Dinamani - அறிதலின் எல்லையில் - https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2556859 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் பாரதம் எனும் நான்…. அரவிந்தன் நீலகண்டன் Sunday, August 14, 2016 12:00 AM +0530
 
1960-களில் ஒரு சம்பவம். அவர் ஒரு துடிப்பான காந்தியவாதி. அவரது வழக்கம் போலவே ரயிலில் மூன்றாவது வகுப்பில் சென்றுகொண்டிருக்கிறார். அந்தப் பெட்டியில் நல்ல கூட்டம். அவரைச் சுற்றி குழுவாக ஒரு பத்துப் பன்னிரெண்டு பேர் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். வடஇந்திய கிராமத்து மக்கள்.
 
‘எங்கே சென்றுவருகிறீர்கள்?’
‘லக்னௌவைச் சுற்றிப் பல்வேறு கிராமங்களிலிருந்து வருகிறோம். ராமேஸ்வரம் கன்யாகுமரி என தென்னிந்திய தீர்த்தயாத்திரை’
‘முதன்முதலாக தென்னிந்தியா வருகிறீர்கள் இல்லையா?’
‘ஆமாம்’
‘மெட்ராஸ்பட்டினம் பார்த்தீர்களா’
‘இல்லைங்க’
‘பெங்களூர் - நந்தவனங்களின் நகரம்?’
‘இல்லைங்க. நாங்க தீர்த்தயாத்திரை வந்தோம். ராமேஸ்வரத்துல சிவனையும் கன்யாகுமரியில சக்தியையும் கும்பிட்டுட்டு போறோங்க. அப்படியே காசி, ஹரித்துவாரெல்லாம் போயிட்டு கிராமத்துக்குப் போயிடுவோம்’
‘ஹரித்துவாருக்குன்னா டெல்லி வழியாத்தானே போவீங்க?’
‘ஆமாங்க’
‘டெல்லியில் இறங்குவீங்களா? நம்ம சுதந்தர இந்தியாவோட தலைநகரில்லையா?’
‘டெல்லியில் டிரெயின் மாறுவோம். ஆனா சுத்தியெல்லாம் பாக்கிறதில்லீங்க. நேரே ஹரித்துவார்தான்’
‘சரி நீங்களெல்லாம் ஒரே சாதியா?’
‘இல்லீங்க வெவ்வேறு சாதி. ஆனா, ஒரே கிராமம். தீர்த்தயாத்திரை போறப்ப சாதி கிடையாதுங்க’
*
நம் காந்திய இளைஞருக்கு ஒரு விஷயம் புலப்படுகிறது. அவர் வாழ்கிற இந்தியாவைத் தாண்டிய ஒரு பாரதம் இருக்கிறது. இதை உணர்கிறார் அவர். அவர்தான் தரம்பால். இந்திய வரலாற்றில் நாம் மறந்துவிட்ட, காலனியத்தால் மறைக்கப்பட்ட பரிமாணங்களை நமக்குத் தேடி எடுத்துக் கொடுத்த மாற்று வரலாற்றாசிரியர். ஆராய்ச்சியாளர்.  இந்த மூன்றாம் வகுப்பு ரயில் பயணத்தில் அந்த தீர்த்த யாத்திரீகர்களிடம் அவர் நடத்திய ஐந்து மணி நேர உரையாடலில், அவர் உண்மையான பாரதத்தை தரிசனம் செய்தார்.


அந்தப் பாரதம் உயிர்த்துடிப்புடன் பிரம்மாண்டமான ஒரு இயக்கம். இந்தியாவை யார் ஆண்டாலும் இந்தப் பாரதம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் இயக்கத்துக்குப் பாதிப்பு ஏற்படும்போது இந்தியாவை ஆள்பவர் யாராக இருந்தாலும், அந்த ஆட்சியை அது தூக்கியெறியும் வலு கொண்டது.  இந்தத் தேசத்தின் ஒவ்வொரு உண்மையான விடுதலை இயக்கமும், இயக்கத் தலைவரும் அது குரு கோவிந்த் சிங்கோ, சத்ரபதி சிவாஜியோ, 1857 எழுச்சியோ, மகாத்மா காந்தியோ இந்தப் பாரதத்தின் சக்தியைத்தான் பயன்படுத்தினர்.
உலகமெங்கும் பண்பாடுகளும் சமயங்களும் புனித யாத்திரைகளை உருவாக்கியுள்ளன. மெக்காவுக்கு, ஜெருசலேமுக்கு, வாட்டிகனுக்கு எனப் புனித யாத்திரைகள் உள்ளன. இஸ்லாமில் ஹஜ் புனிதக் கடமைகளில் ஒன்று. பாரதப் பண்பாட்டிலோ, தீர்த்த யாத்திரைகள் எனும் கோட்பாடு இன்னும் ஆழமாக்கப்பட்டு பரந்துபட்டு உள்ளது.  அது ஒரு வரலாற்று உயிர்சக்தியின் இயக்கம். தீர்த்த யாத்திரைகளால் உருவாகிய தேசம் இது. சேரன் செங்குட்டுவன், சோழ தேச பத்தினித் தெய்வத்துக்கு சிலை செய்ய இமயத்தின் கல்லை எடுத்து வந்தான். சரயு நதிக் கரை இளவரசனான ராமனோ, தென்னிந்திய கிழக்குக் கடற்கரையின் ராமேஸ்வரத்து மண்ணை எடுத்து இமயம் உறை சிவனுக்கு லிங்கம் செய்தான்.


 
ஒவ்வொரு ஆடிப்பெருக்கின்போதும், எப்படி அண்டை மாநில மக்கள் இணைந்து காவிரி அன்னையை வழிபடுகிறார்கள் எனும் புகைப்படங்கள் பத்திரிகைகளில் வெளியாகும். எந்த மக்கள் அரசியல்வாதிகளால் தூண்டப்பட்டு காவிரி நீருக்காக வன்முறைகளில் ஈடுபட்டார்களோ, அதே மக்கள் அதே காவிரி அன்னையை இணைந்து வழிபடுகிறார்கள். நம் அரசியல் ஏற்படுத்தும் பிளவுகளைத் தாண்டி பாரதப் பண்பாடு மக்களைப் பிணைக்கிறது.
 
விடுதலை வீரர் சாவர்க்கருக்கும், மகாத்மா காந்திக்கும் பல கோட்பாடுகளில் ஒற்றுமை கிடையாது. முன்னவர், ஆயுதப் புரட்சியை நம்பியவர். காந்தியோ, அகிம்சா மூர்த்தி. ஆனால், ஒரு விஷயத்தில் இருவருமே ஒன்றாக இருந்தார்கள். அது, பாரதத்தின் பண்பாட்டு ஒற்றுமை. பாரதமென்பது ‘ஒப்பந்த நாடல்ல. அது உயிர்த் துடிப்புள்ள ஒரு தேசம்’ என்கிறார் சாவர்க்கர். மகாத்மா காந்தி அவரது புகழ்பெற்ற கொள்கைப் பிரகடன நூலான ‘ஹிந்த் ஸ்வராஜ்’-ல் கூறுகிறார் -
 
நாம் ஒரே தேசிய சமுதாயமாக இருந்ததனால், நமக்குள் வேறுபாடுகளே இருக்கவில்லை என்று சொல்ல நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், நம் பெரியவர்கள், கால்நடையாகவோ மாட்டு வண்டிகளிலோ இந்தியா முழுவதும் தீர்த்த யாத்திரை செய்திருக்கிறார்கள்.  ஒருவர் மொழியை இன்னொருவர் கற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்குள் வேறுபாடு என்பது இல்லை. தெற்கில் சேது பந்தமும் (ராமேஸ்வரமும்), கிழக்கு திசையில் ஜகந்நாத க்ஷேத்திரமும், வடக்கில் ஹரித்துவாரமும் யாத்திரைத் தலங்களாக அமைப்பதற்கு முன்யோசனையுடன் கூடிய நம் முன்னோர்களுக்கு நோக்கம் எதுவாக இருந்திருக்கும் என நினைக்கிறீர்கள்? அவர்கள் முட்டாள்களல்ல என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள். கடவுளை வழிபடுபவர்கள் வீட்டில் இருந்தபடியே வழிபட்டுக்கொள்ளலாம் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். …இந்தியாவைப் பிரிக்கமுடியாத ஒரே நிலப்பரப்பாக இயற்கை அமைத்திருக்கிறது என்பதையும் அவர்கள் கண்டார்கள். எனவே, இந்தியாவின் எல்லா பகுதிகளிலும் புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களை அமைத்தார்கள். இதன்மூலம், உலகின் வேறெங்கும் கண்டிராத வகையில் ஒன்றுபட்ட தேசிய உணர்ச்சியை மக்கள் உள்ளங்களில் எழுப்பினார்கள்.


காந்திஜியுடன் கடுமையாக முரண்பட்டவர் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர். ஆனால், பாரதத்தின் பண்பாட்டு ஒற்றுமை என்பதை பேசும்போது, வியக்கத்தக்க வகையில் இருவர் மொழியும் ஒன்றாகிவிடுகிறது. இருவர் இதயங்களும் ஒரே லயத்துடன் ஒற்றை அலைவரிசையில் பேசுகின்றன. இது பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் வார்த்தைகள் -
 
இனரீதியாக மக்கள் பல்வேறுபட்டவர்கள். ஆனால், பண்பாட்டு ஒற்றுமையே ஒருமையின் அடித்தளம். இப்பார்வையில் நோக்கும்போது நான் சொல்வேன் - இந்திய தீபகற்பத்துக்கு இணையாகப் பண்பாட்டு ஒற்றுமை கொண்ட பிறிதொரு நாடு இல்லைவே இல்லை.  இந்தத் தேசத்துக்கு நிலவியல் அடிப்படையிலான ஒற்றுமை மட்டுமல்ல, அதற்கு மேலாகவும் அதைவிட ஆழமாகவும் ஒரு அடிப்படை ஒற்றுமை இருக்கிறது. ஐயத்துக்கு இடமில்லாத பண்பாட்டு ஒற்றுமை இந்தத் தேசத்தை அதன் ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனைவரை இணைக்கிறது.
பாரதத்தில் பல்வேறு சமயக் கோட்பாட்டாளர்கள் வாழ்கின்றனர். பாரத மண்ணில் முகிழ்த்த சமயங்கள் பல. ஆனால், அவை அனைத்துமே இந்த மண்ணை புண்ணிய பூமியாகவும், எந்தையர் பூமியாகவும் கருதின. சக்தியை வணங்கும் சாக்தர், பாரதமெங்கும் சக்தி பீடங்களை கண்டடைந்து, அவற்றை தீர்த்த யாத்திரை தலங்களாக்கினர். அஸாமில் காமாட்டியாவும் பாரத முடிவில் கன்யாகுமரியும் சக்தி தலங்களே.  அதைப்போலவே, பன்னிரெண்டு ஜோதிர்லிங்கங்கள். சிவ நேசர்களுக்குப் பாரதத்தை இணைக்கும் மையங்களாகின்றன. வைணவர்களின் தீர்த்த யாத்திரை தலங்களும் பாரதத்தை இணைக்கும் ஆன்மிக நரம்புகளின் கேந்திரங்களாகின்றன.


 
வடகிழக்காகட்டும், காஷ்மீராகட்டும், இந்த மண்ணின் பிரதேசங்கள் அனைத்துமே இப்பண்பாட்டு ஒற்றுமையை உள்ளார்ந்து உணர்ந்தவையே. அந்தப் பண்பாட்டு ஒற்றுமை மறக்கப்பட்ட காரணத்தினாலேயே, இன்று நாம் காணும் பிரிவினைவாதப் போக்குகள் தலைதூக்குகின்றன. பல நேரங்களில், நம் அரசியல்வாதிகளின் குறுகிய வாக்குவங்கி அரசியலே இந்த ஒற்றுமையைச் சீண்டிப்பார்த்து, நம்மை நமக்கே வலிமையிழக்க வைக்கிறது. தாம் அமர்ந்திருக்கும் மரக்கிளையை தானே வெட்டும் ‘புத்திசாலித்தனம்’ இது.


காஷ்மீரை எடுத்துக்கொள்வோம். காஷ்மீர் பிரிவினைவாதிகள் ‘காஷ்மீரியாத்’ என்கிறார்கள். அதென்ன காஷ்மீரியாத்? காஷ்மீர் என்பதே கச்சிய க்ஷேத்திரம் என்பதன் மருவுதான். அங்கே செழித்து வளர்ந்த பண்பாடு, நமக்கு அபிநவ குப்தரை அளித்தது. பாரதமெங்கும் பாரம்பரிய கலைவடிவங்களின் அடிப்படையாக அமையும் கோட்பாடுகள் நமக்கு காஷ்மீரத்திலிருந்து வந்தவையே. 13-ம் நூற்றாண்டு சாசனம் ஒன்று, தமிழ்நாட்டு திருத்தலமான திருவானைக்கா கோவிலில் கிடைத்துள்ளது -


வீர சோமேஸ்வரதேவர்க்கு யாண்டு 21-வது… அபர பக்ஷத்து தசமியும் செவ்வாய் கிழமையும் பெற்ற சதயத்து நாள் காஷ்மீர தேசத்து சௌபாண யது வம்சத்து ஜாஜாலதேவன் பார்யை இவனையே முதுகண்ணாக உடைய ஜாகல தேவிக்கு… திருவானைக்கா திருப்பதித் திருநாவலூர் நம்பியேன் நில விலை பிரமாண இசைவு திட்டு புன்செய் நிலம் அறுநூறு குழிக்கு அதனோடு நற்காசு 3000…
 
ஹொய்சால அரசன் வீர சோமேஸ்வரன் ஆண்ட காலத்தில், காஷ்மீரத்தில் இருந்து ஒரு பெண் தமிழ்நாட்டில் திருவானைக்கா வந்து சிவன் கோவிலுக்கு தானம் செய்திருக்கிறாள். இன்று காஷ்மீர் செல்வது என்பது ஒரு ஆபத்தான பயணம். ஆனால், இன்றைக்கும் காஷ்மீர் செல்ல மக்கள் முன்வருகிறார்கள். பயங்கரவாதிகளும் அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சிகளும் இல்லாத காஷ்மீர்வாசிகள் அவர்களுக்கு உதவுகிறார்கள் – ஆத்மலிங்கமான அமர்நாத லிங்கத்தை தரிசிக்க அவர்கள் வருகிறார்கள்.
ஆடி அமாவாசையில் இணையும் அண்டை மாநிலங்களும் அமர்நாத் தீர்த்த யாத்திரையும், நம் தேசப் பிரச்னைகளைத் தீர்க்க நமக்கிருக்கும் பண்பாட்டுப் பாரத வழிமுறைகள். அவற்றை நாம் சென்றடைய வேண்டும்.
அதற்கு மற்றொரு பிரம்மாண்டமான தரிசனத்தையும் நம் பண்பாடு நமக்கு அளித்துள்ளது.


சித்தர்களின் பாடல்களின் வரிகள் ஆத்திரமானவையாகத் தோற்றமளிக்கும். அவற்றில் ஒரு சீற்றம் இருக்கும். ஆனால், அவற்றில் பொதிந்திருக்கும் பொருட்கள் பல தளங்களில் பரிணமிக்க வல்லவை. கோவில் குளங்களுக்கு போகிறாயா? ஏன் போகிறாய்? அவையெல்லாம் உன் அகத்தில் இருக்கின்றன என்கிறார் ஒரு சித்தர். இது புரியாமல் அலைகிறாயா மடையா என்கிறார்.
’கோவிலாவதேதடா குளங்களாவதேதடா,
கோவிலும் மனத்துளே குளங்களும் மனத்துளே’
என சொல்கிற சித்தர் வாக்கியம், நம்மவர் பலருக்கு, சித்தர்கள் தீர்த்த யாத்திரைக்கு எதிரானவர்கள் எனும் எண்ணத்தை உருவாக்கிவிட்டது. சிந்தித்துப் பார்த்தால், இதுவும் ஒரு பொதுவான பாரத சிந்தனை மரபு என்பது புரியும்.
 
சுக்ல யஜுர் வேதத்தைச் சார்ந்தது ஜாபாலோபநிஷத்து. அது வாரணாசியை விளக்குகிறது -
அந்த ‘வரணா’ எது, அந்த ‘நாசி’ எது என்றால், இந்திரியங்களெல்லாம் செய்யும் பாவங்களை (வாரயதி) தடுக்கிறது என்பதால், அது ‘வரணா’ ஆகிறது. நாசம் செய்வதால் அது ‘நாசி’ ஆகிறது. அதனுடைய ஸ்தானம் எதுவென்றால், புருவங்களும் நாசியும் கூடும் இடம் எதுவோ அது.


இதனை, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடத்தின் அறிஞர் ‘அண்ணா’ விளக்குகிறார் -
விசுவநாதன் உறையும் காசிக்ஷேத்திரம், வாராணஸீ என்றும் அவிமுக்தம் என்றும் கூறப்படும். அது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் க்ஷேத்திரம். அது நமது புருவ மத்தியில் உள்ளதாக அறிந்து தியானிக்க வேண்டும். அதுதான் ஞானிகளின் ஸந்தியாவந்தனம்.


சிதம்பர தல புராணத்திலும் இதேபோல நம் தேசத்தின் நில வரைவியல் நம் உடலின் ஆன்மிக இயக்கத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. நம் உடலில் இடகலை, பிங்கலை சுழுமுனை ஆகிய நாடிகள் முதன்மையானவை. இவை யோக தந்திர சாத்திரங்களில் முக்கியமாகப் பேசப்படுபவை. இமயத்துடன் பிங்கலை நாடியும், இலங்கைக்கு நேராக இடகலையும்,  சுழுமுனை சிதம்பரத்துடனும் இணைக்கப்படுகின்றன. அதைப்போலவே, மானுடர் மூச்சு விடுவதை நம் பாரம்பரிய நோக்கில் ஒரு நாளைக்கு 21,600 முறை நடப்பதாகக் கருதினர். இவை 600 முறை மூலாதாரத்தில் நிலைபெறும் கணபதிக்கும், 6000 முறை சுவாதிஷ்டானத்தில் நிலைபெறும் பிரம்மனுக்கும், 6000 முறை மணிபூரகத்தில் நிலைபெறும் விஷ்ணுவுக்கும், 6000 முறை அனாகதத்தில் நிலைபெறும் ருத்ரனுக்கும், 1000 முறை விசுத்தியில் ஜீவாத்மாவுக்கும், 1000 முறை ஆக்ஞா சக்கரத்தில் பரமாத்மாவுக்கும். பின்னர் 1000 முறை சகஸ்ராரத்தில் விளங்கும் குருவாகிய சிவபெருமானுக்கும் எனக் கூறுகின்றனர். சிதம்பரத்தின் கூரையும் 21,600 பொன் ஓடுகளால் வேயப்பட்டதாகும்.
 
இவையெல்லாம் நவீன அறிவியலின்படி சரியா தவறா என்பதல்ல விஷயம். இவ்வாறு தனிமனித உடலியக்கத்துக்கும் ஆன்மிக இயக்கத்துக்கும், பாரதத்தின் திருத்தலங்களுக்கும் தொடர்ந்து ஒரு பிணைப்பை நம் பண்பாடு உருவாக்கிக்கொண்டே இருந்திருக்கிறது. பாரதமெங்கும் தீர்த்த யாத்திரை செல்லும் ஒருவர், தன்னுடலில் தன் அகத்திலும் சஞ்சாரிக்கிறார். பாரதத்தை தன் உடலாக உடலுள் உள்ள அக இயக்கங்களாக உணர்கிறார்.
சரி, இப்படி எல்லாம் நம்முள்ளே என இருந்தால், அது எல்லாவித உலகத் தொடர்பையும் அறுத்துவிடாதா? இல்லை என்பதற்கு, நம்முன் பிரத்யட்ச உதாரண வாழ்க்கைகள் பல உண்டு.


உலகப்பற்று அனைத்தையும் விட்டு துறவியானவர் தாயுமானவ சுவாமிகள். ராமேஸ்வரம் குறித்து இந்திய அகழ்வாராய்ச்சித் துறை வெளியிட்ட நூல் ஒரு சுவாரசியமான விஷயத்தைக் குறிப்பிடுகிறது. அந்நியப் படையெடுப்பால் ராமேஸ்வரம் கோவிலும் தீர்த்த யாத்திரை தலங்களும் ஆபத்துக்குள்ளானபோது, துறவியாகத் திகழ்ந்த தாயுமானவ சுவாமிகள், மதுரை நாயக்க மன்னரிடம் ராமேஸ்வரத்தைக் காப்பாற்ற படைகளை அனுப்புமாறு சொன்னது மட்டுமல்ல, ஒரு படைப் பிரிவுக்குத் தாமே தலைமை தாங்கிச் சென்றார். ராமேஸ்வரம் காப்பாற்றப்பட்டது. தன்னில் தன்னை உணர்ந்து அந்நியமின்மையில் லயித்திருந்த மகானான தாயுமானவர், தேசத்தின் மீதான ஆக்கிரமிப்பை தம் மீதே ஏற்பட்ட ஆக்கிரமிப்பென உணர்ந்திருக்கிறார்.
 
மற்றொருவர், சுவாமி ராமதீர்த்தர்.
பாரத தேசத்தையே தானாக உணர்ந்தவர் அவர். அப்பேருணர்தல் மூலம் அபரிமிதமான அன்பை வெளிப்படுத்திய மகான். பாரதமெங்கும் வலம் வந்து மக்களுக்குப் புத்துணர்ச்சி ஊட்டினார். அதேபோல, தீர்த்த யாத்திரை செய்து பாரதத்தைத் தன்னில் உணர்ந்த மற்றொரு மகானான சுவாமி விவேகானந்தரிடம் அவருக்கு ஏற்பட்ட சந்திப்பு,  கல்லூரி ஆசிரியராக இருந்த இவரை தேசபக்தியில் கரையவைத்தது.


1897-ல், சுவாமி விவேகானந்தர் பஞ்சாபில் உரையாற்றினார். தீர்த்தராம் எனும் பூர்வாசிரம பெயர் கொண்ட சுவாமி ராமதீர்த்தர், லாகூரை விட்டு விவேகானந்தர் செல்லும்போது பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கி, ஒரு தங்கக் கடிகாரத்தை அளித்து, ‘இந்த எளிய பரிசை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்’ என்றார். சுவாமி விவேகானந்தர் அவருக்குக் கூறிய பதில் - “இந்தத் தங்கக் கடிகாரத்தை யாரால் மறுக்க இயலும். எனவே, நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். நீ இதை உனது பையிலேயே வைத்திரு. அதை நான்தான் உபயோகப்படுத்தப்போகிறேன். ஏனெனில், நீயும் நானும் வேறல்ல. நீயும் நானும் ஒரே திருப்பணியைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறோம்”.


1899-ல், ராமதீர்த்தர் பாரதமெங்கும் தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொண்டார். பின்னர் அவர் எழுதினார் -
 
நான் முழுமையான சம்பூர்ண பாரதமாக என்னை உணர்கிறேன். பாரதம் முழுமையுமே என் உடல். குமரி என் பாதம். ஹிமாலயம் என் சிரசு. என் தலைமுடிகளோ கங்கை.  என் சிரசிலிருந்தே பிரம்மபுத்திராவும் சிந்துவும் உற்பத்தி ஆகின்றன. என் கௌபீனமாக விந்திய மலைத்தொடர். சோழ மண்டலக் கடற்கரை என் வலது கால். மலையாளக் கடற்கரை என் இடது கால். நான் சம்பூர்ண பாரதம். அதன் கிழக்கும் மேற்கும் என் கரங்கள். அவற்றை நீட்டி நான் மானுடம் அனைத்தையும் அணைத்துக்கொள்கிறேன். என் அன்பு பிரபஞ்சம் முழுவதையும் அணைக்கிறது. ஓ, என் உடலாக பாரதமே உள்ளது. அப்போது என் பார்வை முடிவிலி வெளி அனைத்தையும் ஊடுருவுகிறது. என் ஆத்மா அனைத்து ஆத்மாக்களுமாகத் திகழ்கிறது. நான் நடக்கையில் இந்தியாவே நடப்பதை உணர்கிறேன். நான் பேசும்போது பாரதமே பேசுகிறது. நான் சுவாசிக்கையில் பாரதமே சுவாசிக்கிறது. நான் பாரதம். நான் சங்கரன். நான் சிவன். என் தேசபக்தியின் அதிஉச்ச அனுபவம் இதுவே. இதுவே செயல்முறை வேதாந்தம்.  … கிறிஸ்தவர்கள், ஆரியசமாஜிகள், சீக்கியர்கள், பார்ஸிகள், முகமதியர்கள் அனைவருமே, எவருடைய ஊனும் உடலும் எலும்பும் நரம்பும் பாரதத்தின் தானியங்களால் உயிரூட்டமுற்றதோ அவரனைவரும் என் சொந்த சகோதரர். என் இஷ்ட தெய்வமான பாரத தேசத்தின் உப்பு நீங்கள். நான் அனைவரையும் அணைக்கிறேன். எவரையும் மறுக்கிலேன். பூமியெங்கும் அன்பையே பிரவாகிப்பேன். அன்பால் உலகை குளிர்விப்பேன். என்னை எதிர்ப்பவர் எவரையும் என் முழு இதயத்துடன் வரவேற்பேன். ஏனெனில், நான் அன்பையே பிரவாகிப்பவன். அனைத்து சமுதாயங்களும் என் சமுதாயங்கள். அன்பின் பெருவெள்ளம் என்னிலிருந்து வெளிப்படும்போது, அனைத்து சமுதாயங்களும் என் சமுதாயங்கள். அனைத்து சக்தியும் - பெரிதோ சிறிதோ என்னுடையது. ஆஹா! நான் அன்பை பிரவாகிக்கிறேன்.
பாரதம் தீர்த்த யாத்திரைகளால் உருவாகிய தேசம் மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு பாரதவாசியும் அவரவர் தேகத்திலேயே தேசத்தை உணர்ந்து அனுபவிப்பதே, இந்தத் தேசத்தில் பிறந்த ஒவ்வொருவருடைய லட்சியமும். அது உருவாக்கும் அன்பு, சாதி மதங்களை ஏன் தேச எல்லைகளையும் கடந்து உலகை அழிவுகள் அற்றதாக்கும். இன்று நாம் காணும் பிரிவினை வெறுப்பு அனைத்துக்குமான மருந்து இதிலேயே உள்ளது. இதில் மட்டுமே உள்ளது.
அனைவருக்கும் 70-வது சுதந்தர தின நல்வாழ்த்துகள்!

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/aug/14/பாரதம்-எனும்-நான்…-2556859.html
2526 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் நம் கண் காண நடக்கும் படுகொலைகள்… அரவிந்தன் நீலகண்டன் Monday, July 11, 2016 04:07 PM +0530 இரு நாட்களுக்கு முன்னர், சென்னையில் ரயில் நிலையத்தில் பலர் கண் முன்னே ஒரு இளம் பெண் கொல்லப்பட்டார். அவர் கணினிப் பொறியியலாளர். உடனடியாகவே சமூக வலைத்தளங்களில் மீம்கள் பரவ ஆரம்பித்துவிட்டன. நம் சமுதாயப் பொறுப்பின்மை அதிகமாகிவிட்டது. சமுதாயத்தில் சுயநலம் அதிகரித்துவிட்டது இத்யாதி… இத்யாதி…

ஒரு மார்க்ஸிஸ்ட் இதனை வேறுவிதமாகப் பார்த்திருப்பார். முதலாளித்துவ சமுதாயத்தில், பல அடுக்குகள் கொண்ட சமுதாயத்தில் வாழும்போது தம்முடைய மானுட சாராம்சத்திலிருந்து ஒரு மனிதன் அந்நியப்பட்டுவிடுகிறார் என காரல் மார்க்ஸ் கருதினார். மார்க்ஸியம் இதை அந்நியப்படுதல் எனச் சொல்கிறது. ஒரு சக மனிதன் தன் கண் முன்னால் படுகொலை செய்யப்படும்போது  அல்லது கொடுமைப்படுத்தப்படும்போது அதைத் தட்டிக் கேட்காமல், அதில் தலையிடாமல் இருப்பது இவ்வாறு அந்நியப்படுதலின் விளைவு என காரல் மார்க்ஸ் சொல்லியிருக்கக்கூடும்.

 

1964 மார்ச் மாதம் 13-ம் தேதி, கிட்டி ஜினோவீஸ் (Kitty Genovese) என்கிற இளம்பெண் அவளது அபார்ட்மென்ட்டில் கொல்லப்பட்டாள். அவள் உதவிக்காகக் கூக்குரல் எழுப்பியும் எவரும் அவளுக்கு உதவவில்லை. நியூயார்க் டைம்ஸ் உட்பட பல நாளேடுகள், 37 அல்லது 38 பேர்கள் அவளது தாக்குதலுக்கோ அல்லது அவளது உதவிக்கான கூக்குரலுக்கோ சாட்சிகள் என்றும், ஆனால் அவர்கள் எவருமே அவளுக்கு உதவிக்கு வரவில்லை என்றும் எழுதின. ஆனால், ஐம்பதாண்டுகளுக்குப் பின்னர் 2016-ல் அதே நியூயார்க் டைம்ஸ் 38 சாட்சிகள் வாளாவிருந்தனர் என்பது மிகைப்படுத்துதல் எனக் கூறியது.

எதுவானாலும், கிட்டியின் கொலை அமெரிக்க சமுதாயத்தில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. சக மனிதர் கொல்லப்படும்போது ஏதும் செய்யாமல் இருக்கும் மனநிலை ஏன் நிலவுகிறது?

ஜான் டார்லே (John Darley) மற்றும் பிப் லடானே (Bibb Latané) எனும் இரு சமூக உளவியலாளர்கள், இச்செயலின்மையின் உளவியல் காரணங்களை ஆராய முடிவு செய்தார்கள். நம் மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சிதான் இதற்குக் காரணமா? அல்லது வேறு ஏதாவது காரணிகள் இருக்கலாமா?

]]>
https://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2016/7/11/w600X390/tomato.jpg https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/jul/05/நம்-கண்-காண-நடக்கும்-படுகொலைகள்…-2526.html
1169 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் வெங்கட் சாமிநாதன் ஒரு தொடக்கம் அரவிந்தன் நீலகண்டன் Monday, June 20, 2016 11:07 AM +0530 வில்லியம் ஆர்ச்சர் (1856-1924) ஒரு ஸ்காட்டிஷ் கலை விமர்சகர். 1917-ல், அவர் ’இந்தியாவும் எதிர்காலமும்’ (India and the Future) என்ற தலைப்பில் நூல் ஒன்றை எழுதினார். அந்த நூல், இந்தியா அடிப்படையில் காட்டுமிராண்டித்தனத்திலிருந்து நாகரிகத்துக்கு முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நாடு என்பதாக வாதம் செய்தது. இந்தியர்களின் அரசியல், கலை, சமயம், பண்பாடு எல்லாமே அடிப்படையில் அரைகுறை - காட்டுமிராண்டித்தனமானது. பிரிட்டிஷார் இவர்களை நல்ல முறையில் பண்படுத்திய பிறகுதான் இவர்களுக்கு விடுதலை கொடுக்க வேண்டும். இதை நியாயப்படுத்த கலை, சமயம், தத்துவம் என எல்லா துறைகளிலும் இந்தியா எப்படி ஐரோப்பாவைவிட, ஏன் ஏனைய ஆசிய நாடுகளைவிடக்கூட தாழ்ந்திருக்கிறது என்பதை அவர் விரிவாகவே விவரித்தார்.

 

வில்லியம் ஆர்ச்சர்

 

 

ஹிந்துக்களின் கலை எப்போதும் அதீதப்படுத்துகிறது. விஸ்தீரணம் செய்கிறது என்பது அவர் பார்வை. மாமல்லபுர சிற்பங்களையோ பதாமியையோ எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவற்றை ஜாவாவில் உள்ள போர்புடர் சிற்பங்களுடன் ஒப்பிடுங்கள். நீங்கள் காட்டுமிராண்டித்தனத்துக்கும் நுண்கலைக்குமான வேறுபாட்டை காணலாம். விரிந்த தோள்களும் ஒடுங்கிய இடையும், இந்திய வீர புருஷர்களின் லட்சணமாக சிற்பங்களில் காட்டப்படுகின்றன. இவையெல்லாம் சிங்கம், புலி போன்ற காட்டு விலங்குகளின் அங்க அளவுகளின் விகிதாச்சாரங்களிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவை. இந்தியா தனது (சிற்ப) உருவாக்கங்களுக்காகக் காட்டுக்குள் செல்கிறது. அது உடற்பயிற்சி அரங்குகளுக்கோ அல்லது நகரசபைகளுக்கோ செல்வதில்லை. முடிந்த முடிவாக ஆர்ச்சர் கூறினார் - “(மேற்கத்திய மரபில் காட்டப்படும்) ஹோமரின் ஆதர்சமான தலை ஒன்றில் ஒட்டுமொத்த இந்து - பௌத்த சிற்பங்களைக் காட்டிலும் அதிக ஆன்மிகம் இருக்கிறது”.

இந்த காலனியப் பார்வை, மீண்டும் மீண்டும் நம் மனத்தில் நிலைகொண்டிருக்கிறது. நம் கலை மரபிலிருந்து கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளாக நாம் வலுக்கட்டாயமாகப் பிரித்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம். விக்டோரிய காலத்திய மதிப்பீடுகளில் நம் மனநிலை உறைந்துபோய் இருக்கிறது. தெய்வச் சிலைகள் நம்மால் கடவுள் அருள்பெறும் தரகு சாதனங்களாகக் காணப்படுவதைத் தாண்டி, அவற்றின் அருளோடு பிரிக்கமுடியாத வகையில் இணைந்திருக்கும் அழகியல் அம்சங்களைக் காணமுடியாதவர்களாக மாறியிருக்கிறோம்.

ஆழ்-கலையை ஆபாசமென்றும், ஆபாசத்தை பகுத்தறிவென்றும் முற்போக்கென்றும் நம்பக்கூடிய ஒரு விசித்திரக் கூட்டமாக நாம் மாற்றப்பட்டிருக்கிறோம்.

வி.எஸ்.ராமச்சந்திரன், நரம்பியல் நிபுணர். அவர் அழகியல் பொதுமைகளையும், இந்துக் கலையுலகின் நரம்பியல் சார்ந்த அம்சங்களையும் குறித்து ஒரு உரை ஆற்றுகிறார். தலைப்பு ‘Aesthetic Universals and the Neurology of Hindu Art’. கலை என்பது யதார்த்தத்தை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டுவதில்லை என்கிறார் ராமச்சந்திரன். சோழர்கள் காலத்திய பார்வதியின் திருமேனி விக்கிரகம் ஒன்றைக் காட்டுகிறார். விம்மும் மார்பகங்கள். ஒய்யாரமான இடை வளைவு, பெண்மையின் அனைத்து நளினங்களும் அதன் உச்சத்தில் இருக்கும் தேவியின் வடிவம். இத்தகைய இந்திய விக்கிரகங்களைக் கலை வடிவங்களாக மதிப்பிட்ட விக்டோரிய கால கலை விமர்சகர்கள் அவற்றை எப்படிக் கண்டனர் என்பதை விளக்குகிறார்.

இந்தப் பெண் (பார்வதி) ஒரு உண்மையான பெண் அல்ல. யதார்த்தமான பெண் அல்ல. இங்கு அதீதத்துவமே இருக்கிறது. இதையே அவர்கள் மொகலாய கலைக்கும், மத்திய கால இந்தியக் கலைக்கும் விமர்சனமாக வைத்தார்கள். ஆனால் இப்படிப்பட்ட விமர்சனங்கள், உண்மையில் கலையின் அடிப்படையை அறிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டன என்கிறார் ராமச்சந்திரன். கலையின் அடிப்படை யதார்த்தத்தை அப்படியே அளிப்பது அல்ல. மாறாக, யதார்த்தத்திலிருந்து பெறப்படும் உணர்வு நிலைகளைக் காட்டும்படியாக அந்த யதார்த்த பிம்பத்தை அதீதப்படுத்துவதும், ஏன் சிதைப்பதும்கூடத்தான். இதை மனித மூளையில் பிரத்யேகமான நரம்பியல் நிலைகளை ஏற்படுத்தும்படியாகச் செய்ய வேண்டும்.

 

 

 

 

இந்தியப் பாரம்பரியக் கலை வடிவங்கள், குறிப்பிட்ட ‘ரசங்களை’ உருவாக்கும்விதமாகச் சமைக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை ராமச்சந்திரன் விளக்குகிறார். கஜுராஹோ சிற்பம் ஒன்றில், ஒருவர் கண்ணை ஒருவர் பார்த்தபடி முத்தமிட நிற்கும் விண்ணுலகக் காதலர்கள். அதிலும், காதலன் கரத்தைப் பற்றி ‘இன்னும் இல்லை’ எனத் தடுக்கும் காதலி. இதனால் ஏற்படும் ஒரு அழுத்தம் – இவை அனைத்திலும் இருக்கும் மிகைப்படுத்தலும், யதார்த்தமின்மை எனக் கருதப்படும் அம்சங்களும், சிருங்கார ரசத்தை உச்சப்படுத்தும் கலை உக்திகள் என்கிறார்.

இந்த அதிகப்படுத்துதல், சிதைத்தல் ஆகியவை குறிப்பிட்ட ரசங்களை பார்ப்பவரின் உணர்வுநிலைகளில் உருவாக்கச் செய்யப்பட்டவை. இதன் பின்னால் உலகளாவிய அழகியல் ஒன்றைக் குறித்த அறிதல் இருந்தது என்பதை அதை நாம் உணர வேண்டும். அதற்கான நரம்பியல் அடிப்படைகளைத் தேட, இந்திய அழகியல் கோட்பாடுகளைத் திறப்பு வாசல்களாகப் பார்க்கிறார் ராமச்சந்திரன். இந்த நரம்பியல் அடிப்படைகளோ, மிக மிகப் பழமையான பரிணாம தொடர்ச்சி கொண்டவை. பட்டாம்பூச்சிகளையும் நம்மையும் இணைக்கும் அழகியல்கூறுகள், பரிணாம விருட்சத்தில் கொடிகளாகப் படர்ந்திருக்கின்றன.

இவை உணரப்படும்போது, உண்மையான கலை என்பது யதார்த்ததை அப்படியே கேமரா பிரதி எடுப்பதல்ல என்பது தெரியும். விக்டோரிய கலை மதிப்பீடுகளிலிருந்து இன்றைய கலை உலகுக்குள் நுழைவதைவிட, இந்தியப் பாரம்பரியக் கலைக் கோட்பாடுகளிலிருந்து இன்றைய கலை உலகுக்குள் நுழைந்துவிட முடியும். உண்மையான கலையின் இதயத்துடிப்புடன் நம்மை இணைத்துக்கொள்ள முடியும்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, நாம் எங்கோ ஒரு பெரிய தொடர் மரபிலிருந்து வெட்டப்பட்டு தேங்கிவிட்டோம்.

ஆனால், வெங்கட் சாமிநாதனால் அது முடிந்திருந்தது. அவரது வாழ்க்கை முழுக்க, இந்திய மரபில் கண்டடையப்பட்டு எங்கோ வெட்டப்பட்டுவிட்ட அந்த மானுடப் பொதுமையான அழகியலை மீட்டெடுத்து நமக்கு அளிப்பதாக இருந்தது. ஆனால், அது ஒன்றும் அத்தனை சுலபமில்லை. ஏனென்றால், அதற்குள் நாம் காண்டாமிருகத் தோலை வார்த்தெடுத்து, நம்மேல் போர்த்திக்கொண்டு, அதுதான் உலகின் அதி மென்மையான அன்ன தூவல் ஆடை என சொல்லிக்கொள்ள கற்றுவிட்டோம்.

 

 

 

 

எட்வார்ட் மஞ்சின் பிரசித்திபெற்ற ‘ஓலம்’ (scream) ஓவியம் குறித்து – அல்லது அதை முன்னிலையாக வைத்து - வெங்கட் சாமிநாதன் கூறுகிறார் -

“இந்தச் சித்திரத்தைப் பார்த்தால் நீங்கள் நினைக்கலாம்: இதைவிட நன்றாக நம் ஆனந்தவிகடன் கோபுலுவுக்கு வரைய வரும்; பாலு பிரதர்ஸ், கெண்டையா ராஜூ எவ்வளவோ தேர்ந்த கலைஞர்கள் என்று நீங்கள் நினைப்பீர்கள். நீங்கள் வேண்டுவது எட்வர்ட் மஞ்சின் உலகமல்ல. அவன் அனுபவமல்ல. நீங்கள் வேண்டுவது, மாறாக ஒரு பாக்ஸ் கேமரா. மஞ்ச் ஒரு அமெச்சூர் போட்டோகிராபர் அல்ல. 120 ரூபாய் சம்பளம் வாங்கும் ஸ்டுடியோ வேலையாள் அல்ல. பாபு பிரதர்ஸும், கோபுலுவும், கொண்டைய ராஜூவும் செய்யும் வேலையை இந்த வேலையாள் ஒரு பாக்ஸ் காமராவால் பல நூறு மடங்கு நேர்த்தியாகச் செய்துவிடுவான். இந்த வேலையில், படைப்பில் அனுபவம் இல்லை. உணர்ந்த உலகம் இல்லை… எட்வார்ட் மஞ்சின் பாஷை வேறு. அவன் உலகம் வேறு. அவன் கையாளும் நிறங்களில், அவன் பிரஷ் தீட்டலில் அவன் பாஷை இருக்கிறது…”

ராமச்சந்திரன் பேசும் ‘அழகியல் பொதுமைகள்’ (Aesthetic Universals) குறித்து நாம் தேட ஒரு மாபெரும் வெளி ஒன்றை – ஓவியங்கள், சிற்பங்கள், இலக்கியம், இசை, தெருக்கூத்து, பொம்மலாட்டம் உட்பட நிகழ்கலை என பன்மை கலைவடிவங்கள் நிரம்பிய வெளி ஒன்றை - வெங்கட் சாமிநாதன் நமக்காகத் திறந்துவைத்திருக்கிறார். ஆனால், அவற்றில்தான் தேடல்களுக்கான எத்தனை எத்தனை சாத்தியங்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. வெங்கட் சாமிநாதனின் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

பரிபாடலில், வேள்வியின் வடிவமாக திருமால் இருப்பதைக் கூறும் வரிகள், இறை நம்பிக்கை இல்லாதவரும் அந்த வேள்வி வெளிப்பாடு கண்டு பரவச உணர்வு நிலை அடைவதைக் கூறுகின்றன. ‘வேள்வியின் அழகுஇயல் விளம்புவோர்’ குறித்தும் பரிபாடல் வரி பேசும். இதில் இருக்கும் ஒரு அடிப்படையான விஷயம், உங்களுக்கு இறை நம்பிக்கை இருக்கிறது இல்லை என்பதைத் தாண்டி மதச்சடங்குகள், ஐதீகங்கள், மத வடிவங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து கலை வடிவங்கள் உருவாக்கப்படலாம் என்பது. இன்னும் சொன்னால், மதச்சடங்குகளும் குறியீடுகளும் ஒரு படைப்பாளி தேடும் அந்த அக ஆழத்திலிருந்து வந்தவை. எனவே, ஒரு படைப்பாளி வெகு இயல்பாகவே தன் பண்பாட்டு வேர்கள் மூலம் மானுடத்தின் கூட்டு-நனவிலிக்குள் சென்று, இந்த வடிவங்களை அடைந்து அவற்றை கலைப் படைப்புகளாக வெளிக்கொணர முடியும். அவனது கலை வெளிப்பாட்டின் உள்ளுயிராக, கூட்டு நனவிலியின் அந்த அடிப்படை அமைவுகள் துடித்துக்கொண்டிருக்கும்.

கூட்டு-நனவிலி (collective unconscious) என்பதை உளவியலில் ஒரு அறிதல் சட்டகமாக உருவாக்கியவர் கார்ல் உங் (Carl Gustav Jung). அவருடைய உளவியல் கோட்பாடு, அவருடைய குருவான சிக்மண்ட் ப்ராய்டைக் காட்டிலும் கலையை அணுகச் சிறப்பானதாகவும் செழுமையானதாகவும் இருக்கிறது என இலக்கிய விமர்சகர்கள் கருதுகிறார்கள்.

 

 

கார்ல் உங்

 

 

கூட்டு-நனவிலியிலிருந்து பெறப்படும் ஆதி-அனுபவம் என்பதே படைப்பாளியின் படைப்பூக்கத்தின் மூலமே. எனவேதான், சமய அல்லது தொன்மக் குறியீடுகளை படைப்பாளி தன் உச்சத்தில் வந்தடைகிறான் எனக் கருதுகிறார் உங். ஏனெனில், கூட்டு-நனவிலியிலிருந்து பெறப்படும் அனுபவம், நம் மொழியில் பேசப்பட முடியாதது. ஆழமறிய முடியாத – அடிமுடி தெரியாது நிற்கும் நெருப்பு அச்சு போன்றதொன்று அது. எனவே, அதை கலைவடிவமாகக் கொடுக்கும் கலைஞன், அதே கூட்டு-நனவிலியிலிருந்து ஆதி-அனுபவமாகத் தன் பண்பாட்டில் வேர்விட்டு நிற்கும் சமயக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துகிறான்.

இந்தப் பார்வையை நாம் நம் இலக்கியத் திறனாய்வுகளில் காண முடிவதில்லை. இதற்குப் பின்னால் ஒரு அரசியலும் இருக்கிறது. மார்க்ஸிய அழகியல் கோட்பாடுகள் இங்கு ஓர் இயக்கமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு, ஒரு கட்டத்தில் கோஷங்களே கோட்பாடுகளாகவும் திறனாய்வுக் கருவிகளாகவும் மாற்றப்பட்டன. இதனால் ஓரங்கட்டப்பட்ட அழகியல் பார்வைகளும் கோட்பாடுகளும் உண்டு.

ஆனந்த குமாரசாமி, தாகூர், ஸ்டெல்லா க்ராம்ரிஸ்ச், கபிலா வாத்ஸ்யாயன் என ஒரு செழுமையான கலை-இலக்கியப் பார்வை மரபு ஒன்று சாமர்த்தியமாக ஓரங்கட்டப்பட்டது. இதில், கபிலா வாத்ஸ்யாயன் ஓரளவு தப்பினார், இந்திரா காந்திக்கு வேண்டியவர் என்பதால். ‘ஏதோ ஓரமாக இருந்துக்கோ’ என்பதுபோல. ஆனால், நிறுவனங்கள் தோறும் மார்க்ஸிய அழகியல் பிரதான மதநம்பிக்கையாகவும், அதன் அடிப்படையிலான கோட்பாட்டாளர்கள் பிரதம பூசகர்களாகவும் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டனர். வெறும் அரசு ஆதரவு மட்டுமல்ல, சோவியத் ஆதரவும் இதற்கு இருந்தது. கூடவே, களப்பணியாளர்களும் சித்தாந்தவாதிகளும் இருந்தனர்.

இன்று சோவியத் யூனியன் இல்லை. ஆனால், இடதுசாரிகளின் இலக்கிய பார்வையில் ஒரு இருள்-மாற்றம் நடந்திருக்கிறது. எந்த ப்ராய்டிய பகுப்பாய்வை ‘பூர்ஷ்வா சீரழிவு’ என்று ஒருகாலத்தில் வர்ணித்தார்களோ அதே ப்ராய்டிய சட்டகத்தைக் கொண்டு, அமெரிக்க-இந்தியவியலாளர்கள் இந்து மதத் தொன்மங்களை அணுகுவதை இந்திய மார்க்ஸியர்களின் அமெரிக்க முகாம் ஆதரிக்கிறது. கண்ணை மூடிக்கொண்டு, கருத்துச் சுதந்தரம் என்கிற போர்வையில். உதாரணமாக, விநாயகரின் துதிக்கை அவரது தளர்ந்துபோன ஆண்குறி, அவரது உடைந்த தந்தம் அவர் காயடிக்கப்பட்டதன் குறியீடு… இந்த ரீதியில் போகும் ஆராய்ச்சிகள். இதில், மேற்கத்தியர்கள் செய்வது ஒரு அப்பட்டமான பண்பாட்டுத் தாக்குதல்.

இது ஒருவிதத்தில் காலனிய பார்வைக்குத் திரும்பியிருக்கும் நிலை என்று சொல்லலாம். ஏனெனில், ஏற்கெனவே மிர்ஸா எலியாடா (Mircea Eliade 1907-86) தொடங்கி ஜோசப் கேம்பெல் என நீளும் ஒரு மேற்கத்திய மரபே, இந்தியத் தொன்மங்களை முழுமைத்துவ நோக்கில் ப்ராய்டிச பகுப்பைத் தாண்டி நோக்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்ட பிறகு, மீண்டும் ப்ராய்டிச கோட்பாடுகளைக் கொண்டு இந்துத் தெய்வங்களைப் பகுப்பாய்வு செய்வதென்பது ஒரு கல்வியுலக மோசடி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அப்படி, மேற்கத்தியர்கள் செய்யும்போது உடனடியாக அதையே இந்தியப் பண்பாடு குறித்த ஒற்றைக் குரலாக அமெரிக்க அறிவுலகம் மேலெடுக்கிறது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்தியச் சமய உலகை அதன் கலை வடிவங்களை ப்ராய்டிச சட்டகம் மூலமாக அணுகும் அதே ஆராய்ச்சியாளர்கள், தங்கள் மேற்கத்திய மரபின் அக உலகை அணுக கார்ல் உங்கைத்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

ஆக, இந்தியாவில் சமயமும் சமயம் சார்ந்த கலை வடிவங்களும் மார்க்ஸிய அடிப்படையிலும் – ஏன் ‘ஆரிய-திராவிட’ இனக் கோட்பாட்டு அடிப்படையிலும் கூட - ‘கட்டுடைப்பு’ செய்யப்படும். மேற்கத்தியக் கல்வி அமைப்புகளிலோ, அவை ‘ப்ராய்டிச’ அடிப்படையில் கட்டுடைப்பு செய்யப்படும்.

கபிலா வாத்ஸ்யாயனோ கார்ல் உங்கோ, எவராக இருந்தாலும், இந்தியக் கலை ஆன்மிக வடிவங்களை, அவற்றை உள் மதிப்பீடுகள் கொண்டவையாக அணுகும் எவருமோ அலட்சியம் செய்யப்படுவார்கள்; புறக்கணிக்கப்படுவார்கள். இங்குதான் வெங்கட் சாமிநாதனின் ஒற்றைக் குரல் மீண்டும் முக்கியமானதாக மாறுகிறது.

 

 

 

 

குலாம் ரசூல் சந்தோஷ் ஓவியம்

ஓவியர் சாரங்கனின் வைணவ வெளிப்பாடுகளையும், குலாம் ரசூல் சந்தோஷின் தந்திர மரபு சார்ந்த மண்டல ஓவியங்களையும், ப்ரபொல்ல மொகந்தியின் ஓவியங்களின் ஆதார வடிவங்களில் பூரி ஜகந்நாதரையும், அவரால் அவற்றின் குறியீடுகள் பற்றிக் காட்ட முடிந்தது. இன்றைய மத நம்பிக்கையாளனின் மொண்ணைத்தனத்துடன் அல்ல. கூட்டு-நனவிலியிலிருந்து மேலெழும்பிய கலைவடிவங்களாக அவற்றை அவர் இனம் கண்டார்.

சமரசமில்லாமல் இந்தியக் கலையின் உன்னத வடிவங்களில் இருக்கும் அக மதிப்பீடு குறித்தும், பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சிகளையும் அந்த வடிவங்களுக்குள்ளே இருக்கும் கோலப்புள்ளிகளை இணைப்பதை ஒத்த தொடர்புகள் குறித்தும் தொடர்ந்து பேசியவர் அவர். தெருக்கூத்து குறித்து பேசும்போது, வரலாற்றுக் காலம் என்கிற நேர்கோட்டுக் காலத்திலிருந்து ஆழ்-காலம் ஒன்றுக்கு அவர் சென்று அதைக் காண்கிறார்.

இப்போதைய தெருக்கூத்துக் கலைஞர்கள், இருநூறு வருஷத்துக் கதை சொல்வார்கள். ஆனால், தெருக்கூத்தின் முழுமையை அங்கம் அங்கமாக அதன் ஆஹாரியம், நடன பத்திகள், அதன் சடங்குகள், அதன் பிரார்த்தனை பரிமாணங்கள் எல்லாம் கொண்டு பார்க்கும்போது… இது இன்னும் ஒரு பூர்வீகக் குடியின் சடங்காகவே நின்றுகொள்ளவில்லை. அதேசமயம், அதன் shamanistic origins-ஐ மறக்கவில்லை. அதன் கிரிகைகள் அதற்கே உரியவை. பரதநாட்டிய சாஸ்திரத்தில் கிரிகை பேசப்படுகிறது. கதக் நாட்டியத்தில் கிரியை உண்டு. ஆனால், கதக் நாட்டியத்தில் அது ஓர் அர்த்தமற்ற சர்க்கஸ் வித்தை. தெருக்கூத்தில் கிரிகை வீர்யம் மிகுந்த வெளிப்பாட்டு உக்தி. அரங்க உக்தி.

ஒரு தொல்-படிம ஆராய்ச்சியாளன் எப்படி ஒரு உறைநிலைப் படிமத்திலிருந்து ஒரு உயிருள்ள பழங்கால விலங்கை மீட்டுருவாக்கம் செய்வானோ அதைவிடக் கடினமான ஒரு விஷயத்தை வெ.சா. செய்கிறார். இது உறைநிலைப் படிமம் அல்ல; நிகழ் கலை. ஆனால், அதில் காலம் சார்ந்த உறைநிலைக் கூறுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அதனைக் கண்டடைய, பண்பாட்டு உணர்வும் பண்பாட்டின் வரலாற்றொழுக்கு குறித்த நுண்அறிவும் வேண்டும். இவற்றிலிருந்து எழும் அகவொளி ஒன்று வேண்டும். இவற்றையெல்லாம் இணைத்து தெருக்கூத்தை அனுபவிக்க வேண்டும்.

அப்போது, இன்று நிகழ்த்தப்படும் தெருக்கூத்திலிருந்து வெ.சா. செய்வதுபோல, ‘தென்னிந்தியா முழுமைக்குமேயான ஒரு proto-form’ குறித்து உணர முடியும். சங்கப் பாடல்களில் பேசப்படும் வெறியாட்டம், கள வேள்வி, துணங்கை, வட வள்ளி, குறவை இவை எல்லாம் படிந்த ஒரு வடிவமாக தெருக்கூத்தை வெ.சா. காண்கிறார். ‘அவற்றின் பயிற்சிக்கூறுகள் ஒவ்வொன்றையும் ஆராய்ந்தால், அவற்றில் பெரும்பாலானவை சங்கப் பாடல்களில் பேசப்பட்டுள்ளனவாக நாம் காணலாம்’ என்கிறார்.

 

வெங்கட் சாமிநாதன்

ஏறக்குறைய, இத்தகைய பார்வையே நம் கலை-வரலாற்று மீட்டெடுப்பில் இல்லாமல் போய்விட்டது. காரணங்கள், ஒற்றை அரசியல் சார்ந்த கோட்பாடுகள் தம்மை ‘தாம் மட்டுமே மக்கள் குரல்’ என அதிகார பீடங்களில் உறையவைத்ததன் விளைவு. நா. வானமாமலையின் ‘ஆராய்ச்சி’, இந்தப் பணியை தென்னகத்தில் செய்தது. இந்த ஆபத்தினை 1970-களிலேயே உணர்ந்தவர் வெ.சா. எனவேதான், இத்தகைய ‘ஆராய்ச்சி விநோதங்களை’ வெங்கட் சாமிநாதன் ஒற்றைக் குரலாக எதிர்த்தார். ‘பரபக்க சாமிநாதனீயம்’ என வசை மழையில் நனைந்தார்.

இறுதிவரை அதே வீரியத்துடன் உண்மையான கலையை முன்வைத்து அழகியலை முன்வைத்து எழுதியவர் வெ.சா. முத்திரைக் குத்தல்கள், வசை பாடல்கள், அதிகார மோகங்கள் ஆகியவற்றை ஒதுக்கி, உண்மைக் கலையின் உபாசகனாக வாழ்ந்தவர் வெ.சா. அவரது குரல் அந்த ஒற்றை எதிர்ப்புக் குரல், அவருக்கு எண்பது வயதுகள் ஆனபோதிலும், பேரரசரின் புதிய ஆடைகளின் அம்மண உண்மையைச் சொன்ன சிறு குழந்தையின் குரல். அந்தக் குரலை, அதன் தனித்தன்மை மாறாமல், அதன் நேர்மையும் வலிமையும் நீர்க்காமல், ஒரு இயக்கமாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய தேவை, வேறெப்போதையும்விட இன்றைக்கு மிக அதிகமாக உள்ளது.

சரஸ்வதி பூஜை அன்று மறைந்த அந்த இறைநம்பிக்கையற்ற சரஸ்வதியின் உபாசகருக்கு நாம் செய்யும் உண்மை அஞ்சலி அதுவாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/27/வெங்கட்-சாமிநாதன்-ஒரு-தொடக்கம்-1169.html
488 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைனும் மகரந்தத் துகள்களும் அரவிந்தன் நீலகண்டன் Express News Service Monday, May 30, 2016 04:10 PM +0530 அறிவியல் எப்போதும் கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்திக்கொண்டே இருக்கும் ஒன்று. புதிய புதிய விஷயங்களை அறிவியல் வெளிக்கொண்டு வருகிறது. நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் இயற்கை நிகழ்வுகளையும், நமக்குள் நிகழும் நிகழ்வுகளையும் அறிவியல் நமக்கு வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகிறது. இதில் இருக்கும் விநோதமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் எல்லாம் அறிவியலை ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் செலுத்துவதுபோல அமைவதுதான். இதில் இன்னும் விநோதமான விஷயம், ஒவ்வொரு அறிவியல் துறையிலும் ஏற்படும் மாற்றங்கள், அந்தத் துறையை ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் செலுத்துவதாக அமைவதுதான்.

கடந்த ஒரு நூற்றாண்டை எடுத்துக்கொள்வோம்.

இயற்பியலை எடுத்துக்கொண்டு, இந்த ஒரு நூற்றாண்டில் எப்படிப்பட்ட மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என நாம் பார்ப்போம். பொதுவாக இயற்பியல், பிரபஞ்சத்தை ஒரு பெரிய இயந்திரமாகப் பார்ப்பதில் ஆரம்பித்தது. ஐசக் நியூட்டன் உருவாக்கிய இயற்பியல் விதிகளும், அவற்றைத் தொடர்ந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டு வந்த சமாசாரங்களும் அப்படித்தான் ஒரு நிலையை நோக்கி இயற்பியலை நகர்த்தின. பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு பெரிய மகோன்னதமான கடிகார இயக்கமாகவும், அந்த இயக்கத்தின் ஒவ்வொரு பாகத்தின் இயக்கத்தையும் நாம் அறிந்து, அதன்மூலம் முழுப் பிரபஞ்சத்தையும் நாம் அறிந்துகொள்ள முடியும் என்றும் ஒரு நம்பிக்கை நமக்கு ஏற்பட்டது.

 

 

ஆல்பர்ட் மைக்கேல்சன்

ஆல்பர்ட் மைக்கேல்சன், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான இயற்பியலாளர். பிரபஞ்சவெளி எங்கும் ஈதர் எனும் பொருள் நிரம்பியிருப்பதாகவும், அதில்தான் ஒளி பயணிக்கிறது என்றும் ஒரு காலத்தில் கருதப்பட்டது. அது தவறென நிரூபித்த பரிசோதனையை, மைக்கேல்சனும் மோர்லி என்கிற இயற்பியலாளரும்தான் வடிவமைத்தனர். மைக்கேல்சன் – மோர்லி பரிசோதனை, இயற்பியல் வரலாற்றில் புகழ் பெற்ற ஒரு பரிசோதனை. இந்த மைக்கேல்சன், இயற்பியல் கண்டுபிடிக்க வேண்டியதையெல்லாம் கண்டுபிடித்துவிட்டது என்றே கருதினார். இனி கண்டுபிடிக்க வேண்டியவை எல்லாம், தசமப் புள்ளிக்கு ஒரு பதினாறாவது இலக்கம் தள்ளி இருக்கிற அளவுக்கான விஷயங்களைத்தான் என்று அவர் கூறினார்.

அதே நேரத்தில், இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், உயிரியலாளர்கள் உயிரை ஒரு மர்மமாகத்தான் பார்த்தார்கள். டார்வினின் பரிணாம அறிவியல், உயிர்களின் வளர்ச்சி குறித்து பரந்துபட்டதும், ஆழமானதும், முழுமைத்தன்மை கொண்டதுமான ஒரு பார்வையை அளித்திருந்தது. ஆனால், உயிர் என்றால் என்ன என்பதையோ அல்லது உயிரின் தொடர்ச்சி எப்படி நிகழ்கிறது என்பதையோ அதனால் விளக்க முடியவில்லை. உயிர் என்பது பருப்பொருள் சாராத ஒரு அற்புதம் என்பதாகவே, பொதுவாக உயிரியியலாளர்கள் மத்தியில் ஒரு எண்ணம் நிலவியது. ஆக, இயற்பியலும் உயிரியியலும் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் எதிரெதிர் நிலைபாடுகளில் இருந்தன எனச் சொல்லலாம்.

 

 

 

இரண்டு ரயில் நிலையங்களை உருவகித்துக்கொள்ளுங்கள். அதில் இரண்டு தண்டவாளத் தடங்கள். அவற்றில், எதிர் எதிர் திசைகளில் இரண்டு ரயில்கள் நிற்கின்றன. அவை ஓட ஆரம்பிக்கின்றன. முடியும்போது, இரண்டு ரயில்களும் தாம் நின்ற ரயில் நிலையங்களுக்கு எதிர் திசையில் இருக்கும் ரயில் நிலையங்களுக்கு வந்துவிடுகின்றன. அதைப்போலத்தான் ஆயிற்று, இயற்பியலின் நிலையும் உயிரியியலின் நிலையும்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு பார்க்கும்போது, இயற்பியலின் மொழி கவித்துவத்தைப் பெற்றிருந்தது. ஜடப்பொருள் என நாம் சொல்வதெல்லாம் ஜடப்பொருளே அல்ல. அதில் பிரக்ஞையின் ஊடாட்டம் இருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லுகிற இடத்தில் இயற்பியலாளர்கள் இருந்தார்கள். ஆனால் உயிரியலாளர்களோ, உயிர் என்பது ஜடப்பொருளின் கூட்டமைப்பு. நியூக்ளிக் அமிலங்கள், புரதங்கள் இவற்றைக்கொண்டு நாம் உயிரைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்கிற இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள். இதை, பொருள் முதல்வாதம் என்பார்கள். உயிரும் பிரக்ஞையும், பருப்பொருட்கள் ஒரு கட்டத்தை எட்டும்போது உருவாகக்கூடியவை. அந்தப் பருப்பொருட்களைக் கட்டுடைத்துப் பார்த்து, உயிர் என்றால் என்ன என்று விளங்கிக்கொள்ளலாம். பொருள் முதல்வாதம் மட்டுமல்ல, குறுக்கலியல் (reductionism) முறையும் சேர்ந்தது இது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நியூட்டானிய அறிவியல், அதன் உச்சத்தை உயிரியலில் எட்டியிருந்தது எனலாம்.

இந்த ரயில் வண்டி உருவகங்களை, உயிரியலுக்கும் அறிவியலுக்கும் கூறியவர் ஹெரால்ட் மோரோவிட்ஸ் என்கிற உளவியலாளர். அவர் கூறுகிறார்:

“நடந்ததென்னவென்றால், இயற்கையில் மானுட மனத்துக்குத் தனி ஒரு இடம் இருப்பதாகக் கூறிவந்த உயிரியலாளர்கள், இறுக்கமான பொருள் முதல்வாதத்தை நோக்கி நகர்ந்தனர். இது, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த இயற்பியலின் கடும் பொருள் முதல்வாத நிலைப்பாடு. அந்த இடத்துக்கு உயிரியலாளர்கள் வந்து சேர்ந்த அதேநேரத்தில், இயற்பியலாளர்களோ தங்கள் ஆராய்ச்சிகளில் கிடைத்த விளைவுகளை விளக்க, வேறு வழியே இல்லாமல், இறுக்கமான பொருள் முதல்வாத நிலைப்பாட்டில் இருந்து, மனமும் ஜடப் பொருளும் இணைந்ததே யதார்த்தம் என்கிற நிலைப்பாட்டுக்கு வந்தார்கள். இவ்விரு அறிவியல் புலங்களும் நேர் எதிரான திசைகளில், ஒரே நேரத்தில் வேகமாகச் செல்லும் புகைவண்டிகளில் இருப்பதாகக் கூறலாம்”.

இருந்தாலும், இதில் ஒரு மாற்றம் இருக்கிறது. எதிரெதிரே பயணிக்கும் இரண்டு புகைவண்டிகளுக்குத் தொடர்பு இருக்கமுடியாது. இங்கே, உயிரியலுக்கும் இயற்பியலுக்கும் தொடர்பு தொடர்ந்து இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. இயற்பியலில் ஏற்படும் பார்வை மாற்றங்கள், நவீன இயற்பியலின் கண்டுபிடிப்புகள் ஆகியவை, உயிரியலின் தேடலில் தொடர்ந்து பங்களித்து வந்திருக்கின்றன. அப்படி என்றால், ஒரு கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது. இயற்பியலில் ஏற்பட்ட அடிப்படைப் பார்வை மாற்றத்தின் தாக்கம், ஏன் உயிரியலில் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை? ஏன், உயிரியல் தீர்மானமாகப் பொருள் முதல்வாதத்தை நோக்கிச் செல்கிறது?

உயிரியல், குறிப்பாக மூலக்கூறு மரபணுவியல் (Molecular genetics), அப்படி ஒரு பொருள் முதல்வாத நிலைப்பாட்டை நோக்கிச் செல்வதாகவே தோற்றம் அளிக்கிறது. அந்தத் தோற்றம் எந்த அளவுக்குச் சரியானது என்பதை விரிவாக அணுகிப் பார்க்கலாம். அதற்கு முதல்படியாக, உயிரியல் கண்டுபிடிப்புகள் மூலமாகப் பிற அறிவியல் துறைகளில் ஏற்பட்ட முக்கிய முன்னகர்வை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1827-ல், ஜான் பிரவுன் என்கிற தாவரவியலாளர், மகரந்தத் துகள்களை நீரில் இட்டு அவற்றை நுண்ணோக்கியால் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அவற்றில் எவ்வித ஒழுங்கும் காட்டாத சலனங்கள் தொடர்ந்து இருப்பதைக் கண்டறிந்தார். இது ஏன் ஏற்படுகிறது? தெரியாது. ஆனால், இப்படி ஒரு சலன இயக்கம் உள்ளது. அது, அவர் பெயரால் ப்ரவுனிய இயக்கம் (Brownian movement) என அறியப்படுகிறது. ஒரு உயிரினத்தின் உள்-செயல்பாடுகளில், செல்கள் தொடங்கி திசுக்கள், உறுப்புகள் என எல்லாத் தளங்களிலும் இந்த இயக்கத்தைக் காணலாம். உயிரற்ற பொருட்களில்கூட ப்ரவுனியன் இயக்கத்தைக் காணலாம். இது ஏன் நடக்கிறது?

 

 

ராபர்ட் ப்ரவுனும் அவர் பயன்படுத்திய நுண்ணோக்கியும்

ஜேம்ஸ் க்ளர்க் மாக்ஸ்வெல், நவீன க்வாண்டம் இயற்பியலுக்கு முதல் அஸ்திவாரக் கல் வைத்தவர் எனலாம். அவர் இந்த நிகழ்வை, மூலக்கூறுகள் மோதுவதால் ஏற்படும் நிகழ்வு எனக் கருதினார். தி.நகரில் உள்ள பெரிய அங்காடித் தெருவில், கூட்டத்தின் நடுவில் நின்றால் இடிபட்டு இடிபட்டு ஒருவர் நகர்வதுபோல. தம்மைவிடப் பல மடங்கு பெரிய மகரந்தத் துகள்கள் / தூசி துகள்கள் /  மிகப்பெரிய புரத மூலக்கூறுகள் இத்யாதி மீது அவற்றைச் சுற்றி இருக்கும் திரவத்தின் (நீரின்) மூலக்கூறுகள் மோதுகின்றன. தொடர்ந்து மோதுகின்றன. இதன் விளைவுதான் ப்ரவுனியன் இயக்கம் என மாக்ஸ்வெல் கூறினார். வெப்ப இயக்கவியல் (thermodynamics/ kinetic theory of gases) பார்வையில், ப்ரவுனிய இயக்கத்தை அணுக முதல் முயற்சி மாக்ஸ்வெல்லால் செய்யப்பட்டது.

 

 

ஜேம்ஸ் க்ளர்க் மாக்ஸ்வெல்

இதை இன்னும் தெளிவாகவும் துல்லியமாகவும் வெப்ப இயக்கவியல் அடிப்படையில் அறியும் ஓர் ஆய்வுத்தாள் 1905-ல் வெளியானது. அதை எழுதியவர் ஜெர்மானிய காப்புரிமை அலுவலகத்தில் குமாஸ்தா வேலை செய்தவர். பெயர், ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன்.

 

 

 

ப்ரவுனிய இயக்கத்துக்கான முக்கியத்துவம், உயிரியல் சார்ந்த இயற்பியலில் (bio-physics) பிரதான இடத்தை வகிக்கிறது. செல்கள் உயிர்வாழ அவற்றுக்கு இடையேயான திரவம் சார்ந்த பரிமாற்றங்களின் அடிப்படையான ஆஸ்மாஸிஸ் போன்ற இயக்கங்களும் ப்ரவுனிய இயக்கத்தின் வெளிப்பாடுகளே. உயிரின் சில முக்கிய அடிப்படைத்தன்மைகள் ப்ரவுனிய இயக்கம் கொண்டவையே. ‘அனைத்து திசைகளிலும் ஒழுங்கு எதையும் வெளிப்படுத்தாத இயக்கம்' என ப்ரவுனிய இயக்கத்தை ஐன்ஸ்டைன் அறிந்தார்.

 

 

 

ஒரு முக்கியமான பங்களிப்பை, இந்த உயிரி-இயற்பியல் நிகழ்வு அறிவியலுக்கு அளித்திருக்கிறது. நவீன வேதியியலின் அடிப்படையாக இருப்பவை மூலக்கூறுகள். இவை உண்மையில் இருக்கின்றனவா? அல்லது நாம் வேதியியல் வினைகளைப் புரிந்துகொள்ள, நமக்கு நாமே உருவாக்கிக்கொண்ட அனுமானக் கருவிகள் மட்டும்தானா?

இந்தக் கேள்விக்கான விடையை ‘ப்ரவுனியன் இயக்கம்’ அளித்தது. சுற்றி இருக்கும் மூலக்கூறுகள் தம் வெப்பத்தால் இயங்குகின்றன. அந்த இயக்கத்தால் அங்கும் இங்குமாக அடிக்கப்பட்டு நகரும் ப்ரவுனிய சலனங்களை எப்படி அளப்பது? தனிப்பட்ட ஒரு துகளின் பாதையைக் கணிப்பதைக் காட்டிலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கால-அளவுக்கு அனைத்துத் துகள்களின் ஒட்டுமொத்த இடம் பெயர்தலை (displacement) கணிக்கமுடியும் என ஐன்ஸ்டைன் சொல்லியிருந்தார்.

 

 

ஜீன் பெர்ரின்

பிரான்ஸை சார்ந்த இயற்பியலாளர் ஜீன் பெர்ரின்,  மிகவும் கஷ்டப்பட்டு பரிசோதனைகளைச் செய்திருந்தார். ரெஸின் துகள்களை நீரில் மிதக்கவிட்டு, அவற்றின் ப்ரவுனிய இயக்கத்தை அவதானித்தார். அளவுகள் எடுத்து அதை ஐன்ஸ்டைன் முன்வைத்த கணித ரீதியிலான கணிப்பு அளவுகளுடன் பொருத்திப் பார்த்தார். அவை பொருந்தின. மூலக்கூறுகள், வேதியியல் வினைகளைப் புரிந்துகொள்ள, நாமே உருவாக்கிக்கொண்ட அனுமானக் கருவிகள் அல்ல. அவை யதார்த்தம் கொண்டவை / இருப்பவை என்பதைத் தீர்மானமாக உணர்த்தியது ப்ரவுனியன் இயக்கம். ஜீன் பெர்ரினின் ‘ப்ரவுனியன் இயக்கமும் மூலக்கூறு யதார்த்தமும்’ (Brownian Movement and Molecular reality), அறிவியல் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல் என்றே சொல்லலாம். முக்கியமானது என்றாலும், அவ்வளவு கவனத்தைப் பொதுவெளியில் பெறவில்லை.

பெர்ரினின் தத்துவ நிலைபாடு சுவாரசியமானது. ஐன்ஸ்டைன், பெர்ரின் இருவருமே ‘உள்ளுணர்வு-சார்ந்து உய்த்தறிதல்’ (Intuitive-deductive) முறையில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள். ஐன்ஸ்டைனின் இந்தத் தன்மை, பரிசோதனையின் அடிப்படையில் இயற்பியலை உருவாக்கும் இயற்பியலாளர்களுக்கு எரிச்சலைக்கூட ஏற்படுத்திய விஷயம். ஆனால் ஐன்ஸ்டைனோ, தன் கணித-கவித்துவம் கொண்ட சமன்பாடுகளைப் புற யதார்த்தம் பொய்யெனச் சொன்னால், அந்தப் ‘புற யதார்த்தத்துக்காக’ மட்டுமே வருத்தப்படுபவர். காணப்படும் உலகைத் தாண்டி, காணப்படாத ஒரு எளிமையைக் கண்டடைந்து நிகழ்வுகளை விளக்குவதில் பெர்ரினும் தீர்மானமாகவே இருந்தார்.

தொடக்க கால சிந்தனையில் அணுக்கள், மூலக்கூறுகள் இவை அனைத்துமே புற யதார்த்தத்தை அறிந்துகொள்ள நாம் உருவாக்கிய அக அனுமானக் கருவிகள்தாம். ஆனால், பரிசோதனை அறிவியல் வளர வளர, பரிசோதனைத் தரவுகளுக்கு ஏற்ப அவை தகவமைக்கப்பட்டன. ஒருகட்டத்தில், புற யதார்த்தத்தில் இருக்கும் அமைப்பும், நம் அக அனுமானத்தில் கட்டமைக்கப்பட்ட அறிதல் கருவியும் ஒருங்கிணையும் கச்சிதத்தைப் பெறுகின்றன.

1811-ல், அவாகேட்ரோ ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லியிருந்தார். வெப்பநிலையும் அழுத்தமும் மாறாமல் இருக்கும் பட்சத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட கன அளவு கொண்ட வாயுவில் - அது எந்த வாயுவாக இருந்தாலும் - அதில் ஒரே எண்ணிக்கை கொண்ட மூலக்கூறுகள் இருக்கும். ஒரு க்யூபிக் சென்டி மீட்டர் கன அளவு கொண்ட வாயு அது எதுவாக இருந்தாலும், அதில் இருக்கும் மூலக்கூறுகளின் எண்ணிக்கையின் பெயர்தான் அவாகேட்ரோ எண். இதன் மதிப்பு 6022 எனும் எண்ணின் பின்னால் 20 பூஜ்ஜியங்கள். இந்த எண்ணின் பௌதீகமான உண்மையை, பெர்ரின் தன் ப்ரவுனிய இயக்கத்தின் ஆய்வில் நிறுவியிருந்தார். மூலக்கூறுகள் என்பவை அனுமானக் கட்டமைப்புகள் அல்ல; அவை உண்மையானவை. நம்மைச் சுற்றி இருப்பவை என்பதை வந்தடைய உதவிய மிக முக்கிய நகர்வு,  ஐன்ஸ்டைன் – பெர்ரின் இவர்களின் ப்ரவுனிய இயக்கம் குறித்த ஆராய்ச்சி.

 

 

 

அடுத்த நூறு ஆண்டுகளில், உயிரியிலும் இயற்பியலும் இணைந்து செல்லப்போகும் பாதைக்கான ஒரு முக்கிய முதற்படியாக, ப்ரவுனியன் இயக்கத்துக்கு நவீன இயற்பியல் அளித்த பங்களிப்பைச் சொல்ல வேண்டும்.

மேலதிக விவரங்களுக்கு

  • Harold Morowitz, Rediscovered the MindPsychology Today, August 1980

  • Stathis Psillos, Making Contact with Molecules: On Perrin and Achinstein, in 'Philosophy of Science Matters: The Philosophy of Peter Achinstein' (ed. Gregory J. Morgan), Oxford University Press,2011

  • Jean Perrin, Brownian Movement and Molecular Reality, 1909, (trans F.Soddy), Dover, 2005: technical and science classic

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/09/ஆல்பர்ட்-ஐன்ஸ்டைனும்-மகரந்தத்-துகள்களும்-488.html
724 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் கலையாளும் அறிவியல் கல்வி அரவிந்தன் நீலகண்டன் PTI Saturday, May 28, 2016 12:28 PM +0530 சர் கென்னத் ராபின்ஸன், பிரிட்டிஷ் நாடகக் கலைஞர். சிறுவயதில் போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டு, மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான கல்விச் சாலைகளில் பயின்றவர். அவர் பிரிட்டனின் சிறந்த கல்வியாளர்களில் ஒருவரும்கூட. புகழ்பெற்ற டெட் (Ted) உரை ஒன்றில், மேற்கத்திய கல்வி உலகில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒரு முக்கியப் பிரச்னை குறித்து கென் ராபின்ஸன் பேசுகிறார். மேற்கத்திய கல்வி நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னையைத்தான் அவர் பேசுகிறார் என்றபோதிலும், அவர் முன்வைக்கும் பிரச்னை இன்று உலகில் அனைத்து கல்வி அமைப்புகளும் எதிர்கொள்வதுதான். அவரது பேச்சின் சாராம்சம் இதுதான்:

நாம் கல்வியை நேர்கோட்டுத்தன்மையும் ஒற்றைத்தரத்தன்மையும் கொண்டதாக உருவகிக்கிறோம். தொழிற்சாலைகளைப்போல நம் கல்வி முறை உள்ளது. ஆனால், நமக்குத் தேவை விவசாயத்தன்மையுடன் செயல்படும் கல்வி முறை. உயிர்த்தன்மை கொண்ட கல்வி முறை. ஒவ்வொரு குழந்தையின் தன்னியல்பையும் தன்னார்வத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு செயல்படும் கல்வி அமைப்புகள். தொழில்மயமாக்கப்பட்ட நம் சமுதாயம் இயற்கை வளங்களைச் சீரழிப்பதைபோல, நம் கல்வி முறை நம் அக வளத்தை சீரழிக்கின்றது.

நம் கல்வியின் மிக அடிப்படையான ஆதாரமான பிரச்னை இது. துவக்கக் கல்வியிலிருந்தே, தொழிற்சாலையின் தரக்கட்டுப்பாட்டு பணியைத்தான் நம் கல்வி அமைப்பு செய்கிறது - ஒரேபோல அனைவரையும் மாற்றுவது. ஒற்றைக்கோட்டு இயந்திரக் கல்வி முறை, அனைவருக்கும் ஒரேவிதமான தரத்தேர்வை முன்வைக்கிறது. ஒரேவிதமான வாழ்க்கை இலக்குகளை முன்வைக்கிறது. ஒரேவிதமான வாழ்க்கை வெற்றிகளை முன்வைக்கிறது.

 

 

 

இதற்கான காரணமும் தீர்வும் என்ன என்பதை ஆழ்ந்து நோக்க வேண்டிய தேவையில் இருக்கிறோம்.

குழந்தைக்குள் மூன்று குழந்தைகள்

இந்திய மரபில், நம் பிரக்ஞை (Consciousness) நான்கு நிலைகளைக் கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது. ஒன்று, விஸ்வநரன் – அதாவது பொது மனிதன். இந்நிலையில் கிடைக்கும் அறிவு, அனைவருக்கும் ஒன்றாகவே இருக்கும். மனிதருக்கு மனிதர் மாறுபடுவதில்லை. உதாரணமாக, வட்டத்தை அதன் விட்டத்தால் வகுத்தால் கிடைப்பது என்ன என்பது ராமனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் வெவ்வேறாக இருக்கப்போவதில்லை. அடிப்படை கணித அறிவியல் தரவுகள் இந்த நிலையிலிருந்தே வருகின்றன. இதை வடமொழியில் ‘ஜாக்ரத’ நிலை எனச் சொல்கிறோம்.

அடுத்த நிலை, தைஜஸன். கனவு நிலை. இது அக உலகம். இதற்கான கருவிகள் வேறுவிதமானவை. இதன் அறிதல்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் வேறுபடுபவை. அவை சொல்லும் செய்திகளையும் ஒற்றைத்தன்மையுடன் சமனப்படுத்த இயலாது. ஆனால், இங்கு சுவாரசியமான விஷயம் ஒன்றிருக்கிறது. ‘ஜாக்ரத’ நிலையில் உள்ள பல பிரச்னைகளுக்கான தீர்வுகள் கனவு நிலையிலிருந்து வர இயலும். இதற்கான மிகச்சிறந்த வரலாற்று எடுத்துக்காட்டு, பென்ஸீன் மூலக்கூறின் வடிவத்தை கெகுலே (Kekule) அறிந்துகொண்டதுதான். ஆறு கார்பன் அணுக்களும் ஆறு ஹைட்ரஜன் அணுக்களும் கொண்ட பென்ஸீன் மூலக்கூறின் வடிவத்தை அறிய அவர் கடும் பிரயத்தனப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் ஒரு கனவில் ஆழ்ந்தார். ஒரு பாம்பு தன் வாலை தானே கடித்தபடி சுழலும் காட்சி அவர் அகத்தில் விரிந்தது. நாம் இன்று காணும் பென்ஸீன் மூலக்கூறு வடிவம் உருவானது அப்படித்தான்.

 

 

 

அடுத்ததாக, நம் மரபில் ‘பிராஜ்ஞன்’ என்பது சொல்லப்படுகிறது. கனவுகளற்ற ஆழ்தூக்க நிலை. ஸுஷுப்தம் என வடமொழியில் சொல்வர். பிரக்ஞையின் அடர் உருவமாக இந்நிலை கருதப்படுகிறது. தூக்கம் என்றபோதிலும் இந்நிலையிலும் அறிதல் நிகழ்கிறது. அது, அறிதல்களின் தொகுப்பான அடர்நிலையாக உள்ளது. மாண்டூக்ய உபநிடதம், பிராஜ்ஞனை அனைத்தும் அறிபவன் (ஸர்வஜ்ஞ) என்றும், உள்நின்று இயக்குபவன் (அந்தர்யாமீ) என்றும், (அறிதல்களின்) மூலகாரணி (யோனி) என்றும் கூறுகிறது. 'தூங்கிக்கண்டார் நிலை' என திருமந்திரம் கூறுகிறது.

இவை அனைத்தின் அடிப்படை அஸ்திவாரமாக, பிரக்ஞையின் நான்காவது நிலையான ‘துரியம்’ உள்ளது. அது, உணர்வு திரண்ட நிலை அல்ல; உணர்வு நிலை அல்ல. அதனைக் காண முடியாது. செயல்களற்ற புரிந்துகொள்ள முடியாத, அடையாளங்கள் இல்லாத, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட நிலை. அது அமைதிமயமானது (சாந்தம்), மங்கலமானது (சிவம்), இரண்டற்றது (அத்வைதம்). இது குறித்து நாம் இங்கே கவலைப்பட தேவையில்லை.

இங்கு நாம் ஒரு விஷயத்தை கவனிக்க வேண்டும். அறிவியலின் தரவுகள் அனைத்தும் ஜாக்ரத நிலையில் உள்ளவை. சூரியனைப் பூமி சுற்றுகிறது என்பதோ அல்லது வட்டத்தின் பரப்பளவு ‘பை x ஆரம் x ஆரம்’ என்கிற பார்முலாவோ, நீர் என்பது HO என்பதோ ஜாக்ரத நிலையில் அனைவருக்கும் உண்மையான தரவுகள். அதேசமயம், அந்தி மயங்கிடும் வானவிதானத்தை எப்படி இரு மனங்கள் உள்வாங்கி அவற்றை கலையாக வெளிப்படுத்துகின்றன என்பது ஒன்றுபோல இருப்பதில்லை.

ஒவ்வொரு குழந்தையின் உள்ளும் இருக்கும் விஸ்வநரனுக்கு மட்டுமல்லாமல், தைஜஸனையும் பிராஜ்ஞனையும் கல்வி முறை கணக்கில் எடுக்க வேண்டும். அவர்களின் அக வளர்ச்சிக்கான ஊட்டத்தை கல்வி அளிக்க வேண்டும். இதை எப்படிச் சாத்தியப்படுத்துவது?

கலைக் கல்வி

இதற்கான சிறந்த சாத்தியத்தை கலைக் கல்வி அளிக்கிறது. கலைக் கல்வியின் மூலம், விஸ்வநரனைத் தாண்டி தைஜஸனையும் பிராஜ்ஞனையும் குழந்தைகளில் வளர்க்க இயலும். தாவரங்களில் இலைகள் எப்படி அமைந்திருக்கின்றன என்பது அறிவியல் கல்வி. இலைகளின் பரிணாம வளர்ச்சிகளைச் சொல்லிக்கொடுப்பதும் அறிவியல் கல்வி. இலைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியை ஒரு பேரியக்கத்தின் பகுதியாக அறியும் பார்வை அல்லது இலையின் அன்றாட உயிரியக்கத்தில் ஒரு கவிதையைக் காணும் பார்வை என்பது கலைப் பார்வை. ஒரு முழுமையான அறிதல் சட்டகத்தை உருவாக்க, அறிவியலும் கலையும் இணைந்த கல்விப் பயிற்சி தேவை.

உதாரணமாக, கீழே உள்ள படங்களைப் பாருங்கள். கேம்ப்ரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகத்தின் உயிரியல் பிரிவொன்றில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஓவியம் இது. அறிவியல் காட்டும் உயிரியக்கம், எத்தகைய கலைத்தாக்கத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதைக் காட்டும் ஒரு முயற்சி.

 

 

 

கலைக் கல்வி என்பது அறிவியலை முன்னெடுக்க அவசியமான ஒன்று. இந்தியவியலாளர் ஆனந்த குமாரசாமி, கலையியல் மேதை மட்டுமல்ல அவர். தேர்ந்த நிலவியலாளரும்கூட. அவர் இத்தொடர்பை வலியுறுத்துகிறார்:

விவரணை அறிவியல் (Descriptive Sscience) என்பது தோற்றங்களின் பதிவுகளையே சொல்கிறது. ஆனால், கலையும் கோட்பாட்டு அறிவியலும் (Theoretical Science) பல ஒற்றுமைகளைக் கொண்டவை. அவை இரண்டுக்குமே கற்பனை அவசியமான ஒன்றாகும். இவை இரண்டுமே பல்வேறுவித தோற்றங்களில் உறைந்தியங்கும் ஒருமையை அறியும் இயற்கையான தூண்டுதலை இயக்க அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அந்த இயக்கத்திலிருந்தே இயற்கை விதிகள் கண்டடையப்படுகின்றன.

கலை, மிக நுண்ணிய விதத்தில் நம் நரம்பியக்கங்களின் உள் மர்மங்களைப் பயன்படுத்துகிறது.

 

 

 

கலையை அறிவியல் அறியும்போது, அது நம் அறிதல் செயல்படும் விதத்தின் மர்மங்களை முடிச்சவிழ்க்கிறது. சோழர் காலக் கலை வெளிப்பாடுகளைக் கொண்டு, அவை எவ்வித பொது மூளை-நரம்பியல் இயக்கங்களின் அடிப்படையில் கலையாக மிளிர்கின்றன என்பது குறித்து வி.எஸ். ராமச்சந்திரன் விளக்குகிறார். அவற்றிலிருந்து பொதுவான அழகியல் விதிகளை உருவாக்க முடியுமா என்பதை அவர் துணிகிறார்.

 

 

 

இன்றைய நரம்பியலாளர்கள், ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் பாரம்பரிய சீன ஓவியங்களைக் கொண்டு, நம் கண்கள் எப்படி நிறங்களை இணைத்தும் பகுத்தும் அறிகின்றன என்பதை விளக்குகிறார்கள். க்ளாட் மோனே (Claude Monet), புகழ்பெற்ற ஓவியர். ஜப்பானிய ஓவியக்கலையை உள்வாங்கியவர். அவரது சூரியோதய ஓவியம், விமர்சகர்களை மிகவும் திக்குமுக்காட வைத்த ஒன்று. அதில் அவர் பயன்படுத்தியுள்ள வண்ண உத்தி (use of same relative brightness of grey sky and orange sun), நம் மூளையின் நரம்பியக்கப் பாதைகளில் நிகழ்த்தும் செயல்பாடுகள் இன்று நரம்பியலாளர்களால் கண்டறியப்படுகின்றன. ஓவியங்களுக்குள் நம்மை திகைத்து ஒன்றவைக்கும் அம்சங்களின் பின்னால், நம் நரம்பியக்கத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. நரம்பியல் பேராசிரியை மார்க்ரெட் லிவிங்க்ஸ்டன் சொல்கிறார்: “கலைஞர்கள் பரிசோதனைகளைச் செய்கிறார்கள். பல்வேறு விஷயங்களைப் பரிசோதித்து எவை எப்படிச் செயல்படுகின்றன என அறிகிறார்கள். கலைஞர்கள் சிறந்த அவதானிகள்”.

ஆனால், இவை எல்லாம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடைபெறுகின்றனவே ஒழிய, அவை ஒரு முழுமையான கல்வி முறையாக உருப்பெறவில்லை. குழந்தைகளின் தனித்தன்மைகளையும் ஈடுபாடுகளையும் உணர்ந்து, அவற்றை வழி நடத்தும் சாத்தியங்களைக் கொண்ட இடங்களாக கல்வி அமைப்புகள் உருவாகவில்லை.

நடனம், ஓவியம் ஆகியவை, அவற்றின் தத்துவார்த்த அடிப்படையுடன் நம் கல்வி முறைகளில் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அத்தகைய ஒரு கல்வி முறை நமக்கு இருந்தது. அதுதான் அபிநவ குப்தரையும், பதஞ்சலியையும், திருமூலரையும், சுஷ்ருதரையும் உருவாக்கி இருந்தது. அத்தனை பழமைக்குக்கூட செல்ல வேண்டாம்.

 

 

 

பல்வேறு அறிதல் முறைகளை மிக எளிதாக நம் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும் முறை நம் பண்பாட்டில் இருந்தது. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தைச் சார்ந்த மேதை சதாவதானி செய்குதம்பி பாவலர். அவர் சதாவதானத்தை திண்ணைப் பள்ளிக்கூட அமைப்பு ஒன்றில் ஒரு குருவிடமிருந்து கற்றார் என்கிறார்கள். இந்த அமைப்பைக் குறித்த அடிப்படைச் செய்திகள்கூட, இன்று நம் கண்முன்னே நம்மைவிட்டு நழுவி மறைந்துகொண்டிருக்கின்றன. சதாவதானம் (ஒரே நேரத்தில் நூறு அவதானிப்புகள்), அன்று ஒரு பயிற்சி முறை மூலம் ஒருவரால் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது.

இத்தகைய நிகழ்வுகள், நம் பாரம்பரிய கல்வி முறை குறித்த வரலாறுகளிலும் கதை வழக்குகளிலும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. ஆனால், இன்று நாம் குழந்தைகளை ஒற்றைத்தரப்படுத்தும் கல்வி மூலமாக இயந்திரத் தயாரிப்புகளாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

தவறுகள் இல்லாத கல்வி தவறானது

தவறுகளுக்கு இடமில்லை என்பதிலிருந்து, தவறென எதுவுமே இல்லை என்பதற்கான இடத்தை நம் கல்வி முறை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்கிறார் கென் ராபின்ஸன். தவறுகளை அனுமதிக்க தொழில்யுகக் கல்விக்கு இயலாது. அது தன் தேவைக்கான கச்சிதமான ஒற்றை விடையை அளிக்கும் ஊழியர்களையே வேண்டி நிற்கிறது. ஆனால், தவறுகள் என எதுவுமே இல்லை என்கிற ஒரு இடம் கல்வியில் இருக்கிறது. கணிதத்தில் தவறான விடை இருக்கலாம். ஆனால், அங்குகூட விடையை அறிவதற்கான வழிமுறைகள் வெவ்வேறாக இருக்கலாம்.

அண்மையில், குப்புசாமி சாஸ்திரி சமஸ்கிருத கல்லூரியில் பண்டைய இந்தியக் கணிதத்தையும் வானவியியலையும் குறித்த மூன்று நாட்கள் பட்டறை நடைபெற்றது. அதில் ஒரு குறிப்பிட்ட கணித விஷயத்தில் விடையை அடைய ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வழிகளை நம் மரபில் கூறுவதை ஒரு பேராசிரியை குறிப்பிட்டார். அதில் ஒன்றைத் தவிர, பிற வழிமுறைகள் தேவையற்றவை என அவர் கருதினார். அவரிடம் அவர் பக்கத்து வீட்டுச் சிறுவன் +2 கணிதம் படிக்க வருவான். அவன் ஒரு கணக்கை ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் செய்தான். என்னவென்றால், அந்தக் கணக்கை செய்ய ஒரு குழப்பமான கணிதக் கோட்பாட்டை புரிந்துகொண்டு ஒருவிதத்தில் முடிக்க வேண்டும். ஆனால், அவன் அந்தக் குழப்பமான பகுதியைத் தொடாமலே வேறு வழியாக கணக்கைச் சரியாகச் செய்துவிட்டான். இப்போது அந்த பேராசிரியைக்கு, ஏன் பல்வேறுவிதமான வழிமுறைகளை ஒரே கணக்குக்கான விடையை அடைய நம் மரபில் வைத்திருந்தார்கள் என விளங்கியது என அவர் கூறினார். ஒவ்வொரு மாணவரும் தன்னியல்பில் வேறுபடுவார்கள். அவ்வேறுபாடுகளை, அறிதல் திறன்களைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு கணக்குக்கான விடைக்கு அவர்கள் செல்லும் வழிகளை மாற்றி அமைத்திருக்கிறார்கள்.

 

 

 

கணிதத்திலேயே இப்படி பன்மை அறிதலுக்கு இடம் உண்டென்றால், கலையில் தவறுகளுக்கு என்ன இடம்? தவறுகள் என்று சொல்லப்படுபவை தவறுகள் அல்ல; மாற்றுப் பார்வைகள் என்பதை குழந்தைகள் உணரும் ஒரு இடம், கல்வியில் குழந்தைகளுக்குத் தேவை. அதிலிருந்தே படைப்பூக்கம் ஏற்பட முடியும். சுவாமி விவேகானந்தர் இதை வாழ்க்கைக்கே நீட்டுவிக்கிறார்:

தோல்விகள் எனக் கூறப்படுபவை, வாழ்க்கைக்கு அழகு சேர்ப்பவை. அவை இல்லாமல் வாழ்க்கையில் என்னதான் சுவாரசியம் இருக்க முடியும்? ...சுவரைப் பாருங்கள். அது பொய்யே சொல்வதில்லை. ஆனால் மனிதன்? மனிதன் பொய் சொல்கிறான். அதனால் என்ன? மனிதனால்தான் தெய்வ நிலையை அடைய முடியும். எதையும் செய்யாமல் இருப்பதைக் காட்டிலும், எதையாவது செய்ய வேண்டும். அது தவறாகப்போனால் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதைவிட அது சிறந்தது. ...நீங்கள் செய்த தவறுகளை நீங்கள் செய்யாதிருந்திருந்தால், நீங்கள் இருக்கும் நிலையை உங்களால் அடைந்திருக்க முடியும் என நினைக்கிறீர்களா? உங்கள் தவறுகளை ஆசீர்வதியுங்கள். வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில், தவறுகளின் தூசி மண்டலம் எழும். அதைச் சகிக்க முடியாதவர்கள் வாழ்க்கையின் போராட்டத்திலிருந்து விலகிக்கொள்ளட்டும்.

 

 

 

தோல்விகளையும் தவறுகளையும் எதிர்மறையாகக் காணாமல், அவற்றை அவசியத் தேவைகளாகக் கருதும் ஒரு கல்வியே படைப்பூக்கம் கொண்டவர்களை உருவாக்கும் கல்வியாக அமைய முடியும்.

குமாஸ்தாக்களை உருவாக்கும் கல்வி

கென் ராபின்சன், தனது பேச்சில் ஒரு விஷயத்தைக் கூறுகிறார். நமது இன்றைய கல்வி முறை, குழந்தைகளை குமாஸ்தா வேலை செய்யவைக்கிற ஒன்றாக இருக்கிறது. அவர்களின் இயல்பான படைப்பூக்கத்தை இல்லாமல் ஆக்குகிறது என்கிறார். சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால், பிரிட்டிஷ் கல்வி முறை மீது இந்திய தேசியவாதிகள் ஏறக்குறைய இதேவித விமர்சனத்தைத்தான் வைத்தார்கள். அதன் நோக்கமே குமாஸ்தாக்களை உருவாக்குவதுதான் என்றார்கள்.

இவ்விஷயத்தை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? அடிப்படையில், தொழில்யுகக் கல்வியின் நோக்கம் ‘உற்பத்தித் திறன்’ கொண்ட உழைப்பாளிகளை உருவாக்குவதாக மட்டுமே இருந்தது. ஆல்வின் டாப்லர், சமூக அறிவியலாளர். புகழ்பெற்ற வருங்காலக் கணிப்பு நூல்களை எழுதியவர். அவர் எழுதிய ‘மூன்றாம் அலை’ நூல் புகழ்பெற்றது. முதல் அலை, விவசாயப் பண்பாடுகள். இரண்டாம் அலை, தொழில்யுகப் பண்பாடுகள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். 1980-களின் இறுதியிலிருந்து இப்போது உருவாகிவரும் பண்பாட்டு முழுமையை மூன்றாம் அலை என அவர் கூறுகிறார். ‘இரண்டாம் அலை’ பண்பாட்டின் கல்வி அமைப்புகள் பரவலான எழுத்தறிவை அளித்தன என அவர் சொல்கிறார். ஆனால், அவை அடிப்படையாக குழந்தைகளுக்கு மூன்று விஷயங்களை உள்ளுக்குள்ளாகத் திணித்தன. அவை: 1.நேரம் தவறாமை, 2. கீழ்ப்படிதல், 3. வாழ்க்கை முழுக்க ஒரே விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதற்கான பயிற்சி.

 

 

 

இன்று பொறியியல் கல்லூரிகள் மீது இருக்கும் பெரும் கவர்ச்சியின் பின்னால் இருப்பது இந்த இரண்டாம் அலையின் தாக்கம்தான். சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் தொழில்நுட்பத் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்வதே கல்வி அமைப்பின் முதன்மையான நோக்கமாக இருக்கிறது. இங்கு சந்தை என்பது ஏதோ முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்தில் மட்டும் இருக்கும் ஒரு சமாசாரம் அல்ல. ஒட்டுமொத்த கம்யூனிச நாடுகளிலும் அரசு மூலமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது சந்தையின் தேவைக்கான பூர்த்திகளே. அந்த அளவில் மட்டுமே கல்வியின் முக்கியத்துவம் தொழில்யுகத்தில் பிரசாரம் செய்யப்பட்டது.

மாற்றுக் கல்விக்கான மக்கள் இயக்கம்

ஒருவிதத்தில், இந்தியாவில் இம்முறைக்கு எதிராக எழுந்த எதிர்வினையை, உலக அளவிலான ஒரு மாற்றுக் கல்விக்கான முதல் குரலாகவே நாம் காணமுடியும்.

சகோதரி நிவேதிதா, ஆனந்த குமாரசாமி, ககுஸோ ஒககுரா ஆகியோர் இந்த மாற்றுக் கல்விக்கான சாத்தியங்களை எழுதியிருக்கிறார்கள். காலனிய காலகட்டத்தில் தேக்கமடைந்த சூழலில், அறிவியல்-கலை ஆகியவற்றை இணைக்கும் ஒரு கல்வி முறை குறித்த பரிசோதனைகளை நிவேதிதா செய்தார்.

 

 

 

சகோதரி நிவேதிதாவின் ஓவியம்: வஜ்ரம்: போஸ் அறிவியல் மையத்தின் சின்னம். போஸ் மையத்தில் ஓவியர் நந்தலால் போஸ் உருவாக்கிய அமைப்பு

காந்தி, குமரப்பா, தரம்பால் ஆகியோர், இன்றைய கல்வி முறைக்கான மாற்றை இந்தியப் பாரம்பரியக் கல்வி முறைகளிலிருந்து மேலெடுத்து உருவாக்க முடியும் என்பதற்கான நம்பிக்கையையும் தரவுகளையும் அளித்தார்கள். நவீன காலகட்டத்தின் சவால்களையும் அழுத்தங்களையும் சந்திக்கும் ஒரு முழுமையான கல்வி முறையை பொதுமக்களுக்கு அளிக்க முனைந்தார்கள்.

ரவீந்திரநாத் தாகூர், அரவிந்தர், மிர்ரா அன்னை, ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி ஆகியோர், மாற்றுக்கல்விக்கான முயற்சிகளை செயல்படுத்தினார்கள். தாங்கள் உருவாக்கிய அமைப்புகளில் இத்தகைய கல்விப் பரிசோதனைகளைச் செயல்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இம்முயற்சிகள், அந்தந்த அமைப்புகளின் சுற்றுச்சுவர்களைத் தாண்டி, பெரிய அளவில் வெளியே மாற்றங்களை ஏற்படுத்தவில்லை. என்றாலும், இந்தப் பரிசோதனைகள் முக்கியமானவை.

 

 

 

வங்காளத்தில் எழுந்த அறிவியல்-கலைக் கல்வி இயக்கம், அன்றைய பாரதத்தின் மிகச்சிறந்த மனங்களை ஒருங்கிணைத்து ஒரு கல்வி முறையை சிந்தித்தது. நந்தலால் போஸ் போன்ற சிறந்த ஓவியக் கலைஞரும், ஜகதீஷ் சந்திர போஸும், நிவேதிதாவும், ரவீந்திரநாத தாகூரும் இது குறித்த தங்கள் எண்ணங்களைப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

 

 

 

பாண்டிச்சேரி அன்னை: ஓவியரும் இசைக்கலைஞரும் ஆவார்

பின்னர் உருவான இந்திய மத்திய அரசும் சரி, மாநில அரசுகளும் சரி, தொழில்யுக வளர்ச்சியையே தம் வளர்ச்சியாக சுவீகரித்துக்கொண்டன. வளர்ச்சியைக் குவிமையமற்ற முறையில் அணுக முடியும் எனும் கருத்துகள் பிற்போக்கானவை எனக் கருதப்பட்டன. அதுவே, கல்விக்கும் பொருந்துவதாயிற்று. எப்படி, சாதாரண மக்களுக்குத் தேவையான நஞ்சில்லா விவசாயமும் ஒருங்கிணைந்த தொழில்நுட்பமும் ஒரு ஃபேஷனாக மாறிவிட்டனவோ, அதுபோல மாற்றுக் கல்வியும் ஒரு ஃபேஷனாக மாறிவிட்டது.

கலை, தத்துவம், அறிவியல், விளையாட்டு ஆகியவற்றை இணைக்கும் ஒரு மாற்றுக் கல்வி முறையை உருவாக்குவது இன்றைய அவசியம். இந்தியச் சூழலில், இது உண்மையில் அதிக பணம் கோரும் ஒரு விஷயமல்ல. இன்று வயல்வெளிகளை அழித்து சொகுசுப் பள்ளிகள் உருவாக்கப்படுவதை காண்கிறோம். குழந்தைகளுக்கு, அப்பள்ளிகளில் சீன தயாரிப்பு ‘க்ளே’ (Clay) கொடுக்கப்பட்டு அவர்கள் விளையாடுகிறார்கள்.

மரங்கள் அடியில் வகுப்புகள் நடத்தப்படுவதைத் தடுக்கும் மனநிலை எது? மழைக்கு மட்டுமே வகுப்பறைகள் என இருப்பதை தடுப்பது எது? வயல்களில் உழைப்போருடன் இணைந்து, களை எடுப்பதிலும் நாற்று நடுவதிலும் குழந்தைகளை ஒத்தாசை செய்யவைப்பதை தடுப்பது எது?

சகஜானந்தரும் விபுலானந்தரும்

நம் தமிழகச் சூழலில், மாற்றுக் கல்விக்கான குரலை எழுப்பியவர்களில் முக்கியமானவர்கள் துறவிகளும் கல்வியாளர்களுமான சகஜானந்தரும், விபுலானந்தரும். சுவாமி சகஜானந்தர், குழந்தைகளுக்குப் பண்பாட்டு, தத்துவ கல்வியைப் போதிக்க வேண்டுமென்று கூறினார். கூடவே, உள்ளூர் மருத்துவ முறைகளை ஆரம்பப் பள்ளியிலிருந்தே குழந்தைகள் கற்க வேண்டும் என்று அவர் சொன்னார். ஒவ்வொரு நாளும் அதற்கு ஒரு மணி நேரம் ஒதுக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால், தேசத்தின் ஆரோக்கியம் மேம்படும். பெரும் மருத்துவ கம்பெனிகள் நம்மைச் சுரண்டுவது நின்றுவிடும் என அவர் கூறினார்.

 

 

சுவாமி விபுலானந்தர் கல்வியாளர். தமிழர்களின் மறைந்துபோன இசைக் கருவிகளின் வடிவங்களை மீட்டளித்தவர். ஆபிரகாம் பண்டிதர், 1917-ல் வெளியிட்ட கர்ணாமிர்த சாகரம் நூலைத் தொடர்ந்து, யாழ் நூலை வெளியிட்டார். 1993-ல், கலாநிதி மௌனகுரு எழுதுகிறார்:

யாழ் நூல் பற்றிப் பல அறிஞர்கள் போற்றிப் புகழ்ந்துள்ளனர். எனினும், முறையான மதிப்பீடு ஒன்றினை யாரும் இதுவரை செய்ய முயன்றாரில்லை. …இசை ஆய்வு ஒரு துறையாக இன்னும் தமிழரிடை வளராமையும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். யாழ் நூலைப் புரிந்துகொள்ள மூன்று வகை அறிவு தேவைப்படுகிறது. 1. இசை அறிவு, 2. கணித அறிவு 3. தமிழ் அறிவு. இசையை கணித மொழியில் விளக்க முனைந்த விபுலாநந்த அடிகளாரின் இசைக் கணிதமே தமிழிசைக்கு அவர் அளித்த பங்களிப்பு எனலாம்.

தமிழும், இசையும், கணிதமும் அறிந்த ஒரு தலைமுறையை நம் கல்வி முறை உருவாக்கவில்லை.

 

 

 

இயற்பியலாளர் சி.வி. ராமன், இந்திய இசைக் கருவிகளின் இயற்பியல் அடிப்படையிலான இசைத்தன்மைகளை ஆராய்ந்திருக்கிறார். பாரத இசைக் கருவிகளை மேற்கத்திய இசைக் கருவிகளுடன் ஒப்பிடுவதற்கான ஒரு இயற்பியல் அடிப்படையை அவர் உருவாக்குகிறார். இன்றும் இத்தகைய ஆராய்ச்சிகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, உயர் அறிவியல் ஆராய்ச்சிச் சாலைகளில் நிகழ்கின்றனவே தவிர, அவை நம் பள்ளிக் கல்வியின் ஒருங்கிணைந்த பாடத் திட்டத்தில் வந்து சேர்ந்திடவில்லை. அப்படிப் பாரம்பரிய கலைகளை ஆராய்ச்சி செய்யும் ஆய்வுகளை நாம் விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். கலையைக் கல்வியிலிருந்து நீக்கியதன் மூலம், நம் பாரம்பரியத்தின் உயிர்சத்தான பல அம்சங்களை நாம் தொடர்ந்து இழந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

கலைக் கல்வி இன்று பொதுக் கல்வியிலிருந்து வெட்டப்பட்டுள்ளது. எப்படி ஒரு குழந்தை எண்ணறிவையும் எழுத்தறிவையும் பெறுகிறதோ, அப்படி அது கலையறிவையும் பெறுவது அவசியம். குழந்தையின் உள்ளே இருக்கும் விஸ்வநரனுக்கு மட்டும் நாம் உணவு ஊட்டுகிறோம். தைஜஸனையும் பிராஜ்ஞனையும் கவனிப்பதில்லை. ஆனால், அவையும் குழந்தையுடன் வளர்கின்றன. வேறு வழியின்றி, மலினமான திரைப்படங்களிலிருந்தும் சூழலிலிருந்தும் அவை தம் உணவை உட்கொள்கின்றன. இதன்விளைவாக, நுண்ணுணர்வையும் உள்ளுணர்வையும், வாழ்வின் ஆழமான மையங்களை சென்றறியும் தேடலையும் அவை இழக்கின்றன.

நம் இன்றைய கல்வி அமைப்பு அதன் ஆகச்சிறந்த திறமையுடன் இயங்கினாலும்கூட, அதனால் செய்ய முடிந்ததுதான் என்ன? நல்ல தொழில்நுட்பவாதிகளை உருவாக்க இந்த அமைப்பினால் முடியும். கீழ்ப்படிதலுள்ள ஊழியர்களை உருவாக்க இந்த அமைப்பினால் முடியும். ஆனால், நல்ல அறிவியலாளர்களையும் கலைஞர்களையும் உருவாக்க இயலாது. நல்ல கலைஞர்களை உருவாக்கும் சமுதாயம் வெகு இயல்பாகவே நல்ல அறிவியலாளர்களை உருவாக்கிட முடியும். இவை அனைத்தையும் தாண்டி, தொழில்நுட்ப அறிஞராக ஒரு அப்துல் கலாமோ, ஒரு தூய அறிவியலாளராக ஒரு ஜார்ஜ் சுதர்ஷனோ, கலை அறிஞராக ஒரு வெங்கட் சாமிநாதனோ, நம் பண்பாட்டின் கலையுடன் தத்துவத்துடன் தம்மை இணைக்கும்போது நிகழ்வது என்ன? அவர்கள் தனிமனிதர்களாக சாதித்த விஷயங்களை நாம் ஒரு பண்பாடாக, சமுதாயமாக சாதிக்க முடியும். நம் குழந்தைகள் என்ன சாதிக்க முடியும் என்பதற்கான சிறுதுளி உதாரணங்களே அவர்கள் அனைவரும்.

கென் ராபின்சன் முன்வைக்கும் கல்விச் சூழல் சவால்களுக்கான மாற்று – ஒரு உயிரியக்க, பன்மைத்தன்மை கொண்ட கல்வி முறை. அதை, தேச பண்பாட்டு எல்லைகளைத் தாண்டி நாம் உருவாக்க வேண்டிய தேவையில் இருக்கிறோம்.

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/13/கலையாளும்-அறிவியல்-கல்வி-724.html
1164 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் வேதாந்த சிம்பன்ஸிகள் அரவிந்தன் நீலகண்டன் Express News Service Friday, May 27, 2016 12:14 PM +0530 மனிதர்களைப் பிற விலங்குகளிடமிருந்து பிரிக்கும் அந்தக் கோடு எது? ஒரு காலத்தில், அந்தக் கோடு துல்லியமாகவும் திடமாகவும் இருந்தது. மனிதன் மேம்பட்டவன். மனிதன் சிந்திப்பவன். அவனுக்கு உணர்ச்சிகள் உண்டு. அவனுக்கு மதிப்பீடுகள் உண்டு. விலங்குகள் அவ்வாறல்ல. அவற்றுக்குச் சிந்திக்க முடியாது. அக-வாழ்வு என்பது நிச்சயமாக மானுடத்தையும் விலங்கினத்தையும் பிரிக்கும் தீர்க்கமான திடமான எல்லைக் கோடு. ஒரு காலத்தில், மனிதன் இறைவனின் சாயலாகப் படைக்கப்பட்டான் என்பதை அப்படியே நேரடிப் பொருள் கொண்ட ஒரு காலகட்டம் இருந்தது. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில், கிறிஸ்தவ உயர் இறையியல் அதை மானுட அக உலகினைக் குறிப்பதாகக் கூறியது.

 

 

 

 

அறிவியல் ஆழமடைய ஆழமடைய, இந்தத் திடமான கோட்டின் தீர்க்கத்தன்மை மங்குகிறது. நம் பரிணாமத் தாயாதிகளான பிற பேரினக் குரங்குகளை எடுத்துக்கொள்வோம் – சிம்பன்ஸிகள், ஒரங்குட்டான்கள் ஆகியவை. இங்கே இந்தத் துல்லிய வேறுபாடு ஏறக்குறைய பொருள் இழந்துவிட்டது என்றேகூட சொல்லலாம். இந்த எல்லைக் கோடு சிதைந்த கதையையும், எப்போதும்போல சார்ல்ஸ் டார்வினிடமிருந்துதான் தொடங்கியாக வேண்டும். மனிதனுக்கும் மற்ற விலங்குகளுக்குமான மன-செயல்பாடு என்பது கணிசமான விதத்தில், அளவில்தான் வேறுபாடு கொண்டதே தவிர, அதன் தன்மை அல்லது அடிப்படை இயற்கையில் வேறுபாடு கொண்டதல்ல என டார்வின் கருதினார். (1).

 

 

 

 

மானுட அக-உலகம் என்பது இறைவனின் அருட்கொடை. அல்லது அவரது சாயலாக நம்மிடம் இருப்பது. அதுவே நம்மை சர்வநிச்சயமாக மற்ற விலங்குகளிலிருந்து மேம்படுத்துகிறது எனக் கருதிய விக்டோரிய மனநிலைக்கு, இப்படி ஒரு பார்வை எத்தகைய அதிர்ச்சியைக் கொடுத்திருக்கும் என்பது வெளிப்படை.

ஆனால், அறிவியலாளர்களும் மனிதர்கள்தான். அவர்களுக்கும் தம் உயிரிக்குழுவான மானுடத்தின் தனித்துவ மேன்மையைப் பேணும் பார்வை இருப்பது புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்றுதான். எனவே, அக-உலகம் என்பதை மானுடர்கள் அல்லாத பிற பேரினக்குரங்களில் (primates) கண்டாலும், அவர்கள் அதன் கூடவே மானுடத்தை தனித்துவமாக்குவது எது என்பதாகவே அவர்களுடைய தேடல் இருந்தது. நாமும் பிற உயிர்களிடமிருந்து தனியாக மேம்பட்டு நிற்கும் ஒரு தனித்தன்மையை விரும்பத்தான் செய்கிறோம்.

கருவிகள் தொடங்கி மீண்டெழும் சமத்துவம்

ஒரு காலத்தில் கருவிகள் செய்வது மானுடத்தை தனித்துவமாக மேம்படுத்துவதாகக் கருதினோம். ஜேன் குடால் சிம்பன்ஸிகளும் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதை ஐயங்களுக்கு அப்பாலாக நிரூபித்தார்.

 

 

 

 

படம்: நன்றி பிபிசி

 

பின்னர் மானுடத்துக்கே உரியதான அறி-திறன்கள் (cognitive skills) சிம்பன்ஸிகளில் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றோம். அப்படி இல்லை என பின்னர் நிரூபணமாகியது. அதைப்போலவே, பிறர் வலியை தன் வலியாக உணரும் empathy சிம்பன்ஸிகளிடம் இல்லை என ஒரு ஆராய்ச்சி முடிவு கூறியது.

2005-ல் வெளியான ஆய்வு ஒன்று - சிம்பன்ஸிகள் சுயநலத்துடன் செயல்படுவதாகவும், மானுடத்தைப்போல தன்னியல்பில் சமூக நலன் விரும்பும் தன்மை – அதற்கு அடிப்படையான பிறரை தன்னைப்போல உணர்வது என்பது சிம்பன்ஸிகளிடம் இல்லை என அது சொன்னது. நாம் யாரென அறியாதவர்களுக்குக்கூட ரத்தம் கொடுப்போம். ஒரு கஷ்டமெடுத்து பிறருக்கு உதவுவோம். ஆனால், சிம்பன்ஸிகள் அப்படி அல்ல. தன் மிக நெருங்கிய உட்குழுவுக்குத்தான் அப்படி அவை செய்யும். (2)

2003 முதல் 2007 வரையிலாக, சர்வதேச அளவில் நடைபெற்ற ஒரு பரிசோதனை, இந்த வகையில் முக்கியமானது. மானுடக் குழந்தைகளும் மற்ற பெருங்குரங்கின குழந்தைகளுக்கும் பல்வேறு வகை அறிதிறன் சோதனைகளை (multiple cognitive tests) அறிவியலாளர்கள் நடத்தினர். (இரு பெரும் ஆப்பிரிக்க வனச் சரணாலயங்களில் வாழும் 106 சிம்பன்ஸிகளுக்கும், இந்தோனேஷியாவில் உள்ள சரணாலயத்தில் வாழும் 32 ஒராங்குட்டான்களுக்கும், 105 மானுட சிசுக்களுக்கும் இந்தச் சோதனைகள் நடத்தப்பட்டன). இந்தப் பரிசோதனைகளின் விளைவுகள் அதிசயமாக இருந்தன. பொருட்களின் அளவுகள் சார்ந்த பரிசோதனைகள் (எது அதிகம் எது குறைவு என முடிவு செய்வது), காரண காரிய தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்வது ஆகிய தேர்வுகளில், சிம்பன்ஸிகளும் மானுடக் குழந்தைகளும் ஒரே மாதிரியான தேர்ச்சி நிலை அடைந்திருந்தார்கள். ஆக, அறிதிறன்கள் நமக்கு மட்டுமேயான விஷயம் என்றும் சொல்லிவிட முடியாது என்றாகிவிட்டது.

 

 

 

 

இருந்தாலும், ஏதாவது ஒரு வேறுபாட்டையாவது கண்டுபிடித்தே ஆக வேண்டுமே… சரி, மானுடக் குழந்தைகள் அதிகத் தேர்ச்சி காட்டிய இடம் எது? சமூகச் செயல்பாட்டுக்கான அறி-திறன்களில் மானுடக் குழந்தைகள் அதிகம் தேர்ச்சி காட்டினார்கள்.

ஆக, விஷயம் தெரிந்துவிட்டது இல்லையா? நம் பரிணாமத் தாயாதிகளான சிம்பன்ஸிகள், ஒரங்குட்டான்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து எப்படி வேறுபட்டு தனித்து நிற்கிறோமென? இந்த ஒப்பீட்டுத் தேர்வுகளை நடத்தியது, மாக்ஸ் ப்ளாங்க் மையத்தின் உளவியல் துறை (Developmental and comparative psychology department at the Max Planck Institute). இத்துறையைச் சார்ந்த எஸ்தர் ஹெர்மானுக்கு (Esther Herrmann) ஐயமில்லை. இந்தச் சமூக-அறிதிறன்கள் (social cognitive abilities) நம்மைப் பிற விலங்குகளிலிருந்து தனித்துவமாக்கிடுகின்றன.

இந்தச் சமூக அறிதிறன்கள் எங்குதான் மையம் கொண்டு இயங்குகின்றன? இந்தப் பரிசோதனையின் அடிப்படையில், மானுட தனியியல்பு குறித்து ‘சயின்டிஃபிக் அமெரிக்கன்’ இதழில் எழுதிய கேரி ஸ்டிக்ஸ் (Gary Stix), அவற்றின் மைய அச்சு பிறர் அக நிலையை உணர்ந்துகொள்ளும் ஒரு தனித்தன்மை என்கிறார் (‘a special capacity for engaging in figurative “mind reading” of another person’s thoughts’).

ஸ்டிக்ஸ் ஒரு முக்கிய அவதானிப்பை முன்வைக்கிறார். ‘இன்றைய சிம்பன்ஸிகள் போலவே, ஆதி தொடக்க கால மனிதர்களும் தனிமனிதத் தேவைகள் அடிப்படையில்தான் ஒருவரோடு ஒருவர் தொடர்புகொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், சிம்பன்ஸிகள் இந்தத் தொடர்புக்கான சைகைகளை இன்னும் பிற சிம்பன்ஸிகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவோ அல்லது (இளைய சிம்பன்ஸிகளுக்கு) கடத்தவோ செய்யவில்லை’. (3)

சிம்பன்ஸிகள் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தேங்கிவிட்டன. நாம் முன்னகர்ந்துவிட்டோம். ஆனால், தேங்கிவிட்டனவா அல்லது அந்தத் திறனே இயற்கையில் சிம்பன்ஸிகளுக்குக் கிடையாதா? இந்தச் சமூக அறிதிறன் என்பதும் அதன் மைய அச்சாக இருக்கும். பிறர் அக-நிலை (உணர்ச்சி அல்லது எண்ணம்) என்னவென உணரும் திறன் – empathy - நமக்கு மட்டுமே உரியதா? என்றால், நம்மைப் பிற விலங்குகளிடமிருந்து திட்டவட்டமாகப் பிரிக்கும் அந்தக் கோட்டை, அந்த வரையறை எல்லையை நாம் ஒரு அறிவியல் உண்மையாகவே கண்டடைந்துவிட்டோமா?

கொட்டாவி தொடங்கி கண்மணி வரை

ஆனால், இந்த வேறுபாடும்கூட தாக்குப்பிடிக்கவில்லை. கொட்டாவியால் வந்தது வினை. நாம் கொட்டாவி விட்டால், நம் அருகில் இருப்பவரும் கொட்டாவி விடுவது வழக்கம். 2009-ல், உளவியலாளர்கள் கொட்டாவி என்பது வெறும் தூக்கத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, அது தனிப்பட்ட நபர்களிடம் இணைப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரு அம்சமும் அதில் இருக்கிறது. இது ‘empathy’யால் வருகிறது என்று பொதுவாகக் கருதுகிறார்கள். இந்த முடிவும்கூட, சிம்பன்ஸிகளிலிருந்து பெறப்பட்ட விஷயம்தான். சிம்பன்ஸிகள் சிறு சமூகக்குழுக்களாக இயங்குகின்றன. சிம்பன்ஸிகள் கொட்டாவி விடும் ஒன்பது விநாடி வீடியோக்களை அவற்றுக்குக் காட்டும்போது கொட்டாவித் தொற்று ஏற்படுகிறது. இது, தன் சுய சமூகக் குழுவைச் சார்ந்த சிம்பன்ஸியின் வீடியோ என்றால், அதிகமும் அந்நியரென்றால் குறைவாகவும் உள்ளது. (4)

 

 

 

 

இந்த ஆராய்ச்சியின் தொடர்ச்சியில் ஒரு அதிசயம் காத்திருந்தது. மனிதர்கள் கொட்டாவி விடும் காணொளிகளை சிம்பன்ஸிகளுக்குக் காட்டும்போதும் கொட்டாவித் தொற்று ஏற்பட்டது. தெரிந்த மனிதர்கள், தெரியாத மனிதர்கள் என்றெல்லாம் சிம்பன்ஸிகள் வேறுபாடு காட்டவில்லை. இது சொல்கிற விஷயம் என்னவென்றால், அந்நியரிடம் ‘எம்பதி’ காட்டுவதென்பதும், அந்நிய உயிர்களிடம் ‘எம்பதி’ காட்டுவதென்பதும் மானுடர்களுக்கு மட்டுமே உரிய ஒன்றல்ல. (5)

கண்கள் இரண்டால்…

 

 

 

 

ஆகஸ்ட் 2014-ல் ஒரு ஆராய்ச்சி முடிவு வெளியாயிருந்தது. சிம்பன்ஸிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் மிக நுண்ணிய விஷயமொன்றில் இருந்த ஒற்றுமை குறித்த சமாசாரம் அது. உங்கள் கண்களின் கண்மணி (pupil) உங்களை அறியாமல் நீங்கள் பார்க்கும் மனிதரின் உள்விழியின் நிலையைக் கண்டடையும். அதாவது, உங்களுக்கு வேண்டிய ஒருவர் உங்களிடம் கண்கள் விரிய தம் உணர்ச்சியைக் கொட்டும்போது, நீங்கள் அறியாமலே, உங்கள் கண்களின் உள்விழி அவரது உள்விழியைப்போல விரியும். அல்லது உங்கள் நண்பர் காலில் முள் குத்தி அந்த வேதனையில் அவர் விழி விரிந்தால், உங்கள் கண்விழியும் விரியும். தன்னிச்சையாக, உங்கள் நனவுணர்வு இல்லாமல் அது நடக்கும். எம்பதி. இதே விஷயம் சிம்பன்ஸிகளிலும் நடைபெறுகிறது என்பதைத்தான் அந்த ஆராய்ச்சி கண்டடைந்திருந்தது. (6)

இந்தக் கண்டடைவின் முக்கியத்துவம் என்ன? கண் அசைவுகள், கண்மணியின் அளவு மாற்றங்கள் கொண்டு, தன் எதிர் நிற்கும் தன் சக-உயிரினத்தவரின் அகநிலையைத் தான் அடைதல் – இவை சமூகப் பிணைப்புகளை உருவாக்குவதில் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன. நட்பும் நம்பிக்கையும் இந்த விதைகளிலிருந்து முளைத்து பெரும் விருட்சங்களாகின்றன. நான் உன் அக உணர்வை உணர்கிறேன் என்பது மட்டுமல்ல, அதை உனக்கு என் கண்களால் மிக நுண்ணிய விதத்தில் சொல்லவும் செய்கிறேன். இந்தச் சமூக அறிதிறன் – empathy - மானுடத்தில் மட்டும் அல்ல, சிம்பன்ஸிகளிலும் இருக்கிறது. (7)

அப்படி என்றால், மானுடப் பரிணாமத்தில் நமக்கு மட்டுமே நிகழ்ந்ததாக நாம் கருதும் முன்னகர்வுகள் பிற உயிரினங்களிலும் நிகழக்கூடும்தான்.

மரபணு மாற்றமா முகுர நியூரான்களா?

மானுடப் பரிணாம வளர்ச்சியில், பண்பாட்டுப் பரிணாமம் - big-bang of human cultural evolution என்று சொல்லப்படும் நிகழ்வு அது - நம்மில் நிகழ்ந்த காலம் என்பது 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என்கிறார்கள் தொல்-மானுடவியலாளர்கள். ஆனால், இன்றைய மானுட மூளையின் தன்மையை 2,00,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நாம் வந்தடைந்துவிட்டோம். எனில், ஏன் இந்த 150,000 ஆண்டுகள் இடைவெளி? தொல் மானுடப் பண்பாடுகளை ஆராயும் ஸ்டீவ் மித்தென் (Steve Mithen), இது ஒரு மரபணு மாற்றத்தால் ஏற்பட்டதாக ஊகிக்கிறார். மனித மூளையில் மூன்று தனித்தனி விதச் செயல்பாட்டு அமைப்புகள் இருந்தன என்கிறார். ஒன்று, பகுப்பாய்ந்து அறிவதற்கென ஒரு தனியாக நியூரானிய அமைப்பு; மற்றொன்று, சமூக அறிவுத்திறனுக்கானது. இன்னொன்று, கருவிகளை உருவாக்கிப் பயன்படுத்தும் தன்மை கொண்டது. ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த மரபணு மாற்றத்தால், இந்த மூன்றும் ஒருங்கிணையும் நிலை மானுடத்தில் ஏற்பட்டது. பின்னர் அதுவே பண்பாட்டுப் பரிணாம வளர்ச்சியை உருவாக்கி அதிவேக வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

ஆனால், இந்தத் தீர்வை மூளை ஆரய்ச்சியாளர் வி.எஸ்.ராமச்சந்திரன் மறுக்கிறார். பண்பாட்டுப் பரிணாமத்தை உருவாக்கும் தன்மை கொண்ட தகவமைப்புகள் (adaptations) ஏற்கெனவே மானுட மூளைகளில் உள்ளுறங்கிக்கொண்டிருந்தன (pre-adapted) என்கிறார் ராமச்சந்திரன். பின்னர் அவை புற-சூழலின் தாக்கத்தால் விழித்துக்கொண்டன. அவற்றுள் முதன்மையான ஒன்று, அப்படி உள்ளுறங்கிக்கொண்டிருந்த ‘மானுடத் தனித்தன்மை’ கொண்ட தகவமைப்புகளில் (uniquely human) முகுர நியூரான்களின் செயல்பாடு என்கிறார் ராமச்சந்திரன். (8)

பிறரின் நோயைத் தன் நோயாகக் காணும் தன்மையான எம்பதியின் நியூரானிய அடிப்படை இந்த முகுர நியூரான்கள்தான். ஏற்கெனவே விழியால் பிறர் வலியைச் சொல்லும் வலிமையை சிம்பன்ஸிகளிலும் இருப்பதை நாம் பார்த்தோம். எனவே, எம்பதி என்பதும், முகுர நியூரான்களின் செயல்பாடுகள் என்பதும் மானுடத்துக்கே உரியவை எனச் சொல்லிவிட முடியாது. 1,50,000 ஆண்டுகள், மானுடத்தில் அவற்றின் செயல்பாடுகள் உள்ளுறைந்து துயின்றதுபோல, சிம்பன்ஸிகளிலும் அவை இப்போது துயில்கின்றன அல்லது ஏற்கெனவே மையம் கொண்டு இயங்குகின்றன எனக் கருதலாம்.

‘எம்பதி’யின் (empathy) பதி

அதென்ன எம்பதி எம்பதி என்கிறோம்… அதற்கான நம்முடைய வார்த்தைதான் என்ன?

 

 

 

 

ஸ்ரீ வைணவ ஆச்சாரியரான வேதாந்த தேசிகர், ‘ஸ்ரீ தயா சதகம்’ என்கிற மிக அழகிய துதிப் பாடல் ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார். தயை என்பதே பரம்பொருளை இயக்குகிறது. சிருஷ்டியையும் பிரளயத்தையும் – முழுப் பரிணாம இயக்கத்தையும் நடத்தும் விசை தயையே என்கிறார். தயையின் பதியே பரம்பொருள். வைணவ மரபில் ஸ்ரீனிவாசனான விஷ்ணு. ஸ்ரீ தயா சதகத்தின் முதல் பாடலில், ‘அநுகம்பயா’ என்கிற பதத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். வேத இலக்கியம் தொடங்கி, பகவத் கீதையிலும் (10:11), பௌத்த மரபிலும், பாகவதத்திலும் பின்னர் ஸ்ரீ வைணவத்திலும் பயன்படுத்தப்படும் இந்தப் பதத்துக்கு மிக அடிப்படையான பொருள், ‘இணைந்ததிர்வது’ (vibrate). பிறிதின் நோய் தன்நோய் போல் போற்றும் தன்மையே அநுகம்பை என அழைக்கப்படுகிறது.

மானுடரின் இருளகற்றும் அறிவொளியாகப் பரம்பொருளே இருப்பது அநுகம்பையால் என்றும் கீதை கூறுகிறது. உண்மை அறிவின் பயனே, பிறர் வலியைத் தன்வலியாக உணர்தல் என குறள் சொல்கிறது. கீதைக்கும் குறளுக்கும் இருக்கும் ஒரு பொதுமை ஊற்றுக்கண் இது. அறிவின் மூல இயற்கையும் முடிந்த விளைவும் அநுகம்பை என்கிற empathyதான்.

அநுகம்பையிலிருந்து அந்நியமின்மைக்கு

அநுகம்பையின் நியூரானிய அடிப்படை முகுர நியூரான்கள். ஆனால், தனக்கும் ‘அடுத்தவருக்கும்’ இடையிலிருக்கும் அந்தக் கோடு அழியும் நிலை – விரிவாக்கம் நம் மரபில் அந்நியமின்மை எனப்படுகிறது. அதுவே இரண்டற்ற நிலை. எல்லா மதங்களிலும், பிறரைத் தன்னைப்போல் உணர்வது அடிப்படை சமய மதிப்பீடாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆபிரகாமிய மதங்களில், அவை ‘நம்பிக்கையாளர்களிடம்’ என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஆனால், நம்பிக்கையாளர் - நம்பிக்கையற்றோர் என்பதைத் தாண்டி, ‘எல்லோரும் இன்புற்றிருக்க’ நினைக்கும் வட்ட விரிவும், அதையும் தாண்டி அனைத்துயிர்களையும் தன்னுயிராக – யாதுமாகி எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் ஒருமையை உணர்தலும் அத்வைத வேதாந்தமே. முகுர நியூரான்களின் செயல்பாடு, இந்த நிலை நோக்கிய இயக்கமே. அக-விரிவடையும் எந்தச் செயல்பாடும், பிரிக்கும் கோடுகளைக் கடந்து விரியும் எந்த இயக்கமும் இருமை தாண்டிய உணர்விலிருந்தே பிறக்கின்றன.

 

 

 

அர்னே நயீஸ்

தன் உயிரின எல்லையைத் தாண்டி, அனைத்துயிர்களிலும் அநுகம்பையை (empathy) காணும் அத்வைத உணர்வுக்கு ஒரு பரிணாம முக்கியத்துவமும் உள்ளது. இன்று மானுடத்தை எதிர்கொள்ளும் சூழலியல் பிரச்னைகளுக்கான தீர்வு வெறும் தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளாக மட்டும் இருக்க முடியாது. இயற்கையின் உள்ளார்ந்த மதிப்பை மானுடம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். இதனை ஆழ்-சூழலியல் (deep ecology) பார்வை என்கிறோம். இப்பார்வையின் பிதாமகர், அர்னே நயீஸ் என்பவர். காந்திய தாக்கம் கொண்ட இவர், காந்தியின் இப்பார்வை அவரது அத்வைதத்திலிருந்து வந்தது என்கிறார். மானுடம் மட்டுமல்லாது அனைத்துயிர்களையும் ஒன்றாகப் பாவிக்கும் அத்வைதம் காந்தியுடையது. மரபு சார்ந்த அத்வைதம் அதைத்தான் கூறுகிறதா என்ற கேள்வி எழலாம்.

மரபு சார்ந்த அத்வைத அறிஞரும் தத்துவப் பேராசிரியருமான அனந்தனந்தன் ரம்பச்சன் ‘ஆம்’ என்கிறார். இறை என்பதே அனைத்து இருப்புக்குமான அடிப்படை ஒருமையை உணர்ந்திடுவதற்கான ஒரு திறப்பு எனக் கருதும் அவர், இயற்கை உலகுடனான ஒருமையுணர்வையும் எம்பதியையுமே அத்வைதம் கோரி நிற்கிறது என்கிறார். (9)

இன்னொருவிதமாகச் சொன்னால், இறை என்பது முகுர நியூரானிய இயக்கத்தை அதிகரித்து அகத்தை விரிவடையச் செய்யும் ஒரு கருவி. மானுடத்தை அத்தகைய விரிவை நோக்கிக் கொண்டுசெல்லும் பரிணாம-பண்பாட்டு அமைப்புகளே மதங்கள் எனக் கருதலாம். அவற்றில் சில, வட்டங்களில் தேங்கி நின்றிருக்கலாம். ஆனால், தேக்கநிலை உடைத்து தொடர்ந்து இயங்கினால், வட்ட விரிவு ஏற்படத்தான் செய்யும். ‘தத் த்வமஸி’ (‘நீயே அது’ என்கிற உபநிடத வாக்கியம்) என்பது சரஸ்வதி நதி தீரத்தில் எழுவது மட்டுமல்ல, ஆயிரமாண்டுகளில் ‘அனல் கக்’ (‘நானே சத்தியம்’) என அராபிய மண்ணில் மன்சூர் அல் கலாஜ் என்கிற அராபிய ஞானி இந்தப் பிரகடனத்தைச் செய்தார். அதற்காக, கலீபாவால் தூக்கிலிடப்பட்டார். ஆனால், உணர்தல் அராபிய மண்ணிலும் எழும். அதற்குக் காலம் இடம் என்கிற பேதங்கள் இல்லை. பரிணாம காலமெனும் நதியோட்டத்தில், ஆயிரமாண்டுகள் மிகச் சிறிய துளி சிமிட்டல்தான்.

அனைத்துயிரையும் தன்னுயிராக உணரும் அத்வைத அறிதல்கூட மானுடரால் மட்டுமே சாத்தியப்படுகிறது அதுவே மானுடரின் தனித்தன்மை என்று சொல்லிவிடலாமா? அப்படி திட்டவட்டமாக நாம் சொல்லிவிட முடியாது. ஏனெனில் அநுகம்பை (empathy) என்கிற விஷயம் உணரப்படுவதைத் தாண்டி, ‘நான் உணர்கிறேன்’ என வெளிப்படுத்தவும் சிம்பன்ஸிகளால் முடியும். எனவே, விரியும் அகமும் அதைத் தூண்டும் இறை வடிவங்களும் சிம்பன்ஸிகளிலும் ஆழத்துயில்கின்றன அல்லது மெல்ல விழித்தெழ ஆரம்பித்துள்ளன என நாம் கருதலாம். நம்மிலும் அவை 1,50,000 ஆண்டுகள் துயிலவில்லையா?

மானுடம் (எப்படி) வென்றதம்மா…

நாம் அப்படித் துயில் கலைந்து எழுந்தபோது ஒரு ஆதிபாவத்தை செய்துதான் நம்மை நிலைநாட்டினோமா என்கிற ஐயத்தை இன்று தொல்-மானுட ஆராய்ச்சிகள் உருவாக்குகின்றன. ஒரு காலகட்டத்தில், பிற மானுடத் துணைப் பிரிவுகள் இருந்தன. அவை ஆதி-தொல் காலத்தில் மானுடர்களால் ஒழிக்கப்பட்டன என்கிறார்கள் ஆராய்ச்சியாளர்கள். குள்ளமான Homo florensis, நியாண்டர்தல் மானுடர் (Homo neanderthalensis) ஆகியவை நம்முடன் சம காலத்தில் வாழ்ந்து நம்மால் அழிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்கிறார்கள். மானுடத்தின் தலைவர்களான போல்பாட்டும், அடால்ப் ஹிட்லரும், மாசேதுங்கும், ஸ்டாலினும், அலெக்சாண்டரும், இப்படிப் பேரழிவுகளை சக மனிதர்களுக்கு நாட்டின் பெயரால், இனத்தின் பெயரால் நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதுபோல, ஒரு இன அழிப்பை செய்துதான் மானுடம் தன்னை நிலைநிறுத்தியதா? (10)

கார்ல் சாகன் அப்படிக் கருதுகிறார். தன்னுடைய ‘ஆதி தோட்டத்தின் பூத நாகங்கள்’ (Dragons of Eden) எனும் நூலில், மற்றைய மானுட வகைகளை நாம் கொன்றொழித்தோம் என்றும், இன்று நம் கதைகளில் வருகிற சித்திரக்குள்ளர்கள், பூதகணங்கள் போன்றவையெல்லாம் இந்த சக-மானுட வகைகள் குறித்த ஒரு தொல்நினைவோ என்று நினைப்பது சுவாரசியமாக உள்ளது என்கிறார். (11)

இப்படி ஒரு படுகொலை, கடந்த காலத்தில் மட்டும்தான் நிகழ வேண்டும் என்றிருக்கிறதா என்ன? சிம்பன்ஸிகளுக்கு நம் மொழியை நாம் சொல்லிக்கொடுக்கிறோம். நம் உளவியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள், மொழியின் தோற்றுவாய்களை அறியச் செய்யும் இந்த ஆராய்ச்சிகளால் என்ன நடக்கிறது? நம்மை அறியாமலே, நாம் சிம்பன்ஸிகளின் பண்பாட்டுப் பரிணாம வளர்ச்சிக்கான வினைஊக்கிகளாக, பிரசவ மருத்துவர்களாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கலாம். அப்போது, நாளை சிம்பன்ஸிகள் அறிவார்ந்த ஒரு பண்பாட்டை உருவாக்கினால் என்ன ஆகும்? அவர்களும் நம் தாயாதிகள்தானே! இப்புவியின் இயற்கை வளங்களில் தமக்கான பங்கையும் மானுட ஆணவத்தால் மறுக்கப்பட்ட நீதியையும் அவர்கள் கோரமாட்டார்களா? அப்போது நாம் என்ன செய்வோம்?

நாம் அவற்றின் மீது புனிதப்போர் தொடுப்போமா? வல்லவன் வெல்லும்படி ஆகுமா?

ஹாலிவுட் படங்கள் அப்படித்தான் ஊகிக்கின்றன.

 

 

 

 

ஆனால் வேறொரு சாத்தியமும் இருக்கிறது. ராமாயண சாத்தியம்.

சமீபகால ஆராய்ச்சிகள் அதைக் கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. அப்படி நியாண்டர்தல்கள் அழிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. மாறாக மானுடர் சமுதாயம் அவர்களை உள்ளிழுத்துக்கொண்டது. நாம் நியாண்டர்தல்களை கொல்லவில்லை. அழிக்கவில்லை. அவர்களுடன் பண்பாட்டு உறவு கொண்டோம். கலவி கொண்டோம். அவர்களை நாம் அழிக்கவில்லை. அவர்கள் நம்மில் கரைந்தார்கள். (12) நாம் அவர்களையும் உள்ளடக்கியவர்கள்தான். நம் மரபணுக்களில் 1 முதல் 4 விழுக்காடு, நியாண்டர்தல்களின் பங்களிப்பு உள்ளதென்று சொல்கிறார்கள்.

 

 

 

 

நியாண்டர்தல்

 

ராமாயண காவியத்தில் நாம் வானரர்களைச் சந்திக்கிறோம். அவர்களெல்லாம் திராவிடர்கள் என்கிற இனக் கோட்பாட்டை தள்ளிவைத்துவிட்டுப் பார்க்கலாம். வானரர்களை நமக்குச் சமமான அறிவும் பண்பாடும் கொண்ட ஒரு மாற்று உயிரினக்குழுவாக நாம் ஏன் பார்க்கக்கூடாது? ராமாயணம் அப்படி சொல்வது கற்பனை என்றுகூட வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால், அப்படி ஒரு சாத்தியம் வால்மீகியின் இதயத்தில் உதயமாகியிருக்கிறதல்லவா! வால்மீகி மகரிஷியே கிரௌஞ்ச பறவையின் வேதனையை தன்னில் உணர்ந்துதானே ஆதி காவியத்தை எழுதத் தூண்டுதல் பெற்றார் என பரம்பரைக் கதைகள் நமக்குச் சொல்கின்றன. ராமன் அப்படித்தான் பார்த்தான் என்கிறார் மகரிஷி. வானரரை சமமானவராகப் பார்த்தான். மானுடப் பிரிவினரையும் சமமாகப் பார்த்தான். பின்னாட்களில் அவன் பரம்பொருளென பாரதப் பண்பாட்டில் உணரப்பட்டபோது ராமன் காட்டிய சம-பார்வை அநுகம்பையுடன் இணைக்கப்பட்டது.

 

 

 

 

வேதாந்த தேசிகர் தயா சதகத்தில் இதைச் சொல்கிறார். படகோட்டியான குகனையும், வேட்டுவப் பெண்ணான சபரியையும், வானர அரசனான சுக்ரீவனையும் தனக்குச் சமமாகவே ராமன் பாவித்தான். மானுடப் பிரிவுகளையும் தாண்டி, மானுடரல்லாத வானரரையும் அவனால் சமமாகக் காண முடிந்தது. இல்லை அவன் பாவிக்கவில்லை. தயா தேவி அவனை அப்படி மாற்றினாள் என்கிறார். அவனை அவர்களுக்குச் சமமானவனாக ஆக்கினாள் என்கிறார். (13)

பன்மையை வன்முறையால் அழிப்பது அல்ல, சமமான மரியாதையுடன் ஏற்பதும் மானுடரால் சாத்தியம். அதற்குத் தேவை தயை – அதன் அடிப்படையானது அநுகம்பை.

மானுடர் ஓர் உயிரினமாக தோன்றி அழியலாம். ஆனால் மானுடம் என்பது அநுகம்பையில் வேர் கொண்டு விரியும் ஒன்றென்றால், அது சிம்பன்ஸிகளிலும் டால்பின்களிலும் தொடரக்கூடும். ராமனின் வெற்றியில் மானுடம் வென்றதம்மா எனக் கம்பன் சொன்னது இதைத்தானென்றால், கவி வாக்கு பொய்ப்பதில்லை. அப்போது நாளை என்ன ஆகும்? இப்படி ஊகிக்கலாமா?

தென்திசை நோக்கி அந்நியமின்மையான அத்வைதம் சொல்லும் ஆலமர் செல்வன், மானுட வடிவினனாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மானுடர்கள் மட்கி அழிந்துவிட்டபின் வரும் நெடுங்காலம் ஒன்றில், அவன் சிம்பன்ஸியாகவோ ஒராங்குட்டானாகவோ அமர்ந்திருக்கலாம், விரல்கள் இணையும் சின்முத்திரையுடன்.

மேலதிக விவரங்களுக்கு

(1) Charles Darwin, 'The Expression of Emotions in Man and Animals', 1872.

(2) Joan B Silk, Chimpanzees are indifferent to the welfare of unrelated group members, Nature 437, 1357-1359, 27 October 2005

(3) Gary Stix, The 'it' factor, Scientific American, September 2014

(4) Matthew W. Campbell, & Frans B.M. de Waal (2011). Ingroup-Outgroup Bias in Contagious Yawning by Chimpanzees Supports Link to Empathy, PLoS ONE, 6 (4): 10.1371/journal.pone.0018283

(5) Carl Engelking, Chimps Display Empathy By Catching Humans’ Yawns, Discover, March 12, 2014

(6) Kret-et al, Chimpanzees and Humans Mimic Pupil-Size of Conspecifics, PLOS, August 20, 2014

(7) Jyoti Madhusoodanan, Chimps Empath-eyes?, The Scientist, 25-August-2014

(8) http://www.cogsci.ucsd.edu/~rik/courses/cogs1_w10/readings/ramachandran00.pdf

(9) Anantanand Rambachan, 'The Value of the World as the Mystery of God in Advaita Vedanta', Journal of Dharma 14 (3):287-297 (1989)

(10)http://theadvancedapes.com/20121016a-world-with-more-than-one-human-species/

(11) Carl Sagan,Dragons of Eden, Ballantine, 1977,p.96

(12) Charles Q. Choi, Humans Did Not Wipe Out the Neanderthals, New Research Suggests, Live science, 20-Aug-2014, (http://www.livescience.com/47460-neanderthal-extinction-revealed.html)

(13) ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகர், ஸ்ரீ தயா சதகம் : பாடல் 65

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/27/வேதாந்த-சிம்பன்ஸிகள்-1164.html
1160 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் சிவனின் உடுக்கையும் பைபிளின் பேபலும் அரவிந்தன் நீலகண்டன் Express News Service Friday, May 27, 2016 12:07 PM +0530 ஏன் பல்வேறு மொழிகள்?

மனிதர்களிடையே ஏன் பல்வேறு மொழிகள் இருக்கின்றன? ஒவ்வொரு பண்பாடும் அதற்காக ஒரு தொன்ம கதையை கூறுகிறது. கிரேக்க புராணக் கதைகளில், ஸியூஸ் (Zeus) எனும் பெரும் தெய்வம் உலகத்தை ஆண்டார்; அந்த ஆட்சியின்போது உலக மக்கள் ஒரே மொழியைப் பேசினார்கள்; ஆனால், அவரது மகனான ஹெர்மெஸ் (Hermes), மக்களிடையே பல மொழிகளை உருவாக்கினார்; இதனால் மக்களிடையே பிளவுகள் ஏற்பட்டன; இதனைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட குழப்பத்தால், மனிதர்களை ஆளும் பொறுப்பை ஸியூஸ் ஏற்றுக்கொண்டார்.

 

 

 

 

யூதர்களின் புராண-வரலாற்றுக் கதம்பமான யூத-விவிலியம் ஒரு கதையைக் கூறுகிறது. யஹீவா என்கிற பெரும் தெய்வம், உலகத்தை வெள்ள ஊழியால் அழித்தார். ஊழிக்குப் பின்னர் பெருகிய மக்கள், உலகமெங்கும் ஒரே மொழியைப் பேசி வந்தார்களாம். அவர்கள் சேர்ந்து ஒரு பெரிய கோபுரத்தை எழுப்பினார்களாம்.

‘கர்த்தர் பூமிக்கு இறங்கி வந்து அவர்கள் நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் கட்டுவதைப் பார்வையிட்டார். கர்த்தர், ‘இந்த ஜனங்கள் அனைவரும் ஒரே மொழியையே பேசுகின்றனர். இவர்கள் சேர்ந்து இவ்வேலையைச் செய்வதை நான் பார்க்கிறேன். இவர்களால் சாதிக்கக்கூடியவற்றின் துவக்கம்தான் இது. இனி இவர்கள் செய்யத் திட்டமிட்டுள்ள எதை வேண்டுமானாலும் செய்ய முடியும். எனவே, நாம் கீழே போய் அவர்களின் மொழியைக் குழப்பிவிடுவோம். பிறகு அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள்’ என்று சொன்னார். அவ்வாறே கர்த்தர், ஜனங்களை பூமி முழுவதும் சிதறிப்போகும்படி செய்தார். அதனால் அவர்கள் அந்த நகரத்தைக் கட்டி முடிக்க முடியாமல் போயிற்று. (1)

 

 

 

 

கிறிஸ்தவம் பரவிய இடங்களிலெல்லாம், இந்தப் புராணக் கதையே மொழிப் பன்மை ஏற்பட்டது குறித்த நம்பிக்கையாக உள்ளது.

கிரேக்க – ஹீப்ரூ புராணக் கதைகள் இரண்டிலுமே, மானுட-இறை வேற்றுமையும், உலகம் முழுமைக்குமான ஆதி மொழி ஒன்று இருந்ததும் பேசப்படுகிறது.

இந்தியப் பார்வை

இதைப் போன்ற ஒரு கதை இந்தியாவிலும் உள்ளது. மொழி என்பது ஒரு விருட்சமாக வளர்ந்ததாம். அது மிக உயரமாக வளர்ந்ததும், அதை பிரம்ம தேவன் வெட்டினாராம். வெட்டப்பட்ட துண்டுகள் விழுந்த இடங்களில் எல்லாம் அவை மீண்டும் மரங்களாக வளர்ந்தனவாம். அப்படியே மொழிப் பன்மை ஏற்பட்டதாம். ஆனால், இந்தக் கதை இந்திய மரபில் பிரதான இடத்தைப் பிடிக்கவில்லை.

இந்தக் கதை மட்டுமல்லாது, இந்தியாவில் மொழிகள் குறித்து மேலும் பல்வேறு புராணங்கள் நிலவுகின்றன. அவை வெவ்வேறு தரிசனங்களுடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. இவற்றுள் மிக முக்கியமானது, மொழியை வாக்தேவதையாகக் காண்பது. ‘வாக்’ என்பது வாக்தேவியாக ரிக் வேத காலம் முதலே உருவகிக்கப்படுகிறாள். அவளே மொழிகளின் ரகசியங்களைத் தன்னில் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் மக்களுக்கு உணவளிப்பவள். அவள் ஒரு விண்ணகப் பசுவாகவும் உருவகிக்கப்படுகிறாள். அவள் மூலமாகவே மக்களிடம் நட்பு ஏற்படுகிறது. பிரஜாபதியின் மனத்தில் வாக்தேவதை முதலில் உருவானாள். பின்னர் அவள் தன்னை வெளிப்படுத்த நினைத்தாள். தன்னைப் பெருக்கிக்கொள்ள நினைத்தாள். அதன்மூலமே படைப்பு ஏற்பட்டது.

 

 

 

 

மேலும், இந்திய மொழிகளின் தொடக்கம் குறித்து மற்றொரு புராணக் கதையும் வழங்குகிறது. சிவபெருமானின் டமருவின் இரு பக்கங்களிலிருந்தும் மொழி பிறந்ததாகவும், அவற்றை பாணினியும் அகஸ்தியரும் பெற்று, அவற்றிலிருந்து இந்தியாவின் இரு பெரும் மொழிக் குடும்பங்கள் உண்டானதாகவும் கூறப்படுகிறது. சம்புரகஸ்யம் என்கிற சம்ஸ்கிருத இலக்கியத்தில், சிவபெருமான் தானே தமிழை அகஸ்தியருக்கு அளித்ததாகக் கூறுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

காலனியப் பார்வை

பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆதிக்கம் இந்தியாவில் ஏற்பட்டபோது, அவர்கள் சம்ஸ்கிருதத்துக்கும் கிரேக்க லத்தீன் மொழிகளுக்கும் ஒரு ஆழமான ஒற்றுமையைக் கண்டனர். இதை அவர்கள் பைபிள் நம்பிக்கைகளின்படி விளக்க முற்பட்டனர். அதாவது, யஹீவா என்கிற தெய்வத்தால் பிரளயம் உருவாக்கப்பட்டது. அதில் காப்பாற்றப்பட்ட நோவா என்பவனின் மூன்று பிள்ளைகளான சேம், காம், யாப்பேது ஆகியோர், உலக மக்கள் குழுக்களுக்குப் பிதாமகன்களாயினர். இவர்களில் காம் என்பவன் நோவாவால் சபிக்கப்பட்டான். அவன் சந்ததிகள் பிற இரு மகன்களின் சந்ததிகளுக்கு அடிமைகளாக இருக்க வேண்டும் என்பது சாபம். எனவே, ஐரோப்பிய காலனிய ஆதிக்கம் ஏற்பட்ட ஆப்பிரிக்க ஆசிய சமுதாயங்களையெல்லாம் ‘காமின் வழி வந்தவர்கள்’ (Hamitic) எனப் பகுப்பது, ஐரோப்பியக் காலனிய சமுதாயப் பார்வையாக இருந்தது. இந்தியாவில், காமின் சந்ததிகளே பெரும்பாலும் இருந்தார்கள். பின்னர் சம்ஸ்கிருதம் பேசும் யாப்பேதின் சந்ததிக் கிளை ஒன்று உள்ளே நுழைந்தது என்றோ, இல்லையென்றால் முதலில் ஒரு ஹாமிட்டிக் மொழிக் குழுவும் பின்னர் சம்ஸ்கிருதம் பேசும் மற்றொரு ஹாமிட்டிக் மொழிக் குழுவும் உள்ளே நுழைந்தது என்றோ, காலனிய மிஷினரிகளும் ஆராய்ச்சியாளர்களும் கருதினர்.

 

 

 

 

சங்கரய்யா என்று அழைக்கப்படுகிற பொமகொண்டி சங்கர சாஸ்திரி என்கிற ஆத்ரேய கோத்திரத்தைச் சார்ந்த ஸ்மார்த்த தெலுங்கு பிராமணர் மெட்ராஸ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியில் வேலை பார்த்துவந்தார். அப்போது மெட்ராஸில் எல்லீஸ் இருந்தார். சங்கரய்யா, தமிழ், தெலுங்கு, சம்ஸ்கிருதம், ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த அறிவுடையவர். ஆங்கில அறிவும் உடையவர். இவர் சென்னையில் ஜார்ஜ் கோட்டையில் இருந்த கல்லூரியில் தர்க்கம், வியாகரணம், தர்ம சாஸ்திரம் ஆகியவற்றைக் கற்பித்து வந்தார். முக்கியமாகத் தாதுமாலா என்கிற நூலை எழுதினார். தெலுங்கு மொழியின் வேர்ச்சொற்களைத் தொகுத்தளிக்கும் ஒரு அகராதி. திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைக் கண்டடைவதில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர் சங்கர சாஸ்திரிகளே. தெலுங்கு மொழியின் வார்த்தைகளின் வேர்ச்சொற்களில் தனித்தமிழ்க் கூறுகளையும் வடமொழிக் கூறுகளையும் கண்டறிந்தவர் அவர். (2)

சங்கரய்யா, எல்லிஸுடன் இணைந்து பணியாற்றினார். பாரதப் பண்பாட்டில் எல்லிஸுக்குப் பெரும் காதல் இருந்தது. கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் எஸ்.ராமச்சந்திரனும், சமூக வரலாற்றாசிரியர் கணேசன் அவர்களும் இதனை சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள் -

பெளத்த சமயம் குறித்த அனுதாபத்தோடு கூடிய புரிதல் அவரிடம் இருந்தது. திருவள்ளுவர் உருவத்தைப் பொற்காசில் பொறித்து வெளியிடும் அளவுக்கு திருக்குறளை நேசித்தவர் எல்லிஸ். சென்னைப்பட்டிணத்தின் குடிநீர்ப் பஞ்சத்தைப் போக்குவதற்காக 27 கிணறுகள் வெட்டுவித்து வார திதி, நக்ஷத்திர யோககரணம் (பஞ்சாங்கம்) பார்த்துப் புண்யாஹவாசனம் செய்தவர் எல்லிஸ். (3)

பின்னாட்களில், கால்டுவெல் போன்றவர்கள், இந்தியர்களுக்கு வரலாற்று உணர்ச்சியே கிடையாது எனக் கூறினார்கள். தொடர்ந்து காலனியவாதிகளால் கூறப்பட்டு வந்த ஒரு அபிப்பிராயம்தான் அது. ஆனால், கால்டுவெலுக்கு முன்பே எல்லிஸ் இதை மறுத்திருக்கிறார். தென்னிந்திய ஹிந்து ராஜ்ஜியங்களின் வரலாற்றை எழுத முனைந்து, தரவுகள் தேடி சேகரித்தவர், அப்படி வரலாற்று உணர்வே இல்லாதவர்கள் என இந்தியர்களைச் சொல்லிவிட முடியாது என்கிறார். கால்டுவெல், இந்த மொழிக் கருதுகோளை ஒரு இனவாதக் கோட்பாடு ஆக்கினார். ஏற்கெனவே காம்-யாப்பேது என்கிற விவிலிய புராணம், ஆரிய-படையெடுப்புக் கோட்பாடாக ‘வரலாறாக’ மாற்றி நம் மீது சுமத்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக, இது ஒரு இனவாத அரசியலுக்கு வழி வகுத்த அளவு, ஒரு அறிவார்ந்த இந்திய மொழியியல் வரலாற்றுக்கு வழி வகுக்கவில்லை.

பின்னர், இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிக் குடும்பம், திராவிட மொழிக் குடும்பம் என அடையாளப்படுத்தப்பட்டு அவை இனரீதியிலாக அடையாளங்கள் பெற்றுவிட்டன.

மரபணு ஆராய்ச்சிகள்

ஆனால், இதில் பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. இந்திய மக்களின் மரபணு குறித்த ஆராய்ச்சிகள், எவ்வித ஆரியப் படையெடுப்பையும் காட்டவில்லை. இந்தியாவின் மிகப் பழமையான பண்டைய வட இந்திய மரபணுக் குழுக்களும் (Ancient North Indian, ANI), தென்னிந்திய மரபணுக் குழுவும் (Ancient South Indian, ASI) இந்தியாவில் 40,000 ஆண்டுகள் முன்னரே இருந்திருக்கின்றன. இந்தப் குழுக்களை ஆரிய-திராவிட இனத்தவரென்றோ அல்லது இந்தோ-ஐரோப்பிய திராவிட மொழிக் குழுவினரென்றோ பிரித்துவிட முடியாது. (4)

 

 

 

 

ஸ்டீபன் ஓபன்ஹைமர், ஒரு மருத்துவர். அத்துடன், மரபணு ஆராய்ச்சியாளர். வழக்கமான பாதையை விட்டுக் கொஞ்சம் விலகிச் சிந்திப்பவர். இவர் ஒரு புதிய பார்வையை முன்வைக்கிறார். ஆப்பிரிக்காவில் உதயமான மானுடம், கடற்கரையை ஒட்டிப் பிரயாணித்து, பிலிப்பைன்ஸை தாண்டிச் சென்று, பசிபிக் கடல் தீவுகள் வரையாக வியாபித்தது. இது இன்றைக்கு 85,000 முதல் 75,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நிகழ்ந்தது. அதன்பிறகு, கொடுமையானதோர் இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்பட்டது. தோபா எனும் பெரும் எரிமலை சுமத்ராவில் வெடித்தது. மானுடம் சந்தித்த மிகப்பெரிய பேரழிவு இது. கிழக்கு ஆசியாவின் ஒட்டுமொத்த மானுடம் 10,000 பேர் கொண்ட குழுவாக ஒடுங்கியது. ஆயிரமாண்டுகள் உலக அளவில் பனியுகம் ஏற்பட்டது. ஆறு ஆண்டுகள் சூரிய ஒளி குறைந்து – அணுக்கரு ஆயுதப் பெருவெடிப்பால் வருவது போன்ற – தொடர் குளிர்காலம் (nuclear winter) ஏற்பட்டது.

 

 

 

 

தெளிவான வரையறை கொண்ட மொழிக் குடும்பங்கள் அப்போது உருவாகி இருக்கவில்லை. தொன்மங்களின் ஆதி வடிவங்கள், ஆதி வடிவிலான ஷமானிய சடங்குகள், இத்யாதி கொண்ட மானுடச் சமுதாயம், அப்போது சூழலியல் அகதிகளாக மீண்டும் இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்கரை வழியாக இந்தியாவில் குடியேறியது. ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து வெளியே வந்த மானுடத்தின் ஆகப் பெரும்பான்மையான மானுடக் குழுக்களுக்கு, இந்தியா ஒருவித இன்குபேட்டராக (incubator) இருந்தது. இன்றைய ஐரோப்பிய மானுடம், இவ்விதமாக இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறியது. இன்றைய பாகிஸ்தானிலிருந்தும் இந்திய வடமேற்குப் பகுதிகளிலிருந்தும் இன்றைக்கு 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், மானுடம் மத்திய ஆசியாவுக்குப் பரவியது. இந்தியாவிலிருந்து, மக்கள் கூட்டம் மத்திய ஆசியா வழியாக ஐரோப்பாவுக்குள் வந்தமைக்கு மரபணு ஆதாரங்கள் இருப்பதாக ஓபன்ஹைமர் கருதுகிறார். (5)

ஓபன்ஹைமரின் கோட்பாடு, இன்னும் மையமான ஆராய்ச்சியாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு விடவில்லை. ஆனாலும் முன்னோடிகளுக்கே உரிய சில அதீதங்களைத் தவிர்த்து நோக்கும்போது, தீராத முரண்களை இது தீர்க்கும் சாத்தியம் கொண்டதாக உள்ளது.

விடையறியாத கேள்விகள்

மொழியியல் ரீதியாக, இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி என ஒரு பெரிய மொழி விருட்சம் ஒன்று கட்டி எழுப்பப்பட்டுள்ளது. திராவிட மொழிக் குடும்பங்கள் வேறு எனக் கூறப்படுகிறது. இன்றைக்கு, மொழியியலாளர்கள் தொல்-திராவிட மொழிப் பெரும் குடும்பத்திலிருந்து தொல்-இந்தோ ஐரோப்பிய மொழி கிளைத்ததாகக் கூறுகிறார்கள். இந்தத் தொல்-இந்தோ ஐரோப்பிய மொழியும், தொல் திராவிட மொழியும், மத்திய ஆசியாவில் பரிணமித்து இந்தியாவுக்கு வந்ததாகக் கருதுகிறார்கள். இந்தத் தொல் திராவிட மூதாதை மொழியிலிருந்து, இன்றைக்கு திராவிட மொழிகளின் பொது மூதாதை மொழி கணிசமாகக் காலத்தால் பிற்பட்டது என்றும் மொழியியலாளர்கள் கருதுகிறார்கள். (6)

 

 

 

 

ஆனால், நிச்சயமாக மத்திய ஆசியாவில்தான் உருவாகினவா தொல்-திராவிடமும் தொல்-இந்தோ ஐரோப்பியமும்?

திராவிடத்தையும் இந்தோ-ஐரோப்பியத்தையும் இணைக்கும் சில வேர்ச்சொற்கள், சர்வ நிச்சயமாக இந்தியாவிலிருந்து மேற்கே நகர்ந்திருக்கின்றன. உதாரணமாக ‘Reason’ என்கிற வார்த்தையை எடுத்துக்கொள்வோம். இந்த வார்த்தையின் தொல்-இந்தோ-ஐரோப்பிய வேர்ச்சொல் ‘*ar-’ என அறியப்படுகிறது. இதனுடைய கருத்தாக்கம் அல்லது ‘abstraction’, பாரதத்தின் மிகத் தொடக்கங்களில் இருந்தே ‘ரிதம்’ எனப்பட்டது. (7) அதனையே சத்தியம் என அழைக்கின்றனர்.

‘வெல்வது சத்தியமே; ரிதமின்மை அல்ல’ (சத்யமேவஜயதேந அன்ரிதம்) என்பது உபநிடதக் குரல். ரிதத்தின் வெளிப்பாடே தர்மம். தர்மத்துக்கான தனித் தமிழ்ச்சொல் அறம். அறம், அறிவு, ரிதம் ஆகியவற்றை இணைக்கும் ஒரு தொன்மையான இழையாக ‘*ar-’ எனும் வேர்ச்சொல்லைக் காணலாமா? ’ஆம்’ எனக் கொண்டால் தமிழின் தொல் வடிவமும் தொல் இந்தோ ஐரோப்பியம் என மொழியியலாளர்களால் அழைக்கப்படுவதும் ஒரே மூலத்திலிருந்து கிளை பிரிந்தவையாக இருக்கலாம். ‘அர/றம்’ என்பது பழமையான பாரசீக மொழியிலும், ‘சரியான பாதை’ எனும் பொருளில் கிடைக்கிறது. ‘அர/ற மதி’ என்பது பாரசீக மொழியில் சரியான சிந்தனை எனப்படுகிறது. (8 )தொல் திராவிடமும், தொல் இந்தோ-ஐரோப்பியமும் இந்திய மண்ணில் உருவாகி, தொல்-இந்தோ ஐரோப்பியம் இந்தியாவிலிருந்து வெளியே படர்ந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. படையெடுப்புகளாக அல்ல; குழுப் பரிமாற்றங்களாகவும் மானுடப் புலப்பெயர்வுகள் மூலமும் இது நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

 

 

 

 

சிவனின் உடுக்கையின் இரு பக்கங்களிலிருந்து தமிழும் சம்ஸ்கிருதமும் எழுந்ததாகச் சொல்லப்படும் தொன்ம படிமத்தில் ஒரு ஆதி மொழியியல் உண்மை பொதிந்திருக்கலாம்.

இரு பெரும் பழமையான மொழிக் குடும்பங்களும் அவற்றிலிருந்து உருவான மொழிகளும், மொழிப் பன்மை நிறைந்த ஒரு பண்பாட்டுக் கோளமாக இந்தியாவை ஆக்கியிருக்கின்றன. இந்த இடத்தை நாம் எளிதாக வந்தடையவில்லை.

சுய-மொழிப் பெருமைகளும் மேட்டிமை மொழிப் பெருமைகளும் இந்தியாவில் இருந்திருக்கின்றன. சம்ஸ்கிருதம் உயர்வு என்றும், தமிழ் உயர்வு என்றும் பிற மொழிகள் தமிழைவிட அல்லது சம்ஸ்கிருதத்தைவிட அல்லது தம் தாய்மொழியைவிட தாழ்ந்தவை அல்லது அவற்றின் திரிந்த நிலைகள் கீழான நிலை மொழிகள் என்றும் சொல்லும் போக்குகள் இந்தியாவில் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால், அவற்றை மீறி மொழிப் பன்மையைப் பேணி வளர்க்கும் போக்கே இந்தியாவின் ஆன்மாவாக இருந்திருக்கிறது.

இந்தப் போக்கினை சாலிவாகன மன்னன் குறித்த ஐதீகக் கதையில் நாம் காண்கிறோம்.

மொழிப் பன்மையும் சாலிவாகனனின் கரமும்

சாலிவாகனன், எளிய குயவர் குடும்பத்தில் வளர்ந்து, பேரரசன் ஆனவன். அவன் நாக குல இளவரசியான நாகன்னிகாவை ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தில் பார்த்து காதலித்துத் திருமணம் செய்தான். அவள் சம்ஸ்கிருதத்தில் நல்ல ஞானம் உள்ளவள்.

 

 

ஒருநாள், அவளோடு ஜலக்கிரீடை செய்துகொண்டிருந்தபோது, சாலிவாகனன் அவள் மீது நீரைத் தெளித்து விளையாடினான். நீரைத் தெளித்தது போதும் என்பதை ‘மோதக’ என ஒலிக்கும்படியாகச் சொன்னாள் நாகன்னிகா. சமஸ்கிருதம் அறியாத சாலிவாகனன், அவள் மோதகம் கேட்பதாகக் கருதி, அதைக் கொண்டுவர ஏற்பாடு செய்தான். அதைக்கண்டு அவள் நகைத்துவிட்டாள். இதனால் மனம் புண்பட்ட சாலிவாகனன், மிக வேகமாக சம்ஸ்கிருதப் புலமை அடைய வேண்டும் என விரும்பினான். அவன் அவையிலிருந்த இருபெரும் அறிஞர்களான சர்வவர்மரிடமும் குணத்யரிடமும் சென்று சம்ஸ்கிருதப் புலமை பெற எத்தனை காலம் ஆகும் என வினவினான். குணத்யர் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் ஆகும் என்று கூறினார். ஆனால் சர்வவர்மரோ, ஆறு மாதங்களில் அரசனை சம்ஸ்கிருதத்தில்  பாண்டித்யம் பெற வைத்துவிட முடியும் எனக் கூறினார். கோபமடைந்த குணத்யர், அப்படி அரசன் ஆறு மாதங்களில் சம்ஸ்கிருதப் புலமை பெற்றால் தான் சம்ஸ்கிருதத்தில் பேசுவதில்லை என்று கூறினார். ஆறு மாதங்களில் அரசன் சம்ஸ்கிருதப் புலமை பெற்றான். குணத்யர், ஏதும் பேசாமல் அரசவையை விட்டு வெளியேறினார்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சில வேடர்கள், தம் குரு வனவாசிகளின் பைசாசிக மொழியில் ‘ப்ருஹத்கதாமஞ்சரி’ (பெரும்கதைமாலை) எனும் நூலை எழுதியிருப்பதாகவும், அதை அரசவையில் பாடிக் காட்டவும் அனுமதி கேட்டனர். ஆனால் சாலிவாகனனோ, பைசாசிகம் போன்ற இழி மொழிகளில் நல்ல இலக்கியம் எதுவும் இருக்க முடியாது எனக் கூறி அதை மறுத்துவிட்டான். இதற்கு பின்னர் அரசன் நோய்வாய்ப்பட்டான். அதற்குக் காரணம், அவன் உண்ட மாமிசம் தரக்குறைவாக இருந்ததுதான். அது ஏன் என விசாரித்தபோது, அவனுக்கு வேட்டையாடி மாமிசம் கொண்டுவரும் வனவாசிகள், தம் வனத்தில் ஒரு முனிவர் தினமும் இனிய பாடல்களைப் பாடுவதாகவும், அதை அனைத்து விலங்குகளும் கேட்டு ஊன் உறக்கம் மறந்து இருப்பதால், அவை மெலிந்துவிட்டதாகவும், எனவேதான் மாமிசம் சுவை குன்றி இருப்பதாகவும் கூறினர். இதைக்கேட்டு அதிசயப்பட்ட சாலிவாகனன், அவரைக் கண்டுவரப் புறப்பட்டான். காட்டில் ஒரு முனிவர் இனிய குரலில் பாடல்களை ஏட்டுச்சுவடிகளிலிருந்து பாடி, பின்னர் அவற்றை நெருப்பில் இடுவதைக் கண்டான். விலங்குகளும் மெய்மறந்திருக்கும் அற்புதமான பாடல். அந்த முனிவர் வேறெவரும் அல்ல, குணத்யர்தாம். சம்ஸ்கிருதத்தை விட்டு பைசாசிச மொழியைக் கற்று அதில் அவர்தான் ப்ருஹத்கதாமஞ்சரியை இயற்றியிருந்தார். இதை உணர்ந்த சாலிவாகனன், அவர் இலக்கியத்தின் மதிப்பை உணர்ந்து, அவற்றை அவர் நெருப்புக்கு இரையாக்குவதைத் தடுத்து மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டான்.

கர்ண பரம்பரைக் கதைதான். இதன் வரலாற்று உண்மை கேள்விக்கிடமானதுதான். ஆனால் இது மற்றொரு ஆழமான உண்மையைக் கூறுகிறது. மொழிகள் அனைத்தின் மூலமாகவும் இயங்குகிற அடிப்படையான ஆதார-மொழி குறித்த அறிவும், அதனை அனைத்துக்கும் அடிப்படையாக விளங்குகிற சத்தியத்துடன் இணைத்துப் பார்க்கும் ஒரு தரிசனமும் இங்கு பரிணமித்து உள்ளது. நம் மொழிகள் அனைத்துமே தன்னுணர்வாக நிற்கும் இறை வெளிப்பாடுகள். லலிதா சஹஸ்ரநாமம், ‘பாஷா ரூபா’ என அவளைக் கூறுகிறது. ‘வானவன் காண் வடமொழியும் தென்தமிழும் மறைகள் நான்கும் ஆனவன் காண்' என்பது திருநாவுக்கரசர் திருமொழி. மொழிகளினூடேயான சாராம்ச ஒருமையைக் காணும் பார்வையே பாரதப் பண்பாட்டில் மொழியியல் பன்மையினைப் பேணிக்காத்துள்ளது.

இந்தியக் பண்பாடு, இந்த ஆதார மொழி-வெளிப்பாட்டை எப்படிப் பார்க்கிறது? இந்தியப் பண்பாடே மொழியின் இருத்தலையும் இயக்கத்தையும் குறித்த ஆராய்ச்சியாக இருந்திருக்கிறதோ என நினைக்கவைக்கும் அளவுக்கு, இதுகுறித்து இந்திய மரபு தொடர்ந்து ஆராய்ந்திருக்கிறது. அதை அடுத்த வாரம் காணலாம்.

மேலதிக விவரங்களுக்கு -

  1. யூத விவிலியம்: ஆதி:11: 5-8

  2. Thomas R. Trautmann, Languages and Nations: The Dravidian Proof in Colonial Madras, Yoda Press, 2006, pp.104-6

  3. அ. கணேசன் & எஸ். இராமச்சந்திரன், தமிழ்ப்பற்றும் திராவிடப் பம்மாத்தும், தென்னிந்திய சமூக வரலாற்று ஆய்வு நிறுவனம், http://www.sishri.org/caldwel.html

  4. Tamang et al, Complex genetic origin of Indian populations and its implications, Journal of Bioscience. 37(5), November 2012, pp.911–919

  5. Stephen Oppenheimer, Out of Eden: The Peopling of the World, Constable, London, 2003, p.152

  6. Pagel et al, Ultra conserved words point to deep language ancestry across Eurasia, vol. 110 no. 21 PNAS

  7. William K Mahony, The Artful Universe: An Introduction to the Vedic Religious Imagination, SUNY Press, 1998, p.235

  8. Douglas Q. Adams, Encyclopedia of Indo-European Culture, Taylor & Francis, 1997, p.213

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/27/சிவனின்-உடுக்கையும்-பைபிளின்-பேபலும்-1160.html
725 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் சித்திரைப் பெண்ணின் பாதம் அரவிந்தன் நீலகண்டன் PTI Friday, May 13, 2016 02:39 PM +0530 சித்திரை வருகிறது என்பதை கட்டியம் சொல்லும் ஒரு இயற்கை நிகழ்வு, ஆங்காங்கே பூத்துக் குலுங்கும் தாவரங்கள். இயற்கை தன்னை புஷ்பித்துக்கொள்ளும் வசந்தமே, உலகெங்கும் இயல்பாகப் புத்தாண்டு எனக் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்தியா, எகிப்து, சுமேரியம், சீனம் என உலகின் பழமையான பண்பாடுகள் அனைத்துமே, வசந்தத்தின் வருகையைத் தம்முடைய புத்தாண்டுகளாகக் கொண்டாடுகின்றன.

 

 

 

வசந்தம் என்பது மானுட இனம் பூமியில் பரிணமிக்கும் முன்னரே உருவாகிவிட்ட ஒன்று. 13 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பூ பூக்கும் தாவரங்கள் பூமியில் தோன்றின. அவை பரிணமித்து, தம் பூ பூக்கும் சுழலை பூமியின் பருவநிலைச் சுழலுக்கு ஏற்ப தகவமைத்துக்கொண்டன. அப்போதே, வண்ணங்கள் மிகுந்த வசந்தம் உருவாகிவிட்டது. மலர்களின் பரிணாமத்துடன் இணைந்து விலங்கினப் பரிணாமமும் விறுவிறுப்படைந்தது. தாவரவியலாளர்கள், பூ மலரும் தாவரங்களை Angiosperms (மூடிய விதை கொண்ட தாவரங்கள்) என்று சொல்கிறார்கள். எனினும், வெளிப்படையாகத் தெரியும் அடையாளம், அவற்றின் மலர்கள்தான்.

 

 

 

மகரந்தச் சேர்க்கை என்பது முதலில் காற்றால்தான் நடைபெற்றது. ஆனால், அதற்குக் காற்றையே நம்பியிருப்பது என்பது அப்படி ஒரு நிச்சயமான விஷயம் கிடையாது. வண்ண மலர்கள் பரிணமித்து, அவை பூச்சிகளைக் கவரத் தொடங்கின. அதன்பின்னர், காற்றாலும் பூச்சிகளாலும் மகரந்தச் சேர்க்கை நடைபெற ஆரம்பித்தது. இதில், பூச்சிகளால் மகரந்தச் சேர்க்கை நடைபெறுவது என்பது காற்றால் நடைபெறுவதையும்விட மிகவும் நிச்சயமான ஒன்று. பூமியில், மலர்த் தாவரங்கள் தோன்றியபின்னர், அவை பூச்சிகளைக் கவரும் நிலைக்குச் செல்ல 3 முதல் 4 கோடி ஆண்டுகள் ஆயின. ஆனால், பூச்சிகள் மட்டுமே இத்தாவரங்களின் தோழனல்ல. மூடிய விதைகளில் இருந்து மலரும் பூக்களைக் கொண்ட தாவரங்கள், அன்று இருந்த டைனோசர்கள் உட்பட அனைத்து விலங்குகளையும் தம் பரவுதலுக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டன.

 

 

 

பின்னர், டைனோசர்கள் மறைந்து மானுட இனம் தோன்றியது. மலர்கள், மானுட இனத்துடன் பெரும் உறவு கொண்டன. மலர்களும் கனிகளும், அவற்றை அளிக்கும் தாவரங்களும் பெருமரங்களும், மானுடத்தை அகத்திலும் புறத்திலும் அரவணைத்தன. இம்மலரும் தாவரங்களால் பெரும் வனங்கள் நிரம்பி உருவாகின. மானுடம் தன் அகப்பண்பாட்டின் மிக உயர்ந்த உச்சங்களை, இத்தாவரங்கள் நிரம்பிய சூழல்களிலேயே பெற்றது. குருதேவர் ரவீந்திரநாத் தாகூர், இந்தியப் பண்பாட்டின் ஒரு தனிப்பெரும் சிறப்பாகவே வனத்துடனான மானுட உறவைச் சொல்கிறார். இந்தியப் பண்பாட்டின் பெரும் சிந்தனையாளர்கள், வனங்களில் உருவானவர்கள். இந்திய இதிகாசங்கள், பேரளவில் வனங்களில் நடக்கின்றன. அவற்றின் பேரெழில் பொருந்திய சம்பவங்களின் களமாக அமைவது வனம்தான் என்பதைச் சொல்கிறார் தாகூர். ‘உயிர்த்துடிப்பு கொண்டவை அனைத்தும், உயிருள்ளவற்றில் இருந்து உருவாகின்றன’ என்கிற உபநிடத வரிகள், தம்மில் வனத்தின் இதயத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன என்கிறார் அவர்.

இவ்வாறு வனம் சார்ந்து உருவான ஒரு பண்பாட்டில், தாவரங்களின் மலர்தலுடன் சில அதிசயமான ஒட்டுறவுகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. மானுட அகத்தையும், தாவரங்கள் மலர்தலையும் இணைக்கும் அற்புதமான சில அழகுச் செயல்பாடுகள் இங்கு உருவாகியிருக்கின்றன. அதைத் தெரிந்துகொள்வதற்குள், மற்றொரு அண்மை நிகழ்வை பார்ப்போம்.

 

 

 

வசந்த காலம். அழகிய செர்ரி மரங்கள். பூத்துக் குலுங்குகின்றன. அவற்றின் அருகே வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள், மரத்தின் மலர்கள் தம்மீது சொரிய செல்ஃபிகள் எடுக்க விரும்புகின்றனர். எனவே, அம்மரங்களை உதைக்கின்றனர். மலர்கள் மண்ணில் விழ, அவர்கள் அம்மலர்கள் சூழ தம்மைப் புகைப்படங்கள் எடுக்கின்றனர். இது நடப்பது சீன சுற்றுலாத் தலங்களில். அரசாங்கமே தலையிட்டு, இப்படிச் செய்பவர்களைக் கடுமையாகத் தண்டிப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறது.

அங்கு, மலர்ந்த மலர்களை விழவைத்து வீணடித்து அகங்காரத்துக்காக மரங்களை மிதிக்கிறார்கள். நம் வலை ஊடகங்களிலும் இப்படங்கள் வலம் வந்தன. நம் பண்பாட்டிலும், மரங்களை மிதிப்பது உண்டு. மலர்களை வீணடிக்க அல்ல; மாறாக, மரங்களை மலர்விக்க.

இந்திய இலக்கியங்கள் சில, மிக விசித்திரமான தொடு உணர்வுகள் மூலம் மரங்களை மலரச் செய்வதை குறித்துப் பேசுகின்றன. அவை அனைத்துமே பெண்களால் நிகழ்பவை. வடமொழி இலக்கியத் தொகுப்பான சுபாஷிதவலி, அப்படிப் பல தாவரங்கள் பூப்பதைச் சொல்கிறது.

ப்ரியங்கு மரம், தான் பூத்துக் குலுங்க பெண்கள் தொடுவதற்காக ஏங்குமாம். மகிழம் பூ பூக்க, இளம் பெண்கள் தங்கள் வாயால்  மதுவைக் கொப்பளித்து உமிழ வேண்டும். கற்பகவிருட்சம் மலர, அதன் கீழ் நின்று பெண்கள் காமரசம் சொட்ட பேச வேண்டும். அசோக மரம் பூக்க வேண்டுமென்றால், இளம்பெண்கள் அலங்கரித்த தங்களுடைய கால்களால் அம்மரத்தை உதைக்க வேண்டும். மாமரம் பூக்க, பெண்கள் தங்கள் வாயால் காற்றை மெல்ல அதன் மீது ஊத வேண்டும்.

இவை எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் பொதுத்தன்மை என்னவென்றால், மலரும் நிலைக்கு ஒரு தாவரம் வந்து திரண்டு நிற்கும்போது, அதனை அவ்விளிம்பிலிருந்து நகர்த்த ஒரு பெண்ணின் தூண்டுதல் தேவை. அந்தத் தூண்டுதல், அவள் காலிலிருந்து கிடைக்கும் உதையாக இருக்கலாம். அல்லது அவள் பேச்சு, அல்லது உமிழ் நீர் என எதுவாகவும் இருக்கலாம். இன்னொரு தளத்தில், இது பெண்ணுக்கும் இயற்கைக்கும் இருக்கக்கூடிய ஒரு ரகசியமான ஆழ்ந்த உறவின் வெளிப்பாடாக அமைகிறது.

 

 

 

இவை எல்லாமே, கவிகளின் அழகிய கற்பனைகளாக இருக்கலாம். அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். தாவரங்களின் உயிரியக்கங்களை நம் தொடுதல்களும் வருடல்களும் விரைவுபடுத்தும் அல்லது வெளிப்படவைக்கும் என்பது நல்ல கவித்துவம் கொண்ட கற்பனை. காளிதாசனும் ஆதிசங்கரரும் அதைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். அதைத்தாண்டி, அறிவியல் ரீதியில் இது உண்மையாக இருக்க முடியாது.

அல்லது…

ஜேனட் ப்ராம் (Janet Braam), மரபியல் ஆராய்ச்சியாளர். அவர், தாவரங்களின் ஹார்மோன்கள் அவற்றின் மரபணுச் செயல்பாட்டை எப்படிப் பாதிக்கின்றன என்பதைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருந்தார். ஜிப்ரெலின் என்பது தாவர ஹார்மோன்களில் ஒன்று. அவரது ஆராய்ச்சியில், இந்த ஹார்மோனை அவர் கடுகுச் செடி ஒன்றின் இலைகள் மீது தெளித்தார். அப்படித் தெளித்ததும், செடியின் பல மரபணுக்கள் செயல்பட ஆரம்பிக்கின்றன என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். இது நிச்சயமாக ஜிப்ரெலின் ஹார்மோனின் விளைவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். இதில் பெரிதாக அதிசயப்பட ஏதுமில்லை. ஆனால், என்ன அதிசயமென்றால், ஹார்மோன் கலக்காத நீர் தெளிக்கப்பட்டபோதும் இதுவேதான் நடந்தது. ஆக, நீர் தெளிக்கப்படும் உணர்வாலேயே தாவரத்தின் மரபணுக்கள் தூண்டப்படுகின்றன எனும் முடிவுக்கு அவர் வந்தார். இப்போது, நீரும் தெளிக்காமலேயே தான் தொட்டால் அதேபோல மரபணுக்கள் தூண்டப்படுமா என ஆராய்ந்தார் அவர். அதே மரபணுக்கள் அவர் தொட்டபோதும் தூண்டப்படுவதைக் கண்டார். இவற்றை TCH மரபணுக்கள் என அவர் பெயரிட்டார். (TCH - Touch)

 

 

 

இந்த ஆராய்ச்சி பல சுவாரசியமான விஷயங்களைச் சொல்கிறது. கடுகுச் செடியின் ஒவ்வொரு செல்லிலும் 25,000 மரபணுக்கள் உள்ளன. எல்லா செல்களிலும் உள்ள மரபணுக்கள் ஒரே மாதிரிதான் என்றாலும், எல்லா செல்களிலும் எல்லா மரபணுக்களும் செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. அந்தந்த செல்களின் தேவைகளுக்கு எந்தெந்த மரபணுக்களைச் செயல்படுத்த வேண்டுமோ அவைதான் செயல்படுத்தப்படுகின்றன. இலைகளில் உள்ள செல்களில், சூரிய ஒளியை வாங்கும் தன்மை கொண்ட அமைப்புகளுக்கான புரதங்கள் தேவை. வேர்களில் உள்ள செல்களில், மண் சத்துகளை உறிஞ்சுவதற்கான அமைப்புகளுக்கான புரதங்கள் தேவை. அந்தந்த புரதங்களை உருவாக்குவதற்கான மரபணுக்களை, அந்தந்த செல்களில் செயல்படத் தூண்ட வேண்டும். இந்தத் தூண்டுதல்கள், புறத்திலிருந்து ஏற்படலாம் என்பதுதான் ஜேனட் ப்ராமின் கண்டுபிடிப்பின் ஆதார சுருதி.

இந்த 25,000 மரபணுக்களில், இரண்டு சதவிகித மரபணுக்கள் பலவிதமான தொடுதல் உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்படுகின்றன. எப்படிப்பட்ட தொடுதல் உணர்ச்சிகள்? ஒரு இலையில் ஒரு பூச்சி வந்து அமர்வதால் ஏற்படும் உணர்வு. ஒரு விலங்கு, அந்தச் செடியின் கிளைகளை உரசிக்கொண்டு போவதால் ஏற்படும் உணர்வு - போன்றவை.

ஒரு இளம்பெண், தன் வாயில் மதுவினைக் கொப்பளித்து உமிழ்ந்தால் மகிழ மரம் பூக்கும் என்பதற்கு அறிவியல் ஆதாரம் இல்லை. முன்பு சொன்னதுபோல, அது கவித்துவ கற்பனையாகவே இருக்கலாம். ஆனால், வெவ்வேறுவிதமான தொடு உணர்வுகள், தாவரங்களில் ஆதார உயிரியக்கங்களைத் தூண்டும் என்பது உண்மை. அந்த உண்மையை, ஒரு அழகிய கற்பனையாக மட்டுமல்ல; அதை ஒரு ஆழமான அக-படிமமாகவும் (Archetype) மாற்றினார்கள் நம்மவர்கள்.

ஆதிசங்கரர் தனது சௌந்தர்யலஹரியில், பெண்ணின் அழகிய காலால் உதைபட்டுப் பூக்கும் அசோக மரத்தைப் பாடுகிறார். அம்பிகைக்கென அவள் விளையாட இருக்கிறது நந்தவனம் - இளங்காடு. அங்கே நிற்கிற அசோக மரம் பூப்பதற்காக, அம்பிகை தன் பாதத்தால் அதை உதைக்கிறாள். இதை சிவபெருமான் கடும் பொறாமையுடன் பார்க்கிறாராம். (சௌந்தர்யலஹரி 85-வது பாடல்).

 

 

 

அடுத்த பாடலிலேயே சிவபெருமானுக்கு அந்தப் பாக்கியம் கிடைத்துவிட வைக்கிறார் பகவத்பாதர். ஊடல்கொண்ட பார்வதியின் பாதம் இப்போது சிவனின் சிரசில் படுகிறது. அவளது பாதத்தில் இருக்கும் சிலம்பு, 'கிலிகிலி’ என எழுப்பும் ஒலியானது, சிவன் முன்பு தன் கண்ணால் எரித்த மன்மதன், இப்போது அவரை பழிவாங்கிவிட்டதான வெற்றிநகைபோல இருக்கிறதாம்.

இதைப்போலவே இன்னொரு சம்பவம் -

ஜெயதேவர் தம் கீதகோவிந்தத்தில், 'சாருசீலே பிரியே! சாரு சீலே’ என்ற பல்லவியுடன் கூடிய அஷ்டபதியில், கிருஷ்ணன் இப்படிக் கூறுவதாக எழுதினார் - “ராதே, விரகத்தினால் தவித்துக்கொண்டிருக்கும் என்னுடைய சிரசினில், பனிமலர் போன்ற உன் தாமரைத் தளிர் அடிகளை வை”. பரவச நிலையில் அந்த வரிகளை எழுதினார் அவர். பின்னர், அது தெய்வநிந்தனை என நினைத்தார். அந்த ஓலையைக் கிழித்து எறிந்துவிட்டு, எண்ணெய் தேய்த்து நீராடச் சென்றார். அவர் சென்ற சில நிமிடங்களில், மீண்டும் வீட்டுக்கதவு தட்டப்பட்டது. அவர் மனைவி பத்மாவதி கதவைத் திறந்தார். வந்தவர் கணவர். எண்ணெய்த் தலையுடன் வந்து எழுத்தாணியையும் ஓலையையும் கேட்டார். ‘திடீரென்று ஒரு நல்ல கவிதை தோன்றியது. அதை எழுதி வைத்துவிடுகிறேன்’ எனச் சொல்லி, கவிதையை எழுதி வைத்துவிட்டுப் போனார். எண்ணெய்க் கறையுடன் ஓலை இருந்தது. குளித்துவிட்டு வந்து பூஜையை முடித்து, ஜெயதேவர் மீண்டும் வந்து எழுத அமர்ந்தபோது, திடுக்கிட்டுப் போனார். அதே வரிகள். கண்ணன் சிரசில் ராதையின் பாதம். பத்மாவதி ஏதாவது எழுதிவிட்டாளா என மனைவியிடம் கேட்டாள். எண்ணெய்த் தலையுடன் வந்து எழுத்தாணி வாங்கி எழுதியது நீங்கள்தான் என, ஓலையில் இருந்த எண்ணெய்க் கறையைக் காட்டினாள் பத்மாவதி. ஜெயதேவருக்கு உண்மை புரிந்தது. கண்ணனே ராதை பாதத்தைத் தன் சிரசில் ஏற்கிறான். இது, பரம்பரையாகச் சொல்லப்படும் வழக்கு.

 

 

 

கீதகோவிந்தம், கடவுளை பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டது. ராதை ஜீவாத்மா என்றும், தூது செல்லும் அவள் தோழி ஆசாரியனாகவும் உள்பொருள் வைத்துப் பாடப்பட்டது.

 

 

 

அருணகிரிநாதர், 'மாதுகுறமகள், பாதம்வருடியமணவாளன்’ என்றும், ‘குவலயம் யாவும் போற்ற பழனையில் ஆலங்காட்டில் குறமகள் பாதம் போற்றும் பெருமாள்’ என்றும் முருகனைப் பாடுகிறார். வள்ளி ஜீவான்மா என்றும், முருகன் பரம்பொருள் என்பதும் தத்துவம். ‘பக்குவப்பட்ட ஆன்மாவின் பொருட்டு இறைவன் இரங்கிவந்த அருள் நிலையை இது அறிவிக்கிறது’ என்கிறார் வாரியார் சுவாமிகள். ஆக, கீதகோவிந்தத்திலும் திருப்புகழிலும், பரம்பொருள் தன் எல்லையற்ற அருளால், தன் காதலியான ஜீவாத்மாவை அவன் சிரசிலும் கால்வைக்கச் செய்து இன்புறுகிறான்.

 

 

 

ஒரு தளத்தில், இவை அனைத்தும் நம் அகவாழ்வு மரபை ஒட்டியவை எனக் கருதலாம். சைவ சமய அறிஞர் முனைவர் கோ.ந. முத்துக்குமாரசுவாமி, பெண்ணின் முன் ஆண் தலைவணங்குவதையும், அதைப் பெண் ஏற்றுக்கொள்வதையும் தொல்காப்பிய மரபில் பொருத்திக் காட்டுகிறார்:

மனைவியுயர்வுங்கிழவோன்பணிவும்

நினையுங்காலைப்புலவியுள்உரிய…

என்பது தொல்காப்பியம்.

அவர் பார்வையில், இறைச் செயலாக இது மாறும்போது, அது விளக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக மாறுகிறது.

இல்லறம் நிகழும்போது, மனைவி தலைவனிடத்தில் காரணம் பற்றியோ அல்லது காரணத்தைக் கற்பித்துக்கொண்டோ ஊடுதலும், ஊடலைத் தணிக்க நாயகன், தன்னுடைய தலைமைப் பண்புக்கு மாறாக, அவளடியில் பணிதலும், அவன் அவ்வாறு பணியும்போது, அச்சமும் நாணமும் இன்றி நாயகனின் பணிதலை நாயகி ஏற்றுக்கொள்வதும், தலைவன் தலைவி இருவர்க்கும் உரிய என்பது இந்நூற்பாவின் கருத்து. இந்த ஊடலும், ஊடல் உணர்த்துதலும், காம இன்பத்தை அதிகப்படுத்தும் என்பர். ...சிவநெறியில், நாயக நாயகி பாவம்கொள்ளுதல் இல்லை. ...ஆயினும், சிவநெறிச் சான்றோர்கள் பத்தியுடன் அருளிய நூல்களில், உமையின் ஊடலைத் தணிக்க, சிவபிரான் அவள் அடியை வணங்கியதாகக் கூறப்படும் கவிச்சுவை கனிந்த கற்பனை மிகுந்த பல பாடல்கள் உள்ளன. அவை, சிவத்தின் பரத்துவத்துக்குக் குறையாகச் சைவ சித்தாந்திகள் கருதுவதில்லை.

ஆதிசங்கரர், நம் மரபின் அக வாழ்க்கைச் சுவையாக இருக்கும் இந்த அழகிய செயல்பாட்டை, ஒரு அடிப்படை உயிரியக்கத்துடன் இணைக்கிறார். வெளியே பார்க்க, காதலனின் ஏக்கமாக இருக்கிறது – தேவியின் பாத உதை ஏற்கும் அசோக மரத்தைக் கண்டு சிவன் அடையும் அசூயை. (இதைப்போல ஒரு ஏக்கம், காளிதாசனின் மாளவிகாக்னிமித்ரத்தில் வருகிறது. அக்னிமித்ரன், அசோக மரத்தை மாளவிகா உதைக்கையில் ஏக்கமடைகிறான். ஆனால், சிவ சக்தி லீலையில், அதுவே ஆதி உயிரியக்கத்தின் படிமமாகிறது. சிவனது தலை மீது கால் வைக்கிறாள் தேவி. அவள் காலடி பட்டு அவன் மலர்கிறானா இப்பிரபஞ்சமாக?

 

 

 

கொய்சிரோ மட்ஸுனோ (Koichiro Matsuno), உயிரி பொறியியலாளர். உயிரின் ஆதி தோற்றம் குறித்து ஆராய்ச்சிகள் செய்பவர். உயிர் எப்படி உருவானது என்பதற்கான அடிப்படைக் கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடும்போது, சாங்கியத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். கால-சமத்தன்மையை இழக்கச்செய்யும் ஓர் அடிப்படை இயக்கம் – பருப்பொருள் சார்ந்தே உருவாக முடியும் என்கிற தரிசனத்தை அவர் சாங்கியத்திலிருந்து பெறுகிறார். சிவனை உதைக்கும் தேவியின் பாதம் ஏற்படுத்தும் மலர்தல் – உயிரின் ஆதி மடலவிழ்தலின் முதல் விரிசலினை ஏற்படுத்தியததன் படிமமாகவே இருக்கலாம். ஈஸ்வரன் - பிரகிருதி எனும் சாங்கிய இருமையில் என்பதில், பிரகிருதி செயலியக்கமற்ற ஒன்றாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதை சாக்த மரபு சுட்டியது. மட்ஸுனோ, அளவை என்பது ஜடப்பொருளியக்கத்தில் மாறுபட்ட ஒன்றாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் சாங்கிய தரிசனத்தில் இல்லை என்பதைச் சொல்கிறார். எனில், ஈஸ்வரன் பிரபஞ்சமாக மலரவைக்கும் உதை, பிரகிருதி ரூபமாகவும் இருக்கும் அன்னையிலிருந்து வந்த ஒன்றாக இருக்கலாம். சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால், காளி அவள் உக்கிர ரூபத்தில் காளியாக இருக்கும்போது, அவளின் பாதம் சிவன் மார்பு மேல் படுகையில் அவள் தன்னிலை அடைகிறாள்.

 

 

 

காலச் சமநிலையில் ஏற்படும் விரிசலில் இருந்து உயிரியக்கம் ஆரம்பமாகிறது. பழம்பெரும் மலையாளக் கவிஞர் வயலார் ராமவர்மா, தம் புகழ்பெற்ற திரைப்பாடல் ஒன்றில், சாங்கிய தரிசனத்தின் பிரகிருதியும் ஈஸ்வரனும் தானும் காலத்தின் பிரதி ரூபங்கள் என்கிறார். வசந்தத்தையும் பாடும் பாடல் அது. வயலார் ராமவர்மா, இறை நம்பிக்கை அற்றவர்.

 

 

 

https://youtube/RjxLCwPI7FA

ஆக, நம் அக மரபு கண்டடைந்தது – தலைவின் பாதத்தைத் தலைவன் தன் மேல் வைத்தல் என்பது ஒரு மிகமிக அடிப்படையான உயிரியக்கத்தின் பிரதிபலிப்பு. அது, உயிரின் உதயத்தில் இருக்கிறது. தாவரங்களின் மலர்தலில் இருக்கிறது. காதலின் உச்சத்தில் இருகிறது. பரமாத்மாவுடன் ஜீவாத்மா இணையும் ஆன்மிகக் கோட்பாடுகளில் இருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றி நம் அனைத்துச் சுழல்களிலும் இருக்கிறது.

 

 

 

இதோ! புத்தாண்டாக சித்திரைப் பெண் வருகிறாள்! அவள் காலடி வைத்ததும், சரக்கொன்றை மலர்கள் மிளிர்கின்றன. மிளிர் கொன்றையை மின்னார் செஞ்சடை மேல் அணிந்தவன் சிவன். அப்போது, சித்திரைப் பெண் வைக்கும் காலடி, சிவன் தலைமேல் படுகின்றதா? எனில், அவள்தான் யார்? காலமும் வெளியுமாகி, பிரபஞ்சமாக உறைந்து எங்குமாகி நிற்கும் ஆற்றலின் பெண் உருவமே தானோ!

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/13/சித்திரைப்-பெண்ணின்-பாதம்-725.html
723 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் மயில் மக்களின் மௌன மரணம் அரவிந்தன் நீலகண்டன் PTI Friday, May 13, 2016 02:33 PM +0530 ஈராக்கில் உள்ள திகிரிஸ் ஆற்றின் குறுக்கே ஒரு அணையைக் கட்ட, 1985-ல் அந்நாட்டு அதிபர் சதாம் ஹுசைன் முடிவு செய்தார். அப்போது அவர் அமெரிக்காவால் சர்வாதிகார முத்திரை குத்தப்படவில்லை. இன்னும் சொன்னால், ஓரளவு அமெரிக்க ஆதரவு அவருக்கு இருந்தது. குர்திஷ் பகுதிகளில் சதாம் செய்த கொடுமைகள், ஊடகங்களில் அப்படிப் பிரபலப்படுத்தப்படவில்லை. அணைக்கட்டு கட்டுவதற்கான பொறுப்பு அலி ஹஸன் அல் மஜித் என்பவரிடம் அளிக்கப்பட்டிருந்தது. அவருக்குத் தெளிவான உத்தரவுகள் அளிக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த அணைக்கட்டு கட்டப்படுவதற்காக அப்பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்த மக்களை அப்புறப்படுத்த வேண்டும். அப்படி அப்புறப்படுத்தப்பட்ட மக்கள் ‘அராபிய மய’ப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

 

 

 

யார் இந்த மக்கள்?

அவர்கள் யஸுதிகள். அவர்கள் பேசுகிற மொழி குர்மன்ஜி என அழைக்கப்படுகிறது. அவர்களை அராபியர்களும் சரி, ஐரோப்பியர்களும் சரி, பொதுவாக அழைத்த பெயர் ‘பிசாசு வழிபாட்டாளர்கள்’. ஆனால் அவர்கள் வணங்குவது, மயிலில் ஆரோகணிக்கும் ஒரு தெய்வத்தை. அவர்களுக்கு தீயசக்தி, சைத்தான் போன்ற கோட்பாடுகள் எதுவும் இல்லை. இவர்கள் தம்மை குர்திஷ் பகுதியின் பூர்விகக் குடிகளெனக் கருதுகிறார்கள்.

மயிலில் ஆரோகணிக்கும் தெய்வத்தை யஸுதிகள் வணங்குகிறார்கள். அவர்கள் தெய்வத்தை தீப ஒளியில் பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் ஏற்றும் விளக்கு, நம் தமிழ்நாட்டில் ஏற்றப்படும் குத்துவிளக்கு போன்றே உள்ளது. அதன் உச்சியில் மயில் உள்ளது. அவர்கள் கோவில்களில் தீப ஆரத்தி எடுக்கப்படுகிறது. அவர்கள் கோவில் நம் கோவில்கள் போலவே கோபுர அமைப்பு கொண்டதாக உள்ளது. இந்தியா மட்டுமல்லாது, பாரசீக க்னாஸ்டிக் சமயங்களின் கூறுகளைக் கொண்ட ஒரு சமயமாக யஸுதிகளின் சமயம் உள்ளது. அடிப்படையில் இது இந்து மதம்போல ஒரு பாகனிய சமயம்தான்.

 

 

யஸுதிகளின் லாலேஷ் ஆலயத்தில் தீட்டப்பட்டிருக்கும் ஓவியம்

பல நூற்றாண்டுகளாக இம்மக்கள் தாம் சந்தித்த பல்வேறு சமயக்கூறுகளை உள்வாங்கி, சுதந்தரமான சமயப் பரிணாம வளர்ச்சி ஒன்றில் இம்மக்கள் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். ஆனால், மதமாற்ற நோக்கம் கொண்ட சமயங்களின் ஆதிக்கம் மேலெழுந்தபோது, இவர்கள் ஒன்று மதம் மாற வேண்டும் அல்லது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களாக வாழ வேண்டும் என்கிற நிலையைச் சந்தித்தனர். அதன்பின்னர் வந்த நூற்றாண்டுகள் அனைத்திலுமே இவர்கள் எண்ணற்ற அல்லல்களை அனுபவித்தனர். அவர்கள் கோவில்கள் உடைக்கப்பட்டன. அவர்கள் ஊர்கள் சூறையாடப்பட்டன. பெண்களும் குழந்தைகளும் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர். ஆண்கள் கொல்லப்பட்டனர். தாம் வாழ்ந்த ஊர்களிலிருந்து தப்பி ஓடினர். இறுதியில், மலைப்பாங்கான பகுதிகளில் வசிப்பிடங்களை உருவாக்கிக்கொண்டு, இன்று ஒரு மிகச்சிறிய பகுதியில் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

 

 

 

மயிலின் மக்கள்

துருக்கி கலீபாக்கள், அவ்வப்போது உருவாகும் பாலைவனப் போர் பிரபுக்கள், ஐரோப்பிய மிஷினரிகள் தொடங்கி, சதாம் ஹுசைன் இன்று ஐஸிஸ் வரை, இம்மக்களின் வாழ்க்கை கடந்த எட்டு நூற்றாண்டுகள் வெறும் கொடுமைகளாக மட்டுமே இருந்து வந்துள்ளது. அராபிய தீபகற்பத்தின் இறுதி பாகனிய மக்கள் இவர்களே.

ஆனால், இம்மக்கள் சந்திக்கும் கொடுமைகள் குறித்து உலகம் பொதுவாகக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. தற்போதும் ஐஸிஸ் அமைப்பினால் மிகக் கொடுமையான பாலியல் சித்திரவதைகளுக்கு ஆளாகி அடிமைப்படுத்தப்படும் பெண்கள் யஸுதி இனத்தைச் சார்ந்தவர்களாவர். என்றபோதிலும், இது உலகின் மனசாட்சியையோ பெரும் ஊடகங்களையோ எவ்விதத்திலும் தட்டி எழுப்பவில்லை. மாறாக, சமூக வலைத்தளங்களே இம்மக்கள் படும் கொடுமைகளைக் குறித்த விழிப்புணர்வை நமக்கெல்லாம் ஓரளவாவது ஏற்படுத்தியுள்ளது.

ஆனால் இப்படி எவராலும் கண்டுகொள்ளப்படாமல் அழிக்கப்படும் மற்றொரு இந்திய வம்சாவளி இனமும் உண்டு. ஈராக்கிய பாலைவனங்களில் அல்ல. ஐரோப்பியாவின் அனைத்து நாடுகளிலும் இன்றும் வெறுப்பையும் கொடுமைகளையும் சந்திக்கும் சமுதாயம் அது.

 

 

ஜிப்ஸி / ரோமா மக்கள் : இந்திய வம்சாவளியினர்

இரண்டாம் உலகப் போரில் நாசிகளால் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்ட இனம், யூதர்கள். ஆனால், யூதர்கள் மட்டுமல்ல அப்படி திட்டமிட்டு இன ரீதியாக அழிக்கப்பட்டது. ஜிப்ஸிகள் எனப்படும் மக்களும் அப்படியே குறிவைத்து அழிக்கப்பட்டனர். ஜிப்ஸிகள் ஐரோப்பாவெங்கும் பரவிக் கிடக்கின்றனர். அவர்கள் தம்மை ரோமா என அழைக்கின்றனர். இவர்கள் இந்தியாவிலிருந்து, படையெடுப்புகளின்போது அடிமைகளாகப் பலவந்தமாகப் பல நாடுகளில் விற்கப்பட்டவர்கள். காளி - துர்க்கை வழிபாடு செய்பவர்கள். கன்யகுப்ஜம் எனும் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்தவர்கள். சிறந்த கொல்லர்கள், தச்சர்கள், கைவினைஞர்கள், ஜோதிடர்கள். ஐரோப்பாவில் இவர்கள் பல்வேறுவிதமான கொடுமைகளை அனுபவித்து பிழைத்து வந்தனர். நாசிகளுக்கு முன்னரே, பல நூற்றாண்டுகளாக இம்மக்கள் நகரங்களில் நுழையக்கூடாது என்கிற கட்டுப்பாடுகள் ஐரோப்பா முழுக்க இருந்தன. இப்போதும்கூட, ஐரோப்பிய கிராமப்புறங்களில் இக்கட்டுப்பாடுகள் எழுதப்படாத விதிகளாக நிலவுகின்றன.

நாசிகள் இவர்களை வதைமுகாம்களில் அடைத்தனர். ‘கீழான இனத்தவர்கள்’ எனக் கூறினர். நாசிகள், வதைமுகாம்களில் ஜிப்ஸிகளை கொன்றதோடு மட்டுமல்லாமல், ஜிப்ஸி குழந்தைகளை மிகக் கொடுமையான பல பரிசோதனைகளுக்கு ஆளாக்கினார்கள்.

 

 

நாசிகளின் கொடும்-மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட ஜிப்ஸி குழந்தைகள்

இன்று, யூதர்களின் படுகொலைக்கு உலகமெங்கும் நினைவுச்சின்னங்கள் உள்ளன. ஆனால், ரோமாக்களை நாசிகள் செய்த படுகொலைக்கு எவ்வித நினைவுச்சின்னமும் இல்லை. யூதர்களுக்கென்று இன்று ஒரு நாடு அமைந்துவிட்டது. நாசி படுகொலைகளுக்கும், யூதர்களுக்கு எதிராக ஐரோப்பாவில் நிலவிய கடுமையான மனப்பான்மையும் விதிகளும் இன்று பெரும்பாலும் பழங்கதைகள் எனலாம். ஆனால், ஜிப்ஸிகளை பொறுத்தவரையில் அவ்வாறல்ல.

உதாரணமாக, பல்கேரியாவை எடுத்துக்கொள்வோம். அந்தத் தேசத்தின் மக்கள்தொகையில் பத்து சதவீதம் ரோமாக்கள்தான். அங்கு கடத்தப்பட்டு பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கப்படும் குழந்தைகளில் 80 சதவீதம் ‘ரோமா’ சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்கள்தான். நாசி காலகட்டத்தில், ஐரோப்பாவின் ரோமாக்களில் 25 சதவீதத்தினர் கொன்றொழிக்கப்பட்டார்கள். கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியில் அவர்கள் தனி முகாம்களில் அடைத்து கொடுமைப்படுத்தப்பட்டனர். பிச்சை எடுக்கவைப்பது, போதை மருந்து கடத்தல் கும்பல்கள், கட்டாயப்படுத்தி குழந்தைகளை விற்கவைப்பது எனப் பல கொடுமைகளை இவர்கள் தொடர்ந்து ஐரோப்பாவில் அனுபவித்து வருகின்றனர்

1972-ல், உகாண்டாவின் சர்வாதிகாரி இடி அமீன் ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார். பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியின்போது அங்கே குடியேறிய இந்தியர்கள் மூன்று மாதங்களில் வெளியேற வேண்டும். இல்லாவிட்டால், அதன்பிறகு நடப்பதற்குத் தான் பொறுப்பல்ல. பின்னாட்களில், இந்த வெளியேற்ற அறிக்கையை வெளியிட அல்லா கனவில் கட்டளை இட்டதாக இடி அமீன் கூறினார். பல்லாயிரக்கணக்கான இந்தியர்கள் வெளியேறினர். இவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் பிரிட்டனில் குடி புகுந்தனர். சிலரை மட்டுமே அமெரிக்கா அனுமதித்தது. இன்று வரை 20,000 இந்தியர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்பது தெரியவே இல்லை.

ஈராக்கின் யஸுதிகள், ஐரோப்பாவின் ரோமா ஜிப்ஸிகள், உகாண்டாவின் இந்தியர்கள் – இவர்கள் அனைவரும் சந்தித்தவை / சந்திப்பவை பெரும் மானுட சோகங்கள். ஒருவிதத்தில், ஒட்டுமொத்த மானுடத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கியிருக்க வேண்டிய சோகங்கள். ஆனால், ஏனோ இவை நடந்தது, இவர்களுடன் தொப்புள் கொடி உறவுடைய நமக்குக்கூட பெரிய பிரச்னையாகப் பதியவில்லை. இவர்களில் எவருக்காகவும் நாம் குரல் கொடுக்கவில்லை. உலக நாடுகளும் பெரிய அளவில் இதை பிரச்னையாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

விஷயம் என்னவென்றால், உலகமெங்கும் இந்தியர்கள் பரவப் பரவ, இம்மாதிரி வெறுப்பையும் வன்முறையையும் இன ஒழிப்பையும் அவர்கள் சந்திக்கவேண்டி வரும். யூதர்கள் இத்தகைய வெறுப்பையே எதிர்நோக்கினார்கள். அவர்கள் இறுதியாக இதற்குப் பெரும் விலை கொடுத்து மீண்டார்கள். தம் மக்களில் அறுபது லட்சம் பேரை இழந்த பின்னரே இஸ்ரேல் என தமக்கென ஒரு தாயகம் இருப்பதன் அவசியத்தை உணர்ந்தார்கள்.

 

 

 

யூதர்களும் பாரசீகர்களும் சிரிய கிறிஸ்தவர்களும் மதக் கொடுமைகளுக்குத் தப்பி இந்தியாவுக்கு வந்தபோது, அவர்களை இருகரம் நீட்டி வரவேற்ற தேசம் இந்தியா. பார்ஸிகள், ஈரானிலிருந்து இந்தியாவுக்கு அகதிகளாக வந்தனர். அப்போது குஜராத் பகுதி அரசன், அவர்களின் தலைவர்களிடம் ஒரு கிண்ணம் நிறைய பாலைக் கொடுத்தான். இப்படி பால் நிறைந்திருப்பதுபோல என் நாட்டில் மக்கள் நிறைந்திருக்கிறார்கள். உங்களுக்கு நான் எப்படி இடம் அளிப்பது என வினவினான். அதற்கு பார்ஸி தலைவர் ஒரு பிடி சர்க்கரையை அந்தப் பாலில் இட்டார். பாலில் இந்த இனிப்பு கரைந்திருப்பதுபோல, நாங்கள் உங்கள் சமுதாயத்துடன் கலந்து அதை மேலும் இனிமையாக்குவோம் என சொன்னார். மகிழ்ந்துபோன மன்னன், பாரசீக பார்ஸிகள் அகதிகளாக அல்லாமல் பெருமைமிகுந்த குடிமக்களாக வாழ வழி செய்தான் என்பது பார்ஸிகள் மத்தியில் வழங்கப்படும் கதை.

உலகமெங்கும், யூத வெறுப்பினை அந்தந்த நாடுகளில் வாழ்ந்த யூதர்கள் சந்தித்தனர். அவர்கள் மீண்டும் இஸ்ரேல் வந்தபோது, உலகநாடுகளில் பரவி வாழ்ந்த யூதர்கள் அவர்கள் சந்தித்த வெறுப்பையும் பட்ட கஷ்டங்களையும் சொன்னார்கள். ஆனால் இந்தியாவிலிருந்து வந்த யூதர்களுக்கு அப்படிச் சொல்ல எதுவும் இருக்கவில்லை. அது மட்டுமல்ல, அரசர்களே அவர்கள் வழிபடும் கோவில்களைக் கட்டிக்கொடுத்து, அதற்கு நில மானியங்களையும் அந்த வழிபாட்டுத் தலங்களைச் சுற்றி பாதுகாப்பும் அளித்திருந்தார்கள். 16-ம் நூற்றாண்டில்கூட, ஐரோப்பாவில் மதவெறியால் யூதர்கள் தாக்கப்பட்டபோது, அவர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்து கேரளாவில் தங்கள் ஆலயத்தை அமைத்துக்கொண்டனர்.

இதுதான் இந்தியாவின் பாரம்பரியம்

இன்று உலகளாவியச் சூழலில், இப்பாரம்பரியத்தின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி இந்தியா நகர வேண்டும். இந்தியா ஒரு உண்மையான வல்லரசாக அது தன் பண்பாட்டு வம்சாவளியினரையும் உலகின் பண்பாட்டு-இறையியல் பண்பாட்டு பன்மையையும் கொண்டாடி, அதைப் பாதுகாக்க குரல் கொடுக்கும் ஒரு தேசமாக தன்னை முன்னிறுத்த வேண்டும். இந்தியர்களுக்கு ஒரு தாயகம் இருக்கிறது. அதற்கு உலகமெங்கும் உள்ள தம் பண்பாட்டு உறவுகளுடன் ஒரு கடமை இருக்கிறது. அவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க வேண்டிய கடப்பாடு உள்ளது. இந்திரா காந்தி பிரதமராக இருந்தபோது, ரோமா / ஜிப்ஸி மக்களின் சர்வதேச மாநாடு ஒன்றை பாரதத்தில் கூட்டினார். அதை இன்னும் வலிமையாக, இன்றைய பிரதம மந்திரி முன்னெடுக்க வேண்டும். அத்துடன், யஸுதி மக்களின் உரிமைக்காக இந்தியா குரல் கொடுக்க வேண்டும். உண்மையில் யஸுதி, ஜிப்ஸி ஆகியோரைத் தாண்டி, உலகின் பூர்விகப் பண்பாடுகள் அனைத்துமே, அழிவையும் அபாயத்தையும் எதிர்நோக்கி இருக்கின்றன. அவை அனைத்துக்காகவும் இந்தியா குரல் எழுப்ப வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/13/மயில்-மக்களின்-மௌன-மரணம்-723.html
722 சாளரம் அறிதலின் எல்லையில் சொல்லாயோ கோத்தும்பி! அரவிந்தன் நீலகண்டன் PTI Friday, May 13, 2016 02:31 PM +0530 அண்மையில் வெளியான ஒரு ஆராய்ச்சித்தாள், சுவாரசியத்தையும் சர்ச்சையையும் எழுப்பியிருக்கிறது. பூச்சிகள் 'பிரக்ஞை’ (consciousness) குறித்து நமக்கு என்ன கற்பித்துத் தர முடியும்? இக்கேள்வியை எழுப்பியிருப்பவர்கள், ஆண்ட்ரூ பாரன் (Andrew B. Barron) என்கிற உயிரியலாளரும், கோலின் க்ளெய்ன் (Colin Klien) என்கிற தத்துவவியலாளரும். இருவரும் ஆஸ்திரேலியாக்காரர்கள். இவர்களின் ஆராய்ச்சித்தாள் பயன்படுத்தும் தரவுகளும், அதன்மூலம் எழுப்பும் ஆதாரக் கருத்தும் முக்கியமானவை. 'பிரக்ஞை’ குறித்த நம்முடைய அடிப்படையான கருத்துகளை அசையவைப்பவை.

 

 

பிரக்ஞையின் கேந்திரம்

பிரக்ஞையை நாம் பொதுவாக மூளையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறோம். தமிழில் அதை தன்னுணர்வு எனலாம். தன்னுணர்வு என்பது அகநிலைகளை தன்னை மையப்படுத்தி உணரும் தன்மை என்று சொல்லலாம். பசித்தல் என்பது ஒரு உயிரியல் விழைவு. அதை எல்லா உயிர்களும் உணரும். ஆனால், ‘எனக்குப் பசிக்கிறது’ என உணர்வது தன்னுணர்வு. இது புறஉலகிலிருந்து தன்னை தனியாகப் பிரித்தறிவது. மூளை, புறஉலகை அகவயப்படுத்தி அதை ஒரு கோலமாகத் தீட்டும்போதே ‘தான்’ என்பதை மையப்புள்ளியாக்கிச் செயல்படுகிறது. இதையே தன்னுணர்வின் நரம்பியல் அடிப்படை எனக் கருதுகிறார்கள். இதற்கான கருவியாகச் செயல்படுவது மூளை. இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், தண்டுவடம் கொண்ட விலங்குகளில், மூளையின் ஒரு பகுதியான நடு-மூளையே (mid brain), தன்னுணர்வு கொண்ட அறிதலின் கேந்திரமாக இருக்கிறது. தன்னுணர்வு, பேரினக் குரங்குகளில் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.

 

 

மூளை இல்லாத பூச்சிகள்?

இப்போது பூச்சிகளுக்கு வருவோம். பூச்சிகள் என நாம் சொல்லும்போது, சிலந்திகூட எட்டுக்கால் பூச்சிதான். ஆனால், விலங்கியலின் மொழியில், பூச்சிகள் ஆறுகாலிகள் (Hexapoda) என அழைக்கப்படுகின்றன. அவை ஒட்டுக்காலிகளும் (Arthropods) கூட. ஆக, விலங்கியல் வரையறையில் சிலந்திப் பூச்சி இல்லை. நம் பூமியின் மிகச்சிறந்த பரிணாம வெற்றியினம் என்பதை பூச்சிகளுக்கே சொல்ல முடியும். சிருஷ்டிகர்த்தர் என ஒருவர் இருந்தால், அவர் நிச்சயமாகப் பூச்சிகளையே தேர்ந்தெடுத்த இனமாகக் கருதியிருப்பார். பல்கிப் பெருகி பூமியை நிரப்புங்கள் என அவர் மானுடர்களைப் பார்த்து சொல்லியிருப்பதைக் காட்டிலும், பூச்சிகளைப் பார்த்தே சொல்லியிருக்கவே வாய்ப்புகள் அதிகம். பரிணாமவியலாளர் ஹால்டேன் சொன்னார், ‘ஆண்டவர் ஒருவர் இருப்பாரென்றால், அவருக்கு வண்டினங்கள் மீது மிகவும் பாசமான கரிசனம் இருந்திருக்க வேண்டும்’.

 

 

 

பூச்சிகளுக்கு நடுமூளை, முன்மூளை போன்ற பிரிவினைகள், பூச்சிகளின் நியூரோனிய அமைப்பில் கிடையாது. கார்ல் லினேயஸ், பூச்சியினங்களுக்கு மூளையே கிடையாது என்று கூறினார். ஏனெனில், ஒரு பூச்சியின் தலையை நீங்கள் வெட்டிய பிறகும் அதன் உயிரியக்கங்கள் நீடிக்கமுடியும். உதாரணமாக, வீட்டு ஈயை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அதன் தலையை வெட்டிய, பிறகு அதன் பிற உடல் பாகங்களைப் பத்திரமாக வைத்தால், அதனால் கலவியில் ஈடுபட இயலும்.

 

 

 

அப்படி தலை நீக்கம் செய்யப்பட்ட பெண் ஈக்கள், எட்டு மணி நேரத்தில் ஐந்து தடவை கலவியில் ஈடுபட்டது, பரிசோதனைச் சாலைச் சூழலில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஆனால், நிச்சயமாகச் செயல்பாடுகளில் பாதிப்புகள் உள்ளன. பூச்சிகளைப் பொறுத்தவரையில், மூளை எனச் சொல்லப்படுவது சிறிதே சிறப்புத்தன்மை கொண்ட நியூரானிய செல்களின் கூட்டு–காங்க்லியான் (Ganglion) என்பார்கள். அவ்வளவுதான். ஆனால், தொடர்ந்து பரிசோதனைகளில் தெரியவரக்கூடிய விஷயம் என்னவென்றால், இந்தச் சின்ன அமைப்பும்கூட மிகவும் அடிப்படையான நுண்ணியத்தன்மை உடைய அகச்செயல்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான்.

தேனீக்களின் ‘உணர்ச்சிகள்’?

 

 

 

2011-ல், தேனீக்களைக் கொண்டு ஒரு பரிசோதனை நடைபெற்றது. தேனீக்கள் இரு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டன. ஒன்றில் இருந்த தேனீக்கள் மிகவும் வேகமாகக் குலுக்கப்பட்டன. மற்றவை அப்படி ஒரு கலவரமான சூழலுக்கு ஆட்படுத்தப்படவில்லை. இப்போது இவற்றுக்கு இனிப்பும் கசப்பும் கலந்த ஒரு கலவை அளிக்கப்பட்டது. இக்கலவையில், ஆக்டனோன் என்கிற வேதிப்பொருளும், ஹெக்ஸனால் என்கிற வேதிப்பொருளும் இருந்தன. ஆக்டனோன் இருக்கும் பொருட்கள் தேனீக்களைக் கவர்கின்றவை. ஹெக்ஸனால் என்கிற பொருள், தேனீக்களால் கசப்பு நிறைந்த ஒன்றாக விலக்கிவைக்கப்படுபவை. நம் இரு தேனீ குழுக்களுக்கும், இந்த இரண்டும் இணைந்த கலவை முன்வைக்கப்பட்டது. வேகமாகக் குலுக்கப்பட்டு கலவரச் சூழலுக்கு ஆளாகாத தேனீக்களுக்கு, இந்தக் கலவையில் ஆக்டனோனை முதன்மையாக உணர்ந்தன. அவற்றின் பசியுணர்வை அதிகரிப்பதாக அமைந்தது. கலவரச் சூழலுக்கு ஆளான தேனீக்களோ, இந்த கலவையைக் கண்டு ஒதுங்கின. அக்கலவையில் இருந்த ஹெக்ஸனாலால் உணரப்பட்டு, அந்தக் கலவையை அவை விலக்கின. இப்பரிசோதனை, முதுகுவடம் இல்லாத விலங்குகளில் எப்படி உணர்ச்சிகள் செயல்படுகின்றன எனக் காட்டுவதாக அமைந்தன. நம் அன்றாட மொழியில் சொல்வதாக இருந்தால், எப்படி வன்முறையான சூழலில் வாழும் ஒருவர் எதிர்மறையான விஷயங்களை அந்தச் சூழலில் இருந்து பெறுவாரோ அதேபோல இங்கே நிகழ்ந்திருக்கிறது.

கூட்டு உயிரி அல்லது அதி-உயிரி

பொதுவாக, பூச்சி இனங்களில் மிக நெடுங்காலமாக மற்றொரு நிகழ்வு அவதானிக்கப்பட்டு வருகிறது. கூட்டு மனம் என்பதுதான் அது. ஒரு தேனீ கூடு என்பது ஒரு மகா உயிரி. அதில் உள்ள தனித்தனி பூச்சிகளெல்லாம், அந்த மகா உயிரியின் அல்லது அதி-உயிரியின் பாகங்கள். இது குறித்து பல உயிரியியலாளர்கள் பேசி வந்திருக்கிறார்கள். தேனீக்கள், எறும்புகள், கரையான்கள் போன்ற சமூக விலங்குகளை ஆராய்ந்த அனைவரும், அச்சமூகங்களை அதி-உயிரிகளாகக் கண்டிருக்கிறார்கள். எறும்புகளை ஆராய்ச்சி செய்த வில்லியம் மார்ட்டன் வீலர், எறும்பு சமூகங்களில் தனிப்பட்ட எறும்புகளின் செய்கைகளைத் தாண்டி முகிழ்த்தெழும் தன்மைகள் (emergent properties) உருவாவதைக் கண்டார். தனிப்பட்ட எறும்புகளுக்கு இல்லாத குணங்கள், ஒருங்கிணைந்த எறும்புக்கூடுக்கு உண்டு. ஒரு தனிப்பட்ட தேனீயின் நினைவாற்றல் என்பதே ஆறு தினங்களுக்கு இருக்குமென்றால், ஒரு தேன் கூடு என்கிற மகா உயிரியின் நினைவாற்றல், ஒரு சராசரி தேனீயின் வாழ்நாட்களைவிடவும் இரு மடங்கு அதிகமாக இருக்கும்.

 

 

வில்லியம் மார்ட்டன் வீலர்

இப்போது தனிப்பட்ட பூச்சிகளுக்குத் தன்னுணர்வு உண்டு என நாம் கண்டறியும்போது, இந்தக் கூட்டு உயிரினத்தின் தன்னுணர்வு என்பது எப்படிப்பட்டதாகவும், எத்தனை தன்னுணர்வு சார்ந்த இயக்கங்களைக் கொண்டதாகவும் இருக்கும் என்பது வியக்கவைக்கும் ஒரு விஷயமாகும். தனி மனிதனுக்கும் சமுதாயத்துக்குமான உறவு என்ன என்பதன் அடிப்படை உயிரியியல் செயல்பாட்டை நாம் பூச்சிகளின் தன்னுணர்வுக்கும், அதைத்தாண்டி அவற்றிலிருந்து உருவாகும் கூட்டு அதி-உயிரிகளுக்குமான உறவுகளிலிருந்து அறிந்துகொள்ளலாம்.

பூச்சியியலாளர் (entomologist) E.O.வில்ஸன், சமூகத்தன்மை கொண்ட பூச்சிகளின் அடிப்படை இயக்கவியலுக்கும், தண்டுவடம் கொண்ட விலங்குகளின் சமூகப் பரிமாணத்தின் இயக்கவியலுக்கும் சில அடிப்படை ஒற்றுமைகள் இருப்பதை அவதானித்தார். இதிலிருந்து, சமூக-உயிரியல் (sociobiology) என்கிற புதிய இணை-அறிவியல் துறை ஒன்றை வில்ஸன் உருவாக்கினார். அவர் கூறினார் -

பரிணாம உறவில், பூச்சியினங்களும் தண்டுவடம் கொண்ட விலங்குகளும் வெகுதூரமாக இருப்பவை. இந்த இரு விலங்கினக் குழுக்களின் தனித்தன்மை கொண்ட தகவல் தொடர்பும் சரி, கூட்டுத் தகவல் தொடர்பும் சரி, வித்தியாசமானவை. ஆனால், இந்த இரு விலங்கினக் குழுக்களின் சமூக நடத்தையின் பரிமாண வளர்ச்சியின் பல முக்கிய அம்சங்களில் ஒருமை இருக்கிறது. இதுவே, சமூக உயிரியல் ஓர் உயிரியல் அறிவுப்புலமாகச் செயல்படுவதற்கான அடிப்படையாக இருக்கும்.

 

 

E.O. வில்ஸன்

ஏற்கெனவே, கணினித் துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) சார்ந்து அல்காரிதம்களை உருவாக்குவோர், எறும்புகளின் கூட்டு இயக்கத்தின் அடிப்படையில் அல்காரிதம்களை உருவாக்குகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

எறும்புகள் உணவை எப்படித் தேடுகின்றன? தனித்தனி எறும்புகள், அவை கண்டடையும் உணவுக்கும், எறும்புக் கூட்டுக்குமாக தம் உடலிலிருந்து சுரக்கும் பெரமோன்களைக் கொண்டு வழித்தடங்களை உருவாக்குகின்றன. இப்படிப் பல பெரமோன் வழிகளிலிருந்து மிகவும் எளிதான வழியை எறும்புக் கூடு கண்டடைகிறது. பெரமோன்கள், நேரமாக நேரமாக வீரியமிழப்பவை. எனவே, மிக அண்மையில் கண்டடைந்த வழியே அடுத்தடுத்து பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இப்போது எழுப்பப்பட்டிருக்கும் விஷயமோ இன்னும் ஆழமானது; இன்னும் அடிப்படையானது. நம்முடைய சமுதாய கூட்டமைப்பு மட்டுமல்ல நம்முடைய தனிப்பட்ட தன்னுணர்விலும்கூட பூச்சிகள் பரிணாம ரகசிய அறைகளைத் திறக்க உதவக்கூடும். என்னதான் பரிணாமம் எனும் பெரும் விருட்சத்தில், நாமும் பூச்சிகளும் மிகவும் தூரமான கிளைகள் எனத் தோன்றினாலும், நம்முள்ளே ஓடும் தொடர்பு இழைகள், நாம் நினைப்பதைக் காட்டிலும் அணுக்கமாகவே நம்மைப் பூச்சிகளுடன் பிணைக்கின்றன.

இலக்கியங்களிலும் தத்துவ மரபிலும்

பூச்சியினங்களுக்கும், நம்மில் விரிவாக விகசித்து நிற்கும் தன்னுணர்வின் அறிவு இயக்கங்களுக்கும், ஒரு ஆழமான உருவகத் தொடர்பை மானுட இனம் உணர்ந்திருக்கிறது.

 

 

 

பிரான்ஸிஸ் பேகன் (1561-1626), நவீன அறிவியலின் தத்துவ பிதாமகர். நல்லறிதலுக்குத் தேனீயின் செயல்பாட்டை உருவகமாக்கினார். புற உலகிலிருந்து பெறப்படும் தரவுகளை மட்டுமேயோ அல்லது அக வயமான சிந்தனைகளை மட்டுமேயோ சார்ந்திராமல், தேனீக்களைப்போல புற உலகிலிருந்து பெறப்படுவதை உள்வாங்கி, தனித்தன்மை கொண்ட ஒன்றாக மாற்றிடும் தன்மை கொண்ட தேனீக்களைப் போன்றவர்களே நல்ல தத்துவ அறிஞர்கள் என்றார் அவர். (சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால், பேகன் இன்னொன்றையும் சொல்லியிருக்கிறார் - இயற்கையை சித்திரவதை செய்து அவளிடமிருந்து மானுடம் அறிவை அடைய வேண்டுமென்று. ஆனால், அது தத்துவவாதியாக அவர் தம் வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய காலத்தில் எழுதியது. பொதுவாக, அப்போது மேற்கத்திய மனநிலையில் இயற்கை எவ்வாறு காணப்பட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது என்னும் விதத்திலேயே அது முக்கியமானது).

 

 

 

வில்லியம் பிளேக் (1757-1827), தம் பாடல் ஒன்றில் (The Fly) ஈ ஒன்றின் கோடைக்கால துடிப்பான இயக்கத்துடன், மானுட வாழ்வின் மேம்போக்கான ஆனந்தங்களை ஒப்பிட்டார். அப்பூச்சியின் இருப்பைக் குறித்தே அறியாத ஒரு அலட்சிய கையசைவு, அப்பூச்சியின் அனைத்து துள்ளல் சிறகடிப்புகளையும் நசுக்கி அழித்துவிடலாம். அதைப்போலத்தான், மானுடனின் அனைத்து ஆனந்தங்களையும் மானுடனின் இருப்பைக் குறித்துகூட அறியாத அல்லது அறிய அவசியப்படாத ஒரு நிகழ்வு ஒழித்துவிடலாம். ஆனால், வாழ்வென்பது அறிவுத்தேடலாக இருந்தால், இருப்பும் இறப்பும் ஒரு பிரச்னையே அல்ல. இங்கும், ஈயின் சிறகடிப்பும், கோடைக்கால விளையாட்டும் மானுட வாழ்க்கையின் வேடிக்கை விநோதங்களின் உருவகமானது.

 

 

 

பாரத மரபில் அடிப்படையான ஞானத்தை அடைவதென்பது தேனறிவு-முறை: 'மது வித்யா’ என அழைக்கப்படுகிறது. ரிக் வேதம், தேனீயால் இந்திரன் புகழப்பட்டதாகவும், அவன் தேன்–அறிவை அடைந்ததாகவும் கூறுகிறது. (ரிக்: 1.119.9) சாந்தோக்ய உபநிடதம், வேத மந்திரங்களை தேனீக்களாக உருவகிக்கின்றன. ‘தத் த்வம் அஸி’ (நீயே அதுவாக இருக்கிறாய்) எனும் மகா வாக்கியத்தை விளக்கும்போது, ‘பல மலர்களிலிருந்து எடுக்கப்படும் சாறுகளைச் சேகரித்து, அவற்றை ஒரே சாறாகச் செய்து தேனீக்கள் தேனைத் தயாரிக்கின்றன’ என்பது சொல்லப்படுகிறது. மலர்களிலிருந்து எடுக்கப்படும் சாறு நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் புற பிரபஞ்சத்திலிருந்து நாம் பெறும் அறிதல். அது நம்மில் தேனாக – ஒருமையை நோக்கிய ஞானமாக - மாறுகிறது. அனைத்தின் இனிமையாகவும் இருப்பது எதுவோ, அது நம்மில் உருவாகிறது. இங்கும் தேனீயின் செயல்பாடு (பூக்களிலிருந்து பெற்ற சாறுகளை தேனாக மாற்றுவது) நாம் ஞானமடைவதற்கான உருவகமாகிறது.

சங்க காலத்தில், அக-அறிதலுக்கும் புற யதார்த்தத்துக்குமான மோதலினை பேசுமிடத்தில், காமம் செப்பாது கண்டது மொழிய, 'கொங்கு தேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத்தும்பி’ அழைக்கப்பட்டது. மாணிக்கவாசகரும் அரசவண்டை (கோத்தும்பி) அழைக்கிறார். சிற்றின்பம் எனும் சிறிய அளவு தேனை உண்ணாமல், ஆனந்தத் தேனே வடிவாகி நடனமாடும் சிவத்தை அடைந்திடச் சொல்கிறார். இங்கும், மானுடராகிய நம் உருவகமாக தேனருந்தும் கோத்தும்பி அவர் கூறுகிறார்.

பரிணாம அறிவியல் சொல்லும் உண்மையோ, இந்த உருவகத் தொடர்புகளைக் காட்டிலும் இன்னும் விசித்திரமானது.

காம்பிரியன் - பிரக்ஞையின் பெரும் வெடிப்பு?

பூமியில் விலங்கினங்களின் பரிணாம வரலாற்றில் மிக முக்கியமான காலகட்டமாகக் கருதப்படுவது காம்பிரியன் காலகட்டம் (Cambrian period). இன்றைக்கு சற்றேறக்குறைய 54 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தொடங்கிய 5.5 கோடி ஆண்டுகளுக்கொப்ப நடந்த பரிணாம நிகழ்ச்சிகளே காம்பிரியன் கால நிகழ்ச்சிகள். இன்றைக்கு பரிணாமம், பொதுவாக நிகழும் வேகத்தைக் காட்டிலும், காம்பிரியன் காலகட்டத்தில் ஐந்து மடங்கு அதிக வேகத்துடன் உயிர்களின் பரிணாம மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன என்கின்றனர் அறிவியலாளர்கள். இன்றைக்கு நாம் காணும் விலங்கினங்களின் உடல் தோற்ற அமைப்புகளெல்லாம் இக்காலகட்டத்தில் பரிணமித்தவையே. எப்படி பிரபஞ்சம் தோன்றியதை பெரும் வெடிப்பு என இயற்பியலாளர்கள் கூறுகிறார்களோ, அப்படியே காம்பிரியன் நிகழ்வுகளை உயிரின பரிணாமத்தின் பெரும் வெடிப்பு என உயிரியலாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

 

 

கணிதவியலாளர் ரோஜர் பென்ரோஸும், தன்னுணர்வு குறித்த ஆராய்ச்சியாளர் ஸ்டூவர்ட் ஹாமராஃப்பும் (Stuart Hameroff), சர்ச்சைக்குரிய அறிவியல் ஊகம் ஒன்றை முன்வைக்கின்றனர். உயிரினங்களினுள் ஒரு க்வாண்டம் தன்மையாக தன்னுணர்வு உள்ளுறைந்திருந்தது. அதற்கான அடிப்படை உறுப்புகள் உருவாகி வந்தன. ஒரு கட்டத்தில், தன்னுணர்வின் வெளிப்பாடு உயிரினங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியை உந்தியது – அதுவே காம்பிரிய பெரும் வெடிப்பு நிகழ புறக்காரணிகளும் இருந்தன என்றாலும், உயிரின பரிணாமத்தின் முக்கிய உந்து சக்தியாக காம்பிரியன் நிகழ்வுகளில் இருந்தது தன்னுணர்வு வெளிப்பாடு. அறிவியலாளர்கள் மத்தியில் கடும் எதிர்ப்பை ஏற்படுத்திய நிலைப்பாடு இது. ரிச்சர்ட் டாவ்கின்ஸ் போன்றவர்கள் இதைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர். பொதுவாக, இந்த நிலைப்பாட்டை மையமான அறிவியலாளர்கள் மறுத்துவிடுகின்றனர். ஆனால், அறிவியலாளர்களில் ஒரு சாரார் இதை ஒத்த ஒரு கருத்தை தொடர்ந்து சொல்லி வந்திருக்கின்றனர்.

 

 

பென்ரோஸ் & ஹமரோஃப்

உதாரணமாக, உள்ளுறை-இசைவு உறவு (endo-symbiosis) எனும் பரிணாம இயக்கத்தைக் கண்டுபிடித்தவர் லின் மர்குலிஸ். அதாவது, நம் செல்லில் உள்ள மைட்டோகாண்ட்ரியா போன்ற அமைப்புகள், உண்மையில் மாற்று உயிரினங்கள். அவை, நம் செல்களுடன் ஒரு பரஸ்பர நல்லுறவை ஏற்படுத்துகின்றன. இச்செயல்பாடு ஒரு முக்கியப் பரிணாம இயக்கம் என்பதை முன்வைத்தவர். அவர் இதைக் கூறியபோதும் கடும் எதிர்ப்புக்கு ஆளானார். ஆனால், பின்னாட்களில் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. லின் மர்குலிஸும், அவரது மகனும் பரிணாமவியலாளருமான டோரியன் சாகனும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கின்றனர். அதாவது, நம் தன்னுணர்வில் ஒரு மிகக்குறைந்த பின்ன அளவிலாவது தன்னுணர்வு, நம் மூத்த பரிணாம மூதாதையரான சிறு உயிரினங்களில் இருந்தது என ஏற்றுக்கொண்டு, அதைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பரிணாமத்தை நோக்கினால், உயிரினங்களின் பரிணாமத்தை இன்னும் முழுமையாக விளக்கவும், புரிந்துகொள்ளவும் முடியும் என்கின்றனர். இன்று ஆண்ட்ரூ பாரனும், கோலின் க்ளெயினும் தங்கள் ஆராய்ச்சியின் முடிவில் சொல்கின்றனர்: “…எனவே, அக-அனுபவங்களின் தொடக்க வேர்கள் காம்பிரியன் காலத்தில் தொடங்கியிருக்க வேண்டும் என நாங்கள் முன்வைக்கிறோம்”.

இது உண்மை எனில், பூமியில் பூச்சிகள் உருவான நிகழ்வில், தன்னுணர்வின் பரிணாம வளர்ச்சியும் ஒரு முக்கியக் கட்டத்தை எட்டியிருக்க வேண்டும். நம் தன்னுணர்வின் சிறகடிப்பில் ஒரு பட்டாம்பூச்சித்தன்மையோ அல்லது ஒரு தும்பியின் படபடப்போ இருப்பதாக நாம் உணர்வது வெறும் கவித்துவம் மட்டுமல்ல போலும் – அதில் ஒரு பரிணாம உண்மையும் அடங்கியிருக்கக்கூடும்.

]]>
https://www.dinamani.com/junction/arithalin-ellaiyil/2016/may/13/சொல்லாயோ-கோத்தும்பி-722.html