகளவுகூட இழப்பு இல்லை.  மக்களின் வரிப் பணமும் பாழாகவில்லை.  ஆனால், நம் நாட்டில் நவரத்தினங்கள் என்று சொல்லப்படும் ஒன்பது பொதுத் துறை நிறுவனங்களைத் தவிர்த்து மற்ற எல்லா அரசு நிறுவனங்களும் சோக வரலாற்றையே தினம் எழுதி வருகின்றன.  தமிழ்நாடு அரசின்வசம் எட்டு போக்குவரத்துக் கழகங்கள் உள்ளன.  இவை அனைத்தும் நாள்தோறும் ரூ.9 கோடியை இழந்து வருகின்றன.  1967-க்கு முன்னால், நீண்ட தொலைவுப் பேருந்துகளை அரசின் சார்பில் ஆர்.வெங்கட்ராமன் தொடங்கி வைத்துப் பிள்ளையார் சுழி போட்டார். 
பின்னர் வந்த திமுக அரசு, 75 கி.மீ. தொலைவுக்கு மேல் உள்ள வழித்தடங்களை தன்வசம் எடுத்துக் கொண்டு பேருந்துகளை தேசியமயப்படுத்தியது.  சாலைப் போக்குவரத்துத் துறையில் புகழ்பெற்ற நிறுவனங்களாக விளங்கிய டி.வி.எஸ்.,  இராமன் அண்ட் இராமன், எஸ்.ஆர்.வி.எஸ்., சத்தி விலாஸ்,  டி.எம்.டி., டி.என்.டி., ஏ.பி.டி. போன்ற நிறுவனங்கள் தொலைந்து போயின.
தற்போது தமிழ்நாடு அரசின்வசம் 21,678 பேருந்துகள் உள்ளன. நாள்தோறும்  2 கோடி மக்கள் பயணிக்கின்றனர். பல லட்சம் மாணவர்கள் இலவசமாகப் பயணம் செய்கின்றனர்.  இதற்காக அரசு 50 சதவீதம் மானியம் தருகிறது.  மீதி 50 சதவீதம்  போக்குவரத்துக் கழகங்கள் ஏற்கின்றன.  மாத ஊதியம் பெறும் அரசியல்வாதிகள், தியாகிகள் மற்றும் சிலர் இலவசமாகப் பயணிக்கலாம்.  பல்லாயிரம் ஊழியர்கள் பணிபுரியும் இந்தப் போக்குவரத்துக் கழகங்களின்  அசையும், அசையாச் சொத்துகளை வங்கிகளில் அடகு வைத்து ரூ.16,000 கோடி கடன் பெற்றுள்ளன.  இதற்கான வட்டி பல லட்சங்களாகக் குட்டி போடுகிறது. 
கடந்த 5 ஆண்டுகளில் மட்டும் ரூ.1,700 கோடியைப் பராமரிப்புக்காகச் செலவிட்டிருக்கிறது, அரசு.  ஆனாலும், கடந்த 5 ஆண்டுகளில் 13,700 சாலை விபத்துகளைச் சந்தித்து விலைமதிப்பற்ற 4,700 மனித உயிர்களை அரசுப் பேருந்துகள் பலி கொண்டுள்ளன.  2018-ஆம் ஆண்டு செப் 5-ஆம் தேதி சென்னை உயர்நீதிமன்றம் நடத்திய விசாரணையின்போது ஓய்வுபெற்ற போக்குவரத்துத் துறை தொழிலாளர்களுக்குத் தரவேண்டிய ஓய்வூதியத் தொகை ரூ.1,138.68 கோடி நிலுவை பாக்கி இருப்பது வெளிப்பட்டது. 
இதனைப் பெற தொழிலாளர்கள் போராட்டம் செய்வதும், பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதும், சொற்பத் தொகையை அளித்து கால அவகாசம் கேட்பதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது.  தற்போது தமிழக அரசின் மொத்தக் கடன் ரூ.3.50 லட்சம் கோடிக்கு மேல் இருக்கிறது. 
இப்படிப்பட்ட சூழலில், தொடர்ந்து தினசரி இழப்பைச் சந்தித்து வரும் நிறுவனத்தை தனது வறட்டுக் கொள்கைக்காக, போலித்தனமான தேசியமய போர்வையில் ஏன் நடத்த வேண்டும்?  இவை தனியார்வசம் இருந்தால் என்ன? தனியாருக்குத் தாரை வார்க்காதே என்ற கூக்குரலால்,  மக்களின் வரிப் பணம் மட்டுமல்லாது, கடன் சுமையும் விண்ணை முட்டுகிறது.  
இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் பண்டித நேரு 1962-இல் மார்க்சிஸம் என்றார்.  அமலுக்கு வந்த எழுபது ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே மார்க்சிஸ தத்துவம்  செயலிழந்து விட்டது.  உலகின் வர்த்தக வரைபடத்தில் தனக்கென்று ஓர் இடத்தை தக்க வைத்துக்கொண்ட சிங்கப்பூரின் கதாநாயகர் லீ-குவான்-கீ முதலில் பொதுவுடைமைவாதியாக இருந்தவர். அதிலிருந்து விலகி தன் நாட்டை வளப்படுத்தினார்.  சீனாவில்கூட திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகள்தான் இன்று பின்பற்றப்படுகின்றன என்பதை நம் ஆட்சியாளர்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 
சீனாவில் வேளாண் நிலங்களை தனியாரிடமிருந்து மா சே துங் எடுத்துக்கொண்டு, கூட்டுறவுப் பண்ணைகளாக அமைத்தபோது கடும் எதிர்ப்பு எழுந்தது.  ஆனால், எல்லாத் தடைகளையும் மீறி தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றினார்.  அதற்கு அவர் கைக்கொண்ட தொழிலாளருக்கான நெறிமுறைகள் கடுமையானவை.  உழை-உண்; நீ வளர உன் நாட்டை வளப்படுத்து; பணியை ஓய்வின்றி செய்; உரிமை உனக்கு தானாக வரும் என்ற மந்திரத்தை ஓதினார். இதற்கு இடையூறு செய்த எவரையும் கடுமையாக  தண்டிக்கத் தவறவில்லை.
இதையடுத்து ஊழலின் ஊற்றுக்கண் அடைபட்டுப் போனது.  நம் நாட்டில் இது சாத்தியமா?  முறைகேடுகள், தவறான திட்டங்கள், ஊழல்கள் எப்படி ஏற்பட்டது என்று விசாரித்தால் உயர்அதிகாரிகளை ஊழியர்கள் சுட்டுவார்கள்; ஆட்சியாளர்களை நோக்கி அதிகாரிகள் கை  காட்டுவார்கள்.  
இப்படி ஊழலும், ஒழுங்கீனமும் கைகோத்துக்கொண்டு நிறுவனத்தை நடத்தினால் நஷ்டம்தான் வரும். இப்படிப் பல ஆண்டுகளாக இழப்பைச் சந்திக்கும் போக்குவரத்து நிறுவனங்களை தனியாரிடம் அளித்தால் என்ன?  அரசுக்கு வரி வருவாய் பெருகும்.  மக்களின் வரிச் சுமை குறையும்.  கடன் அளவும் சுருங்கும்.  
சென்னை மெட்ரோ ரயில் ஊழியர்கள் சிலர் அண்மையில் ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக சிக்னல் கருவிகளைச் சேதப்படுத்தினர் என்பதற்காக,  அவர்களைப் பணி நீக்கம் செய்தது நிர்வாகம்.  இதனை ஏற்க மறுத்த அனைத்துத் தொழிலாளர்களும் சேர்ந்து ஒட்டுமொத்தமாக வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டதன் விளைவாக, மெட்ரோ ரயில் போக்குவரத்து முடங்கியது.
 சென்னை மெட்ரோ ரயில் திட்டம், பெரும் பொருட்செலவில் ஜப்பான் நாட்டின் கடனுததவியோடு முடிக்கப்பட்ட திட்டமாகும்.  இன்றுவரை நஷ்டத்தில்தான் இயங்குகிறது.  இதனை எல்லாத் தரப்பினரும் உணர வேண்டும். 
நாடு விடுதலை பெற்று 70 ஆண்டுகள் ஆகியும் நம் மக்களிடத்தில் சுயக் கட்டுப்பாடும், பணி நேர்த்தியும் வளரவில்லை.  கடுமையாக உழைக்கும் மனத்திடம் உயர,  பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு முறை இந்தியா வந்த மலேசியப்  பிரதமர் மகாதீர் முகமது சொன்னார்:
இந்தியாவில் அளவற்ற சுதந்திரம் இருக்கிறது.  இது வரையறுக்கப்பட்ட சுதந்திரமாக இருந்தால் நாடு இன்னும் சிறப்பாக முன்னேறும் என்றார். 
பொதுவாக பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் பல ஏன் நஷ்டம் அடைகின்றன என்பதை ஆய்வு செய்தால், மனிதர்களின் ஊழல்தான் முன் நிற்கும்.  தன்னல மறுப்போடு பணியாற்றவல்ல ஊழியர்கள், உயர் அதிகாரிகள் பெருக வேண்டும்.  அனைத்துத் தரப்பினரும் தாம் செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்று உணர வேண்டும்.  
மின்னணுத் துறையில், மோட்டார் வாகனத் தயாரிப்பில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் ஜப்பான், கொரியா போன்ற நாடுகள் எப்படி முன்னேறின?  அங்கே உள்ள தொழிற்சாலைகளில் ஊழியர்கள் எப்படிப் பணியாற்றுகிறார்கள் என்பதை நம் தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் கண்டும், கேட்டும் உணர்ந்து இங்குள்ள அவர்தம் தொழிலாளர்களுக்கு நகல் எடுத்துத் தரவேண்டும்.  எல்லோரும் உண்மையாய் உழைக்க  உறுதி எடுத்தால் வெற்றித் தேவதை மாலையோடு வருவாள்.
நம் நாட்டில் மனித சக்தி உலகின் பெரிய சக்தியாகத் திகழ்கிறது. மனிதக் கூட்டத்தின் அடர்த்தியோ மிக அதிகம். ஆனால், நம் நாட்டில், நமது ஊரில், நமது இல்லங்களில் சாதாரண பணிகளைச் செய்யவல்ல தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள், முறைசாரா அமைப்புத் தொழிலாளர்கள் எளிதில் கிடைப்பதில்லை.  மின் பழுது நீக்குவோர் கொல்லர்கள், தச்சர்கள், குடிநீர்க் குழாய்கள் சீர் செய்வோர், வீடு, கட்டடம்  பழுதைச் சரி செய்வதற்கு தொழில் வல்லுனர் கிடைப்பதில்லை.  தமிழில் கணினி தட்டச்சு செய்வோர்கூட அதிக அளவில் இல்லை.  இரு சக்கர வாகனங்களில் இளைஞர்கள் வலம் வருவதும், அவர்கள் கையில் உள்ள செல்லிடப்பேசியை விரல் நுனிகளால் தடவி மகிழ்வதும் நாம் காணும் இலவசக் காட்சிகள். 
நம் அரசோ உழைக்காமலே உண்டு களிக்க இலவச அரிசியைக்  கொடுத்து மனக் கணக்கு போடும்.  இதனால், உழைக்கும் வர்க்கம் சோம்பிப்போய் முடங்கிப்போனது. இதனால்தான்,  இலவசங்களை அரசு கைவிட்டு நாடெங்கினும் நீர்நிலைகளைச் சீரமைக்க வேண்டும்; ஆறு-ஏரி-குளம் தூர்வார இயந்திரங்களை வாங்க வேண்டும்; முடிந்த இடங்களில் அணைகளைக் கட்ட வேண்டும்  என அண்மையில் உயர்நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியுள்ளது.
எந்தத் தொழிற்சங்கமாவது அவரவர் சார்ந்துள்ள தொழிலாளர்களுக்கு தொழில் அறிவைப் பெருக்கவல்ல வகுப்புகள் எடுத்ததுண்டா?  அரசியல் கட்சிகள் அவரவர் கட்சித் தொண்டர்களுக்கு விஞ்ஞானம், மெய்ஞானம் போதித்தது உண்டா? தொழிலாளர் உடல் நலம், மன நலன், குடும்ப நலன் குறித்துத் திட்டங்கள் தயாரித்தது உண்டா?  அவர்களது உறுப்பினர்களைக் கொண்டு ஒரு முன்மாதிரி நிறுவனத்தைத் தொடங்க எண்ணியதுண்டா?  தொழிலாளர்கள் பணி ஓய்வுபெறும் நாளில் நல்ல வீடோ, பெரும் நிதியமோ வழங்கவல்ல திட்டங்களை வகுத்தது உண்டா?
தங்கம் செய்யாததை சங்கம் செய்யுமே. ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு.  சிறு துளி பெரு வெள்ளம் ஆகுமே. எல்லா நிலைச் சங்கங்களும்  இனி ஒரு விதி செய்து ஊழலுக்கும், ஒழுங்கீனத்துக்கும் இடம் கொடோம் என்று முன்வரும் வரை, நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சி கானல் நீர்தான். நன்மை தரவல்ல துறை எதுவாக இருந்தாலும், ஊழலற்ற துறையாக இருப்பதே மிகச் சரி.

கட்டுரையாளர்:
தலைவர், திருக்கோவலூர்
பண்பாட்டுக் கழகம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/05/பொதுத்-துறை-வரமா-சாபமா-3165010.html
3164387 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேரிக்காட்டுக்கு ஆபத்தா? கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் DIN Tuesday, June 4, 2019 01:36 AM +0530 மக்களவைத் தேர்தல் பணிகளின்போது, திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் பரந்துள்ள தேரிக்காடுகள் வழியாக பயணிக்கும் சூழல் ஏற்பட்டது. இயற்கையின் கொடையான குதிரைமொழி தேரிக்காடு மழையில்லாமல் பாலைவனம்போல தற்போது காட்சியளிக்கிறது. 
செக்கச்செவேலென்று இருக்கும் தமிழக வனத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அழகிய தேரிக்காட்டுக்கு மெய்ஞானபுரம் கேந்திர ஊராக விளங்குகிறது. நாசரேத், தோப்பூர், பிள்ளைவிளை, வாலிவிளை, தாய்விளை, சத்யாநகர், எள்ளுவிளை, கரிசன்விளை, வீரப்பநாடார் குடியிருப்பு, தேரிக்குடியிருப்பு, காயாமொழி, நாதன்கிணறு, பூச்சிக்காடு, கச்சனாவிளை, திருநெல்வேலி மாவட்டம் திசையன்விளை, உவரியின் அருகே வரை 15,000 ஏக்கர் நிலத்தில் விரிந்துள்ளது. இங்கு செல்லவேண்டுமென்றால் நாலுமாவடி, திசையன்விளை வழியாகத்தான் செல்லவேண்டும். 
தாமிரபரணி ஆற்றின் தென்கரைப் பகுதியில் கடம்பங்குளத்திலிருந்து இந்த நிலப் பகுதி தொடங்குகிறது. மன்னார் வளைகுடாவை நோக்கி தெற்கு, தென்கிழக்காக விரிந்து தேரிக்காடுகள் அமைந்துள்ளன. வங்கக் கடலில் இருந்து சற்று தொலைவில் இந்தப் பகுதி அமைந்துள்ளது. கடல் மட்டத்திலிருந்து 15 மீட்டர் உயரத்திலும், சில சமயம் வேகமான காற்றடித்து செம்மண்ணின் குவியல் 25 மீட்டர் வரைகூட உயர்ந்துவிடும். வேகமான காற்றின் போக்கால் சில இடங்களில் மணல் மேடுகள் திட்டுகளாக மாறிவிடும். இந்த மணல் மேடு திட்டுகள் தேரிக்காட்டில் இடம்பெயர்வதும் உண்டு. 
தேரிக்காட்டில் எவ்வளவு மழை பெய்தாலும் பூமிக்குள் எடுத்துக் கொண்டு ஒட்டகத்தைப் போல அதைத் தேக்கி வைத்துக் கொள்ளும். பனை, வேம்பு, கருவேலம், முந்திரி, உடை மரம், சில இடங்களில் வாழை போன்ற மரங்களோடு பல மூலிகைச் செடிகளும் அதிகமாகத் தென்பட்டன. இந்தச் செம்மண் காட்டில் தென்மேற்குப் பருவ மழை காரணமாக மே முதல் செப்டம்பர் வரை மழையும், பலத்த காற்றும் வீசி மணல் திட்டுகள் மணல் குன்றுகளாகக்கூட சில சமயங்களில் மாறுவது உண்டு. 
இந்த மண்ணில் மேல்புதுக்குடியில் கோடைக் காலத்தில் சுவையான தண்ணீர் கிடைக்கும்; சுனைகளும் ஏற்படும். மழைக் காலங்களில் வெள்ள நீர் இந்தச் செம்மண்ணில் ஏரிகள்போல அமைந்துவிடும். அதை தருவை என்று அழைப்பார்கள்.
இந்தத் தேரிக்காட்டில்தான் புனித சவேரியார், வீரமாமுனிவர், ஜி.யு.போப், கால்டுவெல் போன்றோர் தங்களுடைய களப் பணிகளை ஆற்றினர். இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் அந்த வட்டாரத்தின் போராளிகளாக விளங்கிய கே.டி.கோசல்ராம், ராஜகோபால், பெஞ்சமின் போன்றோர் இந்தத் தேரிக்காட்டில் ஆங்கிலேயே காவல் துறையிடம் சிக்காமல் தலைமறைவாக இருந்தனர். வெறும் மிருதுவான சிவப்பு மண், மாவைப் போன்று கற்கள் இல்லாமல் இருக்கும். இந்த மெல்லிய மண்ணில் காலைப் பதித்தால், பூமிக்குள் முட்டியளவுக்குக்கூட கால் சென்றுவிடும்.
இப்படியான அதிசய மண் எப்படித் தோன்றியது எனத் தெரியவில்லை. இதை ஆய்வு செய்தபோது, இந்த மண் மூன்றடுக்குகளாக இருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் சொல்கின்றனர். முதல் அடுக்கு 8,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியது. இரண்டாவது அடுக்கு 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியது. மேலடுக்கில் உள்ள மணற்பகுதி 1,000 அல்லது 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவானது என்று கூறப்படுகிறது.
இந்த மண்ணுக்குக் கீழ் ஆதிகாலத்து நாகரிகம் மற்றும் படிமங்கள் எல்லாம் தெரியும் என்று இந்த வட்டார மக்கள் கூறுகின்றனர்.  இந்த மண்ணில் சற்று ஆழமாகத் தோண்டினால் செந்நிற களிமண்ணும் உள்ளது. ஏனெனில், ஆதிச்சநல்லூர் இதன் அருகாமையில்தான் அமைந்துள்ளது. கால ஓட்டத்தால் அங்குள்ள வயல்வெளிகளும், சில கிராமங்கள்கூட தென்மேற்கு காற்றால் செம்மணல் இடம் மாறிப் புதைந்திருக்கலாம் என இங்கு ஆய்வு நடத்திய கால்டுவெல் தெரிவிக்கிறார்.
இங்கே காற்றின் போக்கால் ஏற்படும் ஆபத்தைத் தடுக்க பெரிய விருட்சங்கள் மற்றும் பனை மரங்களை வளர்க்க வேண்டும் என்று ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்த இ.பி.தாமஸ் ஒரு திட்டத்தை முன்வைத்தார். இதன் விளைவாக ஏராளமான பனை மரங்கள் வளர்க்கப்பட்டன. 
இந்தச் செம்மண்ணில் அறிய ஏராளமான விஷயங்கள் உள்ளன. கால்டுவெல் எழுதிய திருநெல்வேலி சரித்திரம் என்ற ஆங்கில நூலிலும், ஆங்கிலேயர் காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட திருநெல்வேலி கெசட் என்ற விரிவான நூலிலும் இது குறித்தான கோப்புகளிலும் அதிசயமான மண் என்று குறிப்பிட்டிருந்தனர்.
தமிழர்கள் ஆதிகாலத்தில் நிலங்களை குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்று ஐந்து நிலங்களாகப் பிரித்தனர். ஆனால், நெல்லைச் சீமைக்கு மட்டும் தேரிக்காட்டைச் சேர்த்து புது வகையாக அறுவகை நிலங்கள் உள்ளன. இப்போது இந்த மண்ணை ஒட்டிய கடற்கரைப் பகுதிகளில்தான் தாது மணல்கள் சூறையாடப்படுகின்றன.
ஏறத்தாழ 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் திசையன்விளையிலிருந்து திருச்செந்தூர் வரை (1914 முதல் 1940 வரை) தேரிக்காடு வழியாக ரயில் போக்குவரத்து இருந்தது. இந்த ரயில் மார்க்கம் சென்னையில் உள்ள பாரி அண்ட் கோ நிறுவனம் குலசேகரப்பட்டினத்தில் சர்க்கரை ஆலை தொடங்குவதற்காக அமைக்கப்பட்டது. குலசேகரப்பட்டினத்திலிருந்து உடன்குடிக்கு தனியாக ரயில் பாதை அப்போது அமைந்தது. 
 1930-களில் இந்தத் தேரிக்காடுகள் வழியாகச் சென்ற இந்த ரயிலில், சர்க்கரை ஆலைக்குச் சென்ற பதநீரில் குளத்து நீரையும் கலந்து அனுப்பியதாகவும், அந்த கலப்படமான பதநீரில் மீன்கள் செத்துக் கிடந்ததைப் பார்த்த பாரி நிர்வாகத்தினர் கோபம் அடைந்ததாகவும் தெரிகிறது.
இதற்கிடையே இரண்டாம் உலகப் போர் நெருக்கடியில் 1940-ஆம் ஆண்டு இந்த ரயில் மார்க்கத்தை பாரி நிறுவனம் நிறுத்திவிட்டது. பாரி நிறுவனம் அதை நிறுத்த முயன்றபோதும், அன்றைய திருநெல்வேலி மாவட்ட நிர்வாகம் ரயில் சேவையை தொடர்ந்து நடத்த முயற்சி செய்தும் நோக்கம் நிறைவேறவில்லை.
சந்தை வளம் கொழிக்கும் திசையன்விளை திருவிழாவுக்கு அப்போது சிறப்பு ரயிலும் இயக்கப்பட்டது. மெதுவாக மூன்று மணி நேரம் ஊர்ந்து செல்லும் இந்த ரயில் பயணத்துக்கு 13 அணா வசூலிக்கப்பட்டது. இந்த ரயிலுக்கு திசையன்விளை, இடைச்சிவிளை, தட்டார் மடம், சொக்கன் குடியிருப்பு, படுக்கப்பத்து, பிச்சிவிளை, குலசேகரன்பட்டினம், ஆலந்தலை, உடன்குடி போன்ற இடங்களில் ரயில் நிலையங்கள் இருந்தன.
இந்த ரயில் 30 முதல் 40 குதிரைத் திறன் கொண்ட நிலக்கரி இன்ஜினால் செயல்பட்டது. இந்த ரயில் இயக்கப்பட்டதன் அடையாளமாக குலசேகரன்பட்டினம் டி.எஸ்.எம். பள்ளிக்கூடத்தில் இந்த ரயில் மார்க்கத்தின் தண்டவாளப் பகுதி இன்றும் உள்ளது. இந்த ரயிலின் பயணச்சீட்டுகள் சென்னை பாரிமுனையில் உள்ள பாரி அண்ட் கோ நிறுவனத்தின் தலைமையகத்தில் இன்றைக்கும் காட்சிப் பொருளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. 
தேரிக்காட்டில் கிடைக்கும் பதநீருக்கு மணம், சுவை உண்டு. இந்தப் பதநீரை வைத்துத்தான் பாரி நிறுவனம் சர்க்கரை தயாரித்தது. அப்போதே திசையன்விளையில் இருந்து இந்தப் பதநீர் அனுப்ப குலசேகரன்பட்டினம் வரை குழாய்களையும் பாரி நிறுவனம் பதித்ததாகச் செய்திகள் உண்டு. 
இதை சிவந்த பாலை நிலம் என்றும் சிவந்த மண் என்றும் கூறுவது உண்டு. அந்தக் காலத்தில்  விடுமுறை நாள்களில் சுற்றுலா செல்லும் தலமாக தேரிக்காடு இருந்தது. இங்குள்ள செம்மணல் மேடுகளில் ஏறி சறுக்கி விளையாடுவது பள்ளி சிறுவர்களின் பொழுதுபோக்காக இருந்தது. இன்றைக்கு அந்த மணல்மேடுகள் அதிகமாக இல்லை. அதிகமாக தரை மட்டமாகத்தான் காட்சி தருகிறது. மரங்கொத்தி, பஞ்சு சுருட்டான்கள், கவுதாரிகள், நீலப்புலி வண்ணத்துப்பூச்சிகள், பட்டாம்பூச்சிகள் என விதவிதமான பூச்சிகள் காணப்படுகின்றன. பல்லிகள் நடமாட்டமும் அதிகம். காம்புல் கோழி, குளத்துக் கொக்கு, செம்பருந்து, விதவிதமான எறும்புகள் என அந்த மண்ணில் கண்ணில் படுகின்றன. இந்தத் தேரிக்காட்டில் மயில்களும் உண்டு.
வறட்சியால் இந்த மண்ணில் இருந்த செடிகளும் காய்ந்து புதர்கள் மண்டிப் போயிருக்கின்றன. மது பாட்டில்களை வீசியெறிந்து இந்த மண்ணின் தரத்தை சமூக விரோதிகள் நாசப்படுத்திவிட்டனர். தண்ணீரை விற்கும் வியாபாரிகள் தினமும் லட்சக்கணக்கான லிட்டர் நிலத்தடி நீரை கபளீகரம் செய்து விற்பனை செய்துவருகின்றனர். 10, 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சோலைவனமாக காட்சியளித்த தேரிக்காடு, தற்போது வறட்சிக் காடாக மாறியுள்ளது.
மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளிலிருந்து மரங்களை வெட்டி பசுமையைச் சூறையாடினார்கள். ஆறுகளில் ஆயிரமாண்டுகள் தேங்கிக் கிடந்த மணல் குவியல்களை அள்ளிக் கெடுத்தனர். தமிழகத்தின் தென் கடற்கரையோரங்களில் தாது மணலை அள்ளிச் சூறையாடினர். இப்போது தேரிக்காட்டை வேட்டையாடுகின்றனர்.
மண்ணின் மீது மனிதனுக்கு ஆசை, மனிதன் மீது மண்ணுக்கு ஆசை; மண்தான் கடைசியில் ஜெயிக்கிறது, இதை மனம்தான் உணர மறுக்கிறது 
என்பதைப் புரிந்துகொண்டு இனியாவது தேரிக்காட்டையும் நமக்கு நிரந்தரமாக என்றைக்கும் இருக்கும் இயற்கை வளங்களையும் பாதுகாப்போம்.

கட்டுரையாளர்:
வழக்குரைஞர்,
செய்தித் தொடர்பாளர், திமுக.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/04/தேரிக்காட்டுக்கு-ஆபத்தா-3164387.html
3164386 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மனிதகுலம் நிலைக்க...சுற்றுச்சூழல் காக்க  சி. சண்முகவேல் DIN Tuesday, June 4, 2019 01:36 AM +0530 ஆண்டுதோறும் ஜூன் 5-ஆம் தேதியை உலக சுற்றுச்சூழல் தினமாக ஐ.நா. சபை அறிவித்துள்ளது. இயற்கையை உண்மையாக நாம் நேசித்தால்,  சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு நம்மிடையே இருப்பது மிக அவசியம்.
பூமியையும், அது சார்ந்த இயற்கையையும் காப்பாற்றத் தேவைப்படும் சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதற்காக இந்தத் தினம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. மேலும், உயிர்களின் வாழ்க்கை தொடர்பாக பல்வேறு  சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகளை மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளச் செய்வது, உலக சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கல்விக்கும் அழுத்தம் கொடுப்பது, சுற்றுச்சூழலைப் பேணுவதில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது ஆகியவை இந்தத் தினத்தின் பிரதான நோக்கங்களாகும்.
பூமி, நீர்நிலைகள், காடுகள்,  வன ஜீவராசிகள், வளி மண்டலம், பறவைகள், சோலைகள், கடற்கரைகள் அனைத்தும் மனிதகுலத்துக்காக  வடிவமைக்கப்பட்ட இயற்கைப் பொக்கிஷங்களாகும். மனிதகுலம், விலங்கினம், பறவையினம், தாவரங்கள், கடல்வாழ்  உயிரினங்கள் போன்றவற்றின் நல்வாழ்வு இந்தச் சுற்றுச்சூழலின் சமநிலையிலேயே அடங்கியுள்ளதை மறந்துவிடக் கூடாது.
இந்தச் சமநிலையில்  ஏற்படும் மாற்றங்கள் சுற்றுச் சூழலை மட்டுமன்றி, உயிரினங்களின் வாழ்வுக்கு அச்சுறுத்தலாகவும் ஆபத்தாகவும்  அமைந்து விடுகிறது. நவீன விஞ்ஞான, தொழில்நுட்ப, தொழில்துறை வளர்ச்சியின் காரணமாக சுற்றுச்சூழல்  மாசடைகிறது. ரசாயனக் கழிவுகள், தொழிற்சாலை புகை முதலானவை வளி மண்டலத்தை மாசுபடுத்தி  உயிரினங்களுக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கின்றன. 
வாகனப் புகை, குளிர்சாதனக் கருவிகள் பயன்பாடு உள்ளிட்டவை காரணமாக சுற்றுச்சூழல் மாசடைந்து ஓசோன் படலம் வலுவிழந்து வருகிறது; விளைவு, சூரியனின் நேரடிக் கதிர்வீச்சின் தாக்கத்தால்,  பூமி அதிக வெப்பம் அடைந்து, சராசரி வெப்பநிலை 1 டிகிரி செல்சியஸ்  அதிகரித்துள்ளதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.
சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை  உணர்ந்து செயல்படத் தவறியதன் விளைவுகளை மனிதகுலம் இப்போது அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டது.  ஒரு புறத்தில் வறட்சி, மறுபுறத்தில் வெள்ளக் கொடுமையும் சூறாவளியும் என்று இஷ்டம்போல் இயற்கை செயல்படத் தொடங்கி விட்டது.
மனிதர்களுக்கும், மரங்களுக்கும் இடையிலான உறவு மிகவும்  முக்கியமானது. மரங்கள் இல்லையெனில் உயிரினங்கள் இருக்காது. மரங்கள் உள்ளிட்ட காடுகளை அழித்து அதன் மூலம் பூமியை ஒரு பாலைவனமாக்குவது எவ்வளவு கொடுமையான விஷயம் என்பதை நாம் உணராமல்  போனது ஏன்? முன்பெல்லாம் காற்று மாசு என்பது மிக மிகக் குறைவு. ஆனால், கடந்த 25 ஆண்டுகளில்  தொழிற்சாலைகள்- வாகனங்கள் பெருக்கம், காடுகள்-மரங்கள் அழிப்பு ஆகியவை காரணமாக காற்றில் மாசு கலந்து  சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு அதிகரித்து வருவது நிதர்சனம்.
ஐ.நா. சபையின் கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தப் பூமியில் 3 லட்சத்து 4,000 கோடி மரங்கள் உள்ளன; ஆனால்,  மனித நாகரிகம் தோன்றிய காலத்தில் இருந்து இப்போது வரை 46% மரங்கள் வெட்டப்பட்டுவிட்டன.  ஒவ்வொரு ஆண்டும் பூமியிலிருந்து 1,530 கோடி மரங்கள் காணாமல் போகின்றன. அதே சமயம்  ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிதாக 500 கோடி மரங்கள் மனித முயற்சியாலும், இயல்பாகவும் வளர்கின்றன. 
ஆக, ஓர்ஆண்டில் இழப்பு என்பது சுமார் 1,030 கோடி மரங்கள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாம் எவ்வளவு  மரக்கன்றுகளை நட வேண்டும் என்பதை இந்தக் கணக்கு உணர்த்தும். 
மக்கள்தொகை அடிப்படையில் பார்த்தால்  இந்தப் பூமியில் இருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஈடாக 405 மரங்கள் உள்ளன. இந்தக் கணக்கீட்டுடன் ஒப்பிட்டால் இந்தியாவின் நிலை மிகவும் பரிதாபம். இந்தியாவில் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஈடாக வெறும் 28 மரங்கள்  மட்டும்தான் உள்ளன.
இதன் விளைவாக காற்று, நிலம், நீர், காடு முதலான  இயற்கை வளங்கள் அதிவேகமாகப் பாதிக்கப்பட்டு வருகின்றன. உலகில் சுத்தமான காற்றை 10-இல் 9 பேர் சுவாசிக்க முடிவதில்லை என ஆய்வறிக்கையொன்று கூறுகிறது. உலக அளவில் காற்று மாசால் ஆண்டுக்கு 70  லட்சம் பேர் உயிரிழக்கின்றனர்.
நெகிழிக் குப்பை அணுகுண்டைவிட ஆபத்தானவை என்று  உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது. 10  நிமிஷங்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய நெகிழிப் பை பல நூறு ஆண்டுகள்  அழியாமல் மண் வளத்தைக் கெடுக்கிறது.
இந்தப் பைகள் குளம், ஏரி, ஆறு, கடல் மற்றும் பூமியில் புதைந்து  சுற்றுச்சூழலுக்குக் கேடு விளைவிக்கின்றன; மேலும், கடல் வாழ் உயிரினங்கள், வன விலங்குகள், கால்நடைகள்,  பறவைகள் உள்ளிட்டவை நெகழியைச் சாப்பிட்டு ஒவ்வாமை காரணமாக உயிரிழக்கின்றன.
மேலும்,  கரையோரங்களில் தேங்கிக் கிடக்கும் நெகிழிக்  குப்பைகள் அசுத்தத்தை ஏற்படுத்தி மனிதர்களுக்கு பல்வேறு  நோய் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன. நெகிழிப் பைகளால் ஆறுகள், குளங்கள், ஓடைகள், ஏரிகள், நிலத்தடி நீர் என அனைத்தும் கடுமையாக மாசடைகின்றன.
நெகிழிக் கழிவு உள்ளிட்ட குப்பைகளை எரிப்பதால் ஆபத்தான  நச்சு வாயுக்கள் காற்றில் கலக்கின்றன. எனவே, சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்க கால்நடைகள் வளர்த்து அதன் மூலம்  கிடைக்கும் இயற்கை உரங்களைப் பயன்படுத்தி மண்வளத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். திடக்கழிவு மற்றும் நெகிழிக் கழிவுகள் மேலாண்மை விதிகளை தமிழக அரசு கடுமையாகச் செயல்படுத்த வேண்டும். நெகிழியை முற்றிலும் தடை செய்ய வேண்டும்.
பேட்டரி வாகனங்கள் தயாரிக்க  உலக நாடுகள் அனைத்தும் முன் வரவேண்டும். ஓசோன் படலத்துக்குத் தீங்கை உருவாக்காத வகையில் குளிர்சாதனப் பெட்டி,  ஏ.சி. இயந்திரம் தயாரிக்க அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்கள் முன் வரவேண்டும். சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதில் எந்தவிதச் சமரசமும் கூடாது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/04/மனிதகுலம்-நிலைக்கசுற்றுச்சூழல்-காக்க-3164386.html
3163832 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கருணை காட்டுமா கர்நாடகம்?  ஐவி.நாகராஜன் DIN Monday, June 3, 2019 02:11 AM +0530 தமிழக டெல்டா பாசனத்துக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூன் மாதத்தில் குறுவை சாகுபடிக்கு மேட்டூர் அணையிலிருந்து தண்ணீர் திறந்து விடப்படுவது வழக்கம். ஆனால், கடந்த 7 ஆண்டுகளாக டெல்டா பாசனத்துக்கு ஒரு முறைகூட ஜூன் 12-ஆம் தேதியன்று மேட்டூர் அணையிலிருந்து தண்ணீர் திறக்கப்படவில்லை. நடப்பாண்டிலும் மேட்டூர் அணையில் போதிய நீர் இருப்பு இல்லாத காரணத்தால், குறுவை சாகுபடி செய்ய முடியாத நிலை உருவாகியுள்ளது. இது விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் பெரும் கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
 மேலும் ஜூன் முதல் வாரத்துக்குப் பிறகுதான் தென்மேற்கு பருவமழை பெய்யத் தொடங்கும் என வானிலை மையம் அறிவித்துள்ளது. எனவே, போதிய மழை பெய்து கர்நாடக நீர்பிடிப்புப் பகுதிகளுக்கு தண்ணீர் சென்று, அந்த மாநில அணைகள் நிரம்ப பல நாள்களாகும் நிலை உள்ளது. தென்மேற்குப் பருவமழை மூலம் கர்நாடக மாநில அணைகள் நிரம்பினால் மட்டுமே உபரி நீர் தமிழகத்துக்குக் கிடைத்து, மேட்டூர் அணையிலிருந்து நீர் திறக்கப்பட்டு காவிரி டெல்டா விவசாயத்துக்குப் பயன்படுத்தப்படும். எனவே, 8-ஆவது ஆண்டாக நடப்பாண்டில் தஞ்சாவூர், திருவாரூர், நாகப்பட்டினம் மாவட்டங்களில் குறுவை சாகுபடியை உரிய காலத்தில் மேற்கொள்ள முடியாத நிலைக்கு விவசாயிகள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.
 கர்நாடக அரசைப் பொருத்தவரை, அணைகளில் உள்ள தண்ணீர் அதன் குடிநீர்த் தேவைக்கே போதுமானதாக இருப்பதாகக் கூறி, தமிழகத்துக்கு தண்ணீர் வழங்காமல் தொடர்ந்து காலதாமதம் செய்துவருகிறது. காவிரி விவகாரத்தில், நதிநீர் ஒழுங்காற்றுக்குழு மற்றும் காவிரி மேலாண்மை ஆணையத்தை மத்திய அரசு அமைத்துள்ளது. இந்த காவிரி ஒழுங்காற்றுக் குழுவில் தமிழகம், கர்நாடகம், கேரளம், புதுச்சேரியைச் சேர்ந்த 9 பிரதிநிதிகள் இடம்பெற்றுள்ளனர்.
 காவிரி ஒழுங்காற்றுக் குழுவின் கூட்டம் தில்லியில் கடந்த மே 23-ஆம் தேதி நடந்தது. இதில் தமிழக அரசின் பொதுப்பணித் துறை தலைமைப் பொறியாளர், காவிரி தொழில்நுட்ப குழுவின் தலைவர் தலைமையில் அதிகாரிகளும் கர்நாடகம்-கேரளம்-புதுச்சேரி ஆகியவற்றின் அதிகாரிகளும் பங்கேற்றனர். தமிழகத்துக்கு ஜூன் 1-ஆம் தேதி முதல் 9.2 டி.எம்.சி. தண்ணீரை கர்நாடக அரசு திறக்க வேண்டும் என்று காவிரி ஒழுங்காற்றுக் குழுத் தலைவர் நவீன்குமாரிடம் அதிகாரிகள் வலியுறுத்தினர்.
 உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின்படி ஜூன் மாதம் 9.19 டி.எம்.சி., ஜூலை மாதம் 31.24 டி.எம்.சி., ஆகஸ்ட் மாதம் 45.95 டி.எம்.சி., செம்டம்பர் மாதம் 36.76 டி.எம்.சி., அக்டோபர் 20.22 டி.எம்.சி., நவம்பர் மாதம் 7.35 டி.எம்.சி., ஜனவரி மாதம் 2.76 டி.எம்.சி., பிப்ரவரி முதல் மே மாதம் வரை 2.50 டி.எம்.சி. என தண்ணீரை தமிழகத்துக்கு கர்நாடக அரசு திறந்துவிட வேண்டும்.
 தமிழகத்துக்கு உடனடியாக கர்நாடகம் தண்ணீர் திறந்துவிட வேண்டும் என்பதே காவிரி டெல்டா பாசன விவசாயிகளின் எதிர்பார்ப்பு.
 எனினும், கர்நாடக அணைகளில் உள்ள தண்ணீர், தங்களது தேவைக்கே சரியாக இருப்பதாகக் கூறி தமிழகத்துக்கு அளிக்க வேண்டிய தண்ணீரை கர்நாடக அரசு வழங்காமல் தொடர்ந்து தாமதப்படுத்தி வருவது பெரும் குற்றமாகும்.
 கர்நாடகத்திடமிருந்து பெற வேண்டிய மாதத் தவணை தண்ணீரைப் பெற தொடர்ந்து மத்திய அரசை தமிழக அரசு வலியுறுத்த வேண்டும். மேலும் கோதாவரி-காவிரி இணைப்புத் திட்டத்தையும் வைகை-குண்டாறு இணைப்புத் திட்டத்தையும் செயல்படுத்த ஆவன செய்ய வேண்டும். இதன் மூலம் திருச்சி, திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம், திருவண்ணாமலை, விழுப்புரம், பெரம்பலூர், தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டை, சிவகங்கை, விருதுநகர், தூத்துக்குடி உள்ளிட்ட மாவட்டங்கள் பயன் பெற முடியும்.
 இதற்கிடையில் கடந்த மே 28-ஆம் தேதி கூடிய காவிரி ஆணையம், தமிழக குறுவை சாகுபடிக்கு 9.19 டி.எம்.சி. தண்ணீரைத் திறந்துவிட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. இந்த உத்தரவு வெளியானவுடன், தண்ணீர் திறந்துவிட வேண்டும் என்று ஆணையம் உத்தரவிட்டதை கர்நாடக அரசு அதிகாரிகள் ஏற்றுக்கொண்டு வந்தது தவறு என்று கர்நாடக முன்னாள் முதல்வர் எடியூரப்பா கூறியுள்ளார்.
 இது ஒரு சட்டப்படியான ஆணை என்று கூறும்போது அதை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதற்கு மாறாக எதிர்க் கருத்து சொல்வது என்பது சரிதானா? "பருவமழை போதிய அளவு இல்லை; கர்நாடக அணைகளில் தண்ணீர் இல்லை' ஆகியவை உண்மையானால், காவிரி ஆணையம் மற்றும் ஒழுங்காற்றுக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் சென்று கள ஆய்வு நடத்தி, அதன் அடிப்படையில் முடிவு எடுக்க வேண்டுமேயொழிய, ஆணையத்தின் சட்ட ரீதியான உத்தரவை மீறுவது நியாயமா?
 தமிழக டெல்டா மாவட்டங்கள் முழுவதிலும் கடும் வறட்சி நிலவுவதால், சாகுபடிக்கு மட்டுமின்றி குடிநீருக்கும் தண்ணீர் இல்லாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. குடிநீர்ப் பற்றாக்குறை காரணமாக நிலத்தடி நீர் தொடர்ந்து அதிகமாக உறிஞ்சப்பட்டு நிலத்தடி நீர் மட்டம் நாளுக்கு நாள் ஆழத்துக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. பாசனம், குடிநீர் இரண்டுக்குமே நீர்இல்லாத நிலையில், விவசாயிகளும் பொதுமக்களும் பெரும் பரிதவிப்பில் உள்ளனர்.
 இந்தப் பின்னணியில் குறுவை சாகுபடிக்கு காவிரியில் தண்ணீர் திறக்க மத்திய அரசு உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்கும் வகையிலும், காவிரி ஆணையம் மற்றும் ஒழுங்காற்றுக் குழுவின் உத்தரவை அமல்படுத்த ஆவன செய்யவும் தமிழக முதல்வரை அரசியல் கட்சிகளும் விவசாயிகள் சங்க அமைப்புகளும் தொடர்ந்து நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும்.
 கர்நாடக அரசு மூலம் காவிரியிலிருந்து தண்ணீரைப் பெற உரிய முயற்சிகளை மத்திய அரசும் தமிழக அரசும் எடுக்காவிட்டால், தமிழக டெல்டா பகுதி விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் மிகவும் பாதிக்கப்படும். வரும் காலத்தில் காவிரி டெல்டா பாசனம் என்பது கேள்விக்குறியாகி விடும்.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/03/கருணை-காட்டுமா-கர்நாடகம்-3163832.html
3163831 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மாநில சுயாட்சி மறுக்கப்படுகிறதா?  உதயை மு.வீரையன் DIN Monday, June 3, 2019 02:10 AM +0530 ஒரு தேசத்தின் முன்னேற்றம் வளர்ந்து வரும் மக்கள்தொகைக்கு ஏற்ப அமைவது மிகவும் அவசியம். மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் என்பது வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை உருவாக்கி நாட்டின் வளர்ச்சியைத் தடுத்துவிடும். இதனைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாத அரசாங்கம் எத்தனைத் திட்டங்கள் போட்டாலும் வெற்றிபெற இயலாது.
 இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது மக்கள்தொகை 30 கோடியாக இருந்தது. இப்போது 134 கோடியாக, 4 மடங்குக்கு மேல் அதிகரித்துள்ளது. ஆரம்ப காலத்தில் மிகக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டம் பெயரளவுக்கு உள்ளதும், மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்துக்குக் காரணம்.
 மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தினால் பல்வேறு மாநிலங்களுக்கும், பல்வேறு நாடுகளுக்கும் மக்கள் வேலை தேடி அலைகின்றனர். வடமாநில மக்கள் மொழி தெரியவில்லை என்றாலும் தமிழ் நாட்டுக்கு வந்து குடியேறுவது தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இதனால் மொழிப் பிரச்னையும், வேலையின்மைப் பிரச்னையும் தீவிரமாகத் தலையெடுக்க ஆரம்பித்துள்ளன.
 பல்வேறு மொழிகள் பேசும் கூட்டாட்சியை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது இந்தியா. எல்லோருக்கும் எல்லா அடிப்படை உரிமைகளையும் அரசியல் சாசனம் வழங்கியுள்ளது. அதனைப் பாதுகாப்பாகக் கடைப்பிடிக்கச் செய்வதே அரசுகளின் கடமையாகும். மொழி, இனப் பிரச்னைகள் மாநிலந்தோறும் தலையெடுத்துக் குழப்பத்தை உண்டாக்கும். சட்டம், ஒழுங்கைக் காப்பாற்ற பொறுப்பேற்றுள்ள மாநில அரசுகள் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து, மாநில சுயாட்சி உரிமைகளைக் கட்டிக் காக்க வேண்டும்.
 "தமிழக வேலைகள் தமிழர்களுக்கே' என்ற முழக்கம் இப்போது மூலை முடுக்கெல்லாம் கேட்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இதனை முன்னிறுத்தி பல இடங்களில் போராட்டமும், ஆர்ப்பாட்டங்களும் நடந்து வருகின்றன. இப்படிப் பேசுவதே இன வாதம், மொழி வெறி என்றும், இதனால் தமிழர்கள் மாநிலம் கடந்து பல்வேறு இடங்களில் பணியாற்றும்போது எதிர்ப்பு ஏற்படும் என்றும், இது தமிழ் மக்கள் நலனுக்கு எதிரானது என்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் கூறுகின்றனர். இதையும் ஒரேயடியாகப் புறக்கணித்துவிட முடியாது.
 பெரும்பான்மையான மக்கள் வேலைக்குப் போவதற்கும், அந்தந்த மாநில அரசின் வேலைவாய்ப்புகளைப் பறிப்பதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. வடமாநில மக்கள் நாள்தோறும் தமிழகத்துக்குள் வருகின்றனர். அவர்கள் பொதுவான வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற்று வாழ்கின்றனர். மத்திய, மாநில அரசின் வேலைவாய்ப்புகளைப் பறிக்கவில்லை. அதனால், எதிர்ப்பு இல்லை.
 திருச்சி பொன்மலை ரயில்வே பணிமனை முன் அண்மையில் ஓர் ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது. 1,700 பேர் தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒரு பணிக்கு நியமனம் செய்யப்பட்டவர்களில் 1,400 பேர் வெளி மாநிலத்தவர்கள். மூன்றாம் நிலை, நான்காம் நிலை பணிகளுக்கு மாநில மொழி அறிவுடைய உள்ளூர் மக்களே தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும். இந்த நிலையை மாற்றி வெளி மாநிலத்தவரை எப்படி ரயில்வே நிர்வாகம் தேர்ந்தெடுத்தது என்பதுதான் அவர்களின் கேள்வி.
 இப்போது அண்மைக் காலமாக மத்திய அரசின் ரயில்வே, அஞ்சல் துறை, வங்கிகள் அனைத்தும் போட்டித் தேர்வு என்ற பெயரால் தமிழக மக்களின் உரிமைகளைத் தட்டிப் பறிக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது. இதுதான் தமிழக மக்களின் எதிர்ப்புக்குக் காரணமாகும்.
 அஞ்சல் துறையில் நடந்த போட்டித் தேர்வில் நடந்த ஊழல் நாடறிந்ததுதான். தமிழ்ப் பாடத் தேர்வில் தமிழே தெரியாத ஹிந்திக்காரர்கள் அதிக மதிப்பெண் பெற்று தேர்ச்சியடைந்த விந்தை நிகழ்ந்தது. இந்தப் புகார் உச்சகட்டத்தை அடைந்ததும் சிபிஐ விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்பட்டது.
 இவ்வாறு மொழி தெரியாதவர்கள் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளைத் தட்டிப் பறிக்கும் கொடுமை அண்மைக் காலமாக தொடர்ந்து நடந்து வருகிறது. இது மாநில மக்களின் தன்னாட்சிக்கு விடுக்கப்படும் அறைகூவலாகும் என்று தமிழ் அமைப்புகள் குரல் எழுப்பி வருகின்றன.
 "தமிழ்நாட்டு வேலை தமிழர்களுக்கே' என்ற முழக்கம் இப்போதுதான் எழுந்துள்ளது. மற்ற மாநிலங்களில் அரசு மற்றும் தனியார் வேலைவாய்ப்பில் மண்ணின் மைந்தர்களுக்கே முன்னுரிமை என்பது ஏற்கெனவே நடைமுறையில் உள்ளது.
 மண்ணின் மக்களுக்கே வேலைவாய்ப்பு அளிக்க வேண்டும் என்று கட்டாய வேலைவாய்ப்பு அலுவலக, கட்டாய அறிவிப்புச் சட்டம் - 1959 உள்ளது. அரசு, தனியார் வேலைகளுக்கு அந்தந்த மாநில வேலைவாய்ப்பு அலுவலகங்கள் மூலம்தான் நியமிக்க வேண்டும் என்ற இந்தச் சட்டம் இப்போதும் உள்ளது.
 பிரதமராக ராஜீவ் காந்தி இருந்தபோது அஸ்ஸாமில் "வெளி மாநிலத்தவர் வெளியேற வேண்டும்' என்று மாணவர் அமைப்புகள் போராட்டம் நடத்தின. போராட்டம் நடத்திய மாணவர் அமைப்புகளோடு மத்திய அரசு பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது. இறுதியில் அந்த மாநிலத்தில் நுழைந்த வங்காளிகள், ஹிந்திக்காரர்களை வெளியேற்றுவது என்று ஒப்புக் கொண்டு ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது. அதன்படி அவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். இப்போதும் அந்தச் சட்டம் நடைமுறையில் உள்ளது.
 ஆந்திரம், தெலங்கானா என இரண்டாகப் பிரிந்துவிட்ட பிறகும் அந்தந்த மாநிலத்தவர்களுக்கே முன்னுரிமை எனத் தனிச் சட்டம் இயற்றி பிரித்துக் கொண்டார்கள். ஒரே மொழி-தெலுங்கு பேசும் மக்களாக இருந்தாலும் ஆந்திரர்கள் தெலங்கானாவிற்குள் நுழைந்து வேலைவாய்ப்பு பெற முடியாது; இதே போன்று தெலங்கானாவைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆந்திரத்துக்குள் நுழைந்து வேலைவாய்ப்பு பெற முடியாது.
 கர்நாடக மாநிலத்தில் 1986-ஆம் ஆண்டு சரோஜினி குழுவை அமைத்து அறிக்கை பெற்றார்கள். அதன்படி அரசு மற்றும் தனியார் துறைகளில் கன்னடர்களுக்கே முன்னுரிமை என்று சட்டம் இயற்றி, நடைமுறைப்படுத்த கன்னட வளர்ச்சி ஆணையம் அமைக்கப்பட்டது.
 அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களில் 85 சதவீதத்துக்கு மேல் கன்னடர்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதை கண்காணிப்பதே அந்த ஆணையத்தின் வேலையாகும். இது தவிர, வெளிமாநிலத்தவர் விளைநிலங்களை வாங்கவும் அங்கு தடையுள்ளது.
 குஜராத் மாநிலத்தில் 85 சதவீத வேலை வாய்ப்பு அந்த மாநிலத்தவருக்குத்தான் என்று தொழில் துறை ஆணையத்தின் அறிக்கையை ஏற்று சட்டப் பேரவையில் தீர்மானம் இயற்றி நடைமுறையில் உள்ளது.
 ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் 1998-ஆம் ஆண்டு முதல் 85 சதவீத வேலைவாய்ப்பு அந்த மாநிலத்தவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. அத்துடன் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தவர்களுக்கு 70 சதவீத அளவுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்கும் தனியார் நிறுவனங்களுக்கே அரசின் வரிச் சலுகை, மானியம் அனைத்தும் வழங்கப்படும் என்ற நிபந்தனை உள்ளது.
 மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் 85 சதவீத வேலைவாய்ப்பு மண்ணின் மக்களுக்கே. மீதம் உள்ள 15 சதவீதம், நேபாளிகள் அல்லாத மாநிலத்தவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும். அதிலும் அவர்கள் அனைவரும் கட்டாயம் வங்க மொழி பேச, எழுதக் கற்றிருக்க வேண்டும் என்று அரசாணையே வெளியிட்டுள்ளனர்.
 கோவாவிலும் அரசமைப்புச் சட்டம் 371-1 நடைமுறையில் உள்ளது. தனியார் நிறுவனங்கள்கூட 80 சதவீத வேலைவாய்ப்பை அந்த மாநிலத்தவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும். அப்போதுதான் அரசு சலுகை, மானியம் எல்லாம் கிடைக்கும். மகாராஷ்டிரம், ஹிமாசலப் பிரதேசம் உள்பட பல மாநிலங்கள் இதை நடைமுறைப்படுத்தி வருகின்றன. இங்கெல்லாம் அரசமைப்புப் பிரிவு 371-ஏ, 371-பி, 371-சி ஆகியவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை வைத்துக் கொண்டுள்ளனர். இதனால் அந்தந்த மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு 85 சதவீதம் முதல் 90 சதவீதம் வரை வேலைவாய்ப்பு; மீதமுள்ள 10 அல்லது 15 சதவீதம்தான் பிற மாநிலத்தவர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றன.
 மற்ற மாநிலங்களில் உள்ள இந்த நடைமுறை தமிழ்நாட்டுக்கும் வரவேண்டும் என்று கேட்பதில் என்ன தவறு? தமிழகத்திலும் மண்ணின் மைந்தர்களுக்கே முன்னுரிமை என்று சட்டம் இயற்ற வேண்டும். இதற்கு தமிழக அரசு தயக்கம் காட்டுவது ஏன்?
 இதுவரை வேலைவாய்ப்பு அலுவலகங்கள் மூலமும், தமிழ்நாடு தேர்வாணையம் மூலமும் பணியிடங்கள் நிரப்பப்பட்டு வந்தன. இதனை முற்றிலும் மாற்றி போட்டித் தேர்வுகள் மூலம் திறமையானவர்களைத் தேடுவதாக புதிய நடைமுறையைப் புகுத்தி வருகின்றனர்.
 இந்தப் போட்டித் தேர்வுகளால் மாநில உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன. ஏராளமான முறைகேடுகள் நடப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இது குறித்து நீதிமன்றங்களில் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. திறமையற்றவர்களின் குறுக்கு வழிகள் பலமுறை அடையாளம் காணப்பட்டும், சரியான நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை.
 தமிழ்நாடு வேலைக்கான தேர்வாணையத்தில் இந்தியாவைச் சேர்ந்த எந்த மாநிலத்தவரும் எழுதலாம். அவர்கள் தமிழகத்தில் பிறப்புச் சான்று வைத்திருந்தால் போதும். வேறு எந்த மாநிலத்திலும் இப்படிப்பட்ட உத்தரவு கிடையாது. இதனை மாற்றி, மண்ணின் மைந்தர்களுக்கே முன்னுரிமை என்ற திருத்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு
 வரவேண்டும் என்று கோருகின்றனர்.
 மொழிவழி மாநிலப் பிரிவினையின் நோக்கமே அந்தந்த மாநிலங்களின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான். அந்தக் கொள்கைகளும், கோரிக்கைகளும் சிதைக்கப்படுமானால் மாநில மக்கள் எதிர்க்கவே செய்வர். மாநில சுயாட்சியும், மத்தியில் கூட்டாட்சியும் நாட்டுக்கு நல்லது.
 கட்டுரையாளர்:
 எழுத்தாளர்.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/03/மாநில-சுயாட்சி-மறுக்கப்படுகிறதா-3163831.html
3162374 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் இவள் தேசம் காக்கும் சக்தி கோதை ஜோதிலட்சுமி DIN Saturday, June 1, 2019 01:33 AM +0530
இன்றைக்கு ஏறத்தாழ 2,400 ஆண்டுகளுக்கு முன் கிரேக்கத்திலிருந்து அரசியல் காரணங்களுக்காக இந்தியா வந்த புவியியலாளர் மற்றும் பயண விரும்பியான மெகஸ்தனிஸ் நம் தேசம் எங்கும் பயணம் செய்து தனது அனுபவங்களையும் பயணத்தில் தான் கண்டவற்றையும் நான்கு தொகுதிகள் கொண்ட இண்டிகா என்னும் நூலாகத் தொகுத்துத் தந்திருக்கிறார். இந்நூல் முழுமையாக தற்போது கிடைக்கவில்லை என்ற போதிலும், கிடைத்திருக்கும் அளவில் அவர் கூறும் செய்திகள் நமது தேசத்தின் இயற்கை வளங்களை, கலாசார மாண்புகளை, பண்பாட்டு விழுமியங்களை பறைசாற்றுவதாக அமைந்திருக்கின்றன.
பாண்டிய நாட்டைப் பற்றி பல குறிப்புகளை தன்னுடைய நூலில் எழுதியிருக்கிறார் மெகஸ்தனிஸ். அதில் மிக முக்கியமாக கடல் அரணாக அமைந்த பாண்டிய நாட்டைப் பெண்களே ஆண்டு வந்தனர் என்று குறிப்பிட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். தேசம் ஆளும் பணியில் அதிகாரத்தில் பெண்கள் தலைமைப் பொறுப்பேற்று இருந்ததை அவரது இண்டிகா நூல் உறுதி செய்திருக்கிறது.
அதேபோல மெகஸ்தனிஸின் மற்றொரு மிகச் சிறந்த பதிவு, பெண் மெய்க்காவலர்கள் சந்திரகுப்த மெளரியரைப் பாதுகாக்கும் படையில் இருந்தனர் என்று அவர் எழுதி இருக்கும் குறிப்பு நம் தேசத்தில் 2,400 ஆண்டுகளுக்கு முன் பெண்கள் அரசியலில், ராணுவத்தில் கொண்டிருந்த பங்கை உலகிற்கு எடுத்துச் சொல்வதாக அமைந்திருக்கிறது. பெண்கள் வீராங்கனைகளாக மன்னரைப் பாதுகாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த செய்தி நம்மைப் பெருமிதம் கொள்ளச் செய்கிறது.
மெகஸ்தனிஸ் மட்டுமல்லாது இன்னும் பல்வேறு காலகட்டங்களில் பெண்கள் வீராங்கனைகளாகப் போர்க்களத்தில் முன்நின்ற சம்பவங்களை வரலாறு அடுக்கிச் செல்கிறது. ரிக் வேதத்தில் வர்ணிக்கப்படும் போர்க்களக் காட்சியில் தலைமை ஏற்று  போரில் பெண்கள் முன் நின்றதைக் காண்கிறோம். வத்ரிமதி, விஷ்வவரா இருவரும் போர்க்களத்தில் தங்கள் அங்கங்களை இழந்த போதிலும் இரும்புக்கால், தங்கக்கை பொருத்திக் கொண்டு மேலும் மேலும் முன்னேறி தலைமை ஏற்றுப் போரிட்டதாக ரிக் வேதம் விவரிக்கிறது.
ஈட்டி எறியும் கலையில் ஆற்றல் மிக்க பெண்கள் இருந்ததாகவும் அவர்கள் சக்திகி என்று அழைக்கப்பட்டதாகவும் பதஞ்சலி முனிவரின் மகாபாஷ்யம் கூறுகிறது. வில் அம்புகளுடன் போரிடும் திறமை வாய்ந்த பெண்கள் மௌரியப் படையில் இருந்ததாக அர்த்தசாஸ்திரம்  குறிப்பிடுகிறது. அலெக்சாண்டருக்கும் புருஷோத்தமனுக்கும் இடையே நடைபெற்ற போரில் புருஷோத்தமனின் சார்பில் பெண்கள் படையும் ஈடுபட்டதாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இருக்கின்றன.
புராணங்கள், இதிகாசங்கள் என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் போர்க்களத்தில் ரதம் ஓட்டுவதில் தொடங்கி பல்வேறு நிலைகளில் பெண்கள் பங்கேற்றதைக் காண்கிறோம்.  ஆக, வேதகாலம் தொடங்கி சுதந்திரப் போராட்டம் வரை வரலாற்றின் பல காலகட்டங்களில் போர்க்களத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு இந்தியாவைப் பொருத்தவரை எப்போதும் இருந்து வந்திருக்கிறது.
பல வரலாற்றுக் காரணங்கள் எல்லாத் துறைகளிலும் மேன்மையும் முதன்மையும் பெற்றிருந்த பெண்களை அந்நிலையிலிருந்து தாழச் செய்ததைப் போலவே ராணுவம் மற்றும் போர்க்களத்திலும் பெண்களை ஏறத்தாழ இல்லாமல் செய்துவிட்டது.
எனினும், சாதகமான கால மாற்றம் ஏற்படும்போது உறங்கிக் கிடக்கும் மரபணுக்கள் மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று தன்னை நிரூபித்துக் கொள்கின்றன. அந்த வகையில் தற்போது ராணுவத்தில், பாதுகாப்புப் படைகளில் பெண்களின் பங்களிப்பு மீண்டும் துளிர்க்கத் தொடங்கியுள்ளது. மிக வேகமான வளர்ச்சியும் கண்டு வருகிறது.
சுதந்திர இந்தியாவில் 1992 -ஆம் ஆண்டு வரை  ராணுவத்தில் பெண்கள் பங்கேற்க அனுமதி இல்லை. ராணுவத்தில் பணியாற்ற பெண்களுக்கு மட்டும் ஏன் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது என்று பெண்கள் தரப்பில் இருந்து எழுப்பப்பட்ட கேள்விதான் அத்தனை தடைகளையும் தகர்த்தெறிந்து ராணுவத்தில் இன்றைய சாதனைப் பெண்களை உருவாக்கியிருக்கிறது. 
ராணுவத்தில் போர்க்  கைதிகளாக எதிரி நாடுகளால் பிடிக்கப்படும் வீரர்கள் கொடுமைகளுக்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் ஆளாக நேரிடும். இதை மனதில் கொண்டே நெடுங்காலமாக முப்படைகளின் உயர்நிலைக் குழு இந்திய ராணுவத்தில் பெண்கள் நேரடி போர் படைகளில்  ஈடுபடுத்துவதைப் பரிந்துரைக்காமல் இருந்து வந்திருக்கிறது.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்திய ராணுவத்தில் பெண் அதிகாரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. பல பிரிவுகளிலும் அவர்கள் முன்னிலை வகிக்கவும் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். முப்படைகளில் அரசின் புள்ளிவிவரக் கணக்குப்படி இதுவரை ஏறத்தாழ 13 சதவீத பெண்கள் விமானப்படை மற்றும் கடற்படையில் பணி புரிகின்றனர்.
 உடல் ரீதியான பயிற்சி ஆயுதத்தைக் கையாளுதல், தலைமைப் பண்புக்கான பயிற்சி, தந்திர பயிற்சி, மனிதவள மேம்பாட்டுப் பயிற்சி தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் தகவல் தொடர்பு பயிற்சி என்று பல்வேறு பயிற்சிகளில் தேர்ச்சி பெற்று பெண் அதிகாரிகள் ராணுவப் பணியில் ஈடுபடுகின்றனர். 2010 -ஆம் ஆண்டு வரை ராணுவ கல்விப் படையிலும் நிர்வாகப் பிரிவிலும் மட்டுமே பெண்கள் நிரந்தரப் பணிகளில் ஈடுபட்டு இருந்தார்கள். தற்போது ஆண்களைப் போலவே 14 ஆண்டுகள் வரை பெண் அதிகாரிகளும் பணியில் ஈடுபடுகின்றனர். லெப்டினன்ட் கர்னல் பதவி வரை விமானப்படை மற்றும் கடற்படைகளிலும் அதற்கு இணையான பதவிகள் வரை பெண்கள் பணியாற்றுகின்றனர்.
கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டில் குடியரசு தின அணிவகுப்பில் சென்னை ராணுவ அதிகாரிகள் பயிற்சி கல்லூரியில் 2010-ஆம் ஆண்டு சிறந்த வீராங்கனையாக வீரவாள் பரிசு பெற்ற 25 வயது நிரம்பிய கேப்டன் திவ்யா அஜித் 154 பெண் அதிகாரிகள் அடங்கிய குழுவுக்குத் தலைமை தாங்கியது பெருமையாகப் பார்க்கப்பட்டது. 
எத்தகைய கடின சூழ்நிலையையும் எதிர்கொண்டு சற்றும் தளராது இலக்கை நோக்கிய தங்கள் முன்னேற்றத்தைக் களத்தில் நிரூபித்த இந்திய ராணுவத்தின் சிறப்புமிக்க படையான  IASC (Indian Army Service Corps)படைக்கு முதன்முறையாக பெண் அதிகாரி ஒருவர் தலைமை வகித்தது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வு. 
இந்த ஆண்டு ஜனவரி 15-ஆம் தேதி இந்திய ராணுவ தினத்தன்று 144 ஆண் அதிகாரிகள் அடங்கிய படைக்கு லெப்டினன்ட் பாவன கஸ்தூரி தலைமை வகித்தார். ஜனவரி 26-இல் குடியரசு தினத்தன்றும் லெப்டினன்ட் பாவன கஸ்தூரி ஆண்கள் பங்கு கொண்ட படைக்கு முதன்முறையாக  தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியதைக் கண்டபோது தேசமே பெருமிதம் கொண்டது.
அதேபோல 33 ஆண்கள் அடங்கிய ராணுவத்தின் டேர்டெவில்ஸ்   மோட்டார் சைக்கிள் அணிக்கு கேப்டன் ஷிக்கா தலைமைப் பொறுப்பேற்றார். குடியரசு தின அணிவகுப்பில் விதவிதமான சாகசங்களைச் செய்தபடி வந்த டேர்டெவில்ஸ் மோட்டார் சைக்கிள் அணியின் வியப்படைய வைத்த சாகசங்கள் மக்களை உவகை கொள்ளச் செய்த அதேவேளையில், அந்தப் படைக்குத் தலைமை ஏற்று,  மோட்டார் சைக்கிளில் நின்றபடி குடியரசுத் தலைவருக்கு கேப்டன் ஷிக்கா மரியாதை செலுத்தியபோது தேசமே சிலிர்த்து நின்றது. 
இது ஒருபுறமிருக்க, சுதந்திர இந்தியாவில் முதன்முறையாக தற்போது நக்சல் ஆதிக்கம் நிறைந்த பகுதிகளில் பெண் கமாண்டோக்கள் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் இதற்கென்று 30 பெண் கமாண்டோக்களுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. 
பஸ்தர் தண்டேவாடா பகுதிகளில் இந்த கமாண்டோ படையினர் களத்தில் இறங்கிப் பணியாற்றுகின்றனர். தண்டேஸ்வரி ஃபைட்டர்ஸ் என்று பெயரிடப்பட்டிருக்கும் இந்தக் குழு முற்றிலும் பெண்களை மட்டுமே கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட படை என்பதே அதன் தனிச் சிறப்பு.
ஓராண்டுக்கு முன் சத்தீஸ்கரில் மாவோயிஸ்ட்டுகளின் தாக்குதலுக்குப் பதிலடி கொடுக்க பஸ்தாரியா பட்டாலியன் என்ற இளைஞர்கள் படையை மத்திய பாதுகாப்புப் படை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து தற்போது தண்டேஸ்வரி ஃபைட்டர்ஸ் என்ற பெண் கமாண்டோ படையும் பாதுகாப்புப் பணியில் இடம் பெற்றுள்ளது.
இந்திய ராணுவத்தின் பல பிரிவுகளில் பணியாற்ற பெண்கள் வாய்ப்புப் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்ற போதிலும் இதுவரை சிப்பாய் படைக்கு அவர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஆனால், முதன்முறையாக தற்போது படை வீரர் பணிக்கும் பெண்கள் விண்ணப்பிக்கலாம் என்று அரசு சென்ற மாதம் அறிவிப்பை வெளியிட்டுள்ளது. ராணுவத்தில் ராணுவ போலீஸ் படையில் பெண்கள் இணைவதற்கான வாய்ப்பும் தற்போது திறந்திருக்கிறது. இதற்கான விண்ணப்ப விவரங்களை www.joinindianarmy.nic.in என்ற இணையதளத்தில் பெறலாம். வரும் காலங்களில் பெண் படை வீரர்கள் தனி முத்திரை பதித்து தங்கள் திறனை நிரூபிக்கப் போவதையும் தேசம் காணப் போகிறது.
இந்த ஆண்டு ராணுவத்தில் பாதுகாப்புப் படையில் என்று பல நிலைகளிலும் பெண்களின் பங்களிப்பு நமக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது. சரியான பாதையில் நாம் நடை போடுகிறோம் என்பதற்கான உதாரணங்கள் தோன்றியிருக்கின்றன. 
எந்தத் துறையிலும் பெண்கள் தங்கள் ஆற்றலை வெளிப்படுத்த முடியும் என்பதற்கு லெப்டினன்ட் பாவன கஸ்தூரியும் கேப்டன் ஷிக்காவும் உதாரணங்களாக மிளிர்கின்றனர். மீண்டும் பாரத தேசமும் பாரதப் பெண்களும் தங்கள் பெருமைகளை மேன்மைகளை மீட்டெடுத்து உன்னத நிலையை அடைவோம் என்பதற்கான நம்பிக்கை ஒளி தென்படத் தொடங்கியிருக்கிறது. 

கட்டுரையாளர்
ஊடகவியலாளர்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/01/இவள்-தேசம்-காக்கும்-சக்தி-3162374.html
3162373 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் எழுத்தின் அரசிகள்! சி.வ.சு. ஜெகஜோதி DIN Saturday, June 1, 2019 01:30 AM +0530 பல இடையூறுகளைச் சந்தித்தாலும் அதிலிருந்து கொஞ்சமும் மாறுபடாமல் வாழ்ந்த எழுத்தாளர்கள் பலரின் வாழ்க்கை இன்றும் சரித்திரத்தில் இடம் பிடித்துள்ளன.
சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே இருதயம் பலவீனமாக இருக்கிறது என்று வெளியில் போகவிடாமல் வீட்டுக்குள் அடைத்து வைத்தார்கள் பெற்றோர். 9 வயது சிறுமியாக வீட்டுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்தபோதே சிறுகதைகள் எழுதத் தொடங்கிய அந்தச் சிறுமிதான் காலப்போக்கில் 24 நூல்களையும், 15 நாவல்களையும் எழுதிக் குவித்தவர்.
தென்னாப்பிரிக்காவைச் சேர்ந்த நதீன் கோர்டிமர் என்ற அந்த எழுத்தாளரின் ஒருபக்கக் கட்டுரைகள், அவர் வாழ்ந்த தேசத்தில் பூகம்பத்தை உண்டாக்கியது. இலக்கியத்துக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற இவர், கருப்பின மக்களின் அவலங்களை ஒரு பக்கக் கட்டுரைகளாக வடித்துக் கொட்டியது தென்னாப்பிரிக்க தேசத்தையே உலுக்கியது. 
இந்தச் சமூகம்தானே என்னை வளர்த்தது, அந்தச் சமூகத்திற்காக நான் என்னை அர்ப்பணிக்கவும் தயார் என்று அவர் எழுதிய எழுத்துகள் பல பரிசுகளையும், பட்டங்களையும் அவருக்குப் பெற்றுத் தந்தன. இவரது எழுத்துக்காகக் கிடைத்த நோபல் பரிசுத் தொகையை கிராமப்புற மக்களின் மேம்பாட்டுக்காகவே செலவிட்டவர் நதீன் கோர்டிமர்.
மருத்துவராகவோ அல்லது வழக்குரைஞராகவோ ஆகுமாறு பெற்றோர் சொன்ன போது, நான் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராகத்தான் வருவேன் என்று தனது 10-ஆவது வயதிலேயே பெற்றோரிடம் அடம் பிடித்தவர் ரஷியாவில் பிறந்த அயன்ராண்ட் என்ற அந்தச் சிறுமி. இவர் எழுதிய நூல்கள் பலவும் எத்தனை லட்சம் விற்பனையாயின என்று கணக்கிட முடியாது. இவர் எழுதிய பவுன்டைன் ஹெட் என்ற நாவல் உலக அளவில் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக இன்றும் கொண்டாடப்படுகிறது. 
இந்த ரஷியப் பெண்ணின் எழுத்துகளுக்கு மயங்கிக் கிடந்தது அமெரிக்க இளைஞர்கள் பட்டாளம். ரஷியாவில் பிறந்து அங்கு ஏற்பட்ட புரட்சி காரணமாக  அமெரிக்காவுக்கு வந்து அந்த மக்களின் அவலங்களை அற்புதமாக படம் பிடித்து எழுதியதால், இந்த ரஷிய எழுத்துத் தேவதை மறைந்தபோது அமெரிக்க தேசமே கண்ணீர் விட்டது.
இலக்கியத்துக்காக வழங்கப்படும் மிக உயர்ந்த பரிசுகளில் ஒன்றான புக்கர் பரிசினை, தான் முதன்முதலாக எழுதிய நாவலான காட் ஆஃப் ஸ்மால் திங்ஸ் என்ற நூலுக்காகப் பெற்றவர் கேரளத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தாளரான அருந்ததி ராய். அந்த ஒரு நாவலே ஆயுள் முழுவதும் அவருக்கு வருமானம் தரக் கூடியதாக அமைந்தது. உலகப் புகழ் பெற்ற இந்த நாவல்  ஒரே நாளில் லட்சக்கணக்கில் விற்பனையானது.  இவரது எழுத்துகள் அமெரிக்காவின் அணு ஆயுதப் பரவல்களையும், போர் நடவடிக்கைகளையும் அங்குலம், அங்குலமாக அலசியது.  ஒரு கணினி செய்யும் வேலைகளைப் பார்த்து வியந்து போன இந்தப் பெண், அதில் தன் மனதைப் பறிகொடுத்ததை எழுத்துகளாக்கியதே காட் ஆஃப் ஸ்மால் திங்ஸ் என்ற முதல் நாவல். தான் எழுதிய ஒரு திரைப்படத்துக்காகக் கிடைத்த தேசிய விருதை மத்திய அரசுக்கே திருப்பி அனுப்பியவர் இவர். இந்தியாவின் பெருமைக்குரிய சமூகப் போராளியும்கூட.
நினைத்தபடி வாழவேண்டும் என்றால் நிருபராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது அந்த சிலி நாட்டு எழுத்தாளரான இஸபெல் அலண்டேவுக்கு. முதலில் ஒரு பத்திரிகையில் பணியில் சேர்ந்தார்.
உயிரிழந்து போன தனது மகளின் நினைவாக அவரது பெயரிலேயே இவர் எழுதி வெளியிட்ட கட்டுரைத் தொகுப்பு மிகச் சிறந்த இலக்கியத் தொகுப்பாகி லட்சக்கணக்கில் விற்பனையானது.
இலக்கியத்துக்காக ஏராளமான பரிசுகள் பெற்ற இவர், சிலி நாட்டின் ஊழலையும்,பெண்களின் நிலைமைகளையும் அம்பலப்படுத்தினார். அரசியல் அசிங்கங்களை பேய்க் கதை பாணியில் சொல்லி, பல அரசியல்வாதிகளுக்கும் பேயாகவே தெரிந்தவர் எழுத்தாளர் இஸபெல் அலண்டே.
தென்னாப்பிரிக்காவின் நதீன் கோர்டிமர், ரஷியாவின் அயன்ராண்ட், கேரளத்தின் அருந்ததிராய்,  சிலி நாட்டின் இஸபெல் அலண்டே ஆகிய நான்கு எழுத்து அரசிகளும் எழுதிய பல நூல்கள் 30-க்கும் மேற்பட்ட பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சாகாவரம் பெற்றன.
சொக்கித் தவிக்க வைத்த இவர்களின் எழுத்து நடை அவர்களை புகழின் உச்சிக்கே கொண்டு போய் விட்டன. அந்த எழுத்துகளே ஆயுள் முழுவதும் அவர்களுக்கு வருமானத்தையும் அள்ளிக் கொடுத்தது. உலக அளவில் பல பரிசுகளும், பட்டங்களும் இவர்களிடம் குவிந்ததற்கான காரணம் என்னவென்று ஆராய்ந்தால் மக்களின் துயரங்களை கருவாக எடுத்துக் கொண்டு எழுத்துகளைப் பிரசவித்தார்கள் என்பதே உண்மை.
மண்ணில் வாழ்வது மட்டும் வாழ்க்கையல்ல, மனித மனங்களை எழுத்துகளால் கட்டிப் போடுவதுதான் ஓர் உண்மையான எழுத்தாளனின் வாழ்க்கை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/jun/01/எழுத்தின்-அரசிகள்-3162373.html
3161722 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தண்ணீர்...தண்ணீர்...தண்ணீர்? கி. சிவசுப்பிரமணியன் DIN Friday, May 31, 2019 02:52 AM +0530 இந்திய மாநிலங்களில் தனித்துவம் பெற்று விளங்கும் தமிழகத்தில் அடிக்கடி நிகழும் பெரும் போராட்டமாக விளங்குவது தண்ணீர் பிரச்னை. எந்த ஓர் ஆண்டும் மழை முழுமையாகப் பொய்ப்பதில்லை. மாறாக, மழை அளவு குறைந்தும், சராசரியாகவும், அதிகரித்தும்  காணப்படுகிறது. ஆண்டுதோறும் பூமியில் (நிலப்பரப்பு (29%) கிடைக்கும் மொத்த மழையின் அளவு நிலையானது. 
ஆனால், அந்த மழையளவு இடத்துக்கு இடம் மிக அதிக அளவில் வேறுபடுகிறது. அதாவது, பல நேரங்களில் பூமியில் பொழிய வேண்டிய பெருமளவு மழை, கடலில் பொழிந்து விடுகிறது. இதனால்தான், 71% உலக நிலப்பரப்பைக் கொண்ட கடல் பரப்பு எப்போதும் அதிக மழையைப் பெறுகிறது.
ஐந்து ஆண்டுகள் கொண்ட பூமியின் சுழற்சியில் ஓர் ஆண்டு மிக நல்ல மழைப் பொழிவையும், மற்றோர் ஆண்டு மிகவும் வறட்சியானதாகவும், மீதமுள்ள மூன்று ஆண்டுகள் இவை இரண்டிற்கும் இடைப்பட்டதாகவும் இருக்கும் என அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பே நானாவதி மற்றும் அஞ்சாரியா என்ற பொருளியல் அறிஞர்கள் கூறியுள்ளனர். உதாரணமாக, சென்னையில் 2015 இறுதியில் பெருவெள்ளம் ஏற்பட்டது; 2016-இல் வறட்சி நிலவியது; 2017-இல் ஓரளவு மழை பதிவானது. ஆனால், 2018 ஏப்ரலில் தொடங்கிய வறட்சி, தற்போது 2019-இல் கடுமையாகி அனைவரையும் வாட்டி வதைக்கிறது.
 கடந்த 2003 மற்றும் 2004-ஆம் ஆண்டுகளில் தமிழகம் கடும் வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டது. இந்தத் தாக்கத்தின் பிடியில் சென்னையும் சிக்கியது. 2004 ஜனவரி முதல் நவம்பர் வரை சென்னையின் குடிநீர் ஏரிகளான பூண்டி, சோழவரம், செங்குன்றம் மற்றும் செம்பரம்பாக்கம் ஆகியவை முழுமையாக வறண்டன. நெய்வேலியிலிருந்து ரயில் மூலம் நீர் பெறப்பட்டு, சென்னையின் குடிநீர்த் தேவை பூர்த்தி செய்யப்பட்டது.
அதே குடிநீர்ப் பஞ்சம் இப்போது சென்னை உள்பட தமிழகம் முழுவதும் ஏற்பட்டுள்ளது.
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, மிக வேகமாக அதிகரித்து வரும் மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்துக்கு ஏற்ப (1951-இல் 36.11 கோடி; 2019-இல் 136.13 கோடி), மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, உடை, இருப்பிடம் ஆகியவற்றில் பெருமளவு தன்னிறைவு பெற்றுள்ளோம். எனினும், எப்போதெல்லாம் வறட்சி நிலவுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் மக்களைக் கடுமையாகப் பாதித்து வரும் தண்ணீர்ப் பஞ்சத்தை முழுமையாகப் போக்கி எந்த ஆண்டிலும் வறட்சியே இல்லாத நிலையை உருவாக்க, மக்களாலும் அரசுகளாலும் ஏன் இதுவரை முடியவில்லை என்பதைத் தீவிரமாக ஆராய வேண்டியுள்ளது. 
வேளாண்மையின் அதிக மகசூலுக்கு அடிப்படை நீர் வளம். இதனால், முதல் இரு ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களில் அதிக முதலீடு செய்யப்பட்டு பேரணைகள் உருவாக்க வழிவகுக்கப்பட்டன. அதன் பிறகு அந்த வேகம் குறைந்து, மாநில அரசுகளின் நீராதார இருப்பு முன்னுரிமைப்படி அவற்றை மேம்படுத்தத் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டு செயலாக்கப்பட்டன. இதன் பயனாக, நிலநீர் ஆதாரங்கள் (ஆற்றுப் பாசனம்) அதிகமிருந்த பல மாநிலங்கள் மத்திய அரசின் நிதியால் பயனடைந்தன. குறிப்பாக வட மாநிலங்கள் மற்றும் தென்மாநிலங்களில் முந்தைய ஆந்திரப் பிரதேசம், கர்நாடகமும் இதில் அடங்கும். தமிழகம், கேரளம் எவ்விதப் பயனும் அடைய இயலாத நிலை ஏற்பட்டது. ஏனெனில், இங்கு நிலநீர் ஆதாரங்கள் மிகக் குறைவே. 
மூன்றாம் ஐந்தாண்டுத் திட்ட இறுதியில் (1965), பசுமைப் புரட்சி வித்திடப்பட்டு இந்தியா முழுமையும் உணவுத் தானிய பெருக்கத் திட்டம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதன் முதல்படி நிலத்தடிநீரை அதிகம் பயன்படுத்தி, நீர் விரயத்தைக் குறைத்து, அதிக மகசூல் பெறுவதே. இதன் அடிப்படையில், இந்தியா முழுவதும் நிலத்தடிநீர் உபயோகம் தறிகெட்டுப் பெருகியது. 1960-70 பத்தாண்டுகளில் 87 லட்சம் ஹெக்டேராக இருந்த நிலத்தடிநீர்ப் பாசனப் பரப்பு, 2000-2010 பத்தாண்டுகளில் 3.54 கோடி ஹெக்டேராக அதிகரித்து உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால், இதே 50 ஆண்டு காலத்தில் இந்தியாவில் ஏரிப் பாசனப் பரப்பு 44.5 லட்சம் ஹெக்டேரில் இருந்து 19.7 லட்சம் ஹெக்டேராக பாதிக்கும் கீழ் குறைந்து விட்டது. தமிழகத்தில் இது 9.1 லட்சம் ஹெக்டேரில் இருந்து 5.1 லட்சம் ஹெக்டேராகக் குறைந்துள்ளது. ஏரிப் பாசனம் தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக, தமிழகத்தில்தான் அதிக அளவு பயன்பாட்டில் உள்ளது. 
ஆக, ஏரிப் பாசனத்தின் தற்போதைய நிலையிலிருந்து தமிழக ஏரிகளின் அவல நிலையை நன்கு அறியலாம். இந்த ஏரிகளின் சீரழிவால் ஆயிரக்கணக்கான தமிழக கிராமங்களில் விவசாயம் பொய்த்துப்போய், ஆங்காங்கே இருந்த கிணறுகள் மற்றும் ஆழ்துளைக் கிணறுகளிலும் தண்ணீர் வற்றி மக்கள் குடிநீருக்கே தவிக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது.
சென்னை மக்களின் குடிநீர்த் தேவையில் ஏறத்தாழ 70-80% பூர்த்தி செய்பவை குடிநீர் ஏரிகளே. எனினும், கடந்த 15 ஆண்டுகளாகத் தமிழகத்தில் இருந்த அரசுகள் அனைத்தும் குடிநீர் ஏரிகளின் மேம்பாட்டில் முழுமையான கவனம் செலுத்தவில்லை. சென்னை பெருநகர் குடிநீர் வாரியம் தற்போது கடுமையான விபத்தில் சிக்கியுள்ளது. மழையின்மை என்னும் இயற்கை ஏற்படுத்தியுள்ள இந்தப் பெரிய விபத்தின் விளைவு தொற்றாகப் பரவி சென்னை மக்களையும் பெரிதும் பாதித்து வருகிறது. ஆட்சியாளர்களின் சீரியச் செயல்பாடின்மையால் தமிழகம் முழுவதும் தண்ணீர்ப் பிரச்னை தீவிரம் அடைந்துள்ளது.
தமிழகத்தில் உலக வங்கி மூலம் ஏரி மேம்பாட்டுத் திட்டம் செயல்படுத்தப்படுகிறது. எனினும், உலக வங்கி கூறியுள்ளதுபோல் ஏரி மேம்பாட்டில் நீர் பயனீட்டாளர்களின் பங்கு சிறிதளவும் இல்லை. ஏரிகள் மேம்பாடு அடைய வேண்டும் என அரசு கருதினால், தமிழக அரசால் கொண்டுவரப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டு, பாதியிலேயே கைவிடப்பட்டுள்ள தமிழ்நாடு விவசாயிகள் நீர்ப்பாசன அமைப்பு முறை மேலாண்மைச் சட்டம் 2000 (சட்டம் எண் 7/2001) உடனடியாகச் செயல்படுத்தப்பட்டு, விவசாயிகளின் பங்கினை ஏரிப் பாசனத்தில் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். இந்தச் சட்டம், சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களுக்கு இணையான அந்தஸ்தினை ஏரிப்பாசன சங்கத் தலைவர்களுக்கு  வழங்கியுள்ளது. இந்தச் சட்டம் கடுமையாக அமல்படுத்தப்பட்டால், ஏரிகளைச் சூறையாடுபவர்களைச் சூறையாடிவிட முடியும். இந்தச் சட்டம் முழுமையாக அமல்படுத்தப்படாமல் இருப்பதே ஏரிகளின் அழிவுக்கு அடிப்படையாகும்.  
வறட்சியும் வெள்ளமும் இந்தியாவின் இரு கண்கள் போன்றவை. இவை இரண்டுமே ஆண்டுதோறும் நாட்டில் கடும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. எனவே, அரசு, தொண்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் மக்கள் அனைவரும் உறுதிமொழி எடுத்து குறைந்தது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு  நீர் ஆதாரங்களைப் பாதுகாப்பது அவசியம். குறிப்பாக ஏரிகள், ஆறுகள் சீரமைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டால் தமிழகம் முழுவதும் உள்ள 41,127 ஏரிகளின் தற்போதைய கொள்ளளவான 45 மில்லியன் கியூபிக் மீட்டரிலிருந்து குறைந்தது 60 மில்லியன் கியூபிக் மீட்டர் அளவாவது நிச்சயம் உயர்த்தி, பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள மொத்த ஏரிப்பாசன பரப்பான 10 லட்சம் ஹெக்டேர் பாசனம் பெற  முடியும். இதன் மூலம் விவசாயத்துக்கு மட்டுமின்றி, ஆயிரக்கணக்கான கிராமங்களின் குடிநீர்ப் பிரச்னையையும் தீர்க்க முடியும். 
கிணற்றுப் பாசனமும் வளம் பெறும்.    
மழைநீர் சேமிப்பின் அருமை மற்றும் ஆறுகள் இணைப்பின் அவசியத்தை, தண்ணீர்ப் பஞ்சம் மிகுந்த கோடைக் காலத்தில்  அனைவரும் உணர வேண்டும். சென்னையைப் பொருத்தவரை அண்மைக்காலமாக டிசம்பரிலிருந்து மே மாதம் வரை தொடர்ந்து வறட்சியே நிலவுகிறது. இந்த 6 மாதங்களில், பல ஆண்டுகளில் குறிப்பாக, 2015 டிசம்பர் முதல் மே 2016 வரை, அந்தந்த மாதங்களில் பொழிய வேண்டிய சொற்ப மழைகூடப் பொழியவில்லை. இந்த ஆண்டும் இந்தக் காலகட்டத்தில்  மழை இல்லை. இதற்கு சுற்றுச்சூழல் மாறுபாடே காரணம்.
நமக்குத் தேவை ஏற்படும்போது நீரைக் கொடுக்க வானம் ஓர் வங்கி அல்ல. எனினும் பருவகாலங்களில் எப்போதெல்லாம் மழை பெய்கிறதோ, அப்போதெல்லாம் முழு முயற்சியுடன் தனி மனிதர், தொண்டு நிறுவனங்கள் முதல், அரசுகள் வரை அனைவரும் பொறுப்புடன் செயல்பட்டு, பெருமளவு மழை நீரை வீணாக்காமல் சேமித்து வைப்பதே தண்ணீர்ப் பஞ்சத்தில் இருந்து விடுபடுவதற்கான அடிப்படையாகும். 
அதிக மழை பெய்யும்போது, அதைத் தேக்கி வைக்க சரியான இடங்களைத் தேர்வு செய்து, ஏற்கெனவே உள்ள ஏரி, குளங்களை நவீனமாக்கி, நன்கு ஆழப்படுத்தி, மழைக்காலத்தில் முனைப்பாகச் செயல்பட்டு வீடுகள் மற்றும் அலுவலகங்களில் மழைநீரைச் சேமித்து, மழைப் பற்றாக்குறை காலங்களில் நீர் சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடித்து, ஒரு சில முக்கிய ஜீவ நதிகளை முறையாக இணைத்து, மழை நீர் மேலாண்மையைக் கடைப்பிடித்தால்,  தண்ணீர்ப் பஞ்சத்திலிருந்து முழுமையாக இந்தியா விடுபடும். விவசாயம் செழிப்புறுவதோடு, நாடு முழுவதிலும் குடிநீர்ப் பஞ்சம் தீர்ந்து விடும்.

கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்,
சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/31/தண்ணீர்தண்ணீர்தண்ணீர்-3161722.html
3161721 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புகை என்னும் பகை!  ம. அஹமது நவ்ரோஸ் பேகம் DIN Friday, May 31, 2019 02:52 AM +0530 புகை பிடிப்பதைக் குறைக்கவும், புகையிலை மற்றும் அது சார்ந்த பொருள்களின் பயன்பாட்டைக் குறைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்திலும் உலக சுகாதார அமைப்பின் ஆதரவுடன்  ஆண்டுதோறும் உலக புகையிலை எதிர்ப்பு தினம் மே 31-ஆம் தேதி கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. 
ஆண்டுதோறும் சுமார் 70 லட்சம் பேர் புகையிலை பாதிப்பால் இறக்கின்றனர் என்று அந்த அமைப்பு தெரிவிக்கிறது. புகை பிடிப்பதால் புற்றுநோய் மட்டுமல்லாமல், நுரையீரல், இதயம் போன்ற உறுப்புகள் பாதிப்புக்குள்ளாவதுடன் வேறு உடல்நலப் பிரச்னைகளும் ஏற்படுகின்றன. இந்த ஆண்டு புகையிலை காரணமாக நுரையீரலின் ஆரோக்கியம் கெடுதல் என்ற மையக் கருத்தை இந்தத் தினத்துக்கு உலக சுகாதார நிறுவனம் அறிவித்துள்ளது.
கணவர் மற்றும் இரு மகன்களுடன் கடைத் தெருவுக்கு நான் சென்று கொண்டிருந்தேன். இரட்டையர்களான மகன்களில் ஒருவன் என்னுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான். பத்தாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்த மகனிடமிருந்து திடீரென ஒரு கேள்வி. ஒருவேளை பதினோராம் வகுப்பில் உங்களைப் போல அறிவியல் பாடப் பிரிவை நான் தேர்ந்தெடுத்தால், புது விதமான சிகரெட் ஒன்றை நான் ஏன் கண்டுபிடிக்கக் கூடாது? என்றான். மனதில் லேசான அதிர்ச்சி. நான் பதில் பேசவில்லை.
தொடந்து, அவனுடன் படிக்கும் ஒரு மாணவனின் பெயரைக் கூறி, அவனைத் தெரியுமல்லவா உங்களுக்கு? பாவம், ரொம்ப நல்ல பையன், ஆனால், புகை பிடிக்கிறான், தெரியுமா? என்று வருத்தத்துடனும், ஆதங்கத்துடனும் தெரிவித்தான். பள்ளி முதல்வர் அவனைக் கூப்பிட்டு, அவன் தலையை ஆதரவாகத் தடவி, இந்த மோசமான பழக்கத்தை விட்டு விடு என்று அறிவுரை கூறினார்; ஆனாலும், பள்ளி நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் அவன் புகை பிடிக்கிறான் என்றான்.
அது மட்டுமல்லாது ஒரு முறை தான் மொட்டை மாடியில் உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தபோது பக்கத்து வீட்டு  மாடியில் பத்து வயது  சிறுவன் ஒருவன் மறைந்திருந்து புகை பிடித்ததைப் பார்த்ததாகவும் சொன்னான். அதனால்தான், இப்படிப்பட்ட மக்களுக்காக, புகை பிடித்தாலும், அவர்களின் ஆரோக்கியத்திற்கு தீங்கு தராத புது வகையான சிகரெட்டை நான் கண்டுபிடிக்கப் போகிறேன் என்று கூறினான். அவனுடைய  எண்ணத்தைப் பாராட்டி விட்டு, சரி உன்னால் முடியும் என்றால் முயற்சி செய்து பார் என்றேன். 
புகையிலை, மற்றும் புகையிலை சார்ந்த பொருள்களை சிறுவர்களுக்கு விற்பதையும், கல்வி நிலையங்களுக்கு அருகில் (பள்ளி, கல்லூரி வளாக சுற்றுச் சுவரில் இருந்து கிட்டத்தட்ட  நூறு மீட்டர் தொலைவு வரை) அவற்றின் விற்பனையைத் தடை செய்யும் சட்டம்   எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?  சிகரெட் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வகையில் அதே வடிவமைப்பில் மிட்டாய்கள் விற்கப்படுதல் குழந்தைகளுக்கு உகந்ததல்ல. ஒரு முறை ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவர்கள் ஆண்டின் இறுதித் தேர்வு நாளைக் கொண்டாட வாங்கி வந்திருந்த மென்பானம் ஒன்றை ஆசிரியர் என்னிடம் காட்டினார். மது புட்டி வடிவில் இருந்த அந்தப் புட்டியின் மீது சாராய சுவையுள்ளது என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. போதைப் பொருள்களில் சிறுவர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதற்காக விற்கப்படும் இவை, பின்னாளில் அவர்கள் புகை பிடிப்பதற்கும், குடிப் பழக்கத்துக்கு அடிமையாவதற்கும் வழி வகுக்கும் என்பதால் இவற்றின் விற்பனையைத் தடை செய்ய வேண்டும்.     
புகை பிடிப்பவர்கள் மட்டுமல்லாது, சிகரெட் புகையினால் பாதிக்கப்படும் புகை பிடிக்காதவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துள்ளது. பெரியவர்களின் புகைப் பழக்கத்தால் சிறுவர்கள் மற்றும் குழந்தைகள் ஆஸ்துமா போன்ற நுரையீரல் சம்பந்தப்பட்ட நோய்களால் அவதிப்படுகிறார்கள். புகைப் பழக்கத்தால் நுரையீரல் பாதிப்புள்ளாகி இறக்கும் நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை மூன்றில் இரண்டு பங்காகும். புகை பிடிக்கும் பழக்கம் உள்ளவர்களுக்கு காச நோய் இருக்கும் நிலையில் நுரையீரல் அதிகமாகப் பாதிப்படைகிறது.   
புகைப் பழக்கத்தால் நுரையீரல் பாதிப்படைந்து உயிரிழப்பவர்கள் உள்பட புற்றுநோயால் இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் சராசரியாக ஏழு லட்சம் பேர் இறக்கின்றனர் என்று உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. புற்று நோய் இறப்பு விகிதம் 2012-2014-க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் 6% அதிகரித்துள்ளதாகவும், நாளொன்றுக்கு சுமார் 1,300 பேர்கள் இறப்பதாகவும், இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (ஐ.சி.எம்.ஆர்.) தெரிவித்துள்ளது. அநேகமாக 2020 -ல் 17.3 லட்சம் புதிய நோயாளிகள் புற்றுநோய் பாதிப்புடன் இருப்பார்கள் என்றும் ஆய்வறிக்கை தெரிவிக்கிறது.
உட்புறம் சீத்தாப்பழம் போல் தோன்றும் ராம் சீத்தா என்னும் பழத்திலும், நித்யகல்யாணி தாவரத்திலும் புற்றுநோய்க்கான தீர்வு உண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது. வின்கா ரோஸியா என்ற தாவரவியல் பெயர் கொண்ட நித்யகல்யாணியில் இருந்து பிரித்தெடுக்கப்படும் இரு வகையான ஆல்கலாய்ட்ஸ்,  குழந்தைகளைப் பாதிக்கும் ரத்தப் புற்றுநோய்க்கும், நிணநீர்ச் சுரப்பி புற்றுநோய்க்கும்  அருமருந்தாகும் என ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
இவை ரத்தப் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் உயிர் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பினை 10% -லிருந்து 95% வரை அதிகரிப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்தியாவில் இது போன்ற தாவரங்களின் புற்றுநோய் எதிர்ப்பு மருத்துவக் குணங்கள் குறித்து ஆய்வுகள் மேலும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். 
இயற்கை வளங்களைப் போலவே, ஒரு நாட்டுக்கு மனித வளமும் முக்கியம். புற்றுநோய், இதய நோய் உள்ளிட்டவற்றால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகளைத் தடுப்பது அவசியம். எனவே, நோய்களைக் கண்டறிவதற்கான, நோய்களைக் குணப்படுத்தக்கூடிய மருந்துகளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் என்னென்ன  என்பது குறித்து வெளிப்படைத்தன்மை அவசியம். கோடிக்கணக்கில் செலவிடப்படும் விண்வெளி ஆராய்ச்சிகளைப் போன்றே,  மனிதர்களை நோய்களிலிருந்து காப்பதற்கான ஆராய்ச்சிகளுக்கும் மத்திய அரசு முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/31/புகை-என்னும்-பகை-3161721.html
3161028 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் நரம்பணு-மின்னணுக் கூட்டணி வெற்றி!  நெல்லை சு. முத்து DIN Thursday, May 30, 2019 02:22 AM +0530
இந்த ஆண்டு மே 30-ஆம் தேதி உலகப் பன் நரம்பணுச் சிதைவு (மல்டிப்பிள் ஸ்கிளரஸோஸிஸ்) விழிப்புணர்வு தினமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. கண்ணுக்குப் புலப்படாத பன் நரம்பணுச் சிதைவு என்பதே முத்திரை மொழி. கட்புலனறிவு என்பதே மையக் கருத்து. 
மத்திய நரம்பணு மண்டல அழிவை ஏற்படுத்தும் நோய் இது. பார்வைக் கோளாறு, தசை மரத்துப் போகுதல், வலி, சோர்வு, தளர்ச்சி, தலைசுற்றல், பாலியல் செயலிழப்பு, புரிதல் பிரச்னைகள் போன்றவையே இந்த நோயின் அறிகுறிகள்.
சரியாக 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்னம் பிரான்ஸ் நாட்டில் ஜீன்-மார்ட்டின்-சார்கோட் என்பவர்தான் இந்த மாறுபட்ட நோயினைக் கண்டு அறிவித்தவர். இந்த நோயாளிகளிடம் தன்னிச்சையான விழி நகர்வு, உடல் நடுக்கம், தடைபட்ட பேச்சு போன்ற அறிகுறிகள் தென்பட்டனவாம்.
உண்மையில் ஒரு கணிப்பொறி தனது கணிப்புகளை ஒருங்கிணைத்து வெவ்வேறு உறுப்புகளுக்குப் பாய விடுகிறது. அவற்றைச் சுமந்து செல்பவை மின்னணுக்கள். உடலின் பல்வேறு உணர்வுகளையும் மூளைக்குச் சுமந்து செல்ல உதவுபவை பல கோடி நியுரான்கள் என்னும் நரம்பணுக் கடத்திகள். இவற்றைச் சுற்றி, மின் கம்பிக்கு பிளாஸ்டிக் தடுப்பு உறை போல மையிலீன் என்ற கொழுப்புப் பொருள் போர்த்தி இருக்கிறது. உடலின் வலியை உணர்த்துவதில் இந்த மையிலீன் உறை முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.  ஆக, உடலின் நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றலால் மையிலீன் உறை சிதைபடுவதால் பார்வை நரம்புகள், முதுகுத் தண்டுவடம், மூளை போன்ற முக்கிய உறுப்புகள் பாதிக்கப்படக் கூடும். சிந்தனைத் திறனும் நினைவாற்றலும்கூட 
மந்தம் அடையும். 
பூகோள அடிப்படையில் உலகப் பன் நரம்பணுச் சிதைவு (மல்டிப்பிள் ஸ்கிளரஸோஸிஸ்) நோயினால்  சுமார் 23 லட்சம் பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதிகபட்சமாக ஆயிரத்தில் ஒருவர் அல்லது இருவர் வீதம் இந்த நோய் பாதிப்புக்கு உள்ளாகின்றனர். 
குறிப்பாக, வட, தென் துருவங்களில், குளிர் பிரதேசங்களில், சூரிய ஒளிபடாத குளுகுளு அறைகளில் வாழ்பவர்களுக்கும் எழும் வைட்டமின் டி சத்துக் குறைபாடு, மன உளைச்சலில் உண்டாகும் உணர்ச்சிவயப்படுதல், நிலையில்லாத மனவோட்டம் போன்றவையும் இந்த நோயின் அறிகுறிகள். 
அதிலும், எதிர்பாராத வகையில் குழந்தைகளை இழந்த பெற்றோர்களிடையே ஏற்படும் மன அழுத்தமும் ஒரு காரணம் என்று சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. மதுப் பழக்கம், புகை பிடித்தல், கரைப்பான்கள் போன்ற தொழிலக நச்சுப் பொருள்கள், தடுப்பூசிகள், மயக்க மருந்துகள் போன்றவற்றாலும் நரம்பணுச் சிதைவு உண்டாகலாம் என்பதற்கான ஆய்வுகள் தொடர்கின்றன. 
பெரியவர்களில் 30-50 வயதிலேயே இந்த நோய் ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு. அதிலும் பெண்களுக்குத்தான் சாத்தியக் கூறுகள் அதிகம். குழந்தைகளில் ஓர் ஆணுக்கு மூன்று பெண்கள் என்ற விகிதத்தில் இதன் பாதிப்பு ஏற்படலாம். மகப்பேறு காலத்துக்குப் பின், தாய்மார்களுக்கு ஒரு சில மாதங்களுக்கு இந்த நோயின் தாக்கம் அதிகரிக்கிறது.  
மரபணுக் காரணங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. உடலின் குரோமோசோம்  6-இல் ஏற்படும் சிக்கல்களால் மனித லியுக்கோசைட் ஆன்டிஜென் என்கிற ரத்த வெள்ளணு எதிர்ப்பொருள்கள் உருவாகின்றன. இதுவே நரம்பணு மையிலீன் சிதைவுக்குக் காரணமாகிறது. இது மூளைக்கும் ரத்த நாளங்களுக்கும் இடையிலான தடுப்புச் சுவரைக் கடந்து அத்துமீறி நுழைந்து மூளைப் பகுதியில் ஆக்கிரமிக்கிறது.
இந்த நோயில் நான்கு வகைகள் உள்ளன என்பது எல்லாம் மருத்துவப் பாடம். பொதுவாக, நோய் பாதிப்பினைக் குறைப்பதற்கு மீத்தைல் ப்ரெட்னிசொலோன் போன்ற ஸ்டீராய்டு இன மருந்துகள் தற்போது பயன்படுத்தப்படுகின்றன.  உடல் ரீதியிலான நோய் பாதிப்புக்கு யோகா போன்ற உடற்பயிற்சிகளும், மூலிகை மருத்துவமும் ஓரளவு உதவலாம்.  ஆனால், அறிவாற்றல் செயல்பாட்டில் இவை எந்த மாறுதலையும் உருவாக்குவதில்லை. 
ஒரு காலத்தில் நரம்பியல் நிபுணர்கள் தனி ஆய்வகத்திலும், கணினி வல்லுநர்கள் இன்னொரு தனிக்கூடத்திலுமாக ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். இன்று அந்நிலை மாறி, நரம்பணு-மின்னணு இரு துறை அறிஞர்களும் ஒரே தளத்தில் நவீனக் கூட்டணி அமைத்து வெற்றிபெறத் தொடங்கி விட்டனர். 
 இவர்களின் கூட்டுத் தயாரிப்பில் உருவான செயற்கை நரம்பியல் தகவல் பரிமாற்ற இயந்திரத்திற்குப் பயிற்சி வழங்கினால் போதும்; சொன்னதெல்லாம் செய்யும். இந்த வகையில் கலிஃபோர்னியா மாகாணத்தில் லா ஜோல்லா நகரில் என்.எஸ்.ஐ எனப்படும் நியுரோ சயின்சஸ் இன்ஸ்டிட்யூட் நிறுவனம் ஏழாவது டார்வின்  என்கிற ரோபோ ஒன்றைத் தயாரித்திருக்கிறது.  
இதில் ஒன்றரை வயதுக் குழந்தையின் மூளைத் திறன் அளவு, 20,000 மூளை செல்கள் அடக்கம் என்று கொள்ளலாம். பொதுவாக, சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்ப இடம் அறிந்து செயல்படும் நாசூக்கான இயந்திரன். இந்த ஏழாவது டார்வினிடம் 18 செயற்கை நரம்பியல் தகவல் பரிமாற்ற அமைப்புகள் உள்ளன.
இதற்கிடையில், நினைவாற்றல் என்பது மூளையின் மற்றொரு அம்சம். உலக உயிரினங்களில் மனிதனால் மட்டும்தான் பேசமுடியும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். விலங்குகளுக்கும் மொழி உண்டு. அதிலும் செம்மீன் மொழிதான் உலகின் தொன்மொழி.
இன்றைய நீர்நிலைகளில் வாழும் மீன்கள் மொத்தம் 28,500; இது உலகின் மொத்த உயிரினங்களின் எண்ணிக்கையைவிட அதிகம். மீன் உணவு அறிந்த பலருக்கும் மீன் உணர்வு தெரியாது. இந்தியாவில் மீன்வள விஞ்ஞானியர் ஹிமாத்ரி குமார் முக்கர்ஜி, சுந்தர் லால் ஹோரா பற்றியும் பலருக்கும் தெரிந்திருக்காது. மீன்களுக்கும் மனம் உண்டு, நினைவாற்றல் உண்டு என்று  
ஒன்டோரியோ பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர் ஜேம்ஸ் கீஃபர் மற்றும் பாட்ரிக் கோல்கன் ஆகியோர் கூறியுள்ளனர்.
பட்டாணி அளவு மூளையை வைத்துக் கொண்டு மீன் சிந்திப்பதா என்று நினைக்கிறோம். ஆஸ்திரேலியாவில் நன்னீர் வானவில் மீன் இனம் அதிபுத்திசாலி. இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் வாழ்நாளில் இந்த மீன்கள் ஓர் ஆண்டேனும் எதையும் நினைவில் வைத்திருக்குமாம். 
ஒரு அகண்ட மீன் தொட்டியின் அடியில் ஒரு வலையில் சிறிய துவாரம் இட்டிருந்தார்கள். மீன் அந்தத் துளை வழியே வெளியேறியது. பதினோரு மாதங்கள் கழித்தும் அதே தொட்டியில் அதே வலைத் துவாரத்திற்குள் நுழைந்து வெளிவந்ததாம். நல்ல நினைவுத்திறன் என்கிறார் குலும் பிரௌன். 
இன்றைய நினைவுக்கோல்களில் (பென்டிரைவ்) இருந்தோ, குறுந்தகடுகளில் இருந்தோ தரவுகளை இடமாற்றுவதுபோல மூளையின் நினைவுக் கிடங்கில் இருந்து தகவல்களை மற்றொரு நபருக்கு இடமாற்ற முடியுமா என்று சிந்தித்தார் டொனால்டு ஹெப் என்னும் கனடா நாட்டு உளவியலாளர். 
மனித மரபணு முத்துகளில் ஆர்.என்.ஏ. என்ற ரிபோநியூக்ளிக் அமில மூலக்கூறுகள் அடங்கியுள்ளன. லாஸ் ஏஞ்சலிஸ்-கலிஃபோர்னியா பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானி டேவிட் எல். கிளான்ஸ்மான்  ஆர்.என்.ஏ. உதவியினால் நினைவினை இடம் மாற்ற முடியும் என்று இ-நியுரோ (மே 14, 2013) எனும் அறிவியல் இதழில் அறிவித்தார்.
உயிரியல் ரீதியில் கற்றலுக்கும் நினைவாற்றலுக்கும் உள்ள ஆதாரங்கள் குறித்த இதே துறையில் ஏறத்தாழ 40 ஆண்டுகள் அனுபவம் மிக்கவர். பெரும்பாலும் எலிகளில் இத்தகைய ஆராய்ச்சிகள் நடத்தி வந்த கிளாஸ்மான்  நத்தைகளைத் தேர்வு செய்தார்.  நத்தை இனத்துக்கு உற்று அறியும் உணர்வுடன் நாச்சுவை அறிவும் உண்டு. நத்தைகளுக்கும் நினைவாற்றல் உண்டு என்பது நவீன உயிரியல் அதிசயம்.
ஒரு சில கடல் நத்தைகளின் வால் பகுதியினுள் மின் கம்பிகளைச் செருகி வைத்துத் தைத்தார் கிளாஸ்மான். ஒவ்வொரு 20 நிமிஷ இடைவெளியிலும் அவற்றுக்கு 5 முறை மின் தாக்குகள் கொடுத்தார். பாதுகாப்புக்கான அனிச்சைச் செயல் மூலம் அந்த நத்தைகள், மின் அதிர்ச்சியினை ஏற்கும் ஒவ்வொரு முறையும் உடலை வெட்டி அசைத்தன. அந்த நத்தைகளை வெறுமனே தட்டிக் கொடுத்தபோதும், அவை உணர்வுடன் உடலைக் குலுக்கின. 
மேலும், சில கடல் நத்தைகளுக்கு மின் தாக்கு அளிக்கவில்லை. அவை வழக்கம்போல மந்தமாகவே இயங்கின.  இப்போது, மின் தாக்குகளை ஏற்ற நத்தைகளின் ஆர்.என்.ஏ. உயிரணுக்கள் பதிக்கப்பட்ட கடல் நத்தைகள், மின் தாக்கு ஏற்காத கடல் நத்தைகள் என்ற இரு வகையிலும் 7 நத்தைகள் வீதம் பிரித்தெடுத்து, அவற்றின் உடலில் தனித்தனியே மின்சாரம் பாய்ச்சினார். ஏற்கெனவே மின் தாக்குண்ட நத்தைகள் மட்டுமே மின் தாக்கிற்குப் பதிலூட்டமாக உடலை அசைத்தன. ஏனைய நத்தைகள் எந்தவித மாற்றமும் இன்றி ஒன்றுமே நடக்காததுபோல இயல்பாகச் செயல்பட்டன. அப்படியானால் நினைவுகளைக்கூட இடம் மாற்றிப் பதியம் இட முடியும் என்னும் புதுக் கண்டுபிடிப்பு மனித வரலாற்றில் மிக முக்கியமானது.
 21-ஆம் நூற்றாண்டில் நரம்புச்சில்லுத் தொழில்நுட்பம் பற்றிய ஆராய்ச்சி அதிகரித்து வருகிறது. உயிருள்ள மனிதனுக்கும் உயிரற்ற இயந்திரங்களுக்கும் இடையே புதிய உறவு இது. மின்னணு சாதனங்களாலும் மருந்துகளாலும் அடுத்த 100 ஆண்டுகளில் நம் மூளை நிச்சயம் நாம் யாரும் சிந்திக்காத புது வடிவில் வேறு மாதிரி மாறக் கூடும். ஒருவரின் ஆளுமையும் சுபாவமும், நடத்தையுமே பாதிக்கப்படக் கூடும். 
அப்புறம் என்ன, புவிசார்ந்த இன, மொழி, மத அடிப்படையிலான மனித சித்தாந்தங்களே மாறக்கூடும்தானே?  

கட்டுரையாளர்:
இஸ்ரோ விஞ்ஞானி (ஓய்வு).
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/30/நரம்பணு-மின்னணுக்-கூட்டணி-வெற்றி-3161028.html
3161027 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அமெரிக்காவிடமிருந்து நல்ல செய்தி... சு. வெங்கடேஸ்வரன் DIN Thursday, May 30, 2019 02:21 AM +0530 உலகின் மிகவும் மதிப்புமிக்க வார்த்தைகளுக்குச் சொந்தக்காரரான அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் உலகின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையிலும், பொருளாதாரத்திலும் ஏதோ ஒரு வகையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
உதாரணமாக, அதிபர் டிரம்ப் எடுத்த அதிரடி முடிவால் ஏற்பட்ட அமெரிக்கா- சீனா வர்த்தகப் போர் பதற்றம் சர்வதேச பங்குச் சந்தைகளில் கடும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இதன் தொடர் விளைவு, பங்குச் சந்தையில் வீழ்ச்சியடைந்த நிறுவனத்தை நம்பி இருந்த கடைக்கோடி ஒப்பந்தத் தொழிலாளியின் வாழ்க்கையிலும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.
இப்போதும்கூட ஈரான் மீதான பொருளாதாரத் தடையை டிரம்ப் மீண்டும் அமல்படுத்தியதால், இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் தங்கள் எண்ணெய் இறக்குமதிக்கு வேறு நாடுகளைத் தேட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன. மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் பெட்ரோல், டீசல் விலை மீண்டும் உயரத் தொடங்கியுள்ளன. இதனால், அனைத்துப் பொருள்களின் விலையும் உயரும்.
இந்நிலையில் ஜப்பானுக்கு சுற்றுப் பயணம் மேற்கொண்டுள்ள அமெரிக்க அதிபரின் ஓர் அறிவிப்பு, இந்தியா உள்ளிட்ட பல நாடுகளுக்கு பெரும் நிம்மதி அளிப்பதாக அமைந்துள்ளது. ஈரானுடன் மீண்டும் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்ற டிரம்ப்பின் அந்த வார்த்தைகள்தான் இன்றைய தினத்தில் சர்வதேச முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. வளைகுடா பிராந்தியத்தில் ஏற்பட்ட போர் பதற்றத்தைக் குறைப்பதாகவும் அமெரிக்க அதிபரின் இந்த அறிவிப்பு அமைந்துள்ளது.
ஏனெனில், பாரசீக வளைகுடா பகுதியில் ஈரானுக்கு எதிராக தனது போர்க் கப்பல்களை ஏற்கெனவே அமெரிக்கா நிறுத்தியுள்ளது. இதனிடையே, சவூதி அரேபியாவுக்குச் சொந்தமான எண்ணெய்க் கப்பல்கள் தாக்கப்பட்டதன் பின்னணியில் ஈரான் இருப்பதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டது.
சர்வதேச அளவில் பெரும் பதற்றத்துக்குக் காரணமான இப்பிரச்னைக்கு மூல காரணம் எது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வல்லரசு நாடுகளுக்கும், ஈரானுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட அணுஆயுதத் தயாரிப்பு தடை ஒப்பந்தத்தை அதிபர் டிரம்ப் கடந்த ஆண்டு முறித்துக் கொண்டதுதான் இப்போதைய பிரச்னையின் மையப் புள்ளி.
முன்னதாக, 2006-ஆம் ஆண்டு அணு ஆயுதம் தயாரிக்க ஈரான் முயற்சிப்பதான குற்றச்சாட்டில், அந்த நாடு மீது அமெரிக்கா படிப்படியாக கடும் பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்தது.  இதன் பிறகு நடைபெற்ற பல சுற்று பேச்சுவார்த்தைக்குப் பின் ஈரானுக்கும், அமெரிக்கா, ரஷியா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், சீனா, ஜெர்மனி ஆகிய வல்லரசு நாடுகளுக்கும் இடையே கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு அணுஆயுதத் தயாரிப்பு தடை ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.
தனது அணுசக்தித் திட்டங்கள், அணு ஆயுதம் தயாரிப்பதற்கானவை இல்லை என்பதை உறுதி செய்வதாக அந்த ஒப்பந்தத்தில் ஈரான் ஒப்புக்கொண்டது. அதற்குப் பதிலாக, ஈரான் மீதான பொருளாதாரத் தடைகளை விலக்கிக் கொள்ள வல்லரசு நாடுகள் ஒப்புக் கொண்டன. அப்போதைய அமெரிக்க அதிபர் பராக் ஒபாமா மேற்கொண்ட தீவிர முயற்சியால் இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒப்பந்தம் சாத்தியமானது.
எனினும், அமெரிக்க அதிபராக டிரம்ப் பொறுப்பேற்ற பிறகு ஈரான்-அமெரிக்க உறவு பாதிக்கப்பட்டது. முதலில் ஈரான் குடிமக்களுக்கு அமெரிக்க விசா வழங்குவதை தற்காலிகமாக நிறுத்துவதாக டிரம்ப் அறிவித்தார். அதைத் தொடர்ந்து கடந்த ஆண்டு இறுதியில், ஈரானுடனான அணுஆயுத உற்பத்தி தடை  ஒப்பந்தத்திலிருந்தும் விலகுவதாக அதிபர் டிரம்ப் அறிவித்தார். இதனால், ஈரான் மீதான பொருளாதாரத் தடைகள் மீண்டும் அமல்படுத்தப்பட்டன. அந்த நாட்டின் கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதிக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டது. 
அமெரிக்காவின் தடையை மீறி ஈரானில் இருந்து எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாடுகள் மீதும் அமெரிக்காவின் தடை பாயும். இதில், ஈரானிடம் இருந்து எண்ணெய் இறக்குமதி செய்து வந்த இந்தியா, தென்கொரியா, ஜப்பான், சீனா, துருக்கி, தைவான், இத்தாலி, கிரீஸ் ஆகிய நாடுகளுக்கு பெரும் சிக்கல் ஏற்பட்டது. 
இதனால், இந்த 8 நாடுகளுக்கும் 6 மாதங்களுக்கு மட்டும் தடையிலிருந்து அமெரிக்கா விலக்கு அளித்தது. இதுவும் கடந்த மே 2-ஆம் தேதியுடன் முடிந்த நிலையில் வேறு வழியின்றி இந்தியாவும் ஈரானிடம் இருந்து எண்ணெய் இறக்குமதியை நிறுத்திவிட்டு மாற்று வழிகளைத் தேட வேண்டியதாயிற்று.
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் ஜப்பானுக்குப் பயணம் மேற்கொண்ட அதிபர் டிரம்ப், ஈரானுடன் மீண்டும் புதிதாக அணுஆயுதத் தடை ஒப்பந்தம் ஏற்பட வாய்ப்பு உள்ளது என்று கூறி சர்வதேச நிம்மதிக்கு வித்திட்டார். அப்போது டிரம்ப்புடன் இருந்த ஜப்பான் பிரதமர் ஷின்சோ அபேவுக்கும் இந்தத் திடீர் அறிவிப்பு வியப்பை ஏற்படுத்தியது. டிரம்ப்பின் இந்த அறிவிப்பு எப்போது நடைமுறைக்கு வரும் என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.
இந்த விஷயத்தில் இந்தியாவின் நலன்களும் அடங்கியுள்ளன. பிரதமராக நரேந்திர மோடி மீண்டும் பதவியேற்க  உள்ள நிலையில்,  சர்வதேச அளவில் மிகப் பெரிய பொருளாதார சக்தியாக இந்தியாவை உருவாக்க அவர் உறுதிபூண்டுள்ளார். இதற்கு மத்திய அரசின் முயற்சிகள் மட்டுமே போதாது; சர்வதேசச் சூழல்களும் நமக்குச் சாதமாக இருக்க வேண்டும். ஈரான் மீதான பொருளாதாரத் தடையை அமெரிக்கா மீண்டும் அமல்படுத்தியது, இந்தியா தனது பொருளாதார இலக்குகளை எட்டுவதற்கு தடைக்கல்லை ஏற்படுத்துவதாகவே இருந்தது.
ஏனெனில், ஈரானிடம் இருந்து எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாடுகள் அனைத்தும், வேறு எண்ணெய் வள நாடுகளை அணுகும்போது கச்சா எண்ணெய் விலை தானாகவே உயர்ந்துவிடும். இது நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை நேரடியாகப் பாதிக்கும் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. இத்தகைய இக்கட்டான சூழ்நிலையில், அமெரிக்க அதிபரிடமிருந்து நமக்கு நல்ல செய்தியே வந்துள்ளது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/30/அமெரிக்காவிடமிருந்து-நல்ல-செய்தி-3161027.html
3160270 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் அப்பா எனக்கு வேணும்! இரா. செல்வம் DIN Wednesday, May 29, 2019 01:27 AM +0530 தேசிய சாலை பாதுகாப்பு வாரம் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு கடைப்பிடிக்கப்பட்டபோது,  அப்பா எனக்கு வேணும், அப்பா கிட்ட என்ன கூட்டிட்டு போ என்ற மகளின் கதறல், பிணக்கிடங்கில் நின்ற அனைவரின் இதயத்தையும் ஈட்டியால் குத்திக் கிழித்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு ஆறுதல் கூற அங்கு நின்ற யாருக்கும் தைரியம் இல்லை. ஆயிரம் கனவுகளுடன் வீடு நோக்கிச் சென்ற குடும்பத் தலைவன், முகம் கூடத் தெரியாமல் உருக்குலைந்து கிடந்தது, ஆயிரம் கேள்விகளை கண்முன்னே எழுப்பி நிற்கிறது.
இங்கே அவரின் இறப்புக்கு அவர்தான் காரணம் என்று சொல்லியும் தப்பிக்க முடியவில்லை. பிறப்பும், இறப்பும் வாழ்வின் எதார்த்தங்களே. 
எனினும், சாலை விபத்தில் ஏற்படும் உயிரிழப்பு ஈடுகட்ட முடியாத, ஜீரணிக்க முடியாத ஒன்றாக உள்ளது. இதற்கு எங்கே, எப்படி, யாரைப் பொறுப்பாக்குவது? பொறுப்பற்ற சமூகமா, விழிப்பற்ற தனிமனிதனா, இல்லை அரசா என்ற கேள்விகளைக் கொண்ட விவாதம் தேவைப்படுகிறது. தமிழகத்தில் ஆண்டுக்குக் குறைந்தது 15,000 குடும்பங்களில் சாலை விபத்துகளால் ஏற்படும் மரண ஓலங்கள் மாபெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
ஐ.நா. சபை 2011 முதல் 2020 வரை சாலைப் பாதுகாப்பு செயல் ஆண்டுகளாக அறிவித்துள்ளது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் சாலைப் பாதுகாப்பு அறிக்கையின்படி (2018) ஆண்டுக்கு 13.5 லட்சம் பேர் சாலை விபத்துகளில் உயிரிழக்கிறார்கள். அதற்கும் மேலான எண்ணிக்கையில் மக்கள் படுகாயம் அடைகிறார்கள். மேலும், இந்த அறிக்கையின்படி 5 -29 வயது வரை உள்ள குழந்தைகளும், இளைஞர்களும் அதிகம் உயிரிழக்கின்றனர். எச்ஐவி/எய்ட்ஸ், காசநோய், வயிற்றுப்போக்கு போன்ற நோய்களில் இறப்பவர்களைவிட சாலை விபத்துகளில் அதிகம் பேர் உயிரிழப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. மனிதர்கள் உயிரிழப்பதற்கான காரணங்களின் தரவரிசைப் பட்டியலில் சாலை விபத்துகள் 8-ஆம் இடத்தில் உள்ளன.
தற்போது உலகளவில் சாலை விபத்துகளில் ஒரு லட்சத்துக்கு 18 பேர் உயிரிழக்கின்றனர். ஐக்கிய நாடுகளின் நிரந்தர வளர்ச்சி இலக்கின்படி, 2020-இல், இது 8-ஆகவும் 2030-இல் 3.6-ஆகவும்  குறைக்கப்பட வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
தலைக்கவசம் அணியாமல் பயணித்தல், குடித்துவிட்டு வாகனம் ஓட்டுதல், இருக்கைப் பட்டை அணியாமல் பயணித்தல், வாகனம் ஓட்டும்போது  குழந்தைகளைக் கட்டுப்பாட்டுடன் வைக்காதிருத்தல் ஆகியவை அதிக சாலை விபத்துகளை ஏற்படுத்துகின்றன. 
மேலும் தகுதியற்ற, அனுபவமற்ற, பார்வைக் குறைபாடுள்ள ஓட்டுநர்கள், ஓய்வில்லாமல் வாகனம் ஓட்டுதல், போக்குவரத்து விதிமுறை மீறல்கள், அதிவேகமாக வாகனங்களை ஓட்டுதல், செல்லிடப்பேசியில் பேசிக்கொண்டு வாகனங்களை ஓட்டுதல், சாலை விதிகளைப் பின்பற்ற மறுப்போர், செயல்படாத அல்லது தவறாகச் செயல்படும் சைகை விளக்குகள், சரியான முறையில் கட்டமைக்கப்படாத தரமற்ற சாலைகள், தடுப்புகள் இல்லாத தேசிய நெடுஞ்சாலைகள், ஓட்டுவதற்குத் தகுதியற்ற வாகனங்கள், வாகனத்தின் விளக்குகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்தாமல் ஓட்டுதல், சாலை விதிமுறைகளைப் பற்றிய சரியான அறிவின்மை ஆகியவை சாலைகளில் மாபெரும் மரண ஓலங்களை ஏற்படுத்துகின்றன.
தமிழகத்தில் இந்திய சராசரியைவிட 50% அதிக சாலை விபத்துகள் நிகழ்கின்றன. அதிக சாலை விபத்துகள் நடைபெறும் மாநிலங்களில்  இந்தியாவில் முதல்/ இரண்டாம் இடத்தில் தமிழகம் உள்ளது. தமிழகத்தில் 2001 முதல் 2016-ஆம் ஆண்டு வரை, சாலை விபத்துகள் 37% அதிகரித்துள்ளது.
2016-இல் தமிழகத்தில், சாலை விபத்தில் ஒரு நாளைக்கு 47 நபர்கள் வீதம், 17,218 நபர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர்; 2016-இல்  71,431 சாலை விபத்துகள் நடந்துள்ளன; அதில் 99,381 பேர் படுகாயமடைந்துள்ளனர். தமிழகத்தில் 13 .5 %, மகாராஷ்டிரத்தில் 11.5 % என்ற விகித அளவில் இரு சக்கர வாகன விபத்துகளால் உயிரிழப்புகள் ஏற்படுகின்றன. சென்னையில் மட்டும் ஒரு நாளைக்கு 3 முதல் 4 பேர் சாலை விபத்தில் உயிரிழக்கிறார்கள்.
லக்னௌவில் உள்ள இந்திய மேலாண்மை நிறுவனத்தின்  2013-ஆம் ஆண்டு அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் வாரத்துக்கு 2,650 பேர் இறப்பதாகவும், 9,000 பேர் படுகாயமடைவதாகவும் கூறப்படுகிறது. அந்த ஆண்டில் 1,37,423 பேர் இறந்ததாகவும், 4,69,900 பேர் படுகாயமடைந்ததாகவும் தெரிகிறது. இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 1,40,000 பேர் உயிரிழக்கிறார்கள். இந்த விகிதத்தில் 2025-இல் ஆண்டுக்கு 2,50,000 பேர் இறப்பார்கள் எனவும் தெரிகிறது. 
இந்தியாவில் ஒரு மணி நேரத்துக்கு 15 பேர் உயிரிழப்பதாகவும், 53 பேர் படுகாயமடைவதாகவும் தெரிகிறது. இந்தியாவில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் போக்குவரத்து விபத்துகள் 3 %, உயிரிழப்புகள் 5.1 % என்ற விகித அளவில் அதிகரித்து வருகின்றன.
இந்தியாவில் சாலை விபத்துகளில் 30 வயது முதல் 59 வயதுக்குட்பட்ட ஆண்களே 85.2% இறக்கிறார்கள். மேலும் மே-ஜூன், டிசம்பர்-ஜனவரி மாதங்களில், கிராமப்புறங்களைவிட, நகர்ப்புறங்களில் அதிக சாலை விபத்துகள் ஏற்படுகின்றன. 
தேசிய குற்றவியல் ஆவணக் காப்பகம் 2015-இன் அறிக்கையின்படி, உத்தரப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரம், தமிழகத்தில் சாலை விபத்துகளில் உயிரிழப்பு அதிகமாக ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த 3 மாநிலங்களிலும் 33.2% உயிரிழப்புகள் ஏற்படுகின்றன.
 தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் 28.2%, மாநில சாலைகளில் 25% உயிரிழப்புகள் ஏற்படுகின்றன. ஓட்டுனர்களின் ஒழுங்கீனமே (78%) சாலை விபத்துக்குக் காரணம் எனவும் அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. 
141 கோடிக்கு மேல் மக்கள்தொகை கொண்ட சீனாவில், 2016-ஆம் ஆண்டு உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் மதிப்பின்படி 2,56,180 பேர்களும்,132 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட இந்தியாவில் 2, 99, 091 நபர்கள் இறந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. 
சீனாவில் ஒரு லட்சத்துக்கு 18.2 நபர்களும், இந்தியாவில் 22.6 நபர்களும் உயிரிழப்பதாக அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. சீனாவில் தலைக்கவசம் அணிவதும், இருக்கைப் பட்டை அணிவதும்  கட்டாயமாக்கப்பட்டு சாலை விபத்து உயிரிழப்புகள் குறைக்கப்பட்டுள்ளன. சீனாவில் சாலை கட்டமைப்பு வசதிகள் மிகவும் நன்றாக உள்ளன. மேலும், அங்கு அதிக ஆபத்து ஏற்படும் சாலைகள் கண்டறியப்பட்டு அதற்குரிய நடவடிக்கைகள்  தொடர்ந்து எடுக்கப்படுகின்றன.
சீனாவுடன் ஒப்பிடும்போது தலைக்கவசம் அணிவதும், கார்களில் பயணிக்கும் போது இருக்கைப் பட்டை அணிவதும் இந்தியாவில் சிறப்பாகச் செயல்படவில்லை என அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. மேலும், இந்தியாவில்  குழந்தைகள் பாதுகாப்புக்கான எந்த நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படவில்லை எனவும் கூறப்படுகிறது.  
சாலைப் பாதுகாப்பில் உலகின் தலைசிறந்த நாடாக விளங்கும் ஸ்வீடன், கடந்த 15 ஆண்டுகளில் சாலைப் போக்குவரத்து மரணங்களை 66% குறைத்துள்ளது. ஸ்வீடனில் தற்போது ஒரு லட்சத்துக்கு 2.8 நபர்கள் மட்டுமே சாலை விபத்தில் இறக்கின்றனர். இதற்காக ஸ்வீடன் நாடாளுமன்றம்  விஷன் ஜீரோ என்ற தொலைநோக்கு கொள்கையைச் செயல்படுத்துகிறது. ஸ்வீடனில் காவல் துறையின் முயற்சிகளும், நீதிமன்றங்களின் செயல்பாடுகளும், ஊடகங்களின் பங்களிப்பும் ஒருங்கிணைந்து அமைந்துள்ளன. 
மேலும் 1% வேக அதிகரிப்பானது 4% சாலை விபத்துகளை ஏற்படுத்துகிறது. வேகக் கட்டுப்பாடு சராசரியாக 5% குறைக்கப்படும்போது, 30%  உயிரிழப்பு குறைவதாக அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. பல நாடுகளில் வேகக் கட்டுப்பாடானது, தானியங்கி கேமராக்களின் மூலமும், காவல் துறையின் கண்காணிப்பின் மூலமும் சிறப்பாகச் செயல்படுத்தப்படுகிறது. 
குடித்துவிட்டு வாகனம் ஓட்டுவதால் 5 முதல் 35% வரையிலான உயிரிழப்புகள்  ஏற்படுகின்றன. சரியாக தலைக்கவசம் அணிவது 42% உயிரிழப்பையும், சாலை விபத்தில் படுகாயம் அடைவதை  69 சதவீதமும் தவிர்க்கிறது. கார்களில் பயணிக்கும்போது இருக்கைப் பட்டை அணிவது 45 - 50% முன் இருக்கையில் இருப்போருக்கும், ஓட்டுநருக்கும், பின்னிருக்கையில் 25% நபர்களுக்கும் உயிரிழப்பைத் தவிர்க்கிறது. குழந்தைகள் கட்டுப்பாடுடன் கார்களில் பயணம் செய்வது உயிரிழப்பை 60%  தவிர்க்க உதவுகிறது. 
இந்தியாவில் மத்திய, மாநில அரசுகள் சாலைப் பாதுகாப்பில் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்பது மாபெரும் குற்றச்சாட்டாக உள்ளது. நகர்ப்புறங்களில் நடைபாதைகள் ஆக்கிரமிப்பும், மிதி வண்டி மற்றும்  இரு சக்கர வாகனங்களில் செல்வோருக்குப் போதுமான அடிப்படை கட்டமைப்பு வசதியின்மையும் அதிக சாலை விபத்துகளை ஏற்படுத்துகின்றன. 
எனவே, சாலையை சிறப்பாக புதிய தொழில்நுட்பங்களுடன் வடிவமைத்தல், பராமரித்தல், சிறப்பான போக்குவரத்து நிர்வாகம், வாகனங்களின் தரத்தை உயர்த்துதல், வேகக் கட்டுப்பாட்டை நடைமுறைப்படுத்துதல், கார்களில் இருக்கைப் பட்டை அணிவது மற்றும் இரு சக்கர வாகனங்களில் தலைக்கவசம் அணிவதை குழந்தைகளுக்கும் கட்டாயமாக்குதல், குடித்துவிட்டு வாகனம் ஓட்டுவதைத் தவிர்த்தல், அறிவிக்கைப் பலகைகளை சரியான இடத்தில் அமைத்தல் போன்றவை சாலை விபத்துகளைப் பெருமளவில் குறைக்கும். 
விபத்துக்குள்ளானவர்களை உடனடியாக அருகில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்வதும் உயிரிழப்பைக் குறைக்க உதவும். இவர்களை அனுமதிப்போருக்கு இப்போது எந்த நடைமுறைச் சிக்கலும் இல்லை. இதில் பொதுமக்களின் பங்களிப்பு மிகவும் இன்றியமையாதது ஆகும்.
இந்தியாவில் சாலை விதிமுறைகளை நடைமுறைப்படுத்துதல் பொது மக்களின் நலனுக்கு என்பதை அவர்களே ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. இதனால் காவல் துறையும், நிர்வாகத் துறையும் மாபெரும் பிரச்னைகளைச் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. 
எனவே, சாலைப் பாதுகாப்புக்கு  போக்குவரத்துத் துறை, பொறியியல் துறை, சுகாதாரத் துறை, அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறை, காவல் துறை, நீதித் துறை, தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த கூட்டு முயற்சியே,  சாலை விபத்துகளைப் பெருமளவு குறைக்க உதவும். இதில் பொதுமக்களின் விழிப்புணர்வும், சமூகப் பொறுப்பும் உயிரிழப்பில்லா சாலைகளை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

கட்டுரையாளர்:
ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி.


 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/29/அப்பா-எனக்கு-வேணும்-3160270.html
3159597 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மகளிர் படும் பாடு! ரமாமணி சுந்தர் DIN Tuesday, May 28, 2019 01:56 AM +0530
உலகம் முழுவதும் ஆண்டுதோறும்  மாதவிடாய் சுகாதார தினம்  மே 28-ஆம் தேதி  கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. ஜெர்மனி நாட்டிலுள்ள வாஷ் யுனைடெட் என்னும் தொண்டு நிறுவனம் மாதவிடாய் சுகாதார தினத்தை 2013-ஆம் ஆண்டு தொடங்கி வைத்தது.
மாதவிடாய் தொடர்பாக இளம் பெண்கள், மகளிர் சந்திக்கும் சவால்கள் மற்றும் பிரச்னைகளைப் பற்றி விழிப்புணர்வு உண்டாக்குவதும், அவர்களின் உடல் நலத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான வழிமுறைகளை உருவாக்குவதுமே மாதவிடாய் சுகாதார தினத்தை கடைப்பிடிப்பதற்கான நோக்கங்கள்.  ஒருகாலத்தில் பெண்கள் தங்களுக்குள்ளேயேகூட பேசிக்கொள்வதற்கு கூச்சப்பட்டுக் கொண்டிருந்த மாதவிலக்கு தொடர்பான பிரச்னைகள் பற்றி  இப்போது சில ஆண்களும்  சிந்திக்கத் தொடங்கியிருப்பதும், அந்தப் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வுகாண முற்பட்டிருப்பதும் நமது சமூகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள வரவேற்கத்தக்க மாற்றங்கள்.
மே 21  முதல் 28 -ஆம் தேதி வரை நமது நாட்டின் ஒன்பது மாநிலங்களிலும், அண்டை நாடான நேபாளத்திலும் மாசிகா மஹோத்ஸவ் என்னும் மாதவிடாய் உற்சவம் கொண்டாடப்படுகிறது. மாதவிடாய் தொடர்பான மூடநம்பிக்கைகளை களைந்தெறிவதே இந்த விழாவின் நோக்கம்.
மாதவிலக்கின் மூன்று நாள்களும் பெண்கள் தீண்டப்படாதவர்களாக நடத்தப்படுவது இன்னமும் கிராமப்புறங்களிலும், சில குடும்பங்களிலும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. மாதவிலக்கு காலத்தில் உணவுப் பொருள்களை குறிப்பாக ஊறுகாய் போன்ற பண்டங்களை தொடக்கூடாது போன்ற மூட நம்பிக்கைகளும், அவர்கள் மேல் விதிக்கப்படும் சில தடைகளும் மாதவிடாய் சுகாதாரத்துக்கு குறுக்கே நிற்கின்றன. அந்த நாள்களில் அசுத்தமானவர்கள் என்று கருதப்படுவதால் வீட்டுக்குள்ளும், வெளியிலும் சில இடங்களுக்குச் செல்வதற்கு பெண்களுக்குத் தடை விதிக்கப்படுகிறது. அந்த மூன்று நாள்களும் அவர்களுக்கு  குளிப்பதற்குகூட அனுமதி கிடையாது.  நல்ல  சத்துள்ள உணவைச் சாப்பிட வேண்டிய அந்த நாள்களில், மீத
மிருக்கும் உணவு அல்லது பழைய உணவே வழங்கப்படுகிறது.
அந்த நாள்களில் குடும்பத்தில் நடைபெறும் எந்த ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சியிலும் கலந்து கொள்ள முடியாது என்பதால், பல பெண்கள் மாதவிடாயைத் தள்ளிப் போடுவதற்கான மாத்திரைகளை தாங்களாகவே கடைகளிலிருந்து வாங்கிச் சாப்பிடுவது போன்ற ஆபத்தான செயல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். மாதவிலக்கு சுழற்சியில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் இப்படிப்பட்ட செயல்கள் அவர்களின் உடல்நலத்தை வெகுவாகப் பாதிக்கக் கூடும்.
2015-16-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேசிய குடும்ப சுகாதார ஆய்விலிருந்து,   நமது நாட்டில் 58 சதவீத பெண்கள் மட்டுமே,  அதுவும் கிராமப்புறங்களில் 48 சதவீத பெண்கள் மட்டுமே சானிட்டரி நாப்கின்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று தெரிய வருகிறது. ஏனைய பெண்கள் பெரும்பாலும் வீட்டிலுள்ள பழைய துணியை உபயோகிப்பது மட்டுமல்லாமல், அதையே மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகின்றனர். 
மாதவிலக்கு சமயத்தில்  சுத்தமாக இல்லாமல் இருப்பதே இனப்பெருக்க உறுப்புகளில் ஏற்படும் 60 சதவீத நோய்த்தொற்றுக்குக் காரணம் என்று ஐ.நா. மக்கள் தொகை நிதியம் 2012 -இல் வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் கர்ப்பப்பை வாய் புற்றுநோய் காரணமாக ஆண்டுதோறும் 60,000 பெண்கள் உயிரிழக்கிறார்கள் என்றும், இவர்களில் மூன்று பேரில் இருவருக்கு இந்தப் புற்றுநோய் வருவதற்குக் காரணம், மாதவிடாய் சமயத்தில் சுகாதாரத்தைக் கடைப்பிடிக்காததே  என்றும்  கூறப்படுகிறது.
நமது பெண்களுக்கு குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் உள்ளவர்களுக்கு  நாப்கின்களின் அவசியத்தை எடுத்துரைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அதைப்  பயன்படுத்துவதற்கு வழிவகுத்த பெருமை கோவையைச் சேர்ந்த முருகானந்தம் அருணாச்சலத்தைச்  சேரும். குறைந்த செலவில் நாப்கின்களை உற்பத்தி செய்யும் இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்து ஏழைப் பெண்களும் நாப்கின்களை பயன்படுத்த வழிவகுத்த இவருக்கு   பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கி மத்திய அரசு கெளரவித்துள்ளது.
 இவர் கண்டுபிடித்த இயந்திரம் இன்று நாட்டின் 26 மாநிலங்களில் பயன்பாட்டில் உள்ளது.  இவரது வாழ்க்கைக் கதை பேட்மேன் என்ற இந்தி திரைப்படமாக வெளிவந்திருப்பதும், இவர் நடித்த ஆவணப் படத்துக்கு 2018-ஆம் ஆண்டு ஆஸ்கர் விருது கிடைத்திருப்பதும், மகளிரின் மாதவிலக்கு சுகாதாரம் எந்த அளவுக்கு மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. 
தேசிய சுகாதார இயக்கத்தின் ஓர் அங்கமாக, 2011 -ஆம் ஆண்டிலிருந்து செயல்படுத்தப்படும் மாதவிடாய் சுகாதார திட்டத்தின் கீழ், 10-19 வயதுள்ள  பெண்களுக்கு, குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் உள்ள பெண்களுக்கு, மாதவிலக்கு தொடர்பான சுகாதாரத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு உண்டாக்குவது, அவர்களுக்கு ஆஷா அமைப்பின் ஊழியர்கள் மூலம் மலிவு விலையில் நாப்கின்கள் விற்பனை செய்வது போன்ற பணிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.    
பள்ளிகளில் பெண்களுக்கென்று கழிப்பறை வசதி இல்லாத காரணத்தினால்   பல பெண் குழந்தைகள் கல்வியைத் தொடருவதில்லை என்றும், அப்படியே தொடர்ந்தாலும் அந்த மூன்று நாள்களும் பள்ளிக்குச் செல்வதில்லை என்றும் ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. பிரதம் எனும் நிறுவனம் 2018-இல் நடத்திய 13-ஆவது வருடாந்திர கல்வி நிலை ஆய்வு அறிக்கையின்படி, நமது கிராமங்களில் 11.5 சதவீத பள்ளிகளில் பெண்களுக்கென்று தனியாக கழிப்பறை வசதி இல்லை என்றும், 23 சதவீத பள்ளிகளில் கழிப்பறைகள் இருந்தும் அவை பயன்படுத்தக்கூடிய நிலையில் இல்லை என்பதும் தெரிய வருகிறது.
பயன்படுத்தப்பட்ட நாப்கின்களை சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படாமல் எப்படி அப்புறப்படுத்துவது என்பது ஒரு பெரிய சவால். வணிக ரீதியா விற்பனையாகும்  நாப்கின்களில் உள்ள பிளாஸ்டிக், மக்காத குப்பையைச் சார்ந்தது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். பல பள்ளிகளில் பெண்கள் கழிப்பறையில் நாப்கின்களை எரித்து சாம்பலாகும் இயந்திரங்கள் (இன்ஸினரேட்டர்ஸ்) பொருத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், இந்த இயந்திரங்கள் அதிக  புகையை வெளியேற்றி மாசு ஏற்படுத்தாமல் உறுதிப்படுத்துவது அவசியம்.
மாத விலக்கு சமயத்தில் தீவிர வயிற்று வலி, அதீத ரத்தப்போக்கு, தலைசுற்றல்  போன்ற பிரச்னைகளால் அவதிப்படுவதால், பணி இடங்களில் அவர்களுக்கு சம்பளத்துடன் கூடிய விடுப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்று  சென்ற ஆண்டு அருணாச்சல பிரதேச மாநிலத்தைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நினோங் எரிங் என்பவர் மாதவிலக்கு அனுகூல மசோதா (மென்சுரேஷன் ஃபெனிஃபிட் பில்)  ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தார்.
ஆனால், பணியிடங்களில் ஆண்களும் பெண்களும் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதும், பாலின அடிப்படையில் சலுகைகள் கேட்பது நியாயமில்லை என்பதும் பலரின் (மகளிர் உட்பட) வாதம். இந்தக் காரணத்துக்காகவே மகளிரை பணிக்கு அமர்த்துவது தவிர்க்கப்படலாம் என்பதும் ஒரு வாதம். ஆனால், இந்தோனேசியா, ஜப்பான், தென் கொரியா, தைவான், இத்தாலி, ஜாம்பியா போன்ற நாடுகளில் மாதவிலக்கு சமயத்தில் ஒன்றிரண்டு நாள்கள் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுப்பு வழங்குவதற்கான தொழிலாளர் சட்டம் பல ஆண்டுகளாக அமலில் உள்ளது.
பிகார் அரசு 1992 -ஆம் ஆண்டிலிருந்து மகளிருக்கு மாதத்தில் இரண்டு நாள்கள் சிறப்பு விடுப்பு வழங்கி வருகிறது. 
மாதவிலக்கு தொடர்பாக ஒரு வேதனைக்குரிய தகவல்.  பொதுவாக நமது வீடுகளில் பெண் குழந்தை 12-13  வயதில் பூப்படையும்போது  அதை ஒரு மங்களகரமான நிகழ்வாகக் கொண்டாடுகிறோம். ஆனால், ஆட்டிசம் அல்லது மன நலம் குன்றிய பெண் குழந்தைகள் பூப்படையும்போது அவர்களின் தாய்மார்களோ, ஆனந்தப்படுவதற்குப் பதில் அதிர்ச்சி அடைகிறார்கள். அந்த மூன்று நாள்களைச் சமாளிக்க அந்தக் குழந்தைகளுக்கு பயிற்சியளிப்பதற்குள் அந்தத் தாய் படும் இன்னல்கள் ஏராளம். எவ்வளவு பயிற்சி அளித்தாலும் சமாளிக்க முடியாத நிலையில், அறுவைச் சிகிச்சை செய்து அந்தப் பெண் குழந்தையின் கருப்பையை அகற்றி விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்ற நிலைக்கு சிலர் தள்ளப்படுகின்றனர்.
மாதவிலக்கு சமயத்தில் சுகாதாரத்தைக் கடைப்பிடித்து  தங்கள் உடல் நலத்தை மகளிர் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றால்,  அதற்கு குடும்பத்தினர் (குடும்பத்தில் உள்ள ஆண்கள் உட்பட), இந்தச் சமூகம் மற்றும் அரசும் ஒத்துழைக்க வேண்டும். அனுசரணையாக கணவர் இருப்பதுடன், மனைவி மற்றும் பெண் குழந்தைகளுக்கு நாப்கின் வாங்குவதற்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும்.
பெண்கள் ஒரு நாளில் பல மணி நேரங்களைச் செலவிடும் பள்ளிக்கூடம், கல்லூரி, பணியிடங்களில் அவர்களுக்கென்று தண்ணீர், சோப்பு, தாழ்ப்பாளுடன் கூடிய கதவு போன்ற வசதிகள் கொண்ட தனிக் கழிப்பிடம் இருக்க வேண்டும். உபயோகித்த நாப்கின்களை சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்காதவாறு அப்புறப்படுத்துவதற்கான வழிகளை அரசு ஏற்படுத்த வேண்டும். வணிக ரீதியாக விற்கப்படும் நாப்கின்களை வாங்க வசதியில்லாதவர்களுக்கு மலிவு விலையில் தரமான நாப்கின்கள் கிடைக்க வழி செய்ய வேண்டும்.     

கட்டுரையாளர்: 
சமூக ஆர்வலர்.

(இன்று மாதவிடாய் சுகாதார தினம்.)
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/28/மகளிர்-படும்-பாடு-3159597.html
3159596 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் தேர்தல் திருவிழாவுக்குப் பின்னர்... இரா. கதிரவன் DIN Tuesday, May 28, 2019 01:55 AM +0530
அண்மையில் நிறைவடைந்த மக்களவைத் தேர்தல் குறித்து கணக்கு- வழக்கு பார்க்க வேண்டியது அவசியம். தேர்தல் குறித்த நிதர்சனமான, கட்சி சாயமற்ற அலசல் அவசியம் .
ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு  ஒரு முறை  தேர்தலை நடத்தி முடிப்பதே ஒரு பெரும் சாதனையாகும். வலிமை வாய்ந்த வாக்குரிமையின் மூலம்  அரசுகளை சாமானிய இந்தியர்கள் தேர்வு செய்வது பெருமைக்குரியதாகும். ஆனால், உடனடியாக சீர்செய்யப்பட வேண்டிய ஏராளமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன.
தேர்தலுக்கு முந்தைய நாள் வரை ஒருவருக்கொருவர் குற்றம் சுமத்திக்கொண்டு இருந்த அரசியல் கட்சிகள், எவ்விதக் கொள்கை சார்ந்த கோட்பாடுகளின்றி, கைகோர்த்துக் கொண்டு மக்களிடம் வாக்கு சேகரிக்கத் துணிகின்றன. குற்றப் பின்னணி உடையவர்கள், எவ்விதக் கூச்சமும் இன்றி அரசியல் கட்சிகளால் வேட்பாளர்களாக நிறுத்தப்படுகின்றனர். 
இனி, சாமானிய மனிதன் தேர்தலில் நிற்பது என்பதையே நினைத்துப் பார்க்க முடியாதபடி வேட்பாளர்கள் பெரும் தொகையைச் செலவிடுகின்றனர். சாதாரண மக்களுக்கு முன்மாதிரியாகத் திகழ வேண்டிய தலைவர்கள், ஒருவரை ஒருவர், தரம் தாழ்ந்து அநாகரிகமாக விமர்சித்து, மக்களிடம் வாக்கு கேட்டனர். மேலும், மக்களிடையே ஜாதி, மத, இன, மொழி, கலாசார பேதங்களை பெரிதுபடுத்தும் வகையில்  சில அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்கள் பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டனர். இவை எல்லாவற்றிலும் மோசமாக, வாக்காளர்களை அரசியல் கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் அணுகி பணம் கொடுத்து வாக்கு கேட்பது என்ற நிலை மாறி,  அரசியல் கட்சி தொண்டர்களை வாக்காளர்கள் அணுகி எவ்வளவு பணம் தரப்படும்? எப்போது விநியோகம் நடைபெறும் என்று கேட்டதையும் சில இடங்களில் பார்க்க முடிந்தது.
வீட்டுக்கு வீடு சென்று பணம் விநியோகம் செய்வது என்ற நிலை மட்டுமின்றி,  டோக்கன் கொடுத்து கடைகளில் பொருள்கள் வாங்கிக்கொள்ளவும், மது வாங்கி கொள்ளவும், சில இடங்களில் பள்ளிக்கூடங்களில் பெற்றோர் சார்பாக கட்டணம் கட்டுவது என்பது வரை நூதனமான வழிகளில் வாக்குகளுக்கு பணம் தரப்படுவது எனப் பல்வேறு விஷயங்கள் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்குகின்றன.
தேர்தல் ஆணையம் நடுநிலையுடன் செயல்படவில்லை எனக் குற்றஞ்சாட்டப்படுவது ஒரு பெரும் கரும்புள்ளியாகும். பெரியநிலப்பரப்பு, கோடிக்கணக்கான வாக்காளர்கள், ஆயிரக்கணக்கான வேட்பாளர்கள், எப்போது வன்முறை வெடிக்குமோ என்ற இறுக்கமான சூழல், அரசியல் கட்சிகளின் போதுமான ஒத்துழைப்பின்மை எனப் பல சவால்களுக்கிடையே தேர்தலை ஆணையம் செயல்படும்போது இத்தகைய குற்றச்சாட்டுக்கள் எழுவது தவிர்க்க முடியாதது.
ஆனாலும்,  தேர்தலை நடுநிலையுடன் தேர்தல் ஆணையம் நடத்துவது மட்டும் போதாது; நடுநிலையுடன் செயல்படுகிறது என்ற நம்பிக்கையான  தோற்றத்தை உறுதி செய்ய வேண்டிய கடமை தேர்தல் ஆணையத்துக்கு உள்ளது. ஆணையத்தின் சுணக்கம்  குறித்து, உச்சநீதிமன்றம் சுட்டிக் காட்டும் அளவுக்கு அதன் நடவடிக்கை  இருந்தது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.
தேர்தல் அட்டவணை  தொடங்கி புகார்களுக்கு உடனடி நடவடிக்கை எடுப்பது வரை, அனைத்துக் கட்சியினருடன் நெருங்கி  ஒருங்கிணைந்து  செயல்பட்டிருந்தால் குற்றச்சாட்டுக்களைத் தவிர்த்திருக்கலாமோ எனத் தோன்றுகிறது. தேர்தல் ஆணையத்துக்கு வரும் புகார்களை விரைந்து  தீர்க்கும் வகையில், தேர்தலின்போது மட்டுமாவது  நீதிபதிகள், முன்னாள் நீதிபதிகள் அடங்கிய  குழுக்களை  அமைக்கலாம்.
மேலும்  சில கேள்விகளும் எழுகின்றன. இந்தியக் குடிமகனைவிட அதிக உரிமைகள் பெற்றவையாக அரசியல் கட்சிகள் இருப்பது அவசியமா? உதாரணமாக, தனது வருவாய் குறித்த தகவல்களை சாமானிய மனிதன் சரிவரத் தெரிவிக்க வேண்டியது கடமையாகும்; ஆனால், அரசியல் கட்சிகள் தங்களது நிதி ஆதாரத்தை  மறைக்க போதுமான ஓட்டைகளைக் கொண்ட விதிமுறைகள் உள்ளன; மேலும், பெருநிறுவனங்கள் கட்சிகளுக்குத்  தரும் நிதி குறித்த வெளிப்படைத்தன்மை அற்ற நிலை ஏன்  எழுபது ஆண்டுகளுக்கு  பின்னரும் நிலவுகிறது என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. 
தேர்தல் நேரத்தில் பிரசாரத்துக்குச் சாதகமான சூழலை  ஆளும் கட்சியினர் ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றனர் என்ற குற்றச்சாட்டு, இந்தத் தேர்தலில் மட்டுமல்லாது நீண்ட காலமாக உள்ள ஒன்று. இதே போன்று பிரதமருக்கு சிறப்புச் சலுகைகள் மற்றும் உரிமைகள் தேர்தலின்போது அளிக்கப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளது. ஆனால், இவற்றுக்கான  மாற்று இன்னமும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை.
தேர்தல் சமயத்தில் குறுகிய காலத்துக்கு குடியரசுத் தலைவர், நீதிபதிகள், அனைத்துக் கட்சியினர் அடங்கிய குழுவின் மூலம்  காபந்து அரசு நடத்தலாம்  என்ற  யோசனைகூட  வெகு காலத்துக்கு முன்னரே வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், இதுவரை கவனிக்கப்படாத ஒன்றாகும்.
தேர்தல் நடைமுறை குறித்த குற்றச்சாட்டுக்களும்,அவற்றுக்கான மாற்று யோசனைகளும், தேர்தல் நடந்து முடிந்த சில காலத்துக்குள்  மறக்கப்படுவதும், பின்னர் அடுத்த தேர்தலின்போது தூசி தட்டி எடுக்கப்படுவதும் வழக்கமாகி விட்டது.
இந்த முறையாவது அரசியல் கட்சிகளின் நிதி குறித்த வெளிப்படைத்தன்மை, வாக்குக்குப் பணம் அளித்தால் கடும் நடவடிக்கை எடுத்தல் உள்ளிட்ட சீர்திருத்தங்கள் ஆலோசிக்கப்பட்டு அடுத்த தேர்தலிலாவது  நடைமுறைக்கு வரும் என நம்பிக்கை கொள்வோம்.
மேலும், தேர்தலின்போது அரசியல் கட்சிகளுக்கு இடையே இருந்த வெறுப்புச் சூழல் மாறும் வகையில்  விரிசல்கள் சரி செய்யப்பட்டு, இணக்கம் வலுப்பெற புதிய அரசு முயற்சிக்க வேண்டும். தேர்தல்கள் வரும்-போகும்; அரசியல் கட்சிகள் ஆட்சிக்கு வரும்-போகும்; ஆனால், மக்களிடையே இருக்கும் ஒற்றுமையும் நல்லிணக்கமும் அழிந்துவிடக் கூடாது.


 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/28/தேர்தல்-திருவிழாவுக்குப்-பின்னர்-3159596.html
3159021 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் உ.பி. கல்வியறிவு கவலைக்கிடம்! எஸ். ஸ்ரீதுரை DIN Monday, May 27, 2019 03:27 AM +0530 மக்களவைத் தேர்தல் பரபரப்புக்கிடையில் அண்மையில் அதிக அளவில் நமது கவனத்தைக் கவர்ந்திடாமல் கடந்து சென்றது ஒரு செய்தி.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் இந்த ஆண்டு நடைபெற்ற பள்ளி இறுதித் தேர்வு முடிவுகளே அந்தச் செய்தியின் சாரம் ஆகும்.
இந்தியாவின் தென் மாநிலங்களைச் சேர்ந்த மக்களுடன் ஒப்பிடுகையில், வட மாநில மக்கள், குறிப்பாக உத்தரப் பிரதேசம், பிகார் போன்ற மாநிலங்களின் குடிமக்கள் தடாலடிச் செயல்பாடுகளுக்குப் பெயர் போனவர்கள்.
பள்ளி இறுதித் தேர்வு சமயங்களில் அந்த மாநிலங்களின் மக்கள் அரங்கேற்றும் அதிரடிகள் இந்தியா முழுவதும் பிரசித்தம். தேர்வு எழுதும் மாணவர்கள் பகிரங்கமாகக் காப்பி அடிப்பது,  ஆசிரியர்களே விடையைச் சொல்லித் தருவது, மாணவர்களின் பெற்றோர் தேர்வு மையங்களுக்குள் பாடப் புத்தகங்களுடன் நடமாடுவது, அதை எதிர்க்கும் கல்வித் துறை ஊழியர்கள் மிரட்டப்படுவது எல்லாம் இந்த இரு மாநிலங்களில் மிகவும் இயல்பு. விளைவு, பாடங்களைக் கொஞ்சமும் படிக்காத மாணவர்கள்கூட எளிதில் தேர்ச்சி பெற்று விடுவர்.
சென்ற ஆண்டு பிகார் மாநில மேல்நிலைப் பள்ளி இறுதித் தேர்வுகளில் மாநில அளவில் அதிக மதிப்பெண்கள் பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்ட ரூபி ராய் என்ற மாணவி மற்றும் செளரவ் சிரேஷ்டா என்ற மாணவன் இருவருக்கும் எல்லாத் தரப்பிலிருந்தும் பாராட்டுக்கள் குவிந்தன. 
ஆனால், அவ்விருவரையும் பத்திரிகையாளர்கள் பேட்டி எடுத்தபோது, தாங்கள் எழுதிய பாடங்களின் பெயர்களையே அவர்களால் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஊடகங்களில் இது குறித்துப் பரவிய பிறகு, பிகார் அரசு அமைத்த விசாரணைக் குழு அறிக்கையின் அடிப்படையில் அவர்கள் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்டனர். அந்த மாநிலப் பள்ளிக் கல்வித் துறையில் பரவியிருந்த ஊழல் மற்றும் முறைகேடுகளால் தகுதியற்ற பலர் தேர்ச்சி பெற்றதும் அப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலப் பள்ளிகளும், அவற்றில் படிக்கும் மாணவர்களும் இதற்குச்  சளைத்தவர்கள் அல்லர். பள்ளி இறுதி மற்றும் மேல்நிலைத் தேர்வுகளில் காப்பி அடித்து விடை எழுதுவது அங்கு தடை இல்லாமல் நடைபெற்று வந்திருக்கிறது.  ஆள் மாறாட்டம் செய்து தேர்வு எழுதுவது அங்கு சர்வ சாதாரணம். இந்த மாநில மாணவர்களுக்குப் பதிலாக, நேபாள  நாட்டவர்கள் வந்து தேர்வு எழுதுவதும் உண்டாம். 
கான்பூர் இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கல்வி நிறுவனம் (ஐ.ஐ.டி.) மற்றும் லக்னௌவில் செயல்படும் இந்திய மேலாண்மையியல் கல்வி நிறுவனம் (ஐ.ஐ.எம்.) போன்று பல சிறப்புமிக்க உயர்கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள் அமைந்துள்ள உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்துக்கு, பெருமளவில் முறைகேடுகள் நடந்த  பள்ளி இறுதித் தேர்வுகளால் ஒருவிதத் தலைக்குனிவு நேர்ந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். 
இந்த அவல நிலையைப் போக்க வேண்டுமென்று அந்த மாநிலப் பள்ளிக் கல்வித் துறை முனைப்புடன் செயல்பட ஆரம்பித்தது. இதன் காரணமாக,  இந்த ஆண்டு நேபாளத்திலிருந்து வந்து தேர்வு எழுதுவது உள்ளிட்ட ஆள் மாறாட்டங்கள் கண்டிப்புடன் தடுக்கப்பட்டன.   
தேர்வு மையங்கள் அனைத்திலும் கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் நிறுவப்பட்டன. சென்ற ஆண்டு தேர்வுகளின்போது, கண்காணிப்புக் கேமராக்கள் இருந்தும், ஆசிரியர்களின் உதவியுடன்  பல மாணவர்கள் காப்பி அடித்துத் தேர்வு எழுதியதால், இந்த ஆண்டு தெளிவான ஒலியமைப்புடன் ("ஆடியோ') கூடிய கேமராக்கள் பொருத்தப்பட்டன. கண்காணிப்புகள் தீவிரமாக அமல்படுத்தப்பட்டதால், தேர்வு எழுத விண்ணப்பித்தவர்களில் சுமார் ஆறு லட்சம் பேர் தேர்வு மையங்களுக்கே வரவில்லை. 
உத்தரப் பிரதேசத்தில் மொத்தமுள்ள சுமார் 8,500 மேல்நிலைப் பள்ளிகளில், 165 பள்ளிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் ஒருவர்கூடத் தேர்ச்சி பெறவில்லை. காப்பி அடித்துத் தேர்வு எழுதுவதற்குப் பெயர்போன கெளஷாம்பி, அலீகர் போன்ற ஊர்களிலுள்ள இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகள் அவற்றில் அடக்கம்.  மேலும் 388 பள்ளிகளின் தேர்ச்சி விகிதம் 20 சதவீதத்துக்கும்  குறைவாகவே இருந்துள்ளது.
செய்தியாளர்களிடம் இது குறித்துப் பேசிய அந்த மாநிலப் பள்ளிக் கல்வி இயக்குநர் விநய் குமார் பாண்டே,   மாணவர்களின்  தேர்ச்சி விகிதம் குறைந்தது ஒருபுறம் வருத்தம் அளித்தாலும், மறுபுறம் தேர்வுமுறைகேடுகள் பெருமளவில் தடுக்கப்பட்டது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது என்றார்.
வளர்ந்த நாடுகள் பலவற்றிலும் மாணவர்களுக்குப் பாடங்களைக் கற்பிப்பதிலும், அவர்களது அறிவுத்திறனை மதிப்பீடு செய்வதிலும் மேம்பட்ட வழிமுறைகள் கையாளப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு மாணவரின் மீதும் அதிக எண்ணிக்கையிலான ஆசிரியர்கள் தனிப்பட்ட கவனம், களப்பயிற்சி, விளையாட்டு மற்றும் குழுச் சுற்றுலா போன்றவற்றுக்கு அந்த நாடுகளில் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. அதேசமயம், மாணவர்களின் திறனை மதிப்பிட, தேர்வு மதிப்பெண்களை மட்டுமே ஒரு காரணியாகக் கொள்வதில்லை. 
மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் அதிகமுள்ள நமது நாட்டில் அனைவருக்கும் எழுத்தறிவு என்ற நிலையை எட்டுவதற்கே மிகுந்த பிரயாசை தேவைப்படுகிறது. ஏட்டுக் கல்வி மற்றும் ஆண்டு இறுதித் தேர்வு முறைக்கு மாற்றாக வேறு ஒரு முறையைக் கண்டுபிடித்து நாடு முழுவதும் செயல்படுத்துவது அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லை. 
இந்த நிலையில், தங்களது வாரிசுகள் நேர்மையான முறையில் படித்துத் தேர்ச்சி அடைவதுதான் சிறந்தது என்பதை முதலில் பெற்றோர் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். நேர்மையற்ற முறையில் தங்கள் பள்ளிகளின் தேர்ச்சி விகிதத்தை உயர்த்திக் காட்டிப் பெருமை கொள்வது சரியில்லை என்று பள்ளி நிர்வாகங்களும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். தேர்வுகளில் நேர்மையை நிலைநாட்டத் தத்தமது மாநில அரசுகள் எடுக்கும் நடவடிக்கைக்கு அனைவரும் ஒத்துழைக்க வேண்டும். 
எத்தனையோ அறிவுலக மேதைகளையும், நேர்மையாய் உழைத்த மக்கள் தலைவர்களையும் இந்த நாட்டுக்கு வழங்கிய உத்தரப் பிரதேசம்,  பிகார் மாநிலங்கள் பள்ளி இறுதித் தேர்வு முறைகேடுகளிலிருந்து தங்களை முற்றிலுமாக விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும். 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/27/உபி-கல்வியறிவு-கவலைக்கிடம்-3159021.html
3159020 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பெண்களும் பொருளாதார சுதந்திரமும்... எஸ். ராமன் DIN Monday, May 27, 2019 03:27 AM +0530 வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஆண்களுக்கு உறுதுணையாக நிற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் பல பிரத்யேக திறமைகள் பொதிந்திருக்கின்றன. அந்தத் திறமைகளை அடையாளம் கண்டு, அவற்றை வெளிக்கொணர்வதற்கான சூழ்நிலை உருவாக்கப்படுவதுதான் பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கான அடித்தளமாகும்.  
பெண்களின் பல கட்டப் போராட்டங்களில், குடும்ப அங்கத்தினர்களின் எதிர்ப்பு, கலாசாரம் மற்றும் மத கோட்பாடுகள், ஆண்களின் ஆதிக்கம், பொருளாதாரப் பற்றாக்குறை, கடன் வழங்கும் நிறுவனங்களின் தயக்கம் ஆகிய பல காரணிகள் பங்கு வகிக்கின்றன. எனவே, பெண்கள் முன்னேற்றம் என்பது அவ்வளவு எளிதாகச் சாதிக்கக் கூடிய ஒன்றல்ல. பெண்கள் முன்னேற்றம் என்பது நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும், பல தடைக் கற்களால் அந்த நிகழ்வின் வேகம், பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகிக் கொண்டிருக்கிறது. 
தடைக் கற்களை உடைத்தெறியும் பிரத்யேக ஆயுதம், பெண்களுக்கு உரிய அடிப்படை அதிகாரமும், அங்கீகாரமும்  வழங்கப்படுவதுதான்.  அதிகாரத்தின் முக்கியப் பகுதி, பெண்களுக்கான கல்வி அறிவு ஆகும். குடும்பத்திலும், சமூகத்திலும் தங்கள் உரிமைகளையும், சலுகைகளையும் பற்றிப் புரிந்து செயல்பட  கல்வி அறிவு பெண்களுக்கு பெரிதும் உதவும். சமூகத்தில் தங்களுக்கு வகுக்கப்பட்ட இடம், இழைக்கப்படும் கொடுமைகள், பாலின அடிப்படையில் நிகழும் வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விழிப்புணர்வையும், அதனால் விளையும் அநீதிகளைச் சட்டப்படியான வழிமுறைகள் மூலம் தட்டிக் கேட்கவும் கல்வி அறிவு அவர்களுக்கு உறுதுணையாக நிற்கும். 
கிராமங்களைப் பொருத்தவரை, பொறியியல், விஞ்ஞானம் போன்ற துறைகளில் முதுநிலைப் பட்டம் பெற்ற பெரும்பாலான பெண்கள், அவர்கள் சார்ந்த சமூகக் கோட்பாடுகளுக்கு உட்பட்டு, தாங்கள் கற்ற கல்விக்கு ஏற்ற திறமைகளை வெளிப்படுத்த முடியாமல், குடும்பத்திற்குள்ளேயே கட்டுண்டு விடும் கட்டாயச் சூழ்நிலைகள் இன்றும் நிலவி வருவது வருத்தத்துக்குரியது. பெண்களின் முடக்கப்பட்ட திறமைகள், நாட்டின் பொருளாதாரத்துக்கு பெருத்த நஷ்டமாகும். 
சர்வதேச ஆலோசனை நிறுவனமான "டெலாய்ட்' அண்மையில் வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் எண்ணிக்கையில் பெரும் சுணக்கம் ஏற்பட்டிருப்பது தெரிகிறது. 2005-ஆம் ஆண்டில் 36.7 சதவீதமாக இருந்த எண்ணிக்கை, தற்போது 26 சதவீதமாகக் குறைந்திருக்கிறது.  தங்கள் திறமைக்கு ஏற்ற ஊதியத்தை பெரும்பாலோர் பெறுவதில்லை என்பது சற்று அதிர்ச்சி அளிப்பதாகும்.
 குடும்பம், நாட்டின் பொருளாதார முன்னேற்றத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு அபரிமிதமானதாகும். ஆனால், சமூகத்தின் அனைத்து நிலைகளிலும் ஆண், பெண் பாகுபாட்டால், அந்தப் பங்களிப்பின் முக்கியத்துவம் குறைக்கப்படுகிறது அல்லது மறைக்கப்படுகிறது என்று சொல்லலாம். இந்த மாதிரி எதிர்மறையான செயல்பாடுகள் காலப்போக்கில் குறைந்து வருகிறது என்பது, பெண்கள் முன்னேற்றத்தில் அக்கறையுள்ள அனைவருக்கும் ஓர் ஆறுதலான செய்தியாகும். 
தங்களுக்கு எதிரான பாகுபாடுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், உணவுச் சத்து குறைபாடுகள், அடிக்கடி மகப்பேறு, அதனால் ஏற்படும் உடல் ஆரோக்கிய குறைவு மற்றும் மனச் சோர்வு ஆகியவற்றைப் பெரிதும் பொருட்படுத்தாமல், விவசாயம் மற்றும் அது சார்ந்த தொழில்களில் தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்வதற்கு கிராமப்புற பெண்கள் சளைப்பதில்லை. சமீபத்திய புள்ளிவிவரப்படி, 40 சதவீதத்துக்கும் மேற்பட்ட கிராமப்புற பெண்கள் எந்தவிதமான பயிற்சிக்கும் உள்ளாகாமல், தங்கள் உடல் ஆரோக்கியத் தகுதிக்கு அப்பாற்பட்ட பணிகளில் ஈடுபட்டு, கடும் உழைப்பால் தங்கள் குடும்பங்களின் பொருளாதாரத்தை தோளில் சுமந்து, சந்ததியினருக்கு கல்வி அறிவை அளித்து, அதன் மூலம் பல சமூக மாற்றங்களுக்கு காரணமாகத் திகழ்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களின் பங்களிப்புக்கு ஏற்ற அங்கீகாரம் கிடைப்பதில்லை.
பணிக் களங்களில் ஆண்களுடன் ஒப்பிடும்போது, பெண்களின் திறமைகள் குறைவாக மதிப்பிடப்பட்டு, அதனால், அவர்களுக்கான ஊதியக் குறைபாடுகளும் ஏற்படுகின்றன. உழைப்புக்கு ஏற்ற ஊதியம் பெற முடியாதது, பெண்களின் பொருளாதார சுதந்திரத்தில் ஏற்படும் பெரும் இழப்பீடாகும்.  
அங்கீகரிக்கப்படாத அதிகாரங்களில், பெண்களுக்கு பொருளாதார சுதந்திரம் கிடைப்பது அரியதுதான். தங்கள் உழைப்புக்கான ஊதியத்தை கணவன் மற்றும் குடும்பத்தினரிடம் ஒப்படைப்பதுதான் ஒரு பெண்ணிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதற்கு மாறான செயல்பாடுகள் குடும்ப சச்சரவுகளை விளைவிக்கும் என்பதை அறிந்த பெண்கள், தங்கள் பொருளாதார உரிமைகளை குடும்ப விருப்பத்துக்கு ஏற்ப விட்டுக் கொடுப்பதில் தயக்கம் காட்டுவதில்லை.  
பொருளாதார சுதந்திரம் என்ற உரம் இல்லாத அதிகாரம், ஏட்டுச் சுரைக்காய் போன்றதுதான். அந்த உரத்தை போதிய அளவில் இட்டு, பெண்கள் முன்னேற்றம் என்ற ஆலமரத்தை தழைக்கச் செய்வதற்கான தயக்கம், நம் சமூகத்தில் இன்றளவிலும் வேரூன்றி இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.
ஒவ்வொரு பெண்ணின் உள்ளிருப்புத் திறமைகளை ஒருங்கிணைத்து, அந்தத் திறமைகளை அவர்கள் ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்தும் விதங்களில் தொழில் பயிற்சிகளை வழங்கி, சுய தொழில் தொடங்குவதற்கான நிதி ஆதாரங்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட்டால், பெண்களின் பொருளாதார சுதந்திரத்துக்கு அது வித்திடும். 
எந்தவிதமான பிரச்னைகளிலும் நடைமுறைகளுக்கு ஏற்றவாறு தெளிவாகச் சிந்தித்து, பிரச்னையின் தரத்தை அலசி ஆராய்ந்து, தீர்க்கமான ஆலோசனைகளை வழங்கும் வல்லமை படைத்தவர்கள் பெண்கள். ஆனால், அந்த ஆலோசனைகளை ஏற்றுக் கொள்வதில் தயக்கம் காட்டும் ஆண்கள், அந்த ஆலோசனைகள் மூலம் பெறப்படும் வெற்றிகளை தங்களுக்கே உரியதாக்கிக் கொள்வதில் தயக்கம் காட்டுவதில்லை; தோல்விக்கான பழியை ஆலோசனை வழங்கியவர் மீது திணிக்கவும் தயங்குவதில்லை என்ற மனநிலை நிறைந்த சமூகத்தில்  பெண்களுக்கான அங்கீகாரங்கள் முடக்கப்படுவதாகத்தான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. 
உலக பெண்கள் எண்ணிக்கையில், 7.5 சதவீத இடத்தை இந்தியப் பெண்கள் ஆக்கிரமித்துள்ளனர். கடந்த 50 ஆண்டுகளில், அவர்களுக்கான வாழ்க்கைத் தரம், கல்வி அறிவு, மருத்துவ வசதிகள் ஆகியவற்றில்  கணிசமான முன்னேற்ற சுழற்சிகள் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், மிதமான வேகத்தில்தான்  சுழற்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
ஆண், பெண் விகித குறியீட்டில்  உலக அளவில் இந்தியா 135-இல், 113-ஆம் இடத்தை வகிக்கிறது. நம் நாட்டில், ஆண், பெண் எண்ணிக்கை 1000: 914 என்ற அளவில் குறைந்து வருவது கவலை அளிக்கும் விஷயமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆண்களும், பெண்களும் சமம் என்று கருதப்படும் நிலை 1 என்று என்ற கணக்கீட்டில், பெண்களுக்கு உரிய அதிகாரம் மற்றும் அங்கீகாரம் வழங்கும் தரவரிசையில், இந்திய பெண்கள் 0.3 நிலையில் உள்ளனர். பெண்கள் முன்னேற்றப் பாதையில், அவர்கள் இன்னும் வெகுதொலைவு பயணிக்க வேண்டிய நிலையை இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் உணர்த்துகின்றன. 
பெண்களுக்கான அதிகாரம் மற்றும் அவர்களுடைய திறமைக்கான அங்கீகாரம் வழங்கப்படுவதில் நிலவும் தயக்கங்களால் இந்தியாவின் பொருளாதார மேம்பாட்டில், அவர்களுடைய பங்கு வெகுவாகக் குறைந்து காணப்படுகிறது.  
உலக அளவில், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பெண்களின் பங்கு 37 சதவீதம்; சீனா மற்றும் ஐரோப்பிய பெண்களின் பங்கு 40 சதவீதம். இந்த முக்கியப் பொருளாதார காரணியில், குறைந்த பங்களிக்கும் நாடுகளின் பட்டியலில் 17 சதவீத அளவுடன் இந்தியா முன்னணியில் இருக்கிறது.
பெண்களுக்கான அதிகாரம் என்பது, சட்டங்களை இயற்றி அமல்படுத்தும் அரசு நிர்வாகம் வரை பரவ வேண்டும்.  நாட்டு நிர்வாக அமைப்புகளில், பெண்களுக்கு 33.3 சதவீத ஒதுக்கீடு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற பலமான கோரிக்கைகள் எழுப்பப்பட்டாலும், அந்தக் கோரிக்கைகள் அறியப்பட்ட காரணங்களால் தள்ளிப் போடப்பட்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றன என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது. 
இந்திய கம்பெனி சட்டம் 2013-இன்படி, பட்டியலில் அடங்கிய ஒவ்வொரு கம்பெனியிலும், முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கொண்ட நிர்வாகக் குழுவில் குறைந்தபட்சம் ஒரு பெண் அங்கத்தினராவது நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்ற வழிமுறை சற்று ஆறுதலான விஷயமாகும். 
பெண்களுக்கான அதிகாரம் என்பதில், அவர்களுக்கு உரிய பாதுகாப்பும் அடங்கும். பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைக் கையாள்வதில் கடுமையான நடைமுறைகள் வகுக்கப்பட்டால்தான்,  குற்றங்கள் குறைய வாய்ப்பு ஏற்படும். 
"பெண்கள் முன்னேற்றம் என்பது உலக நலனுக்கு மிக முக்கியமான ஒரு காரணி; ஓர் இறக்கை உடைய பறவையால் பறந்து சாதிக்க முடியாது' என்று பெண்ணினத்தின் முக்கியத்துவத்தை தெளிவாகப் பதிவிட்ட சுவாமி விவேகானந்தரின் கூற்றில் உள்ளடங்கிய  சாராம்சத்தை அனைவரும் புரிந்து செயல்பட்டால், அதுதான் பெண்களுக்கு உரிய அதிகாரம் வழங்கப்படும் செயல்பாடுகள் போதுமான வேகமெடுக்க பெரிதும் உதவும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

கட்டுரையாளர்: வங்கி அதிகாரி (ஓய்வு).

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/27/பெண்களும்-பொருளாதார-சுதந்திரமும்-3159020.html
3157884 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் "ஆன்லைனின்' மறுபக்கம்... முனைவர் கரு. செந்தில்குமார் DIN Saturday, May 25, 2019 05:31 AM +0530 நவீன யுகத்தில் பணப் பட்டுவாடா, மின் கட்டணம், வணிக ரீதியான சேவைகள், கல்வி, பொழுதுபோக்கு மற்றும் எண்ணிலடங்கா சேவைகளை எளிய முறையில் ஆன்லைன் மூலம் பெறுகிறோம். இது நன்மையா, தீமையா என யோசிப்பது அவசியம்.
உதாரணமாக, "ஆன்லைன் ஷாப்பிங்' என்ற வளர்ச்சி அடைந்த துறையை எடுத்துக்கொண்டால், எவ்வளவுதான் ஆன்லைன் நிறுவனத்தினர் தள்ளுபடி கொடுத்தாலும் நாமே நேரே சென்று பார்த்து வாங்கும் திருப்தி இருக்குமா? பொருளுக்கு உத்தரவாத பிரச்னை, விரும்பிய பொருளுக்குப் பதில் வேறு ஒரு பொருள் வருவது, பழுதான பொருளைச் சரி செய்து அதை புதிதாக விற்பது, சில சமயங்களில் பொருளே வராமல் இருப்பது என பல பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள நேரிடும்.  பொருள்கள் நம் வீட்டுக்கு வந்த நாள் முதல் இது தரமானதா, இல்லையா என்ற மனக்கவலை அந்தப் பொருளை பார்க்கும் போதெல்லாம் இருக்கும்.
ஆன்லைன் குற்றங்கள் அதிகரித்து வருகிறது.  வங்கிக் கடன் அட்டை மோசடி, வங்கி இணையதள கணக்கு முடக்கம் போன்ற எண்ணற்ற செய்திகள் வந்த வண்ணம் இருக்கிறது. ஐரோப்பிய உளவுத் துறை நிறுவனமான யுரோபோல் வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில், "வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் தகவல் தொழில்நுட்ப யுகத்தில் நாம் பயன்படுத்தும் சாதனங்கள் அனைத்தும் இணையத்தில் இணைக்கப்பட்டு விட்டன; ஆனால், அதற்கான "பாதுகாப்பு அலுவல் நடைமுறைகள்' யார் வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தக்கூடிய அளவில் எளிமையாக உள்ளன. அப்படி இருப்பதால் இணையத் திருடர்கள் எளிதாக உட்புகுந்து கட்டுப்படுத்த வழிவகுக்கின்றன. உதாரணமாக, ஒரு வங்கி இணையதளத்தை போல் ஒரே மாதிரி தளத்தை உருவாக்கி இணைய முகவரியில் மட்டும் சில மாற்றங்கள் செய்து நமது கார்டு தகவல்களைத் திருடுவது நவீன குற்றங்களில் ஒன்று' என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
உங்களது தகவல்கள் திருடப்படுகிறது என்ற கருத்துக்கு ஓர் உதாரணம்.  அதிக அளவில் மக்கள் பொருள்கள் வாங்க "ஷாப்பிங்' இணையதளத்தை நாடுகிறார்கள்.  "ஷாப்பிங்' இணையத்தில் போதுமானதை வாங்கி சில பொருள்களை வாங்காமல் விட்டால் அடுத்து நாம் வேறு எந்த "வெப்ஸைட்'-ஐ பார்த்தாலும் இரண்டு பக்கமும் நாம் "ஷாப்பிங்' இணையதளத்தில் பார்த்த பொருள்களின் விளம்பரம் வந்தபடி  இருக்கும். அது எப்படி வேறு தளத்திலும் நாம் பார்த்த பொருள்கள் விளம்பரமாக வரும். அதற்கு இவர்கள் தனிக் குழு வைத்து நமது ஐ.பி.முகவரியைக் கொண்டு நம்மைத் தொடர்வார்கள். இது ஆன்லைன் மோசடியின் ஆரம்பம்.
இது குறித்து இணைய பாதுகாப்பு நிறுவனத்தின் தலைவர் ராஸ்முஸன் கூறுகையில், "இப்படி கட்டமைக்கப்பட்ட "புரோகிராம்'களுக்குள் ஊடுருவ இணையத் திருடர்கள் ஏற்கெனவே தயாராகி விட்டார்கள். இப்போது அதற்கான சரியான ஒரு தருணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறார்கள்.
ஒன்றும் இல்லாத கேள்விகள் கேட்டு,  "இந்த நம்பருக்குப் பதிலை அனுப்புங்க. பரிசை வெல்லுங்க, மொபைல் செயலி நிறுவுங்கள்' போன்ற விளம்பரங்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இதற்குப் பின்னால் பல கோடிகளைச் சம்பாதிக்கும் உத்திகள் இணைய மோசடியைச் சாரும். 
எத்தனையோ இ- புத்தகங்கள் வந்தாலும் நாம் கையில் வைத்து, புரட்டி படித்து குறிப்பு எடுப்பது போன்ற சுகம் இந்த இ-புத்தகங்களில் வருமா? சென்னை புத்தக கண்காட்சியில் அமெரிக்க பெண் ஒரு முறை பார்வையாளராகச் சென்று வந்தார். அவர் கூறுகையில், "இணைய புத்தகங்களிலிருந்து சற்று ஓய்வு கொடுக்கவே இங்கு வந்தேன்' எனப் பெருமையுடன் கூறினார்.
ஒரு நண்பர் குடும்பத்துடன் திரைப்படத்துக்குச் செல்லலாம் என முடிவு செய்து நுழைவுச் சீட்டுகளை ஆன்லைனில் பதிவு செய்கிறார். அவருடைய குழந்தை இடைவேளையில் என்ன சாப்பிடலாம் என அதே ஆன்லைனில் பதிவு செய்கிறார். அவருடைய மனைவி அந்த திரைப்பட நகரத்தில் என்ன "ஷாப்பிங்' செய்யலாம் என இணையத்தில் தேடுகிறார். இப்படியே தொடங்கி முடியும் நாள்களில் குடும்பத்தில் சிரித்துப் பேச போதிய நேரம் இல்லை என்று கூறினார். சில மாதங்கள் ஆன பிறகு, இதே நண்பர் திரைப்படத்துக்குச் செல்லும்போது அவருடைய குழந்தை, "அப்பா உங்க சீட்டை தனியா "புக்' பண்ணுங்க; எனக்கு "ஏ' வரிசையில் 3-ஆவது இருக்கை "புக்' பண்ணுங்க என்றார்; "ஏன்' என்று அப்பா கேட்க, "எனது நண்பர்கள் "ஏ' வரிசையில் 4 மற்றும் 5 -ஆவது இருக்கையை "புக்' செய்துள்ளார்கள் எனச் சொல்ல நண்பரான அப்பா பதறினார். பல தவறுகளுக்கு ஆன்லைன் உடந்தையாக உள்ளது.
இருக்கும் இடத்தில் இருந்தே சகல விதமான வேலைகளையும் வீட்டிலிருந்தே 
செய்து முடிப்பதால் உடல் உழைப்பின்றி பலவித நோய்களுக்கு உள்ளாகிறார்கள். இன்னும் ஒருபடி மேலாக "ஸ்மார்ட் போன்' என்ற வலையில் நமது நேரங்களை அடமானம் வைக்கிறோம். குழந்தைகளுக்கு கணினியோ, செல்லிடப்பேசியோ  தவிர்க்கமுடியாத சமயத்தில் கொடுக்கும்போது அதில் "ஃபேமிலி ஃபில்ட்டர்' என்ற வசதி எல்லா "பிரவுசர்'களிலும் இருக்கும். அதை நிறுவினால் இணையத்தில் தேவையில்லாத தளங்கள் இயங்காது. 90%  கல்வி நிறுவனத்திலும் அலுவலகத்திலும் இந்த "ஃபையர் வால்' என்ற வசதி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதில் தேவையில்லாத இணையதளங்கள் இயங்காது.  

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/25/ஆன்லைனின்-மறுபக்கம்-3157884.html
3157883 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மோடி அரசிடம் மக்கள் எதிர்பார்ப்பது என்ன? எம்.ஆர். சிவராமன் DIN Saturday, May 25, 2019 02:40 AM +0530
மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாகிவிட்டன.  பிரதமர் நரேந்திர மோடி மீது இந்திய மக்கள் அபரிமித நம்பிக்கை வைத்து அவரை மீண்டும் அரியணை ஏற்றி இருக்கிறார்கள். பாஜக மீதான நம்பிக்கையைவிட மோடி மீது மக்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை மிக அதிகம். எனவே கட்சி சார்பின்றி முக்கியமான கொள்கை முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய கடமை அவருக்குண்டு.

கடந்த மூன்றாண்டுகளில் சமுதாயத்தின் சில பிரிவினர் மீது இந்துத்துவ இயக்கங்கள் பெயரில் சமூகவிரோத சக்திகள் நடத்திய தாக்குதல்கள் ஆங்காங்கே நடைபெற்றதால் அரசுக்குக் கெட்ட பெயர் ஏற்பட்டது. எனவே, பன்முக கலாசாரம், பல மொழிகள், பல இனங்கள் கொண்ட இந்தியத் தன்மையைக் காக்கக் கூடியதாக தனது அரசை பிரதமர் மோடி உறுதிப்படுத்த வேண்டும். சட்டவிரோதக் கும்பல்களிடமிருந்து நாட்டைக் காக்கும் பொறுப்பு அவருக்கு உள்ளது.

நாட்டின் அரசியல் சாசன அமைப்புகள் பலவும் கடந்த மூன்றாண்டுகளில் பாஜக அரசால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக ஒரு தோற்றம் உருவானது. தன்னாட்சி பெற்ற அந்த அமைப்புகள் சட்டப் பாதுகாப்புடன் சுதந்திரமாகவும் அச்சமின்றியும் செயல்படும் வகையில், முந்தைய தோற்றத்தை மக்களின் நலன் கருதி பிரதமர் மோடி தவிடுபொடியாக்க வேண்டும். 

தன்னாட்சி பெற்ற நிறுவனங்களின் தலைவர்களையும், அமைச்சகங்களின் செயலர்களையும்  நியமிப்பதில் தற்போது நிலவும் முறைக்கு மாற்றாக அடித்தள மாற்றத்தை பிரதமர் மோடி முன்னெடுக்க வேண்டும். இந்த அமைப்புகளின் தலைமைக்குத் தேர்வு செய்யப்படுவோரின் பட்டியலை நாடாளுமன்றத் தேர்வுக் குழுவுக்கு அரசு அனுப்ப வேண்டும். அந்தக் குழு தேர்வு செய்யப்படுவோரின் ஆவணங்களையும் அனுபவங்களையும் பரிசீலித்து, நேர்காணல் நடத்தி அவர்களைத் தேர்வு செய்யும் நடைமுறை உருவாக்கப்பட வேண்டும். அவ்வாறு  நியமிக்கப்படுவோரின் பதவிக் காலம் ஓய்வு வயதின் அடிப்படையில் அல்லாது,  ஐந்து ஆண்டுகளாக வரையறை செய்யப்பட வேண்டும். இதன்மூலம் அரசியல் ரீதியான நியமனங்கள் தடுக்கப்படும்.

இந்திய அரசு நிர்வாகத்தில் ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ். அதிகாரிகளே பிரதானமானவர்கள். அவர்கள் மக்களுடன் நேரடித்  தொடர்பில் இருப்பவர்கள்; மக்களால் தேர்வு செய்யப்பட்ட அரசின் நலத் திட்டங்களை நிறைவேற்றும் இடத்தில் இருப்பவர்கள். அவர்களின் பணி நியமனத்துக்கு முன்னர், இந்திய ராணுவப் பயிற்சிப் பள்ளியில் ஆறு மாத முன்னோட்டப் பயிற்சி பெறுவது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். போர்த் தந்திரங்களில் ராணுவ அதிகாரிகளுக்கு அளிக்கப்படும் பயிற்சி குடிமைப் பணி அதிகாரிகளுக்கும் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
மேலும், எல்லைப்புற மாநிலங்களில் நான்கு மாத கள அனுபவம் பெறும் வகையில் குடிமைப்பணி அதிகாரிகள் பணி அமர்த்தப்பட வேண்டும். அதன் மூலம் பயங்கரவாதத்தை எதிர்கொள்ளும் திறனையும், எல்லைப்புற பிரச்னைகளில் அனுபவ அறிவையும் அவர்கள் பெற முடியும். அதன் மூலம், தங்கள் பணிக்காலத்தில் பலவிதமான பிரச்னைகளைத் தீர்க்கும் ஆற்றலும், பணியில் நேர்மையும் அவர்களுக்கு அதிகரிக்கும். மத்திய அரசுப் பணிகளில் இணைய விரும்புவோருக்கு கட்டாய ராணுவப் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று நாடாளுமன்றக் குழு ஏற்கெனவே பரிந்துரைத்துள்ளது. 
இந்த அரசு மீது ஊரகப் பகுதியிலுள்ள மக்கள் தங்கள் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். எனவே ஊரக, கிராமப் பகுதியிலுள்ள மக்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு இந்த அரசு முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும். நகர்ப்புறத்திலுள்ள பெரும் வர்த்தகர்கள் வங்கிகளில் கடன் பெற்று ஏமாற்றி பல்லாயிரம் கோடி ரூபாயை கபளீகரம் செய்திருப்பது மக்கள் மனதில் பதிந்திருக்கிறது. இந்தப் பண முதலைகளிடமிருந்து வங்கிப் பணத்தை மீட்க மோடி அரசு 2016-இல் புதிய திவால் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. அதனால், கடன்களை வேறு வழியின்றி பல மோசடி நிறுவனங்கள் திருப்பிச் செலுத்தியதையும் மக்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள்.
நிலமில்லாத தொழிலாளர்களின் திறன் மேம்பாட்டுக்காக ஊரக வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகத்தை இந்த அரசு உருவாக்க வேண்டும். பலவிதத் திறன்களின் அடிப்படையில் நல்ல ஊதியம் கிடைக்கும் வேலைகள் கிடைப்பதையும் அந்த அமைச்சகம் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். இதனை  அவசரகால அடிப்படையில், தீவிரமான திட்டமாக  நிறைவேற்றுவது அவசியம். அதற்காக மாவட்ட அளவிலான சிறப்பு அதிகாரிகளை நியமிக்கலாம். 
விவசாய நிலங்களை பாகப் பிரிவினை செய்வதும் கூறு போடுவதும் எந்தக் கட்டுப்பாடுமின்றி நடைபெறுகிறது. இதனால் விவசாய வளர்ச்சி பாதிக்கப்படுவது குறித்து எந்த அரசும் இதுவரை கவலைப்படவில்லை. ஒரு ஹெக்டேர் நிலப்பரப்புக்கும் குறைவாக விவசாய நிலங்களைப் பங்கிடுவதற்குத் தடை விதித்து அரசு சட்டம் கொண்டுவர வேண்டும். இது மாநில அரசு நிர்வாகம் தொடர்பான விவகாரம் என்பதால், மாநில அரசுகளுடன் ஆலோசித்து மாதிரி சட்டத்தை மத்திய அரசு வடிவமைக்க வேண்டும். இந்தச் சட்டத்தை மாநில அரசுகள் நடைமுறைப்படுத்துவதை மத்திய அரசு உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
விவசாய சாகுபடிப் பயிர்களின் உற்பத்தித் திறன் நமது நாட்டில் உலக சராசரியைவிடக் குறைவாக உள்ளது. இதனை மேம்படுத்த போர்க்கால நடவடிக்கைகள் அவசியம். கொள்முதல் நிலையங்களுக்கு விவசாயிகள் கொண்டுவரும் அனைத்து உபரி விளைபொருள்களையும் அரசு வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கான சட்டத்தை இந்த அரசு உருவாக்குவது இன்றியமையாததாகும். விளைபொருள்களை பத்திரப்படுத்தி விநியோகிக்கும் சேமிப்புக் கிடங்கு வசதிகள் தனியார் துறையில் போதிய அளவு நிறுவப்படவில்லை. எனவே, பொதுத் துறை நிறுவன சேமிப்புக் கிடங்குகளை மாநிலம் முழுவதும் அரசுகள் அமைக்க வேண்டும். அதன் மூலம்  நியாயமான கொள்முதல் விலையை விவசாயிகள் பெற இயலும்.
விவசாயக் கொள்முதல் மையங்களில் இடைத்தரகர்களின் ஆதிக்கம் பல இடங்களில் இன்னமும் காணப்படுகிறது. இதனால், விவசாயிகள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இதற்குக் காரணமான நிர்வாகக் கோளாறுகள், விவசாயிகளுடன் ஆலோசனை நடத்தி சரி செய்யப்பட வேண்டும். 
கிராமங்களுக்குத் தேவையான குடிநீர்,  கழிப்பறை, சாலைகள், விநியோக ஏற்பாடு, தெரு விளக்குகள், பள்ளிகள் போன்ற அடிப்படை வசதிகளை நிறைவேற்ற வட்ட அளவில் சிறப்பு வட்டாட்சியரை மாநில அரசுகள் நியமிக்க வேண்டும். அவை கிராம அளவில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளால் முறையாக நிர்வகிக்கப்படுவதையும் சிறப்பு வட்டாட்சியர் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். மாவட்ட கூடுதல் ஆட்சியர் அளவிலான அதிகாரி இந்தப் பணிகளைக் கண்காணிக்க வேண்டும்.
குறு,  சிறு, நடுத்தரத் தொழில் நிறுவனங்களே வேலைவாய்ப்புகளை அதிக அளவில் வழங்கும் தொழில் துறையின் முதுகெலும்பாக உள்ளன. ஆனால், இந்தத் துறைக்கு வங்கிக் கடன் உள்ளிட்ட  வசதிகள் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. இவர்களுக்கு கடனுதவி தேவையான நேரத்தில் உடனுக்குடன் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட வேண்டும்.
அதேபோல, ஏற்றுமதி செய்ய விரும்பும் சிறு நிறுவனங்களுக்கு, சீன அரசு வழங்குவது போன்று 5 சதவீதத்துக்கும் குறைவான வட்டியுடன் கடனுதவி அளிக்கப்பட வேண்டும். சீனாவிலும் தெற்காசிய நாடுகளிலும் ஏற்றுமதி நிறுவனங்களுக்கு மின் கட்டணத்தில் அளிக்கப்பட்டு வரும் சலுகைகள் இந்தியாவிலுள்ள ஏற்றுமதி சார்ந்த குறு, சிறு, நடுத்தர நிறுவனங்களுக்கும் அளிக்கப்பட வேண்டும். இதனை ஏற்றுமதியாளர்கள் உடனுக்குடன் பெற, பொருத்தமான ஏற்பாடு செய்யப்படுவதும் அவசியம்.
ரோபோ இயக்கம், செயற்கை நுண்
ணறிவுத் திட்டங்களில் பெரிய தொழிற்சாலைகள் கவனம் செலுத்துகின்றன. இத்தகைய தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தால் வேலைகளுக்கு நபர்களைச் சேர்ப்பது குறைகிறது. இத்தகைய தொழிற்சாலைகளுக்கு மதிப்புக் கூடுதல் வரிகளை விதித்து, அதன் மூலம் கிடைக்கும் நிதியில்,  வேலைவாய்ப்பிழக்கும் தொழிலாளர்களின் திறன்களை மேம்படுத்தி சேவைத் துறைகளில் ஈடுபடச் செய்யலாம்.
சுற்றுலா மற்றும் விருந்தோம்பல் உள்ளிட்ட சேவைத் துறைகளில்  வேலைவாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்த ஒரு சிறப்பு அமைப்பை அரசு நிறுவுவதும் காலத்தின் தேவையாகும். 
மேற்கண்ட பல நடவடிக்கைகளையும் மாநில அரசுகளின் முழுமையான ஒத்துழைப்பின்றி நிறைவேற்ற இயலாது.  எனவே, இவற்றை நடைமுறைப்படுத்த  மாநில அமைச்சர்கள் பங்கேற்கும் நிர்வாகக் குழுக்களை துறைதோறும் மத்திய அரசு உருவாக்க வேண்டும்.
கல்வி, சுகாதாரம், தொழில் துறை, ஏற்றுமதி, வர்த்தகம், விவசாயம், ஊரக வேலைவாய்ப்பு உள்ளிட்ட துறைகளில் அந்த மாநில அமைச்சர் குழுக்களை ஜி.எஸ்.டி. நிர்வாகக் குழுவைப் போல அரசு நிறுவ வேண்டும். தேவைப்பட்டால் அதற்காக புதிய சட்டத்தையும் மத்திய அரசு நிறைவேற்றலாம். அதன் மூலம், நிதி ஆதாரங்களின்அடிப்படையில் அரசின் கொள்கை முடிவுகளை மத்திய அரசு நடைமுறைப்படுத்த, மாநில அரசுகள் தேசியக் கருத்தாக்கத்துடன் இணைந்து செயலாற்ற வாய்ப்பு ஏற்படும்.
ஊரகப் பகுதியிலுள்ள இளைஞர்களுக்கு கூடுதல் வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்;  நகர்ப்புற மக்கள் பெற்றுவரும் அடிப்படை வசதிகளை கிராமப்புற மக்களும் பெற வேண்டும்; விவசாயிகள் ஊக்கத்துடனும் மன  உறுதியுடனும், லாபகரமாகவும்  விவசாயம் செய்யும் நிலை தொடர வேண்டும். இந்த நிலையை உருவாக்குவதற்காகவே பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசு இரண்டாவது தடவை ஆட்சி செய்ய இந்திய மக்கள் மீண்டும்  வாய்ப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் கனவுகளை நனவாக்குவது பிரதமர் மோடியின் பொறுப்பு.

கட்டுரையாளர்:
மத்திய வருவாய்த் துறை
முன்னாள் செயலர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/25/மோடி-அரசிடம்-மக்கள்-எதிர்பார்ப்பது-என்ன-3157883.html
3157435 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மண்ணை நேசிப்போம், மக்களைக் காப்போம்! ஐவி. நாகராஜன் DIN Friday, May 24, 2019 03:51 AM +0530
சிறந்த மண் வளமும், நீர்வளமும் உள்ள காவிரி டெல்டாவில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வரும் விவசாயமே இந்தப் பகுதி மக்களுக்கும், வணிகர்களுக்கும் வாழ்வாதாரமாக விளங்கி வருகிறது. அதே நேரத்தில், மண் வளத்துக்குக் கீழே உள்ள கனிம வளங்களும் கண்டறியப்பட்டு அவற்றை எடுப்பதற்கான சூழல்களும் உருவாக்கப்பட்டன. குறிப்பாக,கச்சா எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு எடுப்பதற்கான பணிகள் கடந்த 30 ஆண்டுகளாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
கச்சா எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு கொண்டு செல்லும்  குழாய்களை முறையாகப் பராமரிக்காததன் விளைவாக வெவ்வேறு இடங்களில் எண்ணெய் மற்றும் வாயுக் கசிவுகள் ஏற்படுவதால் நிலத்தின் தன்மை மாறி வருகிறது. இது மக்களிடையே ஒருவித அச்சத்தையும் எதிர்ப்பையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த நிலையில் கச்சா எண்ணெயைப்போல் மற்றொரு வளமாகிய நிலக்கரி படுகையில் மீத்தேன் எடுக்கக்கூடிய திட்டத்தை  நடைமுறைப்படுத்த கடந்த 2010-ஆம் ஆண்டு முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது.
கடந்த 2013-ஆம் ஆண்டு தஞ்சாவூர், திருவாரூர் மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலமாக மேற்கண்ட திட்டத்தைச் செயல்படுத்த நிரந்தரத் தடையும் விதிக்கப்பட்டது. கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டு புதிய எண்ணெய் எடுப்புக் கொள்கையை ("ஹெல்ப்'-
"ஹைட்ரோகார்பன் எக்ஸ்ப்ளோரேஷன் லைசன்ஸிங் பாலிசி') மத்திய அரசு அறிமுகப்படுத்தியது.
இதன் மூலம் ஒற்றை அனுமதி என்ற பெயரில் கச்சா எண்ணெய் அனுமதியுடன் மீத்தேன், ஷெல், டைட் கேஸ் உள்ளிட்ட எந்த வகையான எண்ணெய் மற்றும் எரிபொருள்களை எடுப்பதற்கும் வழிவகை செய்யப்பட்டது. எண்ணெய் நிறுவனங்களே எண்ணெய் வட்டாரங்களைத் தேர்வு செய்யவும், லாபத்தில் பங்கு என்கிற நடைமுறையை மாற்றி வருமானத்தில் பங்கு என்கிற புதிய நடைமுறையையும் கொண்டதாக இந்த ஒற்றை அனுமதி மாற்றியமைக்கப்பட்டது.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை நிலவளத்தையும், நீர்வளத்தையும் பாதிக்கக்கூடிய மரபுசாரா திட்டங்களாகிய மீத்தேன் உள்ளிட்ட திட்டங்களுக்கு கடந்த 2013-இல் இடைக்காலத் தடையும், 2015-இல் நிரந்தரத் தடையும் அமலில் இருக்கக்கூடிய சூழலில், திறந்தவெளி அனுமதி முறையில் முதல் சுற்றில் தரைப் பகுதியில் கடலூர் மாவட்டம் தியாகவள்ளியிலிருந்து நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் வைத்தீஸ்வரன் கோயில் வரையுள்ள நிலப்பரப்பில் 731 சதுர கி.மீ. பகுதியை ஓ.என்.ஜி.சி. நிறுவனத்துக்கும், மரக்காணம் முதல் குள்ளஞ்சாவடி வரை 1,794 சதுர கி.மீ. மற்றும் பரங்கிப்பேட்டை முதல் நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் புஷ்பவனம் வரை 2,674 சதுர கி.மீ. பகுதியை வேதாந்தா நிறுவனத்துக்கும் ஹைட்ரோ கார்பன் எடுப்பதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டிருந்த சூழலில் அனுமதி கேட்டு கடந்த மார்ச் மற்றும் ஏப்ரல் மாதங்களில் விண்ணப்பித்துள்ளனர்.
மேலும், கடந்த ஆண்டு ஆகஸ்ட் 1-ஆம் தேதியன்று நடந்த மத்திய அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் கடந்த 2016-க்கும் முந்தைய கச்சா எண்ணெய் எடுக்கக்கூடிய இடங்களுக்கும் இந்த ஒற்றை அனுமதி முறை விரிவுபடுத்தப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. அதன் அடிப்படையில்  திருவாரூர், நாகப்பட்டினம் மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய பெரியக்குடி மற்றும் கடலூர் மாவட்டம்  புவனகிரி எண்ணெய் வட்டாரங்களில் "டைட் கேஸ்' எனப்படும் மரபுசாரா எண்ணெய் எடுப்பு முறைக்கு இந்த ஆண்டு பிப்ரவரி 27-ஆம் தேதியன்று சுற்றுச்சூழல் துறை அனுமதிக்காக ஓஎன்ஜிசி நிறுவனம் விண்ணப்பித்துள்ளது, டெல்டா பகுதிகளில் பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. 
"ஹைட்ரோ ப்ராக்கிங்' முறையில் மேற்கண்ட வாயு எடுக்கும் நடைமுறைக்கு அமெரிக்காவின் ப்ளேட் எனர்ஜி நிறுவனத்துடன் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது.
ஓஎன்ஜிசி நிறுவனத்தின் மேற்கண்ட இரு திட்டங்களுக்கான விண்ணப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்ட மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம், மக்கள் கருத்துக்கேட்பு கூட்டம் நடத்த அறிவுறுத்தியும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு அறிக்கை, சுற்றுச்சூழல் மேலாண்மை அறிக்கை தயாரிப்பு உள்ளிட்ட 40-க்கும் மேற்பட்ட நிபந்தனைகளை விதித்தும் கடிதம் அனுப்பியுள்ளது. 
கடலூர் மாவட்டம் புவனகிரி, நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் பெரியக்குடி என்ற பெயர்களில் அறியப்படும் இந்த வயல்கள், காவிரி உப வடிநிலப் பகுதிகளில் உள்ளன. இது போல் இன்னும் 30 வயல்கள் ஓஎன்ஜிசி- இன் பரிசீலனையில் உள்ளன எனவும் தெரிகிறது. இப்போது அவர்களால் உடனடியாக பணி ஆரம்பிக்கத் தேர்ந்தெடுத்துள்ள இரு வயல்களில் புவனகிரி வயல் சிதம்பரத்திலிருந்து சுமார் 10 கி.மீ. வடமேற்கே உள்ளது. திருவாரூரிலிருந்து சுமார் 20 கி.மீ. வடமேற்கே பெரியக்குடி வயல் உள்ளது.
அரசே இந்த இரண்டு இடங்களில் ஓ.என்.ஜி.சி.யை  வைத்து வெள்ளோட்டம் பார்க்கிறது எனச் சந்தேகப்பட வேண்டியுள்ளது. இது தொடர்பான மத்திய அமைச்சரவையின் அறிக்கை,  இந்தச் திசையில் என்ன செயல்பாடுகளை ஆதரிக்கப் போகிறது என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது.
மேற்கண்ட திட்டங்களைப் பற்றிய தங்களுடைய கருத்துருக்களை தமிழக அரசு உடனடியாக வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்.  முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா தலைமையிலான அரசு நியமித்த ஆய்வுக் குழுவின் முடிவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தத் திட்டத்தை ஒட்டுமொத்த டெல்டா மாவட்டத்திலும் செயல்படுத்தத் தடை விதிக்க வேண்டும்.
மேலும், டெல்டா மாவட்டங்களின் நீர் மற்றும் நில வளங்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு புதிய எண்ணெய் எடுப்புக் கொள்கைக்கான மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதற்கு நாம் அனைவரும் சேர்ந்து மக்கள் சக்தியைத் திரட்ட வேண்டும். காவிரி டெல்டா பகுதி பிரச்னை என்பது தமிழகத்தின் உணவு பிரச்னையாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்; அதைப் பாதுகாக்கப்பட்ட மண்டலமாக மாற்றுவதற்கான மக்கள் போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும். இதுவே இன்றைய அவசரத் தேவையாகும். 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/24/மண்ணை-நேசிப்போம்-மக்களைக்-காப்போம்-3157435.html
3157434 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் மறக்க முடியுமா? பாறப்புறத் இராதாகிருஷ்ணன் DIN Friday, May 24, 2019 03:50 AM +0530 உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாடான இந்தியாவில் 17-ஆவது மக்களவைக்கான தேர்தல் திருவிழா முடிந்து வாக்குகள் எண்ணப்பட்டு, பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையில் மீண்டும் புதிய ஆட்சி விரைவில் பொறுப்பேற்க இருக்கிறது. ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை தேர்தலை நடத்தி "மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு' என்று வெற்றி பெறும் கட்சிகள் ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்து ஜனநாயகத்தை மேலும் கட்டமைத்து வலுவடையச் செய்கின்றன.  
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவுக்கு வந்தவுடன், ஆங்கிலேயர்களின் பிடியில் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த நாடுகள் அரசியல் விடுதலை பெறத் தொடங்கின. ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் பிடியிலிருந்து பல ஆசிய நாடுகள் தப்பினாலும், அவற்றால் இன்றும் ஜனநாயகக் காற்றை சுவாசிக்க முடியவில்லை.  இதற்கு உதாரணமாக, இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தானையும், இலங்கையையும் கூறலாம்.  கடந்த 71 ஆண்டுகளாக அசைக்க முடியாத ஜனநாயக நாடாக உலக அரங்கில் இந்தியா பீடுநடை போடுவதற்கு  நம் நாட்டு சுதந்திரப்  போராட்டக் கால தலைவர்கள் இட்டுத் தந்த அடித்தளம்தான் என்றால் மிகையில்லை.  
நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போûஸ இந்திய ராணுவப் படையினர் தங்கள் தனிப்பெரும் தலைவராகவும் வீரத் தளபதியாகவும் ஏற்றுக் கொண்டு தங்கள் நாட்டை விடுவிப்பதற்கு வீறு கொண்டு எழுந்தனர். இந்த நிகழ்வு இந்திய மக்களின் சுதந்திரப் போராட்டக் களத்தில் புதிய பாதையை வகுத்துக் கொடுத்தது. காலனி ஆட்சிக்கால விளைவுகளை அகற்றி வருங்காலப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பணி அன்று முதல் நாட்டின்முன் நின்றது.
காலனி ஆட்சி ஒடுக்கு முறை ஏறத்தாழ 200 ஆண்டுகள் நீடித்தது; எனினும், இந்திய மக்கள் இன்றும் தங்கள் பண்பாட்டு வளர்ச்சியில் மரபுத் தொடர்பை காத்து வருவதற்கு இந்த மாதிரி நிகழ்ச்சிகள்தான் அச்சாரம். இந்த நிகழ்வு அடிமை வாழ்வின் அவலத்தை எடுத்துக்காட்டியதோடு பல்வேறு இனங்களாக சிதறிக் கிடந்த இந்தியர்களை ஒரே தேச இனமாக உணரச் செய்தது.
கடந்த 71 ஆண்டுகளாக சுதந்திரக் காற்றை சுவாசித்து வந்த நாம், நம் இனிய சுதந்திரத்துக்காக நம் நாட்டு சுதந்திரப் போராட்டத்  தலைவர்கள் தங்கள் இன்னுயிரை துச்சமென மதித்து, ஜாதி, மத, மொழி வேற்றுமைகளைக் களைந்து அந்நிய ஆட்சியை அகற்ற ஒன்றுபட்டுப் போராடி வென்றதாலேயே இன்று நாம் தேர்தல் திருவிழாவில் பங்கு கொள்ள முடிகிறது.  இவ்வாறு தியாகப் போர் புரிந்து, ஆங்கிலேயர் ஆட்சியை ஒழித்து சுதந்திரத்துக்கு அச்சாரமிட்டுக் கொடுத்த  ஓர் அரிய நிகழ்வை நாம் மறந்துவிட்டோம்.
இந்தத் தேர்தல் திருவிழாவின்போது, கடந்த ஏப்ரல் 14-ஆம் தேதியன்று மணிப்பூர் மாநிலம் மொய்ரங்கில் இந்திய தேசிய ராணுவப் படையின் மொய்ரங் தினத்தின் 75-ஆவது ஆண்டு விழா கொண்டாடப்பட்டது. 14.4.1944 அன்றுதான் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் தலைமையிலான ஆசாத் ஹிந்த் அரசு,  மணிப்பூர் மாநிலத்திலுள்ள மொய்ரங் மற்றும் நாகலாந்து மாநிலத்தின் பல பகுதிகளை ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்திய அரசின் பிடியிலிருந்து கைப்பற்றியது.  ஆங்கிலேயர்கள் சந்தித்த மிகக் கடுமையான போர்களில் இதுதான் மிகக் கடினமான போர்  என பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமே ஒப்புக் கொண்டுள்ளது.  மேலும், இதுதான் ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக இந்தியா சந்தித்த முதல் வெற்றி.
 ஒவ்வொரு ஆண்டும் மணிப்பூர் மாநிலம் மொய்ரங்கில் ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிரான இந்த அரிய வெற்றி,  சம்பிரதாயமாக  ஒரு சிறிய விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.  ஆனால், ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகப் போர் முரசு கொட்டி வென்ற இந்த மாபெரும் வெற்றியை  "மொய்ரங் திருநாள்' என்றோ, "வெற்றித் திருநாள்' என்றோ கொண்டாடியது இல்லை. சுதந்திர இந்தியாவின் வரலாற்றில் முதன்முறையாக கடந்த ஆண்டுதான் மத்திய அரசு 14.4.1944 அன்று அடைந்த வெற்றியை  "வெற்றித் திருநாள்' என அறிவித்து, ஆஸாத் ஹிந்த் அரசு அமைக்கப்பட்டதன் 75-ஆவது ஆண்டு விழா பிரதமர் மோடி தலைமையில் தில்லி செங்கோட்டையில் கடந்த ஆண்டு கொண்டாடப்பட்டது.  
இந்தியாவின் கிழக்கு எல்லையான மணிப்பூர் மாநிலம் மொய்ரங் என்னுமிடத்தில் நேதாஜியின் இந்திய தேசிய ராணுவம் 14.4.1944 அன்று பிரிட்டிஷ் படைகளுடன் போரிட்டு வெற்றியை நிலைநாட்டியதன் வெற்றி விழா கடந்த ஏப்ரல் 14-ஆம் தேதியன்று எளிய முறையில் கொண்டாடப்பட்டது. 14.4.1944 அன்றுதான் இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் கர்னல் ஷெளகத் அலி மாலிக், நமது புனித மூவர்ணக் கொடியை மொய்ரங்கில் ஏற்றி வைத்து பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தின் மீதான நமது வெற்றியை உறுதிப்படுத்தினார்.
ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்திய அரசின் பிடியிலிருந்து ஒரு பாகம் அன்று விடுவிக்கப்பட்டது.   இந்த வெற்றியைத் தொடர்ந்து   இந்திய தேசிய ராணுவப் படையைச் சேர்ந்த  மைரேம்பாம் கொய்ரங் சிங் என்பவர் ஹிந்த்  ஆசாத் அரசாங்கத்தை நிர்மாணித்து மாநிலத்தின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். சாட்டர்ஜியை ஆளுநராக நேதாஜி நியமித்தார்.  இந்த வெற்றிதான் 1947-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15-ஆம் தேதி இந்தியா விடுதலை அடைவதற்கு  பெரிதும் பயன்பட்டது. 
இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் தலைமையிடமாக 100 ஆண்டுகள் பழைமை வாய்ந்த அந்தக் கட்டடம் இன்றும் மொய்ரங்கில் விடுதலைத் தழும்புகளைத் தாங்கிக் கொண்டு  அருங்காட்சியகமாக பெருமையுடன் நிற்கிறது.  இதன் அருகில்தான் இந்திய தேசிய ராணுவப் படை வீரர்களால் புனித மூவர்ண தேசியக் கொடி, பிரிட்டிஷாரின் எதிர்ப்பையும் மீறி ஏற்றப்பட்டது. இந்தச் செய்தி காதில் விழுந்ததும், இந்தியர்களின் இதயங்கள் அலைகடலென பொங்கின. 
1942-ஆம் ஆண்டு "விடுதலைப் படை' என்ற அமைப்பு சுதந்திர தாகம் கொண்டவர்களால் தொடங்கப்பட்டது.  இந்த அமைப்பில் இராஷ் பிகாரி போஸ் மற்றும் கேப்டன்  மோகன் சிங்  ஆகியோர் முக்கியப் பங்காற்றினர்.  இராஷ் பிகாரி  போஸ் விடுத்த அழைப்பை ஏற்று  இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் பிரதம தளபதியாக சுபாஷ் சந்திர போஸ் 1943-ஆம் ஆண்டு  ஜூலை  4-ஆம் தேதி பொறுப்பேற்றுக் கொண்டவுடன்  இந்திய தேசிய ராணுவப் படைக்கு புதிய ஊக்கமும், உத்வேகமும் கிடைத்தது. அது முதல் அவர் "நேதாஜி' என்று அழைக்கப்பட்டார்.
தென் கிழக்காசியாவில் வாழும் இந்தியர்கள், இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் கொள்கையை ஏற்று அதன் பின் திரண்டனர். இதன் வலிமையும், செயலூக்கமும் முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு பிரிட்டிஷ் பேரரசையே அசைத்துப் பார்த்தது.  மிகச் சிறந்த பேச்சாளராகவும், போராட்ட குணமும் கொண்டிருந்த சுபாஷ் சந்திர போஸின் வரவு, இந்திய ராணுவப் படைக்கு  புதிய பரிமாணத்தையும், உற்சாகத்தையும் அளித்தது. இந்தியப் போராட்ட  தீபத்தை ஒளி மங்காமல் வைத்த பெருமை நேதாஜிக்கு உண்டு.   
இந்திய தேசிய ராணுவப் படை 60,000 வீரர்களுடன் போர்க் கைதிகள் என்ற பெயரில் இந்திய மண்ணைக் கைப்பற்ற முனைந்த அயல்நாட்டினரை விரட்ட வேண்டும் என்பதற்காக, தென் கிழக்கு ஆசியாவைச் சேர்ந்த அனைவரும் ஒன்றுபட்டு தாய்த் திருநாட்டின் விடுதலைக்காகப் போராடினர். இந்தியா விடுதலை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக பலர் தங்கள் வாழ்க்கையை இழந்தனர்.
இந்திய தேசிய ராணுவப் படையில் மதம், மொழி, இனம் என்ற பாகுபாடின்றி அனைவரும் இணைந்து இந்தியா சுதந்திரம் அடைய வேண்டுமென்ற ஒரே குறிக்கோளுடன் போராடினர். அவர்கள் தங்களை இந்தியர்கள்/பாரதியர்கள் என்று அழைத்துக் கொண்டனர். இன்று இந்தியா ஒன்றுப்பட்ட தேசமாக இருப்பதற்கு,  இந்திய தேசிய ராணுவப் படைதான் காரணம்.  
இந்த ஆண்டு  இந்த மாபெரும் வெற்றியின் 75-ஆவது ஆண்டு விழாவையொட்டி மக்கள் அனைவரும் உணர்ந்து கொண்டாட வேண்டும் என்பதற்காக, இனி ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஏப்ரல் 14-ஆம் தேதி மொய்ரங்கில் வெற்றித் திருநாளாக கொண்டாடப்படும் என மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. 
ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவில் இயற்கை வளங்களை மட்டும் கொள்ளையடிக்கவில்லை, இந்திய மக்களின் உழைப்புத் திறனையும் கொள்ளையடித்தனர்.  கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நாம் விடுதலை பெறவில்லை. சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் பலர் சிந்திய ரத்தம்தான் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு உரமானது.  
"விடுதலை என்பது திடீரென்று எதிர்பாராமல் மக்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.  விடுதலைக்காக மக்கள்தான் போராட வேண்டும். அந்தப் புனிதத்தை அடைவதற்கு முன்பாக, விடுதலை குறித்து நாம் மகிழ்ச்சி அடைய வேண்டும்' என்றார் சார்லஸ் காளப் கால்டன் என்னும் எழுத்தாளர். இந்தப் பொன்மொழி இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் வடபகுதி வாயிலிலும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
நம் மகாகவி பாரதியாரும், இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பாகவே, "ஆடுவோமே, பள்ளுப் பாடுவோமே;  ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்து விட்டோமென்று...எங்கும் சுதந்திரம் என்பதே பேச்சு  - நாம் எல்லோரும் சமமென்பது உறுதியாச்சு' என்று முழங்கினார். 
சுதந்திரம் என்பது சும்மா வந்துவிடவில்லை. ஏராளமான தலைவர்களின் உயிர்த் தியாகத்துடன் கலந்திருக்கிறது.வாழ்க பாரதம்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/24/மறக்க-முடியுமா-3157434.html
3156740 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பணநாயகம் வலுவிழக்க... முனைவர் இரா. கற்பகம் DIN Thursday, May 23, 2019 01:35 AM +0530
தேர்தல் என்றாலே வேட்பாளர், வாக்காளர், பிரசாரம், தேர்தல் ஆணையம் என்பது அல்ல. இவற்றைத் தாண்டி அரசு அலுவலர்கள், கட்சிப் பொறுப்பாளர்கள், காவல் துறையினர், ராணுவத்தினர், சமூக ஆர்வலர்கள், ஊடகங்கள் என்று பல நிலைகளில் பலரது பங்களிப்பு உள்ளது. 
தேர்தல் என்னும் முக்கோணத்தில் மூன்று முனைகள் - வேட்பாளர்கள், வாக்காளர்கள், தேர்தல் ஆணையம் ஆகியவை அமைந்துள்ளன. 
இந்தியாவில் 17-ஆவது மக்களவைத் தேர்தல் வெற்றிகரமாக முடிந்து, தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவர உள்ள நிலையில், பலரது பொறுப்புகள், கடமைகள் என்னென்ன என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். 
முதலில் வேட்பாளர்களை எடுத்துக் கொள்வோம். அனைத்துப் பெரிய கட்சிகளும் வேறுபாடின்றி வாரிசுகளையே வேட்பாளர்களாக நிறுத்தியுள்ளன. கட்சியின் அடிமட்டத் தொண்டர்களையும், கட்சிப் பணியாற்றிய அனுபவசாலிகளையும் ஓரங்கட்டிவிட்டு, மகள், மகன், மருமகன், மருமகள், சகோதரி, சகோதரர்  என்று குடும்ப உறுப்பினர்களையே வேட்பாளர்களாக நிறுத்தியுள்ளன. ஒரு சமயத்தில் ஒரு குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு மட்டுமே பதவி என்ற ஒரு நல்ல குறிக்கோளை ஆம் ஆத்மி கட்சி முன்வைத்தது. அதுபோல் வேறு எந்தக் கட்சியும் கூறவில்லை. பல வேட்பாளர்கள் மீது ஊழல் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. எனினும், அந்த வேட்பாளர்களையே அக்கட்சிகள் துணிவாக நிறுத்தியிருக்கின்றன என்றால் மக்களால் எங்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்ற  ஆணவம்தானே காரணம்? 
சென்ற தேர்தலுக்குப் பின் பெரும்பான்மையான வேட்பாளர்கள் தொகுதிப் பக்கம் எட்டிப் பார்க்கவேயில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு உள்ளது. எனினும், அதே வேட்பாளர்களையே மீண்டும் அக்கட்சிகள் முன்னிறுத்தியிருக்கின்றன என்றால், மக்களின் கருத்துகளையோ, உணர்வுகளையோ கட்சிகள் சற்றும் மதிக்கவில்லை என்றல்லவா ஆகிறது?
வேட்பாளர்களின் கல்வித் தகுதியை எடுத்துக் கொண்டால் இந்த முறை பலரும் படித்தவர்களாகவே இருப்பது சற்றே ஆறுதலான விஷயம். பெண்களுக்கு 33%  ஒதுக்குவோம் என்று மார்தட்டிக்கொண்ட எந்தக் கட்சியும் அப்படிச் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. பெண் வேட்பாளர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது.
வேட்பாளர்கள் யாரும், நாங்கள் இன்னின்ன நல்லதைச் செய்தோம். அதனால் எங்களுக்கு வாக்களியுங்கள் என்று கேட்கவில்லை. நல்லது ஏதாவது செய்திருந்தால்தானே அப்படிக் கேட்க முடியும்? அடுத்த கட்சியினரின் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி வாக்கு கேட்கிறார்களே ஒழிய, தாங்கள் செய்த நல்ல செயல்களைக் குறிப்பிட்டு வாக்கு கேட்கும் நிலையில் எந்த வேட்பாளரும் இல்லை.
 திரைத் துறையிலிருந்து பல புதிய முகங்கள் வேட்பாளர்களாகக் களம் இறங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அரசியல் அனுபவமோ, நிர்வாகத் திறமையோ இருக்கிறதா என்று எந்தக் கட்சியும் பார்ப்பதில்லை. அவர்களது புகழ் அவர்களுக்கு வாக்குகளைப் பெற்றுத் தரும் என்று நம்பியே கட்சிகள் அவர்களை வேட்பாளர்களாக நிறுத்துகின்றன. சமூகத்துக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் தொண்டாற்றியவர்கள் எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்களே, ஏன் எந்தக் கட்சியும் அத்தகைய நல்லவர்களை முன்னிறுத்தவில்லை? சுயேச்சை வேட்பாளர்கள் பலர் போட்டியிடுகிறார்கள். அவர்கள் எவ்வளவுதான் நல்லவர்களாக இருந்தாலும் டெபாசிட்டைக் கூடக் காப்பாற்ற முடியாத நிலையில்தான் உள்ளனர்.
வாக்காளர்களை எடுத்துக் கொள்வோம். அறிவுஜீவிகளான படித்த மேல்தட்டு வாக்காளர்களில் பலரும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் வெளிநாடுகளில இருப்பவர்கள். அவர்கள் நம் நாட்டின் அரசியலைக் கிழிகிழி யென்று கிழித்து ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளிலும், வலைதளங்களிலும் எழுதுவார்கள். ஆனால், வாக்களிக்க மாட்டார்கள். இங்கிருப்பவர்களில் பலரும் தேர்தல் சமயம் தொடர் விடுமுறையாக இருந்தால் மகிழ்ச்சியாகக் குடும்பத்தோடு சுற்றுலா கிளம்பி விடுவார்கள். படித்தவர்களாக இருந்தாலும்கூட இவர்கள் வேட்பாளரின் தகுதியைப் பார்த்து வாக்களிப்பதில்லை. தனது ஜாதியைச் சேர்ந்தவர், தன் நண்பர், தனக்கு வேண்டப்பட்டவர் என்றே வாக்களிக்கிறார்கள்.
 வேட்பாளர்களில் யார் நல்லவரோ அவருக்கே வாக்களிக்க வேண்டும் என்று பலரும் பலமுறை சொல்லியும் நம் வாக்காளர்களைச் ஜாதி என்னும் சக்தியே இழுத்துச் செல்கிறது.  நல்ல வேட்பாளர் என்று யாரையும் அடையாளம் காட்ட இயலாத நிலையில் சிலர் வேறு வழியின்றி நோட்டாவுக்கு வாக்களிக்கிறார்கள். படிப்பறிவு அதிகமில்லாத கீழ்த்தட்டு மக்களிடையே வாக்களிக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்புணர்வு இருப்பது பாராட்டுக்குரியது. ஆனால், இங்கும் கட்சி, ஜாதி ஆகியவையே அவர்களது வாக்குகளைத் தீர்மானிக்கின்றன.
இளைய தலைமுறையோ திரைப்பட நடிக, நடிகையர் மேல் கொண்ட வெறியால் அவர்களுக்கே வாக்களிக்க விரும்புகின்றனர். திரைத்துறையினரின் புகழ் இவர்களது கண்களையும் அறிவையும் மறைக்கிறது. தேர்தலுக்கு முன் பலதரப்பட்ட வாக்காளர்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் வகையில் பேசிப் பார்த்தேன். படித்த வங்கி அதிகாரி ஒருவர், எனது வாக்கு எப்போதும் ----- கட்சிக்குத்தான். இந்த முறையும் அதற்குத்தான் வாக்களிப்பேன் என்றார்.  அதிகம் படிக்காத ஒரு கார் ஓட்டுநர், விவசாயி சின்னத்துக்குப் போடலாம் என்று இருக்கிறேன்; அவர் விவசாயிகளுக்காக உழைப்பார் அல்லவா? என்றார். சின்னத்துக்கும் வேட்பாளருக்கும் தொடர்பில்லை என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. வீட்டு வேலை செய்யும் மூதாட்டி ஒருவர், ஏதோ ஒரு பொத்தானை அமுக்குவேன் என்றார். ஆக, இதுதான் நமது வாக்காளர்களின் பொறுப்புணர்வு. 
அடுத்து தேர்தல் ஆணையம், அரசு இயந்திரம். ஜனநாயக முறையில் திறம்படத் தேர்தலை நடத்துவதில் நம் தேர்தல் ஆணையம் உலகின் மொத்தக் கவனத்தையும் ஈர்த்துள்ளது. இரவு பகல் பாராது கடினமான இடங்களிலும், கடுமையான சூழ்நிலைகளிலும் திறம்பட தேர்தல் பணி செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். எனினும், வாக்குக்கு பணம் என்னும் கேவலமான நடைமுறையை ஒழிக்க முடியவில்லை. தேர்தல் ஆணையத்தின் அதிகாரம் அவ்வளவே. அதிக அளவில் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வருவதற்கும், கடும் விதிமுறைகளை உருவாக்குவதற்கும் தேர்தல் ஆணையமும் அரசும் முனைப்பாகச் செயல்பட வேண்டிய அவசியம் இப்போது ஏற்பட்டுள்ளது.
சமூக ஆர்வலர்கள், ஓய்வு பெற்ற நேர்மையான அதிகாரிகள், நல்லெண்ணம் கொண்ட சான்றோர் ஆகியோர் பெருமளவில் முன் வந்து ஒன்று சேர்ந்து ஒரு சமூகப் புரட்சியை உருவாக்க வேண்டும். இளைய தலைமுறையினரை ஒருங்கிணைத்து அவர்களிடையே விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தி அவர்களில் பலரை வேட்பாளர்களாக நிறுத்த முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஊடகங்களும் இந்த முயற்சிக்கு ஆதரவளித்துப் பிரபலப்படுத்த வேண்டும். வரப் போகும் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் இவ்வாறு சமூகப் பொறுப்பும் அக்கறையும் கொண்ட வேட்பாளர்களை நிறுத்தி, அவர்களுக்கு மக்களும் ஆதரவளித்தால் புதிய தலைமுறை அரசியல்வாதிகள் உருவாக வாய்ப்புள்ளது.
தேர்தல் முறையில் கீழே குறிப்பிட்டுள்ள சில விதிமுறைகளையும் கடுமையான மாற்றங்களையும் அமல்படுத்தினால் பணநாயகம் வலுவிழந்து ஜனநாயகம் தழைக்கும்.
1. வேட்பாளர்களுக்குக் குறைந்தபட்சம் பட்டப் படிப்பு, இரண்டு ஆண்டுகள் சமூகப் பணி, குற்றப் பின்னணி இல்லாதிருத்தல் போன்ற தகுதிகள் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்.
2. வாக்களிப்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். தவறினால் வாக்காளரது அனைத்து அடையாள ஆவணங்களும் முடக்கப்பட வேண்டும்.
ஆன்லைனில் வாக்களிக்கும் முறையைக் கொண்டு வந்தால் பெருமளவில் தேர்தல் செலவு, கால விரயம் ஆகியவை குறையும்.
3. கருத்துக் கணிப்புகள் எதிர்மறை விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதால், தேர்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாகும் வரை வலைதளங்களுக்கும், ஊடகங்களுக்கும் கடும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்க வேண்டும்.
4. பிரசாரம் என்ற பெயரில் கட்சிகள் நாகரிகமின்றி ஒருவரையொருவர் தூற்றிக் கொள்கின்றன.  இத்தகைய அவதூறு பிரசாரம் செய்வோர் மீது கடும் நடவடிக்கையை தேர்தல் ஆணையம் எடுக்க வேண்டும். ஒரே மேடையில் அனைத்து வேட்பாளர்களையும் அறிமுகப்படுத்த வேண்டும். இது ஒன்றும் புதிதல்ல. அமெரிக்காவில் ஒரே மேடையில் எதிரெதிர் வேட்பாளர்கள் பேசுவது நடைமுறையில் உள்ளது.
5. புதிதாக கட்சியைப் பதிவு செய்ய  கடும் விதிமுறைகளை அமல்படுத்த வேண்டும்.
6. ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தொகுதிகளில் ஒரே வேட்பாளர் போட்டியிடுவது தடை செய்யப்பட வேண்டும். ஒரு வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றால் இரண்டு முறைக்கு மேல் பதவியில் இருக்க முடியாது, ஒரு குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு மட்டுமே கட்சிப் பொறுப்பு, பதவி, கட்சி உறுப்பினராக குறைந்தபட்ச கல்வித் தகுதி போன்ற கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டு வர வேண்டும்.
7. நோட்டாவுக்கு மேலும்  உயிர் கொடுக்க வேண்டும். வேட்பாளரைவிட நோட்டாவுக்கு அதிக வாக்குகள் கிடைக்கும் நிலையில், வேட்பாளர்கள் அனைவரும் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்டு அடுத்து வரும் இரண்டு தேர்தல்களில் போட்டியிடத் தடை செய்ய வேண்டும். 

கட்டுரையாளர்:
சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/23/பணநாயகம்-வலுவிழக்க-3156740.html
3156739 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று! எஸ். ராஜசேகரன் DIN Thursday, May 23, 2019 01:35 AM +0530
இறைவனது படைப்பிலேயே பேசும், சிரிக்கும் தன்மை கொண்ட ஒரே இனம் மனித இனம் மட்டும்தான்.  பறவைகளுக்கோ, விலங்குகளுக்கோ பேசும் தன்மையோ, சிரிக்கும் தன்மையோ கிடையாது. 
பேச்சு என்பது மிகச் சிறந்த கலை.  அது நமது எண்ணங்களின் வெளிப்பாடு; எத்தனையோ சான்றோர்கள்அவர்களது பேச்சுத் திறனாலேயே உலகில் அறியப்பட்டுள்ளனர். சிறப்பான பேச்சு அத்தனை நபர்களையும் கட்டிப் போடும் வல்லமை படைத்த ஒன்றாகும்.  இன்று பல வணிக நிறுவனங்கள் வெற்றிக் கொடிகட்டிப் பறந்து கொண்டிருப்பதற்கு,  அந்த நிறுவனத்தின் பேசும் திறன் கொண்ட பிரதிநிதிகள்தான் காரணம்.
ஆனால், இன்றைய சூழலில் ஒவ்வொரு மனிதரும் பல்வேறுபட்ட சூழ்நிலைகளைச் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது.  பல்வேறுபட்ட நபர்களிடம் கலந்துரையாட வேண்டியுள்ளது.
குடும்பத்திலும், அலுவலகத்திலும், சமூகத்திலும் பகிரப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் கணக்கிலடங்காமல் உள்ளன. ஒவ்வொரு மனிதரும் அன்றாட வாழ்க்கையில் இந்தச் செயல்பாட்டில் சரிவரச்  செயல்படுகிறார்களா என்றால், இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
நாம் பேசுவது மனிதர்களோடு என்றுதான் நினைக்கிறோம். ஆனால், உண்மை அதுவல்ல; நாம் பேசுவதெல்லாம் அவர்கள் மனங்களோடுதான்.  நல்லதொரு இனிமையான பேச்சு மற்றவர்கள் மனங்களை மகிழ வைக்கும்; அவர்கள் முகங்களை மலர வைக்கும்.
மனிதர்களை பல வகையாகப் பிரிக்கலாம்.  ஒரு சிலர் இயந்திரங்களோடு மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருப்பர். 
அருகருகே அமர்ந்திருந்தாலும் அடுத்தவரை கண்டுகொள்ளாமல் கையிலுள்ள செல்லிடப்பேசியிலும், கணினியிலும் காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருப்பவர்கள் ஒரு வகை. நாம் அதிகார நிலையில் இருக்கிறோம்; அடுத்தவரோடு பேசுவதால் நம் ஆளுமை குறைந்துவிடும் என்பதற்காக குடும்பத்தில்கூட குதூகலத்தை தொலைத்து நிற்பவர்கள் மற்றொரு வகை.
தன்னை மற்றவர்கள் முன்னால் மிகப் பெரிய நபராகக் காட்ட வேண்டும் என்று எல்லா நேரத்திலும் கடுமையான சொற்களைப் பேசுவதும், உரத்த குரலில் பேசும் குணம் கொண்ட மனிதர்கள் வேறொரு வகை.  உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால் இயலாமையின் வெளிப்பாடுதான், உரத்த குரலில் கடுமையான சொற்களைப் பேசும் தன்மையாகும்.
எங்கே தான் புறக்கணிக்கப்பட்டு விடுவோமோ என்ற அச்சத்திலும், பயத்திலும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள காட்டப் பயன்படுத்தும் உத்திதான் இந்தப் பேச்சு. தான் சொல்ல நினைப்பதை ஒருசிலர் வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல் விழிபிதுங்கி தடுமாறி குழப்பத்தின் மொத்த வெளிப்பாடாகக் காட்சியளிக்கின்றனர். தொடர்பு இல்லாத விஷயங்களை வேறு சிலர் மணிக்கணக்காகப் பேசி அடுத்தவர் நேரத்தை வீணடித்து அதில் ஆனந்தம் அடைகிறார்கள்.
ஆனால், ஒரு சில நபர்கள் மட்டுமே சரியான நபர்களிடம் அவர்களுக்குத் தேவையான விஷயத்தைச் சரியான முறையில் இனிமையாகப் பேசி இதயம் கவர்கின்றனர்.  அவர்களால் மட்டுமே எல்லாத் துறையிலும் சாதனையாளர்களாக இருக்க முடிகிறது.
இதைத் தான் திருவள்ளுவர்
இனிய உளவாக இன்னாத கூறல்
கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று.
என்று  கூறியுள்ளார்.
இதன் பொருள், இனிமையான சொற்கள் இருக்கும்போது கடுமையான சொற்களைப் பேசுவது, ஒரு மரத்தில் உண்பதற்கு நல்ல பழங்கள் இருக்கும்போது அதை உண்ணாமல் அந்த மரத்தில் உள்ள காய்களை உண்ணுவதற்குச் சமமாகும் என்பதாகும்.
உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருக்கும்போது விவாதங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.  தவறினால் அது ஆறாத ரணத்தை ஏற்படுத்தி விடும்.
இதெல்லாம் தெரிந்துதான் வாயுள்ள பிள்ளை பிழைத்துக் கொள்ளும் என்று நேர்மறையாகக் கூறியுள்ளனர்.  இதன் பொருள் கனிவான வார்த்தைகளைப் பேசுவோர், அனைத்துச் செயல்பாடுகளிலும் வெற்றி காண முடியும்.
பேசும்போது எதிரே உள்ளவரின் முகம் பார்த்துப் பேசுவது பயனளிக்கும். மிகவும் உரத்த குரலிலும், மிகவும் தாழ்ந்த குரலிலும் பேசுவது எரிச்சலை ஏற்படுத்தும்.  அவர்களது கண்களைப் பார்த்துப் பேசும்போது ஏற்படும் அதிர்வலைகள் நல்லதொரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். பேசுகின்ற நபர்களுக்கு உடல் மொழி மிகவும் அவசியமான ஒன்றாகும்.  அலட்சியமான பேச்சு, ஆணவமான பேச்சு, எதிர்மறையான பேச்சு, அடுத்தவர் மனதைப் புண்படுத்தும் பேச்சு ஆகியவற்றை அறவே தவிர்க்க வேண்டும்.
பேசுகின்ற பேச்சு மரியாதையையும், அன்பையும், கண்ணியத்தையும் வெளிப்படுத்தும் பேச்சாக இருக்க வேண்டும்.  சுய விளம்பரம் செய்யும் பேச்சு, மற்றவர்களை வெறுப்படையச் செய்யும்.  எதிரே உள்ளவரின் பேச்சுகளைக் கூர்ந்து கவனித்துப் பதிலளிக்க வேண்டும்.
பேசுவதற்கு முன்பு திட்டமிடல் வேண்டும்.  என்ன பேச வேண்டும், அதை எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பது குறித்த முறையான தயாரிப்புதான் அந்தத் திட்டமிடல் ஆகும். சில மனிதர்கள் ஆத்திரத்திலும், அவசரத்திலும் தவறாகப் பேசிவிட்டு தனிமையில் வருந்துவர். முள்ளின் வலிகூட சில நிமிஷங்கள்தான்; ஆனால், சொல்லின் வலி பல ஆண்டுகள் என்பதை மறக்கக் கூடாது. அது நடந்த பின்பு  வருந்துவதைவிட, பேசும் முன் யோசிப்பதும், யோசித்த பின்பு பேசுவதும் உறவுமுறைகளை மேம்படுத்த உதவும்.
நல்ல பேச்சினால் நட்புகளைப் பெற்று, நன்மைகளைப் பெற முடியும். ஆனால், மனதைக் காயப்படுத்தும் பேச்சுகள் வடுக்களைத்தான் ஏற்படுத்தும்.  அதைச் சரி செய்ய முடியாது.  
இந்த உலகிலேயே சிறந்தது அன்பு ஒன்று தான்.  அன்பாகப் பேசுங்கள், பேச்சால் அன்பினை வெளிப்படுத்துங்கள்.  அன்பு காரணமாக உறவுகள் மேம்படும். அன்பு காட்ட குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுங்கள்,  அன்பினால் மட்டும் குழந்தைகளை வழி நடத்துங்கள்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/23/கனியிருப்பக்-காய்-கவர்ந்தற்று-3156739.html
3156026 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பாடம் சொல்லும் பர்மா தமிழர்கள்! இரா. குறிஞ்சிவேந்தன் DIN Wednesday, May 22, 2019 01:33 AM +0530
கண்டங்கள் பல கடந்து, புலம் பெயர்ந்து வரும் பறவைகளுக்காக வேடந்தாங்கலையும், கூந்தன்குளத்தையும் ஆயத்தமாக்கி வைத்திருக்கும் வாழ்க்கை மரபு, தமிழகத்துக்குச் சொந்தமானது.  பறவைகளுக்கு நீதி வழங்கும் இந்த மண்ணிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து உலகம் முழுவதும் செல்லும் தமிழர்களுக்கு இந்த வரம் வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்பது நம் முன் நிற்கும் பெரும் கேள்வி. ஆண்டுக்கணக்காகத் தகித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் கேள்விக்கிடையே, கடும்பாறைக்கு ஊடாக மலர்ந்திருக்கும் அழகிய பூங்கொடியைப் போல நம்மை வியப்பூட்டுகிறது பர்மா தமிழர்கள் வடிவமைத்திருக்கும் பண்பான வாழ்க்கை.  
மியான்மர்  என இன்று குறிப்பிடப்படும் பர்மாவுக்கும் தமிழகத்துக்கும் இடையிலான உறவுச் சங்கிலி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் பழைமையானது. சங்கத் தமிழனும், பிற்காலச் சோழர்களும் தடம் பதித்த மண் பர்மா. ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியில் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்த இந்நாட்டிற்கு உரிமையுடன் தமிழர்கள் சென்று வந்தனர். பர்மாவில் ஈட்டிய செல்வத்தில் அரண்மனைகள் போல தமிழகத்தில் பல வீடுகள் எழுந்தன. இந்த வரலாற்றின் சாட்சியங்களாய், ஆயிரம் ஜன்னல்கள் வைத்த செட்டிநாட்டு வீடுகள் இன்றும் கம்பீரமாக எழுந்து நிற்கின்றன.  ஏழைத் தமிழர்களின் ஈடில்லா உழைப்பில் உருப்பெற்ற  இந்நாட்டின் வயல்கள், ஆசியாவின் அரிசிக்கிண்ணமாக மாறிய அற்புதம் நிகழ்ந்தது.   
காலங்காலமாகத் தொடர்ந்த இந்த உறவுச் சங்கிலி, இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அறுந்தாடியது.  உலகப் போருக்குப் பின் எழுந்த புதிய சூழலாலும் அறுபதுகளில் ஏற்பட்ட ராணுவப் புரட்சியாலும் தமிழர்களின் வாழ்க்கை துன்பக் கடலில் திசை மாறிப் பயணித்தது. பர்மாவின்  பக்கங்களிலிருந்து லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் கிழித்தெறியப்பட்டனர்.  
வியர்வை சிந்தி உழைத்து உருவாக்கும் மண்ணிலிருந்து, வேரோடுப் பிடுங்கி எறியப்படுவது தமிழர்கள் வாழ்க்கையில் புதிய அத்தியாயமன்று. அது வழக்கமான  வரலாறுதான். ஆனால், எந்த நாடு வாழ்வைப் பறித்து விரட்டியதோ, அந்த நாட்டையும், அந்நாட்டின் பூமி புத்திரர்களையும் தமிழனை நேசிக்கும் மனிதர்களாக மாற்றிக் காட்டியதுதான் பர்மா தமிழர்களின் மகத்தான சாதனை. அரை நூற்றாண்டுக்கால இடைவெளியில் மெளனமாக நிகழ்ந்துள்ள இந்த அற்புத மாற்றத்தை அனைத்துலகத் தமிழர்களும் அறிவது அவசியமாகும். 
ஆங்கிலேயர்களுக்கு வெற்றியை ஈட்டித் தந்த இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில், பல மாற்றங்களை பர்மா கண்டது. அதுவரை பர்மிய வயல்களையும், செல்வங்களையும்  பேரரசர்களைப் போல ஆண்டுவந்த செட்டிநாட்டு வணிகர்கள் பலர், உயிரை மட்டும்  சுமந்து நடைப்பயணமாகவே தமிழகம் வந்து சேர்ந்தனர். அவர்களின் கணக்கில்லாச் சொத்துகள் அரசாங்க வசமாயின.  அதுவரை சகோதரர்களைப் போல ஒன்றி வாழ்ந்த பர்மியர்களும் தமிழர்களும் கிழக்கும் மேற்குமாகத் திசைமாறி நின்றனர். 
நீறு பூத்த நெருப்பாகப் புகைந்து கொண்டிருந்த இந்த மனவேறுபாடுகள், அறுபதுகளில் வேறு வகையாக வெடித்துச் சிதறத்தொடங்கின.  ஜெனரல் நிவின் தலைமையில் அதிரடியாக ஏற்பட்ட ராணுவப் புரட்சியின் விளைவாக, ஒரே நாளில் தமிழர்களின் வாழ்க்கை வரைபடம் சரிந்து பாதாளத்தில் வீழ்ந்தது.  எளிய தமிழர்கள் உழைத்து உருவாக்கிய அங்காடிகளும், வணிக நிறுவனங்களும் அரசுடைமையாக்கப்பட்டன. தமிழ்ப் பள்ளிகள் மூடப்பட்டன. வானொலியில் மிதந்த தமிழ்ச் சேவை தன் மூச்சை நிறுத்திக்கொள்ள,  தேமதுரத் தமிழோசையைப் பரப்பிய தமிழ் நாளிதழ்களும் ஒரே இரவில் தலைமறைவாயின. 
அச்சுறுத்தல்களும், கெடுபிடிகளும் சுழன்றாடிய வேதனைச் சூழலில்  இருந்து மீள நினைத்த லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள், தங்கள் மூதாதையர்களின் தேசத்திற்கே சென்றுவிட முடிவெடுத்தனர்.  பர்மாவோடு பின்னிப் பிணைந்துவிட்ட மிச்சத்தமிழர்களோ அந்த மண்ணிலேயே வாழ்ந்துவிடத் தீர்மானித்தனர். இப்படி பர்மாவில் பாதியும், தமிழகத்தில் மீதியுமாய்  பல தமிழ்க் குடும்பங்கள் பிளந்து நின்றன. இந்தக் காலகட்டத்தில்தான்,  தமிழர் வாழாத நாடில்லை;  ஆனால், தமிழர் வாழ்ந்திட தான் ஒரு நாடில்லை என்ற முழக்கம் ஓங்கி எழுந்தது.
சொந்தங்களைத் தொலைத்த துயரத்தை மனத்தில் அடக்கிய பர்மா தமிழர்கள் உள்ளுக்குள் அழுதாலும், உழுவதை நிறுத்தவில்லை.  பன்மடங்கு வலிமையுடன் ஓய்வறியாது வயல்களில் உழைத்தனர்.  பர்மிய மண்ணைப் பொன்னாக்கிய உழைப்பாளிகள் தாங்கள் என்பதை ராணுவ ஆட்சியாளர்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்திற்கும் தம் வியர்வைத் துளிகளால் பதிவு செய்தனர். அரசியல் அதிகாரத்தில் பங்கு கேட்காமல்,  பொருளாதாரப் பாதையில் முழுமையாகப் பயணிக்க முடிவெடுத்ததுதான் பர்மியத் தமிழர்களின் தொடர் வெற்றிகளின் மூல காரணம். ஏனென்றால், எத்தகைய அரசியல் விசுவரூபமாக இருந்தாலும், அவர்கள் வளைந்து நிற்கும் பீடம் பொருளாதாரம் என்பதுதானே நிதர்சனம். 
தமிழர்களைப் பர்மியர்கள் உயர்வாக மதிப்பதற்கான மற்றொரு காரணம்,  பண்பாட்டுத் தளத்தில் தமிழர்கள் ஏற்படுத்திய அமைதிப் புரட்சி. முருகன், மாரியம்மன், முனீஸ்வரன் என்று தமிழ்த் தெய்வங்களுக்கான கோயில்களில், பர்மியர்களின் கண்கண்ட தெய்வமான புத்த பகவானுக்கும் தனி சந்நிதியை அமைத்தனர். ஆவேசக் கோலத்தில் அம்மனும், அமைதி மலராய் புத்தரும் ஒரே ஆலயத்தில் காட்சி தரும் வித்தியாசமான ஆன்மிகத்தை வரலாற்றில் முதன்முறையாக பர்மா தரிசித்தது.  முருகன் சந்நிதியில் விளக்கேற்றிய தமிழ்ப் பெண்கள், புத்தருக்கும் நெய் விளக்கிட்டனர்.  புத்தரைத் தரிசிக்க வந்த பர்மியப் பெண்கள், மாரியம்மனுக்கும் மலர் வைத்து வணங்கிச் சென்றனர்.   
 பார்வையாலேயே பசியாற்றும் தமிழர்களின் இணையில்லா விருந்தோம்பல் பண்பினைப் பர்மிய இனத்தவர்கள் முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்டனர். தாங்கள் தோற்கடிக்க நினைத்த தமிழர்களிடமிருந்தே கலைகள் பலவற்றைக் கற்றுக் கொண்டது பர்மிய மக்களினம். பதிலுக்கு பர்மியர்களைக் காட்டிலும் வெகுஅழகாய் பர்மிய மொழியைப் பேசும் ஆற்றலைத் தமிழர்கள் வளர்த்துக் கொண்டனர். 
பர்மிய மொழியில் உரையாடினாலும், இதயத்தின் மையத்தில் தமிழை உயிர்த்துடிப்பாக வைத்துப் போற்றுவதில் அத்தமிழர்கள் உயர்ந்து நிற்கின்றனர். பள்ளித்தலம் அனைத்தும் கோயில் செய்குவோம் என்றார் மகாகவி பாரதி. ஆனால், சற்றே வித்தியாசமாக கோயில்கள் அனைத்தையும்  பள்ளித்தலமாக மாற்றி அன்னைத் தமிழைப் பர்மியத் தமிழர்கள் வாழச் செய்துள்ளனர். அந்த மண்ணில் பரவிக்கிடக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஆலயங்களில், மந்திரங்கள் ஒலிக்க மறந்தாலும், மாலை நேரப் பள்ளிகளின் மந்தகாசத் தமிழ் ஒலிக்க மறப்பதில்லை. 
பணிவு, அடக்கமான வாழ்க்கை, கட்டொழுங்கு போன்ற அடிப்படைப் பண்புகள் பர்மா தமிழர்களிடம் ஓங்கி நிற்பதற்குக் காரணம், அந்நாட்டிலுள்ள புத்த மடங்கள். அரசியல், இனவாதம், பேதமூட்டல் ஆகியவற்றை ஆடையாகப் போர்த்திக் கொள்ளாமல், புத்தம், தர்மம், சங்கம் என்று வாழும் அன்பு வடிவமான புத்தத் துறவிகளை அந்த நாடு பெற்றுள்ளது.  இந்தத் துறவிகளிடம் இளம் வயதிலேயே  பாடம் கேட்கும் வழக்கத்தை அங்குள்ள தமிழ்க் குழந்தைகள் வழக்கமாக வைத்துள்ளனர்.
பண்பாட்டையும் பண்பட்ட இதயத்தையும் பகிர்ந்து வாழும் கலையைப் பர்மியர்களும் தமிழர்களும் காலப்போக்கில் முழுமையாகக் கற்றுக்கொண்டுள்ளனர். அந்த மண்ணில் வலம் வரும் ஆலயத் தேர்களின் வடக் கயிறுகளை பர்மிய அரசியல்வாதிகள்  கொடியசைத்து வழியனுப்புகின்றனர்.  ஆலயத் தீமிதி விழாக்களில், பக்திப் பெருக்குடன் நெருப்பு மிதிக்கும் பாதங்களில் பர்மியப் பெண்களின் பாதங்களையும் காணமுடிகின்றது.  
பர்மாவின் பொருளாதார ஆளுமை மிக்க மனிதர்களின் வரிசையில் தமிழர்களின் பெயர்களும் இணைந்து வருகின்றன. பல்கலைக்கழகங்களில் பேராசிரியர்களாக, அரசு அலுவலகங்களில் மேலதிகாரிகளாக தமிழர்கள் இடம்பெற்றுள்ளனர். மொத்தத்தில் தமிழர்களைச் சொந்த சகோதரர்களாக எண்ணும் சிந்தனை பர்மியர்களிடம் பரவலாக ஏற்பட்டுள்ளது. இதற்குக் காரணம், காலத்திற்கேற்ப தமிழர்கள் மேற்கொண்ட அறிவார்ந்த முடிவுகளே. 
சபிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையைக்கூட சத்தமின்றிச் சரித்திரமாகச் செதுக்கவியலுமென்பதை மெய்ப்பித்த  பர்மா தமிழர்கள் கதை,  தமிழின நெடுங்காவியத்தில் பொறிக்க வேண்டிய பாடம். புறக்கணிப்பில் இருந்துகூட,  புதிய அத்தியாயத்தை வளர்த்தெடுக்க முடியுமென்னும் செய்தியை இந்தத் தமிழர்களின் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. இந்த வெற்றிக் கோட்டை பர்மா தமிழர்கள் எட்டுவதற்கு அரைநூற்றாண்டுக்காலம் ஆகியிருக்கலாம்; ஆனால், உலகெங்கும் பரவி வாழும் தமிழர்களின் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அமைதியின் ரகசியங்கள், அந்த அரை நூற்றாண்டுக்காலப் பாதையில் கண் சிமிட்டியபடி கம்பீரமாய் வீற்றிருக்கின்றன. 
 
கட்டுரையாளர்:
பேராசிரியர்,
அயல்நாட்டுத் தமிழ்க் கல்வித் துறை, 
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/22/பாடம்-சொல்லும்-பர்மா-தமிழர்கள்-3156026.html
3155479 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் வறுமை ஒழிப்பு சாத்தியமா? அ. அரவிந்தன் DIN Tuesday, May 21, 2019 02:21 AM +0530 இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருப்பது வறுமை. வறுமை என்னும் கொடும் பிணியைத் தவிர்த்தாலொழிய வல்லரசு எனும் இலக்கை நாம் அடைய முடியாது. வறுமையை வேரறுக்க,  "வறுமையை ஒழிப்போம்' ("கரிபீ ஹடாவோ') என்பதை 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தி அறிவித்தார்.

இந்திரா காந்தியின் ஆட்சிக் காலத்தில் வறுமையை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாவிட்டாலும், 1960-களில் அதற்கான விதை ஆணித்தரமாக தூவப்பட்டதை மறுக்க இயலாது. இதேபோன்று, 1980-களில் மீண்டும் அவரது தலைமையின் கீழ், வறுமை ஒழிப்புத் திட்டங்கள் தீவிரமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டன.

இந்திரா காந்தி ஒரு தேர்ந்த அரசியல்வாதி என்பதால், வறுமையை ஒழிப்பதில் வருவாய் உருவாக்கத்தின் மையக் கருத்தை அவர் விளங்கிக் கொண்டார். இந்தியாவில் வறுமையை மட்டுப்படுத்துவதில் வருவாய் உருவாக்கத்தின் பங்கை 1980-களில் ஏற்பட்ட பொருளாதார வளர்ச்சியிலிருந்தும், 1960-களின் இறுதியில் பசுமைப் புரட்சியின் தாக்கத்தால் வேளாண் உற்பத்தி வேகமெடுத்ததில் இருந்தும் அறிந்து கொள்ளலாம்.

இவ்வாறு 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வறுமையை ஒழிப்பதில் நாம் பிரத்யேக கவனம் செலுத்தினாலும், இன்னமும் ஏழ்மைக்கு முடிவு கட்ட முடியாதது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. காரணம், பிரச்னைகளை நோக்கிய பொதுக் கொள்கையின் அணுகுமுறை வலி நிவாரணியைப் போல்தான் இருக்கிறதே தவிர, நீண்ட நெடிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாக இல்லை. மேலும், வறுமை ஒழிப்புத் திட்டங்கள் ஏழ்மையின் அடிமட்டத்தில் வலுவான விளைவை ஏற்படுத்தத் தவறிவிட்டன.

இதுபோன்ற திறன் இழப்பால், தனிநபர் செய்யும் பணி அல்லது சுயதொழில் மூலம் போதுமான வருவாயை ஈட்ட முடியவில்லை. வருவாய் அடிப்படையிலான வறுமையைக் கையறு நிலையின் வெளிப்பாடு என்றே கூறலாம். அத்துடன், வருவாய்ப் பற்றாக்குறையின் மீது பிரத்யேக கவனம் செலுத்தும் நிலையில் பிரச்னையின் அறிகுறிக்கு வேண்டுமானால் தீர்வு காணலாமே தவிர, அதன் மையப் புள்ளிக்கு அல்ல. 

17-ஆவது மக்களவைத் தேர்தலை முன்னிட்டு, ஏழ்மையின் பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவர்களுக்கு குறைந்தபட்ச வருவாயை உறுதிப்படுத்தும் நிதி ஆதாரத் திட்டங்களை ஆளும் பாஜகவும், எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸூம் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அறிவித்தன. இந்தத் திட்டங்களைக் கூர்ந்து நோக்கும்போது, மக்கள்தொகையில் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு மட்டும் நிதி ஆதரவு திட்டங்களைச் செயல்படுத்த முயல்வது முற்றிலும் சமனற்றதாகத் தோன்றுகிறது.

ஏனெனில், இதுபோன்ற நிதிசார் திட்டங்களை வகுக்கும்போது ஏழை விவசாயிகளை மட்டுமன்றி, விவசாயம் சார்ந்த கூலித் தொழில்களில் ஈடுபட்டுள்ள நலிந்த பிரிவினரையும், நடைபாதை வியாபாரிகளையும் அரசியல் கட்சிகள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது அவசியம். 

இன்றைய காலகட்டத்தில் குறிப்பிட்ட சில விவசாயிகளை மட்டுமே வேளாண் மானியங்கள் சென்றடைவதை மறுக்க முடியாது.

அந்த வகையில், ஏழை விவசாயிகளுக்கு ஆண்டுக்கு ரூ.6,000 வழங்க வகை செய்யும் திட்டத்தை பாஜக அறிவித்துள்ளது. இதற்குப் போட்டியாக ஏழை மக்களுக்கு மாதம் ரூ.6,000 வீதம் ஆண்டுக்கு ரூ.72,000 வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தப்படும் என தேர்தல் அறிக்கையில் காங்கிரஸ் அறிவித்துள்ளது.

இந்த "நியாய்' திட்டத்தை நிறைவேற்ற முற்பட்டால், அரசுக்கு ஆண்டுக்கு ரூ.3.60 லட்சம் கோடி நிதி தேவைப்படும். மேலும், 2019-20 நிதிநிலை அறிக்கையில் சுமார் 13 சதவீத நிதியை இந்தத் திட்டம் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. ஆகையால், மத்திய அரசின் ஆதரவுத் திட்டங்கள் அனைத்தையும் விலக்கிக் கொண்டு, மானியங்களைச் சற்று குறைத்தால் மட்டுமே வருவாய்ப் பற்றாக்குறையில் எந்தவிதத் தாக்கமும் இன்றி, "நியாய்' திட்டத்துக்கான நிதியைத் திரட்ட முடியும்.

தவிர, வருவாய் ஆதரவு திட்டங்களைக் காட்டிலும் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் பொது சேவைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டியது அவசியம். இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மக்களின் தனி நபர் வருமானமும், ஏழ்மை நிலையும் மாநிலத்துக்கு மாநிலம் மாறுபடுகிறது. வடக்கு, மத்திய மற்றும் கிழக்குப் பிராந்தியங்களைவிட தெற்கு, மேற்கு பிராந்தியங்கள் குறைவான வறுமை நிலையையே கொண்டுள்ளன. தனி நபர் வருமானம் உள்பட பொது
மக்களின் கல்வி நிலை மற்றும் சுகாதாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வு இதை மேற்கோள் காட்டுகிறது.  

வறுமை எனும் திறன் இழப்பை ஒழிப்பதில் உற்பத்தியாளர், நுகர்வோரின் சேவையும் இன்றியமையாதது. ஏனெனில் பொதுமக்கள் ஆக்கப்பூர்வமான, கண்ணியமான வாழ்வை மேற்கொள்வதில் இவர்களது சேவை அங்கீகாரம் பெற்றிருப்பதுடன், சர்வதேச அளவில் ஏழ்மையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது பல பரிமாண யோசனைகள் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன.

மேலும் சுகாதாரம், கல்வி தவிர்த்து குடிநீர், கழிவுநீர் வெளியேற்றம், வீட்டுவசதி ஆகியவையும் சேவைகளில் பிரதான இடம் வகிக்கின்றன. எனவே, இந்தச் சேவைகளையும் சேர்த்துக் கணக்கிட்டால், இந்தியாவில் ஏழ்மையின் அளவு இன்றைக்குப் பதிவாகியிருப்பதைக் காட்டிலும் அதிகமாகவே இருந்திருக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது.

பல ஆண்டுகளாக நாட்டை பீடித்திருக்கும் ஏழ்மையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில் காணப்படும் நடைமுறைச் சவால்களையும், பிரதான அரசியல் கட்சிகளால் முன்மொழியப்பட்ட வருமான ஆதரவுத் திட்டங்களின் திறனையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

ஏனெனில், தேசத்தின் வளர்ச்சிக்கு அரை நூற்றாண்டுக் காலமாக சவால் விடும் வறுமையை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதற்கு குறுக்கு வழியில்லை என்றாலும், அதற்கான பாதை வெகு தொலைவில் இல்லை என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது. வறுமை ஒழிப்பு நோக்கத்துக்காக ஒதுக்கீடு செய்யப்படும் நிதி, முறைகேடுக்கு இடமின்றி சரியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால் அனைத்தும் சாத்தியமே.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/21/வறுமை-ஒழிப்பு-சாத்தியமா-3155479.html
3155478 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் பணம் பெட்டியிலே...குணம் பந்தியிலே... தி. இராசகோபாலன் DIN Tuesday, May 21, 2019 02:19 AM +0530  

மண்ணாசையினால் இந்த மானுடத்துக்கு ஏற்பட்ட அழிவைக் காட்டிலும், பெண்ணாசையால் இம்மன்பதைக்கு ஏற்பட்ட அழிவைக் காட்டிலும், பொன்னாலும் பொருளாலும் ஏற்பட்ட அழிவே அளப்பரியது. மண்ணாசையினாலும், பெண்ணாசையினாலும் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சி, ஆதிக்க வர்க்கத்தார்க்கு  மட்டுமே. ஆனால், பொருளாசையினால் ஒட்டுமொத்த சமுதாயமே சரிவுப் பாதையில் சரிந்து கொண்டேயிருக்கிறது. மண்ணாசைக்கும் பெண்ணாசைக்கும் எல்லையுண்டு; பொருளாசைக்கு எல்லையே கிடையாது.

காசு என்ற சொல்லுக்குக்  "குற்றம்' என்றொரு பொருளுமுண்டு.  "உலகம் முழுவதையும் ஒரு குடையின் கீழ் வைத்து ஆள்பவனுக்கும், ஒருவேளை உணவுக்காகக் காட்டில் வேட்டையில் இறங்குபவனுக்கும் உடுப்பதற்கு இரண்டு ஆடைகள் தேவை; உண்பதற்கு உழக்கு அரிசி தேவை.  அதனால் சேர்த்த பொருளைப் பலருக்கும் வழங்கி வாழ வேண்டும்; நாமும்  நம் சந்ததியும் அனுபவிப்போம் என நினைத்தால் பல தீங்குகள் நேரிடும்' எனப் புறநானூறு 189-ஆவது பாடல், அபாயச் சங்கை ஊதிச் சென்றிருக்கிறது.
கோடிகோடியாய் செல்வத்தைக் குவிப்பவர்களை, மகாபாரதத்தில் விதுராச்சாரியார் மிகச் சரியாக அடையாளம் காட்டிச் சென்றுள்ளார்.   "நெறியல்லாத நெறியில் செல்வத்தைக் குவித்தவர்கள். தெய்வ சிந்தனையோடு திகழ மாட்டார்கள்; எதைப் பேச வேண்டும் என்பது அறிந்து பேச மாட்டார்கள். தம்முடைய சுற்றத்தாரையும், துணைவர்களையும் மதித்தும் பேசமாட்டார்கள். வெற்றி ஒன்றே அவர்
களுடைய குறிக்கோளாக இருப்பதால், எதிரிகளின் பலத்தை எண்ணிப் பார்க்க மாட்டார்கள்; தலைக்கு மேலே காத்திருக்கும் விதியினுடைய வலிமையையும் நின்று நிதானித்துப் பார்க்க மாட்டார்கள்' என்று இருட்டிலே திருட்டுத்தனமாகச் சம்பாதித்தவர்களின் இயல்புகளை நூல் பிடித்தாற்போன்று எடுத்தியம்புகிறார் விதுரர்.  
விதுரருடைய தீர்க்க தரிசனத்துக்கு முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம் கட்டியம் கூறுகிறார். ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் அவரைச் சந்தித்த மாணவி ஒருவர், "மகாபாரதத்தில் உங்களைக் கவர்ந்த பாத்திரம் எது' என்று ஒரு கேள்வி கேட்கிறார்.  அதற்கு "விதுரர்'  எனப் பதில் அளித்த குடியரசுத் தலைவர், அதற்குரிய காரணத்தையும் எடுத்துச் சொல்லுகிறார். "அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் தவறிழைக்கும்போது துணிச்சலாக  எதிர்த்தவர் விதுரர்.  அதர்ம ஆட்சி செய்த கொடுங்கோலன் முன்னே எல்லோருமே மண்டியிட்டபோது, தனித்து நின்று மாற்றுக் கருத்தைத் தைரியமாக எடுத்துரைத்த அஞ்சா நெஞ்சர்.  
அதனால் அவர் என்னைக் கவர்ந்தார்'  என அந்தப் பெருந்தகை சொன்ன பதில், விதுர நீதியின் வலிமையை உணர்த்துகிறது.
பெட்டி பெட்டியாகக் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் செல்வத்தைக் குப்பைமேடு என்கிறார் நம்மாழ்வார்.  குப்பை மேட்டிலே என்னென்ன கிடக்குமோ, அத்தனையும் கயவர்களின் செல்வத்திலும் கிடக்கும் என்கிறார் அவர். "குப்பை கிளர்ந்தன்ன செல்வத்தை, வள்ளல் புகழ்ந்து வாய்மை இழக்கும் புலவீர்காள்' எனப் புலவர்களை இடித்துரைப்பதுபோல், செல்வத்தின் இழிவையும் நயம்பட நவில்கின்றார் அவர்.

அறவழியில் ஈட்டாத பொருளின் இயல்பை இன்றைய சூழலுக்குப் பொருந்துமாறு அன்றைக்கே எழில்பட திருமந்திரத்தில் திருமூலர் மொழிந்துள்ளார்.  தேன் எடுப்பவன் தீப்பந்தம் கொண்டு தேனீக்களை விரட்டிவிட்டு, தேன்கூட்டைக் கொண்டு செல்வதுபோல், கயவர்கள் பதுக்கி வைத்த செல்வம் களவாடப்படும் என்கிறார் திருமூலர்.  "ஈட்டிய தேன் பூ மணம் கண்டு இரதமும், கூட்டிக் கொணர்ந்தொரு கொம்பிடை வைத்திடுமே ஓட்டித் துரந்திட்டு அதுவலியார் கொளக் காட்டிக் கொடுத்து அது கைவிட்டவாறே' என்பது திருமந்திரப் பாடல்.

பொல்லாத வழியில் செல்வத்தைக் குவிக்கும் புல்லறிவாளர்களின் பேதமையை மற்றவர்களைக் காட்டிலும், வள்ளற்பெருமான் நன்குணர்ந்திருக்கிறார்.  "குறுக்கு வழியில் செல்வத்தைக் குவித்த குணக்கேடர்கள், பொய்யும் வஞ்சகமும் பேசுவார்க்குப் பொருள்களை அள்ளிக் கொடுப்பார்கள்.  நற்பொருளை எடுத்துரைப்பவர்க்கு ஒன்றும் ஈயாமல் வெறும் கையை விரித்துக் காட்டிவிடுவார்கள்.  போலிவேடம் பூண்டுவரும் வனிதையர்க்குப் பெட்டிப் பெட்டியாகப் பணத்தை அள்ளிக் கொடுப்பார்கள்' எனப் பணத் திமிரின் கோலங்களை, அளவுகோல் போட்டு அளந்து சொல்லுகிறார் இராமலிங்க அடிகள்.

வாழ்க்கைக்குப் பொருள் ஆதாரமாகும். ஆனால், அந்தப் பொருள் இன்று ஆடவர்களுக்குத் தாரம் போல் ஆகிவிட்டது. வாழ்க்கையில் ஓர் அம்சமாக இருக்க வேண்டிய பொருள், இன்று மனித வாழ்க்கையின் மூலாதாரமாகிவிட்டது. 

செல்வத்துப் பயன் ஈதல் என்பதை முற்றாக உணர்ந்து வாழ்ந்தவர் பட்டினத்தார்.  திரைகடல் ஓடி, தாம் திரட்டிவந்த பொருளை எல்லாம் வரட்டிமுட்டையில் வைத்து, அனைவருக்கும் வாரி வழங்கச் செய்தார்.  துறவு வாழ்க்கை மேற்கொள்வதற்கு முன்பு "காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடை வழிக்கே' எனத் தம் பெற்றோர்களுக்கு அறிவுறுத்திப் போனவர் பட்டினத்தார்.
மகாகவி பாரதியார் தம் தந்தையின் அகால மரணத்திற்குக் காரணமே பொருள்மேல் வைத்த ஆசை என்கிறார்.  எட்டயபுரத்தில் திவான் போல் இருந்த சின்னசாமி ஐயர், அதனை விடுத்துப் பொருள்மேல் வைத்த பேராசையால், எட்டயபுரத்தை அடுத்துள்ள "பிதப்புரம்'  எனும் கிராமத்தில் பருத்தி அரைக்கும் ஆலையைத் தொடங்குகிறார்.  குறுகிய காலத்தில் பொருள் ஈட்ட வேண்டும் எனும் ஆசையால், ரூ.8,000 கடன் வாங்கி, அன்றைய பம்பாயிலிருந்து இயந்திரங்களை வரவழைக்கிறார். இயந்திரங்கள் வந்தனவே தவிர, அதனை இயக்குபவர்கள் வரவில்லை. அதனால், ஆலை ஓடாமல் பெரும் நஷ்டத்துக்கு உள்ளாகி, அந்தக் கவலையில் இவ்வுலக வாழ்வையும் நீத்தார்.

அதனைப் பாரதியார், "நாசக் காசினில் ஆசையை நாட்டினான்; நல்லன் எந்தை துயர்க்கடல் வீழ்ந்தான்' எனக் கழிவிரக்கத்தோடு பாடுகிறார். பாவேந்தர் பாரதிதாசன் ஈயாத செல்வம் கேடாய் முடியும் என்பதைப் "பொருளாளி திருடர்களை விளைவிக்கின்றான்; பொதுவுடமையோன் திருடர்களைக் களைவிக்கின்றான்' எனப் பாடினார்.  கவியரசர் கண்ணதாசன் அதே கருத்தை, "வீங்குகின்ற செல்வம் வீங்குவதும் ஆபத்து; ஏங்குகின்ற ஏழை நெஞ்சம் ஏங்குவதும் ஆபத்து' எனப் பாடியுள்ளார்.

பொருளின் மேல் வைத்த பேராசை ஒரு சமூகத்தையே அழித்துவிடும் என்பதை எடுத்துக்காட்ட ஆலிவர் கோல்ட்ஸ்மித் எனும் ஆங்கிலக் கவிஞர் "விகார் ஆப் வேக்ஃபீல்டு' எனும் ஒரு கதைப் பின்னலையே உருவாக்கினார்.

அந்தப் படைப்பில் "எங்கு செல்வம் கொழுத்துக் கிடக்கின்றதோ, அங்கே மனிதன் அழிகிறான் எனும் சிந்தனையை மையக் கருத்தாக வைத்தார். அந்தப் படைப்பைப் படித்த ஜார்ஜ் பெர்னாட்ஷா, "ஆலிவர் கோல்ட்ஸ்மித் ஒரு தீர்க்க தரிசனமுள்ள பொருளாதார வல்லுநர், அதே சமயத்தில் கவிஞர்கூட' என வியந்து பாராட்டினார்.

ஏசுநாதர், "செல்வத்திற்கு ஊழியம் செய்பவன், கடவுளுக்கு ஊழியம் செய்பவனாக இருக்க முடியாது' என்றார். அவருடைய சீடர் புனிதர் பால், "பணத்தின் மேல் வைக்கின்ற பேராசை, அழிவுக்குரிய ஆணிவேர்' என்று தம்முடைய சீடர்களுக்குப் போதித்தார்.

செல்வத்தை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்கு ஜாம்ஷெட்ஜி டாடா ஒரு முன்னுதாரணம்.  அயர்லாந்தில் மிகப் பெரிய நூற்பாலையை நடத்திய ஓ கொன்னார் எனும் ஆங்கிலேயன், "ஜாம்ஷெட்ஜி! தாங்கள் பருத்தியை மட்டும் விவசாயிகளிடமிருந்து வாங்குகிறீர்கள்.  அதோடு பருத்திக் கொட்டையையும் சேர்த்து வாங்கினால், பருத்திக் கொட்டையை அரைக்கும் ஓர் எண்ணெய் ஆலையையும் உருவாக்கிச் சம்பாதிக்கலாமே' என்றார். அதற்கு ஜாம்ஷெட்ஜி "கொன்னார் பிரபுவே!  நீ  சொல்வது போலப் பருத்திக்கொட்டை எண்ணெயை உருவாக்கினால், அந்தப் பருத்தி விதைகளை நம்பி வாழ்கின்ற பசுக்கள் கண்ணீர் வடிக்கும். மேலும், அந்தப் பசுக்களை வளர்க்கின்ற விவசாயியும் கண்ணீர் வடிப்பான். அதை நான் செய்ய மாட்டேன்' என மறுதலித்தார்.

நிறைவாக, "மாடி மேலே மாடி கட்டி, கோடிகோடியாய் குவித்து வைத்திருக்கும் கோமான்கள்' என வள்ளலார் பாடிய ஒரு கருத்தை மனத்தில் இருத்த வேண்டும். "சிவனே! நான் படைத்த பணத்தை எல்லாம் (இரசவாதத்தால் உருவாக்கியது) கிணற்றிலே எறிந்தேன்; குளத்திலே எறிந்தேன்; கேணியில் எறிந்தேன்; ஆனால் நீ கொடுக்கின்ற குணத்தை மட்டும் எக்காலத்திலும் விட மாட்டேன்' எனப் பிள்ளைச் சிறுவிண்ணப்பத்தில் பாடுகிறார்.  அதனால்தான் அவர் வள்ளலார் என இன்றும் கொண்டாடப்படுகிறார்.

வள்ளலாருக்குப் பின் வந்த அவருடைய சீடர்களிலே சிலர், வள்ளலார் கிணற்றிலும், குளத்திலும், கேணியிலும் வீசியதாகச் சொன்ன பொருளை, கிணத்திலும், குளத்திலும் இறங்கி தேடிப் பார்த்து ஏமாந்தார்களாம்.  பொருள் மேல் வைத்த ஆசை நல்லவர்களையும் வேட்டை விலங்குகளாக ஆக்கக்கூடியதாகும்.

பொதுவாக மானிடர்கள், "செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே'  எனும் குமரகுருபரர் கருத்தை எண்ணி வாழ்ந்தால், குணம் பந்தியிலே பரிமாறப்படும்.

பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் செலவில் தேர்தல் நடந்து முடிந்திருக்கிறது. வேட்பாளர்களின் தகுதி பணத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறதா இல்லை அவர்களது குணநலனால் தீர்மானிக்கப்படுகிறதா?

கட்டுரையாளர்:பேராசிரியர் (ஓய்வு).
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2019/may/21/பணம்-பெட்டியிலேகுணம்-பந்தியிலே-3155478.html
3154787 கட்டுரைகள் நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் புதிய அரசுக்கு விண்ணப்பம்! எஸ்.வி. சுவாமிநாதன் DIN Monday, May 20, 2019 03:29 AM +0530 இன்னும் சில நாள்களில் தில்லியிலிருந்து நம்மை யார் ஆட்சி செய்யப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்துவிடும். இந்தியாவை   வளர்ச்சிப் பாதையில் கொண்டுசெல்ல சில அத்தியாவசியமான பணிகளை ஆட்சிப் பொறுப்பை புதிதாக ஏற்பவர்கள் நிறைவேற்ற வேண்டும். 

மக்கள்தொகைப் பெருக்கம்--ஆட்சி செய்த எந்த அரசும் இதை தொலைநோக்குப்பார்வையோடு அணுகவில்லை.  இன்று நாம் சந்திக்கும் வேலைவாய்ப்புப் பிரச்னைகள்,  அளவிடமுடியாத மாசு, குப்பை, எங்கு சென்றாலும் இடமே இல்லாததுபோல்  ஓர் உணர்வு- என்று பலவகையான அவதி -சிற்றூர்களில் கூட...நாடு முழுவதும் தண்ணீர்ப் பஞ்சம். எல்லோருக்கும் தண்ணீரே கிடைக்கவில்லையென்றால், வேலை எங்கிருந்து கிடைக்கும்?   வேலையில்லாத இளைஞர்கள் அதிகமாக இருந்தால், அதுவே  பிரச்னைகளை உண்டாக்கும்.

குறிப்பாக, ஏழை மக்கள்தான் குழந்தைகள் அதிகம் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நல்லதொரு ஊக்கத்தொகை அளித்தும்கூட குடும்பக்கட்டுப்பாடு செய்யலாம். குடும்பக் கட்டுப்பாடு என்பது அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் கட்டாயமாகவும், பொதுவாகவும் இருக்க வேண்டும். 

அடுத்த பிரச்னை, மாசடைந்த நதிகள். இந்தியாவில்  நதிகள் உற்பத்தியாகும் இடங்களில் மட்டுமே தூய்மையாக உள்ளன. அங்கிருந்து விலகிச் செல்லும்போது மாசடையத் தொடங்குகின்றன. . இதற்கு முக்கியக் காரணம், பெருகிவரும் மக்கள்தாகைக்கேற்ப கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு  ஆலைகள் போதிய அளவு இல்லாததே ஆகும். இந்தியா முழுவதும் நிறைய கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு ஆலைகள் நவீன தொழில்நுட்பத்துடன் அமைக்கப்பட வேண்டும். இதைச் செய்தால், நதிகள் மீண்டும் தூய்மையாகும். குப்பைகளும் கழிவுகளும் நதிகளைச்  சென்றடையாமல் தடுப்பது மக்களின் கடமை. அதற்கு மாசுக் கட்டுப்பாட்டுத் துறையும் தேவையான சட்ட நடவடிக்கைளை எடுப்பது அவசியம்.

அடுத்து, இந்தியாவின் ஊழலும் லஞ்சமும்  உலகம் அறிந்தது. லஞ்சம் வாங்குபவர்கள்  கடுமையான தண்டனை  பெற்றாலொழிய லஞ்சத்தை ஒழிக்க முடியாது.  அரசு அளவில் வழக்கத்தில் உள்ள லஞ்சம் பெற்றால் "தற்காலிக பணிநீக்கம்' என்பதை மாற்றி, லஞ்சம் வாங்கியவர்கள் பிடிபடும்போது, அவர்களை உடனடியாகப் பணிநீக்கம் செய்தாலே கணிசமாக லஞ்சம் குறையும்.  திருச்சி விமான நிலையத்தில் கடத்தப்பட்டு வந்த தங்கம் கைப்பற்றப்பட்டு, அங்குள்ள பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில்  வைக்கப்பட்டிருந்தது; அது பின்னர் கிலோ கணக்கில் திருடப்பட்ட செய்தியை  நம்ப முடிகிறதா? ஆனால், அதை யார்செய்தார்கள் எனக்  கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று கூறுகிறார்கள்.  இப்படி இருந்தால் லஞ்சத்தை எப்படி ஒழிக்க முடியும்? அரசியல்வாதிகள் உள்பட யாராக இருந்தாலும், ஊழல் செய்பவர்களைக் கடுமையாகத் தண்டித்தாலொழிய லஞ்சத்தை ஒழிக்க முடியாது. 

தேர்தல் விதிமுறைகள் சிலவற்றையும் மாற்ற வேண்டியது அவசியம். ஒரு வாக்குச் சாவடியில், ஒருவர் வாக்களிக்கச் சென்றால், அவர் முன்பு  மூன்று அல்லது நான்கு  வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் இருந்தால், அவருக்குக் கண்டிப்பாக  தயக்கம் ஏற்படும்;  வாக்களிக்க நேரமும் அதிகம் தேவைப்படும். ஓரிடத்தில் ஒரு இயந்திரம்தான் என்ற ஏற்பாடு வரவேண்டும். பல வாக்குச்சாவடிகளில் சுயேச்சை வேட்பாளர்கள