Dinamani - யோகம் தரும் யோகம் - https://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 2557166 சாளரம் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 38. அர்த்த ஊர்த்துவமுக புஜங்காசனம் கே.எஸ். இளமதி Thursday, August 18, 2016 10:40 AM +0530 அஷ்டாங்க யோகம் - நியமம்

யோக நீதிக் கதை

நிபந்தனை

இரவு மணி ஒன்பது.

விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு ஜீரோ வாட் விளக்கு மட்டும் விழித்துக்கொண்டிருந்தது.

விஜயசங்கர் படுக்கையில் சாய்ந்ததும், உதய் ஓடிவந்து மார்பில் ஏறிக்கொண்டு, ம் கதை சொல்லுங்கப்பா என்றான்.

அவனைப் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட்டு, விஜயசங்கர் மார்பில் சரிகா இடம் பிடித்துக்கொண்டாள்.

ச்சீ போடி, நான்தான் மூத்தவன். அப்பா மேல நான்தான் உட்கார்ந்து கதை கேட்கணும் என்று சரிகாவைப் பிடித்துத் தள்ளினான் உதய்.

பாருங்கப்பா. நான்தான சின்னப்பொண்ணு. பாப்பா பாப்பான்னுதானே எல்லாருமே என்னை கூப்பிடறாங்க. நான்தான் உங்க மேல உங்கார்ந்து கதை கேட்கணும். எனக்குத்தான் நீங்க கதை சொல்லணும் என்று சிணுங்கியவாறு அடம் பிடித்தாள் சரிகா.

ஆமான்டா உதய், சரிகா சின்னப்பொண்ணுடா, அவ பாப்பாடா. அவ என் மேலயே இருக்கட்டும்டா. நீ போய் அம்மா மேல படுத்துக்கோ என்றான் விஜயசங்கர்.

மஹும்… உங்க மேல உட்கார்ந்து கதை கேட்டாதான், தியேட்டர்ல படம் பார்க்கற மாதிரி இருக்கும். அம்மா மேல படுத்துகிட்டு கேட்டா டிவியில படம் பார்க்கற மாதிரி இருக்கும். எஃபெக்டே இருக்காதுப்பா என்று முகத்தைச் சுழித்துக்கொண்டே சொன்னான் உதய்.

சரி சரிகா, நீ இன்னிக்கு மட்டும் அம்மாகிட்ட போ.

ஊஹூம்... அம்மா சட்டுனு தூங்கிடுவா. அப்புறம் எனக்கும் தூக்கம் வந்துடும், கதையை மிஸ் பண்ணிடுவேன் டாடி.

வேற வழியில்லை என்று எழுந்து அமர்ந்த விஜயசங்கர், யார் அப்பா மேல உட்கார்றதுன்னு பூவா தலையா போட்டுப் பார்த்துடுவோம், சரியா? என்றபடி டேபிள் பக்கம் கையை நீட்டினான்.

உதய் ஓடிப்போய் பர்ஸில் இருந்து பத்து ரூபாய் நாணயத்தை எடுத்து வந்து நீட்டினான்.

நாணயத்தை வாங்கிய விஜயசங்கர், பூ விழுந்தா சரிகா. தலை விழுந்தா உதய், சரியா? என்று சொல்லிவிட்டுச் சுண்டினான்.

சரிகா, விஜயசங்கரின் மார்பின் மீது கவிழ்ந்துகொண்டு கதை கேட்டாள்.

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம். அந்த ராஜா தினமும் காட்டுக்கு வேட்டைக்குப் போவாராம். ஒருநாள் அவர் வேட்டைக்குப் போன இடத்துல, ஒரு பெரிய காட்டு யானைய பார்த்தாராம். அந்த யானை, ஒரு காட்டை நோக்கி வேக வேகமா போச்சாம். அதோட குட்டிகளும் கூடவே ஓடிச்சாம். தாய் யானை ஒரு மேட்டு மேல ஏறும்போது, குட்டிகளால ஏற முடியாம கீழே விழுந்து, அப்படியே உருண்டுகிட்டே பள்ளத்துக்குப் போச்சிங்களாம்…

மனக்கண்களால் சிரித்தபடியே, புறக்கண்களைச் செருகி மறுபக்கமாகச் சரிந்தாள் சரிகா.

இன்னொரு பக்கத்தில், பச்சை விளக்கை பார்த்தபடியே கதை கேட்டுக்கொண்டிருந்த உதய், விழிகளுக்கு இமைகளால் திரைபோட்டுத் தூங்கிவிட்டான். இருவரையும் உச்சி நுகர்ந்து, ஓரக் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி தூங்கிப்போனான் விஜயசங்கர்.

***

அன்று பிள்ளைகளுக்கு உணவு பரிமாறிவிட்டு படுக்கைகளை விரித்துப்போட்டாள் பிரபாவதி.

விஜயசங்கர், பிள்ளைகளின் வருகையை எதிர்பார்த்து படுக்கையில் காத்திருந்தான். பதினோறு மணியாகியும் அவர்கள் வந்தபாடில்லை.

மகன் உதய்யும் மகள் சரிகாவும், தங்களது ஆண்ட்ராய்டு போன்களில் மூழ்கிப்போயிருந்தார்கள். படுக்கைக்கு வருமாறு பிரபாவதி குரல் கொடுத்தாள்.

அவர்கள் காதில் வாங்கிக்கொள்வதாக இல்லை.

பள்ளிப் பருவத்தில் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிந்து நிற்பார்கள். வளர வளர அவர்கள் காலமாற்றத்துக்குப் பலியாகி வருவதை உணர்ந்தாள்.

என்னங்க, பிள்ளைங்க இப்பல்லாம் உங்ககிட்ட கதை கேட்க வர்றதில்லையே!

கைகள் இரண்டையும் தலைக்கு மேலே மடக்கி வைத்தபடி, பழைய நாட்களை எண்ணிப் பார்த்தான் விஜயசங்கர்.

பிள்ளைகளின் விளையாட்டு மைதானமாகத் திகழ்ந்த அவனது மார்பு, அற்ற குளத்து அருநீர்ப் பறவைபோல வெற்றிடமாகக் கிடந்தது.

உதய்யும், சரிகாவும் மாறி மாறி மார்பில் ஏறிக் குடியேறிய நாட்களை எண்ணி ஏங்கினான்.

சீரியல்கள் கவனத்தை ஈர்த்தபோது, அப்பாவின் நீதிக் கதைகளை மறந்தார்கள். பக்கத்தில்கூட வர மறுத்தார்கள்.

உதய் இப்போது ப்ளஸ் டூ, சரிகா பத்தாவது.

ஆண்ட்ராய்டுளைப் போரிட்டு வென்றார்கள். முகநூல், சாட்டிங் என்று நட்பு வட்டங்களில் கொடிகளை நாட்டிக் கோலோச்சினார்கள்.

ஒரு வேகத்தோடு எழுந்த விஜயசங்கர் பிள்ளைகளிடம் சென்று, பெட்ரூமுக்கு வந்து கதை கேட்குமாறு அழைத்தான்.

நாங்க இன்னும் சின்னப்பிள்ளைகளாப்பா? இப்பப் போய் கதை சொல்லக் கூப்பிடறீங்களே?

திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் பதிலளித்தாள் சரிகா.

கதை கேட்கறதுக்கு வயசு என்னம்மா? உங்களுக்காக நல்ல நல்ல கதைகளா அப்பா யோசிச்சி வெச்சிருக்கேன். வாங்கப்பா, வாங்க என்று வாஞ்சையோடு அழைத்த விஜயசங்கருக்கு, அப்படி ஒரு பதில் வரும் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

சூடான பாலில் வாய் வைத்த பூனைபோல் ஆகிவிட்டார்!

நல்லாத்தான இருந்தீங்கப்பா, உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு? பேசாம போய்ப் படுத்துத் தூங்குங்க. தூக்கம் வரலன்னா, மொட்டமாடிக்குப் போய் வாக்கிங் போங்க என்றான் உதய்.

“க்ளுக்” என்று சிரித்தாள் சரிகா.

விஜய்சங்கர் நடக்கவே தெம்பில்லாமல், படுக்கையில் போய்க் குப்புற விழுந்தான்.

உறக்கம் வர மறுத்தது. மனம் தவிதவித்தது. தனிமைத் துயரோடு உருண்டு புரண்டான். அவனது வேதனையை உணர்ந்த பிரபாவதி எழுந்துபோய், பிள்ளைகளை படுக்க வருமாறு அன்போடு பேசி அழைத்தாள்.

அன்பு விழலுக்கு இரைத்த நீராயிற்று.

அதட்டியும் அழைத்துப் பார்த்தாள்.

அதுவும் பயனற்றுவிட்டது.

இருவரும் மொபைல் கடல்களுக்குள்ளேயே முத்துக் குளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மறுநாள், அலுவலக விஷயமாக கோவைக்கு “கேம்ப்” போய்விட்டான் விஜயசங்கர். வருவதற்கு நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டன.

மனைவி பிரபாவதியிடம் பிள்ளைகளைப் பற்றி போனில் விசாரித்தான்.

அப்பா இல்லாம போரடிக்குதும்மா. அதனால “கேம்” ஆடிட்டு படுக்கறோம்னு சொல்றாங்க. எனக்குதான் நீங்க இல்லாம தூக்கம் வரல. மறுமுனையில் சோகத்தோடு “கட்” பண்ணினான் விஜயசங்கர்.

வெளியூர் பயணம் முடிந்து வீடு திரும்பினான்.

இரண்டு தினங்கள் ஆயிற்று.

பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பிய உதய்வும், சரிகாவும் வீடு பூட்டியிருக்கக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். பிரபாவதி அவசர வேலையாக பக்கத்து வீட்டில் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு, பாட்டி ஊருக்குப் போயிருப்பதாகச் சொன்னாள், அடுத்த வீட்டு ஆன்ட்டி.

வீட்டில் எங்கு திரும்பினாலும் வெறுமை குடியிருந்தது. சோகமே சுற்றி நின்று அவர்களை வாட்டிக்கொண்டிருந்தது.

இரவு ஒன்பது மணிக்கு அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பிய விஜயசங்கர், “அம்மா வர்றதுக்கு நாலு நாள் ஆகுமாம். உங்கள சாப்பிட்டு படுக்கச் சொன்னாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு, தனது படுக்கையில் போய் போர்வையால் மூடிக்கொண்டான்.

மணி இரவு பன்னிரெண்டாயிற்று. சுவர்க் கடிகாரத்தின் நாடித் துடிப்பு மட்டும் அச்சமூட்டிக்கொண்டிருந்தது.

உதய்யும், சரிகாவும் ஒருவகை பயத்தோடு பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டார்கள்.

ஆண்ட்ராய்டுகள் செல்வாக்கு இழந்தன. அவர்களையும் ஒரு சோகம் ஆட்கொண்டது. அப்போதே அம்மாவைத் தொலைபேசியில் அழைத்தார்கள்.

பிரபாவதி உறுதியோடு, நிதானமாகப் பேசினாள்.

உங்களுக்குதான் மொபைல் இருக்கே. அது போதாதா? இனிமே நான் எதற்கு? வேலைக்கார ஆயா வேண்டியத செஞ்சு குடுப்பாங்க. சாப்பிட்டுக்கிட்டு சமத்தாக இருங்க. அப்பாவை முடிஞ்சா பாத்துக்குங்க.

என்னம்மா இப்படிச் சொல்றே, எங்க மேல கோபமா?

ஆமாம். நீங்க இரண்டு பேரும் மொபைலே கதியா இருக்கீங்க. யூஸ் பண்ண வேண்டியதுதான், அதுக்கு ஒரு அளவு இல்லையா? ரொம்ப ஓவரா போயிட்டு இருக்கீங்க! என்னையும் அப்பாவையும் மறந்துட்டீங்க. ராத்திரி எட்டு மணிக்கெல்லாம் மொபைல்களை என் கையில ஒப்படைக்கறதா இருந்தா நான் திரும்பி வர்றேன். இல்லேன்னா, திரும்பி வரவே மாட்டேன். இது சத்தியம். மறந்துடாதீங்க. எனக்கு ஃபோன் பண்ணி தொந்தரவு செய்யாதீங்க என்று சொல்லிவிட்டு “கட்” செய்தாள் பிரபாவதி.

அம்மா, பாட்டிக்குச் செல்லப்பிள்ளை. வசதிகள் ஏராளம். அம்மா அங்கேயே உட்கார்ந்தால் உட்கார்ந்ததுதான் என்று தெரிந்துபோயிற்று.

நள்ளிரவு -

முகத்தை மூடியிருந்த போர்வையை யாரோ பிடித்து இழுப்பதை உணர்ந்து கண் விழித்தான் விஜயசங்கர்.

அம்மா இல்லாம வீட்டுல இருக்க முடியலப்பா. அம்மாவை உடனே வரச் சொல்லுங்கப்பா. எங்களுக்கு தனியா இருக்கப் பயமா இருக்குப்பா.

ஏன், நான் ஊருக்குப் போயிருந்தப்பபலாம் பயமா இல்லையா? நமுட்டுச் சிரிப்புடன் கேட்டான் விஜயசங்கர்.

அப்பவும் பயமாத்தான் இருந்துச்சுப்பா. ஆனா அம்மா இருந்தாங்களே. கட்டிப்புடிச்சு படுத்துக்குவோம். அவங்க தைரியம் சொல்லுவாங்க. அம்மா பயப்படும்போது நாங்க தைரியம் சொல்லுவோம்.

அப்போ, அம்மா வரணும்னா ஒரு கண்டிஷன். நாளையிலிருந்து உங்க மொபைல் போனை இரவு ஒன்பது மணியானா என்கிட்ட குடுத்தடணும், சம்மதமா?

ஹைய்யா! அம்மா எட்டு மணிக்கே குடுக்கச் சொன்னாங்கப்பா. நீங்க ஒரு மணி நேரம் எக்ஸ்ட்ரா குடுக்கறீங்க. ஓகே, தேங்க்ஸ். உடனே அம்மாவை வரச் சொல்லுங்கப்பா.

ம்ஹும். அதுக்கு ஒரு வாரம் ட்ரெய்னிங் இருக்கு. நீங்க ஒரு வாரத்துக்கு ஒழுங்கா ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் ஃபோன தர்றீங்களான்னு டெஸ்ட் பண்ணச் சொல்லியிருக்கா.

மறுநாள் அதே நிபந்தனையை ஃபோனில் மறுஒலிபரப்புச் செய்தாள் பிரபாவதி.

அதன்படி தினமும் இரவு ஒன்பது மணியானதுமே பிள்ளைகள் அலைபேசிகளை அப்பா விஜயசங்கரிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.

ஒரு வாரம், இரண்டு வாரமாயிற்று.

அதற்குள் பிள்ளைகளும் பழகிப்போனார்கள். அதன்பிறகுதான் ஊரிலிருந்து திரும்பினாள் பிரபாவதி.

*

ஆசனம்

அர்த்த ஊர்த்துவமுக புஜங்காசனம்

பெயர் விளக்கம்

அர்த்த என்றால் பாதி என்று பொருள். ஊர்த்துவமுகம் என்றால் மேல் நோக்கிய என்று பொருள். புஜங்காசனம் என்றால் புஜங்களை ஊன்றிச் செய்யும் ஆசனம் ஆகும்.

செய்முறை

  • குப்புறப் படுத்த நிலையில், இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் தொண்டைக்கு இணையாக பக்கவாட்டில் வைத்து, நெற்றியை விரிப்பில் படியுமாறு வைத்துக்கொள்ளவும்.

  • முழங்கைகளை விரிப்பில் நன்றாக ஊன்றி அழுத்தம் கொடுத்தபடி, சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு முகத்தை உயர்த்திக்கொண்டே நிமிரவும்.

  • மார்புப் பகுதியை முடிந்த அளவு உயர்த்தி நிறுத்தவும்.

  • முழங்கைகளால் உடலைத் தாங்கி நிற்கவும்.

  • முகம் ஆகாயத்தைப் பார்த்தவாறு இருத்தல் வேண்டும்.

  • கழுத்திலிருந்து வயிற்றுத் தசைகள் வரை அனைத்தும் இழுத்துப் பிடித்தது போன்ற உணர்வைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

  • ஆறு முறை ஆழ்ந்து சுவாசிக்கவும்.

  • பிறகு மெதுவாக தலையைத் தாழ்த்தியவாறு, அடிவயிறு, பிறகு வயிறு, பிறகு மார்பு என்று இறக்கிக்கொண்டே வந்து, இறுதியாக நெற்றியை விரிப்பின் மீது வைத்து படியச் செய்து, ஆரம்ப நிலைக்கு வரவும்.

  • இதே ஆசனத்தை மூன்று முறை செய்யவும்.

பலன்கள்

  • இவ்வாசனத்தால், மார்பு நன்றாக விரிவடைகிறது. நிறையக் காற்றை உள்ளிழுக்க முடிகிறது.

  • முதுகுத் தண்டுவடத்தின் கீழ்ப்பகுதியும் மேல் பகுதியும் இணையும் இடத்தில் அழுத்தம் கிடைப்பதால் உடலைத் தாங்குதிறன் கூடுகிறது.

  • முதுமை அகல்கிறது.

  • கூனல் போடாமல் முதுகு காப்பாற்றப்படுகிறது.

  • தலைப் பகுதியிலிருந்து கால் பகுதிக்கு நல்ல ரத்த ஓட்டம் கிடைக்கிறது.

வீடியோ - ப்ரியா

 

 

 

 

 

 

 

]]>
https://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/aug/18/ஆசனம்-38-அர்த்த-ஊர்த்துவமுக-புஜங்காசனம்-2557166.html
1224 சாளரம் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 31. பவனமுக்தாசனம் kirthika Express News Service Friday, May 27, 2016 02:56 PM +0530 அஷ்டாங்கயோகம்

நியமம்

அளவு சாப்பாடு

ஓவிய ஆசிரியர் நாகூர், மாணவர்களுடன் நண்பன்போலப் பழகக்கூடியவர். அவர் கரும்பலகையில் ஒரு படத்தை வரைந்து அதைப் பார்த்து மாணவர்களை வரையச் சொல்லிவிட்டு, இறுதி கால் மணி நேரத்தில் அறிவுக்கு விருந்தான விஷயங்களைச் சொல்வது வழக்கம். கல்வி ஆண்டின் மத்தியில் மாணவர்களை வெளியூர்களுக்குக் கல்விச் சுற்றுலா அழைத்துச் செல்லக்கூடியவர்.

நாற்பது மாணவர்களில் முப்பது மாணவர்கள் பணம் கொடுத்துச் சேர்ந்துவிட்டார்கள். பத்து மாணவர்கள் மட்டும் சேர முடியவில்லை. காரணம், வறுமை. சில மாணர்களுக்குத் தாய் இல்லை. சில மாணவர்களுக்குத் தகப்பன் இல்லை. இருவரும் உள்ள மாணவர்களுக்கு வசதி இல்லை. அத்தகைய மாணவர்களை மட்டும் விட்டுவிட்டு சுற்றுலா செல்ல ஆசிரியர் நாகூருக்கோ மனசில்லை! அதனால், அந்த மாணவர்களுக்கான கட்டணத்தை அவரே கொடுத்து அரவணைத்துக்கொண்டார். முதல் ஊர் கொடைக்கானல். சென்னையில் இருந்து பேருந்து புறப்பட்டது.

மறுநாள் அதிகாலை, வழியில் உள்ள பயணியர் மாளிகையில் கொஞ்சம் இளைப்பாறி குளித்துவிட்டு, டிபன் சாப்பிட எல்லோரும் தயாராக இருந்தனர். அனைவருமே இரண்டு இட்லி, ஒரு வடை மட்டும்தான் சாப்பிட வேண்டும் என்று மாணவர்களை ஆசிரியர் கேட்டுக்கொண்டார்.

சார், என்ன சார் நீங்க. நாங்க எல்லாரும் ரொம்பப் பசியா இருக்கோம். இரண்டு இட்லியும் ஒரு வடையும் எப்படி சார் பத்தும். நிறைய சொல்லுங்க சார் என்று உரிமையோடு குரல் எழுப்பினர்.

உஷ்… பஸ் மலைப் பாதியிலதான் போவும். வயிறு நிறைய சாப்பிட்டா வாந்தி வரும். அதுக்குதான் சொல்றேன். அளவா சாப்பிட்டா வாந்தி வராது. கொடைக்கானல் போனதும் நிறைய சாப்பிடலாம் என்று கெஞ்சாத குறையாகக் கேட்டுக்கொண்டார் நாகூர் வாத்தியார்.

மாணவர்களும் அவரது அன்புக் கட்டளைக்குப் பணிந்தார்கள்.

பாட்டுச் சத்தத்துடன் கொடைக்கானல் மலைச் சாலையில் பேருந்து ஏறியது. உயரம் ஏற ஏற பஸ் இன்ஜினின் அனத்தலும் முக்கல் முனகலும் அதிகரித்தது.

காதுகள் அடைத்துக்கொண்டன. மலைப் பகுதி கோரைப் புற்களின் வாசனை நாசியைத் தீண்டியது. வளைவுகளில் திரும்பும்போது பாறைகள் பயமுறுத்தின. வளைவான சாலைகள், மாணவர்கள் அனைவரையும் ஆட்டிப்படைத்தன. மாணவர்களின் முகம் கலவரப்பட்டது. ஆபத்தான பயணம் என்று ஆழ்மனம் அனைவரையுமே எச்சரித்தது.

பயத்தைப் போக்க மாணவர்கள் கூச்சலிட்டனர். மாணவர்களில் ஏறக்குறைய அனைவருமே முதன்முறையாக கொடைக்கானல் வருகின்றனர்.

  • ஆபத்தான வளைவு

  • ஒலி எழுப்பவும்

  • எதிரே வரும் வாகனத்திற்கு வழிவிடவும்

  • வளைவுகளில் முந்தாதே

  • விபத்துப் பகுதி - கவனம் தேவை!

போன்ற சாலையோர அறிவிப்புப் பலகைகள், மாணவர்களிடம் பீதியைக் கிளப்பின.

ஒரு சில மாணவர்களுக்கு தலை கிறுகிறுத்தது. சிலர் தலைவலி என்று தலையைப் பிடித்துக்கொண்டனர். ஒருவன் பஸ்ஸிலேயே வாந்தி எடுத்தான். பயத்துடன் இருந்த சில மாணவர்களை ஆசிரியர் ஆசுவாசப்படுத்தினார்.

ஒருவழியாக, பஸ் அவர்கள் தங்க வேண்டிய பயணியர் விடுதியை வந்தடைந்தது. சில மணி நேர ஓய்வுக்குப் பிறகு, எல்லோரும் சுற்றிப் பார்க்கக் கிளம்பினர். ஒரு சில இடங்களை மட்டும் சுற்றிக் காண்பித்துவிட்டு, சரியாக ஒரு மணிக்கு ஒரு உணவகத்தில் பஸ் நிறுத்தப்பட்டது.

அனைவரையும் வரிசையாக உள்ளே அழைத்துச் சென்று இருக்கைகளில் அமர்த்தினார் ஆசிரியர்.

சர்வர் வந்து ஆர்டர் என்ன என்று கேட்க, எல்லோருக்கும் லிமிட்டெட் மீல்ஸ் என்றார்.

மாணவர்கள் உடனே கூச்சல் போட்டார்கள்.

சார், காட்டுப் பசி பசிக்குது சார். காலைலியே டிபன் சரியா சாப்பிடல. அன்லிமிட்டெட் மீல்ஸ் சொல்லுங்க சார் என்றார்கள்.

இருங்கடா. நாம இப்ப மலைப்பிரதேசத்துக்கு டூர் வந்திருக்கோம். ஒரு நாளுக்குள்ள நிறைய இடங்கள சுத்திப் பார்க்கவேண்டி இருக்கு. வயிறு ஃபுல்லா சாப்பிட்டா மயக்கம் வரும். அப்பறம் தூக்கம் வந்துவிடும். பஸ்ஸுலயே தூங்கிடுவீங்க. அப்பறம் ஊரை சுத்திப் பாக்க முடியாது. அதனால நான் சொல்ற கேளுங்க. நிறைய பணம் செலவு பண்ணி வந்திருக்கோம். நிறைய சாப்பிட்டு பிரச்னை ஆகி, அதனால நல்ல பல அனுபவங்களை மிஸ் பண்ணிடக்கூடாது. சரியா? அதுமட்டுமில்ல, நாம இன்னிக்கே மதுரைக்கு போயாகனும். மலைப்பாதியில பஸ் இறங்கும்போதும் வாந்தி வரும். அதனால, லிமிட்டெட் மீல்ஸ்தான் என்றார்.

ஆசிரியர் சொன்னதை மாணர்கள் வேதவாக்காக எடுத்துக்கெண்டார்கள். லிமிட்டெட் மீல்ஸ் என்றாலும், வயிறு நிறைய சாப்பிட்டார்கள்.

மீண்டும் பஸ் பயணம். ஊர் சுற்றிப் பார்த்தல்…

மாலை ஆறு மணிக்குள் எல்லா இடங்களையும் பார்த்தாயிற்று. திட்டமிட்டபடி, கொடைக்கானலில் இருந்து மதுரைக்குப் பயணம். உண்ட மயக்கமும் கண்ட மயக்கமும் மாணவர்களை தூங்க வைத்தது.

காலையில் டிபன் சாப்பிட்ட அதே உணவகத்தில் போய் பஸ் நின்றது. இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்துவிட்டு மதுரை செல்லத் திட்டம். பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கும் முன் மாணவர்களிடம் ஆசிரியர் பேசினார்.

இதோ பாருங்கப்பா. காலைலயும், மத்தியானமும் அளவா சாப்பிட்டதால எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாம பயணமும் நல்லா இருந்துச்சி, எல்லா இடத்தையும் நல்லா சுத்தியும் பார்த்தோம். அதே மாதிரி, வெளியூர் போறப்ப அங்கல்லாம் நம்ம வீடு மாதிரி வசதிகள் இருக்காது. தங்கற எடம், பாத்ரூம் டாய்லெட் எதுவும் நாம எதிர்பாக்கற மாதிரி இருக்காது. அட்ஜெஸ்ட் பண்ணிக்கவேண்டி இருக்கும். முக்கியமா சாப்பாட்டு விஷயத்துல ரொம்பவும் கவனமா இருக்கனும். பணம் இருக்கேன்னு கண்டதை வாங்கிச் சாப்பிட்டா வயிறும் கெட்டுப்போயி, நம்ம பயணமும் கெட்டுப்போயிடும். தனி ஆளா இருந்தா பிரச்னையில்ல. நம்மள மாதிரி இப்படி குழுவா வந்தா பிரச்னை அதிகம். ஒருத்தரால மத்தவங்களுக்கும் கஷ்டம். இது தேவையா? அதனால, பயணத்தின்போது வாயைக் கட்டி அளவோட சாப்பிட்டாதான் நல்லது. அதுதான் புத்திசாலித்தனமும்கூட. என்ன, நான் சொல்றது புரியுதா?

மாணவர்களும், அவரது பேச்சை ஆமோதித்து தலையாட்டினர். கைதட்டி உற்சாகமானார்கள். சரி, இப்ப நாம எல்லாரும் ஆளுக்கு ரெண்டு ஊத்தப்பம் சாப்பிடுவோம் என்று ஆர்டர் கொடுத்தார்.

அளவோடு இருப்பது இயமம்.

 

 

ஆசனம்

பவனமுக்தாசனம்

பெயர் விளக்கம்

பவனம் என்றால் காற்று. முக்தா என்றால் வெளியேறுதல் என்று பொருள். உடலில் உள்ள அசுத்தக் காற்றை வெளியேற்றும் ஆசனம் என்பதால், இதற்கு பவனமுக்தாசனம் என்று பெயர்.

 

 

 

செய்முறை

  • விரிப்பின் மீது மல்லார்ந்து படுத்துக்கொள்ளவும்.

  • வலது காலை மட்டும் விரைப்பாக மேல் நோக்கித் தூக்கி நிறுத்தவும்.

  • பின்னர் முழங்காலை மடக்கி முகத்துக்கு அருகே கொண்டுவந்து, இரண்டு கைகளாலும் இரண்டு கால்களையும் நெருக்கமாக உடம்போடு சேர்த்து அணைக்கவும்.

  • அதேநிலையில் சில சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

  • பிறகு கைகளை விடுவித்து, கால்களை மேலே உயர்த்தி பிறகு நீட்டி கீழே வைத்துவிடவும்.

  • இதுபோல, கால்களை மாற்றிச் செய்யவும்.

 

 

 

பலன்கள்

நம் உடம்பில் உள்ள அசுத்த வாயுக்கள் வெளியேறும். அதனால், உடம்பில் இருந்த தசை மற்றும் வாய்வுப் பிடிப்புகள் நீங்கி, உடல் லேசாகும். வாய்வுத் தொல்லையால் ஏற்படும் மூட்டுவலிகளுக்குச் சிறந்த ஆசனம் இது.

 

வீடியோ: புஷ்பா

]]>
https://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/may/27/ஆசனம்-31-பவனமுக்தாசனம்-1224.html
1222 சாளரம் யோகம் தரும் யோகம் ஆசனம் 30. ஜானு சிரசாசனம் kirthika Express News Service Friday, May 27, 2016 02:51 PM +0530

அஷ்டாங்க யோகம்

சமாதி

 

கூச்சமே விலகிப்போ…

பயணிகள் நிரம்பிய பஸ், சென்னை நோக்கிப் பயணித்துக்கொண்டிருந்தது. புதுமணத் தம்பதிகளான பொன்னியும் சங்கரும், திருமணம் ஆன இரண்டாவது நாளே பயணம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம். திருமணத்தையொட்டி கடுமையான வேலைகள். ஆனால், முதலிரவின் இனிமையான அனுபவங்களை மனத்தில் அசைபோட்டவனாக நன்றாக உறங்கிப்போனான் சங்கர். பொன்னியும் களைப்பில் உட்கார்ந்தவுடன் தூங்கிப்போனாள்.

கனவில் புது மனைவியோடு தாம்பத்திய விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த அவன், திடீரென்று பஸ் குலுங்கியதில் கண்விழித்தான். பொன்னி அவன் தோள் மீது சாய்ந்துகொண்டு நன்றாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்த அவள் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். அந்த இரண்டு நாள் அனுபவங்களை மறக்கமுடியுமா? கண்ணை திறந்திருந்தாலும் அந்த நினைவுதான், கண்ணை மூடினாலும் அதே நினைவுதான். எங்கும் எப்போதும் அதே நினைவுதான். எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியா இல்லை, எல்லா புதுமணத் தம்பதிக்கும் இப்படித்தான் இருக்குமா? ஆனால், இவள் மட்டும் ஏன் இப்படித் தூங்குகிறாள் என்று பொன்னியின் முகத்தைப் பார்த்தான். ஒருவேளை, அந்த விஷயம் இவளுக்கு பிடிக்கவில்லையோ. இருக்க வாய்ப்பு இல்லையே என்று அவளுடைய ‘ஒத்துழைப்பை’ நினைத்தபடி, சற்று விலகியிருந்த பொன்னியின் மாராப்பை சரி செய்ய முயல, ஏதோ நினைவில் திடுக்கிட்டு விழித்த பொன்னி, சங்கரைப் பார்த்து வெடுக்கென்று தன் கையால் புடவையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.

என்னங்க, நீங்களா? என்று பயத்துடன் கேட்டாள் பொன்னி.

ஒண்ணுமில்ல. புடவையை சரி பண்ணேன் என்றான் சங்கர் சிரித்துக்கொண்டே.

சாரிங்க, நல்ல தூக்கம். அதான்… என்று இழுத்தாள்.

பஸ்ல பாத்தியா. எல்லாரும் எப்படி தூங்கறாங்கன்னு பாரு. தன்னோட கோலத்தைப் பத்திக் கவலைப்படாம நல்லா தூங்கிக்கிட்டிருக்காங்க. இப்போதைக்கு இந்த பஸ்ஸுல முழிச்சிக்கிட்டிருக்கிறது மூணு பேர்தான். நீ, நான், டிரைவர்…

இருட்டுக்குள் ஊடுருவி, டிரைவர் சீட்டைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி சங்கரின் தோள் மீது சாய்ந்துகொண்டாள்.

சின்ன தொடுதல், உரசல், கெஞ்சல் என பொன்னியிடம் சங்கர் விளையாட, பொன்னியும் கொஞ்சம் விளையாட்டுக் காட்ட, சிறிது நேரத்தில் இருவரும் தூங்கிப்போயினர்.

*

திடுக்கிட்டு கண் விழித்தான் சங்கர். பேருந்து நின்றிருந்தது. பஸ்ஸுக்குள் பார்த்தான். யாருமே இல்லை. பக்கத்தில், பொன்னி மட்டும் அலங்கோலமாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். இதுதான் சமயம் என்று எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் அவள் மேல் கவிழ்ந்தான். அவள் திமிறினாள். பலவந்தமாக அவனைத் தள்ளிவிட்டு, பஸ்ஸுல போய் இப்படி…

 

விட்டதைப் பிடிக்கனும் என்று அவள் மீது அவன் மீண்டும் கவிழப்போக, அவனை அவள் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட, சீட்டில் இருந்தபடி கீழே விழுந்தான். திடுக்கிட்டு கண் விழித்தவன், சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.

நல்லவேளை கனவு என்ற திருப்தியுடன், பொன்னியின் முகத்தைப் பார்த்தபடி மீண்டும் கண் மூடினான்.

*

அதிகாலை மூன்று மணி. பஸ் அப்படியும் இப்படியும் ஆடியபடி மெதுவாகச் சென்று ஓரிடத்தில் நின்றது. எந்த ஊர் என்று தெரியவில்லை. பயணிகளில் ஒரு சிலர் கண் விழித்தனர்.

கண் விழித்த சங்கர், பக்கத்து சீட்டில் இருந்த பொன்னியைப் பார்க்க அவள் நெளிந்துகொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒருவித தவிப்பு.

என்ன?

ஒண்ணுமில்ல. பொன்னி சொல்லமுடியாமல் தவித்தாள். சுற்றுமுற்றும் பயத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பஸ் கால் மணி நேரம் நிக்கும். பாத்ரூம் போறவங்க போயிட்டுவாங்க என்று தடால் தடால் என்று பஸ்ஸை தட்டியபடி கத்தினான் ஒரு கூலிக்காரன்.

அவன் கத்தியதைப் பார்வையாலே உறுதிப்படுத்தினாள் பொன்னி.

ஓ, பாத்ரூம் போகணுமா?

ஆமாம் என்று தலையாட்டினாள்.

அடச்சீ, இதுக்குதானா. வா போயிட்டு வரலாம்.

ஐயோ நான் வரமாட்டேன்.

பயப்படாத, லேடீஸுக்கு தனியா டாய்லெட் இருக்கும் என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.

பரவாயில்லீங்க. ஊருக்குப் போய் போய்க்கிறேன்.

நான் சொல்றத கேளு பொன்னி. சென்னைக்கு போய்ச்சேர இன்னும் ஆறு மணி நேரம் ஆகும். அதுவரைக்கும் என்ன பண்ணுவே. வழியில பஸ் எங்கயும் நிக்காது. வா சீக்கிரம் என்று பரபரத்தான்.

அவள் யோசித்தாள்.

இதுக்கு ஏன் யோசிக்கிற. கூச்சமா இருக்கா.

அவள் தலையாட்டினாள்.

ஏய், இதுக்கெல்லாம் கூச்சப்படக்கூடாது. அடக்கினா கிட்னி ஃபெயிலியர் ஆயிடும். வா…

பஸ்ஸுக்குள் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, வேற லேடீஸ் யாரும் இறங்கலியே…

ஏன், அவங்களுக்கு வந்தாதான் உனக்கும் வருமா. பைத்தியம், வா போயிட்டு வரலாம் என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.  

கொஞ்சம் தயக்கத்தோடே சங்கருடன் பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கினாள் பொன்னி. டாய்லெட்டில் இருந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் கொன்னி வெளியே வர, அவர்களைத் தொடர்ந்து பஸ்ஸில் இருந்த பெண்களும் டாய்லெட்டுக்கு வந்தனர்.

நல்லவேள, இவங்க இறங்கினத பார்த்துத்தான் நாங்களும் இறங்கி வந்தோம். எங்களுக்கும் அவசரம்தான். யார்கிட்ட சொல்லவும் கூச்சமா இருந்துச்சி. நல்லவேள, இப்பதான் எங்களுக்கு நிம்மதியா இருக்கு என்று ஒரு பெண்மணி வந்து இவர்களிடம் சொல்ல, பொன்னி வெட்கப்பட்டாள்.

பார், உன்னை மாதிரிதான் எல்லாரும் இருக்காங்க. பஸ் பயணத்துல இந்த மாதிரி இயற்கையான பிரச்னைகள் வரத்தான் செய்யும். ரயில்னா பிரச்னை இல்லை. அதுக்காக, அடக்கிக்கிட்டே உட்கார்ந்திருக்க முடியுமா. அப்பறம் அந்த பயணம் நரக வேதனையாயிடும். அதோட, உடலுக்குப் பிரச்னை. இதுல கூச்சப்படறதுக்கோ வெட்கப்படறதுக்கோ ஒன்னும் இல்ல. நம்ம பிரச்னை, நாமதான் சமாளிக்கனும். இப்ப பார், தைரியமா இறங்கி வந்து பாத்ரூம் போயிட்டு வந்தாச்சி. இனிமே நிம்மதியா பிரயாணம் பண்ணலாம் என்று இருவரும் இருக்கையில் வந்து உட்கார்ந்து சுகமாகச் சாய்ந்துகொண்டனர்.

விலக்குதலே சுகம் என்கிறது சமாதி.

 

***

ஆசனம்

ஜானு சிரசாசனம்

 

பெயர்க் காரணம்

ஜானு என்றால் முழங்கால். சிரசு என்றால் தலை. தலையை முழங்காலுக்கு அருகே கொண்டுபோய் வைக்கும் ஆசனம் என்பதால், இதற்கு ஜானு சிரசாசனம் என்று பெயர்.

 

செய்முறை

  • விரிப்பின் மீது இரண்டு கால்களையும் விரித்துவைக்கவும்.

  • வலது காலை மடக்கி, குதிகாலை தொடைகளின் சந்திப்பில் பொருந்தி வைக்கவும்.

  • கைகள் இரண்டையும் கூப்பி, சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு தலைக்கு மேலே உயர்த்தவும்.

  • அப்படியே உடலை இடப்பக்கமாக திருப்பவும்.

  • பின்னர், சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு இரண்டு கைகளையும் இடப்பக்கமாக இறக்கிக்கொண்டே வந்து, இடது கால் விரல்களைப் பற்றிக்கொள்ளவும்.

  • முழங்காலை முகம் தொடுவதுபோல் இருக்க வேண்டும். இரண்டு முழங்கைகளையும் இடது முழங்காலுக்கு இரு பக்கமும் விரிப்பைத் தொடுவதுபோல் வைக்க முயலவும்.

  • அதே நிலையில் சில சுவாசங்கள் எடுக்கவும்.

  • பின்னர் சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தவாறு கைகளை மேலே உயர்த்திக்கொண்டே வந்து, உடலை நேராகத் திருப்பி, கைகள் இரண்டையும் சுவாசத்தை வெளியிட்டவாறு பிரித்துக் கீழே கொண்டுவந்து ஓய்வு எடுக்கவும்.

  • இதேபோல் கால்களை மாற்றி வைத்து ஒருமுறை செய்யவும்.

 

 

பலன்கள்
  • வயிற்றின் வலது இடது பக்கங்கள் அழுத்தப்படுவதால் கல்லீரல், மண்ணீரல் தூண்டப்பட்டு பித்தநீரும், இன்சுலினும் நன்றாகச் சுரக்கின்றன. அதனால் ஜீரண சக்தி தூண்டப்படுகிறது.

  • சர்க்கரை நோய் கட்டுப்படும்.

விடியோ – சுந்தரி (ஆசனா ஆண்டியப்பன் யோகா மையம், சென்னை)

புகைப்படம் – சுகன்யா, சந்தோஷ் தம்பதிகள்

]]>
https://www.dinamani.com/junction/yogam-tharum-yogam/2016/may/27/ஆசனம்-30-ஜானு-சிரசாசனம்-1222.html