Dinamani - திரை விமரிசனம் - https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3075095 சினிமா திரை விமரிசனம் அஜித் போல இல்லாமல் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகும் அதே தோற்றத்துடன் இருக்கும் நயன்தாரா: ‘விஸ்வாசம்’ விமரிசனம் ஆஷாமீரா ஐயப்பன் Friday, January 11, 2019 06:07 PM +0530  

விஸ்வாசம் படத்தை அதிகாலை ஒரு மணிக்கு FDFS காட்சியில் பார்த்தேன். ‘தல'யைத் திரையில் காண்பதற்கு முன்பே, ஆரவாரமான ரசிகர் கூட்டம் தனது கொண்டாட்டங்களை ஆரம்பித்துவிட்டது. கண்கொள்ளாக் காட்சி அது. நான் எத்தனையோ படங்களை FDFS காட்சியில் பார்த்துள்ளேன். ஆனால், ‘யாராவது ஒழுங்கா விமரிசனம் கொடுக்கலை... செஞ்சுருவேன்" என்று எந்தப் படத்தின் ஆரம்பத்திலும் பார்வையாளர்களில் ஒருவர் கத்தியபடி எச்சரிக்கை செய்ததில்லை. அஜித்தின் ரசிகர்கள் அவர் மீது வைத்துள்ள விஸ்வாசத்தையே தெளிவாகப் படத்தலைப்பாக வைத்துள்ளார்கள். 

தங்களுடைய நான்காவது கூட்டணிக்கு, மிகக் கவனமாக,  ஓர் எளிமையான கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, வணிக விஷயங்களைச் சரியாகப் பின்பற்றியுள்ளார் இயக்குநர் சிவா. சரியான இடைவெளியில் பாடல்களையும் சண்டைக் காட்சிகளையும் அமைத்து, படத்தில் தொய்வு ஏற்படாதபடிப் பார்த்துக்கொண்டுள்ளார். பிரமாண்டமான அறிமுகக் காட்சிக்குப் பிறகு, அதாவது அக்காட்சியில் தூக்குதுரை அப்படியே சுழன்று வந்து வணக்கம் வைக்கிறார், ‘கோயில் திருவிழாக்கள் சமுதாயத்துக்கு எந்தளவுக்கு அவசியம்’ என்பதை ஒரு நீண்ட வசனத்துடன் கூறுகிறார். ‘திருவிழாக்கள் தெய்வீக உணர்வை ஒற்றுமையுடன் வெளிப்படுத்தும் இடங்கள், புலம்பெயர்ந்தவர்கள் கூடு திரும்ப ஒரு காரணி’ என்கிறார். விஸ்வாசம் படத்தைத் திருவிழா என்றுதான் விளம்பரம் செய்தார்கள். இதை வைத்துப் பார்க்கும்போது அவருடைய விஸ்வாசமான ரசிகர்கள் திரையரங்கில் நடனமாடுவது குறித்துத்தான் அவர் வசனம் பேசியிருக்கக்கூடும். 

அதற்காக அஜித் ரசிகரல்லாத பார்வையாளர்களுக்குப் படத்தில் ஒன்றுமில்லை என்று அர்த்தமில்லை. சொல்லப் போனால், இங்குதான் சிவா நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகிறார். இறுக்கமில்லாத, இயல்பான ஒரு அஜித்தை நமக்குத் தந்திருக்கிறார்.  அடாவடியான ஆளான தூக்குதுரையின் வெள்ளந்தியான குணமும் குறும்பும் அவருடைய வசீகரத்துக்குப் புத்துணர்ச்சி தருகின்றன. வெகுகாலத்திற்குப் பிறகு, குறும்பான காட்சிகளால் திரையில் கொண்டாட்டமாக வெளிப்படுகிறார் அஜித். இமானின் பாடல்கள் என்னைப்  பெரிதாக ஈர்க்கவில்லையென்றாலும், அஜித் அப்பாடல்களுக்கு எவ்வித தயக்கமும் இன்றி ஆடுவதைப் பார்ப்பதே ஒரு விருந்து. படத்துக்காக அஜித் பெரிதாக மெனக்கெட்டிருப்பது நன்குத் தெரிவதோடு அவருடைய பிரகாசமான முகமும் பலமடங்கு வெளிப்பட்டுள்ளது. 

படத்தின் அடுத்த ஆச்சரியம் நயன்தாரா. இதற்குமுன் இவர் கதாநாயகியாக நடித்த மசாலா படமான ‘வேலைக்காரனில்’ அவருடைய லேடி சூப்பர் ஸ்டார் அந்தஸ்துக்குரிய நியாயம் செய்யப்படவில்லை. ஆனால், இங்கு தூக்குதுரையின் கிராமத்திற்கு வரும் வலுவான மனோதிடம் கொண்ட, தன்னியல்புடைய மருத்துவர் கதாபாத்திரத்தில் அற்புதமாகத் தொடக்கம் அவருக்கு அமைந்துள்ளது. தூக்குதுரையைக் கவர ஊரிலுள்ள அனைவரும் வரிசைக்கட்டி நிற்கும்போது இவர் மட்டும் அவர் மீது ஆர்வம் இல்லாமல் தனித்து நிற்கிறார். தூக்குதுரைக்கு அவர்மீது ஆர்வம்தான் என்றாலும், தன் தகுதிக்கு மீறியவர் என்பதையும் உணர்ந்துள்ளார். இதனால் ஒரு நயமான ரொமான்ஸுக்கு அடித்தளமிட்டுள்ளார் சிவா. அந்தக் காதல் நீங்கள் கணிக்கும் ஒவ்வொரு திருப்பங்களிலும் சற்று மாற்றுப் பாதையிலேயே பயணிக்கிறது. இப்படியாக இடைவேளை வரை சென்ற படம் அதற்குப் பிறகு சறுக்க ஆரம்பிக்கிறது.

இயக்குநர் மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டுக் கட்டமைத்த காதல் கதையும் அதன் அடுத்தக்கட்டங்களும் கதையில் புதிதாக ஒரு வில்லனை நுழைப்பதற்காகப் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. ஒரு சிறந்த வில்லன் பாத்திரம், கதாநாயகனுடன்  'தத்துவார்த்தமாக மாறுபடும் இரட்டையர்' போல இருக்கவேண்டும். அதாவது கதாநாயகனைப் போன்றே நோக்கங்கள் உடையவனாகவும் ஆனால் சூழ்நிலைகளால் இருவரும் எதிரெதிர் திசையில் பயணிப்பவர்களாகவும் இருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் படம் பார்ப்பவர்கள் எந்தப் பக்கம் சாய்வதென்று குழம்புவார்கள்.  சிவா இந்த விஷயத்தைக் கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், வில்லனுக்காக அவர் அமைத்திருக்கும் ஒருவரிக் கதையில் வில்லனின் பழிவாங்கும் நோக்கமே தவறாக உள்ளது. ஆக, இந்தக் கதாபாத்திரம் இன்னும் சில சண்டைக்காட்சிகளுக்கான சந்தர்ப்பங்களை மட்டும் ஏற்படுத்தி, படத்தைத் தர்க்கமே இல்லாத செண்டிமெண்ட் களத்திற்குள் தள்ளி, இதுவரையில்லாத நாடகத்தனமான கிளைமாக்ஸை அமைத்துவிடுகிறது. 

தூக்குதுரைக்கும் நிரஞ்சனாவிற்கும் இடையேயான முரண்பாடுகள் பற்றி இன்னும் அதிகமாகச் சொல்லியிருக்கவேண்டும் என விரும்புகிறேன். ஆனால் ஆரம்பத்தில் பெரிதான எதிர்பார்ப்புடன் காண்பிக்கப்படும் நிரஞ்சனா பாத்திரம், பிறகு படத்தில் அவ்வப்போது மட்டும் தலைக்காட்டுவதுபோல புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர் ஏகப்பட்ட நிறுவனங்களை நிர்வகிப்பவராகக் காண்பிக்கப்பட்டாலும், தன் கணவர் தாக்கப்படும்போது அவருக்கு உதவ ஒரு வழியும் யோசிக்காமல்  இருக்கிறார். ஆனால், ‘லூசு கதாநாயகிகள் சூழ்’ தமிழ் சினிமாவை வைத்துப் பார்க்கும்போது, கதாநாயகி ஒரு வேலையில் இருப்பதாகக்  (அரை மனத்துடன்தான் செய்திருக்கிறார்கள் என்றாலும்) காண்பித்திருப்பதே பெரிய முன்னேற்றம்தான். நயன்தாரா சினிமாவில் வெவ்வேறு பாணிகளை முயற்சிப்பதில்லை என்கிற குறையை யாரும் சொல்ல முடியாது என்றாலும், அவர் தன்னுடைய தோற்றத்தில் மாற்றங்களை முயற்சிக்கவேண்டும் என்று அடிக்கடி விரும்புவேன். அப்படிச்  சொன்னாலும், படத்தில் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகும், தூக்குதுரையின் தோற்றதிற்கு வயதாகி இருந்தாலும் நிரஞ்சனா மட்டும் அதே தோற்றத்துடன் இருப்பது மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. அட, கதாநாயகர்கள் மட்டும் ஏன் எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கவேண்டும்! 

இந்த எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறதே அது மிகவும் வேடிக்கையானது.  நாம் என்னதான் தவிர்க்க முயன்றாலும் அது நம் மண்டைக்குள் ஊடுருவி,  சிலவற்றின்  மீதான நமது புரிதலைப் பெரிதாகப் பாதிக்கத்தான் செய்யும்.  மேலும், அந்த எதிர்பார்ப்பே, நீங்கள் அவ்வப்போது இனிய அதிர்வுக்கு ஆளானாலும் கூட, படத்திற்குச் சாதகமான பக்கமே தராசின் முள்ளைச் சாய்க்கும். மேலும் நல்லவேளையாக, என்னுடைய கொடுங்கனவுகளை நனவாக்கி விடாத விஸ்வாசம் ஒரு ஆச்சர்யமே!

தமிழில்: ப்ரியா கதிரவன்

]]>
ajith, Director Siva, Viswasam Review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2019/jan/11/viswasam-review-a-sprightly-ajith-saves-this-festival-3075095.html
3075057 சினிமா திரை விமரிசனம் அஜித்தின் ‘விஸ்வாசம்’ - திரை விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, January 11, 2019 12:33 PM +0530  

சாகசம் + சென்ட்டிமென்ட் என்பது சினிமாவின் அரதப்பழசான கலவை. இந்தக் கலவையையும் அஜித்தையும் வைத்து தொடர்ச்சியாகத் திரைப்படங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பவர் இயக்குநர் சிவா. வீரத்தில் சகோதரர்கள், வேதாளத்தில் தங்கை, விவேகத்தில் மனைவி என்று சென்ட்டிமென்டைப் பிழிந்தவர், ‘விஸ்வாசத்தில்’ தந்தை – மகள் சென்ட்டிமென்டைக் கையில் எடுத்திருக்கிறார். (எனில் மீதிமிருப்பது ‘அப்பா’ சென்ட்டிமென்ட்தான். ‘விநாயகம்’ என்று  கதைக்குத் தொடர்பில்லாத தலைப்போடு அதுவும் அடுத்து வரலாம்).

இப்படித் தேய்வழக்கான திரைக்கதைகளில் தொடர்ந்து நடித்தும் அஜித்தின் வணிகச்சந்தையும் ரசிக வரவேற்பும் எப்படி ஏறுமுகமாகவே இருக்கின்றன என்பது தமிழ்ச் சமூகத்தின் புரியாத விந்தைகளுள் ஒன்று.

*
கொடுவிளார்பட்டி என்கிற கிராமத்தில் ‘திருவிழா நடக்கலாமா, கூடாதா’ என்கிற பழம் பஞ்சாயத்துடன் படம் துவங்குகிறது. அந்த ஊரின் பெருந்தலையான ‘தூக்குதுரை’ (அஜித்) மாவட்ட ஆட்சியரிடம் பேசி திருவிழாவை நடத்தி வைக்கிறார். திருவிழாச் சடங்கின்போது உறவினர்கள் குடும்பம் சகிதமாகக் கலந்துகொள்ள, தன்னந்தனியாக நிற்கும் அஜித்தின் மீது மற்றவர்கள் பரிதாபப்படுகின்றனர். அவர் தன் மனைவி நிரஞ்சனாவை (நயன்தாரா) விட்டுப் பிரிந்திருப்பது தெரியவருகிறது. ‘மும்பையிலிருக்கும் மனைவியைத் திருவிழாவிற்கு அழைத்து வா’ என்று உருக்கமாக வேண்டுகோள் வைக்கிறார்கள். அதை ஏற்று அங்குச் செல்கிறார் அஜித். மும்பையில் அவருடைய மகளின் மீது கொலை முயற்சித் தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன.

அஜித் ஏன் தன் மனைவியைப் பிரிந்தார், மகளுக்கு யாரால் ஆபத்து வருகிறது, அதை அவர் எப்படி முறியடிக்கிறார் போன்ற தகவல்களை அறிந்துகொள்ள மீதமுள்ள திரைப்படத்தை நீங்கள் பார்த்தாகவேண்டும்.

*
அஜித் வயதான தோற்றத்தில் இளமையாக இருக்கிறார். (எப்படி என்றெல்லாம் கேட்கக்கூடாது!) முரட்டுக் கிராமத்தானாக இவர் செய்யும் அலப்பறைகள் பரவாயில்லை. ஆக்ஷன் காட்சிகள் பொருத்தமாகவும் மிரட்டலாகவும் அற்புதமான வடிவமைப்புடனும் அமைந்திருக்கின்றன. தனக்குப் பிரியமானவர்களுக்குத் தெரியாமல் சண்டை போட்டு அவர்களைக் காப்பாற்றும் விஷயங்கள் இதிலும் தொடர்கின்றன.

சென்டிமென்ட் காட்சிகளில் சமயங்களில் அஜித் நெகிழ வைக்கிறார். ஆனால் அவருக்கு வராமல் அடம்பிடிக்கும் இரண்டு விஷயங்கள் நடனமும் நகைச்சுவையும். ஆரம்பக் காட்சிகளில் அவர் நகைச்சுவைக்கு முயலும்போது, தூக்குதுரை, ‘பழைய ஜோக்’ தங்கதுரையாகி விடுகிறார். முன்பாதியில் ரோபோ ஷங்கர், தம்பி ராமையா, யோகி பாபுவும் பிற்பாதியில் விவேக்கும் சிரிக்க வைக்க முயன்று எரிச்சலூட்டுகிறார்கள்.

நயன்தாரா ஆரம்பக்காட்சிகளில் நன்றாக துடைத்து வைத்த தங்கக் குத்துவிளக்கு மாதிரி மின்னுகிறார். ‘உன்னால் என் குழந்தைக்கு ஆபத்து வரக்கூடாது’ என்கிற காரணத்தைச் சொல்லி அஜித்தை நிராகரிக்கும் காட்சிகளில் நடிக்கவும் செய்திருக்கிறார். மகள் ஸ்வேதாக அனிகா நடித்திருக்கிறார். ஜெகபதி பாபு பலவீனமான வில்லன்.

இமானின் இசையில் குத்துப் பாட்டுக்களை எளிதில் நிராகரித்து விடலாம். ஆனால் விஸ்வாசத்தின் விசேஷமான அம்சமாக நீடிக்கப் போவது - ராம்ராஜ் வேட்டியின் விளம்பரத் தூதுவர் போல வரும் அஜித்தோ அல்லது கண்ணைப் பறிக்கும் நயனதாராவோ இல்லை, ‘கண்ணான கண்ணே’ என்கிற அபாரமான பாடல். இமானுக்கும் இது புரிந்திருக்கிறது. எனவேதான் பல இடங்களில் அதைப் பின்னணி இசையாகப் போட்டு அசத்தியிருக்கிறார்.

இமானின் இந்த நல்ல மெட்டு, தாமரையின் அற்புதமான வரிகள் (புதைமணலின் நடுவே / புதைந்திடவே இருந்தேன்... / குறுநகையை எறிந்தே / மீட்டாய் என்னை..!) அசத்தலான பாவத்துடன் பாடியிருக்கும் சித் ஸ்ரீராம்.. என இந்தக் கூட்டணி ஜெயித்திருக்கிறது. இந்த வருடத்தின் முதல் சூப்பர் ஹிட் மெலடி.

ஒளிப்பதிவாளர் வெற்றியின் உழைப்பு ஆக்ஷன் காட்சிகளில் கூடுதல் சிறப்புடன் அமைந்திருக்கிறது. துவக்கத்தில் வரும் சலிப்பூட்டும் காட்சிகளால் படம் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளத் தடுமாறுகிறது. (இயக்குநரின் வழிகாட்டுதலோடு) எடிட்டர் ரூபன் நினைத்திருந்தால் காட்சிகளை மாற்றியமைத்து துவக்கக் காட்சிகளின் சலிப்பைப் போக்கியிருக்கலாம்.

*

‘வெற்றி மட்டுமே முக்கியம்’ என்று பெற்றோர்கள் இளம் தலைமுறையினருக்கு நெருக்கடியும் அழுத்தமும் தரக்கூடாது என்கிற ஆதாரமான செய்தியை சொல்ல முயன்றிருக்கும் திரைப்படம் இது. இதைத் தெரிந்து கொள்வதற்குள் பல மனஅழுத்தங்களையும் நெருடிக்கடிகளையும் நாம் தாண்டி வர வேண்டியிருக்கிறது.

]]>
Viswasam https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2019/jan/11/viswasam-movie-review-3075057.html
3074436 சினிமா திரை விமரிசனம் ரஜினியின் ‘பேட்ட’ - திரை விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Thursday, January 10, 2019 05:41 PM +0530  

பழைய ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ ரஜினியை மீட்டெடுத்துக் கொண்டுவந்து அவருடைய ரசிகர்களுக்குப் பிரத்யேக உற்சாகத்தை தந்திருக்கிறது ‘பேட்ட’. தனது வயதுக்கேற்ற திரைப்படங்களில் ரஜினி நடிக்க வேண்டும் என்று பரவலாக எழுந்த விமரிசனங்களையொட்டி ‘கபாலி, காலா’ போன்ற திரைப்படங்களில் அவ்வாறே நடித்தார் ரஜினி. ஆனால் அவற்றில் பேசப்பட்ட அரசியல் பின்னணி காரணத்தினாலேயோ என்னவோ, ரஜினி ரசிகர்களும் சரி, பொதுவான வெகுஜன ரசிகர்களும் சரி, அவற்றைப் பரவலாக ரசிக்கவில்லை. தங்களின் பழைய ரஜினியைப் பார்க்க வேண்டுமென்று விரும்பினார்கள்.

அந்த ஆவலை மிக கச்சிதமாகப் பூர்த்தி செய்திருக்கிறார் இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்புராஜ். அவரே ஒரு தீவிரமான ரஜினி ரசிகர் என்பதால் அவர்களின் மனநிலையை உணர்ந்து ஒவ்வொரு காட்சியையும் திட்டமிட்டுப் பார்த்துப் பார்த்து அலங்கரித்திருக்கிறார். இந்த வகையில் அவரது நோக்கம் வெற்றிதான்.

ஆனால், ரஜினிக்காக உருவாக்கிய திரைப்படம் என்பதால் இயக்குநரின் தனித்தன்மை பெரும்பாலும் தொலைந்து போயிருக்கிறது. இயக்குநரின் அடையாளத்திற்காகவும் இந்தத் திரைப்படத்தைப் பொதுவான ரசிகர்கள் எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். அவர்களின் ஆவலை கார்த்திக் சுப்புராஜ் நிறைவேற்றத் தவறியது துரதிர்ஷ்டமானது.

*

மலைப்பிரதேசத்தில் உள்ள ஒரு கல்லூரி. ராகிங் கொடுமைகள் சகஜமாக நடக்கின்றன. அங்குப் படிக்கும் பாபி சிம்ஹாவினால் மாணவர்களுக்குக் கொடுமைகள் நடக்கின்றன. அவரது தந்தையான ‘ஆடுகளம்’ நரேன் அங்குப் பெரிய ரெளடி என்பதால் தட்டிக் கேட்க எவருமில்லை. புதிதாக வரும் விடுதி வார்டனான ரஜினி அவர்களின் கொட்டத்தை ஒடுக்குகிறார். ரெளடியின் ஆள்கள் ரஜினியைத் தாக்க வருகிறார்கள்.

இதையொட்டியே படம் நகரும் போல என்று கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டு சலிப்பாக அமர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது ஒரு திருப்பம். வந்தவர்கள் ரெளடியின் ஆள்கள் அல்ல. வடமாநிலத்திலிருந்து வந்திருக்கும் வேறு ரெளடிகள். அவர்களின் குறி, ஒரு குறிப்பிட்ட மாணவனின் (சனத் ரெட்டி) மீது இருக்கிறது. அவனுக்குக் காவலாக இருந்து காப்பாற்றுகிறார் ரஜினி. ‘நான் யார்.. ஏன் இவர்கள் என்னைக் கொல்ல வந்தார்கள், நீங்கள் யார்?’ என்றெல்லாம் குழப்பத்தோடு கேட்கிறான் அவன்.

இதற்குப் பதில் சொல்லும் விதமாக, இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாக தொடரும் ஒரு பகை, அது தொடர்பான பழிவாங்கல், பின்னணி மற்றும் காரணங்களோடு  விரிகிறது இரண்டாம் பகுதி.

இதுவும் கொட்டாவிச் சமாசாரம்தான் என்றாலும் கார்த்திக் சுப்புராஜின் விறுவிறுப்பான திரைக்கதை ஒரளவிற்குக் காப்பாற்றியிருக்கிறது. 

*

படம் முழுக்க ரஜினியின் ஆதிக்கம்தான். துள்ளலான, புத்துணர்ச்சியான, ஸ்டைலான ரஜினியைப் பார்க்க முடிகிறது. ‘ரெண்டு மொட்டை, ரெண்டு மீசை, நாலு ஸ்கூல் பசங்க’ என்பது முதல் இதுவரையான திரைப்படங்களில் இருந்து ரஜினியின் பல பிரபலமான வசனங்கள், தோரணைகள். சண்டைக் காட்சிகள் போன்றவற்றை ஆங்காங்கே தூவுவதின் மூலம் பழைய நினைவுகளைக் கிளப்பி ரஜினி ரசிகர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துகிறார் இயக்குநர். ஆங்காங்கே அரசியல் வாசனையுடன் கூடிய வசனங்களும் வருகின்றன. (இன்னுமா?)

த்ரிஷா ஓரமாக வந்து போகிறார். சிம்ரனுக்கு ஒரு காட்சியாவது கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம். விஜய் சேதுபதி தன் இயல்பான நடிப்பைக் கையாள முயற்சித்தாலும் ரஜினி படம் என்பதால் அடக்கி வாசித்திருக்கிறார். நவாஸூதின் சித்திக்கை இன்னமும் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். என்றாலும் பழிவாங்கிய திருப்தியில் மகிழ்ச்சியடையும் ஒரு சிறிய காட்சியில், தான் எத்தனை இயல்பான, மகத்தான நடிகன் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார்.

மணிகண்டன் ஆசாரி போன்ற திறமைசாலிகளையெல்லாம் அடியாள் போல வீணடித்திருப்பது அநீதி. சசிகுமார், இயக்குநர் மகேந்திரன், குரு சோமசுந்தரம், மேகா ஆகாஷ், மாளவிகா மோகனன், ராமதாஸ் போன்றோர் ஆங்காங்கே வந்து போகிறார்கள். எவருமே சரியாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை.

அனிருத்தின் பாடல்களும் சரி, அட்டகாசமான பின்னணி இசையும் சரி, இந்தத் திரைப்படத்தில் ரகளையாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. சர்ச் மற்றும் விடுதியின் இருளுக்குள் நிகழும் சண்டைக்காட்சி உள்ளிட்ட பல காட்சிகளில் ஒளிப்பதிவாளர் திருவின் உழைப்பும் அழகியலும் பிரமிக்க வைக்கின்றன. 

முதற்பாதி வேகமாக நகர்ந்து எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தும்போது, இரண்டாம் பகுதி சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அதுவரை பொத்தி வைத்த ரகசியம் உடைந்து நாயகன், யாரை பழிவாங்கப் போகிறார் என்பது தெரிந்துவிடும்போது வேறு வழியில்லாமல் வந்த கடமைக்காக அமர்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உத்தரப் பிரதேசப் பின்னணி, காதலர் தின ஜோடிகளைத் தாலி கட்டித் திருமணம் செய்யச் சொல்லி தொந்தரவு தருவது, கொண்டாட்ட விடுதிக்குள் நுழைந்துத் தாக்குவது, ஆன்ட்டி இந்தியன் என்று திட்டுவது போன்ற சங்பரிவார் அட்டகாசங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டாலும் படத்தின் போக்கிற்கு எவ்வகையிலும் உதவவில்லை.

படத்தின் இறுதியில் விஜய் சேதுபதியின் பாத்திரம் தொடர்பாக ஒரு திருப்பம் வருகிறது. ‘அவல நகைச்சுவை’ பாணியில் அமைந்த அந்தத் திருப்பம் போன்று படம் முழுவதிலும் ஆச்சர்யங்கள் நிகழ்ந்திருந்தால் இன்னமும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். இயக்குநரின் பெயரும் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கும். ‘Open ended plot’ என்பது ஹாலிவுட் ரசிகர்களுக்குப் பழக்கம். இது தமிழிலும் வருவது வரவேற்கத்தக்கதுதான். ஆனால்  நிறைவின்மையையும் குழப்பத்தையும் பலர் உணரலாம். (படத்தின் இரண்டாம் பாகம் வருவதற்கான ஆபத்து சார்ந்த சமிக்ஞையாகவும் இருக்கலாம்).

கார்த்திக் சுப்புராஜ், ரஜினி ரசிகர்களைத் திருப்திப்படுத்த பெரிதும் பாடுபட்டிருக்கிறார். அது நிறைவேறினாலும் ‘புதிய மொந்தையில் பழைய கள்’ என்பதாக அது முடிந்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். தன் தனித்தன்மையைப் பலி கொடுத்து ரஜினிக்கான திருவிழாவைக் கொண்டாடியிருக்கிறார்.

‘பேட்ட’ – சிறப்பான சம்பவம்தான். ஆனால் தரமான சம்பவமில்லை.

]]>
Rajinikanth, Karthik Subbaraj, Petta Movie Review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2019/jan/10/petta-movie-review-3074436.html
3073199 சினிமா திரை விமரிசனம் கணவர்களை கேள்வி கேட்கும் 'தி மாஸ்குலினிட்டி' குறும்படம் மணிகண்டன் தியாகராஜன் Tuesday, January 8, 2019 02:48 PM +0530  

மும்பையில் நடைபெற்ற கலா-சம்ருதி சர்வதேச குறும்பட விழாவில் தி மாஸ்குனினிட்டி குறும்படம் பங்கேற்றது. இந்தப் படத்தை இயக்கிய எக்ஸ்.ஆர்.ஜான், விமர்சன ரீதியில் (கிரிட்டிக் அவார்டு) சிறந்த இயக்குநருக்கான விருதை பெற்றார்.

மாஸ்குலினிட்டி என்றால் ஆண்பால் என்ற அர்த்தம் கொள்ளலாம். 7 நிமிடங்களுக்குள் முடிந்த விடும் இந்தப் படம் கணவர்களை நோக்கி கேள்வி எழுப்பியுள்ளது.

படத்தின் கதை என்ன. கணவன், மனைவி. மனைவிக்கு குழந்தை இல்லை. மருமகளிடம்தான் குறை இருக்கிறது என்று சந்தேகிக்கும் மாமியார். மருமகள் சோதனைக்காக மருத்துவமனைக்கு ஏறி இறங்குகிறார். ஆனால், அவருக்கு எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை தெரிந்துகொள்ளும் மனைவி, அதை கணவரைத் தவிர யாரிடமும் சொல்லாமல் மறைக்கிறார். ஆனால், கணவர் தனக்கு தான் பிரச்னை என்று சொல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

தனக்குதான் பிரச்னை என்று கணவருக்கும் தெரியும். ஆனால், அதை அவர் வெளிப்படையாக தனது குடும்பத்தினரிடம் தெரிவிக்க முன்வருகிறாரா? இல்லையா? என்பதே குறும்படத்தின் கதை.

மிக நேர்த்தியாக இந்தக் கதை விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. கதைப்படி, மனைவி கதாபாத்திரத்தில் குறும்பட உலகில் வலம்வரும் அபிராமி ஐயர், இரும்புத்திரை படத்தில் வங்கி லோன் கொடுத்து ஏமாற்றும் பேர்வழியாக நடித்த அப்துல் செளகத் அலி கணவர் கதாபாத்திரத்திலும் மிகையற்ற நடிப்பை வழங்கியிருக்கின்றனர்.

மாமியார் கதாபாத்திரத்தில் கவண் படத்தில் பவானி கதாபாத்திரத்தில் நடித்த பிரியதர்ஷினி ராஜ்குமார் நடத்திருக்கிறார்.

பொதுவாக இந்தச் சமூகத்தில் குழந்தப்பேறு இல்லாமல் போனால், பெண்ணையே குறை கூறும் போக்கும், அவர்களை வேறு பெயர்களில் அழைத்து மனதை கஷ்டப்படுத்தும் நபர்களும் இருந்துதான் வருகிறார்கள்.

அப்படிப்பட்ட நபர்களை நோக்கியும், தங்களுக்கு பிரச்னை இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படையாக ஆண் ஏன் சொல்லக் கூடாது என்றும் இந்தப் படம் கேள்வி எழுப்புகிறது.

படத்தின் இயக்குநர் ஜானுடன் பேசியபோது, “இந்தப் படத்தை உருவாக்க தயாரிப்பாளர் நவீண் மாதவன் உறுதுணையாக இருந்தார். அவர் இல்லையென்றால் இந்தப் படம் கிடையாது. எனது குழுவினரும் மிகச் சிறப்பான பங்களிப்பை அளித்தனர். அனைவருக்கு நன்றி. சில விளம்பரப் படங்களில்

உதவி இயக்குநராகப் பணிபுரிந்திருக்கிறேன். வெள்ளித்திரையில் களம் காண கதையை உருவாக்கி வருகிறேன்’’ என்றார்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2019/jan/08/கணவர்களை-கேள்வி-கேட்கும்-தி-மாஸ்குலினிட்டி-குறும்படம்-3073199.html
3062422 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷின் ‘மாரி 2’ - திரை விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, December 21, 2018 02:08 PM +0530  

ஒரு வெகுஜனத் திரைப்படம் வெற்றியடைந்து புகழ்பெற்று விட்டால் அதையொரு பிராண்ட் ஆக்கி விற்பனைச் சரக்காக்கும் ஹாலிவுட் வழக்கம் தமிழ் சினிமாவிலும் இப்போது பெருகி வருகிறது. முந்தைய சினிமா ஈட்டிய வெற்றியின் கதகதப்பில் குளிர்காய்ந்து வணிகத்தை ஈட்டுவதே இவற்றின் நோக்கம். இந்த வரிசையில் அரிதாகச் சில திரைப்படங்கள் வெற்றி பெற்றாலும் பல முயற்சிகள் அபத்தமான கனவுகளாக முடிந்து விடுகின்றன. மாரி2 –ம் அப்படியொரு துர்கனவுதான்.

*

எதிரிகளின் கொலைமுயற்சிகளிலிருந்து நூறாவது முறையாக தப்பிக்கும் சாதனையை மாரி (தனுஷ்) கொண்டாடுவதோடு படம் துவங்குகிறது. ‘நான் லூஸூப் பொண்ணு இல்ல.. மாஸூப் பொண்ணு’ என்று தன்னைத் தானே அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும் ‘அராத்து ஆனந்தி” (சாய் பல்லவி) மாரியை ஒருதலையாகக் காதலித்து வழக்கமான நாயகிகளைப் போலவே அலைகிறார். மாரிக்கும் உள்ளூற விருப்பம் என்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் ரெளடிகளுக்கேயுரிய தார்மீகச் சிந்தனை தடுக்கிறது. தலைக்கு மேல் எப்போதும் கத்தி தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையில் காதல் எதற்கு என்கிற உயர்ந்த நோக்கத்தில் காதலில் விருப்பமில்லாதது போல நடிக்கிறார்.

இன்னொரு பக்கம், மாரியைக் கொல்வதையே தனது வாழ்க்கை லட்சியமாகக் கொண்டிருக்கும் ‘பீஜா’ என்கிற ஆசாமி (டொவினோ தாமஸ்) அலைந்து கொண்டிருக்கிறார். ‘மரணத்தின் கடவுள்’ என்கிற பயங்கரமான அறிமுகத்துடன் வரும் இவர் படம் முழுவதும் எதுவுமே செய்யாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பதைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறது. தேவராஜ், சூர்யா பாணியில் மாரிக்கு கலை என்கிற (கிருஷ்ணா) நண்பனும் இருக்கிறான்.

தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான பாணியில், தவறான புரி்தல் காரணமாக நண்பர்கள் பிரிகிறார்கள். இந்தச் சதியின் பின்னணியில் இருப்பவன் பிரதான வில்லன். ஒருபுறம் நண்பனின் தவறான கோபம், இன்னொரு புறம் எதிரியின் காத்திருப்பு, மறுபக்கம் அரசு அதிகாரியின் (வரலட்சுமி சரத்குமார்) கண்காணிப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையில் தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் நேரும் சிக்கல்களை மாரி எப்படி எதிர்கொள்கிறான் என்பதே கதை.

எண்பதுகளில் வரும் இந்த அரதப்பழசான கதையை முந்தைய திரைப்படத்தின் வெற்றி மசாலாவில் முக்கி புதிய தின்பண்டமாகத் தர முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர். சிரிப்பு போலீஸ் மாதிரி ‘சிரிப்பு ரெளடியாக’ இருக்கிறார் தனுஷ். ஆனால் இன்னொரு பக்கம் ஆக்ரோஷமாகச் சண்டையும் போடுகிற விநோதமும் நிகழ்கிறது. ரோபோ ஷங்கர், வினோத் ஆகிய இரண்டு நகைச்சுவையாளர்களை மட்டும் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு இவர் எப்படி பெரிய ரெளடியாக இருக்கிறார் என்கிற மர்மம் கடைசி வரை விளங்கவில்லை. படத்தின் பிற்பகுதியில் ரஜினிகாந்த்தின் ‘பாட்ஷா’ திரைப்படத்தின் சாயலும் சற்று ஊடுருவுகிறது (பழைய ‘டான்கள்” எல்லாம் ஏன் ஆட்டோ ஓட்டுநர்களாக மாறுகிறார்கள்?).

ப்ரூஸ் லீ-யின் ‘எண்டர் தி டிராகன்’ கிளைமாக்ஸை நினைவுப்படுத்துவது போல் இறுதிக்காட்சியில் கண்ணாடி பிம்பங்களுக்கிடையில் சிக்ஸ் பேக் உடம்பைக் காட்டி சண்டை போடுகிறார் தனுஷ். (பாவம், ப்ரூஸ் லீ-யின் ஆன்மா அமைதி பெறட்டும்!)

சில அரிதான காட்சிகளில் மட்டும் நன்றாக நடிக்கக்கூடிய ‘தனுஷை’ பார்க்க முடிகிறது. அழுகையுடன் தன் காதலைச் சொல்லும் காட்சியில் சாய்பல்லவி கவர்கிறார். டொவினோ தாமஸின் பாத்திரம் இன்னமும் சிறப்பாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ரசிகர்களை உற்சாகப்படுத்தும் நோக்கில் முதல் பாகத்தின் சில பிரபலமான தருணங்கள் இதில் மீண்டும் நினைவுப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் சில வெற்றியும் பெறுகின்றன.

யுவன் சங்கர் ராஜாவின் இசையில் ‘ரெளடி பேபி’ என்கிற பாடல் மட்டும் கவர்கிறது. முந்தைய வடிவத்தில் அனிருத் உருவாக்கிய அதே பின்னணி இசையை உபயோகப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம். ஒரு வெகுஜனத் திரைப்படத்திற்குரிய உழைப்பை தந்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர் ஓம்பிரகாஷ்.

‘காதலில் சொதப்புவது எப்படி?’ என்கிற ரொமாண்டிக் காமெடியில் கவர்ந்த இயக்குநர் பாலாஜி மோகன், மசாலா சினிமாவில் பெற்ற வெற்றியை தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியாமல் இரண்டாம் பாகத்தில் தடுமாறியிருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

இன்னொரு தேய்வழக்கு மசாலா சினிமா. அவ்வளவே. 

]]>
dhanush, Maari 2 movie review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/dec/21/maari-2-movie-review-3062422.html
3062401 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘சீதக்காதி’ - திரை விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, December 21, 2018 11:18 AM +0530  

‘உண்மையான கலைக்கும் கலைஞனுக்கும் எப்போதும் அழிவில்லை’ என்கிற ஆதாரமான உண்மையைப் புதுமையான கற்பனையைக் கொண்ட திரைக்கதையின் மூலம் சொல்ல முயன்ற இயக்குநர் பாலாஜி தரணிதரனை முதலில் பாராட்டி விடலாம். ஆனால் இந்த முயற்சி தீவிரமாகவும் இல்லாமல் நகைச்சுவையாகவும் இல்லாமல் இரண்டுங்கெட்டான்தனமாகப் போனதுதான் பரிதாபம். இதற்கு ஏன் வயசான விஜய் சேதுபதி, ப்ராஸ்தடிக் ஒப்பனை என்றெல்லாம் கேள்விகள் எழாமல் இல்லை.

தமிழ் சினிமாவின் சில நடைமுறைப் பிரச்னைகளைக் கூர்மையாகக் கிண்டலடிக்கும் சில நகைச்சுவைத் தருணங்கள் இந்தத் திரைப்படத்தில் அடங்கியிருந்தாலும் தர்க்கமற்ற கதையின் மையம், சுவாரசியமற்ற திரைக்கதை போன்றவை இந்த நல்ல முயற்சியைப் பின்னுக்கு இழுத்துச் செல்கின்றன.

*

மேடை நாடகத்தில் நடிப்பதையே தன் வாழ்க்கையாகக் கொண்ட ஐயா ஆதிமூலம் (விஜய் சேதுபதி), உன்னதமான நாடகக்கலையை மக்கள் மெல்ல நிராகரித்துக் கொண்டிருக்கிற காரணத்தினாலும் சில சொந்தப் பிரச்னைகளாலும் மேடையில் நடித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே இறந்து போகிறார். ஆனால் அவரின் ஆன்மா, நாடகக்குழுவைச் சேர்ந்த பிற நடிகர்களின் வழியாக வந்து திறமையான நடிப்பைத் தருவதை சபாவின் நிர்வாகி பரசுராமன் (மெளலி) கண்டு உணர்ச்சிவசப்படுகிறார். ஆதிமூலத்தின் குடும்பத்தினரும் இதனால் மகிழ்கிறார்கள்.

நாடகக்குழுவில் இருக்கும் சுமாரான நடிகரான சரவணனுக்கு (ராஜ்குமார்) ‘ஆன்மா’வின் வழியாக வரும் நடிப்பு காரணமாக சினிமா வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ‘நல்ல கதைகளாக இருந்தால் ஒப்புக் கொள்வோம்’ என்கிற பரசுராமனின் நிபந்தனையுடன் சரவணன் திரையுலகில் நுழைகிறார். மெல்ல வரவேற்பைப் பெறுகிறார். ஆதிமூலத்தின் குடும்பப் பிரச்னைகளும் இதனால் தீரத் துவங்குகின்றன.

ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் சரவணன் மனம் மாறுகிறார். தன் திறமை காரணமாகக் கிடைக்கும் பணத்தையும் புகழையும் ஏன் ஆதிமூலத்தின் பிம்பத்துடன் பங்கு போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணுகிறார். அந்தக் கணத்திலிருந்து அவரால் சிறப்பாக நடிக்க முடிவதில்லை. பிறகு மனம் வருந்தி மன்னிப்பு கேட்கிறார்.

ஆதிமூலத்தின் ஆன்மாதான் மனிதர்களின் வழியாக வந்து நடிக்கிறது என்கிற உண்மை இதனால் அம்பலப்படவே ‘அய்யா’விற்கு ரசிகர் மன்றங்கள் உருவாகின்றன. ஒரு சூப்பர் ஸ்டாருக்கு நிகரான புகழ் அவருக்குக் கிடைக்கிறது. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் நடிப்பதை ஆதிமூலத்தின் ஆன்மா நிறுத்தி விடுகிறது. இதனால் ஏற்படும் சில நடைமுறைச் சிக்கல்களுக்கு தீர்வு தேடும் காட்சிகளுடன் நகர்கிறது திரைப்படம்.

*

முப்பதுகளின் புராண நாடகமான ‘லவகுசா’ முதல் எண்பதுகளின் சமூக நாடகமான ‘விசாரணை’யைத் தொடர்ந்து சுஜாதாவின் ‘ஊஞ்சல்’ நாடகம் வரை விதவிதமான தோற்றங்களில் சிறப்பாக நடிக்கும் விஜய் சேதுபதியின் நடிப்புத்திறமை ஆரம்பத்திலேயே சில நிமிடங்களில் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டு விடுகிறது. அதிலும் ஒளரங்கசீப்பாக ஒரே ஷாட்டில் நடித்திருக்கும் காட்சி வழக்கத்திற்கு மாறான விஜய் சேதுபதியை அடையாளம் காண்பிக்கிறது. ஒரு முதியவரின் உடல்மொழியையும் சிறப்பாக அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

ஆனால் இது தொடர்பான மேடை நாடகக் காட்சிகள் துவக்கத்திலேயே வந்து பார்வையாளர்களின் பொறுமையைச் சோதிப்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். ஒரு நிமிடத்திற்குள் சடசடவென மாறும் பல நூறு காட்சித்துண்டுகளுக்குப் பழகி விட்டிருக்கும் நவீன மனிதர்களின் மூளை, மெல்ல நகரும் மேடை நாடகக் காட்சிகளைச் சலிப்புடன் நோக்குகிறது.

பிறகு ஆரம்பிக்கிறது அந்த நகைச்சுவைக் கலாட்டா. ஒரேயொரு க்ளோஷப் காட்சியில் கூட நடிக்கத் திராணியில்லாமல் தொழில்நுட்பங்களில் இருக்கும் வசதிகளின் வழியாக ஊதிப் பெருக்கப்படும் நட்சத்திரப் பிம்பங்களின் முகமூடிகள் கருணையின்றிக் கிழிக்கப்படுகின்றன. ஒரேயொரு ரொமான்ஸ் பார்வைக்காக, நடிப்பே வராத ஆசாமிகளிடம் திரைப்பட இயக்குநர்கள் மல்லுக்கட்டி அவதிப்படும் காட்சிகள் நிழலுக்குப் பின்னால் உள்ள நிஜத்தை அப்பட்டமாக அம்பலப்படுத்துகின்றன. பணமிருப்பதாலேயே நடிக்க வந்து விடும் பட முதலாளிகளையும் இயக்குநர் விட்டு வைக்கவில்லை. இவை சார்ந்த காட்சிகள் நகைச்சுவைத்தன்மையோடு அமைந்திருந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் வருவது சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

பரசுராமனாக மெளலி தன் பங்களிப்பைச் சிறப்பாக செய்துள்ளார். ஆனால் தொலைக்காட்சி தொடர்களில் நடித்துப் பழக்கப்பட்டு விட்டதாலேயோ என்னவோ, அந்தப் பாணியிலான முகபாவத்தைச் சில காட்சிகளில் வெளிப்படுத்துவது செயற்கையானதாக இருக்கிறது. நட்சத்திரமாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும் நடிகரான ராஜ்குமாரிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக நடிப்பைப் பிடுங்க முயற்சிக்கும் இயக்குநராக பக்ஸ் (பகவதி பெருமாள்) கலக்கியிருக்கிறார். தேசிய விருது பெற்ற அர்ச்சனா அநியாயமாக வீணடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

தர்க்கத்திற்குப் பொருந்தாத கதையமைப்பிற்கு முட்டுக் கொடுக்கவும் நம்பகத்தன்மையை உருவாக்கவும் பாரதிராஜா, பாக்யராஜ், ராம், பவா செல்லத்துரை, பரத்வாஜ் ரங்கன், தயாரிப்பாளர் சங்க உறுப்பினர்கள் போன்றவர்கள் தலைகாட்டி உதவியிருக்கிறார்கள். நீதிபதியாக நடித்திருக்கும் இயக்குநர் மகேந்திரனின் நடிப்பு அருமை. ஹீரோவாக ஆசைப்பட்டு அலப்பறை செய்யும் பட முதலாளியாக சுனில் அமர்க்களப்படுத்தியிருக்கிறார்.

படத்தின் துவக்கக் காட்சிகளில், சில நிமிடங்களுக்கு மட்டும் விஜய் சேதுபதி வருவது கூட பிரச்னையில்லை. ஒரு பலமான அஸ்திவாரமாக இந்தக் காட்சிகள் அமைந்து உதவியிருந்தன. ஆனால் இதற்கு மேல் பலமாகக் கட்டவேண்டிய கட்டடம்தான் சுமாராக அமைந்து விட்டது. என்னதான் மகா நடிகராக இருந்தாலும் இறந்து போனவரின் ஆன்மாவிற்கு இத்தனை வெறித்தனமாக ரசிகர்கள் இருப்பதாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதெல்லாம் ஒருபுறம் தமிழர்களின் சினிமா வெறியைக் கிண்டலடிப்பது போல் இருந்தாலும் இன்னொரு புறம் தர்க்கமில்லாமல் இருக்கிறது.

கிரிக்கெட் விளையாட்டின்போது எதிர்பாராதவிதமாக ஒருவருக்குத் தலையில் அடிபடுவதின் மூலம் சமகால நினைவுகள் அழிந்து போகின்றன. என்றாலும் நண்பர்கள் இணைந்து எப்படியோ சமாளித்து அவரது திருமணத்தை நடத்தி வைக்கிறார்கள். இது உண்மையான சம்பவம் என்று சொல்லப்பட்டாலும் தர்க்கத்திற்கு அத்தனை பொருந்தாத இந்த மெல்லியக் கதையை வைத்துக்கொண்டு இயல்பான நகைச்சுவை, சீரான திரைக்கதை, அடுக்கி வைக்கப்பட்ட நம்பகத்தன்மை போன்றவற்றினால் முதல் திரைப்படத்தில் அசத்தியிருந்த பாலாஜி தரணிதரன், இரண்டாவது திரைப்படத்தில் அந்த மாயத்தை நிகழ்த்துவதில் சறுக்கியிருக்கிறார் என்றே சொல்லவேண்டும். ஆன்மா நடிப்பதை ஊரே நம்புவது, அது வழக்கு விசாரணைக்கு வருவது போன்ற செயற்கையான காட்சிகள் எல்லாம் படத்தின் நம்பகத்தன்மையைச் சாகடித்திருக்கின்றன.

உயிரோடு இருக்கும்போது சினிமாவில் நடிப்பதை அறவே விரும்பாத நாடக நடிகரின் ஆன்மா, பிறகு திரையில் நடிப்பதற்கு எவ்வாறு சம்மதிக்கிறது, குடும்பச் சிக்கல் தீர்ந்த பிறகும் எவ்வாறு தொடர்கிறது போன்றவை பெரிய கேள்விக்குறி.

மதுக்கடைகளில் முண்டியடிக்கும் கூட்டம், செல்ஃபி மோக இளைஞர்கள், மல்ட்டிபிளெக்ஸ் திரையரங்குகள், அரங்கத்தின் காலி இருக்கைகள் போன்றவற்றை மெளனமான வருத்தத்துடன் விஜய் சேதுபதி பார்வையிட்டுக் கொண்டு வரும் காட்சியிலேயே உண்மையான நடிப்புக் கலையை விட்டு நாம் எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்து வந்துள்ளோம் என்பது அழுத்தமாக நிறுவப்படுகிறது. ‘நடிப்பு என்றால் என்ன விலை?’ என்று கேட்கும் செல்வாக்கான ஆசாமிகளிடம் தமிழ் சினிமா மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் அவலத்தையும் நகைச்சுவையின் வழியாகப் படம் அம்பலப்படுத்துகிறது. நாடக அரங்கின் மூலையிலுள்ள குருவிக்கூடு முதற்கொண்டு வசனம் இல்லாமல் ஒருவரின் முகபாவத்தின் வழியாகவே வெளிப்படும் அபாரமான எதிர்வினை வரை இயக்குநரின் பல நுணுக்கமான திட்டமிடல்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன.

நாடக சபாவின் உள்ளரங்கக் காட்சிகள், வெளிப்புறப் படப்பிடிப்புகள் போன்றவற்றின் வித்தியாசத்தைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர் சரஸ்காந்த். கோவிந்த் வசந்தாவின் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் மனத்தில் நிற்கவில்லை. படத்தொகுப்பாளர் ஆர். கோவிந்தராஜ்,  அநாவசியமான காட்சிகளைக் குறைத்து படத்தை இன்னமும் இறுக்கமாக்கியிருக்கலாம் (173 நிமிடங்கள் என்பது ஆடம்பர விரயம்).

தீவிரத்திற்கும் நகைச்சுவைக்கும் இடையிலான பயணத்தில் தடுமாறியிருக்கும் பாலாஜி தரணிதரனின் முயற்சி அடுத்தப் படத்திலாவது நன்றாக அமையட்டும். விஜய்சேதுபதியின் 25-வது திரைப்படம் என்கிற பெருமையுடன் வெளிவந்திருக்கும் இந்தப் படைப்பு இன்னமும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கலாம். 

]]>
Seethakathi, Vijay Sethupathi, Balaji Tharaneetharan https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/dec/21/விஜய்-சேதுபதியின்-சீதக்காதி---திரை-விமரிசனம்-3062401.html
3049050 சினிமா திரை விமரிசனம் அறிவியல் உடுப்பணிந்த படத்துக்கு இது அழகல்ல: 2.0 பட விமரிசனம் சுதிர் ஸ்ரீனிவாசன் Friday, November 30, 2018 03:55 PM +0530  

ஷங்கர் திரைப்படங்களில் நீங்கள் நுணுக்கங்களை எதிர்பார்க்க முடியாது. அவருடைய படங்கள் ஒரு விளம்பரப்பலகையில் பதிந்துவிடும் அளவிலான இயல்பான, நேரடியான அறிவுரைகளைக் கொண்டவை என்பதை அறிந்துகொள்ள ஷங்கருடனான இந்த முப்பதாண்டுக் கால பரிச்சயமே போதுமானது (அதற்காக அவர் படங்களினால் திரையரங்குகளில் கிடைக்கும் மகத்தான அனுபவத்தை மறுக்கமுடியாது). 2.0 படத்திலும் பக்‌ஷிராஜன் (அக்ஷய் குமார்) ‘பறவைகளைக் காப்பீர்' என்றொரு பலகையைத்தான்  தூக்கிகொண்டு அலைகிறார்.

‘பறவைகளின் அழிவிற்கு செல்போன் டவர்களே பொறுப்பு’ எனச் செய்தித்தாள்களில் வெளியான கட்டுரைகளைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டதென்று படத்தின் ஆரம்பத்தில் பொறுப்புத்துறக்கிறார்கள். இம்முடிவு விவாதத்திற்கு உரியது என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட ஒரு சிறு ஆராய்ச்சியே போதும். மேலும், இம்முடிவே உறுதியானது என்றே வைத்துக்கொண்டாலும், பறவை இனங்கள்  சுருங்கிக்கொண்டே வருவதற்கு - படிப்படியாகக் குறையும் பசுமை, கூடும் வெப்பநிலை,  சூழலுக்கு அந்நியமான நவீனமயமான கட்டடங்கள்... என இன்னும் சில காரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். 

பொதுவாக - லஞ்சம், ஊழல், அலட்சியம் போன்ற வெளிப்படையான கேடுகளைக் கையில் எடுத்துக்கொள்வதில் இயக்குநர் ஷங்கர் பெயரெடுத்தவர். இம்முறை ஆவலைத் தூண்டும் வகையில் அவ்வளவாக  வெளிப்படை இல்லாத ஒரு கேடு - செல்போன் தொழில்நுட்பம்.  பிறகென்ன? ஒரு பாதிக்கப்பட்டவர்,  அவர் ஆவேசமாவதற்கு முன் அவருக்கு ஒரு கதை, அனைத்து கோணல்களையும் நேராக்குவதற்காக அவர் அனைவரையும் வெட்டிச் சாய்ப்பது... என எழுதிக்கொண்டே போகவேண்டியதுதான். இந்தியன், அந்நியன் என்று நாம் பார்த்த கதையைத்தான் மீண்டும் 2.0-விலும் காண்கிறோம். இப்படத்தை நாம் ‘அந்நியன்-சிட்டியின்  'கொல்' லுன்னு ஒரு சந்திப்பு’ என்று கூட  வைத்துக்கொள்ளலாம். முனைப்பும் கடுஞ்சினமும்  கொண்ட ஒரு  பாதிக்கப்பட்டவனின் செயல்களை இவ்வாறு ஒருவரியில் சுருக்கலாம்: 
 சேனாதிபதி: லஞ்சம் தருவதும் பெறுவதும் குற்றம்.
அந்நியன்: அலட்சியவாசிகளை நரகத்திற்கு அனுப்பிவிடுவேன்.
பக்‌ஷிராஜன்: பறவைகளைக் காப்பாற்றுங்கள் அல்லது என் கையால் செத்தொழியுங்கள்.

2.0 படத்துக்கு பக்‌ஷிராஜனின் பக்கம் சாய வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதில் கூடத் தெளிவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. உங்கள் பச்சாதாபத்தைக் கோரும் ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பாத்திரமாக முதலில் அவரைச் சித்தரிக்கிறார்கள். பிறகு வீழ்த்தி விடவேண்டிய, வெறுப்புணர்வுள்ள ஒரு கொடூரனாக்கி, பிறகு மேலும் குழப்பமூட்டும் வகையில் அவர் 'ஒரு கும்பலையே வெட்டிச் சாய்ப்பேன்' என்று அச்சுறுத்தும் வேளையில், அவர் செய்வதையெல்லாம் நம்மைக்  கொண்டாடச் சொல்லும் வகையில் ஒரு பின்னணி இசையையும் வழங்குகிறார்கள். அடுத்து உடனே அவருடைய எதிரிக்கு ஆர்ப்பரிக்க நம்மை ஆர்வமூட்டுகிறார்கள். 

பறவைகளின் நிலை... அவற்றுக்காக ஏங்கும் ஒரு மனிதன்... இவர்களைப் பற்றிய ஒரு படம் இது. இப்படத்தில் தூக்கி நிறுத்தப்படும் உயர்வான கதாபாத்திரம், வெறும் ஆணவத்திற்காகவேனும் பறவைகளுக்குக் கடும் தீங்கு விளைவிப்பேன் என்று மிரட்டுகிறது. இந்நிலையில் நாம் யாருக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது? அப்பாவி மக்களைக் கூட்டம் கூட்டமாகக் கொன்று சாய்ப்பது தவறென்று போதிக்கும் அதே படம், கைப்பேசி உபயோகிக்கும் ஒருவர் கூட அப்பாவி அல்லர் என்கிறது. நீங்களாகவே ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியதுதான்.

அதுசரி, இம்மாதிரியான படங்களில் நுணுங்கங்களை எதிர்பார்ப்பது அசட்டுத்தனம்தான். சிவாஜி ஸ்லோமோஷனில் நாணயத்தைச் சுண்டி 'பூப்பாதையா சிங்கப் பாதையா' என்று முடிவெடுப்பதாகட்டும்... சனா கடந்து போகும்போது, சிட்டியின் தலைமுடி காற்றில்  அசைவதாகட்டும்... படத்தில் ஷங்கர் ஆங்காங்கே வைக்கும் பாடல்கள் ஆகட்டும்...  இம்மாதிரியான பளபளப்பான பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள்தான் நம் மனதில் நின்று வசீகரிப்பவை. ஆனால் 2.0 படம், முதல் பாகத்தின் நீங்காத நினைவுகளிலேயே பயணிப்பதாகப் படுகிறது. இருந்து விட்டுப் போகட்டும். ஆனால், இந்தப் படத்துக்கென்று சில தனிச் சிறப்பம்சங்கள் இருந்திருக்கலாம். பாவம் நாம், இதிலும் ‘ஒன்னு நீ, இன்னொன்னு நான்’க்கும், சிட்டி 2.0  வசீகரனைப் பார்த்துச்  செய்யும் ‘மே மே’வுக்குமே ஆர்ப்பரிக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.

கடும் பிரயத்தனம் செய்து பாடல்களைக் காட்சிப்படுத்தும் இயக்குநரிடம் இருந்து பாடல் காட்சிகள் இல்லாத ஒரு படம் வியப்புதான். ஆனாலும் இப்படத்தில் பாடல்களுக்கான தேவை இல்லை. 'ராஜாளி' புகழ்பெற்ற பாடல் என்பதால் அதன் படமாக்கம் பார்க்க ஆவலை ஏற்படுத்தியிருக்கும். ஆனால், பொருந்தாத இடத்தில் பின்பாடலாக ஒலிக்கிறது.

தொழில்நுட்பத்தை ஆபத்தாக முன்வைக்கும் இந்தப் படத்தின் முக்கிய பலமும் தொழில் நுட்பம்தான். 3டி-க்குள் நம்மை மூழ்கடிக்கிறது. ஆனால், ஷங்கர் சற்று அதிப்படியாகச் செய்து விட்டாரோ என்று அவ்வப்போது தோன்றுகிறது. தொடர்ச்சியாக நம்மை நோக்கிப் பாயும் தோட்டாக்கள், ‘இதென்ன மை  டியர் சிட்டிச்சாத்தான்’ படமோ என்று நினைக்க வைக்கின்றன. கைப்பேசிகள் எல்லாம் வானில் ஒன்றாகத் திரண்டு பறவைகள் செய்வதைப் போன்று ஒரு வடிவமாகப் பறக்கும் அழகியலை ரசித்தேன். தன்னைப் போன்ற பல பிரதிகளை சிட்டி 2.0 உருவாக்கும் காட்சி ஒரு டிஜிட்டல் பிரமிப்பு.

ஆனால் மேலோட்டமான எழுத்தை,  காட்சியமைப்புகளால் சரிசெய்ய மெனக்கெட்டிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக வசனங்கள் அதன் இலக்கைச் சென்றடையாமல் உள்ளன. மறுபிறப்பு எடுத்த சிட்டி, இந்த செத்து பொழைக்கறதே தனி சுகம் எனும்போதும், இந்த நெம்பர் 1, நெம்பர் 2 எல்லாம் பாப்பா விளையாட்டு.... எப்பவும் நான்தான் ஒன்லி ஒன்... எனும்போதும் நீங்கள் உற்சாகமடைகிறீர்கள். ஆனால் தொலைத்தொடர்பு அமைச்சர், அன்நோன் நம்பர் என்கிற குறிப்பை உன்னிகிருஷ்ணன் என்று வாசிப்பதும் வட்டவடிவில் வரிசையாகத் துப்பாக்கிகளை வைத்துக்கொண்டு ரஜினி, ஐ வில் செட் யுவர் ஸ்கிரீன்ஸ் ஆன் ஃபையர் எனும்போதும் கடுப்பாகிறீர்கள். இதைவிடவும் சிறப்பான வசனங்கள் 2.0-க்கு அமைந்திருக்கவேண்டும். ஜீரோ பேலன்ஸ், நாட் ரீச்சபிள் போன்ற செல்போன் தொடர்புடைய சொல் விளையாட்டுகள் தீவிரமான காட்சிகளில் அதன் முக்கியத்துவத்தைக் குறைக்கின்றன. மைக்ரோ ஃபோட்டான், மின்காந்தக் கதிர்வீச்சு, க்ரிப்டோக்ரோம் ப்ரோடீன் என்றெல்லாம் அறிவியலின் நுட்பமான சொற்களை உபயோகிப்பதில் ஆர்வம் காட்டியவர்கள், அறிவியலற்ற செய்திகளையும் உண்மை போல் சொல்வது, 2.0 மாதிரியான அறிவியல் உடுப்பணிந்த படத்துக்கு அழகல்ல. அதிலும் இந்த மீம்ஸ் காலத்தில் பகட்டான தகவற்பிழைகளைச் சொல்வதில் மிகுந்த கவனம் தேவை.

ஷங்கரின் முந்தைய படங்கள் சிலவற்றை 2.0 நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. எந்திரனில் சனாவை சிட்டி விரும்புவதைக் கண்டு வசீகரன் பொறாமைப்படுவதைப் போல இதில் வசீகரனின் ரோபோ காரியதரிசியாக நிலா (எமி ஜாக்சன்) இருப்பதைக் கண்டு சனா பொறாமைப்படுகிறார். எந்திரனின் கொசு தொடர்பான காட்சிகளை வைத்து , இதிலும் ஒரு எதிர்பாராத கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கி இருக்கிறார்கள். ஆனால் அது சரியாக அமையவில்லை.  ஐ படத்தைப் போலவே இதிலும் வில்லன்கள் கேலிச்சித்திரங்கள்தாம். ஊழல் அரசியல்வாதி, செல்போன் கடை உரிமையாளர், தொலைத்தொடர்புச் சேவை நிறுவனத் தலைவர் போன்ற படத்தின் நிஜ வில்லன்களை முக்கியப்படுத்தாமல், அவர்களை  நாம் முற்றிலும் சீந்தாத வகையில்தான் அவர்களுக்கான வசனங்களையும் அமைத்துள்ளார்கள். ஒருகட்டத்தில் பக்‌ஷிராஜனின் முக்கியத்துவமும் படத்தில் குறைக்கப்பட்டுவிடுகிறது. ரசிகர்களை பக்‌ஷிராஜனைப் போல் செஃல்பி விடியோ எடுக்கச் சொல்லி விளம்பரம் செய்கிற படத்தில், செல்போன்களின் ஆபத்து பற்றி கருத்து சொல்வதையும் கூட நம்மால் பெரிதாக மதிக்க முடியவில்லை. ‘ட்வீட்’ என்பது ஒரு காலத்தில் பறவைகளுக்கானதாக இருந்தது என்பதே ஏறத்தாழ மறந்து விடப்பட்ட இந்தச் சமயத்தில், முகத்தில் அறைந்தாற் போல் கருத்து சொல்லக் கிடைத்த வாய்ப்பு இது. ஆனால்  2.0 படத்தால் அதைச் சரியாகச் சொல்ல இயலவில்லை. 

சந்தேகத்துக்கிடமில்லாமல் 2.0, தொழில்நுட்பத்தின் சாதனை. எந்திரனுக்குப் பிறகான கடந்த பத்தாண்டு வளர்ச்சி பூரிப்படைய வைக்கிறது. இந்தத் தொழில்நுட்ப வித்தையைத் தாங்கி நிற்க, அரைத்த மாவையே அரைக்காமல், சற்று அதிகமாக நம்மைக் கவரும் அம்சங்களோடு படம் இருந்திருக்கலாம் என்ற ஏக்கம் எழுகிறது. ‘கனவு காண்பதில் இருக்கும் மகிழ்ச்சி, அவை நனவாகும் போது குறைந்துவிடும்’ என்று ரஜினி சமீபத்தில் ஒரு பேட்டியில்  சொன்னார். அதே போல், ஷங்கர் படத்துக்காகக் காத்திருப்பது, படத்தை விடவும் அதிகக் கிளர்ச்சியூட்டுவதாக உள்ளது என்றே சொல்லலாம்.

தமிழில்: ப்ரியா கதிரவன்

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/nov/30/20-review-technical-wizardry-looks-to-mask-a-disappointingly-uninspired-film-3049050.html
3048364 சினிமா திரை விமரிசனம் ரஜினி - ஷங்கரின் ‘2.0’ - திரை விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, November 30, 2018 10:59 AM +0530  

அச்சுப் பிசகாமல் ஷங்கரின் பாணியில் உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம். ஓர் ஆதாரமான சமூகப் பிரச்னை. அதையொட்டி நிகழும் சில தீமைகள், அதற்கொரு பின்னணி, இறுதியில் நிகழும் போரில் தீமை அழிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் சுபம். அசுரனுக்கும் அவதாரத்திற்கும் நிகழும் புராணக் கதையாடலையொட்டி நவீன நுட்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் திரைக்கதை இது.

இந்திய சினிமா அதன் வணிகத்திலும் தொழில்நுட்பத்திலும் கதைசொல்லல் முறையிலும் ஒரு புதிய திசையை நோக்கி நகர்கிறது என்பதற்கான துவக்க அடையாளமாக 2.0 படத்தைச் சொல்லலாம். ஹாலிவுட்டில் அனிமேஷன் திரைப்படங்களுக்கும் சூப்பர் ஹீரோக்களுக்கும் தனி ரசிகர் வட்டமே உண்டு. அந்தப் போக்கை இந்திய சினிமாவில் உருவாக்க முயற்சிக்கத் துவங்கியிருக்கும் திரைப்படமாக இதைச் சுட்ட முடியும். தமிழில் உருவான ஒரு திரைப்படம் இதன் துவக்கப் புள்ளியாக இருப்பதில் நாம் பெருமையும் கொள்ளலாம்.

இந்தியாவில் இதுவரை உருவான திரைப்படங்களின் உச்சக்கட்ட நுட்பச் சாதனை என்று இந்த திரைப்படத்தைச் சொல்ல முடியும். தமிழ் என்றல்ல, இதர மொழிகளில் உருவாகும் அறிபுனைவு திரைப்படங்கள் என்றால், டூயட், சண்டை, காமெடி, சென்ட்டிமென்ட் என்று இந்தியச் சினிமாவின் சில அடிப்படையான அம்சங்களை கைவிட மாட்டார்கள். இந்தப் பாணியில் அமைந்த திரைப்படங்கள் அறிபுனைவு வகைத் திரைப்படமாகவும் இல்லாமல் சராசரித் திரைப்படமாகவும் இல்லாமல் இரண்டும் கெட்ட கலவையில் அசட்டுத்தனமாக இருக்கும். ஆனால் துவக்க காட்சி முதல் மையத்திலிருந்து எங்கும் விலகாமல் நேர்மையாகப் பயணிக்கும் நேர்மைக்காகவே 2.0-ஐ பாராட்டலாம்.

காட்சிகளை முப்பரிமாணத் தோற்றத்தில் நேரடியாகப் பதிவு செய்த முதல் இந்தியத் திரைப்படம்  என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த நோக்கில் இதில் வரும் சில காட்சிகளின் அருகாமைத் தோற்றங்கள் பிரமிக்க வைக்கின்றன. குழந்தைகள் மட்டுமல்லாது பெரியவர்களையும் இது குதூகலத்தில் ஆழ்த்தும்.

**

செல்போன் டவரில் ஏறி ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் காட்சியோடு படம் துவங்குகிறது. நகரத்து மனிதர்கள் உபயோகிக்கும் செல்போன்கள் திடீரென்று வானத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகின்றன. அதைத் தொடர்ந்து செல்போன் நிறுவனத்தின் உரிமையாளர், வியாபாரி, அரசியல்வாதி ஆகியோர் விநோதமான முறையில் கொல்லப்படுகிறார்கள். அவர்களைக் கொல்வது மனிதர் அல்லர், திரளாகப் பெருகி வரும் கைப்பேசிகளே.

அயல்கிரகத்தினர் செய்யும் நாசவேலையாக இருக்கலாமோ என்று முதலில் சந்தேகிக்கிறார்கள். இதைப் பற்றி ஆராய்கிறார் டாக்டர் வசீகரன். பூமியில் உள்ள ஒரு பிரம்மாண்ட சக்திதான் இதைச் செயல்படுத்துகிறது என்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார். அதை எதிர்கொள்ள ரோபாவான சிட்டியை உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று அரசிற்கு வேண்டுகோள் வைக்கிறார். ஆனால் அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. ஆனால் நிலைமையின் விபரீதங்கள் மேலும் தொடரவே அனுமதியளிக்கப்படுகிறது.

டாக்டர் வசீகரனின் வழிகாட்டுதல் மூலம் சிட்டிக்கும் அந்த விநோதமான பறவை சக்திக்கும் இடையே நிகழும் போராட்டங்கள்தான் 2.0.

டாக்டர் வசீகரன், ரோபோ சிட்டி, ரெட் சிப் ரோபோ ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து இன்னொரு ‘குட்டி’ ஆச்சரியமும் ரஜினிகாந்த்தின் வடிவத்தில் வருகிறது. பெரியவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் குழந்தைகளுக்கும் பிடித்த ஆச்சரியமாக அது இருக்கும். வசீகரனை விடவும் சிட்டியே பார்வையாளர்களை அதிகம் வசீகரிக்கிறான் என்பது அரங்கத்தில் இருந்து வரும் ஆரவாரமான எதிர்வினையில் இருந்து தெரிகிறது. பழைய நண்பனை நீண்டநாள் கழித்துப் பார்க்கும் சந்தோஷத்தைப் பார்வையாளர்கள் பிரதிபலிக்கிறார்கள். சிட்டியின் சாகசங்களோடு ரெட்சிப் சிட்டி, 3.0 ஆகியவற்றின் சாகசங்களும் இதில் இணைகின்றன.

இதன் கூடவே நிலா என்கிற க்யூட்டான ரோபோவின் (எமி ஜாக்சன்) டைமிங்கான நகைச்சுவை வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. அரசாங்கத்திற்குத் தெரியாமல் சிட்டியை திருடும் நோக்கத்தில் அதை ஹேக் செய்ய வசீகரன் உத்தரவிட முதலில் மறுக்கும் நிலா, பிறகு ‘நாலு பேருக்கு நல்லதுன்னா எதுவும் தப்பில்லை’ என்று சினிமா வசனத்தை மேற்கோள் காட்டுவது ரகளை. சிட்டியின் காலை உடைத்தெடுக்கும் வில்லன் ‘your call is disconnected” என்பது போன்ற சிலேடை வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. (வசனம்: ஜெயமோகன், உதவி: மதன் கார்க்கி).

பறவைகளின் ராஜாவாகக் கருதப்படும் கழுகை வில்லனின் குறியீடாக வைத்திருப்பது, பக்ஷிராஜன் என்கிற பாத்திரப் பெயர், பறவையியல் நிபுணர் சலீம் அலியை நினைவுப்படுத்தும் அக்‌ஷய் குமாரின் தோற்றம், ஐதீகப் பின்னணி கொண்ட திருக்கழுக்குன்றத்தில் நிகழும் சம்பவங்கள் என்பன போன்று படத்தின் மையத்தோடு தொடர்புடைய பல நுண்விவரங்கள் திறமையாகத் திட்டமிடப்பட்டு ஒன்றிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அறிவியல் விஷயங்களின் அடர்த்தி குறையாமலும் அதே சமயத்தில் சராசரி பார்வையாளருக்கும் புரியும் வகையில் எளிமையாக விளக்குவதிலும் இயக்குநருக்குள்ள கவனம் பாராட்ட வைக்கிறது. திரைக்கதையின் வேகத்திற்கு இடையூறு ஏற்படுத்தாமல் பாடல்களைப் பொருத்தியிருப்பதற்குப் பாராட்டு.

இந்திய சினிமாவின் சம்பிரதாயமான விஷயங்கள் இல்லாமல் ஹாலிவுட் பாணியைப் போல் நகரும் இந்தத் திரைப்படம் எந்தவொரு இடத்திலும் சலிப்பூட்டாமல் நகர்வதால் சுவாரசியமாக ஒன்ற முடிகிறது. செல்போன் டவர்களிலிருந்து பாயும் கதிர்வீச்சுகளால் சிட்டுக்குருவி என்கிற பறவையினம் பெரும்பாலும் அழிந்து விட்டது என்கிற ஒற்றை வரித் தகவலை வைத்துக் கொண்டு இந்தப் பிரம்மாண்டமான படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். குறிப்பிட்ட தகவல் அறிவியல்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பதும் இடையில் சொல்லப்படுகிறது.

பூமிப்பந்து என்பது மனித குலத்திற்காக மட்டுமல்லாது இதர உயிரினங்கள் வாழ்வதற்கும்தான் என்பதும் மனிதனின் செளகரியங்களுக்காகப் பெருகும் நுட்பங்களும் அதன் மூலம் உருவாகும் சுற்றுச்சூழல் கேடுகளும் உயிர் சுழற்சிக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் விஷயம் மிக வலுவாக சொல்லப்படுகிறது. இங்கு செல்போன் என்பது ஒரு குறியீடு மட்டுமே.

அக்‌ஷய் குமாரின் பின்னணி தொடர்பான காட்சிகள் சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இந்தப் பின்னணி தெரிந்த பிறகு அந்தப் பாத்திரத்தின் மீது அனுதாபம் கூடுகிறது. அது அழிக்கப்படுவதில் பார்வையாளனின் மனம் ஒன்றிணைய மறுக்கும் முரணை இயக்குநர் கவனித்திருக்கலாம். அக்‌ஷய் குமாருக்குப் பறவைகளின் மீதுள்ள பிரியத்தை வைத்துக்கொண்டே மடக்குவதும் நெருடலாக உள்ளது. மனிதர்களுக்கு உள்ள ஒளிவட்டம் பறவைகளின் ஒளிவட்டத்தோடு இணைவது வில்லனின் பின்னணிக்கு காரணமாகச் சொன்னாலும், செல்போன்கள் எவ்வாறு ஈர்க்கப்படுகின்றன என்பது உள்ளிட்டு எழும் பல கேள்விகளினால் நம்பகத்தன்மை சிதைகிறது.

செல்போன் உற்பத்தியை பின்னணியாகக் கொண்ட தயாரிப்பு நிறுவனம், இப்படியொரு கருப்பொருளைக் கொண்ட திரைப்படத்தை உருவாக்கியிருப்பது சுவாரசியமான நகைமுரண். காட்சிகளின் விறுவிறுப்பிற்கு ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் பின்னணி இசை உதவியிருக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் நீரவ் ஷா, ரோபோக்களின் அரங்கம் உள்ளிட்ட பல விஷயங்களைச் சாதித்திருக்கும் கலை இயக்குநர் குழு, கோர்வையாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் படத்தை எடிட் செய்திருக்கும் ஆண்டனி என்று இந்தத் திரைப்படத்தின் தொழில்நுட்பக் கூட்டணி ஒரு புதிய உயரத்தை தொட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக விஎஃப்எக்ஸ் உள்ளிட்ட மாய்மாலங்கள் இந்திய சினிமாவிற்கு நுட்பங்களின் புதிய வாசல்களைத் திறக்கின்றன.

குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என்கிற வித்தியாசமில்லாமல் அனைவரும் கண்டுகளிக்கக்கூடிய ஒரு ‘சூப்பர் ஹீரோ’ திரைப்படம் 2.0.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/nov/29/20-movie-review-3048364.html
3048381 சினிமா திரை விமரிசனம் சிட்டுக்குருவி அழிவுக்கு செல்லிடப்பேசிகள் காரணமா! 2.0-வில் ஷங்கர் சொன்னது என்ன? மணிகண்டன் தியாகராஜன் Thursday, November 29, 2018 09:01 PM +0530  

நடிகரும், எதிர்கால அரசியல் தலைவருமான ரஜினிகாந்தின் நடிப்பிலும், பிரமாண்ட இயக்குநர் ஷங்கரின் இயக்கத்திலும் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் 2.0. எந்திரனின் தொடர்ச்சியாக இந்தப் படம் வெளியாகியுள்ளது. ரஜினி அரசியலுக்கு வருவதுபோல், இப்போ வரும், வந்துகொண்டே இருக்கிறது என்ற சில ஆண்டுகளாக கூறப்பட்டுவந்த படம் ஒருவழியாக 29-ஆம் தேதி உலகம் முழுவதும் வெளியானது. இந்தியாவிலேயே அதிக செலவில் உருவான படம் என்பதுடன், ஹிந்தி நடிகர் அக்ஷய் குமார் முதல்முறையாக நடித்த தமிழ்படம், ஆஸ்கார் தமிழர் ஏ.ஆர்.ரகுமான், ஒலிப்பதிவாளர் ரசூல் பூக்குட்டி, ஒளிப்பதிவாளர் நீரவ் ஷா, கலை இயக்குநர் முத்துராஜ் என மிகப் பெரிய கூட்டணியுடன் உருவாக்கப்பட்டதுதான் இந்த 2.0.

படத்தின் தலைப்புக்கு கீழே, இந்த உலகம் மனிதர்களுக்கு மட்டுமானதல்ல என்ற வாசகம் இடம்பெற்றிருக்கும். அதற்கேற்ப படத்தின் கதை அமைந்துள்ளது. முந்தைய எந்திரன் படம் போல், முழுக்க முழுக்க ரோபோ சாகசங்களாக இருக்குமோ என்று படத்துக்குச் சென்றால் நமக்கு ஆச்சரியம்தான் மிஞ்சும். ஷங்கர் படம் என்றாலே பிரமாண்டம் என்பதை தாண்டி முதலில் நமது மனதை ஆக்கிரமிப்பது அவரின் சமூக அக்கறை கொண்ட கருத்துகள்தான். அவரது படங்கள் சமூகத்தில் பெருவாரியாக விவாதிக்கப்படும். அதுதான் ஒரு திரைப்படமும் செய்ய வேண்டிய ஒன்று.

அவரது முதல் படமான ஜென்டில்மேன் முதல், 2.0 படம் வரை ஏதாவது சமூக பிரச்னைகளை எடுத்துக் கொண்டு அவர் தனது படத்தில் அதுகுறித்து விமர்சனம் செய்திருப்பார். அதுபோன்ற பிரச்னைகளுக்கு உரிய தீர்வையும் முன்வைத்திருப்பார். இந்தப் படத்தில் அவர் முக்கியமான விவகாரத்தை கையில் எடுத்திருக்கிறார்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, செல்லிடப்பேசி கோபுரங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதால், சிட்டுக்குருவி இனங்கள் அழிவை சந்திக்கின்றன என்று பறவை ஆர்வலர்கள் வாதம் முன்வைத்தனர். ஆனால், செல்லிடப்பேசி கோபுரங்களால் சிட்டுக் குருவி இனங்களுக்கு பாதிப்பு இல்லை என்று மற்றொரு தரப்பில் கூறப்பட்டது. அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பது தெரியவில்லை.

உண்மையில், 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதிகாலை பொழுது விடியும்போது பறவைகளின் சப்தங்களைக் கேட்டே கண்விழித்திருப்போம். ஆனால், இப்போது அந்த சப்தங்களை இயற்கை எழில் கொஞ்சும் கிராமங்களில்கூட அதிகம் கேட்க முடிவதில்லை என்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத கசப்பான உண்மை. அதற்கு செல்லிடப்பேசி கோபுரங்கள் மட்டுமே முழு காரணமாக இருக்கும் என்று கூறிவிட முடியாது என்கிறபோதும், அவையும் காரணமாக இருக்கலாம் என்றால் அதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது.

எந்தவொரு தொழில்நுட்பமும் நமக்கு நன்மையை முதலில் தரும் என்கிறபோதும், அதில் சில தீமைகளும் அடங்கியே இருக்கும். செல்லிடப்பேசி கோபுரங்களில் இருந்து வெளிவரும் கதிர்வீச்சுகள் மனிதர்களுக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதால்தான், அலுவலகம், வீடுகள், மருத்துவமனை உள்ளிட்ட பகுதிகளில் குறிப்பிட்ட அளவு கதிர்வீச்சு வெளியிடப்பட வேண்டும் என்று அரசே மக்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு சில கட்டுப்பாடுகளை விதித்துள்ளன.

அவை சில நிறுவனங்களால் மீறப்படுவதாகவும் அவ்வப்போது குற்றச்சாட்டுகள் எழுகின்றன. சரி, இதற்கும், 2.0 படத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்.
2.0 படத்தில் அக்ஷய் குமார் பறவை ஆர்வலாக நடித்திருக்கிறார். பறவைகளை பாதுாக்க அவர் எடுக்கும் முடிவில் தான் படம் தொடங்குகிறது.

தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அக்ஷய், அதன்பிறகு அமானுஷ்ய சக்தியாக அவதாரம் எடுக்கிறார். பறவை இனங்களை பாதுகாக்க ஒரு போராட்டத்தை முன்னெடுக்கிறார் என்றே கூறலாம். ஆனால், அதனால் பெருவாரியான மக்களின் உயிருக்கும் ஆபத்து ஏற்படுவதால், அரசு உயர்மட்ட ஆலோசனைக் குழுவை கூட்டி விவாதிக்கிறது. அதேநேரத்தில், பல பிரபலங்கள் கொல்லப்படுவதால், விஞ்ஞானி வசீகரனின் (ரஜினி) ஆலோசனையை ஏற்று, சிட்டி ரோபோவை களமிறக்குகிறது அரசு. அப்போது, அந்த அமானுஷ்யத்தை கட்டுப்படுத்தி விட முடிகிற போதிலும், மீண்டும் உருவெடுத்து விடுகிறது. அதைத்தொடர்ந்து, 2.0 ரோபோ களமிறக்கப்பட யார் ஜெயித்தார்கள் என்பதே கதை.

மக்களிடம் இருந்து செல்லிடப்பேசிகளை கவர்ந்திழுத்து அக்ஷய் குமார்  மிகப் பெரிய பறவை உருவமாக மாறுவது. பிரபல செல்லிடப்பேசி விற்பனையாளரையும், முக்கிய நபரையும் செல்லிடப்பேசியாலே கொலை செய்வது என பல காட்சிகளில் விஎஃப்எக்ஸ் ஜாலம் நிரம்பியிருக்கிறது. படத்தின் முதல்பாதியில் இயக்குநர் ஷங்கரின் கற்பனை வளமும், இயக்கமும் ரசிகர்களை திரையில் கட்டிப்போடுகிறது. முப்பரிமாணத்தில் (3d) வெளிவந்திருக்கும் படம் என்பதால் குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவருக்கும் புதுவித அனுபவத்தை இந்தப் படம் தரும்.

கபாலி, காலா என்ற அரசியல் படங்களில் நடித்துவந்த ரஜினி, 2.0 மூலம் தனது ரசிகர்களை மீண்டும் உற்சாகப்படுத்தியிருக்கிறார். திரையில் ரஜினியின் அசாதாரண உழைப்பு புருவத்தை உயர்த்த வைக்கிறது. எமி ஜாக்சன் (நிலா ரோபோ) வசீகரனின் உதவியாளராக வந்து  சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

ஜெயமோகனின் வசனங்கள் சிந்திக்க வைக்கின்றன. நீரவ் ஷாவின் கேமரா கோணங்களும், ஏ.ஆர்.ரகுமானின் பின்னணி இசையும் படத்துக்கு பக்க பலமாக அமைந்துவிடுகிறது. பக்ஷசி ராஜனாக வரும் அக்ஷய் குமாரின் பிளாஷ் பேக் காட்சிகள் ரசிகர்களின் கண்களை கலங்கடித்துவிடும். அவர் ஏன் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்? என்பதையும், அதற்கான காரணத்தையும் திரைக்கதையில் அழகாக இணைத்திருக்கிறார் ஷங்கர்.

விளையாட்டு அரங்கில் நடைபெறும் படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் விஎஃப்எக்ஸ் கலைஞர்களின் உழைப்பு மிளிர்கிறது. பல நூறு கோடி ரூபாய் பட்ஜெட்டில் இந்தப் படம் உருவாகியிருந்தாலும், பேட் மேன், ஸ்பைடர் மேன் போன்ற ஆங்கில படங்களைப் போல சாகச காட்சிகளை மட்டும் பதிவு செய்யாமல், பறவைகளையும் மற்ற உயிர்களைப் போல பாதுகாப்போம் என்ற கருத்தை பதிவு செய்ததற்காகவே இந்தப் படம் ரசிகர்களின் கவனத்தை பெறும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

]]>
2.0, Rajinikanth, shankar, ரஜினிகாந்த், ஷங்கர் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/nov/29/சிட்டுக்குருவி-அழிவுக்கு-செல்லிடப்பேசிகள்-காரணமா-20-வில்-ஷங்கர்-சொன்னது-என்ன-3048381.html
3041757 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜோதிகா நடித்துள்ள காற்றின் மொழி: சினிமா விமரிசனம் சுதிர் ஸ்ரீனிவாசன் Wednesday, November 21, 2018 11:15 AM +0530  

மிகைப்படுத்துதல்களை நாமும்தான் எவ்வளவு விரும்புகிறோம்! மனநிறைவோடு கதாநாயகி நடந்து வரும் காட்சி, உரத்த இசையுடன் எப்போதுமே ஹீரோயிசத்தை உயர்த்திப்பிடிக்கும். தலையணைச் சண்டையின்போது, பஞ்சு கண்டிப்பாகப் பறக்கவேண்டும். குடிகாரக் கணவன் வீட்டுக்குள் தள்ளாடினால் மட்டும் பத்தாது; அவனது பாத்ரூமில் எடுக்கும் குமட்டல் சத்தம் அக்கம்பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கு கேட்டே ஆகவேண்டும். குழந்தைகளின் வீடியோ கேம் விளையாடும் நேரங்கள் கட்டுப்படுத்தவேண்டும் என்றால் மட்டும் போதாது, அவற்றைக் குறைகூறி ரூபிக் கியூப்ஸுக்கு மாற்றவேண்டும். இவையெல்லாம் மனத்தை உறுத்தினால் கூட, ஒரு வருடம் முன்பு வெளிவந்த, ' துமாரி சுலு ', இன்னும் பசுமையாக நினைவில் இருக்கிறது. அசலை  விட ரீமேக்  படங்கள் சிறப்பாக, அதுவும் வேறு இயக்குனரிடம் இருந்து அமைவது அரிது.

மற்றமொழிப் படங்களை இணையத்தில் சுலபமாக ஸ்ட்ரீம் செய்துப் பார்க்கமுடிகிற இந்தக் காலத்தில், ஒப்பீடுகள் எரிச்சலூட்டினாலும், தவிர்க்க முடியாதவை. படம் முழுக்க ரசிகர்களை மகிழ்விப்பதில் ஆர்வம் காட்டுவதே, காற்றின் மொழி படத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளுகிறது. 

விஜயலக்ஷ்மி அல்லது விஜி (ஜோதிகா) லெமன்-ஸ்பூன் போட்டியில் பங்கேற்பது போல, கதை துவங்குகிறது. ஜெயிப்பது அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையும் அதற்கு அவள் கணவனின் ஆதரவையும் நிரூபிக்கவே மூலப்படத்தில் இந்தக் காட்சி இடம்பெறும். ஆனால், இந்தப் படத்தில் இதுபோன்ற காட்சிகள் அதி தீவிரமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. நம்மைச் சிரிக்க வைத்தே  ஆக வேண்டும்  என்றும் தீவிரமாக முயன்று இருக்கிறார்கள்.  

கணவர் பாலு (விதார்த்) விஜியை ஊக்குவிக்க ஓடும்போது, ஒரு கருப்பான குண்டுப்பெண் அவர் மீது விழுந்து நசுக்குவதையும், விஜியின் போட்டியாளராக குண்டான, தோற்றதால் விரும்பத்தகாத ஒருவரைக் காட்டுகிறார்கள். ஏன் பிறகு வருகிற யோகி பாபுவையும் அவருடைய நகைச்சுவைகளால் கவர்வதை விடவும் அவரின் தோற்றத்தை வைத்து மட்டுமே அதிகமாக நகைச்சுவைகளை உருவாக்கப் பார்த்துள்ளார்கள். இரவு நேர வானொலி நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்கும் விஜியிடம், யோகி பாபு தன்னை, பாதி அமீர் கானென்றும், மீதி அரவிந்த் சாமியென்றும் சொல்லிக்கொள்ளும் காட்சிகளிலும் கூட, தோற்றம், நிறம், உடல் பருமன், ஓரினச்சேர்க்கை இவற்றை வைத்தே நகைச்சுவையைத் திணிக்கும் காட்சிகள், இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் சினிமாவில் தொடருமென்று தெரியவில்லை.

சிக்கலான ஆனால் முக்கியமான விஷயங்களைக் கையாள்வதை இந்தப்படம் தவிர்த்திருப்பது வியப்பாக உள்ளது. மூலப்படத்தில் வித்யாபாலன் பாத்திரம், வானொலி நிகழ்ச்சியில் செய்யும் வால்த்தனங்கள் கூடச் செய்யாத தேவதையாக இந்தப் படத்தில் விஜி சித்தரிக்கப்படுகிறார்.

விஜியின் இரவுநேரப்பணியினாலும், வீட்டு வேலைகளை செய்யத் தவிர்ப்பதாலும் தான் பிரச்னைகள் முளைக்கின்றன.  இந்தப்படம் விஜியின் வேலையின் இயல்பையும், அதனால் கணவருக்கு ஏற்படும் சங்கடங்களையும் பற்றி இன்னும் அதிகமாக வெளிக்கொணர்ந்திருக்கலாம்.

மூலப்படத்தில் இருப்பது போல, விஜியின் கிளர்ச்சியூட்டும் "ஹல்லோ"-வால் , வானொலி நிகழ்ச்சியின் இரவு நேர ஆண் அழைப்பாளர்களிடமிருந்து பிரச்னைக்குரிய அழைப்புகள் விஜிக்கு வருவதில்லை. ஆலோசகராக மட்டுமே அவர் காட்டப்படுகிறார். அப்படிப்பட்ட அழைப்புகள் வந்திருந்தால் அது பிரச்னை ஆகியிருக்குமா? அவரைப் பார்வையாளர்கள் தவறாக மதிப்பிடுவார்களா? ஆனால், விஜி தெளிவாக இருக்கிறார், தன் கணவன் தன்னை நம்பும்வரை, பிறர் எண்ணுவதையெல்லாம் தான் ஒரு பொருட்டாக மதிப்பதில்லையென்று. 

ஜோதிகாவின் உற்சாகம், துள்ளல்களால் பல நுணுக்கங்களை இழந்தாலும் அவை படத்துடன் நம்மை ஒன்றிப் போக வைக்கின்றன. இன்னும் கொஞ்சம் இதனைச் சமப்படுத்தியிருக்கலாம். இது இல்லாமல் போனதால், விஜி - பாலுவின் பின்னிரவு உரையாடல்கள் சரியான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவில்லை. சரோஜா தேவி போல விஜி நடித்துக்காட்டும் நகைச்சுவைக் காட்சியும் அதற்கு இருவரும் சிரித்துக்கொள்வதும் செயற்கையாகவே உள்ளது. தொடர்ச்சியாக உள்ள மிகைப்படுத்தப்பட்ட காட்சிகளுக்கு இது ஓர் உதாரணம் எனக் கூறலாம். லிப்ட்டில் ஒருவர் விஜியை ஏமாற்ற முயன்ற அடுத்த நிமிடத்தில் அவரை எதிர்கொள்ளும் காட்சியும். ஹிந்தியில் வித்யா பாலன் பார்வையிலேயே  அவனது முயற்சியை முறித்துவிடுவார். இங்கு அக்காட்சி நகைச்சுவைக்கான வாய்ப்பாகவே உள்ளது. கேபினிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் பாலு, தரங்குறைந்த வேலைகளைச் செய்யும் காட்சி அவலமாகக் காட்டப்படுகிறது. இதுபோன்று பல காட்சிகள், செண்டிமெண்ட்டாகவும் வெளிப்படுகின்றன. இதனால்தான் என்னவோ, விஜி பலமுறை காமிராவில் நம்மையே கூர்ந்து பார்க்கிறார்.

திரைத்துறையின் முன்னேற்றங்கள் இதில் வெகுகுறைவாக உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருப்பது இதன் பெரிய குறையாகும். பல சமயங்களில் கேமராவை ஒரு டிரைபாடில் நிறுத்தி நாடகத்தைப் படமாக்கியதுபோல உள்ளது.  நீளமான ஷாட்கள் கொண்ட கதாபாத்திரங்களின் உரையாடல்கள் அசையாமல் ஒரே நிலையில் உள்ளன. விஜியின் வானொலி நிகழ்ச்சியின்போது காண்பிக்கப்படும் நம் நகரின் பரந்துவிரிந்த காட்சிகள் தவிர படம் காட்சிபூர்வமான அனுபவத்தை உண்டாக்கவில்லை. 

ஆனாலும், ஒரு பெண்ணின் இயல்பான போட்டி மனப்பான்மையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற வழி கண்டுபிடிக்கும் முக்கியமான கதை, காற்றின் மொழி. தன்னம்பிக்கை கொண்ட ஓர் இல்லத்தரசி, அவள் எண்ணங்களின் வழியே வாழத் துணிவதும், முக்கியமாக அவளைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அதற்குப் பழகிக்கொள்வதுமான ஒரு கதை இது. கணவனை வில்லனாக்காமல், திருமணப் பந்தத்தை உடைக்காமல் இதைச் செய்திருப்பதில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. ரசிகர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக முயற்சி செய்யப்பட்ட காட்சிகளைக் குறைத்தும், குறைவான தித்திப்புகளுடனும் படம் இருந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

விஜி அடிக்கடி கூறுவார் - "நான் சுட்டா பூரி புஸ்ஸுன்னு தான் வரும்". ஆனால், பூரி சுவையாக இருக்க அது புஸ்ஸென்று இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை.

தமிழில் : வினுலா

]]>
Jyotika, radha mohan, Kaatrin Mozhi Review, Vidaarth https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/nov/19/kaatrin-mozhi-review-a-risk-free-saccharine-remake-3041757.html
3034258 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய்யின்-  சர்கார் திரை விமர்சனம் -சுரேஷ் கண்ணன் Friday, November 9, 2018 11:21 AM +0530 முருகதாஸின் பாணியில் வந்திருக்கும் இன்னொரு விஜய் திரைப்படம் இது. ஆனால் நடிகரின் படமாகவும் இல்லாமல் இயக்குநரின் படைப்பாகவும் அல்லாமல் இரண்டிற்கும் இடையில் தத்தளிப்பதினாலேயே சோர்வூட்டுகிறது. தேர்தலில் வாக்கு அளிப்பதின் முக்கியத்துவத்தை அழுத்தமாக உணர வைக்கும் முயலும் வெகுசன திரைப்படம். தேர்தல் கமிஷன் இதற்காக படத்தயாரிப்பு நிறுவனத்திற்கு நன்றி கூறலாம்.

இந்த திரைப்படம் உரையாடும் சில ஆதாரமான விஷயங்கள் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால் நம்பகத்தன்மையற்ற திருப்பங்கள், கோர்வையற்ற திரைக்கதை, இடையூறு ஏற்படுத்தும் வணிக அம்சங்கள் போன்றவற்றால் இந்த திரைப்படம் ஒரு சலிப்பான அனுபவமாக மாறியிருக்கிறது. 

ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் CEO-வாக இருப்பவர் விஜய். (சுந்தர் ராமசாமி). தமிழ்நாட்டில் நிகழும் சட்டமன்றத் தேர்தலில் வாக்களிப்பதற்காக வெளிநாட்டில் இருந்து வருகிறார். ஆனால் அவரது வாக்கை எவரோ கள்ள ஓட்டு போட்டிருப்பதால் அவரால் வாக்களிக்க முடியாமல் போகிறது.

இதனால் வெகுண்டு எழும் அவர் சட்ட உதவியை நாடுகிறார். குறிப்பிட்ட தொகுதியின் வெற்றி தாமதம் ஆவதால் ஆளுங்கட்சி எரிச்சல் அடைகிறது. இதனால் விஜய்க்கும் ஆளும் கட்சிக்கும் இடையே  மோதல் உருவாகிறது. தன்னுடைய ‘கார்ப்பரேட்’ மூளையைக் கொண்டு ஒட்டு மொத்த தேர்தலையே  மீண்டும் நடத்துவதற்கான சூழலை விஜய் உருவாக்குகிறார்.

இதனால் இருதரப்பிற்குமான மோதல் கடுமையாகிறது. இதில் விஜய் எப்படி மீண்டு வருகிறார், நல்லாட்சிக்கான அடையாளத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்பதை மீதமுள்ள காட்சிகள் விவரிக்கின்றன. 

இந்த திரைப்படம் உரையாடும் முக்கியமான இரு விஷயங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, கள்ள ஓட்டு மற்றும் வாக்கின் சதவீதம் குறைவாக இருப்பது போன்றவை ஒரு தேர்தலின் வெற்றி, தோல்வியை நிர்ணயிப்பதில் முக்கிய காரணிகளாக இருக்கின்றன. வாக்கின் சதவீதம் பெருகுவதுதான் மக்களின் விருப்பத்தை பிரதிபலிக்கும் வழியாக இருக்கும்.

கள்ள ஓட்டின் மூலம் தம்முடைய ஓட்டை பறிகொடுத்த ஒருவர், தேர்தல் ஆணைய விதிகளின் மூலம் தம் உரிமையைக் கோர முடியும். இதனால் வெற்றி, தோல்வியின் தன்மையே மாற முடியும்.

இரண்டு, தமிழ்நாட்டில் தொடர்ந்து இரண்டு பெரும்பான்மையான கட்சிகளே மாறி மாறி ஆள்கின்றன. ஒரு மாநிலம் முழுவதற்குமான பரவலான கட்டமைப்பும், செல்வாக்கும் அவற்றிற்குத்தான் இருப்பதாக பொதுசமூகம் நம்புகிறது. இதனாலேயே இதர அரசியல் கட்சிகளையோ அல்லது நம்பகத்தன்மையுள்ள, சமூக நோக்கமுள்ள தனிநபர் சுயேட்சைகளையோ அது கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. ‘எப்படி இருந்தாலும் மெஜாரிட்டியா ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தர்தானே வரப்போறாங்க!’ என்பதை நடைமுறை உண்மையாக கருதிக் கொள்வதாலேயே அரசியலில் மாற்றத்தை நிகழ்த்த விரும்புபவர்களுக்கான வாய்ப்பு அடைபடுகிறது. 

ஆனால் – ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் அரசியல் பின்னணியல்லாத, சார்பில்லாத தகுதியுள்ள தனிநபர்களை தேர்வு செய்வதின் மூலம் ஒரு நல்லாட்சியை உருவாக்க முடியும் என்கிற நேர்மறையான விஷயத்தை சுட்டிக் காட்டுவதை இந்த திரைப்படத்தின் ஆதாரமான அம்சம் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். 


விஜய்யின் வழக்கமான வணிக அம்சங்கள் சற்று கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. இதனால் அவருடைய ரசிகர்கள் ஒருவேளை ஏமாற்றமடையக்கூடும் என்றாலும் ஒருவகையில் இது நல்ல மாற்றம். ஆனால் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் CEO, பாதுகாவலர்களை அனுப்பி விட்டு இறங்கி அதிரடியாக சண்டை போடுவதெல்லாம் வழக்கமான சினிமாத்தனம். 

சர்வதேச நிறுவனங்களை வளைத்துப் போடும், லாபவெறியுள்ள, முதலாளித்துவ நோக்குள்ள ஓர் ஆசாமி, சமூக மாற்றத்தை நிகழ்த்துபவராக உருமாற்றம் அடைவதில் அழுத்தம் ஏதுமில்லை. கீர்த்தி சுரேஷ் ஓரமாக வந்து போகிறார். இவர் எதனால் விஜய்யுடன் பெரும்பான்மையான காட்சிகளில் ஒட்டிக் கொண்டு வருகிறார் என்பதற்கான தர்க்கம் எதுவுமில்லை. 

பழ. கருப்பைய்யா, ராதாரவி ஆகிய இருவரும் நடைமுறை அரசியல்வாதிகளின் குணாதிசயத்தை சிறப்பாக பிரதிபலிக்கின்றனர். அதிக பில்டப் தரப்பட்ட வரலட்சுமி சரத்குமாரின் பாத்திரம் சாதாரணமாக முடிந்து போகிறது. இலவச மிக்ஸியை தெருவில் தூக்கிப் போடுகிற பொது ஜனமாக ஒரு காட்சியில் வந்து போகிறார் இயக்குநர் முருகதாஸ். 

இந்த திரைப்படத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் பங்களிப்பு இருப்பதை சில காட்சிகளில் வெளிப்படும் அழுத்தமான வசனங்களின் மூலம் உணர முடிகிறது. “எங்க தலைவனின் முகத்தை திரும்பத் திரும்ப காட்டி அதை ஒரு வலுவான பிராண்டா மாத்திட்டோம். ஈஸியா அதை அழிச்சிட முடியாது” என்று ராதாரவி சொல்லும் இடம் மற்றும் “மக்களின் பிரச்சினைகளை அப்படியே இருக்க வைத்து வறுமையில் நீடிக்க விட்டால்தான் தேர்தலின் போது அவர்களின் வாக்குகளை விலை கொடுத்து வாங்க முடியும்” என்று பழ.கருப்பைய்யா சொல்லும் இடம் போன்றவை முக்கியமான வசனங்கள். ஒரு வாக்கின் முக்கியத்துவத்தை விளக்கும் இடமும் நன்று. ‘எதிர்ப்பில்லாத ஜனநாயகம் ஆபத்தானது’ என்பதும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. 

ஏ,ஆர். ரஹ்மானின் இசையில் பாடல்கள் பெரிதாக கவரவில்லை. ‘ஒருவிரல் புரட்சி’ பாடல் மட்டும் சூழலுடன் பொருந்திப் போகிறது. பரபரப்பான பின்னணி இசையின் இடையே வரும் வீணையின் நாதம் போன்றவை ரஹ்மானின் தனித்துவத்தைக் காட்டுகின்றன. கிரிஷ் கங்காதரனின் ஒளிப்பதிவு அவசியமான பங்களிப்பைத் தந்திருக்கிறது. ராம் மற்றும் லஷ்மணின் சண்டை வடிவமைப்பில் அமைந்த காட்சிகள் மிரட்டலாக அமைந்திருக்கின்றன. 

ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை பிரம்மாண்டமான காட்சிகளின் பின்னணியில் உரையாடுபவர் என்கிற வகையில் ஏ.ஆர். முருகதாஸை, ஷங்கரின் நகல் எனலாம். ஆனால் முருகதாஸ் ஏன் இன்னமும் நகலாகவே இருக்கிறார் என்பதற்கான உதாரணம், சர்கார். பதவிப்பிரமாண நிகழ்ச்சியை கடைசி நிமிடத்தில் நிறுத்துவது, மறு தேர்தலை மிக எளிதாக நிகழ்த்துவது, ஒரு மாநிலத்தின் தேர்தல் நிலவரத்தை சில மணி நேரங்களில் மாற்றுவது போன்றவை நம்பகத்தன்மையற்றும் கோர்வையில்லாமலும் இருக்கின்றன. 

இந்த திரைப்படம் முன்வைக்கும் ஆதாரமான அம்சத்திற்காக, இதர வணிக விஷயங்களையும், சலிப்பூட்டும் காட்சிகளையும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/nov/06/விஜய்யின்---சர்கார்-திரை-விமர்சனம்-3034258.html
3022903 சினிமா திரை விமரிசனம் வெற்றிமாறனின் ‘வட சென்னை’ - திரை விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Thursday, October 18, 2018 11:58 AM +0530  

வட சென்னையைப் பின்புலமாக வைத்து ஏற்கெனவே சில தமிழ்த் திரைப்படங்கள் வெளிவந்துள்ளன. ஆனால் அவற்றில் எதிலுமே வட சென்னையின் அசலான ஆன்மாவோ, கலாசாரமோ, மொழியோ வெளிப்படவில்லை. அதன் சாயல்கள்தான் மங்கலாக நிழலாகியிருக்கின்றன. பிறந்தது முதல் வடசென்னைவாசி என்பதால் இதை உறுதியாக என்னால் சொல்ல முடியும். இந்த நோக்கில், சில போதாமைகள் இருந்தாலும் அசலான வட சென்னையைச் சித்தரிப்பதில் ஒருபடி முன்னேறியிருக்கிறார் வெற்றிமாறன். இவருடைய முந்தைய திரைப்படமான ‘பொல்லாதவனிலேயே’ இதற்கான மெல்லிய அடையாளங்கள் இருந்தன.

‘வெல்டிங் குமார், வெள்ளை ரவி, பாக்ஸர் வடிவேலு போன்ற பட்டப்பெயர்களுடன் கூடிய ரெளடிகளைப் பற்றியும் அவர்களின் குற்றங்கள் பற்றியும் செய்தித்தாள்களில் படித்திருப்போம். அவர்கள் யார், அவர்களின் பின்னணி என்ன போன்றவை நமக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. ராஜன், குணா, செந்தில், தம்பி, வேலு, 'ஜாவா' பழனி போன்ற பாத்திரங்களின் மூலம் ரெளடிகளின் வாழ்வியலை இதில் சித்தரித்திருக்கிறார்கள். ரெளடி, காவல்துறை, அரசியல்வாதி ஆகியோருக்கு இடையே  உள்ள முக்கோண உறவு உள்ளிட்ட பல விஷயங்கள் அன்பு என்கிற சேரி இளைஞனின் வழியாக இந்தத் திரைப்படத்தில் விரிகின்றன.

ரெளடி குருவிடமிருந்து பிரிகிற சிஷ்யர்கள் பரஸ்பர விரோதத்துடன் தனித்தனியாக அமைக்கிற குழுக்கள், அவர்களின் இடையே உள்ள தொழில் போட்டி, அதன் காரணமாகப் பெருக்கெடுத்தோடும் ரத்தம், தொழில் கற்றுத் தந்த வாத்தியாரையே போட்டுத்தள்ள தருணம் பார்த்திருக்கும் துரோகம், பாதுகாப்பிற்காக அரசியல்வாதிகளாக உருமாறும் ரெளடிகள் போன்ற விஷயங்கள் எல்லாம் யதார்த்தத்திற்கு நெருக்கமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சேரிப்பகுதியில் உள்ள இளைஞர்கள், மைய சமூகத்தை நோக்கி முன்னகர முயன்றாலும், சூழல் அவர்களை இழுத்து எவ்வாறு பின்னே தள்ளுகிறது என்பதை பிரதான பாத்திரமான அன்புவின் மூலம் உணர முடிகிறது.

நான்கைந்து பேர் சேர்ந்து ஒரு கொலையை நிகழ்த்தி விட்டு மூச்சு வாங்கப் பதட்டத்துடன் பேசிக் கொள்வதில் இந்தத் திரைப்படம் துவங்குகிறது. கொலை செய்யப்பட்டவர் யார், அதற்கான காரணம் என்ன என்பதெல்லாம் ஏறத்தாழ படத்தின் இறுதியில்தான் தெரியவருகிறது. எண்பதுகளின் காலக்கட்டம் துவங்கி இரண்டாயிரத்தின் காலக்கட்டம் வரை விரியும் இதன் திரைக்கதை, சமகாலத்திற்கும் கடந்த காலத்திற்கும் இடையில் சுவாரசியமான நேர்க்கோடற்ற பாணியில் பயணிக்கிறது. படத்தின் ஆரம்பப் புள்ளியோடு தொடர்புடைய கொலைக்காட்சி ஏறத்தாழ இறுதியில்தான் காட்டப்படுகிறது.  'லாங் டேக்கில்’ அவல நகைச்சுவையுடன் கூடிய பரபரப்புடன் இதைக் காட்சிப்படுத்திய விதத்திற்காகவே வெற்றிமாறன் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். அத்தனை அற்புதமான காட்சியது.

கடற்கரைக்கு அருகில் இருக்கும் சேரிப்பகுதியைச் சேர்ந்த அன்பு (தனுஷ்) ஒரு நல்ல கேரம் விளையாட்டுக்காரர். அப்படியே முன்னேறி ஓர் அரசாங்க வேலையைக் கைப்பற்றி விடுவதுதான் இவரது லட்சியம். கூடவே இன்னொரு லட்சியமும் இருக்கிறது. பக்கத்து ஏரியாவில் இருக்கும் பத்மாவை (ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ்) டாவடித்து திருமணம் செய்து கொள்வது. அதில் ஏற்படும் ஒரு சர்ச்சையில்தான் அன்புவின் ‘ஏழரை’ துவங்குகிறது. பிறகு தொடரும் பல சம்பவங்களுக்கு அவன் அறியாமலேயே அன்பு மையப்புள்ளியாக இருக்கிறான். ஒருவேளை இவன்தான் படத்தின் நாயகனோ என்று பார்த்தால் இல்லை. இதையெல்லாம் பின்னால் இருந்து இயக்கும் இன்னொரு சக்தி இருக்கிறது. அது சந்திரா (ஆண்ட்ரியா). சேரிப்பகுதிக்கான தோற்றப் பொருத்தம் இல்லாவிட்டாலும் தன் அபாரமான நடிப்பால் அதைச் சமன் செய்திருக்கிறார் ஆண்ட்ரியா. கிட்டத்தட்ட பாஞ்சாலி சபதம்தான். தன் சபதத்திற்காக ஒவ்வொரு புள்ளியையும் அவர் சாமர்த்தியமாக இணைக்கும் விதம் அசர வைக்கிறது.

பல்வேறு காலக்கட்டங்களில் நகரும் திரைப்படம் என்றாலும் அந்தந்தச் சமயத்தின் தோற்றங்களுக்குச் சிறப்பாக பொருந்துகிறார் தனுஷ். அவரது மெல்லிய உடல்வாகு இதற்குத் தோதாக இருக்கிறது. படத்தின் நாயகன் தனுஷ் என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் படத்தில் வரும் பிரதான பாத்திரங்களுள் ஒன்றாக மட்டுமே பெரும்பாலான காட்சிகளில் அவர் தெரிகிறார். சிறைக்கூடத்தில் எடுபிடிப் பையனாக இருப்பது முதற்கொண்டு பல வகையிலும் கீழிறங்கி நடித்ததற்குப் பாராட்டு. இயக்குநரிடம்  தனுஷ் தம்மை ஒப்புக் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதை உணர முடிகிறது. சமுத்திரக்கனி, அமீர், கிஷோர், டேனியல் பாலாஜி, பவன், பாக்சர் தீனா போன்றோர் திரைக்கதையுடனேயே பயணம் செய்கிறார்கள். அந்தந்த காலத்தின் தோற்றங்களைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இதில் டேனியல் பாலாஜியின் பங்களிப்பைப் பிரத்யேகமாக குறிப்பிடலாம். அமீரின் பாத்திரம் தனித்துத் தெரிகிறது. அதைச் சிறப்பாக கையாண்டிருக்கிறார்.

சாமி 2 –ல் ‘மிளகாய்ப்பொடியாக’ பொருந்தாமல் போன ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ், இதில் வடசென்னை வசைகளை அநாயசமாக வீசும் பாத்திரத்தில் ‘நச்’செனவும் சில அந்தரங்க காட்சிகளில் ‘இச்’செனவும் சிறப்பாகப் பொருந்திப் போகிறார். ராதாரவி, சுப்ரமணிய சிவா, வின்சென்ட் அசோகன் போன்றவர்கள் துணைப்பாத்திரங்களாக வந்து போகிறார்கள். ஐஸ்வர்யா ராஜேஷின் தம்பியாக வரும் சிறுவனைக் கூட அத்தனை ‘அசால்ட்டாக’ நடிக்க வைத்திருக்கிறார் வெற்றிமாறன்.

எம்.ஜி.ஆர், ராஜீவ் காந்தி ஆகிய அரசியல்வாதிகளின் மரணச் செய்திகளை அந்தந்த காலத்தின் பின்புலத்தில் பயன்படுத்திக் கொண்டது ஒருவகையில் தேய்வழக்கு என்றாலும் தொடர்புடைய சம்பவங்களுடன் சிறப்பாக பொருந்திப் போகிறது. படத்தின் தலைப்பு ‘வட சென்னை’ என்றாலும் படத்தின் பெரும்பான்மையான காட்சிகள் உள்அரங்கத்திற்குள் நடப்பது பலவீனம். மாறாக வெளிப்புறக்காட்சிகளை அதிகரித்திருந்தால் படத்தின் நம்பகத்தன்மை கூடியிருக்கும். வடசென்னையின் வழக்கு மொழியும் வசைகளும் ஏறத்தாழத் துல்லியமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

நிறைய பாத்திரங்கள் இருந்தாலும் எவர் மீதும் மையம் கொள்ளாமல் சம்பவங்களின் வழியாக மட்டுமே திரைக்கதை அலைகிறது.  புரிந்து கொள்ள சிக்கலாக மாறும்  அபாயம் இருக்கக்கூடிய திரைக்கதையை ‘வாய்ஸ் ஓவர்’ விவரிப்பில் வெற்றிமாறன் மிகச் சிறப்பாக வழிநடத்தியிருக்கிறார். சற்று மெனக்கிட்டாலே போதும், இந்தப் பாதையை பின்தொடர்ந்து புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் சட்சட்டென்று மாறும் காட்சிகளாலும் அறிமுகங்களாலும் சிறிது சிரமம் ஏற்படுவதை இயக்குநர் தவிர்த்திருக்கலாம்.

படத்தின் முதல்பகுதி சிறைச்சாலைகளில் நடக்கும் ஊழலையும் மோசடியையும் துல்லியமான காட்சிகளுடன் அம்பலப்படுத்துகிறது. பல நூதனமான வழிகளில் சிறைக்கு உள்ளே கடத்தப்படும் போதைப் பொருள்கள், தினமும் லட்சக்கணக்கில் நடக்கும் வணிகம், காவல்துறைக்கும்  குற்றவாளிகளுக்கும் இடையே உள்ள கள்ளக்கூட்டணி, குறுநில மன்னர்களைப் போல் சிறையைப் பிரித்துக் கொண்டு ஆளும் முன்னணி ரெளடிகள், அவர்களுக்கு இடையே நிலவும் விரோதங்கள், சமரசங்கள் என்று குற்றவாளிகளைத் திருத்துவதற்காக அமைக்கப்பட்ட சிறைச்சாலைகள், குற்றங்களின் ஊற்றுக்கண்களாக இருக்கும் நடைமுறை அபத்தத்தை இந்தக் காட்சிகள் சிறப்பாக சித்தரித்திருக்கின்றன. நகர விரிவாக்கம் என்கிற பெயரில் சேரிவாழ் மக்கள் தங்களின் ஆதார வசிப்பிடங்களையும் பணியிடங்களையும் விட்டுக் கண்காணா தூரத்தில் அப்புறப்படுத்தப்படும் 'நில அரசியலையும்' இத்திரைப்படம் இறுதியில் பேசுகிறது.

சில குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை. வடசென்னையைப் பின்புலமாகக் கொண்ட திரைப்படம் என்றாலே ரெளடிகள், வன்முறை, ரத்தம் என்கிற தேய்வழக்கை இந்தத் திரைப்படமும் பின்பற்றியிருப்பது நெருடலாக இருக்கிறது. வடசென்னை என்பது சமூக விரோதிகளால் நிரம்பியிருக்கும் பிரதேசம் என்று பொதுப்புத்தியில் பதிந்திருக்கும் பிம்பத்தை இத்திரைப்படமும் உறுதி செய்வதை தவிர்த்திருக்கலாம். ஆனால் கதையின் மையம்  அதைத்தான் கோருகிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. துவக்கம் முதல் இறுதிவரை சுவாரசியத்தைத் தக்க வைத்திருக்கிற திரைப்படம் என்றாலும் நீளத்தைக் குறைத்திருக்கலாம்.

சந்திரா தன் திட்டத்தை வசனங்களின் வழி வெளிப்படுத்தாமலேயே அது பார்வையாளர்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். அரசாங்க வேலையை விரும்பும் அன்பு,  ராஜனைப் பின்பற்றி அந்த ஊரைக் காப்பதற்காக முடிவு செய்யும் திருப்பம் போதிய அழுத்தம் இல்லாமல் இருக்கிறது. இதைப் போலவே குணாவிடம் அன்பு விசுவாசமாக மாறும் சூழலிலும் அழுத்தம் இல்லை. தன் தம்பியின் எதிர்காலத்திற்காகத்தான் குணா அதைச் செய்கிறான். அன்புவின் நலனிற்காக அல்ல.

ஜாஸ் இசையையும் சென்னையின் கானாவையும் வசீகரமான கலவையில் பயன்படுத்துவதை ஆரம்ப காலம் முதலே வழக்கமாக வைத்திருக்கிறார் சந்தோஷ் நாராயணன். அந்தப் பாணிக்கு மிகப் பொருத்தமான திரைக்கதை இது  என்பதால் சந்தோஷ் புகுந்து விளையாடியிருக்கிறார். பின்னணி இசை பல இடங்களில் அமர்க்களமாக இருக்கிறது. மணிரத்னத்தின் பாணியில் பாடல்களைக் காட்சிகளோடு கரைய விட்டிருக்கிறார் இயக்குநர். அந்தந்த காலத்தின் பின்புலத்தை உணர்த்த திரைப்படங்களின் போஸ்டர்கள், கடை போர்டுகள் உள்ளிட்டு பல விஷயங்களை மெனக்கிட்டு உருவாக்கியிருக்கிருக்கும் கலை இயக்குநரைப் பாராட்டலாம். வெவ்வேறு காலக்கட்டத்தின் வேறுபாடுகளை வித்தியாசமான வண்ணங்களால் பதிவு செய்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர் வேல்ராஜ்.

ஏறத்தாழ நான்கு காலக்கட்டங்களில், நேர்க்கோடற்ற பாணியில்  நிகழும் நீளமான திரைப்படம் என்பதால் எடிட்டரின் பணி இத்திரைப்படத்திற்கு முக்கியம். அதிகம் குழப்பம் ஏற்படுத்தாத கதையாடலாக இதை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறார் வெங்கடேஷ்.

அனுராக் காஷ்யப்பின் 'கேங்க்ஸ் ஆஃப் வாஸிப்பூர்' திரைப்படத்திற்கு நிகரான படைப்பை தமிழிலும் சாதித்திருக்கும் வெற்றி மாறனின் உழைப்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் நிச்சயம் பாராட்ட வேண்டும். 2009-ல் துவங்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம், பல மாற்றங்களுக்குப் பிறகு தாமதமாக 2018-ல் வெளிவந்திருந்தாலும் தனது புத்துணர்ச்சியைத் தக்க வைத்திருப்பதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. 'அன்புவின் எழுச்சி' என்கிற பெயரில் 2-ம் பாகத்திற்கான அறிவிப்பு இறுதியில் வருகிறது.

ஆண்கள் அரசாளும் பெரிய பெரிய சாம்ராஜ்யங்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னால் பெண்கள் இருக்கும் அதே காவிய விஷயத்தை நவீன நகர மொழியில் அற்புதமாகச் சொல்லியிருக்கிறது 'வட சென்னை'.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/oct/18/vada-chennai-review-3022903.html
3020235 சினிமா திரை விமரிசனம் தேவதாசி கதையை பதிவு செய்த பெண் இயக்குநர்! மணிகண்டன் தியாகராஜன் Sunday, October 14, 2018 01:54 PM +0530  

தேவதாசியின் கதைகளில் ஒரு சிறு துளியை பதிவு செய்யும் முயற்சிதான் நித்யசுமங்கலி குறும்படம். தேவதாசிகள் கதை பெரும்பாலும் தவிர்க்கப்பட்டே வருகிறது. ஆனால், அவர்களின் வாழ்க்கையையும் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் பெங்களூரைச் சேர்ந்த தமிழரான இளம்பெண் லட்சுமி பூஜா

இந்தப் படத்தை இயக்கியிருக்கிறார்.

நித்யசுமங்கலி பெயரே இந்தக் கதைக்கு அழுத்தத்தை கொடுக்கிறது.

சரி கதைக்கு வருவோம். 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஒரு தேவதாசியின் கதையை ஆவணப்படமாக பதிவு செய்யும் நோக்கத்தில் ஆவணப் பட இயக்குநர் ஒருவர் நண்பரை அழைத்துக் கொண்டு தேவதாசி வசித்த இடத்துக்குச் செல்கிறார். அவருடன்,  தொல்லியல் துறை ஆராய்ச்சியாளரான இளம்பெண் ஒருவரும் உடன் செல்கிறார்.

அந்தக் கிராமத்தில் தேவதாசி வாழ்ந்த இல்லத்துக்கு அவர்கள் மூவரும் செல்ல, தொல்லியல் துறை ஆராய்ச்சியாளருக்கு ஏதோ ஓர் இனம் புரியாத உணர்வு ஏற்படுகிறது. தன்னை யாரோ கொலை செய்வது போல் கனவு கண்டதாக உடன் வந்தவர்களிடம் கூறுகிறார். பின்னர், அந்த ஊரில் இருக்கும் மனோதத்துவ மருத்துவரிடம் சென்று தனக்கு ஏன் இதுபோன்ற கனவு வருகிறது என ஆராய முயற்சி செய்கிறார்.

அதன்மூலம், அவரது முன்ஜென்மத்துக்கு கதை பயணிக்கிறது. அதில், அவர்கள் தேடிவந்த தேவதாசியின் கதை விரிகிறது.

அது என்ன கதை, தேவதாசிக்கு என்ன நடந்த்து என்பதே இந்தக் குறும்படம். தேவதாசிக்கு நேரும் முடிவு நமக்கெல்லாம் அதிர்ச்சியை அளிக்கும்.

முந்தைய கால வாழ்க்கையை மிகவும் அழகாக காட்சிப் படுத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர் லட்சுமி பூஜா.   தேவதாசி பாத்திரத்தில் ஜான்வி ஜோதி சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். குறிப்பாக அவர் ஒரு காட்சியில் நவரச முகபாவனைகளை வெளிப்படுத்தும் இடம் அவர் திறமையான நடிகை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

மன்னராக வரும் சந்துருவும் தேர்ந்த நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். இதர கதாபாத்திரங்களின் நடிப்பில் செயற்கைத்தனம் வெளிப்படுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. அனைத்து கதாபாத்திரங்கள் மீது இயக்குநர் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி இருக்கலாம்.

இருப்பினும், தான் சொல்ல வந்த கதையை மிகவும் அழகாக பார்வையாளர்களுக்கு கடத்திய விதத்தில் லட்சுமி பூஜா சிறந்த இயக்குநராக மனதில் பதிகிறார்.

படத்தொகுப்பும், ஒளிப்பதிவும் சிறப்பு. இயக்குநரின் எண்ணத்துக்கு கேமரா கண்கள் வழியாக அழான காட்சிகளை பதிவு செய்திருக்கிறார் ஜோசஃப் ராய்.

பின்னணி இசை படத்துக்கு உயிர். இசையமைப்பாளர் கீர்த்தி வாசனுக்கும், வசனங்களை எழுதியிருக்கும் ஏ.பி.ராஜாவுக்கும் வாழ்த்துகள். வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன.

இயக்குநர் லட்சுமி பூஜாவை தொடர்புகொண்டு பேசினேன். யாரிடமும் உதவி இயக்குநராக பணிபுரியாமல் சினிமா மீது இருந்த ஆர்வத்தில் இந்தப் படத்தை உருவாக்கியதாகத் தெரிவித்தார்.

பள்ளிப் படிப்புக்கு பிறகு நுண்கலை கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ள லட்சுமி பூஜாவுக்கு கலை துறையின் மீது ஆர்வம் பிறந்ததில் ஆச்சரியமில்லை.

மும்பையில் நடைபெற்ற குறும்பட விழா ஒன்றில் இந்தப் படத்தை திரையிட்ட லட்சுமி பூஜாவுக்கு சிறந்த இயக்குநருக்கான விருது கிடைத்திருக்கிறது.

இந்தப் படத்துக்கு சமூக வலைதளங்களில் பரவலான ஆதரவு கிடைத்தாலும், சில எதிர்ப்புகளையும் இவர் சம்பாதித்து இருக்கிறார்.

இதுகுறித்தும், படத்தை உருவாக்கிய விதம் குறித்தும் லட்சுமி பூஜா கூறியதாவது:

 இந்தப் படத்துக்கு சில எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் வந்தன. இருப்பினும், நான் பதிவு செய்ய நினைத்ததை சரியாக செய்திருக்கிறேன் என்ற மன திருப்தி எனக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்தப் படத்தின் தயாரிப்பாளர் எனது தாயார் அன்னபூரணி. எனக்கு ஆதரவு தந்துவரும் தந்தை புருஷோத்தமுக்கும் இந்தத் தருணத்தில் நன்றி கூற கடமைப்பட்டுள்ளேன். மூன்று தினங்களில் படப்பிடிப்பை முடித்தாலும், படத்தொகுப்பு, டப்பிங், விஷுவல் எஃபக்ட்ஸ் போன்றவற்றை செய்ய சில மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.

நண்பர்கள் செல்வ குமார், பிரவீண் ஆகியோருக்கும், இந்தப் படத்தை உருவாக்க உதவிய அனைவருக்கும் எனது நன்றிகள் என்று கூறிய அவரிடம் எதிர்கால திட்டம் குறித்து கேட்டேன்.

விரைவில் தமிழ் திரையுலகில் தடம்பதிக்க வேண்டும் என்பதே லட்சியம் என்றும் அடுத்த படத்துக்கான கதை உருவாக்கப் பணிகளில் ஈடுபட்டு வருகிறேன் என்றும் கூறினார்.

பல நல்ல படங்களை உருவாக்க அவருக்கு வாழ்த்துகள்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/oct/14/தேவதாசி-கதையை-பதிவு-செய்த-பெண்-இயக்குநர்-3020235.html
3014434 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் 96 -  சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, October 5, 2018 11:40 AM +0530  

அழகி, ஆட்டோகிராஃப் போன்ற திரைப்படங்களின் வரிசையில் இன்னொரு ‘பசுமையான நினைவுகளின்’ கொண்டாட்டம்தான், 96. பாலின பேதமின்றி, பதின்ம வயதுகளின் விடலைப் பருவத்தில் இனக்கவர்ச்சி சார்ந்த காதலில் விழாத நபர்களே இருக்க முடியாது. புத்தகத்தில் ஒளித்து வைத்த மயிலிறகு போல அவ்வப்போது அந்த நினைவுகளை மனதிற்குள் தடவிப் பார்ப்பவர்கள் அநேகம் இருப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட சஹஹிருதயர்களின் பழைய மனக்காயங்களுக்கு வடிகாலாகவும் மருந்தாகவும் இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒரு நுண்ணிய இழையை எடுத்துக்கொண்டு கவிதையான தருணங்களாலும் இயல்பான நகைச்சுவையுடனும் அமைந்த காட்சிகளின் வழியாகவும் அதை வளர்த்தெடுத்திருக்கிறார் அறிமுக இயக்குநர் சி.பிரேம்குமார். (‘நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம்’ திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர். அந்தத் திரைப்படமே அவரது சொந்த அனுபவத்தின் மீதாக உருவானதுதான்).

**

விஜய் சேதுபதி (கே.ராமச்சந்திரன் என்கிற ராம்) ஒரு டிராவல் போட்டோகிராஃபர். தொழில் சார்ந்து இந்தியா முழுக்கச் சுற்றுபவர். தஞ்சாவூர் பக்கம் செல்லும்போது இளமையில் தான் படித்த பள்ளியைக் காண்கிறார். பழைய நினைவுகள் கிளர்ந்தெழ, இளமைப் பருவ நண்பர்களை உடனே அழைக்கிறார். 96-ம் வருடத்தில் படித்த அனைவரும் கூடி சென்னையில் ஒரு நாள் சந்திப்பதென்று முடிவாகிறது. அந்தச் சந்திப்பில் ஒருவரின் பிரத்யேக வருகைக்காக நெஞ்சு படபடப்புடனும், மூச்சுத்திணறலுடனும் காத்திருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி. அது த்ரிஷாவிற்காக. (ஜானு என்கிற ஜானகி தேவி).

சம்பிரதாயச் சந்திப்புக் கூட்டம் முடிந்து ராமிற்கும் ஜானுவிற்கும் இடையில் பின்னிரவில் நீளும் உரையாடலும் அந்த அழகான இரவும்தான் இந்தத் திரைப்படம். இவர்களுடைய இளமைப்பருவத்தின் பள்ளிக்கூடக் காட்சிகள் சுவாரசியமாகவும் படத்திற்கு உறுதுணையாகவும் அமைந்திருக்கின்றன.

**

படத்திற்குப் படம் விஸ்வரூபம் எடுத்துக் கொண்டே போகிறார் விஜய் சேதுபதி. இவரை எந்த வகைமையில் அடைப்பது என்றே புரியவில்லை. தனது இயல்பான, அநாயசமான நடிப்பால் அசத்தியிருக்கிறார். ஏறத்தாழ நாற்பது வயதிலும் பதின்ம வயது இளைஞனின் முகபாவத்தையும் தோரணையையும் தருவது சிறப்பு. 22 வருடங்களுக்குப் பிறகு த்ரிஷாவைப் பார்க்கும் அந்தத் தருணத்தில் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல்  நெஞ்சு படபடக்க, மூச்சுத் திணறி மயங்கிச் சாயும் காட்சி முதற்கொண்டு நினைவுப் பொருட்களால் நிரம்பியிருக்கும் பெட்டியை மூடும் இறுதிக் காட்சி வரை விஜய் சேதுபதியின் ராஜ்ஜியம்தான். சின்ன சின்ன  அழகான முகபாவங்களால், உடல்அசைவுகளால் ‘ராமை’ நிரப்பியிருக்கிறார்.

‘விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா’ ஜெஸ்ஸிக்குப் பிறகு ஓர் அருமையான பாத்திரம் த்ரிஷாவிற்கு. தன் வாழ்வையே புரட்டிப் போட்ட அந்த அபத்தமான பிழையை எண்ணிக் கதறும் காட்சி முதற்கொண்டு பல காட்சிகளில் பிரமிக்க வைத்திருக்கிறார். ‘சந்தோஷமா இருக்கேனான்னு தெரியல. நிம்மதியா இருக்கேன்’ என்பது போன்ற வசனங்கள், பெரும்பாலான சராசரிப் பெண்களைப் பிரதிநிதிப்படுத்துவதாகவும் ரகசியப் பெருமூச்சுகளாகவும் பதிவாகியிருக்கின்றன. பழைய காதலின் ஈர்ப்பிற்கும் சமகால நடைமுறைக்கும் இடையில் தத்தளிப்பதை அற்புதமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். கலாசாரக் காவலர்கள் பதற்றம் அடையாதவாறு, இந்த உறவைக் கண்ணியமான எல்லைக்குள் நின்று பயணம் செய்ய வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

ஜனகராஜை நீண்ட காலம் கழித்து திரையில் பார்க்க முடிகிறதே என்கிற ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் இருந்தாலும் அவரின் பாத்திரம் சரியாகப் பயன்படுத்தப்படாத வகையில் சோகம் ஏற்படுகிறது. விஜய் சேதுபதியின் சமகால நண்பர்களாக பகவதி பெருமாள் (பக்ஸ்), தேவதர்ஷணி, ‘ஆடுகளம்’ முருகதாஸ் போன்றவர்கள் சிறப்புற தங்களின் பங்கைச் செய்திருக்கின்றனர். ஒரு கூட்டத்தை ஒருங்கிணைப்பவர் செய்யும் பந்தாவையும் பதற்றத்தையும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் பக்ஸ். “ஆமாம்.. அப்ப கண்டுக்காம.. இப்ப வந்து விசாரி” என்று பள்ளித் தோழியிடம் சிணுங்கும் முருகதாஸ் நகைக்க வைக்கிறார். “டேய் எதுவும் தப்பாயிடாதுல்ல’ என்று கவலைப்படும் தேவதர்ஷிணியின் தவிப்பு சுவாரசியமான நகைச்சுவை.

இவர்களின் உருவத்தோற்றத்தை ஒத்திருக்கும் நபர்களையே இளமைப்பருவக் காட்சிகளுக்கு இயக்குநர் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது சிறப்பு. இளமையான விஜய் சேதுபதியாக, எம்.எஸ்.பாஸ்கரின் மகன் ஆதித்யா பாஸ்கர் நன்றாக நடித்துள்ளார். ‘ஜானு’வாக நடித்திருக்கும் கெளரி கிஷணின் பங்களிப்பும் அருமை. தேவதர்ஷிணியின் இளமைப் பருவப் பாத்திரத்திற்கு அவருடைய மகளே நடித்திருப்பது சுவாரசியத்தையும் இயல்பையும் அளித்திருக்கிறது. ஒரேயொரு காட்சியில் வந்தாலும் ‘கவிதாலயா கிருஷ்ணன்’ மனதைக் கவர்கிறார்.

படத்தின் பெரும் பலங்களுள் ஒன்றாக இருக்கிறார் இசையமைப்பாளர் கோவிந்த் வசந்தா. குழலும் பியானோவும் தந்தி வாத்தியங்களும் படம் முழுவதிலும் மென்மையாக வருடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. பாடல்கள் இனிமையாக இருந்தாலும் அவற்றில் சில பொருத்தமற்ற இடங்களில் வந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன. தொண்ணூறுகளின் காலக்கட்டம் என்பதால் தேவையான இடங்களில் இளையராஜாவின் இசை பொருத்தமாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு காலக்கட்டத்திய தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஆழ்மனதில் உறைந்திருக்கும் இசை என்பதால் அது மட்டுமே பல வெற்றிடங்களை நிரப்பிச் செல்கிறது. மின்தடை ஏற்படும் இருளில் ‘ஆயர்பாடியில் கண்ணன் இல்லையோ, ஆசை வைப்பதோ அன்புத் தொல்லையோ” என்று ஜானு பாடும் வரிகள்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம் என்று கூட சொல்லலாம். ராமுவின் நீண்ட வேண்டுகோளை அதுவரை இரக்கமின்றி மறுத்து, பொருத்தமான இடத்தில் பாடுவதால் இந்தப் பாடலின் சுவை கூடுகிறது.

 

தஞ்சையின் பள்ளிக்கூடம், பாலம் முதற்கொண்டு சென்னையின் பின்னிரவு வரை அழகியல்பூர்வமாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறது, சண்முகசுந்தரத்தின் ஒளிப்பதிவு.

‘இணையாத காதல், காவியமாகும்’ என்பார்கள். அந்த வகையில் சில காவியத் தருணங்கள் இந்தத் திரைப்படத்தில் உள்ளன. இத்திரைப்படத்தை ‘காண வேண்டிய சித்திரம்’ என்பதை விடவும் ‘உணரப்பட வேண்டிய ஒரு நல்ல அனுபவம்’ என்றே சொல்லலாம். அநாவசியமான இடைச்செருகல்கள் இல்லாமல் தேவையான காட்சிகளோடு இயல்பாக பயணிக்கிறது. படத்தின் பிற்பகுதியில் மட்டும் இழுவையாக நீண்டிருக்கும் சில காட்சிகளை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கலாம்.

**
சுஜாதாவின் சிறுகதை ஒன்று நினைவிற்கு வருகிறது. பணிக்காலத்தில் பார்த்த தன் ஆங்கிலோ –இந்திய நண்பரை வைத்து அந்தச் சிறுகதையை எழுதியிருப்பார் சுஜாதா. ஒரு பெண்ணை உருகி உருகிக் காதலிப்பார் அந்த நண்பர். திருமணம் கைகூடாத நிலையில், காதலிக்குத் திருமணமாகி வெளிநாட்டுக்குச் சென்று விட்டாலும் அவளின் நினைவாகவே பல வருடங்கள் காத்திருப்பார். வருடா வருடம் கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்து அனுப்புவார். காதலிக்கு நரை கூடி கிழப்பருவமெய்தி, கணவனை இழந்து பிள்ளைகளின் திருமணம் முடித்து திரும்பி வரும் அந்திமக் காலத்தில் இணையும் வரை இந்த பிரம்மச்சரியக் காத்திருப்பு நீளும். இந்தப் பாத்திரத்தைப் பற்றி உளவியல் மருத்துவரிடம் சுஜாதா விசாரிக்கும் போது ‘He is not normal’ என்றாராம் மருத்துவர்.

இனக்கவர்ச்சி, எஸ்ட்ரோஜன் – ஈஸ்ட்ரோஜென் ஹார்மோன்கள் என்று பல்வேறு விதமாக இளமைக்காதலை ஆராய்ச்சி செய்ய முடிந்தாலும் அது தரும் பிரத்யேகமான இன்பமும் வலியும் அறிவால் அல்லாமல் இதயத்தால் உணரப்பட வேண்டியது. அந்த அனுபவத்தை மிகச்சிறப்பாகக் கடத்தியிருக்கிறது 96.

]]>
96 movie review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/oct/05/96-movie-review-3014434.html
3010452 சினிமா திரை விமரிசனம் பா. இரஞ்சித் தயாரித்துள்ள ‘பரியேறும் பெருமாள்’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, September 29, 2018 11:10 AM +0530  

சாதிய அரசியலைப் பற்றி உரையாடும் திரைப்படங்களைப் பொதுவாக இருவகையாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று, மிகையுணர்ச்சி, பிரச்சாரத் தொனி போன்றவற்றுடன் அமைந்திருக்கும் வெகுஜனத் திரைப்படங்கள். இவற்றில் சாதி பற்றி உரையாடுவது என்பது ஒரு முற்போக்குப் பாவனையே. மற்றபடி வணிக அம்சங்கள் நிறைந்திருக்கும் வழக்கமான திரைப்படங்கள்தான். இன்னொன்று, மாற்று முயற்சிகளாக உருவாகும் திரைப்படங்கள். இவற்றில் பிரசாரம்  என்பது அமுங்கிய குரலிலும் குறியீடுகளாகவும் இருக்கும். வறட்சியும் சலிப்பும் நிறைந்ததாகக் கூட இவை அமைந்திருக்கலாம். முன்னது வெகுஜனத் திரைப்பட ரசிகர்களுக்காகவும் பின்னது, கலை ரசனையுள்ள பார்வையாளர்களுக்காகவும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும்.

ஆனால், இந்த இரண்டு வகைமைகளையும் ஒரு கச்சிதமான கலவையில் இணைத்து சுவாரசியமான திரைப்படத்தைத் தந்திருக்கிறார் மாரி செல்வராஜ். இயல்பாக நகரும் காட்சிகளுக்கு இடையே ஆதிக்கச் சாதியத்தின் மூர்க்கத்தை முகத்தில் அறைவது போல் உணர்த்தும் காட்சிகளும் உண்டு. இதைத் தாண்டி மொழி அரசியல், ஆணவக்கொலை உள்ளிட்ட பல விஷயங்களையும் இந்த திரைப்படம் பேசுகிறது.

**

புளியங்குளம் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன் பரியன் என்கிற பரியேறும் பெருமாள். (கதிர்) தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன். அற்ப காரணத்திற்காகக் காவல் நிலையத்தில் அடிவாங்கும் இவனுடைய தாத்தா, ‘நீ வக்கீல் ஆகணும்டா பேராண்டி. நம்ம ஆட்களுக்காக குரல் கொடுக்கணும்’ என்று உணர்ச்சிப்பெருக்கில் சொன்னதை உடனே வேத வாக்காக ஏற்று சட்டக்கல்லூரியில் சேர்கிறான். எளிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பொதுவான பிரச்னையை இவனும் எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. ஆங்கிலம் என்னும் மொழி, இரும்புக் கதவு போல அவன் முன்னால் நிற்கிறது. அந்தச் சமயத்தில் இவனுக்கு உதவ வருகிறாள் ‘ஜோ’ என்கிற ஜோதி மகாலஷ்மி (ஆனந்தி). அவள் ஆங்கிலத்தை எளிதாகப் புகட்ட மெல்ல முன்னேறுகிறான். இருவர்களுக்கும் இடையே கண்ணியமானதொரு நட்பு பெருகுகிறது. ஜோதி, வேறொரு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பதால் சாதிய ரீதியிலான எதிர்ப்புகளையும் மூர்க்கமான எதிர்வினைகளையும் எதிர்கொள்கிறான் பரியன். அவமானத்தில் புழுங்குகிறான். ஒரு கட்டத்தில் ஆவேசம் அடையும் அவன் இவற்றை எதிர்க்கத் துணிய, உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுகிறது.

பிறகு பரியனுக்கு என்ன ஆனது? சட்டப்படிப்பை முடித்தானா, தோழியுடனான நட்பு என்ன ஆனது போன்றவற்றையெல்லாம் இயல்பும் சுவாரசியமும் கலந்த காட்சிகளில் சொல்லிச் செல்கிறார் இயக்குநர்.

**

தூத்துக்குடி மாவட்டம், திருவைகுண்டம் வட்டம், கருங்குளம் ஊராட்சியில் உள்ள புளியங்குளம் கிராமம் என்கிற துல்லியமான அடையாளத்துடன் கூடிய நிலத்தின் பின்புலத்தில், 2005-ம் ஆண்டின் பின்னணியில் படம் நகர்கிறது. படத்தின் துவக்கத்திலேயே சாதியத்தின் கொடுமையை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்து விடுகிறார் இயக்குநர். புளியங்குளத்தின் ஆட்கள், தங்களின் வேட்டை நாய்களை ஒரு குட்டையில் குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேறொரு சமூகத்தினர் தொலைவில் வந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து ‘எதற்கு வம்பு’ என்று பரியன் விலகுகிறான். ‘எதுக்குடா பயப்படறே?” என்று மற்றவர்கள் சொன்னாலும் அவனுடன் கிளம்புகிறார்கள். ‘இவனுங்களுக்கு திமிரைப் பார்த்தியா. சரியா கவனிக்கணும்’ என்று எதிர் தரப்பினார் உறும, ‘இன்னமும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இந்த நிலைமை?” என்று இவர்களில் ஒருவர் கேட்க, ‘நிலம்தான் அதிகாரம்’ என்கிற அடிப்படை உண்மையை எளிமையான மொழியில் விளக்குகிறார் இன்னொருவர்.

பரியன் ஆசையாக வளர்க்கும் கறுப்பி என்கிற நாயை எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் வரும் தண்டவாளத்தில் கட்டிப்போட்டு எதிர்த்தரப்பு கொடூரமாக கொல்கிறது. பல காட்சிகளுக்குப் பிறகு பரியனின் மீதும் இதே வகையிலான கொலைமுயற்சி நடக்கிறது. மனிதனையும் நாயையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்க்கும் ஆதிக்கச் சாதியத்தின் மூர்க்கம் இதன் மூலம் அழுத்தமாக நிறுவப்படுகிறது. மனிதனைப் போலவே நாயையும் சகலமரியாதையுடனும் துக்கத்துடனும் புதைக்கும் சடங்குகள் விரிவாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

பரியனாக கதிர் உயிரைக் கொடுத்து நடித்திருக்கிறார். மிக அருமையான தேர்வு. ஒரு மரியாதையான இடைவெளியில் ஆனந்தியுடன் பழகும் கனிவாகட்டும், திருமண மண்டபத்தில் தாக்கப்படும்போது கூனிக்குறுகுவதாகட்டும், தனது தந்தை அவமானப்படுத்தப்படும்போது பொங்கி எழுவதாகட்டும், பல காட்சிகளில் பிரமிக்க வைத்துள்ளார். தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களின் ஒரு சரியான பிரதிநிதியாக தன் பாத்திரத்தை உணர்ந்து நடித்துள்ளார்.

களங்கமில்லாத புன்னகையும் குழந்தைக்குரிய தோரணையும் என்று ஒரு தேவதையைப் போலவே  இந்தப் படத்தில் உலவுகிறார் ஆனந்தி. சாதியத்தின் இருள் நிறைந்திருக்கும் இந்தத் திரைப்படத்தில் தூய்மையின் பிரகாசம் இவர் மட்டும்தான். நட்பிலிருந்து மேலே நகர்ந்து பரியனின் மீது உருவாகியிருக்கும் காதலை மறைக்க முடியாமலும், அவனுடைய விலகலைப்  புரிந்துகொள்ள முடியாமல் மனம் உடைந்து கலங்கும் காட்சிகளிலும் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்.

பாலாஜி சக்திவேல் இயக்கிய ‘காதல்’ திரைப்படம் முதற்கொண்டு பல திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் புரியவில்லை. தங்கள் வீட்டிலுள்ள சாதிய மூர்க்கமும் இறுக்கமும் அங்கேயே பிறந்து வளரும் பெண்களுக்கு நன்குத் தெரியும். தன்னால் விரும்பப்படுவர்களுக்கு அதனால் உயிர் ஆபத்து நிகழக்கூடும் என்பதையும் அவர்கள் உறுதியாக அறிந்திருப்பார்கள். ஆனால் அது பற்றியெல்லாம் ஒன்றுமே தெரியாதது போல எவ்வாறு திரைப்பட நாயகிகள் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள் என்கிற விஷயம்தான் புரியவில்லை. ‘காதல் கண்ணை மறைக்கும்’ என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான் போல.

வழக்கமான நகைச்சுவை வேடத்தைத் தாண்டி குணச்சித்திர நடிப்பையும் கலந்து இதில் தந்திருக்கிறார் யோகிபாபு. ‘பெரிய C யா. சின்ன c யா’ என்று கேட்பது முதற்கொண்டு பல காட்சிகளில் இவரின் எதிர்வினைகள் சிரிப்பை அள்ளுகின்றன. இத்திரைப்படம் மிகவும் இறுக்கமாக ஆகிவிடாமல் காப்பாற்றுவது இவரின் நகைச்சுவையே.  வேறொரு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றாலும் அதையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமல் பரியனுடன் இவர் கொண்டிருக்கும் நட்பு ஒரு முன்னுதாரணம்.

ஆனந்தியின் தந்தையாக நடித்திருக்கும் மாரிமுத்து சிறந்த நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். ‘உன்னோட சேர்த்து என் பொண்ணையும் கொன்னுடுவாங்கடா’ என்று இவர் கதறும் காட்சியில் ஆணவக்கொலையின் இன்னொரு பக்கம் தெரிகிறது. மகளின் மீது பாசம் இருந்தாலும் தங்களின் சமூகத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டிய அச்சம் காரணமாகவே பல ஆணவக்கொலைகள் நிகழ்கின்றன என்கிற சமூகவியல் உண்மையையும் படம் பதிவு செய்கிறது.

ஒரேயொரு காட்சியில் வந்தாலும் சண்முகராஜா பட்டையைக் கிளப்பியிருக்கிறார். அம்பேத்கர் திரைப்படத்தை மேஜையில் வைத்திருக்கும், கல்லூரி முதல்வராக நடித்திருக்கும் ‘பூ’ ராமு வரும் காட்சிகள் சிறப்பானவை. ‘என்னை பன்னி மாதிரி நடத்துனானுவ.. முட்டி மோதித்தான் இந்த இடத்திற்கு வந்திருக்கேன். இப்ப கையெடுத்து கும்புடுதானுவ…’ என்ற இவரின் வசனத்தின் மூலம் ‘கல்விதான் எளிய சமூகத்தை அதன் தளைகளிலிருந்து விடுதலை செய்யும்’ என்கிற செய்தி அழுத்தமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

இத்திரைப்படத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு பாத்திரத்தை கராத்தே வெங்கடேசன் ஏற்றிருக்கிறார். ‘கருத்தம்மா’ திரைப்படத்தில் கள்ளிப்பால் ஊற்றி பெண் குழந்தைகளைக் கொல்லும் தேனி குஞ்சரம்மாள் போல ‘ஆணவக்கொலை ஸ்பெஷலிஸ்ட்’டாக பீதியைக் கிளப்பும் பாத்திரத்தில் இவர் அற்புதமாக நடித்திருக்கிறார். எளிய சமூகத்து மக்களில் சிலரைக் குறிவைத்து எவரும் அறியாமல் தந்திரமாக கொல்வதை ‘குல சாமிக்கு’ செய்யும் படையலாகவும் வாழ்நாள் லட்சியமாகவும் கொண்டிருப்பவர். இவரைப் போல கொடூரமான மனிதர்கள் இருப்பார்களா என்ற கேள்வி எழும்பினாலும் நடைமுறையில் இவரை விடவும் கொடூரமான சாதிய வெறி பிடித்த ஆசாமிகள் இருப்பதை ஊடகங்களின் மூலம் அறிய முடிகிறது.

இதே போல் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய  இன்னொரு பாத்திரம், பரியனின் தந்தையாகவும், பெண் வேடமிட்டுக் கரகாட்டம் ஆடும் நாட்டுப்புறக் கலைஞராவும் நடித்திருக்கும் தங்கராஜ். ஆதிக்கச் சாதியுணர்வுள்ள மாணவன் செய்யும் அக்கிரமத்தால் மனம் உடைந்து கதறிக்கொண்டே அரைநிர்வாணத்துடன் இவர் சாலையில் ஓடும் காட்சி மனதைப் பிசைகிறது. ‘இது முதல் தடவையாடா நடக்குது?’ என்று பிறகு பரியனின் அம்மா சொல்லும் வசனம் இதன் மீதான அவலத்தை மேலும் கூட்டுகிறது. கல்லூரி ஆசிரியைகளாக வருபவர்கள் முதல் பல இயல்பான துணைப்பாத்திரங்கள் இத்திரைப்படத்திற்கு வலு சேர்த்திருக்கின்றன.

பரியன் என்கிற பெயரிலேயே மறைமுகமாகத் தொக்கி நிற்கும் சாதிய அடையாளம் முதல் தேநீர்க் குவளைகள் இணைந்து நிற்கும் இறுதிக்காட்சி வரை பல குறியீடுகளை எளிமையான வகையில் இயக்குநர் இணைத்துள்ளார். இரஞ்சித்தின் ‘மெட்ராஸ்’ திரைப்படத்தில் ‘சுவர்’ ஒரு அதிகாரக் குறியீடாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றால், இந்தத் திரைப்படத்தில் ‘இரண்டாம் பெஞ்ச்’ அந்த இடத்தைப் பெறுகிறது. எத்தனை அடிபட்டாலும் மறுபடியும் அதே இடத்தில் வந்து அமரும் பரியனின் பிடிவாதத்திற்குப் பின்னால் உள்ள அரசியல் சிறப்பானது.

சட்டக்கல்லூரிக்கு முதல் நாள் வரும் பரியன் ‘டாக்டர் ஆவணும்’ என்பதைக் கேட்டு ‘இவ்ளோ முட்டாளா இவன்?” என்பது போல் சிரிக்கிறார்கள். ‘டாக்டர் அம்பேத்கர் மாதிரி ஆவணும்” என்று பிறகு அவன் சொல்லும் விளக்கத்தைக் கேட்டு அவர்களின் சிரிப்பு உறைந்து போகிறது. பரியன் தண்டவாளத்தில் கிடத்தப்படும்போது ‘இளவரசன்’ உள்ளிட்ட பல ஆணவக்கொலைச் செய்திகள் நினைவிற்கு வந்து போகின்றன. பரியன் சாகாதவாறு கருப்பியின் ஆன்மா அவனை நாவால் தீண்டி எழுப்புவது சுவாரசியமான கற்பனை. தலித் அரசியலின் அடையாளமான ‘நீல’ நிறம் ஒரு பாடல் முழுவதும் பரவுவதும் நல்ல சித்தரிப்பு.

சாதியத்தைப் பேசும் இது போன்ற திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் வன்முறையில்தான் முடியும். ஒன்று, நாயகன் கொடூரமாகக் கொல்லப்படுவான் அல்லது அவன் பொங்கியெழுந்து எதிர்தரப்பைச் சேர்ந்த பத்து பதினைந்து நபர்களை வெட்டிவிட்டுச் சிறைக்குப் போவான். அவ்வாறின்றி ‘காலம் ஒரு நாள் மாறும், மாற வேண்டும்’ என்கிற நேர்மறையான செய்தியுடன் படத்தை இயக்குநர் முடித்திருப்பது மகிழ்ச்சியையும் நெகிழ்வையும் அளிக்கிறது. பல்வேறு தருணங்களில் காட்டப்படும் சுவரொட்டிகளின் மூலமாக ஒரு தனிக்கதையை சொல்கிறார் இயக்குநர்.

மேற்கத்திய சாயலுடன் கூடிய சந்தோஷ் நாராயணின் இசை இத்திரைப்படத்திற்கு பொருந்திப் போவது ஆச்சரியம். ‘கருப்பி என் கருப்பி’ என்கிற பாடல் ஏற்கெனவே ‘ஹிட்’ ஆகி விட்டது. பரியனுக்கும் கருப்பிக்குமான நட்பு அதிகம் விவரிக்கப்படாமல், படத்தின் துவக்கத்திலேயே நாயின் மரணம் நிகழ்ந்து விடுவதால் உணர்ச்சிரீதியான பிணைப்பு ஏற்படுவதில்லை. பிறகு வரும் பாடலின் பின்னணியில் ‘மாண்டேஜ்’ காட்சிகளாக இது உணர்த்தப்படுவதற்கான முயற்சிகள் நடந்தாலும் முன்பே நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கவேண்டும். ஏனெனில் படம் வெளியாவதற்கு முன்னால் அதன் முன்னோட்டங்களில் ‘கருப்பி’யின் அடையாளம் முக்கியமானதாக இருந்தது. மேற்கத்திய இசையோடு நின்று விடாமல் நாட்டார் இசையையும் பொருத்தமாக சந்தோஷ் பயன்படுத்தியிருப்பது நன்று.

ஸ்ரீதரின் ஒளிப்பதிவு, கதையுடன் தொடர்புள்ள நிலப்பிரதேசத்தின் பின்னணியைக் கச்சிதமாகவும் இயல்பாகவும் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஆர்கே செல்வாவின் எடிட்டிங் சிறப்பு. என்றாலும், கதிர் – ஆனந்தி இருவருக்கு இடையே நிகழும் காட்சிகள் அதிகமாக இருப்பதைக் குறைத்து படத்தின் மையத்திற்கு வலு சேர்த்திருக்கும் காட்சிகளை அதிகப்படுத்தியிருக்கலாம்.

இயக்குநர் இரஞ்சித்தின் ‘நீலம் பண்பாட்டு மையம்’ இந்த திரைப்படத்தைத் தயாரித்திருப்பதற்குப் பாராட்டும் நன்றியும். நவீனத் தமிழ் சினிமாவில் தலித் திரைப்படங்களை உருவாக்கி முன்னால் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் இரஞ்சித், இதர இயக்குநர்களின் மூலமாகவும் அவற்றைத் தொடர்வது  முக்கியமான முன்னெடுப்பு. பெருமுதலீட்டுத் திரைப்பட முதலாளிகள் எவரும் இது போன்ற திரைப்படங்களை தயாரிக்க முன்வர மாட்டார்கள் எனும் சூழலில் இரஞ்சித்தின் இந்த முயற்சி முக்கியமாகிறது. இவை பெருக வேண்டும். 

]]>
Pariyerum Perumal, review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/sep/29/pariyerum-perumal-review-3010452.html
3009764 சினிமா திரை விமரிசனம் மணி ரத்னத்தின் ‘செக்கச் சிவந்த வானம்’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, September 28, 2018 11:22 AM +0530  

தமிழ் சினிமாவின் ‘கேங்க்ஸ்ட்ர்’ வகைமைத் திரைப்படங்களை நவீனப்படுத்தியவர்களில் முன்னோடியாகவும் முதன்மையானவராகவும் இயக்குநர் மணி ரத்னத்தைச் சொல்லலாம். ஊரின் ஒதுக்குப்புறமான பாழடைந்த மாளிகையில் விநோதமான விளக்குகளும் அரைகுறை ஆடையணிந்த மங்கைகளும் நிறைந்திருக்க, ‘டேய்.. கபாலி.. அவன் கதையை முடிச்சுடு’ என்று சொல்லிவிட்டு உரக்கச் சிரிக்கும் பழமைவாத, தேய்வழக்கு வில்லன்கள், மணியின் வருகைக்குப் பிறகு பெரும்பாலும் காணாமல் போனார்கள். ‘அவர்கள் அயல்கிரக ஜீவிகள் அல்லர், நம் கண்ணே முன்னே உலவிக் கொண்டிருக்கும் சில பெரிய மனிதர்கள்தாம்’ என்பதைத் தம் திரைப்படங்களில் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கத் துவங்கினார் மணி ரத்னம். ‘பகல்நிலவு’ திரைப்படத்தில் துவங்கிய இந்தச் சித்தரிப்பு, ‘நாயகனில்’ விஸ்வரூபம் எடுத்தது. சர்வதேச அளவிலான ‘கேங்ஸ்டர்’ திரைப்படங்களில் ‘காட்பாஃதர்’ எப்படி முக்கியமான படைப்பாக கருதப்படுகிறதோ, அதைப் போலவே தமிழ் சினிமாவில் ‘நாயகன்’ பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. 

‘செக்கச் சிவந்த வானம்’ திரைப்படத்தை ஒருவகையில் ‘நாயகனின்’ நீட்சி என்றுகூடச் சொல்லலாம். வேலு நாயக்கருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்திருந்தால் என்னென்ன நடந்திருக்கக்கூடுமோ, அவையனைத்தும் இந்தத் திரைப்படத்தில் நிகழ்கின்றன. வேலுவிற்குப் பதிலாக சேனாபதி. 

ஒரு வலுவான தலைமை மறைந்த பிறகு, அந்த இடத்தைக் கைப்பற்ற வாரிசுகளுக்கு இடையே நிகழும் மோதல் என்பது பழமை வாய்ந்த சமாச்சாரம். பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ரத்தச் சரித்திரம் இது. மனிதர்கள் கூட்டமாக வாழத் துவங்கிய காலத்தில் துவங்கிய இந்த மோதல், அரசுகள் உருவாகிய மன்னர் காலக்கட்டங்களில் நீண்ட வரலாறாக உருவெடுத்தது. சில தனிநபர்களுக்கு இடையிலான போட்டியில் ஏராளமான பல தலைகள் உருண்டதையும், ரத்த ஆறு ஓடியிருப்பதையும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் காண முடியும். 

எந்தவொரு சாதாரண நபரும் அதிகாரத்தின் உச்சிக்கு நகர முடியும் என்கிற ஜனநாயகக் காலக்கட்டம் மலர்ந்த பிறகும் கூட வாரிசுப் போட்டியின் மோதல்கள் ஓயவில்லை என்பதை நடைமுறையில் காண்கிறோம். அந்த வகையில் இந்தத் திரைப்படம் சமகாலத்திற்கு மிகவும் ஏற்றது. அதிலும் தமிழகத்தின் இப்போதைய சூழலுக்கு பொருத்திப் பார்க்க முடிவது. 

**

இரண்டு டிரைய்லர்களிலும் பார்த்த காட்சிகளின் விரிவாக்கம்தான் இந்தத் திரைப்படம். தனது அனைத்து துருப்புச் சீட்டுக்களையும் தன்னம்பிக்கையுடன் முதலிலேயே பார்வையாளர்களுக்குக் காட்டி விட்டார் மணிரத்னம். தனது வழக்கமான பாணியைப் பெரும்பாலும் கைவிட்டுப் புத்துணர்ச்சியுடன் கூடிய திரைக்கதையையும் காட்சிகளின் சித்தரிப்புகளையும் அவர் அளித்திருப்பது, இத்திரைப்படத்திற்குப் புதிய நிறத்தை அளிக்கிறது. 

சிறிய அளவு குற்றத்தில் துவங்கி தனது நிழல் சாம்ராஜ்யத்தை உலக அளவில் விரித்து வைத்திருக்கும் பிரகாஷ்ராஜ் (சேனாபதி) மீது கொலைத் தாக்குதல் நடக்கும் மங்கலகரமான விஷயத்துடன் படம் ஆரம்பிக்கிறது. அவருக்கு மூன்று மகன்கள். அரவிந்த்சாமி (வரதராஜன்), அருண் விஜய் (தியாகராஜன்), சிம்பு (எத்திராஜ்). 

‘பெரியவரின் மீது யார் கை வைத்திருப்பார்?’ என்கிற ஆதாரக் கேள்வியோடு அந்தச் சந்தேகத்தின் நிழலிலேயே படத்தின் முதல் பகுதி நகர்கிறது. சக போட்டியாளரான சின்னப்பதாஸ் முதல் (தியாகராஜன்) வீட்டின்  நாய்க்குட்டி வரை சகலரையும் சந்தேகப்படுகிறார்கள். “நீதான் ஆள் அனுப்பிச்சியாடா?” என்று தன் கடைசி மகன் சிம்புவிடம் நேராகவே கேட்கிறார் பிரகாஷ்ராஜ். “என்னைச் சந்தேகப்படறீங்களா?, நான் உங்க நகல். நீங்க என்னவெல்லாம் செஞ்சீங்களோ, அதையேதான் நாங்க செய்வோம்’ என்று மையமாகப் பதில் அளிக்கிறார் சிம்பு. “யாரு செஞ்சது இதை, அரைகுறையா செஞ்சிருக்காங்க” என்று நக்கலடிக்கவும் சிம்பு தவறுவதில்லை. 

‘இவனா இருப்பானோ?’ என்று மூன்று மகன்களுமே ஒருவரையொருவர் ரகசியமாகச் சந்தேகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது பிரகாஷ்ராஜிற்கு அந்த ரகசியம் தெரிந்திருக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் அவரது மரணம் நிகழ, ரணகளமான அந்த வாரிசுப் போட்டி ஆரம்பிக்கிறது. துப்பாக்கிக் குண்டுகளும், துரோகங்களும், குருதியும் பெருகி வழிந்தோட இறுதியில் ஒரு நியாயமான துரோகத்தோடு படம் நிறைகிறது. 

**

படத்தில் நிறைய முன்னணி நட்சத்திரங்கள் இருந்தாலும் அனைவருக்கும் சமமான இடத்தைப் பகிர்ந்தளிக்கும்படியான திரைக்கதையை அபாரமாக உருவாக்கியுள்ளார் மணிரத்னம். இணைக் கதாசிரியரான சிவா ஆனந்தின் பங்களிப்பையும் குறிப்பிட வேண்டும். (ஜோதிகாவின் தந்தையாகவும் நடித்திருக்கிறார்). சிம்புவும் விஜய் சேதுபதியும் தோன்றும்போது அவரவர்களின் ரசிகர்கள் ஆரவாரமாக கைத்தட்டினாலும், சிறிது நேரத்திலேயே அவர்களின் நட்சத்திர பிம்பங்கள் மறைந்து போய், கதாபாத்திரங்களாக மட்டுமே தோன்றும்படியான மாயத்தை நிகழ்த்துவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார் இயக்குநர். 

அதீதக் கோபமும் மெல்லியப் பதட்டமும் கலந்த ‘வரதராஜன்’ பாத்திரத்தைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார் அரவிந்த்சாமி. திடகாத்திரமான இவரது உடலமைப்பு இதற்கு உதவியிருக்கிறது. அதிகாரத்தின் நிழலில் பல காலம் நீடித்தும் அதன் ருசியைச் சுவைக்க முடியாத கழிவிரக்கத்தில் இவர் எடுக்கும் முதல் ஆயுதம்தான் இந்தத் திரைப்படத்தின் இயங்குவிசை. இதைப் பிற்பாடு தன் மனைவி ஜோதிகாவிடம் சொல்லி இவர் கண்ணீர் விடும் காட்சி அற்புதமானது. நண்பனின் துரோகம் காரணமாக அனைத்தையும் இழந்து விடும் நிலையில் ‘மனுஷங்க எல்லோருமே பூஜ்யம்தான்” என்று அதிரடியாகக் களம் இறங்கும் காட்சியிலும் அசத்தியிருக்கிறார். 

அடுத்தவர் அருண் விஜய். கூர்மையான புத்திசாலித்தனம் கொண்டவர். “நீ என்னைப் பற்றி புகழ்ந்தாலும் அதனால் உனக்கு என்ன லாபம்னுதான் நான் யோசிப்பேன்” என்று தன் தம்பி சிம்புவிடம் சொல்லுமளவிற்கான வணிக மூளையைக் கொண்டவர். சேனாபதியின் இருக்கையின் மீதுள்ள ரகசியக் காதலைத் தோரணையின் மூலமாகவே வெளிப்படுத்துவதும், அது நிறைவேறும் ஒரு தருணத்தில் அட்டகாசமாக வந்து உட்கார்வதும் என அருண் விஜய் மிரட்டியிருக்கிறார். ‘என்னை அறிந்தால்’ விக்டருக்குப் பிறகு இன்னொரு பெயர் சொல்லும் பாத்திரம். 

கடைக்குட்டி சிம்பு. அவருடைய இயல்பான குணாதிசயத்திற்கு ஏற்ப பாத்திரமும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ‘அப்பா சாகக் கிடக்கறாரு” என்ற தகவலை அறியும்போது ‘நான் வரணுமா?’ என்று கேட்கும் முதல் காட்சியிலேயே கவர்ந்து விடுகிறார். ‘அண்ணா.. நீதான் இதை ஆரம்பிச்சே’ என்று கோபத்தின் உச்சியில் கத்துவதாகட்டும், அரவிந்த்சாமியின் காதலியைக் கடத்திக்கொண்டு அண்ணனை மிரட்டும் தோரணையாகட்டும், “நீ என் கூட கொஞ்ச நாள் இரும்மா” என்று தாயிடம் (ஜெயசுதா) உருக்கத்துடன் கெஞ்சுவதாகட்டும், சிம்புவின் திரைப்பட்டியலில் ஒரு முக்கியமான இடத்தை வழங்கியிருக்கிறது இந்தத் திரைப்படம். 

இன்னொரு முக்கியப் பாத்திரம் விஜய் சேதுபதி (ரசூல்). கிட்டத்தட்ட கிருஷ்ண பரமாத்மா மாதிரியான வேடம். நீதிக்காக நட்பின் பக்கமும் துரோகத்தின் பக்கமும் நிற்கிறார். பொதுவாக அனைத்து நடிகர்களும் மணிரத்னத்தின் படங்களில் வரும்போது அந்தப் பாணிக்கு மாற்றப்படுவார்கள். இதில் அரிய விதிவிலக்கு என்று விஜய் சேதுபதியைச் சொல்லலாம். வழக்கம் போல் தன் இயல்பான, அநாயசமான நடிப்பால் பார்வையாளர்களைக் கவர்வதில் முதன்மையான இடத்தைப் பிடித்து விடுகிறார். எந்தவொரு சிக்கலான சூழலிலும் பதற்றப்படாமல் இயங்கும் இவரது நிதானம் கவர்கிறது. 

**

பொதுவாகக் குற்றவகையிலான திரைப்படங்களில் பெண்கள் பாத்திரம் என்பது வில்லன்களால் கடத்தப்படுவதாகவும், துயரம் வரும்போது கண்கலங்கி, மூக்கைச் சிந்துவதாகவும் முடிந்துவிடும். ஆண்களின் ராஜ்ஜியத்தில் பெண்களுக்கு இடம் இருக்காது. ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்தில் விதிவிலக்காக ஜோதிகாவிற்குப் போதிய இடம் தரப்பட்டிருக்கிறது. கணவரைக் காப்பாற்றுவதற்காக இவர் எடுக்கும் முயற்சிகள் ரசிக்க வைக்கின்றன. ‘நல்லா வருவீங்க தம்பி’ என்று அழுத்தமான குரலுடனும் அழுகையுடனும் சிம்புவிடம் இவர் பேசும் காட்சி குறிப்பிடத்தக்கது. ‘அவங்க வந்திட்டிருக்காங்க. உனக்குத் தெரியுமா?” என்று கணவரை எச்சரிக்கும் காட்சியும் சுவாரசியம். 

பிரகாஷ்ராஜ் தனது பாத்திரத்தை உணர்ந்து அதற்கேற்ற நிதானத்துடன் நடித்து அசத்தியிருக்கிறார். தன் மீது கொலைமுயற்சியை நிகழ்த்திய நபர் யாரென்று தெரிந்தும் இவர் காட்டும் நிதானம் முதிர்ச்சியானது. அருண் விஜய்யின் மனைவியாக, இலங்கைத் தமிழ் பேசும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ். சிறைக்குப் பின்னால் நின்று தன் கணவரை ஆழமாக வெறுக்கும் காட்சியில் இவரது முகபாவங்கள் அற்புதம். அரவிந்த்சாமியின் காதலியாக அதிதி ராவ் ஹைதரி. இவரது பாத்திரம் அநாவசியமானதோ என்று தோன்றினாலும், வீடு தேடி வரும் ஜோதிகாவை இவர் எதிர்கொள்ளும் காட்சி ரகளையானது. 

தமிழ் வெகுஜனத் திரைப்படத்தை உயர்ந்த தரத்துடனும் திறமையான நுட்பங்களின் பின்னணியில் தருவதிலும் மணி ரத்னம் ஒரு முன்னோடி. இத்தனை வருடங்கள் கழிந்தும் அவருடைய இடம் அப்படியே இருக்கிறது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது செக்கச் சிவந்த வானம். வழக்கம் போல் தொழில்நுட்பர்களின் கூட்டணி அசத்தியிருக்கிறது. 

ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் பாடல்கள் ஏற்கெனவே ‘ஹிட்’. என்றாலும் அவற்றை வழக்கம் போல் இரண்டு வரியோடு இடதுகையால் உபயோகப்படுத்தியிருக்கிறார் மணி ரத்னம். ஆல்பத்தில் இடம்பெறாத பல துண்டுப்பாடல்கள் காட்சிகளைச் சுவாரசியப்படுத்துகின்றன. ‘செவந்து போச்சு நெஞ்சு’ ‘பூமி.. பூமி’ ஆகிய பாடல்களின் இசையை அடிக்கடி உபயோகப்படுத்தியும் பரபரப்பான காட்சிகளுக்கு அதிரடியான பின்னணி இசையை தந்தும் அசத்தியிருக்கிறார் ரஹ்மான். தரமான திரையரங்கத்தில்தான் இந்த அனுபவத்தை உணர முடியும். 

சந்தோஷ் சிவனின் ஒளிப்பதிவு, ஸ்ரீகர் பிரசாத்தின் எடிட்டிங் ஆகிய நுட்ப விஷயங்கள் ‘மணியான’ தரத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. கடற்கரையோரம் அமைந்திருக்கும்  சேனாபதியின் வீடு ரசிக்கத்தக்க வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

**

முதல் காட்சி முதல் இறுதிக் காட்சி வரை சுவாரசியமாக அமைந்திருந்தாலும் இந்தத் திரைப்படத்தில் பலவீனமான அம்சங்களும் உள்ளன. படத்தின் மையம் வாரிசு மோதல் என்பதால் அது சார்ந்த வன்முறைக் காட்சிகளைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் ‘நீங்க நல்லவரா, கெட்டவரா?’ என்பது போல் மணிரத்னத்தின் படத்தில் ஒலிக்கும் அறத்தின் குரல் இதில் ஒலிக்கவேயில்லை. வேலு நாயக்கரின் அராஜகத்தை எதிர்த்து அவருடைய மகள் ஆவேசமாக குரல் தருவதைப் போன்ற சித்தரிப்பு இதில் இல்லை. ‘கடவுள் கிட்ட ஒப்படைச்சிருக்கேன்” என்பதோடு சேனாபதியின் மனைவி தனது பிரார்த்தனையோடு நின்று விடுகிறார். தன் கணவரின் அனைத்து பலவீனங்களை அறிந்தும் ‘சத்தியவான் சாவித்திரி’யாக அவருடன் துணை நிற்கிறார் ஜோதிகா. அருண் விஜய்யின் மனைவியால் மட்டுமே சிறிய எதிர்ப்பு முனகலை செய்யமுடிகிறது. 

மணி ரத்னத்தின் கடந்த திரைப்படங்களுள் ஒன்றான ‘கடல்’ நல்லதிற்கும் தீயதிற்கும் இடையிலான மோதலை உருவகமாகக் கொண்டது. அவ்வாறான தடயம் எதுவும் இதில் இல்லை. ‘எல்லாமே பூஜ்யம்’ என்ற வசனத்திலும் ‘ஆயுதம் ஏந்தியவன் அதனாலேயே சாவான்’ என்கிற இறுதிக் காட்சியிலும்தான் இதை உணர முடிகிறது. 

சர்வதேச அளவில் பரந்திருக்கும் அரவிந்த்சாமியின் சாம்ராஜ்யம் குறைந்த நாட்களிலேயே சரியும் அதிசயம், மத்திய அமைச்சர் வரை தொடர்பு வைத்திருக்கும் அரவிந்த்சாமி, தனது உயிர் நண்பன் என்கிற காரணத்திற்காக ஒரு சாதாரண காவல் அதிகாரியை அதிகமாக நம்புவது, ஆயுததாரிகளை நிராயுதபாணியாக எதிர்கொள்வது போன்றவை தர்க்கத்திற்கு அப்பால் உள்ளன. 

மூத்தவனுக்கு எதிராகக் கொலைவெறியுடன் நிற்கும் இளையவர்களிடம் தானே முன்வந்து தாய் தூது போவது போன்ற காட்சிகளில் காவியத்தன்மை தெரிகிறது. படத்தின் தலைப்பிற்கான காரணம் இறுதிக்காட்சியில் துலங்குவது சுவாரசியம். 

தனது சமீபத்திய காதல் திரைப்படங்களிலிருந்தும் தனது வழக்கமான பாணியில் இருந்து விலகியும், புத்துணர்வான நிறத்தில் மணிரத்னம் உருவாக்கியிருக்கும் இந்த ‘கேங்க்ஸ்டர்’ திரைப்படத்தை எவ்வித எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாமல் சென்றால் நிச்சயம் ரசிக்க முடியும். தனது அரியாசனத்தின் இருக்கையில் தான் மட்டுமே அமர முடியும் என்பதை மறுபடியும் நிரூபித்திருக்கிறார் மணி ரத்னம். வாரிசுப் போட்டிகள் நிகழ முடியாத இடம் அது.

]]>
Chekka Chivantha Vaanam https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/sep/28/chekka-chivantha-vaanam-review-3009764.html
3005602 சினிமா திரை விமரிசனம் விக்ரமின் சாமி 2: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, September 22, 2018 12:15 PM +0530  

காவல்துறையை ஊழலும் மோசடியும் நிறைந்ததாக சித்தரித்துக் கொண்டிருக்கும் தமிழ் சினிமா, அதே துறையில் உள்ளவர்களை நேர்மை, வீரம் போன்ற நேர்மறை அம்சங்கள் நிறைந்திருக்கும் நாயகர்களாக வைத்து மிகையாக புகழவும் தயங்கியதில்லை. இவற்றிற்கு சிவாஜியின் ‘தங்கப்பதக்கம்’ முதல் ஏராளமான உதாரணங்கள் உள்ளன. ‘தமிழ்’ என்கிற சுமாரான முயற்சியோடு இயக்குநர் ஹரி தமிழ் சினிமாவின் உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தாலும் ‘சாமி’ என்கிற அட்டகாசமான திரைப்படத்திற்குப் பிறகு பரவலான கவனம் அவர் மீது குவிந்தது. 

ஒரு மசாலா திரைப்படம் எத்தனை சுவாரசியமாகவும் பரபரப்பாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான உதாரணமாக இன்றும் கூட ‘சாமி’யை உதாரணம் காட்டலாம். இந்த திரைப்படம் இதர இந்திய மொழிகளிலும் பிறகு வெளியானது. ‘சாமி’யை ‘சிங்கம்’ ஆக்கி மூன்று பாகங்களை முக்கி முக்கி எடுத்து விட்ட பிறகு, இயக்குநரின் கவனம் இப்போது மீண்டும் சாமி மீது திரும்பியிருக்கிறது. முந்தைய படத்தின் மீது பார்வையாளர்களுக்கு இன்னமும் இருக்கும் விருப்பத்தை வணிகமாக்கிக் கொள்ளும் முயற்சியில் அவர் உருவாக்கியிருக்கும் திரைப்படம் சாமி2 என்கிற சாமி ஸ்கொயர். இதில் அவர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறாரா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. 

ஒரு திரைப்படத்தின் தொடர்ச்சி வரும் போது அதை முந்தைய பாகத்தோடு ஒப்பிடுவது தவிர்க்க முடியாதது. அந்த வகையில் சாமி 2, புலியைப் பார்த்து வரைந்த பூனையின் ஓவியம் போலிருக்கிறது. 

**

திருநெல்வேலியில் அராஜகம் செய்து கொண்டிருந்த நிழல் அரசியல்வாதியான பெருமாள்பிச்சையை, காவல்துறை உதவி ஆணையர் ஆறுச்சாமி செங்கல்சூளையில் போட்டு எரிக்கும் காட்சியோடு முதல் பாகம் நிறைவுற்றது. ‘சாமியின் வேட்டை’ தொடரும் என்ற குறிப்பும் இருந்தது. 2003-ல் வெளிவந்த இந்த திரைப்படத்தின் தொடர்ச்சியை 2018-ல் வெளியிடுவது அத்தனை பெரிய குற்றம் இல்லையென்றாலும் அதை மழுப்புவதற்காக திரைக்கதையில் இயக்குநர் செய்திருக்கும் மாற்றங்கள் நகைச்சுவையாக இருக்கின்றன. 

முதல் பாகத்தை பார்வையாளர்களுக்கு நினைவுப்படுத்தும் வகையில் சில காட்சிகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் திரிஷாவின் பாத்திரத்தில் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷை உபயோகப்படுத்தியிருப்பது எவ்வகையிலும் பொருத்தமாக இல்லை. பிராமண வழக்கை அவர் உச்சரிப்பது மிகவும் செயற்கையாக இருக்கிறது. மிகக் குறைவான காட்சிகளில் வரும் இந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்க த்ரிஷா மறுத்தது புத்திசாலித்தனமான காரியம். 

ஆறுச்சாமிக்கும் புதிய வில்லன்களுக்குமான யுத்தமாக இத்திரைப்படம் இருக்கும் என்று பார்த்தால் அப்படியில்லை. பெருமாள்பிச்சையின் குடும்பம் கொழும்புவில் இருக்கிறது. அவருக்கு மகேந்திர பிச்சை (ஓ.ஏ.கே.சுந்தர்), தேவேந்திர பிச்சை (ஜான் விஜய்), ராவண பிச்சை (பாபி சிம்ஹா) என்று மூன்று மகன்கள். தங்களின் தந்தையின் ‘மறைவில்’ ஏதோ மர்மமிருப்பதாகக் கருதும் அவர்கள், தாயின் ஆலோசனைப்படி தமிழகத்திற்கு வருகிறார்கள். தனது தந்தை கோழைத்தனத்துடன் தலைமறைமாகவில்லை, ஆறுச்சாமியினால் ‘என்கவுண்ட்டர்’ செய்யப்பட்டார் என்கிற ‘அரிய உண்மையைக்’ கண்டுபிடிக்கும் அவர்கள், பெருமாள்பிச்சைக்கு சிலை வைத்து அவரின் புகழை ஊரில் வலுக்கட்டாயமாக நிலைநிறுத்துகிறார்கள். தந்தையின் அராஜகத்தை தொடர்கிறார்கள்.

ஒருவேளை, பெருமாள்பிச்சையின் மகன்களுக்கும் ஆறுச்சாமிக்கும் இடையிலான மோதலாக இந்த திரைப்படம் இருக்குமோ என்று நினைத்தால் அங்கும் ஒரு திருப்பத்தை வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர். ‘28 வருடங்களுக்குப் பிறகு’ என்கிற ஆச்சரியமான குறிப்புடன் படம் நகர்கிறது. ஆம். நீங்கள் யூகித்தது சரிதான். பெருமாள்பிச்சையின் மகன்களால் ‘ஆறுச்சாமி’ கொலை செய்யப்பட்டுவிட, தனது தந்தையின் மறைவிற்கு காரணமானவர்களை அதே ACP பதவியில் இருந்துகொண்டு மகன் ‘ராமசாமி’ பழிவாங்குவதுதான் மீதக்கதை. ஆக, இது ‘ராமசாமி’க்கும் ‘ராவண பிச்சைக்கும்’ இடையில் நிகழும் நவீன ராமாயணம். ராவணன் என்கிற பிம்பத்தை ‘காலா’வின் மூலம் மாற்றியமைக்க ரஞ்சித் முயலும்போது, அதை மரபின் பார்வையில் மீண்டும் திருப்பி வைத்திருக்கிறார் ஹரி. 

**

இளம் நாயகியை (கீர்த்தி சுரேஷ)  இத்திரைப்படத்தில் இணைப்பதற்காக, ‘இருபத்தெட்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு’ என்று காலத்தை நகர்த்தியிருக்கும் இயக்குநர், அதே விக்ரமை இளம் நாயகனாக முன்நிறுத்தியிருப்பது, எப்படி கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தாலும் தலைசுற்ற வைக்கும், புரியாத நகைச்சுவை. முதிர்நாயகனாக முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் விக்ரமுக்கும் கீர்த்தி சுரேஷுக்குமான பொருத்தம் உவப்பதானதாக இல்லை. ஆனால் இன்னொன்றையும் சொல்லியாக வேண்டும். 2003-ல் வெளியான திரைப்படத்தில் வெளியான அதே தோற்றத்தை ஏறத்தாழ இன்னமும் தக்க வைத்திருக்கும் விக்ரமின் உழைப்பிற்கு ஒரு பாராட்டு. முகம் முற்றிப் போனாலும், மனிதர் ஏறக்குறைய அதே ‘ஆறுச்சாமி’யாக களத்தில் இறங்கி எதிரிகளைப் பந்தாடுவது பெரிய முரணாகத் தோன்றவில்லை. சண்டைக்காட்சிகள் ரகளையாக இருக்கின்றன. 

கீர்த்தி சுரேஷ் வழக்கமான நாயகி. விக்ரமிடம் தொடர்ந்து காதலைக் கோரும் விஷயத்தில் பரிதாபத்தை ஏற்படுத்துகிறார். தன்னைக் காப்பாற்றும் நாயகனின் மீது காதல் உருவாவதெல்லாம் ‘கிளிஷே’ என்றாலும், சண்டைக்காட்சிகளுக்கு இடையில் ஒலிக்கும் ‘அதிரூபனே’ என்ற பாடல் இனிமையாகவும் ரசனைக்குரியதாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 

பிரதான வில்லனாக பாபி சிம்ஹா. குருவி தலையில் பனங்காய் என்கிற அளவில் அவருக்கு இது பெரிய சவால் என்றாலும், தன்னால் இயன்ற பங்களிப்பை அளித்து ‘மோசமில்லை’ என்று சொல்ல வைத்திருக்கிறார். ஆனால், ‘அவன் பேசும் போது கவனிச்சியாலே.. காது ஆடுது பாரு.. நம்ம சாதிக்காரப் பயதேன்’ என்று பெருமாள் பிச்சையிடம் இருந்த நகைச்சுவையும் பிரத்யேகமான வில்லத்தனமும் பாபி சிம்ஹாவிடம் இல்லையென்பதால் வழக்கமான எதிர்நாயகனாக இவரது பாத்திரம் அமைந்திருக்கிறது. 

சூரியின் காமெடி வழக்கம்போல் எங்குமே ஒட்டவில்லை. ரசிக்க வைக்கவில்லை என்பதற்கும் மேலாக எரிச்சலும் ஊட்டுகிறது. பிரபு, ஐஸ்வர்யா, இமான் அண்ணாச்சி, உமா ரியாஸ்கான், சுதா சந்திரன் போன்றவர்களோடு முதல் பாகத்தில் இருந்த டெல்லி கணேஷ், சுமித்ரா, ரமேஷ் கண்ணா, கிரேன் மனோகர் என்று பல பாத்திரங்களால் இத்திரைப்படம் நிறைந்திருந்தாலும் எவருமே மனதில் ஒட்டவில்லை. 

‘டமுக்கு டம்மா’ என்கிற ஒரே டியூனை வைத்துக்கொண்டு தன் ஒட்டுமொத்த காலத்தையும் இசையமைப்பாளர் தேவிஸ்ரீ பிரசாத் ஓட்டிவிடுவார் போலிருக்கிறது. ‘அதிரூபனே’ தவிர இதர அனைத்துப் பாடல்களும் கவனத்தைக் கவரவில்லை என்பதோடு இடையூறாகவும் அமர்ந்து எரிச்சலூட்டியிருக்கின்றன. பின்னணி இசை சற்று தேவலை. ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இல்லாத குறை வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. 

ஒளிப்பதிவாளர் ப்ரியனின் மறைவைத் தொடர்ந்து வெங்கடேஷ் அங்குராஜ் அந்தப் பணியைத் தொடர்ந்திருக்கிறார். ‘வேகமான திரைக்கதை’ என்கிற பெயரில் காட்சிகளை சட்சட்டென்று மாற்றும் கொடுமையை சற்று மட்டுப்படுத்தியதற்காக எடிட்டர்களுக்கு நன்றி சொல்லலாம். 

மற்றபடி ஹரியின் திரைப்படத்தில் வழக்கமாக இருக்கும் அனைத்து அம்சங்களும் அபத்தங்களும் இதில் இருக்கின்றன.  நாயகனும் வில்லனும் பரஸ்பரம் சவால் விட்டுக்கொள்வது, நவீன நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி எதிரியின் சதியை வீழ்த்துவது, பழிவாங்குதலுக்காக புதுமையான வழிகளைப் பயன்படுத்துவது, வாகனங்கள் ஆகாயத்தில் பறப்பது, குறுக்கும் நெடுக்குமாக எல்லோரும் ஓடுவது என்று எல்லா விஷயங்களும் இருக்கின்றன. ஆனால், ‘ஆறுச்சாமி’யின் வீரம், விவேகம், மற்றும் பெருமாள்பிச்சையின் ரசிக்க வைத்த வில்லத்தனம் போன்றவைதான் காணவில்லை. அதற்காகத்தான் முதல் பாகத்தை பார்வையாளர்கள் கொண்டாடினார்கள் என்கிற விஷயம் இயக்குநருக்குப் புரிந்தால் சரி.

]]>
விக்ரம், கீர்த்தி சுரேஷ், vikram, Keerthy Suresh, சாமி 2, Saamy 2 https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/sep/22/விக்ரமின்-சாமி-2-சினிமா-விமரிசனம்-3005602.html
3003595 சினிமா திரை விமரிசனம் 'மை'-பெண்களின் வலி: பெண் கலைஞர்களை பயன்படுத்தி குறும்படம்! மணிகண்டன் தியாகராஜன் Thursday, September 20, 2018 01:21 AM +0530  

மை குறும்படம் யூ-டியூப் தளத்தில் காணக் கிடைத்தது. இந்தப் படத்தின் தொடக்கம் சிறுமியிடம் இருந்து தொடங்குகிறது.

சிறுவர்கள் மகிழ்ச்சியாக ஒரு பூங்காவில் விளையாடுகிறார்கள். அங்கே ஒரு சிறுமி விளையாட முடியாமல் ஏங்கித் தவிக்கிறாள். அந்த ஏக்கம் நிறைந்த கண்களிலிருந்து விரிகிறது படத்தின் தலைப்பு. பாரதியாரின் கண்களில் மை என்ற எழுத்தை வடிவமைத்தது கவனத்தை ஈர்த்ததுடன், படத்துடன் ஒன்றிணைய வைத்தது.

அடுத்த காட்சியில் இளைஞர் ஒருவர் பெண் பார்க்க வருகிறார். இளம்பெண்ணும், அந்த இளைஞரும் தனியாக சந்தித்து பேசுகின்றனர். உங்கள் புகைப்படத்தை பார்த்ததும் பிடித்துப் போனது, அதனால் நேரில் பார்த்து பேசிவிட்டு போகலாம் என்று வந்தேன் என தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறார்.

அதேநேரத்தில் ஒரு விளம்பரப் படம் நிறுவனம் காட்டப்படுகிறது. பல மாடல் அழகிகளை பார்த்து இதுபோன்ற மாடல்தான் இந்தப் பொருளின் விளம்பரத்துக்கு தேவை என்கிறார் ஒரு வர்த்தகர். இதையும், பெண் பார்க்கும் நிகழ்வையும் மறைமுகமாக இயக்குநர் கேலி செய்திருக்கிறார்.

அந்த இளைஞர் அந்தப் பெண்ணிடம் சில கேள்விகளைக் கேட்கிறார். அவர் எதிர்பார்ப்புகளையும் சொல்கிறார்.

இருவரின் உரையாடல்களுக்கும் தொடர்புடைய வகையில் திருமணமான பெண்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள், கல்லூரி பெண் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் என சில விஷயங்களை காட்சிப் படுத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர் நற்றமிழன் விக்னேஷ்.

ஒரு கட்டத்தில் அந்த இளைஞர் கேட்கும் கேள்வியால் அதிர்ச்சி அடையும் அந்தப் பெண் என்ன செய்கிறாள் என்பதே படத்தின் முடிவு.

படம் முடிந்தவுடன் இயக்குநரின் கவிதை பின்குரலில் ஒலிக்கப்படுகிறது. நிமிர்வாய் தோழி…! அடக்கம் வேறு.. அடங்குதல் வேறு..! என்ற அந்தக் கவிதை அற்புதம்.  வசனங்களும் சிறப்பாக இருக்கிறது.

இந்தப் படத்தில் நடித்திருப்பவர்கள் அனைவரும் சிறப்பாக நடத்திருக்கிறார்கள்.

பெண்மையைப் போற்றும் இந்தப் படத்தில் பெண் கலைஞர்களும் பணியாற்றி இருக்கிறார்கள். இந்தப் படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் மரியா செல்வி. சிறப்பான காட்சிகளை கேமரா கண்கள் வாயிலாக பதிவு செய்திருக்கிறார்.

பின்னணி இசையும் அருமை. இசைக் கலைஞரும் பெண்தான்.

துபையில் இந்தப் படத்தை உருவாக்கிய நற்றமிழனை தொடர்பு கொண்டு பேசினேன்.

“பிஎஸ்சி விஸ்காம் படித்து முடித்துவிட்டு துபையில் பணிபுரிந்து வருகிறேன். சினிமாவில் சாதிக்க வேண்டும் என்பது என் கனவு. எனது பூர்விகம் திருநெல்வேலி. யாழ் இனிது குழல் இனிது உள்பட இதுவரை 3 குறும்படங்களை இயக்கி இருக்கிறேன். மை படத்தில் இசை, கேமரா ஆகியவற்றுக்கு பெண் கலைஞர்களையே பயன்படுத்தினேன். சிறுமி முதல் திருமணமான பெண்கள் வரை எதிர்கொள்ளும் சில பிரச்னைகளை படத்தில் அலச நினைத்தேன். மையின் நிறம் கறுப்பு. பெண்களின் வலியை அதாவது, இருண்ட பக்கங்களை இந்தப் படத்தின் கதையில் சொல்லாம் என்று முடிவு செய்ததால் மை என்று பெயர் சூட்டினேன். இந்தப் படத்தை பார்த்துவிட்டு சமூக வலைதளங்களில் பலர் பாராட்டினர். அடுத்த குறும்படத்துக்கான பணிகளில் ஈடுபட்டு வருகிறேன்” என்று கூறிய நற்றமிழனுக்கு மேலும் பல நல்ல படங்களை இயக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்தினேன். இந்த படத்தின் குழுவினருக்கும் வாழ்த்துகள்.

யூ-டியூப் தளத்தில்  https://www.youtube.com/watch?v=eGxEBj7nXvI என்ற லிங்கில் படம் காணக் கிடைக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/sep/19/மை-பெண்களின்-வலி-பெண்-கலைஞர்களை-பயன்படுத்தி-குறும்படம்-3003595.html
3000210 சினிமா திரை விமரிசனம் சிவகார்த்திகேயனின் ‘சீமராஜா’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, September 14, 2018 12:23 PM +0530  

இயக்குநர் பொன்ராம், சிவா மனசுல சக்தி, பாஸ் (எ) பாஸ்கரன் போன்ற படங்களை இயக்கிய ராஜேஷிடம் இணை இயக்குநராக இருந்தவர். நகர்ப்புறப் பின்னணியில் ராஜேஷ் செய்ததை, கிராமம் அல்லது சிறுநகரத்தின் பின்னணியில் பொன்ராம் செய்வார். வித்தியாசம் அவ்வளவே. பொறுப்பற்ற முறையில் தன் நண்பனுடன் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் நாயகன், தான் விரும்பும் பெண்ணை அடையும் முயற்சியில் சில சிக்கல்களைச் சந்திப்பான். அவற்றை வென்று எவ்வாறு தன் துணையை அடைகிறான் என்பதுதான் இதன் அடிப்படையான வடிவம். ஒருவகையில் இது தமிழ் சினிமாவின் அரதப்பழசான வடிவமும் கூட.

தன் குடும்பப் பின்னணியைப் பற்றி அறிந்தவுடன் ‘டானாக’ மாறும் விஜய்சேதுபதியை சமீபத்தில் பார்த்தோம். ‘சீமராஜா’விலும் ஏறத்தாழ அப்படியொரு நாயகன்.

இந்திய விடுதலைக்குப் பிறகு ஜமீன்தார், சமஸ்தானங்களின் ஆட்சி முறை ஒழிக்கப்பட்டு அவர்களின் அதிகாரங்களும் சொத்துக்களும் பறிக்கப்பட்டன. எஞ்சிய சொத்துக்களையும் மிஞ்சிய புகழையும் வைத்துக்கொண்டு காலத்தை ஓட்ட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குள் அவர்கள் தள்ளப்பட்டார்கள். அவ்வாறான சில வாரிசுகள் இன்னமும் கூட மீதமுள்ள ராஜவிசுவாசத்துடன் உள்ளூர் மக்களால் மதிக்கப்படுகிறார்கள். அப்படியொரு காலி பெருங்காய டப்பாதான் ‘சீமராஜா’.

**

புளியம்பட்டிக்கும் சிங்கம்பட்டிக்கும் உள்ள பகைமையுடன் திரைப்படம் ஆரம்பிக்கிறது. அலெக்ஸ், டெலக்ஸ் என்ற பெயருடைய இரட்டைக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட சாரட்டு வண்டியில் உலா வரும் சிவகார்த்திகேயன், சிங்கம்பட்டியில் செல்வாக்கு மிக்கவர். கையெடுத்து கும்பிடாமல், ‘நல்லாயிருக்கீங்களா ராஜா’ என்று எவராவது கையை உயர்த்தி வாழ்த்தினால் பணத்தை அள்ளி இறைப்பவர் (சுயமரியாதையை வலியுறுத்துகிறாராம்). ஜில், ஜங், ஜக் என்று மூவரை மனைவியாக வைத்திருக்கும் சூரி. இவருடைய கணக்குப் பிள்ளை. (இவருடைய ‘சிக்ஸ் பேக்’ காமெடியாகவே முடிந்து விட்டது) சீனியர் ராஜாவான நெப்போலியனுக்கு சிவகார்த்திகேயனின் பொறுப்பற்ற நடவடிக்கைகள் பிடிப்பதில்லை என்றாலும் மகன் மீது பாசம் மிக்கவர்.

கறிக்கடை நடத்தி வரும் கண்ணன், (லால்), தனது மனைவியை ஒதுக்கிவிட்டு சந்தையில் காய்கறி விற்கும் காளீஸ்வரியை (சிம்ரன்) மணம் புரிந்தவுடன் அதிர்ஷ்டம் கொட்டுகிறது. விவசாயிகளை மிரட்டி நிலங்களைப் பறித்து அவற்றில் காற்றாலைகளை அமைக்கும் வணிகத்தில் கொடி கட்டிப் பறக்கிறார். என்றாலும் மக்களிடம் ‘ராஜா’விற்குக் கிடைக்கும் மரியாதை தனக்குக் கிடைப்பதில்லையே என்று மனம் குமைகிறார்.

புளியம்பட்டியில் உள்ள பள்ளியில் உடற்பயிற்சி ஆசிரியையாகப் பணிபுரியும் சுதந்திரா தேவியைக் (சமந்தா) கண்டவுடன் காதல் கொள்கிறார் சிவகார்த்திகேயன். அவரை மணம் புரிவதில் சில சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. காற்றாடி கண்ணனுடன் மோதல் ஏற்படுகிறது. அதன் மூலம் தன்னுடைய ஜமீனின் புகழ்மிக்க வரலாற்றின் பின்னணியை அறிந்து கொள்ளும் சிவகார்த்திகேயன், விவசாய நிலங்களைப் பறிக்க முயலும் எதிரியின் சதியை முறியடித்து காதலியைக் கைப்பற்றுவதுதான் ‘சீமராஜா’.

**

பொன்ராமின் முந்தைய திரைப்படங்களான, ‘வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்’ ‘ரஜினி முருகன்’ ஆகிய திரைப்படங்களின் ‘போகிற போக்கிலான’ நகைச்சுவையை மட்டுமே எதிர்பார்த்துச் செல்பவர்கள் ஏமாற்றமடையலாம். அந்த அம்சங்களும் ‘சீமராஜா’வில் இருக்கிறதுதான் என்றாலும் சிவகார்த்திகேயனை ‘சாகச நாயகனாக’ உயர்த்தும் முயற்சியில் பொன்ராம் ஈடுபட்டதால் நகைச்சுவை அம்சங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ‘அடுத்த வீட்டுப் பையன்” என்று சிவகார்த்திகேயனுக்கு இருக்கிற பிம்பம் அதிகம் சேதம் ஆகாமல் கவனமாக இந்த முயற்சியை நகர்த்தியிருக்கும் பொன்ராமிற்குப் பாராட்டு. சிவகார்த்திகேயனின் ‘ஆக்‌ஷன்’ காட்சிகள் நன்றாக எடுபட்டிருக்கின்றன. சண்டைக்காட்சிகளை வடிவமைத்திருக்கும் ‘அனல் அரசு’ இதை திறமையாகச் சாதித்திருக்கிறார்.

‘பொறுப்பில்லாத இளைய ராஜா’ என்கிற சித்திரத்திற்குள் நன்றாகப் பொருந்தியிருக்கிறார் சிவகார்த்திகேயன். முதல் பாதியில் சூரியுடன் இணைந்து இவர் செய்யும் கலாட்டாக்களில் வழக்கமான அம்சங்கள் இருக்கின்றன. பிறகு ஃப்ளாஷ்பேக்கில் 14-ம் நூற்றாண்டிற்குள் கதை நுழையும்போது ‘கடம்பவேல் ராஜாவாக’ சீரியஸ் முகம் காட்டுகிறார். ஆனால் இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தாமல் முரணாகிவிடுவது அவல நகைச்சுவை. வளர்ப்பு நாயைச் சிறுத்தையாக ஒப்பனை செய்து ஏமாற்ற முயலும் கொடூர நகைச்சுவைக் காட்சி ஒன்றும் இத்திரைப்படத்தில் வருகிறது.

ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகள் சிறிது நேரமே வந்தாலும் அந்த சரித்திரப் பின்னணிக்காக மிகவும் மெனக்கெட்டிருக்கிறார்கள். கலை இயக்குநர் முத்துராஜின் அபாரமான உழைப்பு தெரிகிறது. அலாவுதீன் கில்ஜியின் தளபதியான மாலிக்காபூரை எதிர்த்து கடம்பவேல் ராஜா வீரத்துடன் போரிடுவதாலேயே அவர் இதைப் பாராட்டி அந்தப் பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றாமல் திரும்பிச் செல்வதெல்லாம் வரலாற்று நகைச்சுவை. (‘பத்மாவதி’ திரைப்படத்தின் பாதிப்பு தெரிகிறது).

சுதந்திராதேவியாக சமந்தா மிக வசீகரமாக இருக்கிறார். இவருடைய தோற்றத்தாலும் திறமையான நடிப்பாலும் பல காட்சிகள் கண்ணுக்கு குளுமையாக இருக்கின்றன. இவர் சிலம்பம் சுற்றும் காட்சியில் நாயகனுக்கு ஈடான கைத்தட்டல்கள் கிடைக்கிறது. இத்தனை வீரமான ஒரு பெண்ணை வழக்கமான நாயகிகளைப் போலவே கையாண்டிருக்கும் இயக்குநர் கடைசியில் ஆறுதலாக ஒரேயொரு காட்சியில் மட்டும் வீரத்தைப் பயன்படுத்த வைக்கிறார்.

‘நீலாம்பரி” ‘சொர்ணாக்கா’ போன்ற வில்லிகளின் வரிசையில் சிம்ரனை உருவாக்கப் படாத பாடு பட்டிருக்கிறார் இயக்குநர். ஆனால் சிங்கத்தைப் போன்று கத்த முயன்று தோற்கும் பூனையின் பரிதாபக் கதையாகி விட்டது. சிம்ரனின் வில்லத்தனம் எடுபடவில்லை. மொட்டை ராஜேந்திரன், கீர்த்தி சுரேஷ் போன்றவர்கள் ஆங்காங்கே தென்படுகிறார்கள். நெப்போலியன் இன்னமும் சரியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

பாலசுப்பிரமணியனின் அபாரமான ஒளிப்பதிவில் பெரும்பாலான காட்சிகள் குளுமையாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக பாடல் காட்சிகளில் அதிக உழைப்பைச் செலுத்தியிருக்கிறார். இமானின் ரகளையான பின்னணி இசை இத்திரைப்படத்தின் பலங்களில் ஒன்றாக சொல்லலாம். குறிப்பாக சரித்திரப் பின்னணியுடன் கூடிய காட்சிகளில் சிறப்பாக இசையமைத்து ரசிக்க வைத்திருக்கிறார். பாடல்கள் கேட்க இனிமையாக இருக்கிறதுதான் என்றாலும் மைனா, கும்கியின் போதையிலிருந்து இவர் இன்னமும் வெளியே வரவேயில்லை.

அசட்டுத்தனமான நகைச்சுவைகளுக்கு இடையே புதைந்து போன தமிழ்ப் பண்பாட்டுப் பெருமைகளையும் நினைவுப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர். தமிழக மன்னர்களின் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ‘வளரி’ என்கிற ஆயுதம்தான் பின்னர் பூமராங் ஆக மாறிய கதையும் உணர்ச்சிகரமாகச் சொல்லப்படுகிறது. (சிங்கம்பட்டி ஜமீனின்  வரலாற்றுப் பின்புலத்தை உணர்ச்சியுடன் விவரிக்கும் காட்சியில் மு.ராமசாமி நன்றாக நடித்துள்ளார். ஆனால் இதர காட்சிகளில் ‘தொட்டித்தாத்தா’ என்கிற அபத்த நகைச்சுவையுடன் இவரை வீணடித்துள்ளார்கள்).

வெறும் நகைச்சுவைத் திரைப்படமாக கடந்து விடாமல் சில தீவிரமான விஷயங்களையும் இதில் கலக்க முயன்றுள்ளார் இயக்குநர். இந்த முயற்சிக்காக இவரைப் பாராட்டலாம் என்றாலும் இந்தக் கலவை சரியாக இணையாமல் போயிருக்கிறது. ஒரு பக்கம் முந்தைய திரைப்படங்களின் சாயலைக் கைவிட முடியாமலும், இன்னொரு பக்கம் தீவிரமான அம்சங்களை இணைக்க விரும்பியும் தடுமாறியிருக்கிறார் இயக்குநர். ஜமீன்தார், தமிழக வரலாறு, பண்பாட்டுப் பெருமை, விவசாயிகளின் மீதான திடீர் அக்கறை என்று பல கோணங்களில் இஷ்டம் போல் தாவுகிறது திரைக்கதை. ‘எஜமான் காலடி மண்ணைத் தொட்டு கும்பிட வேணும்’ என்பது போல நிலப்பிரபுத்துவத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டும் ஆபத்தும் இதில் கலந்திருக்கிறது. சில முன்னணி நாயகர்களின் முந்தைய திரைப்படங்களின் சாயல்களும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

ஆங்காங்கே சில தடுமாற்றங்கள் இருந்தாலும் ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை சுவாரசியமாகப் பயணிப்பதில் ‘சீமராஜா’ வெற்றி பெற்றிருக்கிறது எனலாம். ஒரு சராசரித் தமிழ்த் திரைப்படமான ‘சீமராஜா’, சற்றுக் கூடுதல் கவனத்துடன் திட்டமிடப்பட்டிருந்தால் குறிப்பிடத்தக்கப் படமாக மாறியிருக்கக்கூடும்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/sep/14/seema-raja-review-3000210.html
2987690 சினிமா திரை விமரிசனம் மேற்கு தொடர்ச்சி மலை - விமர்சனம் Sunday, August 26, 2018 10:29 AM +0530 விஜய் சேதுபதிக்கும் லெனின் பாரதிக்கும் குறிஞ்சி மலர் பூங்கொத்து!
இந்திய விவசாயிகளின் பாதுகாப்பு குறித்த அக்கறையுடன் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது "மேற்கு தொடர்ச்சி மலை'. முகமற்ற, முகவரியற்ற மிக எளிய சாமானிய மனிதர்களின் வாழ்வை, சமரசம் இல்லாமல் தந்ததற்காக இயக்குநர் லெனின் பாரதியை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.
 மேற்கு தொடர்ச்சிமலை அடிவாரத்தில் இருந்து கேரளத்து எல்லை வரை தினமும் பொருட்களை சுமந்து சென்று கிராமங்களில் உள்ள மக்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டு, அங்கிருந்து ஏலக்காய் மூட்டைகளை கீழே சுமந்து வந்து உரியவர்களிடம் ஒப்படைக்கும் ஆண்டனியின் வாழ்க்கையுடன் பயணிக்கிறது கதை.
 ஆண்டனிக்கு, சொந்தமாக நிலம் வாங்கி விவசாயம் செய்ய வேண்டும் என்பது வாழ்நாள் கனவு. சிறுகச் சிறுக பணம் சேர்க்கிறார்; மனைவி, மகன் என வாழ்க்கை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்தாலும், நிலம் வாங்குவது கனவாகவே இருக்கிறது. அடிவாரத்தில் ஒரு நிலம் ஆண்டனியின் கைக்கு வந்துசேர வேண்டிய சூழல். அந்த நிலத்தை வாங்கி தனது சொந்த விவசாய நிலக் கனவை அவர் நிறைவேற்றினாரா இல்லையா என்பதுதான் மேற்கு தொடர்ச்சிமலையின் கண்ணீர் வரலாறு.
 ஏலக்காய் தோட்டத்தின் பச்சை இலைகளுக்குப் பின்னால், உறைந்திருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் வாழ்வை, அன்பை, கருணையை, காதலை, அவஸ்தையை, பிரிவை, நினைவை இவ்வளவு எளிமையாகப் பதிவு செய்ததற்காக லெனின் பாரதியை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.
 கடைசி வரை வெள்ளந்தியும் இயலாமையுமாகத் திரியும் நாயகன், காதலில் உயிர் சுமக்கும் ஒருத்தி, ஏலக்காய் தோட்டம், அட்டையோடு சேர்ந்து ரத்தத்தையும் உறிஞ்சும் முதலாளி, தொழிலாளர்களின் நலன் காக்கப் போராடும் கம்யூனிஸ்ட் தோழர், தொழிலாளர்களை நேசிக்கும் கங்காணி, வனங்களில் வாழ்க்கையைத் தொலைத்து தேடும் கிறுக்கு கிழவி, வீராப்பு பேசும் வனகாளி, டீக்கடை கிழவி, ஒத்தக் கடை கிழவன், இஸ்லாமியர், உரக்கடைக்காரர் என முழுப் படமுமே எதார்த்தத்தின் உச்சம். இது வழக்கமான சினிமா அல்ல என்பதை கதாபாத்திரங்களின் வார்ப்பு மூலம் நுட்பமாகப் பேசியிருக்கிறார் இயக்குநர். நுண்ணிய அரசியலை இலைமறை காயாகப் பேசிய விதத்தில் இது புது ரகம்.
 ஏலக்காய் தோட்டங்களில் வறுமையில் உழலும் அந்த மக்களின் வாழ்க்கைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் கொண்டாட்டங்களும் நகைச்சுவையும் காதலுமாக விரியும் படம், பிற்பாதியில் தடதடக்கத் தொடங்குகிறது. ஒற்றையடிப் பாதைகளில் அதிகாலையில் பயணிக்க தொடங்கும் கதை, வனாந்திரத்தில் சோகம் கவ்வி முடியும் இறுதிக் காட்சி வரை நாம் பார்ப்பது இதுவரை பார்த்திராத, கேள்விப்பட்டிராத இன்னொரு உலகம்.
 அதிகாரமும், உலகமயமாக்கலின் போதையும் நிரம்பிய மனித மனங்களுக்கிடையே மனசாட்சியுடன் செயல்பட முயற்சிக்கும் ஒரு மனிதனின் ஊசலாட்டத்தை, கையறுநிலையை, குற்றஉணர்ச்சி நிறைந்த மனசாட்சியை முன் வைத்ததில் "மேற்கு தொடர்ச்சி மலை' தமிழ் சினிமாவில் புதியதொரு பரிமாணத்துக்கு வழியிட்டிருக்கிறது.
 ஒரு கண்ணில் அப்பாவித்தனமும் இன்னொரு கண்ணில் பரிதாபமும் மிதக்க வெகுளி இளைஞனாக அபாரமாக உழைத்திருக்கிறார் ஆண்டனி. "அதோ தெரியுது பாரு.... நம்ம காடு' என மகனை மடியில் வைத்து பேசும் அந்த காட்சி... அற்புதம் ஆண்டனி.
 படத்தின் மிகப் பெரிய பலம் இசையும், ஒளிப்பதிவும்.
 ஒரு பாத்திரத்தின் வார்த்தைகளாகவே இசையை ஏற்றி விட்டிருக்கிறார் இளையராஜா. காலமும் இயல்பும் அப்படியே பதிவாகியிருக்கின்றன. "அந்தரத்தில் தொங்குதம்மா...' பாடலில் அத்தனை கனம். கண்ணீர் பொங்க வைக்கின்றன. மனம் கரைந்து ஆன்மா உருகுகிறது.
 கேட்காத வாத்தியம் கேட்குது... பாடல், இளையராஜாவின் குரலில் இன்னொரு ரகம். பாடலும், இசையும் மலை அடிவார சாரலாக வீசுகிறது.
 வனங்களின் இண்டு இடுக்குகளில் புகுந்து புறப்படும் ஆரம்பக் காட்சி முதல், அதிர்ச்சிகள் உறைந்திருக்கும் ஏலக்காய் தோட்டத்தின் விஸ்தாரப் பரப்பைச் சுற்றிச் சுழலும் இறுதிக் காட்சி வரை தேனி ஈஸ்வரின் கேமரா, படத்தின் ஆகப் பெரும் பலம்.
 ஜெயச்சந்திரனின் கலை, காசி விஸ்வநாதனின் படத்தொகுப்பு படத்தில் உயர் தரம். நொடிக்கு நொடி பரிதவிப்புடன் கடத்துகிறது படத்தொகுப்பு. எஸ்.ஆர்.ராஜ்மோகன் ஆடை வடிவமைப்பில் அவ்வளவு நேர்த்திய கமர்ஷியல் சினிமாவுக்கான சங்கதிகள் இல்லாதபோதும் டாக்குமென்ட்டரி தொனியை தவிர்ப்பதில், படக்குழுவினரின் உழைப்பு அசரவைத்திருக்கிறது. திரைக்கதையில் அவ்வப்போது ஏற்படும் வேகக் குறைவு தவிக்க முடியாதது என்பது புரிகிறது.
 எளியவர்களின் வலியை வலிமையாகப் பேசிய இந்தப் படம் தமிழ் சினிமாவின் பெருமை மிகு படைப்பு. தயாரிக்க முன் வந்த விஜய் சேதுபதிக்கு ஒரு குறிஞ்சி மலர் பூங்கொத்து.
 - ஜி. அசோக்

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/aug/26/மேற்கு-தொடர்ச்சி-மலை---விமர்சனம்-2987690.html
2982378 சினிமா திரை விமரிசனம் நயன்தாராவின் ‘கோலமாவு கோகிலா’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, August 17, 2018 06:04 PM +0530  

இத்திரைப்படத்தின் கதையை ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், ‘ஓர் அப்பாவி பூனை, புலி வாலைப் பிடித்த கதை’. ஆனால், புலியைப் பிடிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு பூனையை பிடித்திருக்கிறார் இயக்குநர். அதுவும் குருட்டுப்பூனை.

‘அவல நகைச்சுவைப்’ பாணியில் சில காட்சிகளும் வசனங்களும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது என்றாலும் ஒட்டுமொத்தப் பார்வையில் இந்தத் திரைப்படம் ரசிக்கத்தக்கதாக இல்லை. நம்பகத்தன்மை, தர்க்கம் போன்ற அடிப்படையான விஷயங்கள் திரைக்கதையில் பெரும்பாலும் இல்லை. கதாபாத்திரங்களின் சிக்கலை உணர்வுபூர்வமாகப் பார்வையாளர்களோடு இணைப்பதில்தான் ஒரு திரைக்கதையின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது. அது இந்தத் திரைப்படத்தில் நிகழவில்லை.

தாயின் மருத்துவச் செலவிற்காக வேறு வழியின்றி நாயகன் கடத்தல் தொழிலில் ஈடுபடுவது என்பதெல்லாம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சமாச்சாரம். இதில் நாயகி அதைச் செய்கிறார்  என்பது மட்டுமே வித்தியாசம். பெண்மையத் திரைப்படம் என்கிற வகையில் இந்தத் திரைப்படத்தை சற்று வரவேற்கலாம். அவ்வளவே.

**

நயன்தாரா (கோகிலா) நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்நத பெண். கோழைத்தனமான தந்தை ஏடிஎம் காவலாளியாக இருக்க (ஆர்.எஸ்.சிவாஜி), தாய் லொக்கு லொக்கென்று இருமிக் கொண்டே சமைக்கும் சாதாரண இல்லத்தரசி (சரண்யா). தங்கை ஷோபி (ஜாக்குலின்) கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்.

பெரும்பாலான பணியிடங்களில் நயன்தாரா பாலியல் சீண்டல்களை எதிர்கொள்வது இன்றைய பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் நடைமுறை யதார்த்தம். தாய்க்கு நுரையீரல் புற்றுநோய் இருப்பது தெரியவர அதற்கு மருத்துவச் செலவு பதினைந்து லட்சம் ஆகும் என்றும் அதற்கான அறுவைச் சிகிச்சையை இரண்டு மாதங்களுக்குள் செய்யவேண்டும் என்பதையும் அறியும் நயன்தாரா அதிர்ந்து போகிறார். அந்த எளிய குடும்பம் சோகத்தில் ஆழ்கிறது. நயன்தாரா பல இடங்களில் முயன்றும் பணத்தைத் தயார் செய்ய முடியவில்லை. பணம் தர தயாராக இருக்கிற பணக்காரக் கயவர்கள் படுக்கையறைக்கு அழைக்கிறார்கள்.

தங்களிடம் இருக்கும் சுமாரான நிலத்தை விற்பதற்காக லாட்ஜில் இருக்கும் ஒரு நிலத்தரகரைச் சந்திக்கச் செல்கிறார் நயன்தாரா. தோல்வியுடன் அவர் திரும்பும்போது நிகழும் ஒரு சம்பவம், அவரது வாழ்க்கையை புரட்டிப் போடுகிறது. அதே லாட்ஜில் போதைப் பொருளைப் பதுக்கி வைத்திருக்கும் ஓர் இளைஞன், காவல்துறையின் சோதனைக்குப் பயந்து ஓட, நயன்தாரா செய்யும் எதிர்பாராத காரியத்தால் இளைஞன் காவல்துறையில் மாட்டிக் கொள்கிறான்.

‘லாட்ஜினுள் மாட்டியிருக்கும் போதைப் பொருளை நீதான் வெளியே கொண்டுவர வேண்டும்’ என்கிற நிபந்தனையுடன் போதைக் கும்பல் நயன்தாராவை மிரட்டுகிறது. இதற்காக அவரது தங்கையை பணயக் கைதியாக வைத்திருக்கிறது. அவர்கள் சொன்னதைச் செய்யும் நயன்தாரா, தாயின் மருத்துச் செலவிற்கு இப்படியொரு வழி இருப்பதை தற்செயலாக அறிகிறார்.

நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண பெண். போதைப் பொருள் கடத்தல் தொழிலில் நுழையும்  சுவாரசியமான முரணைக் கொண்ட இந்த ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் தன்னுடைய குடும்பத்தையே கடத்தல் கும்பலிடம் விலையாகத் தர வேண்டியிருக்கும் சூழல் ஏற்படுகிறது.

இதிலிருந்து நயன்தாராவும் அவரது குடும்பமும் மீண்டார்களா என்பதைச் சுவாரசியமான காட்சிகளின் மூலம் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் நெல்சன் திலீப்குமார்.

கோக்குமாக்கு கோகிலாவாக நயன்தாரா வாழ்ந்திருக்கிறார் எனலாம். அப்படியொரு ரகளையான பாத்திரம். முதற்காட்சி முதல் இறுதிக்காட்சி வரை அப்பாவித்தனமான முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சிக்கலான வியூகங்களுக்குள் சாமர்த்தியமாக இவர் பயணிக்கும் விதம் அபாரம். நயன்தாரா என்றல்ல, ஒவ்வொரு பாத்திரங்களுக்குமே பிரத்யேகமான குணாதியசத்தையும் தோரணையையும் தர இயக்குநர்  மிகவும் மெனக்கெட்டிருக்கிறார்.

கழுத்து வலியால் அவதிப்படும் மெயின் வில்லன், ஆர்வக் கோளாறில் வில்லனையே மிரட்டும் மச்சான், எப்போதும் கண்களில் போதை தெரியும் உலவும் அடியாள், காதலிக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கும் ஹைபர்-டென்ஷன் இளைஞன், சாலை வணிகர்களை உளவிற்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் இன்ஸ்பெக்டர் (சரவணன்), அசந்தர்ப்பமான நேரத்திலும் எதுகை மோனையில் பேசி இம்சைப்படுத்தும் மொட்டை ராஜேந்திரன் என்று விதவிதமான பாத்திரங்கள். ஆனால் திறமையான திரைக்கதையின் மூலம் இவர்களை ஒருங்கிணைத்திருந்தால் இந்தத் திரைப்படம் குறிப்பிடத்தகுந்ததாக மாறியிருக்கும்.

நயன்தாராவை ஒருதலையாகக் காதலிக்கும் மளிகைக் கடை ஆசாமியாக யோகி பாபு. சில காட்சிகளில் சிரிக்க வைக்கிறார். அந்தக் குடும்பம் செய்வதின் பின்னணி தெரியாமல் ஆர்வமாக உதவப் போவதும், தெரிந்ததும் பதறிப் பின்வாங்குவதுமாக சில காட்சிகளில் புன்னகைக்க வைத்திருக்கிறார். ‘எனக்கு கல்யாண வயசுதான் வந்துடுச்சுடி’ என்று இவருக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட பாடல் யோகி பாபுவிற்கான பம்பர் பரிசு.

ஒரு கையாலாகாத தந்தையின் பாத்திரத்தை ஆர்.எஸ்.சிவாஜி இயல்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார். இயல்பும் நகைச்சுவையும் கலந்த பாத்திரமெல்லாம் சரண்யா பொன்வண்ணனுக்கு கைவந்த கலை. ஆகையால் பெரிய பிரமிப்பு ஏதுமில்லை. சீனு, அறந்தாங்கி நிஷா போன்ற சிறிய பாத்திரங்கள் ஆங்காங்கே வருகிறார்கள். ஜாக்குலின், வடிவேல் பாலாஜி உள்ளிட்ட ‘கலக்கப் போவது யாரு’ நிகழ்ச்சியின் நட்சத்திரங்கள் ஆங்காங்கே வருவதால் விஜய் டிவியை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவே ஒரு பிரமை ஏற்படுகிறது. இயக்குநர் சம்பந்தப்பட்ட தொலைக்காட்சியில் இருந்து உருவாகி வந்தவர் என்பதால் இது நேர்ந்திருக்கிறது போல. யோகி பாபு நடத்தும் மளிகைக்கடையின் உதவியாளாக வரும் சிறுவன் பேசுவதெல்லாம் அதீதமானது என்றாலும் தன் நடிப்பால் கவர்கிறான்.

அனிருத்தின் இசையில் உருவான ‘கல்யாண வயசு’ பாடல், இந்தத் திரைப்படத்திற்கு ஒரு நல்ல விளம்பரமாக நின்று உதவியிருக்கிறது. ஆனால் இதர பாடல்கள் எதுவும் கவரவில்லை. மரண அவஸ்தையில் திடீர் திடீரென்று அனிருத்தின் குரல் உச்சஸ்தாயியில் கதறி வெறுப்பேற்றுகிறது. காட்சிகளுக்கேற்ப ஒலிக்கும் பின்னணி இசை ஆங்காங்கே கவர்கிறது.

சிவக்குமார் விஜயனின் ஒளிப்பதிவு இத்திரைப்படத்திற்கு மிகப் பெரிய பலம். கும்மிடிப்பூண்டி என்கிற சென்னை புறநகரின் பின்னணியை கேமரா சிறப்பாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது. நயன்தாராவின் நடுத்தர வர்க்க வீடு உள்ளிட்ட இடங்கள் இயல்பான பின்னணியில் உள்ளன. மைலாப்பூரில் உள்ள ஒரு பிரபலமான சிறு உணவகத்தின் மீது இயக்குநருக்கு என்ன கோபமோ தெரியவில்லை, அதே பெயரையும் பின்னணியையும் உபயோகித்து கடத்தல் தொழில் அங்கு நடைபெறுவதாகச் சித்தரித்திருக்கிறார்.

ஊதிய உயர்வு வேண்டுமென்றால் ‘அந்த’ விஷயத்திற்காக ஒப்புக் கொள்ள மறைமுகமாக வலியுறுத்தும் மேலாளரிடம், ‘அதற்கு’ தயார் என்றால் எம்டியிடமே நேராகப் பேசி விட்டு உங்கள் இடத்தில் அமர்ந்திருப்பேனே’ என்று நயன்தாரா பதில் அளிக்கும் இடம் போன்று, வசனங்கள் சில இடங்களில் ரசிக்க வைக்கின்றன.

தாயாரின் மருத்துச் செலவிற்காக ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்துப் பெண் கடத்தல் தொழிலில் ஈடுபடுகிற முரணைக் கொண்ட ஒரு சுவாரசியமான பின்னணிதான். ஆனால் இதை நம்பகத்தன்மையோடும் தர்க்கத்தோடும் இயக்குநர் காட்சிகளாக உருவாக்கவில்லை. பல இடங்களில் செயற்கையான நாடகம் போலிருக்கிறது. ‘அவனையும் சுட்டாத்தான் நான் போவேன்’ என்று நயன்தாரா சொல்லும் காட்சிகள் எல்லாம் படுசெயற்கை.

மருத்துவச் செலவிற்காக பல இடங்களில் உதவி கேட்கும் நாயகிக்கு, அரசு மருத்துவமனை என்று ஒன்று இருப்பதே தெரியாமல் போனது ஆச்சரியம். சிக்கலான நோய் என்றால் அது தனியார் மருத்துவமனையில், அதிக செலவோடுதான் குணமாகும் என்கிற பொதுப்புத்தியை இயக்குநரும் பிரதிபலிக்கிறார்.

‘ஆரண்ய காண்டம்’ என்கிற புலியைப் பார்த்து சூடு போட்டுக் கொண்ட பூனை மாதிரியிருக்கிறது ‘கோலமாவு கோகிலா’. கோலம் சரியாக உருவாகததால் அலங்கோலமாகியிருக்கிறது இந்தத் திரைப்படம். 

]]>
Movie review, Kolamaavu Kokila https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/aug/17/kolamaavu-kokila-movie-review-2982378.html
2978580 சினிமா திரை விமரிசனம் கமல் ஹாசனின் ‘விஸ்வரூபம் 2’ - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, August 11, 2018 11:15 AM +0530  

2013-ல் வெளியான விஸ்வரூபம் திரைப்படத்தின் தொடர்ச்சி இது. இரண்டாம் பாகம் என்று சம்பிரதாயமாகச் சொல்லப்பட்டாலும் முன்கதை (prequel) மற்றும் பின்கதையின் (sequel) கலவையில் அமைந்த ஒரே திரைக்கதைதான் இது. இன்னமும் இறுக்கமாக எடிட் செய்து ஒரே திரைப்படமாகவே வெளியிட்டிருக்கலாம் என்று தோன்ற வைக்கிறது இரண்டாம் பாகம். முதல் பகுதியின் வசீகரத்தோடு ஒப்பிடும்போது இரண்டாம் பகுதி மங்கலாகவும் பரிதாபமாகவும் காட்சியளிக்கிறது. முதல் பாகத்தில் எஞ்சிப் போன காட்சிகளை வைத்து ஒப்பேற்றியது போலவும் தோற்றமளிக்கிறது.

இரண்டாம் பகுதிக்குச் செல்வதற்கு முன் பகுதி 1-ஐ சற்று சுருக்கமாக நினைவுகூர்ந்து விடலாம்.

நியூயார்க்கில் நடன ஆசிரியராக இருப்பவர் விஸ் என்கிற விஸ்வநாத். இவரது மனைவியான நிருபமா அணுசக்தி ஆய்வாளர். பெண்மைத்தனத்துடன் இருக்கும் விஸ்வநாத்திடமிருந்து விடுதலை பெற முயலும் நிருபமா, அவர் ஒரு RAW ஏஜெண்ட் என்பதை ஒரு சிக்கலான சூழலில் பிறகு அறிந்து பிரமிக்கிறார். விஸ்வநாத்தின் உண்மையான பெயர் விஸாம் அஹ்மத் காஷ்மீரி. இந்திய ராணுவத்தில் மேஜர் அந்தஸ்தில் இருக்கிறவர்.

இந்திய ராணுவத்தில் இருந்து தப்பி ‘தேடப்படும் குற்றவாளியாக’ அறியப்படும் விஸாம், அல் காய்தா தீவிரவாதக் குழுவில் இணைந்து உப தலைவர்களுள் ஒருவரான ஓமர் குரேஷியின் நம்பிக்கையைப் பெற்று அங்குள்ளவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதின் மூலம் உளவறியும் பணியில் ஈடுபடுகிறார். தீவிரவாதக் குழுவால் பிணைக் கைதிகளாகப் பிடிபட்டிருக்கும் அமெரிக்கர்களை, விஸாமின் உதவியுடன் அந்நாட்டு ராணுவம் மீட்கும் முயற்சியில் ஓமரின் குடும்பம் சிதறுகிறது.

இதனால் கோபம் அடையும் ஓமர், ‘டர்ட்டி பாம்’ கொண்டு நியுயார்க் நகரை அழிக்க முனைய, ஓமரின் சதியை விஸாம் கண்டுபிடித்துத் தடுக்கிறார். ஓமர் தப்பித்து விட ‘ஒண்ணு அந்த ஓமர் சாகணும்; இல்ல நான் சாகணும். அப்பத்தான் இந்தக் கதை முடியும்’ என்று விஸாம் கூறுவதோடு முதல் பாகம் முடிகிறது. இந்தியாவில் இதன் தொடர்ச்சி இருக்கும் என்கிற குறிப்போடு இரண்டாம் பாகத்தின் சில காட்சிகளும் உடனே காட்டப்படுகின்றன.

இப்போது இரண்டாம் பாகம் – முதல் பாகத்தில் உள்ள இடைவெளிகளையும் கோடிட்ட இடங்களின் வெற்றிடத்தையும் நிரப்ப இரண்டாம் பாகம் முயற்சிக்கிறது. முதல் பாகத்தைப் போலவே சமகாலத்திற்கும் கடந்த காலத்திற்கும் இடையில் காட்சிகள் பயணிக்கின்றன. விஸாமின் பின்னணி என்ன? எப்படி அல்கொய்தாவில் இணைந்தார்? ஓமரின் குடும்பத்திற்கு என்னவாயிற்று? விஸாமிற்கும் ஓமருக்கான இந்தப் போரில் யார் வெற்றி பெற்றார் என்பதற்கான விடைகளை இரண்டாம் பாகம் விவரிக்கிறது.

**

இந்திய ராணுவத்தில் மேஜராகப் பணிபுரியும் விஸாம் (கமல்ஹாசன்), பயிற்சி பெறும் வீராங்கனையான அஸ்மிதா சுப்பிரமணியத்துடன் (ஆண்ட்ரியா) தகாத முறையில் பழகினார் என்கிற ‘பாவனையான’ குற்றச்சாட்டின் மீது ராணுவ விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட்டு பத்தாண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அளிக்கப்படுகிறார். சிறையிலிருந்து ‘தப்பும்’ விஸாம், தேடப்படும் குற்றவாளியாக மாறுகிறார். ஆனால் இதுவொரு நாடகம்தான். ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள அல் காய்தா தீவிரவாதக்குழுவில் அவர் ஊடுருவதற்காக நிகழ்த்தப்படும் நாடகம். இதுதான் விஸாமின் பின்னணி.

இந்தியாவிற்குத் திரும்பும் விஸாமின் குழுவைக் கொல்ல சதி நடக்கிறது. இதற்கு இந்தியத் தரப்பிலிருந்தே சிலர் காரணமாக இருக்கின்றனர். இதன் தொடர்ச்சியாக லண்டன் நகரை அழிக்கும் ஒரு சதித்திட்டத்தைப் பற்றி விஸாம் அறிகிறார். இதற்குப் பின்னால் ஓமர் இருக்கலாம் என்று சந்தேகப்படுகிறார். ஓமரின் அந்தச் சதியையும் வெற்றிகரமாக தடுத்த பிறகு, விஸாமின் குடும்பம் கடத்தப்படுகிற ஆபத்தை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஓமருடனான இந்த இறுதிப் போரில் விஸாம் எவ்வாறு வெற்றி பெற்றார் என்பதை மீதக்காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

**

படத்தின் முதல் பாதி விறுவிறுப்பாகச் செல்கிறது. ஆனால் திரைக்கதை லண்டனுக்கு நகரும் போது ஏற்படும் தொய்வு பிறகு அப்படியே நீடிக்கிறது. இந்தச் சேதத்தை பிறகு கமலாலும் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. கடந்த காலமும் சமகாலமும் மாறி மாறி வந்து இணையும் திரைக்கதை உத்தி இந்தப் பாகத்திலும் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

படத்தின் பெரும்பாலான பிரேம்களை கமலே ஆக்கிரமிப்பதின் மூலம் அவருடைய நடிப்புத்திறமையை பிரமிக்க முடிகிறது என்றாலும் அதுவே ஒருவகையில் பலவீனமாகவும் அமைந்து விடுகிறது.  இரண்டு பெண்களையும் இதர அதிகாரிகளையும் வைத்துக் கொண்டு அனைத்து சாகசங்களையும் கமலே செய்வது அலுப்பூட்டுகிறது. ஒரு இந்திய உளவுத்துறை ஆசாமி, லண்டன் மற்றும் அமெரிக்காவில் நிகழவிருக்கும் சதிகளை மோப்பம் பிடித்து தன்னந்தனியாக தடுத்து நிறுத்துவதில் நம்பகத்தன்மையில்லை. அங்கெல்லாம் நம்மை விடவும் திறமையான உளவுத்துறை ஆசாமிகள் இருக்கிறார்கள்தானே?

ஆண்ட்ரியாவிற்குச் சிறிய சண்டைக்காட்சி கிடைப்பது ஆறுதல். முதல் பாகத்தில் பூஜா குமாரின் அறிவுத்திறன் பயன்பட்டது. ஆனால் இரண்டாவது பாகத்தில் பெரும்பாலும் அவரது உடல்திறன் மட்டுமே பயன்படுகிறது.

கமலின் புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் பல இடங்களில் பிரகாசமாகப் பளிச்சிடுகின்றன. ‘நல்லாத் தூங்கினீங்களா என்பதற்கு ‘ஸ்லீப்பர் ஆச்சே.. தூங்காம இருப்பேனா’ என்பது முதற்கொண்டு ‘RAW –ன்னா Reception and Wedding இல்ல’ என்பது வரை பல இடங்களில் வசனங்கள் கைத்தட்ட வைக்கின்றன.

டபுள் ஏஜெண்ட் ஆக இருக்கும் அனந்த் மகாதேவின் பாத்திரத்தை, ‘நான் உன்னை மாதிரி கோட்டு போட்ட மாமா இல்லை’ என்று ஒரே வசனத்தில் உணர்த்தி விடுகிறார் கமல். ‘வெள்ளைக்காரன் இருநூறு வருஷமா சுரண்டினதை 64 வருஷத்திலேயே சுரண்டினவங்கதானே நீங்க?” என்று இந்திய அரசியல்வாதிகளின் ஊழல்களைக் கிண்டலடிக்கும் வசனம் பார்வையாளர்களிடம் பலத்த கைத்தட்டலைப் பெறுகிறது. ஓர் அமைதியான துரோகியின் பாத்திரத்தை அனந்த் மகாதேவன் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

உளவுத்துறையின் இயக்கத்தை, தமிழ் சினிமாவில் மிக மிக நெருக்கமாக சித்தரித்த திரைப்படமாக விஸ்வரூபம் 2-வைச் சொல்லலாம். சிஐடி சங்கர் காலத்திலிருந்து வெகுவாக முன்னேறி விட்டோம். உளவாளிகள் பல கண்காணிப்புச் சூழலுக்குள் வாழ வேண்டிய பதற்றம், யாரை நம்புவது, யாரை நம்பக்கூடாது என்கிற குழப்பம், இதனால் அவர்களின் உறவுகள் அடையும் ஆபத்து, உயர் அதிகாரிகளின் அரசியல் போன்றவை சிறப்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு காட்சியில், விளையாட்டுப் பெண்ணாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஆண்ட்ரியா, சட்டென்று தீவிரமாகி அறையில் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒட்டு கேட்கும் கருவியை தேடியெடுக்கும் காட்சி சிறப்பு.

இளமைப் பருவத்தின் காட்சிகள் பின்னணியில் சிதற, கமல் தன் தாயை (வஹீதா ரஹ்மான்) நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு சந்திக்கும் காட்சி உருக்கமானது. அல்ஜைமர் குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் அவர், வந்திருப்பது தன் மகன் என்பதை உணராமல் பேசிக் கொண்டிருப்பதும், வேறு வழியின்றி கமல் அதை ஏற்றுக் கொள்வதும் சிறப்பான காட்சி. சிறிது நேரமே வந்தாலும் வஹீதா ரஹ்மான் அசத்தியிருக்கிறார்.

படத்தின் இறுதிக்காட்சி அமைதியாகவும் சட்டென்று முடிந்து விட்டதாகவும் பலர் கருதக்கூடிய வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் ஒருவகையில் அப்படியான நிறைவே இந்த திரைக்கதைக்கு ஓர் இயல்புத்தன்மையை அளிக்கிறது. ‘போய்ப் புள்ளகுட்டிங்களை படிக்க வைங்கடா’ என்னும் ‘தேவர்மகன்’ செய்தியை தென்தமிழ்நாட்டின் பின்னணியில் சொன்ன கமல், அதையே சர்வதேச தீவிரவாதப் பின்னணியிலும் அமைதியாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஓமரின் மைத்துனன் இன்ஜினியர் ஆவதும், மகன் டாக்டருக்கு படித்துக் கொண்டிருப்பதும் நமக்கு உணர்த்த விரும்புவது அதைத்தான்.

கமலின் உயர் அதிகாரியாக இயக்குநர் சேகர் கபூர் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். உளவுத்துறையின் நடைமுறைகளைக் கண்டு புரியாமல் விழிக்கும் ஒரு சராசரியின் பாத்திரத்தை பூஜாகுமார் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார். ஆண்ட்ரியாவிடம் சண்டையிட்டு வீழ்ந்து கிடக்கும் சலீம், ஓமரின் எள்ளலான பார்வையைக் கண்டதும் ஆவேசமாக எழுந்து ஆண்ட்ரியாவை வீழ்த்துவது, ஒரு காட்சி எப்படி நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான உதாரணம்.

தலைநகரின் அதிகார வட்டத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் ஆக்கிரமித்திருப்பதையும் அதில் சில துரோகிகள் கலந்திருப்பதையும் படம் போகிற போக்கில்  சித்தரிக்கிறது. இந்த விஷயம் நிச்சயம் சர்ச்சைக்குள்ளாகும். ‘இஸ்லாமியர்களைத் தீவிரவாதிகளாக கமல் சித்தரிக்கிறார்’ என்று முதல் பாகம் தொடர்பாக விமரிசனங்கள் எழுந்தன. இப்போது இரண்டாம் பாகம் தொடர்பாக அதன் மறுமுனையில் சர்ச்சைகள் எழக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகமிருக்கிறது. இந்திய முஸ்லிம்கள் தேசப்பற்றுள்ளவர்களாக இருப்பதை கமல் அழுத்தமாக இதில் சித்தரிக்கிறார். டிரெய்லரில் இருந்த வசனத்தை மட்டும் பார்த்து விட்டு சிலர் முன்பு திட்டித் தீர்த்தது அபத்தமாகி விட்டது.

பலவீனமான திரைக்கதையாக இருந்தாலும் தொழில்நுட்ப விஷயங்களில் இத்திரைப்படம் சிறப்பாக இருக்கிறது. மிக மிக அண்மைக்கோணத்தில், விநோதமானதொரு பொருள் ஒன்று காட்டப்படுவதும் அது மெல்ல சுழன்று விரிவடையும் போது கமலின் கால் சலங்கையின் ஒரு பகுதியாக தெரியும் துவக்க காட்சி முதற்கொண்டு ஒளிப்பதிவின் பல சாகசங்கள் வியக்க வைக்கின்றன. கமலின் குழு எதிராளியால் தாக்கப்படும் போது ஏற்படும் கார் விபத்துக்காட்சி சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நீரின் அடியில் நிகழும் சாகசம் முதற்கொண்டு பொதுவாக அனைத்துச் சண்டைக்காட்சிகளுமே வசீகரத்தன்மையுடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒலிப்பதிவும் சிறப்பாக இருக்கிறது.

ஜிப்ரானின் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் புத்துணர்ச்சியுடன் இருக்கின்றன. முதல் பாகத்தில் பிரபலமான ‘யாரென்று தெரிகிறதா’ என்கிற புகழ்பெற்ற பாடலுக்கு வேறு வண்ணத்தை திறமையாக தருவதில் ஜிப்ரான் பிரமிக்க வைத்திருக்கிறார். ஆனால் முதல் பாகத்தில் இருந்த அதிரடியும் பரபரப்பும் இரண்டாம் பாகத்தின் இசையில் இல்லை. ஷங்கர்-இசான்-லாய் கூட்டணியையே கமல் பயன்படுத்தியிருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது.

'இரண்டாம் பாகம் இந்தியாவில்' என்கிற குறிப்பு முதல் பாகத்தின் இறுதியில் சொல்லப்பட்டாலும் பெரும்பாலான காட்சிகள் லண்டன் நகரைக் காப்பாற்றுவதில் செலவாகின்றன. களத்தின் பின்னணி எங்கே என்பதிலும் குழப்பம் நிலவுகிறது.

அரசியல் நுழைவிற்குப் பிறகு வெளியாகும் கமலின் முதல் திரைப்படம் என்பதால் தன்னுடைய புதிய அரசியல் கட்சியின் பரப்புரைக்காக துவக்கக் காட்சிகளை கமல் பயன்படுத்தியிருப்பது அநீதியானது. பார்வையாளர்களின் மீது நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கும் அவமதிப்பு என்று கூட சொல்லலாம்.

புகை, மது வரும் காட்சிகளில் அது தொடர்பான எச்சரிக்கை அறிவிப்புகளை இணைக்க வேண்டும் என்கிற நடைமுறை விதியினால், தன்னுடைய திரைப்படத்தின் வெளியீட்டை இந்தியாவில் அனுமதிக்க பிரபல இயக்குநர் வூடி ஆலன் மறுத்து விட்டார். பார்வையாளர்களின் நுகர்வுச் சுதந்திரத்தையும் நுண்ணுணர்வையும் மதிக்கும் செயல் இது. ஆனால், சினிமா பற்றி நன்கு தெரிந்த கமல் அரசியல் திணிப்புக் காட்சிகளை பார்வையாளர்களின் தலையில் சுமத்தியிருப்பது உவப்பானதாக இல்லை.

தமிழ் சினிமாவில், திரைப்படம் எனும் கலையைப் பல விதங்களில் முன்னகர்த்திச் செல்லும் கலைஞன் என்கிற வகையில் கமலின் இந்த முயற்சியை சகித்துக் கொள்ளலாமே தவிர, சிறப்பான திரைப்படம் என்று சொல்லி விட முடியாது.  அரசியல் மற்றும் சினிமா எனும் இரட்டைக்குதிரைச் சவாரியில் ஈடுபடத் துவங்கியிருக்கும் கமலின் முதல் அசைவே தடுமாற்றத்துடன் அமைந்திருப்பது துரதிர்ஷ்டமானது. 

]]>
Vishwaroopam 2, Kamal Haasan https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/aug/11/vishwaroopam-2-movie-review-2978580.html
2969556 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘ஜுங்கா’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, July 28, 2018 03:11 PM +0530  

தமிழ்த் திரையில் இதுவரை மிகையாக ஊதப்பட்ட நாயக பிம்பங்கள் நொறுங்கி வீழத் துவங்கியிருக்கும் பின்நவீனத்துவக் காலக்கட்டம் இது. முந்தைய சினிமாக்களில், நாயகன் என்பவன் நன்மையின் ஒட்டுமொத்த அடையாளமாக இருப்பான். தீயகுணம் ஒன்று கூட அவனிடம் இருக்கவே இருக்காது. உதாரணம் எம்.ஜி,ஆர். இதைப் போலவே வில்லன், தீமைகளின் ஒட்டுமொத்தக் குத்தகைதாரனாக, கொடூரமானவனாக இருப்பான். பி.எஸ்.வீரப்பா, நம்பியார் வகையறாக்கள் இதற்கு உதாரணம். துல்லியமாகப் பிரிக்கப்பட்ட இந்தக் கறுப்பு, வெள்ளைச் சித்திரங்கள் இயல்புக்கு மாறானவை.

ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு இந்தச் சித்திரங்களில் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. சூழல் மற்றும் சந்தர்ப்பம் காரணமாக நாயகனும் தீமையின் பால் தற்காலிகமாக வசீகரிக்கப்பட்டு பிறகு திருந்துவான். வில்லனிடம் இருந்த லேசான நற்குணங்களும் சித்தரிக்கப்பட்டன. மணிரத்னம் இயக்கிய ‘பகல்நிலவு’ திரைப்படத்தில் வில்லன் சத்யராஜ், ஒரு நல்ல குடும்பத்தலைவருக்கான இயல்புடன் அறிமுகம் ஆவார். விநோதமான விளக்குகள் மின்னும் பின்னணியில், அரைகுறை ஆடை அணிந்த பெண்களும், மதுபாட்டில்களும், அடுக்கி வைக்கப்பட்ட மரப்பெட்டிகளுமாகக் காட்சியளிக்கும் வில்லனின் இருப்பிடங்கள் மெல்ல மறையத் துவங்கின.

இது போலத்தான் ‘டான்’ பாத்திரமும். பயங்கரமான வில்லர்களுக்கு என ஒதுக்கப்பட்ட இந்தப் பாத்திரத்தில் பிற்பாடு  நாயகர்களும் நற்குணம் கொண்ட ‘டான்’களாக நடிக்கத் துவங்கினர். ராபின்ஹூட் சாயலில் பணக்காரர்களிடமிருந்து கொள்ளையடித்து ஏழைகளைக் காப்பாற்றினார்கள். இந்த வகையில் ரஜினியின் ‘பாட்ஷா’ ‘தளபதி, கமலின் ‘நாயகன்’ போன்றவை முக்கியமான திரைப்படங்கள்.

ஆனால் அசலான டான்களின் மறுபுறத்தில் நகைப்பிற்கு இடமான விஷயங்களும் இருந்தன. எந்த நேரத்திலும் நிகழக்கூடிய உயிராபத்தின் காரணமாக உள்ளூற மறைத்துக் கொண்ட அச்சமும் நடுக்கமும் கொண்டவர்களாக இருக்கிற ‘டான்’களும் நிஜத்தில் இருக்கிறார்கள். இந்தச் சித்திரத்தின் கச்சிதமான உதாரணமாக வடிவேலுவின் ‘கைப்புள்ள’ பாத்திரத்தைச் சொல்லலாம். பிரம்மாண்டமாக வெற்றி பெற்ற இந்தக் குணாதியசத்தைப் பிறகு பல படங்களில் நடித்து தீர்த்து விட்டார் வடிவேலு.

வடிவேலு ஏற்ற இந்தப் பாத்திரத்தின் பெரும்பாலான சாயலை ஒரு நாயகனே ஏற்றால் எப்படியிருக்கும்? அதுதான் ஜுங்கா. இத்திரைப்படத்தில் வரும் சிக்கனமான, அற்பமான கஞ்சத்தனம் உடைய ‘டானை’ நீங்கள் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியாது. அப்படியொரு ரகளையான பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி. ‘நானும் ரவுடிதான்’ என்று இதே போன்றதொரு பாத்திரத்தில் அவர் ஏற்கெனவே நடித்திருந்தாலும் முற்றிலும் வேறு மாதிரியான சித்திரம் இது. இதையொட்டி தமிழ் சினிமாக்களின் தேய்வழக்குகளை கிண்டலடித்திருக்கிறார்கள். கூடவே சில அரசியல் பகடிகளும். ‘தமிழ் படம் 2’ வெளிப்படையாக முன்வைத்ததை, ரசிக்கக்கூடிய அமைதியுடன் சாதித்திருக்கிறது, ஜுங்கா.


**

‘டான்’ ஜுங்காவை ‘என்கவுன்டர்’ செய்ய முடிவு செய்கிறது தமிழக காவல்துறை. துரைசிங்கம் (?!) எனும் அதிகாரியை இதற்காக அனுப்புகிறார்கள். “யார் இந்த ஜுங்கா?” என்று அவர் விசாரிக்கிறார். ‘பிளாஷ்பேக்’ வழியாக ஜுங்காவின் அறிமுகம் விரிகிறது. பொள்ளாச்சியில் பேருந்து நடத்துநராக இருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி. பேருந்தில் தினமும் வரும் மடோனா செபாஸ்டியனைக் காதலிக்கிறார். இது தொடர்பாக ஏற்படும் சில்லறைத் தகராறில் முகத்தில் குத்து வாங்குகிறார். தம்மை அடித்தவர்களைப் பழிவாங்கச் செலவு செய்து ஆட்களை ஏற்பாடு செய்கிறார். அதில் பலனில்லாமல் போக தாமே எதிரிகளை அடித்து வீழ்த்துகிறார். ‘நம்முடையது ‘டான்’ குடும்பம்’ என்ற ரகசியத்தை இதுவரை தெரியவிடாமல் வளர்த்தேனே’ என்று தாய் சரண்யா புலம்ப, தன் தந்தையான ரங்காவும், தாத்தா லிங்காவும் ‘டான்’களாக இருந்தவர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்கிறார் விஜய் சேதுபதி.

ஆனால் அவர்களின் வரலாறு பெருமைக்குரியதாக இல்லை. வெட்டி வீறாப்புடன் சுற்றும் ‘நகைச்சுவை’ டான்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். இருக்கிற சொத்தையெல்லாம் காலி செய்து குடும்பத்தை ஓட்டாண்டி ஆக்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் போல் அல்லாமல் சிக்கனமாகச் சேமித்து, தன் குடும்பச் சொத்தான ‘சினிமா பாரடைஸ்’ என்கிற திரையரங்கை மீட்பதை லட்சியமாகக் கொண்டு சென்னைக்குச் செல்கிறார் விஜய் சேதுபதி. ‘ரூ.500/-க்கு கொலை, அடிதடி’ என்று சகாய விலையில் சேவை செய்ய பணம் குவிகிறது.  இதனால் இதர டான்களின் பகைமையைச் சம்பாதித்துக் கொள்கிறார். திரையரங்கை வைத்திருக்கும் செட்டியார், அதைத் திரும்பத் தர மறுப்பதோடு விஜய் சேதுபதியை அவமானப்படுத்தியும் விடுகிறார்.

பாரிஸில் தங்கியிருக்கும் செட்டியாரின் மகளைக் கடத்துவதின் மூலம் தன் லட்சியத்தை நிறைவேற்ற முடிவு செய்கிறார் விஜய் சேதுபதி. ஆனால்  வடிகட்டிய கஞ்ச ‘டானான’ இவர் எப்படி வெளிநாட்டுக்குச் செல்கிறார்? அங்கு இத்தாலிய மாஃபியாவிற்கும், பிரெஞ்சு போலீஸிற்கும் இடையில் சிக்கி எப்படித் தப்பிக்கிறார்? செட்டியாரின் மகளைக் கடத்தினாரா, திரையரங்கத்தை மீட்டாரா என்பதையெல்லாம் நையாண்டி பாணியில் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.

‘கஞ்ச’ டான் பாத்திரத்தில் விஜய் சேதுபதி கலக்கியெடுத்திருக்கிறார். இது தொடர்பான காட்சிகள் எல்லாம் சிரிக்க வைக்கின்றன.

ஒரேயொரு காட்சியின் மூலம் ஜுங்காவின் குணச்சித்திரத்தை உதாரணம் காட்ட முயல்கிறேன். ஒருவனைக் கொலை செய்வதற்காக பழைய ஜீப்பில் இரண்டு அடியாட்களுடன் கிளம்புகிறான் ஜூங்கா. ‘வண்டி சும்மாதானே போகிறது’ என்று அதை ‘ஷேர் ஆட்டோவாக்கி’ வழியில் பயணிகளை ஏற்றிச் செல்கிறான். கொலை செய்யப்படவிருக்கிறவனின் வீட்டில் தன் கைபேசிக்கு ‘சார்ஜ்’ போடச் சொல்கிறான். மதிய உணவை அந்த வீட்டின் பிரிட்ஜில் இருந்து எடுத்து வரச் சொல்கிறான். இப்படிப் பல காட்சிகளின் வழியாக ‘டானின்’ அற்பத்தனங்களைச் சித்தரித்துச் சிரிக்க வைக்கிறார்கள்.

திரையரங்கை மீட்பதற்காகக் கஞ்சத்தனமாகப் பணம் சேர்க்கும் இவனின் இம்சைகளைத் தாங்க முடியாமல் யோகி பாபு உள்ளிட்ட உதவியாளர்கள் தவிக்கிறார்கள். இந்திய ரூபாய்க்கும் யூரோவிற்கும் உள்ள வித்தியாசம் தெரியாமல் செலவு செய்து விட்டு பயங்கரக் கோபத்துடன் கண்ணீர் விடுவது, ‘டான்’களின் கூட்டத்தில் கெத்தாகப் பேசி விட்டு அங்குள்ள குளிர்பானத்தையும், பிஸ்கெட்டையும் லவட்டிக் கொண்டு வருவது, செட்டியாரிடம் சவால் விடுவது, காதலியிடம் தன் கதையைச் சொல்வது.. எனத் தன்னுடைய பாத்திரத்தை ரகளையாகக் கையாண்டிருக்கிறார் விஜய்சேதுபதி. ‘உதவி’ டானாக வரும் யோகி பாபுவின் எதிர்வினைகள் நகைச்சுவையாக அமைந்திருக்கின்றன.

‘உனக்கு ஜுங்கா’ன்னு எப்படி பேர் வந்துச்சு தெரியுமா?’ என்று குடும்ப வரலாற்றின் கேவலத்தைக் கூறும் சரண்யாவின் வசன உச்சரிப்பும் நடிப்பும் அட்டகாசமான நகைச்சுவையுடன் அமைந்திருக்கிறது. சமயத்திற்கு ஏற்றாற் போல் தோரணையை மாற்றும் ஜுங்கா-வின் பாட்டி (விஜயா) மிகவும் ரசிக்க வைக்கிறார். சிறிது நேரமே வந்தாலும், ‘காட்ஃபாதர்’ திரைப்பட ‘டானை’ நினைவுப்படுத்தும் ராதாரவியின் கோணங்கித்தனம் புன்னகைக்க வைக்கிறது. ஜுங்காவின் ‘பாரிஸ்’ காதலியாக நடித்திருக்கும் சயீஷாவின் ஆடம்பரமான தோற்றமும் நடனமும் வசீகரிக்கிறது. ‘தெலுங்கு’ பேசும் பெண்ணாக, சிறிது நேரம் வந்தாலும் மடோனா செபாஸ்டியன் கவர்கிறார். செட்டியாராக, இயக்குநர் சுரேஷ் மேனன் நடித்திருக்கிறார்.


**

முதல் பாதியில் ரகளையாக நகரும் திரைப்படம், பாரிஸிற்கு இடம் மாறியவுடன் தொய்வடைந்து விடுகிறது. மீண்டும் இறுதிப்பகுதியில்தான் ‘கலகல’வுணர்வு திரும்புகிறது. ஒரு காமெடியான ‘டான்’, இத்தாலிய மாஃபியா மற்றும் பிரெஞ்சுக் காவல்துறை ஆகியவர்களுடன் மோதி சாகசம் செய்வது, பணக்கார ஹோட்டலில் தங்குவது உள்ளிட்ட பல காட்சிகளில் தர்க்கமில்லை. இது போன்ற காட்சிகள் படத்தின் மீதான நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்து சோர்வூட்டுகின்றன.  ‘நகைச்சுவை திரைப்படம்தானே’ என்று இந்த லாஜிக் மீறல்களைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாலும், பலவீனமான திரைக்கதை உண்டாக்கும் சோர்விலிருந்து வெளியே வர முடியவில்லை. இதற்கு மாறாக படத்தின் முதல் பாதியின் வேகத்தை அப்படியே தக்க வைத்திருந்தால் இன்னமும் ரசிக்கக்கூடிய திரைப்படமாகியிருக்கும் ஜுங்கா.

‘மெளனராகம்’, ‘பாட்ஷா’ போன்ற திரைப்படத்தின் காட்சிகள் ரசிக்க வைக்கும் வகையில் மெலிதாகக் கிண்டலடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. விஜய் சேதுபதிக்கும், மடோனா செபாஸ்டியனுக்கும் இடையிலான காதல் முறிந்து போவதற்கான காரணம் இதுவரை உலக வரலாற்றிலேயே சொல்லப்பட்டதில்லை. ‘அவன் கிட்ட கதையில்லை போலிருக்கிறது, ‘பார்ட் டூ’விற்கு அடிபோடறான், மாட்டிக்காத’ மற்றும் ‘சாதிக்காமலேயே சக்ஸஸ் பார்ட்டி’ போன்ற வசனங்களின் மூலம் சமகாலத் தமிழ்த் திரையுலகின் போக்குகளையும் கிண்டலடித்திருக்கிறார்கள்.

சித்தார்த் விபினின் பின்னணி இசை பரவாயில்லை. பாடல்கள்  எதுவும் கவரவில்லை. தமிழ் சினிமாவின் வழக்கம் போல், ஒரு டூயட் பாடல் அசந்தர்ப்பமான சமயத்தில் வந்து, வேகத்தடையாக அமைந்து ‘கொட்டாவி’ விட வைக்கிறது. பாரிஸ் உள்ளிட்ட இடங்களை ஒளிப்பதிவு அபாரமாக பதிவு செய்திருக்கிறது.

‘இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா’, ‘காஷ்மோரா’ போன்ற திரைப்படங்களை இயக்கிய கோகுல் ‘ஜுங்கா’வை இயக்கியிருக்கிறார். விஜய் சேதுபதிக்கெனத் தயார் செய்யப்பட்ட பிரத்யேகமான திரைக்கதை கவர வைக்கிறது. இவரது திரைப்படங்களின் சில பகுதிகள் ரசிக்க வைக்கும். ஆனால் ஒட்டுமொத்த நோக்கில் திருப்தியைத் தராது. ஜுங்காவும் இதற்கு விதிவிலக்கில்லை.

தன்னுடைய பாரம்பரியச் சொத்தை மீட்பதற்காக, ‘கஞ்ச’ டான் செய்யும் நகைச்சுவைகளும், விஜய் சேதுபதியும்தான் இந்தத் திரைப்படத்தின் முக்கிய பலம். ஏறத்தாழ  படத்தின் முழுச்சுமையையும் அநாயசமாக சுமந்திருக்கிறார் விஜய்சேதுபதி. ஆனால், இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் தன்மையை சிதைக்காமல், முழு திரைப்படத்தையும் நகர்த்தியிருந்தால் மேலதிகமாக ரசிக்க வைத்திருப்பான் ‘ஜுங்கா’.

]]>
Vijay Sethupathi, Junga movie review, gangster spoof https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jul/28/junga-movie-review-vijay-sethupathi-is-hilarious-in-this-gangster-spoof-2969556.html
2959945 சினிமா திரை விமரிசனம் ‘கார்த்தி’யின் கடைக்குட்டி சிங்கம் - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, July 14, 2018 09:53 AM +0530 கூட்டுக்குடும்பம் என்னும் அமைப்பு எஞ்சியிருந்த 1960-70-களில் கே.எஸ்.கோபாலகிருஷ்ணன், பீம்சிங் போன்றவர்களின் ‘குடும்பத் திரைப்படங்கள்’ நிறைய வெளிவந்தன. அப்போதய காலக்கட்டத்தை அவை பிரதிபலித்தன. ஆனந்தமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் பல்வேறு சிக்கல்கள் நுழையும். பாத்திரங்கள் அல்லாடி, பிரிந்து, துயருற்று, தர்மம் வென்று இறுதியில் ஒன்றாக இணைவார்கள். ‘சுபம்’ என்கிற வார்த்தை திரையில் மின்ன படம் நிறைவுறும். பார்வையாளர்கள் தங்களின் சொந்தப் பிரச்னை தீர்ந்த ஆசுவாசத்தோடு கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு அரங்கில் இருந்து வெளியேறுவார்கள். 

தனிக்குடும்பங்கள் பெருகி விட்ட சமகால சூழலில் இவ்வாறான திரைப்படங்கள் வருவதில்லை என்பது காலத்தின் பிரதிபலிப்பே. பொருளாதாரக் காரணங்கள் உள்ளிட்டு ‘ஒரு குழந்தை போதும்’ என்கிற சிந்தனை அதிகமாகி விட்டதால் ‘அக்கா” ‘அண்ணன்’ ‘தம்பி’ ‘தங்கை’ போன்ற ரத்த உறவுகளின் சுகத்தைப் பற்றி இளைய தலைமுறை அறியக்கூடிய வாய்ப்பேயில்லை. ‘கடைக்குட்டி சிங்கத்தின்’ மூலம் அப்படியொரு வாய்ப்பை திரையில் தந்திருக்கிறார் பாண்டிராஜ்.

உறவுகளினால் பலமும் உண்டு; சில பலவீனங்களும் உண்டு. ஆனால் பலமே அதிகம் என்கிற ஆதாரமான செய்தியை அழுத்தம் திருத்தமாக பதிவு செய்துகிறது இந்த திரைப்படம். சில தேய்வழக்குகளால் நிறைந்திருந்தாலும் இப்படியொரு ‘குடும்ப சித்திரத்தை’ப் பார்த்து எத்தனை நாட்களாகி விட்டது?! நம் உயிருக்கு ஆதாரமான விஷயமாக இருக்கும் விவசாயத்தை விட்டு விலகிச் செல்லும் சூழலில் அதன் அவசியத்தையும் படம் ஆங்காங்கே அழுத்தமாக நினைவுப்படுத்திச் செல்கிறது. இத்திரைப்படத்தை தயாரித்திருக்கும் நடிகர் சூர்யாவிற்கு பிரத்யேகமான பாராட்டும் வாழ்த்தும்.

**

தனக்குப் பிறகு தன் குடும்பத்தை பாதுகாப்பாக வழிநடத்திச் செல்ல ஓர் ஆண் வாரிசு வேண்டும் என்கிற பிடிவாதத்தில் இருப்பவர் ரணசிங்கம் (சத்யராஜ்). ஆனால் தொடர்ந்து பிறப்பதெல்லாம் பெண் குழந்தைகள். ஆண் குழந்தைக்காக தன் மனைவியின் தங்கையையும் மணம் முடிக்கிறார் ரணசிங்கம். ஆனால் கடைசியில் முதல் மனைவியின் மூலமே ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது. அவர்தான் படத்தின் நாயகர் குணசிங்கம் (கார்த்தி).

சத்யராஜின் குடும்பம், ஊரிலேயே பெரிய தலைக்கட்டு குடும்பம். கார்த்திக்கு ஐந்து மூத்த சகோதரிகள். எனவே குடும்பத்திற்குள் அது சார்ந்த பாசங்களும் சில உரசல்களும் இருக்கின்றன. வீட்டு மாப்பிள்ளைகளில் சிலர் முறைத்துக் கொண்டு நிற்கிறார்கள். 

‘ஒருத்தர் விடாம எல்லோரையும் நிக்க வெச்சு ஒரு போட்டோ எடுக்கணும்’- என்பது பெரியவர் சத்யராஜின் கனவு. கார்த்திக்கு இரண்டு முறைப்பெண்கள் இருக்கிறார்கள். (ப்ரியா பவானி சங்கர் மற்றும் அர்த்தனா பினு) ‘மாமா..மாமா’ என்று திருமணக்கனவுடன் கார்த்தியைச் சுற்றி வருகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரைத்தான் ‘கார்த்தி’ திருமணம் செய்து கொள்வார் என்பது உறவுகளின் கனவும் எதிர்பார்ப்பும். இதற்காக ரகசியப் போட்டியே நடக்கிறது. 

ஆனால் – பேருந்துப் பயணத்தில் பார்க்கும் ஒரு பெண்ணின் (சயீஷா) மீது காதல்வயப்படுகிறார் கார்த்தி. இவர்களின் திருமணத்திற்கு சத்யராஜ் ஒப்புக் கொண்டாலும் உறவுகளின் எதிர்ப்பை மீறி எப்படி இந்த திருமணத்தை நடத்த முடியும் என்கிற கவலை ஏற்படுகிறது. ‘நம் உறவுகளுக்குள் விரிசல் விழாமல், ஒருவர் விடாமல் அனைவரின் சம்மதத்தையும் பெற்றால் இந்த திருமணம் நடக்கும்” என்று மகனிடம் வாக்கு கேட்கிறார். 

நவக்கிரகங்கள் மாதிரி வெவ்வேறு குணாதிசயங்களைக் கொண்ட தன் அக்காள்களையும் அவர்களின் உறவுகளையும், மிக முக்கியமாக முறைப்பெண்களின் வருத்தத்தையும் கடந்து எப்படி கார்த்தியால் தன் காதலை அடைய முடியும்? ‘குணசிங்கத்தைக் கொடூரமான முறையில் கொன்றே தீருவேன்’ என்று பழிவாங்கத் துடிக்கும் வில்லனின் இம்சை வேறு இன்னொருபுறம்..

இடியாப்பச் சிக்கலுக்குள் மாட்டிக் கொண்ட குணசிங்கம்.. தனக்கு முன்னே இருந்த சவால்களை எப்படி எதிர்கொண்டார் என்பதை மீதக்காட்சிகள் விவரிக்கின்றன. 

**

தொலைக்காட்சித் தொடர்களின் பாணியை நினைவுப்படுத்தினாலும், சில தேய்வழக்கு காட்சிகளைக் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு குடும்பத்திற்குள் உள்ள வெவ்வேறு குணாதிசயம் கொண்ட மனிதர்களையும் அவர்களின் மனச்சிக்கல்களையும் மிக இயல்பான காட்சிகளின் மூலம் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளர் இயக்குநர். கூட்டுக்குடும்பத்தில் இன்னமும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் இந்தப் படத்தை நெருக்கமாக உணர்வார்கள். குறிப்பாக அதிக எண்ணிக்கையிலான மூத்த சகோதரிகளைக் கொண்ட கடைக்குட்டிகள் தங்களின் பிரதிபலிப்பையே திரையில் பார்ப்பார்கள். இப்படியொரு வாழ்க்கை முறையை இழந்து விட்டோமே என்று சமகாலத்தவர்களும் ஏங்கும் அளவிற்கு உறவுகளின் பலத்தையும் பலவீனத்தையும் துல்லியமாக சித்தரித்துள்ளார் பாண்டிராஜ். 

‘காற்று வெளியிடை’ போன்ற மேல்தட்டு பாத்திரமாக இருந்தாலும் சரி, இது போன்ற கிராமத்து ஆசாமியாக இருந்தாலும் சரி.. பெரிதான நெருடல் இல்லாமல் ‘நச்’ சென்று பொருந்துகிறார் கார்த்தி. வேட்டியை மடித்து மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு பாய்வதாகட்டும், ஒவ்வொரு அக்காவிடமும் சென்று பாசத்தைப் பொழிவதாகட்டும், பிறகு கோபித்துக் கொண்டு முறைத்து நிற்பதில் ஆகட்டும்.. அத்தனை இயல்பும் அழகும். ‘குணசிங்கம்’ பாத்திரத்தை நிறைவாக கையாண்டுள்ளார் கார்த்தி. 

தோற்றத்தில் தமிழ்நாட்டுப் பெண்ணாக இல்லாவிட்டாலும், இந்தப் பாத்திரத்தில் கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளார் சயீஷா. செல்வாக்கான குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும், தன்னுடைய சொந்த உழைப்பின் மூலம் நிற்க விரும்பும் இவரது பாத்திரப்படைப்பு அருமை. 

‘சிவாஜி’ திரைப்படத்தில் வரும் ‘ரஜினி –விவேக்’ போல சூரிக்கு தாய்மாமன் கார்த்தி. காட்சிகளின் தீவிரத்தன்மை மிகையாகி விடாமல் சூரியின் நகைச்சுவை வசனங்கள் காப்பாற்றுகின்றன. ‘சரிதான்.. இப்ப இவங்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க’ என்று பிரச்னை செய்யும் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் இவர் முன்னமே சொல்வது சிரிப்பை வரவழைக்கிறது. ‘உளவுத்துறை’ ‘ரத்தக்கண்ணீர்’ ‘பாசமலர்’ என்று ஒவ்வொரு அக்காவிற்கும் வைத்திருக்கும் பட்டப்பெயர்கள், நம் வீடுகளில் நிகழும் குறும்புகளை பிரதிபலிக்கிறது. 

சத்யராஜிற்கு அதிக வாய்ப்பு இல்லையென்றாலும் கூட தன்னுடைய பங்கை சரியாக செய்திருக்கிறார். கிளைமாக்ஸ் வசனத்தில் விஜி சந்திரசேகர் அசத்தியிருக்கிறார். மஞ்சள் பூசிய முகமும் பெரிய குங்குமப் பொட்டுமாக ‘சாமியாடி’யாக வரும் மெளனிகாவின் நடிப்பு பிரமாதம். போலவே இதர அக்காள்களும் தனித்தனியான குணாதிசயங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குடித்து சலம்பல் செய்து விட்டு பிறகு வக்கணையாக உட்கார்ந்து சாப்பிடும் பாத்திரத்தை சுவாரஸ்யமாக செய்துள்ளார் இளவரசு. 

‘அவன் வந்தா நான் வரமாட்டேன்’ என்று பரஸ்பரம் முறைத்துக் கொண்டு நிற்கும் வீட்டு மாப்பிள்ளைகளாக சரவணணும் மாரிமுத்துவும் காட்சிகளை சுவாரஸ்யப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ‘படித்த மாப்பிள்ளை’யின் பிரத்யேகமான பந்தாக்களை ஸ்ரீமன் இயல்பாக கொண்டுவந்துள்ளார். முறைப் பெண்களாக வரும் பிரியா பவானி சங்கரும், அர்த்தனா பினுவும் தங்களின் இயல்பான நடிப்பைத் தந்திருக்கிறார்கள்.  பானுப்பிரியா, பொன்வண்ணன், யுவராணி, என்று ஏகப்பட்ட நட்சத்திரங்கள். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சுமார் இருபது பேராவது இருக்கிறார்கள். இயக்குநர் எப்படி சமாளித்தார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வீட்டின் மூத்த உறுப்பினராக வரும் பாட்டி மிகவும் கவர்கிறார்.

‘அவனோட மரணம் இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு ரொம்ப கொடூரமாக இருக்கணும்” என்று ஏகப்பட்ட தயாரிப்புகளுடன் துவக்கத்தில் காட்டப்படும் வில்லன் பாத்திரம், பிறகு கொசு அடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது, இதன் பலவீனமான சித்தரிப்பைக் காட்டுகிறது. சாதியின் பெயரால் அரசியல் செய்யும் தலைவர்கள், ஆணவக் கொலை போன்ற சமூக அநீதிகளும் இந்தப் பாத்திரத்தின் மூலம் கண்டிக்கப்படுகின்றன. 

இசை டி.இமான். பாடல்கள் உருவாக்கும் தன்னுடைய பாணியை ஒரு குறிப்பிட்ட வசீகரமான வடிமைப்பிற்குள் கொண்டு வந்து விட்டார் என்பது இனிமைதான். ஆனால் அது சலிப்பதற்குள் மாற்றிக் கொள்வது நல்லது. பின்னணி இசை அபாரமானதாக இருக்கிறது. காட்சிகளின் அழகியலையும் பரபரப்பையும் வேல்ராஜின் ஒளிப்பதிவு சிறப்பாக கைப்பற்றியிருக்கிறது. படத்தின் துவக்கத்தில் வரும் ‘ரேக்ளா’ ரேஸூம் சரி, கார்த்தி –சயீஷா’வின் டூயட்டும் சரி.. அட்டகாசமாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. 

வானமாதேவி, கண்ணுக்கு இனியாள், மங்கம்மா ராணி, சிவகாமியின் செல்வன்.. என்று பாத்திரத்தின் பெயர்கள் அழகான தமிழில் இனிமையாக அமைந்துள்ளன. ‘இந்தியாவின் முதுகெலும்பு விவசாயம்’ ன்னு சொல்லிச் சொல்லியே அதை பின்னாலே ஒளிச்சு வெச்சுட்டாங்க’ என்பது போன்று விவசாயத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் காட்சிகளும் வசனங்களும் ரசிக்க வைக்கின்றன. திருமண அழைப்பிதழ்களில் படித்த பட்டங்களைப் பெருமையாக போட்டுக் கொள்வது போல ‘விவசாயி’ எனும் அடையாளம் ஏன் பெருமிதப்படுத்தப்படவில்லை என்கிற கேள்வி முக்கியமானது. 

படத்தின் துவக்கத்தில் கார்த்தியின் உறவுகளை வரிசையாக அறிந்து கொள்ளவே மூச்சு வாங்குகிறது. அத்தனை உறவுகள். இது விவசாயத்தின் பெருமையைப் பற்றி சொல்லும் திரைப்படமோ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே பாதிப்படம் முடிந்து விடுகிறத. பிரச்னையின் மையம் பிறகுதான் துவங்குகிறது. இது திரைக்கதையின் ஒரு பலவீனம்.

‘ஆண் குழந்தைதான் வேண்டும்’ என்று பலமணம் புரிகிற சத்யராஜின் பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனை படத்தின் இறுதிக்காட்சியின் மூலம் திருத்தப்பட்டிருந்தாலும் ‘ஒற்றைக் குழந்தையோடு’ நிறுத்தி விட்ட கார்த்தியின் மகளுக்கு எப்படி பல உறவினர்கள் கிடைப்பார்கள் என்கிற குழப்பமான கேள்வியும் இணைந்துள்ளது. 

சாகச நாயகர்களின் சண்டைப் படங்களும், நகைச்சுவைப் பேய் என்கிற அபத்தங்களும் நிறைந்திருக்கிற சமகால தமிழ் சினிமாவில், ஒரு குடும்பச் சித்திரத்தை உருவாக்கி கடந்த கால மறுமலர்ச்சியை மீண்டும் விதைத்துள்ளார் பாண்டிராஜ். நாடகத்தனமாகவும், மெல்லிய பிரச்சாரமாகவும் இருந்தாலும் அழிந்து கொண்டிருக்கும் கூட்டுக்குடும்பம் மற்றும் விவசாயம் ஆகியவற்றின் அருமையை ஆழமாக உணர்த்திய ‘கடைக்குட்டி சிங்கம்’ நிச்சயம் நம்மைக் கவரும். 

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jul/14/கார்த்தியின்-கடைக்குட்டி-சிங்கம்-ndash-சினிமா-விமரிசனம்-2959945.html
2959242 சினிமா திரை விமரிசனம் ‘தமிழ்ப்படம் 2’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, July 13, 2018 12:13 PM +0530  

புகழ் பெற்ற படைப்புகளைத் தரமாக நையாண்டி செய்வது என்பது ஒரு கலை. ஹாலிவுட்டில் இது போன்ற பகடித் திரைப்படங்கள் நிறைய உள்ளன. 1905-ல் வெளியான, தி லிட்டில் டிரெய்ன் ராபரி (The Little Train Robbery) துவங்கி நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்லலாம். என்.எஸ். கிருஷ்ணனின் ‘நவீன விக்ரமாதித்யன்’ முதற்கொண்டு தமிழிலும் சில முயற்சிகள் உண்டு. பழங்கால மன்னர்களின் திட்டமிட்டு எழுதப்பட்ட ‘வரலாற்றை’ தலைகீழாகக் கவிழ்த்துப் போட்ட ‘இம்சை அரசன் இரண்டாம் புலிகேசி’, ‘வெஸ்டர்ன்’ வகைத் திரைப்படங்களைப் பகடி செய்த ‘இரும்புக் கோட்டை முரட்டுச் சிங்கம்’ ஆகிய சிம்புதேவனின் படங்களைச் சமீப உதாரணங்களாகச் சொல்லலாம்.

தமிழ்த் திரைப்படங்களின் தேய்வழக்குக் காட்சிகளை, முன்னணி நடிகர்களின் அலப்பறைகளைப் பிரத்யேகமாக நையாண்டி செய்து உருவாக்கப்பட்ட முதல் முழு நீள திரைப்படம் என்று ‘தமிழ்ப்படம்’ முதல் பாகத்தைச் சொல்லலாம். ஒரு தனியார் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகி, பார்வையாளர்களின் ஏகோபித்த வரவேற்பைப் பெற்ற ‘லொள்ளு சபா’வின் பெரிய பட்ஜெட் வடிவமே இது. திரைப்படத்தை விடவும் தொலைக்காட்சி வடிவமே அதிகச் சிரிப்பை வரவழைத்தது என்று சொல்பவர்களும் உண்டு.

தனது முதல் படத்தின் மூலம் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றார் இயக்குநர் சி.எஸ்.அமுதன். இவருடைய அடுத்தச் சில முயற்சிகள் கைகூடாத நிலையில், அடுத்தத் திரைப்படம் ஸ்பூஃப் ஆக இருக்காது என்கிற அறிவிப்புடன் திட்டமிடப்பட்டது ‘இரண்டாவது படம்’. படத்தின் பெயரும் அதுதான். அத்திரைப்படமும் வெளிவருவதில் சிக்கல் ஏற்படவே, இப்போது சில வருடங்கள் கழித்து... ‘தமிழ்ப்படம் 2’.

**

தனது சொந்த ஊரான ‘சினிமா பட்டியை’ சர்வதேசத் தரத்திற்கு சிவா உயர்த்தியதால் அவருடைய வாகனம் சென்ற பாதையை ஊரே தொட்டு வணங்குகிறது. ஒரு சாதிக்கலவரத்துடன்தான் இந்தத் திரைப்படம் துவங்குகிறது. பட்டாளங்களுடனும் ஆயுதங்களுடனும் உள்ள காவல்துறையினராலேயே கலவரத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத சூழலில் ‘இது அவனாலதான் முடியும்’ என்கிற வசனத்தின் மூலம் சிவா வரவழைக்கப்படுகிறார். விடிய விடிய சிவா பேசும் மொக்கையான வசனங்களால் கதறியழும் ஊர் மக்கள், சண்டையை மறந்து வேறு வழியில்லாமல் சமாதானம் அடைகிறார்கள்.

வெடிகுண்டு மறைத்துவைக்கப்பட்ட ஒரு பார்சல் சிவாவின் வீட்டுக்கு வருகிறது. பார்சலைப் பிரிக்கும்போது அது வெடிப்பதால் சிவாவின் மனைவி இறந்து விடுகிறார். ‘P’ என்கிற சர்வதேச கிரிமினல்தான் இதற்குக் காரணம் என்பதை அறியும் சிவா, அவனைப் பிடிப்பதற்காக மறுபடியும் காவல்துறையில் பணிக்குச் சேர்கிறார். சுவரெங்கும் இறந்து போன மனைவிகளின் புகைப்படங்கள் நிரம்பி வழியும் வகையில் தனது அடுத்தடுத்த துணைகளை வில்லனின் மூலம் இழக்கும் சிவா, ‘P’ நபரை எப்படிப் பழிவாங்குகிறார் என்பதுதான் மீதம் வரும் காட்சிகள்.

முதல் பாகத்தைப் போலவே இதிலும் கதை என்கிற வஸ்துவைப் பற்றி இயக்குநர் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. ஏன், கதையென்பதே இல்லை என்று கூடச் சொல்லி விடலாம்.  எந்த நோக்கத்திற்காகப் பார்வையாளர்கள் இந்தப் படத்திற்கு வந்திருக்கிறார்களோ, அதை நிறைவேற்றுவதில் மட்டுமே அதிகக் கவனம் செலுத்தியுள்ளார்.

ரஜினிக்கு வழக்கமாக போடப்படும் டைட்டில் கார்டு பாணியில் ‘அகில உலக சூப்பர் ஸ்டார் சிவா’ என்று காட்டப்படும் முதற்காட்சியில் துவங்கி ‘கபாலி’ திரைப்படத்தின் காட்சிகள் நகலெடுக்கப்பட்டிருக்கிற இறுதிக்காட்சி வரை, சமீபத்திய பெரும்பாலான தமிழ்ப் படங்களைச் சரமாரியாகக் கிண்டலடித்து தீர்க்கிறார்கள். ஒவ்வொரு காட்சியிலும், வசனத்திலும் நகைச்சுவை வெடிகுண்டுகள் புதைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. (வசனம் எழுதிய கே. சந்துருவிற்குப் பிரத்தியேகப் பாராட்டு).

சத்ரியன், விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா, நீதானே என் பொன்வசந்தம், விவேகம், மெர்சல், 24, (பேசிகலி ஐ ஆம் அ வாட்ச் மெகானிக்), பாகுபலி, தேவர்மகன், விஸ்வரூபம்.. என்று பல தமிழ்த் திரைப்படங்களின் காட்சிகள் கருணையேயில்லாமல் கிண்டலடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதிலும் ‘ரெமோ’ திரைப்படத்தின் மீது இயக்குநருக்கு என்ன பிரத்யேகமான பிரியமோ தெரியவில்லை. தனியாகக் கவனித்துள்ளார். ஆனால் இதற்காக சந்தானபாரதிக்கு ‘பெண்’ ஒப்பனை போட வைத்ததெல்லாம் கொடூரமான சிந்தனை. ‘ஸ்பீட்’ உள்ளிட்ட சில ஹாலிவுட் திரைப்படங்களையும் இயக்குநர் விட்டு வைக்கவில்லை.

கமலை விடவும் அதிக ஒப்பனைகளில் வருகிறார் வில்லன் சதீஷ். வரவிருக்கிற எந்திரன் 2.0 திரைப்படத்தைக் கூட விட்டு வைக்காமல் அக்ஷய் குமாரை நகலெடுத்திருப்பதெல்லாம் சற்று மிகைதான். முதல் பாகத்தைப் போலவே இதிலும் சிவாவின் ‘பாய்ஸ்’ நண்பர்களாக சிலர் வருகிறார்கள். (இயக்குநர்) சுந்தரராஜன், சந்தானபாரதி, மனோபாலா.

“நீ ஒரு ஹீரோடா.. ஒரு பொண்ணைக் காதலிக்க நீ என்ன வேணா பண்ணலாம்.. அதுக்கு உனக்கு ரைட்ஸ் இருக்கு” என்று இவர்கள் சொல்கிற வசனத்தின் மூலம் சமகாலத் திரைப்பட நாயகர்களின் பொறுக்கித்தனங்களை நக்கலடிக்கிறார்கள்.

சமீபத்திய தமிழக அரசியல் நிகழ்வுகள் சிலதும் பகடியாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. செய்தித் தொலைக்காட்சியில் கருத்து சொல்லும் தமிழிசை, கல்லறையில் சசிகலாவின் ஆவேச சபதம், ஓபிஎஸ்ஸின் தியானம், ரிசார்ட்டில் தங்க வைக்கப்பட்ட எம்.எல்.ஏக்கள், ரகசியப் பதவியேற்பு விழா... என்று சரமாரியாகப் பல சம்பவங்களை நக்கலடித்துள்ளார்கள். ஹெச்பிஓ (HBO), நேஷனல் ஜியாகிரபிக் சானல் (National Geographic Channel) என்று இதில் காட்டப்படும் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் கூட சர்வதேச அளவுதான். (சி.எஸ்.அமுதனின் அடுத்தத் திரைப்படத்தில் நடிக்க டாம் க்ரூஸ் சம்மதித்திருப்பதாக ஒரு வரி செய்தி வேறு  கீழே ஓடுகிறது!). இந்த அளவிற்குப் பல காட்சிகளின் பின்னணிகளில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் தாறுமாறான நக்கல்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கின்றன அல்லது சிரிக்க வைக்க முயல்கின்றன அல்லது சிரிக்க வைக்க முயன்று பரிதாபமாக தோற்றுப் போகின்றன.  

நாயகன் சிவாவின் அறிமுகமே ஆக்ஷன் ஹீரோக்களைக் கிண்டலடிக்கிறது. ‘இவ்வளவு உயரத்துல இருக்கற தேங்காய்களை எப்படி பறிப்பேன்?’ என்று ஒரு முதியவர் அபயக்குரல் எழுப்ப, பறந்து வரும் ஜீப் ஒன்று தென்னை மரத்தில் மோத, இளநீர்க்காய்கள் கீழே விழுகின்றன. “நான் தினம் சாப்பிடற ஒவ்வோரு தேங்காய் பர்பிலயும் விவசாயிகளோட வியர்வை இருக்கு’ என்கிற பஞ்ச் வசனத்துடன் ஜீப்பில் இருந்து இறங்குகிறார் சிவா.  ‘போய் புள்ள குட்டிங்களைப் படிக்க வைங்கடா… ஆனா இன்ஜினியரிங் படிக்க வைக்காதீங்க..” என்பது போன்ற வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன.

‘அடிடா அவளை.. உதைடா அவளை..’ என்று ஆணாதிக்க உணர்வுடன் நாயகர்கள் பாடும் பாணியைப் பழிப்பது போல இதில் நாயகி ஆண்களை எதிர்த்து ஒரு முழுப்பாடலைப் பாடுகிறாள். பாலினச் சமத்துவம் என்பது ஒருவரையொருவர் பழிவாங்குவதில் இல்லை என்பதை இயக்குநர் உணர வேண்டும். ‘இப்ப ஐட்டம் சாங் வர்ற நேரமாச்சுல்ல.. ‘ என்கிற வசனத்திற்குப் பிறகு நடிகை கஸ்தூரி அந்த நடனத்தை ஆடி நம்மைப் பயமுறுத்துகிறார்.

முதல் பாகத்தில் தமிழ்ப் படங்களின் பாடல் வரிகளைக் கிண்டலடித்து உருவாக்கப்பட்ட ‘ஓ.. மகசீயா.. போல.. இதிலும் ஒரு பாடல். இன்னொரு காட்சியில் தோன்றும் நாயகனும் நாயகியும் ‘ஸாங் போயிடலாமா?” என்று ஆரம்பித்து.. ‘சரி வேண்டாம்’ என்று மனதை மாற்றிக் கொள்வது நமக்கு ஆறுதல். பெரும்பாலான தமிழ் இயக்குநர்கள் குறித்துக் கொள்ள வேண்டிய விஷயம் இது. ஒரு விபத்து நடந்தவுடன் நடிகர் ஜீவா வந்து.. ‘டூயட் போக வேண்டிய நேரம் இது’ என்று நினைவுப்படுத்துவதன் மூலம் கெளதம் மேனன் இயக்கத்தில் சிம்பு நடித்த ‘அச்சம் என்பது மடமையடா’ திரைப்படத்தையும் கிண்டலடித்திருக்கிறார்கள்.

ஒட்டுமொத்த திரைப்படத்தையும் தனியாளாக நின்று சுமந்திருக்கிறார் சிவா. அவரைத் தவிர இந்த ‘மொக்கை’ பாத்திரத்தில் வேறு எவரையுமே யோசிக்க முடியவில்லை. சதீஷின் பங்களிப்பு சுமாரானது. ஐஸ்வர்யா மேனன், சேத்தன், நிழல்கள் ரவி, கலைராணி போன்றவர்கள் துணைப் பாத்திரங்களாக நின்றிருக்கிறார்கள்.

கலை இயக்குநரின் பங்கைப் பிரத்தியேகமாகக் குறிப்பிட வேண்டும். நகல்தான் என்றாலும் ஒவ்வொரு திரைப்படத்தையும் சரியான பின்னணிகளோடு உருவாக்கியிருக்கிறார். அவற்றைத் தாண்டி,. தன் தனித்தன்மையையும் காட்டியுள்ளார். ‘நகைச்சுவை திரைப்படம்தானே’ என்கிற அலட்சியம் எல்லாம் இல்லாமல் தன் அபாரமான உழைப்பைத் தந்துள்ளார் ஒளிப்பதிவாளர் கோபி அமர்நாத். பாடல் காட்சிகளில் உள்ள அழகியலும் வசீகரமும் கவர்கிறது. சம்பந்தப்பட்ட திரைப்படங்களின் பின்னணி இசையை சிறப்பாகப் பயன்படுத்தியிருக்கும் கண்ணன், இதற்கிடையில் தன்னுடைய பங்கையும் சரியாகவே தந்துள்ளார். நடனம் தொடர்பாக வரும் போட்டிப்பாடல் சிரத்தையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

‘அடுத்து எந்தத் திரைப்படத்தைக் கிண்டலடித்திருப்பார்கள்?’ என்று தோன்றுகிற மெலிதான ஆர்வம் மட்டுமே படத்தை இறுதி வரை பார்க்க வைக்கிறது. மற்றபடி கதை என்பது மருந்திற்கும் இல்லாமல் இதர தமிழ்ப்படங்களை கிண்டலடிக்கும் நகைச்சுவை தோரணமாக மட்டுமே இருக்கிறது. மாறாக, சற்று வலுவான கதையை அடித்தளமாக வைத்து அதன் மீது நையாண்டிகளை வைத்து அலங்கரித்திருந்தால் இது சிறப்பான திரைப்படமாகியிருக்கும். இதன்மூலம், ஒரு சிறந்த நையாண்டித் திரைப்படத்தை உருவாக்குவது அத்தனை எளிதில்லை என்பது மறுபடியும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

முதல் சில காட்சிகளில் சுவாரசியமாக நகரும் திரைப்படம், பிறகு அந்த சுவாரசியத்தைப் படிப்படியாக இழக்கிறது. அதிலும், ‘டைம் மெஷின்’ மூலம் சில நூற்றாண்டுகள் பின்னே நகரும் ‘பரத முனிவர்’ நகைச்சுவையெல்லாம் கொடூரம். (சிவாவிற்கு நடனம் ஆடத் தெரியாது என்பதை வைத்து இன்னமும் எத்தனை முறைதான் காமெடி செய்வார்களோ?!) வில்லனின் ஒற்றைப் பெயரை வைத்து செய்யப்படும் நகைச்சுவை முகம் சுளிக்க வைக்கிறது. ‘சின்ன கவுண்டர், காலா, சர்கார்’ போன்ற சுவரொட்டிகளில் காணப்பட்ட காட்சிகள் படத்தின் உள்ளே இல்லை. 

‘அபத்தமாகவே இருந்தாலும் மற்றவர்களின் உழைப்பைக் கிண்டலடித்து தன் பிழைப்பை ஓட்டுவது சரியா?’ என்கிற கேள்வி ஒருபக்கம் எழுந்தாலும், சமூகத்தைக் காக்க வந்த அவதாரங்களாகவே திரைக்கு வெளியிலும் தங்களை கருதிக் கொள்ளும் நடிகர்களின் மிகையான பிம்பங்கள் இவ்வாறாக உடைபடுவது அவசியமே. அந்த வகையில் ‘தமிழ்ப்படங்களின்” தேவை இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் இதைச் சிறப்பாக செய்வதும் அவசியம் என்பதும் உணரப்பட வேண்டும்.

]]>
‘Thamizh Padam 2.0’ review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jul/13/thamizh-padam-20-review-2959242.html
2958626 சினிமா திரை விமரிசனம் ஒரே படம், 'மொத்த தமிழ் சினிமாவும் டோட்டல் டேமேஜ்' - இது தான் தமிழ்ப்படம் 2.0 சுவாமிநாதன் Friday, July 13, 2018 11:07 AM +0530  

சி.எஸ்.அமுதன் இயக்கத்தில் சிவா நடிப்பில் உருவாகியிருக்கும் 'தமிழ்ப்படம் 2.0' திரையரங்குகளில் வியாழக்கிழமை வெளியானது. இந்த படக்குழுவினர் எண்ணற்ற ஃபர்ஸ்ட் லுக் போஸ்டர்கள், பாடல் காட்சி, படத்தில் இருந்து நீ்க்கப்பட்ட காட்சி என வரிசையாக வெளியிட்டு படம் வெளியாவதற்கு முன்பு இருந்தே திரைப்படத்தின் வேவ்லென்த்துக்கு ரசிகர்களை டியூன் செய்துவிட்டனர். அதற்கு கிடைத்த பலனாக திரையரங்குகளில் காலை 5 மணி காட்சியில் இருந்தே ரசிகர்கள் பட்டாளம் குவிந்துள்ளது. 

சரி, படத்தின் கதையை பார்ப்போம். 

தமிழ்படம் 2.0, முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாகவே தொடங்குகிறது. முதல் பாகத்தில் சிவாவின் காதலியாக வரும் பிரியா (திஷா பாண்டே) இந்த பாகத்தில் மனைவி கதாபாத்திரத்தில் தொடர்கிறார். 

பிரியாவை, வில்லன் 'பி' கொலை செய்கிறார். இதனால், வில்லன் 'பி' யை பழி வாங்குவதற்கு சிவா போலீஸ் வேலையில் சேர்கிறார். இதையடுத்து, வில்லன் 'பி' யை சிவா பழி வாங்கினாரா இல்லையா என்பது தான் கதை. 

இந்தப் படத்தின் டைடில் கார்டில் இருந்தே ரசிகர்களை டியூன் செய்கிறார் சி.எஸ்.அமுதன். அதன்பிறகு படத்தில் காட்சிக்கு காட்சி, வசனத்துக்கு வசனம் ஒவ்வொரு சினிமாவாக வரிசையாக கலாய்க்கிறார் சிவா. படத்தில் வரும் சிறிய வசனங்களை கூட தவறவிடாமல் கவனிக்க வேண்டிய அளவுக்கு கலாய்கள் உள்ளன. 

படம் பார்க்கும் ரசிகர்கள் ஒவ்வொரு வசனத்துக்கு இடையிலும் இது இந்த நபரை குறிக்கிறது, இந்த நிகழ்வை குறிக்கிறது என உரையாடும் அளவுக்கு 2 1/2 மணி நேரமும் கலாய் மழைகளை பொழிந்துள்ளார் அமுதன். அமுதன் பொழியும் கலாய் மழைகளை சிவா மற்றும் சதீஷ் கச்சிதமாக செயல்படுத்தியது தான் படத்தின் மிகப் பெரிய பலமே. 

இது புதுசு: 

தமிழ்ப்படம் 2.0 முதல் பாகத்தில் இருந்து 2-ஆம் பாகத்துக்கு அப்கிரேட் ஆகியுள்ளது. அதற்கு ஏற்றவாறு கதை களத்தில் கலாய்களும் அப்கிரேட் ஆகியுள்ளன. இந்த படத்தில் திரைப்படங்கள் மட்டுமின்றி அரசியல் ஸ்பூஃப்களையும் அமுதன் புதியதாக களமிறக்கியுள்ளார். 

மக்கள் மத்தியில் ஆழமாக பதிந்த தமிழக அரசியல் மற்றும் தேசிய அரசியல் நிகழ்வுகளை படத்தில் அரங்கேற்றியிருப்பது ரசிகர்களின் கைத்தட்டல்களை அள்ளுகிறது. உதாரணத்துக்கு, அண்மையில் நடந்து முடிந்த ஆளுநர் சர்ச்சை கூட படத்தில் கிண்டலாக காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது. 

அகில உலக சூப்பர் ஸ்டாராக வரும் சிவாவை வைத்து அகில உலக சினிமாக்களை கூட அமுதன் விட்டுவைக்கவில்லை. ஹாலிவுட் படங்களான ஸ்கைஃபால், கசினோ ராயல், எக்ஸ்மென் வோல்வுரின் மற்றும் கேம் ஆஃப் த்ரோன்ஸ் சீரிஸ் என உலகளவில் ரசிகர்களை கொண்டுள்ள சினிமாக்களையும் விட்டுவைக்காமல் அமுதன் படத்தை நன்றாக அப்கிரேட் செய்துள்ளார். 

பிறகு சினிமாக்கள் இல்லாமல் திரை பிரபலங்களின் அரசியல் பிரவேசங்கள், நேர்காணல்கள், குறிப்பிட்ட பிரபலங்களின் தனித்துவமான பாணி என கலாய்களுக்கு பஞ்சமே இல்லாமல் படம் பயணிக்கும்.  

அஜித் ரசிகர்கள் ரியாக்ஷன்?

இந்தப் படம் நடிகர் அஜித்குமார் ரசிகர்களுக்கு எப்படி காட்சியளிக்கும் என்பது கேள்விக்குறி. அது ஏன் அஜித்குமார் என்று கேள்வி எழுப்பினால், அதற்கான விடை படத்தில் உள்ளது. 

பொதுவாக படம் முடிந்த பிறகு வரும் என்ட் கார்டுகளை பெரும்பாலான ரசிகர்கள் பார்க்கமாட்டார்கள். படம் முடிந்தவுடன் வெளியே சென்றுவிடுவார்கள். ஆனால், இந்த படத்தில் என்ட் கார்டு கூட  மொத்த ரசிகர்களையும் ஈர்த்து இருக்கையிலே அமர வைத்தது.

பின்னணி நாயகர்கள்:

இதுபோன்ற எண்ணற்ற ஸ்பூஃப்களை கோர்த்து அதனை கதையுடன் திணித்து, பார்த்த சினிமாக்களை திரும்ப பார்க்கும் போதும் முகம் சுளிக்க வைக்காத வகையில் திரைக்கதை அமைப்பது என்பது எளிதானதல்ல. அதனால், ரசிகர்களிடம் இருந்து அமுதன் நல்ல மதிப்பெண்களை பெற்றுள்ளார். 

வசனத்துக்கு வசனம் கலாய் மழைகளை பொழியும் வகையில் சுவாரஸ்யமாக அரசியல் மற்றும் சினிமா நிகழ்வுகளை கலாய் தன்மையுடனேயே ரசிகர்களுக்கு கொண்டு சேர்த்த கே.சந்துரு மிகப் பெரிய வெற்றியை கண்டுள்ளார். கே. சந்துரு தான் இந்த படத்துக்கு வசனம் எழுதியவர். 

படத்தின் கதையில் சினிமாக்கள் மட்டுமின்றி, பாடல்களும் பாடல் வரிகளும் கலாய்க்கப்பட்டுள்ளனர். முத்து படத்தில் வரும் 'விடுகதையா' பாடலை 'சிறுகதையா', ஆரோமலே பாடலை ஏழோமலே என பின்னணி பாடல்களிலும் கலாய் மன நிலையிலேயே தமிழ்படம் 2.0  ரசிகர்களை வைத்திருக்கிறது. இதில், பாடலாசிரியர்கள் சி.எஸ்.அமுதன், கார்க்கி, தியாகும், கே. சந்துரு மற்றும் இசையமைப்பாளர் கண்ணன் கூட்டணி வெற்றி கண்டுள்ளது.  

திரை நாயகர்கள்:

மிர்சி சிவா தனது வழக்கமான கலாய் கதாபாத்திரத்தை சிறப்பாக செய்து அகில உலக சூப்பர் ஸ்டாராக கைதட்டல்களை பெற்றுள்ளார். 

வில்லன் 'பி' ஆக வரும் சதீஷ், தமிழ் சினிமா வில்லன்கள் மட்டுமின்றி ஹாலிவுட் சினிமா வில்லன்களுக்கே கடும் போட்டியாக திகழும் அளவுக்கு தனது விதவிதமான கெட்-அப் களில் ஜொலித்து ரசிகர்களிடம் சிறப்பான வரவேற்பை பெற்றுள்ளார். 

தமிழ்படம் 2.0 வின் கதாநாயகி ஐஸ்வர்யா மேனன் இந்த படத்தின் மூலம் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளார். 

மிர்சி சிவாவின் நண்பர்களாக வரும் இயக்குநர்கள் மனோபாலா, சுந்தர்ராஜன் மற்றும் சந்தானபாரதி தங்களது கெட் அப்களில் கைதட்டல்களை அள்ளினர். குறிப்பாக சந்தானபாரதியின் ஒரு கெட் ஆப் ரசிகர்கள் மனதில் என்றும் நினைவில் இருப்பார். 

பொதுவாக உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளில் தோன்றும் கலைராணி இந்த படத்தில் மிர்சி சிவாவின் பாட்டியாக நகைச்சுவையில் வென்றுள்ளார். படத்தின் கிளைமாக்ஸ் வரை கலைராணி கதாபாத்திரத்துக்கு முக்கியமான காட்சிகள் உள்ளது.   

மொத்தத்தில், வடிவேல் பாணியில் சொன்னால், தமிழ்ப்படம் 2.0 'மொத்த தமிழ் சினிமாவும் டோட்டல் டேமேஜ்'.

]]>
mirchi shiva, CS amudhan, தமிழ்படம் 2.0, Tamizhpadam 2.0 https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jul/12/tamizh-padam-20-a-sarcastical-damage-to-the-entire-tamil-cinema-2958626.html
2954507 சினிமா திரை விமரிசனம் என்ன சொல்கிறார் மிஸ்டர் சந்திரமௌலி? சுவாமிநாதன் Saturday, July 7, 2018 04:43 PM +0530  

ராகவ் (கௌதம் கார்த்திக்) அவருடைய காட்சியில் இருந்து படம் தொடங்குகிறது. தொடக்க காட்சியிலேயே அவர் மருத்துவமனையில் பலத்த காயங்களுடன் மயக்க நிலையில் இருந்து கண் முழிக்கிறார். 

அதன்பிறகு சில மாதங்களுக்கு முன்பு என படம் பயணிக்க தொடங்குகிறது. 

அழகர் (மகேந்திரன்) என்ற கால் டாக்ஸி நிறுவனர் தொடர்ந்து 7-ஆவது முறையாக ஒரு விருதை பெறுகிறார். அப்போது, மற்றொரு கால் டாக்ஸி நிறுவனரான இளம் விநாயக் கனகசபை (சந்தோஷ் பிரதாப்) அழகரிடம் "சார், இந்த விருதை அடுத்த ஆண்டு நான் உங்கள் கையால் வாங்க வேண்டும்" என்று கூறுகிறார். 

இதை கேட்ட அழகர் தனது கோபத்தை தன்னுடைய நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் மைம் கோபியிடம் வெளிப்படுத்துகிறார். 

இதற்கு பின், சந்திரமௌலி (கார்த்திக்), ராகவ் (கௌதம் கார்த்திக்), பத்மினி (சதீஷ்), மது (ரெஜினா காஸண்ட்ரா) என வரிசையாக கதாபாத்திரங்கள் அறிமுகமாகின்றன.

முதலில் கார்த்திக் பத்மினி காரில் அறிமுகமாகிறார். அந்த காட்சியில் அந்த கார் பழமை வாய்ந்தது, அதே சமயம் தொல்லை வாய்ந்தது என்பதை பதிவு செய்கிறது. அதன் தொடர்ச்சியாக சந்திரமௌலி மகனான ராகவ் கதாபாத்திரம் குத்துச்சண்டை வீரராக அறிமுகமாகிறது. முந்தைய டிராக்கில் பயணத்தை தொடங்கிய விநாயக் கனகசபை, குத்துச்சண்டை வீரரான ராகவின் ஸ்பான்சராக கதையின் இந்த டிராக்கில் இணைகிறார்.  

அந்த பழைய காருக்கான மெக்கானிக்காக சதீஷ் கதையில் அறிமுகமாகிறார். ராகவின் தந்தை சந்திரமௌலியுடனான சிறிய மோதலில் கதாநாயகி மது அறிமுகமாகிறார். இந்த மோதல் மூலம் மதுவை சந்திக்கும் ராகவ் முதல் பார்வையிலேயே காதலில் விழுகிறார். 30 நாட்களாக ராகவ் மது பின்னால் செல்ல, மதுவும் ராகவ் மீது காதலில் விழுகிறார். 

ராகவ், சந்திரமௌலி, மது, மெக்கானிக் பத்மினி, பத்மினி கார் என ராகவின் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியுடன் செல்கிறது. 

இதற்கிடையில், விநாயக் கனகசபையின் கால் டாக்ஸிக்களில் தொடர் குற்றங்கள் அரங்கேறி வருகிறது. அதற்கு காரணம் அழகருடன் இருக்கும் மைம் கோபி கதாபாத்திரம். 
இந்த தொடர் குற்றங்களால் பெங்களூருவில் ராகவ் பங்கேற்கும் குத்துச்சண்டை போட்டியில் ராகவுக்கு விநாயக்கால் ஸ்பான்சர் செய்ய முடியாமல் போகிறது. 

அதன் பிறகு சந்திரமௌலி உதவியுடன் ராகவ் அழகரிடம் ஸ்பான்சர் பெற்று, பெங்களூரு போட்டியில் வெற்றியும் பெறுகிறார். ராகவ் பெங்களூருக்கு சென்ற இந்த இடைவெளியில் சந்திரமௌலி வாழ்க்கையில் ஏதோ நிகழ அதன் பிறகு சந்திரமௌலி டென்ஷனாக தென்படுகிறார். 

ராகவ், இதை கண்டு சந்தேகம் அடைய, இரவு நேரத்தில் சந்திரமௌலியிடம் பேசுகிறார். மனதில் இருப்பதை மகனுடன் பகிர நினைக்கும் சந்திரமௌலி நள்ளிரவு நேரத்தில் டிரைவ் போலாம் என்று கூற, இருவரும் பழைய பத்மினி காரில் டிரைவ் போகின்றனர். 

சந்திரமௌலி, மனதில் இருப்பதை பகிர நினைக்கும் தருணத்தில், பத்மினி கார் லாரி விபத்தில் சிக்குகிறது. இந்த விபத்தில், மகன் ராகவ் மயக்கம் அடைகிறார். தந்தை சந்திரமௌலி பலத்த காயங்களுடன் ராகவை அழைத்து அவரை நெருங்குகிறார். அப்போது, மைம் கோபி சந்திரமௌலியை அடித்து கொலை செய்கிறார். 

இடைவேளைக்குப் பிறகு படம் ராகவ் மருத்துவமனையில் இருக்கும் தொடக்க காட்சிக்கு வருகிறது. அப்போது மருத்துவர்கள் விபத்தில் சிக்கிய ராகவுக்கு 2 அடி தூரம் மட்டுமே கண் பார்வை இருக்கும் என்ற அதிர்ச்சியை அளிக்கின்றனர். 

அதன்பிறகு, 2-ஆவது அதிர்ச்சியாக விபத்தில் தனது தந்தை இறந்ததை அறிகிறார் ராகவ். 

மகிழ்ச்சியுடன் பயணித்து வந்த ராகவ் வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறி உடைந்துபோனது. அதன் பிறகு, மதுவின் ஆறுதல் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் இருந்து எழ முயற்சிக்கிறார் ராகவ். அப்போது தான் பைரவி என்று ஒரு கதாபாத்திரத்தின் இறப்பு சான்றிதழ் சந்திரமௌலி பெயருக்கு வீட்டுக்கு வருகிறது. கதையில் இந்த கதாபாத்திரம் அப்போது தான் செவி வழியாக அறிமுகமாகிறது. 

இந்த முடிச்சை வைத்து ராகவ், சந்திரமௌலியின் நெருங்கிய நண்பராக அவ்வப்போது வந்துபோன இயக்குநர் அகத்தியன் கதாபாத்திரத்தை சந்திக்கிறார். அந்த கதாபாத்திரம் மூலம் தான் தந்தை விபத்தில் இறக்கவில்லை, கொலை செய்யப்பட்டார் என்று தெரிகிறது. அதே சமயம் பைரவி என்ற புதிய கதாபாத்திரமும் அப்போது தான் காட்சி வடிவத்தில் கதையில் அறிமுகமாகிறது. 

இதையடுத்து, தந்தை கொலை செய்யப்பட்டது ஏன்? கொலை செய்தது யார்? என்பதை விறுவிறுப்பாக கண்டுபிடித்து பழி வாங்குகிறார் ராகவ். இது தான் சந்திரமௌலி.

இந்த கதையில், மொத்த கதாபாத்திரங்களையும் விரல் விட்டு எண்ணும் அளவுக்கு மிகவும் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளது. அதனாலேயே, கதையில் வில்லன் யார் என்பதை ரசிகர்கள் எளிதில் கணிக்கக்கூடியதாக அமைந்துவிடுகிறது. இல்லையெனிலும், வில்லன் யார் என்பது வெளிவரும் தருணம்கூட ரசிகர்களிடம் பெரிய அளவில் வித்தியாசத்தையும் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. 

இந்த கதையில், எந்த கதாபாத்திரமும் ஆழமாக விளக்கப்படவில்லை. அதனாலேயே பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்கள் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த தவறிவிட்டன. 

பைரவி என்ற கதாபாத்திரம் இடைவேளைக்கு பின் அறிமுகமாகிறது. அதுவும் மிகவும் சிறிய காட்சிகளில் மட்டுமே வருகிறது. அந்த கதாபாத்திரமும் ஆழமாக விளக்கவில்லை. அதனால், அந்த கதாபாத்திரம் கதையுடன் பயணிக்கிறது என்ற உணர்வு ரசிகர்களுக்கு கிடைக்குமா என்பது கேள்விக்குறியுடன் நிற்கிறது. 

ஆனால், அந்த கதாபாத்திரம் தான் கதையுடைய திருப்பத்துக்கு இருதயமாக இருப்பதால் அந்த கதாபாத்திரத்தின் தாக்கம் தான் கதையின் வெற்றி, தோல்வியை தீர்மானிக்கிறது. 

2 கால் டாக்ஸி நிறுவனங்களின் போட்டியில், குறுக்கு வழியில் வெற்றி பெறுவதற்கு ஒரு நிறுவனம் செய்யும் குற்றச் செயல் பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் லாபம் பார்க்கும் கார்பிரேட் நிறுவனம் போட்டிக்காக செய்யும் குற்றச் செயல் போல் மிகைப்படுத்தி காண்பித்திருப்பதும் கதையில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.    

தொடக்கத்தில் முக்கியமான கதாபாத்திரமாக அறிமுகப்படுத்தப்படும் அழகர் கதாபாத்திரம், கடைசி கட்டத்தில் முற்றிலும் வேறுபட்ட அழுத்தத்துடன் கதையில் தென்படுகிறது. 

சிறிய ரக கேமிராக்கள் அறிமுகமாகி அவுட்ஃபார்ம் ஆன பிறகு கதையின் வில்லனை கண்டுபிடிப்பதற்கு அந்த சிறிய ரக கேமிராக்களை பயன்படுத்துவது என்பது ரசிகர்களிடம் பெரிய அளவில் கைதட்டல்களை பெறவில்லை. 

அதேசமயம், கண்ணாடி மூலம் தனது 2 அடி தூர கண் பார்வையை பல அடி தூர கண் பார்வையாக ராகவ் நீட்டித்துக் கொள்வது வரவேற்பை பெறுகிறது. 

2-ஆவது பாதியில் வரும் சண்டைக் காட்சிகள் ரசிகர்கள் மத்தியில் சற்று விறுவிறுப்பை அதிகரிக்கிறது. 

இரண்டு பாடல்களில் சாம்.சி.எஸ் வெற்றி கண்டுள்ளார். அதேசமயம் பின்னனி இசையில் அவர் பெரிய அளவில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் படத்தின் மூலம் அறிமுகமான சந்தோஷுக்கு, இந்த படம் வரவேற்பை பெற்றுத் தரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 

மொத்தத்தில், மிஸ்டர் சந்திரமௌலி தமிழ் சினிமாவில் காலதாமதமாக, முதிர்ச்சியற்றவராக தென்படுகிறார்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jul/06/என்ன-சொல்கிறார்-மிஸ்டர்-சந்திரமௌலி-2954507.html
2934989 சினிமா திரை விமரிசனம் ரஜினியின் ‘காலா’- சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Thursday, June 7, 2018 05:59 PM +0530  

அடித்தட்டு மக்கள், தங்களின் அடிப்படை உரிமைகளை அதிகாரத்தின் கைகளிலிருந்து மீட்பதற்குப் போராட்டத்தைத் தவிர வேறு வழியேயில்லை என்கிற அரசியல் செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது, ரஞ்சித்தின் ‘காலா’ திரைப்படம். ‘நிலம் எங்கள் உரிமை’ என்கிற ஆதாரமான செய்தி பல்வேறு இடங்களில் தொடர்ந்து நினைவூட்டப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் இது சார்ந்த தீர்வு எந்த வகையான போராட்டத்தில் கிடைக்கும் என்பது தடுமாற்றத்துடன் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

எதிர்ப்பதற்காகவும் தற்காத்துக் கொள்வதற்காகவும் தவிர்க்க முடியாத சந்தர்ப்பங்களில் வன்முறையை வன்முறையால் எதிர்கொள்வது அவசியம்தான் என்றாலும், நிலையான தீர்வுகளுக்கு மக்களிடம் அரசியல் விழிப்புணர்வு பரவுவதே சரியான வழி என்பதை ‘மெட்ராஸ்’ திரைப்படத்தின் மூலம் சொன்ன இரஞ்சித், ‘காலா’வில் பல குழப்பமான செய்திகளை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

காலாவின் மகனான லெனின் ஜனநாயகப் போராட்டங்களின் மூலம் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண முயல்கிறார். ஆனால் அவரின் வழிமுறைகள் கோமாளியாக்கப்படும் சூழலில் அதிகாரத்தின் மூர்க்கத்தை எதிர்க்கவும் கட்டுப்படுத்தவும் ரஜினியின் ரவுடியிஸம்தான் இறுதி வரை கைகொடுக்கிறது. இதன் மூலம் இரஞ்சித் உணர்த்த வரும் செய்தி என்ன?

**

மும்பை, தாராவியில் உள்ள அடித்தட்டு மக்களின் காப்பாளன் ‘காலா’ என்கிற கரிகாலன். அங்குள்ள மக்களுக்கு ‘வீடு கட்டித் தருகிறேன்’ என்று சில கட்டுமான நிறுவனங்கள் கிளம்புகின்றன. இந்தத் திட்டத்தின் பின்னால் அந்த ஊரின் பிரபல அரசியல்வாதியான ஹரிதாதா இருக்கிறார். தாராவி பகுதியின் முன்னாள் காப்பாளராக இருந்தவரும், காலாவின் தந்தையுமான ‘வேங்கையன்’ கொல்லப்படுவதற்கு இந்த ஹரிதான் காரணம். ஹரியின் சூழ்ச்சியை உணரும் கரிகாலன், வீட்டுத் திட்டம் நிறைவேற்றப்படாமலும், அதன் மூலம் பாமர மக்கள் ஏமாறாமல் இருக்கவும் அரணாக நிற்கிறார். இதன் மூலம் அவர் பல தனிப்பட்ட இழப்புகளை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது.

எதிரிகளைக் காலா வீழ்த்தினாரா, வீழ்ந்தாரா என்பதைப் படத்தின் பிற்பகுதியில் வரும் பரபரப்பான காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

**

மிகையான ஒப்பனையுடன் இளம்பெண்களிடம் ‘டூயட்’ பாடும் அபத்தங்களில் இருந்து விடுபட்டுத் தன் வயதிற்கு ஏற்ற பாத்திரங்களை ரஜினி ஏற்கத் துவங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சி. இது தொடர வேண்டும். ‘காலா’வாகப் பெரும்பான்மையான இடங்களில் ரஜினி தன் பாத்திரத்தை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். ஆனால் சில காட்சிகளில் வழக்கமான ஹீரோயிஸம் உயர்ந்து நிற்பது நெருடலாகவும் அபத்தமாகவும் இருக்கின்றன. அறுபது வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒருவர், பத்து பதினைந்து மூர்க்கர்களைத் தூக்கிப் போட்டுப் பந்தாடும் காட்சிகள் ரஜினி மற்றும் வெகுஜன ரசிகர்களுக்காகச் செய்யப்பட்ட சமரசமாகி நிற்கின்றன. எனவே இது ரஜினி சினிமாவாக அல்லாமலும் இரஞ்சித்தின் சினிமாவாக இல்லாமலும் இரண்டுங்கெட்டான்தனமாக ஆகியுள்ளது. 

இழந்த காதலின் தேடல் மற்றும் ஏக்கம் என்கிற படிமம் இரஞ்சித்தின் படங்களில் தொடர்ந்து காணப்படுகின்றன. தொலைந்து போன மனைவியை ‘கபாலி’யில் தேடித் தவித்த ரஜினி, ‘காலா’வில் தன் பழைய காதலியைக் கண்டு உருகுகிறார்; மருகுகிறார். இது தொடர்பான காட்சிகள் இயல்பாகவும் நெகிழ்ச்சியாகவும் பதிவாகியிருக்கின்றன. இரஞ்சித்தால் நல்லதொரு ‘ரொமாண்ட்டிக்’ சினிமாவைத் தர முடியும் என்பதை இவை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ரஜினியின் பழைய காதலி ‘ஜெரீனா’வாக ஹியூமா குரேஷி இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். இருவரும் உணவகம் ஒன்றில் அமர்ந்து பேசும் காட்சி சிறப்பானது. தங்களின் ‘மலரும் நினைவுகளைப்’ பரவசத்துடன் நினைவுகூர்வது முதற்கொண்டுச் சட்டென்று சுதாரித்துக்கொண்டு அவர்கள் சமகாலத்திற்குள் வந்து விழுவது வரை அந்தக் காட்சி அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. 

ரஜினியின் மனைவி ‘செல்வி’யாக நடித்திருக்கும் ஈஸ்வரி ராவின் நடிப்பு பிரத்யேகமாகச் சொல்லப்பட வேண்டியது. ‘தே.. இப்படி வந்து உக்காரு. திருஷ்டி சுத்திப் போடணும்’ என்று ஏக வசனத்தில் கணவரைத் தொடர்ந்து கலாட்டா செய்து கொண்டேயிருந்தாலும் அடியாழத்தில் உள்ள அவரின் அன்பும் காதலும் பல காட்சிகளில் அற்புதமாகப் பிரதிபலித்திருக்கின்றன. பழைய காதலியை சந்தித்துவிட்டு ரகசிய உற்சாகத்துடன் வரும் ரஜினியிடம் ‘தின்னவேலில பத்தாப்பு படிக்கும்போது என்னையும் நெறய பசங்க விரட்டிட்டு இருந்தாங்க.. அதில ஒருத்தன் என்னையே சுத்தி சுத்தி வந்தான். நானும் ஒரு எட்டு ஊருக்குப் போய் அவன் எப்படியிருக்கான்னு பாத்திட்டு வந்துடறேன்’ என்று கோபத்தை வெளிக்காட்டும் காட்சி நகைச்சுவைக் கலாட்டா.

எதிர்நாயகனாக நானா படேகர். அதிகார மமதையும் அகங்காரமும் தளும்பி வழியும் அரசியல்வாதியின் பாத்திரத்தை அற்புத இயல்புடன் கையாண்டிருக்கிறார். எவ்வித ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் அமைதியாக வில்லத்தனத்தைக் காட்டியிருக்கிறார். ‘உன்னைத்தான் கொல்ல நினைச்சேன். உன் மனைவியும் மகனும் இறந்துட்டாங்க. மன்னிச்சுடு’ என்று ரஜினியிடம் சொல்வது போன்ற காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார். ரஜினியின் மச்சானாகவும் வலதுகையாகவும் வரும் சமுத்திரக்கனியின் நடிப்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. ரஜினியின் மகன் ‘லெனின்’ ஆக நடித்திருக்கும் மணிகண்டனின் பங்களிப்பு சிறப்பானது.

*

பார்வையாளர்கள் எரிச்சலடையும்படி பாடல்களைச் செயற்கையாகத் திணிக்காமல் சரியான சந்தர்ப்பங்களில் உபயோகிக்கும் இரஞ்சித்தின் திறமை ‘காலா’விலும் தொடர்கிறது. பொருத்தமான இடங்களில் பாடல்கள் அளவோடு ஒலிக்கின்றன. படவெளியீட்டிற்கு முன்னால் ‘பாடல்களை’ இரைச்சலாக உணர்ந்தவர்கள் கூட திருப்தியடையும்படி இருக்கின்றன பாடல் காட்சிகள். இரஞ்சித் முன்மொழியும் அரசியல், பாடல் வரிகளில் கச்சிதமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. காட்சிகளின் பரபரப்பிற்கு சந்தோஷ் நாராயணின் அபாரமான பின்னணி இசை உறுதுணையாக நின்றிருக்கிறது. வசனங்கள் இயல்பாகவும் சமயங்களில் அரசியல் அனல் தெறிப்புடனும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இந்துத்துவக் கருத்தியல்களின் பின்புலத்தில் வலதுசாரிக் கட்சிகள், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதில் ஆவேசமாக முன்னகரும் சமகாலச் சூழலின் ஒரு சரியான காலக்கட்டத்தில் ஓர் எதிர்ப்பாயுதமாக ‘காலா’ நின்றிருக்கிறது எனலாம். ராமன்xராவணன் என்கிற கருத்துருவாக்கம் அரசியல் பொருளில் கச்சிதமாக உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வெட்டுப்பட வெட்டுப்பட ராவணனின் தலை முளைத்துக் கொண்டேயிருப்பதைப் போல அரசியல் போராளிகள் தொடர்ந்து தோன்றிக் கொண்டேயிருப்பார்கள் என்கிற செய்தியும் அழுத்தமாக சொல்லப்படுகிறது.

அடித்தட்டு மக்களின் போராட்ட வழி, வன்முறையை வன்முறையால் தொடர்ந்து எதிர்த்துக் கொண்டேயிருப்பதின் வழியிலா அல்லது கல்வியறிவு உள்ளிட்ட பல்வேறு விழிப்புணர்வுகளைப் பெற்று அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதின் வழியிலா என்கிற தீர்வை அழுத்தமாக முன்வைப்பதில் படம் தடுமாறியிருக்கிறது. சில இழப்புகளுக்குப் பிறகு ‘போதும். அடிதடியெல்லாம் என் காலத்தோட போகட்டும்’ என்று ரஜினி உணர்ச்சியுடன் சொல்லும் வசனம், அதற்குப் பிறகான காட்சிகளின் வழி நிரூபிக்கப்படவில்லை.

ரஜினியின் ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ என்கிற பிம்பம் உடைந்து பல இடங்களில் அவர் இயல்பான மனிதராகவே உலா வருவது மகிழ்ச்சி. ஆனால் அந்தப் பிம்பம் முழுமையாக உடையவில்லை என்பதுதான் சோகம். அதனால் இது ரஜினியின் சினிமாவா அல்லது இரஞ்சித்தின் சினிமாவா என்கிற குழப்பத்தைப் படத்தின் பிற்பகுதியின் காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. முன்னணி நாயகர்களால் விழுங்கப்படுவதற்கு முன்னால் ரஞ்சித் உடனே வெளிவர வேண்டும் என்பதைத்தான் ‘காலா’ நிரூபிக்கிறது.

ரஜினியின் கலைப்பயணத்தில் ‘காலா’ ஒரு சிறந்த முயற்சி. இரஞ்சித்தின் பயணத்தின் அது நிகழவில்லை என்பதுதான் முரண்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/jun/07/kaala-movie-review-2934989.html
2865294 சினிமா திரை விமரிசனம் பாலா இயக்கியுள்ள ‘நாச்சியார்’- சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, February 17, 2018 12:23 PM +0530  


இதுவரையிலான பாலாவின் திரைப்படங்களையொட்டி, பொதுவாக இருவகையான பார்வையாளர்கள் வட்டம் உருவாகியிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. அவருடைய படங்களில் சித்தரிக்கப்படும் விளிம்புநிலைச் சமூகம், இருண்மை, வன்முறை போன்றவற்றின் மீதான அச்சமும் ஒவ்வாமையும் கொண்ட பார்வையாளர்கள் ஒருபுறம். இந்தப் பிரத்யேக காரணங்களுக்காகவே கொண்டாடும் பார்வையாளர்கள் இன்னொருபுறம்.

பாலாவின் சமீபத்திய திரைப்படமான ‘நாச்சியாரிலும்’ அவருடைய பிரத்யேகமான பாணியும் சாயலும் உண்டு என்றாலும் இந்த இரு தரப்புப் பார்வையாளர்களையும் கவரும் வண்ணம், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு ஒரு சமநிலையை அவர் கடைப்பிடித்திருக்கிறார் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தமிழ் சினிமாவின் சிறந்த இயக்குநர்கள் வரிசையில் நிராகரிக்க முடியாத படைப்பாளி என்கிற தகுதியை இத்திரைப்படத்தின் மூலம் அவர் மேலும் அழுத்தமாக்கியிருக்கிறார். இதன் சாட்சியமாக ‘நாச்சியார்’ அமைந்திருக்கிறது.

நடிகர்களின் ஆதிக்கமும் இடையூறும் மிகுந்திருக்கும் சூழலில் ‘சினிமா’ என்பது இயக்குநரின் ஊடகம் என்பதைத் தொடர்ந்து நிரூபிக்கும் படைப்பாளிகளின் வரிசையில் பாலா உறுதியாக நிற்பது சிறப்பு. அதுவரை அறியப்பட்ட ஒரு நடிகரின் பிம்பத்தைத் தனது பாணியில் முற்றிலும் வேறுவகையில் வார்த்தெடுக்கும் அவரது திறமை, இந்தத் திரைப்படத்தில் ஜோதிகா, ஜி.வி.பிரகாஷ் வழியாக நீண்டிருப்பது மிக சுவாரசியமானது. அதிலும் ஜோதிகாவின் அதிரடியான மறுவருகை இத்திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான, சுவாரசியமான அம்சங்களில் ஒன்று. 

**

எளிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளம்பெண்ணையும் (இவானா) ஒரு பையனையும் (ஜி.வி.பிரகாஷ்) காவல்துறை துரத்திப் பிடிக்கும் பரபரப்பான காட்சிகளோடு படம் துவங்குகிறது. இன்னமும் பதினெட்டு வயது நிரம்பாத பெண்ணை, அந்தப் பையன் வன்கலவி செய்து விட்டான் என்பது வழக்கு.

நாச்சியார் ஐபிஎஸ் (ஜோதிகா) நேர்மையான, துணிச்சலான காவல்துறை அதிகாரி. உண்மையை வரவழைப்பதற்காக அவர் எடுக்கும் அதிரடியான அணுகுமுறைகளின் மீது துறை சார்ந்த புகார்கள் உண்டு. ஆனால் அவருடைய இன்னொரு பக்கம் மென்மையானது. நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருக்கும் பெண்ணை அவர் மெல்ல விசாரிக்கிறார். ‘இருவரின் ஒப்புதலோடும்தான் உறவு நிகழ்ந்தது, அவன் அப்பாவி’ என்று கண்ணீர் மல்குகிறாள் இளம்பெண்.

இது சார்ந்து தொடரும் விசாரணையில் ‘பையன் குற்றவாளியல்ல’ என்றொரு சிக்கலான கோணம் புலப்படுகிறது. எனில் ‘உண்மையான குற்றவாளி யார்” என்கிற கேள்விக்கான பதிலைத் தேடி நாச்சியார் பயணிக்கும் காட்சிகளோடு படம் தொடர்கிறது. இதில் பல தடைகளை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பாலாவின் திரைப்படங்களின் வழக்கமாக வெளிப்படும் வன்முறையாக அல்லாமல் மென்மையும் நுண்ணுணர்வாக அமைந்திருக்கும் உச்சக்காட்சி சிறப்பானது.

*

இத்திரைப்படத்தின் பிரதான சுவாரசியம் ‘ஜோதிகா’தான். திரைப்படத்தின் தலைப்பு தன்னுடைய பாத்திரத்தின் பெயரில் அமைந்திருப்பதற்கான முழு நியாயத்தையும் அவர் வழங்கியிருக்கிறார். இவர் தோன்றும் முதற்காட்சி துவங்கி படம் முழுமையும் முற்றிலும் வேறுவகையிலான உடல்மொழியையும் தோரணையையும் ஜோதிகா கடைப்பிடித்திருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது. இதுவரையான பாத்திரங்களின் மூலம் அவருக்கு உருவாகியிருக்கும் ‘குழந்தைத்தனமான’ பிம்பத்தை தூள்தூளாக்கியிருக்கிறார். அதிரடியான காவல்துறை அதிகாரி என்கிற முகம் ஒருபுறமும், அந்தக் கம்பீரம் துளியும் குறையாத, அன்பான இல்லத்தரசி என்கிற முகம் இன்னொருபுறமுமாக அசத்தியிருக்கிறார். ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் மிடுக்கு அவருக்குக் கைகூடியிருந்தாலும் அதிலொரு மெலிதான செயற்கைத்தனம் கலந்திருப்பதையும் காண முடிகிறது.

ஜி.வி. பிரகாஷ் ‘நடிக்கத்’ துவங்கியிருக்கும் முதல் திரைப்படம் இதுதான். ‘காத்து’ என்கிற காத்தவராயனாக, ஒரு வளரிளம் சிறுவனின் உடல்மொழியையும் அதன் தன்மையும் கச்சிதமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். தன்னுடைய காதலியைக் காணத் துடிக்கும் உருக்கம் ஒருபுறமும், மிகையின்றி அமைந்த இளமைக் குறும்புகள் இன்னொரு புறமும் எனத் தன் பங்களிப்பை நிறைவாக செய்துள்ளார்.

புதுவரவான இவானாவிற்கு நல்ல வடிவான, தமிழ் சாயல் நிறைந்திருக்கும் லட்சணமான முகம். அப்பாவித்தனம் இன்னமும் மாறதிருக்கும் இவரும் ஜி.வி.பிரகாஷைப் போலவே இயக்குநரால் சிறப்பாக நடிக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். தன்னைத் துரத்தும் பையனைச் செல்லக் கோபத்துடன் விரட்டுவதும், பிறகு அவனைக் காணத்துடிக்கும் தவிப்பையும் குறைவில்லாமல் வழங்கியிருக்கிறார்.

ஜோதிகாவின் சக காவல்துறை அதிகாரியாக ராக்லைன் வெங்கடேஷ் அபாரமாக நடித்துள்ளார். ஆதாரமான நேர்மைக்கும் காவல்துறையில் உள்ள நடைமுறை ஊழல்களுக்கும் இடையேயான தத்தளிப்பை நன்றாக வெளிக்காட்டியுள்ளார். பணத்தின் மூலம் குற்றங்கள் மூடி மறைக்கப்படும் அவலத்தையும் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் இவற்றிற்கு உடந்தையாக நிற்கும் கொடுமையையும் இவர் விளக்கும் காட்சி சிறப்பானது. இதுதவிர ஜி.வி.பிரகாஷின் பாட்டி, முதலாளி, கூர்நோக்கு மையத்தின் காவல்காரர், அங்குள்ள சிறுவர்கள், காவல்துறை உயர்அதிகாரிகள் என ஒவ்வொரு சிறிய பாத்திரமும் கவனமாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

காவல்துறையிலுள்ள ஊழல்கள் ஒருபுறம் சித்தரிக்கப்பட்டாலும், இன்னொரு புறம், நேர்மையான காவல்அதிகாரிகள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகள், அத்துறையின் நடைமுறைச்சிக்கல்கள் போன்றவை சமநிலையாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. வயதுக்கு வராதவர்கள் தொடர்பான வழக்கு என்பதால் ஊடகங்கள் அறியாமல் ரகசிய விசாரணையை மேற்கொள்ளச் சொல்கிறார் ஜோதிகா. இதனால் தனிப்பட்ட சில இழப்புகளையும் அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச் செல்லாததால் மகளின் கோபத்தையும், ‘இளம் மனங்களில் தவறான நம்பிக்கையை விதைக்காதே’ என்று சூசகமாக உபதேசிக்கும் கணவனையும்.

விசாரணைக்கு வந்த ஒரு பெரியவரை திருப்பியனுப்ப ஆட்டோ செலவிற்குக் காசில்லாமல் ஒரு காவல்துறை பணியாளர் தடுமாறும் காட்சி சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அங்குள்ள நடைமுறைப் பிரச்னைகளையும் நம்மால் உணர முடிகிறது.

பெரும்பாலும் பயங்கரவாதிகளாகவே இஸ்லாமிய சமூகம்  தமிழ் சினிமாவில் சித்தரிக்கப்படும் அபத்தமான சூழலில் இதில் வரும் ஒரு திருமணக்காட்சியும், ஒரு பந்தா பேர்வழியால் எளிய மக்கள் பிரியாணி பெற முடியாமல் தடுக்கப்படும்போது, அவர் தண்டிக்கப்படும் காட்சியும், நடைமுறையில் நாம் அன்றாடம் காணும் மதநல்லிணக்கத்தை உறுதிப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது.

திரைப்படத்தின் முதற்பாதி பிரகாஷ் மற்றும் இவானாவின் காதல் காட்சிகள் மூலம் சுவாரசியமாக நகரும்போது, இரண்டாம் பாதி ஜோதிகாவின் அதிரடி விசாரணைக் காட்சிகளின் மூலம் பரபரப்பாகச் செல்கிறது. ஆங்கிலத் திரைப்படங்களைப் போன்று இந்தப்படத்தின் நீளம் சுமார் தொன்னூறு நிமிடங்கள் என்பதால் தேவையற்ற காட்சிகள் இன்றி ரத்தினச் சுருக்கமாக படம் முடிந்து விடுகிறது. இனி தயாரிக்கப்படும் திரைப்படங்களுக்கு இதுவொரு நல்ல முன்னுதாரணமாக இருக்கலாம்.

**

‘இன்று காலை பொழுது விடிந்தது’ என்கிற வாக்கியம் எத்தனை சம்பிரதாயமாக இருக்குமோ, அப்படித்தான் இருக்கும் ‘ராஜாவின் பின்னணி இசை சிறப்பாக இருந்தது’ என்று சொல்வதுவும். காட்சிகளின் தன்மைக்கேற்ப இசை மிகப் பொருத்தமாகவே ஒலிக்கிறது. ஆனால் பாலா படங்களுக்கு என ராஜா வழங்கும் கூடுதல் சிறப்பு ஏதுமில்லை என்பது ஏமாற்றம் தரும் விஷயங்களுள் ஒன்று. படத்தின் ஒரே ‘மாண்டேஜ்’ பாடலும் ரசிக்கும்படி உள்ளது.

ஈஸ்வரின் ஒளிப்பதிவு அபாரம். துவக்கக் காட்சியின் துரத்தல்களை ஹெலிகாம் கோணத்திலும் சாலைப் பயணத்தின் வழியாகவும் விறுவிறுப்பாக்கியிருப்பது ஓர் உதாரணம். படத்தின் பிற்பாதியில் திரைக்கதை, ஆங்காங்கே தொடர்பற்றுப் பயணிப்பது நெருடல்.

பொதுவாக பாலாவின் திரைப்படங்களில் சட்டம், நீதி, காவல், மதம் போன்ற நிறுவனங்கள் மீதான நையாண்டியும் பகடியும் பல காட்சிகளில் தென்படும். இத்திரைப்படமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. “நமக்கு கஷ்டம் கொடுத்தாதானே சாமிக்கு போரடிக்காம இருக்கும். ஒரு சாமி மன்னிக்கச் சொல்லுது, இன்னொரு சாமி தண்டிக்கச் சொல்லுது. எதைக் கேக்கறது. நாமே புதுசா ஒரு சாமியை உருவாக்கினாத்தான் சரிவரும்” என்பது முதற்கொண்டு, நீதிமன்றத்தில் உளறிக் கொட்டும் அரசு வழக்கறிஞரின் சமூகம் குறித்து நீதிபதி கேட்க, ‘அப்பா வடகலை, அம்மா தென்கலை” என்று அவர் பதில் சொல்வது போன்ற ரகளையான நகைச்சுவை வசனங்கள் படம் முழுக்க சுவாரசியத்தைக் கூட்டுகின்றன.

‘எளியோரை வலியோர் வாட்டினால் வலியோரைத் தெய்வம் வாட்டும்’ என்கிறது திருக்குறள். தெய்வம் மனித ரூபத்தில் வரும் என்பது பாலாவின் நம்பிக்கை. இது தொடர்பான காட்சிகளை ‘நந்தா’ திரைப்படத்திலும் நாம் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம். ‘மேலே இருந்து தனியா குதிச்சு வருமா” என்று சூர்யாவிற்கு உபதேசிப்பார் ராஜ்கிரண். நீதி, சட்டம் என்று சமூகத்தின் பெரும்பாலான நிறுவனங்கள், செல்வாக்கான குற்றவாளிகளுக்குச் சாதகமாக இயங்கும்போது எளிய மக்களுக்கான நீதியை எவரால் தர முடியும் என்கிற கேள்வியைப் படம் மிக அழுத்தமாக முன்வைக்கிறது.

 

சமூகத்தின் பார்வையில் அது சட்டப்பூர்வமற்றதாகத் தெரிந்தாலும் இம்மாதிரியான குற்றங்களைச் செய்தவர்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்படவேண்டும். அதற்கான அவதாரங்கள் சமூகத்திலிருந்தே உருவாவார்கள். இந்து மத நம்பிக்கையின் படி, அரக்கர்களைக் கொன்றொழிக்கும் பெண் தெய்வங்களின் வழிமுறையும் இதுவே. அப்படியொரு அவதாரமாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளார் ‘நாச்சியார்’.

வயதுக்கு வராதவர்களின் இடையே நிகழும் பாலுறவை பாலா நியாயப்படுத்த முனைகிறாரா? காவல்துறை அதிகாரிகளே தங்களின் கைகளில் சட்டத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாமா என்பது முதற்கொண்டு இத்திரைப்படம் குறித்து கேட்க நமக்கு ஆயிரம் கேள்விகள் உண்டு. ஆனால் எளியோர்களின் இருப்பு கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது அவர்களைக் காக்கப் புறப்படும் மனித தெய்வங்களின் வழிமுறைகளைக் கேள்வி கேட்கும் தகுதி நமக்கிருக்கிறதா என்கிற பதிலை மிக அழுத்தமாக முன்வைக்கிறது இந்தத் திரைப்படம்.

பாலா படங்களின் வழக்கமான தாக்கமும் அழுத்தமும் இத்திரைப்படத்தில் சற்று மட்டுப்பட்டிருந்தாலும் அவருடைய மிகச்சிறந்த படங்களில் ‘நாச்சியார்’ முன்னணி இடத்தைப் பிடிக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

]]>
Naachiyaar, Director Bala, Jyothika, GV Prakash, Ivana, Review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/feb/17/jyothika-bala-film-naachiyaar-2865294.html
2861001 சினிமா திரை விமரிசனம் மிஷ்கினின் ‘சவரக்கத்தி’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, February 10, 2018 01:55 PM +0530 உலகம் முழுவதும் வெவ்வேறு வகைமைகளில், வண்ணங்களில் நகைச்சுவை திரைப்படங்கள் உருவாகி வருகின்றன. ஆனால் தமிழ் சினிமாவில் மட்டும் ‘இதுதான் நகைச்சுவை’ என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட சில தேய்வழக்கு விஷயங்கள் நெடுங்காலமாக நீடிக்கின்றன. இந்த அபத்த மரபைக் கலைத்துக் கொண்டு அரிதாக சில முயற்சிகள் வெளிவரும். அதிலும், உலக சினிமாக்களின் பரிச்சயம் மிகுந்து வரும் சமகாலத்தில் தமிழ் சினிமாவின் இளம் இயக்குநர்களிடமிருந்து அவ்வாறான முயற்சிகள் தொடர்ந்து வெளிப்படுகின்றன. சிறந்த உதாரணம், தியாகராஜன் குமாரராஜாவின் ‘ஆரண்ய காண்டம்’.

இந்த வரிசையில் புதுநிறத்தைச் சேர்க்கும் விதமாக வெளிவந்திருக்கும் ‘அவல நகைச்சுவை’ திரைப்படம் ‘சவரக்கத்தி’. மிஷ்கினின் எழுத்திலும் தயாரிப்பிலும் உருவாகியுள்ள இந்த திரைப்படத்தை அவரது சகோதரர் ஆதித்யா இயக்கியுள்ளார். இந்த திரைப்படத்தில் தனித்தனியாக சிறந்த பல விஷயங்கள் உள்ளன. ஆனால் ஒட்டுமொத்த பார்வையில் நிறைவைத் தராத, மொண்ணையான முயற்சியாக இது அமைந்தது துரதிர்ஷ்டமானது. 

**

பழம்பெருமை பேசித் திரியும் பிச்சைமூர்த்திக்கு (ராம்) அவரது வாயே பிரதான எதிரி. ‘தவளையும் தன் வாயால் கெடும்’ எனும் பழமொழக்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் பிச்சை. நிறைமாத கர்ப்பிணியாக உள்ள, காது கேளாத மனைவியும் (பூர்ணா), மகனும் மகளும் இவருக்கு உண்டு. இவர்களின் பயணம் ஒருபுறம்.

பரோலில் வெளியே வந்திருக்கும் ரவுடியான மங்கேஸ்வரன் (அ) மங்கா (மிஷ்கின்) அன்றைய நாளின் மாலைக்குள் காவல்துறையிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இன்னமும் மூன்று வருடங்களால் அவரால் வெளியுலகத்தைப் பார்க்க முடியாது. தன்னுடைய ஆட்களுடன் மங்கா செய்யும் பயணம் ஒருபுறம்.

தன்னுடைய மைத்துனனான  ரகு, எதிர்ப்பிற்குப் பயந்து தன் காதலியை ரகசியமாக திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகும் தகவல் பிச்சைக்கு கிடைக்கிறது. தன்னுடைய குடும்பத்துடன் வேண்டாவெறுப்பாக இந்த எதிர்பாராத திருமணத்திற்கு கிளம்பும் பிச்சை, உதார் விடும் தன்னுடைய குணாதிசயத்திற்கு ஏற்ப செல்லும் வழியில் ஏற்படும் ஒரு சில்லறைத் தகராறில் ரவுடி மங்காவின் பகையைச் சம்பாதிக்கிறான். 

ஏற்கெனவே சிறைக்குத் திரும்பும் எரிச்சலில் உள்ள மங்கா இதனால் கோபத்தின் உச்சிக்கே செல்கிறான். எப்படியாவது தேடி பிச்சையைக் கொல்வது என சபதம் எடுக்கிறான். ஆத்திரக் கிறுக்கனாக அவன் முடிவெடுத்து விட்டால் எவராலும் தடுக்க முடியாது. எனவே தன் ஆட்களுடன் பிச்சையைத் தேடிக் கிளம்புகிறான். 

வாய்ச்சவடால் உள்ளவன்தான் என்றாலும் அப்பாவியான பிச்சை இவனிடமிருந்து தப்பித்தானா, கர்ப்பிணி மனைவி உள்ளிட்ட இவர்களின் குடும்பம் என்னவானது என்கிற அலைச்சலின் ஒருநாள் பயணமே ‘சவரக்கத்தி’ 

**

ரவுடியிடமிருந்து உயிருக்காக மன்றாடும் கதாபாத்திரத்தின் பெயர் ‘பிச்சை’. ஜப்பானிய கலாசாரத்தின் மீது பிரியமுள்ள மிஷ்கினின் பாத்திரத்தின் பெயர் ‘மங்கா’. ஜப்பானிய வரைகதையின் வடிவம் ‘மங்கா’ என்று குறிக்கப்படுவது ஓர் உபதகவல். இப்படி பல நுட்பமான, நுண்மைகளுடன் அமைந்த காட்சிகள் சுவாரசியமாக விரிகின்றன. 

ஒரு கோழையைப் போல படம் முழுவதும் ஓடி ஒளிந்து கொண்டேயிருக்கும் பிச்சை, வாய் பேச முடியாத ஒரு தேநீர்க்கடை மாஸ்டரிடம் உபதேசத்தைப் பெறும் போது துணிச்சல் கொள்கிறான். அந்தக் கடையின் பெயர் ‘பொய்யாமொழி தேநீர் நிலையம்’. தன் குடும்பத்தை மீட்பதற்காக அவன் வேகமாகச் செல்ல ஒரு வாகனம் தேவைப்படுகிறது. வாடகை சைக்கிள் கடையை அணுகுகிறான். அறிமுகமில்லாத இவனுக்கு வண்டி தர கடைக்காரர் மறுக்கிறார். பிறகு ஏதோவோர் அறவுணர்வு கடைக்காரரை உந்த சைக்கிள் தர சம்மதிக்கிறார். அந்தக் கடையின் பெயர் ‘ பரிசுத்தம் மிதிவண்டி நிலையம்’ இப்படியாக பாத்திரங்களும், காட்சிகளின் பின்னணி விவரங்கள் ஒவ்வொன்றும் இந்த திரைப்படத்தில் மிக கவனமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளதை ஒருபுறம் ரசிக்க முடிகிறது. 

பிச்சையை பழிவாங்க செல்வதா, அல்லது அன்றைய தினத்தை நிம்மதியாக கழித்து விட்டு சிறைக்குத் திரும்புவதா என்கிற கட்டாயம் மங்காவிற்கு ஏற்படுகிறது. நாணயத்தைச் சுண்டி ‘பூவா,தலையா’ போடுகிறான். ஒரு நாணயத்தின் பக்கம் ஒருவனின் வாழ்க்கையையே தீர்மானிக்கும் கமலின் ‘ஆளவந்தான்’ நந்து பாத்திரம் போல, ஒரு நாணயம்தான் பிச்சையின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது. படம் முழுவதும் இப்படியான அபத்த நகைச்சுவை தருணங்கள் ஏராளமாக உள்ளன. ஆனால், அவற்றில் அரிதான சிலவற்றைத் தவிர பெரும்பாலானவற்றில் அழுத்தமோ, சுவாரசியமோ இல்லாததால் வெறுமனே கடந்து போகின்றன. 

மங்காவிடம் பிச்சை மாட்டும் போதெல்லாம் ஏதோவோர் குருட்டு அதிர்ஷ்டத்தால் தப்பிச் செல்கிறான். இது மங்காவை இன்னமும் கடுப்பேற்றுகிறது. பிச்சையின் குடும்பத்தின் மூலம் அவனைப் பிடிக்கும் வாய்ப்பு வரும் போது மங்கா சொல்கிறான். ‘இல்லை. நீ ஓடு. நான் உன்னைத் துரத்திப் பிடிக்கிறேன்’. இதுவொரு முக்கியமான காட்சி. அவனுடைய அகங்காரம் விழிக்கும் காட்சிகளுள் ஒன்று அது. ஆனால் அதற்கு மாறாக மீண்டும் குடும்பத்தைக் காட்டி மிரட்டுவதின் மூலம் பிச்சையை வரவழைப்பது சுவாரசியமான முரண். 

**

மிஷ்கினின் பாத்திரம் மிக கச்சிதமாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது. தன் சுயநலத்திற்காக எவரையும் அழிக்கும் குணாதிசயம் உள்ளவன். தனக்காக வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்யும் தன்னுடைய தாய்மாமனையே எதிர்ப்பவன். ஓர் அற்ப விவகாரத்திற்காக அப்பாவி ஒருவனின் உயிரை எடுப்பதற்காக படம் முழுவதும் பேய் போல் அலைகிறான். ஆனால் அவனுக்குள்ளும் நுண்ணுணர்வும் கருணையும் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது மறைமுகமாகச் சுட்டப்படுகிறது. ‘நாலு பேர் பார்க்க கக்கூஸ் போயிருக்கியா?” என்று சிறை வாழ்க்கையின் கொடுமையைப் பற்றி தாய்மாமனிடம் சொல்லும் போது அவனுக்குள் இருக்கும் மானவுணர்வை நாம் அறிய முடிகிறது. படம் முழுவதும் இந்த மனோபாவத்தை விடாமல் கடைப்பிடித்திருக்கும் மிஷ்கினின் பங்களிப்பு அபாரமானதாக உள்ளது. 

வெட்டி வீறாப்பிற்கும் கோழைத்தனத்திற்கும் இடையிலான தத்தளிப்பை ராம் சிறப்பாகவே கையாண்டுள்ளார். காது கேளாக்குறையுள்ள மனைவியிடம் எரிந்து விழுவது, மங்காவிடம் உயிர்ப்பிச்சை கேட்டுவிட்டு சமயோசிதமாக தப்பிப்பது, தன் தந்தையின் புகைப்படத்தை கிழித்துப் போடும் இன்ஸ்பெக்டரை துணிச்சலாக பழிவாங்குவது (என்னவொரு அற்புதமான காட்சி!) என்று பல காட்சிகளில் பிச்சைமூர்த்தியாகவே வாழ்ந்துள்ளார் ராம். ஆனால் அவருடைய மிகையான உடல்மொழியும் கூச்சலும் சில சமயங்களில் நெருடலை ஏற்படுத்துகிறது. ராம் மட்டுமல்ல, ஏறத்தாழ அனைத்து பிரதான பாத்திரங்களுமே மிகையாகவே இயங்குவது நம்பகத்தன்மையை பெருமளவு சிதைக்கிறது. 

ஒரு நிறைமாத கர்ப்பிணியின் உடல்மொழியை மிகச்சரியாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார் பூர்ணா. தன் கணவன் வீரன் என்று அப்பாவித்தனமாக நம்புவதும், அதே சமயம் ஒரு வழக்கமான மனைவியாக அவனை மட்டம் தட்டிக் கொண்டேயிருப்பதும், அசந்தர்ப்பமான சமயங்களில் பழமொழியைச் சொல்லி விட்டு நாக்கைத் துருத்துவதும் என ரசிக்க வைத்திருக்கிறார். ஆனால் இவருடைய பாத்திரத்திற்கு இன்னமும் கூட முக்கியத்துவம் தரப்பட்டிருக்கலாம். தன் கணவரைப் போலவே இவரும் வெட்டி வீறாப்புடன் சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்வது போன்ற காட்சிகள் செயற்கையாகத் தோன்றுகின்றன. 

‘ஏதோ தப்பா தெரியுது.. வேண்டாம்டா’ என்று மங்காவின் மனச்சாட்சி போல எச்சரித்துக் கொண்டேயிருக்கும் தாய்மாமன், பாராட்டு பெறுவதற்காக முதலில் ஆலோசனை சொல்லி விட்டு பிறகு அவதிப்படும் மங்காவின் அடியாள், ‘அலெக்சாண்டருக்கே பஞ்சாயத்து சொன்ன குடும்பம்டா நம்மளுது’ என்று வீராப்புடன் கிளம்பி அடிவாங்கி தவழ்ந்து வரும் பிச்சையின் தாய்மாமன், வில்லங்கமான உடல்பாகத்தில் தாக்கப்பட்டு அந்த அவஸ்தையோடு படம் முழுக்க வரும் இன்னொரு அடியாள், மங்காவின் நகல் போலவே எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்திரப்படும் இளைஞன், ‘அடி தாங்கல முதலாளி’ என்று கதறும் பிச்சையின் உதவியாள், உலகின் தத்துவச் சிக்கல்களை உரக்க விவாதித்தபடி வரும் மனநலம் குன்றிய நபர் (ஷாஜி) என்று ஒவ்வொரு சிறிய பாத்திரமும் சுவாரசியமாகவும் கவனமாகவும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 

தன் தலையில் கொட்டி கொட்டி முடிவெட்டிய பிச்சையை ‘இன்னிக்கு நீ என்ன பாடுபடப் போற பாரு’ என சாபம் கொடுக்கிறான் ஒரு சிறுவன். தன்னை ஆபாசமாக வெறித்துப் பார்த்து விட்டு தன் கணவன் தர்மஅடி வாங்குவதற்கு காரணமாக இருக்கும் மங்காவை ‘நீ நல்லாவே இருக்க மாட்டே’ என சாபம் விடுகிறாள் ஓர் இளம் குடும்பப்பெண். இந்த இருவரின் சாபங்களும் மங்காவையும் பிச்சையையும் அன்றைய நாள் முழுக்க துரத்துகின்றன. 

**

இந்த திரைப்படத்தின் இருபெரும் பலங்கள் என்று ஒளிப்பதிவையும் பின்னணி இசையையும் சொல்லலாம். ஒருநாளின் காலையில் துவங்கி அன்று மாலைக்குள் நிகழும் திரைக்கதை என்பதால் அதுசார்ந்த ஒழுங்கையும் ஒத்திசைவையும் வெளிச்சத்தையும் மிக கவனமாக பதிவு செய்துள்ளார் ஒளிப்பதிவாளர் கார்த்திக் வெங்கட்ராமன். நத்தை நகர்ந்து செல்லும் காட்சி முதல் பல காட்சிகளின் அழகியலும் வண்ணமும் மனதை ஈர்க்கிறது. 

‘என்னதான் ராக்கெட் விழுந்தாலும் நம்ம குண்டியை கைவெச்சுதான் கழுவ வேண்டியிருக்கு’ என்கிற முணுமுணுப்பு வசனம் போன்று பல காட்சிகளில் மென்நகைச்சுவை வெடிகளும் பகடிகளும் இருக்கின்றன. 

‘அண்ணாந்து பார்’ பாடல் முதற்கொண்டு காட்சிகளின் பின்னணிக்கேற்ப அற்புதமாக ஒலிக்கும் இசை வரை அரோல் கரோலியின் ராஜ்ஜியம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது. வயலின் இசையும் காற்று வாத்தியங்களின் அற்புதமும் படம் முழுக்க மாயாஜாலம் புரிகின்றன. தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் பாடல் அர்த்தம் பொதிந்ததாக உள்ளது. 

பூனை, எலி விளையாட்டு போல கொலைவெறியுடன் துரத்தும் ஒரு முட்டாள்தனமான கோபக்காரன், அவனிடமிருந்து உயிர்தப்ப அலையும் ஒரு புத்திசாலி கோழையின் கதை சினிமாவிற்கு புதிதானது அல்ல. பல சிறிய கூறுகளுடன் இந்தக் கதையை சுவாரசியப்படுத்தியுள்ள ‘சவரக்கத்தி’, ஒட்டுமொத்த கவனத்தில் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றவில்லை. மிஷ்கினின் எழுத்து என்பதால் அது தொடர்பான சாயல்கள் சில இருந்தாலும், தன்னுடைய தனித்தன்மையை இயக்குநர் ஆதித்யா பதிவு செய்துள்ளது பாராட்டத்தக்கது. 

திரைக்கதை இன்னமும் சுவாரசியமாகவும் அழுத்தமாகவும் உருவாக்கப்பட்டிருந்தால் ‘சவரக்கத்தி’யின் கூர்மையை உணர்ந்திருக்க முடியும். அவை அமையப் பெறாததால் ஒரு மொண்ணைக் கத்தியினால் அறுபடும் வேதனையைப் படம் முழுவதும் உணர வேண்டியிருந்தது துரதிர்ஷ்டமானது.  

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2018/feb/10/மிஷ்கினின்-சவரக்கத்தி-ndash-சினிமா-விமரிசனம்-2861001.html
2777162 சினிமா திரை விமரிசனம் பிரம்மன் படைத்தது பெண்களை; படத்தில் பிரம்மா வடித்துள்ளது சரியான பெண்ணியத்தை! - மகளிர் மட்டும் விமரிசனம் பவித்ரா முகுந்தன் Thursday, November 30, 2017 01:04 PM +0530  

ஒவ்வொரு வாரமும் பல படங்கள் திரைக்கு வருகின்றன, ஆனால் அவற்றில் வெகு சிலதே நமது மனதில் நீங்காத இடத்தைப் பிடிப்பது மட்டுமின்றி இந்த உலகத்தை நாம் பார்க்கும் பார்வையிலும் ஒரு சிறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்திச் செல்கிறது. அந்த வகையில் சமீபத்தில் வெளியான மகளிர் மட்டும் திரைப்படம் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக அமைந்துள்ளது.

இது படத்தை பற்றிய விமரிசனமா என்றால், ஆமாம் இது படத்தை பற்றிய விமரிசனம்தான் ஆனால், இதில் படத்தில் நடித்துள்ள நடிகர்களின் நடிப்பு எப்படி என்று சொல்ல போவதில்லை, படத்தின் பின்னணி இசை காட்சிகளுக்கு பொருந்தியதா என்று ஆராயப் போவதில்லை, படத்தொகுப்பு கதைக்கு பலம் சேர்த்ததா என்று யோசிக்கப் போவதில்லை, நடிகர்களின் ஆடை மற்றும் அலங்காரம் கதாப்பாத்திரங்களை சரியாக வடிவமைத்ததா என்று பேச போவதில்லை, ஒளி மற்றும் ஒலிப் பதிவுகள் எப்படி என்று கூற போவதில்லை, இவை எதுவும் இல்லை என்றால் அப்பறம் என்ன விமரிசனம் என்று கேட்கிறீர்களா? இது உங்களைப் பற்றிய விமரிசம், உங்களது மனப்பான்மையைப் பற்றிய விமரிசனம். உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளே இருக்கும் கேள்விகளை இந்தப் படத்தில் காண்பிக்கப்பட்ட சில காட்சிகளுடன் ஒப்பிட்டு பதில் தேடும் ஒரு முயற்சி. அதனால் இது பெண்களுக்கான பதிவு என்று கருதி படிக்காமல் விட்டு விடாதீர்கள் ஆண்களே, இதில் உங்களுக்கு சில கேள்விகளும், உங்களது கேள்விகளுக்கு பதில்களும் கூட இருக்கலாம்.


இதில் நீங்கள் பார்க்கப் போவது முற்றிலும் மகளிர் மட்டும் படத்தில் உங்களைக் கவனிக்க வைத்த சில வசனங்களும் அதில் வித்தியாசப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பெண்மையும், பெண்ணியமும். இறுதியாக மோகன் ராஜா இயக்கிய தனி ஒருவன் படத்தில் கதையின் கதாநாயகன் ஜெயம் ரவி கூறும் ஒரு வசனம் பலரது கவனத்தை ஈர்த்தது, “பெண்ணியம் என்பது ஆண்கள் செய்கின்ற தப்பையெல்லாம் வரிசை கட்டி செய்வது அல்ல! அது வேறு” ஆனால் அந்த வேறு என்பது என்ன? இன்றைய நவீன, முற்போக்கு பெண்கள் பலரும் பெண்ணியத்தை தவறாகத்தான் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பொருத்தவரை, ஆண்கள் சிகரெட் பிடிப்பது உடல்நலக் கேடு என்று கூறும் இந்தச் சமூகம், பெண்கள் சிகரெட் பிடித்தால் ஒழுக்கக் கேடு என்று சொல்வது ஏன்? சிகரெட் பிடிப்பதும், மதுபானம் குடிப்பதும் ஆண்களுக்கு என்று எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளதா என்ன? தங்களாலும் அதைச் செய்ய முடியும், ஒரு பெண் இப்படிச் செய்யலாமா என்று கேள்வி கேட்பவர்களை ஆண் ஆதிக்கவாதிகள் என்று முடிவு கட்டி விடுகிறார்கள். 

அது முற்றிலும் தவறு நீங்கள் கூறுவதும் சரிதான் பெண் சிகரெட் பிடித்தால் மட்டும் ஒழுக்கக் கேடு என்று சொல்வது தவறுதான், ஆனால் இந்த விவாதத்தில் நீங்கள் அது உங்களது உடல் நலத்திற்கும் அது கேடு என்பதை மறந்துவிடுகிறீர்கள். ஆரோக்கியமாக இருக்க விரும்பும் எந்தவொரு மனிதனும் சிகரெட் பிடிப்பது தவறுதான், இதில் ஆண் என்ன பெண் என்ன? உங்கள் பெண்ணிய கொள்கைகளைத் தவறான விஷயங்களில் காட்டாதீர்கள். சரி சிகரெட் பிடிப்பதற்கும் ‘மகளிர் மட்டும்’ படத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்று யோசிக்கிறீர்களா? இருக்கிறது, வட இந்திய படங்களோ அல்லது வெளிநாட்டு ஹாலிவுட் படங்களோ, ஏன் சில தமிழ்ப் படங்களில் கூடச் சமூகத்தில் பெண்களுக்கு நிகழ்த்தப்படும் அநீதிகளைத் தட்டி கேட்கும் பெண்ணிய கொள்கைகளைக் கொண்ட ஒரு பெண் கதாப்பாத்திரம் தான் ஆணுக்குச் சளைத்தவள் அல்ல என்பதை ஆணித்தரமாக ரசிகர்கள் மனதில் பதிவு செய்ய சிகரெட் பிடிப்பதை போல் இயக்குநர்களால் காண்பிக்க படுகிறாள், ஆனால் இயக்குநர் பிரம்மா இந்தப் படத்தில் அதைப் போன்ற எந்த ஒரு அபத்தமான காட்சிகளையும் இடம் பெற செய்யவில்லை. இதுவே பெண்மையுடன் கூடிய பெண்ணியம் ஆகும். பெண்ணியத்திற்காகப் பெண்மைக்குரிய பண்புகளை இழந்துவிடக் கூடாது. 

அடுத்ததாகத் தாய்மை. ஒரு பெண் தாய்மை அடையும்போதுதான் முழு பெண்மையை உணர்கிறாள் என்பது நம்மவர்களின் நம்பிக்கை, அது உண்மையாகக் கூட இருக்கலாம், ஆனால் தான் தாய்மை அடைய வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியது ஒரு பெண்ணும் அவளது கணவனும்தான். பிரம்மாவின் மகளிர் மட்டும் படத்தில் ஒரு காட்சியில் ஜோதிகா தன் மாமியார் ஊர்வசியிடம் “மாமியாரே! நான் குழந்தை பெத்துக்க மாட்டேனு சொன்னா கோச்சிப்பிங்ளா என்ன?” என்று கேள்வி கேட்டிருப்பார், அதற்கு ஊர்வசியோ “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, நீயாச்சு உன் புருஷனாச்சு, அவனையாவது ஒரு புள்ளைய பெத்துப்போட சொல்லு” என்று எதார்த்தமாகப் பதில் சொல்லியிருப்பார். இதே கேள்வியை திருமணமாகாத இளம் பெண்கள் உங்களது அம்மாவிடம் கேட்டு பாருங்கள், ஏதோ கொலை குற்றம் செய்தது போல உங்களைப் பார்ப்பார்கள், அம்மாவே இப்படியென்றால் மாமியாரின் பார்வையை பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும். ஆனால், உண்மையில் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியவள் பெண், அதே சமயம் அந்த முடிவு அவளது கணவனின் ஒருமித்த முடிவாக இருக்க வெண்டும்.

அதற்காகப் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதுதான் பெண்ணியம் என்று மீண்டும் தவறாக புரிந்துகொள்ளாதீர்கள், ஊர்வசி சொல்வதைப் போல ஆண்கள் குழந்தை பெற முடியும் என்றால் அதைப்பற்றி வாதம் செய்யலாம், ஆனால் பிள்ளைப்பேறு என்பது பெண்மைக்கு மட்டுமே உள்ள ஒரு வரம் என்பதையும் பெண்ணியவாதிகள் மறந்துவிடக் கூடாது. கடவுளுக்கு அடுத்து எங்களால் மட்டுமே ஒரு உயிரை உருவாக்க முடியும் என்று பெருமையுடன் சொல்லுங்கள், இதுவும் பெண்மையுடன் கூடிய பெண்ணியமே.

புடவை கட்டும் பெண் மட்டுமே பண்பானவள், துப்பட்டா அணியும் பெண் மட்டுமே அடக்கமானவள், ஆணைப்போல் ஜீன்ஸ் மற்றும் சட்டை அணிந்தால் அந்தப் பெண் ஃபிரி டைப் அதாவது தமிழ் கலாச்சாரத்தை மதிக்காத ஒரு பெண் என்ற கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கிறது இந்தச் சமூகம். ஏன் மேற்கத்திய ஆடை அணிந்த பெண் இந்திய கலாச்சாரத்தை மதிப்பவளாக இருக்கக் கூடாதா? ஆடை என்பது தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும் வகையில் அணியப்படும் ஒன்று, என்னதான் ஆள் பாதி ஆடை பாதி என்றாலும் தன்னுடைய எண்ணங்களுக்குப் பொருந்தும் எந்தவொரு ஆடையை அணிவதும் பெண்ணின் சுதந்திரம், அதை வைத்து பெண்ணை எடை போடுவது உங்களின் முட்டாள்தனம். ஒரு பெண்ணுக்கு தனக்கான பிம்பத்தை இந்தச் சமூகத்தில் எப்படி நிலை நாட்ட வேண்டும் என்று தெரியும் அவரவர் வசதிக்கேற்ப அவர்கள் ஆடை அணிகிறார்கள். அந்த வகையில் இந்தப் படத்தில் ஜோதிகா அணிந்த ஆடைகள் அவர் செய்யும் நிரூபர் பணிக்கு வசதியானதாகவும், அதே சமயம் தன்னை மற்றவர்கள் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்காத வகையிலும் இருந்தது சிறப்பு. புடவை கட்டும் மருமகள்தான் நம்மையும் குடும்பத்தையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்வாள் என்று சில மாமியார்கள் நம்புவது போல படத்தில் ஊர்வசியும் நினைத்து ஜோதிகாவை வேண்டாம் என்று சொல்லியிருந்தால் பொக்கிஷமான சில விஷயங்கள் அவரது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்திருக்காது.

இதைத்தவறப் பெண் சுதந்திரம் என்பது எடுக்கப்படுவதும் இல்லை கொடுக்கப்படுவதும் இல்லை, அது ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கும் இயல்பாகக் கிடைக்க வேண்டிய ஒன்று. ஒரு பெண் இப்படிச் செய்தால், ஒரு பெண்ணாக இருந்து இந்தச் சாதனையை படைத்தால் என்று அதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பதை நிறுத்தி, அதை மகளிர் மட்டும் படத்தில் பிரம்மா எப்படி மிகைப் படுத்தாமல் எதார்த்தமாகக் கூறியிருக்கிறாரோ அதைப் போல் இயல்பாகப் பார்க்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆகையால், பெண்ணியத்தில் பெண்மை இல்லாமல் இல்லை அதே போல் பெண்மை இல்லாதது பெண்ணியமும் இல்லை. இதைத் தவற நான் தவறவிட்ட வேறு சில உங்கள் கவனத்தைப் பெற்ற காட்சிகள் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் அதை எங்களிடம் மற்றவர்களும் அறியும் வகையில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். 

]]>
Magalir Mattum, Jyothika, ஜோதிகா, மகளிர் மட்டும், Movie review, பட விமர்சனம் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/sep/21/magalir-mattum-defines-between-feminine-and-feminism-2777162.html
2810456 சினிமா திரை விமரிசனம் கார்த்தி நடித்துள்ள ‘தீரன் அதிகாரம் ஒன்று’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, November 18, 2017 10:59 AM +0530  

‘நள்ளிரவில் வீடு புகுந்து கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு. வடமாநில கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம். கொள்ளையர்களைப் பிடிக்க தமிழகக் காவல்துறையின் தனிப்படை வடமாநிலங்களுக்கு விரைந்துள்ளது’ என்பன போன்ற செய்திகளை ஊடகங்களில் நிறைய கவனித்திருப்போம். இது போன்ற தனிப்படைகள் எவ்வாறு இயங்குகின்றன, கொள்ளையர்களின் சமூகவியல் பின்னணி என்ன ஆகிய விவரங்களின் துல்லியத்துடன், பரபரப்பாக நகரும் திரைப்படம் இது.

கலாசார வேறுபாடுகள், பல்வேறு நடைமுறைச்சிக்கல்கள் இருக்கும் அயல் மாநிலங்களில் தமிழகக் காவல்துறையின் தனிப்படை அதிகாரிகள் எவ்வாறெல்லாம் சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள், அந்தச் சிரமங்களுக்கிடையில் குற்றவாளிகளைத் தேடிக் கண்டடைகிறார்கள் என்பதை ஒரு நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரியின் பார்வையிலிருந்து நேர்த்தியான திரைக்கதையின் மூலம் விவரித்திருக்கிறார்கள். நாம் பெரிதும் அறிந்திராத குற்றவுலகின் பின்னணியை அபாரமான திரைக்கதையின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார் இயக்குநர் வினோத்.

**

சென்னையின் புறநகர் பகுதிகளில் தனியாக அமைந்துள்ள வீடுகளைக் குறிவைத்து அடையாளம் தெரியாத முகமூடிக் கொள்ளையர்கள் தாக்கும் கொடூரமான காட்சிகளுடன் படம் துவங்குகிறது. சாட்சியம் எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்கிற கவனத்துடன் பெண்கள், குழந்தைகள் என்று வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் ஒரே அடியில் கொல்வது இவர்களின் பாணி.

காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளராகப் பணியில் இணையும் தீரன் திருமாறன் மிக நேர்மையான அதிகாரி. அதனாலேயே பல இடங்களுக்குத் தொடர்ந்து இடமாற்றம் செய்யப்படுகிறார். அவர் பணிபுரியும் இடங்களில் கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம் நிகழ்கிறது. ஆனால் எத்தனை முயன்றும் அவர்களைப் பற்றி ஒரு துப்பு கூடக் கிடைப்பதில்லை. அலட்சிய மனோபாவத்துடன் இயங்கும் மேலதிகாரிகள் தீரனுக்குப் போதிய ஒத்துழைப்பு தருவதில்லை.

சாதாரண பொதுமக்கள் சாகும்போது அலட்சியமாக இருக்கும் அரசும், அதிகார வர்க்கமும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் கொள்ளையர்களால் சாகடிக்கப்படும்போது பதறிக்கொண்டு தேடுதல் நடவடிக்கைகளை முடுக்குகிறது. தீரன் தலைமையில் தனிப்படையொன்று வடமாநிலங்களுக்கு விரைகிறது.

ஆனால் இந்தத் தேடுதல் படலம் அத்தனை எளிதாக இருப்பதில்லை. கொள்ளையர்களைப் பற்றிய அடிப்படை விவரம் கிடைப்பதற்கே பல மாதங்கள் ஆகின்றன. ஏறத்தாழ இந்தியா முழுவதும் நிகழும் இந்தப் பயணத்தை மிகுந்த நம்பகத்தன்மையோடும் பரபரப்பான திரைக்கதையோடும் விவரித்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

**

இத்திரைப்படத்துக்காக கார்த்தி தந்திருக்கும் உழைப்பு மிகப் பெரியது. மிடுக்கான தோற்றமும் கம்பீரமான உடல்மொழியும் என ஓர் உண்மையான காவல்அதிகாரியின் தோற்றத்தைக் கச்சிதமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். இதற்கு மறுபுறம் காதலின் நெகிழ்ச்சியையும் அது சார்ந்த உருக்கத்தையும் நன்றாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். கார்த்தியின் கலைப்பயணத்தில் இத்திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான பதிவாக இருக்கும்.

கார்த்தியின் காதலி மற்றும் மனைவியாக ரகுல் ப்ரீத் சிங். நன்றாக நடித்துள்ளார். போஸ் வெங்கட் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பைத் தந்துள்ளார்கள். கொள்ளைக்கூட்டத் தலைவனாக வரும் அபிமன்யு சிங்கின் தோற்றமும் நடிப்பும் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளுக்கு நம்பகத்தன்மையை உண்டாக்குகிறது.

இருக்கையின் நுனிக்கு வரவழைக்கும் பரபரப்பான திரைக்கதைக்குத் தடைக்கற்களாக இருப்பவை பாடல்களும், காதல் காட்சிகளும். வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் காட்சிகளுக்கு இடையில் இடையூறாக அமைந்து பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன. செயற்கையான திணிப்புகளாக இருக்கும் இது போன்ற அசட்டுச் சம்பிரதாயங்களைப் பிடிவாதமாகக் கடைப்பிடிக்கும் பாணியைத் தமிழ் இயக்குநர்கள் எப்போது கைவிடுவார்களோ என்று தெரியவில்லை.

ஜிப்ரானின் அபாரமான இசையில் அமைந்துள்ள பாடல்கள், தனியாக கேட்பதற்கு இனிமையாக இருந்தாலும் படத்தின் வேகத்திற்குத் தடையாக அமைந்திருந்திருப்பது துரதிர்ஷ்டம். ஆனால் தனது அற்புதமான பின்னணி இசையால் காட்சிகளின் பரபரப்பிற்கு அழுத்தம் கூட்டி இதைச் சமன் செய்திருக்கிறார் ஜிப்ரான்.

ஒளிப்பதிவு (சத்யன் சூர்யன்), எடிட்டிங் (சிவநந்தீஸ்வரன்), கலை (கதிர்), சண்டை வடிவமைப்பு (திலீப் சுப்பராயன்) என்று  தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் அனைவருமே இயக்குநரின் அசாதாரணமான உழைப்பிற்குத் துணை நின்றிருக்கிறார்கள்.

**

அதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர், சுதர்சனம் உள்ளிட்ட பல கொலைகளுக்கும் கொள்ளைகளுக்கும் காரணமாக இருந்த உத்தரபிரதேசத்தைச் சார்ந்த ‘பவாரியா’ கொள்ளையர்கள் குழுவைப் பிடிப்பதற்காக, 2005-ம் ஆண்டு தனிப்படை ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. அப்போதைய ஐ.ஜி, எஸ்.ஆர்.ஜாங்கிட் தலைமையில் அமைந்த இந்தத் தனிப்படை மிகத்திறமையாகச் செயல்பட்டு கொள்ளையர்களின் குழுவைத் தேடியது. சில என்கவுண்ட்டர்கள் நடந்தன. விசாரணைகளுக்குப் பிறகு சிலருக்குத் தூக்குத்தண்டனை கிடைத்தது.

இது சார்ந்த உண்மைச் சம்பவங்களின் அடிப்படையில் இதன் திரைக்கதை மிக நேர்த்தியாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் உயர்நிலை காவல்அதிகாரிக்கு இருக்க வேண்டிய நுண்ணறிவு, மனவுறுதி, விடாப்பிடியான தேடுதல் வேட்டை மனோபாவம், அப்பாவி மக்களை காக்க வேண்டிய பொறுப்பு என்பன போன்ற பல விஷயங்கள் தீரன் பாத்திரத்தின் மூலமாக நிறுவப்பட்டுள்ளன. கொள்ளையர்களின் பின்னணியைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக பல நூல்களை, குற்றத் தரவுகளை சலிப்பின்றி வாசிக்கிறார் தீரன்.

2000-ம் ஆண்டின் பின்னணியில் நிகழும் புனைவு என்பதால் அந்தக் காலக்கட்டம் சார்ந்த அடையாளங்கள் கலை இயக்குநரால் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ரூ. 501 ரிலையன்ஸ் கைப்பேசி,
அப்போதைய பிரதமர் வாஜ்பாய் உருவம் தாங்கிய பேனர் என்று பல நுணுக்கமான விஷயங்கள் காட்சிகளின் பின்னணியில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

கொள்ளையர்களின் கொடூரத்தனங்களைச் சித்தரிப்பதோடு நின்றுவிடாமல் அவர்களைப் பற்றிய வரலாறு, சமூகவியல் பின்னணி போன்றவை அனிமேஷன் வடிவில் சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டிருப்பது இயக்குநரின் தேடுதலையும் பொறுப்பையும் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. மன்னர் காலக்கட்டத்தில் போர் வீரர்களாக இருந்தவர்கள், தங்கள் பெருமையை இழந்தவுடன் ஆதிக்கச்சாதியினரால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான நாகரிக உலகாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு வேட்டைச் சமூகமாக மாறுவதும் பிறகு அவற்றிலும் தடை ஏற்படும்போது கொள்ளைக்காரர்களாக உருமாறியிருப்பதான வரலாற்றுக் காரணங்கள் பொருத்தமான இடத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

மையநீரோட்டச் சமூகத்தினரால் அழுத்தப்படும் எளிய சமூகங்கள், பல்வேறு அவமானங்கள், நிராகரிப்பிற்குப் பிறகு குற்றங்களில் ஈடுபடும் பின்னணியைப் பதிவு செய்திருப்பது நன்று.

**

காவல் துறையில் அளிக்கப்படும் பயிற்சிகள், திரைப்படம் மூலமாக மட்டும் நாம் அறிந்திருக்கும் நடைமுறைகளின் போலித்தனம், ஒவ்வொரு கொள்ளைக் குழுவிற்குமான பிரத்யேகப் பாணிகளில் உள்ள வித்தியாசம் போன்ற நுட்பமான தகவல்கள் படம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்றன.

ஆனால் இத்தனை உழைப்பைச் செலுத்தியிருக்கும் இயக்குநர், தமிழ் சினிமாவின் சில சம்பிரதாயங்களைக் கைவிட்டிருந்தால் படத்தின் தரம் இன்னமும் மேம்பட்டிருக்கும். நாயகனின் சாகசத்தை நிலைநாட்டும் காட்சிகள், பொருத்தமற்ற இடங்களில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் பாடல்கள் போன்றவற்றைத் தவிர்த்து மேலதிக நம்பகத்தன்மையையும் யதார்த்தத்தையும் கூட்டியிருக்கலாம். ராம்கோபால் வர்மா, அனுராக் காஷ்யப் போன்ற இயக்குநர்களின் தரத்தை எட்டியிருக்கக்கூடிய வாய்ப்பை இதுபோன்ற அபத்தமான காரணங்களால் தவறவிட்டிருக்கிறார் வினோத்.

காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு ஏற்படும் தனிப்பட்ட இழப்புகள், குற்றவாளிகளைப் பிடிப்பதற்காக அவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் பல்வேறு சிரமங்கள், அதற்குப் பிறகும் மேலதிகாரிகள் தரும் அழுத்தங்கள், எதிர்கொள்ள வேண்டிய அவமானங்கள், மனித உரிமை ஆணையத்தின் விசாரணைகள், பதவி அரசியலினால் நேர்மையான அதிகாரிகள் அடையும் பின்னடைவுகள் போன்றவை இத்திரைப்படத்தில் வலுவாக
சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

‘கெட்டவர்களிடமிருந்து நல்லவர்களைக் காக்காமல் கெட்டவர்களுக்கு அடிமைச் சேவகம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்” என்று தீரன் பேசுவது, ‘உங்க ஊர்ல இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தால் லாரி டிரைவர்களை விட்டு விடுவார்கள், உங்க போலீஸ்காரங்ககிட்ட துப்பாக்கியும் இருக்காது’ என்று விசாரணையின் போது வடஇந்திய கொள்ளையன்  தரும் வாக்குமூலம்.

இது போன்ற வசனங்களின் மூலம் காவல்துறையில் உள்ள நடைமுறை அவலங்களையும் திரைப்படம் சிறப்பாகப் பதிவு செய்கிறது.

ஊழலும் நேர்மையற்றதனமும் புரையோடிப் போயிருக்கும் அரசு நிறுவனங்களில் விதிவிலக்காக, மிக அரிதாக உள்ள நேர்மையான அதிகாரிகளின் மூலமாகவே அந்த அமைப்புகளின் மீதான நம்பிக்கை
பொதுச் சமூகத்திற்கு எஞ்சியிருக்கிறது. தம்முடைய அதிகாரத்தையும் பொறுப்பையும் சரியாக உணர்ந்திருக்கும் தீரன் போன்ற காவல்அதிகாரிகளினால்தான் சமூகம் தன்னைப் பாதுகாப்பாக உணர்கிறது.

அப்படியொரு அடையாளத்தைச் சரியாக பதிவு செய்திருக்கும் இயக்குநர் வினோத் பாராட்டப்பட வேண்டியவர். தீரன் போன்ற நேர்மையான அதிகாரிகள் காலத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு நிராரிக்கப்படும் நடைமுறைக் கசப்பையும் இத்திரைப்படம் இறுதிக்காட்சியின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஆனால் காவல்துறையின் பார்வையிலிருந்து மட்டும் அணுகாமல் எதிர்தரப்புக் கோணங்களையும் படத்தில் இணைத்திருந்தால் இது சமன்நிலையை எட்டியிருக்கும்.

நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு ‘தீரன் – அதிகாரம் ஒன்று’ பெருமையையும் அங்கீகாரத்தையும் தந்திருக்கிறது.

]]>
Theeran Adhigaaram Ondru https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/18/theeran-adhigaaram-ondru-movie-review-2810456.html
2805927 சினிமா திரை விமரிசனம் நயன்தாராவின் ‘அறம்’ – சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, November 11, 2017 11:18 AM +0530  

சமூகப் பிரச்னைகளைப் பற்றி உரையாடும் திரைப்படங்களைப் பொதுவாக இரண்டு வகைகளில் பிரிக்கலாம். வியாபார நோக்கத்தோடு அது சார்ந்த அம்சங்களைப் பிரதானமாகக் கொண்டு சமூகச் சிக்கல்களைப் பாவனையாக ‘கத்தி(ப்)’ பேசும் திரைப்படங்கள் ஒருவகை. அவற்றை உண்மையான தீவிரத்துடனும் நேர்மையுடனும் அணுகும் திரைப்படங்கள் இன்னொருவகை.

இதில் ‘அறம்’ இரண்டாவது வகையில் சிறப்பாக உருவாகியிருக்கிறது. பிரசார நெடி இல்லாமல், சலிப்பூட்டாமல் பரபரப்பான திரைக்கதையுடன் இத்திரைப்படத்தை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர் கோபி நயினாரின் சமூகவுணர்வை நிச்சயம் பாராட்டவேண்டும். பிரதான பாத்திரத்தில் நடித்த நயன்தாரா மற்றும் தயாரிப்பாளர்கள் தந்திருக்கும் ஆதரவும் பாராட்டத்தக்கது.

ஆழ்துளைக் கிணறுக்காகப் போடப்படும் குழியில் ஒரு கிராமத்துச் சிறுமி விழுந்து விடுகிறாள். இந்த விபத்துதான் படத்தின் மையம். இதையொட்டி நீர் அரசியல், அதிகார அரசியல், ஊழல் உள்ளிட்ட பல்வேறு விஷயங்களை இத்திரைப்படம் தீவிரமாக உரையாடுகிறது.

**

நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியரான மதிவதனி (நயன்தாரா) ஒரு சிக்கலைத் தீர்க்க சர்ச்சையான முடிவை எடுத்ததற்காகத் தற்காலிக பணிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார். இதுகுறித்த விசாரணையின்போது தன்னுடைய மேலதிகாரியிடம் மதிவதனி விளக்கம் அளிக்கும் காட்சியோடு படம் துவங்குகிறது. அந்த விளக்கத்தின் வழியாகச் சம்பந்தப்பட்ட பின்னணிக் காட்சிகள் விரிகின்றன.

இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மையம் அமைந்திருக்கும் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவின் பக்கத்தில் அமைந்திருக்கும் எல்லையோரத் தமிழ்நாட்டுக் கிராமம், காட்டூர். (ராக்கெட் விடும் இந்த இடத்தின் பின்னணி எதற்காகத் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பது குறித்த அரசியல் படத்தில் பேசப்படுகிறது.)

தண்ணீர் பஞ்சம் காரணமாகப் போராட்டத்தில் ஈடுபடும் கிராமத்து மக்களுக்கு உதவ தானே களத்தில் இறங்குகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர். அதன் ஊடே இன்னொரு சிக்கலைப் பற்றிய தகவல் அவருக்கு வருகிறது. ஆழ்துளைக் கிணற்றிற்காகப் போடப்பட்ட குழியில் ஒரு சிறுமி விழுந்த சம்பவம். இது தொடர்பாக கீழ்நிலை அதிகாரிகளுக்கு ஆணைகள் பிறப்பித்துக்கொண்டே சம்பவ இடத்திற்கு அவர் விரைகிறார்.

உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் சிறுமியின் உயிரைக் காப்பாற்றியாக வேண்டிய தவிப்பு ஒருபுறம், ஆவேசமடைந்திருக்கும் கிராம மக்களின் கோபம் இன்னொருபுறம், பெற்றோர்களின் பதற்றம், அழுகை. இதற்கு நடுவில் சட்டமன்ற உறுப்பினர், அமைச்சர் என்று மேலிட அதிகாரங்கள் தரும் இடைஞ்சல்கள், அழுத்தங்கள் என்று அனைத்தையும் சமாளித்து மாவட்ட ஆட்சியர், சிறுமியைக் காப்பாற்றினாரா என்பதைப் பரபரப்பும் விறுவிறுப்புமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

‘அரசுக்கு எதிராக ஏன் செயல்படுகிறீர்கள்?” என்கிற மேலதிகாரியின் கேள்விக்கு ‘மக்கள்தான் அரசாங்கம் என்று நான் நம்புகிறேன்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமான பதிலுடன் நயன்தாரா அறிமுகமாகும் இடத்திலேயே படம் களைகட்டிவிடுகிறது. உறுத்தாத நிறத்துடன் கூடிய பருத்திப் புடவையில் கனக்கச்சிதமான கம்பீரத்துடன் தோற்றமளிக்கிறார் நயன்தாரா.

சாமானிய மக்களின் ஆதாரமானப் பிரச்னைகளை அரசு இயந்திரமானது மாற்றாந்தாய் மனோபாவத்துடனும் அலட்சியத்துடனும் அணுகுவதைப் பற்றிய அரசியலை இந்தத் திரைப்படம் துல்லியமான வசனங்கள் மற்றும் காட்சிகளுடன் பதிவு செய்கிறது.

பல கோடி ரூபாய் செலவு செய்து மண்ணிலிருந்து விண்ணில் பாயும் ராக்கெட் வசதிகள் இருக்கும் இதே தேசத்தில், அதற்கு நேர்எதிராக மண்ணுக்குள் அமிழ்ந்திருக்கும் ஓர் ஏழைச்சிறுமியின் பிரச்னை தொடர்பான அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாதிருக்கும் முரண் படத்தில் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. (ஆனால் ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தால் பல ஆதாரமான அறிவியல் உபயோகங்களும் இருக்கின்றன. இயக்குநர் இதைத் தொடர்ந்து எதிர்மறையாகச் சித்தரித்திருக்கத் தேவையில்லை.)

துவக்கக்காட்சிகளில் கிராமத்துச் சிறுமியின் குடும்பம் மிக இயல்பான காட்சிகளுடன் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. ஒப்பனையில்லாத எளிய முகங்களைத் திரையில் பார்க்கவே அத்தனை மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீர் தாகத்துடன் இருப்பவனிடம் ‘கூல்டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடறீங்களா’ எனப்படும் உபசாரம், நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்திற்குச் செல்லும் பெண்கள் பிளாஸ்டிக் உறையில் தேநீர் வாங்கித் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொள்ளும் காட்சி, மருத்துச் செலவிற்கு அஞ்சி மருந்துக் கடையில் வைத்தியம் தேடும் கிராமத்து அறியாமை, அதற்கு நேர்எதிராக பிறந்த நாள் கேக்கிற்குச் செலவு செய்யும் நாகரிக மோகம் என்று பல சமூக முரண்கள் உறுத்தாத இயல்புடன் காட்சிகளில் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

பலஅடிகள் ஆழமுள்ள குறுகிய குழியில் சிறுமி சிக்கிக் கொள்வதும், மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையில் மீட்புக்குழு செயல்படுவதும்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம். ஆனால் இதன் ஊடாக அதிகார அரசியல் முதற்கொண்டு பல விஷயங்கள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. மீட்புக் காட்சிகள் மிகுந்த நம்பகத்தன்மையுடனும் பரபரப்புடனும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தச் சிறுமி காப்பாற்றப்பட வேண்டுமே என்கிற பதற்றத்தைப் பார்வையாளனுக்கு வலிமையாகக் கடத்தும் வகையாகத் திறமையான சித்தரிப்புகள்.

மீட்பு முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றாகத் தோல்வியுறும்போதும் மனஉறுதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் செயல்படுகிறார் மாவட்ட ஆட்சியர். சிறுமி மீட்கப்படாத கோபத்தில் கிராமத்து மக்கள் ஆவேசமாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும்போது, காவல்துறை அவர்களை அடக்க முயல்கிறது. ஆனால், மக்களின் அறியாமையின் மீது ஆட்சியர் ஒருபோதும் கோபமோ வருத்தமோ கொள்வதில்லை. ‘மக்களுக்குப் புரிய வைப்பது நமது கடமை’ என்பதைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறார். இதற்காக தானே களத்தில் இறங்கி மக்களிடம் நேரடியாக உரையாட முயல்கிறார். மக்களின் தேவைக்காகத்தான் அரசு என்கிற ஆதாரமான விஷயம் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.

**

சமூகப் பிரச்னைகளைப் பற்றி அடிப்படையான அக்கறையுடன் உரையாடும் திரைப்படம் என்பதைத் தாண்டி ‘அறம்’ ஒரு பெண் மையத் திரைப்படம் என்பதும் கூடுதல் சிறப்பு. வெகுஜன நடிகை என்கிற கவர்ச்சியான பிம்பத்தைத் துறந்து, இந்தப் படைப்பின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த நயன்தாராவின் துணிச்சலை மனமாரப் பாராட்டலாம்.

பல திரைப்படங்களில் ரெளடியாக, அடியாளாக வந்திருக்கும் ராமச்சந்திரன் துரைராஜ் இதில் சிறுமியின் பாசமிகுத் தந்தையாக நடித்து நம்மை உருக வைத்துள்ளார். சிறுமியின் உயிர் தன் கண்ணெதிரேயே மெல்ல விலகிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு பதற்றமுடன் மயக்கமடையும் தாயாக நடித்திருக்கும் சுனுலட்சுமியின் நடிப்பும் அபாரம். ‘காக்கா முட்டை’ திரைப்படத்தில் நடித்திருந்த சிறுவர்களான விக்னேஷ் மற்றும் ரமேஷின் இயல்பான நடிப்பும் சுவாரசியம் கூட்டுகிறது. கிட்டி, விநோதினி, வேல ராமமூர்த்தி, தொலைக்காட்சி நடிகர் பழனி பட்டாளம் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

ஜிப்ரானின் பின்னணி இசையும் பாடல்களும் காட்சிகளின் பரபரப்பு, உருக்கம் போன்றவற்றிற்கு அழுத்தமான துணையாக நிற்கின்றன. இத்தகையதொரு திரைப்படத்தில் சண்டை வடிவமைப்பாளருக்கு என்ன வேலை இருக்க முடியும் என்று தோன்றலாம். மீட்புக்காட்சிகளின் நம்பகத்தன்மைக்கு பீட்டர் ஹெயின் அற்புதமாக உழைத்திருக்கிறார். சிறுமி குழிக்குள் இருக்கும் காட்சி, மீட்புக் காட்சிகள் உள்ளிட்டவற்றிற்கு ஓம் பிரகாஷின் அசாதாரணமான ஒளிப்பதிவு துணை நின்றிருக்கிறது.

சகாயம், ககன் தீப் சிங் பேடி போன்ற அரிதான, நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியர்களை மதிவதனியின் பாத்திரம் நினைவுபடுத்துகிறது. மக்களுக்குச் சேவையாற்றவேண்டும் என்கிற உண்மையான கனவுடன் வருபவர்கள், அதிகார அரசியல், ஊழல் அமைப்பு, சக ஊழியர்களின் எரிச்சல் போன்ற பல தடைச்சுவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இது சார்ந்த கசப்புகள் படத்தில் நேர்மையாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. தன்னுடைய பதவியைத் துறந்துவிட்டு அதிகார அரசியலின் மூலம் மக்களுக்குச் சேவையாற்ற மதிவதனி முடிவு செய்யும் குறிப்போடு படம் நிறைகிறது. ஆனால் அந்தப் பயணம் மட்டும் அத்தனை எளிதாக இருக்குமா என்ன?

சமூகவுணர்வுடன் ஒரு நேர்மையான திரைப்படத்தைத் தர வேண்டும் என்கிற இயக்குநரின் ‘அறம்’ படம் முழுவதிலும் நேர்மையாகப் பதிவாகியிருக்கிறது. மக்களும் அதே நேர்மையுடன் இத்திரைப்படத்தை ஆதரிக்கவேண்டும். 

]]>
nayanthara, Aramm movie review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/nov/11/aramm-movie-review-2805927.html
2756292 சினிமா திரை விமரிசனம் ராணா டகுபதியின் ‘நானே ராஜா, நானே மந்திரி’ திரைப்பட விமர்சனம்! சரோஜினி Wednesday, August 16, 2017 06:37 PM +0530  

பாகுபலிக்கு முன்பு ராணாவைத் தமிழ் ரசிகர்களுக்கு அத்தனை பரிச்சயமில்லை. ஆனால் இந்தப் படத்தின் ஓபனிங் சீனில் பிரேக் பிடிக்காத வண்டியில் ராணாவைக் கண்டதும் எழுந்த பலத்த விசில் சத்தத்தில் இப்போது தமிழிலும் கணிசமான அளவில் ரசிகர்கள் இருக்கிறார்களெனத் தெரிந்தது. 

இத்திரைப்படத்தில் ராணாவுக்கு (ஜோகேந்தர்) வட்டிக்கு விடும் தொழில். தன் பெயரில் மனைவியின் பெயரையும் இணைத்து ராதா ஜோகேந்தர் எனச் சொல்லும் அளவுக்கு மனைவியான ராதா மீது அளவில்லாத நேசம் கொண்டவர். திருமணமாகி மூன்று வருடங்களாகியும் குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத இத்தம்பதிக்கு ஒரு வழியாக அந்த பாக்கியம் கிடைக்கும் போது உள்ளூர் நாட்டாமை மனைவியால் நேரக்கூடிய ஒரு அராஜகத்தின் மிச்சம் தான் இத்திரைப்படத்தின் முக்கால்வாசிக் கதை. மிச்சமிருக்கும் கால்வாசித் திரைப்படத்தில் ஜோகேந்தர், ராதாவோடு காதல் செய்கிறார்.

முதலில் தன் மனைவியின் ஆசைக்காக ஊர்த்தலைவராகத் தேர்தலில் போட்டியிடுகிறார் ஜோகேந்திரா. அரசியல் தான் தொட்டால் ஒட்டிக் கொள்ளும் மசிக்கரியாயிற்றே... அப்படியே ஊர்த்தலைவரில் இருந்து ஸ்டார்ட் ஆகும் பிரேக் பிடிக்காத வண்டி அப்புறம் அங்கே, இங்கே முட்டிக் கொண்டு நில்லாமல் நேஷனல் பெர்மிட் லாரி போல இலக்கை துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்து தன் வழியில் குறுக்கிடும் அத்தனை பேருக்கும் கபால மோட்சம் அளித்து முதல்வர் பதவியை நோக்கி சடுதியில் நகர்கிறது. இடையில் தேவிகா ராணியாக காத்ரின் தெரஸா. டி.வி சேனல் அதிபரின் மகளாக வரும் காத்ரின், தான் ஏற்றுக் கொண்ட கதாபாத்திரத்தை அருமையாக ஈடு செய்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த ‘மெட்ராஸ்’ கலைச்செல்வியை டோலிவுட் ஏன் ஊறுகாய் போல் பாவிக்க வேண்டும்? பொண்ணுக்கு ஹோம்லி ரோலும் ஷூட்டாகும் பாஸ். அடுத்த முறை ட்ரை பண்ணிப் பாருங்க.

கோயில் கொடிமரத்தில் முதலில் விளக்கேற்றும் உரிமை ஊர்த்தலைவரின் மனைவிக்குத் தான் உண்டு என்று ஆணவம் கொண்டு ஒரு பெண் கதாபாத்திரம், ஜோகேந்தரின் மனைவிக்கு ஈடு செய்ய முடியாத ஒரு கொடுமையைச் செய்து விடுகிறது. அந்தக் கொடுமைக்குப் பழி தீர்ப்பதற்காகத் தான் ஜோகேந்திரா அரசியலில் இறங்குகிறார். முதலில் ஊர்த்தலைவராகும் ஜோகேந்திரா, எம்எல்ஏ வின் தகாத ஆசை மற்றும் வற்புறுத்தலை காரணம் காட்டி அவரைக் கொன்று விட்டு, தான் எம்எல்ஏ ஆகிறார்.

அப்புறமும் வண்டியில் பிரேக் இல்லாததோடு வாழ்க்கையிலும் பிரேக் போட ஆளில்லாததால் எம்எல்ஏவிலிருந்து மினிஸ்டராக, அதிலும் ஹோம் மினிஸ்டர் ஆக ஆசைப்படுகிறார். ஹே... நேற்று மதியம் அரசியலுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தவர்களை எல்லாம் ஹோம் மினிஸ்டர் ஆக்க முடியாது ஜோகி வேண்டுமென்றால் கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஆக்குகிறோம் என கட்சித் தலைமை முடிவெடுக்க, ஒரு வழியாக ராதா ஜோகேந்தர் கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஆகிறார். 

ஒரு சாமானியன், தன் மனைவிக்கு நேர்ந்த அவலத்துக்குப் பழிவாங்குவதற்காக அரசியலில் இப்படி விஸ்வரூபமெடுத்தால்... அட அரசியல்வாதிகளை விடுங்கள் நம் மீடியாக்களால் சும்மா இருக்க முடியுமா? அந்த இடத்தில் தான் ஃபாரின் சிகரெட்டுடன் என்ட்ரி ஆகிறார் தேவிகா ராணியாக காத்ரின். மீடியாவின் உயர் மட்டத்துப் பெண்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படும் அளவுக்கு நிலைமை சென்று விட்டது கொஞ்சம் கோராமையாகத் தான் இருக்கிறது. கல்ச்சுரல் மினிஸ்டர் ஜோகேந்திரா எப்படி அந்த உயரத்துக்குச் சென்றார் என்று ஆராய வரும் தேவிகா ராணி... படு மட்டமான ரசனையாக தன்னைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்ய வரும் ஆணான ஜோகேந்திராவின் மீது காதல் மீதூற கசிந்துருகி அந்தக் காதலின் பேராலேயே அவருக்கு எதிரியாகவும் ஆவதாகச் செல்கிறது கதை.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் ஜோகேந்திரா முதலமைச்சராக ஆசைப்படுகிறார். அதற்கு டி.வி சேனல் அதிபர் மகளான தேவிகா, சோஷியல் மீடியாவின் துணை கொண்டு உதவ முன் வருகிறார். மனைவியை நேசிக்கும் ஆண் பிரஸ்டீஜை வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டாங்க ரேஞ்சில் மனைவிக்காக முதல்வர் பதவி அடைய விரும்பும் ஜோகேந்திரா தன்னை மக்கள் முன் மார்க்கெட்டிங் செய்து கொள்ள தேவிகாவின் உறவை ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

இந்த இடத்தில் இயக்குனரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டாக வேண்டும்...

‘டைரக்டர் சார்... அதெப்படி இப்படி எல்லாம் காட்சிகள் வைக்க முடிகிறது? அடடே... மெய் சிலிர்க்கச் செய்கிறது அந்தக் காட்சியமைப்பு! . தன்னை பலாத்காரம் செய்ய வரும் ஒரு ஆணை, பத்திரிக்கையாளராக உயர் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணால் எப்படிக் காதலிக்க முடியும்? என்று புரியவில்லை. 

இப்போது ராதா என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்கிறீர்களா?

அவர் வழக்கம் போல நமது அரசியல் தலைவர்களின் மனைவிகள் என்னவெல்லாம் செய்வது வழக்கமோ... அதையே அட்சரம் பிசகாமல் செய்து கொண்டிருப்பதாகக் காட்சிகள் செல்கின்றன.

ராதா அன்னதானம் செய்கிறார். கோயில் பிச்சைக்காரர்களுக்கு ரூபாய் நோட்டுக்களை பிச்சை போடுகிறார், தன்னை நாடி வரும் ஏழைகளுக்கும், தானே தேடிச் செல்லும் ஏழைகளுக்கும் வகை, தொகையில்லாமல் உதவுகிறார். ஒரு பக்கம் கணவர் ஜோகேந்திரா அரசியலைக் காரணம் காட்டி செய்து கொண்டிருக்கும் அராஜகங்களுக்கு எல்லாம் மறுபக்கம் மனைவியாக ராதா படம் முழுக்கப் பரிகாரம் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறார். 

  • முடிவில் ராதாவின் பரிகாரம் வென்றதா?
  • ஜோகேந்திரா முதலமைச்சர் ஆனாரா?
  • தேவிகாவின் முறையற்ற காதல் கை கூடியதா? 
  • இந்த பொலிட்டிகல் ஆக்‌ஷன் திரில்லர் திரைப்படத்தை வைத்து இயக்குனரும், ஹீரோவும் மக்களாகிய நமக்கு சொல்ல விரும்பிய சேதி என்ன? 

என்பது போன்ற இத்யாதி... இத்யாதி கேள்விகளுக்கு எல்லாம் அப்பாவி ரசிக சிகாமணிகளே நீங்கள் வெள்ளித்திரையில் விடை தேடிக் கொள்ளுங்கள்.

காஸ்டியூம்ஸ்...

காஜல் அகர்வால் விதம் விதமான புடவைகளில் செம கியூட் ஹோம்லி லுக்! காத்ரின் கூட தனது ஹை புரொஃபைல் லுக்கில் அணிந்து வரும் ஆடைகள் அனைத்துமே நச் ரகம்!

ராணாவின் கேஷுவலான வேஷ்டி கட்டும் ஸ்டைல் பட்டையைக் கிளப்பினாலும் நடுவில் சில காட்சிகளில் சபாரி மாதிரியான சில உடைகளில் வருகிறார். அது வயதான தோற்றமளிக்கிறது. 

காஸ்டிங்...

அந்நியோன்யமான மனைவியாக ராதா கதாபாத்திரத்தில் காஜல் அகர்வாலிடம் அழகு கொஞ்சுகிறது. தேவிகா ராணியாக காத்ரினும் ஓக்கே.

சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் நவ்தீப், காமெடியன் பித்ரி சதி, வார்டனாக வரும் ரெட்டி, ஊர்த்தலைவரின் மனைவியாக வரும் பெண், என அவரவர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப் பட்ட வேலையை செவ்வனே செய்திருக்கிறார்கள்.

வில்லன் அசுதோஷ் ராணா பயமுறுத்துவதற்குப் பதிலாக கே.எஸ்.ரவிக்குமார் படத்தில் மிக்ஸர் தின்று கொண்டிருப்பவர் போல அத்தனை மந்தமாக சிவனே என்று காரியமாற்றுவது அவரை காமெடி வில்லனாகக் காட்டி விட்டார்களோ இத்திரைப்படத்தில் என்றொரு யோசனையைக் கிளறுகிறார்.

ஒளிப்பதிவு...

வெங்கட் சி.திலீப்பின் கேமரா பாடல்காட்சிகளிலும், சண்டைக்காட்சிகளிலும் மாயஜாலம் செய்திருக்கிறது.

பாடல்கள்...

  • பாடல்களைப் பொறுத்தவரை சந்தமெல்லாம் நீயே, நீயே... சுவாசமெல்லாம் நீயே... நீயே! பாடல், படம் முடிந்து தியேட்டரை விட்டு வெளியே வந்த பின்னும் கூட இன்னும் காதோடு ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஷ்ரேயா கோஷலின் குரலில் ஐஸ்கிரீம் வழிந்தோடாத குறை! அத்தனை குளுமை அந்தப் பாடல்.
  • ஜோகேந்திரா... ஜோகேந்திரா நீ வாழ்க ஜோகேந்திரா, 
  • விஜய் ஜேசுதாஸின் குரலில் ராதம்மா, ராதம்மா ராவே ராதம்மா பாடல்கள் ராணாவுக்கான மாஸ் ரெஸ்பான்ஸை கூட்டக் கூடும். இந்தப் பாடலில் வரும் பெண் குரல் நடிகை திவ்யா ஸ்பந்தனாவுடையதாம். (குத்து ரம்யான்னு சொன்னா தான் தமிழ் ரசிகர்களுக்குப் புரியும்) செம வாய்ஸ் திவ்யா.
  • ஷ்ராவணியின் கனமான பேஸ் வாய்ஸில் சுமங்கலியாக நீ சென்று விட்டாயம்மா,பாடல் சற்றே மனதை அசைத்து கண் கலங்கச் செய்கிறது.

பாடல்களைப் பொறுத்தவரை எதுவுமே சோடையில்லை.

பாடல் காட்சிகளில் சப்பாத்திக்கு மாவு  பிசைவது, கண்ணைக் கட்டி அழைத்துச் சென்று நிற்க வைத்து நகைகள் அணிவிப்பது, ரொமான்ஸ் என்ற பெயரில் குளிக்கும் போது சோப் போட்டு விடுவது மாதிரியான காட்சிகள் எல்லாம் முன்பே சில திரைப்படங்களில் பார்த்த உணர்வைத் தருகின்றன. ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் இயக்குனர்களுக்கு கொஞ்சம் கற்பனை வறட்சியாகி விட்டது போல! அதனால் தான் இப்படி எங்கிருந்தாவது உருவ வேண்டியதாகி விடுகிறது.

படத்தில் புதிதாகக் காணக் கிடைத்த ஒரே ஒரு விஷயம் குண்டடி பட்டுப் பிய்ந்து போன காதுக்குப் பதிலாக ராணா தங்கத்தில் செய்து மாட்டி இருக்கும் மேற்காது ஒன்று மட்டுமே! சத்தியமாக அது மட்டும் தான் இந்தப் படத்தில் புதுசு. மற்றதெல்லாம் புது மொந்தையில் ஊற்றிய பழங்கஞ்சி!

சண்டைக்காட்சிகள்...

படத்தில் பெரிதாக சண்டைக்காட்சிகள் என்று ஒன்றும் மனதில் பதியவில்லை. பாலத்தின் மீது குண்டு வெடித்து மனைவி காயங்களுடன் மூர்ச்சையாகிக் கிடக்க கீழே விழத் தயாராக ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் காரிலிருந்து தன் மனைவியைக் காப்பாற்ற ஜோகேந்திரா முயற்சிக்கையில் வரும் சண்டைக்காட்சி ஓரளவுக்கு மனதில் நிற்கிறது. பாகுபலியில் காட்டெருமை, இதில் காரா?! என்ற உணர்வெழுந்தாலும் திரையில் காட்சி அருமையாகத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது தெரிந்தது.

கிளைமாக்ஸ்...

யூகிக்கக் கூடிய கிளைமாக்ஸ் தான் என்றாலும், இப்படி ஒரு திரைப்படத்துக்கு அதைத் தாண்டி வேறு எந்த விதமான கிளைமாக்ஸையுமே திட்டமிட முடியாது என்பதால் படம் சுபம்.

இத்திரைப்படத்தின் இயக்குனர் தமிழ், தெலுங்கில் வெற்றி நடை போட்ட சூப்பர் ஹிட் திரைப்படமான ‘ஜெயம்’ படத்தை இயக்கிய தேஜா. வழக்கமான தனது கொஞ்சம் காதல், கொஞ்சம் சென்டிமென்ட், கொஞ்சம் சண்டை, கொஞ்சம் காமெடி காக்டெயிலில் இம்முறையும் தெலுங்கைப் பொறுத்தவரை படத்துக்கு மாஸ் வெற்றியே! தமிழ் ரசிகர்கள் சில லாஜிக் ஓட்டைகளை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். படம் மலையாளத்திலும் ரிலீஸ் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சேட்டன்கள் இப்படத்திற்கு என்ன ரிசல்ட் தருவார்கள் எனப் பொறுத்திருந்து தான் காண வேண்டும். இந்தியிலும் கூட படம் டப் செய்யப்பட்டிருக்கிறதாம். இந்தியில் ராணாவுக்கு செல்வாக்கு உண்டு என்கின்றன பாலிவுட் பட்ஷிகள்.

படத்தின் ‘பஞ்ச்’ டயலாக்குகள்...

அது போக படத்தின் பஞ்ச் டயலாக்குகள் குறித்தும் பேசியாக வேண்டும். முழுப்படமுமே பஞ்ச் டயலாக்குகளை நம்பித்தான் எடுக்கப் பட்டிருக்கிறதோ! என்ற வகையில் மரண மாஸாக நெஞ்சில் இல்லை... இல்லை ஸ்ட்ரெயிட்டாக பின்மூளைக்குள் குத்தி ஆங்கர் போட்டு நிற்கின்றன சூப்பர்... டூப்பர் ‘பஞ்ச்’ கள்.

  • ‘கணக்குப் போட்டு அடித்தால் ஐந்தே வருடங்களில் நான் ஆவேன் சி. எம்.
  • பாம்புக்குப் புற்று வேண்டுமென்றால் எறும்பு எதற்கடா கஷ்டப்பட வேண்டும்? 
  • நான் எப்போது சாக வேண்டும் என்பதை நானே முடிவு செய்வது மட்டுமல்ல, நீ எப்போது சாக வேண்டுமென்பதையும் நானே முடிவு செய்வேன்.
  • ஆயிரம் பேரை ரிஸார்ட்டில் தங்க வைத்தால் நாளைக்குள் நானும் ஆவேன் சி.எம்’  

என்பது மாதிரியான ‘பஞ்ச்’கள்  எல்லாம் தமிழில் கேட்கையில் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமற்றுத் தோன்றினாலும் தெலுங்கில் கேட்கையில் மேலே சொன்ன எபெக்ட் இருந்தது நிஜம்!

கிளைமாக்ஸில் இயக்குனர் தேஜாவும், ராணாவும் உறுதிப்படுத்த விரும்புவது ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தான்... தங்களை ஓட்டுப் போட்டு தேர்ந்தெடுத்த மக்களை மதிக்காத, மக்களுக்கு அநீதி இழைக்கத் தயங்காத அரசியல்வாதிகளை எல்லாம் மொத்தமாகக் குண்டு வைத்து கூண்டோடு அழித்துவிடுவதே நல்ல அரசியல் முகிழ்ப்பதற்கான ஒரே வழி என்கிறார்கள்.

ஐயோடா... இதெல்லாம் சாத்தியமா? அதைச் சொன்ன தைரியத்துக்காக இருவரையும் பாராட்டலாம். ஆந்திர அரசியல்வாதிகள் இதைக் கண்டுகொள்ளவில்லையா? அல்லது ஸ்போர்ட்டிவாக எடுத்துக்கொண்டார்களா எனத் தெரியவில்லை. 

பாடல்கள் மற்றும் பஞ்ச் டயலாக்குகள், காரைக்குடி, நகரத்தார் தெருக்களையும் வீடுகளையும் லட்டு போல கேமிராவில் அள்ளித் தந்த ஒளிப்பதிவுக்காகவும், ராணா, காஜல், காத்ரினின் இயல்பான நடிப்புக்காகவும் ஒருமுறை பார்க்கலாம்

]]>
ராணா டகுபதி, RANA DAGUBATTI, tollywood, டோலிவுட், nene raju nene mantri movie review, நானே ராஜா நானே மந்திரி திரைப்பட விமர்சனம் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/16/rana-dagubattis-nene-raju-nene-mantri-movie-review-2756292.html
2754660 சினிமா திரை விமரிசனம் இயக்குநர் ராமின் 'தரமணி': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Sunday, August 13, 2017 09:32 AM +0530  

எச்சரிக்கை: மிகையாக இருந்தாலும் முதல் வரியிலேயே தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். இந்தத் திரைப்படம் ‘முதிர்ச்சியான பார்வையாளர்களுக்கானது’. ஒருவேளை வழக்கமான தமிழ் சினிமாவை எதிர்பார்த்து செல்பவர்கள் கடுமையான அதிர்ச்சியை அடைவதற்கான சாத்தியம் அதிகம். ‘இது இயக்குநர் ராமின் திரைப்படம்’ என்கிற அறிதலுடன், முன்கூட்டிய மனநிலையுடன் செல்கிறவர்கள் கூட அந்தப் பட்டியலில் இடம் பெறுவதற்கான சாத்தியமுண்டு.

இந்தத் திரைப்படத்தின் உள்ளடக்கம், காட்சிகள், வசனங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் கடுமையான சமூக விமரிசனங்களும், அவல நகைச்சுவையும், மரபு மீறலும், கலாசார அதிர்ச்சியும், இயக்குநரின் குரலும் நிறைந்திருக்கின்றன. 

இதுவரை வெளிவந்த தமிழ் சினிமாக்களில் ‘The most matured cinema’ என்று இயக்குநர் ருத்ரைய்யா இயக்கிய ‘அவள் அப்படித்தான்’ திரைப்படத்தை முன்நிறுத்த விரும்புகிறேன். ஆனால் அந்தத் திரைப்படத்தை விடவும் பல நூறு அடிகள் தாண்டிச் சென்றிருக்கிறது, ராமின் ‘தரமணி’

நிற்க, உடனே ‘இது ஏதோ ஒலக சினிமா’ போல இருக்கு’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்ளவும் தேவையில்லை. ராமின் திரைமொழி ‘பெஸ்டிவல் பாணியில்’ இருந்தாலும் அவர் பேசியிருக்கும் விஷயம் மிக அடிப்படையானது; எளிமையானது. எனவே அடிப்படை மனித உணர்வுள்ள எந்தவொரு சராசரி நபருக்கும் இந்தத் திரைப்படம் நிச்சயமாகப் புரியும். அதற்கான பொறுமையும் நுண்ணுணர்வும்தான் தேவை. 

சரி, விமரிசனத்துக்குள் செல்வோம். 

**

ஆண் x பெண் உறவு சார்ந்த சிக்கல் என்பது மேற்பரப்பில் எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும் அதனுள் ஆயிரக்கணக்கான இழைகள் உள்ளுறையாக, ரகசியமாக பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. தனிநபர்களின் அகச்சிக்கல்கள்தான் குடும்ப வன்முறைகளுக்கு காரணமாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலான சமூகக் குற்றங்களுக்கு குடும்ப வன்முறையே காரணமாக இருக்கிறது. இப்படி ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப்பிணைந்திருக்கும் நம்முடைய வாழ்வியல் இயங்குமுறையின் சிக்கல்களை நேர்த்தியான திரைக்கதையின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார் ராம்.

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சிக்கலின் வரலாறு பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தது. ஆதாமின் முதல் ஆப்பிள் கதைக்கு முன்னால் இருந்தே இந்தச் சிக்கல் இருந்திருப்பதற்கான வாய்ப்பு உண்டு. 

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையில் தோன்றும் இனக்கவர்ச்சி, காதல், காமம் என்று அனைத்துக்கும் காரணம் இயற்கையின் தொடர் சுழற்சிதான். இதற்காகவே அத்தனை நாடகங்களும். ஓர் உயிரில் இருந்து இன்னொரு உயிர் உருவாவது. இயற்கையின் இந்தத் தொடர் நாடகம், ஏறத்தாழ எல்லா உயிரினங்களுக்குள்ளும் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாகத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. 

காமம்தான் இதற்கான அடிப்படை உந்துவிசை என்றாலும் இந்த நாடகத்தின் பிரதிபலிப்பாக அதன் மேற்பரப்பில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே எவ்வாறான காட்சிகள் எல்லாம் நிகழ்ந்து விடுகின்றன?

அகங்கார மோதல்கள், பரஸ்பர ஈர்ப்புகள், அதற்கான வேடங்கள், காதல், அதனுள் மறைந்திருக்கும் காமம், அவை சார்ந்த பாசாங்குகள், நிறைவேறாத ஏக்கங்கள், பெருமூச்சுகள், அகம், புறம் சார்ந்து உருவாகும் வன்முறைகள், பாலியல் சீண்டல்கள், குற்றங்கள், குடும்ப வன்முறை, வன்மங்கள், கொலைகள், தற்கொலைகள், இறந்து போகும் மனங்கள், மரத்துப் போகும் உணர்வுகள் என்று பல்லாயிரக்கணக்கான உணர்ச்சிகளின் விளையாட்டுக்களம் இது. 

இந்தக் களத்தின் பின்னணியில்தான் தன் நாடகத்தை நிகழ்த்துகிறார் ராம். ‘ஒரு பையன், ஒரு பொண்ணு கிட்ட ‘ஐ லவ் யூ’ சொன்னா என்னவெல்லாம் நடக்கும்? என்கிற இயக்குநரின் குரலும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளும் ஒரு சிறிய உதாரணம். 

**

காதலில் தோற்றுப் போகும்  ஓர் இளைஞன். திருமண வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போகும் ஒரு பெண். மழைநாள் ஒன்று தற்செயலாக அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்க வைக்கிறது. எழுத்தாளர் ஆதவனின் சிறுகதையில் வரும் பாத்திரங்கள் போல அகங்கார மோதலில் அந்தக் காட்சி தொடங்குகிறது. ஒருவரையொருவர் மெல்லப் பிறாண்டிக் கொள்கிறார்கள். அதிலிருந்து ஒழுகும் குருதியை ருசிக்கிறார்கள். மிக முதிர்ச்சியான உரையாடல் அவர்களுக்குள் நிகழ்கிறது. 

பரஸ்பரம் தங்களைப் பற்றிய அறிமுகம் கிடைத்தவுடன் தாங்கள் இருவரும் ஒரே குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணமும் பிரியமும் உருவாகிறது. 

காதலியால் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞன், கணவனால் பாதிக்கப்பட்ட பெண். பாதிக்கப்பட்ட இருவர் இணைந்து அவர்களுக்குள் இனிமேலும் பாதிப்பு வராத ஒரு பயணத்தை உருவாக்க முடியுமா?. ஆம் என்று தோன்றலாம். இல்லை. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சில ஆதாரமான குணாதிசயங்கள் அவர்களை அப்படி வாழ அனுமதிக்காது. 

அவர்களுக்குள் நிகழும் குரூர விளையாட்டை கருணையேயின்றி ரத்தமும் சதையுமாக நம் கண் முன் நிறுத்துகிறார் இயக்குநர் ராம். 

**

படத்தின் முதல் பிரேம் தொடங்கி கடைசி வரைக்கும் இயக்குநரின் கொடி பறக்கிறது. ஆம். ‘இது முழுக்க முழுக்க இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள திரைப்படம்’ என்று தைரியமாகச் சொல்லலாம். முன்னணி நாயகர்களுக்கேற்ப பல சமரசங்களைச் செய்யும் பிழைப்புவாத இயக்குநர்களுக்கு மத்தியில் தாம் உருவாக்க விரும்பும் படைப்புக்காக எத்தனை வருடங்கள் வேண்டுமானாலும் காத்திருக்க முனையும் ராமின் பிடிவாதமும் கலைஞனுக்கான திமிரும் ரசிக்க வைப்பவை. 

ஆட்சேபகரமான சில காட்சிகளை நீக்கினால் ‘யூ’ சான்றிதழ் பெற்று வரிவிலக்கு ஆதாயம் கிடைக்கக்கூடிய சூழலை கைவிட்டு ‘அந்தக் காட்சிகளை நீக்க முடியாது, அவைதான் இத்திரைப்படத்தின் அடித்தளம்’ என்கிற நோக்கில் பிடிவாதமாக ‘ஏ’ சான்றிதழ் பெற்ற நேர்மை பாராட்டத்தக்கது. 

ஆனால், இயக்குநரின் திரைப்படம் என்பதற்காக நாயகனின் உடல்மொழி முதற்கொண்டு படம்நெடுக ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும் ‘வாய்ஸ்ஓவர்’ வரை இயக்குநரே பல இடங்களை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பது நியாயமா? (சரி, இந்த பஞ்சாயத்துக்குப் பின்னால் வருவோம்). 

இந்தியா – இலங்கை கிரிக்கெட் போட்டிக்கும், இராமேஸ்வரத்தில் உள்ள சில மீனவப் பெண்கள் மழை வருவதற்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் உள்ள சம்பந்தம்தான். ஆம், எது புரிகிறதோ, அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறது இயக்குநரின் பின்னணிக்குரல். 

இங்கு கிரிக்கெட் என்பது விளையாட்டு மட்டுமல்ல. அதுவொரு மதம். சர்வதேசப் பிரச்னைகளுடன் தொடர்புடையது. கேயாஸ் தியரி போல, மைதானத்தில் அடிக்கப்படும் ஒரு சிக்ஸர் எவருடைய உயிரையோ பறிக்கும் சக்தி வாய்ந்தது. ஏனென்பது படத்தைப் பார்த்தால் புரியும். 

ஆண், பெண்ணுக்கான உறவுச்சிக்கல்தான் இத்திரைப்படத்தின் மையம் என்றாலும் படம் நெடுக இம்மாதிரியான சமூக அரசியல் தொடர்பான பிரச்னைகள், ‘சுளீர்” கேள்விகள், அதிலுள்ள இருண்மை நகைச்சுவை என்று பார்வையாளர்களைத் தொடர்ந்து காலணியால் அடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார் இயக்குநர். 

பார்வையாளர்களுக்கு நிச்சயம் வலிக்கும். ஆனால் சந்தோஷமான வலி. சினிமா எனும் வலிமையான ஊடகத்தைப் போதை மருந்து போல பயன்படுத்தி அரசியல் சுரணையற்ற ஒரு சமூகத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கும் சினிமாக்காரர்களின் மத்தியில் இப்படிச் சமூகவுணர்வுடன் ஓர் உயிர்ப்புள்ள இயக்குநர் இருக்கிறார் என்பதே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. 

நாயகனுக்கும் நாயகிக்குமான பிரச்னைகளை விவரித்துக்கொண்டே செல்லும் இயக்குநர், ஓரிடத்தில் ‘Pause’ பட்டனை அழுத்தி விட்டு, ‘இத்தனை நேரம் இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தீர்களே, ஏரிகளை அழித்து உருவாகியிருக்கும் இந்தக் கட்டடங்களைப் பற்றி யோசித்தீர்களா?’ என்று ‘நச்’சென்று ஒரு கேள்வி கேட்கிறார். படம் முழுக்க இது போல் நிறைய கேள்விகள், கிண்டல்கள். மிக கூர்மையான வசனங்கள். 

**

படத்தின் தலைப்பான ‘தரமணி’ என்பது அற்புதமான குறியீடு. தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை சார்ந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், பணியாளர்கள் அதிகமுள்ள பகுதி. உலகமயமாக்கலின் துல்லியமான அடையாளம். 

ஐ.டி துறை என்பது பிரத்யேகமான கலாசாரத்தைக் கொண்டது. எப்போது வேண்டுமானாலும் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளக்கூடிய பணிப் பாதுகாப்பின்மை சூழல், வழக்கத்துக்கு மாறான இரவு நேரப் பணி, முந்தைய தலைமுறையால் கனவு கூட காண முடியாத ஊதியம், அது தரும் செளகரியங்கள், இடைஞ்சல்கள், பாலியல் சீண்டல்களைச் சகித்துக்கொள்ளவேண்டிய அவலம் (பெண்களுக்கு), சமூகவுணர்வு அற்ற அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட கும்பல் ஒருபுறம். அந்தக் கும்பலில் இருந்து கொண்டே தன்னால் இயன்ற சமூகப் பணிகளை செய்யும் உணர்வாளர்கள் என்று விநோதமான கலவை.

எளிய சமூகத்தின் பல்வேறு கனவுகளைக் கலைத்துக்கொண்டு அவர்களின் உழைப்பையும் குருதியையும் உயிரையும் உறிஞ்சிக் கொண்டுதான் நகரமயமாக்கல் எனும் ‘நரகல்மயமாக்கல்’ உருவாகிறது. ஆலயத்தை உருவாக்குவதற்காக பல்வேறு அடிமைகள் உயிரிழந்த அதே ஆதிக்காலத்துக் கதை நவீன உலகத்திலும் தொடர்கிறது. வறுமையிலிருந்து தப்பிக்க பெருநகரத்துக்குள் வந்து விழும் அந்நிய மாநிலத்தைச் சோந்த ஏழைப் பணியாளனின் சடலம், குருதி கொப்பளிக்க எவரும் கவனிப்பாரின்றி அநாதைப் பிணமாகச் சாலையோரத்தில் கிடக்கிறது. தொலைதூரத்தில் உள்ள பல்லடுக்குக் கட்டடம் பின்னணியில் மங்கலாகத் தெரிகிறது. இப்படி அர்த்தம் பொதிந்த பல காட்சிகள் படம் பூராவும் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.  

ஆனால் இத்திரைப்படம் ஐ.டி. பணியாளர்களைப் பற்றியது அல்ல. அப்படியொரு விநோதமான கலாசாரத்தின் பின்னணியில் பணிபுரிபவள் அல்தியா (ஆண்ட்ரியா). ஆங்கிலோ இந்தியச் சமூகத்தைச் சார்ந்தவளாக இருப்பதாலும், கணவனைப் பிரிந்து வாழ்பவள் என்பதாலும் மிகக் குறிப்பாக அழகாக இருப்பதாலும் உடல் சார்ந்த தொடர்புக்கு எளிதில் கிடைப்பாள் என்று உயர் அதிகாரியால் எண்ணப்படுபவள். ஆனால் தன் மீது வீசப்படும் பாலியல் சீண்டல்களை சாதுர்யமாகவும் துணிச்சலாகவும் எதிர்கொள்ளத் தயங்காதவள் அவள். கணவன் தன்னிடம் மறைத்த பாலியல் அடையாளத்தை, அதன் சிக்கலை கருணையுடன் மன்னிக்கத் தெரிந்தவள். (தற்பால் சேர்க்கையை காட்சி வடிவத்திலும் கண்ணியமாகவும் கையாண்ட முதல் திரைப்படமாக ‘தரமணி’ இருக்கக்கூடும்). 

ஓர் ஆணினால் ஏமாற்றப்பட்டு, தாயால் வசைபாடப்பட்டு தன் மகனுடன் தனிமையில் அலையும் அல்தியாவுக்கு, நேர்மையான ஒரு இளைஞனைப் பார்த்ததும் சலனம் ஏற்படுகிறது. அவன் நல்லவனாக இருக்கக்கூடும் என்கிற எண்ணம் உருவாகிறது. ஒரு பெண்ணால் பாதிக்கப்பட்ட அவனுடைய துயரத்தைத் தன் காதலின் மூலம் துடைக்க முடியும் என நம்புகிறார். 

**

ஒரு பொண்ணு, ஒரு பையன் கிட்ட காதலில் விழுந்தால் என்னவாகும்?

நாயகன், நாயகி என்று இந்தத் திரைப்படத்தில் எவருமில்லை. என்றாலும் சம்பிரதாயத்துக்காகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் வசந்த் ரவி, இந்த படைப்பின் நாயகன். ஒரே திரைப்படத்தோடு ஓய்ந்து போன ‘காதல் ஓவியம்’ கண்ணனை நினைவுப்படுத்துகிறார். ஆனால் உடல்மொழி, உச்சரிப்பு என்று எல்லாவற்றிலும் இயக்குநர் ராமே தெரிகிறார். இது ராமின் திரைப்படங்களில் உள்ள வழக்கமான குறை. ஒரு திரைப்படம் இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கலாம், அதற்காகப் பாத்திரங்களும் இயக்குநரின் தோரணையை நகலெடுப்பது அவசியமா? முதல் படம் என்று தெரியாத அளவுக்கு வசந்த் ரவி அபாரமாக நடித்திருக்கிறார். 

தனக்குக் காதலை தந்த ஆண்ட்ரியாவிடம் வழக்கமான ஆணின் நிலவுடமை மனோபாவத்தோடு ‘அவன் கூட படுத்தியா..’ என்று கேட்ட குரூரத்தைப் பிற்பாதியில் வேறொரு இடத்தில் உணர்ந்து மனம் கலங்கும் காட்சியில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். 

மக்களிடம் அறிமுகமே இல்லாத நடிகரை உபயோகப்படுத்துவது இயக்குநரின் துணிச்சல் என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும் இந்தப் பாத்திரத்துக்கு முன்னணி நாயகர்கள் மட்டுமல்ல, இரண்டாவது, மூன்றாவது நிலையில் உள்ள நடிகர்கள் கூட நடிக்க ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். பாத்திரத்தின் தன்மை அப்படி. அழகம்பெருமாள் தன் பாத்திரத்தைத் திறம்பட கையாண்டிருக்கிறார். இறுதிக்காட்சியில் நாயகனின் மீது கோபப்பட்டு விட்டு பின்பு அதே காரணத்துக்காக நன்றியும் சொல்வது மிக நுட்பமான காட்சி. 

படத்தில் வரும் சிறு சிறு பாத்திரங்களும் அபாரமாக நடித்திருக்கின்றன. கதாபாத்திரத் தேர்வில் இயக்குநர் எத்தனை கவனமாக இருந்திருக்கிறார் என்பதற்கான உதாரணம் ஒன்று சொல்லலாம். ஆண்ட்ரியாவின் கணவன் பாத்திரத்துக்குச் சுருள்முடி. அதேபோல் சுருள்முடியுள்ள பையனைத் தேடி நடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். குடும்ப வன்முறைக்குப் பலியாகும் இளம்தலைமுறையின் பிரதிநிதியாக அந்தச் சிறுவன் அற்புதமாக நடித்திருக்கிறான். 

**

இந்தத் திரைப்படத்தின் காட்சிகளை, வசனங்களைச் சிலாகித்துக் கொண்டே போனால் விமரிசனம் நூறு பக்கங்களுக்கு மேல் நீளும். எனவே பலவற்றைச் சொல்லாமல் விடுகிறேன். காட்சிகளின் பின்னணிகளில் எங்கெல்லாம் புறா. மழை, ரயில் போன்ற குறியீடுகள் வருகின்றன என்பதைக் கவனிப்பதும் புரிந்து கொள்ள முயல்வதும் பார்வையாளனுக்குச் சுவாரசியமான அனுபவம்.
 
படத்தின் தலைப்பும் காட்சிகளும் ரயில்நிலையத்தோடு தொடர்புடையவை என்பதால் அது சார்ந்த சத்தத்தோடு தொடங்குகிற யுவனின் பின்னணி இசையின் ரகளை படம் பூராவும் தொடர்கிறது. காட்சிகளில் உள்ள நையாண்டிதனத்தை இசையும் பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால் பல இடங்களில் திணிக்கப்பட்ட உணர்வைத் தரும் வகையில் இசை ஒலித்துக் கொண்டேயிருப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். (இயக்குநர் End credits-ல் In the mood for love போன்ற திரைப்படங்களையெல்லாம் குறிப்பிட்டிருக்கிறாரே, யுவன். அதற்கு நியாயம் செய்ய வேண்டாமா).

இந்தத் திரைப்படத்துக்குப் பாடல்களே தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. என்றாலும் நாயகன் மனம் திரும்பி அது சார்ந்த துயரத்தின் ஊடே நாகூருக்குப் பயணமாகும்போது ஒலிக்கிற ‘பாவங்களை சேர்த்துக் கொண்டு’ என்கிற பாடல் மனதை உருக்க வைக்கிறது. மக்கள் சமூகத்தின் பல்வேறு இயல்பான முகங்களும் காட்சிகளும் இதில் பொருத்தமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. 

‘நாய்ல என்ன கெட்ட நாய், நல்ல நாய்... ஆண்கள் எல்லோரும் நாய்கள்தான். அப்பப்ப பிஸ்கெட் போட்டா போதும்’ என்பது போன்ற வசனங்கள் ஆண்கள் குறித்து எள்ளலான மதிப்பீடுகளை வைத்திருக்கிற பெண்களின் அகவுலகைச் சித்தரிக்கிறது. 

தன் உடல் பலத்தால் பெண்களை அடக்கி விட முடியும் என்கிற உயர்வுமனப்பான்மையுடன் ஆணுலகம் நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு நடக்கிறது. அவ்வாறல்ல, ஒரு பெண்ணின் மனத்துக்குள் பயணிப்பதும் அவளுடைய அன்பைப் பெறுவதும் அத்தனை எளிதானதல்ல என்பதைப் பல காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. ஆண்களின் போலியான அதிகாரத்துக்குப் பெண் எந்நாளும் பயப்படுவதில்லை. ‘உனக்குத் துப்பாக்கி சுடத் தெரியாது. அதனால நானே சுட்டுக்கறேன்’ என்று காவல்துறை அதிகாரியின் மனைவி சொல்வதில் உள்ள கோபமும் சீண்டலும் எத்தனை ஆண்களுக்குப் புரிந்திருக்கும்?. இந்தத் திரைப்படத்தின் பல காட்சிகளை ஆண்கள் புரிந்து கொள்வார்களா, ஜீரணிப்பார்களா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. 

நிறைவேறாத காமம், அது சார்ந்த ஏக்கங்கள் நவீன நுட்ப வசதிகளோடு எப்படியெல்லாம் பரவுகின்றன என்கிற சமூகத்தின் அழுகல்தன்மை பல காட்சிகளில் வெளிப்படுகிறது. ‘நான் சாப்பிட்ட நரகலை இந்த ஊருக்கும் தர நினைக்கிறேன்’ என்று பெண்களைப் பழிவாங்க முயல்கிற நாயகன் இறுதியில் ஒரு பெண்ணிடம்தான் சரணடைகிறான். 

தான் திருடிய பணத்தை மனச்சாட்சியின் உறுத்தலுடன் அந்தக் குடும்பத்துக்கு இறுதியில் நாயகன் திருப்பித்தருவதையும் பணமதிப்பிழப்பு என்கிற அதிகார முடிவு எளிய மக்களை அல்லல்பட வைக்கும் குரூரத்தையும் அங்கதப்பாணியில் இணைத்து இயக்குநர் கிண்டலடித்திருப்பது அபாரம். 

‘வாய்ஸ்ஓவர்’ உத்தி என்பது முறையாகப் பயன்படுத்தினால் ரசிக்கத்தக்கதுதான்... ஆனால் இதுவே ஓவராக போனால் எப்படி? கலவியின்போது பக்கத்தில் நின்று ஒருவர் குறிப்புகள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தால் அது நன்றாகவா இருக்கும்?

தனது திரைக்கதையின் மையத்தோடு சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்னைகளையும் சிறுசிறு இழைகளாக நெய்வது ராமின் பலம். ஆனால் சமயங்களில் இதுவே பலவீனமாக மாறுகிறது. இது போன்ற குறுக்கீடுகளால் படம் எதைப் பற்றி பேசுகிறது என்பது குறித்து பார்வையாளன் குழம்பிப் போக வாய்ப்புண்டு. 

ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்தில் ராமின் குறுக்கீடுகள் பல சமயங்களில் அபாரமாகவே இருக்கின்றன. அதற்கான விளக்கத்தை படத்தின் கடைசி வரியில் இயக்குநர் தந்திருப்பது சுவாரசியம். 

**

தரமணி – பெண்ணியத் திரைப்படமல்ல. இரு பாலினத்தவரின் பிரச்னைகளையும் இணைத்தே பேசுகிறது. அதிகப் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்கிறவர்கள் பெண்கள் என்பதால் அவர்கள் தொடர்பான காட்சிகளின் கனம் அதிகமிருப்பது இயல்பே. 

ஒரு பெண்ணை உடல்பலத்தாலோ, அதிகாரத்தாலோ ஓர் ஆண் எப்போதும் வெல்ல முடியாது. பெண்களின் மனத்தில் தங்களைப் பற்றிய பிம்பம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதை ஆண்கள் அறிய நேர்ந்தால் நிச்சயம் அதிர்ச்சி அடைவார்கள். பரஸ்பர அன்பின் மூலம் புரிதலின் மூலமுமே ஆண் – பெண் உலகம் அதிகச் சிக்கல்கள் இன்றி இயங்க முடியும் என்கிற போதனையை மிக நேர்த்தியான திரைக்கதையுடனும் காட்சிகளின் அழகியலுடன் விவரிக்கிறது தரமணி.

]]>
Director Ram, Taramani Movie Review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/13/taramani-movie-review-2754660.html
2754184 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷின் 'வேலையில்லா பட்டதாரி' 2 - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, August 12, 2017 12:52 PM +0530  

ஹாலிவுட் பாணி போல, ஒரு வெற்றிகரமான திரைப்படத்தின் அடுத்தப் பாகம் (sequel) தமிழில் உருவாவது மிக அரிது. அம்மாதிரியான வழக்கமும் கலாசாரமும் இங்குப் பெரிதும் இல்லை.. ‘சில காலம் கழித்தும் கூட பார்வையாளர்கள் முதல் பாகத்தை நினைவுவைத்துக்கொண்டு பார்ப்பார்களா’ என்று இயக்குநர்கள் தயங்குகிறார்களோ என்னவோ.

இரண்டாம் பாகமாக அல்லது அடுத்தடுத்தப் பாகங்களாக வெளிவந்த திரைப்படங்களே தமிழில் குறைவுதான். அவையும் பொதுவாக இங்கு வெற்றியடைவதில்லை. பாகுபலி, சென்னை 28, சிங்கம் போன்றவை மட்டுமே விதிவிலக்கு. தமிழின் ஒரே முந்தையப் பாகத் (prequel) திரைப்படமாகக் கருதப்படும் பில்லா – 2 கூட தோல்விதான். எந்திரன், விஸ்வரூபம் ஆகிய தொடர்ச்சிகளின் வெற்றியை இனிதான் பார்க்கவேண்டும்.

இது மட்டுமல்லாமல் சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்கள் இங்குப் பொருத்தமான காரணங்களோடு, அதன் சரியான தொடர்ச்சித் தன்மைகளோடு தீவிரமான போக்கில் உருவாக்கப்படுகிறதா என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். இந்த வகையில் பாகுபலி மட்டுமே முந்தைய பாகத்தோடு அதிகம் பிரிக்க முடியாத வகையிலான திரைக்கதையோடு உருவாகியிருந்தது.

மற்றதெல்லாம் முதல் பாகத்தின் தற்செயலான, பிரம்மாண்டமான வணிக வெற்றியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்கிற பேராசையில் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட தனித்தனித் துண்டுகள் மட்டுமே. தனியாகப் பார்த்தாலும் பார்வையாளர்களுக்குப் புரிய வேண்டும் என்கிற கவனத்தோடு எடுக்கப்பட்டவை. விஐபி 2-ம் அப்படியொரு தனிப்படமே. ஆனால் அப்படித் தெரியாத அளவுக்கு முந்தைய பாகத்தின் அடையாளத் தொடர்ச்சிகளைக் கவனத்துடன் பயன்படுத்தியிருக்கும் மெனக்கிடலுக்காக இயக்குநர் செளந்தர்யா ரஜினிகாந்த்தைப் பாராட்டலாம்.

**

வேலையில்லா பட்டதாரி -2 ஐ  பார்ப்பதற்கு முன் முதல் பாகத்தைப் பற்றிச் சுருக்கமாகப் பார்த்துவிடுவோம்.

ரகுவரன் கட்டடப் பொறியியல் பட்டதாரி. அதிகச் சம்பளத்துக்காக ஏதோவொரு பணியில் ஈடுபடுவதை விட தான் கற்ற துறையில் சாதிக்க வேண்டும் என்கிற கனவு உள்ளவன். ஆனால் அவனது நேர்மை ஒரு தடையாக இருக்கிறது. எனவே ‘தண்டச்சோறு’ என்று தகப்பனால் அடிக்கடித் திட்டப்படுகிறான். இடையில் ஒரு காதல். அசந்தர்ப்பமான தருணத்தில் அவனுடைய அன்புத்தாயின் மரணம் நிகழ்கிறது. தான்தான் அதற்குக் காரணம் என்கிற குற்றவுணர்வில் இருக்கிறான்.

அவனது தாயின் மரணத்தின் மூலமாக அவனுக்கொரு நல்ல காலம் பிறக்கிறது. அவனுடைய விருப்பப்படியே கட்டட பொறியியல் நிறுவனத்தில் பணிக்குச் சேர்கிறான். லாபமில்லாத நோக்கோடு ஏழைகளுக்கான வீடுகள் கட்டித்தரும் திட்டம் ஒன்றை ஆசையோடு ஏற்கிறான்.

ஆனால் வணிகத்தையே பிரதான நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு பலமான போட்டி நிறுவனம் குறுக்கே வருகிறது. அந்த நிறுவன உரிமையாளரின் மகன் எப்படியாவது இந்தத் திட்டத்தைக் கைப்பற்றி தந்தையிடம் நல்ல பெயர் வாங்க நினைக்கிறான். எனவே ரகுவரனுக்குப் பல வழிகளில் இடைஞ்சல் தருகிறான். அந்தச் சிக்கல்களை வென்று நாயகன் எப்படித் தன் லட்சியத்தை அடைகிறான் என்பதோடு முதல் பாகம் நிறைவடைகிறது.

பொறியியல் படித்த மாணவர்கள் எவ்வாறு சம்பந்தமில்லாத துறைகளில் வேலை செய்ய நேர்கிறது, பணியில்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் மனச்சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை வெகுஜனத் திரைப்படத்துக்கான ஜனரஞ்சகமான காட்சிகளுடன் பயணிக்கும் அந்தத் திரைப்படம் கடைசிப்பகுதியில் நாயகத்தன்மையை நிலைநாட்டுவதோடு நிறைகிறது.

**

இனி, இரண்டாவது பாகம்.

தான் பணியாற்றும் நிறுவனத்தில் திறமையுள்ள கட்டடக் கலைஞனாக இருக்கிறான் ரகுவரன் (தனுஷ்). கட்டடத் துறையில் தென்னிந்தியாவிலேயே புகழ் பெற்ற நிறுவனம், வசுந்தரா கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ். அதன் உரிமையாளர் வசுந்தரா (கஜோல்).  இளம் வயதிலேயே தந்தையை இழந்து பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு இந்த பிரம்மாண்ட வெற்றியை அடைந்தவர். கட்டடத் துறையில் சிறந்த சாதனை புரிந்தவர்களுக்கான விருது வழங்கப்படுகிறது. வசுந்தராவின் நிறுவனமே ஏறத்தாழ அனைத்து விருதுகளையும் வாங்குகிறது. துறையில் சிறந்து விளங்குபவர்கள், தன் நிறுவனத்தின் பணியாளர்களாக இருக்கவேண்டும் என்கிற பிடிவாதத்தை உடையவர் வசுந்தரா.

ஒரேயொரு விருது மட்டும் ராகவனுக்குச் செல்கிறது. ஆச்சரியமடையும் வசுந்தரா அவனைத் தன்னுடைய நிறுவனத்துக்கு வளைத்துப் போட முயல்கிறார். ஆனால் தன் நிறுவனத்தின் மீது விசுவாசமுள்ள ரகுவரன், வசுந்தராவின் ஆணவமான தோரணையை தன்மானத்தோடு எதிர்கொள்கிறான்.

இங்கு ஆரம்பமாகிறது ரகுவரனுக்கும் வசுந்தராவுக்குமான பகை. வசுந்தரா தொடர்ந்து தரும் பல்வேறுவிதமான தொல்லைகளை ராகவன் எப்படி வெல்கிறான் என்பது இதன் திரைக்கதை.

**

தனுஷைப் பற்றி பார்ப்பதற்கு முன் அதை விடவும் முக்கியமான கஜோலைப் பற்றி பார்த்து விடுவோம். அம்மணி எப்படி இளமையை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அழகுசுந்தரம் (விவேக்) உள்ளிட்ட சிலர் இவரை வியப்புடன் ‘சைட்’ அடிப்பதில் ஆச்சரியமேயில்லை. ‘பாஸிகர்’ காலத்திலேயே உறைந்து விட்டாரோ என்கிற பிரமை.

ஒரு நாயகனுக்கு நிகரான அறிமுகக்காட்சி இவருக்குத் தரப்படுகிறது. ஏறத்தாழ தனுஷுக்கு ஈடான முக்கியத்துவம். அட்டகாசமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் என்ன பிரச்னையென்றால் இந்தப் பாத்திரத்துக்கு என தனித்தன்மை எதுவுமில்லை. படையப்பா நீலாம்பரி, மன்னன் விஜயசாந்தி போன்ற அதே மாதிரியான பாத்திர வடிவமைப்பு. செல்வாக்கான, பணத்திமிர் பிடித்த பெண். தான் நினைத்ததை அடைய விரும்பும் பிடிவாதம். ஆனால் படத்தின் கடைசிப்பகுதியில் இவருடைய கதாபாத்திரம் எதிர்திசைக்கு மாறும்போது இவர் தரும் முகபாவங்கள் அற்புதம். இத்திரைப்படத்தின் புத்துணர்ச்சியான அடையாளத்துக்குக் காரணம் கஜோலாக இருப்பார்.

தனுஷைப் பற்றி என்ன சொல்ல? அதேதான். கஜோலைப் போலவேதான் இவருடைய இளமையையும் வியக்க வேண்டியிருக்கிறது. எளிமையான பின்னணி சார்ந்த நாயகன் செய்ய வேண்டிய அத்தனை சாகசங்களையும் செய்கிறார். இவர் அடித்தால் பத்து பேர் வீழ்வார்கள் என்று நம்பும்படி காட்சிகளை உருவாக்கிய சண்டை வடிவமைப்பாளருக்குப் பாராட்டு. சில காட்சிகளில் ரஜினியை நகலெடுப்பது போன்ற பிரமை.

முதலாளிக்குப் பக்கத்தில் உதவியாளராக வரும் ஒரு சாதாரண பாத்திரம் தோன்றும்போது அரங்கமே அதிரும் என்றால் அது ஆச்சரியம்தானே?. ஆம். ‘பிக் பாஸ்’ புகழ் ரைஸா, கஜோலின் உதவியாளராக படம் முழுவதும் வருகிறார். 

முந்தைய பாகத்தின் ‘கடுகடு’வில் இருந்து வேறுபட்ட பாத்திர வடிவமைப்பு சமுத்திரக்கனிக்கு. சில காட்சிகளில் நெகிழ வைக்கிறார். விவேக் சில காட்சிகளில் சிரிக்க வைக்கிறார். தனுஷின் மனைவியாக அமலா பால். சிடுசிடு குடும்பத்தலைவியாக அந்த வீட்டையே கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் துறுதுறுப்பு கவர்கிறது. தனுஷைச் சந்தேகப்படும் காட்சிகளில் மிகையான நடிப்பு என்றாலும் ரசிக்க முடிகிறது. ஆனால் இது சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகள் ‘பீம்சிங்’ திரைப்பட டிராமா மாதிரியே இருக்கிறது.


**
ஒரு வெகுஜன திரைப்பட இயக்குநராக, செளந்தர்யா திறம்பட தயாராகி விட்டார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். முந்தைய பாகத்தின் வடிவமைப்பை அடித்தளமாகக் கொண்டு அதன் முக்கியமான அடையாளங்களை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டு புது வடிவத்தைச் சிறப்பாகவே உருவாக்கியிருக்கிறார். வழக்கமான தமிழ் சினிமா காட்சிகள் என்றாலும் சலிப்பூட்டாமல் வேகமாக நகரும் திரைக்கதை.

தனுஷின் தம்பி முதற்கொண்டு முந்தைய பாகத்தின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களையும், தனுஷின் மோஃபா வண்டியையும் அப்படியே பயன்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு. தனுஷ் பணிபுரியும் கட்டட நிறுவன உரிமையாளரின் மகள் பாத்திரத்துக்கான நடிகர் மட்டுமே மாறியிருக்கிறார்.

இந்தப் பாகத்துக்காகப் புது நாயகியை உள்ளே கொண்டு வந்து டூயட் பாடுவது போல் எல்லாம்  திரைக்கதை அமைக்காத இயக்குநரின் துணிச்சலைப் பாராட்டலாம்.

முந்தைய பாகத்தில் இறந்து போன சரண்யாவை இதன் திரைக்கதையில் கொண்டு வந்திருக்கும் புத்திசாலித்தனம் ரசிக்க வைக்கிறது.

முந்தைய பாகத்துக்காக அனிருத் உருவாக்கிய பின்னணி இசையே இந்தத்திரைப்படத்தின் பரபரப்புக்கு பெரும்பாலும் உதவுகிறது. இரண்டாவது பாகத்தின் இசையமைப்பாளரான ஷான் ரோல்டனால் இதைக் கடக்க முடியவில்லை. பாடல்கள் பெரிதும் கவரவில்லை. சமீர் தாஹிரின் ஒளிப்பதிவு காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்தை சரியாகக் கைப்பற்றியிருக்கிறது.

**

வெகுஜனத் திரைப்படம்தான் என்றாலும் சில காட்சிகளில் தர்க்கம் சரியாகக் கூடிவரவில்லை. வசுந்தராவுக்கும் ரகுவரனுக்கும் ஏற்படும் பகைமைதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் மையம். ஆனால் அது அழுத்தமாக உருவாக்கப்படவில்லை. தன்னுடைய தொழிலில் எத்தனையோ எதிரிகளைப் பார்த்து வளர்ந்த வசுந்தரா, தனுஷின் பணி நியமன நிராகரிப்பை அத்தனை தீவிரமாகவா எடுத்துக்கொள்வார்?

தன்னை விடவும் சிறிய நிறுவனத்தின் ஆர்டர்களைக் கைப்பற்ற கோடிக்கணக்கான நிதியை வணிகர்கள் இழப்பார்கள் என்பதெல்லாம் சினிமாவில் மட்டுமே சாத்தியம். சென்னையில் நிகழ்ந்த வெள்ளத்தில் வசுந்தராவின் அத்தனை பிரம்மாண்டக் கட்டடத்தில் தண்ணீர் புகுந்துவிட்டது, எவருமே இருக்க மாட்டார்கள் என்பதெல்லாம் நிச்சயம் பூச்சுற்றல். இப்படி லாஜிக் இல்லாமல் நிறைய காட்சிகள் நகர்கின்றன.

மிஸ்டர் பாரத், உழைப்பாளி, என்று பல ரஜினி படங்களின் திரைக்கதை வாசனை பலமாக அடிக்கிறது. (கதை – வசனம்: தனுஷ்).

படத்தின் இறுதிப்பகுதி சற்று நீளமாக அமைந்து சலிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் கூடவே சுவாரசியமாகவும் இருக்கிறது. வெள்ளம் காரணமாக கட்டடத்தின் உள்ளே மாட்டிக் கொள்ளும் தனுஷூம் கஜோலும் ஒருவரையொருவர் பரஸ்பரம் புரிந்து கொள்ளும் காட்சிகள் சிறப்பு.

வழக்கமான தமிழ் சினிமாக்கள் போல அதிரடியான கிளைமாக்ஸ் சண்டையுடன் ‘சுபம்’ போடாமல் எதிர்நாயகியின் மனமாற்றத்துடன் படத்தை நேர்மறையாகவும் இயல்பாகவும் முடித்திருப்பது வித்தியாசம். இதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டத் தோன்றினாலும் ஏதோவொரு நிறைவின்மையுடன், திரைப்படம் சட்டென்று முடிந்து விட்டது போன்ற உணர்வும் ஏற்படுகிறது.

ஒரு வெகுஜனத் திரைப்படமாக விஐபி2 தேறுகிறது என்றாலும் முந்தைய பாகத்தில் இருந்த சுவாரசியம் காணாமல் போகிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இந்த ஒப்பீட்டைத் தவிர்க்க முடியாது. சீக்குவல் வகைத் திரைப்படங்களுக்குப் பொதுவாக ஏற்படும் விபத்து இது.

]]>
Velaiilla Pattadhari 2,Velaiilla Pattadhari 2 Movie review,Velaiilla Pattadhari 2 Movie,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 ,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 சினிமா விமரிசனம்,வேலையில்லா பட்டதாரி 2 படம் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/aug/12/velaiilla-pattadhari-2-review-2754184.html
2742206 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதி - மாதவன் நடித்துள்ள 'விக்ரம் வேதா': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, July 22, 2017 11:05 AM +0530  

பிளாக் காமெடி எனப்படும் அவல நகைச்சுவைத் திரைப்படங்கள் தமிழில் உருவாவதற்கான முன்னோடிகள் என்று இயக்குநர் புஷ்கர் - காயத்ரி தம்பதியினரைச் சொல்ல முடியும். 'ஓரம் போ' மற்றும் 'வ' ஆகிய திரைப்படங்களின் மூலம் இதற்கான பாதையை அவர்கள் தமிழில் திறந்து வைத்தனர். ஏறத்தாழ ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களது மறுவருகை 'விக்ரம் வேதா'வின் மூலம் அதிரடியாகவும் சுவாரசியமாகவும் அமைந்துள்ளது. 'பூனை - எலி விளையாட்டு' என்கிற கருத்தாக்கத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும் தங்களின் அபாரமான திரைக்கதையினால் இந்தத் திரைப்படத்தைச் சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியுள்ளார்கள். ஒவ்வொரு சட்டகத்திலும் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பும் புத்திசாலித்தனமும் பிரதிபலிக்கின்றன. சில பிசிறுகள் இருக்கிறதென்றாலும் தமிழ் சினிமாவின் கவனிக்கத்தக்க படைப்புகளில் ஒன்றாக 'விக்ரம் வேதா' ஆகியிருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும்.

விக்கிரமாதித்தன் கதை என்கிற தொன்மையான கதையாடலை, ஆடு, புலி ஆட்டத்தின் விளையாட்டுப் பாணியில் கலந்து நவீனமாக வார்த்து எடுத்த இயக்குநர்களின் திறமையை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். பார்வையாளர்களின் புத்திசாலித்தனங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் நுண்ணறிவையும் மதிப்பது போல் படத்தை உருவாக்கியுள்ளார்கள். 

**

விக்ரம் (மாதவன்) ஒரு நேர்மையான, திறமையான காவல் அதிகாரி. என்கவுன்டர் ஸ்பெஷலிஸ்ட்டும் கூட. வேதா (விஜய் சேதுபதி) என்கிற முக்கியமான ரெளடியைப் பிடிப்பதற்காக விக்ரமின் குழு பல ஆண்டுகளாக முயல்கிறது. இதற்கான ஒரு சாகச நடவடிக்கையில் அவர்கள் ஈடுபடும்போது வேதாவின் முக்கியமான சில அடியாள்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். யாரென்று தெரியாத ஓர் அப்பாவியின் சடலமும் இதில் கிடக்கிறது. போகிற போக்கில் காட்டப்படும் இதுதான் இந்தக்கதையின் வலுவான முடிச்சு.

எவர் கண்ணிலும் படாமல் திறமையுடன் மறைந்து வாழும் வேதா, தன் ஆள்களின் சாவுக்கு வந்து சென்றதாகத் தகவல் கிடைக்கிறது. தன் திறமைக்கு விடப்பட்ட சவாலாக இதை உணரும் விக்ரம், காவல்துறையின் படைபலத்துடன் வேதாவைக் கைது செய்ய ஆவேசமாக புறப்படுகிறார். ஆனால் ஓர் அதிர்ச்சி திருப்பமாக, வேதாவே காவல்துறையிடம் வந்து சரண் அடைகிறார். பல வருடங்களாக காவல்துறைக்குப் போக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்த வேதா, ஏன் தன்னிச்சையாக வந்து சரணடையவேண்டும்?

இந்தக் குழப்பமான கேள்வி பிரம்மாண்டமாக விக்ரமின் முன் நிற்கிறது. இதற்கான விடையைத் தேடி புறப்படுகிறார். இதற்குப் பின்னால் பல துணைக்கதைகளும் அதிரடியான திருப்பங்களும் ஒளிந்துள்ளன. ஒரு முழு வட்டம் போல புறப்பட்ட இடத்துக்கே விக்ரம் வந்து சேரும் அந்த உச்சக்காட்சி அற்புதமான கதைப்பின்னலைக் கொண்டிருக்கிறது.


***

நம்பிக்கையான துப்பு ஒன்றின் மூலம் வேதாவின் அடியாள்களை என்கவுண்ட்டரில் கொல்வதற்காகச் செயல்படும் முதல் காட்சிக் கோர்வையிலேயே மாதவன் நம்மை அபாரமாக ஈர்த்துவிடுகிறார். தன்னம்பிக்கை பொங்கி வழியும் அவருடைய உடல்மொழியும் அற்புதமான நடிப்பும் அசலான காவல்துறை அதிகாரியாக நிலைநிறுத்துகிறது. காதல் காட்சிகளிலும் இயல்பாக நடித்து 'அலைபாயுதே' தருணங்களை மீட்டிருக்கிறார். தன்னுடைய சக அதிகாரியின் மரணச் செய்தியை அவரது மனைவியிடம் கண்ணீர் வழியும் துயரத்துடன் வசனமில்லாமலே சொல்லியிருக்கும் காட்சி அபாரம்.

எலியைப் பிடிப்பதற்காகப் பொறிக்குள் வடை வைப்பார்கள். ஆனால் ஓர் எலியே கையில் வடையுடன் பொறியை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? இப்படியொரு ரகளையான அறிமுகத்துடன் விஜய் சேதுபதியின் நுழைவு. வெறித்தனமான கூச்சலில் அதிர்கிறது அரங்கம்.

விஜய் சேதுபதி, வழக்கம்போல் தனது அநாயசமான நடிப்பினாலும் வசன உச்சரிப்புகளினாலும் கவர்கிறார். இந்தப் பாணி இன்னமும் சலிப்படைய வைக்கவில்லை என்றாலும் வருங்காலத் திரைப்படங்களில் இதுகுறித்து கவனமாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இருக்கிறது. மாதவன் என்கிற இன்னொரு வலுவான பிம்பம், இந்தத் திரைப்படத்தில் இருந்தாலும், திரைக்கதையின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தன்னம்பிக்கையுடன் இந்தத் திரைப்படத்தில் அவர் பங்கேற்றிருப்பது வரவேற்புக்கு உரியது.

கன்னடத் திரைப்படமான 'யூ டர்னில்' தனது அற்புதமான நடிப்பின் மூலம் கவனத்தைக் கவர்ந்த 'ஷ்ரத்தா ஸ்ரீநாத்' இதிலும் ஈர்க்கிறார். கணவனுக்காகத் தனது வழக்கறிஞர் பணியை விட்டுத்தராத அவரது பிடிவாதம் ரசிக்க வைக்கிறது. தனித்தன்மையுடன் கூடிய பெண் பாத்திரத்தை வடிவமைத்த இயக்குநர்களுக்குப் பாராட்டு. கணவன் - மனைவி பணிபுரியும் துறைகள் ஒரே இடத்தில் வந்து முட்டும்போது அதன் மூலம் தம்பதியினருக்கு இடையே ஏற்படும் சிக்கல்களையும் முரண்களையும் நுட்பமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். (இத்திரைப்படத்தின் இயக்குநர்களும் தம்பதியினர்தான் என்பதை இங்கு நினைவுகூர்வது சுவாரசியமான பொருத்தம்).

***

இரு நாயகர்களின் திரைப்படம் என்றாலும் இருவருக்குமே ரகளையான சமவாய்ப்பு இருப்பது போன்ற திரைக்கதையை உருவாக்கியிருக்கும் இயக்குநர்கள் கவனிக்க வைக்கிறார்கள்.

'இவன் ஏன் தானாக வந்து சரணடைந்தான்? என்று ரகசியமாக மாதவன் மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது 'ஒரு கதை சொல்லட்டுமா சார்?' என்று விஜய்சேதுபதி அதற்கான பின்னணியை பூடகத்துடன் தொடங்குவது ரகளையான காட்சி. ஒவ்வொரு முறை கைதாகிற போதும் அவர் மாதவனைக் குழப்பிவிட்டுத் தப்பிப்பது சுவாரசியம்.

பழுதடைந்திருக்கும் மாதவனின் புல்லட் அதற்கான உதிரி பாகங்களோடு மெல்ல மெல்ல ஒன்று சேர்ந்து முழுமையாகும்போது, இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின் உள்ள பல மர்மங்களுக்கான உண்மைகளும் விடைகளும் முழுமையை நோக்கி நகர்வது திரைக்கதையின் வடிவமைப்பின் திறமைக்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

கெளதம் மேனனின் வசனத்தை நினைவுப்படுத்தினாலும் 'கெட்டதுக்கும் நல்லதுக்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய கோடு இருக்கு. கோட்டுக்கு இந்தப்பக்கம் நான், அந்தப்பக்கம் நீ' என்று மாதவன் சொல்வது வெறும் வசனமாக இல்லாமல் காட்சிகளின் வழியாகவும் இடம் பெறுவது சுவாரசியம். உண்மை என்பது கருப்பு - வெள்ளையால் ஆனது அல்ல, அது பல பரிமாணங்களும் பக்கங்களும் உள்ள பிரமிடு வடிவம் போன்றது' என்கிற அடிப்படையை விஜய் சேதுபதி, மாதவனுக்கு உணர்த்தும் காட்சியமைப்புகள் அற்புதம்.

தாம் கடந்து சென்ற சம்பவங்களின் ஒவ்வொரு நுண்ணிய விஷயங்களை நினைவு கூர்வதின் மூலம் இந்த வழக்கின் சிக்கலான பின்னணிகளை ஒன்று சேர்த்து மாதவன் புரிந்து கொள்ள முயலும் காட்சிகளும் அதற்கான திட்டமிடலும் சிறப்பானவை.

'பூனைக்கும்தான் வால் இருக்கு, எலிக்கும்தான் வால் இருக்கு. ரெண்டும் ஒண்ணாயிடுமா?' என்பது போன்ற புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. 'போலீஸ்காரனா இருந்து ஹீரோவாறது ரொம்ப ஈஸி சார். என்னை மாதிரி ஆளுங்க ஹீரோ ஆவறதுதான் ரொம்பக் கஷ்டம்' என்று விஜய் சேதுபதி சொல்வது போன்ற வசனங்கள் பார்வையாளர்களின் கைத்தட்டலைப் பெறுகின்றன. 'முட்டை உடைஞ்சு போச்சுன்னா அதுக்காக வருத்தப்படறதை விட உடனே ஆம்லேட் போட்டு சாப்பிடறதுதான் புத்திசாலித்தனம்' என்பது போன்ற குறும்பான வசனங்களும் ரசிக்க வைக்கின்றன.

உண்மை என்பது கருப்பு - வெள்ளையானதல்ல என்பதை போஸ்டர்கள் முதல் பல விஷயங்களில் கவனித்துச் செயல்படுத்தியிருக்கும் இயக்குநர்களின் திட்டமிடல் பாராட்ட வைக்கிறது.

***

மாதவன், விஜய் சேதுபதி ஆகியோரின் குழுக்களில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறுபாத்திரங்களும் அதற்கான தனித்தன்மையுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு. குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியுடன் தொடக்கம் முதலே பயணிக்கும் அவனது சகோதரன் புள்ளி, அவனது தோழி சந்திரா, தலைவனாகும் கனவுடன் காத்திருக்கும் சங்கின் பிரதான அடியாள் ரவி என்று பல பாத்திரங்கள் சுவாரசியமான கலவையுடன் அமைந்துள்ளன. சில காட்சிகளில் மட்டுமே வந்தாலும் வரலட்சுமி சரத்குமார், கதிர், பிரேம், ராஜ்குமார் (நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம்) போன்றவர்களின் பங்களிப்பு சிறப்பாக அமைந்துள்ளது. இடது கையால் உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டே, வேதாவின் பிம்பத்தை 'ஆங்....' என்று வடசென்னையின் பிரத்யேமான பாணியில் வரலட்சுமி சிலாகிப்பது ரகளையான காட்சி. 'சேட்டாவாக' வரும் ஹரீஷ் பரேடி பிரத்யேகமாக கவனிக்க வைக்கிறார்.

கடப்பதே தெரியாமல் முதற்பாதி பரபரப்பாக முடியும் போது, அதற்கு ஈடுகொடுக்காமல் இரண்டாம் பகுதி பின்னணிக் கதைகளுடன் நகர்வது சற்று இழுவையாக உள்ளது.. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் அனைத்து புள்ளிகளையும் புத்திசாலித்தனமாக இணைத்திருப்பதின் மூலம் நிமர்ந்து அமர வைத்திருக்கிறார்கள். 'டசக்கு டசக்கு' என்கிற பாடல், வடசென்னைக் கலாசாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கலாட்டாவாக இருந்தாலும் தவறான இடத்தில் அமர்ந்து சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அப்பாவித்தனமாக அறிமுகமாகும் ஓர் இளம் காவல்அதிகாரி, பின்வரும் காட்சிகளில் திடுக்கிடும் வகையில் எதிர்பாராத விதமாக செயல்படுவார் என்பது வழக்கமான கிளிஷே என்பது இயக்குநர்களுக்குத் தெரியாதா?

தீயவர்களை அழித்த நிம்மதியுடன் குற்றவுணர்வின்றித் தூங்கும் மாதவன், மிகத் திறமையான காவல்அதிகாரியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் வகையில், தன்னுடைய சக பணியாளர்களின் நேர்மையின்மையைக் கவனிக்காமலிருக்கும் அளவுக்காக கடிவாளம் அணிந்திருப்பார் போன்ற பல சந்தேகங்கள் சில காட்சிகளில் எழுகின்றன. போலவே விஜய் சேதுபதியும் தன்னுடைய சகாக்களின் துரோகங்களை யூகிக்காமல் இருப்பது.

ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவன அதிபருக்கு ஆஜராகும் தோரணையுடன் வேதாவின் சார்பில் வழக்கறிஞர்கள் வருகிறார்கள். அது சார்ந்த பின்னணியோ, நம்பகத்தன்மையோ காட்சிகளில் அமையவில்லை. 'அவரவர்களுக்கான சுதந்தரத்துடன் தத்தம் துறைகளின் பணிகளில் செயல்பட வேண்டும்' என்று கோரும் மாதவனின் மனைவி, காவல்துறை அதிகாரி என்கிற காரணத்துடன் தம்மை மாதவன் பின்தொடர்ந்ததற்காக ஏன் அத்தனை கோபப்படுகிறார் என்கிற முரணில் பாத்திரத்தின் வடிவமைப்பு சிதைந்து போகிறது. அத்தனை புத்திசாலித்தனமான அதிகாரியான மாதவன், ரெளடியான விஜய் சேதுபதி எழுப்பும் விநோதமான கேள்விகளால் குழம்பி நிற்பதும் வீழ்வதும் சற்று செயற்கை. வடசென்னை கலாச்சாரத்தை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருக்கும் இயக்குநர்களான புஷ்கர் - காயத்ரி, தமிழ் சினிமாவின் வழக்கப்படி அதைக் குற்றவாளிகளின் ஒட்டுமொத்தக் கூடாரமாகச் சித்தரிப்பது ஏமாற்றம் மட்டுமல்ல, எரிச்சலும் கூட.

என்றாலும் தங்களின் அற்புதமான கதையாடலின் மூலம் இந்தக் குறைகளையெல்லாம் மறந்து திரைப்படத்தை ரசிக்க வைத்திருப்பது இயக்குநர்களின் திறமைக்குச் சான்று. சிறப்பான திரைக்கதை அமைவதற்காகப் பல மாதங்களை இயக்குநர்கள் பொறுமையுடனும் கவனத்துடன் செலவழித்திருக்கிறார்கள் என்பது இளம் இயக்குநர்களுக்கான பாடம்.

சாமின் இசையில் பாடல்கள் புத்துணர்ச்சியுடன் அமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக 'தனனதனனனா..' என்று அதிரடியாக வரும் கருப்பொருள் இசை படத்தின் முதுகெலும்புகளில் ஒன்று. பல காட்சிகளில் பின்னணி இசை கவனிக்க வைக்கிறது. வித்தியாசமான, இயல்பான பின்னணி நிறங்களின் மூலம் ஒளிப்பதிவாளர் வினோத் கவனிக்க வைக்கிறார். தனது நேர்த்தியான எடிட்டிங்கின் மூலம் சுவாரசியமாக கதை சொல்லியிருக்கிறார் எடிட்டர் ரிச்சர்ட் கெவின்.

***

எது உண்மை, எது தர்மம் போன்ற பல தத்துவார்த்தமான கேள்விகளையும் விசாரணைகளையும் இத்திரைப்படம் முன்வைக்கிறது. குற்றத்தில் ஈடுபடுவர்களும் சரி, அதைத் தடுப்பதற்கான பொறுப்பில் உள்ளவர்களும் சரி, ஒரு நுண்ணிய கோட்டுக்கு இடையில் நிற்கிறார்கள். பின்னவர்கள் கோட்டைத் தாண்டி அநீதியின் பக்கத்தில் விழுவதற்கான வாய்ப்புகளும் சந்தர்ப்பங்களும் அதிகம் உள்ளன. எனில் இரு தரப்பும் சமம்தானே, என்ன வித்தியாசம் என்கிற ஆழமான முரணை இந்த திரைப்படம் கேள்வி கேட்கிறது.

ஒருவகையில் குற்றவாளிகளின் பின்னணிகளை விடவும், காவல்துறையின் மோசடிகளை, அதிலுள்ள அழுகல்களைப் பற்றி இத்திரைப்படம் பேசுகிறது. குற்றத்தைத் தடுப்பவர்களே, குற்றத்தின் ஊற்றுக்கண்ணாக இருக்கும்போது குற்றங்கள் எப்படிக் குறையும்? எனில் குற்றவாளிகளின் உலகுக்கும் காவல்துறைக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான் என்ன என்பன போன்ற சங்கடமான கேள்விகள் கிளம்புகின்றன.

தமிழ் சினிமாவின் சமீபத்திய வரவுகளில் அடிக்கோடிட்டுக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய திரைப்படம் 'விக்ரம் வேதா'.

]]>
Vikram Vedha Review,Vikram Vedha Movie Review,Cinema News,விக்ரம் வேதா விமர்சனம்,விக்ரம் வேதா திரைப்பட விமர்சனம்,சினிமா செய்திகள் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jul/22/vikram-vedha-review-2742206.html
2726534 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜெயம் ரவியின் வனமகன்: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, June 24, 2017 03:17 PM +0530  

வெகுஜன ரசனையின் எதிர்பார்ப்புக்கு முற்றிலும் இணக்கமாக, கல்லா மட்டும் பிரதானமான நோக்கத்துடன்  'தாம் எடுப்பது பொழுதுபோக்கு மசாலாத் திரைப்படம்' என்கிற வெளிப்படைத்தனத்துடன் திரைப்படங்களை உருவாக்கும் இயக்குநர்கள் ஒருபக்கம். எஸ்.பி.முத்துராமன், பேரரசு, கே.எஸ்.ரவிக்குமார் போன்றவர்களை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

ஆனால் ஒரு சமூகப் பிரச்னையை உரையாடுவதான பாவனையுடன் அதை ஊறுகாயாக மட்டுமே பயன்படுத்தும் வணிக இயக்குநர்கள் இன்னொரு பக்கம். மணிரத்னம், ஷங்கர், ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் போன்றவர்கள் உதாரணம். ஒருபுறம் வெளிநாட்டு குளிர்பான பிராண்டுக்கான விளம்பரத்தில் நடித்துவிட்டு, அதே நடிகர் இன்னொருபுறம் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளை திரையில் தீவிரமாகப் பேசுவதாக பாவனை செய்யும் வணிக மாய்மாலங்களே இங்கு அதிகம்.

இயக்குநர் விஜய் இயக்கியிருக்கும் 'வனமகன்' இதில் இரண்டாம் வகையாகத் திகழ்கிறது. வனத்தின் பழங்குடிகளைக் காவல்துறையின் அராஜக வன்முறையுடன் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டி கோடிக்கணக்கில் லாபம் பார்க்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைப் பற்றிப் பேசுவதாகப் பாவனை செய்யும் 'வனமகன்' பழங்குடிகளின் பிரச்னைகளின் மையத்தைப் பற்றி துளி கூட அக்கறை கொள்ளவில்லை. அதைத் தவிர்த்து தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான வணிக அபத்தங்களே இதில் பெரும்பாலும் நிறைந்திருக்கின்றன.

***

'வனமகன்' திரைப்படம் எதைப் பற்றியது?

ஒரு தீவின் பழங்குடி மக்கள் காவல்துறையால் மிருகங்களைப் போல பிடிபடுவதோடு படம் தொடங்குகிறது. மனச்சாட்சியுள்ள காவலர் ஒருவரின் மூலம் ஜெயம் ரவி மட்டும் தப்பிக்கிறார். கார்ப்பரேட் நிறுவன முதலாளியான நாயகி  (சாயிஷா), நண்பர்களுடன் அந்தத் தீவுக்கு உல்லாசப் பயணம் வருகிறார். அவருடைய வாகனத்தில் மோதி மயங்கிச் சரியும் ஜெயம் ரவியை, சட்டத்துக்குப் பயந்து எவரும் அறியாமல் சென்னைக்குக் கொண்டு வந்து மருத்துவமனையில் சேர்த்து விட்டு ஓடி விடுகிறார். அவருடைய வீட்டுக்கே ஜெயம் ரவி வருவதான சூழல் அமைகிறது.

நவீன நாகரிகங்களின் சாயல் துளிகூட படாத பழங்குடி மனிதன், நாகரிகச் சூழலுக்குள் பொருந்த மிகவும் சிரமப்படுகிறான். முதலில் அவனுடைய முரட்டுத்தனத்தைக் கண்டு அஞ்சும் நாயகி, பிறகு அவனுடைய நல்லியல்புகளால் கவரப்படுகிறாள். தன்னுடைய உதவியாளனாக வைத்துக்கொள்கிறார்.

ஒருபக்கம், காணாமற்போன ஜெயம்ரவியை வனக்காவலர்கள் ஆவேசமாக தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காவலர்களால் சாகடிக்கப்பட்ட பழங்குடி மனிதர்கள் தவிர இதர நபர்கள் தீவின் வேறொரு பக்கம் ஆதரவு இல்லாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விபத்தின் காரணமாக ஜெயம் ரவிக்குத் தன்னைப் பற்றிய நினைவுகள் பெரிதும் வருவதில்லை.

இந்தச் சூழலில் ஜெயம் ரவி மறுபடியும் வனத்துக்குள் செல்லும் நிலைமை உருவாகிறது. நாயகியும் அவனுடன் செல்கிறார்.

ஜெயம் ரவிக்கும் சாயிஷாவுக்கும் வனத்துக்குள் என்ன ஆகிறது, அவர்களை பெரும்படையுடன் துரத்திச் செல்லும் வனக்காவலர்களிடமிருந்து தப்பித்தார்களா, இதரப் பழங்குடிகள், மற்றும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நிலங்களின் நிலைமை என்ன, என்பதையெல்லாம் பரபரப்பாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.

***

நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தாலும் இன்னமும் நவீன உலகின் நஞ்சுகள் கலக்காத, நாகரிகத்தின் தடங்களே படாத மனிதர்களின் கதை என்கிற நாசரின் குரலுடன் படம் தொடங்கும்போது நமக்கு எதிர்பார்ப்பு  உண்டாகிறது. வனக்காவலர்களால் வலைவீசிப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் மனிதர்களின் பரிதாபக் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. பழங்குடி மனிதர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழில் பேசும் நகைச்சுவையைத் தவிர்த்துவிட்டு அவர்களுக்கான பிரத்யேக மொழியில் உரையாடும்போது நமக்கு ஆவல் இன்னமும் அதிகமாகி 'அட பரவாயில்லையே' என்று நிமிர்ந்து உட்கார்கிறோம்.

ஆனால் சில நிமிடங்களிலேயே 'இது வழக்கமான தமிழ் சினிமாதான்' என்று அந்த ஆவலின் மீது ஒரு லாரி தண்ணீரை ஊற்றி அணைத்துவிடுகிறார் இயக்குநர். பழங்குடி மனிதன் நகரத்தின் சூழலில் படும் பாடுகளை வேடிக்கைப் பொருள் போல காட்டுகிறார். சமகால நாகரிகமே அப்படியொரு பழமையில் இருந்துதான் பரிணமித்து வந்தது என்பதை மறந்துவிட்ட தமிழ்ப் பார்வையாளர்கள், அந்தப் பழங்குடி மனிதனின் வேடிக்கைகளைக் கண்டு சிரித்து மகிழ்கிறார்கள். இவ்வாறான குரங்கு வித்தைகள் படம் பூராவும் நிறைந்திருக்கின்றன.

சிலபல சாகசங்களுக்குப் பிறகு பழங்குடி மனிதர்களின் நலன் கருதி நாயகியே வனத்தை விட்டு வெளியே வந்து காவலர்களிடம் தம்மை ஒப்படைத்துக் கொள்கிறார். தான் எந்த நிறுவனத்துக்கு முதலாளியாக இருக்கிறோம் என்பதுகூட தெரியாத புத்திசாலியான அவர், 'தன்னுடைய நிறுவனம்தான் வனநிலங்களைக் கைப்பற்றியிருக்கிறது' என்பதை இறுதியில் அறிந்தவுடன் பழங்குடி மனிதர்களின் காவலனாகவும் ஜெயம் ரவியின் காதலியாகவும் நிற்கிற நாடகத்தனத்தோடு படம் நிறைவடைகிறது.

***

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள், அரசின் கூட்டுக்கொள்ளையோடு வனமக்களின் மீது நிகழ்த்தும் யுத்தம் பற்றி உரையாடும் திரைப்படம் என்கிற பாவனையை மட்டும் கருணையோடு மன்னித்துவிட்டு, 'இது தமிழ் சினிமா' என்கிற பிரக்ஞையோடு பார்த்தால் இத்திரைப்படத்தில் சில சுவாரசியங்கள் தட்டுப்படத்தான் செய்கின்றன.

நாயகன் ஜெயம் ரவிக்கு இந்தத் திரைப்படத்தில் வசனங்களே இல்லை. அதுவொரு குறையாக தெரியாதபடிக்கு முழுப்படத்தையும் சுவாரசியமாக நகர்த்த முயன்றிருக்கும் திரைக்கதைக்கு ஒரு பாராட்டை தெரிவித்துவிடலாம். போலவே பழங்குடி மனிதர்களை, சினிமாத்தனமாக தமிழ் பேச வைக்காமலிருந்த புதுமையையும் பாராட்டலாம்.

நாகரிகம் என்கிற பெயரில் இயற்கையை விட்டு நாம் எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்துவந்துவிட்டோம் என்பதைப் பழங்குடி மனிதர்களோடு ஒப்பிட்டு நாமே உணரும் வகையில் பல காட்சிகள் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. சினிமாத்தனம்தான் என்றாலும் இயக்குநரின் கைவண்ணம் வெளிப்படும் இடங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. ஏஸியைக் கைவிட்டு விட்டு, இயற்கைக் காற்றை நாடும் நாயகனை, நாயகியும் பின்பற்றுவது சுவாரசியம்.

அதுவரை நாயகியின் கையைப்பிடித்து ஓடிக்கொண்டிருந்த நாயகன், வனப்பகுதிக்குள் நுழைந்தவுடன் தன்னுடைய பழைய வாசனையை உணர்ந்து நாயகியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு ஓடும் அந்த தருணம் நன்றாக இருந்தது. போலவே நாயகனின் நற்செயல்களை, அவனுடைய தோளைத் தடவிக் கொடுப்பதின் மூலம் பாராட்டுகிறாள் நாயகி. இறுதிக்காட்சியில் அவள் பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவாக பேசும் போது, ஜெயம் ரவியின் தன்னுடைய கற்றலின் மூலம் அவளைத் தடவித் தரும் காட்சியும் 'அட' போடவைக்கிறது.

***

இதுபோன்ற சில அரிதான வசீகரங்களைத் தவிர படம் முழுவதும் செயற்கைத்தனம் நிறைந்துள்ளது. ஜெயம் ரவியால் காப்பாற்றப்பட்ட புலி, அவர் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது வந்து தப்பிக்க வைப்பதெல்லாம் சின்னப்பா தேவர் காலத்திலேயே முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பழங்குடி மனிதர்களை விலங்குகளைப் பழக்குவதுபோல்தான் கையாள வேண்டியிருக்கும் என்பதும் தொலைக்காட்சியில் வரும் புலியைக்கூட நிஜம் என்று நம்பி அவர்கள் வில்லெடுத்து அடிப்பார்கள் என்பதெல்லாம் பொதுப்புத்தி சார்ந்த வேடிக்கை மனோபாவம்தான்.

உணர்ச்சிகளை நன்றாக வெளிப்படுத்தி நடிக்கவேண்டிய காட்சி என்றாலும்கூட ஜெயம்ரவியின் முகபாவங்களும் நடிப்பும் பொதுவாக ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். இதில் பழங்குடி மனிதனாக அதிக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாமல், இறுக்கமாக நடிக்க வேண்டியிருப்பதால் தன்னுடைய 'இயல்பான' நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்றே சொல்லலாம்.

நாயகி சயீஷா தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதுவரவு. இந்தி நடிகர் திலீப்குமார் குடும்பத்தின் வாரிசு. அழகாக இருக்கிறார். நடிக்கவும் முயன்றிருக்கிறார் என்பது ஆறுதல். வனத்துக்குள் எத்தனை கிலோமீட்டர்கள் சுற்றினாலும் எப்படி ஒப்பனை கலையாமல் இருக்கிறார் என்கிற ரகசியம் மட்டும் புரியவில்லை.

ஹாரிஸ் ஜெயராஜின் ஐம்பதாவது திரைப்படமாம். அதிநவீனமான, சொந்த ரிக்கார்டிங் ஸ்டுடியோவில் இழைத்து இழைத்து உருவாக்கினாலும் பாடல்கள் அதே வழக்கமான பாணியில்தான் உருவாகியிருக்கின்றன. 'எம்மா.. ஏ அழகம்மா' பாடல் மட்டுமே கேட்கும்படியாக உள்ளது. எல்லாப் பாடல்களுமே திரைக்கதையின் அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் நுழைந்து எரிச்சல்படுத்துகின்றன. ஒளிப்பதிவாளர் திருவின் உழைப்பில் அந்தமான் தீவு, நாயகியின் நவீன வீடு, அலுவலகம் என்று எல்லாமே பணக்காரத்தனமாக தோன்றுகின்றன.

ஏறத்தாழ, கமல்ஹாசனின் 'குணா' திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை மாற்றி மசாலா அதிகம் தூவி உருவாக்கப்பட்ட முயற்சியாக 'வனமகன்' தோற்றமளிக்கிறது. ஆனால் அதிலிருந்த கலைத்தன்மையோ மெனக்கெடலோ துளிகூட இல்லை. 'அபிராமி.. அபிராமி' என்று குணா அரற்ற, 'காவ்யா..காவ்யா..' என்று ஜெயம் ரவி குழறுவது மட்டுமே ஒற்றுமை.

அந்நிய திரைக்கதைகளைச் சாமர்த்தியமாக நகலெடுத்து உள்ளூர் வாசனையோடு தந்துவிடுபவர் என்கிற பொதுவான குற்றச்சாட்டு இயக்குநர் விஜய் மீது உண்டு. இந்த சினிமாவும் அப்படியே பல 'டார்ஜான்' வகைத் திரைப்படங்களின் மோசமான நகலாகத் தோற்றமளிக்கிறது. பழங்குடி மக்களின் பிரச்னையைப் பேசுவது என்பதெல்லாம் ஒரு பாவனையாகவே எஞ்சியிருக்கிறது. இயக்குநர் தம்முடைய வேடத்தைக் கலைத்துவிட்டு நேரடி மசாலாத் திரைப்படங்களாவே இனி இயக்கத் தொடங்கலாம். 'வனமகன்' போன்ற இரண்டும் கெட்டான் திரைப்படங்களாவது வெளிவராமல் இருக்கும்.

]]>
Vanamagan, Movie review https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/24/vanamagan-movie-review-2726534.html
2726044 சினிமா திரை விமரிசனம் சிம்புவின் ‘அன்பானவன் அசராதவன் அடங்காதவன்’: சினிமா விமரிசனம்! சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, June 24, 2017 02:53 PM +0530  

சிம்பு அடிப்படையில் திறமையான நடிகர். ஒருவகையில் தண்ணீரைப் போன்றவர். பாத்திரத்துக்கேற்ப நீர் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் அல்லவா, அதுபோல. ஆனால் சிம்புவின் பயணத்தில் பெரும்பாலும் சாக்கடை நீராக ஓடுகிறது என்பதுதான் பரிதாபம். அவர் நல்ல இயக்குநரிடம் தன்னை ஒப்படைத்துக்கொண்டால் 'விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா' போன்ற அற்புதங்கள் அடிக்கடி நிகழக்கூடும். ஆனால் 'அ அ அ' போன்ற அபத்தங்களே அதிகம் நிகழ சிம்புவேதான் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. கமல்ஹாசன் தன்னை கமல்ஹாசனாக நினைத்துக் கொள்வதில் கூட ஒருவகை நியாயமிருக்கிறது. ஆனால் சிம்பு தன்னை கமலாக ஒருவேளை நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் அதைவிடவும் கொடுமை ஒன்று இருக்கவேமுடியாது.

எத்தனை முயன்றும் இந்தப் படத்தையும் அதன் தலைப்பையும் தொடர்புப்படுத்தி எதையும் யோசிக்கவோ கண்டுபிடிக்கவோ இயலவில்லை. விளங்காத மர்மமாக இருக்கிறது. தமிழின் மோசமான திரைக்கதைகளை வரிசைப்படுத்தினால் இந்த திரைப்படத்துக்கு முதல் வரிசையில் இடம் தரலாம். இதில் பாகம்-2 வேறு வரப்போகிற செய்தியை அறியும்போது, சிம்பு வேண்டுமானால் அசராதவராக, அடங்காதவராக இருக்கலாம். ஆனால் தமிழ்நாட்டு ஜனங்கள் அத்தனை அன்பானவர்கள் இல்லை! 

**

அ அ அ திரைப்படத்தின் கதை என்ன?

கஸ்தூரி தன்னை கவர்ச்சியாக சித்தரித்துக்கொண்டு ஒரு கெட்டவனை மயக்கி சுட்டு வீழ்த்தும் மிகையுடன் தொடங்குகிறது திரைப்படம். அவர் துபாயில் காவல்துறை அதிகாரியாம். துபாயைக் கலக்கிய ஒரு டானை வலைவீசி தேடுகிறார்கள். அவனுடைய நண்பன் ஒருவனின் வாக்குமூலம் வழியாக பழைய கதை மதுரையில் இருந்து விரிகிறது. எண்பதுகளின் காலக்கட்டமாம்.

மதுரை மைக்கேல் என்பவனைச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்க எல்லாக் கைதிகளும் இணைகிறார்கள். டி.ராஜேந்தரின் மினியேச்சர் மாதிரி இருக்கும் சிம்புவின் அறிமுகக் காட்சி. கைதிகள் மனித கோபுரம் அமைத்து நிற்க, பீடியை வலித்துக்கொண்டே அவர்களின் மீது ஏறி அநாயசமாகச் சிறையிலிருந்துத் தப்பிக்கிறார். மற்ற கைதிகள் எவருக்கும் தப்பிக்கும் நோக்கமில்லை. நியாயமான கைதிகள் போல.

எதற்காக தப்பிக்கிறார்? அதற்கு இன்னொரு ஃப்ளாஷ்பேக்.

மதுரை மைக்கேல், ஒரு ரவுடி. செல்வாக்குள்ள நபரிடம் அடியாளாக இருக்கிறார். வெட்டுவது, குத்துவது போன்ற பணிகளை நேர்மையாகச் செய்து முடிக்கிறார். ஸ்ரேயாவிடம் தன் காதலை வற்புறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஸ்ரேயாவின் தந்தையான ஒய்.ஜி.மகேந்திரன் உயிருக்காகப் போராடும் சமயத்தில், 'காதலை ஏற்றுக் கொண்டால் காப்பாற்றுகிறேன்' என்கிறார். ஒரு சிக்கலான நகைச்சுவை சந்தர்ப்பத்தில் தாலியும் கட்டி விடுகிறார். 'இந்த வாழ்க்கை உனக்கு வேண்டாம், நாம் துபாய்க்குச் சென்று பிழைக்கலாம்' என்று திடீர் மனைவி உபதேசம் தர கிளம்பும் சமயத்தில் செஞ்சோற்றுக் கடனைத் தீர்க்க இறுதியாக ஒரு 'சம்பவம்' செய்ய நேர்கிறது. அந்தச் சம்பவம் அசம்பாவிதமாக முடிய, சிறைக்குப் போகிறார்.

அங்கிருந்து தப்பிப்பதுதான் முதல் காட்சி. ஸ்ரேயாவின் திருமண ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. அவரைக் கடத்திக் கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் சென்றவர், திடீரென்று மனம் மாறி 'எங்கிருந்தாலும் வாழ்க' என்று கண்கலங்கி விட்டு பாண்டிச்சேரிக்குச் செல்கிறார்.

சில வருடங்கள் கடக்கின்றன.

பிற்பாதியில் அஸ்வின் தாத்தா என்றொருவரை சென்னையில் காட்டுகிறார்கள். அவர்தான் முன்னாளில் மதுரை மைக்கேலாக அறியப்பட்டவர். வருஷங்கள் பல ஓடி விட்டதால் வேறு வழியில்லாமல் தாத்தாவாகி விட்டார். ஆனால் இளமையான தாத்தா. முதியோர் இல்லத்தை பராமரிக்கும் தமன்னாவைப் பார்த்து காதல் உருவாகிறது. 'பவர் பாண்டி'யாகி விடுகிறார்.

தமன்னா தன்னைக் காதலிப்பதாக இவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது இறுதிக் காட்சியில் தமன்னா தன் காதலரை அறிமுகப்படுத்துகிறார். அது இளமையான சிம்பு. அவர் பெயர் திக்கு சிவா. திக்கிப் பேசுவதால் அந்தப் பெயராம்.

'இதுவரைக்கும் நல்லவனா இருந்துட்டேன். இனிமே நான் கெட்டவன்' என்று சிம்பு தாத்தா இருமிக்கொண்டே ஆவேசப்பட்டு 'திக்கு் சிவாவைக் கடத்துவதோடு படம் நிறைவடைகிறது. அதாவது இதுதான் முதல் பாகமாம்.

மதுரை மைக்கேலுக்கும், சென்னை அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது, அவர் எப்படி துபாய்க்குச் சென்று அகில உலக காவல்துறையே வலைவீசித் தேடுமளவுக்குப் பெரிய டானாக மாறினார் என்பதையும், அஸ்வின் தாத்தாவுக்கும் திக்கு சிவாவுக்கும் தமன்னாவை முன்னிட்டு நிகழும் போட்டியையும் இரண்டாம் பாகத்தில் சொல்வார்களாக இருக்கும்.


***

இப்படியொரு மகா அசட்டுத்தனமான திரைக்கதையை சிம்பு எப்படி ஒப்புக் கொண்டார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எந்தவொரு இடத்திலும் சுவாரசியம் என்பது மருந்துக்கும் இல்லை. இந்த சினிமாவை எவருமே spoof செய்யமுடியாது. ஏனென்றால் இது தன்னைத்தானே அப்படித்தான் செய்துகொள்கிறது. 'இது ஏதோ அறியாத்தனமான விளையாட்டு போல, இதோ சரியான திசைக்கு சென்று விடுவார்கள்' என்று ஒவ்வொரு காட்சியிலும் காத்திருந்தால் ஒட்டுமொத்த திரைப்படமுமே அந்த துயரப்பாதையில் பயணித்து நம்மை 'அம்போ'வென்று ஏமாற்றிச் செல்கிறது.

இதன் திரைக்கதைக்காகத்தான் சிம்பு, மினி டி.ஆர் போல தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டார் என்றால் அதை விட பைத்தியக்காரத்தனம் வேறொன்றுமே இருக்கமுடியாது. தலை வழிய டோப்பா முடி வைத்துக்கொண்டால் அது எண்பதுகளின் காலக்கட்டம் என்று எவரோ தவறாகச் சொல்லிவிட்டார்கள் போல.

ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் அடிக்கடி மின்விபத்தில் சிக்கிச் சரிந்து விடுகிறாராம். வாய் வழியே ஊதி அவரைக் காப்பாற்றுகிறார்களாம். இப்படியொரு அபத்தமான விஷயத்தை வைத்துக்கொண்டு ஆபாச விளையாட்டை தொடர்ச்சியாக விளையாடுகிறார்கள். படமெங்கும் நிறைய இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், ஆபாச சைகைகள் போன்றவை எரிச்சலையும் முகச்சுளிப்பையும் உண்டாக்குகின்றன.

தனுஷ் இயக்கிய 'பவர் பாண்டி' பாத்திரத்தை கிண்டலடிக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டார்களோ, என்னமோ.. அஸ்வின் தாத்தாவின் செய்கைகள் ஒவ்வொன்றுமே கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது. 'இந்தப் பொண்ணுங்க இருக்காங்களே..'' என்று ஆரம்பித்து நிறைய அபத்தமான உபதேசங்கள், அபிப்ராயங்கள் வழிந்துகொண்டே இருக்கின்றன. சிம்புவின் தனிப்பட்ட ஆளுமை தொடர்பான வசனங்கள் தொடர்பேயில்லாமல் படத்துக்குள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

கோவை சரளா வேறு தம் பங்குக்கு 'நடிகன்' திரைப்படத்து மனோரமா கெட்டப்பைப் போட்டுக்கொண்டு வந்து எரிச்சலை அதிகப்படுத்துகிறார். மொட்டை ராஜேந்திரன் மற்றும் விடிவி கணேஷின் நகைச்சுவைகள் வேறுவகையான கொடுமை ரகம். மதுரை மைக்கேலின் முதலாளி, கிராமத்து நாடகங்களில் 'சிவாஜி' வேடமிட்டு வருடக்கணக்காக நடித்தவர் போலிருக்கிறது. சிவாஜியின் கொடுமையான நகல் போல தோன்றுகிறார்.

மொட்டை ராஜேந்திரனும் கோவை சரளாவும் 'தள்ளிப் போகாதே' பாடலை வதம் செய்யும் காட்சிக்கு மட்டுமே வேறு வழியில்லாமல் அரங்கம் இறுக்கம் தளர்ந்து சற்றாவது சிரிக்கிறது.

பொதுவாக சிம்புவின் படங்கள் ஒருமாதிரியான அபத்தத்துடன் அமைந்தாலும் யுவன்சங்கர் ராஜா தன்னுடைய அபாரமான பாடல்களால் ஓரளவு தப்பிக்க வைப்பார். ஆனால் இந்த திரைப்படத்தில் அவரும் சிம்புவுடன் இணைந்து சோதித்த துயரத்தை எங்கே சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

பாகம் -2  வரப்போகிற செய்தியை இறுதியில் காண்பித்து ரசிகர்களை எரிச்சலின் உச்சிக்கே கொண்டு செல்கிறார்கள்.

அ அ அ - அபத்தம், அசிங்கம், அய்யோ!

]]>
review, simbu, Tamannaah, Anbanavan Asaradhavan Adangadhavan https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/jun/23/anbanavan-asaradhavan-adangadhavan-review-simbu-tamannaah-2726044.html
2693218 சினிமா திரை விமரிசனம் ராஜமெளலியின் பாகுபலி 2: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 29, 2017 10:41 AM +0530  

தெலுங்கு சினிமாவின் மீது எனக்கிருந்த ஒவ்வாமைகளையும் முன்தீர்மான வெறுப்புகளையும் உடைத்தெறிந்த முக்கியமான காரணங்களுள் ஒருவர் ராஜமெளலி. இந்திய சினிமாவின் மிகச் சிறந்த கதைசொல்லிகளுள் ஒருவர். ஈயைப் பிரதானமாக வைத்து ஒரு சாகசப் படத்தை உருவாக்கி அதை வெற்றியும் பெறவைத்ததைச் சிறந்த உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். இன்னமும் ஒரு படி அல்ல, பல படிகள் முன்னே நகர்ந்து பாகுபலி எனும் பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சியைத் தொடங்கி அதன் முதல்பகுதியை வெற்றிகரமாகக் கடந்தும்விட்டார்.

பொதுவாகத் தொடர்ச்சியான திரைப்படங்கள் திட்டமிடப்படும்போது முதல்பாகத்தின் தொடர்ச்சியாகவே இரண்டாம் பாகம் அமையும். இதனால் பார்வையாளர்களால் கதையை யூகிக்க முடியாததோடு எதிர்பார்ப்பும் அதிகமிருக்கும். இதை அப்படியே தலைகீழாக்கியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. காலவரிசைப்படி முதல் பாகம், இரண்டாம் பாகத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகளால் நிறைந்திருக்கிறது. எனவே கடந்தகாலக் காட்சிகளை பாகுபலி-2 படத்தில்தான் இயக்குநர் சொல்லப் போகிறார். இதிலுள்ள ஆபத்து என்னவெனில் முதல் பாகத்தின் போக்கை வைத்து  இரண்டாம் பாகத்தைப் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களால் எளிதில் யூகிக்க முடியும். அதற்கான தடயங்கள் பாகம் -1ல் வெளிப்படையாகவே இருந்தன.

ஆனால் இந்தத் தடையை தனது திறமையான திரைக்கதையின் மூலமும் சுவாரசியமான கதையாடல் மூலமும் வியக்கவைக்கும் நுட்பங்களின் வழியான காட்சிகளின் மூலமும் வெற்றிகரமாகத் தாண்டியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. மட்டுமல்லாமல் நம்முடைய சில யூகங்களைப் பொய்யாக்கி விறுவிறுப்பைக் கூட்டியிருக்கிறார்.

பாகம் ஒன்றைப் போலவே இரண்டாம் பாகமும் ஒரு மகத்தான அனுபவம். இதுவரையிலான இந்தியத் திரை வரலாற்றிலேயே அதிகப் பொருட்செலவில் உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் எனும்போது அதன் மீதான எதிர்பார்ப்பு மிக அதிகமாக இருக்கும். சிறிய சறுக்கல் கூட பெரிய ஆபத்தைச் செய்துவிடும். இந்தச் சோதனையைச் சாதனையாக மாற்றியது ராஜமெளலியின் அசாதாரணமான திறமை எனச் சொல்லலாம். சினிமா எனும் ஊடகத்தின் மீதும் கதை சொல்வதின் மீதும் இப்படியொரு ஆவேசமான பிரியமும் அர்ப்பணிப்பும் இருந்தால்தான் பாகுபலி போன்ற பிரம்மாண்டமான காவிய முயற்சிகள் சாத்தியம்.

பணம் இருப்பவர் எவர் வேண்டுமானாலும் கோடிகளை இறைத்து பிரம்மாண்டமான படைப்புகளைப் பெருமைக்காக உருவாக்கமுடியும். ஆனால் ஆதாரமான சுவாரசியம் அதில் இருக்கவேண்டும். கடினமான உழைப்பும் கலையார்வமும் திட்டமிடலும் தேவை. இந்த நோக்கில் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களின் ஆர்வத்தை உத்தரவாதமாகப் பூர்த்தி செய்கிறது - பாகுபலி 2.

***

முதல் பாகத்தில் என்ன நடந்ததென்று சுருக்கமாக பார்த்து விடுவோம்.

ராஜ மாதாவான சிவகாமி தனது உயிர்போகும் சூழலில் ஒரு குழந்தையைத் தலையில் ஏந்தியபடி நீரில் மூழ்குகிறார். குழந்தை காப்பாற்றப்பட்டு பழங்குடிகளால் வளர்க்கப்படுகிறது. தனது பின்னணியைப் பற்றி அறியாத அந்தச் சிறுவனுக்கு மலையின் உச்சியைப் பற்றிய ஆர்வம் உள்ளுணர்வில் எதிரொலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. காதல் தரும் உத்வேகம் காரணமாக எப்படியோ சென்றுவிடுகிறான்.

மகிழ்மதி எனும் பேரரசை அடைகிறான். பல்லாளதேவாவின் அரசாங்கத்தை எதிர்த்து ரகசியமாக இயங்கும் புரட்சிக் கூட்டத்தையும் தனது காதலி அவந்திகாவையும் சந்திக்கிறான். தேவசேனா எனும் மகாராணி அரண்மனை வெளியில் பல வருடமாகச் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை அறிகிறான். தன் காதலிக்கு வாக்கு தந்தபடி பல சாகசங்களுக்குப் பிறகு தேவசேனாவை மீட்டு வருகிறான்.

ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பாவின் மூலம் தனது தாய்தான் தேவசேனா என்பதும் தான் ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதையும் அறிகிறான். அவனது தந்தையான அமரேந்திர பாகுபலி பற்றிய பின்னணியையும் பெருமையையும் அறிகிறான். வீரம் மற்றும் விவேகத்தின் மூலம் மகிழ்மதி பிரதேசத்தின் வருங்கால அரசனாக முடிசூடப்படவிருந்த அமரேந்திர பாகுபலி துரோகத்தால் கொல்லப்பட்ட அதிர்ச்சியான செய்தியோடும் அதன் ரகசியத்தோடும் முதற்பாகம் நிறைகிறது.

அமரேந்திர பாகுபலி மற்றும் தேவசேனாவின் பின்னணி என்ன? ராஜவிசுவாசியான அடிமை கட்டப்பா ஏன் தான் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளையைக் கொல்லவேண்டும்? இந்த துரோகங்களுக்குப் பின்னணியில் உள்ளவர்கள் யார்? பல்லாளதேவாவின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் மகிழ்மதி தேசத்தை இளைய பாகுபலி எப்படி மீட்டான் என்பது உள்ளிட்ட பல கேள்விகளுக்கான பதிலை பாகம் இரண்டில் சுவாரசியமான திரைக்கதையின் மூலம் சொல்லி அசத்தியிருக்கிறார் ராஜமெளலி. பல உணர்ச்சிகரமான தருணங்களும் அனல் பறக்கும் காட்சிகளும் இந்தப் படைப்பின் காண்பனுவத்தை உன்னதமாக்கியிருக்கின்றன.

***

பாகம் இரண்டில் என்ன நடக்கிறது? தொடக்கப் பகுதியை மட்டும் பார்ப்போம்.

ராஜ மாதா சிவகாமியால் முடிவு செய்யப்பட்டபடி அமரேந்திர பாகுபலிக்கு முடிசூட்டப்பட திட்டமிடப்படுகிறது. அதற்கு முன் மக்களைப் பற்றி அறிவதற்காக திக்விஜயத்துக்கு பாகுபலியை அனுப்புகிறாள் சிவகாமி. கட்டப்பாவுடன் பயணம் மேற்கொள்கிறான் பாகுபலி. குந்தள தேசம் எனும் சிற்றரசுக்குச் செல்லும்போது அதன் இளவரசியான தேவசேனாவின் வீரத்தையும் அழகையும் கண்டு பிரமிக்கிறான். தன்னைப் பற்றிய விவரங்களை மறைத்துக்கொண்டு அங்கு உதவியாளனாகச் சேர்கிறான்.

ஒற்றர்களின் மூலம் இந்த விஷயங்கள் பல்லாளதேவாவுக்குச் செல்கின்றன. தேவசேனாவின் சித்திரத்தைப் பார்த்தவுடன் அவளுடைய அழகைக் கண்டு பல்லாளதேவா திகைத்துப் போகிறான். ஆட்சியைத்தான் பிடிக்க முடியவில்லை, இவளையாவது கைப்பற்றவேண்டும் என்கிற தீர்மானம் அவனுக்குள் பிறக்கிறது. இதன்மூலம் தனது போட்டியாளனான அமரேந்திர பாகுபலியின் காதலையும் பிரிக்க முடியும் என்கிற குரூரமும் தோன்றுகிறது. தனது தந்தையுடன் இணைந்து இதற்கான சூழ்ச்சியை ஆரம்பிக்கிறான்.

தேவசேனாவின் ஓவியத்தைத் தற்செயலாகப் பார்த்ததாகவும் அவளை மணம் புரிய ஆசைப்படுவதாகவும் தனது தாயாரான சிவகாமியிடம் தெரிவிக்கிறான். அதிகாரத்தை தர முடியாத அவனுக்கு இதையாவது தந்து சமன் செய்யலாமே என்கிற பாசத்துடன் சிவகாமியும் முன்பின் யோசிக்காமல் இதற்காக வாக்கு தந்துவிடுகிறாள். இங்குத் தொடங்குகிற சிக்கல்களும் சதிகளும் அமரேந்திர பாகுபலிக்குப் பதிலாக பல்லாளதேவா அரசனாக அமரும் வரை போகிறது.

மகிழ்மதியின் பேரரசுக்கு ஏன் அமரேந்திர பாகுபலியால் அரசனாக முடியவில்லை, விசுவாசியான கட்டப்பா, பாகுபலியைக் கொல்லுமளவுக்கான நெருக்கடி ஏன் ஏற்பட்டது, பல்லாளதேவாவின் அட்டகாசங்களுக்கான முடிவு என்ன போன்ற விவரங்கள் விறுவிறுப்பான காட்சிகளின் மூலம் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இடைவேளைக்கு முன்பிருந்த சுவாரசியம் பிற்பகுதியில் சற்று தொய்வடைந்திருக்கிறது. போலவே உச்சக்காட்சியும் அத்தனை சுவாரசியத்தைத் தரவில்லை. மிக நீளமான சண்டைக்காட்சியால் அலுப்படைய வைக்கிறது.

***

பாகம் -2ன் பிரதானமான சிறப்புகளுள் அதன் அற்புதமான திரைக்கதையைத் தாண்டி இன்னொரு வசீகரமான, முக்கியமான காரணம் அனுஷ்கா. முதற்பாகத்திலேயே பாகுபலியின் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களை நாம் கண்டு விட்டோம். காணாமல் இருந்தது தேவசேனா பற்றிய பகுதியையும் பின்னணியையும் மட்டுமே.

முதற்பாகத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட முதிய, அலங்கோலமான தோற்றத்தில் அனுஷ்கா சித்தரிக்கப்பட்டிருந்ததால் பெரும்பாலான ரசிகர்கள் ஏமாற்றமடைந்திருப்பார்கள். ஆனால் வட்டியும் முதலுமாக அதை ஈடு செய்யும் வகையில் பேரழகின் சித்திரமாக அவர் இரண்டாம் பாகத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது நிறைவைத் தருகிறது. ஆனால் வெறுமனே அழகுப் பதுமையாக அல்லாமல் ஓர் இளவரசிக்கான கம்பீரத்துடனும் சுயமரியாதையும் வீரமும் உள்ள பெண்ணாகவும் இந்தப் பாத்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது அதிசிறப்பு.

தன்னுடைய காதலனே அழைத்தாலும் 'கைதியாக ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன்' என்று தன்மானத்துடன் மறுப்பது, ராஜமாதா சிவகாமியின் அநீதியைத் துணிச்சலாகத் தட்டிக் கேட்பது, தன்னிடம் தவறு செய்ய முயல்பவனின் விரல்களைத் துண்டிப்பது, இதற்கான விசாரணையை அரச சபையில் கம்பீரமாக எதிர்கொள்வது, தன் கணவனுக்கு இழைக்கப்படும் அவமானங்களைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் 'இந்த ராஜ்ஜியம் எனக்குப் பரிசாக வேண்டும். உங்களால் தர முடியுமா?'  என்று தன் கணவனுக்கு உத்வேகம் தருவது போன்ற காட்சிகள் அதிரடியான சுவாரசியத்துடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு சாகச நாயகனுக்கு ஈடான அறிமுகக் காட்சியை அனுஷ்காவுக்கு இயக்குநர் வழங்கியிருப்பது ரசிக்கவைக்கிறது.

மன்னர் காலத்து வீரமிகு இளவரசிகள் இப்படித்தான் இருந்திருப்பார்களோ என்கிற வியப்பான யூகத்தை அனுஷ்காவின் திறமையான பங்களிப்பு ஏற்படுத்துகிறது. அனுஷ்காவின் திரைப்பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல், பாகுபலி.

இதைப் போலவே அமரேந்திர பாகுபலியின் பாத்திரமும் உன்னதமான நாயகத்தனத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 'உனது தன்மானத்துக்கு இழுக்கு வராமல் கடைசி வரை பாதுகாப்பேன்' என்று தேவசேனாவுக்குத் தந்த வாக்கை எந்த நிலையிலும் தவறாமல் இருப்பது, அரச சபையில் தன் மனைவிக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைக் கம்பீரத்துடன் முறியடிப்பது, ராஜமாதாவின் எந்தவொரு ஆணையையும் தலையால் தாங்குவது, அதற்காக அதிகாரத்தையும் உயிரையும் இழப்பது, சாகும் நிலையிலும் தாய்ப்பாசம் காட்டுவது, பாகுபலியின் சாகசங்கள், அதற்கான அவன் திட்டமிடும் பிரமிக்க வைக்கும் போர் தந்திரங்கள் என்று ஓர் அசலான நாயகச் சித்திரம். பிரபாஸ் தன்னுடைய பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். திடகாத்திரமான அவருடைய உடலின் வடிவமைப்பு அவர் நிகழ்த்தும் சாகசங்களுக்கான நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது.

அனைத்துப் புள்ளிகளையும் இணைக்கும் ஓர் அற்புதமான அடிமைப் பாத்திரம் கட்டப்பா. இதற்கான நீதியை தன்னுடைய உழைப்பாலும் நடிப்புத்திறனாலும் வழங்கியிருக்கிறார் சத்யராஜ். சுற்றி நடக்கும் ராஜ அநீதிகளை தடுக்க முடியாமல் தன்னுடைய அடிமைநிலை கட்டுப்படுத்தும் தத்தளிப்புகளை திறமையுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அமரேந்திர பாகுபலிக்கும் இவருக்குமான நட்பும் பாசமும் நெகிழ்ச்சியான முறையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. பாகுபலியைக் கொல்லவேண்டிய நெருக்கடியும் சூழலும் காவிய துயரத்துடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. பாகுபலிக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக தன் அடிமைநிலையை மீறி பொங்கியெழுந்து ராஜமாதா சிவகாமியுடன் இவர் நிகழ்த்தும் ஆவேசமான உரையாடல் அபாரம்.

ராஜமாதா சிவகாமியாக ரம்யா கிருஷ்ணன். இந்தப் பாகத்திலும் தனது கம்பீரமான நடிப்பைத் தொடர்கிறார். பிள்ளைப் பாசத்தால் பல்லாளதேவாவுக்கு வாக்கு தருவதும் தன் உத்தரவை மீறும் பாகுபலியைத் தண்டிப்பதும் பிறகு பாசத்தில் தடுமாறுவதும் உண்மையை அறிந்தவுடன் தீரமான முடிவு எடுப்பதும் எனப் பல காட்சிகளில் அசத்தியிருக்கிறார். தன்னுடைய அதுவரையான தவறுகளை சமன் செய்யும் உத்தேசத்துடன் அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தையான 'மகேந்திர பாகுபலியை' உயர்த்தி வருங்கால அரசனாக மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் காட்சியில் நமக்கு மெய்சிலிர்ப்பது உண்மை.

மகாபாரத சகுனி போல சதிகளின், நயவஞ்சகங்களின் அடையாளமாகத் தன் நடிப்பைத் திறம்பட கையாண்டுள்ளார் நாசர். ஊனத்தின் காரணமாக தன்னால் மன்னனாக முடியாத கொதிப்பையும், அதை ஈடுசெய்யும் வகையில் தன் மகனை அதிகாரத்தில் அமர்த்த அவர் செய்யும் அநீதிகளும் என சிறப்பான எதிர்மறை பாத்திரம்.

பல்லாளதேவனாக ராணா டகுபதி. முதற்பாகத்தில் பிரபாஸுக்கு ஈடாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த பாத்திரம் இதில் சற்று சோகையாகத்தான் உள்ளது. என்றாலும் உச்சக்காட்சியில் இளைய பாகுபலியுடன் மோதும் வீரம் பிரமிக்க வைக்கிறது. தன் விருப்பப்படி அதிகாரத்தில் அமர்ந்தாலும் மக்களின் ஆதரவு பாகுபலியின் பக்கமே இருக்கிறது என்பதைக் குமைச்சலுடன் உணரும் காட்சிகளில் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். தமன்னாவுக்கு இதில் அதிகம் வேலையில்லை.


***

ஒரு குழந்தையின் விழிவிரிந்த கண்களுடனும் திறந்த மனதுடனும் தம்மை ஒப்புக் கொடுத்து விடுவதுதான் திறமையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஃபேண்டஸி திரைப்படத்தைக் கச்சிதமாக ரசிப்பதற்கான அடிப்படை. இந்த நிலையில் அமர்ந்து பாகுபலியின் இரண்டாம் பாகத்தை உத்தரவாதமாக ரசிக்க முடியும். இதன் விறுவிறுப்பான திரைக்கதையும், ராஜ்மெளலியின் தந்தையான விஜயேந்திர பிரசாத் எழுதிய அபாரமான கதையும் இந்த அனுபவத்தை உறுதியாகத் தருகின்றன.

திரையரங்கில் பார்வையாளர்களின் ஆரவாரமான வரவேற்பை கண்டு வியந்தேன். ஒரு மொழி மாற்ற திரைப்படத்துடன் இத்தனை உணர்ச்சிகரமாக ஒன்றிவிட முடியுமா என்று திகைப்பாகவே இருந்தது. முதற்பாகத்தை தெளிவாக நினைவில் கொண்டு அதன் தொடர்புக் காட்சிகளை உடனே புரிந்து கொண்டு ஆரவாரம் செய்வதும், காட்சிகளின் உணர்ச்சிகரமான சூழலுடன் ஒன்றி ரசிப்பதும் என ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம். தாம் உருவாக்கும் காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளைப் பார்வையாளர்களுடன் அழுத்தமாகப் பிணைத்து விட்டால் அது உறுதியாக வெற்றி பெறும் என்பது மறுபடியும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பார்வையாளர்களை மகிழ்மதி பேரரசின் பிரஜைகளாக உணரச் செய்தது இயக்குநர் ராஜமெளலிக்குக் கிடைத்த வெற்றி. துணைப் பாத்திரங்கள் முதற்கொண்டு போர் சாகசங்கள் வரை ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனமாகத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களுக்குச் சவால்விடும்படியான வரைகலை நுட்பங்கள், செதுக்கி மேம்படுத்தப்பட்ட மாய்மாலங்கள், திறமையான ஒளிப்பதிவின் பிரமிப்பு, சாகசக் காட்சிகளின் வடிவமைப்பு, அவற்றைத் திறமையாகச் செயல்படுத்திய பாகுபலி குழுவின் அசாதாரணமான உழைப்பு, இதற்கும் மேலாக இத்தனை விஷயங்களையும் அருமையாக ஒருங்கிணைப்பு செய்த இயக்குநரின் திட்டமிடல் என்று பல விஷயங்கள் கவர்கின்றன.

காட்சிகளின் பிரம்மாண்டத்துக்கு ஏற்ப பின்னணி இசையும் மிரட்டலாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்ட திரைப்படம் என்கிற வாசனை பாடல்களில் பலமாகவே அடிக்கிறது. ஆனால் வசனங்களில் இந்த விபத்து பெருமளவு தவிர்க்கப்பட்டிருப்பது ஆறுதல். (தமிழ் வசனம்: மதன் கார்க்கி) தன்னை எதிர்த்துப் பேசும் தேவசேனாவைக் கண்டு திகைக்கும் சிவகாமி, பிறகு தற்பெருமையுடன் 'இந்த மண்ணின் மருமகளுக்கு சற்று அகந்தை இருப்பதுதான் அழகு' எனக் கூறுவது சுவாரசியம். இதுபோல் பல கவித்துவமான வசனங்கள் ரசிக்கவைக்கின்றன.

சில குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை. புத்திக்கூர்மையும் சாதுர்யமும் கொண்ட ராஜமாதா எவ்வாறு தன்னைச் சுற்றி நிகழும் சதிகளையும் பொய்களையும் எளிதில் நம்பி விடுகிறார் என்பது தர்க்கத்துக்கு ஏற்படையதாக இல்லை. போலவே தான் பாசத்துடன் வளர்த்த அமரேந்திர பாகுபலியைக் கொல்ல கட்டப்பா எப்படி ஒப்புக்கொள்கிறார், பின்பு ஏன் கொதிக்கிறார் என்பதில் நம்பகத்தன்மை வலுவாக இல்லை. இதுபோன்ற பிசிறுகளை இன்னமும் திறமையாகச் சீர்செய்திருக்கலாம். படத்தின் முற்பகுதியில் இருந்த விறுவிறுப்பும் சுவாரசியமும் பிற்பகுதியில் தொய்வடைந்திருக்கிறது.

பாகுபலி 1-ல் இருந்த உச்சக்காட்சி சிறப்பானது. அதில் வரும் போர்க்களக்காட்சி அதற்குப் பெருமை சேர்த்த விஷயம். அப்படியொரு விறுவிறுப்பான உச்சக்காட்சி இதிலும் வரும் என ஆவலாக அமர்ந்திருக்கும்போது அதை ஈடுசெய்வது போல் காட்சிகள் இருந்தாலும் சற்று ஏமாற்றமே. அதேசமயம், குந்தள தேசத்தைத் தாக்க வரும் வீரர்களை, அமரேந்திர பாகுபலி தேவசேனாவுடன் இணைந்து எதிர்கொள்ளும் காட்சியும் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக மாடுகளை வைத்து அமைக்கும் போர் தந்திரமும் சுவாரசியமானது.

மொத்தத்தில் ஒரு மகத்தான காவிய அனுபவத்தை தருகிறது பாகுபலி -2. இதன் மூன்றாம் பாகமும் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்கிற ஏக்கத்தை வரழைக்கிறது. கதை சொல்லும் முறையிலும் சரி, நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தும் பிரம்மாண்டத்திலும் சரி, இந்திய வெகுஜன சினிமாவின் பாதையில் தனது அசாதாரண உழைப்பால் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதியிருக்கிறது பாகுபலி குழு.

ராஜமெளலி எனும் திறமையான கதைசொல்லியின் பயணம் மென்மேலும் தொடரட்டும்.

]]>
Baahubali 2,Baahubali 2 Movie,Baahubali 2 Review,பாகுபலி 2 திரைப்படம்,பாகுபலி 2 திரை விமர்சனம்,பாகுபலி 2 https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/29/baahubali-2-the-conclusion-review-2693218.html
2684954 சினிமா திரை விமரிசனம் தனுஷ் இயக்கியுள்ள 'ப. பாண்டி': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 15, 2017 03:18 PM +0530  

'இந்த மூஞ்சில்லாம் நடிக்க வந்துடுச்சு' என்று தொடக்கக் காலத்தில் கிண்டலடிக்கப்பட்ட தனுஷ், தற்போது இந்தியாவிலுள்ள சிறந்த நடிகர்களில் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இதன் பின்னாலுள்ள அவருடைய அசாதாரணமான உழைப்பும் தேடலும் பிரமிக்கத்தக்கவை. ஒருபுறம் அப்பட்டமான வணிகத் திரைப்படங்களில் நடித்தாலும் இன்னொரு பக்கம் 'ஆடுகளம்' போன்ற சிறந்த முயற்சிகளிலும் ஈடுபட அவர் தயங்குவதில்லை.

இதுதவிர,  'விசாரணை' 'காக்கா முட்டை' போன்ற படைப்புகளின் தயாரிப்பாளராக தமிழில் மாற்று ரசனை உருவாவதற்கும் காரணமாக இருக்கிறார். பிரபலமாகி விட்டால் தன்னிச்சையாக வந்துசேரும் அல்லது சேர்த்துக்கொள்ளப்படும் பெருமைகளைப் போல 'பாடகர், பாடலாசிரியர்' போன்ற அவரின் இதர தகுதிகளை ஒரு புன்னகையுடன் சாய்ஸில் விட்டுவிடலாம்.

இப்போது 'இயக்குநர்' அவதாரம். 'பவர் பாண்டி' என்று முதலில் தலைப்பிடப்பட்டு பின்பு வரிவிலக்குக்காக வழக்கம்போல் கடைசி நேரத்தில் தமிழ் ஒப்பனை செய்யப்பட்ட 'ப.பாண்டி'.

ஒரு முன்னணி நடிகராக இருந்தாலும் தான் இயக்கும் முதல் திரைப்படத்தின் நாயகனாகத் தன்னைப் பிரதானமாகத் திணித்துக்கொள்ளாமல் ஒரு முதிய பாத்திரத்தை வைத்து திரைக்கதை அமைத்த தனுஷின் (மற்றும் சுப்ரமணியம் சிவா) செயல் பாராட்டுக்குரியது. 

ஓர் இயக்குநராக இந்தப் புதிய அவதாரத்தில் தனுஷ் வெற்றி பெற்றிருக்கிறாரா என்றால் ஆம். ஒரு ஜனரஞ்சகமான சினிமாவில் என்னென்ன கலவைகள் இருக்கவேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்தச் சமரசங்களே இந்த முயற்சியை ஒரு சிறந்த திரைப்படமாக ஆக்கவிடாமல் தடுத்திருக்கின்றன என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்.

எழுபதுகளில் வந்த பீம்சிங்கின் குடும்பச் சித்திரத்தை அல்லது தொலைக்காட்சித் தொடரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போன்ற சலிப்பான காட்சிகள் நிறைய இருக்கின்றன. இவற்றுக்கு இடையே சில அபாரமான கவிதைத் தருணங்கள் இருக்கின்றன. இதற்காக தனுஷ் வரும் பிளாஷ் பேக் காட்சிகள் உள்பட, பெரும்பாலான படத்தின் சுமையைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.


***

படத்தின் மையம் என்ன?

குடும்பம் என்பதின் ஆதாரமான அடித்தளங்களுள் ஒன்று 'தியாகம். சற்று கவனித்துப் பார்த்தால் சமகாலத் தலைமுறை, அடுத்தத் தலைமுறையின் வளர்ச்சிக்காகவே பெரும்பாலும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சுழற்சி இந்தியக் குடும்பங்களில் நெடுங்காலமாக நீடித்துக்கொண்டிருக்கும் சமாசாரம்.

எனில் சமகால மனிதர்கள் அதிலும் குறிப்பாக முதியவர்கள் தனக்காக வாழ்கிறார்களா, அப்படி வாழ இந்தச் சமூகம் அனுமதிக்கிறதா என்கிற ஆதாரமான கேள்வியை இந்தத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்துவிட்டால் அவர்கள் 'பெரிசு'களாகக் கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். அதுவரையான பல விஷயங்களை, விருப்பங்களைத் தியாகம் செய்துவிட்டு வயதானவர்களுக்கான உலகில் ஒதுங்கியிருந்து அடக்கமாக வாழ்ந்தாக வேண்டும். உதாரணமாக ஒரு முதியவர் ஜீன்ஸ் அணிந்தால் 'இந்த வயசுல இது தேவையா' என்கிற கிண்டலுக்கு எளிதாக ஆட்படுவார்.

'மற்றவர்களுக்காக அமைந்தாலும்கூட இறுதிவரைக்கும் உனக்கான வாழ்க்கையை வாழத் தயங்காதே' என்கிற செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது 'ப.பாண்டி'

பாரதிராஜா உருவாக்கிய 'அந்தி மந்தாரை'யில் மெலோடிராமாவாகப் பிழியப் பிழியச் சொல்லப்பட்ட 'முதியோர் காதல்' எனும் விஷயத்தை வெகுஜன சினிமாவுக்கேயுரிய ஜனரஞ்சகமான விஷயங்களுடன் சொல்கிறது.


***

தமிழ் சினிமாவில் பிரபலமான  ஃபைட் மாஸ்டராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர் ராஜ்கிரண். மனைவியை இழந்தவர். தனது ஒரே மகன் பிரசன்னாவுடன் வசதியாகத் தங்கியிருக்கிறார். அன்பான மருமகள் மற்றும் பிரியமான பேரக்குழந்தைகள். பெரிதாகப் பிரச்னை ஒன்றுமில்லை என்றாலும் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக இருந்து செயல்பட்டவருக்கு ஓய்வாக அமர்வது நிறைவைத் தருவதில்லை.

தன்னிடம் இயல்பாக உள்ள குணாதிசயத்தின்படி அக்கம்பக்கத்தில் உள்ள அநீதிகளைத் தட்டிக்கேட்கிறார். இதனால் வரும் பிரச்னைகளின் காரணமாக மகனுக்கும் தந்தைக்கும் இடையே உரசல்கள் ஏற்படுகின்றன. ஒருகட்டத்தில் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத ராஜ்கிரண் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பிவிடுகிறார். இலக்கு ஏதுமின்றித் தொடங்கும் அந்தப் பயணத்தின் இடையில் அவர் செல்லவேண்டிய திசையும் சந்திக்கவேண்டிய நபரையும் பற்றிய காரணங்கள் உருவாகின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன்பு துளிர்ப்பதற்கு முன்பே வெட்டுப்பட்ட உறவு அது.

அந்த உறவு என்ன? ராஜ்கிரண் தன் தேடலை அடைந்தாரா? தன் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் மீண்டும் வந்து இணைந்தாரா என்பதைப் பிற்பாதி காட்சிகள் விவரிக்கின்றன. குறிப்பாக இதன் கடைசிப்பகுதி கவிதையான தருணங்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன.


***

தைக்கப்பட்ட சட்டை போல ராஜ்கிரணுக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதை. 'பவர் பாண்டி' என்கிற பாத்திரம் அவருக்கு அத்தனை கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டிருக்கிறது. அவர் ஃபைட் மாஸ்டர் என்பதும் நிஜத்தில் அவர் அடித்தால்கூட இரண்டு பேர் சரிந்து விழுவார்கள் என்பதைக் கூட நம்பி விடலாம். அத்தனை திடகாத்திரமான உருவம். ஆனால் அவர் அடித்தவுடன் எதிராளிகள் இரண்டாக மடிந்து அப்படியே உறைந்து நிற்பதெல்லாம் சினிமா நகைச்சுவை. போலவே அவர் நடனமாடும் மென்கொடுமைகளையெல்லாம்வேறு சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

மகனால் திட்டப்படும்போதெல்லாம் குழந்தை போல தலையைக் குனிந்துகொண்டு விழிப்பதும் ஒரு கட்டத்தில் இதைப் பொறுக்கமுடியாமல் குடிபோதையில் மகனிடம் சண்டை போடுவதும் என... ராஜ்கிரணின் இதுவரையான பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான திரைப்படம். ஓய்வு பெற்ற பிறகு எந்தப் பணியிலும் நிறைவுறாமல், தான் அதுவரை அத்தனை ஆண்டுகளாக செய்த சண்டை வடிவமைப்புக்கு மறுபடியும் திரும்பச் சென்று அங்குக் கிடைக்கும் பாராட்டில் மனநிறைவும் நெகிழ்ச்சியும் அடையும் காட்சி முக்கியமானது. திரைப்படத்தின் பிற்பாதியில் ரொமான்ஸ் காட்சிகளில் தவிப்பதும், தேடி மீட்டெடுத்த பழைய காதலில் தடுமாறுவதும் என .. இன்னொரு ஜாலியான, சுவாரசியமான பரிமாணம்.

இந்தப் பாத்திரத்தை ராஜ்கிரண் அவருக்குண்டான எல்லையில் திறம்படவே கையாண்டிருக்கிறார்தான் என்றாலும் நாசர், பிரகாஷ்ராஜ் போன்ற நடிப்பு விற்பன்னர்கள் ஒருவேளை நடித்திருந்தால் இந்தப் பாத்திரம் இன்னமும் மெருகேறியிருக்குமே என்று தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

ஆனால் இதன் எதிர்முனையில் ரேவதி தானொரு அபாரமான நடிகை என்பதை நிரூபிக்கிறார். இவர் வருவது திரைப்படத்தின் ஏறத்தாழ நிறைவுப்பகுதி என்றாலும் பெரும்பாலானவை அற்புதமான தருணங்கள். உண்மையில் இங்குதான் படத்தின் மையமே தொடங்குகிறது. இந்தக் காட்சிகளை நீட்டித்திருந்தால் படம் இன்னமும் சிறப்பு பெற்றிருக்கும். ரேவதி ஏற்றிருப்பது பெரும்பாலான சீனியர் நடிகைகள் ஒருவேளை ஏற்கத் தயங்கும் பாத்திரம். ஆனால் இந்த உறவை மலினமாகவோ நகைச்சுவையாகவோ ஆக்காமல் கண்ணியமான மதிப்புடன் உருவாக்கியிருப்பதில் இயக்குநர் தனுஷ் வெற்றி பெறுகிறார். தன் கடந்த கால காதலைப் பற்றி மகளிடம் வெட்கத்துடன் கூறிவிட்டு அது இயல்பாக ஏற்கப்பட்ட நிலையில் அவர் மெலிதாக நடனமாடும் காட்சி அபாரமானது.

ராஜ்கிரணின் இளமை வடிவமாக தனுஷ் வரும் பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் ஓரளவுக்காவது சுவாரசியமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் திரைக்கதையில் தடையாக அமைந்து சலிப்பூட்டுகிறது. தனுஷ் வளர்ந்த பிறகு ராஜ்கிரண் போல இருப்பார் என்றால், அவரைத் தன் மகன் எனக் கோரி வழக்குப் போட்டிருக்கும் அந்த முதிய தம்பதியினர் கூட நம்பமாட்டார்கள். தனுஷின் இளமைக்காலக் காதலியாக மடோனா. பழைய காலத்துப் பாணியிலான ஆடை வடிவமைப்பு இவருக்குச் சற்றும் பொருந்தாமல் நகைச்சுவையாக தோற்றமளிக்க வைக்கிறது. வழக்கமான பிளாஷ்பேக்தான் என்றாலும் 'ஆடுகளம்' தனுஷ் வெளிப்பட்டு சில காட்சிகளில் சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.

முதியவர்கள் மீது ஏற்படும் நவீன காலத்து இளைஞனுக்கு ஏற்படும் எரிச்சலை இயல்பான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் பிரசன்னா. தன் தந்தை வீட்டில் இல்லாத வெறுமையைப் பிறகு உணர்ந்து மனம் திருந்தி வருவதும், 'வீட்டுக்கு வந்துடுங்க' என்று தந்தையின் காலைப்பிடித்து அழுவதும் என தன் பங்களிப்பைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். குழந்தைகளின் நடிப்பும் இயல்பாக அமைந்துள்ளன.

பக்கத்து வீட்டு இளைஞனாக வருபவனின் நடிப்பு மிக இயல்பு. வெவ்வேறு தலைமுறையைச் சார்ந்தவர்களுக்குள் வெளிப்படும் உரையாடல்கள் சிறப்பாகவும் சுவாரசியமாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரான டிடி (தேவதர்ஷிணி) ஒரெயொரு காட்சியில் வந்திருந்தாலும் தன்னுடைய பங்கைச் சிறப்பாக செய்துள்ளார். தன் தாயான ரேவதியுடன் அவர் உரையாடும் அந்தக் காட்சிதான் படத்தின் ஆதாரமான செய்தியே.

ஸீன் ரோல்டனின் இசை புத்துணர்ச்சியாக உள்ளது. ஆனால் பாடல்கள் ஹிட் ஆகி நிலைக்குமா என்பது சந்தேகமே. பின்னணி இசையும் காட்சிகளுடன் ஒத்திசைவாக அமைந்திருக்கிறது. ஒளிப்பதிவு வேல்ராஜ். ராஜ்கிரண் புல்லட்டில் பயணிக்கும் காட்சிகள் சிரத்தையாகவும் பிரமிக்கத்தக்கதாகவும் பதிவாகியுள்ளன. 

திரைப்படத்தின் நேரம் இரண்டு மணி நேரம்தான் என்றாலும் இன்னமும் கூட சுருக்கப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. இந்தத் திரைப்படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் பழைய காலப்பாணியில் நாடகத்தனமாகவும் சலிப்புறும் வகையிலும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மிகமிக ஆறுதலாக இருப்பது படத்தின் நிறைவுப்பகுதியும் இதன் ஆதாரமான செய்தியும்தான். எந்த தரப்புக்கும் சங்கடம் அளிக்காத முதிர்ச்சியான கிளைமாக்ஸ். ராஜ்கிரணின் பைக்கின் பின்னால் ரேவதி ஏறிச் சென்று விடக்கூடாதா என்று பார்வையாளர்களான நமக்கே தோன்றினாலும்கூட கட்டுப்பாட்டுடன் முடித்திருப்பது ஒரு சமரசம்தான் என்றாலும் இருவரும் பிறகு இணைவார்கள் என்கிற செய்தியுடன் நிறைவு செய்திருப்பது அற்புதம்.

சினிமா வியாபாரி தனுஷை விடவும் 'கலைஞன்' தனுஷ் வெளிப்படுவது இது போன்ற காட்சிகளில்தான். வருங்காலத்தில் மிகச் சிறப்பான ஒரு திரைப்படத்தை தனுஷால் இயக்கிவிடமுடியும் என்கிற ஆறுதலான தடயத்தை இவை அளிக்கின்றன.

]]>
Pa Pandi, dhanush, rajkiran, madonna https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/15/pa-pandi-review-dhanush-rajkiran-madonna-2684954.html
2681113 சினிமா திரை விமரிசனம் மணி ரத்னத்தின் 'காற்று வெளியிடை': சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, April 8, 2017 02:11 PM +0530  

ஆண் x பெண் உறவுச் சிக்கலின் வயது என்பது வருடங்களால் கூட அல்ல, யுகங்களால் ஆனது. ஆதாம் - ஏவாள் என்கிற முதற்புள்ளியிலிருந்து இந்த உறவைப் பற்றி நெடுங்காலமாக விதம்விதமாக நாம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னமும் கூட விளங்கிக் கொள்ள முடியாமலிருக்கும் தன்மையைக் கொண்டது. ஒருபுறம் இந்த விநோதம்தான் இதன் வசீகரமே. எத்தனையோ படைப்பாளிகள் இந்த உறவின் முரண்களைப் பற்றி விதம் விதமாகப் பேசித் தீர்த்துவிட்டார்கள்.

தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான இயக்குநர்களுள் ஒருவரான மணிரத்னமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. முதல் திரைப்படமான 'பல்லவி அனுபல்லவி'யில் இருந்து தனது பிரத்யேக பாணியில் இதைப் பற்றி நிறைய பேசியிருக்கிறார். 'மெளனராகம்', 'உயிரே', 'அலைபாயுதே' 'ராவணன்' 'கடல்' போன்ற திரைப்படங்களை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். மதம், தீவிரவாதம், வன்முறை என்று வெவ்வேறு பின்னணிகளில் இந்த விஷயம் அவரது திரைப்படங்களில் பேசப்பட்டிருக்கிறது.

மணிரத்னத்தின் சமீபத்திய திரைப்படமான 'காற்று வெளியிடை’யும் இந்த வரிசையில் வைத்து பார்க்கக்கூடியதுதான். ஒருவகையில் இது அவருடைய முந்தைய திரைப்படமான 'ஓ காதல் கண்மணி'யின் தொடர்ச்சி போலவே அமைந்திருக்கிறது. 


***

இந்திய விமானப் படையில் பணிபுரியும் வருண் என்கிற இளைஞன், 1999-ல் நிகழ்ந்த கார்கில் போரின் போது பாகிஸ்தான் எல்லையில் வீழ்த்தப்பட்டு பிடிபடுகிறான். போர்க் கைதிகளுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படையான உரிமையையும் மதிப்பையும் வலியுறுத்தி உருவாக்கப்பட்ட ஜெனிவா உடன்படிக்கையின் அம்சங்களை பெரும்பாலான ராணுவங்கள் காற்றில் பறக்க விடுகின்றன. ராவல்பிண்டி சிறையில் அடைக்கப்படும் வருண் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறான். அங்கிருந்து உயிருடன் வெளியே செல்வோமோ என்கிற அவநம்பிக்கையின் இருள் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கும் நிலைமையில் இருக்கும் ஒரே சிறிய வெளி்ச்சம் அவனுடைய காதல் மட்டுமே. அந்த நினைவுகளைப் பற்றிக் கொண்டு நம்பிக்கையின் நுனியில் தன் துயரத்தைக் கடக்க முயல்கிறான்.

தான் பலமுறை அவமானப்படுத்திய காதலியின் முகத்தை ஒருமுறையாவது பார்த்து விட முடியாதா என்பதே அவனுடைய இறுதி ஆசை. ஆணாதிக்க உணர்வு உள்ள முரடனாகவும் சுயநலம் மிக்கனாகவும் இருந்த அவனைக் காதலின் பிரிவும் உயிர் மீதான ஆசையும் உருமாற்றியிருக்கிறது. காதலுணர்வின் உன்னதம் அவனை மனம் திரும்பவும் பண்படுத்தவும் செய்திருக்கிறது.

அவன் சிறையில் இருந்து தப்பிக்க முயலும் காட்சிகளை ஒருபுறமும் கடந்த கால நினைவுகளை இன்னொருபுறமுமாக விவரிக்கும் திரைக்கதையோடு இந்த திரைப்படம் பயணிக்கிறது.

***

தீவிரவாதம், வன்முறை, மதம், அரசியல் போன்ற பின்னணிகளில் காதல் என்கிற விஷயத்தை முகப்பில் வைத்து திரைக்கதையை உருவாக்குவது மணிரத்னத்தின் வழக்கமான பாணி. 'ரோஜா'வுக்குப்பிறகு அவருடைய பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் இந்த வார்ப்புருவில்தான் அமைந்து வருகின்றன. இந்த வகையில் அமைந்த முந்தைய திரைப்படங்களில் சமூகப் பிரச்னைகள் ஒருபுறமும் காதல் சார்ந்த விளையாட்டுக்களும் சிக்கல்களும் இன்னொரு புறமுமாக பயணித்துக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் 'காற்று வெளியிடை'யில்' ஆண்xபெண் உறவின் சிக்கலே மிகப் பிரதானமாக உரையாடப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் தன்மையே இந்தத் திரைப்படத்துக்குப் புதுவிதமான நிறத்தையும் ருசியையும் தந்திருக்கிறது.

ஆனால் இந்தத் திரைப்படத்துக்கு கார்கில் போரின் குறிப்பான பின்னணி ஏன் என்பது புரியவில்லை. 'கார்கில் போர்வீரர்களுக்கு சமர்ப்பணம்' என்று திரைப்படத்துக்கு முன் ஒளிர்கிற வரி தொடர்பேயில்லாத அபத்தம். ஏனெனில் இந்தத் திரைப்படம் பிரதானமாகக் காதலைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. இதர விஷயங்கள் எல்லாம் ஒரு பாவனையே. நாயகன் தன்னுடைய உடல் மீதான வலிமையின் சுயபெருமிதத்தில் உலாவுகிற முரட்டுத்தனமானவன் என்றால் அது சார்ந்த ஏதோவொரு பணியொன்றில் ஈடுபட்டிருப்பவனாக அவனைச் சித்தரித்திருந்தாலே போதும். அது ராணுவ வீரனாகவே இருந்தாலும் ஏன் குறிப்பாக 1999-ன் காலக்கட்டம் என்பது திரைக்கதையுடன் அழுத்தமாகப் பொருந்தவில்லை. படைப்புக்கு ஒரு நம்பகத்தன்மையை ஏற்படுத்துவதற்காகச் செய்யப்பட்ட ஏற்பாடு என்பதாகத்தான் இதைப் புரிந்துகொண்டு சமாதானம் அடைய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆண்மையின் பெருமிதத்துடனும் தன்னலத் திமிருடனும் வாழ்கிற ஒரு போர்வீரன். அவனால் தூண்டப்பட்டுக் காதலில் வந்து வீழ்கிறவள், மருத்துவராக இருக்கிறாள். தன்மானம் உள்ளவள். எதிரிகளின் உயிரை அழிக்கும் பணியுள்ளவனுக்கும் அதைப் போராடிக் காக்கும் உன்னதமான சேவையில் உள்ளவருக்கும் நிகழ்கிற காதல். அழித்தல் x காத்தல் என்கிற முரணியக்கத்தின் மீது நிகழ்கிற இந்தப் பயணம் எப்படிச் சிக்கல் இல்லாமல் இருக்கும்?

தன்னுடைய மையத்தை நோக்கி மிகச் சோம்பலாக நீந்திக் கரையேறுகிற திரைக்கதை. இதனால் சில காட்சிகள் சலிப்பை உண்டாக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் இதன் இடையே சில பல அபாரமான கணங்களும் தருணங்களும் உள்ளன. அவையே இந்தத் திரைப்படத்துக்கு ஒரு பிரத்யேகமான மதிப்பை அளிக்கின்றன. இதை அற்புதமாகக் கையாண்ட மணிரத்னத்தின் நிதானமும் முதிர்ச்சியும்  வியப்படைய வைக்கின்றன. 

ஆனால் மணிரத்னம் திரைப்படங்களுக்கேயுரிய பொதுவான சிக்கல்களும் இருக்கின்றன.

தனது 'ரோஜா' திரைப்படத்தில் இருந்து 'தமிழ் சினிமா' இயக்குநர் என்கிற நிலையில் இருந்து இந்தி(ய) சினிமா இயக்குநராகப் பதவி உயர்வு பெற்ற தற்செயலான விபத்து மணிரத்னத்துக்கு அங்கீகார ரீதியாகவும் வணிக ரீதியாகவும் பல பெருமிதங்களையும் ஆதாயங்களையும் அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அங்கிருந்துதான் அவருடைய சறுக்கல் தொடங்கி விட்டதை அவர் உணர்ந்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. பன்மைத்துவ கலாசாரத்தின் மீது அமைந்திருக்கும் இந்தியா போன்ற தேசத்தில் எல்லாப் பிராந்தியங்களுக்கும் சென்று சேரும்படியான வணிகப்பண்டமாக அவர் தனது திரைப்படங்களைக்  கலாசாரக் கலவையுடனும் குழப்பத்துடனும் உருவாக்கத் தொடங்கியதில் இருந்து அவருடைய திரைப்படங்களில் இருந்த ஆன்மாவும் உயிர்ப்பும் கழன்று போய்விட்டதைக் கவனிக்கலாம்.

பாரதியாரின் கவிதைகளை மனப்பாடமாக உச்சரிக்கிற பிள்ளைமார் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் இளைஞனின் இதர குடும்ப உறுப்பினர்கள் இவனுக்குத் தொடர்பேயின்றி விளம்பரப் படங்களில் வருகிறவர்களைப் போல இருக்கிறார்கள். மணிரத்னம் படங்களில் இருக்கும் இது போன்ற பொதுவான சிக்கலும் பிளாஸ்டிக் தன்மையும் தமிழக மனங்களுக்கு அந்நியமாக இருக்கின்றன. பல்வேறு கலாசாரங்களுக்கான பொதுத்தன்மையை ஒரு திரைப்படத்தில் இணைக்கும் முயற்சியால் ஏற்படும் விபத்து இது. தனது தேசியப் பாதையில் இருந்து திரும்பி மணிரத்னம் இடையில் உருவாக்கிய 'அலைபாயுதே' நமக்கு எத்தனை நெருக்கமாக அமைந்தது என்பதைக் கவனிக்கலாம். காஷ்மீர் பின்னணியில் இயங்கும் இந்தத் திரைப்படத்தில் எதிர்ப்படும் எந்தவொரு நபரும் தமிழ் பேசுவது மாதிரியான செயற்கைத்தனங்கள் படத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் கேலியாக்குகின்றன.

பிரதான பாத்திரங்களுக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் இடையேயான உணர்ச்சிகளின் பிணைப்பு வலுவாக நிறுவப்படாமலிருப்பதும் இந்தத் திரைப்படத்துக்கு ஒரு பின்னடவை ஏற்படுத்துகிறது.


***

கார்த்தி அடுத்த வருடத்துக்கான தேசிய விருதைப் பெறக்கூடும். அத்தனை அபாரமான நடிப்பு. ஆணாதிக்கமும் தன்முனைப்பும் மிகுந்திருக்கிற அதே சமயத்தில் கவிமனத்தின் மென்மையும் சிறிது கலந்திருக்கிற பாத்திரத்தின் சிக்கலான தன்மையைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். பருத்தி வீரனுக்குப் பிறகு அவருடைய பங்களிப்பு மிக அபாரமாக வெளிப்பட்டிருக்கிற படமாக காற்று வெளியிடையைச் சொல்லலாம். முற்றிலும் வேறு பரிமாணம். புதிதாக வேறொரு நபரை பார்ப்பது போல இருக்கிறது. மணிரத்னம் கார்த்தியை ஒரு புதிய சித்திரமாகத் தீட்டி உருமாற்றிவிட்டார். 

மூக்கு நுனியும் காது மடல்களும் சிவந்திருக்கிற அதிதி ராவ் ஹைதரியின் புறத்தோற்றத்தை தமிழக மனங்கள் அந்நியமாக உணரக்கூடும். ஆனால் கார்த்திக்குக்கு ஈடு கொடுத்து நடித்திருக்கிறார். சில காட்சிகளில் அவரை முந்திச் செல்கிறார். அதிதி அடிப்படையில் நாட்டியக் கலைஞர் என்பதால் கண்களும் முகபாவங்களும் அற்புதமாக உரையாடுகின்றன. ஆர்.ஜே.பாலாஜி, ருக்மணி, டெல்லி கணேஷ், லலிதா போன்றவர்கள் படத்தின் இடையே வந்து செல்கிறார்கள். லொட லொட பாலாஜியை அடக்கி வாசிக்க வைத்ததை மணியின் சாதனையாகச் சொல்லலாம்.

வழக்கம் போல் மணிரத்னத்தின் தொழில்நுட்பக் கூட்டணி அபாரமாகப் பங்காற்றியிருக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ரவிவர்மனைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். படத்தின் தொடக்கத்தில் சித்தரிக்கப்படும் போர்க்காட்சிகள், ஸ்பீல்பெர்க்கின் போர்த் திரைப்படங்களின் துல்லியத்தை நினைவுப்படுத்துகின்றன. காஷ்மீர், ஆஃப்கானிஸ்தான் போன்ற பிரதேசங்களின் நிலவெளிக்காட்சிகள் அபாரமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. காதைக் கிழித்துக்கொண்டு பறக்கும் விமானங்களின் ஒலிகளை அவற்றின் சிறப்பான வடிவமைப்புத் தன்மையை அரங்கத்தில்தான் கச்சிதமாக உணர முடியும். துக்கிணியூண்டு செல்போனில் இவற்றைப் பார்ப்பதை விடவும் அநீதி வேறெதுவும் இருக்கமுடியாது.

மணிரத்னம் + ரஹ்மான் கூட்டணியின் வழக்கமான வசீகரம் இதிலும் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. பாடல்கள் ஏற்கெனவே பிரபலமாகிவிட்டன. சமீபத்திய வழக்கம் போல் இந்தப் பாடல்களின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறார் மணிரத்னம். இது திரைக்கதைக்கு நியாயம் செய்யும் விஷயம்தான் என்றாலும் ரஹ்மானின் அசாதாரணமான உழைப்பை விரயம் செய்வது அநியாயம். தமிழ் சினிமாவில் பாடல்களை முற்றிலுமாகக் கைவிடுவது என்கிற விஷயத்தில் மணிரத்னம் ஒரு முன்னோடியாக இருந்து காண்பிக்கலாம். பாடல்களின் இசை வடிவங்களே பெரும்பாலான காட்சிகளின் பின்னணியில் ஒலிக்கின்றன. ரஹ்மானின் இசைப்பள்ளி மாணவர்களான Qutub-E-Kripa பின்னணி இசைக்கு உடன் பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள். சாகசக் காட்சிகளில் ஒலிக்கும் துள்ளலான இசை அவற்றுக்கு வேறொரு நிறத்தை அளிக்கிறது. படத்தொகுப்பாளர் ஸ்ரீகர் பிரசாத் சில சலிப்பான தருணங்களைத் தியாகம் செய்து இன்னமும் கறாராகச் செயல்பட்டிருக்கலாம்.

**

மெளனராகம் திரைப்படத்தில் இருந்தே பதிவுத் திருமண ஏற்பாட்டுக்கு மணிரத்னத்தின் நாயகர்களால் வரமுடியாமல் போவது, திருமணத்துக்கு முன்பான உறவு, கருவுறுதல், காதல் பிரிவின் மீதான துயரம் போன்ற பொதுத்தன்மைகள் இந்தத் திரைப்படத்திலும் நீடித்தாலும் அவருடைய இதுவரையான படைப்புலகத்திலிருந்து சற்று வித்தியாசப்பட்டு மேலெழுந்து நிற்கும் திரைப்படமாக 'காற்று வெளியிடை'யைச் சொல்ல முடியும். இதர விஷயங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு அல்லது ஒரு பாவனையாக உபயோகப்படுத்தப்பட்டு இதன் திரைக்கதையில் ஆண்xபெண் உறவுச்சிக்கலுக்கே பிரதானம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்கிற குழப்பத்தையும் சலிப்பையும் பார்வையாளர்களுக்கு அளித்துக்கொண்டிருக்கும்போது வரும் ஒரு காட்சியின் மூலம் பிடி கிடைக்கிறது. பனிப்பிரதேசத்தில் இயற்கையின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது 'சிறிது நேரத்தில் பனிமழை தொடங்கிவிடும். அது ஆபத்தானது' என்கிறான் நாயகன். அதன் நடைமுறைச் சிக்கலை அவன் அறிவான். ஆனால் குழந்தைத்தனமாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நாயகி 'இன்னும் சிறிது நேரம்' என்று அடம்பிடிக்கிறாள். எனவே வலுக்கட்டாயமாக அவளைத் தள்ளிச் செல்ல முயல்கிறான். திகைப்புறும் நாயகி 'நான் வரலைன்னா என்ன செய்வீங்க?' என்கிறாள். 'அடித்தாவது இழுத்துச் செல்வேன்' என்கிறான். தன்மான உணர்வு உசுப்பப்படும் நாயகி 'ஆம்பளைன்னா என்ன வேணா செய்வீங்களா?" என்று வர மறுக்கிறாள். கோபம் தணியும் நாயகன் 'உனக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு பயமா இருந்தது. அதான்' என்கிறான்.

இப்படியான அகங்காரச்சிக்கல்களும் மோதல்களும் நிகழும் காட்சிகள் மிகுந்த நுண்ணுணர்வுத்தன்மையோடும் இயல்பாகவும் உருவாகியிருக்கின்றன. நாயகனின் ஆளுமை எதனால் இப்படிச் சிக்கலாக அமைந்திருக்கிறது என்பதை அவனுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கிடையே நிகழும் சிறிய மோதலில், குறிப்பாக ஆணாதிக்கம் நிறைந்திருக்கும் அவனுடைய தந்தையைக் காண்பிக்கும் சுருக்கமான காட்சியிலேயே உணர்த்தியிருப்பது சிறப்பு.

இன்னொரு காட்சி. போர்ச் சூழல் பற்றி ராணுவப் படையின் ஆண்கள் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது அதில் தலையிடும் நாயகியை அடக்கும் நாயகன், பின்பு மனம் வருந்தி அவளை மீட்டுக்கொண்டு சென்று நண்பர்களிடம் மறுபடியும் ஆண் என்கிற பெருமிதத்தைக் காட்டும் காட்சியையும் உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

இப்படிஸ் சட்சட்டென்று மாறும் அவனுடைய கோணல் புத்தி மனம் திரும்பி பெண்ணிடமும் குடும்பம் என்கிற நிறுவனத்திடமும் இறுதியில் சரணாகதி அடையும் அந்த உருமாற்றக் காட்சிகள் படத்தின் பிற்பகுதியில் அபாரமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. பாகிஸ்தான் சிறையிலிருந்து தப்பிக்கும் நம்பகத்தன்மையற்ற காட்சிகளை புன்னகையோடும் சில சலிப்பான காட்சிகளை தியாக மனப்பான்மையோடும்  ஒதுக்கிவிட்டு இந்த மையத்தை கவனமாகப் பற்றிக் கொண்டால் 'காற்று வெளியிடை'யை நிச்சயம் ரசிக்கமுடியும்.

சக்தியில்லையேல் சிவமில்லை.

]]>
Mani Ratnam, review, Kaatru Veliyidai https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/apr/08/மணி-ரத்னத்தின்-காற்று-வெளியிடை-சினிமா-விமரிசனம்-2681113.html
2643129 சினிமா திரை விமரிசனம் ஜெயம் ரவி - அரவிந்த் சாமி நடித்த 'போகன்'  - சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Friday, February 3, 2017 02:46 PM +0530  

இந்த விமரிசனத்தின் தலைப்பு, அரவிந்த் சாமியின் 'போகன்' என்று அமைந்திருந்தாலும் பொருத்தமே. நாயகர்களின் பாத்திரப் பெயர்களை திரைப்படங்களுக்குத் தலைப்பாகச் சூட்டுவது பொதுவான வழக்கம். எதிர்நாயகனின் பெயரைச் சூட்டுவதாக இருந்தால் 'ஹீரோவே' அந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கவேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதி. 

அப்படியல்லாமல் ஓர் எதிர்நாயகனின் பாத்திரப் பெயரைப் படத்தின் தலைப்பாக வைத்திருப்பதில் வித்தியாசப்பட்டு நிற்கிறது 'போகன்'. படமும் அதைப் போலவே வித்தியாசமானதா என்றால் சற்று தயக்கத்துடன் தலையை ஆட்டி வைக்கலாம்.

'ஆள் மாறாட்டம்' என்கிற விஷயத்தை வைத்துக்கொண்டு பூனை - எலி வேட்டையை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்கள் நிறைய உள்ளன. குறிப்பாக ஒரே மாதிரியான தோற்றத்தில் உள்ள இரட்டையர்களைக் கொண்டு பல சுவாரசியமான திரைக்கதைகள் உள்ளன. எஸ்.ஜே.சூர்யாவின் 'வாலி' ஒரு நல்ல உதாரணம்.

போகனில் என்ன வித்தியாசம்? 

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கில் ஐம்பத்தி இரண்டாவது கலையாக சொல்லப்படுவது 'பரகாய பிரவேசம்'. சித்தர்களின் விளையாட்டுக்களில் ஒன்று. 'கூடு விட்டு கூடுபாயும்' இந்தக் கலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழில் நிறைய தொன்மக்கதைகள் உள்ளன. 1997-ல் வெளிவந்த Face/off என்னும் திரைக்கதையின் மீது இந்த தொன்மத்தின் வர்ணத்தை அடித்து மறைக்க முயன்ற  இயக்குநரின் 'சித்து விளையாட்டே' 'போகன்'.


**

ஆதித்யா (அரவிந்த் சாமி)  ராஜ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். ராஜாக்களின் சொகுசுகளைச் சுதந்தர அரசு பறித்துக்கொள்வதால் இவரின் தந்தை மீதமுள்ள சொத்துக்களை அனுபவித்து தீர்த்து விடுகிறார். போண்டியாகி விடும் மகன், தந்தையைப் போலவே வாழ்க்கையை மது, மாது என கொண்டாட்டமாக கழிக்க நினைக்கிறான். எனவே பல்வேறு திருட்டுக்களில் ஈடுபடுகிறான். பிறகு ஓலைச்சுவடி மூலம் தற்செயலாக கிடைத்த ஓர் அரிய சக்தியைப் பயன்படுத்துகிறான். அதன்படி, நடுத்தர வர்க்கச் சமூகம் சிட்பண்டில் தாமாக வந்து ஏமாறுவதைப் போலவே பணத்தைக் கையாள்பவர்கள் அத்தனை பணத்தையும் தாமாகக்கொண்டு வந்து இவருடைய வண்டியில் கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டு பொத்தென்று மல்லாக்காக விழுந்து சரிகிறார்கள்.

இப்படிப் பணத்தைக் கொட்டிவிட்டு விழுபவர்களில் வங்கி மேலாளரும் ஒருவர். பணத்தைத் திருடியதாக அவர் மீது பழி விழுகிறது. அவரின் மகன்தான் உதவி கமிஷனரான விக்ரம் (ஜெயம் ரவி). தன் தந்தையின் மீதான களங்கத்தைத் துடைக்க இந்தக் குற்றங்களைப் பற்றி விசாரணை செய்வதின் மூலம் போகனை அடையாளம் காண்கிறான். சாமர்த்தியமாக அவனை ஏமாற்றி கைது செய்கிறான். . பதிலுக்கு போகன் தன்னிடமுள்ள பிரத்யேகமான சக்தியைப் பயன்படுத்தி விக்ரமைப் பழிவாங்க முயல்கிறான். இருவரும் எதிரெதிர் நிலைகளுக்குச் சென்று விடுகிறார்கள். அதாவது ஜெயம் ரவியின் உடலில் அரவிந்த் சாமியின் ஆளுமை புகுந்து விடுகிறது. அவரின் உடலில் இருக்கும் ஜெயம் ரவி சிறையில் தவிக்கிறான். 

பிறகு நிகழும் சடுகுடு ஆட்டங்களை சற்று விறுவிறுப்பாக சொல்ல முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் லக்ஷ்மண். ஆனால் ஒரு நிலையில் இது சலிப்பான விளையாட்டாகி 'எப்போதடா முடியும்' என்று நமக்குள் ஒரு கோப ஆவி வந்து புகுந்து கொள்கிற அளவுக்கு நீள்கிறது. 

**

ஜெயம் ரவி கம்பீரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறார். இடைவேளைக்குப் பிறகு போகனின் குணாதிசயங்கள் அவருக்குள் புகுந்து கொள்ளும் வித்தியாசமான தோரணைகளை நன்றாகவே கையாள்கிறார். போலவே போகனை ஏமாற்றி கைது செய்யும் காட்சிகளிலும் அவர் நடிப்பு நன்றாக உள்ளது. 

நாயகனுக்கும் எதிர்நாயகனுக்கும் சமமான வாய்ப்பு உள்ள திரைக்கதை. எனவே ஜெயம் ரவியை விடவும் சில இடங்களில் அரவிந்த் சாமியின் ஆதிக்கம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது. ஜெயம் ரவியும் அவரது போலீஸ் கூட்டணியும் தனியறையில் அடைத்து வைத்து விசாரிக்கும்போது அவர்களை அநாயசமாக கையாளும் காட்சிகளில் 'அடடே' சாமியாகியிருக்கிறார். போதை மருந்தின் உற்சாகத்தில் தமிழ் சினிமாவின் பாடல்களுக்கு காருக்குள் அமர்ந்தபடியே அவர் நடனமாடுவது ரகளையான காட்சி. 

நாயகி ஹன்சிகாவின் நடிப்பு தொடக்க காட்சிகளில் நன்றாகவே அமைந்துள்ளது. ஆனால் நாயகிகளால் எதையும் சுயமாக சிந்திக்க முடியாது என்கிற வழக்கமான தன்மையை இத்திரைப்படமும் கொண்டிருக்கிறது. ஆங்கிலப்படத்தின் நாயகி, தன்கூட குடும்பம் நடத்துவது தன் கணவன் அல்ல என்பதை ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்கிறாள். ஆனால் இதில் வழக்கமான 'நாயகித்தனத்துக்காகவும்'  கவர்ச்சிக்காகவுமே அந்தப் பாத்திரம் சித்தரிக்கப்படுவது சோர்வூட்டுகிறது. 

**

இமானின் ரகளையான இசையில் பாடல்கள் ஏற்கெனவே வெற்றியடைந்து விட்டன. குறிப்பாக 'செந்தூரா' பாடலில் தாமரையின் கவித்துவமான வரிகள் வசீகரமாக அமைந்துள்ளன. போலவே போகனின் பாத்திர வடிவமைப்பை சரியாக உணர்த்தும் வகையில் 'காதல் என்பது நேர செலவு, காமம் ஒன்றே உண்மைத் துறவு' என்பது போன்ற மதன் கார்க்கியின் வரிகளும் அபாரம். 

நாயகன் x எதிர்நாயகன் என்கிற கருத்தை மையமாகக் கொண்ட 'டமாலு டுமீலு' திரைக்கதைக்கு பொருந்தாதாக இருந்தாலும் கேட்பதற்கு உற்சாகமளிக்கிறது. இமானின் பின்னணி இசையும் பல இடங்களில் அதிரடியாக அமைந்துள்ளது. சில இடங்களில் ஆங்கிலப்படங்களை நினைவூட்டும் திறமையான ஒளிப்பதிவு. படத்தொகுப்பாளர் ஆன்டனி இன்னமும் கூட சிக்கனமாக செயல்பட்டிருக்கலாம் என தோன்ற வைக்குமளவுக்கு சில இழுவையான காட்சிகள்.

**

இந்த திரைப்படத்துக்காக, எதிர்நாயகன் பாத்திரத்துக்கு முதலில் விஜய்சேதுபதியை நடிக்க வைக்க முயன்று அது இயலாமல் போன செய்தி ஒன்றைக் கவனித்தேன். அது சாத்தியமடைந்திருந்தால் இத்திரைப்படம் நிச்சயமாக வேறு வண்ணத்தில், சுவாரசியத்தில் இன்னமும் மேம்பட்டிருக்கும். அரவிந்த் சாமியின் நடிப்பு நன்றாக இருந்திருந்தாலும்கூட 'தனியொருவன்' கூட்டணியே இதிலும் தொடர்வதால் அது சார்ந்த சலிப்பு தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 

'கூடுவிட்டு கூடு பாயும் கலையை' தன் திரைக்கதைக்காக யோசித்திருக்கும் இயக்குநரைப் பாராட்டலாம் என்றாலும் அந்தச் சாத்தியத்தை அவர் குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் மட்டுமே பயன்படுத்தியிருப்பது  ஏமாற்றத்தை தருகிறது. 'இந்தச் சக்தியை வைத்துக்கொண்டு நான் என்னவெல்லாம் செய்திருப்பேன் தெரியுமா?' என்று நாசர் ஒரு காட்சியில் சொல்லும்போது 'ஆமாப்பா' என்று நமக்கே தோன்றுகிறது. இயக்குநருக்குத் தோன்றவில்லை.

இறுதிப்பகுதியில் எப்படிப் பயணிப்பது என்று தெரியாமல் அலைமோதும் திரைக்கதை, இரண்டாம் பாகமும் தொடர்வதற்கான சமிக்ஞையுடன் நிறையும்போது  நம்முடைய கூட்டுக்குள் திகில் பாய்ந்து வெளியேறுகிறது.

வித்தியாசமான பின்னணியைக் கொண்டிருக்கும் திரைக்கதைதான் என்றாலும் அதன் பெரும்பாலான சாத்தியங்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் போகன் இன்னமும் வசீகரமானவனாக அமைந்திருப்பான்.

]]>
போகன், Bogan https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2017/feb/03/ஜெயம்-ரவி---அரவிந்த்-சாமி-நடித்த-போகன்----சினிமா-விமரிசனம்-2643129.html
2579156 சினிமா திரை விமரிசனம் சிவகார்த்திகேயனின் ‘ரெமோ’: நகைச்சுவைப் போராட்டம்! சுரேஷ் கண்ணன் Wednesday, October 12, 2016 11:30 AM +0530  

பெண்கள் நடிக்க முன்வரத் துணியாத காலக்கட்டத்தில் ஆண் நடிகர்களே பெண் வேடத்தையும் கையாண்டார்கள். தெருக்கூத்து, நாடகம் போன்றவற்றில் இந்த வழக்கம் இருந்தது நமக்குத் தெரியும். 'ஸ்திரிபார்ட்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த வேடத்தை சிவாஜி கணேசன் முதற்கொண்டு பல பழைய நடிகர்கள் நடித்திருக்கின்றனர். எதிர் பாலினமான  பெண் வேடத்தில் நடிக்கத் துணிவதென்பது ஒவ்வொரு ஆண் நடிகனுக்கும் மிகப் பெரிய சவால். ஆனால் இதை எள்ளி நகையாடுகிறவர்களும் பாலியல் நோக்கி கொச்சையாக கிண்டலடிப்பவர்களும் உண்டு. ரஜினிகாந்த் முதற்கொண்டு தமிழ் சினிமாவின் ஒவ்வொரு முன்னணி நடிகரும் தங்கள் திரைப்படங்களின் சில காட்சிகளில் பெண் வேடத்தில் நடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக நகைச்சுவை நடிகர்கள் இதை நிறைய கையாண்டிருக்கிறார்கள். இவை பெரும்பாலும் அசட்டு நகைச்சுவை அடிப்படையிலேதான் அமைந்திருக்கும். தீவிரமான பாத்திரப்படைப்பாக அமைந்திருக்காது. 

ஒரு கதாநாயகன், பெரும்பாலான காட்சிகளில் பெண் வேடமிட்டு நடித்த திரைப்படங்களாக கமல்ஹாசனின் 'அவ்வை சண்முகி' மற்றும் பிரசாந்தின் 'ஆணழகன்' போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். மூன்றாம் பாலினத்தவர்களாக பிரகாஷ்ராஜ் (அப்பு), சரத்குமார் (காஞ்சனா 2) போன்றவர்கள் நடித்திருக்கிறார்கள். பாரதிராஜாவின் பொம்மலாட்டம் திரைப்படத்தில் நடிகையாக இருக்கும் இளம்பெண், உண்மையில் பெண்ணல்ல என்பது இறுதியில் வெளிப்படுவது போல அதன் திரைக்கதை அமைந்திருக்கும். சமீபத்தில் வந்த இருமுகன் வரை Cross dressing பாத்திர வடிவமைப்பில் தோராயமாக இந்த உதாரணங்களைச் சொல்லலாம். 

***

தமிழ் சினிமாவில் ஆண் நடிகர்கள், பெண் பாத்திரங்களில் நடிக்கும்போது அதில் பெரும்பாலும் நிகழும் ஒரு முரணைப் பற்றி திருநங்கை ஒருவர் கருத்து தெரிவித்திருந்தார். 'பெண் பாத்திரங்களில் நடிக்கும் ஆண்கள், ஏன் பெண்களைப் போல நடிக்க முயலாமல், திருநங்கைகளைப் போல தங்களின் உடல்மொழியை அமைத்துக் கொள்கிறார்கள்?' என்பதே அந்தக் கருத்து. இது மிக முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. காவல்துறை அதிகாரி உள்ளிட்ட வேறு எவ்வித பாத்திரமென்றாலும் அதற்காக தங்களின் உடலை வருத்தியும் மெனக்கெட்டும் உருமாற்றிக் கொள்ளும் நாயகர்கள், பெண் வேடத்தில் நடிப்பதென்றால் மட்டும் அதை மிக எளிதாக, தன்னிச்சையாக திருநங்கையின் உடல்மொழியாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபத்தத்தை அவர் சரியாக சுட்டிக் காட்டியிருந்தார். இது மட்டுமன்றி, அவ்வாறான உடல்மொழியை ஆபாசமான கொனஷ்டைகளாகக் கையாளும் முறையற்ற போக்கும் கூட மிக அதிகம். 

இந்த நோக்கில் மிக முக்கியமான விதிவிலக்காக, ஒரு நடுத்தர வயது பிராமணப் பெண் பாத்திரத்தை அதன் நளினத்தோடு வெளிப்படுத்தியதில் கமல்ஹாசன் வித்தியாசப்பட்டிருந்தார். 'அவ்வை சண்முகியின்' படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே இவரை அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு இவரது ஒப்பனை சிறப்பாக அமைந்திருந்ததாக கூறப்படுகிறது. ஆனால் இதிலும் கூட மேற்குறிப்பிட்ட ஆபாச கொனஷ்டைகள் இல்லாமில்லை. 

ஆண்  நடிகர், ஒரு பெண் பாத்திரத்தை மிக தீவிரமாக கையாளும் ஒரு திரைக்கதையை, நடிப்பைப் பற்றி இயக்குநர்களும் நடிகர்களும் ஏன் யோசிக்கக்கூடாது என்று தோன்றுகிறது. 

**

இந்த வரிசையில் சமீபத்தில் வெளிவந்திருக்கும் திரைப்படம், சிவகார்த்திகேயன் நாயகனாக நடித்திருக்கும் 'ரெமோ'. எல்லா மசாலா திரைக்கதைகளும் சலிக்க சலிக்க சொல்லி முடிக்கப்பட்டிருக்கும் சமகால சூழலில், தங்கள் திரைப்படத்தின் மீது பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகவும் திரையரங்குக்கு வரச் செய்வதற்காகவும் பல்வேறு கிம்மிக்ஸ் குட்டிக்கரணங்களை இயக்குநர்களும் நடிகர்களும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. திரைக்கதைக்கு தேவையேயில்லாமல் வித்தியாசமான வேடங்கள் அல்லது அவ்வாறான வித்தியாசமான தோற்றங்களைத் தீர்மானித்து விட்டு பிறகு அதற்காக வலிந்து உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதைகள் என்று பல விபத்துகள் தமிழ்த் திரை வெளியில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

'ரெமோ' திரைப்படத்தில், திரைக்கதை கோரும்படியாக, அதற்கு அவசியமாக சிவகார்த்திகேயனின் 'பெண் வேடம்' அமைந்திருப்பது சற்று ஆறுதலாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த திரைப்படத்திலும் ஆபாச கொனஷ்டைகள் இருப்பதை இயக்குநரால் தவிர்க்க முடியவில்லை. பெண் வேடத்தில் இருக்கும் ஆணை, அடையாளம் தெரியாமல் காமுறும் இதர ஆண்களின் அபத்தங்கள், 'நகைச்சுவை' என்ற பெயரில்  அள்ளித் தெளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றைத் தாண்டி, அவ்வை சண்முகியின் கமல்ஹாசனைப் போலவே, சிவகார்த்திகேயனும் பெண் உடல்மொழியின் நளினத்தை சில காட்சிகளில் சற்று தீவிரமாக பின்பற்ற முயன்றிருப்பதும் ஒப்பனை முதற்கொண்டு உடல்மொழி வரையான மெனக்கிடலும்  பாராட்டப்பட வேண்டியது. இத்திரைப்படத்தின் USP என்று இந்தப் பாத்திரத்தை மட்டுமே சொல்ல முடியும். சிவகார்த்திகேயனுக்கு இருக்கும் வணிகச் சந்தையைத் தாண்டி பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் முக்கியமான அம்சம் இந்த 'பெண்  வேட' கதாபாத்திரமே.

***

எந்தவித வேலை வெட்டியிலும் ஈடுபாடின்றி இருக்கும் இளைஞன் எஸ்கே. (சிவகார்த்திகேயனின் சுருக்கம்). புகழ்பெற்ற நடிகனாக  வேண்டும் என்பதே அவனது கனவும் லட்சியமும். பெண்களைப் பார்த்து பேசுவது அவனுடைய பலவீனம். இதனாலேயே நடிப்பு வாய்ப்பு கிடைப்பதில் தடை ஏற்படுகிறது. அதுவரை காதல் என்கிற உணர்வே வராத அவனுக்கு காவ்யா (கீர்த்தி சுரேஷ்) என்கிற இளம் பெண்ணைப் பார்த்தவுடன் காதல் ஏற்படுகிறது. தன் மனதினுள் ஏற்படும் இந்த தீவிரமான மாற்றத்தை உணரும் அவன், அதை வெளிப்படுத்துவதற்காக செல்லும் நாள், அந்தப் பெண்ணின் நிச்சயதார்த்த நாளாக அமைந்து விடுகிறது. மனமுடைந்து போகும் அவன் தன் நடிப்பு கனவையாவது அடைவோம் என்று தீர்மானிக்கிறான். ஒரு திரைப்பட வாய்ப்புக்காக 'நர்ஸ்' வேடத்துக்கு மெனக்கெட்டு தன்னை ஒரு பெண் போல் ஒப்பனை செய்து கொள்கிறான். ஆனால் அந்த நோக்கம் நிறைவேறுவதில்லை என்றாலும், தான் விரும்பிய இளம் பெண் தன்னிடம் வந்து உரையாடும் சந்தர்ப்பம் தற்செயலாக அமைகிறது. இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாதா என்று அவன் செய்யும் நகைச்சுவைப் போராட்டங்களே 'ரெமோ'.

ஒரு சாகச நாயகனுக்கும் நகைச்சுவை நடிகனுக்கும் இடைப்பட்ட புள்ளிதான் சிவகார்த்திகேயனின் இடம். அவர் அதை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ற திரைக்கதைகளைத் தொடர்ந்து தேர்வு செய்வதால்தான் முன்னணி நிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். குழந்தைகளுக்குப் பிடிக்கும் நாயகர்களின் திரைப்படங்கள் குறைந்தபட்ச வெற்றிக்கு உத்தரவாதம் என்கிற கணக்கு உண்டு. கூடுதலாக இளம் பெண்களுக்கும் பிடித்தமான நடிகராக உள்ளார் சிகே. ரெமோவும் அவருக்குக் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் திரைக்கதை. வழக்கமான 'வெட்டி இளைஞன்' வேடம், நர்ஸ் வேடம் என்று இரண்டிலுமே நன்றாக நடித்திருக்கிறார். ஆங்காங்கே சலிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் ஒட்டுமொத்த நோக்கில் ஒரு சராசரியான கேளிக்கை திரைப்படத்தின் தேவையை இந்தத் திரைப்படம் பூர்த்தி செய்கிறது. அதற்கு மேல் இத்திரைப்படத்தில் எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது; எதிர்பார்க்கவும் கூடாது. 

சில இடங்களில் 'குஷி' ஜோதிகாவை நினைவுப்படுத்தினாலும், நடிப்பு தேவைப்படும் இடங்கள் கீர்த்தி சுரேஷுக்கு அமைந்திருக்கிறது. அதைச் சரியாகவே நிறைவேற்றியிருக்கிறார். நிச்சயிக்கப்பட்ட மணமகனுக்கும் காதலனுக்கும் இடையிலான தேர்வில் ஏற்படும் குழப்பத்தை, மனச்சிக்கலை நன்றாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். சதீஷின் நகைச்சுவை வசனங்கள் நிறைய இடங்களில் வரவேற்பைப் பெறுகின்றன. பெண் வேடமிட்ட சிகேவைச் சுற்றி சுற்றி வரும் யோகி பாபுவின் நகைச்சுவையின் வடிவமைப்பு சற்று எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தாலும் சிரிப்பைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 'ஆடி போயி ஆவணி வந்தா டாப்பா வருவான்' எனும் வசனத்தில் புகழ்பெற்ற சரண்யா இதில் எதிர்மறையாக 'உருப்படவே மாட்டேடா' என்று தன் மகனை சபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஆனால் அதே மாதிரியான நடிப்பு சலிப்பைத் தருகிறது. 

***

நவீன சினிமாவின் ஒளிப்பதிவில் ஓர் அழகியல் புரட்சியையே ஏற்படுத்தியவர் பி.சி. ஸ்ரீராம். தொடக்க கால திரைப்படங்களில் அவரது இருப்பை பார்வையாளர்களுக்கு நினைவுப்படுத்திக் கொண்டேயிருப்பார். ஆனால் ஒரு நல்ல படைப்பில் எந்தவொரு நுட்ப அம்சமும் அதன் திரைக்கதைக்கு துணையாகத்தான் நிற்க வேண்டுமே ஒழிய, துருத்திக் கொண்டு நிற்கக்கூடாது. இத்திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் ஸ்ரீராம் என்பது படம் பார்க்கும் போது நினைவுக்கு வரவில்லை. அந்த அளவுக்குக் காட்சிகள் மிக இயல்பாகவும், காதல் அடிப்படையிலான திரைக்கதை என்பதால் வண்ணமயமான அழகோடு அமைந்திருந்தன. இதில் பணியாற்றியவர் ஆஸ்கர் விருது பெற்ற ரசூல் பூக்குட்டி என்பதால்தான் ஒலி வடிவமைப்பு என்கிற விஷயத்தையெல்லாம் நாம் சம்பிரதாயமாகப் பாராட்டுகிறோம். இதைப் போன்ற பல நுட்பக்கலைஞர்களின் உழைப்பை நாம் அறிவதில்லை. 

பொதுவாக அனிருத்தின் பாடல்களில் இரைச்சல் அதிகமாக இருந்தாலும் காதல் தொடர்பான மெல்லிசைப் பாடல்கள் வசீகரமாக அமையும். அதிலும் சிவகார்த்திகேயன் கூட்டணி என்றால் நிச்சயம் நல்லதொரு மெலடியை எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால் அந்த மாயம் எதுவும் இத்திரைப்படத்தில் சாத்தியமாகவில்லை. எல்லோமே இரைச்சல். பின்னணி இசையும். 

எப்பாடு பட்டேனும் தன் காதலைப் பெற்று விடுவதற்காக ஓர் இளைஞன் செய்யும் நகைச்சுவையை அதன் சாத்தியமான எல்லைக்குள் சுவாரசியமாகவே உருவாக்க முயன்றுள்ளார் இயக்குநர் பாக்யராஜ் கண்ணன். காதலுக்காக அத்தனை சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் அந்த இளைஞன், தான் விரும்பிய பெண் முதன்முறையாக தன்னிடம் காதலைச் சொல்லும் போது பெண் வேடத்தில் இருக்க வேண்டிய அபத்த துயரமான சூழல் போன்று சில விஷயங்கள் இத்திரைப்படத்தில் நன்றாக அமைந்துள்ளன. போலவே பெண் வேடத்தைக் கலைக்க வேண்டிய சூழல் நாடகத்தனமானதாக இருந்தாலும் பொருத்தமான தொடர்ச்சியோடு அமைந்துள்ளது. 

ஆனால் இளைஞனின் காதல் போராட்டத்தை மட்டுமே மையப்படுத்தியதில் இதர பல விஷயங்களில் கோட்டை விட்டிருக்கிறார். எவ்விதப் பயிற்சியும் இல்லாத இளைஞன் எவ்வாறு மருத்துவனையில் பெண் செவிலியாகப் பணிபுரிய முடியும் உள்ளிட்ட நிறைய தர்க்கப் பிழைகள் மலிந்திருக்கின்றன. இதை நியாயப்படுத்தும்படியான காட்சிகளை, வசனங்களை இணைத்திருக்கலாம். போலவே ஒரு பெண்ணைத் துரத்தி துரத்தி காதலைச் சம்பாதிப்பது அல்லது பிடுங்குவது போன்ற நாயகர்களின் தேய்வழக்கு காட்சியமைப்புகளை இயக்குநர்கள் கைவிடலாம். இவை இளைஞர்களுக்கு மோசமான முன்னுதாரணமாக அமையும் ஆபத்தை சமூக உணர்வோடும் சிந்திக்கலாம். ஓர் ஆண் தனது கம்பீரத்தால், நல்லியல்பால் காதலை அடைவது போன்ற நல்ல உதாரணங்களை முன்வைக்கலாம். காதலைப் பற்றிய சரியான புரிதலோடு அமைந்த திரைக்கதைகளை உருவாக்கலாம். தன்னுடைய காதல் தோல்விக்கு பெண்கள் மீது பழியைப் போட்டு புலம்பும் அபத்தங்களைத் தவிர்க்கலாம். அந்த வகையில் இத்திரைப்படத்தில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய விஷயங்கள், உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் இவை நகைச்சுவைப் பூச்சோடு வெளிப்பட்டிருப்பதால் புன்னகையோடு கடக்க வேண்டியிருக்கிறது. பாறாங்கல்லைத் தலைமேல் தூக்கி மிரட்டி காதலைக் கேட்கும் 'சேது' மாதிரியான வன்முறைக் காதலுக்கும் இதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டியது. 

**

பல வருடங்களுக்கு முன்பு படித்த ஒரு பாரசீக கவிதையின் ஒரு வரியின் கருத்து மட்டும் மங்கலாக நினைவில் இருக்கிறது. தன் காதலியின் அருகாமையில் எப்போதுமே இருக்கவேண்டும் என்கிற தீரா ஆசையில் ஓர் இளம் கவிஞன் சொல்கிறான். 'நான் உன் சகோதரனாக பிறந்திருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்குமே. ஊராரின் பார்வைக்கு அஞ்சாமல் உன் வீட்டில், உன் அருகாமையிலேயே இருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்குமே' 

காதலின் பித்து உள்ளுக்குள் நிறைந்திருக்கும் நிலையில், காதலின் பிரிவுத் துயரத்தில், உறவுகளின் பொருள் கூட அவனுக்கு  உறைப்பதில்லை. கலாசாரக் காவலர்கள் ஒருவேளை அறச்சீற்றத்துடன் இதை எதிர்த்தாலும், மனம் முழுக்க காதல் நிறைந்திருப்பவர்களால்தான் இந்த நோக்கில் அந்தக் கவிதை வரியின் உள்ளார்ந்த தன்மையை புரிந்து கொள்ள முடியும். இதில் வரும் இளைஞனும் அம்மாதிரியான ஒரு பித்து நிலையில் பெண் ஒப்பனையுடன் குறுக்கு வழியில் தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொள்வதை தவிர வேறெந்த வன்முறையையும் செய்யவில்லை. 

ஆனால் இத்திரைப்படம் குறித்தான சில எதிர்விமரிசனங்கள், அதீதமான தொனியில் ஒலிக்கும் கண்டனங்களைக் கண்டேன்.

பொறுக்கி நாயகர்கள் தங்களின் காதலைப் பிடுங்கிக் கொள்ளும் பெருமிதத்தோடும் அது நிறைவேறாத பட்சத்தில் அதற்கும் பெண்களையே குறைசொல்லி 'அடிடா அவளை' என்று வன்முறை விதைகளைப் பரப்பும் திரைப்படங்களை கண்டிப்பது தேவையானதே. ஆனால் இந்த சாகசத்தோடு நின்றுவிடும் ஆபத்தான படங்களைப் பிரதானமாகக் கண்டிப்பதை விட்டு ஒரு நகைச்சுவை திரைப்படத்தில் அரசியல் சரிநிலைகளைக் கூர்மையாகக் கவனிப்பது வேடிக்கையானது. 

இத்திரைப்படத்திலும் அதுபோன்ற கருத்தியல் அடிப்படைக் காட்சிகள் அமைந்திருந்தாலும், இணைக்கோடாக அதை இயக்குநர் சமன் செய்திருக்கும் காட்சிகளையும் கவனிக்கவேண்டும். காதல் திருமணத்தில் ஏன் வெறுப்பு என்று நாயகன் கேட்பதற்கு காதல் விவகாரத்தில் ஆசிட் அடிக்கப்பட்டு மருத்துவனையில் இருக்கும் பெண்ணை ஆவேசமாக உதாரணம் காட்டுகிறாள் நாயகி. சரியான விஷயம். ஆனால் எல்லா ஆண்களுமே இம்மாதிரியான பொறுக்கித்தனங்களில் ஈடுபடுவதில்லை. உண்மையாகவே தன் காதலைப் புரிய வைக்கப் போராடும் இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள். அந்தத் தரப்பையும் பற்றி இத்திரைப்படம் உரையாடுகிறது. 

பெண் ஒப்பனையிட்டு நாயகன் காதலில் வெற்றி பெறுவதுடன் இத்திரைப்படம் நின்றுவிடவில்லை. அவன் செய்யும் தவறை நண்பர்கள் சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். காதல் வேகத்தில் அவனுக்கு ஒன்றும் தோன்றுவதில்லை. ஆனால் காதல் நிறைவேறிய செய்தி அறிந்தவுடன் அதுவரையான தவறின் மீது குற்றவுணர்வு எழுகிறது. அதற்காக மனம் வருந்துகிறான். ஒரு சிக்கலான சந்தர்ப்பத்தில் தன் தவறை நாயகியிடம் ஒப்புக் கொள்கிறான். நாயகிக்கும் அவன் ஏமாற்றியது குறித்தான கடுமையான கோபம் இருக்கிறது. அது மெல்ல தணியும் காட்சிகளோடுதான் படம் நிறைகிறது. 

அதுவரை காதலுணர்வே தோன்றாதவன், உள்ளுணர்வு பலமாக உந்த ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து காதலிக்கத் தொடங்கினாலும் அவள் நிச்சயிக்கப்பட்டவள் என்று தெரிந்ததும் மரபை மீற நினைக்காமல்  ஒதுங்கிப் போகிறான். ஆனால் அதற்குப் பிறகு நிகழும் சில சம்பவங்கள் அவனுக்குள் வேறு விதமான சமிக்ஞையை உணர்த்துகின்றன. இப்படியான திரைக்கதைப் பயணத்தை இயக்குநர் சரியாகவே கையாண்டிருக்கிறார். 'பையன்களை அழ விடறதே பொண்ணுங்க வேலை' என்று பெண்களைக் குற்றம் சொல்லும் வசனங்கள், இன்றைய பெரும்பான்மையான பார்வையாளர்களான முதிராத இளைஞர்களை திருப்தி செய்யும் நோக்கில் எழுதப்பட்டவை என்பது அரங்கில் ஒலிக்கும் பலத்த கைத்தட்டல்கள் மூலம் தெரிகிறது. இவற்றைத் தவிர்த்திருக்கலாம். 

பெற்றோர்களால் நிச்சயிக்கப்படும் திருமணங்களில் எத்தனை சதவிகிதம் மணமகளுடைய தேர்வின் பங்களிப்பும் மனப்பூர்வமான ஒப்புதலும் இருக்கிறது என்பது போன்ற கேள்விகளையும் இத்திரைப்படம் எழுப்புகிறது. எத்தனை கல்வி கற்ற பெண்ணாக இருந்தாலும் தன்னுடைய பெற்றோர்களின் தற்செயலான தேர்வை பாசத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு கண்மூடித்தனமான ஒப்புக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தமே பெரும்பாலான பெண்களுக்கு அமைகிறது. அவளின் ரசனை, விருப்பம், உள்ளார்ந்த தேர்வு, குழப்பம் ஆகியவை குறித்து அந்தப் பெண் உட்பட எவருமே யோசிக்கிறார்களா என்கிற கேள்வியையும் இத்திரைப்படம் எழுப்புகிறது. 

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டிருந்தபடி 'ரெமோ' ஒரு சம்பிரதாயமான கேளிக்கைத் திரைப்படம். அதற்கு மேல் இதற்கு ஏதும் மதிப்பில்லை. என்னளவில் சில இடங்களில் அமைந்த சலிப்பைத் தவிர ஒட்டுமொத்தமாக, நகைச்சுவையின் மீதான ஒரு காதல் திரைப்படத்தை கண்ட அனுபவமே என்னுள் நிறைந்திருந்தது. 

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/11/2-2579156.html
2578192 சினிமா திரை விமரிசனம் விஜய் சேதுபதியின் ‘றெக்க’: சினிமா விமரிசனம் சுரேஷ் கண்ணன் Saturday, October 8, 2016 02:13 PM +0530  

இயல்பானதொரு திரைக்கதைக்குள் தம்முடைய எளிய நடிப்பை சிறப்பாக பொருத்திக் கொள்வதுதான் விஜய் சேதுபதியின் பொதுவான அடையாளமாக பெரும்பாலும் இதுவரை இருந்தது. அதுதான் அவருடைய மிகப் பெரிய பலமும் கூட. ஆனால் விக்ரமின் 'சாமி'  திரைப்படத்தை மோசமாக நகலெடுத்தது போல அமைந்த 'சேதுபதி'யில் அவரை காக்கி உடைக்குள் ஆக்‌ஷன் நாயகராகப் பார்த்தபோது சற்று திகிலாகத்தான் இருந்தது. மறுபடியும் அவர் தனக்கு இணக்கமான பாதைக்குத் திரும்பியபோது ஆசுவாசம் ஏற்பட்டது. தமிழ் சினிமாவுக்குள் பலகாலமாகப் பெருகி நிற்கும் 'அதிநாயகத்தன்மையை' உடைத்து சாமானிய நாயகர்களுக்கான சினிமாவாக ஆக்கிக்கொண்டிருப்பதில் விஜய் சேதுபதிக்கு ஒரு முக்கியமான பங்குண்டு.

2016-ம் வருடத்தில் இதுவரை வெளியாகியிருக்கும் அவரது ஐந்து திரைப்படங்களுமே பெரிய அளவில் பழுதில்லை. அவரது இதர இரு திரைப்படங்கள் அரங்குகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அதே சமயத்திலேயே  மூன்றாவது திரைப்படமான 'றெக்க' வெளியாகியிருக்கிறது. சமகால தமிழ் சினிமா போக்கின் படி  வேறெந்த நாயகருக்கும் கிடைக்காத பெருமை இது. கடந்த கால நாயகர்களுக்கு மட்டுமே இது சாத்தியமான விஷயம் இது.  

'றெக்க'யின் மூலம் தமது சாமானிய முகத்திலிருந்து விலகி மறுபடியும் 'ஆக்ஷன் பார்முலாவில்' இறங்கத் துணிந்திருக்கிறார் விஜய் சேதுபதி. உலகமெங்கிலும் சாகச நாயகர்களுக்கான வரவேற்பு பொதுவாக அதிகமிருக்கும் சூழலில் இந்தப் பரிசோதனையில் அவர் ஈடுபட்டது பெரிய குற்றமில்லைதான். ஆனால் அதுவரை தமக்கு வெற்றியைத் தேடித் தந்துகொண்டிருந்த ஒரு பாதுகாப்பான குகையில் இருந்து இன்னொரு வடிவத்துக்கு மாற நினைக்கும்போது அதற்கான திட்டமும் முன்தயாரிப்பும் வலுவானதாகவும் சுவாரசியமானதாகவும்  இருக்க வேண்டும். அந்த மாற்றம் நியாயமானதுதான் என்று பார்வையாளர்களை ஒப்புக் கொள்ளச் செய்ய வேண்டும். அந்தளவுக்கான ஒரு திரைக்கதையை தேர்வு செய்திருக்க வேண்டும்.

விஜய்சேதுபதியின் இந்த மாற்றத்துக்கு 'றெக்க' உதவிகரமாக இருந்ததா என்றால் துரதிர்ஷ்டமாக இல்லை என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறது. தேய்வழக்கு மசாலா திரைக்கதையை 'கொக்கு தலையில் வெண்ணைய் வைத்து பிடித்த கதையாக' அசுவாரசியமாக சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குநர் ரத்தின சிவா.


***

தமிழ் சினிமாவின் நாயகர்களுக்கு என்றே பிரத்யேகமாக உள்ள விநோதமான நோய்களுள்  ஒன்று, 'றெக்க' நாயகனான சிவாவிற்கும் இருக்கிறது. காதலர்களின் திருமணத்தில் தடையேற்பட்டால் அதில் நுழைந்து அவர்களை இணைத்து வைப்பது. இதற்கு முன்னர் விஜய், சசிகுமார் போன்றவர்களுக்கும் இந்த நோய் இருந்ததை நினைவுகூரலாம். இந்த வகையில் இத்திரைப்படத்தில் முக்கியமான வித்தியாசத்தை இயக்குநர் யோசித்திருக்கிறார். ஆம்.  எண்பது வயது முதியவர்களுக்கான  'சதாபிஷேக திருமணத்தில்' ஏற்படும் தடையையும் முறியடித்து அவர்களின் திருமணத்தை  நாயகனான விஜய்சேதுபதி நடத்தி வைக்கிறார். நகைச்சுவையெல்லாம் இல்லை. சீரியஸான காட்சிதான்.

சமூகநீதியின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்த  நோய்க்கூறுத் தன்மையின் வழக்கத்தின்படி வில்லனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் மணப்பெண்ணையும்  நாயகன் சிவா கடத்தி வந்து விட, வில்லன் பழிவாங்குவதற்காக நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த நிலையில் நாயகனின் தங்கைக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. இதை அறிந்து கொள்ளும் வில்லன், திருமணத்தில் இடையூறு ஏற்படுத்த முயல, நாயகர்களுக்கு இருக்கும் இன்னொரு அடிப்படைத் தகுதியான பாசமிகு அண்ணனாக செயல்படுகிறான் சிவா. 'உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன்' என்று  வில்லனிடம் வாக்குறுதி தருகிறான்.

'நான் சொல்லும் பெண்ணைக் கடத்தி வர வேண்டும்' என்கிறான் வில்லன். அது வில்லனின் பகையாளி ஒருவனுக்காக நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் மணப்பெண். இதன் மூலம் நாயகனைச் சிக்கலில் தள்ளி விட்டு பழிவாங்கலாம், தனது பகையாளியையும் பழிவாங்கி விடலாம் என்பது வில்லனின் திட்டம். ஒரு கல்லில் இரண்டு Mangoes. 

ஏற்கெனவே  இருக்கும் இந்த மங்கூஸ் வில்லனோடு, நாயகனுக்கு கூடுதலாக மேலும் இரண்டு பயங்கர வில்லன்களின் பகைமையையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவால் அமைகிறது. 

***

தனது தங்கையின் திருமணம் எவ்வித சிக்கலும் இல்லாமல் நடைபெற, சில மணி நேரங்களுக்குள் தம்மிடம் தரப்பட்டிருக்கும் சவால்களை எதிர்கொள்ள வேண்டிய சிக்கலான சூழல் நாயகனுக்கு. 

ஒரு கச்சிதமான ஆக்ஷன் மசாலா திரைக்கதையின் அடிப்படையான கட்டுமானத்துக்குள் அமைந்ததுதான். பரபரவென்று நகர்த்தியிருக்க  வேண்டிய திரைக்கதையை 'அதுல பார்த்தீங்கன்னா' என்று விகே ராமசாமி, சாவகாசமாக இழுத்து வசனம் பேசுவாரே, அப்படிக் கொட்டாவி வரும்படி, நம்பகத்தன்மை என்பது துளியுமில்லாமல் இழுத்திருக்கிறார்கள்.

'கில்லி' திரைப்படத்தின் சில தீற்றல்களை இயக்குநர் பின்பற்றியுள்ளதாக ஒரு தகவல் உள்ளது. 'சாமி' படத்தின் மோசமான நகலாக 'சேதுபதி' அமைந்ததைப் போல 'கில்லி'யின் அபத்தமான நகலாக  'றெக்க' முறிந்து போனதுதான் பரிதாபம்.

அது சாகசத் திரைப்படமாக இருந்தாலும் சரி, வேறு வகைமையில் அமைந்த திரைப்படமாக இருந்தாலும் சரி, பாத்திரத்தின் உணர்வுகளோடும் சிக்கல்களோடும் பார்வையாளர்கள் ஒத்திசைவுடன் இணையவேண்டும். பிரதான பாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலை தன்னுடைய சிக்கலாக உணர வேண்டும். அவ்வாறான பிணைப்பை முதலிலேயே நிறுவும் திரைக்கதைதான் பெரும்பாலும் வெற்றி பெறும். இந்த மாயத்தை நிகழ்த்தாமல் எவ்வித பிரம்மாண்டமான நுட்பத்தைக் கொட்டினாலும் அது எடுபடாது. 'றெக்க'யில் நிகழ்ந்திருக்கும் பரிதாபமான தோல்வி இதுதான்.

தனது பால்ய கால தோழியான 'மாலா அக்காவை' பல வருடம் கழித்து ஒரு சிக்கலான நேரத்தில் லிஃப்ட் ஒன்றினுள் நாயகன் சந்திப்பதாக ஒரு காட்சி வருகிறது. பார்வையாளன் சற்று நெகிழ்வுபூர்வமாக உணரும் காட்சி இது ஒன்று மட்டுமாகத்தான் இருக்கும். இதுவும் நாடகீயத்தனம் கொண்டதுதான் என்றாலும் இதர மொண்ணைத் தனமான காட்சிகளோடு ஒப்பிடும்போது 'இரு கோடுகள் '  தத்துவம் போன்று இது சிறந்ததாக தோன்றி விடுவதில் ஆச்சரியமொன்றும் இல்லை.


***

"ஒரு அட்வைஸ் சொல்றேன், கேக்கறியா.. பில்டப்பை குறைச்சுட்டு நேரா மேட்டருக்கு வா'.. என்று ஒரு காட்சியில் வில்லனிடம் நாயகன் சொல்வதாக ஒரு வசனம் வருகிறது. இதை இயக்குநர் தமக்கே நிறைய முறை சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். அந்த அளவுக்கு வில்லன்கள் குறித்தான மிகையான சித்திரங்கள் முதலில் சொல்லப்படுகின்றன. நாயகன் கடத்தவிருக்கும் பெண்ணின் தந்தை, மதுரையில் எத்தனை பெரிய அரசியல்வாதி  என்பதும் அவர் வீட்டு வாசலில் காலை வைத்தாலே வெட்டிவிடுவார்கள் என்றெல்லாம் மிரட்டலாக சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நாயகன் அங்கே செல்லும்போது வீட்டு வாசலில் வாட்ச்மேன் கூட இருப்பதில்லை. 

ஆனால் நாயகியுடன் கிளம்பும்போது மட்டும் எங்கிருந்தோ வந்த சுமார் நூறு  அடியாட்கள் நாயகனைத் துரத்துகிறார்கள். 'சர்ஜிக்கல் தாக்குதல்' மூலம் அவன் ஒவ்வொருவராக வீழ்த்திக்கொண்டே முன்னகர்கிறான். அந்தப் பகுதியில் மின்தடை உள்ள நேரத்தை முன்னே அறிந்துகொண்டு அதன் மூலம் அவன் தப்பிப்பதை நாம் சமயோசித சாகசம் என்று எடுத்துக் கொள்வதா, அல்லது  நகைச்சுவை என்று பார்ப்பதா என்று நீண்ட நேரம் குழம்ப வேண்டியிருக்கிறது. மட்டுமல்லாது, மின்மிகை மாநிலம் என்று அரசு தரப்பில் சொல்லப்படும் தமிழகத்தில் 'மின்தடை'யுள்ளதாக ஒரு காட்சியில் சித்தரிப்பதின்  மூலம் இத்திரைப்படத்தை ஓர் அரசியல் விமரிசனப் பிரதியாகவும் கருதலாம் என்று இதை வலிந்து பாராட்ட விரும்புபவர்கள் ஒரு காரணம் சொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

உலகத்தில் உள்ள அத்தனை ராணுவமும் வந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளக்கூடிய தன்னம்பிக்கையுடன் நாயகன் இருப்பதே, 'இது சினிமா, இது சினிமா' என்கிற செய்தியை நம் முகத்தில் அறைந்து சொல்லிபடியே இருக்கிறது. இந்தச் சிக்கல்களை சற்றாவது யதார்த்தத்துடன் எதிர்கொள்ளும் பரபரப்போ திட்டமோ என்று எதுவுமே அவனிடம் இருப்பதில்லை. பூனை - எலி போன்று புத்திசாலித்தனமாக நிகழ்ந்திருக்க வேண்டிய இந்த ஆட்டத்தை, செயற்கையான, மிகை சாகச சித்தரிப்புகளின்  மூலம் 'எப்படியும் நாயகன்தானே ஜெயிக்கப் போகிறான்' என்று விட்டேத்தியான சோர்வை பார்வையாளர்களிடம் ஏற்படுத்தி விடுகிறார் இயக்குநர்.

இதில் ஆறுதலாக இருக்கிற ஒரேயொரு விஷயம் என்னவெனில், நாயகனின் சண்டைக்காட்சிகள் மசாலா திரைப்படங்களுக்கு இணையானதாக இருந்தாலும், இதர காட்சிகளின் வசனங்களில், உடல்மொழியில் விஜய்சேதுபதி தன்னுடைய இயல்பான நடிப்பை பெருமளவில் விட்டுத்தராமல் இருப்பதுதான். 'பஞ்ச் டயலாக் பேச மாட்டேன். பஞ்சு மாதிரி பேசுவேன்' என்று ஒரு காட்சியில் அவர் சொல்வதை  பெரும்பாலும் பிடிவாதமாக பின்பற்றுவது மட்டுமே இந்தச் சத்தங்களுக்கு இடையில் சற்று ஆறுதல்.

***

அதேதான். சமீபகால தமிழ் சினிமாவின் நாயகிகளைப் போலவே இதன் நாயகியும் புத்தி பேதலித்த மாதிரியே செயற்படுகிறார். பின்னர் வரும் காட்சிகளின் மூலம் இயக்குநர் மொண்ணையாக சமாதானம் சொல்ல முயன்றாலும், நாயகனைப் பார்த்தவுடனேயே அவன் மீது உலகளவுக்கு நம்பிக்கை வைத்து ஓர் இளம்பெண் கிளம்பி விடுவதும் காதலிக்கத் தொடங்கிவிடுவதும் அத்தனை அசட்டுத்தனமான சித்தரிப்புகளாக இருக்கின்றன. 

ஹீரோக்கள் ஆதிக்கம் செய்யும் தமிழ் சினிமாவில் நாயகிகளுக்கான இடம் அவர்களுக்கான இளமைப் பொலிவில் மட்டுமே அமைந்திருப்பது ஒருவகையில் துரதிர்ஷ்டம்தான். லஷ்மி மேனன், தனது முந்தைய திரைப்படங்களின் தோற்றத்தில் இருந்த  வசீகரத்தைப் பெருமளவு இழந்திருக்கிறார். விவேக் ஒரு திரைப்படத்தின் நகைச்சுவைக்காட்சியில் தன் உடம்பெங்கும் காற்று ஏற்றிக் கொண்டு தோற்றமளிப்பது போல இவர் ஆகிவிட்டிருப்பதைக் காண நெருடலாக இருக்கிறது. 

நாயகியைப் போலவே அவரது அம்மா, பாட்டி, வில்லன்கள், நாயகனின் தந்தை என்று ஏறத்தாழ எல்லோருமே புத்தி பேதலித்தவர்கள் போலவே இருக்கிறார்கள். 

நாயகன் ஏன் காதலர்களை இணைத்து வைப்பதில் இத்தனை ஆர்வம் காட்டுகிறான் என்பதற்கு ஒரு கொடுமையான பிளாஷ்பேக் வருகிறது. அசோகன், நம்பியார் காலத்து பிளாஷ்பேக். அதிலும் வில்லன் துரத்திக் கொண்டிருக்கும் ஓர் அசந்தர்ப்பமான சூழலில் நிதானமாக இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான்.

நாயகன் இளம் வயதில் தன்னுடைய ஆசிரியையிடம் காதலைச் சொல்ல முற்படுவதாக வேறு சில காட்சிகள் வருகின்றன.. இளைஞர்களை கெடுத்தது போதாதென்று 'பாக்யராஜ்தனமான' சிறுவர்களைச் சித்தரிப்பதின் மூலம் அவர்களையும் தமிழ் சினிமா இயக்குநர்கள் பாழ்படுத்தி விடுவார்கள் போலிருக்கிறது. 'திருநாள்' என்கிற காவியத்தில் வரும் ஒரு முத்தக்காட்சி இதிலும் வந்து விடுமோ என்று கூட பயந்து கொண்டிருந்தேன். நல்ல வேளையாக, அந்த விபத்தெல்லாம் நடக்காமல் 'லவ்' என்பது 'அன்பு' என்று சிறுவன் தாமதமாகப் புரிந்து கொள்வதால் நாம் தப்பிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறது. 

மற்ற சாதாரண பாத்திரங்கள் மனப்பிறழ்வுடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும்போது, திறமையான நடிகரான கிஷோரை 'பைத்தியக்கார' பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்து அழகு பார்த்திருக்கிறார் இயக்குநர். இதன் மூலம் கிஷோரின் திறமை பயன்படுத்தப்படாமல் வீணடிக்கப்பட்டதுதான் மிச்சம். 'மாலா அக்காவாக' நடிப்பவர் சற்று தேவலை. ஆனால் இவரை தொலைக்காட்சி சீரியல்கள் விரைவில் தத்தெடுத்துக் கொள்ளும். அத்தனை டிராமா. நகைச்சுவை செய்ய வாய்ப்பில்லாமல் ஓரமாக நிற்க வேண்டிய அவலம் சதீஷுக்கு.

***

'கும்கி' என்கிற ரெடிமேட் மாவில் இன்னமும் பிடிவாதமாக வடை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் டி.இமான். வேக தாளயிசைப் பாடலாக 'விர்ரு விர்ரு' என்று வரும் பாடலைக் கேட்டாலே நமக்கு 'சுர்'ரென்று கோபம் வருகிறது. 'டால்பி' நுட்பத்தில் இவருடைய பின்னணி இசையின் அலறலைக் கேட்க கேட்க நமக்கு 'றெக்க' முளைத்து வெளியில் பறந்து விட்டால் கூட தேவலை என்றாகி விடுகிறது. அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில் தடைக்கற்களாக  வரும் 'டூயட்'கள் எரிச்சலையூட்டுகின்றன. 

ஒளிப்பதிவாளர் தினேஷ் கிருஷ்ணன், சண்டைக்காட்சி அமைப்பாளர்கள் உள்ளிட்ட சில நுட்பக் கலைஞர்களின் உழைப்பெல்லாம் அபாரம்தான். ஆனால் அத்தனை உழைப்பும் எதற்காக பயன்படுகிறது என்பதில்தான் அதன் பொருள் அர்த்தமாகிறது. 

விஜய் சேதுபதி தன்னுடைய அடுத்தடுத்த பயணத்தை சுயபரிசீலனையோடும் தெளிவான திட்டங்களோடும் தீர்மானிக்க வேண்டிய எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறது 'றெக்க'. அவரது தொடர்ச்சியான, வெற்றிகரமான மைல் கல்களில் ஒரு தடைக்கல்லாக நிற்கும் ஆபத்தைக் கொண்டிருக்கிறது இத்திரைப்படம்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/oct/08/1-2578192.html
2557415 சினிமா திரை விமரிசனம் ‘தர்மதுரை' விமரிசனம்: விஜய் சேதுபதியின் ராஜ்ஜியம்!  சுரேஷ் கண்ணன் DIN Saturday, August 20, 2016 03:46 PM +0530 இயக்குநர் சீனு ராமசாமியின் நான்காவது திரைப்படம். இதற்கு முன்னர் வெளிவந்த ரஜினியின் ஒரு வணிகமசாலா திரைப்படத்தின் தலைப்பை நினைவுப்படுத்தும் ஒரே நெருடலைத் தவிர வேறு எந்த மசாலாத்தனமும் இதில் இல்லாதது பாராட்டுக்குரியது. வருங்கால முதல்வர் கனவுடன் பஞ்ச் டயலாக் பேசி சிரிக்க வைக்கும் ஆக்‌ஷன் நாயகன், டாஸ்மாக் பார் குத்துப் பாட்டு, வெளிநாட்டு டூயட், இயற்பியல் விதிகளை மீறி டாட்டா சுமோ ஜீப்புகள் வானத்தில் பறக்கும் சண்டைக் காட்சிகள், கவர்ச்சி நடனங்கள் என்று அபத்த ஜோடனைகள் எதுவுமில்லாமல் ஓர் எளிய, இயல்பான திரைப்படத்தைத் தந்து தன் குருவான பாலுமகேந்திராவின் பெயரைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றும் விதத்தை இதிலும் கச்சிதமாகப் பின்பற்றியிருக்கிறார் சீனு ராமசாமி.

பெரும்பாலும் நெய்தல் நிலவெளிக் காட்சிகளின் பின்னணி, சிறுநகரத்து அல்லது கிராமத்து எளிய மனிதர்கள், எவ்வித முகச்சுளிப்பையும் ஏற்படுத்தாத இயல்பான, நெகிழவைக்கும் திரைக்கதை, பொருத்தமான நடிகர்கள், உணர்ச்சிகரமான சம்பவங்கள், இனிமையான இசை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு போன்றவற்றின் கலவையை வைத்து தம் திரைப்படங்களை உருவாக்குவது சீனு ராமசாமியின் பாணி. இந்தத் திரைப்படத்திலும் அதே வசீகரமான முறையைப் பின்பற்றி ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை தந்திருக்கிறார். ஆனால் இதிலுள்ள திரைக்கதை கோளாறுகளையும் குழப்பங்களையும் தேய்வழக்கு நாடகத்தனங்களையும் மீறி இதுவொரு ஃபீல் குட் திரைப்படமாக மிளிர்வதற்காக இயக்குநரைப் பாராட்டியாகவேண்டும்.

சிறுகதைகள் போல பல்வேறு இழைகள், நபர்கள், சம்பவங்கள் என அடுத்தடுத்து பயணிக்கும் திரைக்கதைதான் என்றாலும் இத்திரைப்படத்தை ஒரு சுவாரசியமான அனுபவமாக்கியிருப்பதற்கு முக்கியமான காரணம் விஜய் சேதுபதி. ஏறத்தாழ முழு திரைப்படத்தையும் அவர்தான் தாங்குகிறார் என்றாலும் கூட மிகையில்லை. புகழும் வெற்றியும் பெற்ற நடிகர்களின் பாணியைத் தெரிந்தோ அல்லது தன்னிச்சையாகவோ நகலெடுப்பது பொதுவாக இளம் நடிகர்களின் வழக்கமாக இருக்கும். அவ்வாறில்லாமல் தனக்கென்று ஒரு பிரத்தியேகமான இயல்பான நடிப்பை கையாள்வதில் விஜய் சேதுபதி தொடர்ந்து கவர்கிறார்.

அவரது நடிப்பை தோராயமாக எப்படி வர்ணிக்கலாம் என்றால், நீங்கள் வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போது பள்ளிக்குச் செல்லும் பக்கத்து வீட்டுச் சிறுமியைப் பார்க்கிறீர்கள். ‘ஹேய்... குட்டி, எப்படி இருக்கே... ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பிட்டியா... குட்... குட்... பார்த்துப் போ... நல்லாப்படி... என்ன...?!’ என்று சொல்லும் இயல்பான தொனியை நினைவுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஏறத்தாழ விஜய் சேதுபதி நடிப்பதில் உள்ள பொதுவான இயல்புதன்மையின் அழகு இப்படித்தான் இருக்கிறது. குறிப்பாக இத்திரைப்படத்தில் அவரின் நடிப்பு இன்னமும் கூட மெருகேறியிருக்கிறது எனலாம்.

'சுமார் மூஞ்சி குமாராக, துணை நடிகராக இருந்த தன்னை முதன்முதலில் நாயகனாக்கிய சீனு ராமசாமிக்குக் குருவணக்கம் செலுத்தும் விதத்தில் சில சச்சரவுகளையும் மீறி இதில் அவர் நடித்துத் தந்திருப்பது பாராட்டத்தக்கது. (ஆனால் - தர்மதுரை, உடம்பைக் குறை என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது!)

**
தர்மதுரை என்பவன் யார்?

தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் தவறாமல் தண்ணியடிப்பது, 'இவன்க உங்களை ஏமாத்திடுவாங்க. உஷாரா இருங்க' என்று சீட்டுத்தொழில் நடத்தும் தம் சகோதர்களைப் பற்றியே ஊர் மக்களிடம் போட்டுக் கொடுப்பது, சொந்த வீட்டிலேயே அலப்பறைகள் செய்வது, சகோதரர்கள் தம்மை அறையில் அடைத்து வைத்தாலும் விஜய் மல்லையா மாதிரி சாமர்த்தியமாக தப்பி அலப்பறையை வெளியில் தொடர்வது என்று தம் கிராமத்தில் ஒரு ரகளையான நபராக இருப்பவன் விஜய் சேதுபதி. இத்தனைக்கும் இவன் மருத்துவப் படிப்பு படித்தவன் வேறு.

சகோதரர்கள் இவனை எதிரியாகவும் மற்றவர்கள் பைத்தியக்காரனாகவும் பார்க்கும்போது அவனுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் ஒரே ஜீவன், தமிழ் சினிமாவின் வழக்கம் போல அவனது தாயான ராதிகா மட்டுமே.

இவனுடைய தொல்லை தாங்காமல் அருமைச் சகோதரர்கள் ஒருநாள் இவனை 'ஏதாவது செய்து விடுவதற்காக' திட்டம் போட, 'எங்காவது போய் பொழச்சுக்கப்பா’ என்று அவனை சிறையிலிருந்து மீட்டு அனுப்புகிறார் ராதிகா. இரவில் கிளம்பும் விஜய் சேதுபதி, சகோதரர்கள் வைத்திருக்கும் சீட்டுப்பணத்தின் பையைத் தவறுதலாக எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பி விடுகிறார்.
டாக்டருக்குப் படித்தும் ஏன் இப்படி அலப்பறையான குடிகாரர் ஆனார்? ஏன் சொந்த சகோதரர்களிடம் இப்படி பகைமை பாராட்டுகிறார்? இவற்றின் பின்னணி என்ன? தவறுதலாக எடுத்துப்போகும் லட்சக்கணக்கான சீட்டுப்பணம் என்னவாகிறது? அதை அவர் திருடி எடுத்துக்கொண்டு ஓடியதாக நினைத்து அவரைக் கொலைவெறியுடன் துரத்தும் சகோதரர்களிடமிருந்து தப்பித்தாரா என்பதைப் பின்னர் வரும் காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.

***

தமது திரைப்படங்களில் பெண் கதாபாத்திரங்களை வலிமையாகவும் முக்கியத்துவம் தந்தும் சித்தரிக்கும் இயக்குநர்களில் சீனு ராமசாமியும் ஒருவர்.
அவ்வாறு இத்திரைப்படத்திலும் விஜய் சேதுபதியின் வாழ்வில் மூன்று பெண்கள் வருகிறார்கள். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இந்தச் சம்பவங்களை எவ்வித குழப்பமும் அல்லாத தெளிவான திரைக்கதையின் மூலம் அவற்றை நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. இதில் ஸ்ருஷ்டி டாங்கேவின் பகுதி அவசியமற்ற அளவில் சிறியது என்றாலும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் மற்றும் தமன்னா வரும் பகுதிகள் அழுத்தமான காட்சிகளுடன் அமைந்துள்ளன.
மருத்துவக் கல்லூரியில் தம் கூட படிக்கும் மாணவியான ஸ்ருஷ்டி டாங்கே தம்மைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லும்போது விஜய் சேதுபதி முதிர்ச்சியுடன் அதைச் சமாளிப்பது அருமை. தமன்னா இதில் நடிக்கிறார் என்றவுடன் அவர்தான் இதில் பிரதான நாயகியாக இருப்பாரோ என்கிற நம் எண்ணத்தில் வெற்றிகரமாக மண்ணள்ளிப் போடுகிறார் இயக்குநர்.

விஜய் சேதுபதிக்கும் தமன்னாவுக்கும் இருக்கிற பாலினப் பாகுபாடுகளைத் தாண்டிய இயல்பான நட்பு வெளிப்படுகிற காட்சிகள் எல்லாம் அருமையாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. கூட படிக்கும் மாணவி தம்மைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை செய்துவிட்டாலே அவள் தம்மைக் காதலிக்கிறாள் என்று எண்ணிக்கொள்வதும் பிறகு அவ்வாறில்லை என்று தெரிய வந்தவுடன் கொலைவெறியாகி அவள் மீது ஆசிட் அடிப்பதும், அரிவாள் தூக்குவதுமாக இருக்கும் சமகால இளைஞர்களின் குணாதிசயத்தின் போக்குக்கு ஒருவித கற்றலைத் தரும் விதமாக ஆண் - பெண் நட்பு இத்தனை இயல்பாக சித்தரிக்கப்பட்டதற்கு இயக்குநரைப் பாராட்டவேண்டும்.

வாழ்க்கையில் பழைய விஷயங்களை மறக்கக்கூடாது என்கிற செய்தியை உலகத்துக்குச் சொல்வதற்காக தாம் எல்.கே.ஜி படிக்கும்போது போட்ட ஃபிராக்குகளை, நாயகியான பிறகும் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் அணிந்து வெறுமனே கவர்ச்சிப் பொம்மையாக இதுவரை வந்து கொண்டிருந்த தமன்னாவுக்குப் புடவையணிவித்து அவரை உருப்படியாக நடிக்க வைத்திருப்பதற்காக இயக்குநருக்கு சிறப்பான நன்றி. திரைப்படத்தின் பிற்பகுதியில், தோல்வியடைந்த தமன்னாவின் திருமண வாழ்க்கையை விஜய் சேதுபதியின் வருகை சரிசெய்வதும் இவரைக் கொடுமைப்படுத்தின கணவனைப் போட்டுப் புரட்டியெடுப்பதும் அரங்கில் பலத்த கைத்தட்டல் வரவழைத்த காட்சிகள்.

படிப்பு முடிந்து கிராமத்தில் மருத்துவராகப் பணிபுரியும் விஜய் சேதுபதி, மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும் நல்லியல்புடன் இருக்கும் இளம் பெண்ணான ஐஸ்வர்யா ராஜேஷைச் சந்தித்த கணத்திலேயே மனத்தைப் பறிகொடுப்பதும், வழக்கமாக பெண்கள் ஆண்களைப் பாதுகாப்பாக அணுகுகிற முறையில் அவர் 'அண்ணா, அண்ணா' என்று அழைத்ததையும் ஒதுக்கி வீட்டுக்குப் பெண் கேட்டுச் செல்வதும் 'தெரியாம உங்களை அண்ணா -ன்னு கூப்பிட்டுட்டேன். நீங்க எனக்கு மாமா" என்று ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் வெட்கத்துடன் தன் காதலை ஒப்புக் கொள்வதும் ரசனையான காட்சிகள். இருவருமே பெரும்பாலும் பார்வைகளாலேயே தம் காதலை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதும் இயல்பானதாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக கிராமத்துக் கிழவிகளுக்கு விஜய் சேதுபதி மருத்துவம் பார்க்கும் சமயங்களில் அதைக் காதலும் பெருமையும் கலந்த பார்வையில் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் கவனிக்கும் காட்சிகள் அருமை. இவ்வளவு பெரிய படிப்பு படித்த மாப்பிள்ளை தனக்குக் கிடைப்பாரா என்கிற சந்தேகம் அவருடைய கண்ணில் எப்போதுமே நிழலாடிக் கொண்டிருப்பதற்கு ஏற்ப இறுதியில் அவரது கனவு பொய்யாகிப் போவதும் அதனாலேயே விஜய் சேதுபதி குடியடிமை ஆவதுமான சோகங்கள் நிகழ்கின்றன. பெரிதும் ஒப்பனையற்ற தோற்றத்துடன் வரும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷின் கண்களில் வெளிப்படும் காதல் உணர்வின் போதை நமக்கும் பரவுகிறது.

இதில் வரும் துணைக் பாத்திரங்கள் கூட அத்தனை அருமையாக நடித்திருக்கின்றன. ராதிகா, சொல்லவே வேண்டாம். தன் மகனை வீட்டை விட்டு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை ரகசியமாகச் செய்துவிட்டு இரவில் அமைதியாகப் படுத்திருப்பதும், இறுதிக் காட்சியில் தன் மகன் ஒரு சிறுவனுக்கு மருத்துவம் பார்க்கும்போது தம் மகன் தரும் மருந்து கவரைப் பிரமிப்புடன் பிரசாதம் போல் வாங்கிக் கொள்வதும் என கலக்கியிருக்கிறார். சிறிது நேரமே வந்ததாலும் எளிய குடும்பத்தின் தகப்பனின் சித்திரத்தை எம்.எஸ்.பாஸ்கர் அருமையாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். ஒரு கண்ணியமான மருத்துவப் பேராசிரியரின் பங்கை ராஜேஷ் அபாரமாக தந்திருக்கிறார். விஜய் சேதுபதியின் சகோதரர்கள் உள்ளிட்ட இதர துணைபாத்திரங்களும் கூட நன்றாகவே இயங்குகின்றன. வீட்டு மாப்பிள்ளையாக அமர்ந்திருக்கும் நபரின் நடிப்பு நகைச்சுவைக் கலாட்டா.
  
ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு யுவன் சங்கர் ராஜாவின் இசை, எப்படியாவது ஹிட்டாக்கி விட வேண்டும் என்கிற ஆவேசமெல்லாம் எதுவுமில்லாமல் அவருடைய இசை திரைக்கதையின் இயல்புடன் பொருந்தியிருக்கிறது. குறிப்பாக பருத்திவீரன் பாணியில் வரும் 'மக்கா கலங்குதப்பா' பாடல் (மதிச்சியம் பாலாவின் குரல் ரகளை) உற்சாகமளிக்கிறது. விஜய் சேதுபதி மற்றும் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷுக்கு இடையிலான காதல் உணர்வுகளைச் சித்தரிக்கும் 'ஆண்டிப்பட்டி' பாடலும் அருமை. இந்தப் பகுதியில் தேனி மாவட்டத்தின் நிலவெளிக்காட்சிகளின் அழகியலை எம்.சுகுமாரின் காமிரா வைட் ஆங்கிளில் கலையுணர்வுடன் பதிவாக்கியிருக்கிறது.

பொதுமக்களின் பணத்தில் கற்கப்படும் படிப்பான மருத்துவம், கிராமத்தின் எளிய மக்களுக்குச் சென்று சேர வேண்டும் என்கிற செய்தியை அடிநாதமாக, பிரசார உறுத்தல் இல்லாமல் சொல்லியிருக்கும் இயக்குநருக்குப் பாராட்டு. திருநங்கைக்குப் பணியளிப்பது, 'பரோட்டா சாப்பிடாதே' என்று சிறுவனுக்கு மருத்துவர் விஜய் சேதுபதி அறிவுரை கூறுவது என ஆங்காங்கே சமூக உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் காட்சிகளை இயல்பாக இணைத்திருப்பதும் வரவேற்கத்தக்கதே.

துவக்க காட்சியிலேயே ஒரு குடிகாரராக அறிமுகம் ஆகும்போது 'ஐயோ, இதிலும் விஜய்சேதுபதிக்கு வழக்கமான வேடமா' என்று நாம் சலித்துக் கொள்ள ஆரம்பிப்பதற்குள் படம் அங்கிருந்து நகர்வது சிறப்பு. என்றாலும் கூட கிராமத்தில் விஜய் சேதுபதி செய்யும் ரகளைகள் ரசிக்க வைப்பதாகவே இருக்கின்றன. மந்திரம் போட்டு தம்மைக் கட்டுப்படுத்தும் சிறுமியின் அன்புக்கு இணங்குவதும் அருமை.

அசந்தர்ப்பமான நேரத்திலும் கூட தன்னுடைய உடை குறித்தே கவலைப்படும் விஜய் சேதுபதியின் இளைய சகோதரன் பாத்திரம் முதற்கொண்டு ஒவ்வொன்றுமே சுவாரசியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் வரும் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் நல்லவர்களாக, மெல்லுணர்வையும் அதன் பின்னான அன்பையும் நீதியையும் நமக்கு நினைவூட்டுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். வன்முறையும் ஆபாசமும் தலைதூக்கி நிற்கும் திரைப்படங்களுக்கு இடையில் இது போன்ற மெல்லுணர்வுகளின் ஆதிக்கம் வெளிப்படும் திரைப்படங்கள் வணிகரீதியாகவும் வெற்றி பெறுவது சமூக நலத்துக்கு நல்லது.

***

'ஆரம்பம்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா ஃபினிஷிங் சரியில்லையேப்பா" என்பார் வடிவேலு ஒரு திரைப்படத்தில். சீனு ராமசாமியின் திரைக்கதையின் பிசிறுகள், அதிலுள்ள செயற்கையான நாடகத்தன்மைகள் இப்படித்தான் நம்மை உணர வைக்கின்றன. அவரது முந்தைய திரைப்படமான 'நீர்ப்பறவை'யிலும் இந்தப் பிரச்னையைக் கவனித்தேன். ஒரு வலுவான துவக்கத்தை தந்துவிட்டு பின்பு இலக்கற்று அலையும் திரைக்கதையினால் அது மனத்தில் அத்தனை ஒட்டாத படைப்பாகி விடுகிற ஆபத்தை அவர் கவனிக்கவேண்டும்.

இந்த திரைப்படத்திலும் அவ்வாறு பல கேள்விகள் கிளம்புகின்றன.

செல்போன் முதற்கொண்டு ஃபேஸ்புக், டிவிட்டர் போன்ற நவீன தொடர்பு சாதனங்களின் மீது இயக்குநருக்கு தனிப்பட்ட வகையில் விமரிசனமோ, ஒவ்வாமையோ கூட இருக்கலாம். தவறில்லை. ஆனால் தம்முடைய திரைப்படங்களின் பாத்திரங்கள் கூட அதை உபயோகப்படுத்தாதவாறு பார்த்துக் கொள்வது கொஞ்சம் ஓவர். இதுவொன்றும் தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்த காலக்கட்டத்தில் நிகழும் படம் இல்லைதானே?

அந்தளவுக்கு இத்திரைப்படத்தில் சிக்கலான சூழலிலும் கூட தகவல் தொடர்பேயில்லாமல் மனிதர்கள் அலைகிறார்கள். மருத்துவக் கல்லூரியில் அத்தனை நெகிழ்வான நெருக்கத்துடன் பழகும் மாணவர்கள் பின்பு எவ்வித தொடர்புமே இல்லாமல் பிரிந்திருப்பது செயற்கை. பாசத்தைக் கொட்டி தன்னை உயிர்தப்ப அனுப்பிய தாயை, அத்தனை காலத்துக்கு விஜய்சேதுபதி ஒருமுறை கூட தொலைப்பேசியில் கூட அழைப்பதில்லை என்பதும் இயல்பாக இல்லை.

போலவே தன் பையிலுள்ள லட்சக்கணக்கான பணத்தை விஜய் சேதுபதி நீண்ட காலம் கழித்துதான் பார்க்கிறார் என்பதும் நம்பும்படியில்லை. பெயருக்குக் காதலைச் சொல்லி விட்டு பின்பு காணாமற் போகும் ஸ்ருஷ்டி டாங்கேவின் பாத்திரம் அவசியமேயில்லையே. பின் எதற்காக? ஒரு தாய்க்கு நிராகரிக்கப்பட்ட மகனின் மீது கூடுதலான பிரியம் எழும் என்பது நடைமுறை உண்மைதான் என்றாலும் மற்ற மகன்கள் சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும்போது கூட ஒரு தாய் மெளனமாக இருப்பார் என்பதும் நம்பும்படியில்லை. இறுதிக் காட்சியும் ஒரு எதிர்மறையான தீவிரத்தை எதிர்பார்க்க வைப்பது போன்று நகர்ந்து சட்டென்று 'சுபம்' என்று முடிந்துவிடுகிறது.

வன்முறையும் ஆபாசமும் அல்லாமல் தன் திரைப்படங்களைத் தர வேண்டும் என்கிற சீனு ராமசாமியின் பிடிவாத சமூக உணர்வை ஒருபுறம் பாராட்டியாக வேண்டியது அவசியம்தான் என்றாலும் ஒரு சாதாரண பார்வையாளனுக்கு ஏற்படக்கூடிய நெருடல்கள் கூட உருவாகாதவாறு திரைக்கதைக்கு மெனக்கெடுவது அவசியமானது. தனது வரப்போகிற இன்னொரு திரைப்படத்தின் தலைப்பை, சம்பந்தமேயில்லையென்றாலும் சாமர்த்தியமாக இணைத்திருக்கும் புத்திசாலித்தனத்தை திரைக்கதையிலும் காண்பிக்கலாம். ஆனால் இத்தனை குறைகள் இருந்தாலும் கூட ஒரு நீரோடை போன்று இயல்பாக நகரும் திரைக்கதையின் சுவாரசியம் இந்தக் குறைகளைக் காப்பாற்றுகிறது.

தர்மதுரை - சீனு ராமசாமி மற்றும் விஜய் சேதுபதியின் கூட்டணியில் உருவான இயல்பான திரைப்படம். வாரஇறுதியில் குடும்பத்தோடு சென்று பார்க்கத் தகுதியான அருமையான படைப்பு. குறிப்பாக விஜய் சேதுபதியின் ரகளையான நடிப்பு ஒன்றுக்காகவே நம்பிச் செல்லலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/20/தர்மதுரை-விமரிசனம்-விஜய்-சேதுபதியின்-ராஜ்ஜியம்-2557415.html
2556843 சினிமா திரை விமரிசனம் இயக்குநர் ராஜூ முருகனின் ‘ஜோக்கர்’! Friday, August 19, 2016 04:26 PM +0530  

குறைந்தபட்சம் 100 கோடி ரூபாய் டார்கெட் கொண்ட கமர்ஷியல் படங்களை எடுக்கவேண்டும் என்பதைவிடவும் நல்ல படங்களை இயக்கிக்காட்டவேண்டும் என்கிற எண்ணம் இயக்குநர் ராஜூமுருகனுக்கு உள்ளது. அவருடைய 2-வது படமும் அதே நோக்கத்தில் எடுக்கப்பட்டதே. ஓர் இளம் இயக்குநருக்கு இந்தச் சிந்தனை இருப்பது பாராட்டப்படவேண்டியது.

ஆனால் அரசியல்வாதிகளாலும் அதிகார வர்க்கத்தினாலும் மக்களுக்கு ஏற்படும் இன்னல்களை வெளிப்படுத்த முயலும் இந்தப் படம், சுவாரசியமாகவும் வலுவான காட்சிகளுடனும் அமையாதது நம் துரதிர்ஷ்டம்.


வீட்டில் கழிப்பறை வசதி இருந்தால் தான் உன்னைக் கட்டிக்கொள்வேன் என்று காதலன் குரு சோமசுந்தரத்திடம் கட்டளையிடும் கதாநாயகி ரம்யா பாண்டியன், பிறகு மனம்மாறி திருமணம் செய்துகொள்கிறார். மத்திய அரசின் இலவசக் கழிப்பறை திட்டத்தின் வழியாக கழிப்பறை வசதி பெற முயற்சி செய்கிறார் கதாநாயகன். ஆனால் அதில் ஏற்பட்ட ஊழலால் அவருடைய வாழ்க்கை திசைமாறுகிறது. மனைவி கோமாநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். இதனால் மனநலம் பாதிக்கப்படுகிறார் குரு. பிறகு தன்னை மக்கள் ஜனாதிபதியாக எண்ணிக்கொண்டு ஊரில் நடக்கும் அநியாயங்களைத் தட்டிக்கேட்கிறார். அதில் அவருக்கு வெற்றி கிடைத்ததா என்பதே மீதிக்கதை.


படத்தின் பெரிய பலம் - குரு சோமசுந்தரத்தின் பக்குவமான நடிப்பு. பிளாஷ்பேக்கில் காதலால் ரம்யாவைப் பின்தொடரும் காட்சிகளிலும் பிறகு மனைவிக்கு ஏற்பட்ட நிலையைப் பார்த்து பதறிப்போகும் காட்சியிலும் நடிகன்யா என்று உணரவைக்கிறார். விருதுகள் இவரைப் பின்தொடரட்டும். ஆரம்பக்கட்ட சோர்வான காட்சிகளுக்குப் பிறகு வருகிற பிளாஷ்பேக் காதல் காட்சிகள்தான் பெரிய ஆறுதல். அதில் புதுமுகம் ரம்யாவும் சிறப்பாக நடித்து குரு சோமசுந்தரத்துக்கு ஈடு கொடுத்துள்ளார். கதாநாயகனின் போராட்டங்களுக்குத் தோள் கொடுக்கும் மு. ராமசாமி, காயத்ரி கிருஷ்ணா ஆகியோரும் வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களில் குறையின்றி நடித்துள்ளார்கள். பவா செல்லத்துரை சில நிமிடங்களே வந்தாலும் மனத்தில் நிற்கிறார்.

செழியனின் ஒளிப்பதிவு விதவிதமான மனநிலையை உண்டாக்குகிறது. வறட்சியான கிராமத்திலிருந்து சட்டென்று பின்னோக்கிச் செல்லும் காட்சிகளில் கேமராவும் அழகாக கதை சொல்கிறது. இசை இன்னும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கலாம்.

தன் வீட்டிலும் பள்ளியிலும் கழிப்பறை இல்லை என்பதால் கணவன் வீட்டிலாவது அவ்வசதி கட்டாயமாக இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகிற கதாநாயகியின் நிலைமை சமூக அவலத்தைத் தோலுரிக்கிறது. ஆனால் அவருடைய இந்த அடிப்படைத் தேவையே வாழ்க்கையைத் துண்டாக்குவது தாங்கமுடியாத சோகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பிளாஷ்பேக் காதல் காட்சிகளும் அதைத் தொடரும் கதாநாயகனின் பரிதவிப்பும் படத்தின் சிறப்பான பகுதிகள். இங்கு வெளிப்பட்ட இயக்குநரின் நிபுணத்துவம் பிற காட்சிகளில் முழுமையாக இல்லாதது பெரிய குறையாக அமைந்துவிடுகிறது.

சமகால அரசியல் நிலவரங்களைக் கேலியுடன் விமரிசிக்கும் வசனங்களுக்கு ரசிகர்கள் நல்ல வரவேற்பு அளிக்கிறார்கள். ஆனால் கதாநாயகன் எதற்காக தன்னை மக்கள் ஜனாதிபதியாக எண்ணுகிறார், மக்களும் அந்த மரியாதையை எதற்காக அவருக்கு அளிக்கிறார்கள் என்கிற ஆரம்பக்கட்ட கேள்விகளுக்கு பிறகு விடை தெரிந்தாலும்கூட கதாநாயகனின் துண்டுதுண்டான போராட்டங்கள் மீது ஈடுபாடு உண்டாகவில்லை. வசனங்களை கைத்தட்டி ரசிக்கமுடிவதோடு போராட்டங்கள் மீதான பிடிப்பு முடிவடைந்துவிடுகிறது. தன் சொந்தப் பிரச்னைக்காகவும் கதாநாயகன் நீதிமன்றம் படியேறுவதுகூட நம்மிடம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது திரைக்கதையின் பெரிய பலவீனம். இறுதியில் நீண்ட வசனம் மூலம் யார் ஜோக்கர் என மக்களைச் சாடும் காட்சி அவசியமா?
இயக்குநரின் நல்ல நோக்கம் நல்ல சினிமாவாகவும் மாறியிருக்கவேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் ஊழலைக் குறிவைத்து எடுக்கப்பட்ட பல படங்கள் சுவாரசியமாகவும் அமைந்து பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன. அந்த நிலையை முழுமையாக அடைய ஜோக்கர் தவறிவிட்டது.

]]>
இயக்குநர் ராஜூ முருகன், ஜோக்கர், விமரிசனம் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/15/இயக்குநர்-ராஜூ-முருகனின்-ஜோக்கர்-விமரிசனம்-2556843.html
2556847 சினிமா திரை விமரிசனம் பா. இரஞ்சித் இயக்கத்தில் ரஜினி நடித்த கபாலி! DIN DIN Monday, August 15, 2016 09:49 AM +0530 மில்லினியம் பிறந்தபிறகு ஷங்கர், கே.எஸ். ரவிகுமார், சுரேஷ் கிருஷ்ணா, பி.வாசு ஆகியோரின் இயக்கத்தில் மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப நடித்துவந்திருக்கிறார் ரஜினி (இடையில் மகளின் இயக்கத்தில் ஒரு கிராபிக்ஸ் படம்). அவர்கள் இயக்கிய படங்களுக்கும் பா. இரஞ்சித்தின் இந்த கபாலிக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடு - நெகிழ வைக்கும் உணர்வுபூர்வமான காட்சிகள். அவைதான் கபாலி என்கிற பக்கா மசாலா படத்தை அதே வகையிலான இதர படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுகிறது.

மனைவி உயிருடன் இருப்பதும் தெரியாதது மட்டுமல்ல, மகள் பிறந்ததே தெரியாமல் வாழ்கிற ரஜினி பிறகு உண்மைகளை அறிந்துகொண்டு அதன் வழியே செல்கிற ஒரு பாசப்போராட்டம்; தன்னை ஒவ்வொரு நொடியும் அழிக்கத் துடிக்கும் வில்லனுக்கு எதிரான தொடர்வன்முறைப் போராட்டம். இந்த இரு போராட்டங்களின் கலவையே கபாலி படம்.

மலேசியாவில் குடியேறிய தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடுகிற கபாலி நாளடைவில் டான் ஆகிறார். ஆனால், தமிழர்களை கூடவே வைத்துக்கொண்டு கலகம் செய்யும் சீன வில்லனை வாழ்நாள் முழுக்க எதிர்த்துப் போராடவேண்டிய நிலைமை. தமிழ் நண்டுகளின் சூழ்ச்சியால் பலவருடங்கள் சிறையில் கழிக்க நேர்கிறது. சிக்கல்களிலிருந்து மீண்டு வந்து வில்லனை ஒரு கை பார்க்கிறார்.

இது வழக்கமான ரஜினி படக் கதையாகத் தோன்றினாலும் கதை நடக்கிற களமும் பாசவலையில் அவரைப் பிண்ணுகிற மனைவி, மகள் தொடர்புடைய காட்சிகளும் மிகமுக்கியமாக குஷி உண்டாக்கும் ரஜினி நடிப்பும் ரசிகர்களுக்கு நிரம்ப மகிழ்ச்சியை அளித்துவிடுகின்றன. திரையரங்கில் நிசப்தத்தை உண்டுபண்ணும் அந்த இறுதிக்காட்சி ரஞ்சித் முத்திரை.

ரஜினி ரசிகர்களுக்கு இது நிச்சயம் கொண்டாட்டமான படம்தான். மாணவர்களுக்கு மத்தியில் தன்னுடைய பிளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிற காட்சியிலும் பாண்டிச்சேரியில் ஏற்படுகிற அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணமும், பலரும் ஏங்கும் ரஜினியின் நடிப்புத் திறமையை மீட்டுக்கொண்டு வருகிறது. பாராட்டுகள் இரஞ்சித்.

ராதிகா ஆப்தே, வழக்கமான வட இந்திய இறக்குமதி அல்ல. மிகப் பொருத்தமான தேர்வு. நடிப்பைக் கோரும் காட்சிகளைச் சிறப்பாக கையாண்டுள்ளார். ஆக்‌ஷன் காட்சிகளில் சாவடி அடிக்கும் தன்ஷிகாவுக்கு கபாலி நிச்சயம் ஒரு பெரிய திருப்புமுனை. படத்தில் சிரிப்பை ஏற்படுத்துவது தினேஷ் தான். வசனமே இல்லாமல் பரபரப்பான செய்கைகள் மூலமாக ரசிகர்களைக் குதூகலப்படுத்திவிடுகிறார். வில்லன் வேடத்தில் ஆரம்பித்து தினேஷ், கலையரசன், ரித்விகா என சின்னக் சின்னக் கதாபாத்திரங்கள் வரைக் கவனமாக நடிகர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

ரஜினி படத்துக்கு அவசியமான உணர்ச்சியைக் கொந்தளிக்கச் செய்யும் இசை. சந்தோஷ் நாராயணனின் பின்னணி இசை, ஆக்‌ஷன் காட்சிகளை ஒருபடி மேலே உயர்த்தியிருக்கிறது. பலமுனைகளைத் தொட்டுச் செல்லும் காட்சிகளுக்குத் தொய்வு ஏற்படுத்தாத எடிட்டிங் (பிரவீன்). முரளியின் ஒளிப்பதிவில் ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் பரபரவைக்க வைக்கின்றன. பிளாஷ்பேக் காட்சிகளில் வெளிப்படும் டோனும் மலேசிய கான்க்ரீட் அடுக்குகளை ஒளிவெள்ளத்தில் காண்பித்திருப்பதும் படத்துக்குத் தேவையான பிரமாண்டத்தை அளித்துள்ளன.
சிறையிலிருந்து வருகிற ரஜினி, கனக்கச்சிதமாகத் திட்டங்கள் போடுவதும், கூடவே மனைவிக்காக ஏங்குவதும்... சரியான திருப்பங்களுடன் படம் செல்ல உதவுகின்றன. ரஜினி  நடத்துகிற அந்தக் கருணை இல்லம் தொடர்புடைய காட்சிகளை இப்படியொரு மசாலா படத்தில் பார்ப்பது அரிது. இதுபோன்ற இடங்களில் பா.இரஞ்சித் திறமையாகத் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்கிறார். இதனால் முதல் பாதியில் அப்படியொரு நிறைவு ஏற்படுகிறது. காந்தி-அம்பேத்கர், அடிமையாக வாழ்கிற தமிழன் என வசனங்களிலும் வழக்கமான இயக்குநர் டச்.

இடைவேளைக்குப் பிறகு பாண்டிச்சேரி காட்சிகளைத் தவிர மற்றதெல்லாம் வழக்கமான கரகர மசாலா. இங்குதான் பா.இரஞ்சித் ஏமாற்றம் அளித்துவிடுகிறார். படம் முழுக்க ரஜினியும் வில்லனும் சுட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அடியாட்களும் செத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். பாண்டிச்சேரியில் கூட ரத்தக்களறி நிற்கவில்லை. ஆனால் எங்குமே காவல்துறைக்கு வேலை இருப்பதில்லை என்பது திரைக்கதையின் பலவீனம்.

வில்லனின் தொழிலுக்குக் கட்டக்கடைசியில் தான் உலை வைக்கிறார் ரஜினி. ஆனால், ஆரம்பத்திலிருந்தே ரஜினியால் வில்லனின் போதை மருந்துக் கடத்தல் தொழில் பாதிக்கப்படுவது போல ஒரு தோற்றத்தைக் கொண்டுவருவது உறுத்துகிறது. ரஜினி - வில்லன் மோதலில் எந்தவொரு திருப்பமோ புது உத்திகளோ இல்லை. திரும்பத் திரும்பச் சுடுவதுதான் இரு தரப்பினரும் செய்கிற உருப்படியான வேலை. இடையில் ரஜினி ஆட்களைக் கைக்குள் போட வில்லன் கோஷ்டி நினைப்பதும் திரைக்கதைக்கு உதவவில்லை. திடீரென இறுதிக்காட்சியில் மலேசியாவில் வாழ்கிற தமிழ் இனத்தைக் கேவலமாகத் திட்டித் தீர்க்கிறார் வில்லன். அதற்கு ரஜினி கொடுக்கும் பதிலடி உற்சாகம் ஊட்டினாலும், இந்தக் கோணத்தில் இருவருக்கும் இடையேயான பகை அழுத்தமாக வெளிப்பட்டிருந்தால் மோதலுக்கான காரணமும் காட்சிகளும் வலுவாக இருந்திருக்கும். பதிலாக இரண்டு டான்கள் தொழிலை முன்வைத்து மோதிக்கொள்கிறார்கள் என்கிற தட்டையான காரணத்துடன் திரைக்கதை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனாலேயே இரண்டாம் பாதியில் முழுத் திருப்தி கிடைக்காமல் போய்விடுகிறது.

கபாலி - ரஞ்சித் ஸ்டைலில் ஒரு ரஜினி படம்.

]]>
ரஜினி, கபாலி, பா.இரஞ்சித், விமரிசனம் https://www.dinamani.com/cinema/movie-reviews/2016/aug/15/பா-இரஞ்சித்-இயக்கத்தில்-ரஜினி-நடித்த-கபாலி-2556847.html