Dinamani - தலையங்கம் - https://www.dinamani.com/editorial/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3079948 தலையங்கம் கூடினார்கள்... பிரிந்தார்கள்! ஆசிரியர் Monday, January 21, 2019 03:24 AM +0530 தேசியக் கட்சிகள், மாநிலக் கட்சிகள் என்று 23 எதிர்க்கட்சிகள் கடந்த சனிக்கிழமை கொல்கத்தாவிலுள்ள பிரிகேட் பேரேட் மைதானத்தில் கூடின. மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி கூட்டிய அந்த "ஐக்கிய இந்தியப் பேரணி' திருப்புமுனைப் பேரணியாக அமையுமா, இல்லை பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகளின் தலைவர்கள் கூடிப் பேசி, கையசைத்துப் பிரியும் நிகழ்வாக வரலாற்றில் பதிவாகுமா என்பதை 2019 மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுதான் தெளிவுபடுத்தும்.

இதற்கு முன்னால் அமைந்த எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணிகளுக்குப் பின்னால் இடதுசாரிகள் உந்து சக்தியாகத் திகழ்ந்தனர். இப்போது ஒருபுறம் திரிணமூல் காங்கிரஸ் தலைவரும் மேற்கு வங்க முதல்வருமான மம்தா பானர்ஜியும், இன்னொருபுறம் தெலங்கு தேசம் கட்சித் தலைவரும் ஆந்திர முதல்வருமான சந்திரபாபு நாயுடுவும் எதிர்க்கட்சிகளை ஒருங்கிணைப்பதில் முனைப்புக் காட்டுகிறார்கள். இது போதாதென்று, தெலங்கானா முதல்வரும் தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதித் தலைவருமான கே.சந்திரசேகர ராவ், காங்கிரஸýம் பாஜகவும் இல்லாத மாநிலக் கட்சிகளின் கூட்டணியை உருவாக்குவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்.

காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் சோனியா காந்தியோ, ராகுல் காந்தியோ கலந்து கொள்ளாமல் அபிஷேக் சிங்வியை அனுப்பி இருக்கிறார்கள். தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி கலந்துகொள்ளவில்லை. பகுஜன் சமாஜ் கட்சி சார்பில் மாயாவதி கலந்து கொள்ளாமல் பிரதிநிதியை அனுப்பி இருக்கிறார். மம்தா பானர்ஜி கூட்டிய பேரணி என்பதால் இடதுசாரிகள் கலந்து கொள்ளவில்லை. எதிர்பார்த்தது போலவே பிஜு ஜனதா தளம் ஒதுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

கொல்கத்தாவில் நடந்த ஐக்கிய இந்தியப் பேரணியை, எதிர்க்கட்சிகளின் பேரணி என்று கூறுவதைவிட, மாநிலக் கட்சிகளின் கூட்டணி என்று சொல்வதுதான் சரியாக இருக்கும். இந்தப் பேரணியில் கலந்து கொண்ட கட்சிகளுக்கு அவரவர் மாநிலத்தில், மத்தியில் ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜக வலுவாக இல்லை. 

ஏற்கெனவே, காங்கிரûஸ அகற்றி நிறுத்திவிட்டு உத்தரப் பிரதேசத்தில் சமாஜ்வாதி கட்சியும், பகுஜன் சமாஜ் கட்சியும் மக்களவைத் தேர்தலுக்கான கூட்டணியை அறிவித்து விட்டிருக்கின்றன. 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் தனித்துப் போட்டியிட்டு, உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள 80 தொகுதிகளில் சோனியா காந்தியும், ராகுல் காந்தியும் போட்டியிட்ட ரேபரேலி, அமேதி என்று இரு தொகுதிகளை மட்டும்தான் காங்கிரஸால் வெற்றி பெற முடிந்தது. 2009-இல் தனித்துப் போட்டியிட்டபோது காங்கிரஸ் 22 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. இந்த முறை தனித்துப் போட்டியிட்டு அதைவிட அதிக இடங்களில் வெற்றிபெற முடியும் என்று காங்கிரஸ் நம்புகிறது. 

மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், ராஜஸ்தானில் வெற்றி பெற்றதுபோல, உத்தரப் பிரதேசத்திலும் தனது செல்வாக்கை நிலைநாட்ட முடியும் என்று காங்கிரஸ் கட்சி நினைப்பதில் தவறில்லை. அதே நேரத்தில், காங்கிரஸ் கட்சியின் வளர்ச்சி தங்களது வாக்கு வங்கியைப் பாதிக்கக்கூடும் என்று சமாஜவாதி கட்சியும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியும் கருதுகின்றன. காங்கிரஸ் கட்சி தனித்துப் போட்டியிட்டால் அது பாஜகவுக்கு எதிரான வாக்குகளைப் பிரித்து அந்தக் கட்சிக்கு சாதகமான நிலைமையை ஏற்படுத்திவிடக் கூடும்.

ஆம் ஆத்மி கட்சியும் சரி, காங்கிரஸýடன் கூட்டணிக்குத் தயாராக இல்லை. தில்லியிலும், பஞ்சாபிலும் தனித்துப் போட்டி என்று அறிவித்திருக்கிறது. அநேகமாக பிகாரிலும்கூட ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம் அமைக்கும் கூட்டணியில் காங்கிரஸ் சேர்த்துக் கொள்ளப்படாது என்றுதான் தோன்றுகிறது. மேற்கு வங்கம், ஒடிஸா, தெலங்கானா, ஆந்திரம்  ஆகிய மாநிலங்களிலும் மாநிலக் கட்சிகள் காங்கிரûஸச் சேர்த்துக் கொள்ளாது என்பதுதான் நிலைமை. கர்நாடகத்திலும் மக்களவைத் தேர்தல் வரை, மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளத்துடனான கூட்டணி தொடருமா என்பது கேள்விக்குறியாகத் தோற்ற
மளிக்கிறது.

1984-இல் தொடங்கி 2014 வரை ஒன்பது மக்களவைத் தேர்தல்கள் நடந்திருக்கின்றன. அவற்றில் 2009-இல்தான் மாநிலக் கட்சிகள் மிக அதிகமான வாக்குகளைப் பெற்றன. 1984-இல் மிகவும் குறைவான 43.5% வாக்குகளும், 2009-இல் 52.6% வாக்குகளும் மாநிலக் கட்சிகள் பெற்றன. 2014-இல் மாநிலக் கட்சிகள் பெற்ற வாக்குகள் 49.2%.

மாநிலக் கட்சிகளின் வாக்கு விகிதம் கணிசமாக இருந்தாலும்கூட, மக்களவைத் தேர்தல்களில் அந்தக் கட்சிகள் ஏதாவது ஒரு தேசியக் கட்சியுடன் தேர்தலுக்கு முன்போ அல்லது பின்னரோ கூட்டணி அமைத்ததால் மட்டுமே ஆட்சியில் அமர முடிந்திருக்கிறது. அந்தக் கட்சிகள் பெறும் வாக்குகளுக்கு நிகரான அளவுக்கு இடங்களில் அவை வெற்றிபெற முடிந்ததில்லை என்பதுதான் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கும் செய்தி.கொல்கத்தா பிரிகேட் பேரேட் மைதானத்தில் நடந்த இந்திய ஐக்கியப் பேரணி மூன்று செய்திகளைத் தெரிவிக்கிறது. "நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசை அகற்றுவது என்பது முதலாவது இலக்கு; தேர்தலுக்குப் பிறகுதான் யார் பிரதமர் என்று அறிவிக்கப்படும் என்பதன் மூலம் ராகுல் காந்தி பிரதமர் வேட்பாளர் அல்ல என்பது இரண்டாவது செய்தி; பாஜகவை வீழ்த்தும் அதே நேரத்தில், காங்கிரஸýம் வலுவடைந்துவிடக் கூடாது என்பது மற்றொரு இலக்கு.'

எதிர்க்கட்சிகள் ஒருங்கிணையும் போதெல்லாம் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பது உண்மை. ஆனால், மாநிலக் கட்சிகளை ஒருங்கிணைக்க பாஜக, காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள் என்று தேசியக் கட்சிகள் இருந்தால் மட்டுமே அது சாத்தியம். காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு அரசியலில் உருவான மாநிலக் கட்சிகள், இப்போது பாஜகவுக்கு எதிராகக் கூடுவதும் பிரிவதும் பரபரப்பை ஏற்படுத்த உதவுமே தவிர, அரசியல் மாற்றத்துக்கு வழிகோலுமா என்பது சந்தேகமாக இருக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/21/கூடினார்கள்-பிரிந்தார்கள்-3079948.html
3078846 தலையங்கம் இடஒதுக்கீட்டு மாயமான்! ஆசிரியர் Saturday, January 19, 2019 02:56 AM +0530
பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியிருக்கும் பொதுப்பிரிவினருக்குக் கல்வியில் 10% இடஒதுக்கீடு வழங்கும் சட்டம் மத்திய அரசால் அமல்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வர இருக்கும் கல்வி ஆண்டில் இந்தியாவிலுள்ள 40,000 கல்லூரிகளில் 10% கூடுதல் இடங்கள் உருவாக்கப்படும் என்று பிரதமர் அறிவித்திருக்கிறார். பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்பு கல்வியாண்டு தொடங்கி விடாது என்றாலும்கூட, மத்திய அரசு கொண்டு வந்திருக்கும் 10% இடஒதுக்கீட்டு முடிவு அமல்படுத்தப்படுகிறது என்கிற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியாக வேண்டிய கட்டாயம் பிரதமருக்கும் பாஜகவுக்கும் இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.
இந்தியாவிலுள்ள 40,000 கல்லூரிகள், 900 பல்கலைக்கழகங்கள் ஆகியவற்றில் நிகழ் கல்வியாண்டிலேயே 10% இடஒதுக்கீடு பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியிருக்கும் பொதுப்பிரிவைச் சார்ந்தவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டாக வேண்டும் என்று அரசு முனைப்புக் காட்டுவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அதன் நடைமுறைச் சாத்தியம் குறித்து ஐயப்பாடு எழுகிறது. அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவும், ஜிஎஸ்டி எனப்படும் சரக்கு மற்றும் சேவை வரி நாடு தழுவிய அளவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நடவடிக்கையும் போலவே, அரசின் இந்த முடிவும் போதுமான அளவு முன்யோசனையும் திட்டமிடப்படாமலும் வற்புறுத்தப்படுகிறது என்றுதான் தோன்றுகிறது. முறையான அடிப்படைக் கட்டமைப்பு வசதியையும், நிதியாதாரத்தையும், திட்டமிடுதலையும் செய்யாமல் 10% இடஒதுக்கீட்டை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்தியாக வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவது செயல்வடிவம் பெறுமா என்பது சந்தேகம்தான்.
இதற்கு முன்னால் மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு, கடந்த 2006-இல் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்குக் கல்வி நிறுவனங்களில் 27% இடஒதுக்கீட்டை அறிவித்தபோதும், இதேபோல பிரச்னையைக் கல்வி நிறுவனங்கள் எதிர்கொண்டன. அப்போது, தேவையான நிதியுதவியை பல்கலைக்கழக மானியக் குழு வழங்கியது. இப்போது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் 10% இடஒதுக்கீட்டிற்குத் தேவையான நிதியை அந்தந்தக் கல்வி நிறுவனங்களே தேடிக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருப்பதுதான் இந்த முடிவின் நடைமுறைச் சாத்தியத்தை கேள்விக்குறியாக்குகிறது. 
10% இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்துவதற்கு கல்வி நிறுவனங்கள் மாணவர் சேர்க்கையில் 10% கூடுதல் இடங்களை அதிகரித்துக் கொள்ளலாம் என்று பிரதமர் அறிவித்திருக்கிறார். கூடுதல் மாணவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்வது என்பது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. இதற்குத் திட்டமிடலும், தயாரிப்பும் தேவை. நிதியாதாரம், இட வசதி, கட்டமைப்பு வசதி என்று ஒவ்வொரு கல்வி நிறுவனமும் மிகப் பெரிய சவாலை எதிர்கொண்டாக வேண்டும். 
பல்கலைக்கழகங்கள் புதிய நிதியாதாரங்களைப் பெருக்கிக் கொள்வது எளிதல்ல. ஏற்கெனவே கல்விக் கட்டணம் மிக அதிகமாக இருக்கும் நிலையில், கட்டண அதிகரிப்பு என்பது சாத்தியமல்ல. கடந்த ஆண்டு 14 புதிய பாடத்திட்டங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டும்கூட, பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவிடமிருந்து நிதியுதவி கிடைக்காததால் அந்தப் பாடத்திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்படாமல் இருக்கின்றன என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 
கல்வி நிறுவனங்களில் 10% இடங்கள் அதிகரிக்கப்படுவது மட்டுமே பிரச்னைக்குத் தீர்வாகாது. அதிகரிக்கப்பட்ட இடங்களுக்குப் போதுமான மாணவர் சேர்க்கை கிடைக்க வேண்டும். வகுப்பறை வசதிகளை அதிகரிப்பதுடன், தங்குமிட வசதியும் அதிகரிக்கப்பட்டாக வேண்டும். இவற்றையெல்லாம் சமாளித்தாலும்கூட, தேவையான ஆசிரியர்கள் கிடைப்பது என்பது எல்லா கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கும்.
பெரும்பாலான கல்வி நிறுவனங்கள் தகுதியும் திறமையும் உள்ள ஆசிரியர்கள் இல்லாமல் ஏற்கெனவே திணறுகின்றன. கல்வியின் தரம் குறைந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், இப்போது 10% அதிக இடங்களில் மாணவர் சேர்க்கை நடைபெறுமானால், அதைக் கல்வி நிறுவனங்கள் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகின்றன என்பது குறித்துப் போதுமான முன்யோசனை செய்யப்படவில்லை. 
ஐஐடி, ஐஐஎம் போன்ற உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் மிக அதிகமாக பாதிக்கப்படலாம். இப்போதைய சமநிலை நீடிக்க வேண்டுமானால், அவை 25% அளவுக்கு கூடுதலாக மாணவர் சேர்க்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதற்கான கட்டமைப்பு வசதிகளையும், தேவையான ஆசிரியர்களையும் அந்த நிறுவனங்கள் தயார் செய்வதற்குக் குறைந்தது ஓர் ஆண்டாவது தேவைப்படும். ஆண்டு வருமானம் ரூ.8 லட்சம் வரை பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியிருக்கும் பொதுப்பிரிவினருக்கான வருமான வரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கும் என்றாலும்கூட, உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் அதிகமான கல்விக் கட்டணத்தைச் செலுத்தி அவர்களால் ஒதுக்கீட்டு இடங்களில் சேர முடியுமா என்பது சந்தேகம். 
வர இருக்கும் கல்வி ஆண்டிலேயே 10% இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த வேண்டும் என்கிற பிரதமரின் முனைப்பும், அரசின் முடிவும் இந்தியாவிலுள்ள கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் கவலைக்குள்ளாக்கி இருக்கிறது. வர இருக்கும் தேர்வுக்கு மாணவர்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இந்தியாவிலுள்ள பல்கலைக்கழகங்களும், கல்வி நிறுவனங்களும் அடுத்தக் கல்வி ஆண்டில் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியிருக்கும் பொதுப்பிரிவினருக்கான 10% இடஒதுக்கீட்டை எதிர்கொள்வதற்கான வழிமுறைகளை ஆராய வேண்டிய அவலத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.
அரசியல் தலைமைகள் இடஒதுக்கீடு என்கிற மாயமானைக் காட்டி வாக்கு வங்கியை அதிகரித்துக் கொள்வது போல, கல்வி நிறுவனங்களால் இடஒதுக்கீட்டைக் காரணம் காட்டி இடங்களை அதிகரித்துக்கொள்ள முடியாது!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/19/இடஒதுக்கீட்டு-மாயமான்-3078846.html
3078270 தலையங்கம் ஜனநாயகமல்ல, பணநாயகம்! ஆசிரியர் Friday, January 18, 2019 01:32 AM +0530
ஜனநாயக சீர்திருத்தத்திற்கான கூட்டமைப்பு (அசோசியேஷன் ஃபார் டெமாக்ரட்டிக் ஃபோரம்) என்கிற தன்னார்வ அமைப்பு ஓர் அறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறது. இந்த அறிக்கை அரசியல் கட்சிகள் பெற்ற நன்கொடைகள் குறித்த அதிர்ச்சி அளிக்கும் தகவல்களைத் தெரிவிக்கிறது. 2017-18 நிதியாண்டில் ரூ.20,000-க்கும் அதிகமாக 4,201 நன்கொடைகள் தேசிய கட்சிகளால் பெறப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த நன்கொடைகளின் அளவு ரூ.469. 89 கோடி என்னும்போது நம்மால் எப்படி அதிர்ச்சி அடையாமல் இருக்க முடியும்?
கடந்த நிதியாண்டில் பெறப்பட்ட ரூ.20,000-க்கும் அதிகமான நன்கொடையில், பெருமளவு நன்கொடை ஆளும் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்குத்தான் தரப்பட்டிருக்கிறது. பாஜகவுக்கு ரூ.437.04 கோடி நன்கொடை கிடைத்திருக்கிறது என்றால், எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ரூ.26.66 கோடி நன்கொடை கிடைத்திருக்கிறது. இதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருக்கும்போது, இதே அளவில் அந்தக் கட்சி நன்கொடை பெற்றது என்பதை இங்கே பதிவு செய்ய வேண்டும். 
கார்ப்பரேட் மற்றும் தொழில்துறையின் சார்பில் 1,361 நன்கொடைகள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. ரூ.422.04 கோடி அளவிலான இந்த நன்கொடை, மொத்த அரசியல் நன்கொடையில் 89.82 சதவீதம். 2017-18-இல் தனி நபர்களால் வழங்கப்பட்ட அரசியல் நன்கொடைகள் 2,772. பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய இரண்டு கட்சிகளுக்கும் மிக அதிகமான நன்கொடை வழங்கியிருப்பது புரூடண்ட் தேர்தல் அறக்கட்டளை என்று தெரிவிக்கிறது ஜனநாயக சீர்திருத்தத்திற்கான கூட்டமைப்பின் அறிக்கை. 
அரசியல் நன்கொடைகள் என்பதை அதிகாரப்பூர்வ கையூட்டு என்றுதான் கருத வேண்டும். ஆளுங்கட்சியாக இருக்கும் அரசியல் கட்சிக்கு அதிக அளவில் நன்கொடை குவிகிறது என்றால், அது கட்சியின் மீதான ஈடுபாட்டுக்காக வழங்கப்படுவதில்லை என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. அரசியல் கட்சிகள் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களிடமிருந்தும், தொழில்துறையினரிடமிருந்தும், தனியாரிடமிருந்தும் கட்சி ரீதியான நன்கொடை என்கிற பெயரில் கையூட்டு பெறும் இழிநிலையை மாற்ற எந்தவோர் அரசியல் கட்சியும் தயாராக இல்லை என்பதுதான் நிதர்சன உண்மை. 
அனில் அகர்வாலின் வேதாந்தா நிறுவனத்திடமிருந்து கடந்த 2009-இல் அன்றைய ஆளுங்கட்சியான காங்கிரஸும் எதிர்க்கட்சியான பாஜகவும் அந்நியச் செலாவணியில் நன்கொடை பெற்றன. 2014-இல் தில்லி உயர்நீதிமன்றம் அப்படி நன்கொடை பெற்றது சட்டவிரோதம் என்று கூறித் தீர்ப்பு வழங்கியது. இந்த நிலையில்தான் வெளிநாட்டிலிருந்து நன்கொடை பெறுவதற்கான சட்ட விதிமுறைகளை 1976-லிருந்து பின்நோக்கி திருத்தி எழுத இப்போதைய மத்திய அரசு முற்பட்டது. உச்சநீதிமன்றத்தில் வெளிநாட்டு நன்கொடை ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தில் 1976-லிருந்து பின்நோக்கி கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் சட்டத்திருத்தத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்கு தொடரப்பட்டிருக்கிறது.
அந்நியச் செலாவணி மூலம் தாங்கள் பெற்ற நன்கொடைகளைச் சட்டப்பூர்வமாக்குவதற்காக 2018 நிதிச் சட்டத்தில் அரசு திருத்தம் கொண்டுவர முற்பட்டிருக்கிறது என்று அந்தப் பொதுநல வழக்கு குற்றஞ்சாட்டுகிறது. 2018 நிதிச் சட்டத்தில் அரசு உட்படுத்திய திருத்தங்கள் நாடாளுமன்றத்தில் நிதி மசோதாவாகத் தாக்கல் செய்யப்பட்டன. நிதி மசோதாவுக்கு மாநிலங்களவையின் ஒப்புதல் தேவையில்லை என்பதால், மக்களவைப் பெரும்பான்மையின் அடிப்படையில் அந்தத் திருத்தங்கள் வெளிநாட்டு நன்கொடை ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டன. 
வெளிநாட்டிலிருந்து நன்கொடை பெறுவது என்பது இரண்டு வகையானது. இந்தியாவில் பெறப்படும் ஊழல் பணம் வெளிநாட்டிலிருந்து நன்கொடை என்கிற பெயரில் அரசியல் கட்சிகளின் கணக்கில் கொண்டுவரப்பட்டு அவை சட்டப்பூர்வமாக்கப்படுகிறது. இரண்டாவதாக, இந்தியாவில் செயல்படும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் தங்களுக்குச் சாதகமான அரசின் உத்தரவுகளுக்காக அந்நியச் செலாவணியில் கையூட்டுப் பணத்தை கட்சிகளுக்கு நன்கொடையாக வழங்குகின்றன. இதன் மூலம் பல போலி நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டு, பினாமி பரிமாற்றங்கள் நடத்தப்படுவது ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. இப்படி வழங்கப்படும் நன்கொடைகள் யாரால், எதற்காக வழங்கப்படுகின்றன என்பது குறித்து விசாரிப்பதற்கான விதிமுறைகள் இதுவரையில் இல்லை. 
ஆளும் பாஜகவும், எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸும் அரசியல் நன்கொடைகள் பிரச்னையில் தொடர்ந்து இரட்டை வேடம் போடுகின்றன. ஏனைய அரசியல் கட்சிகள்கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. வெளித்தோற்றத்திற்கு பொதுமக்கள் மத்தியில் கருப்புப் பணம் குறித்தும், ஊழல் குறித்தும் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் நியாயவான்கள் போலத் தங்களைக் காட்டிக் கொண்டாலும், உண்மையில் நன்கொடை குறித்த வெளிப்படைத் தன்மையை ஏற்படுத்துவதிலோ, சட்ட ரீதியாக நன்கொடைகளை நெறிப்படுத்துவதிலோ எந்தவோர் அரசியல் கட்சிக்கும் அக்கறை இல்லை.
வெளிநாட்டு நன்கொடை ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தில் கடந்த 2018 நிதிச் சட்டத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் திருத்தங்கள் தெளிவாகத் தெரிவிக்கும் உண்மை என்னவென்றால், இந்தியாவில் சாமானிய குடிமகனுக்கு ஒரு விதியும், அரசியல் கட்சிகளுக்கு இன்னொரு விதியும் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது என்பதுதான். வெளிப்படைத் தன்மையில்லாத அரசியல் நன்கொடைகள் அனுமதிக்கப்படும் வரை, இந்திய ஜனநாயகம் பணநாயகமாகத்தான் இருக்கும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/18/ஜனநாயகமல்ல-பணநாயகம்-3078270.html
3077609 தலையங்கம் அரசியல்... அரசியல்... அரசியல்... ஆசிரியர் Thursday, January 17, 2019 03:06 AM +0530
இந்தியா விடுதலை பெற்று 72 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அரசமைப்புச் சட்டத்துடன் குடியரசாகி 69 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இதுவரை 16 பொதுத் தேர்தல்களைச் சந்தித்திருக்கிறோம். 
12 ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இன்னும்கூட நாம் பல்வேறு பிரிவினரையும் திருப்திப்படுத்த இடஒதுக்கீடு என்கிற ஊன்றுகோலை வழங்கி வருகிறோமே தவிர, எந்த ஒரு பிரிவினரும் தாங்கள் வளர்ந்து விட்டதாகக் கருதாத நிலைமை தொடர்கிறது. 
பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பொதுப்பிரிவினருக்கு கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் 10 சதவீதம் இடஒதுக்கீடு வழங்கும் மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. எதிர்க்கட்சிகள் ஒருங்கிணைந்து எதிர்த்து வாக்களித்திருந்தால் மசோதா நிறைவேறி இருக்காது. ஆனால், எந்த ஒரு கட்சியும் எதிர்த்து வாக்களித்து அரசியல் ரீதியாக வாக்குகளை இழக்கத் தயாராக இல்லை. திமுக, ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம், ஆம் ஆத்மி, இந்திய யூனியன் முஸ்லிம் லீக் ஆகிய கட்சிகள் எதிர்த்து வாக்களித்தன.
காங்கிரஸ் தனது 2014 தேர்தல் வாக்குறுதியில், பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கியவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்கப்படும் என்று தெரிவித்திருந்த நிலையில், இந்த மசோதாவை எதிர்க்கும் தார்மீகத் துணிவு அந்தக் கட்சிக்கு இருக்கவில்லை. காங்கிரஸின் நம்பிக்கை எல்லாம் இந்த மசோதா உச்சநீதிமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெறாது என்பதுதான். காங்கிரஸ், தேசியவாத காங்கிரஸ், பிஜு ஜனதா தளம் ஆகிய கட்சிகள் மட்டுமல்லாமல், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, சமாஜவாதி கட்சி, ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம் ஆகிய கட்சிகளும் இந்த மசோதாவை நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியே எதிர்த்தாலும் மாநிலங்களவை வாக்கெடுப்பில் ஆதரித்து வாக்களித்ததுதான் வேடிக்கை. 1990-இல் மண்டல் கமிஷன் பிரச்னையில் இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராக களமிறங்கிய பாஜக, இப்போது 10 சதவீத இடஒதுக்கீட்டுக்கு வழிகோலியிருப்பது அதைவிட வேடிக்கை.
1948 நவம்பர் 30-ஆம் தேதி அரசியல் நிர்ணய சபையில் பேசும்போது சட்ட அமைச்சர் அம்பேத்கர், இடஒதுக்கீடு என்பது மிகக் குறைந்த அளவிலான இடங்களுக்கு மட்டும்தான் இருக்க வேண்டும் என்றும், அதிலும் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இடம்பெற முடியாத மிகமிக பிற்பட்ட அடித்தட்டு மக்களுக்காக மட்டுமே தரப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். ஆனால், வாக்கு வங்கி அரசியலுக்காக இடஒதுக்கீடு என்பது அநேகமாக நிரந்தரமாகிவிட்டிருப்பது மட்டுமல்லாமல், தொடர்ந்து விரிவுபடுத்தப்பட்டும் வருகிறது. அதன் உச்சகட்டம்தான் இப்போதைய பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பொதுப் பிரிவினருக்கான 10 சதவீத இடஒதுக்கீடு.
இந்த ஒதுக்கீட்டின்படி, பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பொதுப் பிரிவினர் என்கிற வரம்பிற்குள் ஆண்டு வருவாய் ரூ.8 லட்சத்திற்கும் குறைவானவர்கள், ஐந்து ஹெக்டேருக்கும் குறைவாக நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயிகள், 1,000 சதுர அடிக்கும் குறைவாக நகர்ப்புறத்தில் வீடு வைத்திருப்போர் ஆகியோர் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ 95% மக்கள் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் வரம்புக்குள் வருவார்கள் என்பதால் அநேகமாக இந்தியாவில் வாழும் எல்லோருமே இடஒதுக்கீடு பெறுபவர்களாக மாற்றப்பட்டுவிடுவார்கள். 
வருமான வரி விலக்கு வரம்பு ஆண்டொன்றுக்கு ரூ.2.5 லட்சம் இருக்கும் நிலையில், ரூ.8 லட்சத்திற்கும் குறைவான ஆண்டு வருமானம் உள்ளவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு என்பது கண்துடைப்பு என்றுதான் கூற வேண்டும். எஸ்சி, எஸ்டி, பிற்படுத்தப்பட்டோர் உள்ளிட்ட ஜாதிய இடஒதுக்கீட்டில் இடம் பெறாதவர்களும் இனிமேல் பொருளாதார அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டுக்கு தகுதியுடையவர்களாகக் கருதப்படுவர். இதுவரை இடஒதுக்கீடு இல்லாத கிறிஸ்தவர்கள், முஸ்லிம்கள் உள்ளிட்டோர் இடஒதுக்கீடு பெறுவர். இந்த நிலையில், இப்போது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் இடஒதுக்கீடு எந்த அளவில் செயல் வடிவம் பெறும் என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம். 
ஏற்கெனவே வேலைவாய்ப்பு குறைந்து வருகிறது. 1990-91-க்கும், 2011-12-க்கும் இடையில் இந்தியாவின் பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் வேலைவாய்ப்பு 7% குறைந்திருந்தது. அது இப்போது மேலும் அதிகரித்திருக்கக் கூடும். நமது மக்கள்தொகை கடந்த 30 ஆண்டுகளில் 30% அதிகரித்திருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில் இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் பெரிய அளவில் வேலைவாய்ப்பு யாருக்கும் கிடைத்து விடாது. 
1992-இல் இதேபோல அன்றைய நரசிம்ம ராவ் அரசு, பொருளாதார அடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு கொண்டுவர முற்பட்டபோது உச்சநீதிமன்றம் அதை நிராகரித்திருக்கிறது. பொருளாதார அடிப்படை பிற்படுத்தப்பட்ட தன்மைக்குக் காரணமாக இருக்க முடியாது என்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு வழங்கிய தீர்ப்பு. அதேபோல, 50%-ற்கும் அதிகமாக இடஒதுக்கீடு வழங்குவது என்பது அரசியல் சாசனப் பிரிவு 15, 16-க்கு எதிரானது என்றும் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. 
நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் மசோதா பாதிக்கும் மேற்பட்ட மாநில சட்டப்பேரவைகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால் மட்டுமே சட்டமாகும். இன்னும் இரண்டு மாதத்தில் மக்களவைத் தேர்தலுக்கு அறிவிப்பு வரும் நிலையில், அது சாத்தியம் தானா என்பது முதல் கேள்வி. அப்படியே சாத்தியம் ஆனாலும் உச்சநீதிமன்றத்தின் அங்கீகாரம் பெறுமா என்பது அதைவிட மிகப்பெரிய கேள்வி. 
இதெல்லாம் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய பொதுப் பிரிவினருக்கு 10 சதவீத இடஒதுக்கீடு அறிவித்த பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு நன்றாகவே தெரியும், எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் தெரியும். அதனால்...

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/17/அரசியல்-அரசியல்-அரசியல்-3077609.html
3076991 தலையங்கம் நாடாளுமன்றம் எதற்காக? ஆசிரியர் Tuesday, January 15, 2019 01:38 AM +0530 அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் ஏற்படுத்துவதில் குறைகாண முடியாது. இதுவரை 124 முறை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தங்களை ஏற்படுத்த முற்பட்டிருக்கிறோம் என்று சொல்வது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பலமே தவிர, பலவீனமல்ல. 
ஆனால், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் மாற்றம் ஏற்படுத்தும்போது, அதற்கென்று சில விதிமுறைகளை அரசியல் நிர்ணய சபை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த உணர்வுகள் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை எனும்போது, அரசியலமைப்புச் சட்டம் அவமதிக்கப்படுகிறது என்றுதான் கொள்ள வேண்டும்.
இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பு அன்றைய பிரிட்டிஷ் காலனிய அரசு அவசரச் சட்டங்களைப் பிறப்பிக்கும்போது அதை அடிமைத்தனத்தின் அடையாளம் என்று வர்ணித்தவர் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு. தான் பிரதமரான பிறகு, அரசியல் நிர்ணய சபையில், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்கும் பிரிவு சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்று வாதாடியவரும் அவர்தான். 
அரசியலமைப்புச் சட்டம் 123-ஆவது பிரிவின்படி, அமைச்சரவையின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் அவசரச் சட்டத்தைப் பிறப்பிக்கும் உரிமை குடியரசுத் தலைவருக்குத் தரப்பட்டிருக்கிறது. நாடாளுமன்ற அவைகள் கூடாமல் இருக்கும்போதுதான் அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட வேண்டும். அப்படியே பிறப்பிக்கப்பட்டாலும் அடுத்த முறை நாடாளுமன்றம் கூடும்போது, அந்த அவசரச் சட்டம், ஆறு வார காலங்களுக்குள் இரு அவைகளின் ஒப்புதலையும் பெற்றாக வேண்டும். அப்படிப் பெறாமல் போனால், அந்த அவசரச் சட்டம் காலாவதியாகிவிடும். அதற்கு சமீபத்திய எடுத்துக்காட்டு நிலம் கையகப்படுத்தும் சட்டம்.
1952 முதல் 1964 வரை பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு பிரதமராக இருந்தபோது 66 அவசரச் சட்டங்கள் பிறப்பிக்கப்பட்டன. அவர் காட்டிய வழியில் அடுத்துவந்த ஆட்சியாளர்கள் தொடர்ந்தனர். ஜனதா கட்சி ஆட்சியில் (1977-80) 28, தேசிய முன்னணி ஆட்சியில் (1989-91) 16, ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சியில் (1996-98) 77, வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியில் (1998-2004) 58, மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியில் (2004-2014) 61 என்று அவசரச் சட்டங்கள் பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு கட்சியும் எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும்போது அவசரச் சட்டத்தை சர்வாதிகாரப் போக்கு, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைத் தடம்புரளச் செய்யும் செயல்பாடு என்று வர்ணிப்பதும், ஆட்சிக்கு வந்தால் அவசரச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவதும் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது.
அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்படுவது எந்த அளவுக்கு ஜனநாயக முறைகேடோ, அதேபோல முறையான, போதுமான அளவு விவாதம் நடைபெறாமல் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தங்கள் ஏற்படுத்துவதும், மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்படுவதும் ஜனநாயக முரண். கடந்த வாரம் மக்களவையில் இரண்டு மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. 
கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் குடியுரிமை சட்டத் திருத்த மசோதாவும், பொதுப்பிரிவினருக்குப் பொருளாதார அடிப்படையில் 10% வேலைவாய்ப்பிலும், கல்வியிலும் இட ஒதுக்கீடு வழங்கும் 124-ஆவது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்த மசோதாவும் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் விதம் ஏற்புடையதல்ல. இரண்டு அவைகளும் இது குறித்து முறையாக விவாதிக்காதது மிகப்பெரிய தவறு.
இந்தியப் பிரிவினையின்போது ஆப்கானிஸ்தான், மேற்கு பாகிஸ்தான், கிழக்கு பாகிஸ்தான் (இன்றைய வங்கதேசம்) ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து இந்துக்கள், ஜைனர்கள், பெளத்த மதத்தினர், சீக்கியர்கள், பார்ஸிக்கள், கிறிஸ்தவர்கள் ஆகியோர் அங்கிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். முஸ்லிம் பெரும்பான்மைப் பகுதிகளிலிருந்து அவ்வாறு விரட்டியடிக்கப்பட்ட மதச் சிறுபான்மையினர் இந்தியாவில் அடைக்கலம் புகுந்தனர். 
பிரிவினைக்குப் பிறகும்கூட இந்த நாடுகளில் தங்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் கொடுமைகளைத் தாங்க முடியாமல், மதச் சிறுபான்மையினர் பலர் இந்தியாவில் அடைக்கலம் தேடியிருக்கிறார்கள். சட்ட அனுமதி இல்லாமல் இந்தியாவில் குடியேறிய இவர்களைக் கைது செய்து சிறையில் அடைக்கச் சட்டம் வழிகோலுகிறது. 2014-க்கு முன்பு அப்படி இந்தியாவில் குடியேறியவர்களுக்கு விரைந்து குடியுரிமை வழங்க, குடியுரிமை சட்டத் திருத்த மசோதா வழிகோலுகிறது. இந்த மசோதாவில் முஸ்லிம்கள் சேர்க்கப்படவில்லை. முக்கியமான இந்த மசோதா முறையாக விவாதிக்கப்படாதது சரியல்ல.
இரண்டாவது மசோதா, 124-ஆவது அரசியலமைப்புச் சட்ட திருத்த மசோதா. இதன்படி கல்வி, வேலைவாய்ப்பில் பொதுப்பிரிவினருக்கும் 10% ஒதுக்கீடு பொருளாதார அடிப்படையில் வழங்க வழிகோலப்படுகிறது. முதலாவது மசோதா மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டு, மாநிலங்களவையில் தாக்கல் செய்யப்படாமல் அடுத்த கூட்டத்தொடருக்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாவது மசோதா, மக்களவையிலும், மாநிலங்களவையிலும் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. 
இரண்டே நாள்களில் இந்த இரண்டு முக்கியமான மசோதாக்
களையும் நாடாளுமன்றம் முறையாக விவாதிக்கவில்லை என்பது வேதனை அளிக்கிறது. 10% இட ஒதுக்கீட்டு மசோதாவை அவைக்கு வெளியே விமர்சிக்கும் கட்சிகளும்கூட, 124-ஆவது அரசியலமைப்பு சட்டத் திருத்த மசோதா நீதிமன்றத்தால் நிராகரிக்கப்படும் என்கிற நம்பிக்கையில் அரசியல் காரணங்களுக்காக ஆதரித்து வாக்களித்த போலித்தனம் அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. 
அவசரச் சட்டங்களின் மூலமும், விவாதங்களே இல்லாமல் மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்படுவதன் மூலமும் ஆட்சி நடக்கும் என்றால் எதற்காக நாடாளுமன்றம்?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/15/நாடாளுமன்றம்-எதற்காக-3076991.html
3076546 தலையங்கம் எங்கேயோ இடிக்கிறது... ஆசிரியர் Monday, January 14, 2019 02:55 AM +0530 மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநராக இருந்த அலோக் குமார் வர்மாவின் பதவிக்காலம் இந்த மாதம் 31-ஆம் தேதியுடன் முடிவடைய இருந்தது. சிபிஐ-யின் இயக்குநர் அவரது இரண்டாண்டு பதவிக்காலம் முடிவடைவது வரை அகற்றப்படக் கூடாது, மாட்டார் என்பது பொதுவான விதி. அலோக் குமார் வர்மாவைப் பொருத்தவரை இந்த விதி மீறப்பட்டிருக்கிறது. மத்திய அரசு தான் விரும்பியதுபோலவே அலோக் குமார் வர்மாவை அந்தப் பதவியிலிருந்து முறைப்படி அகற்றி வெற்றி கண்டிருக்கிறது.
 மத்திய அரசுக்கும் சிபிஐ தலைமை இயக்குநர் அலோக் குமார் வர்மாவுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு இருந்ததற்கான காரணம் இன்னும் வெளிவரவில்லை. அலோக் குமார் வர்மாவின் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்த மத்திய அரசு ராகேஷ் அஸ்தானாவை சிபிஐ-யின் சிறப்பு இயக்குநராக நியமித்தபோதே அது அலோக் குமார் வர்மாவுக்கு எதிராக எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை என்பது தெரிந்தது.
 சிபிஐ இயக்குநர் அலோக் குமார் வர்மாவும், சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானாவும் ஒருவர் மீது மற்றொருவர் லஞ்சக் குற்றச்சாட்டை முன் வைத்தனர். சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்ட ராகேஷ் அஸ்தானாவின் உத்தரவின் பேரில் அலோக் குமார் வர்மாவுக்கு எதிராக ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்தில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டது. சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானாவுக்கு எதிராக தலைமை இயக்குநர் அலோக் குமார் வர்மாவின் உத்தரவின்படி லஞ்ச ஊழல் வழக்கில் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டது.
 இருவருக்குமிடையேயான மோதல்போக்கு உச்சகட்டத்தை எட்டியதை அடுத்து இருவரும் பொறுப்பிலிருந்து விடுக்கப்பட்டு, கட்டாய விடுப்பில் அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். இடைக்கால இயக்குநராக நாகேஸ்வர ராவ் நியமிக்கப்பட்டார்.
 இந்தப் பின்னணியில்தான் மத்திய புலனாய்வுத் துறை தொடர்பான வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்தை எட்டியது. தன்னைக் கட்டாய விடுப்பில் அனுப்பிய மத்திய அரசின் உத்தரவை எதிர்த்து அலோக் குமார் வர்மா உச்சநீதிமன்றத்தில் கடந்த அக்டோபர் 23-ஆம் தேதி வழக்கு தொடர்ந்தார்.
 மத்திய அரசின் உத்தரவை ரத்து செய்து, அலோக் குமார் வர்மா மீண்டும் சிபிஐ-யின் தலைமை இயக்குநராக பணி ஏற்றுக்கொள்வதற்கான உத்தரவை உச்சநீதிமன்றம் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை பிறப்பித்தது. கட்டாய விடுப்பில் அலோக் குமார் வர்மா அனுப்பப்பட்டது தவறு என்று தீர்ப்பளித்த உச்சநீதிமன்றம், அவரை நிபந்தனை இல்லாமல் மீண்டும் பதவியில் தொடர அனுமதித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அவர் கொள்கை முடிவுகள் எதுவும் எடுக்காமல் அன்றாட அலுவல்கள் மட்டுமே கவனிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்திருந்ததன் காரணம், இப்போதுதான் தெரிகிறது.
 பிரதமர், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஆகிய மூவர் அடங்கிய குழுவால் பதவியில் அமர்த்தப்படும் சிபிஐ-யின் தலைமை இயக்குநரை விடுப்பில் அனுப்புவதையோ, பதவி நீக்கம் செய்வதையோ மத்திய அரசு தன்னிச்சையாகச் செய்ய முடியாது என்பதுதான் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு. அலோக் குமார் வர்மாவுக்கு முழு அதிகாரம் வழங்குவது தொடர்பாக பிரதமர் தலைமையிலான குழு ஒருவாரத்தில் முடிவெடுக்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்திருந்தது.
 77 நாள் விடுப்புக்குப் பிறகு மீண்டும் தனது பணியைத் தொடங்கிய மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் தலைமை இயக்குநர் அலோக் குமார் வர்மா, இரண்டாவது நாளே பதவியிலிருந்து அகற்றப்படுவார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் பதவியேற்ற மறுநாளே பிரதமர் தலைமையில் உயர்நிலைக் குழு கூடி, அவருக்கு பணியிட மாற்றம் வழங்கியது. பிரதமரும் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் பிரதிநிதியான நீதிபதி ஏ.கே. சிக்ரியும் இந்த முடிவை ஆதரித்தனர்.
 முடிவெடுப்பதற்கு முன்னால், தன் மீதான குற்றச்சாட்டு குறித்து விளக்கமளிக்க சிபிஐ தலைமை இயக்குநர் அலோக் குமார் வர்மாவுக்கு வாய்ப்பளிக்க வேண்டும் என்பது, உயர்நிலைக் குழுவின் மூன்றாவது உறுப்பினரான மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன கார்கேவின் கருத்து. அவரது கருத்தை எழுத்து மூலம் வழங்கும்படி தெரிவித்து, அலோக் குமார் வர்மாவைப் பணியிட மாற்றம் செய்ய உயர்நிலைக்குழு முடிவெடுத்தது.
 அலோக் குமார் வர்மாவின் பதவிப் பறிப்பு சில முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அரசியல் தலையீடு இல்லாமல் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட வேண்டிய மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் தலைமை இயக்குநரை பதவி நீக்கம் செய்யும் அதிகாரம் மறைமுகமாக மத்திய அரசுக்கு வழங்கப்படுவது சரிதானா என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
 மத்திய ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்தின் அறிக்கையின் அடிப்படையில், நியமனக்குழு அலோக் குமார் வர்மாவைப் பணியிட மாற்றம் செய்யும் முடிவை எடுத்திருக்கிறது. அலோக் குமார் வர்மாவுக்கு எதிரான மத்திய ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்தின் அறிக்கையை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்கெனவே பெற்றிருந்தது. ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி ஏ.கே. பட்நாயக்கின் மேற்பார்வையில்தான் அந்த விசாரணை நடத்தப்பட்டிருக்கிறது. தனது அறிக்கையில் அலோக் குமார் வர்மாவுக்கு எதிராக விசாரணைக்கான முகாந்திரம் இல்லை என்று நீதிபதி பட்நாயக் குறிப்பிட்டிருந்தும்கூட, அதை ஏன் உச்சநீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் அலோக் குமார் வர்மாவுக்குச் சாதகமாகக் குறிப்பிடவில்லை?
 இதையே முன்னுதாரணமாக்கி, சிபிஐ உள்ளிட்ட முக்கியமான பதவிகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாக செயல்படாவிட்டால், ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்தின் அறிக்கையின் அடிப்படையில் அவர்களைப் பதவியிலிருந்து அகற்ற, வருங்காலத்தில் மத்திய ஆட்சியாளர்கள் முற்படமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?
 
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/14/எங்கேயோ-இடிக்கிறது-3076546.html
3075284 தலையங்கம் முடிவில்லா தொடர்கதை! ஆசிரியர் Saturday, January 12, 2019 02:12 AM +0530 அயோத்தி வழக்கை ஜனவரி 10-ஆம் தேதி முதல் விசாரிப்பதற்கு ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வை உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி கடந்த வியாழக்கிழமை ஏற்படுத்தினார். ஐந்து பேர் கொண்ட அந்த அரசியல் சாசன அமர்வே விவாதத்துக்கு உள்ளானது என்றால், முதல் நாள் விசாரணையின்போது அந்த அமர்விலிருந்து நீதிபதி யு.யு. லலித் விலகியது மேலும் சர்ச்சைக்குள்ளாக்கியிருக்கிறது. 
உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தலைமையில் ஐந்து பேர் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு கடந்த வியாழக்கிழமை விசாரணையைத் தொடங்கியபோது, முஸ்லிம்களின் சார்பில் வாதிடும் மூத்த வழக்குரைஞரான ராஜீவ் தவண், 1997 நவம்பர் 20-ஆம் தேதி அயோத்தி பிரச்னை தொடர்பான வழக்கு ஒன்றில் வழக்குரைஞராக நீதிபதி லலித் வாதாடியிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார். உடனே, இந்த விசாரணையிலிருந்து விலகிக் கொள்வதாக நீதிபதி லலித் தெரிவித்தார். இப்போது விசாரணை ஜனவரி 29-ஆம் தேதிக்கு ஒத்திப்போடப்பட்டிருக்கிறது. 
அயோத்தியிலுள்ள ராமஜன்ம பூமி, பாபர் மசூதி தொடர்பான வழக்கு ஏறத்தாழ 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உத்தரப் பிரதேச 
மாநிலம் பைஸாபாதில் தொடரப்பட்டது. 1989-இல் இந்த வழக்கு அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றப்பட்டது. பிரச்னை மசூதியா, ராமர் கோயிலா என்பதல்ல. பாபர் மசூதி அமைந்திருக்கும் நிலத்தின் உரிமையாளர் யார் என்பதுதான், உயர்நீதிமன்றத்தின் முன் விசாரணைக்கு வந்த அந்த வழக்கு. அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் 21 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு செப்டம்பர் 2010-இல் தனது தீர்ப்பை வழங்கியது. 
அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் 88 சாட்சிகளை விசாரித்தது. இந்தி, ஆங்கிலம், சம்ஸ்கிருதம், அரபிக், குருமுகி, பாரசீகம், உருது என்று பல்வேறு மொழிகளிலுள்ள 227 ஆவணங்கள் உயர்நீதிமன்றத்தால் பரிசோதிக்கப்பட்டன. அதன் பிறகு 21 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு செப்டம்பர் 2010-இல் தனது தீர்ப்பை வழங்கியது. 
அதன் பிறகு 2010-இல் அலாகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு, உச்சநீதிமன்றத்தால் நிறுத்திவைக்கப்பட்டது. உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு பிரச்னைக்குரிய பாபர் மசூதி அமைந்திருந்த இடத்தையும், அதைச் சுற்றியுள்ள 2.77 ஏக்கர் பிரச்னைக்குரிய இடத்தையும் ராம் லல்லா, நிர்மோஹி அகாரா, சன்னி வக்புபோர்டு ஆகிய மூன்று வழக்குதாரர்களுக்கும் சமமாகப் பிரித்துக் கொடுத்திருந்தது. அந்தத் தீர்ப்புதான் உச்சநீதிமன்றத்தால் நிறுத்திவைக்கப்பட்டது. 
கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் 29-ஆம் தேதி அப்போதைய உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையில் நீதிபதி பூஷண், நீதிபதி நஸீர் ஆகியோர் அடங்கிய மூன்று பேர் கொண்ட அமர்வு, அயோத்தி நிலப் பிரச்னை தொடர்பான வழக்கின் மேல்முறையீட்டை மூன்று பேர் கொண்ட அமர்வு விசாரிக்கும் என்று தீர்ப்பளித்தது. அந்தத் தீர்ப்பில் நீதிபதி நஸீர் ஐந்து பேர் கொண்ட அமர்வு விசாரிக்க வேண்டும் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருந்தார். இந்த மேல்முறையீடு தொடர்பாக இந்துக்கள் சார்பிலும், முஸ்லிம்கள் சார்பிலும் 14 மேல்முறையீடுகள் உச்சநீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளன. 
இந்தப் பின்னணியில்தான், 70 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பிரச்னையாகத் தொடரும் அயோத்தி விவகாரம் குறித்து விசாரிக்க இப்போதைய உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தனது தலைமையில் நீதிபதிகள் எஸ்.ஏ.போப்டே, என்.வி. ரமணா, யு.யு. லலித், டி.ஒய். சந்திரசூட் ஆகியோர் அடங்கிய ஐந்து பேர் அமர்வு விசாரிக்கும் என்று அறிவித்தார். இப்போது அந்த ஐந்து பேரில் ஒருவரான நீதிபதி லலித் விலகிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், அவருக்குப் பதிலாக இன்னொரு நீதிபதியை தலைமை நீதிபதி நியமிக்க வேண்டும். 
அயோத்தி பிரச்னை குறித்து விசாரிக்க எத்தனை பேர் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் ஆரம்பம் முதலே கருத்துவேறுபாடு நிலவி வருகிறது. பொதுவாக நிலத்தகராறு குறித்த பிரச்னைகளை உச்சநீதிமன்றத்தில் இரண்டு பேர் கொண்ட அமர்வுதான் விசாரிக்கும். அயோத்தி வழக்கு முக்கியமானது என்பதால், தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான அமர்வு மூன்று பேர் கொண்ட அமர்வை அமைக்க ஒப்புக்கொண்டது. தீபக் மிஸ்ரா அமர்வின் உத்தரவை நிராகரித்து, இப்போதைய உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் ஐந்து பேர் கொண்ட அமர்வை ஏற்படுத்தியதை சிலர் விமர்சிக்கிறார்கள்.
உச்சநீதிமன்ற விதிகளின்படி தலைமை நீதிபதியால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் இரண்டுக்கும் குறையாத நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு அந்தந்த வழக்குகள், மேல்முறையீடுகள், பிரச்னைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் விசாரிக்கும். இரண்டுக்கும் குறையாத நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, மூன்று நீதிபதிகளா, ஐந்து நீதிபதிகளா, அதற்கும் மேற்பட்ட நீதிபதிகளா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் தலைமை நீதிபதிக்கு உண்டு என்று இதற்கு விளக்கம் கூறுகிறார்கள் விவரமறிந்த நீதித் துறையினர். 
தலைமை நீதிபதி உடனடியாக இன்னொரு நீதிபதியை அமர்வில் சேர்த்துக் கொண்டாலும்கூட, ஜனவரி 29 முதல் தொடங்கும் விசாரணை மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன்னால் நிச்சயமாக 
முடிவுக்கு வராது. ஏப்ரல் மாதம் நீதிமன்ற விடுமுறை தொடங்கிவிடும். இடைப்பட்ட 12 வாரங்களில், வாரத்துக்கு மூன்று நாள்கள்தான் அரசியல் சாசன அமர்வு கூடும். 
அதனால், அயோத்தி ராமஜன்ம பூமி பிரச்னை தேர்தல் பிரச்னையாக இருக்கப் போவதில்லை. இப்போதைக்கு இதற்கு முடிவு எட்டப்படும் வாய்ப்பும் இல்லை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/12/முடிவில்லா-தொடர்கதை-3075284.html
3074553 தலையங்கம் கவலைப்பட யாருமில்லை! ஆசிரியர் Friday, January 11, 2019 02:51 AM +0530
அரசியல் பிரச்னைகளும், பங்குச் சந்தை தொடர்பான பொருளாதாரப் பிரச்னைகளும் பெறுகின்ற முக்கியத்துவமும் முன்னுரிமையும் சாமானிய இந்தியனின் அடிப்படைப் பிரச்னைகள் பெறுவதில்லை. இந்தியா மிகப்பெரிய வளர்ச்சியை கட்டமைப்பு ரீதியாக அடைந்திருந்தாலும்கூட, இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி பெரும்பான்மையான அடித்தட்டு மக்களை முறையாகவும் முழுமையாகவும் சென்றடையவில்லை என்பதுதான் உண்மை.
உலக சுகாதார நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வு ஒன்று தெற்காசியா குறித்து சில திடுக்கிடும் புள்ளிவிவரங்களைத் தெரிவிக்கிறது. கடந்த ஆண்டில் தெற்காசியாவில் பிறந்த 10 லட்சத்துக்கும் அதிகமான சிசுக்கள், பிறந்த ஒரு மாதத்திற்குள் இறந்துவிட்டிருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறது அந்தப் புள்ளிவிவரம். உலக அளவில் காணப்படும் சிசு மரணத்தில் 40 சதவீதம் இந்தியாவும், இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள நாடுகளையும் உள்ளடக்கிய தெற்காசியாவில்தான் காணப்படுகிறது என்பது மிகவும் அதிர்ச்சி தரும் தகவல்.
தெற்காசியாவில் இன்னும் பல இடங்களில் அடிப்படை சுகாதார நிலையமோ, மருத்துவமனைகளோ இல்லாமல் இருக்கின்றன. போதுமான மருத்துவர்கள் இல்லை. மருத்துவமனை செல்வதற்கு நோயாளிகளுக்கு போதுமான வாகன வசதி இல்லை. இந்த நிலை தொடர்ந்தால், அடுத்த ஆண்டு சிசு மரணத்தின் எண்ணிக்கை மேலும் அதிகரிக்கும் என்று எச்சரிக்கிறது உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் அந்த ஆய்வு. 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, 1947 ஆகஸ்டு 15-ஆம் தேதி நாம் விடுதலை பெற்றபோது இருந்த நிலையிலிருந்து பெரிய அளவில் முன்னேற்றம் கண்டிருக்கிறோம் என்பதில் ஐயப்பாடில்லை. உடுக்க உடையில்லாமல் பசியோடும், இருப்பதற்கு கூரை இல்லாமலும் கோடிக்கணக்கானோர் இந்திய கிராமங்களில் இருந்த நிலை இப்போது இல்லை. முற்றிலுமாக அனைவருக்கும் உணவு, உடை, இருப்பிடம் என்னும் இலக்கை நாம் அடையாவிட்டாலும்கூட, வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே இருக்கும் பெரும்பான்மையான அடித்தட்டு மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளை ஓரளவுக்கு நம்மால் ஈடு செய்ய முடிகிறது. 
உச்சகட்ட வறுமை என்பது அநேகமாக இல்லாத நிலைமையை எட்டியிருக்கிறோம். 2025-க்குள் உச்சகட்ட வறுமை நிலைமையில் இருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு சதவீதத்துக்கும் கீழ்தான் காணப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மக்கள்தொகை அதிகரிப்பும் கணிசமாகக் குறைந்திருக்கிறது. பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையேயான விகிதம், அநேகமாக சமநிலையை அடைந்துவிட்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல, குறையவும் தொடங்கியிருக்கிறது. 
இவையெல்லாம் இருந்தாலும்கூட, 2019-இல் நாம் அடியெடுக்கும்போது நம்மை எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மிகமிக அதிகம். அவை வித்தியாசமானவையாகவும் இருக்கின்றன. வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழே உள்ளவர்களுடைய எண்ணிக்கை குறைந்திருக்கிறது என்று நாம் மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், இந்தியாவின் 95 சதவீத மக்கள்தொகையினர் குறைந்த வருவாய்ப் பிரிவினர்தான் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அவர்களின் செலவழிப்புத் திறன் அதிகரித்திருக்கிறது, அவ்வளவே!
குழந்தைகளுக்கான இலவச சத்துணவுத் திட்டமும், அடித்தட்டு மக்களுக்கான நலத்திட்டங்களும் பெருமளவில் பசிக் கொடுமையை அகற்றி இருக்கின்றன. அதேநேரத்தில், எந்த அளவுக்கு குழந்தைகள் ஆரோக்கியமாக இருக்கின்றன என்கிற கேள்வியை எழுப்பும்போது, பாராட்டும்படியான நிலையில் நாம் இல்லை. 
இந்தியாவில் அடித்தட்டு மக்களின் குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்து இல்லாமலும், ரத்த சோகையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதனால், அவர்களுடைய உடல் வளர்ச்சியும் சிந்திக்கும் திறனும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக சமூக ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். 
மத்திய - மாநில அரசுகளின் நிதி ஒதுக்கீடுகள் முறையாக போய்ச் சேராத நிலையில், இந்தியாவின் சுகாதாரத் தேவை தனியார் துறையைச் சார்ந்து இருக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அதன் விளைவாக ஏற்படுகின்ற மருத்துவச் செலவுகளை சாமானிய அடித்தட்டு மக்களால் எதிர்கொள்ள முடியாத நிலையில் அவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். 
ஆண்டுதோறும் ஐந்து கோடிக்கும் அதிகமானோர் மருத்துவச் செலவுகளால் கடனாளிகளாவதாக ஓர் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. குடும்பத்தில் ஏற்படும் மருத்துவச் செலவு சேமிப்புகளை கரைத்து விடுவதுடன் பலரையும் கடனாளியாக்கி விடுவதால், போதுமான ஊட்டச்சத்து குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்காத நிலை ஏற்படுகிறது. 
மருத்துவச் செலவினங்களால் வறுமைக்குத் தள்ளப்படுகின்ற குடும்பங்கள் அதிலிருந்து மீள முடியாமல் தொடர்வதுதான் அவர்களுடைய வாழ்க்கைத்தரம் உயராமல் இருப்பதற்குக் காரணம் என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
பேறுகால மரணம், சிசு மரணம், தொற்று நோய் ஆகியவை ஒருபுறம் இந்தியாவை எதிர்கொள்கின்றன என்றால், இன்னொருபுறம் பணக்காரன் - நடுத்தர வர்க்கம் - ஏழை என்கிற வர்க்க பேதம் இல்லாமல் தொற்று அல்லாத நோய்களான ரத்த அழுத்தம், சர்க்கரை நோய், மன அழுத்தம் போன்றவை இந்தியாவின் இளைய சமுதாயத்தின் உற்பத்தித் திறனைப் பாதிக்கின்றன. ஆயூஷ்மான் பாரத் உள்ளிட்ட காப்பீட்டுத் திட்டங்களும், உதவிகளும் ஓரளவுக்கு மட்டும்தான் இந்திய சமுதாயம் எதிர்கொள்ளும் சுகாதாரப் பிரச்னையை ஈடு செய்ய முடிகிறது. 
மக்களவைத் தேர்தலை எதிர்நோக்கும் வேளையில், ஆட்சியாளர்களும் அரசியல் கட்சிகளும் சுகாதாரம், கல்வி போன்ற அடிப்படைப் பிரச்னைகள் குறித்து கவனம் செலுத்தமாட்டார்களே என்பதுதான் கவலையளிக்கிறது. 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/11/கவலைப்பட-யாருமில்லை-3074553.html
3073938 தலையங்கம் கள்ளக்குறிச்சிக்கு வாழ்த்து! ஆசிரியர் Thursday, January 10, 2019 01:35 AM +0530 விழுப்புரம் மாவட்டம் பிரிக்கப்பட்டு கள்ளக்குறிச்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு புதிய மாவட்டம் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் உள்ள மொத்த மாவட்டங்களின் எண்ணிக்கை இதனால் 33-ஆக உயர்கிறது. சட்டப்பேரவையில் ஆளுநர் உரைக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் தீர்மானத்தின் மீதான விவாதத்திற்குப் பதில் அளிக்கும்போது முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமி இந்த அறிவிப்பை வெளியிட்டிருக்கிறார்.
மக்கள்தொகைப் பெருக்கமும், கிராமப்புற வளர்ச்சியின் தேவையும், மாநிலங்களும் மாவட்டங்களும் பிரிக்கப்பட வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. முந்தைய தென்னாற்க்காடு கடலூர், விழுப்புரம் என்று 1993-இல் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு பிறகுதான் இரண்டு மாவட்டங்களுமே ஓரளவு வளர்ச்சியைப் பெற்றன. 
இப்போதைய விழுப்புரம் மாவட்டம் என்பது மயிலம், திண்டிவனம், வடலூர், வானூர், செஞ்சி, விழுப்புரம், விக்கிரவாண்டி, திருக்கோவிலூர், உளுந்தூர்பேட்டை, ரிஷிவந்தியம், சங்கராபுரம், கள்ளக்குறிச்சி ஆகிய 12 சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகளை உள்ளடக்கிய தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய மாவட்டமாகத் திகழ்கிறது. இந்த மாவட்டம் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நீண்ட நாள்களாகவே இருந்து வந்தது. 
1993-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 31-ஆம் தேதி உருவாக்கப்பட்ட விழுப்புரம் மாவட்டம் 7,217 ச.கி.மீ. பரப்புடன் 34,58,873 மக்கள்தொகையுடன் நான்கு வருவாய்க் கோட்டங்கள், ஒன்பது தாலுகாக்கள், மூன்று நகராட்சிகள், 14 பேரூராட்சிகள், 22 ஊராட்சி ஒன்றியங்கள், 1,099 ஊராட்சிகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மிகப்பெரிய மாவட்டமாக இருந்தும்கூட, பெரிய அளவில் வளர்ச்சி அடையாத மாவட்டமாகவே தொடர்ந்து வருகிறது என்பதால், இந்த மாவட்டம் இரண்டாகப் பிரிக்கப்படுவதை வரவேற்காமல் இருக்க முடியவில்லை. 
கள்ளக்குறிச்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு மாவட்டம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. எழுத்தறிவின்மை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், கள்ளச் சாராய வணிகம், மருத்துவ வசதி இல்லாமை, பெரும்பாலான இடங்களில் முறையான சாலைப் போக்குவரத்து இல்லாமல் இருப்பது என்று தமிழகத்தின் புறக்கணிக்கப்பட்ட பகுதியாக வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இந்தப் பகுதி தொடர்ந்து வருகிறது. 
இந்த மாவட்டத்திலுள்ள கல்வராயன் மலைப் பகுதி கிராமங்கள் விழுப்புரத்திலிருந்து 150 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கின்றன. அங்கே இருக்கும் 30 கிராமங்களில், வெள்ளிமலைக்கு மட்டும்தான் சாலை வசதி இருக்கிறது. அதற்கும்கூட, தினந்தோறும் நான்கு முறை சிற்றுந்துகள் மட்டும்தான் விடப்படுகின்றன. கள்ளக்குறிச்சியை அடுத்த கல்வராயன் மலைப் பகுதி, இந்தியா விடுதலை பெற்று 63 ஆண்டுகள் கழிந்த பிறகுதான் மின்சார வசதியைப் பெற்றது எனும்போது, எந்த அளவுக்கு புறக்கணிக்கப்பட்டதாக விழுப்புரம் மாவட்டத்தின் இந்தப் பகுதி தொடர்கிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.
இப்போது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் புதிய மாவட்டத்தில் கள்ளக்குறிச்சி, சங்கராபுரம், உளுந்தூர்பேட்டை, திருக்கோவிலூர், ரிஷிவந்தியம் ஆகிய ஐந்து கிராமப்புறத் தொகுதிகள் சேர்க்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பெரும்பாலும் வளர்ச்சி அடையாத பிற்ப்பட்ட கிராமங்களை உள்ளடக்கிய இந்தப் பகுதிகளில் மிகக் குறைந்த அளவில்தான் அரசுப் பள்ளிகளும், கல்லூரிகளும் இருக்கின்றன. தனியார் கல்வி நிறுவனங்களைச் சார்ந்துதான் இந்தப் பகுதியிலுள்ள மக்கள் வாழ வேண்டிய கட்டாயம் காணப்படுகிறது. 
கள்ளக்குறிச்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு புதிய மாவட்டம் உருவாகும்போது, மாநில அரசின் கொள்கைப்படி இங்கே தொழிற்பயிற்சி நிலையம், தொழிற் பயிற்சிக் கல்லூரி, கலை - அறிவியல் கல்லூரி, பொறியியல் கல்லூரி, மருத்துவக் கல்லூரி ஆகியவை அரசால் ஏற்படுத்தப்படும் என்பதால் இந்தப் பகுதியின் வளர்ச்சிக்கு அவை பெரிய அளவில் உதவும். 
இப்போது புதிதாக உருவாகி இருக்கும் கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டம், சங்க காலத்தில் மலையமான் மன்னர்களின் ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதியாக இருந்தது. சேதிரையன் என்கிற பட்டத்துடன் இந்தப் பகுதியை ஆண்டவர்களில், கடையேழு வள்ளல்களில் ஒருவரான மலையமான் திருமுடிக்காரியும் ஒருவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மலையமான் அரசர்களின் காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட செப்பு நாணயங்கள் இந்தப் பகுதியிலிருந்து கிடைத்திருக்கின்றன. முதலாம் ராஜராஜ சோழனின் தாயாரான வானவன் மகாதேவி மலையமான் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதிலிருந்து இந்தப் பகுதியின் தொன்மையை அறியலாம். சங்கப் புலவர்களில் முதன்மை முக்கியத்துவம் பெறும் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவரான கபிலர் வாழ்ந்த பூமி இது. 
வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற இந்தப் பகுதி சங்கப் புலவர்களால் பாடப்பட்ட பகுதி. கடையேழு வள்ளல்களின் வரலாற்றுப் பதிவுள்ள பகுதி. இப்போது புறக்கணிக்கப்பட்ட பகுதியாக பின்தங்கியிருக்கும் இந்தப் பகுதிகள் கள்ளக்குறிச்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு மாவட்டம் ஆவதன் மூலம், இழந்த வரலாற்றுப் பெருமையை மீட்டெடுக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியிருக்கிறது.
கடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின்போதே கள்ளக்குறிச்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு புதிய மாவட்டம் ஏற்படுத்தப்படும் என்று முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா அதிமுகவின் தேர்தல் வாக்குறுதியில் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதை இப்போது எடப்பாடி பழனிசாமி அரசு நிறைவேற்றியிருக்கிறது. இதன் மூலம் புதிய மாவட்டத்தில் தொழிற்சாலைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டு இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பும், விவசாய மேம்பாட்டுக்கான திட்டங்களின் மூலம் கிராமப்புற வேளாண் இடருக்குத் தீர்வும் காணப்படுமேயானால், அவை இன்றைய அரசின் சாதனைகளாக வரலாற்றில் நினைவுகூரப்படும்.
நீண்ட நாள் கோரிக்கை, நீண்ட நாள் தேவை நிறைவேறி இருக்கிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/10/கள்ளக்குறிச்சிக்கு-வாழ்த்து-3073938.html
3073299 தலையங்கம் அச்சார வெற்றி! ஆசிரியர் Wednesday, January 9, 2019 02:46 AM +0530 இந்திய கிரிக்கெட் அணி ஆஸ்திரேலியாவில் அடைந்திருக்கும் வெற்றி வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 1947-48-இல்தான் லாலா அமர்நாத்தின் தலைமையில் முதன்முதலாக இந்திய கிரிக்கெட் அணி ஆஸ்திரேலியாவில் டெஸ்ட் பந்தயம் விளையாடச் சென்றது. அன்று முதல் இத்தனை ஆண்டுகளாக ஆஸ்திரேலிய மைதானத்தில் அந்த அணியை நம்மால் வெற்றி பெற முடிந்ததில்லை. இந்த முறை விராட் கோலியின் தலைமையிலான இந்திய அணி, ஆஸ்திரேலிய அணியை வீழ்த்தி டெஸ்ட் பந்தய வெற்றியை அடைந்திருக்கிறது. 
1932-இல் இந்தியா முதன்முதலாக இங்கிலாந்தில் நடந்த கிரிக்கெட் டெஸ்ட் பந்தயங்களில் கலந்து கொண்டது. அதைத் தொடர்ந்து, இந்திய மைதானத்தில் மிகப்பெரிய வெற்றிகளை ஈட்டியிருந்தாலும் அயல்நாட்டு கிரிக்கெட் மைதானங்கள் பெரும்பாலும் இந்தியாவுக்குச் சாதகமாக இருந்ததில்லை. இங்கிலாந்து, மேற்கு இந்தியத் தீவுகள், பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளின் அணிகளை அவர்கள் நாட்டில் நடந்த போட்டிகளில் இந்திய அணி வெற்றி கண்டு சாதனை படைத்திருந்தும்கூட, இதுவரை ஆஸ்திரேலியாவில் அவர்களது மைதானத்தில் அந்த அணியை வீழ்த்த நமது வீரர்களால் முடிந்ததில்லை. 
இந்த முறை விராட் கோலியின் தலைமையிலான இந்திய அணியினர், தொடக்கத்திலிருந்தே வெற்றி முகம் நோக்கி நகரத் தொடங்கினர். அடிலெய்டில் நடந்த டெஸ்ட் பந்தயத்தில் மிகச் சிறிய வித்தியாசத்தில் இந்தியா வெற்றி பெற்றது என்றால், ஆஸ்திரேலிய வீரர்களுக்குச் சாதகமான சூழல் உள்ள பெர்த்தில் நடந்த டெஸ்டில் நமது அணி தோல்வியைத் தழுவ நேர்ந்தது. அடுத்தாற்போல் நடந்த மெல்போர்ன் டெஸ்டில் இந்தியா வெற்றி பெற்று, தனக்குச் சாதகமான சூழலை ஏற்படுத்திக் கொண்டது. நான்காவதாக, சிட்னியில் நடந்த கடைசி டெஸ்ட் பந்தயம் மழையால் நிறைவு பெறாமல் சமனில் முடிந்தது என்றாலும்கூட, மழையில்லாமல் இருந்திருந்தால் அந்த டெஸ்டிலும் இந்தியா வெற்றி அடைந்திருக்கும். 
ஆஸ்திரேலியாவில் இந்தியா அடைந்திருக்கும் 2-1 டெஸ்ட் தொடர் வெற்றிக்குப் பின்னால் பல வீரர்களின் சாதனைகள் இருக்கின்றன. சிட்னியில் நடந்த கடைசி டெஸ்டில் சேதேஸ்வர் புஜாரா 193 ரன்களும், ரிஷப் பந்த் ஆட்டமிழக்காமல் 159 ரன்களும் எடுத்துச் சாதனை படைத்திருக்கிறார்கள். சேதேஸ்வர் புஜாரா, ரிஷப் பந்த், விராட் கோலி என்கிற மூவர் அணியின் பேட்டிங்குக்கு ஆஸ்திரேலிய பந்து வீச்சுக்காரர்களால் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் போனதும்கூட இந்தியாவின் வெற்றிக்கு மிக முக்கியமான காரணம். 
பேட்டிங்கில் மட்டுமல்லாமல், இந்திய அணிக்கு மிகப்பெரிய பலமாக இருந்தது ஜஸ்ப்ரீத் பும்ரா, இஷாந்த் சர்மா, முகமது சமி என்கிற பந்து வீச்சாளர்களின் மூவர் அணி. இவர்களால் ஆஸ்திரேலியச் சூழலை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி எதிரணியின் பேட்ஸ்மேன்களை திணறடிக்க முடிந்தது மிகப்பெரிய சாதனை. இந்தியாவின் வேகப்பந்து வீச்சாளர்கள் பங்களிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட முடியாது. குறிப்பாக, ஜஸ்ப்ரீத் பும்ரா வீழ்த்திய 21 விக்கெட்டுகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. ஜஸ்ப்ரீத் பும்ரா, இஷாந்த் சர்மா, முகமது சமி ஆகிய மூவருமாக 48 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்தி ஆஸ்திரேலிய அணியைத் திணறடித்தார்கள். 
ஆஸ்திரேலிய அணியின் கேப்டன் ஸ்டீவ் ஸ்மித்தும், அந்த அணியின் மிக முக்கியமான ஆட்டக்காரருமான டேவிட் வார்னரும் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கும் நிலையில், ஆஸ்திரேலிய அணியின் பேட்டிங்கில் தொய்வும் அனுபவமின்மையும் காணப்பட்டது. ஸ்மித்தின் இடைநீக்கம் காரணமாக ஆஸ்திரேலிய அணியின் கேப்டனாக பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட டிம் பெய்னின் அனுபவமின்மை அந்த அணியின் தோல்விக்குக் காரணம் என்று சிலர் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இவையெல்லாம் இந்தியாவின் குற்றமல்ல. ஆஸ்திரேலிய அணியின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி இந்திய அணி தனது வெற்றியைச் சாதுர்யமாக நிலைநாட்டியது. 
இந்திய அணியின் வெற்றிக்குக் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை இளம் விக்கெட் கீப்பர் ரிஷப் பந்த்தும், துணைக் கேப்டன் அஜிங்க்யா ரஹானேயும் நல்கியிருக்கிறார்கள் என்பதை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். இந்திய அணிக்கு ஆஸ்திரேலிய டெஸ்ட் பயணத்தில் சில பிரச்னைகள் இருக்காமல் இல்லை. தொடக்க ஆட்டக்காரர்களான முரளி விஜயும், கே.எல். ராகுலும் வழக்கமான உற்சாகத்துடன் விளையாடாததால் அவர்களை மாற்ற வேண்டி வந்தது. காயம்பட்டிருப்பதால் விக்கெட் கீப்பர் ரித்திமன் சாஹாவும், தொடக்க ஆட்டக்காராரர் பிருத்வி ஷாவும் அணியில் இடம்பெறவில்லை. அடிலெய்ட் டெஸ்டில் ஆஸ்திரேலிய அணியைத் திணறடித்த சுழற்பந்து வீச்சுக்காரர் அஸ்வின் முதுகுப்பிடிப்பு காரணமாக கடைசி டெஸ்டில் விளையாட முடியவில்லை. இவற்றையெல்லாம் மீறி இந்திய அணி பெற்றிருக்கும் வெற்றி சாதாரணமானதல்ல. 
கடந்த ஆண்டு எதிர்கொண்ட தோல்விகளிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்து இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்திலேயே முதல் வெற்றியை ஈட்டியிருக்கிறது இந்திய கிரிக்கெட் அணி. ஆஸ்திரேலிய அணியை அவர்கள் மண்ணில் தோற்கடித்து டெஸ்ட் தொடர் வெற்றியுடன் இந்திய அணியின் வெற்றிப் பயணம் முடிந்துவிடக் கூடாது. கடந்த 28 ஆண்டுகளில் இதுவரை தென்னாப்பிரிக்க அணியை அவர்களது மண்ணில் இந்திய அணி டெஸ்ட் பந்தயத்தில் தோற்கடித்ததில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 
இதே உற்சாகத்துடன் அடுத்து இங்கிலாந்தில் நடைபெற இருக்கும் உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் பந்தயத்திலும் இந்திய அணி வெற்றி வாகை சூட வேண்டும். அதற்கான அச்சாரமாக ஆஸ்திரேலிய வெற்றி அமையட்டும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/09/அச்சார-வெற்றி-3073299.html
3072656 தலையங்கம் வேளாண் இடருக்குத் தீர்வு! ஆசிரியர் Tuesday, January 8, 2019 01:35 AM +0530
இந்திய விவசாயி எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னை அவர்களது விளை பொருள்களுக்குப் போதுமான விலை கிடைக்காமல் இருப்பது. அவர்களது முதலீட்டுக்கும், உழைப்புக்கும், எதிர்பார்ப்புக்கும் ஏற்ற விலை கிடைப்பதில்லை. விவசாய விளைபொருள் விற்பனைக் குழுக்களின் ஆதிக்கமும், அத்தியாவசியப் பொருள்கள் சட்டமும், அரசின் விளைபொருள் ஏற்றுமதிக் கொள்கையும், விவசாயிகளுக்குப் போதுமான விலை கிடைக்காமல் இருப்பதற்கு முக்கியமான காரணிகள்.
மத்தியில் ஆளும் பாஜக மூன்று மாநிலங்களில் ஆட்சியை இழந்ததைத் தொடர்ந்து வேளாண் இடருக்குத் தீர்வு காண சில முயற்சிகளை மத்திய அரசு முன்னெடுக்கிறது. மக்களவைத் தேர்தலுக்கு இன்னும் நான்கு மாதங்களே இருக்கும் நிலையில், உடனடித் தீர்வு காணும் வழிமுறைகளைக் கண்டுபிடிக்க மத்திய அரசு முனைந்திருப்பதில் வியப்பில்லை. அதிகரித்த குறைந்தபட்ச ஆதார விலை, கடன் தள்ளுபடி, நேரடி மானியத்தின் மூலம் ஆதரவு என மூன்று தீர்வுகள் அரசின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கின்றன. 
2017 உத்தரப் பிரதேச சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின்போது, 23 பொருள்களுக்கு அதிகரித்த குறைந்தபட்ச ஆதார விலையில் கடன் தள்ளுபடி பிரதமரால் அறிவிக்கப்பட்டு, பாஜக மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைந்தது. சமீபத்தில் நடந்த மூன்று மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி, அதேபோல கடன் தள்ளுபடியையும், குறைந்தபட்ச ஆதார விலை அதிகரிப்பையும் அறிவித்து, அதன் பயனால் தேர்தல் வெற்றியை காங்கிரஸ் அடைந்திருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில் மத்திய வேளாண் அமைச்சகம் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையை உயர்த்த உத்தேசிப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
ஆனால், குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலைக் கொள்கை பெருமளவில் விவசாயிகளுக்குப் பயனளித்துவிடப் போவதில்லை. கரும்பு, கோதுமை, நெல் ஆகியவை பயிரிடும் விவசாயிகள் இதனால் ஓரளவுக்குப் பயனடையக்கூடும். ஆனால், மொத்த விவசாயிகளில் 10% மட்டுமே தங்களது விளைபொருள்களை குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு வழங்குகிறார்கள். பருப்பு, தானியம், எண்ணெய் வித்துக்கள் என்று எல்லா விளைபொருள்களையும் சேர்த்து எடுத்துக்கொண்டாலும் கூட, இதனால் பயனடைபவர்கள் 20%-க்கும் அதிகமாக இருக்கப் போவதில்லை.
குறைந்தபட்ச ஆதார விலை என்பது அளவுக்கு அதிகமான உற்பத்தி செய்யும் பெரிய விவசாயிகளுக்குத்தான் பயனுள்ளதாக இருக்கும். இதன் விளைவாக அரசுக்கு ஏற்படும் விரயமும் மிகமிக அதிகம். கோதுமை, நெல் ஆகியவற்றின் கையிருப்பு அளவு 24.4 மில்லியன் மெட்ரிக் டன்தான் நமக்குத் தேவை. ஆனால் இன்றைய நிலையில், அரசின் உணவு தானியக் கிடங்குகளில் 45.4 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் கையிருப்பு அரசிடம் இருக்கிறது. அரசு கொள்முதலிலும், பாதுகாப்பிலும், விநியோகத்திலும் காணப்படும் ஊழலும், இழப்பும், சீரழிவும் தேவையில்லாத நிதிச் சுமையை ஏற்படுத்துகின்றன.
அரசின் இன்னொரு யோசனையான கடன் தள்ளுபடி என்பதும் எல்லா விவசாயிகளுக்கும் பயனளித்து விடாது. நபார்டு ஆய்வின் படி, விவசாயக் குடும்பங்களில் 43.5% மட்டுமே கடன் வாங்கு
கிறார்கள். அதிலும்கூட, வங்கிகளிலிருந்து கடன் பெறுபவர்களின் அளவு 30% மட்டுமே. 70% இந்திய விவசாயிகள் நில உடைமையாளர்கள் அல்ல என்பதால், வங்கிகள் மூலம் கடன் பெற முடியாதவர்கள். இந்தப் பின்னணியில் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையோ, விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியோ விவசாயிகளின் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வாக இருக்காது. 
தெலங்கானாவில் ஆளும் தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி அரசு கடந்த ஆண்டு ரைத்து பந்து திட்டத்தை அறிவித்தது. எல்லா விவசாயிகளுக்கும் காரிஃப் பருவத்துக்கு முன்பும், ரபி பருவத்துக்கு முன்பும் ஏக்கர் ஒன்றுக்கு ரூ.4,000 வீதம் வழங்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் எல்லா விவசாயிகளும் பயிரிடுவதற்கான அடிப்படைச் செலவை மானியமாகப் பெறுகிறார்கள். தேசிய அளவில் விவசாயக் கடன்களைத் தள்ளுபடி செய்வதற்கு ரூ.4 லட்சம் கோடி முதல் ரூ.5 லட்சம் கோடி வரை தேவைப்படும் என்றால், ரைத்து பந்து திட்டஅடிப்படையில் ரூ.2 லட்சம் கோடி மட்டும்தான் செலவாகும்.
இந்தத் திட்டத்திலும் பல குறைபாடுகள் இருக்கின்றன. இதனால், பெரும் நிலச்சுவாந்தார்கள்தான் பயன்படுவார்களே தவிர, நில குத்தகைதாரர்களும், நிலமில்லா விவசாயத் தொழிலாளர்களும் பயனடைவதில்லை. நிலத்தை குத்தகைக்குக் கொடுத்திருப்போருக்கு ஒவ்வொரு பயிரிடும் பருவத்தின்போதும் ஏக்கருக்கு ரூ.4,000 கிடைக்குமே தவிர, குத்தகைக்கு எடுத்துப் பயிரிடுபவர்கள் இதனால் பயனடையப் போவதில்லை. இந்தக் குறையை ஓரளவு தீர்க்கிறது ஒடிஸாவில் நவீன் பட்நாயக் தலைமையிலான பிஜு ஜனதாதள அரசு அறிவித்திருக்கும் காலியா திட்டம். 
காலியா திட்டத்தின்படி (விவசாயிகள் வருவாய் மேம்பாட்டுத் திட்டம்) ஒவ்வொரு பயிர்ப் பருவத்தின்போதும் ஏக்கர் ஒன்றுக்கு ரூ.5,000 வழங்கப்படுகிறது. பெரு விவசாயிகள் இந்தத் திட்டத்தில் இடம்பெற மாட்டார்கள். குத்தகைதாரர்களும் நேரடியாக விவசாயத்தில் ஈடுபடுபவர்களுமான 30 லட்சம் சிறிய, நடுத்தர விவசாயிகள்தான் இந்தத் திட்டத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளப் பட்டிருக்கிறார்கள். 
விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியை நவீன் பட்நாயக் அரசு நிராகரித்திருக்கிறது. இதன் மூலம் நேர்மையாக வட்டியும் கடனும் செலுத்துபவர்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்றும், கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தும் வசதியுள்ள பெரும் நிலக்கிழார்கள்தான் பயன்படுகிறார்கள் என்றும், மிகச் சரியாக பட்நாயக் அரசு கணித்திருக்கிறது.
வேளாண் இடருக்குக் காலியா திட்டம்தான் சரியான தீர்வாக இருக்கும். ஆனால், இது உடனடித் தீர்வாக இருக்குமா, வாக்கு வங்கித் தீர்வாக இருக்குமா என்பதை கணிக்க முடியவில்லை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/08/வேளாண்-இடருக்குத்-தீர்வு-3072656.html
3072059 தலையங்கம் அவலம் தொடரும்... ஆசிரியர் Monday, January 7, 2019 12:54 AM +0530 சட்ட விரோதமாக சுரங்கங்களில் இருந்து நிலக்கரி எடுப்பது என்பது கட்டுப்படுத்தப்படாமல் தொடர்வது வியப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அரசுக்கும் அரசு அதிகாரிகளுக்கும் தெரியாமல் கனிமச் சுரங்கங்கள் செயல்படுவது என்பது இயலாது. கடந்த டிசம்பர் 13-ம் தேதி முதல் மேகாலய மாநிலத்தில் உள்ள ஜைந்தியா மலைகள் மாவட்டத்தில் உள்ள நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் 15 சுரங்கப் பணியாளர்கள் சிக்கிக் கொண்டிருப்பது இந்தப் பிரச்னையை வெளிச்சம் போடுகிறது.
 உலகில் மிக வேகமாக வளர்ச்சியடையும் பொருளாதாரம் என்று கருதப்படும் இந்தியாவில் இன்னும்கூட புராதன காலத்து பாணியில் சுரங்கப் பணிகள் நடத்தப்படுவது அதிர்ச்சியளிக்கிறது. மேகாலய சுரங்க விபத்து நடந்து 3 வாரங்களுக்கு மேலாகியும்கூட சிக்கிக்கொண்ட பணியாளர்கள் காப்பாற்றப்படாமல் இருப்பது எந்த அளவுக்கு நாம் தொழில்நுட்ப ரீதியாக பின்தங்கி இருக்கிறோம் என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
 மேகாலய சுரங்கங்களில் எலி வளைத் தொழில்நுட்பம் என்கிற தொன்மையான முறையில் சட்ட விரோதமாக நிலக்கரி தோண்டியெடுக்கும் முறை நீண்ட காலமாகவே நடந்து வருகிறது. 2014-இல் தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயம் மேகாலயத்தில் செயல்படும் சட்ட விரோதமான சுரங்கப் பணிகளுக்கு தடை விதித்தது. இதற்கு அரசியல் கட்சிகளும் அதிகார வர்க்கமும் துணை நிற்கிறார்கள் என்பதும், மக்கள் மத்தியிலேயேகூட தடை விதிக்கப்பட்டதற்கு கடுமையான எதிர்ப்பு நிலவுகிறது என்பதும் இப்போது தெரிய வந்திருக்கிறது.
 கடந்த ஜூன் - ஜூலை 2018-இல் இதேபோல தாய்லாந்து நாட்டில் குகைக்குள்ளே மாட்டிக்கொண்ட மாணவர் கால்பந்தாட்டக் குழுவின் மீட்புப் பணிக்கு இந்தியாவிலிருந்து அதிகத் திறன் கொண்ட கிர்லோஸ்கர் நீர் உறிஞ்சிகள் அனுப்பப்பட்டன. இப்போது மேகாலய நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் காணப்படும் தண்ணீரை அகற்ற அந்த நீர் உறிஞ்சிகளால் முடியாமல் போனது ஏன் என்று புரியவில்லை.
 நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் மாட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஊழியர்களை எப்படியாவது மீட்டாக வேண்டும் அல்லது கண்டுபிடித்தாக வேண்டும் என்பதுதான் இப்போதைய அவசரத் தேவை. அது முறையாக நடைபெறுகிறதா, சட்டவிரோதமாக நடைபெறுகிறதா என்பதல்ல கேள்வி. உள்ளூர்வாசிகளின் கணிப்பில் அந்தத் தொழிலாளர்கள் உயிருடன் இருப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லை என்று தெரிகிறது.
 மிகப் பழமையான எலி வளைத் தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படையில் செயல்படும் சுரங்கங்களில் மீட்புப் பணியினர் சுலபமாக அவர்களை மீட்டுவிட முடியாது என்று கூறப்படுகிறது. அந்தச் சுரங்கத்துக்கு அருகிலிருக்கும் ஆற்றிலிருந்து சுரங்கத்துக்குள் தண்ணீர் பாய்ந்துவிட்டிருக்கும் நிலையில் மீட்புப் பணியினர் மிகப் பெரிய சோதனையை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.
 மக்களவையில் கடந்த வாரம் எழுத்து மூலம் தாக்கல் செய்யப்பட்ட பதிலின் அடிப்படையில் சில புள்ளிவிவரங்கள் கிடைக்கின்றன. கடந்த 3 ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் 377 சுரங்க விபத்து மரணங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. 2015-க்கும் 2017-க்கும் இடையில் நடைபெற்ற சுரங்கப் பணி மரணங்களில் பெரும்பான்மையானவை நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் மூலம்தான் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.
 377 மரணங்களில் 129 மரணங்கள் 2017-இல் மட்டும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. 2016-இல் 145 பேரும் 2015-இல் 103 பேரும் சுரங்க விபத்துகளில் சிக்கி மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். மொத்தம் 377 சுரங்க விபத்து மரணங்களில் 210 பேர் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில்தான் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். ஜார்க்கண்டில் 69 மரணங்களும், தெலங்கானாவில் 32 மரணங்களும், மத்தியப் பிரதேசத்தில் 29 மரணங்களும் வெவ்வேறு நிலக்கரிச் சுரங்க விபத்துகளில் நடந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது.
 மேகாலயத்தில் சட்ட விரோதமாக நடைபெறும் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் கூடுதல் ஊதியம் கிடைக்கிறது என்பதற்காக அண்டை மாநிலங்களிலிருந்து தொழிலாளர்கள் வேலைக்கு வருகிறார்கள். தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்தின் தடையால் மேகாலய அரசுக்கு ஆண்டொன்றுக்கு ரூ.416 கோடி இழப்பு ஏற்படுகிறது என்றும் பலரும் வாழ்வாதாரம் இழக்கிறார்கள் என்றும் அதனால் தடை அகற்றப்பட வேண்டும் என்றும் கோரிக்கைகள் எழுகின்றனவே தவிர சுரங்கப் பணிகள் முறையாக நடத்தப்படுவது குறித்து யாரும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
 முறைப்படுத்தப்படாத, நவீனப்படுத்தப்படாத சுரங்கப் பணிகளால் அருகிலுள்ள ஆறுகள் மாசுபடுகின்றன. சுற்றுச்சூழலும் பாதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் கட்சி பேதமில்லாமல் அரசியல் தலைவர்கள் சுரங்கப் பணிகள் முடங்குவதை எதிர்க்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் சுரங்க உடைமையாளர்களாகவோ திருட்டுத்தனமாக நிலக்கரி வியாபாரம் செய்பவர்களாகவோ அல்லது போக்குவரத்துத் துறையைச் சார்ந்தவர்களாகவோ இருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.
 டிசம்பர் 13 சுரங்க விபத்தைத் தொடர்ந்து சுரங்கத்தின் உரிமையாளர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். சிக்கிக்கொண்ட தொழிலாளர்கள் கண்டுபிடிக்கப்படலாம், இல்லாமல் போகலாம். ஆனால், சட்ட விரோத சுரங்கப் பணிகள் இதனால் முடங்கிவிடும் என்று தோன்றவில்லை. இதற்கு அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் ரகசியமாக ஆதரவு வழங்குவது முற்றிலுமாகத் தடுக்கப்படாத வரையில் சுரங்க விபத்துகள் அதிகரிக்குமே தவிர குறையப் போவதில்லை.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/07/அவலம்-தொடரும்-3072059.html
3071145 தலையங்கம் மூன்றாம்தர அரசியல்! ஆசிரியர் Saturday, January 5, 2019 02:42 AM +0530 பெட்ரோல் குண்டு வீச்சு, கத்திக்குத்துகள், தெருச் சண்டைகள், போராட்டம், கடையடைப்பு, இயல்பு வாழ்க்கைக்குப் பாதிப்பு என்று கேரள மாநிலம் முழுவதும் பதற்றமான சூழ்நிலை தொடர்கிறது. 
கேரள மாநிலத்தில் நடந்த முழுஅடைப்பின்போது வன்முறையில் ஈடுபட்ட 1,718 பேர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். 1,108 பேர் மீது வழக்கு தொடரப்பட்டிருக்கிறது. 174 பேர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். 100-க்கும் அதிகமான பேருந்துகள் உடைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
10 முதல் 50 வயது வரை உள்ள பெண்கள் தரிசனம் செய்ய அனுமதி இல்லை என சபரிமலை ஐயப்பன் கோயிலில் ஆண்டாண்டுக் காலமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்த சம்பிரதாயத்துக்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து கடும் பிரச்னை நிலவுகிறது. உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பைக் காரணம் காட்டி சபரிமலை சம்பிரதாயங்களையும் ஐதீகங்களையும் தகர்க்கும் முயற்சியில் இறை நம்பிக்கையில்லாத கேரள மாநிலத்தின் இடதுசாரி அரசு முனைப்புக் காட்டுவதில் வியப்பொன்றுமில்லை. ஆனால், அரசே வலியப்போய் இந்தப் பிரச்னையைப் பெரிதாக்கி அதன் மூலம் எதையோ சாதித்துவிடப் போவதாகக் கருதுவதைத்தான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. 
ஆண்டாண்டுக் காலமாக இருக்கும் மத நம்பிக்கைகளைத் தகர்ப்பதுதான் மதச்சார்பின்மை என்று கருதுவது சரியான புரிதல் இல்லாமை என்றுதான் கூற வேண்டும். மதச்சார்பின்மை என்பது மத நம்பிக்கைகள் தொடர்பான பிரச்னைகளில் அரசு தலையிடாமல் இருப்பதும், எந்தவொரு மதத்துக்கும் சார்பாக செயல்படாமல் இருப்பதும்தானே தவிர இறை நம்பிக்கை இல்லாத சமுதாயத்தை உருவாக்குவது என்பதல்ல.
சபரிமலையில் அனைத்து வயது மகளிரும் தரிசனம் செய்யலாம் என்கிற உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ மதத் தலைவர்களும்கூட எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. இப்போது சபரிமலை சம்பிரதாயங்களில் தலையிட்டிருக்கும் நீதித் துறை வருங்காலத்தில் ஏனைய மதங்களின் நடைமுறைகளிலும் தலையிடக் கூடும் என்கிற அச்சம் பல்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த பெரும்பான்மை மக்களை எதிர்கொள்கிறது.
சபரிமலைக்குக் காவல் துறையின் உதவியுடன் இரண்டு பெண்கள் வியாழக்கிழமை அதிகாலையில் அழைத்துவரப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சபரிமலை சந்நிதானத்துக்கு எப்படி அழைத்து வரப்பட்டார்கள் என்பது இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. பம்பையிலிருந்து டிராக்டர் செல்லும் சுப்பிரமணியம் பாதை வழியாக ஆம்புலன்ஸில் சரல்மேடு வரை அழைத்துவரப்பட்டு அங்கிருந்து சந்நிதானத்துக்குச் சென்றார்கள் என்று ஒரு தகவல் தெரிவிக்கிறது. கடந்த சில நாள்களுக்கு முன்பே அவர்கள் இருவரும் அழைத்துவரப்பட்டு, காவல் துறையினரால் மறைவிடத்தில் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்ததாக இன்னொரு தகவல் தெரிவிக்கிறது.
அந்த இரண்டு பெண்களும் தரிசனம் செய்துவிட்டுப் போன பிறகு ஐதீகம் மீறப்பட்டதால் சபரிமலை கோயிலின் தந்திரி கண்டரரு ராஜீவரருவின் வழிகாட்டலின்படி கோயில் நடையடைக்கப்பட்டு சுத்தி கலச பூஜை நடத்தப்பட்டது. கோயிலின் ஐதீகங்களைப் பாதுகாப்பது தந்திரியின் கடமை என்பதால், அந்த பூஜை நடத்தப்பட்டதாகத் தெரிவித்திருக்கும் தந்திரியின் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக்கோரி உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டிருப்பதும், அவரிடம் விளக்கம் கேட்டு தேவஸ்வம் போர்டு தாக்கீது அனுப்ப முற்பட்டிருப்பதும், அவர் பதவி விலக வேண்டுமென்று முதல்வர் கூறியிருப்பதும் எந்த அளவுக்கு சபரிமலைக் கோயிலின் நடைமுறையைத் தகர்ப்பதில் பினராயி விஜயன் அரசு தீவிரம் காட்டுகிறது என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது.
சபரிமலைப் பிரச்னையை முன்வைத்து அரசியல் வியூகம் வகுக்க முற்பட்டிருக்கிறார் பினராயி விஜயன். இந்தப் பிரச்னையை பாரதிய ஜனதா கட்சி முன்னிலைப்படுத்திப் போராட்டம் நடத்தும் என்பது அவருக்குத் தெரியாததல்ல. பாஜக இதன் மூலம் வளர்ந்தால், அது கேரளத்தின் எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸ் கட்சியின் வாக்குகளைப் பிரிக்கும் என்பதுதான் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் எதிர்பார்ப்பு. காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமையிலான ஐக்கிய ஜனநாயகக் கூட்டணி பலவீனமடைவதன் மூலம் மார்க்சிஸ்ட் தலைமையிலான ஆளும் இடதுசாரி ஜனநாயக முன்னணி மக்களவைத் தேர்தலில் பெரும் வெற்றியை அடைந்துவிட முடியும் என்பதுதான் பினராயி விஜயன் போடும் அரசியல் கணக்கு.
மார்க்சிஸ்ட் தலைமையிலான இடதுசாரிகள் மட்டுமல்ல, பாரதிய ஜனதா கட்சியும் சபரிமலையை அரசியல் ஆதாயமாக்க முயற்சிக்கிறதே தவிர, சபரிமலைக் கோயிலின் சம்பிரதாயப் புனிதத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதில் அக்கறை காட்டுவதாகத் தோன்றவில்லை. உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பைச் சாதகமாக்கி, கேரள மாநிலத்தில் இந்துக்களை ஒருங்கிணைத்து தானொரு அரசியல் சக்தியாக மாற வேண்டும் என்பதுதான் பாஜகவின் இலக்கு. 
பெண்களுக்கு சம உரிமை என்கிற பெயரில் சபரிமலை ஐதீகத்தில் தலையிட்டு புரிதல் இல்லாமல் தீர்ப்பு வழங்கிய உச்ச நீதிமன்றம்; தனது இறைமறுப்புக் கொள்கையை நிலைநாட்ட விரும்பும் கேரள முதல்வர் பினராயி விஜயன்; கேரளத்தில் மாற்றுக் கட்சியாக உருவாக நினைக்கும் பாஜக; ஐதீகத்தைத் தகர்க்க விரும்பும் இறை உணர்வு இல்லாத பெண்ணியவாதிகள் - இவர்களால் காலகாலமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படும் சபரிமலை சம்பிரதாயம் பலியிடப்படுகிறது.
பல கோடி பக்தர்களின் நம்பிக்கையில் தலையிடுவது என்பது என்ன ஜனநாயகம்?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/05/மூன்றாம்தர-அரசியல்-3071145.html
3070614 தலையங்கம் அவலை நினைத்து... ஆசிரியர் Friday, January 4, 2019 02:58 AM +0530 ஊர் வாயை அடைக்க முடியாது என்கிற அடிப்படை எதார்த்தத்தைக்கூட நமது ஆட்சியாளர்கள் புரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது வியப்பை அளிக்கிறது. மக்களாட்சியில் மட்டுமல்ல, எந்தவிதமான ஆட்சி முறையாக இருந்தாலும் கூட ஆட்சிக்கு எதிரான விமர்சனங்களும், எதிரான நடவடிக்கைகளும் இருக்கத்தான் செய்யும். அவற்றை எப்படி பக்குவமாகக் கையாள்கிறார்கள் என்பதில்தான் ஆட்சியாளர்களின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.
மத்திய அரசு தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தில் சில கடுமையான பிரிவுகளைச் சேர்க்க நினைக்கிறது. இது குறித்து, தகவல் தொடர்புத்துறை அமைச்சகம் மற்றும் செய்தி ஒலிபரப்புத் துறை அமைச்சக அதிகாரிகள் கலந்தாலோசித்து வருவதாக ஊடகங்கள் தெரிவிக்கின்றன. தேர்தலுக்கு சில மாதங்களே இருக்கும் நிலையில், வலியப்போய் விமர்சனங்களை விலைக்கு வாங்க நரேந்திர மோடி அரசு முற்பட்டிருக்கிறது என்றுதான் கூற வேண்டும்.
பொய்யான தகவல்களையும், ஆதாரமற்ற வதந்திகளையும், சட்டவிரோதமான செய்திகளையும் பரப்பும் இணையதளங்களையும், செயலிகளையும் முடக்குவதற்குத் தேவையான விதிகளையும், சட்டங்களையும் இந்தியத் தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தில் சேர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் இப்போது அரசால் விவாதிக்கப்படும் நடவடிக்கை. எந்த நோக்கத்துடன் இந்தப் புதிய விதிமுறைகளை அரசு சேர்க்க விரும்புகிறதோ, அந்த நோக்கம் நிறைவேறாது என்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு நேர் எதிரான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.
நரேந்திர மோடி அரசு மட்டுமல்ல, இதற்கு முன்னால் இருந்த எல்லா அரசுகளுமே மக்களுக்குக் கூடுதல் அதிகாரமும் சுதந்திரமும் வழங்குவதற்குப் பதிலாக, எப்படியெல்லாம் குடிமக்களின் செயல்பாடுகளையும், சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்த முடியுமோ அவற்றையெல்லாம் முனைப்புடன் செயல்படுத்த முற்பட்டதை கடந்த கால வரலாறு பதிவு செய்கிறது. அதற்கு அவசரநிலைச் சட்டம் ஓர் எடுத்துக்காட்டு!
மக்களின் எல்லாச் செயல்பாடுகளையும் கட்டுப்படுத்தவும், முறைப்படுத்தவும் எடுக்கப்படும் அரசின் முயற்சிகள், காவல் துறைக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் வரம்பில்லாத அதிகாரங்களை வழங்கி விடுகின்றன. அது கண்காணிப்பு ஆட்சி முறையில் முடிகிறது. காவல் துறையோ அரசு அதிகாரிகளோ நினைத்தால் எந்தவொரு பிரச்னையையும் ஏதாவது ஒரு சட்டப் பிரிவின் கீழ் கொண்டுவர முடியும் என்கிற நிலையை ஏற்படுத்துகிறது. அதுதான் லஞ்ச ஊழலின் ஊற்றுக்கண்!
கோடிக்கணக்கான இணையதள, சமூக ஊடகப் பயனாளிகளைக் கண்காணிப்பது என்பது எளிதான பணியல்ல. அவற்றில் பதிவேற்றம் செய்யப்படும் செய்திகள் அனைத்தையும் தணிக்கை செய்வதோ, கட்டுப்படுத்துவதோ இயலாது. இப்போதிருக்கும் தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தில் காணப்படும் விதிமுறைகளின்படி, சில குறிப்பிட்ட தகவல்களை, செய்திகளை முடக்கிவிட முடியும். அதுதான் அரசின் கண்காணிப்பு அமைப்புகளால் செய்ய முடிகின்ற அதிகபட்ச ஒழுங்காற்றுதல் நடவடிக்கை.
இணையதளங்களிலும், சமூக ஊடகங்களிலும் செய்யப்படும் பதிவுகளுக்கு அந்த இணையதளத்தையோ, செயலியையோ பொறுப்பேற்க வைப்பது என்பது அறிவார்ந்த செயல் அல்ல. தொலைபேசி மூலம் செய்திப் பரிமாற்றங்கள் நடந்தன என்பதற்காகத் தொலைபேசி நிறுவனத்தைக் குற்றப்படுத்துவதுபோல இருக்கிறது இந்த முயற்சி. நமது அதிகாரிகளால் எப்படி இப்படியெல்லாம் விபரீதமாகவும், விசித்திரமாகவும் சிந்திக்க முடிகிறது என்பதுதான் வியப்பாகவும், நகைப்புக்கிடமாகவும் இருக்கிறது.
இணையதளங்கள் மூலமாகவும், சமூக ஊடகங்களிலும் பொய்யான தகவல்களும், அடிப்படை ஆதாரமே இல்லாத வதந்திகளும் பரப்பப்படுகின்றன என்பதில் யாருக்குமே மாற்றுக் கருத்தில்லை. தரக்குறைவான பகடிகள் மீம்ஸ் என்கிற பெயரில் கட்செவி அஞ்சல் மூலமாகவும், முகநூல் வழியாகவும் பரப்பப்படுகின்றன என்பதும் உண்மை. ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி என்று அரசியல் தளங்களில் மட்டுமல்லாமல், எல்லாத் துறையினரும், தனி நபர்களும் இவற்றால் பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.
நொடிப் பொழுதில் கோடிக்கணக்கானவர்களைப் போய்ச் சேர்ந்துவிடும் அதுபோன்ற பதிவுகளைக் கண்காணிப்பதோ, தணிக்கை செய்வதோ அசாத்தியம். திரைப்படங்களின் திருட்டு விசிடிக்களைக்கூட தடுக்க முடியாத நிலையில், இணையதள, செயலிப் பதிவுகளைத் தடுக்க முற்படுவது சாத்தியமல்ல. தவறான செய்தி, தரக்குறைவான பதிவு போன்றவற்றை மக்கள்தான் தரம் பிரித்துத் தவிர்க்க வேண்டும். அவற்றை மறுபதிவு செய்தும், ஆமோதித்தும் பெரிதுபடுத்தக் கூடாது.
தேர்தல் நெருங்கும் நேரத்தில், பல பொய்யான தகவல்களும், விமர்சனங்களும், பகடிகளும் சமூக வலைதளங்களின் மூலமும், செயலிகள் மூலமும் பரப்பப்படுவது இயற்கை. இதற்கு அமைச்சர்கள் பலரும், முன்னணி எதிர்க்கட்சி, ஆளும் கட்சித் தலைவர்களும்கூட விதிவிலக்கல்ல. இந்த நேரத்தில் இப்படியொரு சட்ட விதிமுறையைத் தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தில் கொண்டுவருவது என்பது, எதிர்க்கட்சிகளின் பிரசாரத்துக்கு வாய்ப்பூட்டு போடும் முயற்சியாகத்தான் கருதப்படும். அது அரசுக்கு எதிரான மன நிலையைத்தான் தோற்றுவிக்குமே தவிர சாதகமாக இருக்காது.
இந்தியாவில் இணைய சேவைத் துறையையே முடக்கிப் போட்டுவிடக்கூடிய அரசின் முடிவால், பொருளாதாரமும் பாதிக்கப்படும் என்பதை அரசு நினைவில் கொள்ள வேண்டும். உலகமயச் சூழலில், வெளிநாடுகளிலிருந்து பதிவு செய்யப்படும் செய்திகளை நாம் எப்படி தடுத்துவிட முடியும்?
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் சமுதாயம் அடையும் நன்மைகளைப் போலவே இதுபோன்ற தீமைகளும் ஏற்படத்தான் செய்யும். அதை சகித்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டுமே தவிர, தவிர்த்துவிட முடியாது. சட்டம் போட்டுத் தடுக்கவும் முடியாது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/04/அவலை-நினைத்து-3070614.html
3069916 தலையங்கம் மீண்டும் ஹசீனா! ஆசிரியர் Thursday, January 3, 2019 01:23 AM +0530 வங்க தேசத்தில், பிரதமர் ஷேக் ஹசீனா தலைமையிலான அவாமி லீக் கட்சியின் மெகா கூட்டணி போட்டியிட்ட 299 இடங்களில் 288 இடங்களை வென்று வரலாற்றுச் சாதனை படைத்திருக்கிறது. கடந்த 2014 தேர்தலில் எதிர்க்கட்சியான வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சி தேர்தலைப் புறக்கணித்துமேகூட, ஆளும் அவாமி லீக் கட்சி 234 இடங்களில்தான் வெற்றிபெற முடிந்தது. வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சியின் தலைமையில் அமைந்த ஜாட்டியா ஒக்கியா தேசிய ஐக்கிய முன்னணி வெறும் 7 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றிபெற முடிந்திருக்கிறது. 
தேர்தல் முடிவுகள் வெளியானவுடன் எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணியின் தலைவரான 82 வயது முன்னாள் நீதிபதி கமால் உசைன் தேர்தல் ஆணையத்திடம் மறு தேர்தல் நடத்த வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்திருக்கிறார். எதிர்க்கட்சி வேட்பாளர்கள் 17 பேர் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளுக்காகக் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதும், மேலும் 17 பேர் நீதிமன்றங்களால் தேர்தலில் போட்டியிட தடை விதிக்கப்பட்டிருப்பதும், அரசின் வற்புறுத்தலால்தான் என்று எதிர்க்கட்சிகள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றன. தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது 15 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான எதிர்க்கட்சித் தொண்டர்கள் தேர்தல் வன்முறையைக் காரணம் காட்டி, கைது செய்யப்பட்டதால் எதிர்க்கட்சிகளின் பிரசாரம் ஆளும்கட்சியால் முடக்கப்பட்டது என்றும் குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறது. 
இப்படிப் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தாலும்கூட, இந்தத் தேர்தல் இதற்கு முந்தைய தேர்தல்களைவிட, சுதந்திரமாகவும், முறையாகவும்தான் நடைபெற்றது என்று கூறவேண்டும். தேர்தல் கண்காணிப்புக் குழு, சார்க் மனித உரிமை ஆணையம் ஆகியவற்றின் நேரடிப் பார்வையில் சர்வதேசக் கண்காணிப்பாளர்களின் பங்களிப்புடன் இந்தத் தேர்தல் நடந்திருக்கிறது என்பதால், எதிர்க்கட்சிகளின் குற்றச்சாட்டை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட முடியாது. தேர்தல் குறித்த நேரத்தில் அறிவிக்கப்பட்டு, நடத்தப்பட்டது என்பதுடன் வாக்குப் பதிவும் 2014-இல் இருந்த 51% பங்களிப்பைவிட அதிகமாக, 66% காணப்பட்டதைக் குறிப்பிட வேண்டும்.
1971-இல் விடுதலை அடைந்த சில ஆண்டுகளிலேயே வங்க தேசம் உருவாகக் காரணமாக இருந்த அந்த நாட்டின் முதல் அதிபர் ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மானும், அவருடைய மனைவியும், மூன்று மகன்களும் ராணுவ அதிகாரிகள் சிலரால் ஆகஸ்ட் 1975-இல் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். நல்ல வேளையாக அவருடைய மகளான ஷேக் ஹசீனா அப்போது வெளிநாட்டில் இருந்தார். 1981-இல் அவர் திரும்பி வந்து அவாமி லீக் கட்சிக்குத் தலைமை தாங்கி வங்க தேசத்தில் ராணுவ ஆட்சியை அகற்றி ஜனநாயகத்தை மீட்க நீண்ட போராட்டத்தில் இறங்கினார். 
வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சியின் தலைவியான கலீதா ஜியாவுடன் கைகோத்து, 1990-இல் ராணுவ சர்வாதிகாரி ஹுசைன் முகமது எர்ஷாதின் ஆட்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்ததில் அவருக்குப் பெரும் பங்குண்டு. விரைவிலேயே ஷேக் ஹசீனாவுக்கும் கலீதா ஜியாவுக்குமான உறவு முறிந்து கடந்த 30 ஆண்டு வங்க தேச அரசியலில் இருவருக்கும் இடையே பதவிப் போட்டி தொடர்கிறது.
ஷேக் ஹசீனா 1996-இல் முதன் முறையாக பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆனால், 2001 தேர்தலில் பதவி இழக்க நேர்ந்தது. அவருக்குப் பிறகு பதவிக்கு வந்த பேகம் கலீதா ஜியாவாலும் அடுத்த தேர்தலில் பதவியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. 2007-இல் ராணுவத்தின் பின் துணையுடன் நடந்த ஆட்சி மாற்றத்தில் ஷேக் ஹசீனாவும் கலீதா ஜியாவும் ஊழல் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். 2008 டிசம்பரில் அவர்கள் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் கைவிடப்பட்டு, போட்டியிட அனுமதிக்கப்பட்டனர். அந்தத் தேர்தலில் பெரும்பான்மை பலத்துடன் ஷேக் ஹசீனா ஆட்சியைக் கைப்பற்றி இப்போது வரை அதைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பது அவருடைய அரசியல் சாதுர்யத்துக்கும், ராஜதந்திரத்திற்கும் கிடைத்திருக்கும் மிகப் பெரிய வெற்றி.
உடல்நலக் குறைவுடன் இருக்கும் வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சி தலைவி பேகம் கலீதா ஜியா ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளாகி சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பது மட்டுமே பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவின் தொடர் மூன்றாவது முறை வெற்றிக்குக் காரணம் என்று கூறிவிட முடியாது. அவரது கடந்த 10 ஆண்டு ஆட்சியில் வங்க தேசம் மிகப் பெரிய வளர்ச்சி கண்டிருக்கிறது.
வங்க தேசத்தின் ஜிடிபி கடந்த ஆண்டு 7.86 % ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. வறுமை கணிசமாகக் குறைந்து வளர்ச்சி அடையும் நாடுகள் பட்டியலில் விரைவிலேயே வங்க தேசம் சேரும் அளவுக்குப் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக உலகின் இரண்டாவது ஆயத்த ஆடை ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாக வங்க தேசம் வளர்ச்சி அடைந்திருப்பதற்கு பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவின் ஆட்சிதான் காரணம். ஷேக் ஹசீனா மீதான குற்றச்சாட்டுகளை அவரது ஆட்சியின் சாதனைகள் ஓரளவுக்கு மறைத்து விடுகின்றன.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை ஷேக் ஹசீனாவின் வெற்றி நமக்குச் சாதகமாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. குறிப்பாக, இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் அமைதி நிலவுவதற்கும், அஸ்ஸாம் பிரிவினைவாதிகளும், இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளும் வங்க தேசத்தில் இருந்து செயல்படாமல் இருப்பதற்கும் இந்தியாவுக்குச் சாதகமான ஷேக் ஹசீனா தலைமையிலான அவாமி லீக் கட்சியின் ஆட்சி வங்க தேசத்தில் தொடர்வது மிக மிக அவசியம். 
பிரதமராக மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஷேக் ஹசீனாவுக்கு வாழ்த்துக் கூறும் அதே நேரத்தில், ஓர் எச்சரிக்கை விடுப்பதும் அவசியம். இதேபோன்று எதிர்க்கட்சிகளின் செயல்பாடுகளுக்கு வாய்ப்பூட்டு போட்டு எதேச்சதிகாரமாக நடக்க முற்பட்டதன் விளைவாக அவரது தந்தைக்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகளும், ராணுவமும் திரும்பின என்பதை அவர் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/03/மீண்டும்-ஹசீனா-3069916.html
3069434 தலையங்கம் மாற்று சினிமாவின் பிதாமகன்! ஆசிரியர் Wednesday, January 2, 2019 03:00 AM +0530 இந்திய சினிமாவை உலக அரங்கில் எடுத்துச்சென்ற பெருமையும், வெகுஜன சினிமாவிலிருந்து விலகி மாற்று சினிமாவை அறிமுகப்படுத்திய பெருமையும் சத்யஜித் ரே, ரித்விக் கடக், மிருணாள் சென் என்கிற மூவரணியின் சாதனை. தனது 95-வயது வயதில் கொல்கத்தாவில் காலமாகியிருக்கும் மிருணாள் சென், சத்யஜித் ரே, ரித்விக் கடக் மூவரணி தொடங்கி வைத்த மாற்று சினிமா நெடுஞ்சாலையில் பயணித்தவர்கள்தான் தாபன் சின்ஹா, அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன், ஜி. அரவிந்தன், ஷியாம் பெனகல், கிரீஷ் கர்னாட், கிரீஷ் காஸரவள்ளி, ஷாஜி என் கருண், புத்ததேவ் தாஸ்குப்தா, கெüதம் கோஷ், ரிதுபர்ண கோஷ் உள்ளிட்ட பலரும். சத்யஜித் ரே, ரித்விக் கடக் இருவரிலிருந்தும் சற்று மாறுபட்டவர் மிருணாள் சென். அதற்குக் காரணம், இவரது திரைப்படங்களில் காணப்பட்ட கொள்கை ரீதியிலான அரசியல் சித்தாந்தம்.
 1955-இல் "ராத் போரே' என்கிற திரைப்படத்தின் மூலம் இயக்குநரானார் மிருணாள் சென். அந்தப் படம் சரியாக ஓடவில்லை. அவரது அடுத்த திரைப்படம் "நீல் ஆகாஷேர் நீச்சே', பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழான கொல்கத்தாவின் கடைசி காலகட்டத்தை பின்னணியாகக் கொண்டது. மிருணாள் சென்னின் மூன்றாவது திரைப்படமான "பைஷே ஷ்ரவணா' அவருக்கு சர்வதேசப் புகழை தேடித்தந்தது.
 இந்திய சினிமாவில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய அவரது திரைப்படமான "புவன் ஷோம்', 1969-இல் வெளியானது. இந்தியாவின் அதிகாரவர்க்கத்தின் மீதான தாக்குதல்தான் "புவன் ஷோம்' திரைப்படத்தின் அடித்தளம். புதிய இந்திய சினிமாவின் தொடக்கமாக "புவன் ஷோம்' அமைந்தது என்று விமர்சகர்கள் கருதுகிறார்கள். மிருணாள் சென்னின் தலைசிறந்த படம் என்று பலராலும் கருதப்படும் "புவன் ஷோம்', சிறந்த படத்துக்கான தேசிய விருதை மட்டுமல்லாமல், சிறந்த இயக்குநருக்கான விருதையும் பெற்றுத் தந்தது.
 வங்காள நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் வாழ்க்கையை மிருணாள் சென்னைப் போல துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியவர்கள் வேறு யாரும் கிடையாது. கொல்கத்தா நகரத்தை மையப்படுத்தி அவர் எடுத்த "இன்டர்வியூ' (1971), "கொல்கத்தா-71' (1972), "பதாதிக்' (1973) ஆகிய மூன்றும் அங்கு வாழும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் வாழ்க்கையைத் துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டும் திரைப்படங்கள்.
 1970 காலகட்டத்தில் மேற்கு வங்கம் மிகப்பெரிய அரசியல் நெருக்கடிகளைச் சந்தித்தது. அன்றைய இளைஞர்களிடம் அந்த அரசியல் சூழலின் தாக்கம் காணப்பட்டதில் வியப்பில்லை. வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், ஊழல், இளைஞர்களின் கனவுகள் நனவாகாத ஆத்திரம் இவையெல்லாம் "இன்டர்வியூ', "கொல்கத்தா 71', "பதாதிக்' ஆகிய திரைப்படங்களில் பிரதிபலித்தன.
 70-களின் பிற்பகுதியில் ஆத்திரக்கார இளைஞர்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்த மிருணாள் சென்னின் திரைப்படங்கள் நடுத்தர வர்க்கத்தின் போலித்தனங்களையும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் தர்மசங்கடங்களையும் வெளிப்படுத்துபவையாக அமைந்தன. அந்தத் திரைப்படங்களின் பெண் கதாபாத்திரங்கள், சமுதாயம் விதித்திருக்கும் சட்டதிட்டங்களையும், ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளையும் கேள்வி கேட்பவர்களாக மிருணாள் சென் சித்தரித்திருந்தார். "ஏக் தின் பிரதி தின்' (1979), வேலைக்குப் போய்விட்டு வீட்டுக்குத் திரும்ப முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு பெண் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகளையும் சம்பவங்களையும் சூழ்நிலைகளையும் பின்னணியாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. அன்றைய நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனநிலையையும் அன்றைய சமுதாயத்தில் வாழ்ந்த பெண்களின் நிலையையும் தத்ரூபமாக சித்தரித்தது "ஏக் தின் பிரதி தின்'. "காரிஜ்' (1982), மிருணாள் சென் உருவாக்கிய இன்னொரு வித்தியாசமான திரைப்படம். அதேபோல, "ஆகாலேர் சந்தானே' (1980) மிருணாள் சென்னின் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய இன்னொரு திரைப்படம்.
 2002-இல் வெளிவந்த "ஆமார் புவன்'தான் மிருணாள் சென்னின் கடைசி திரைப்படம். வங்காளத்தில் மட்டுமல்லாமல், ஹிந்தி, ஒடியா, தெலுங்கு என்று பல்வேறு மொழிகளில் திரைப்படங்களை இயக்கிய பெருமை மிருணாள் சென்னுக்கு உண்டு. 1985-இல் மிருணாள் சென் இயக்கிய "ஜெனிசிஸ்' திரைப்படம் ஹிந்தி, பிரெஞ்சு, ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் ஒரே நேரத்தில் எடுக்கப்பட்டது. வேறு எந்த வங்காள இயக்குநரும் மிருணாள் சென் அளவுக்கு ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று மாறுபட்ட பல்வேறு கதைகளை திரைப்படமாக்கியிருக்க மாட்டார்கள். எல்லா சட்டதிட்டங்களையும் உடைத்துத் தனக்கென்று ஒரு திரை மொழியை உருவாக்கிக் கொண்ட பெருமை அவருக்கு மட்டுமே உண்டு.
 28 திரைப்படங்கள், 4 ஆவணப் படங்கள் மட்டுமல்லாமல், வங்காளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் சினிமா தொடர்பான ஆறு புத்தகங்களையும் எழுதியிருக்கும் மிருணாள் சென், இந்திய அரசால் பத்மபூஷண் விருது வழங்கி கெüரவிக்கப்பட்டார். இந்திய திரைத் துறையின் மிக உயரிய தாதா சாகேப் பால்கே விருதும் பெற்றார்.
 நேரிடையாக அரசியலில் களமிறங்காவிட்டாலும் அடிப்படையில் மிருணாள் சென் ஓர் இடதுசாரி சிந்தனாவாதி. ஆனால், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் சேரவோ, எந்தவிதப் பதவியை ஏற்றுக்கொள்ளவோ அவர் உடன்படவில்லை. அவரது இடதுசாரி சிந்தனைகள் திரைப்படங்களில் பிரதிபலித்தன.
 மிருணாள் சென் வெறும் திரைப்பட இயக்குநர் மட்டுமல்ல, தான் ஏற்றுக்கொண்ட கொள்கையைத் தனது திரைப்படத்தின் மூலம் மட்டுமல்லாமல், தன்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் கடைப்பிடிக்க முற்பட்டவர். இந்திய சினிமா உள்ளவரை மிருணாள் சென்னின் நினைவு வாழும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/02/மாற்று-சினிமாவின்-பிதாமகன்-3069434.html
3068724 தலையங்கம் வணக்கம் 2019! ஆசிரியர் Tuesday, January 1, 2019 03:02 AM +0530 புத்தாண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும்போது, நடந்து முடிந்த ஆண்டின் சாதனைகளையும் வேதனைகளையும் மீள் பார்வை பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அதேநேரத்தில், 2019 பல புதிய எதிர்பார்ப்புகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.
 அரசியல் களத்தில் 2018 எதிர்பாராத பல திருப்பங்களை நிகழ்த்தியது. கடந்த ஏப்ரல் மாதம் மத்தியில் ஆளும் பாரதிய ஜனதா கட்சி வட கிழக்கு மாநிலமான திரிபுராவில் இடதுசாரிக் கூட்டணியையும் காங்கிரûஸயும் ஓரம்கட்டி மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைந்தபோது, 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் யாராலும் எதிர்கொள்ள முடியாத அரசியல் சக்தியாகக் காட்சியளித்தது. தொடர்ந்து நடந்த கர்நாடக சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் அந்தத் தோற்றத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது என்றால், கடந்த டிசம்பர் மாதம் நடந்த ஐந்து மாநிலங்களுக்கான சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் பாஜகவின் தனிப் பெரும்பான்மையைக் கேள்விக்குறியாக்கி இருக்கின்றன.
 கும்பல் கொலைகளால் இந்தியாவின் மனிதாபிமானத் தன்மையை சந்தேகத்துக்கு உரியதாக்கியிருக்கிறது 2018. தன்மறைப்பு நிலையின் மீதான அரசுத் தாக்குதலும், மாட்டிறைச்சி தொடர்பான வன்முறைக் கொலைகளும், மகளிருக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகளும் முகம்சுளிக்க வைத்த 2018-இன் கரும்புள்ளிகள். முத்தலாக் தீர்ப்பும், ஓரினச் சேர்க்கை தீர்ப்பும், சபரிமலையில் அனைத்து வயதுப் பெண்களும் வழிபட அனுமதி வழங்கிய தீர்ப்பும் நீதித் துறையை கண்டனத்துக்கும் விமர்சனத்துக்கும் உள்ளாக்கிய நிகழ்வுகள்.
 கடந்த ஆண்டில் இந்தியாவை மிகப்பெரிய சோதனைக்கு உள்ளாக்கியது இயற்கைச் சீற்றம். கேரள மாநிலத்தில் பெய்த அடை மழையும், வெள்ளமும் 400-க்கும் அதிகமானோரின் உயிரிழப்புக்கு காரணமானது. கஜா புயலின் கொடூரத் தாக்குதல் தமிழகத்தின் ஆறு மாவட்டங்களை நிலைகுலையச் செய்து லட்சக்கணக்கானோரின் வாழ்வாதாரத்தைக் கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது.
 இந்திய வங்கிகளின் செயல்பாட்டை வெளிச்சம்போட்டு காட்டிய ஆண்டு 2018. இதற்கு முன்னால் வங்கிகளில் கடன் வாங்கி திருப்பிக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றிய சஹாரா குழுமத்தின் தலைவர் சுப்ரதா ராய், கிங் பிஷர் நிறுவனத்தின் தலைவர் விஜய் மல்லையா ஆகியோரையெல்லாம் ஒன்றுமில்லாமல் செய்துவிட்டது வைர வணிகர் நீரவ் மோடி உள்ளிட்டோர் பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியில் ரூ.11,363 கோடி கடன் மோசடி செய்துவிட்டு லண்டனுக்குத் தப்பியோடிய சம்பவம். வங்கிகளின் வாராக்கடன் பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியாமல் 2018 தத்தளித்தது என்றால், 2019 அந்த பாதிப்புடன் தொடரப் போகிறது.
 கடந்த ஆண்டின் மிகப்பெரிய வேதனைக்குரிய நிகழ்வு, இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள வேளாண் பெருமக்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்னைதான். கடந்த பல அரசுகளின் சரியான திட்டமிடல், புரிதல் இல்லாததால் ஏற்பட்டிருக்கும் வேளாண் இடர், இந்தியாவின் மக்கள்தொகையில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோரை பாதித்திருக்கிறது. டஜன் கணக்கில் விவசாயிகளின் தற்கொலை இந்தியாவின் பல்வேறு பாகங்களில் நடைபெற்றும்கூட பெரிய அளவில் அவை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்பது எந்த அளவுக்கு நாம் உணர்ச்சியற்றவர்களாய் இருக்கிறோம் என்பதை எடுத்துரைத்தது. தமிழ்நாடு, மத்தியப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரம், குஜராத், உத்தரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் நடைபெற்ற விவசாயிகளின் போராட்டங்கள் எந்த அளவுக்கு கிராமப் பொருளாதாரம் பாதிப்பை எதிர்கொள்கிறது என்பதை எடுத்து இயம்புகின்றன.
 2018-இன் மிகப் பெரிய பிரச்னை வேளாண் இடராகத்தான் இருக்கும். இதற்குப் பல்வேறு காரணங்களைக் கூற முடியுமே தவிர, அதற்கான தீர்வுகள் எட்டப்படவில்லை. இந்திய விவசாயிகளில் 80%-க்கும் அதிகமானோர் நடுத்தர அல்லது சிறிய விவசாயிகள். மூன்று ஏக்கருக்கும் குறைவான விளைநிலம் வைத்திருக்கும் அவர்களது உற்பத்திக்கு மிகக் குறைவான விலைதான் தரப்படுகிறது என்பதுதான் பிரச்னை. மத்தியப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் அளவுக்கதிகமான விளைச்சல் ஏற்பட்டபோது அதனால் விலையில் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்டனர்.
 கடன் தள்ளுபடி என்று வங்கிக் கடன்கள் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டாலுமே அவர்கள் தனியாரிடம் வாங்கிய கடன்களில் இருந்து விமோசனம் அடையாதவரை வேளாண் இடர் பிரச்னைக்கு விடைகாண முடியாது. அதேபோல குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை அறிவிக்கப்பட்டாலும் கூட விளைபொருள்கள் முழுமையாக வாங்கப்படாத நிலையில் விவசாயிகளின் பிரச்னை தீராது. வேளாண் இடருக்கு முந்தைய ஆண்டுகளைப் போலவே 2018-ம் விடை காணவில்லை.
 வேலைவாய்ப்பின்மையும் விலைவாசியும் 2019 எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்கள். இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தையுமே 2016-இல் அறிவிக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவு உலுக்கிப் போட்டது என்றால் 2017-இல் ஜிஎஸ்டி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதன் விளைவாக தொழில் துறை நிலை தடுமாறியது. சிறு குறு நடுத்தர தொழில்கள் எதிர்கொண்ட கடுமையான பாதிப்பும் அதனால் ஏற்பட்ட வேலையிழப்பும் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பாதிப்புகளை 2019-ம் எதிர்கொள்ளப் போகிறது.
 இந்த நிதியாண்டின் பட்ஜெட்டில் எதிர்பார்த்ததைவிட நிதிப் பற்றாக்குறை கடந்த எட்டு மாதத்தில் ரூ.92,349 கோடி கூடுதலாகவே அதிகரித்திருக்கிறது. கடந்த ஆண்டும் நிதிப் பற்றாக்குறை எதிர்பார்த்ததைவிட கூடுதலாக இருந்த நிலையில், இரண்டாவது ஆண்டாக இந்த நிதியாண்டிலும் தொடர்ந்தால் அதை இந்தியப் பொருளாதாரம் எப்படித் தாங்கப் போகிறது என்பது கவலையளிக்கிறது.
 இந்தப் பின்னணியில்தான் 2019-இல் அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jan/01/வணக்கம்-2019-3068724.html
3067962 தலையங்கம் நம்பிக்கை தந்த 2018! ஆசிரியர் Monday, December 31, 2018 12:12 AM +0530 2018-இன் விளையாட்டு சாதனைகள் 2019-இல் இந்தியா எதிர்கொள்ளவிருக்கும் பல்வேறு பந்தய வெற்றிகளுக்கான முன்னோட்டம் என்றுதான் கருத வேண்டும். இந்த ஆண்டில் நடந்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள், காமன்வெல்த் போட்டிகள், இளைஞர்களின் ஒலிம்பிக் போட்டி உள்ளிட்ட பல போட்டிகளில் இந்திய வீரர்கள் நிகழ்த்தியிருக்கும் சாதனைகள், வருங்காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சக்தியாக விளையாட்டு அரங்கத்தில் இந்தியா மாறுவதற்கான அறிகுறியையும் அடித்தளத்தையும் நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.
 காமன்வெல்த் போட்டி, ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டி ஈட்டி எறிதலில் 21 வயது நீரஜ் சோப்ரா நிகழ்த்திய தொடர் வெற்றி, 2020 டோக்கியோ ஒலிம்பிக் பந்தய தங்கப் பதக்கத்துக்கான அச்சாரமாக இருக்கக்கூடும். அதேபோல, பி.வி. சிந்து சமீபத்தில் பாட்மிண்டன் வேர்ல்ட் டூர் போட்டிகளில் உலக நெம்பர் ஒன் தை-சூ-யிங்கை வீழ்த்தி முதலிடம் பெற்ற நிகழ்வும், இறகுப் பந்தாட்டத்தில் இந்தியாவின் தொடர் வெற்றிக்கான தொடக்கம் என்று சொல்லலாம்.
 நமது இளம் துப்பாக்கிச் சுடும் வீரர்கள் 2018-இல் மிகப்பெரிய வெற்றியைத் தேடித் தந்திருக்கிறார்கள். 16 வயது மானு பாக்கரும், 15 வயது அனீஷ் பன்வாலாவும் காமல்வெல்த் போட்டிகளிலும், 16 வயது செüரப் செüத்ரியும், 15 வயது ஷர்துல் விகானும் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளிலும் தங்கப் பதக்கம் வென்று இந்தியாவுக்கு வெற்றியைத் தேடித் தந்தனர். சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் துப்பாக்கிச் சுடுதல் திறமை நிலைநாட்டப்பட்டிருக்கிறது. அபிநவ் பிந்த்ரா ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் துப்பாக்கிச் சுடும் போட்டியில் தங்கப் பதக்கம் வென்றது முதல் இந்தியாவின் துப்பாக்கிச் சுடும் வீரர்களின் வெற்றிப் பயணம் தொடர்கிறது.
 சமீபகாலமாக இந்தியா நிகழ்த்திவரும் இன்னொரு சர்வதேச அளவிலான சாதனை, மல்யுத்தக் களத்தில் நிகழ்த்தப்படுகிறது. இந்திய மல்யுத்த வீரர்களான பஜ்ரங் புனியாவும் வினேஷ் போகட்டும் காமன்வெல்த் போட்டிகளிலும், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளிலும் தொடர்ந்து தங்கப் பதக்கங்களை வென்று சாதனை படைத்திருக்கிறார்கள். மல்யுத்தத்தைப் பொருத்தவரை ஆசியாவிலும் காமன்வெல்த் நாடுகளிலும் இந்தியா தன்னை பலசாலியாக நிலைநிறுத்திக் கொள்ள 2018 வழிகோலியிருக்கிறது. இதன் தொடர்ச்சியாக, ஒலிம்பிக் பந்தயத்திலும் இந்தியா தனது வெற்றி முத்திரையைப் பதிப்பதற்கான சாத்தியம் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் கைவரப்பட்டிருக்கிறது.
 காமன்வெல்த் போட்டிகளில் தங்கப் பதக்கமும், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வெண்கலப் பதக்கமும் இந்தியாவுக்குப் பெற்றுத் தந்திருக்கும் சாய்னா நெவாலை நாம் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது. இந்தியாவை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கும் இன்னொரு விளையாட்டு வீராங்கனை மனிகா பத்ரா. தில்லியைச் சேர்ந்த மனிகா பத்ரா, காமன்வெல்த் போட்டிகளில் இரண்டு தங்கப் பதக்கம் வென்றது மட்டுமல்லாமல், பிரபல டேபிள் டென்னிஸ் வீரர் சரத் கமலுடன் இணைந்து ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வெண்கலப் பதக்கமும் வென்றார்.
 இதுவரை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் இந்தியாவைத் தொடர்ந்து வீழ்த்தி வந்த சீனாவை நம்மால் வெற்றிகாண முடியும் என்கிற நம்பிக்கையை இந்தியாவுக்கு மனிகா பத்ரா பெற்றுத் தந்திருக்கிறார். இந்த வீராங்கனை இந்தியாவின் முதல்நிலை ஆட்டக்காரராகவும், உலக அளவிலுள்ள முன்னணி டேபிள் டென்னிஸ் ஆட்டக்காரராகவும் உயர்ந்து நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக மாறியிருக்கிறார்.
 இந்த ஆண்டு நடந்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 20 வயதுக்குட்பட்டவர்களுக்கான உலக தடகளப் போட்டி 400 மீட்டர் ஓட்டத்தில் 18 வயது ஹிமா தாஸ் தங்கப் பதக்கம் வென்றபோது இந்தியாவின் முதல் தடகள உலக சாம்பியனாக அவர் தன்னை நிலைநாட்டிக் கொண்டார். பி.டி. உஷாவுக்குப் பிறகு இந்தியாவுக்கு ஒலிம்பிக் பந்தய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும் தடகள வீராங்கனை ஹிமா தாஸின் வெற்றி இந்த ஆண்டின் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளில் ஒன்று.
 நம்மால் பளுதூக்கும் போட்டி வீரர்களின் 2018 சாதனைகளை மறந்துவிட முடியாது. இந்த ஆண்டில் ஐந்து தங்கப் பதக்கங்கள், இரண்டு வெள்ளிப் பதக்கங்கள், இரண்டு வெண்கலப் பதக்கங்கள் என்று ஒன்பது பதக்கங்களை பெற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள் இந்திய பளுதூக்கும் வீரர்கள். இளம் பளுதூக்கும் நட்சத்திரமான ஜெரேமி லால்ரின்னுன்கா, இளைஞர் ஒலிம்பிக்கில் தங்கப் பதக்கம் வென்று சரித்திரம் படைத்திருக்கிறார்.
 பில்லியர்ட்ஸ் விளையாட்டில் பங்கஜ் அத்வானி தனது 21-ஆவது உலகப் பட்டத்தை 2018-இல் வென்றார் என்றால், சுபாங்கர் சர்மா, நீபாங் மலேசியா ஓபன் பந்தயத்தில் இந்திய மூவர்ணக் கொடியை தூக்கிப் பிடித்திருக்கிறார். இதுபோல, அநேகமாக எல்லா விளையாட்டுப் போட்டிகளிலும் இந்தியா 2018-இல் தனது வெற்றிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.
 இந்தியாவுக்கு 2018-இல் சில பின்னடைவுகளும் நேராமல் இல்லை. ஹாக்கியிலும், கிரிக்கெட்டிலும் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்திய தோல்விகளை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. கிரிக்கெட்டைப் பொருத்தவரை இளம் பந்து வீச்சாளர்கள் 2019 உலக கிரிக்கெட் கோப்பைப் போட்டியில் நமக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறார்கள் என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 எல்லா விளையாட்டு வீரர்களின் பெயர்களையும் பட்டியலிட முடியாவிட்டாலும் 2018-ஐப் பொருத்தவரை விளையாட்டு என்று எடுத்துக்கொண்டால் தலைசிறந்த சாதனையாளராக உயர்ந்து நிற்பது மேரி கோம்தான் என்பதில் யாருக்கும் கருத்துவேறுபாடு இருக்க முடியாது. நூற்றுக்கணக்கான நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களுடன் இந்தியா விளையாட்டுத் துறையில் மிகப்பெரிய சாதனைகளைப் படைக்கத் தயாராகிறது என்பதுதான் 2018 தெரிவிக்கும் செய்தி.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/31/நம்பிக்கை-தந்த-2018-3067962.html
3066874 தலையங்கம் ஹசீனாவா இப்படி? ஆசிரியர் Saturday, December 29, 2018 01:27 AM +0530 வங்கதேசம் 11ஆவது பொதுத் தேர்தலை சந்திக்க இருக்கிறது. ஏறத்தாழ 10 கோடி வாக்காளர்கள் வங்கதேச நாடாளுமன்றத்துக்கு 300 உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க இருக்கிறார்கள். தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டது முதல் இதுவரை, ஜாதீய ஐக்கிய முன்னணி என்கிற எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணிக்குத் தலைமை தாங்கும் வங்கதேசத்தின் பிரதான எதிர்க்கட்சியான வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சியைச் சேர்ந்த 9,200 தொண்டர்கள் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். 
199091இல் வங்கதேசத்தில் மீண்டும் ஜனநாயகம் நிலைநாட்டப்பட்டது முதல், ஒவ்வொரு தேர்தலுமே பரபரப்பாகவும் வன்முறையுடன் கூடியதாகவும்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆளும் அவாமி லீக் கட்சியும், எதிர்க்கட்சியான வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சியும் நேர்மையான ஜனநாயகப் பண்புகளைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை என்பதுதான் வரலாறு காட்டும் உண்மை. 
கலீதா ஜியாவின் தலைமையில் வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சி ஆட்சியில் இருக்கும்போது, பதவிக்காலம் முடிவடைந்தும்கூட பதவியிலிருந்து விலக மறுத்திருக்கிறது. 1996இல் அவாமி லீக் கட்சி மிகப் பெரிய மக்கள் போராட்டத்தை நடத்தித்தான் மீண்டும் தேர்தலுக்கு வழிகோலப்பட்டது. 2008 டிசம்பரில் நடைபெற்ற தேர்தலில் அவாமி லீக் கட்சி வெற்றி பெற்று, அதுமுதல் இப்போதைய பிரதமரும், வங்கபந்து முஜிபுர் ரஹ்மானின் புதல்வியுமான ஷேக் ஹசீனா பிரதமராகத் தொடர்கிறார்.
இதற்கு முந்தைய 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஷேக் ஹசீனாவின் அவாமி லீக் கட்சி பெற்ற வெற்றியை ஜனநாயக வெற்றி என்று கூறிவிட முடியாது. தேர்தலுக்கு ஜனநாயக அங்கீகாரம் கிடைக்காமல் இருக்க தேர்தல் புறக்கணிப்பில் ஈடுபட்டது வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சி. தேர்தல் களத்தில் ஆளும் அவாமி லீக் கட்சி மட்டுமே குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் கட்சியாக இருந்ததால், பிரதமர் ஷேக் ஹசீனா இரண்டாவது முறையாக வென்று தனது பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொண்டார். 
கடந்த தேர்தலில் பெரிய அளவில் எதிர்ப்பில்லாமல் ஷேக் ஹசீனாவின் அவாமி லீக் வெற்றியை உறுதிப்படுத்தியது என்றால், இந்த முறையும்கூட பெருமளவில் எதிர்ப்பில்லாத நிலைதான் ஆளுங்கட்சிக்குக் காணப்படுகிறது. கடந்த சில மாதங்களாகவே தேர்தல் வன்முறை காணப்பட்டாலும்கூட, ராணுவத்தை அழைக்க வேண்டும் என்றோ, ராணுவ தளபதிகளின் மூலம் சமரசம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றோ யாரும் வற்புறுத்தவில்லை என்பதே பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவுக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி.
எதிர்க்கட்சியான வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சியின் தலைவியும் முன்னாள் பிரதமருமான கலீதா ஜியா, ஊழல் குற்றச்சாட்டில் சிக்கி சிறையில் இருக்கிறார். அவருக்கு நீதிமன்றம் ஏழு ஆண்டு சிறைத்தண்டனை விதித்திருக்கிறது. சிறைக்கும் மருத்துவமனைக்குமாக இடம் மாறிக் கொண்டிருக்கும் கலீதா ஜியாவின் சார்பில், அவரது மகன் தாரிக் ரஹ்மான் அந்தக் கட்சியின் செயல் தலைவராக இருந்து வருகிறார். அவாமி லீக் கட்சிப் பேரணியின் மீது குண்டுவீச்சுத் தாக்குதல் நடத்திய வழக்கில் ஆயுள் தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கும் தாரிக் ரஹ்மான், வெளிநாட்டிலிருந்து கட்சியை நடத்தி வரும் நிலையில், வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சி ஆளும் அவாமி லீக் கட்சியை எதிர்கொள்ளும் வலிமையுடன் இல்லாமல் இருப்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லை.
அவாமி லீக் கட்சிக்கும் வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சிக்கும் இடையில் மட்டுமல்ல, அந்தக் கட்சிகளின் தலைவர்களுமான பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவுக்கும், முன்னாள் பிரதமரான கலீதா ஜியாவுக்கும் இடையேயும் தனிப்பட்ட முறையில் கடுமையான விரோதம் நிலவுகிறது. ஆனால், வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சித் தலைவர்களுக்கு நீதிமன்றம் தண்டனை வழங்கியதற்கும், இவர்களுக்கு இடையேயான விரோதத்துக்கும் தொடர்பு இல்லை என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
2001 06 வரை நடந்த வங்கதேச தேசியவாதக் கட்சியின் கடந்த ஆட்சிக் காலம் பாராட்டும்படி இருக்கவில்லை. எதிர்க்கட்சிகள் மீது அடக்குமுறை ஏவிவிடப்பட்டது என்பது மட்டுமல்லாமல், கடுமையான கட்டுக்கடங்காத ஊழலும் அந்த ஆட்சியில் காணப்பட்டது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மத அடிப்படைவாதிகளுக்கு கலீதா ஜியா முழு சுதந்திரமும் ஆதரவும் அளித்து வந்தார் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 
பிரதமர் ஷேக் ஹசீனா தலைமையிலான கடந்த 10 ஆண்டு அவாமி லீக் கட்சி ஆட்சியில் வங்கதேசம் மிகப்பெரிய அளவிலான வளர்ச்சியைக் கண்டிருக்கிறது. வங்கதேசப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி வீதம் 7.8%ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. கல்வி, சுகாதாரம் உள்ளிட்ட சமூகப் பிரச்னைகளிலும் ஷேக் ஹசீனாவின் ஆட்சி குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தனது ஆட்சியின் 10 ஆண்டு சாதனைகளின் அடிப்படையில் ஆளும் அவாமி லீக் கட்சி தேர்தலை எதிர்கொள்வதால் மூன்றாவது முறையும் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைக்கும் வாய்ப்பு ஷேக் ஹசீனாவுக்குப் பிரகாசமாகவே இருக்கிறது. 
அப்படியிருந்தும்கூட, பிரதமர் ஷேக் ஹசீனா எதற்காக மத அடிப்படைவாதிகளைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சிக்கிறார் என்பதுதான் புதிராக இருக்கிறது. அரசுச் செலவில் 560 மாதிரி மசூதிகளை அமைத்துத் தருவது, இஸ்லாமியப் பல்கலைக்கழகம் நிறுவுவது உள்ளிட்ட பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவின் அறிவிப்புகள், கலீதா ஜியாவை ஆதரிக்கும் மதத் தீவிரவாதிகளைத் தன் பக்கம் இழுப்பதற்கான முயற்சியாகவே கருதத் தோன்றுகிறது. 
பாகிஸ்தானைப் போல அல்லாமல், வங்கதேசத்தை மதச்சார்பற்ற நாடாக உருவாக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்ட வங்கபந்து ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மானின் கனவை, அவரது மகளே தகர்க்க முற்படுகிறார் என்பதுதான் நகைமுரண்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/29/ஹசீனாவா-இப்படி-3066874.html
3066212 தலையங்கம் தடையரே கல்லாதவர்! ஆசிரியர் Friday, December 28, 2018 01:36 AM +0530 இந்தியாவின் கல்விச்சாலைகள் மற்றும் கல்வித் தரம் குறித்த ஒருங்கிணைந்த மாவட்டத் தகவல் ஆய்வு வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தும் கசப்பான, திடுக்கிட வைக்கும் தகவல்கள், மத்திய - மாநில ஆட்சியாளர்களைச் சிந்திக்க வைத்து கல்வி குறித்த மறுசிந்தனைக்கு வழிகோல வேண்டும்.
அரசுப் பள்ளிகளில் இடைநிலை, உயர்நிலை வகுப்புகளில் கல்வியை பாதியில் நிறுத்தும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. பிகார், ஜார்க்கண்ட், உத்தரப் பிரதேசம், ஜம்மு - காஷ்மீர், மேற்கு வங்கம், வடகிழக்கு மாநிலங்கள் மட்டுமல்லாமல் நமது தமிழகத்திலும்கூடப் பள்ளி இறுதி வகுப்புக்கு முன்னால் படிப்பை நிறுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதாக, வெளியிடப்பட்டிருக்கும் 2016-17-க்கான அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இதற்கு முந்தைய ஆண்டுகளைவிட இந்த மாநிலங்களில் பாதியில் படிப்பை நிறுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன புள்ளிவிவரங்கள்.
பிகாரில் 2015-16 கல்வியாண்டில் 25.9% மாணவர்கள் உயர்நிலைப் பள்ளித் தேர்வு எழுதாமல் படிப்பை நிறுத்தினார்கள் என்றால், 2016-17 அவர்களது எண்ணிக்கை 39.73%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. அதேபோல ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் பாதியில் படிப்பை நிறுத்தும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 2016-17-இல் 12% அதிகரித்திருக்கிறது. தெலங்கானா (6.96%), மேற்கு வங்கம் (9.13%) ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது தமிழ்நாடு (1.93%), ராஜஸ்தான் (1.71%), உத்தரப் பிரதேசம் (1.41%) ஆகிய மாநிலங்களில் அரசுப் பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்களில் பாதியில் படிப்பை நிறுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை விகிதாசார அளவில் குறைவுதான் என்றாலும், எண்ணிக்கை அளவில் அதிகம். 
மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை, கல்வியில் மிகப் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருப்பதாக கூறுகிறது. தொடக்கக் கல்வி அளவில் 2016-17-இல் 100% சேர்க்கை இலக்கை எட்டியிருப்
பதாக அந்த அமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதே நேரத்தில், நடுநிலைக் கல்வி அளவில் இதுவே 80%-ஆகக் குறைந்து விடுகிறது என்பதை அமைச்சகம் தெரிவிப்பதில்லை. 
எட்டாம் வகுப்பு வரையிலான அளவில் மாணவர்களின், அதிலும் குறிப்பாக கிராமப்புற மாணவர்களின் தொடக்கக் கல்விச் சேர்க்கை 100% இருந்தும்கூட, விலகிவிடுவதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் உண்டு. பள்ளியில் சேருவதற்கான ஆர்வம் இல்லாமையும் பல கிராமப்புறங்களில் பள்ளிக்கூடங்கள் அருகாமையில் இல்லாமல் இருப்பதும் இதற்கு முக்கியமான காரணங்கள். எட்டாம் வகுப்பு வரை தேர்வு இல்லாமல் இருப்பதும்கூட, இடைநிலைக் கல்வி அளவில் மாணவர்கள் ஆர்வம் குறைந்து கல்வியைப் பாதியில் நிறுத்திக்கொள்வதற்கு ஒரு காரணம்.
2001-இல் அன்றைய வாஜ்பாய் அரசால் அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதும், 2010-இல் மன்மோகன் சிங் அரசால் கல்வி கற்கும் உரிமைச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதன் மூலமும் கிராமப்புறங்களில் எல்லா குழந்தைகளும் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பை உறுதிப்படுத்தின. கல்வி கற்பதற்கு பெற்றோரின் வருமானம் தடையாக இருக்கக் கூடாது என்பதும், அனைத்து கிராமப்புறப் பள்ளிகளும் அடிப்படை வசதிகளுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதும் இந்தச் சட்டங்களால் முன்னுரிமை பெற்றன. அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டம் வந்த பிறகும்கூட, நமது பள்ளிக் கல்வித் துறை சரியான இலக்கை நோக்கி பயணிக்கவில்லை என்பதையும், பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கை முறையாக நடத்தப்படவில்லை என்பதையும் ஆய்வுகளும் புள்ளிவிவரங்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
கல்வி குறித்த தேசிய செயல்திறன் ஆய்வு (நேஷனல் அச்சீவ்மென்ட் சர்வே), மாவட்ட ரீதியான புள்ளிவிவரங்களை வழங்குகிறது. இந்தியாவிலுள்ள அரசுப் பள்ளிகள் கிராமப்புற மாணவர்
களுக்கு உயர்கல்விக்கான தன்னம்பிக்கையையும் திறமையையும் வேலைவாய்ப்புக்கான கல்வியையும் வழங்குவதில்லை என தேசிய செயல்திறன் ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. 
வசதியுள்ளவர்களின் குழந்தைகள் தனியார் பள்ளிக்கூடங்களுக்கு சென்றுவிடுவதால், அரசுப் பள்ளிகளில் பெரும்பாலும் பிற்பட்ட வகுப்பினர், பட்டியலினத்தவர், பழங்குடியினர், ஏழைக் குழந்தைகள் மட்டுமே படிக்கின்றனர். தேசிய செயல்திறன் ஆய்வு 2017-இன்படி, மாணவர்களைவிட மாணவிகள் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள். நகர்ப்புற பள்ளிகளைவிட கிராமப்புறப் பள்ளிகள் திறம்பட செயல்படுகின்றன. சில பகுதிகளில் மற்ற மாணவர்களைவிடப் பட்டியலின மாணவர்கள் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள். அரசுப் பள்ளிகளை மேம்படுத்துவதன் மூலமும், திறம்பட நடத்துவதன் மூலமும் அடித்தட்டு மக்களை சமுதாய நீரோட்டத்துடன் இணைக்க முடியும் என்பதை இந்த ஆய்வு உறுதிப்படுத்துகிறது. 
கிராமப்புற மாணவர்களும் அடித்தட்டுப் பிரிவினரின் குழந்தைகளும் பாதியில் கல்வியை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து படித்து ஏனைய பிரிவினருடன் போட்டியிடும் அளவுக்கு கல்வித் தரம் பெற வேண்டுமானால், அவர்களுக்குத் தாய்மொழிக் கல்வி வழங்குவது மிக மிக அவசியம் என்று பல்வேறு ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. மேலும், ஆசிரியர்களின் தரம் உறுதிப்படுத்தப்படாத வரையில் இந்தியாவில் அடித்தட்டு மக்களின் மேம்பாடு என்பது சாத்தியமில்லை என்பதும் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன. 
இடைநிலைக் கல்வி, உயர்நிலைக் கல்வி அளவில் மாணவர்கள் பாதியில் படிப்பை நிறுத்துவது இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால். இது குறித்து மத்திய - மாநில அரசுகளோ, நமது அரசியல் கட்சிகளோ கவலைப்படவில்லை என்பதுதான் வேதனை அளிக்கும் உண்மை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/28/தடையரே-கல்லாதவர்-3066212.html
3065523 தலையங்கம் பாலமல்ல, பாதுகாப்பு அரண்! ஆசிரியர் Thursday, December 27, 2018 04:52 AM +0530 கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் பொகீபில் என்னும் இடத்தில் பிரம்மபுத்ரா நதியின் குறுக்கே கட்டப்பட்டிருக்கும் 4.94 கி.மீ. நீளமான பாலத்தை பிரதமர் நரேந்திர மோடி திறந்து வைத்தார். ரயில் பாதை, போக்குவரத்துச் சாலை என்று இரண்டு அடுக்காக அமைந்த இந்த வகை பாலங்களில் இது இந்தியாவிலேயே நீளமானது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 
கடந்த 1997-ஆம் ஆண்டில் ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தத் திட்டத்துக்கு அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. இப்போது 21 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தத் திட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு முன்னாள் பிரதமர் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாயின் பிறந்த தினத்தில் இன்றைய பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
பிரம்மபுத்ராவின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கும் இந்த இரண்டு அடுக்குப் பாலம், அஸ்ஸாம் மாநிலம் திப்ரூகர் அருகிலுள்ள பொகீபில் நகரத்தையும், அருணாசலப் பிரதேசத்தின் நாஹர்லாகுன் நகரத்தையும் இணைக்கிறது. இந்தப் பாலம் அமைக்கப்பட்டிருப்பதால் அஸ்ஸாமுக்கும் அருணாசலப் பிரதேசத்திற்கும் இடையேயான பயணம் 10 மணி நேரம் குறையும். தொடக்கத்தில் ரூ.3,230 கோடியில் திட்டமிடப்பட்ட இந்தப் பாலத்தின் கட்டுமானப் பணி, தாமதம் காரணமாக ரூ.5,960 கோடி செலவில் நிறைவு பெற்றிருக்கிறது. 
இந்தப் பாலத்தைத் திறந்து வைத்துப் பேசும்போது பிரதமர் நரேந்திர மோடி தெரிவித்திருப்பதுபோல, திட்டங்கள் தாமதப்படுவதால் மிகப்பெரிய இழப்பை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். திட்டமிடலுக்கும் கட்டுமானப் பணி தொடங்குவதற்கும் கட்டி முடிப்பதற்கும் இடையேயான காலதாமதம்தான் இந்தியாவின் விரைவான வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடுகிறது என்பதில் எள்ளளவும் ஐயப்பாடு இல்லை.
ஒரே நேரத்தில் ரயிலுக்கான இருப்புப் பாதையும் வாகனப் போக்குவரத்துக்கான நெடுஞ்சாலையும் பிரம்மபுத்ரா நதியின் மீது இந்தப் பாலத்தின் மூலம் நிறுவப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தப் பாலம் கட்டப்பட்டிருப்பதால் சுமார் 700 கி.மீ. தூரம் சுற்றி அருணாசலப் பிரதேசத்தை அடைவது, 200 கி.மீட்டருக்கும் குறைவாக மாறியிருக்கிறது. அஸ்ஸாமிருந்து அருணாசலப் பிரதேசத்துக்கு 24 மணி நேரம் பயணித்தவர்கள் ஐந்தாறு மணி நேரத்தில் சென்றடைய இந்தப் பாலம் வழிகோலியிருக்கிறது. வாரத்தில் ஐந்து நாட்கள் செல்லும் தின்சுகியா - நாஹர்லாகுன் இன்டர் சிட்டி விரைவு ரயிலும் தொடங்கப்பட்டிருப்பது அருணாசலப் பிரதேசத்திற்குக் கிடைத்திருக்கும் வரப்பிரசாதம்.
வடகிழக்கு மாநிலங்கள் வளர்ச்சியிலும் பொருளாதாரத்திலும் பின்தங்கியிருப்பதற்கு வரலாற்று ரீதியாகவும், புவியியல் ரீதியாகவும் பல காரணிகள் உண்டு. இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளுடன் வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கு தொடர்பு இல்லாமல் இருப்பது முக்கியமான காரணம். இந்தியா விடுதலை அடைந்த பிறகுதான் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் உள்ளவர்கள் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளுக்கு வரத் தொடங்கினார்கள். இந்தியாவின் வேறு பகுதியிலுள்ளவர்கள் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் குடியேறுவது 1873 பெங்கால் ஈஸ்டர்ன் பிரான்டியர் ரெகுலேஷன் சட்டத்தின்படி தடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால், இந்தப் பகுதியில் வெளிமாநில மக்கள் பணி புரியலாமே தவிர, அசையாச் சொத்து வாங்கவோ, நிரந்தரமாகக் குடியேறவோ முடியாது. 
இதுபோன்ற கட்டுப்பாடுகளின் காரணமாகவும், வடகிழக்கு மாநில மக்களுக்கும் இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளுக்கும் போக்குவரத்துத் தொடர்பு இல்லாமல் இருந்ததாலும், அந்த மாநிலங்கள் பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடையாமல் இருந்து வந்தன. இப்போதும்கூட, அந்த மாநிலங்களின் பல பகுதிகளில் வாகனப் போக்குவரத்துக்கான நல்ல சாலைகள் கிடையாது. அருணாசலப் பிரதேசம், மேகாலயம், நாகாலாந்து ஆகிய மாநிலங்களில்தான் ரயில் இணைப்புகள் இருக்கின்றன. இன்னும்கூட மணிப்பூர், மிஸோரம் மாநிலங்கள் ரயில் போக்குவரத்தால் இணைக்கப்படவில்லை. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் 2014-இல் ஆட்சிக்கு வந்த நரேந்திர மோடி அரசு, வடகிழக்கு மாநிலங்களின் வளர்ச்சி குறித்த முனைப்பை முன்னெடுத்தது. வடகிழக்கு மாநில மக்களுக்கு இந்தியர்கள் என்கிற உணர்வை ஏற்படுத்தி, அந்த மாநிலங்களை இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளைப் போல வளர்ச்சிப் பெறச் செய்ய வேண்டுமானால், அங்கே கட்டமைப்பு வளர்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று 1997-இல் திட்டக்கமிஷன் பரிந்துரைத்திருந்த அறிக்கையை தூசி தட்டி, முனைப்புடன் செயல்படுத்திய பெருமை மோடி அரசையே சாரும். 
பொகீபிலில் கட்டப்பட்டிருக்கும் இந்த இரண்டு அடுக்குப் பாலத்திற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. அருணாசலப் பிரதேசத்தை சீனா சொந்தம் கொண்டாடுவதுடன் எல்லைப் பகுதிகளில் தனது ராணுவ முகாம்களை அமைத்துக் கொண்டு, சாலை உள்ளிட்ட கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்தி வருகிறது. எந்த ஒரு பாதுகாப்பு சவாலையும் எதிர்கொள்ள இந்தியா தயார் நிலையில் இருப்பதற்கு பொகீபிலில் அமைந்துள்ள இரண்டு அடுக்குப் பாலம் அத்தியாவசியமாகிறது. 
அஸ்ஸாமிலுள்ள பிரம்மபுத்ரா நதியின் தெற்குப் பகுதியிலிருந்து அருணாசலப் பிரதேசத்தையொட்டிய வடக்குக் கரைக்கு விரைந்து செல்வதற்கு இந்த இரண்டு அடுக்குப் பாலம் பேருதவியாக இருக்கும். இந்திய ராணுவம் தேவையான தளவாடங்களையும் உபகரணங்களையும் எடுத்துச் செல்லும் வழித்தடமாக இந்த இரண்டு அடுக்குப் பாலம் அமைகிறது. இந்தப் பாலத்தின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், அவசர காலங்களில் போர் விமானங்கள் தரையிறங்கும் வகையில் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான்.
இரு மாநிலங்களை இணைக்கும் பாலம் என்பதையும், இந்தியாவின் ஏனைய பகுதிகளுக்கும் வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கும் இடையேயான இணைப்புப் பாலம் என்பதையும்விட, இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கான பாலம் என்பதுதான் பொகீபில் பாலத்தின் முக்கியத்துவம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/27/பாலமல்ல-பாதுகாப்பு-அரண்-3065523.html
3064891 தலையங்கம் உறைகிறோம்.. உருகுகிறோம்..! ஆசிரியர் Wednesday, December 26, 2018 01:34 AM +0530 வடஇந்திய மாநிலங்கள், அதிலும் குறிப்பாக, இமயமலையை ஒட்டிய பகுதிகள் பனிப்பொழிவால் திணறிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஸ்ரீநகரிலுள்ள தால் ஏரி உறைந்துபோய் பனிக்கட்டியாகக் காட்சி அளிக்கிறது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்த அளவுக்குக் கடுமையான குளிர் இருந்ததில்லை என்று கூறப்படுகிறது.
வடமாநிலங்கள் மட்டுமல்ல, விந்திய மலைக்குக் கீழே உள்ள தென் மாநிலங்களிலும் வழக்கத்தைவிட அதிகமான குளிர் காணப்படுகிறது. இந்த குளிரினால் ஏற்படும் நுரையீரல் பிரச்னைகளும், சுவாசம் தொடர்பான பிரச்னைகளும் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. குறிப்பாக, குழந்தைகளும் முதியோர்களும் காசநோய், ஆஸ்துமா உள்ளிட்ட பிரச்னைகளால் பாதிக்கப்பட்டு எதிர்கொள்ளும் அல்லற்பாட்டை எடுத்தியம்ப இயலாது. பருவநிலை மாற்றத்தால் சர்வதேச அளவில் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பின் வெளிப்பாடுதான், இந்தியா இப்போது எதிர்கொள்ளும் இந்தப் பிரச்னைகள்.
குளிர் காலத்தில் பனிப்பொழிவு அதிகமாகக் காணப்படுவது சில காலங்களுக்கு முன்னால் வரவேற்புக்குரியதாகக் கருதப்பட்டு வந்தது. ஆனால், கடந்த ஐந்தாறு ஆண்டுகளாகக் குளிர் காலத்தில் கடுமையான பனிப்பொழிவு காணப்பட்டாலும்கூட, அதனால் பயனில்லாமல் போகும் சூழல் பருவநிலை மாற்றத்தால் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 
இமயமலை என்பது ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், சீனா, இந்தியா, நேபாளம், பூடான், வங்கதேசம், மியான்மர் என்று எட்டு நாடுகளில் விரிந்து பரந்து காணப்படுகிறது. மேற்கிலிருந்து கிழக்காக ஏறத்தாழ 2,500 கி.மீ. நீளத்தில் அமைந்திருக்கிறது இமயமலை. தெற்கு - வடக்கு துருவங்களுக்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிகமான பனிப்படர்வு இமயமலையில்தான் காணப்படுகிறது. அதனால்தான் இமயமலை உலகின் இயற்கைப் பொக்கிஷங்களில் மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
உலகிலுள்ள மிக உயரமான பத்து மலைச் சிகரங்களில் ஒன்பது சிகரங்கள், இமயமலையில்தான் இருக்கின்றன. உலகிலேயே உயரமான மலைச்சிகரமாகக் கருதப்படும் எவரெஸ்ட் இமயமலையில்தான் இருக்கிறது. கைலாசம், கன்ஜன்ஜங்கா, நந்தாதேவி உள்ளிட்ட உயரமான பல சிகரங்களைக் கொண்ட இமயமலையில் குளிர்காலத்தில் ஏற்படும் பனிப்படர்வு உலகின் சூழலியலுக்கும் பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்துக்கும் மிக முக்கியமான காரணி. 
ஆசியாவிலுள்ள பத்து பெரிய நதிகள் இமயமலையில் உருவாகின்றன. அவற்றில் சிந்து, கங்கை, யமுனை, பிரம்மபுத்ரா ஆகிய நான்கு நதிகளும் இந்தியாவினூடே பாயும் நதிகள். உலகிலுள்ள உறைந்த நிலையில் காணப்படும் தூய தண்ணீரில் 75% இமயமலையின் பனிச்சிகரங்களில்தான் உறைந்து கிடக்கின்றன. சிந்து, கங்கை உள்ளிட்ட ஜீவநதிகள் மூலம் பாயும் நீரில் 85%, இமயமலையின் பனிச்சிகரங்கள் உருகுவதன் மூலம்தான் உருவாகின்றன. 
கோடைக்காலத்தில் பனிச்சிகரங்கள் உருகுவதால் உருவாகும் தண்ணீரின் பெரும் பகுதி, இமயமலை உச்சியில் காணப்படும் மானஸரோவர் உள்ளிட்ட பல்வேறு ஏரிகளில் நிரம்பிய பிறகு நதிகளில் பாய்கின்றன. அதனால், இந்த ஏரிகள் இயற்கையாகவே அமைந்த அணைகளாகச் செயல்படுகின்றன. அதிகமான பனி உருகுதலால் இந்த ஏரிகளுக்குக் கூடுதல் தண்ணீர் வந்தால், அதன் விளைவாக கீழே அணைகள் நிரம்பி வழிந்து வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுவதைத் தடுக்க முடியாது.
இப்போது குளிர்காலத்தில் அதிகரித்த பனிப்பொழிவு ஏற்பட்டிருப்பதைப் போல கடந்த சில ஆண்டுகளாக கோடைக்காலத்தில் பருவநிலை மாற்றத்தின் காரணமாக இமயமலைப் பகுதியில் வெப்பம் கடுமையாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. பருவநிலை மாற்றத்தால் இமயமலைப் பகுதியில் வெப்பநிலை அதிகரித்தால் அதன் விளைவாக மிகப் பெரிய சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு மட்டுமல்லாமல், பல்வேறு விதமான எதிர்வினைகளை இந்தியா எதிர்கொள்ள நேரிடும். இமயமலைச் சிகரங்களில் அதிகமான பனி உருகுதல் ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். 
இமயமலைப் பகுதியில் நடத்தப்பட்டிருக்கும் பல்வேறு ஆய்வுகளின்படி, ஆண்டுதோறும் மூன்று முதல் நாற்பது மீட்டர் அளவுக்கு பனிச்சிகரங்கள் குறைந்துவருவதாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், கங்கை, பிரம்மபுத்ரா, சிந்து உள்ளிட்ட நதிகளில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படும் அபாயம் காணப்படுகிறது. 
கோடைக்காலத்தில் வழக்கத்தைவிட அதிகமான வெப்பமும், குளிர்காலத்தில் அதேபோல அதிகரித்த பனிப்பொழிவும், சில வேளைகளில் மிகக் குறைவான பனிப்பொழிவும் எதிர்பார்க்க முடியாத அளவில் காணப்படுவதாக இமயமலைப் பகுதியில் வாழ்பவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். இதுவரை இமயமலைப் பகுதியில் காணப்படாத புதிய மரங்கள் உருவாகின்றன, அறியப்படாத புதுவகைப் பழங்கள் உருவாகி வருகின்றன என்றும் அவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.
உலகில் அதிகமான ஆப்பிள் உற்பத்தி செய்யும் ஐந்தாவது நாடு இந்தியாதான். எதிர்பார்க்க முடியாத அளவில் பருவநிலை அவ்வப்போது மாறிவரும் சூழலில், ஆப்பிள் உற்பத்தி இமயமலை சார்ந்த பகுதிகளில் குறைந்து வருகிறது. இந்தியாவில் உற்பத்தியாகும் 23 லட்சம் மெட்ரிக் டன் ஆப்பிள்களில் 60% ஜம்மு - காஷ்மீரிலும், மீதமுள்ளவை ஹிமாசலப் பிரதேசம், உத்தரகண்ட் போன்ற மாநிலங்களிலும் பயிரிடப்படுகின்றன. சமீபகாலமாக ஆப்பிள் தோட்டங்களில் பூச்சித் தாக்குதல்கள் அதிகரித்து வருவதற்குக்கூட பருவநிலை மாற்றம்தான் காரணம் என்று கூறப்படுகிறது.
இந்தியாவின் உயிர்நாடி இமயமலையில்தான் இருக்கிறது. இமயமலையில் ஏற்படும் பாதிப்புகளின் தாக்கம் குமரி முனை வரை காணப்படும் என்பதால் நாம் கவலைப்பட்டாக வேண்டும். வழக்கத்துக்கு மாறான குளிரும், அதனால் ஏற்படும் பிரச்னைகளும் மிகப் பெரிய பாதிப்பின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. எதிர்கொள்ளும் பேராபத்தை நாம் உணர வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/26/உறைகிறோம்-உருகுகிறோம்-3064891.html
3064318 தலையங்கம் கண்கெட்ட பின்னால்... ஆசிரியர் Tuesday, December 25, 2018 02:39 AM +0530 கடந்த சனிக்கிழமை ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் 23 பொருள்களின் மீதான சரக்கு மற்றும் சேவை வரியை குறைக்க முடிவெடுத்திருக்கிறது. கடந்த 2017 ஜூலை மாதம் மறைமுக வரிகளை அகற்றி ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையை அரசு அறிவித்ததைத் தொடர்ந்து, இதுவரை கடந்த ஓர் ஆண்டில் மட்டும் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையில் 200-க்கும் அதிகமான மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போது மீண்டும் ஒரு மாற்றம் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையில் 0%, 5%, 12%, 18%, 28% என்று ஐந்து நிலையில் வரிகள் விதிக்கப்படுகின்றன. ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலின் 31-ஆவது கூட்டத்தில் 23 பொருள்கள் மீதான ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலின் இந்த முடிவின்படி பெரும்பாலான பொருள்கள் குறைந்த வரி விதிப்புப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பது மட்டுமல்லாமல், அதிகபட்ச வரி விதிப்பான 28% பட்டியலில் மிகக் குறைந்த பொருள்கள் மட்டுமே இனிமேல் இடம்பெறும். 
மக்களுக்குச் சுமை ஏற்படுத்தாத வகையில் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பை கொண்டு செல்ல ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் 31 முறை சந்தித்திருக்கிறது, விவாதித்திருக்கிறது என்பதிலிருந்து எந்த அளவுக்கு முன் யோசனை இல்லாமல் இந்த வரி விதிப்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது என்பது வெளிச்சமாகிறது. கடந்த ஓர் ஆண்டுக் காலத்தில் 361 பொருள்கள் மீதான வரிகள் குறைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பொருள்களின் மீதான வரிகளைக் குறைத்து அதிக வரிப் பட்டியலிலிருந்து குறைந்த வரிப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்படுகின்றனவே தவிர, இப்போதைய ஐந்து அடுக்கு வரி விதிப்பு குறைக்கப்படாமல் இருக்கிறது. ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்னால் முறையான ஆய்வோ, சிந்தனையோ இருக்கவில்லை என்பது தெரிகிறது. 
கடந்த 18 மாதங்களாக ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் வெவ்வேறு பொருள்கள் குறித்து எழுப்பப்பட்ட விமர்சனங்களை விவாதித்து அவற்றின் மீதான வரிகளைக் குறைத்திருக்கிறது. தேர்தல் நெருங்கும் வேளையில், அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இப்போதைய வரி விதிப்புக் குறைப்பு தேர்தலுக்குப் பிறகு மீண்டும் அதிகரிக்கப்படாது என்பதற்கான உத்தரவாதம் ஏதும் இல்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பை அறிமுகப்படுத்தியதிலும் நடைமுறைப்படுத்தியதிலும் மத்திய அரசு பல்வேறு குளறுபடிகளைச் செய்து, தேவையில்லாமல் மக்களுக்கு மன உளைச்சலையும் பிரச்னைகளையும் ஏற்படுத்தியது என்றால், எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸின் செயல்பாடும் மெச்சும்படியானதாக இல்லை. ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறை என்பதே முந்தைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசால் முன்மொழியப்பட்ட ஒன்று என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. முன்பு நடந்த குஜராத் சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின்போதும், சமீபத்தில் நடந்த ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களிலும் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையில் அதிக வரிப் பட்டியலில் பல பொருள்கள் இருப்பதை சுட்டிக்காட்டி ஜிஎஸ்டி என்பதை கப்பர் சிங் டேக்ஸ் என்று கொள்ளைக்கார அரசின் வரி என்பது போல சித்தரிக்க முற்பட்டார் காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி. இப்போது ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலில் மத்திய அரசு அதிக வரிப் பட்டியலில் இருந்து 23 பொருள்களின் மீதான வரியை குறைந்த விலைப் பட்டியலுக்கு மாற்ற முற்பட்டதை காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சி மாநில பிரதிநிதிகள் எதிர்க்க முற்பட்டிருப்பது அவர்களது போலித்தனத்தைத்தான் எடுத்துரைக்கிறது. 
குறைந்த வரி மூலம் அதிக வரி வருவாயை அரசு பெற முடியும் என்கிற கருத்து முன்மொழியப்படுகிறது. ஏற்கெனவே ஜிஎஸ்டி வசூல் குறைந்து வருகிறது. கடந்த 2018-19 மத்திய நிதிநிலை அறிக்கையில் மாதம் ஒன்றுக்கு ரூ.1.12 லட்சம் கோடி ஜிஎஸ்டி வசூல் எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், இதுவரை ஒரு மாதம் கூட அந்த இலக்கு எட்டப்படவில்லை. இந்த நிலையில், தற்போது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் வரிக் குறைப்பால் அரசுக்கு ரூ.5,500 கோடி அளவில் இழப்பு ஏற்படும் என்று நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி அறிவித்திருக்கிறார். அப்படியானால், மேலும் ஜிஎஸ்டி வருவாய் குறையும்போது அந்த வருவாய் பற்றாக்குறையை அரசு எப்படி ஈடு செய்யப்போகிறது?
கடந்த ஓர் ஆண்டாக ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையில் பல்வேறு பிரச்னைகளும், சிவப்பு நாடா தொந்தரவுகளும் எழுப்பப்படுகின்றன. பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் சிக்கலான ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பு முறையை கையாள முடிந்தது. ஆனால், சிறு, குறு, நடுத்தர தொழில்கள் மட்டுமல்லாமல், வணிகர்கள் உள்பட பலரும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் 6.5 கோடி சிறு வியாபாரிகளில் ஐந்தில் ஒரு பகுதியினர் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பால் 20%-க்கும் அதிகமான இழப்பைச் சந்தித்திருக்கிறார்கள். இதனால், பல லட்சம் பேர் வேலை இழந்திருக்கிறார்கள். 
உலகில் ஒற்றை வரி விதிப்பு முறை உள்ள 115 நாடுகளில் மிகவும் சிக்கலான வரி விதிப்பு முறை இந்தியாவில் காணப்படுவதாக உலக வங்கியே கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறது. அதேபோல, 
உலகில் இரண்டாவது மிக அதிகமான ஜிஎஸ்டி வரி விதிக்கப்படும் நாடும் இந்தியாதான். உலகில் ஒற்றை வரி விதிப்பு முறை உள்ள 115 நாடுகளில், 49 நாடுகளில் அனைத்துப் பொருள்களுக்கும் ஒரே வரிதான் என்பதை இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
இன்னும் மக்களவைத் தேர்தலுக்கு நான்கு மாதங்களே இருக்கும் நிலையில் அவசர அவசரமாக வரி குறைப்பு செய்திருக்கிறது நரேந்திர மோடி அரசு. சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் பின்னடைவின் எதிரொலி இது என்பதல்லாமல் வேறென்ன?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/25/கண்கெட்ட-பின்னால்-3064318.html
3063694 தலையங்கம் தேவையில்லா தலையீடு! ஆசிரியர் Monday, December 24, 2018 02:14 AM +0530 அனைத்து கணினிகளிலும் உள்ள தகவல்களைக் கண்காணிப்பதற்கான அனுமதியை சிபிஐ, அமலாக்கத்துறை, தேசிய புலனாய்வு அமைப்பு, போதைப் பொருள் தடுப்புப் பிரிவு, மத்திய நேரடி வரி விதிப்பு வாரியம், வருவாய் புலனாய்வுத் துறை, "ரா' விசாரணை அமைப்பு, தில்லி காவல்துறை, ஜம்மு - காஷ்மீர் மற்றும் வடகிழக்கு மாநில விசாரணை அமைப்பு, புலனாய்வு அமைப்பு என்று பத்து விசாரணை அமைப்புகளுக்கு மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் கடந்த வியாழக்கிழமை வழங்கியுள்ளது. என்ன காரணத்துக்காக இப்போது திடீரென்று இப்படியோர் அறிவிப்பை மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் வெளியிட்டிருக்கிறது என்பது குறித்து எந்த விளக்கமும் தரப்படாததால் சர்ச்சை எழுந்திருப்பதில் வியப்பில்லை.

கணினிகளில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தகவல்களைக் கண்காணிப்பது, பரிமாறப்படும் தகவல்களைத் தெரிந்து கொள்வது, அனுப்பப்படும் தகவல்களை இடை மறித்து கண்காணிப்பது, கணினி மூலம் தகவல் அனுப்புவதைத் தடை செய்வது உள்ளிட்ட செயல்பாடுகளை மேலே குறிப்பிட்டுள்ள விசாரணை அமைப்புகள் எந்தவிதத் தடையுமின்றி மேற்கொள்ள இந்த உத்தரவு அனுமதிக்கிறது. இப்படிக் கண்காணிப்பதற்கு எந்தவிதமான முன் அனுமதி பெற வேண்டும் என்பதோ, காரணம் குறிப்பிட வேண்டும் என்பதோ தேவையில்லை என்ற மத்திய அரசின் உத்தரவு, கடுமையான விமர்சனத்துக்கும் தேவையில்லாத அச்சத்துக்கும் வழிகோலியிருக்கிறது. 

தகவல் தொடர்பு சேவையாளர், பயன்பாட்டாளர் அல்லது கணினியை பயன்படுத்துபவர் ஆகியோர் விசாரணை அமைப்புகளுக்கு அவர்கள் கோரும்போது அனைத்துவிதத் தொழில்நுட்ப உதவிகளையும் செய்து தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்று அந்த உத்தரவு தெரிவிக்கிறது. அவ்வாறு ஒத்துழைக்க மறுத்தால், அவர்களுக்கு ஏழு ஆண்டு சிறைத்தண்டனையும் அபராதமும் விதிக்கப்படும். 

இந்திய தந்தி சட்டம் 1951-இல், மத்திய அரசு 2007-இல் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. அதன் மூலம் எந்தவொரு தகவலையும் அரசு கண்காணிக்கவும், உள்நுழைந்து சோதனை நடத்தவும் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏனைய வழிமுறைகளின் மூலம் பெறுவதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டு அப்படியும் இயலாத கட்டத்தில் மட்டும்தான் உள்நுழைந்து தகவலைப் பெற வேண்டும் என்று சட்ட விதிமுறை இருக்கிறது. 

தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம் 2000 - அரசுக்கும் பாதுகாப்பு அமைப்புகளுக்கும் சில அதிகாரங்களை வழங்கியிருக்கிறது. கடந்த வியாழக்கிழமை வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அறிவிப்பில் பட்டியலிடப்பட்டிருக்கும் அதிகாரங்கள், அந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் ஏற்கெனவே இருப்பவைதான். தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம் 2000-இல் காங்கிரஸ் தலைமையிலான முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியில் சில சட்ட விதிமுறைகள் 2008-இல் சேர்க்கப்பட்டன. அதன்படி, எந்தவொரு தகவலையும் உள்நுழைந்து சேகரிக்கும் அதிகாரம் ஏற்கெனவே பாதுகாப்பு அமைப்புகளுக்குத் தரப்பட்டிருக்கிறது. 

2008-இல் திருத்தப்பட்ட தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம் 2000-த்தின்படி, கணினியில் சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தகவல்களை நுழைந்து பார்க்கும் அதிகாரமும், கண்காணிக்கும் அதிகாரமும் சேர்க்கப்பட்டன. இப்போது நரேந்திர மோடி அரசு பிறப்பித்திருக்கும் உத்தரவு, ஏற்கெனவே முந்தைய மன்மோகன் சிங் அரசால் கொண்டுவரப்பட்டுவிட்ட விதிமுறைகளின் நீட்சிதான் என்றாலும்கூட, இதுகுறித்து விமர்சனம் எழுப்பப்படுவதற்கு அடிப்படைக் காரணம் உண்டு. 

ஒவ்வொரு குடிமகனின் தன்மறைப்பு நிலையும், அடிப்படை உரிமை என்று கடந்த ஆண்டு உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. அந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, முந்தைய சட்டம் அரசியல் சாசன அனுமதியைப் பெறுமா என்கிற ஐயப்பாட்டை எழுப்புகிறது. எந்தவொரு தனிநபரின் கணினியிலும் நுழைந்தோ அல்லது கணினி மூலம் தகவல்களை இடைமறித்தோ தகவல்களைச் சேகரிப்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் தன்மறைப்புநிலை தீர்ப்புக்கு எதிரானதாக அமையும் என்பதால்தான் இப்போதைய உத்தரவு கேள்விக்குறியாகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், பாதுகாப்பு அமைப்புகளுடன் ஒத்துழைக்கத் தவறினால் ஏழு ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனையும் அபராதமும் விதிக்கப்படும் என்ற விதிமுறை அடக்குமுறைச் சட்டத்துக்கு நிகரானதாகத் தோற்றமளிக்கிறது. 

தேசத்தின் பாதுகாப்பு எந்தளவுக்கு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு முக்கியம் குடிமக்களின் தன்மறைப்பு நிலை. தவறிழைக்கும் ஒரு சிலரை அடையாளம் காண்பதற்காக ஒட்டுமொத்த குடிமக்களையும் கண்காணிக்க முற்படுவதும், அவர்களுடைய தனிப்பட்ட தகவல்களைப் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் வலுக்கட்டாயமாக உள்நுழைந்து சோதனையிட முற்படுவதும் அனுமதிக்கவே முடியாத ஜனநாயக விரோதச் செயல்பாடு. 

இந்தச் சட்டத்தை ஆட்சியாளர்கள் மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பு அமைப்பின் அதிகாரிகளும் தவறாகப் பயன்படுத்தி அப்பாவிகளை அச்சுறுத்தவும், பயமுறுத்தி பணம் பறிக்கவும் முற்படமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்? குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை அதிகார வர்க்கத்திடமிருந்து பாதுகாக்க வேண்டிய அரசு, அதிகாரவர்க்கத்திடம் எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத அதிகாரங்களை ஒப்படைப்பது சர்வாதிகார ஆட்சியில் மட்டும்தான் சாத்தியம். 

தன்மறைப்பு நிலையை அடிப்படை உரிமையாக்கியிருக்கும் உச்சநீதிமன்றம் இந்த உத்தரவுக்கு அனுமதி வழங்காது என்று எதிர்பார்க்கலாம். உச்சநீதிமன்றமும் இதற்கு மெüன அங்கீகாரம் வழங்குமேயானால், கண்ணுக்கெட்டும் தூரத்தில் சர்வாதிகாரம் தென்படும் சாத்தியம் இருப்பதை தவிர்க்க முடியாது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/24/தேவையில்லா-தலையீடு-3063694.html
3062546 தலையங்கம் அரசின் அவசர கவனத்துக்கு... ஆசிரியர் Saturday, December 22, 2018 01:43 AM +0530 ஒருபுறம் பெரிய அளவில் மகளிருக்கான வேலைவாய்ப்பு அதிகரித்திருப்பதும், உயர்ந்த பதவிகளை அவர்கள் வகிப்பதும் பெருமிதத்தை ஏற்படுத்தினாலும்கூட, சமுதாயத்தில் மகளிர் பாதுகாப்பு என்பது இந்தியாவில் இன்னும் கேள்விக்குறியாகவே இருந்து வருகிறது. வேலை பார்க்கும் மகளிர் நலன் குறித்தும், வெளியூர்களில் வேலைக்குச் செல்லும் மகளிரின் உறைவிடப் பாதுகாப்பு குறித்தும் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படாமல் இருப்பது அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது. 
கடந்த ஜூலை மாதம் கோவை பீளமேடிலுள்ள மகளிர் விடுதி ஒன்றில் வேலை பார்க்கும் ஐந்து பெண்கள் அந்த விடுதியின் கண்காணிப்பாளரால் பாலியல் தொந்தரவுக்கு ஆளான நிகழ்வு அதிர்ச்சி அளித்தது. இந்த மாதத்தில் சென்னையில் நடந்த நிகழ்வுகள் அதைவிடப் பேரதிர்ச்சியைத் தருகின்றன. ஆதம்பாக்கத்தில் மகளிர் விடுதி நடத்தும் ஒருவர், அங்கு தங்கியிருக்கும் பெண்களின் அறைக்குள் கேமராக்களைப் பொருத்தியிருந்ததும், மாதவரத்திலுள்ள ஒரு தனியார் விடுதியில் கண்காணிப்பாளரின் பாலியல் தொந்தரவு பொறுக்க முடியாமல் ஒரு பெண் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டதும் மக்களின் கவனத்தைப் போதுமான அளவு ஈர்க்காமல் போனது வியப்பளிக்கிறது.
தமிழக அரசின் சமூக நலத்துறை ஓரளவுக்கு இந்தப் பிரச்னை குறித்து விழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சமூக நலத்துறை அதிகாரிகள், மாநகர காவல்துறை ஆணையர் ஏ.கே. விசுவநாதனைக் கடந்த வாரம் சந்தித்து இது குறித்து ஆலோசனை நடத்தியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு பகுதியிலும் செயல்படும் மகளிர் விடுதிகள் குறித்தும், கட்டண விருந்தினர் வசதி அளிப்பவர்கள் குறித்தும் தங்களுக்குத் தகவல் வழங்கும்படி காவல்துறையிடம் கோரியிருக்கிறது சமூக நலத்துறை. இந்த மாத இறுதிக்குள் எல்லா மகளிர் விடுதிகளும், கட்டண விருந்தினர் வசதி வழங்குபவர்களும் சமூக நலத்துறையில் பதிவு செய்ய வேண்டுமென்று உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
தமிழ்நாடு மகளிர் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான விடுதிகள், வீடுகள் ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் 2014 சில விதிமுறைகளை வகுத்திருக்கிறது. அதன்படி, மகளிர் விடுதி என்பது பெண்களுக்கோ, குழந்தைகளுக்கோ; சேர்ந்தோ, தனியாகவோ; உணவு வசதியுடனோ, இல்லாமலோ தங்குவதற்கு இடம் வழங்கும் கட்டடம் என்று வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், வீடுகளில் கட்டண உறைவிடம் வழங்குவது குறித்து எந்தவித விளக்கமும் தரப்படவில்லை. அதேபோல, வேலை பார்க்கும் மகளிருக்கான விடுதிகளில் எத்தனை பேர் தங்கலாம் என்பது குறித்தும் எந்தவிதமான வரைமுறையும் குறிப்பிடப்படவில்லை.
தமிழகம் முழுவதும் வேலை பார்க்கும் மகளிர் விடுதிகள் புற்றீசல் போல உருவாகி வருகின்றன. வேலை பார்க்கும் மகளிர் விடுதி என்று அறிவிக்காமல், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டு அதில் வெளியூர்களிலிருந்து வேலைக்கு வரும் பெண்கள் கட்டண விருந்தினர்கள் என்கிற அடிப்படையில் உறைவிடம் வழங்கப்படுவதும் பரவலாகவே காணப்படுகின்றன. குடும்பத்தினர் வேலை பார்க்கும் மகளிரை தங்களது வீட்டில் விருந்தினராகத் தங்க வைக்கும் முறையைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, வேலை பார்க்கும் மகளிர் விடுதியைக் கட்டண விருந்தாளிகள் என்கிற பெயரில் பலர் நடத்த முற்பட்டிருப்பது விபரீதங்களுக்கு வழிகோலியிருக்கிறது.
தமிழ்நாடு மகளிர், குழந்தைகள் விடுதிகள், வீடுகள் ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின்படி, வேலை பார்க்கும் மகளிர் விடுதிகளாக வீடுகள் மாற்றப்படுவது குறித்த தெளிவான விளக்கம் இல்லாமல் இருப்பதுதான், இந்தப் பிரச்னைக்கு அடிப்படைக் காரணம். மூன்று மாடிக் குடியிருப்புகளை மொத்த வாடகைக்கு எடுத்து அவற்றை கட்டண விருந்தாளிகள் என்கிற பெயரில் வேலை பார்க்கும் மகளிருக்கான விடுதிகளாக நடத்துகிறார்கள். இவற்றுக்கு கட்டடத்தின் பாதுகாப்பு, தீயணைப்பு துறையினரின் ஒப்புதல், கழிப்பறை வசதிகள் குறித்த எந்தவித அனுமதியும் இருப்பதில்லை. 
விடுதிகளில் தங்கும் ஒவ்வோரு நபருக்கும் குறைந்தது 125 ச.மீ. இடம் இருக்க வேண்டும் என்கிற வரைமுறை பின்பற்றப்படுவதில்லை. தனித்தனிப் படுக்கைகள், தனித்தனி கட்டில்கள் வழங்கப்படாமல் பல அடுக்குக் கட்டில்கள் மகளிருக்கு ஒதுக்கப்படுகின்றன. தனியான உணவு உண்ணும் இடம், பொழுதுபோக்கு அறை, பாதுகாப்புக்குக் காவலர்கள் உள்ளிட்ட எந்தவித வசதிகளும் இதுபோன்ற முறையற்ற கட்டண விருந்தினர் இடங்களில் இருப்பதில்லை. 
வேலை பார்க்கும் மகளிருக்காக செயல்படும் தங்கும் விடுதிகள் சட்டப்படி முறையான அனுமதி பெற்றிருக்க வேண்டும். 50-க்கும் மேற்பட்டோர் இருக்கும் விடுதிகளில் மேலாளர் ஒருவர் பொறுப்பேற்க வேண்டும். கண்காணிப்பு கேமராக்கள் விடுதியில் இருப்பது அவசியம். அதேநேரத்தில், அறைகளில் தங்கும் பெண்களின் தன்மறைப்பு நிலைக்கு பாதுகாப்பும் வேண்டும். பெரும்பாலான விடுதிகளில் இவை எதுவுமே பின்பற்றப்படுவதில்லை. 
இந்த மாத இறுதிக்குள் அனைத்து வேலை பார்க்கும் மகளிர் விடுதிகளும், கட்டண விருந்தினர் வசதி அளிக்கும் வீடுகளும் சமூக நலத்துறையில் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்கிற அறிவிப்பை யாரும் சட்டை செய்வதாகத் தெரியவில்லை. காவல் துறையும் சமூகநலத் துறையும் இந்தப் பிரச்னையில் முனைப்புக் காட்டினால் பல விடுதிகள் மூடப்படக் கூடும். அப்போது வெளியூரிலிருந்து வேலைக்காகத் தனியாக வந்து தங்கும் மகளிரின் நிலை குறித்து யோசித்தாக வேண்டும்.
இது போன்ற விடுதிகளை முறைப்படுத்தி அவை சட்டத்துக்கு உட்பட்டு அடிப்படை வசதிகளுடன் செயல்படுவதை உறுதி செய்வதற்கு இப்போதைய முனைப்பு வழிகோலியிருக்கிறது. தமிழகம் முழுவதும் வேலை பார்க்கும் லட்சக்கணக்கான பெண்களும் மாணவிகளும் வெளியூர்களில் தனியாகத் தங்குவது அதிகரித்து இருக்கும் நிலையில், இந்தப் பிரச்னையை அரசு பொறுப்புணர்வுடன் முன்னுரிமை கொடுத்து அணுகி முடிவு கண்டாக வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/22/அரசின்-அவசர-கவனத்துக்கு-3062546.html
3061867 தலையங்கம் கமல்நாத்தா பேசுவது..? ஆசிரியர் Friday, December 21, 2018 01:30 AM +0530 விபரீதமான அறிவிப்பை வெளியிட்டிருக்கிறார் மத்தியப் பிரதேச முதல்வராகப் பதவியேற்றிருக்கும் கமல்நாத். கடந்த திங்கள்கிழமை வெளியிட்டிருக்கும் அவரது அறிவிப்பு இந்தியா முழுவதும் அதிர்வலைகளை எழுப்பியிருக்கிறது. வேலைவாய்ப்பில் உள்ளூர் மக்களுக்கு 70% ஒதுக்கீடு செய்யாத தொழிற்சாலைகளுக்கோ, வணிக நிறுவனங்களுக்கோ மத்தியப் பிரதேசத்தில் எந்தவித அரசு சலுகையும் வழங்கப்படாது என்கிற அவரது அறிவிப்பு. வேடிக்கை என்னவென்றால், முதல்வர் கமல்நாத்தே மத்தியப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல என்பதுதான்.
உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் கான்பூரில் பிறந்த கமல்நாத், படித்ததும் வாழ்ந்ததும் மேற்கு வங்க மாநிலம் கொல்கத்தாவில். 1980-இல் ஏழாவது மக்களவைக்கு மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள சிந்த்துவாரா தொகுதியில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது முதல், கடந்த ஒன்பது முறையாகத் தொடர்ந்து அந்தத் தொகுதியின் உறுப்பினராக மக்களவையில் தொடர்கிறார் கமல்நாத். இவர் வெளிமாநிலத்தவர் என்பதால் சிந்த்துவாரா தொகுதியினர் இவரை புறக்கணித்துவிடவில்லை என்பதை அவர் சிந்தித்ததாகத் தெரியவில்லை.
கமல்நாத் மட்டுமல்ல, இதற்கு முன்னால் பாஜக ஆளும் மாநிலமான குஜராத்தில் முதல்வர் விஜய் ரூபானியும் உள்ளூர் வாசிகளுக்கு 80% வேலை உத்தரவாதம் வழங்க வேண்டும் என்று உத்தரவு பிறப்பித்து, அது சர்ச்சைக்குள்ளானது. அதற்கு முன்னால் தில்லி முதல்வராக இருந்த ஷீலா தீட்சித்தும், மகாராஷ்டிராவில் சிவ சேனையும் அதிலிருந்து பிரிந்த நவநிர்மாண் சேனையும் இதேபோல வெளிமாநிலங்களிலிருந்து வேலை தேடி வந்தவர்களுக்கு எதிரான கருத்துகளை முன்வைத்ததுண்டு. 
உலகில் உள்ளூர் இடப்பெயர்ச்சியில் 80 நாடுகள் கொண்ட பட்டியலில் இந்தியா கடைசி இடத்தில் இருக்கிறது. 2017 பொருளாதார ஆய்வறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான இடப்பெயர்ச்சி அதிகரித்திருக்கிறது. இந்தியாவில் 30%-க்கும் அதிகமானோர் சொந்த மாநிலங்களிலிருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்கள் என்று இன்னொரு புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. அப்படி இடம் பெயர்ந்தவர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர், திருமணம் காரணமாக இடம் பெயர்ந்தவர்களே தவிர, வேலைக்காக இடம் பெயர்ந்தவர்கள் அல்ல என்பதை சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
வேலை தேடி பிற மாநிலங்களுக்குச் செல்பவர்களில் அதிகமானோர் உத்திரப் பிரதேசம், பிகார், மத்தியப் பிரதேசம், பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், உத்தரகண்ட், ஜம்மு - காஷ்மீர், மேற்கு வங்கம் ஆகிய மாநிலத்தவர்கள். வெளிமாநிலத்தவர்கள் வேலைவாய்ப்பை நாடும் மாநிலங்கள் தில்லி, மகாராஷ்டிரம், தமிழ்நாடு, குஜராத், ஆந்திரம், கேரளம் ஆகியவை. சொல்லப்போனால் பெரும்பாலான நகரங்கள் வெளிமாநில தொழிலாளர்களின் உழைப்பால்தான் இயங்குகின்றன. குறிப்பாக, கட்டுமானத் தொழிலில் வெளிமாநிலத் தொழிலாளர்கள் இல்லாமல் போனால் வேலை பார்ப்பதற்கே ஆள் இல்லாத நிலைமை ஏற்படலாம்.
பஞ்சாபிலும், ஹரியாணாவிலும் உள்ள தோட்டங்களும், பண்ணைகளும், விவசாய நிலங்களும் பெரிய அளவில் வெளிமாநிலத் தொழிலாளர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்குகின்றன. தென்னிந்திய மாநிலங்கள் அனைத்துமே வடமாநிலங்களிலிருந்தும் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்தும் வரும் தொழிலாளர்களை நம்பித்தான் இயங்கி வருகின்றன. 
முதல்வர்கள் கமல்நாத்தும், ரூபானியும் நியாயமாகக் கவலைப்பட வேண்டியது, வெளிமாநிலத்தவர்கள் வேலை தேடி வருவது குறித்தல்ல. அப்படி வேலை தேடி வரும் வெளிமாநிலத்தவர்களின் நலனையும் உரிமையையும் பாதுகாப்பது குறித்துத்தான் கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும். 
சர்வதேச அளவிலும்கூட, வளர்ச்சியின் அடிப்படைக் காரணம் புலம்பெயர்தல் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்கா என்பது புலம்பெயர்ந்தவர்களின் நாடு. அமெரிக்காவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அடிப்படைக் காரணமே, உலகின் பல்வேறு பாகங்களிலிருந்து குடிபெயர்ந்தவர்களை எல்லாம் குடிமக்களாக அந்த நாடு ஏற்றுக்கொண்டதுதான். வேலைக்காக இடம் பெயர்தலையும், புலம் பெயர்தலையும் தடுக்க முற்படுவது என்பது வளர்ச்சிக்கு விடை கொடுப்பதாக மாறிவிடும். 
வெளிநாடுகளில் வேலை தேடி இடம் பெயர்வர்களைவிட இந்தியாவிற்குள் வேலை தேடி வெளிமாநிலங்களுக்குச் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை மிகமிக அதிகம். பிற மாநிலங்களில் வேலை தேடிச் செல்பவர்கள் அங்கே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடுவதில்லை. அதனால் அவர்களுக்கு நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய சமூக பாதுகாப்புத் திட்ட உதவிகள் தடை படுகின்றன. எந்தவிதமான தொழிலாளர் சட்டப் பாதுகாப்பும் அவர்களுக்கு இல்லாத நிலை காணப்படுகிறது. 
பெண்களும் குழந்தைகளும்தான் வேலை தேடி இடம் பெயர்பவர்களில் மிகவும் பாதிக்கப்படுபவர்கள். அவர்கள் உடல் ரீதியாக, மன ரீதியாக வன்கொடுமைக்கு ஆளாவதுடன், முறையான ஊதியம் வழங்கப்படாமல் சுரண்டப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு உறைவிட வசதியோ, மருத்துவ வசதியோ தரப்படாமல் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் விடப்படுகிறார்கள்.
இந்தியாவுக்குள் மாநிலம் விட்டு மாநிலம் இடம் பெயரும் தொழிலாளர்கள் இல்லாமல் போனால் பல நகரங்கள் ஸ்தம்பித்து விடும் என்பதையும், வளர்ச்சிப் பணிகள் முடங்கிவிடும் என்பதையும், விவசாயம் உள்பட அனைத்துத் துறைகளும் பாதிக்கப்படும் என்பதையும் மத்திய - மாநில அரசுகள் உணர வேண்டிய தருணம் இது. வேலை தேடி வரும் மாநிலத்தில் அவர்களுக்கு வாக்குரிமை இல்லை என்பதால்தான் கமல்நாத் போன்றவர்கள் மாநில உணர்வைத் தூண்டும் அறிவிப்புகளை வெளியிடுகிறார்கள். இது குறித்து இந்தியா சிந்தித்து விடை காண வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/21/கமல்நாத்தா-பேசுவது-3061867.html
3061221 தலையங்கம் தள்ளுபடி எனும் பேராபத்து! ஆசிரியர் Thursday, December 20, 2018 01:34 AM +0530 மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், ராஜஸ்தான் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களிலும் காங்கிரஸ் கட்சியின் முதல்வர்கள் பதவியேற்றிருக்கிறார்கள். பதவியேற்ற உடன் தனது முதல் உத்தரவாக மத்தியப் பிரதேச முதல்வர் கமல்நாத் ரூ.2,00,000 வரையிலான விவசாயக் கடன்கள் தள்ளுபடி செய்து உத்தரவிட்டிருக்கிறார். சத்தீஸ்கரில் கூட்டுறவு வங்கியிலிருந்து பெறப்பட்ட கடன்கள் மட்டுமே தள்ளுபடி செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போது ராஜஸ்தானிலும் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி முதல்வர் அசோக் கெலட்டால் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தாங்கள் மத்தியில் பதவிக்கு வந்தால் தற்போது வெற்றி பெற்ற மாநிலங்களில் அறிவித்ததுபோலவே தேசிய அளவில் விவசாயிகளின் கடன்கள் தள்ளுபடி செய்யப்படும் என்று காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தி அறிவித்திருக்கிறார். 
விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி என்கிற வாக்குறுதி, நிதி நிர்வாகம் குறித்தான புரிதலே இல்லாமல் நமது அரசியல் கட்சிகள் கையாளும் விபரீதம். இந்திய விவசாயிகள் கடன் வலையில் சிக்காமல் லாபகரமாக விவசாயம் செய்வதற்கான வழிமுறைகள் குறித்து சற்றும் கவலைப்படாமல், அவ்வப்போது விவசாயக் கடன் ரத்து என்கிற எலும்புத் துண்டை வீசியெறிந்து வாக்குகளுக்காக அவர்களை நமது அரசியல்வாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். 
மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களில் புதிய முதல்வர்களால் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி அறிவிப்புகளை எதிர்கொள்ள போதுமான நிதியாதாரம் அந்த மாநிலங்களில் இல்லை. அந்தந்த மாநில அதிகாரிகளுடன் கலந்தாலோசித்து போதுமான நிதியாதாரப் பின்னணியுடன் அறிவிக்கப்பட வேண்டிய விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி, தேர்தல் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றி விட்டோம் என்று விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதற்காக செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இதன் பின்னணியில் இருக்கும் பிரச்னைகள் குறித்து அந்த முதல்வர்கள் சிந்தித்ததாகத் தெரியவில்லை. 
சத்தீஸ்கரில் தனது தேர்தல் வாக்குறுதியில் குவிண்டாலுக்கு ரூ.2,000 வீதம் நெல் கொள்முதலுக்கு வழங்குவதாக காங்கிரஸ் கட்சி அறிவித்திருக்கிறது. இதற்கே ரூ.3,750 கோடி தேவைப்
படும். அதற்கான நிதியாதாரமே இல்லாத நிலையில், கூட்டுறவுக் கடன் தள்ளுபடியை எந்த அடிப்படையில் சத்தீஸ்கரின் புதிய முதல்வர் பூபேஷ் பகேல் அறிவித்திருக்கிறார் என்பது அவருக்குத்தான் வெளிச்சம். இதே நிலைமைதான் மத்தியப் பிரதேசத்திலும், ராஜஸ்தானிலும் நிலவுகிறது.
மொத்த ஜிடிபி-யில் மூன்று சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக நிதிப்பற்றாக்குறை இருந்துவிடலாகாது என்பது அடிப்படை விதிமுறை. மத்திய அரசேகூட இந்த விஷயத்தில் தடம் புரள்கிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக மாநிலங்களின் மொத்த நிதிப்பற்றாக்குறை 3 சதவீத வரம்பைவிட அதிகமாக இருப்பது தொடர்கிறது. இந்தப் பின்னணியில்தான் இப்போது இந்தியாவின் மூன்று முக்கியமான மாநிலங்கள் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியை அறிவித்திருக்கின்றன.
மாநில நிதிநிலை அறிக்கைகளின் அடிப்படையில் ரிசர்வ் வங்கியின் அறிக்கை ஒன்று நிதிநிலைமையை ஆய்வு செய்திருக்கிறது. புதிதாக விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி அறிவிப்புகள் சாத்தியமில்லை என்பதை அந்த அறிக்கை அடிக்கோடிட்டு தெரிவிக்கிறது. ஏனென்றால், ஏற்கெனவே மாநிலங்களின் மொத்த நிதிப் பற்றாக்குறை இந்தியாவின் ஜிடிபியில் 0.65 சதவீதம். அதாவது ரூ.1,07,700 கோடி என்று இந்தியா ரேட்டிங் அண்ட் ரிசர்ச் நிறுவனம் தெரிவிக்கிறது. 
விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி எந்தவிதத்தில் பாதிக்கும் என்று கேட்கலாம். மாநிலங்களில் உபரி வருவாய் இல்லாத நிலையில், ஏற்கெனவே நிதிப் பற்றாக்குறையுடன் போராடிக் கொண்டிருக்கும் மாநிலங்கள், விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியை எதிர்கொள்ள கடன் வாங்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. அதுபோல பெறப்படும் கடனுக்கு அதிகமான வட்டி செலுத்த வேண்டும் என்பது மட்டுமல்லாமல், மாநிலத்தின் நிதிச்சம நிலையை கடன் தள்ளுபடிகள் பாதித்து விடுகின்றன. நியாயமாக வேளாண் உற்பத்திப் பெருக்கத்துக்கும், விவசாயிகளின் மேம்பாட்டுக்கும் செலவிடப்படும் ஒதுக்கீடுகள் நிச்சயமாக இதனால் நிறுத்தப்பட்டு, கடன் தள்ளுபடியை எதிர்கொள்ள பயன்படுத்தப்பட்டு விடுகின்றன. இதன் விளைவாக அடுத்த ஆண்டு விவசாயிகள் மீண்டும் கடனாளிகளாக, அடுத்த கடன் தள்ளுபடியை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்படும். 
இந்தியாவில் விவசாயிகள் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னை அவர்களது உற்பத்திக்குப் போதிய விலை கிடைக்காமல் இருப்பது. 2004-05-லிருந்து 2013-14 வரை வேளாண் ஏற்றுமதி 8.7 பில்லியன் டாலரிலிருந்து 42.7 பில்லியன் டாலர் என ஐந்து மடங்கு உயர்ந்தது. சர்வதேசச் சந்தை வீழ்ச்சியால் அதற்குப் பிறகு வேளாண் ஏற்றுமதி குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. அதிக உற்பத்தி காரணமாக பல விவசாயிகளும் போதுமான விலை கிடைக்காமல் பெரும் இழப்பை எதிர்கொண்டு கடனாளியாகும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இன்றைய நிலையில் 24 வேளாண் பொருள்களில் 21 பொருள்கள் உற்பத்திக்கேற்ற விலையில்லாமல் விவசாயிகளை தெருவில் நிறுத்தியிருக்கின்றன. 
அரசின் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கூடிய முறையான வேளாண் பயிர் ஊக்குவிப்புத் திட்டமும், ஏற்றுமதி - இறக்குமதிக் கொள்கையும் இல்லாததுதான் விவசாயிகளின் வேளாண் இடருக்கு முக்கியமான காரணம். அதை விட்டுவிட்டு தற்காலிக நிவாரணமாக விவசாயக் கடன் ரத்து என்று அறிவித்து, விவசாயிகளையும் திருப்திப்படுத்தாமல் பொருளாதாரத்தையும் சீர்குலைக்கும் செயல்பாடு பேராபத்தில் முடியும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/20/தள்ளுபடி-எனும்-பேராபத்து-3061221.html
3060544 தலையங்கம் தகர்ந்தது மனத்தடை! ஆசிரியர் Wednesday, December 19, 2018 01:37 AM +0530 சீனாவின் குவாங்சௌ நகரில் நடந்த உலக டூர் ஃபைனல்ஸ் இறுதிச் சுற்றில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் இறகுப்பந்தாட்டத் தாரகை பி.வி. சிந்து. இதன் மூலம் இந்தப் போட்டியில் வென்ற முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ளார். தொடர்ந்து பல சர்வதேசப் போட்டிகளில் சாதனை படைத்து வந்தாலும்கூட, இறுதிச் சுற்றில் மயிரிழையில் கோப்பையை நழுவவிட்டு வந்த பி.வி. சிந்துவின் வரலாற்றில் திருப்புமுனையாக அமைந்திருக்கிறது 2018 குவாங்சௌ உலக டூர் ஃபைனல்ஸ் போட்டி.
இறுதிச் சுற்றுவரை தன்னுடைய சிறப்பான ஆட்டத்தால் வெற்றிப் பயணத்தை நடத்தி கடைசி நேரத்தில் சாம்பியன் பட்டத்தை பி.வி. சிந்து நழுவவிடுவது அவருக்கு மட்டுமல்ல, ரசிகர்களுக்கும் மிகப் பெரிய ஏமாற்றமாக இருந்து வந்தது. வேடிக்கை என்னவென்றால், இறுதிச் சுற்றில் பி.வி. சிந்துவை தோற்கடிக்கும் சர்வதேச வீரர்கள் பலரும், பல போட்டிகளில் இறுதிச் சுற்றை அடையாமல் பாதியிலேயே தோல்வியைத் தழுவியவர்கள் என்பதுதான். பி.வி. சிந்துவின் இறகுப்பந்தாட்ட வரலாறு அப்படிப்பட்டதல்ல. அவர் கலந்துகொள்ளும் பெரும்பாலான சர்வதேசப் போட்டிகளில் அவரால் இறுதிச் சுற்றை எந்தவிதப் பின்னடைவும் இல்லாமல் சென்றடைய முடிந்திருக்கிறது. 
2016 ஒலிம்பிக் பந்தயத்தின் இறுதிச் சுற்றை அடைந்தபோது இந்திய மக்களின் இதயத்தில் இடம்பிடித்த இறகுப்பந்தாட்டத் தாரகையாக பி.வி. சிந்து உயர்ந்தார். சர்வதேச இறகுப்பந்தாட்ட வீராங்கனையான பி.வி. சிந்துவின் திறமை குறித்து யாருக்குமே எந்தவித சந்தேகமும் கிடையாது. அதனால் 2016 ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் மட்டுமல்ல, 2017, 2018 உலக சாம்பியன்ஷிப் பந்தயங்களிலும் அவர் இறுதிச் சுற்றில் தங்கப் பதக்கத்தை நழுவவிட்டது சர்வதேச அளவில் விவாதப் பொருளானதில் வியப்பில்லை.
இந்திய விளையாட்டு வீரர்கள் அனைவருக்குமே வெற்றி பெற்றாக வேண்டும் என்கிற கொலைவெறி மனோபாவம் இல்லாமல் இருக்கிறது என்கிற குற்றச்சாட்டு நீண்ட காலமாகவே நிலவிவருகிறது. இந்த மனோபாவத்துக்கு பி.வி. சிந்துவும் விதிவிலக்கல்ல என்று விமர்சகர்கள் அவர் குறித்து எழுதினார்கள். 2016, 2017-இல் பி.வி. சிந்துவை எதிர்கொண்ட அந்த மனத்தடை இப்போது தகர்ந்திருக்கிறது. 
சீனாவின் குவாங்சௌ நகரத்தில் நடைபெற்ற 2018 உலக டூர் ஃபைனல்ஸ் போட்டியின் இறுதிச் சுற்றில் வெற்றி பெற்று, தங்கப் பதக்கத்தை வென்றிருக்கிறார் பி.வி. சிந்து. உலகின் முதல் நிலை வீராங்கனையான சீனாவின் தை-சூ-யிங்கை வெற்றி பெற்றது மட்டுமல்லாமல், ஜப்பானின் நஜோமி ஒகுராவை நேர் செட்களில் தோற்கடித்து தங்கப் பதக்கத்தை வென்றிருப்பது அதனினும் சிறப்பு. 
இந்த வெற்றியைத் தொடர்ந்து, தனக்கு இருந்த மனத்தடை குறித்தும், பிரச்னைகள் குறித்தும் பி.வி. சிந்துவே மனந்திறந்து ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். இறுதிச் சுற்றுவரை வந்து வெற்றி பெறாமல் கோப்பையை நழுவ விடுவதன் பின்னணியில் ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பும், தனக்கே இருக்கும் ஐயப்பாடும்தான் காரணம் என்று ஒரு கேள்விக்கு அவர் பதிலளித்திருக்கிறார். அவருக்கு மட்டுமல்ல, இந்திய விளையாட்டு வீரர்கள் பலருக்கும் இந்தப் பிரச்னை இருக்கிறது என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும். நமது விளையாட்டு வீரர்களுக்கும் அதிகமான எதிர்பார்ப்புகளை ஏற்படுத்தி, விளையாட்டுக் களத்தில் அவர்களுக்கு மன அழுத்தம் ஏற்பட்டுவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய கடமை பயிற்சியாளர்களுக்கும், ஊடகங்களுக்கும், ரசிகர்களுக்கும் உண்டு என்பதைத்தான் அவரது வாக்கு மூலம் உணர்த்துகிறது. 
இந்தியாவின் நட்சத்திர வீராங்கனைகளில் பி.வி. சிந்துவும் ஒருவர். புதிய நூற்றாண்டின் விளையாட்டுத் தாரகைகள் என்று பட்டியலிட்டால் அவர்களில் மேரிகோம், சாய்னா நெவால் ஆகியோருடன் 23 வயது பி.வி. சிந்துவும் இடம் பெறுகிறார். இறகுப்பந்தாட்டக் களத்தில் அவருடைய ஸ்ட்ரோக்குகளும், எந்தவிதத் தாக்குதல்களையும் எதிர்கொள்ளும் தந்திரபூர்வமான விழிப்புணர்வும், சரசரவென்று பூப்பந்தாட்டக் களத்தில் இயங்கும் சுறுசுறுப்பான கால்களும், வலிமையும் திறமையும் கொண்ட எதிரிகளேயானாலும்கூட சற்றும் கலங்காமல் அவர்களது இறகுப்பந்தை எதிர்கொள்ளும் சாதுர்யமும் பி.வி. சிந்துவின் தனித்துவங்கள். 
இன்றைய இந்தியாவின் சர்வதேச விளையாட்டு வீரர்கள் ஏனைய நாடுகளின் வீரர்களைப் போலவே எல்லா சூழலிலும் விளையாடும் திறமையும், எதிர்கொள்ளும் அனுபவமும் கொண்டவர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். அரசுத் தரப்பு முயற்சிகளும் அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய பயிற்சித் திட்டங்களும் சர்வதேச போட்டி அனுபவங்களும் அவர்களை உலகளாவிய பந்தயங்களுக்குத் தயார்படுத்தியிருக்கின்றன. அதேபோல, இந்திய உணவு முறைகள் குறித்த பிடிவாதங்கள் அகற்றப்பட்டு சர்வதேசப் போட்டிகளுக்கு முற்றிலும் தகுதி பெற்றவர்களாக இன்றைய முன்னணி விளையாட்டு வீரர்கள் மாறியிருக்கிறார்கள். எந்தச் சூழலிலும் பங்கு பெற்று விளையாடும் திறமைசாலிகள் கிரிக்கெட்டில் மட்டுமல்லாமல், எல்லா விளையாட்டுகளிலும் உருவாகியிருப்பது இந்தியாவின் சர்வதேச தங்கப் பதக்கக் கனவுகளை நனவாக்கும் வாய்ப்பை உருவாக்கியிருக்கிறது. 
பி.வி. சிந்து கடந்த ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றார். உலக சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் இதுவரை நான்கு பதக்கங்களை சிந்து வென்றிருக்கிறார். இப்போது உலக டூர் ஃபைனல்ஸ் போட்டியின் இறுதிச் சுற்றில் தங்கப் பதக்கம் வென்று வெற்றியை நிலைநாட்டியிருக்கிறார். இந்த வெற்றியால் அவருக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் உற்சாகம் அவரது மனத்தடையை உடைத்தெறிந்து புதியதொரு சக்தியை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்று நம்பலாம். அடுத்த ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் இறகுப்பந்தாட்டத்துக்கான தங்கப் பதக்கம் இந்தியாவுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது பி.வி. சிந்துவின் குவாங்சௌ வெற்றி.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/19/தகர்ந்தது-மனத்தடை-3060544.html
3059894 தலையங்கம் இடைவேளைதான், முடிவல்ல! ஆசிரியர் Tuesday, December 18, 2018 01:35 AM +0530 ரணில் விக்ரமசிங்க அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேனாவால் 50 நாள் நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பிறகு மீண்டும் பிரதமராகப் பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். அதிபர் மைத்ரிபால 
சிறீசேனாவின் உத்தரவுகள் அரசியல் சாசனத்துக்கு முரணானவை என்று இலங்கை உச்சநீதிமன்றம் தெளிவாக தெரிவித்துவிட்டதன் பின்னணியில் வேறுவழியில்லாமல்தான் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை ரணில் விக்ரமசிங்கவை அவர் மீண்டும் பிரதமராக நியமித்திருக்கிறார். 
கடந்த ஓர் ஆண்டாகவே அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேனாவுக்கும், பிரதமராக ரணில் விக்ரமசிங்கவுக்கும் இடையேயான உறவு சுமுகமாக இருக்கவில்லை. இலங்கையில் கடந்த ஜனவரி 2015-இல் அதிபர் தேர்தலுக்குப் பிறகு தனிப்பட்ட முறையில் அவர்களுக்
கிடையே மட்டுமல்ல, சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கும் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கும் கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவிவந்தன. நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்குப் பிறகு இரண்டு கட்சிகளும் கூட்டணி அமைத்து, பிரதமர் ரணில் விக்ரம சிங்கவின் தலைமையில் ஆட்சி அமைத்தன என்றாலும்கூட, இரண்டு கட்சிகளும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படவில்லை என்பதுதான் யதார்த்த உண்மை.
உள்ளாட்சித் தேர்தலில் இரண்டு கட்சிகளும் தனித்தனியாகப் போட்டியிட்டன. அதன் விளைவாக முன்னாள் அதிபர் மகிந்த ராஜபட்சவின் தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பிரிவு பெரும் வெற்றி அடைந்தது. அதிபர் சிறீசேனாவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி, பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவுக்கு அளித்துவந்த ஆதரவை விலக்கிக் கொண்டது. அதனால் ஆட்சி கவிழும் என்று எதிர்பார்த்த அதிபரின் எண்ணம் பொய்த்தது முதலே, ரணில் விக்ரமசிங்கவை பிரதமர் பதவியிலிருந்து அகற்றுவதில் தீவிரம் காட்டத் தொடங்கினார் அதிபர் சிறீசேனா.
நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதிபர் ராஜபட்சவுக்கு எதிராக, துணிந்து போர்க்கொடி தூக்கினார் அவரது அமைச்சரவையில் பாதுகாப்பு அமைச்சராக இருந்த மைத்ரிபால சிறீசேனா. அதிபர் ராஜபட்சவை எதிர்த்து கடந்த 2015-இல் நடந்த அதிபர் தேர்தலில் அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளின் ஆதரவுடன் மைத்ரிபால சிறீசேனா வெற்றி பெற்றபோது அவர் இலங்கை அரசியலில் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்புடனான தலைவராக உயர்ந்தார். இவையெல்லாம் இப்போது பழங்கதையாகி விட்டிருக்கிறது.
கடந்த அதிபர் தேர்தலுக்குப் பிறகு மக்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்ததுபோலவே இலங்கை அரசியல் சாசனத்தில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி முறைக்கு அதிபர் சிறீசேனா முற்றுப்புள்ளி வைத்தார் என்றாலும்கூட, அதிபரான பிறகு தனது அதிகாரம் கை நழுவிப் போவதை அவரால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதைத்தான் அவரது நடவடிக்கைகள் எடுத்துரைக்கின்றன. அதன் வெளிப்பாடுதான் தற்போது அவர் எடுக்கும் முடிவுகளும், செயல்படும் முறைகளும்.
ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீசேனா தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் இணைந்து அமைத்த தேசிய ஐக்கிய அரசு கொண்டுவந்த அரசியல் சாசன திருத்தங்களின் அடிப்படையில் இலங்கை உச்சநீதிமன்றம் இப்போது தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. அதிபர் சிறீசேனா தன்னிச்சையாக கடந்த அக்டோபர் 26-ஆம் தேதி பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவை பதவியிலிருந்து அகற்றியதும், புதிய பிரதமராக மகிந்த ராஜபட்சவை அதே நாளில் நியமித்ததும் மட்டுமல்ல, ரணில் விக்ரமசிங்கவுக்குப் பெரும்பான்மை ஆதரவு காணப்படும் நாடாளுமன்றத்தை நவம்பர் 9-ஆம் தேதி கலைத்து உத்தரவிட்டதும் உச்சநீதிமன்றத்தால் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
அரசியல் சாசனத்தின் புதிய திருத்தங்களின்படி, நான்கரை ஆண்டுகள் நிறைவு பெறாமல் நாடாளுமன்றத்தை கலைக்க முடியாது. அப்படியே கலைப்பதாக இருந்தால், நாடாளுமன்றத்தின் மொத்த உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் நாடாளுமன்றத்தை அதிபர் கலைக்க முடியாது என்று இலங்கை அரசியல் சாசன சட்டப் பிரிவு 70(1) தெளிவுபடுத்துகிறது. இதன் அடிப்படையில்தான் இலங்கை உச்சநீதிமன்றத்தின் ஏழு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, அதிபர் சிறீசேனாவின் உத்தரவுகள் செல்லாது என்று தீர்ப்பு வழங்கியது. 
முந்தைய மகிந்த ராஜபட்சவின் செயல்பாடுகளின் விளைவாக இலங்கை ஏற்கெனவே மிகப்பெரிய பொருளாதார நெருக்கடியை எதிர்கொள்கிறது. மிக அதிகமான வட்டிக்கு சீனாவிலிருந்து கடன் வாங்கி அதன் பாதிப்பில் சிக்கியிருக்கிறது. இந்தியாவின் நலனுக்கு எதிராக கடந்த 2014-இல் ராஜபட்ச, சீனாவின் இரண்டு அணு ஆயுத நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை கொழும்பு துறைமுகத்தில் நிறுத்தி வைக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அதனால்தான் ஏற்பட்டது. 
அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேனா, பெய்ஜிங்குக்குச் சென்று வந்ததைத் தொடர்ந்துதான் அதிரடி முடிவுகளை மேற்கொண்டு இலங்கையில் அரசியல் குழப்பத்துக்கு வழிகோலினார் என்பதை மறந்துவிட முடியாது. இதன் பின்னணியில் முன்னாள் அதிபர் மகிந்த ராஜபட்சவுக்கு ஆதரவாக சீனா செயல்படுவது தெளிவாகவே தெரிகிறது.
வேறுவழியில்லாமல், நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பலம் பெற்றிருக்கும் ரணில் விக்ரமசிங்க மீண்டும் பிரதமராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். இதனால், அதிபருக்கும் இவருக்கும் இடையே நிலவும் கருத்து வேறுபாடுகள் மறைந்துவிட்டன என்றோ, மனக் கசப்புகள் தீர்ந்து விட்டன என்றோ, ராஜபட்ச முற்றிலுமாகப் பின் வாங்கிவிட்டார் என்றோ கருதிவிடலாகாது. நாடாளுமன்றம் தனது நான்கரை ஆண்டு பதவிக் காலத்தை நிறைவு செய்யும்போது அதிபர் சிறீசேனா இதே அஸ்திரத்தைப் பிரயோகிக்க மாட்டார் என்பது என்ன நிச்சயம்? 
இலங்கையின் அரசியல் குழப்பத்துக்கு இப்போதைக்கு இடைவேளை விடப்பட்டிருக்கிறது. முற்றுப்புள்ளி விழுந்துவிடவில்லை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/18/இடைவேளைதான்-முடிவல்ல-3059894.html
3059273 தலையங்கம் முள் கிரீடம்! ஆசிரியர் Monday, December 17, 2018 03:55 AM +0530 உர்ஜித் படேலின் பதவி விலகலைத் தொடர்ந்து மத்திய நிதியமைச்சகத்தின் முன்னாள் பொருளாதாரத் துறை செயலரான 61 வயது சக்திகாந்த தாஸ் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். இந்திய ஆட்சிப் பணியைச் சேர்ந்த அதிகாரி ஒருவர் ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநராக நியமிக்கப்படுவது புதிதொன்றுமல்ல. இதற்கு முன்னால் நிதியமைச்சகத்தின் மூத்த அதிகாரிகள் பலர் ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநர்களாக நியமிக்கப்பட்டு வெற்றிகரமாக செயலாற்றியிருக்கிறார்கள். அதனால், இந்தியாவின் 25-ஆவது ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் சக்திகாந்த தாஸின் செயல்பாடுகளை அவரது மூன்று ஆண்டுப் பதவிக் காலத்துக்குப் பிறகு எடை போடுவதுதான் நியாயமாக இருக்கும். 

1980-ஆம் ஆண்டு இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரியாக தமிழக அரசில் தொடங்கிய அவரது பயணம், மத்திய - மாநில அரசுகளில் 37 ஆண்டுகால அனுபவத்திற்குப் பிறகு உச்சத்தைத்  தொட்டிருக்கிறது. தில்லி பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வரலாற்றில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றிருக்கும் சக்திகாந்த தாஸ், மிகவும் இக்கட்டான ஒரு சூழலில் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறார். இவருக்கு முன்னால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பொருளாதார நிபுணர்களான ரகுராம் ராஜனும், உர்ஜித் படேலும் பதவி வகித்திருப்பதால், ஆட்சிப் பணி அதிகாரியான சக்திகாந்த தாஸின் செயல்பாடுகள் நிதி நிர்வாக, பொருளாதார நோக்கர்களால் கூர்ந்து கவனிக்கப்படும் என்பதில் ஐயப்பாடு இல்லை. 

ரிசர்வ் வங்கியின் புதிய ஆளுநர் சக்திகாந்த தாஸின் பின்னணியையும் அவரது செயல்பாட்டு முறைகளையும் கூர்ந்து கவனித்தால், எந்தவிதமான சிக்கல்களையும் அவரால் பதற்றப்படாமல் நிதானமாகக் கையாள முடியும் என்பது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரியும்.

தமிழகத்தின் பத்திரப்பதிவு மற்றும் வணிக வரித்துறை செயலராகவும் தொழில் துறை செயலராகவும் சக்திகாந்த தாஸ் பணியாற்றியபோது அவரது குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகள் என்று எத்தனையோ முடிவுகளைப் பட்டியலிட முடியும். 2008-இல் மத்திய நிதியமைச்சகத்தின் செலவினத் துறையின் துணைச் செயலராக அவர் பதவியேற்றது முதல், 2017-இல் பதவி ஓய்வு பெற்றது வரை வருவாய், பொருளாதாரத் துறை என்று நிதியமைச்சகத்தின் பல்வேறு முக்கியப் பொறுப்புகளில் செயல்பட்டிருக்கிறார். 

ப. சிதம்பரம் நிதியமைச்சராக இருந்தபோது 2008-இல் துணைச் செயலராக மத்திய அரசுக்கு அழைத்து வரப்பட்டார் சக்திகாந்த தாஸ். பிரணாப் முகர்ஜி நிதியமைச்சரான பிறகும்கூட அவருடன் பணியாற்றினார் என்பதும், தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகள் துணைச் செயலராகவும் இணைச் செயலராகவும் நிதிநிலை அறிக்கையைத் தயாரிப்பதில் பங்களித்திருக்கிறார் என்பதும், அவர் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநராக பொறுப்பேற்பதற்கான தகுதி படைத்தவர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. ப. சிதம்பரம், பிரணாப் முகர்ஜி, அருண் ஜேட்லி ஆகிய மூன்று நிதியமைச்சர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றவர் என்பது அவரால் எல்லாவிதமான அரசியல், நிர்வாக சூழலிலும் தாக்குப் பிடிக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. 

2016 நவம்பர் 8-ஆம் தேதி நரேந்திர மோடி அரசு அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளான ரூ.500, ரூ.1,000 ஆகியவற்றை செல்லாததாக்கி அறிவித்தபோது, பொருளாதாரத் துறை செயலராக இருந்தவர் சக்திகாந்த தாஸ். மோடி அரசின் அதிர்ச்சி தரும் அந்த அறிவிப்பை நியாயப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், புதிய நோட்டுகளை அச்சடித்து விநியோகம் செய்யும் மிகவும் சிக்கலான நடைமுறையையும் கையாள வேண்டிய நிர்பந்தம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. 

ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரமே நிலைகுலைந்தாற் போன்ற குழப்பமான அந்தச் சூழலை அவர் பதற்றமே இல்லாமல் கையாண்ட முறைதான் ஓரளவுக்கு அரசின் மீதான நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றியது என்று கூறலாம். அதற்கான வெகுமதிதான் சக்திகாந்த தாஸூக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் பதவி என்கிற விமர்சனத்துக்கும் அதுதான் காரணம்.

மத்திய நிதியமைச்சகத்துக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையே பல்வேறு பிரச்னைகள் நிலவிவரும் நிலையில், அரசின் எதிர்பார்ப்பைப் புரிந்து கொண்ட ஒருவர் ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டிருப்பது மோதல் போக்குக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க உதவும். அதே நேரத்தில், ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநரான சக்திகாந்த தாஸ் ஒரேயடியாக அரசின் விருப்பத்திற்கேற்ப செயல்பட்டுவிடவும் முடியாது. 

ரிசர்வ் வங்கியின் இருப்புத் தொகை, வங்கிகள் வரைமுறையில்லாமல் கடன் வழங்குதல், வளர்ச்சிக்கும் விலைவாசிக்கும் இடையேயான சமநிலை, வங்கிகளின் வட்டி விகிதம் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்னைகளை ரிசர்வ் வங்கியின் கோணத்தில் அணுக வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்படும். மத்திய அரசின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர் என்பதால், ரிசர்வ் வங்கியின் தன்னாட்சி உரிமையையும் சுதந்திரத்தையும் இழக்காமல் சுமுகமான முறையில் பிரச்னைகளுக்கு விடை காணும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. அதை அவர் எப்படி கையாளப் போகிறார் என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

இவருக்கு முன்னால் ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர்களாகப் பணியாற்றிய எஸ். வெங்கடரமணன், ஒய்.வி. ரெட்டி, டி. சுப்பா ராவ் ஆகியோரும் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரிகளாக இருந்தவர்கள்தான். ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநரான பிறகு அவர்கள் சுதந்திரமான செயல்பாட்டை மேற்கொண்டனர் என்பது சக்திகாந்த தாஸூக்கு தெரியாமல் இருக்காது. மற்றவர்கள் முகம் கோணாமல், தான் நினைத்ததை சாதிக்கும் திறமைசாலி இந்த ஒடிஸாக்காரர் என்பதால், எதிர்தரப்பையும் தனது "காந்த' சக்தியால் எதிர்கொள்வது அவருக்கு சிரமமாக இருக்காது என்றாலும், அவருக்கு சூட்டப்பட்டிருப்பது மலர் கிரீடம் அல்ல, முள் கிரீடம்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/17/முள்-கிரீடம்-3059273.html
3058235 தலையங்கம் வெற்றி இனிக்கப் போவதில்லை! ஆசிரியர் Saturday, December 15, 2018 02:00 AM +0530
மக்களவைக்கு 65 உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பும்  மூன்று முக்கியமான ஹிந்தி பேசும் மாநிலங்களில் மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜகவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பின்னடைவு அந்தக் கட்சிக்கு அதிர்ச்சியை அளித்திருக்கும் என்பதில் ஐயப்பாடில்லை. சத்தீஸ்கர், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களிலும் பாஜக எதிர்கொண்டிருக்கும் தோல்விக்கும், காங்கிரஸ் கட்சி அடைந்திருக்கும் வெற்றிக்கும் பின்னணியில் வேளாண் இடர் மிக முக்கியமான காரணியாக இருப்பது தெரிய 
வந்திருக்கிறது. 
மாநில அளவிலும் தலைநகர் தில்லியிலும் கடந்த இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளாகவே விவசாயிகள் தொடர்ந்து போராடுகிறார்கள். உற்பத்தியான பாலை சாலைகளில் கொட்டியும், வெங்காயத்தைத் தெருவில் இறைத்தும் விவசாயிகள் நடத்திய போராட்டங்களை அரசியல் நாடகம் என்று மத்திய வேளாண்துறை அமைச்சர் நையாண்டி செய்தார். பிரச்னையின் ஆழத்தை மத்திய அரசு உணரவில்லை என்பதைத்தான் அது எடுத்துக்காட்டுகிறது. மத்திய அமைச்சர் நிதின் கட்கரி ஒருவர்தான் வேளாண் இடர் மிகவும் கடுமையானது என்றும், உடனடியாக அதை அகற்றுவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும் வெளிப்படையாகத் தெரிவித்தார். ஆனால், அவரது எச்சரிக்கை பாஜகவாலும் மத்திய அரசாலும்  ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.
பிரதமர் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம், விவசாயிகளைப் பொருத்தவரை, பெரிய அளவில் கை கொடுக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, ஏமாற்றமாகவும் அமைந்துவிட்டிருக்கிறது. அரசுக்கு விவசாயிகள் மத்தியில் பெரும் ஆதரவைப் பெற்றுத் தருவதற்கு பதிலாக கெட்ட பெயரை ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறது பிரதமர் பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம். அதிக அளவிலான காப்பீட்டுத் தொகையும், முறையாக வழங்கப்படாத இழப்பீடும் பெரும்பாலான விவசாயிகளை இந்தத் திட்டத்திலிருந்து வெளியேற வைத்திருக்கிறது.
சத்தீஸ்கர், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தில் பாஜக ஆட்சியில் கணிசமான வளர்ச்சியும் முன்னேற்றமும் காணப்பட்டது என்பதுதான் உண்மை. வீட்டு வசதி, சாலைகள் மேம்பாடு, கழிப்பறை வசதிகள், எரிவாயு இணைப்பு, தொலைத்தொடர்பு இணைப்பு உள்ளிட்ட எல்லா வளர்ச்சித் திட்டங்களிலும் இந்த மூன்று மாநில அரசுகளும் திறமையாக செயல்பட்டும்கூட, பாஜகவால் வெற்றி பெற முடியவில்லை என்பது வியப்பில் ஆழ்த்தும் திருப்பம். இதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், உற்பத்திக்கேற்ற விலை இல்லாமல் போனதும், முறையான கொள்முதல் கொள்கை கடைப்பிடிக்கப்படாமல் போனதும்தான் என்பதை பாஜக மிகவும் தாமதமாக உணர்ந்திருக்கும் என்று நம்பலாம்.
சத்தீஸ்கரில் ஆட்சிக்கு வந்த பத்து நாட்களில் விவசாயிகளின் அனைத்துக் கடன்களையும் தள்ளுபடி செய்வதாக காங்கிரஸ் வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறது. மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையுடன் அந்த மாநிலத்தில் ஆட்சியைப் பிடித்ததற்கு இந்த வாக்குறுதி மிக முக்கியமான காரணம். 
இதற்கு முன்னால் இதேபோல, விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி அறிவித்த மாநிலங்களில் அதை நடைமுறைப்படுத்தியபோது பல்வேறு கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. பஞ்சாபில் கூட்டுறவு வங்கிகளின் மூலம் வழங்கப்பட்ட கடன்கள் மட்டுமே தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன. உத்தரப் பிரதேசம், கர்நாடகம், மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களில் அதிகபட்சமாக ரூ.1.5 லட்சம் வரையிலான வேளாண் கடன்கள் மட்டுமே தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன. மக்களவைத் தேர்தலுக்கு நான்கு மாதங்களே இருக்கும் நிலையில், வாக்குறுதி அளித்ததுபோல, எந்தவித நிபந்தனைகளும் இல்லாமல்  கடன் தள்ளுபடி இல்லாமல் போனால், இன்றைய பாஜகவின் நிலைமையை பின்னர் காங்கிரஸ் எதிர்கொள்ள நேரிடும். 
சத்தீஸ்கரில் நெல் கொள்முதல் குவிண்டாலுக்கு ரூ.2,000 வழங்குவதாக காங்கிரஸ் அறிவித்திருக்கிறது. உற்பத்தியாகும் 50 லட்சம் டன் நெல்லை கொள்முதல் செய்ய ரூ.3,750 கோடி தேவைப்படும். அறுவடைக் காலம் தொடங்கிவிட்டிருக்கும் நிலையில், சத்தீஸ்கரில் அமைய இருக்கும் காங்கிரஸ் ஆட்சி இந்த தர்மசங்கடத்தை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறது? 
இதேபோன்ற நிலைமையைத்தான் சோயாபீன்ஸ், சோளம் ஆகியவற்றுக்காக மத்தியப் பிரதேசம் எதிர்கொள்கிறது. மாநிலம் முழுவதிலுமான சந்தைகளில் விவசாயிகள் உற்பத்தியுடன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கொள்முதல் செய்வதற்குப் புதிய அரசுக்கு ரூ.2,200 கோடி தேவைப்படும்.
விவசாயிகள் பிரச்னையை புத்திசாலித்தனமாக கையாண்டு அதன் பலனை தேர்தலில் அடைந்திருப்பது தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி மட்டுமே. தெலங்கானாவில் சந்திரசேகர் ராவ் அரசு, "ரயது பந்து திட்ட'த்தின் அடிப்படையில் 15 ஏக்கருக்கும் குறைவான நிலமுள்ள விவசாயிகளுக்கு ஏக்கருக்கு ரூ.4,000 வீதம் பயிரிடுவதற்காக உதவித் தொகை அளித்து, விளை பொருள்களை அவர்கள் பொதுச்சந்தையில் விற்றுக்கொள்ள அனுமதித்திருக்கிறது. இந்த அணுகுமுறைதான் அந்த அரசுக்குப் பெரும் ஆதரவை ஏற்படுத்தியது.
தேர்தலில் வெற்றி பெற்று மூன்று மாநிலங்களிலும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினாலும்கூட, காங்கிரஸ் கட்சி மிகப்பெரிய சவாலை எதிர்கொள்கிறது. மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளை காங்கிரஸ் ஆட்சியாளர்கள் நிறைவேற்றுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. மக்களவைத் தேர்தலுக்கு இன்னும் நான்கு மாதங்களே இருக்கும் நிலையில், காங்கிரஸ் வாரி வழங்கியிருக்கும் தேர்தல் வாக்குறுதிகளே அந்தக் கட்சிக்கு எதிராக மாறினாலும் வியப்படையத் தேவையில்லை.
தேர்தலில் வாக்குறுதிகளை வாரி வழங்கி வெற்றி அடைந்துவிடலாம். அதை நிறைவேற்றாமல் போனால் அதன் விளைவுகளை சந்திக்க நேரிடும் என்பதை அரசியல் கட்சிகள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/15/வெற்றி-இனிக்கப்-போவதில்லை-3058235.html
3057626 தலையங்கம் பிரச்னைக்குரிய பதவி விலகல்! ஆசிரியர் Friday, December 14, 2018 03:30 AM +0530 இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநராக இருந்த உர்ஜித் படேல் தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காகப் பதவி விலகியிருக்கிறார். ரிசர்வ் வங்கியின் புதிய ஆளுநராக, பொருளாதாரச் செயலாளராகவும், நிதி ஆணையச் செயலாளராகவும் இருந்த சக்திகாந்த தாஸ் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். உர்ஜித் படேல் பதவி விலகியதற்கான தனிப்பட்ட காரணங்கள் என்ன என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், மகிழ்ச்சியுடன் அவர் பதவி விலகவில்லை என்பது மட்டும் உறுதி. 

கடந்த சில மாதங்களாகவே ரிசர்வ் வங்கிக்கும், மத்திய அரசுக்கும் இடையே நடைபெற்று வரும் கருத்து வேறுபாடுகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, உர்ஜித் படேலின் பதவி விலகல் வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திர செயல்பாடு உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்னைகள் பொதுவெளியில் பேசப்படும் அளவுக்கு மத்திய நிதி அமைச்சகத்துடன் உர்ஜித் படேலுக்கு சுமுகமான உறவு இருக்கவில்லை என்பது தெளிவு. 

முந்தைய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் ரகுராம் ராஜனின் பதவிக் காலம் நீட்டிக்கப்படவில்லை என்பதால், அவர் பதவி விலகி தனது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படவில்லை. ஆனால், ரிசர்வ் வங்கியின் செயல்பாடு குறித்து மத்திய நிதியமைச்சகத்துடன் அவருக்கு கருத்துவேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்தன. 

கடந்த சில மாதங்களாகவே மத்திய அரசுக்கும் முக்கியமான சில மூத்த அதிகாரிகளுக்கும், துறைகளுக்கும் இடையேயான உறவு சுமுகமாக இல்லை. சுதந்திர சிந்தனை உள்ள அதிகாரிகளும், பொருளாதார நிபுணர்களும் இப்போதைய மத்திய அரசுடன் இணக்கமாகப் பணியாற்ற முடியாது என்கிற கருத்து உர்ஜித் படேலின் பதவி விலகலால் மேலும் ஊர்ஜிதப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 

முந்தைய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் ரகுராம் ராஜனுக்கு பதவி நீட்டிப்பு வழங்கப்படாதது, நீதி ஆயோக்கின் துணைத் தலைவராக இருந்த அரவிந்த் பனகாரியா பதவி விலகியது, மத்திய அரசின் தலைமை பொருளாதார ஆலோசகர் அரவிந்த் சுப்பிரமணியன் விடை பெற்றுக் கொண்டது ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து இப்போது உர்ஜித் படேலும் விலகியிருப்பது மத்திய அரசின் மீது பொருளாதார, வணிக, நிதித்துறையினர் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைக் குலைக்கிறது என்பதைப் பதிவு செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை. 

உர்ஜித் படேல் பதவி விலகலின் பின்னணியில் சில நிகழ்வுகள் காணப்படுகின்றன. ரிசர்வ் வங்கியின் மேல்மட்டக் குழு, அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான முக்கியமான கருத்துவேறுபாடுகள் குறித்து சிந்திப்பதற்காகக் கூடுவதற்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு உர்ஜித் படேல் பதவி விலகியிருக்கிறார். கடந்த நவம்பர் 19-ஆம் தேதி இந்தக் குழு கூடி, இருதரப்புக்கும் இடையேயான விஷயங்களை விவாதித்தது. பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய அந்தக் கூட்டம் சுமுகமாக முடிந்தது. ஆனால், வெளிப்படையான சமாதானத்துக்குப் பின்னால் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணப்படாமல் இருந்தன என்பதைத்தான் ரிசர்வ் வங்கியின் தலைமைப் பொறுப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றம் தெரிவிக்கிறது. 

ரிசர்வ் வங்கிக்கும் மத்திய அரசுக்கும் இடையேயான உறவில், சில முக்கியமான பிரச்னைகள் தலைதூக்கி இருக்கின்றன. இதுவரை இல்லாத முறையில் மத்திய அரசு ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டத்தின் சில பிரிவுகளைப் பயன்படுத்தி பொதுத்துறை வங்கிகளின் வாராக்கடன் குறித்த பிரச்னையில் விதிமுறைத் தளர்வுகளை ஏற்படுத்த முற்பட்டது. அதன் மூலம் சிறு, குறு தொழில்துறையினருக்கு கூடுதல் கடன் வழங்குவதற்கு வழிகோல முற்பட்டது மத்திய அரசின் வங்கித் துறை. அதிகரித்து வரும் பொதுத்துறை வங்கிகளின் வாராக்கடனை கட்டுப்படுத்தி, செயல்பாட்டை முறைப்படுத்த முற்பட்டிருக்கும் ரிசர்வ் வங்கியின் முயற்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடுவதாக அமைந்தது மத்திய அரசின் இந்த முடிவு.

இரண்டாவதாக, ரிசர்வ் வங்கியிடம் அளவுக்கு அதிகமாகக் காணப்படும் இருப்பு நிதியை மத்திய அரசு பயன்படுத்திக்கொள்ள விரும்பியது. இதை உர்ஜித் படேலும் ரிசர்வ் வங்கியும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்கின. இதுகுறித்து இருவேறு கருத்துகள் நிலவுகின்றன. இந்த அளவிலான இருப்பு நிதி ரிசர்வ் வங்கியிடம் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும், பல வெளிநாடுகளில் இருப்பதைவிட இந்திய ரிசர்வ் வங்கி அளவுக்கு அதிகமான இருப்பு நிதியை வைத்திருக்கிறது என்றும் அரசு தரப்பு இதற்கு விளக்கம் கூறுகிறது. உர்ஜித் படேல் தலைமையிலான ரிசர்வ் வங்கியோ, அரசின் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கவில்லை. 

இப்போது இந்தியப் பொருளாதாரம் பெரிய பிரச்னைகள் எதையும் எதிர்கொள்ளவில்லை. விலைவாசி ஓரளவுக்கு கட்டுக்குள் இருக்கிறது. சர்வதேசக் கச்சா எண்ணெய் விலை கடந்த அக்டோபர் மாத விலையுடன் ஒப்பிடும்போது குறைந்திருக்கிறது. டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பும் சுமார் ரூ.71-இல் ஸ்திரப்பட்டிருக்கிறது. வளர்ச்சி எதிர்பார்த்த அளவுக்கு அதிகமாக இல்லாவிட்டாலும், கடந்த ஆண்டை ஒப்பிடும்போது நிலைமை சீராகவே இருக்கிறது. அந்நிய முதலீட்டிலும்கூட முன்னேற்றம் காணப்படுகிறது. இந்த நிலையில், ரிசர்வ் வங்கியின் தலைமைப் பொறுப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றம் சில எதிர்வினைத் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் 
என்பதுதான் நமது அச்சம்.

தனது மூன்றாண்டுப் பதவிக்காலம் முடிவதற்கு ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்னால் பதவி விலகியிருக்கும் உர்ஜித் படேல், ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநராக சில அடிப்படைப் பங்களிப்புகளை செய்திருக்கிறார். விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதில் முனைப்பு காட்டியதும், வட்டி  விகிதத்தை நிர்ணயிக்க நிதிக்கொள்கைக் குழு ஒன்றை அமைத்ததும், வாராக்கடன் பிரச்னையை எதிர்கொள்வதில் தீவிரம் காட்டியதும், ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திர செயல்பாட்டை வலியுறுத்தியதும் அவரது மறக்க முடியாத பங்களிப்புகள்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/14/பிரச்னைக்குரிய-பதவி-விலகல்-3057626.html
3056746 தலையங்கம் முடிவுகள் ஏற்படுத்தும் தெளிவு! ஆசிரியர் Thursday, December 13, 2018 01:27 AM +0530
ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகளில் ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் ஆட்சியைப் பிடித்திருப்பது மிகப்பெரிய அரசியல் திருப்பம் என்பதில் ஐயப்பாடில்லை. நடந்து முடிந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் காங்கிரஸின் முக்கியத்துவத்தை அதிகரித்திருக்கின்றன. 
பஞ்சாப், மிஸோரம் இரண்டு மாநிலங்களில் தனியாகவும் கர்நாடகத்தில் கூட்டணியாகவும் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சி மிஸோரத்தில் ஆட்சியை இழந்தாலும்கூட, ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மூன்று பெரிய மாநிலங்களில் பெற்றிருக்கும் வெற்றி, அந்தக் கட்சிக்கு மிகப்பெரிய பலம் சேர்த்திருக்கிறது. இந்த வெற்றி 2019 மக்களவைத் தேர்தலை எதிர்கொள்ள காங்கிரஸுக்கு உற்சாகத்தை மட்டுமல்ல, தேவையான பண பலத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும்.
கடந்த மக்களவைத் தேர்தலும் அதற்குப் பின்னால் நடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களும் ராகுல் காந்தியின் தலைமைப் பண்பை கேள்விக்குறியாக்கி இருந்தன. இப்போது, இந்தியாவின் முக்கியமான மூன்று மாநிலங்களில் நடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் காங்கிரஸுக்கு கிடைத்திருக்கும் வெற்றி, ராகுல் காந்தியைப் பிரதமர் வேட்பாளராக முன்னிறுத்தி 2019 மக்களவைத் தேர்தலைத் துணிவுடன் எதிர்கொள்ள அடித்தளமிட்டுக் கொடுத்திருக்கிறது. 
பஞ்சாப், உத்தரகண்ட், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், ஜார்க்கண்ட், கோவா, குஜராத் ஆகிய ஏழு மாநிலங்களில் மட்டும்தான் காங்கிரஸ் பாஜகவுடன் நேரடியாக மோதுகிறது. கடந்த தேர்தலைப்போல, காங்கிரஸ் உடனான நேரடி மோதலை எதிர்கொள்வது பாஜகவுக்கு சுலபமாக இருக்கப் போவதில்லை என்பதை இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. 
சத்தீஸ்கரில் காங்கிரஸ் மூன்றில் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருப்பது, காங்கிரஸ் தலைமைக்கே வியப்பாக இருந்திருக்கக் கூடும். ராஜஸ்தானில் படுதோல்வி அடையும் என்று கருதப்பட்ட பாஜக, மிகக் குறைந்த வாக்கு வித்தியாசத்தில்தான் பல இடங்களில் தோல்வி அடைந்திருக்கிறது. மத்தியப் பிரதேசத்திலும் இழுபறியுடன்தான் காங்கிரஸால் ஆட்சியமைக்க முடியும் என்கிற நிலைமை.
குஜராத் சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின்போது, காங்கிரஸ் கட்சி தனது அணுகுமுறையை மாற்றியது. அதுவரை மதச்சார்பின்மை பேசிக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸ் கட்சி மென்மையான இந்துத்வா என்கிற புதிய அணுகுமுறையைக் கையாள முற்பட்டது. 
மத்தியப் பிரதேசத்திலும் ராஜஸ்தானிலும் ஒவ்வொரு கிராமப் பஞ்சாயத்திலும் பசுவைப் பாதுகாப்பதற்காக கோசாலை அமைக்கப்படும் என்று காங்கிரஸ் தனது தேர்தல் வாக்குறுதியில் குறிப்பிட்டிருந்தது.
பாஜகவை ஆதரிக்கும் பிராமணர்களின் வாக்குகளைப் பெறுவதற்காக ராகுல் காந்தி பூணூல் அணிந்து கொண்டு, நேரு குடும்பத்தினர் காஷ்மீர பிராமணர்கள் என்பதை அவர்களுக்கு நினைவுபடுத்த முற்பட்டார். தன்னை ஒரு சிவ பக்தனாக அடையாளம் காட்டிக் கொண்டும், கைலாஸ் மானசரோவர் யாத்திரையை மேற்கொண்டும் ராகுல் காந்தி மென்மையான இந்துத்வாவைக் கடைப்பிடித்ததையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். 
தேர்தல் முடிவுகள் சாதகமாக அமைந்திருப்பதால் இந்த அணுகுமுறையை 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் மேலும் தீவிரமாக கடைப்பிடிக்க முற்பட்டால் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அந்த அணுகுமுறை மக்களவைத் தேர்தலிலும் கைகொடுக்கும் என்று சொல்லிவிட முடியாது. 
பாஜகவின் இந்துத்வா கோஷமும், அயோத்தி ராமர் கோயில் பிரச்னையும், நடந்து முடிந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் அந்தக் கட்சிக்குக் கைகொடுக்கவில்லை. வாக்குப் பதிவுக்கு சில நாள்களுக்கு முன்பு அயோத்தியில் மீண்டும் ராமர் கோயில் பிரச்னை உயிர்ப்பிக்கப்பட்டதும், ஆர்எஸ்எஸ், விஸ்வ இந்து பரிஷத் போன்ற அமைப்புகள் இது குறித்து மத்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்ததும் பாஜகவுக்கு எதிராகத் திரும்பியதோ என்று கூடக் கருதத் தோன்றுகிறது. 
கிராமப்புறங்களில் நரேந்திர மோடி அரசின் அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்ட முடிவும், நகர்ப்புறங்களில் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பும் பாஜகவுக்கு எதிரான மனோநிலையை மக்கள் மத்தியில் உருவாகியிருப்பது தெளிவாகவே தெரிகிறது. வளர்ச்சி என்கிற கோஷத்துக்கு அயோத்தி மாற்றாக அமையாது என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் தெளிவாக்கி இருக்கின்றன.
மூன்று மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகளின் அடிப்படையில் மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் அமைய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்ற கட்சி, தொடர்ந்து வந்த மக்களவைத் தேர்தலில் தோல்வி அடைந்த வரலாறு நிறையவே உண்டு. 1998-99 இல் ஒன்றுபட்ட மத்தியப்பிரதேசம், ராஜஸ்தானில் தோல்வி அடைந்த பாஜக, மக்களவைத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது. 2003-இல் இந்த மாநிலங்களில் வெற்றி பெற்ற பாஜக 2004 மக்களவைத் தேர்தலில் தோல்வியைத் தழுவியது. 2008 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் பல மாநிலங்களில் தோல்வியடைந்த காங்கிரஸ் கட்சி அடுத்து வந்த 2009 மக்களவைத் தேர்தலில் முன்பைவிட அதிக இடங்களில் வெற்றி பெற்று மத்தியில் ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொண்டது.
அதனால் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் வெற்றி காங்கிரஸுக்கு 2019-இல் வெற்றியை அளிக்கும் என்பதோ, இப்போதைய தேர்தல் தோல்வியின் தொடர்ச்சியாக அடுத்து வரும் மக்களவைத் தேர்தலில் பாஜக ஆட்சியை இழக்க நேரிடும் என்றோ அறுதியிட்டுக் கூறிவிட முடியாது. 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/13/முடிவுகள்-ஏற்படுத்தும்-தெளிவு-3056746.html
3056141 தலையங்கம் அதிர்ச்சி வைத்தியம்! ஆசிரியர் Wednesday, December 12, 2018 01:45 AM +0530
ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவை முடிவுகள் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியையோ, ஆச்சரியத்தையோ ஏற்படுத்தவில்லை. வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் உறுதிப்படுத்தி இருப்பதுபோலவே, ராஜஸ்தானில் பாஜக தோல்வியைத் தழுவி இருப்பதும், காங்கிரஸ் ஆட்சியைப் பிடித்திருப்பதும் எதிர்பார்த்ததுதான். தேர்தலுக்குத் தேர்தல் ராஜஸ்தானில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படுவது என்பது கடந்த இருபது ஆண்டு வரலாறு.
தெலங்கானாவில் தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதியின் வெற்றியும் எதிர்பாராததல்ல. தெலங்கானா மாநிலம் பிரிவதைக் கடுமையாக எதிர்த்த தெலுங்குதேசம் கட்சியுடன் கூட்டணி அமைக்காமல் இருந்திருந்தால், காங்கிரஸ் ஒருவேளை இப்போதைய நிலைமையைவிட அதிகமான இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருக்க வாய்ப்பு இருந்திருக்கும். காங்கிரஸின் சந்தர்ப்பவாதக் கூட்டணியையும், தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதியையும் ஒத்துக் கொள்ளாத வாக்காளர்கள், பாஜகவுக்கு வாக்களிக்க முற்பட்டதால், எதிர்க்கட்சி வாக்குகள் பிளவுபட்டு தெலங்கானா ராஷ்டிர சமிதி பெரு வெற்றிபெற்றுத் தனது ஆட்சியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.
40 உறுப்பினர்கள் கொண்ட மிஸோரத்தில், கடந்த 10 ஆண்டுகளாகப் பதவியில் இருந்த காங்கிரஸ் அகற்றப்பட்டிருக்கிறது. மிஸோரத்தைப் பொருத்தவரை, தேர்தல் தோல்விகளையும், ஆட்சியாளர்களையும் தீர்மானிப்பது தேர்தல் முடிவுகளோ, அரசியல் கட்சிகளோ அல்ல. மொத்த மக்கள் தொகையில் 87% கிறிஸ்தவர்கள் என்கிற நிலையில், கிறிஸ்தவ மத சபைதான் மிஸோரம் தேர்தல் முடிவுகளை நிர்ணயிக்கிறது. கடந்த 18 ஆண்டுகளாக மிஸோரத்தில் அமலில் இருந்த மது விலக்கை, முதல்வர் லால் தன்ஹாவ்லா தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு கைவிட்டதை கிறிஸ்தவ மத சபை ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. அதன் பிரதிபலிப்புதான் இப்போதைய ஆட்சி மாற்றம்.
வடகிழக்கு மாநிலங்கள், மக்களவைக்கு 25 உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புகின்றன. இந்த மாநிலங்களில் காங்கிரஸின் கடைசிக் கோட்டையாக இருந்த மிஸோரமும் இப்போது சரிந்துவிட்டிருக்கிறது. இதன் பிரதிபலிப்பு 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் காணப்படும் என்பதால், பாஜக சற்று ஆறுதல் அடையலாம். மத்தியில் ஆட்சி மலரும் கட்சியை ஆதரிப்பது என்பது வடகிழக்கு மாநில அரசியல்வாதிககளின் வழக்கம் என்பதால், காங்கிரஸ் தன்னைத் தேற்றிக் கொள்ளலாம்.
2014 மக்களவைத் தேர்தலுக்குப் பிறகு தொடர்ச்சியாக மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில் பாஜக வெற்றிபெறத் தொடங்கியபோது, பிரதமர் நரேந்திர மோடி தனது இலக்காக காங்கிரஸ் இல்லாத இந்தியா அமைவதை நிர்ணயித்தார். அது நடக்கவில்லை. காங்கிரஸ் இல்லாத வடகிழக்கு மாநிலங்கள்தான் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது.
குஜராத்தில் நிலவிய கடும் போட்டியும் பாஜகவுக்குத் தனிப்பெரும்பான்மை கிடைக்காததும் காங்கிரஸுக்கும், எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தியது. கர்நாடகத்தில் பாஜக ஆட்சி அமைப்பதைத் தடுத்து, மதசார்பற்ற ஜனதா தளம் - காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சி அமைந்தது, பாஜகவின் வீழ்ச்சிக்கு அடுத்தகட்ட அறிகுறியாகக் கருதப்பட்டது. அந்த வரிசையில் ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கரில் நடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலிலும் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றிருப்பது, காங்கிரஸுக்குத் தனது வருங்காலத்தின் மீது நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. 
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பாஜகவுடன் நேரடியாக மோதிய தேர்தல் எதிலும் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற முடியவில்லை. மக்களவைத் தேர்தலில், மிக மிக அதிகமான தொகுதிகளில் பாஜகவுடன் நேரடியாக மோதும் கட்சியாக இருப்பது காங்கிரஸ் மட்டுமே. சுமார் 150-க்கும் அதிகமான தொகுதிகளில், பாஜகவை காங்கிரஸ் எதிர்கொள்கிறது. அதனால்தான், இந்தச் சுற்று சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களும் சேர்ந்து மக்களவைக்கு 65 உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன. கடந்த 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் மத்தியப்பிரதேசத்தில் இரண்டு, சத்தீஸ்கரில் ஒன்று என்று காங்கிரஸ் வெறும் மூன்று இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற முடிந்தது. இப்போதைய சட்டப்பேரவை முடிவுகளால், 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் 65 தொகுதிகளிலும் பாஜகவுக்குத் கடுமையான போட்டியை ஏற்படுத்தி, அதில் பாதிக்கும் அதிகமான இடங்களில் வெற்றி பெறும் வாய்ப்பை காங்கிரஸுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகளின் அடிப்படையில் மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகளைக் கணித்துவிட முடியாது. நடந்து முடிந்த ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களில், மாநிலம் சார்ந்த பிரச்னைகளின் அடிப்படையில்தான் வாக்காளர்கள் வாக்களித்தனர் என்பது தெரிகிறது. இதே மனநிலை மக்களவைத் தேர்தலின்போது காணப்பட வேண்டும் என்பது கிடையாது.
ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் மீதான அதிருப்தியின் வெளிப்பாடாகத்தான் நடந்து முடிந்த ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகளை நாம் பார்க்க வேண்டும். தெலங்கானா தவிர, ஏனைய நான்கு மாநிலங்களிலும் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிரான மனநிலை காணப்பட்டது தெரிகிறது. இதேபோல, மத்திய ஆட்சிக்கு எதிரான மனநிலை மக்களவைத் தேர்தலில் இருக்காது என்பது என்ன நிச்சயம்?
மாநிலத் தேர்தல் முடிவுகள் அழுத்தம் திருத்தமாகத் தெரிவிக்கும் செய்தி இதுதான் - இந்திய ஜனநாயகம் உயிர்ப்புடன்தான் இருக்கிறது. வாக்குப் பதிவு இயந்திரமும் சரியாகத்தான் வேலை செய்கிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/12/அதிர்ச்சி-வைத்தியம்-3056141.html
3055452 தலையங்கம் தினமணி வழங்கும் விருது! ஆசிரியர் Tuesday, December 11, 2018 01:59 AM +0530
இன்று மகாகவி பாரதியாரின் 137-ஆவது பிறந்தநாள். இந்த ஆண்டு முதல் தினமணி நாளிதழ் சார்பில் அவரது பிறந்த நாளன்று மகாகவி பாரதியார் விருது எட்டயபுரத்தில் வழங்கப்பட இருக்கிறது. 
தலைசிறந்த பாரதி ஆய்வாளராகவோ, பாரதியைப் போற்றும் அவரது மரபில் வந்த கவிஞராகவோ, பாரதியின் புகழ் பரப்பும் தொண்டராகவோ இருக்கும் ஒருவருக்கு தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் குழுமத்திலிருந்து வெளிவரும் நமது தினமணி நாளிதழ் ஆண்டுதோறும் மகாகவி பாரதியார் விருதும் வாழ்த்துப் பத்திரமும், ஒரு லட்சம் ரூபாய் பொற்கிழியும் வழங்க இருக்கிறது.
முதலாவது ஆண்டாக இன்று, பாரதியார் பிறந்த ஊரான எட்டயபுரத்தில் உள்ள பாரதியார் மணிமண்டபத்தில், தமிழக ஆளுநரால் அந்த விருது வழங்கப்படுகிறது. மூத்த பாரதி ஆய்வாளரான, பாரதியாரின் படைப்புகளைக் காலவரிசைப்படுத்திய 85 வயது சீனி. விஸ்வநாதன் அந்த விருதைப் பெறுகிறார்.
மகாகவி பாரதியைக் கொண்டாடவும், அவரது நினைவைப் போற்றிப் பாதுகாக்கவும் தினமணிக்கு உரிமையும் கடமையும் உண்டு. மகாகவி பாரதியாரின் 13-ஆவது நினைவு நாளன்று தினமணி தொடங்கப்பட்டபோது வாழ்க பாரதி! என்ற துணைத் தலையங்கம் முதல் நாளன்று தீட்டப்பட்டிருந்ததை இன்றைய தலைமுறையினருக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறோம். 
தமிழ் மொழியின் மறுமலர்ச்சியின் அடையாளம் பாரதியார்தான். பாரத நாட்டின் இதர மாகாணங்களில் எல்லாம் தேசிய எண்ணம் பொங்கி எழுந்துக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் தமிழகம் மட்டும் உணர்ச்சிக் குன்றியிருந்ததைக் காணச் சகியாது தமிழர்களைத் தட்டி எழுப்பிய முன்னணி வீரர்கள் சிலரே. அவர்களுள் பாரதியாரே முக்கியமானவர் என்றும், நவயுகத்தின் தூதராக தோன்றிய கவிஞரை அவரது காலத்தில் தமிழகம் முற்றிலும் உணர்ந்துகொள்ளவில்லை. செல்வம் எத்தனை உண்டு புவிமீதே, அவை யாவும் படைத்த தமிழ்நாடு என்று கம்பீரமாகப் பாடிய அந்தக் கவிஞரை வறுமையில் வாடுமாறு விட்டுவிட்டது. இனியாவது அந்தக் கவிஞனின் திருநாமம் என்றென்றும் பசுமையாகத் தமிழர் சந்ததியிடை வாழ்வதாக! என்றும், வெளியான அந்த முதல் நாள் தலையங்கத்தில் விடுக்கப்பட்டிருந்த வேண்டுகோளை நிறைவேற்றும் பணியின் தொடர்ச்சிதான் இப்போது தினமணி நாளிதழ் எட்டயபுரத்தில் மகாகவி பாரதியாருக்கு அவரது பிறந்த நாளன்று விழா எடுத்து சிறப்பிக்க முற்பட்டிருக்கும் இந்த முயற்சி.
இன்றைய தமிழ் இலக்கியத்தின் அனைத்துப் பரிமாணங்களுக்கும் வித்திட்ட பெருமை மகாகவி பாரதிக்கு உண்டு. அவர் கவிஞராகவும், சுதந்திரப் போராளியாகவும் மட்டுமே இல்லாமல் மிகப்பெரிய சமுதாயப் புரட்சிக்கு அடித்தளமிட்டுத் தந்தவர் என்பதையும் யாரும் மறந்துவிடவோ, மறுத்துவிடவோ முடியாது. ஒருசிலர் காழ்ப்புணர்ச்சியாலும், துவேஷத்தாலும் அவர் மீது வெறுப்பை உமிழ முற்பட்டிருக்கும் அவலத்தைப் பார்க்கும்போது, அவர்களுக்காகப் பரிதாபப்படத்தான் தோன்றுகிறது. 
தன் கவிதையை யார் ரசிக்கிறார்கள் என்று தெரியாமலேயே அவன் பாடினான். அதனால்தான் அவ்வளவு பாடல்களும் மனத்தின் அடித்தளத்திலிருந்து வந்திருக்கின்றன. எல்லாம் இயற்கை. ஒன்றுகூட செயற்கை இல்லை. கம்பனுக்குப் பிறகு பாரதி ஒருவனே அப்படிப் பாடியவன். இடையில் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்துவிட்டன. எவ்வளவோ காவியங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. எதுவும் பாரதிக்குப் பக்கத்தில் நிற்க முடியவில்லை. இன்னும் அந்த இடத்தை நிரப்ப இன்னொருவன் இல்லை என்று நாற்பது ஆண்களுக்கு முன்னால் தனது கண்ணதாசன் இதழில் எழுதுகிறார் கவியரசு கண்ணதாசன். 
பாரதி நூற்றாண்டு விழா 1981 டிசம்பரில் கொண்டாடப்பட்டபோது கவியரசு கண்ணதாசன் ஒரு வேண்டுகோள் விடுத்தார். ஆண்டுதோறும் பாரதியின் பெயரில் ஒரு விருதை நிறுவி, பாரதி ஆய்வாளர் ஒருவருக்கு ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஒரு லட்சம் ரூபாய் பரிசு தர வேண்டும் என்பதுதான் அவர் தெரிவித்திருந்த விருப்பம். 
சங்க இலக்கியத்துக்கு உவேசா போல, பாரதி இலக்கியத்துக்கு சீனி. விஸ்வநாதன் என்று கவியரசு கண்ணதாசனால் பாராட்டப்பட்டவருக்கு தினமணி நாளிதழ் மகாகவி பாரதியார் விருது வழங்கி கெளரவித்து அவரது கனவை நனவாக்க முற்பட்டிருக்கிறது. 
ஆண்டுதோறும் பாரதியார் பிறந்த நாள் விழா கொண்டாடப்படுகிறதே தவிர, மகாகவி பாரதிக்கு உகந்த மரியாதை நம்மால் இன்னும் தரப்படவில்லை. மக்களின் நிதியுதவியால் மூதறிஞர் ராஜாஜி, தோழர் ஜீவா, ஆசிரியர் கல்கி ஆகியோரால் எழுப்பப்பட்ட எட்டயபுரம் பாரதியார் மணிமண்டபத்தின் வளர்ச்சிப் பணிகள் முடங்கிக் கிடக்கின்றன. எம்ஜிஆர் முதல்வராக இருந்தபோது நடந்த பாரதி நூற்றாண்டு விழாவில் செய்யப்பட்ட அறிவிப்புகள் 36 ஆண்டுகளாகியும் இன்றுவரை நிறைவேற்றப்படவில்லை. 
எட்டயபுரம் பாரதி மணிமண்டபத்திற்கு பின்னால் மிகப்பெரிய கலையரங்கமும், காட்சிக்கூடமும், நூலகமும் அமைப்பதற்காக அப்போது ஒதுக்கப்பட்ட 10 ஏக்கர் நிலம் இப்போது புதர் மண்டிக் காணப்படுகிறது. மணிமண்டபத்தைச் சுற்றிப் பசுமையான பூந்தோட்டம் அமைக்கப்படவில்லை. குறைந்தபட்சம், பாரதியார் விரும்பியதுபோல மணிமண்டபத்தைச் சுற்றி பத்துப்பன்னிரெண்டு தென்னை மரங்கள்கூட இல்லை. 
ஆண்டுதோறும், பிறந்த நாள் அன்றும், நினைவு நாள் அன்றும் மணிமண்டபத்தில் மரியாதை செலுத்துவது அரசுச் சடங்காக மாறிவிட்டிருக்கிறது. 
இந்த நிலை மாற வேண்டும். உலகெங்கும் உள்ள பாரதி அன்பர்கள் கூடும் இடமாக எட்டயபுரம் மாற வேண்டும். பாரதி ஆய்வாளர்களின் கருவூலமாக மணிமண்டப நூலகம் உருவாக வேண்டும். 
கவியரசு கண்ணதாசன் கூறுவதுபோல, பாரதியைக் கொண்டாடாதவனுக்கு தமிழன் என்று சொல்ல அருகதை இல்லை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/11/தினமணி-வழங்கும்-விருது-3055452.html
3054818 தலையங்கம் சாட்சிக்குப் பாதுகாப்பு! ஆசிரியர் Monday, December 10, 2018 03:00 AM +0530 குற்றப்புலன் விசாரணையில் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட மேலைநாடுகளைவிட இந்தியா சிறப்பாகச் செயல்பட்டாலும்கூட, குற்ற வழக்குகளில் தண்டனை பெறுபவர்களின் விழுக்காடு குறைவாகவே காணப்படுகிறது. பெரும்பாலான வழக்குகள் பல ஆண்டுகள் நீதிமன்றங்களில் இழுத்தடிக்கப்படுகின்றன. பிறழ் சாட்சிகளின் எண்ணிக்கையாலும், குற்றம் ஐயம்திரிபற நிரூபிக்கப்படாமையாலும் பெரும்பாலான வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்படுபவர்கள் விடுவிக்கப்படுகின்றனர்.
 நீண்ட காலமாகவே எதிர்பார்க்கப்பட்ட "சாட்சிகள் பாதுகாப்பு வரைவுத் திட்டம்' இப்போது நடைமுறை சாத்தியமாகும் நிலையை எட்டியிருக்கிறது. மத்திய அரசின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருக்கும் "சாட்சிகள் பாதுகாப்பு வரைவுத் திட்ட'த்தை மாநிலங்கள் நடைமுறைப்படுத்த உச்சநீதிமன்றம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதோ கொண்டுவரப்பட்டிருக்க வேண்டிய சாட்சிகளின் பாதுகாப்பு குறித்த இந்த முடிவுக்கு இப்போதாவது விடிவு காலம் வந்திருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது.
 பொதுவாகவே குற்ற வழக்குகளில் மிக அதிகமான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாவது சாட்சிகள்தான். குற்ற வழக்குகளின் விசாரணையின்போது சாட்சிகள் மிரட்டப்படுவதும், பல்வேறு வகைகளில் அழுத்தம் கொடுக்கப்படுவதும், சில வேளைகளில் துன்புறுத்தப்படுவதும் வழக்கம். அதனால்தான் இந்தியாவில் பெரும்பாலான குற்ற வழக்குகளில் குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமல் வழக்குகள் நீதிமன்றங்களால் தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றன.
 தொடர்ந்து பல ஆண்டுகளாகவே சட்ட ஆணையத்தின் அறிக்கைகளும் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளும் சாட்சிகளுக்குப் பாதுகாப்பு கொடுப்பது குறித்து வற்புறுத்தி வந்திருக்கின்றன. இப்போதைய நீதிமன்ற நடைமுறையில், ஒருவர் நீதிமன்றத்திற்கு வந்து சாட்சி கூறுவதற்கோ, குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பவருக்கு எதிராக வாக்கு மூலம் வழங்குவதற்கோ எந்தவிதமான ஆதாயமோ தேவையோ அவர்களுக்குக் கிடையாது. அதற்கு மாறாக, உயிருக்கு ஆபத்தையும், தேவையில்லாத பகையையும், நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொல்ல வரும்போது குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பவர், காவல் துறையினர் தரப்பிலிருந்து துன்புறுத்தல்களையும் எதிர்கொள்வதுதான் மிச்சம்.
 நீதிபதிகள், வழக்குரைஞர்கள், காவல்துறையினர் ஆகியோரின் வசதிகளையும் தேவைகளையும் மட்டும்தான் நமது நீதிமன்ற நடைமுறைகள் கருத்தில் கொள்கின்றனவே தவிர, சாட்சிகளின் தரப்புப் பிரச்னைகள் குறித்து கவலைப்படுவதே கிடையாது. நீதிமன்றத்தில் நேரில் வந்து சாட்சி சொல்வதற்கு அவர்கள் நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டியது குறித்தோ, அவர்களது வேலை நாள் இழப்பு குறித்தோ நீதிமன்றம் பொருள்படுத்துவதே இல்லை. பல நிகழ்வுகளில் தேவையில்லாமல் சாட்சிகள் வரவழைக்கப்பட்டு வழக்கு விசாரணை ஒத்திப்போடப்படுவது என்பது வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது.
 உச்சநீதிமன்றத்தில் இந்தப் பிரச்னை விசாரணைக்கு வந்தபோது "நமது நீதிபரிபாலனத்தில் மிகவும் பரிதாபத்துக்குரியது சாட்சிகளின் நிலைதான்' என்று நீதிபதி ஏ.கே. சிக்ரி சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். சாட்சிகள் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்துகள் குறித்தோ, சிரமங்கள் குறித்தோ காவல்துறையினரும் வழக்குரைஞர்களும் சிறிதும் கவலைப்படாமல் தங்களின் வசதிக்கு வழக்கு நீட்டிப்பு கோருகிறார்கள் என்கிற நீதிபதி ஏ.கே. சிக்ரியின் அவதானிப்பு, இந்தப் பிரச்னையில் அவரது அனுபவப் புரிதலை வெளிப்படுத்துகிறது.
 மத்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் இந்தப் பிரச்னையில் சாட்சிகளின் நலனைப்பேண திட்டவட்டமான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள நீதித்துறை முனைப்பு காட்டியிருக்கிறது. அதனால் விரைவிலேயே இந்தப் பிரச்னைக்கு முடிவு காண வழிகோலப்படும் என்கிற நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது.
 மத்திய அரசு முன்மொழிந்திருக்கும் இந்தத் திட்டத்தின்படி, சாட்சிகள் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்தின் அடிப்படையில் அவர்கள் மூன்று விதமாகப் பிரிக்கப்படுகின்றனர். அதனடிப்படையில் ஒவ்வொரு சாட்சிக்கும் எந்தவிதமான பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டுமென்று நிர்ணயிக்கப்படும். இந்த திட்டத்திற்கான நிதியாதாரம் மாநில அரசுகளாலும், பொது நன்கொடையாலும் பெறப்படும்.
 மத்திய அரசுக்கு எந்த பொறுப்பும் இல்லாமல் இதற்கான மொத்த செலவையும் மாநிலங்கள் ஏற்றுக்கொள்வது என்பது நடைமுறை சாத்தியமா? 2006-இன் சட்ட ஆணைய பரிந்துரைப்படி, இதுபோன்ற பிரச்னைகளின் செலவுகளை மத்திய - மாநில அரசுகள் சமமாக பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டுமென்று கூறப்பட்டிருக்கிறது. அதை இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறோம்.
 அடிப்படை அம்சங்களான தனிமை விசாரணை, நேரடிப் பாதுகாப்பு, வாக்குமூல ரகசியம் காத்தல், ஆவணங்களில் சாட்சிகளுக்கு மாற்றுப் பெயர் அளித்தல் உள்ளிட்டவை சில பரிந்துரைகள். சாட்சிகளுக்குப் புதிய அடையாளம், முகவரி ஆகியவை கொடுத்து மாற்று ஆவணம் தயாரிப்பது என்பதும், மாற்று ஆவணங்களுடன் அவர்களை உலவவிடுவது என்பதும் அதிக மக்கள்தொகையுள்ள இந்தியாவில் சாத்தியமா என்கிற கேள்வி எழுகிறது.
 சாட்சிகளின் பாதுகாப்பு என்பதைக்கூட அடுத்தகட்டமாக வைத்துக்கொள்ளலாம். எதற்கெடுத்தாலும் "வாய்தா' வழங்கி சாட்சிகளை அலைக்கழிக்காமல் வழக்குகளை விரைந்து முடித்தால் அதுவேகூட மிகப்பெரிய ஆறுதலாக இருக்கும்.
 சாட்சிகள் பாதுகாப்பு வரைவுத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் குற்றவியல் நீதி வழங்கும் முறையை ஓரளவுக்கு முறைப்படுத்த முடியும் என்பது என்னவோ உண்மை. நீதிமன்றத்தில் முன்மொழியப்பட்டிருக்கும் மத்திய அரசின் இந்தத் திட்டம் எந்த அளவுக்கு வெற்றியடையும் என்பதை காலப்போக்கில்தான் கணிக்க முடியும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/10/சாட்சிக்குப்-பாதுகாப்பு-3054818.html
3053679 தலையங்கம் கையறு நிலையில் தமிழகம்! ஆசிரியர் Saturday, December 8, 2018 02:20 AM +0530 மேக்கேதாட்டில் புதிய அணை கட்டும் நடவடிக்கைகளுக்காக கர்நாடக மாநிலத்திற்கும், அதற்கு அனுமதி அளித்ததற்காக மத்திய நீர் வளத்துறைக்கும் தமிழக சட்டப்பேரவை ஒருமனதாகக் கண்டனத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது. தமிழகத்திலுள்ளஅரசியல் கட்சிகளும் அமைப்புகளும் ஒன்றுபட்டு இந்தப் பிரச்னையில் ஒருங்கினைந்து குரல் கொடுத்திருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. 
கர்நாடக மாநிலத்தில் சுமார் 150 மீட்டர் அகலத்தில் பாய்ந்து வரும் காவிரி, மேக்கேதாட்டு பகுதியை அடையும்போது அங்கே உள்ள பாறைகளின் ஊடாக சுமார் 10 மீட்டர் இடைவெளியில் பாய்ந்து வெளிவருகிறது. ஆடு தாண்டும் அளவில் இருக்கும் இந்த பாறைகள்தான் கன்னடத்தில் மேக்கேதாட்டு என்று அழைக்கப்படுகிறது. மேக்கே என்றால் ஆடு, தாட்டு என்றால் தாண்டு என்று பொருள். இந்த ஆடு தாண்டும் பாறையை அடிப்படையாகக் கொண்டு குறுகிய இடைவெளியில் காவிரி செல்லும் பகுதியில் அணை அமைக்க நீண்ட நாள்களாகவே கர்நாடக அரசு திட்டமிட்டு வருகிறது. 
இயற்கை அதிக அளவில் மழை தந்து காவிரியில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டால் கிருஷ்ணராஜ சாகர், கபினி அணைகளில் தேக்கிவைக்க முடியாமல் தண்ணீரைத் திறந்துவிட்டாக வேண்டும். அப்படி இரு அணைகளும் நிரம்பி வழிந்ததால்தான் இப்போது காவிரியில் தமிழகம் கேட்காமலேயே தண்ணீர் வருகிறது. அதையும் பொறுக்கமாட்டாமல், மேக்கேதாட்டில் அணை கட்டி அதைத் தேக்கி வைக்க விரும்புகிறது கர்நாடகம். 
ஏற்கெனவே காவிரியில் ஐந்து இடங்களிலிருந்து சுமார் 10 டிஎம்சி தண்ணீர் பெங்களூரு நகர பயன்பாட்டுக்காக எடுக்கப்படுகிறது. இப்போது மேக்கேதாட்டில் அணை கட்டுவதன் மூலம் கர்நாடக அரசு மேலும் தண்ணீரை திருப்பிவிடும் என்றால் மழை நன்றாகப் பெய்தாலும்கூட தமிழகத்திற்கு வரும் காவிரி நீரின் அளவு மேலும் குறையும். தமிழ்நாட்டுக்கு உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மூலம் நிர்ணயித்த அளவுக்கு மேலாக நன்றாக மழை பெய்தாலும்கூட, தண்ணீர் சென்றுவிடக் கூடாது என்பதுதான் கர்நாடக அரசின் நோக்கம் போல தெரிகிறது.
மேக்கே தாட்டில் புதிய அணை கட்டும் திட்டம் இன்று - நேற்று தொடங்கியது அல்ல. கடந்த 2014 முதலே கர்நாடக அரசு இதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டு வருகிறது. கடந்த 2014 டிசம்பர் மாதமும், 2015 மார்ச் மாதமும் இப்போது போலவே தமிழக சட்டப்பேரவையில் மேக்கேதாட்டில் புதிய அணை கட்டுவதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து ஒருமனதாக தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. அப்படியிருந்தும்கூட, மேக்கேதாட்டில் 67 டிஎம்சி அளவுக்கான நீரை தேக்கி வைத்துக்கொள்ள புதிய அணையை கட்டும் முயற்சியில் கர்நாடகம் ஈடுபட்டு வருகிறது. இதற்கான விரிவான திட்ட அறிக்கை தயாரிக்க மத்திய நீர் வளக் குழுமம் ஒப்புதல் அளித்திருக்கிறது என்பதுதான் வியப்பையும் வேதனையையும் ஏற்படுத்துகிறது.
கீழ் படுகை மாநிலங்களின் முன்னனுமதி பெறாமல் கர்நாடக அரசு எந்த ஒரு திட்டத்தையும் செயல்படுத்தக் கூடாது என்று காவிரி நதிநீர் விவகாரத்தில் உச்சநீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் தெளிவாகவே குறிப்பிட்டிருக்கிறது. காவிரி நதிநீர் தொடர்பான உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு முற்றிலும் விரோதமான கர்நாடக அரசின் இந்த முயற்சியை மத்திய நீர்வளத் துறை எப்படி, எதனால், எதற்காக அனுமதிக்கிறது என்று புரியவில்லை. 
கடந்த 2015 மார்ச் மாதம் மேக்கேதாட்டில் அணை கட்டுவது குறித்த திட்ட அறிக்கை தயாரிக்க நிதிநிலை அறிக்கையில் கர்நாடக அரசு ரூ.25 கோடி ஒதுக்கீடு செய்தது. இந்த அணை மூலம் நீர் மின் உற்பத்தி செய்யவும், பெங்களூரு நகருக்கு குடிநீர் வழங்கவும் திட்டமிட்டிருப்பதாக சட்டப்பேரவையில் அப்போது தெரிவிக்கப்பட்டது. கடந்த 2016-ஆம் ஆண்டு சுதந்திர தின விழாவில் பேசும்போது அன்றைய முதல்வர் சித்தராமையா, கர்நாடக மாநிலத்தில் கனகபுரா வட்டத்தில் அமைந்துள்ள மேக்கேதாட்டில் காவிரியின் குறுக்கே புதிய அணை கட்டுவதற்கு ரூ.5,912 கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்படும் என்று தெரிவித்து தமிழக விவசாயிகளின் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தார். இப்போது மீண்டும் இதே பிரச்னையைக் கர்நாடகம் முன்னெடுத்திருக்கிறது. 
இரு மாநிலங்களுக்கிடையே ஓடும் நதியின் குறுக்கே புதிய அணை கட்டுவதற்கு ஒரு மாநிலம் விரும்பினால், அந்த நதியால் பயனடையும் அண்டை மாநிலத்தின் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும் என்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் தெளிவான தீர்ப்பு. இதற்கு முன்னர் காவிரி நடுவர்மன்றம் கர்நாடக அரசு காவிரி பாசனப் பகுதிகளில் தனது சாகுபடிப் பரப்பை அதிகரிக்கக்கூடாது என்றும் தெளிவாகத் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. இப்படி காவிரி நீர் பங்கீடு விவகாரத்தில் உச்சநீதிமன்றமும், அதற்கு முன் நடுவர் மன்றமும் தெளிவாகத் தீர்ப்புகள் அளித்தும்கூட, கர்நாடகம் மீண்டும் மீண்டும் தமிழகத்துக்குப் பிரச்னைகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பதும், அதை நடுவண் அரசு மெளனமாக ஆதரிப்பதும் வேதனை தருவதாக இருக்கிறது.
கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை மேக்கேதாட்டு அணை பிரச்னை குறித்து திருச்சியில் நடந்த திமுக தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகள் போராட்டத்தில், பிரிவினை குறித்தான கருத்துகள் வெளியிடப்பட்டது கண்டனத்துக்குரியது. தொடர்ந்து தமிழகம் வஞ்சிக்கப்படும்போது ஏற்படும் கையறு நிலை அதுபோன்ற சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதில் வியப்பொன்றுமில்லை. காவிரியில் கர்நாடகம், முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளம், பாலாற்றில் ஆந்திரம் என்று தமிழகத்தின் உரிமை தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படும்போது நடுவண் அரசு மெளனம் காக்குமேயானால், கூட்டாட்சித் தத்துவம் என்பது கேலிக்கூத்தாகிவிடும். அடிப்படைப் பிரச்னைகளில் அரசியல் பேசக் கூடாது, அரசமைப்புச் சட்டம்தான் பேச வேண்டும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/08/கையறு-நிலையில்-தமிழகம்-3053679.html
3052977 தலையங்கம் தேவர் அனையர் கயவர்! ஆசிரியர் Friday, December 7, 2018 01:51 AM +0530 குற்றப் பின்னணி உள்ளவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடுவதும், வெற்றி பெறுவதும் சட்டம் இயற்றும் அதிகாரம் உடையவர்களாக வலம் வருவதும் தடுக்கப்படாமல் தொடர்கிறது. அரசு ஊழியர்கள் மீது சுமத்தப்படும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளை சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் மூலம் விரைந்து விசாரிப்பது போல, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களின் மீது சுமத்தப்படும் குற்றங்களையும் விரைந்து விசாரிக்க சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்படுவது அவசியமாகிறது.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டப்பேரவை, மக்களவை உறுப்பினர் மீதான குற்றங்களை ஓராண்டுக்குள் விரைந்து விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்கிற 2014ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்ற உத்தரவு செயல்படுத்தப்படாமல் இழுத்தடிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பின்னணியில்தான் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் மேல்முறையீடு செய்து தங்களது பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வழியில்லாமல் உடனடியாகப் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்கிற தீர்ப்பு உச்சநீதிமன்றத்தால் வழங்கப்பட்டது. இப்போது ஒருபடி மேலே போய், மாவட்டம் தோறும் பதவி வகித்த, பதவியில் இருக்கும் சட்டப்பேரவை, மக்களவை உறுப்பினர்கள் மீதான குற்ற வழக்குகளை விசாரிக்க சிறப்பு நீதிமன்றம் அமைக்கக் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருக்கிறது.
வழக்குரைஞரும் பாஜக தலைவருமான அஸின் உபாத்யாய என்பவர் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் போட்டியிட வாழ்நாள் தடைவிதிக்க வேண்டுமென்று உச்சநீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்கு ஒன்றைத் தொடர்ந்திருந்தார். இவ்வழக்கை விசாரித்த உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோய் தலைமையிலான, நீதிபதிகள் சஞ்சய் கிஷன் கெளல், கே.எம்.ஜோஸப் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு கேரளம், பாட்னா ஆகிய இரண்டு உயர்நீதிமன்றங்களும் டிசம்பர் 14ஆம் தேதிக்குள் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் மீதான வழக்குகளை விசாரிக்க சிறப்பு நீதிமன்றம் அமைக்க உத்தரவிட்டிருக்கிறது. அதிகபட்ச ஆயுள் தண்டனை வழங்கும் வழக்குகளை முன்னுரிமை கொடுத்து மாவட்டங்களில் அமையும் சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் விசாரிக்க வேண்டும் என்றும் உத்தரவிட்டிருக்கிறது. 
இதற்கு முன்னால் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் அரசியல்வாதிகள் தொடர்பான வழக்குகளை விசாரிக்க சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் அமைக்கும் உத்தரவிலிருந்து இப்போதைய தீர்ப்பு மாறுபடுகிறது. உயர்நீதிமன்றம் முன்னாள், இந்நாள் உறுப்பினர்கள் மீதான குற்ற வழக்குகளை விசாரிக்க வழக்குகளின் எண்ணிக்கைக்கு ஒப்ப மாவட்ட அமர்வு நீதிமன்றம் குற்றவியல் நடுவர் நீதிமன்றங்களை அமைக்கப் பணித்திருக்கிறது. மக்களவை, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் தொடர்பான எல்லா வழக்குகளையும் மாவட்டங்களில் அமையும் சிறப்பு நீதிமன்றங்களில் குவிக்காமல், பிரித்துக் கொடுப்பதன் மூலம் விரைந்து விசாரித்து முடிவெடுக்க முடியும் என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதல் வரவேற்புக்குரியது.
இந்தியாவில் முன்னாள், இந்நாள் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் மீதான 4,122 கிரிமினல் குற்றங்களுக்கான வழக்குகள் நிலுவையில் இருக்கின்றன. இவற்றில் 1675 வழக்குகள் முன்னாள் உறுப்பினர்கள் தொடர்பானவை. 264 வழக்குகளின் விசாரணை உயர்நீதிமன்றங்களால் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சில வழக்குகள் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக நிலுவையில் இருக்கின்றன. 1991 முதல் நிலுவையில் இருக்கும் சில வழக்குகளில் இன்னும் கூடக் குற்றச்சாட்டு தாக்கல் செய்யப்படவில்லை.
உத்தரப் பிரதேசத்தில் மட்டும் மக்களவை, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் மீதான 992 வழக்குகள் அலாகாபாதிலுள்ள சிறப்பு நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இவை எல்லாமே விசாரணை தாமதப்படுத்தப்பட்ட நிலையில்தான் தொடர்கின்றன. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் 109 வழக்குகளில் 38 வழக்குகளும், தெலங்கானாவில் 99 வழக்குகளில் 66 வழக்குகளும், அமர்வு நீதிமன்ற நீதிபதி தலைமையிலான சிறப்பு நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளன. 
மிக அதிகமான வழக்குகள் பிகார் மாநிலத்திலும் , கேரள மாநிலத்திலும்தான் காணப்படுவதாகப் பொதுநல வழக்கு தெரிவிக்கிறது. அதைத் தொடர்ந்து உத்தரப் பிரதேசமும் மகாராஷ்டிரமும் அதிகமான குற்றம் சாட்டப்பட்ட முன்னாள், இந்நாள் சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் மீதான வழக்குகளை எதிர்கொள்கின்றன. பெரும்பாலான வழக்குகள் தொடர்ந்து தள்ளிப்போடப்படுகின்றன. பாதிக்கும் மேற்பட்ட வழக்குகளில் நீதிமன்றத்தில் குற்றப் பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்படாத நிலைமை காணப்படுகிறது. இந்த வழக்குகள் முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்னால், குற்றம் சாட்டப்பட்ட அரசியல்வாதி, பலமுறை சட்டப்பேரவையிலோ, மக்களவையிலோ உறுப்பினராகிவிடும் விபரீதம் தொடர்கிறது.
1982இல் கொலைக் குற்றம் தொடர்பாக, கேரளத்தின் மின்துறை அமைச்சர் எம்.எம். மாணி மீதான வழக்கின் விசாரணை 36 ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்னும் தொடங்கவில்லை. கர்நாடகத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருக்கும் முன்னாள் முதல்வர் எடியூரப்பா மீது 18 வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. இவற்றில் 10 வழக்குகளில் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் அவருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படலாம். ஆனால், ஒரு வழக்கில் கூடக் காவல்துறை இன்னும் நீதிமன்றத்தில் அவர் மீது குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யவில்லை. பஞ்சாப் முதல்வர் கேப்டன் அமரீந்தர் சிங் மீதான ஊழல் வழக்கு 2007-இல் தொடரப்பட்டும் கூட இன்னும் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்படாமல் இருக்கிறது. 
இந்தப் பின்னணியில் மக்களவை, சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் தொடர்பான வழக்குகளை, மாவட்ட அளவில் ஓராண்டுக்குள் விரைந்து முடிக்க உத்தரவிட்டிருக்கும் உச்சநீதிமன்றத்துக்கு நமது பாராட்டுகள். மக்கள் மன்றத்தை ஏமாற்றுவது போல நமது அரசியல்வாதிகள் நீதிமன்றத்தையும் ஏமாற்றிவிடாமல் இருப்பார்கள் என்று நம்புவோமாக!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/07/தேவர்-அனையர்-கயவர்-3052977.html
3052377 தலையங்கம் இழப்பீடல்ல, உரிமை! ஆசிரியர் Thursday, December 6, 2018 01:22 AM +0530 விலை நிர்ணய ஆணையத்தின் விசாரணையின் விளைவாக, குருகிராமத்திலுள்ள பார்டிரஸ்ட் நிறுவன ஆராய்ச்சி மருத்துவமனையில் டெங்கு காய்ச்சலால் மரணமடைந்த ஏழு வயதுப் பெண்ணுக்குத் தேவையில்லாத பரிசோதனைகளுக்காக சுமத்திய கட்டணம், வழக்கமான கட்டணத்தைவிட 1,737% அதிகம் என்பது கண்டறியப்பட்டது. இந்தப் பின்னணியில்தான் இப்போது ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் மருந்துத் தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் ஏஎஸ்ஆர் மூட்டு மாற்று சிகிச்சையில் ஏற்பட்ட தவறுக்காக அந்த நிறுவனம் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ரூ.1.2 கோடி இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்கிற அரசின் முடிவு வரவேற்பைப் பெறுகிறது. 
இடுப்பு மூட்டுக்கான செயற்கை மாற்று சிகிச்சைக்கு உலோகத்தாலான இடுப்பு மூட்டை ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் எலும்பு சிகிச்சைப் பிரிவு விற்பனை செய்தது. ஏஎஸ்ஆர் மூட்டு மாற்று சிகிச்சையின் மூலம் செயற்கை மூட்டு பொருத்தப்பட்ட நோயாளிகளுக்கு கடுமையான வலியும் வீக்கமும் ஏற்பட்டதால், 2010-இல் அந்த இடுப்பு மூட்டு மாற்றை ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் அமெரிக்கச் சந்தையில் இருந்து விலக்கிக் கொண்டது. அதன் விளைவால் ஏற்பட்ட பாதிப்பை எதிர்த்து அமெரிக்காவில் நோயாளிகள் இழப்பீடு கேட்டு வழக்குத் தொடர்ந்தனர். 
அமெரிக்காவில் ஏஎஸ்ஆர் மூட்டு மாற்று சிகிச்சை பெற்றவர்களுக்கு இழப்பீடாக 4.4 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.30,701 கோடி) வழங்க அந்த நிறுவனம் முன்வந்தது. அதே நேரத்தில் இந்தியாவில் ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் செயற்கை இடுப்பு மூட்டு மாற்று பொருத்தப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்க அந்த நிறுவனம் தயங்கியது. 
ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் அமெரிக்காவில் தனது ஏஎஸ்ஆர் இடுப்பு மூட்டை விற்பனை செய்வதை நிறுத்திவிட்ட பிறகும்கூட, இந்தியாவில் தொடர்ந்து விற்பனை செய்யப்பட்டது என்பதும் இந்தியாவிலுள்ள மருத்துவர்கள் பிரச்னைக்கு உள்ளான செயற்கை இடுப்பு மூட்டு அமெரிக்காவில் விற்பனையிலிருந்து விலக்கப்பட்டது தெரியாமல் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதும் அதிர்ச்சி அளிக்கின்றன. 
இந்தியாவில் 4,700-க்கும் அதிகமானோர், அமெரிக்காவில் தடை செய்யப்பட்ட, பிரச்னையை ஏற்படுத்தும் செயற்கை மூட்டை, ஏஎஸ்ஆர் மூட்டு மாற்று சிகிச்சையின் மூலம் மருத்துவர்களின் பரிந்துரையின்படி பொருத்திக்கொண்டனர். அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பல்வேறு பிரச்னைகள் எழத்தொடங்கின. 2017-இல் பல்வேறு நோயாளிகளின் புகார்களைத் தொடர்ந்து, விசாரித்தபோதுதான், அமெரிக்காவில் விலக்கிக் கொள்ளப்பட்ட பிரச்னைக்குரிய செயற்கை இடுப்பு மூட்டு, ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தால் இந்தியாவில் விற்பனை செய்யப்பட்டிருப்பது தெரியவந்தது. ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனத்தின் மீது ஏஎஸ்ஆர் செயற்கை மூட்டின் பின்விளைவுகள் குறித்த தகவல்களை மறைத்து விற்பனை செய்ததற்காக, மத்திய சுகாதார அமைச்சகத்தின் விசாரணைக் குழு பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளுக்கு வெறும் ரூ.20 லட்சம் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. 
அமெரிக்காவில் பிரச்னைக்குரிய செயற்கை மூட்டுக்காக 4.4 பில்லியன் டாலர் இழப்பீடு கொடுக்க தயாரான அந்த நிறுவனம், இந்தியாவில் மிகப்பெரிய மோசடியில் ஈடுபட்டதைக்கூட சகித்துக்கொள்ளலாம். ஆனால், தகுந்த இழப்பீடு தர முன்வராததுதான் நோயாளிகள் மத்தியில் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. 
இந்தியாவில் செயற்கை மூட்டு மாற்று அறுவை சிகிச்சை மேற்கொண்ட 4,700-க்கும் மேற்பட்டோரில் இதுவரை 1,080 பேர்தான் அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களிலும் 275 பேருக்கு மட்டுமே மீண்டும் மாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டு பிரச்னைக்குரிய மாற்று மூட்டு அகற்றப்பட்டிருக்கிறது. 3,200-க்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகள் இன்னும் வலியால் துடித்துக்கொண்டு எங்கேயோ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில்தான், இந்திய அரசு நோயாளிகளின் வற்புறுத்தலைத் தொடர்ந்து, ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் நிறுவனம் அதிகரித்த இழப்பீட்டை வழங்க வேண்டுமென உத்தரவிட்டிருக்கிறது. 
மூட்டு மாற்று சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ரூ.1.2 கோடி இழப்பீடு வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், 2006 முதல் 2010 வரை தவறான மூட்டு மாற்றை விற்பனை செய்ததற்காக நோயாளிகளுக்கு மேலும் ரூ.10 லட்சம் வழங்க வேண்டும் என்றும் உத்தரவிட்டிருக்கிறது. இந்தத் தொகை பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வங்கிக் கணக்கில் நேரடியாக செலுத்தப்படும். 
இதுவரை மிகக் குறைந்த தொகை விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒருசிலருக்கு மட்டுமே இந்தியாவில் இழப்பீடாக வழங்கப்பட்டிருந்த நிலைமை மாறி, நோயாளிகளின் உரிமை இந்த முடிவின் மூலம் நிலைநாட்டப்படுகிறது. 
பெரும்பாலான நோயாளிகள் தவறான சிகிச்சையாலும், தவறான மருந்துகளாலும் பாதிக்கப்பட்டாலும் அதை விதி என்று கருதி சகித்துக் கொள்ளும் நிலைதான் இங்கே காணப்படுகிறது. அப்படியே சிலர் புகார் செய்தாலும்கூட, தவறான மருத்துவ சிகிச்சை அல்லது தவறான மருந்து உள்ளிட்டவை குறித்து நிரூபிப்பதை மருத்துவமனைகளும் மருத்துவர்களும் பெரிய மருந்துத் தயாரிப்பு நிறுவனங்களும் ஒருங்கிணைந்து இயலாமல் செய்துவிடுகின்றனர். 
இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் அரசின் முடிவு நோயாளிகளுக்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலாக அமைகிறது. ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் இழப்பீடு என்பது மருத்துவ சிகிச்சை முறையில் நுகர்வோரின் உரிமையை நிலைநாட்டுவதாக அமையும் என்பது மட்டுமல்ல, மருத்துவர்களையும் மருத்துவமனைகளையும் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்ட அல்லது பிரச்னைக்குரியதான மருந்துகள் குறித்து தொடர்ந்து கண்காணித்துவரத் தூண்டும் என்றும் நம்பலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/06/இழப்பீடல்ல-உரிமை-3052377.html
3051725 தலையங்கம் இந்தியாவின் வெற்றி! ஆசிரியர் Wednesday, December 5, 2018 01:48 AM +0530 ஆர்ஜென்டீனா தலைநகர் பியூனஸ் அயர்ஸில் கூடிய ஜி-20 நாடுகளின் கூட்டத்தில் இந்தியா பெரிய அளவிலான வெற்றியை அடைந்திருக்கிறது. தப்பியோடும் பொருளாதாரக் குற்றவாளிகள் சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிவிடாமல் இருப்பதற்கான சர்வதேசச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட வேண்டும் என்கிற இந்தியாவின் கோரிக்கை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
கடந்த சனிக்கிழமை நடந்த ஜி-20 மாநாட்டின் இரண்டாவது அமர்வில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி ஒன்பது அம்சத் திட்டத்தை முன்மொழிந்தார். குற்றச் செயல்களின் மூலம் சம்பாதித்த சொத்துகளை முடக்குவது, அவற்றை குற்றவாளியின் நாட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்புவது உள்ளிட்ட ஒன்பது அம்சத் திட்டத்தை வலியுறுத்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் கருத்துக்கு எதிர்ப்பு இல்லாமல் இல்லை. பிரிட்டன் உள்ளிட்ட சில நாடுகளின் எதிர்ப்பையும் மீறி ஜி-20 மாநாட்டின் தீர்மானத்தில் இந்தியாவால் அந்த அம்சங்களை சேர்க்க முடிந்திருக்கிறது. 
இந்தியா இந்தப் பிரிவுகளை முன்மொழிந்ததற்குக் காரணம் இருக்கிறது. விஜய் மல்லையா, நீரவ் மோடி உள்ளிட்டோர் தங்களது சொத்துகளை வெளிநாடுகளுக்குக் கொண்டு சென்றது மட்டுமல்லாமல், இந்திய வங்கிகளில் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மோசடி செய்த பிறகு அயல் நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கிறார்கள். இவர்களை இந்தியாவுக்குத் திருப்பிக் கொண்டுவரப் போதுமான சர்வதேச சட்டங்கள் இல்லாமல் இருப்பது இந்தியாவுக்கு மிகப்பெரிய பின்னடைவு.
பிரதமர் முன்மொழிந்த ஆலோசனைகளில், தீவிரவாதத்திற்குப் பண உதவி செய்யும் நபர்களையும் நாடுகளையும் அடையாளம் கண்டு, தடுப்பதற்கான செயல்திட்டமும் ஒன்று. தப்பியோடும் பொருளாதாரக் குற்றவாளிகள் குறித்த தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொள்வது, அவர்களைக் கைது செய்து அவரவர் நாட்டு சட்டத்தின் முன்நிறுத்த சர்வதேசக் கூட்டுறவை ஏற்படுத்துவது, தப்பியோடிய குற்றவாளிகளைத் திருப்பிக் கொண்டு வருவதற்கான வழிமுறைகளில் காணப்படும் ஓட்டைகளை அடைப்பது, இதுகுறித்த அனுபவங்களை ஜி-20 நாடுகளுக்கிடையே பகிர்ந்து கொள்வது உள்ளிட்டவையும் இந்தியாவின் பரிந்துரைகள். அவை ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டிருக்கின்றன.
இவை மட்டுமல்லாமல், இந்தியா முன்வைத்த மேலும் பல கோரிக்கைகளையும் ஜி-20 நாடுகளை ஏற்றுக்கொள்ள வைத்திருக்கிறார் பிரதமர். சர்வதேச சுகாதார அமைப்பில் ஆங்கில மருத்துவம் மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. இந்தியாவிலும் சீனாவிலும் உள்ள பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகள் ஜி-20 நாடுகளால் அங்கீகரிக்கப்படாத நிலைமை தொடர்கிறது. இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, இந்தியா, சீனா உள்ளிட்ட நாடுகளின் பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளுக்கும் சர்வதேச அங்கீகாரம் தரப்பட வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் கோரிக்கையை ஜி-20 நாடுகள் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன.
இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படும்போது அயல்நாடுகள், அதிலும் குறிப்பாக வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகள் பொருளாதார உதவியும், பொருள்களை அனுப்பியும் உதவி செய்வது வழக்கம். இவை மட்டுமல்லாது இயற்கைப் பேரிடர்களை எதிர்கொள்வதற்கான கட்டமைப்பு வசதிகளில் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகள் முதலீடு செய்து உதவ வேண்டும் என்பது இந்தியா முன்வைத்திருக்கும் யோசனை. அதேபோல, வேறு நாட்டில் வேலை செய்துவிட்டு தாய் நாட்டுக்குத் திரும்பும்போது, வேலை செய்த நாட்டில் அவர்களுக்குத் தரப்பட்ட சமூகப் பாதுகாப்பும் பயன்களும் அவர்களது தாய் நாட்டிலும் தொடர வேண்டும் என்கிற இந்தியாவின் கோரிக்கையையும் ஜி-20 மாநாடு ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
ஜி-20 என்பது சர்வதேச அளவிலான ஓர் அமைப்பு. 1999-ஆம் ஆண்டு சர்வதேசப் பொருளாதார ஸ்திரத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதற்கான கொள்கைகளை விவாதிப்பதற்காக இந்த அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. 2008-இல் ஜி-20 கூட்டமைப்பு விரிவுபடுத்தப்பட்டு, புதிய அம்சங்கள் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டன. ஆண்டுதோறும் உறுப்பு நாடுகளின் பிரதமர் அல்லது அதிபர் மட்டுமல்லாமல், நிதியமைச்சர்கள், வெளியுறவு அமைச்சர்கள் ஆகியோரும் கலந்து கொள்வதால் இந்த மாநாட்டின்போது இரு தரப்புப் பேச்சுவார்த்தைகளும் நடைபெறுவது வழக்கம். உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஐந்தில் நான்கு பங்குக்கும் அதிக அளவு ஜி-20 நாடுகளின் பங்களிப்பு என்பதால், சர்வதேச பொருளாதார நிலைமை குறித்து விவாதிப்பதில் ஜி-20 மாநாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 
பியூனஸ் அயர்ஸில் நடந்து முடிந்த ஜி-20 மாநாடு இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மிகப்பெரிய வெற்றி என்றுதான் கூறவேண்டும். இந்தியாவின் பரிந்துரைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன என்பது மட்டுமல்லாமல், இந்த மாநாட்டில் ஒன்றோடு ஒன்று சேராத அணிகளுடன் பிரதமர் நரேந்திர மோடி இரண்டு சந்திப்புகளை மேற்கொண்டார்.
ரஷிய அதிபர் விளாதிமீர் புதினுடனும், சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்குடனும் பிரதமர் நடத்திய முத்தரப்புப் பேச்சுவார்த்தை கடந்த 12 ஆண்டுகளில் இந்தியா நடத்தியிருக்கும் இரண்டாவது சந்திப்பு. அதேபோல, முதன்முறையாக அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப்புடனும் , ஜப்பான் பிரதமர் ஷின்சோ அபேயுடனும் ஜி-20 மாநாட்டின் போது பிரதமர் முத்தரப்புப் பேச்சு வார்த்தையை நடத்தியிருக்கிறார். சீனா - ரஷியா, அமெரிக்கா - ஜப்பான் இரண்டு அணிகளுக்குமிடையே கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவும் வேளையில், இந்தியாவால் அந்த இரண்டு அணிகளுடனும் தனித்தனியாக முத்தரப்புப் பேச்சு வார்த்தை நடத்த முடிந்திருப்பது மிகப்பெரிய சாதனை. 
எந்தவோர் அணியுடனும் முற்றிலுமாக இணைந்துவிடாமல், இந்தியாவின் நலன் மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டிருப்பது வரவேற்புக்குரியது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/05/இந்தியாவின்-வெற்றி-3051725.html
3051051 தலையங்கம் வேளாண் இடர் நிஜம்! ஆசிரியர் Tuesday, December 4, 2018 01:45 AM +0530 இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு என்று நாம் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கிறோமே தவிர, சுதந்திர இந்தியாவில் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்படும் துறை ஒன்று இருக்குமானால், அது வேளாண் துறையாகத்தான் இருக்கும். கடந்த வெள்ளிக்கிழமை, இந்தியா முழுவதிலுமிருந்து லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் தலைநகர் தில்லியில் போராட கூடியது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.
கட்சி சார்பற்ற பல்வேறு விவசாய அமைப்புகளின் கூட்டு முயற்சியில் நடத்தப்பட்ட அந்தப் பேரணியில், அநேகமாக எல்லா முக்கிய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும் கலந்துகொண்டு உரையாற்றினர். அரசுத் தரப்பிலிருந்து ஒருவரும் கலந்து கொள்ளாதது எதிர்பார்க்கப்பட்டதுதான். அதிகரித்த குறைந்தபட்ச ஆதார விலை, விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி, சுவாமிநாதன் குழு அறிக்கையை அமல்படுத்துதல் உள்ளிட்ட விவசாயிகளின் கோரிக்கைகள் இந்தப் பேரணியிலும் வலியுறுத்தப்பட்டன. வேளாண் இடர் குறித்து விவாதிக்க நாடாளுமன்றத்தின் சிறப்புக் கூட்டம் கூட்டப்பட வேண்டும் என்பதும் அவர்களது கோரிக்கையாக இருந்தது.
கடந்த சில மாதங்களாகவே விவசாயிகளின் போராட்டம் ஆங்காங்கே வெடித்து வருகிறது. பரவலாக வன்முறையில் ஈடுபடாமல் தங்களது ஒற்றுமையையும் பலத்தையும் கட்டுப்பாடான முறையில் வெளிப்படுத்தும் விவசாயிகளின் போராட்டம் நகர்ப்புற இந்தியாவில் வேளாண் இடர் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால், தங்களது உணவை உற்பத்தி செய்யும் விவசாயிகளின் பிரச்னைகள் குறித்து இன்னும்கூட நகர்ப்புறவாசிகள் உணர்ந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. விவசாயிகளின் போராட்டத்தை ஊடகங்களேகூட அன்றாட நகர்ப்புற வாழ்க்கையை பாதிக்கும் செயல்பாடாகத்தான் வர்ணிக்கின்றன என்பது மிகப்பெரிய சோகம்.
கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இந்தியாவில் விவசாய உற்பத்தி அதிகரித்திருக்கிறது. தானியக் கிடங்குகள் நிரம்பி வழிகின்றன. முன்பெல்லாம் வறட்சியும், போதுமான உற்பத்தியின்மையும் விவசாயிகளின் வறுமைக்குக் காரணமாக இருந்தன என்றால், இப்போது அதிகரித்த உற்பத்தி அவர்களுக்குப் பாதகமாகி இருக்கிறது. உற்பத்தி அதிகரிப்பால் உணவுப் பொருள்களின் விலை சரிந்திருக்கிறது. அதனால், விவசாயிகளின் திருப்பி செலுத்தப்படாத கடன் 20% அதிகரித்திருக்கிறது. 
நிகழாண்டில் அளவுக்கு அதிகமான உற்பத்தி ஏற்பட்டும்கூட, பத்துக்கும் மேற்பட்ட முறை விவசாயிகளின் போராட்டம் நடந்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு மாதங்களில் இரண்டாவது முறையாக 200-க்கும் மேற்பட்ட விவசாய அமைப்புகள் தில்லியில் முகாமிட்டிருக்கின்றன. அவர்களது மொத்த உற்பத்தியையும் அரசே கொள்முதல் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களது வேண்டுகோள்.
நல்ல விளைச்சல் இருந்தும்கூட, விவசாயிகள் பிரச்னையை எதிர்கொள்வதற்கு என்ன காரணம்? அரசின் வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்படாமல் இருப்பது ஒரு முக்கிய காரணம். குறைந்தபட்ச ஆதார விலை அதிகரிக்கப்படுவது ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே பயன்படுகிறது என்பது இன்னொரு காரணம். பாதிக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகளின் பயிர்க் காப்பீட்டுக் கோரல்கள், பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படாமல் இருப்பது இன்னொரு காரணம். அதனால், இந்திய விவசாயிகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் கடனாளிகளாகவே தொடர்கின்றனர். 
ஆண்டொன்றுக்கு சராசரியாக 15,000 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். கடந்த சில ஆண்டுகளாக விவசாயிகள் தங்களது நிலங்களை விற்றுவிட்டு, விவசாயக் கூலிகளாக மாறியிருக்கும் சம்பவங்கள் ஏராளம். இப்போதெல்லாம் விவசாயிகளின் தற்கொலை எந்தவித அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்துவதில்லை; பழகிவிட்டது. தேசிய குற்ற ஆவண புலனாய்வுப் பிரிவுகூட கடந்த 2016 முதல் விவசாயிகளின் தற்கொலை குறித்த புள்ளிவிவரங்களை வெளியிடுவதை நிறுத்திவிட்டது என்பதிலிருந்து, எந்த அளவுக்கு விவசாயிகள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். 
இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் மகாராஷ்டிர மாநில விவசாயிகள் ஆயிரக்கணக்கானோர் நாசிக்கிலிருந்து மும்பைக்கு மிகப்பெரிய பேரணி நடத்தினர். அவர்களது கோரிக்கைகளை ஏற்று மகாராஷ்டிர முதல்வர் தேவேந்திர பட்னவீஸ் உடனடி நடவடிக்கை எடுப்பதாக உறுதியளித்தார். ஆனால், எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படாத நிலையில், கடந்த வாரம் மகாராஷ்டிரத்தில் விவசாயிகள் மீண்டும் தெருவில் இறங்கிப் போராட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதேபோலத்தான் ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், கர்நாடகம், மேற்கு வங்கம், ஹரியாணா, தமிழ்நாடு ஆகிய மாநிலங்களிலும் விவசாயிகள் போராட வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
எல்லா மாநிலங்களிலும் விவசாயிகளின் பிரச்னை ஒரே மாதிரியானதுதான். தங்களுக்கு அதிகரித்த விலை கிடைக்க வேண்டும், முறையான பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் வேண்டும், அரசு நிர்வாகத்தின் ஊழல் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பவைதான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். 
தெலங்கானாவில் விவசாயிகளுக்குப் பயிரிடுவதற்கான மானியம் வழங்கியிருப்பது, கர்நாடகத்தில் இணையச் சந்தை ஏற்படுத்தியிருப்பது, மகாராஷ்டிரத்தில் இடைத்தரகர்களின் பிடியிலிருந்து விவசாயிகளுக்கு மாற்றுவழி ஏற்படுத்தியிருப்பது உள்ளிட்ட பல நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன என்றாலும்கூட, இவை எதுவுமே விவசாயிகளுக்கு நிரந்தரமான தீர்வை உருவாக்கிக் கொடுத்து விடவில்லை. 
வேளாண் இடர் என்பது நிஜம். வேளாண் இடரை விவாதிக்க நாடாளுமன்ற சிறப்புக் கூட்டம் கூட்டப்பட வேண்டும் என்பது நியாயமான கோரிக்கை. வேளாண் இடருக்கு விடை காண முடியாமல் போனால், ஆட்சி மாற்றத்துக்கு ஆட்சியாளர்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பது வரலாறு.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/04/வேளாண்-இடர்-நிஜம்-3051051.html
3050566 தலையங்கம் கர்தார்பூர் எழுப்பும் அச்சம்! ஆசிரியர் Monday, December 3, 2018 02:59 AM +0530 சீக்கியர்களின் நீண்டநாள் கோரிக்கைகளில் ஒன்றை நிறைவேற்றுவதற்கான வாய்ப்பை கடந்த புதன்கிழமை, இந்திய - பாகிஸ்தானிய அரசுகள் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. பாகிஸ்தானில் உள்ள குருத்வாரா, கர்தார்பூர் சாஹேப் என்கிற, அமிருதசரஸ் பொற்கோயிலுக்கு நிகரான புனிதத்துவம் வாய்ந்த சீக்கிய ஆலயத்துக்கு, இந்திய சீக்கியர்கள் செல்வதற்கான வழித்தடத்துக்கு வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது.
 இந்திய - பாகிஸ்தான் சர்வதேச எல்லையிலிருந்து வெறும் 4 கி.மீ. தொலைவில் ராவி நதிக்கரையோரமாக, பாகிஸ்தான் பகுதியில் அமைந்திருக்கிறது கர்தார்பூர் சாஹேப் என்கிற முக்கியமான சீக்கியர்களின் புனிதத்தலம். இன்றைய பாகிஸ்தானின் நரோவால் மாவட்டத்தில் அமைந்த 16-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கர்தார்பூர் சாஹேபில்தான் சீக்கிய மதத்தை நிறுவிய பாபா குருநானக் தேவ் தனது கடைசி 18 ஆண்டுகளைக் கழித்தார். இங்குதான் அவர் இறையடி சேர்ந்தார்.
 அடுத்த ஆண்டு, முதலாவது சீக்கிய குருவான பாபா குருநானக் தேவின் 550-ஆவது பிறந்த ஆண்டு. இதை கோலாகலமாகக் கொண்டாட இந்தியாவில் உள்ள சீக்கியர்கள் தயாராகி வருகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான், இந்திய எல்லையில் குர்தாஸ்பூரில் உள்ள தேரா பாபா நானக் குருத்வாராவிலிருந்து கர்தார்பூர் தர்பார் சாஹேப் என்று அழைக்கப்படும் குருத்துவாராவுக்கு புனிதப்பயணப் பாதையொன்றை ஏற்படுத்த இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் தீர்மானித்திருக்கின்றன.
 கர்தார்பூர் குருத்வாராவுக்கு இந்தியரொருவர் பயணம் செய்ய, லாகூருக்குச் சென்று அங்கிருந்துதான் நமது எல்லையிலிருந்து 4 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள குருத்வாராவுக்கு வரமுடியும் என்கிற நிலைமை இருந்து வருகிறது. இப்போது குர்தாஸ்பூரிலிருந்து கர்தார்பூர் குருத்வாரா வரை 4.5 கி.மீ. நீளமுள்ள ஒரு சிறப்புப் பாதை ஏற்படுத்தப்பட இருக்கிறது. கடந்த 20 ஆண்டுகளாகவே சீக்கியப் புனிதப் பயணிகள், கர்தார்பூர் குருத்வாராவுக்கு எல்லை கடந்து பயணிக்க இந்திய அரசு கோரி வருகிறது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 கடந்த புதன்கிழமை கர்தார்பூரில் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் இதற்கான பூமி பூஜையை நடத்தினார். இந்தியாவிலும் அதேநாளில் இந்திய எல்லை வரையிலான பாதையை அமைக்கும் திட்டத்தை குடியரசுத் துணைத் தலைவர் வெங்கய்ய நாயுடுவும், பஞ்சாப் முதல்வர் அமரீந்தர் சிங்கும் தொடங்கி வைத்தனர். இந்திய அரசின் சார்பில் இரு துணை அமைச்சர்கள் பாகிஸ்தானில் நடந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டனர். தனிப்பட்ட நட்பு முறையில் பஞ்சாப் அமைச்சரான நவ்ஜோத் சிங் சித்துவும், பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கானின் அழைப்பை ஏற்று அந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டார். பாகிஸ்தான் பிரதமரும், பாகிஸ்தானின் ராணுவ தலைமைத் தளபதி கமர் ஜாவேத் பாஜ்வாவும் சிறப்புப் பாதைக்கான அடிக்கல் நாட்டு விழாவில் கலந்துகொண்டதிலிருந்து பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் ஒப்புதலுடன்தான் இந்த முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது என்பது தெளிவாகிறது.
 இரு நாடுகளுக்குமிடையே தனி நபர்களும், சுற்றுலாப் பயணிகளும் பயணிப்பதற்கான முயற்சிகள் நீண்டகாலமாகவே முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. 1995-இல் பாகிஸ்தானின் இஸ்லாமிய அரசு மிகுந்த தயக்கத்துக்குப் பிறகு, கர்தார்பூர் குருத்வாராவை புதுப்பிக்க ஒப்புக்கொண்டது. அதேபோல இந்தியப் பிரதமராக இருந்த அடல் பிகாரி வாஜ்பாயும், பேநசிர் புட்டோவும் எல்லையின் இருபுறமும் வாழும் சீக்கியர்கள் முக்கியமான குருத்வாராக்களுக்கு பயணிப்பதற்கு சில வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தனர்.
 1998-இல் பிரதமர் வாஜ்பாயின் லாகூர் விஜயமும், சமீபத்தில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் சில நட்புறவு முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன என்றாலும், அவ்வப்போது பாகிஸ்தானின் ஆதரவுடனும், தூண்டுதலுடனும் நடைபெறும் பயங்கரவாத தாக்குதல்களும், ஊடுருவல்களும் நல்லிணக்க நடவடிக்கைகளை தடம் புரள வைத்தன. பாகிஸ்தான் அரசின் பேச்சும் செயலும் வெவ்வேறு விதமாக இருப்பதால் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள் தோல்வியைத் தழுவுவதில் வியப்பொன்றும் இல்லை.
 குர்தாஸ்பூர் நிகழ்வில் பிரதமர் இம்ரான் கான் இந்தியாவுக்கு நேசக்கரம் நீட்டும் வகையில் பேசியிருக்கிறார். ஒன்றுக்கொன்று பகைமை பாராட்டும் பிரான்ஸும், ஜெர்மனியும் ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பில் இணைந்ததுபோல இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் தங்களது மனக் கசப்புகளை மறந்து இணைய வேண்டும் என்றும், அணு ஆயுத வல்லரசுகளான இரண்டு நாடுகளும் போர் குறித்து சிந்திப்பது பைத்தியக்காரத்தனம் என்றும் தெரிவித்திருப்பது வரவேற்புக்குரியது. ஆனால் ஒருபுறம் நேசக்கரம் நீட்டும் பாகிஸ்தான், மும்பை தீவிரவாதத் தாக்குதல், உரி, பதான்கோட் தாக்குதல்கள் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் உள்ள பயங்கரவாதிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்காமல் நேசக்கரம் நீட்டுவது போலித்தனம் அல்லாமல் வேறென்ன?
 கர்தார்பூரில் அடிக்கல் நாட்டும் நிகழ்வில், காலிஸ்தான் தீவிரவாதிகள் காணப்பட்டதும், காலிஸ்தான் தனி நாடு கோரிக்கைக்கான சுவரொட்டிகள் காணப்பட்டதும் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. புனிதப் பயணத்துக்கு வழிகோலும் பாதை, பயங்கரவாத ஏற்றுமதிக்கு பயன்படுத்தப்படாது என்பது என்ன நிச்சயம்?
 கர்தார்பூர், சமாதானத்துக்கான தொடக்கம் என்று மகிழ்ச்சியடையும் அதே நேரத்தில், காலிஸ்தான் பயங்கரவாத இயக்கத்துக்கு வலு சேர்க்கும் பாதையாகி விடுமோ என்கிற அச்சமும் மேலிடுகிறது. சிங்களத் தீவுக்கு பாலம் அமைப்பதற்கே பயப்படுகிறோம். பயங்கரவாதத்தை ஏற்றுமதி செய்யும் பாகிஸ்தானுக்குப் பாதை அமைத்து மகிழவா முடியும்?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/03/கர்தார்பூர்-எழுப்பும்-அச்சம்-3050566.html
3049457 தலையங்கம் அரை இறுதி ஆட்டம்! ஆசிரியர் Saturday, December 1, 2018 03:27 AM +0530 ஐந்து மாநிலங்களுக்கான சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்கள் உச்சகட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. ராஜஸ்தானும் தெலங்கானாவும் வாக்கெடுப்புக்குத் தயாராகின்றன. மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், மிúஸாரம் மாநிலங்கள் வாக்கெடுப்பு முடிந்து முடிவுகளுக்காகக் காத்திருக்கின்றன. வரும் டிசம்பர் 11-ஆம் தேதி ஐந்து மாநிலங்களுக்குமான சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்படும் வரை ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் எதிர்பார்ப்பில் காத்திருக்கும் நிலைமை.
 தேர்தல் நடைபெறும் ஐந்து மாநிலங்களிலும் மாநிலப் பிரச்னைகள் முன்னிலை வகிக்கின்றன என்றாலும் கூட, தேர்தல் முடிவுகள் தேசிய அளவிலான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியவை. சட்டப் பேரவைத் தேர்தலுக்கான பிரச்னைகளும், மக்களவைத் தேர்தலுக்கான பிரச்னைகளும் வேறு வேறு. சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் காணப்படும் மனநிலை, மக்களவைத் தேர்தலிலும் வாக்காளர்களிடம் காணப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனாலும் கூட, மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன்னால் நடைபெறும் தேர்தல்கள் என்பதால் இவை முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
 மத்திய இந்தியா என்று முன்பு அழைக்கப்பட்ட மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் இப்போது மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் என்று பிரிக்கப்பட்டாலும் கூட, இவ்விரு மாநிலங்களும் சேர்ந்து மக்களவைக்கு 40 உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புகின்றன. பல்வேறு ஜாதிகள், பழங்குடிகள், முஸ்லிம்கள் என்று இந்தியாவின் பன்முகத் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கும் மாநிலங்களாக இவை விளங்குகின்றன. அதனால், இந்த மாநிலங்களின் வாக்காளர் மனநிலையும் , தேர்தல்நேரப் பிரச்னைகளும் தேசிய அளவில் பிரதிபலிக்கக்கூடும் என்று எதிர்பார்ப்பதில் தவறில்லை. பாஜகவும் காங்கிரஸ் கட்சியும் நேரிடையாக மோதும் மாநிலங்களாகவும் சத்தீஸ்கரும், மத்தியப் பிரதேசமும் ராஜஸ்தானும் திகழ்வதால், இரண்டு கட்சிகளுமே மக்களவைத் தேர்தலுக்கான பரீட்சார்த்த பலப்பரீட்சையாகத்தான் இந்தச் சுற்றுத் தேர்தல்களைக் கருதுகின்றன.
 சக்தி வாய்ந்த ஐந்து முதலமைச்சர்களின் செல்வாக்குக்குச் சவாலாக அமைகிறது இந்தத் தேர்தல்கள். மத்தியப் பிரதேசத்தில் சிவராஜ்சிங் செüஹானும், சத்தீஸ்கரில் ரமண் சிங்கும், மிúஸாரமில் லால் தன்ஹாவ்லாவும் நீண்ட நாள்களாகத் தொடர்ந்து முதலமைச்சர்களாக இருந்து வருபவர்கள். மக்கள் செல்வாக்கைப் பெற்ற அரசியல்வாதிகள். தெலங்கானாவில் சந்திரசேகர் ராவும், ராஜஸ்தானில் வசுந்தரா ராஜே சிந்தியாவும் அவரவர் மாநிலத்தில் அசைக்க முடியாத அரசியல் சக்திகளாகத் திகழ்பவர்கள். அதனால், இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் ஆச்சரியமான திருப்பங்களை ஏற்படுத்தலாம், ஏற்படுத்தாமலும் போகலாம்.
 தெலங்கானாவையும், மிúஸாரமையும் விட, சத்தீஸ்கர், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் தேர்தல்கள்தான் கூர்ந்து கவனிக்கப்படுகின்றன. அரசியல் நோக்கர்கள் ராஜஸ்தானுக்கு பெரும் முக்கியத்துவம் அளிப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதற்குக் காரணம், கடந்த 20 ஆண்டுகளாக ராஜஸ்தானில் தேர்தலுக்குத் தேர்தல் தொடர்ந்து ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு வருவதால், இந்த முறை பாஜக அகற்றப்பட்டு, காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு வரக்கூடும் என்கிற பரவலான எதிர்பார்ப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சத்தீஸ்கரிலும், மத்தியப் பிரதேசத்திலும் அதுபோல ஆட்சி மாற்றம் நிச்சயமாக ஏற்படும் என்று உறுதியாக யாராலும் கணித்துவிட முடியாத நிலைமை காணப்படுகிறது.
 சத்தீஸ்கரைப் பொருத்தவரை அந்த மாநிலம் 2000-இல் உருவானபோது முதல் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மட்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சி இருந்தது. தனி மாநிலமாக சத்தீஸ்கர் சட்டப்பேரவைத் தேர்தலை எதிர்கொண்டது முதல், கடந்த மூன்று முறையாகத் தொடர்ந்து பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆட்சியில் இருக்கிறது. கடந்த மூன்று தேர்தல்களிலும் ஆளும் பாஜகவுடன் நேரிடையாகக் காங்கிரஸ் கட்சி மோதியது.
 இந்த முறை மூன்றாவது அணியாக, காங்கிரஸிலிருந்து பிரிந்து தனிக்கட்சி தொடங்கியிருக்கும் முன்னாள் முதல்வர் அஜீத் ஜோகி, மாயாவதியின் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்துக் களமிறங்கி இருக்கிறார். மும்முனைப் போட்டி, எதிர்க்கட்சி வாக்குகளைப் பிரித்து பாஜகவுக்கு சாதகமாக முடிவுகளை மாற்ற வாய்ப்புண்டு. மூன்றுமுறை முதல்வராக இருக்கும் ரமண் சிங் மீது அதீத வெறுப்பு காணப்பட்டால் மட்டுமே மூன்றாவது அணியையும் மீறி காங்கிரஸ் வெற்றிபெற முடியும்.
 மத்தியப் பிரதேசத்தைப் பொருத்தவரை முதல்வர் சிவராஜ் சிங் செüஹான் கடந்த 15 ஆண்டுகளாக எத்தனையோ வளர்ச்சிப் பணிகளை முடுக்கிவிட்டு மக்கள் மத்தியில் தனக்கென மிகப்பெரிய வாக்கு வங்கியை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார். அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் நிறைவேற்றிய பாசனத் திட்டங்களும், விவசாயத் திட்டங்களும் அளவுக்கு அதிகமான உற்பத்தியை ஏற்படுத்தி இருப்பது அவருக்குப் பிரச்னையாகி இருக்கிறது. விவசாயிகளுக்குத் தங்களது உற்பத்திக்குப் போதிய விலை கிடைக்காத நிலைமை காணப்படுகிறது. இது முதல்வர் செüஹானுக்கு எதிராகத் திரும்பக்கூடும்.
 பாஜகவுக்கு சத்தீஸ்கர், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தானில் ஒரு தலைமையை அடையாளம் காட்டி, தேர்தல் களத்தில் போரிட முடிகிறது. காங்கிரஸ் கட்சியால் எந்தவொரு மாநிலத் தலைவரையும் அடையாளம் காணவோ, முன்னிலைப்படுத்தவோ முடியவில்லை. பாஜக சட்டப் பேரவைத் தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்றால், அதற்கு காங்கிரஸின் இந்த பலவீனம்தான் காரணமாக இருக்கும்.
 ஐந்தில் இரண்டு அல்லது அதற்கும் அதிகமான மாநிலங்களில் வெற்றிபெறும் கட்சி 2019 மக்களவைத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைக்கும் கட்சியாக மாறக்கூடும். காரணம், இது அரை இறுதி ஆட்டம்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/dec/01/அரை-இறுதி-ஆட்டம்-3049457.html
3048467 தலையங்கம் அவருக்கு நிகர் அவரே! ஆசிரியர் Friday, November 30, 2018 01:44 AM +0530 மேரி கோம், சர்வதேச விளையாட்டு அரங்கத்தில், மிகப்பெரிய ஆளுமையாக உயர்ந்து நிற்பதால் அவரை சுதந்திர இந்தியாவின் தலைசிறந்த விளையாட்டு வீராங்கனை என்று குறிப்பிடுவதில் தவறேயில்லை. மேரி கோம் அடைந்திருக்கும் வெற்றியும், அவர் படைத்திருக்கும் சாதனைகளும் வேறு எவராலும் கற்பனை செய்துகூட பார்க்க இயலாதது. 
மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தாயான 35 வயது மேரி கோம், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து எதிர்கொண்ட வறுமையும், ஆதரவற்ற நிலையும் இன்னொருவராயிருந்தால் நிலைகுலைய வைத்திருக்கும்; சாதனையாளராக்கி இருக்காது. 
உடல்ரீதியாகவும், மனரீதியாகவும் மேரி கோம் எதிர்கொண்ட சோதனைகளும் பிரச்னைகளும் ஏராளம் ஏராளம். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் ஐந்தாவது முறையாக, உலக சாம்பியன்ஷிப் பதக்கத்தை வென்றபோது, அவர் குத்துச்சண்டை வீரர்கள் பலரில் ஒருவராகத்தான் கருதப்பட்டார். அங்கீகாரத்துக்கான அவரின் ஏக்கமும், தனது திறமையை வெளிப்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளும் கவனிக்கப்படவில்லை. 
அப்போது மேரி கோமிடம் பணம் இருக்கவில்லை; புகழும் இருக்கவில்லை; அவருக்காகக் கவலைப்படவும் உதவிக்கரம் நீட்டவும் யாரும் இருக்கவில்லை; தன் திறமையின் உச்சத்தில் அவர் இருந்தபோது அவருக்கு உதவி செய்ய எந்தப் புரவலரும் முன்வரவில்லை; ஆனால், இளமை இருந்தது. அன்றைய பின்னடைவுகளும் கவனிப்பின்மையும்தான் அவரை மன திடம் கொண்ட விளையாட்டு வீராங்கனையாக மாற்றியிருக்க வேண்டும். 
2001-இல் நடைபெற்ற உலக சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் மேரி கோம் வென்ற வெள்ளிப் பதக்கம்தான் அவருக்குக் கிடைத்த முதல் சர்வதேச விருது. இப்போது தனது 35-ஆவது வயதில் ஆறாவது தங்கப் பதக்கத்தை வென்றிருக்கிறார். அவர் 2010-இல், தனது 27-ஆவது வயதில், தங்கப் பதக்கம் வென்றபோது, அதுவே அவரது கடைசி வெற்றியாக இருக்கும் என்று பலரும் கருதினர். மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தாயாகிவிட்டிருந்த மேரி கோம், ஓய்வு பெற்று விடுவார் என்றுதான் விமர்சகர்களும் எழுதினார்கள். 
2016-இல் உலக சாம்பியன்ஷிப் போட்டியின் இரண்டாவது சுற்றில் அவர் தோல்வியடைந்ததால், ஒலிம்பிக் பந்தயத்துக்கு தேர்வாகாமல் நிராகரிக்கப்பட்டார். அத்துடன் மேரி கோமின் சகாப்தம் முடிந்தது என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்தவர்கள் பலர். 
2018 ஆசிய போட்டியில் அவர் கலந்துகொள்ளாமல் ஒதுங்கியது அவரது ரசிகர்களுக்கு மிகப்பெரிய வருத்தத்தை அளித்தது. விமர்சகர்கள், அவர் ஒதுங்கிவிட்டார் என்று நினைத்தனர். ஆனால், மேரி கோம் அப்போது பதுங்கியது உலக மகளிர் குத்துச்சண்டைப் போட்டியில் தனது ஆறாவது தங்கப் பதக்கத்தை வெல்வதற்காகத்தான் என்பது இப்போது புரிகிறது. 
பொதுவாக, 35 வயதில் விளையாட்டு வீரர்கள் களத்திலிருந்து ஓய்வு பெறும் நிலையில், மேரி கோம் 2020 ஒலிம்பிக் பந்தயத்துக்காக திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதுதான் ஆச்சரியமான உண்மை. 2016 ஒலிம்பிக் பந்தயத்திற்கு, தான் தேர்வாகாமல் போனதால் ஏற்பட்ட ரணம் அவருக்கு இன்னும் ஆறவில்லை. 2020 டோக்கியோ ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் கலந்துகொண்டு தங்கப் பதக்கம் பெற்றாக வேண்டும் என்று அவர் முனைப்புடன் இருப்பதன் காரணம் அதுதான். 
மேரி கோம், உலக குத்துச்சண்டை போட்டியில் இதுவரை வென்ற ஆறு தங்கப் பதக்கங்களும் ஒரு வெள்ளிப் பதக்கமும், 48 கிலோ அல்லது அதற்கும் கீழான எடைப் பிரிவுகளில் அடைந்திருக்கும் வெற்றிகள். ஒலிம்பிக் உள்ளிட்ட மிகப்பெரிய சர்வதேச போட்டிகளில் 48 கிலோ எடைப் பிரிவு கிடையாது. டோக்கியோ ஒலிம்பிக் போட்டியில் மேரி கோம் கலந்துகொள்ள வேண்டுமானால், அவர் 51 கிலோ எடைப்பிரிவில்தான் போட்டியிட்டாக வேண்டும். 
அதிக உயரமில்லாத மேரி கோம், தன்னைவிட உயரமான குத்துச்சண்டை வீரர்களை, அதிலும், வலுவான குத்துகளை எதிர்கொள்ளும் திறமையுள்ள வீரர்களை சந்திக்க நேரிடும். 2012-இல் லண்டன் ஒலிம்பிக் போட்டியில் மேரி கோம் எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய சவால் அதுதான். அதனால்தான் அவரால் வெண்கலப் பதக்கம் மட்டுமே பெற முடிந்தது. அது தெரிந்தும்கூட, 2020-இல் தனது 37-ஆவது வயதில், களமிறங்கத் தயாராகி வருகிறார்.
தீவிரவாதத்தின் பிடியில் இருக்கும் மணிப்பூர் மாநிலத்தில், ஒரு சாதாரண விவசாயப் பின்னணியில் பிறந்து வளர்ந்த மேரி கோம், தன்னுடைய சொந்த முயற்சியாலும், தளராத மன உறுதியாலும், வெற்றி பெற்றே தீர வேண்டும் என்கிற தாளாத முனைப்பினாலும் ஆறாவது முறையாக உலக சாம்பியன்ஷிப் குத்துச்சண்டை பந்தயத்தில் தங்கப் பதக்கத்தை வென்று சரித்திரம் படைத்திருக்கிறார். அவரின் சாதனை, புத்தக வடிவம் பெற்றிருக்கிறது. அவரது வாழ்க்கை, திரைப்படமாகியிருக்கிறது. இந்திய அரசு அவரை மாநிலங்களவை உறுப்பினராக்கி இருக்கிறது. 
எந்தவிதப் பின்னணியும் இல்லாமல் இத்தகைய சாதனைகளைச் செய்ய முடிந்திருப்பதால்தான் மேரி கோம், சர்வதேச அளவில் பலருக்கும் முன்னுதாரணமாகவும், உந்து சக்தியாகவும் விளங்குகிறார். கால்பந்துக்கு மாரடோனா என்றால், குத்துச்சண்டைக்கு மேரி கோம் என்று உலகம் போற்றுகிறது. தடைகளை உடைத்தெறிந்து சாதனைகள் பல படைத்த மேரி கோம், 2020 டோக்கியோ ஒலிம்பிக் பந்தயங்களில் தங்கப் பதக்கம் வென்று மீண்டுமொரு சாதனையைப் படைத்தால் வியப்பதற்கு இல்லை. 
மேரி கோமுக்கு ஒவ்வொரு சாதனையும் அடுத்த சாதனைக்கான வெற்றிப்படி என்பதை அவரது வரலாறு நிரூபித்திருக்கிறது. மேரி கோமின் வெற்றி இந்தியப் பெண்ணினத்தின் வெற்றி; இந்தியாவின் வெற்றி!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/30/அவருக்கு-நிகர்-அவரே-3048467.html
3047736 தலையங்கம் கொலையல்ல, தண்டனை!  ஆசிரியர் Thursday, November 29, 2018 01:30 AM +0530 அந்தமான் - நிகோபர் தீவுகளின் ஓர் அங்கமான வடக்கு சென்டினல் தீவுக்குள் அத்துமீறி நுழைய முற்பட்ட கிறிஸ்தவ மத போதகர் ஜான் ஆலன் சாவ் கொல்லப்பட்டது வியப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. சென்டினல் என்கிற பழங்குடியினர் வாழும் இந்தத் தீவு, பாதுகாக்கப்பட்ட தீவாகவும், வெளியுலக மக்களின் நடமாட்டம் தடை செய்யப்பட்ட தீவாகவும் இருந்து வருகிறது. அந்தப் பழங்குடியினரின் அமைதியைக் குலைக்க முற்படுபவர்களை அவர்கள் உயிர்ப்பலி வாங்குவது கொலையாகக் கருதப்படக் கூடாது. தண்டனை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். 
வடக்கு சென்டினல் தீவில் வாழும் பழங்குடியினருக்கு, வெளியுலகத் தொடர்பில்லாமல் ஒதுங்கி வாழும் உரிமை இருக்கிறது. அதில் தலையிடுவது என்பது மன்னிக்கவே முடியாத குற்றம். அதனால் மதபோதகர் ஜான் ஆலன் சாவை கொன்றதற்கு, சென்டினல் தீவில் உள்ள பழங்குடியினரைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்கர்கள் கோருவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. 
வடக்கு சென்டினல் தீவுகளில் நுழைந்து சென்டினல் பழங்குடியினரைக் கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு மாற்ற அமெரிக்க மத போதகர் ஜான் ஆலன் சாவ் முயற்சித்தது இது முதன் முறை அல்ல. முதன்முறையாக அவர் நுழைய முற்பட்டபோது அவரை அடித்துத் துன்புறுத்தவோ, பிடித்து வைக்கவோ சென்டினல் ஆதிவாசிகள் முற்படவில்லை. அவரை எச்சரித்து வெளியேற்றி இருக்கிறார்கள். இன்னொரு முறை தங்களது தீவில் நுழைய முற்படக்கூடாது என்கிற கடுமையான எச்சரிக்கையுடன் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார் சாவ். அப்படியிருந்தும்கூட, அடுத்த இரண்டாவது நாளே அந்தத் தீவுக்குள் ரகசியமாக அவர் நுழைய முற்பட்டார் எனும்போது, அவருக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனை, அவரே வலியப்போய் பெற்றுக்கொண்டது என்றுதான் கொள்ள வேண்டும். 
ஜான் ஆலன் சாவ் ஒரு சீனர். சீனாவில் கலாசாரப் புரட்சி நடந்தபோது அவரது தந்தை சீனாவிலிருந்து வெளியேறி அமெரிக்காவில் அகதியாக தஞ்சம் புகுந்தார். அங்கே அந்தக் குடும்பம் கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு மாறியது. புதிதாக மதம் மாறும் கிறிஸ்தவர்களிடம் காணப்படும் இயல்பான, மற்றவர்களையும் கிறிஸ்தவர்களாக மாற்றும் தீவிரத்துவம் ஜான் ஆலன் சாவ்விடமும் காணப்பட்டதில் வியப்பில்லை. 
ஜான் ஆலன் சாவ்வின் நாள்குறிப்புகள் அவரது தாயாரால் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன. சாவ்வின் குறிப்புகளில் காணப்படும் செய்திகள் நம்மை திடுக்கிட வைக்கின்றன. அவர் வடக்கு சென்டினல் தீவை, சாத்தானின் கடைசிப் புகலிடம் என்று குறிப்பிட்டு அந்தப் பழங்குடியினரை மதம் மாற்றி அங்கே மாதா கோயிலை உருவாக்க, தான் உறுதி பூண்டிருப்பதாக அந்த குறிப்பில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
உலகின் மிகப் பழைமையான, அழிவை எதிர்கொள்ளும் சில பழங்குடியினரின் இருப்பிடமாக இருந்து வருகிறது அந்தமான் - நிகோபர் தீவுகள். பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியில் அந்தமான் - நிகோபர் தீவுகளில் அடங்கிய பல்வேறு தீவுகளில் வாழ்ந்து வந்த பல பழங்குடியினர் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டனர். மதமாற்றத்திற்கு உட்படாமல் காடுகளில் பழங்குடிகளாகத் தொடர்ந்தவர்கள் ஈவு இரக்கமில்லாமல் கொல்லப்பட்டனர். அதனால் பழங்குடியினரின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைந்தது. இந்தத் தீவுகளில் வாழும் ஜாரவாஸ் என்கிற ஆதி பழங்குடிகள் பிரிட்டிஷாரின் ஊடுருவலால் அநேகமாக அழிந்துவிட்டனர். 
வடக்கு சென்டினல் தீவுகள் மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தால் தடை செய்யப்பட்ட பகுதி. இந்தத் தீவைச் சுற்றிக் கடலில் வளைய வருவதற்குக்கூட அனுமதி தேவை. சென்டினலீஸ் என்பவர்கள் வெளியுலகில் இருந்து முற்றிலுமாக விலகியிருக்கும் சமுதாயத்தினர். வெளியுலகினர் யாருக்கும் அவர்களுடைய மொழி தெரியாது, புரியாது. தங்களுடைய தீவில் வெளியுலக மனிதர்கள் நுழையாமல் இன்றுவரை பாதுகாக்கின்றனர். அந்தத் தீவு வழியாக அரசு விமானம் தாழ்வாகப் பறந்தால்கூட அதன் மீது அம்பு எய்வார்கள். 
இவையெல்லாம் மத போதகர் சாவ்வுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவருக்கு மட்டுமல்ல, அவரை வடக்கு சென்டினல் தீவுக்கு அழைத்துச் சென்ற ஐந்து மீனவர்கள் உள்ளிட்ட ஏழு பேருக்கும் தெரியும். அவர்களுக்குப் பெரும் பணம் கொடுத்து இந்த முயற்சியில் மூன்றாவது முறையாக இறங்கினார் மத போதகர் சாவ். 
மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் சில கேள்விகளுக்கு பதில் அளித்தாக வேண்டும். அந்தமான் - நிகோபர் தீவிலுள்ள 29 தீவுகளில் வடக்கு சென்டினல் உள்ளிட்ட ஒன்பதுக்கும் மேற்பட்ட தீவுகளில் பழங்குடியினர் வாழ்கிறார்கள் என்பதும், பழங்குடியினர் சட்டத்தின் அடிப்படையில் எந்தவித சுற்றுலாப் பணியோ, வளர்ச்சிப் பணியோ மேற்கொள்ள முடியாது என்பதும் அனைவருக்கும் தெரியும். அப்படியிருக்கும்போது, கடந்த ஜூன் மாதம் மத்திய உள்துறை அமைச்சகம், வெளிநாட்டினர் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியில் நுழைவதற்கான அனுமதி பெறும் விதிமுறையைத் தளர்த்தியது ஏன்? 
பழங்குடியினர் மற்றும் வன சட்டத்தின் அடிப்படையில் சிறப்பு அனுமதி பெற்றாக வேண்டும் என்கிற விதிமுறை இருந்தும்கூட, பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் அனுமதி பெறாமல், அவர்களுக்கு தெரியாமல் மத போதகர் சாவ் வடக்கு சென்டினல் தீவில் அத்துமீறி நுழைய முற்பட்டது எப்படி? 
சாவின் குறிப்புகள் இல்லாமல் போனால் அவரது மரணத்தின் பின்னணி தெரியாமலே போயிருக்கும். மதத்தை பின்பற்றுவதற்கும், மத போதனைக்கும் அரசமைப்புச் சட்டம் அனுமதிக்கிறது. ஆனால், அந்நிய நாட்டினரும் மிஷனரிகளும் நேரடியாகவும், பண உதவியாலும், வற்புறுத்தலாலும் ஜான் ஆலன் சாவ் போன்றவர்கள் மூலம் நடத்தும் மத மாற்ற நடவடிக்கைகளை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது? இந்துத்துவா கோஷம் வலுப்பெறாமல் என்ன செய்யும்?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/29/கொலையல்ல-தண்டனை-3047736.html
3047025 தலையங்கம் சந்தர்ப்பவாதம்! ஆசிரியர் Wednesday, November 28, 2018 01:42 AM +0530 ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநில சட்டப்பேரவை கலைக்கப்பட்ட முறை விவாதப் பொருளாகியிருக்கிறது. கடந்த ஜூன் 20-ஆம் தேதி மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியும், பாரதிய ஜனதா கட்சியும் இணைந்து மெஹபூபா முஃப்தியின் தலைமையில் அமைந்த ஆட்சி கவிழ்ந்தபோது, ஜம்மு - காஷ்மீரில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமலுக்கு வந்தது. அப்போதே தேசிய மாநாட்டுக் கட்சித் தலைவர் ஒமர் அப்துல்லா சட்டப்பேரவையைக் கலைத்துவிட்டு தேர்தலுக்கு வழிகோல வேண்டுமென கூறினார். இப்போது ஆளுநர் சத்தியபால் மாலிக் ஜம்மு - காஷ்மீர் சட்டப்பேரவையைக் கலைத்திருப்பதன் பின்னணியில் அரசியல் தெரிகிறதே தவிர, நடுநிலைமையான பார்வை தென்படவில்லை. 
ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநில வரலாற்றில் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட கொள்கை சார்ந்த கட்சிகளின் கூட்டணிகள்தான் பெரும்பாலும் ஆட்சி அமைத்தன. அப்படி அமைந்த கூட்டணிகளில் உச்சக்கட்ட சந்தர்ப்பவாதம், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியும் பாஜகவும் கடந்த தேர்தலுக்குப் பிறகு இணைந்து ஏற்படுத்திய கூட்டணிதான். எதிர்ப்பார்த்தது போலவே, அந்தக் கூட்டணி ஆட்சி கவிழ்ந்தது. குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டது. 
தற்போது ஜம்மு - காஷ்மீர் சட்டப்பேரவையைக் கலைத்ததற்கு ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக் முன்வைத்திருக்கும் காரணங்கள் விசித்திரமானவை. முதலாவது காரணம், அரசியல் கட்சிகள் குதிரைப் பேரத்தில் ஈடுபடும் ஆபத்து காணப்படுகிறது என்பது. இரண்டாவது, ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட கொள்கைகளைக் கொண்ட அரசியல் கட்சிகள் இணைந்து அமைக்க முற்படும் கூட்டணி ஆட்சி, நிலையான ஆட்சியாக இருக்காது என்பது. 
இந்த இரண்டு காரணங்களுமே குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்துவதற்கும், ஒரு கூட்டணி அரசை ஆட்சி அமைக்க ஆளுநர் அனுமதி மறுப்பதற்கும் ஏற்புடையதல்ல என்று உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியிருப்பது ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக்குக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்காது. ஆலோசகர்களால் எடுத்துரைக்கப்படாமலும் இருந்திருக்காது. 
திடீரென்று விழித்துக்கொண்டு ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக் ஜம்மு - காஷ்மீர் சட்டப்பேரவையைக் கலைத்துவிடவில்லை. கடந்த சில மாதங்களாக மக்கள் மாநாட்டுக் கட்சித் தலைவர் சஜத் லோனே முன்னிறுத்தி, மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியில் பிளவை ஏற்படுத்தி பாஜகவின் ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைப்பதற்கான முயற்சிகள் நடைபெற்று வந்தன. அதன் விளைவாக மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் முன்னாள் முதல்வர் மெஹபூபா முஃப்திக்கு எதிராக சில உறுப்பினர்கள் குரல் எழுப்பத் தொடங்கியிருந்தனர். சொல்லப்போனால், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி உறுப்பினர்களை இழுப்பதற்குக் குதிரைப் பேரம் சஜத் லோனேயால் முன்னெடுக்கப்பட்டது என்பதுதான் உண்மை. 
தனது கட்சியை உடைத்து பாஜக தலைமையில் ஆட்சியமைக்க முயற்சிகள் நடைபெறுவதை உணர்ந்துகொண்டதன் விளைவாக மெஹபூபா முஃப்தி, தனது அரசியல் எதிரிகளான தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியுடனும், காங்கிரஸுடனும் இணைந்து பெரும்பான்மை பலத்துடனான கூட்டணி ஆட்சியை அமைக்கும் முயற்சிக்கு ஆதரவளித்தார். இந்த முயற்சி வலுப்பெறத் தொடங்கியபோது அதைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காகதான் சட்டப்பேரவை இப்போது கலைக்கப்பட்டது என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
குதிரைப் பேரம் நடைபெறும் என்கிற யூகத்தின் அடிப்படையில் பெரும்பான்மை பலத்துடன் கூட்டணி அமைவதை ஆளுநர் நிராகரிக்க முடியாது. இரண்டாவதாக, ஒன்றுக்கொன்று கொள்கை ரீதியாக மாறுபட்ட கட்சிகள் கூட்டணி அமைப்பதையும் நிராகரிக்க முடியாது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகெங்கிலும் அமையும் அனைத்துக் கூட்டணி ஆட்சிகளும் முரண்பட்ட கொள்கைகளுடனான கட்சிகளின் கூட்டணிதான் என்பது வரலாற்று உண்மை. 
தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியும், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியும், காங்கிரஸ் கட்சியும் அரசியல் சாசன சட்டப்பிரிவுகள் 370, 35ஏ, காஷ்மீரத்துக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்குவது உள்ளிட்ட அடிப்படைப் பிரச்னைகளில் ஒத்த கருத்தை உடையவை. இதற்கு முன்னால் ஆட்சியில் இருந்த பாஜகவும், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியும்தான் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட கொள்கைகளைக் கொண்டவை. 
ஜம்மு - காஷ்மீர் ஆளுநர் சத்யபால் மாலிக் சட்டப்பேரவையைக் கலைத்ததும், அதற்கு முன்னர் ஆளுநர் மாளிகை நடந்து கொண்ட விதமும் ஜனநாயக நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானவை. மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சித் தலைவர், தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியும், காங்கிரஸ் கட்சியும் ஆதரவு அளித்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டு தனக்கு பெரும்பான்மை பலத்தைவிட 11 உறுப்பினர்கள் அதிகமாக ஆதரவு தெரிவித்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி ஆளுநருக்கு கடிதம் அனுப்பினார். அந்தக் கடிதம் கிடைக்கவில்லை என்று கூறியிருப்பது, ஆளுநர் மாளிகையின் கெளரவத்தையே குலைப்பதாக இருக்கிறது. ஆளுநர் மாளிகையில் தொலைநகல் இயந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்று காரணம் கூறியிருப்பது அதைவிடக் கண்டனத்துக்குரியது. 
கடந்தமுறை ஜம்மு - காஷ்மீர் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்தபோதே, மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியுடன் பாஜக சந்தர்ப்பவாத கூட்டணி ஆட்சியை அமைத்தது தவறு என்று தினமணி கண்டித்திருந்தது. மெஹபூபா முஃப்தி ஆட்சி கவிழ்ந்தபோது சட்டப்பேரவை கலைக்கப்பட்டு மறு தேர்தலுக்கு வழிகோல வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியிருந்தது. ஆனால், இப்போது சட்டப்பேரவை கலைக்கப்பட்ட விதமும், ஆளுநர் நடந்துகொண்ட முறையும் அரசியல் சாசனத்துக்கு முரண்பாடானது என்பதையும் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறது. அதேநேரத்தில், தேர்தலுக்கான நேரம் இதுவல்ல என்பதையும் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/28/சந்தர்ப்பவாதம்-3047025.html
3046355 தலையங்கம் தமிழுக்கு இழப்பு! ஆசிரியர் Tuesday, November 27, 2018 02:25 AM +0530 ஆளுமைகள் ஏதாவது ஒரு துறையில் தன்னிகரற்று விளங்குவது உலக வரலாற்றில் புதிதல்ல. ஒரு சிலருக்கு மட்டும்தான் தாங்கள் செயல்படும் எல்லா துறைகளிலும் தனி முத்திரை பதிப்பதும், தடம் பதிப்பதும் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பல்துறை ஆளுமைகளில் ஐராவதம் மகாதேவனும் ஒருவர். "தினமணி'யின் முன்னாள் ஆசிரியரும், கல்வெட்டு ஆய்வாளரும், தமிழகத்தின் குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகளில் ஒருவருமான ஐராவதம் மகாதேவனின் மறைவை தமிழுக்கே ஏற்பட்டிருக்கும் பேரிழப்பு என்று கூறுவதில் எந்தவிதத் தயக்கமும் இருக்க முடியாது. 

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த காலகட்டத்தில் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரியாகத் தேர்வு பெற்றவர் ஐராவதம் மகாதேவன். அன்றைய பிரதமர் பண்டித ஜவாஹர்லால் நேருவால் இந்திய வெளியுறவுத் துறை அதிகாரியாகப் பணியேற்கப் பணிக்கப்பட்டபோது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரியாகப் பணியாற்றத்தான் தனக்கு விருப்பம் என்று துணிந்து கூறி அரசு நிர்வாகத்தில் தனி முத்திரை பதித்தவர் அவர். ஐராவதம் மகாதேவனின் நிர்வாகத்தில் கண்டிப்பும் நேர்மையும் சமரசம் செய்து கொள்ள முடியாத இரண்டு இயல்புகள். இந்த இயல்புகளுடன் தொடர்வது நடைமுறை சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்த அடுத்த நொடியில், அவர் இந்திய ஆட்சிப் பணியிலிருந்து விலகிவிட்ட அவரது துணிவு, இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரிகளால் இன்றும்கூட நினைவு கூரப்படுகிறது. 

'தினமணி' ஆசிரியராக ஐராவதம் மகாதேவன் நான்கு ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். அந்த நான்கு ஆண்டுகளில் இதழியல் பணியிலும் அவர் தனது முத்திரையைப் பதிக்கத் தவறவில்லை. எந்த ஒரு காரணத்துக்காகவும் தனக்கு சரி என்று பட்ட கருத்தைத் துணிந்து, பதிவு செய்ய அவர் தவறவில்லை. அதுவரை "தலையங்கம்' என்று அழைக்கப்பட்டு வந்ததை, "ஆசிரியர் உரை' என்று அவர் அழைக்க முற்பட்டது காரணமல்லாமல் அல்ல. ஆசிரியரின் கருத்தை பிரதிபலிக்கும் பகுதி "ஆசிரியர் உரை' என்றுதான் அழைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் அவருக்குக் கருத்துத் தெளிவு இருந்தது. 

அதேபோல, நாளிதழுக்கு மொழியின் வளர்ச்சியில் அக்கறை இருந்தாக வேண்டும் என்பதில் ஐராவதம் மகாதேவன் உறுதியாக இருந்தார். அதனால்தான் "தமிழ்மணி' என்கிற பகுதி அவர் ஆசிரியராக இருந்தபோது தொடங்கப்பட்டது. அவருக்குப் பிறகு பல ஆண்டுகள் அந்தப் பகுதி கைவிடப்பட்டபோது மிகுந்த வேதனையும், மீண்டும் தொடங்கப்பட்டபோது அதீத மகிழ்வும் அவருக்கு ஏற்பட்டதற்குக் காரணம், தமிழ் மீது கொண்ட தாளாப்பற்று என்பதை பதிவு செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை.

இன்று பரவலாகப் "பெரியார் எழுத்து' என்று அழைக்கப்படும் எழுத்துச் சீர்திருத்தம், உண்மையில் ஐராவதம் மகாதேவன் ஏற்படுத்திய இதழியல் சீர்திருத்தம். தமிழகத்தில் முதன்முதலில் எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை "தினமணி' நாளிதழில் அன்றைய ஆசிரியராக இருந்த ஐராவதம் மகாதேவன்தான் அறிமுகப்படுத்தினார். அதைத் தொடர்ந்துதான் அனைத்து இதழ்களும் எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்தின என்பது வரலாற்று உண்மை.
ஐராவதம் மகாதேவனின் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு கல்வெட்டியல் துறையில்தான். "தமிழ்த்தாத்தா' உ.வே. சாமிநாதைய்யர் வீதி வீதியாக, வீடு வீடாக ஓலைச் சுவடிகளைத் தேடிச்சென்று தமிழகத்தின் தலைசிறந்த சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களை அடையாளம் கண்டு பதிப்பித்த தொண்டுக்கு இணையான பங்களிப்பு, ஐராவதம் மகாதேவனின் பங்களிப்பு. உ.வே.சா-வை, தனது வழிகாட்டியாகவும், குருநாதராகவும் போற்றி வழிபட்ட ஐராவதம் மகாதேவன் காடு, மலை, கோயில், குளம் எல்லாம் சுற்றித் திரிந்து கல்வெட்டுகளைத் தேடி ஆய்வு செய்து தமிழுக்கு ஆற்றியிருக்கும் பணி அளப்பரியது. 

தமிழுக்கு செம்மொழித் தகுதி கிடைப்பதற்கு உ.வே.சா.வின் பங்களிப்பு எந்தளவுக்கு இன்றியமையாததாக இருந்ததோ, அதே அளவு முக்கியமானது தமிழின் தொன்மைக்குச் சான்று பகரும் ஐராவதம் மகாதேவனின் கல்வெட்டியல் கண்டுபிடிப்புகள். "தமிழ் பிராமி' என்கிற எழுத்தை  அடையாளம் கண்டு, அதற்கு ஆய்வாளர்களின் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றுத் தந்த பெருமை அவருடையது. சிந்து சமவெளி நாகரிகத்துக்கும் பண்டைய தமிழர் நாகரிகத்துக்கும் இடையேயான தொடர்பை உறுதிப்படுத்தும் சான்றுகள் ஐராவதம் மகாதேவனின் கல்வெட்டியல் ஆய்வால்தான் கிடைக்கப்பெற்றன.

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்துக்கு எதிராக "தினமணி' நாளிதழின் மூலம் முதல் குரல் எழுப்பிய பெருமை அன்றைய ஆசிரியர் ஐராவதம் மகாதேவனையே சாரும். தன்னை இதழியலாளராக, தமிழறிஞராக, கல்வெட்டு ஆய்வாளராக மட்டுமே கருதாமல் ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தின் நலன் பேணும் சிந்தனையாளராக அவர் செயல்பட்டார் என்பதற்கு அது ஓர் எடுத்துக்காட்டு.  

அவர் "தினமணி' ஆசிரியராகப் பதவி வகித்த நான்கு ஆண்டுகளில் தமிழகத்திலும் இந்தியாவிலும் நடைபெற்ற ஒவ்வொரு நிகழ்வு குறித்தும் தனது கருத்தைத் துணிந்து பதிவு செய்திருக்கிறார். அவற்றை மீள்பார்வை பார்க்கும்போது, ஐராவதம் மகாதேவனுக்கு இருந்த தொலைநோக்குப் பார்வையின் தீட்சண்யம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது. அடிப்படையில் தான் ஒரு சமூக சிந்தனாவாதி என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாக உறுதிப்படுத்துகிறது அவரது இதழியல் பங்களிப்பு. 

"தமிழ்த்தாத்தா' உ.வே. சாமிநாதையரைப் போலவே, ஐராவதம் மகாதேவனை அகற்றி நிறுத்திவிட்டு தமிழின் பெருமை குறித்துப் பேசவோ, பெருமிதப்படவோ எந்த ஒரு தமிழனாலும் இயலாது. முன்னாள் ஆசிரியருக்கு, தன்னிகரற்ற தமிழ்த் தொண்டனுக்கு "தினமணி' அஞ்சலி செலுத்தி, அவர் இட்டுத்தந்த பாதையில் தொடர்ந்து நடைபோட உறுதி பூணுகிறது!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/27/தமிழுக்கு-இழப்பு-3046355.html
3045996 தலையங்கம் நிவாரணம் மட்டுமே போதாது! ஆசிரியர் Monday, November 26, 2018 03:12 AM +0530 "புயலுக்குப் பின்னே அமைதி' என்று கூறுவார்கள். ஆனால், "கஜா' புயல் அடித்து ஓய்ந்து 10 நாள்கள் கடந்த பின்னும்கூட, இன்னும் இயல்பு நிலை திரும்பவில்லை. போதாக்குறைக்கு அவ்வப்போது மழையும் பெய்து கொண்டிருப்பதால் நிவாரணப் பணிகளையும் முழு மூச்சில் நடத்த முடியாத சூழல்தான் காணப்படுகிறது. இப்படியொரு பேரழிவு, இதற்கு முன்னால் தமிழகத்தைத் தாக்கிய தானே, ஒக்கி, வர்தா புயல்களின்போதுகூட இருந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.

புயல் பாதிப்புகளைப் பார்வையிடுவதற்காக, மத்திய குழுவினர் தமிழகம் வந்திருக்கிறார்கள். கடந்த நவம்பர் 16-ஆம் தேதி வீசிய கஜா புயலால் பாதிக்கப்பட்ட நாகப்பட்டினம், திருவாரூர், புதுக்கோட்டை, கடலூர் உள்ளிட்ட ஆறு மாவட்டங்களில் அவர்கள் நேரில் சென்று புயலால் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பு குறித்து ஆய்வு செய்து வருகிறார்கள். இன்னொருபுறம், சீரமைப்புப் பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. குறிப்பாக, மின் கம்பங்கள் சீரமைக்கும் பணி, அவ்வப்போது பெய்யும் மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் நடந்து வருகிறது. 

கடந்த 2004 டிசம்பர் 26-ஆம் தேதி தமிழகத்தைத் தாக்கிய ஆழிப்பேரலையின்போதுகூட இப்போதைய கஜா புயல் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பாதிப்புகளை நாகை, திருவாரூர் மாவட்ட மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளவில்லை. பல லட்சம் மதிப்புள்ள படகுகள் உடைந்து சிதறியிருக்கின்றன. பல லட்சம் மதிப்புள்ள வலைகள் கிழிந்துபோய் காணப்படுகின்றன. பல படகுகளில் பொருத்தப்பட்டிருந்த இயந்திரங்கள் இருந்த இடம் தெரியாமல் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. என்னதான் இழப்பீடு வழங்கப்பட்டாலும்கூட, நாகை, திருவாரூர் மாவட்ட மீனவர்கள் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப பல வருடங்கள் ஆகும். குடிசை உள்ளிட்ட அவர்களது அனைத்து உடைமைகளையும் கஜா புயல் கபளீகரம் செய்துவிட்டிருக்கிறது.

கஜா புயலால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் இன்னொரு முக்கியமான தொழில் உப்பு உற்பத்தி. கடந்த அக்டோபர் மாதமே உப்பு உற்பத்தி முடிந்து குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில்தான் கஜா புயல் நாகை, திருவாரூர் மாவட்டங்களைத் தாக்கியது. ஒருசில மணி நேரங்களில் மலை போல் உப்பளங்களில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த உப்பு, புயல் காற்றால் அடித்துச் செல்லப்பட்டதால் 40 நாள் உழைப்பும் சில நொடிகளில் வீணானது. ஏற்றுமதிக்குத் தயாராக, ஏறத்தாழ 4,000 ஹெக்டேர் பரப்பில் வைத்திருந்த உப்பு அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கிறது. 

2,000 ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பிலுள்ள மாமரங்கள் வேரோடு சாய்ந்திருக்கின்றன. கடந்த ஐந்து ஆண்டுக்கும் மேலான உழைப்பு சில மணி நேரங்களில் வீணானது. இந்த இழப்பின் தாக்கம், குறைந்தது அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குத் தொடரும் என்பதுதான் மிகப்பெரிய சோகம். மாமரங்கள் மட்டுமல்ல, எல்லா தரப்பு விவசாயிகளும் ஒட்டுமொத்தமாகத் தங்களது வாழ்வாதாரத்தை இழந்துவிட்டிருக்கும் நிலைமை காணப்படுகிறது. மிகப்பெரிய பாதிப்பை எதிர்கொண்டிருப்பது தென்னை மரங்கள்தான் என்பதை இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

வேதாரண்யத்தில் தொடங்கி, பேராவூரணி வரையிலான பகுதிதான் இந்தியாவின் தலைசிறந்த தேங்காய் களஞ்சியம் என்று கூற வேண்டும். இந்தியாவின் மொத்தத் தேவையில் குறைந்தது 30% முதல் 40% தேங்காய் இந்தப் பகுதியில்தான் உற்பத்தியாகிறது. வேதாரண்யம், கருப்பம்புலம், தொண்டியக்காடு, இடும்பவனம், தில்லை விளாகம், ஜாம்பவானோடை, முத்துப்பேட்டை, செம்படவங்காடு, தம்பிக்கோட்டை, மரவக்காடு, அதிராமப்பட்டினம், மல்லிப்பட்டினம், பேராவூரணி ஆகிய பகுதிகளில் இருந்த அத்தனை தென்னை மரங்களும் வேரோடு சாய்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதனால் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்புதான் எல்லாவற்றிலும் மிகப் பெரிய பாதிப்பு என்று கருத வேண்டும். 
நாகை, திருவாரூர் மாவட்டங்களில் ஒவ்வொரு வீட்டைச் சுற்றியும் குறைந்தது ஐந்தாறு தென்னை மரங்கள் காணப்படும். ஆயிரக்கணக்கில் மரங்கள் உள்ள தென்னந்தோப்பு வைத்திருப்பவர்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம் என்றால், நூற்றுக்கணக்கில் தென்னை மரம் வைத்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை நான்கு இலக்க அளவில்தான் காணப்படும். மற்றவர்கள் எல்லாம் நூற்றுக்கும் குறைவான, சொல்லப்போனால், 20-க்கும் குறைவான தென்னை மரங்களை வைத்திருப்பவர்கள். அதனால், பெரும்பாலான குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரமே தென்னையிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாய்தான். இப்போது அந்த வருவாயை இழந்து நிர்கதியாக நிற்கிறார்கள் பலரும். 

நிவாரணம் என்ற பெயரில் அரசு இழப்பீடு வழங்குவது கஜா புயலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை முழுமையாக மீட்டுக் கொடுத்துவிடாது. அதனால், ஒவ்வொரு குடும்பத்தினரும் இழந்திருக்கும் தென்னை மரங்களுக்கு ஈடாக இரண்டு ஆண்டுகளில் பலன் தரும் "ஹைப்ரிட்' தென்னங்கன்றுகளை அவர்களுக்கு வழங்குவதும், அவற்றை பராமரிப்பதற்கு ஒரு தொகையை வழங்குவதும்தான் புத்திசாலித்தனமான, திட்டமிட்ட நிவாரணமாக இருக்கும். பள்ளிக் கட்டணங்களை செலுத்தும் நிலையில் பெற்றோர் இல்லாததால் குழந்தைகளின் படிப்பு தடை படக்கூடும். அத்தனை வணிகர்களும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒட்டுமொத்தமாக பணப்புழக்கம் இல்லாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதிலிருந்தெல்லாம் மீண்டு சகஜ வாழ்க்கைக்கு கஜா புயலால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் மக்கள் திரும்பப் போவது எப்போது என்று புரியவில்லை. 

உடனடி நிவாரணம் அத்தியாவசியம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், மறுவாழ்வு பெற்று, பாதிக்கப்பட்ட பகுதியினர் சகஜ வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவதற்கு, தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் அரசு திட்டமிட்டாக வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/26/நிவாரணம்-மட்டுமே-போதாது-3045996.html
3044585 தலையங்கம் வேண்டாம் சிபிஐ! ஆசிரியர் Saturday, November 24, 2018 01:30 AM +0530 ஒருபுறம் மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் உயர் அதிகாரிகள் ஒருவர் மீது ஒருவர் குற்றம் சுமத்தி தங்களைத் தாங்களே தரம் தாழ்த்திக் கொள்கிறார்கள். இன்னொருபுறம் மத்திய புலனாய்வுத் துறையில் காணப்படும் ஊழல்களை விசாரிக்க உச்சநீதிமன்றம் தனியாக ஒரு விசாரணைக் குழுவை அமைக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, இப்போது ஆந்திரம், மேற்கு வங்கம் ஆகிய இரு மாநிலங்களும் தங்களது மாநிலம் சார்ந்த வழக்குகளில் மத்திய புலனாய்வுத் துறை தலையிடக் கூடாது என்று உத்தரவே பிறப்பித்திருக்கின்றன. 
சிபிஐ என்பது தேசிய புலனாய்வு அமைப்பைப்போல நாடாளுமன்ற சட்டத்தின் அடிப்படையில் ஏற்படுத்தப்பட்டதல்ல. தில்லி சிறப்புக் காவல் சட்டத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்டதுதான் மத்திய புலனாய்வுத் துறை. இந்தியா கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் செயல்படும் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் என்பதால், எந்த ஒரு மாநிலத்திலும் விசாரணை நடத்தவோ, புலனாய்வு செய்யவோ, சோதனை நடத்தவோ அந்த மாநில அரசின் ஒப்புதலை சிபிஐ பெற்றாக வேண்டும். 
ஊழல் உள்ளிட்ட வழக்குகளில் மத்திய அரசு துறைகளையும் ஊழியர்களையும் விசாரிக்கும் அதிகாரம் மட்டும்தான் மத்திய புலனாய்வுத் துறைக்கு உண்டு. சட்டம் அப்படி இருந்தாலும்கூட, எல்லாவித வழக்குகளையும் மத்திய புலனாய்வுத் துறையிடம் ஒப்படைப்பது என்பது நம்பகத்தன்மை வாய்ந்தது என்கிற மாயத் தோற்றம் இருப்பதால், மாநில அரசுகளும் தங்களது பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்க, துப்பு துலக்க முடியாத வழக்குகளை சிபிஐயிடம் ஒப்படைப்பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. 
எந்த ஒரு மாநிலத்திலும் மத்திய புலனாய்வுத் துறை எந்தவோர் ஊழல் குறித்தோ, குற்றச் செயல்பாடு குறித்தோ விசாரணை நடத்த வேண்டுமானால், அந்த மாநில அரசிடம் ஒப்புதல் பெற்றாக வேண்டும் என்கிற விதிமுறை இருக்கிறது. இந்த விதிமுறையை இதுவரை பயன்படுத்தி மத்திய புலனாய்வுத் துறைக்குத் தங்களது மாநிலத்தில் தடையுத்தரவு பிறப்பிக்கும் துணிவு எந்த மாநிலத்துக்கும் ஏற்படவில்லை. இப்போது ஆந்திரம் அதற்கு வழிகாட்டியிருக்கிறது. மேற்கு வங்கம் அதை வழிமொழிந்து செயல்பட முற்பட்டிருக்கிறது. 
ஆந்திர அரசின் உள்துறை, ஆணை 176-இன் அடிப்படையில் ஓர் உத்தரவு பிறப்பித்திருக்கிறது. ஆந்திர அரசின் முதன்மைச் செயலாளர் ஏ.ஆர். அனுராதா இந்த ஆணையைப் பிறப்பித்திருக்கிறார். தில்லி சிறப்புக் காவல் சட்டம் 1946-இன் பிரிவு 6 அளித்திருக்கும் அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் ஆந்திர அரசு கடந்த 2018 ஆகஸ்ட் 3-ஆம் தேதி சிபிஐக்கு வழங்கியிருக்கும் பொது அனுமதியைத் திரும்பப் பெற்றிருக்கிறது. அதன் மூலம் தில்லி சிறப்புக் காவல் துறை மேலே குறிப்பிட்ட சட்டத்தின் அடிப்படையில் ஆந்திர மாநிலத்தில் எந்த ஓர் அதிகாரத்தையும் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று அந்த அரசாணை தெரிவிக்கிறது. 
தில்லி சிறப்புக் காவல் சட்டத்தின் 6-ஆவது பிரிவின்படி, சட்டப்பிரிவு 5-இல் காணப்படும் எந்த ஓர் அதிகாரத்தையும் மாநில அரசின் ஒப்புதல் இல்லாமல் தில்லி சிறப்புக் காவல் துறையால் யூனியன் பிரதேசத்திலோ, மத்திய அரசு தொடர்பான அலுவலகங்களிலோ, ரயில்வே பகுதியிலோ அல்லாத மாநிலத்தின் எந்தப் பகுதியிலும் பயன்படுத்த முடியாது. இதன் அடிப்படையில் மத்திய புலனாய்வுத் துறைக்கு ஆந்திர அரசு தனது மாநில அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட எந்த ஒரு வழக்கிலும் தலையிடவோ, புலனாய்வு செய்யவோ இனிமேல் அனுமதி அளிக்காது. அதே நேரத்தில் இதற்கு முன்னால் பதிவு செய்யப்பட்ட பழைய வழக்குகளில் விசாரணை நடத்தும் அதிகாரம் மத்திய புலனாய்வுத் துறைக்கு உண்டு. 
ஆந்திரத்தில் ஆட்சியிலிருக்கும் சந்திரபாபு நாயுடு அரசு மத்திய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் அங்கமாக இருந்தபோது சிபிஐக்கு தனது மாநிலத்தில் வழக்குகளை விசாரிக்கப் பொது அனுமதி வழங்கியிருந்தது. இப்போது பாஜகவுக்கும் தெலுங்கு தேசம் கட்சிக்கும் இடையேயான உறவு கசந்ததைத் தொடர்ந்து, மத்திய அரசுக்கு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தவும், மத்திய அரசின் கீழ் இயங்கும் மத்திய புலனாய்வுத் துறைக்குக் கொஞ்சநஞ்சம் இருக்கும் மரியாதையை மேலும் குறைக்கவும் முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடு இந்த முடிவை எடுத்திருக்கிறார். 
இதை முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடுவின் அரசியல் முடிவு என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமே தவிர, சிபிஐயை முற்றிலுமாக அகற்றி நிறுத்திவிட்டதாகக் கருதிவிட முடியாது. கடந்த அக்டோபர் 11-ஆம் தேதி தில்லி உயர்நீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கும் உத்தரவின்படி, ஆந்திரத்திலும், மேற்கு வங்கத்திலும் இன்னும்கூட சிபிஐயால் வழக்குகளை விசாரிக்க முடியும். அந்த வழக்குகள் தில்லியில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தால் மாநில அரசின் உள்துறை ஆணை அதைக் கட்டுப்படுத்தாது. உச்சநீதிமன்றமோ, உயர்நீதிமன்றமோ ஒரு மாநிலத்தில் வழக்கு சரியாக துப்புத் துலக்கப்படவில்லை என்றால், அந்த வழக்கை மத்திய புலனாய்வுத் துறையிடம் விசாரணைக்கு உத்தரவிடுவதை மாநில உள்துறையின் ஆணை தடுத்துவிட முடியாது.
நரேந்திர மோடி அரசுக்கு எதிரான அரசியல் நடவடிக்கையாக ஆந்திரம், மேற்கு வங்க மாநிலங்கள் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கின்றன. இந்த மாநிலங்களைத் தொடர்ந்து மேலும் பல மாநிலங்கள், தங்களது மாநிலங்களில் மத்திய புலனாய்வுத் துறைக்கு அனுமதி மறுக்கக் கூடும். அதனால் பயனிருக்காது என்றாலும்கூட, மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் மரியாதை மேலும் குலைகிறது என்பதை மறுக்க இயலாது. 
தேசிய அளவில் ஊழல் இல்லாத, நேர்மையும் திறமையும் வாய்ந்த மத்திய புலனாய்வுத் துறை என்பது மிக மிக அவசியம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். சிபிஐ தனது கெளரவத்தை எப்படி மீட்டெடுக்கப் போகிறது?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/24/வேண்டாம்-சிபிஐ-3044585.html
3043823 தலையங்கம் கட்டணம் தீர்வாகாது! ஆசிரியர் Friday, November 23, 2018 01:36 AM +0530 உலகளாவிய அளவில் மிகப்பெரிய சுற்றுச்சூழல் சவாலாக மாறியிருக்கிறது நெகிழி (பிளாஸ்டிக்). அகில இந்திய அளவில் நாளொன்றுக்கு ஏறத்தாழ 40,000 டன் நெகிழிக் கழிவு உருவாகிறது. கடந்த 2015-இல் வெறும் 15, 342 டன்னாக இருந்த நெகிழிக் கழிவு, இப்போது 160 % அதிகரித்திருக்கிறது. 
இந்தியாவிலேயே தலைநகர் தில்லியில்தான் மிக அதிகமான நெகிழிக் கழிவு உருவாகிறது. அதற்கு அடுத்தபடியாக, சென்னையும் கொல்கத்தாவும் அதிகமாக நெகிழிக் கழிவுகளை எதிர்கொள்கின்றன. தமிழகத்தில் ஏறத்தாழ 8,000-க்கும் அதிகமான பதிவு செய்யப்பட்ட தொழிற்சாலைகளும், 10,000-க்கும் அதிகமான அனுமதி பெறாத தொழிற்சாலைகளும் நெகிழி மறு சுழற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. இவற்றில் நேரடியாக இரண்டு லட்சம் தொழிலாளர்களும், மறைமுகமாக நான்கு லட்சம் பேரும் வேலைவாய்ப்புப் பெறுவதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. 
மத்திய சூற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் 2017-இல், நெகிழிக் கழிவு பிரச்னையை எதிர்கொள்வதற்காக ஓர் உயர்நிலைக் குழுவை அமைத்தது. அந்தக் குழு, நெகிழிக் கழிவுகளை சேகரித்துக் கையாளும் பொறுப்பை நகராட்சி, உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. திடக்கழிவு மேலாண்மைச் சட்டம் 2016, நெகிழிக் கழிவு மேலாண்மைச் சட்டம் 2016 ஆகியவற்றில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தவும் ஆலோசனைகள் வழங்கியிருக்கிறது. 
திடக்கழிவு மற்றும் நெகிழிக் கழிவு மேலாண்மைச் சட்டங்கள், நெகிழிக் கழிவுகளை சேகரிப்பது, மறு சுழற்சிக்கு உள்படுத்துவது, அகற்றுவது ஆகிய பொறுப்புகளை நெகிழி உற்பத்தியாளர்கள் மீது சுமத்துகின்றன. இந்தக் கடுமையான சட்டம் மட்டுமே நெகிழியால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளுக்குத் தீர்வு என்று சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால், நெகிழிக் கழிவைக் கையாளும் பொறுப்பை நாங்கள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்பது நெகிழி உற்பத்தியாளர்களின் நியாயமான கருத்து.
உலகிலேயே மிக அதிகமான நெகிழிப் பயன்பாடு அமெரிக்காவில்தான். ஆனால், மிகவும் திறமையாக நெகிழிக் கழிவுகளை சேகரித்து அவற்றை அகற்றுவதில் அமெரிக்கா தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறது. மொத்த நெகிழிக் கழிவுகளில் 10% மட்டுமே மறுசுழற்சிக்கு உள்படுத்தப்படுகிறது. 15% எரிக்கப்பட்டு எரிசக்தியாக மாற்றப்படுகிறது. மீதமுள்ள நெகிழிக் கழிவுகள், கட்டடங்கள் கட்டும்போது பள்ளங்களை நிரப்புவதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஐரோப்பாவில் 39.1%, சீனாவில் 22% நெகிழிக் கழிவுகள் மறு சுழற்சிக்கு உள்படுத்தப்படுகின்றன. மீதமுள்ளவை அங்கேயும் பிரச்னையாகத்தான் இருக்கின்றன.
அமெரிக்காவில் நெகிழிப் பயன்பாடு ஆண்டொன்றுக்கு ஒருவருக்கு 109 கிலோ என்றால், பிரேஸிலில் 32 கிலோ, ஐரோப்பாவில் 65 கிலோ, சீனாவில் 38 கிலோ. உலக சராசரி அளவு 28 கிலோ. இந்தியாவில் இதுவே 2014-15-இன் புள்ளிவிவரப்படி வெறும் 11கிலோ மட்டுமே. 2022-இல் இதுவே 20 கிலோவாக உயரக்கூடும் என்று மத்திய பெட்ரோலிய அமைச்சகத்தின் மதிப்பீடு தெரிவிக்கிறது. 
இந்தியாவில் நெகிழித்துறை என்பது ரூ.1,10,000 கோடி வணிகம் உடையது. ஏறத்தாழ 30,000-க்கும் அதிகமான நெகிழி உற்பத்தியாளர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் 90% முதல் 95% உற்பத்தியாளர்கள் சிறு தொழில் முனைவோர். 40 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் நெகிழி தொடர்பான பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். நெகிழி குறித்து எடுக்கும் எந்தவொரு முடிவும், அகில இந்திய அளவில் நெகிழி தயாரிப்பாளர்களையும் அதில் ஈடுபட்டிருக்கும் தொழிலாளர்களையும் பாதிக்கக்கூடும். அதனால்தான் எந்தவொரு கடுமையான நடவடிக்கையையும் எடுக்க மத்திய-மாநில அரசுகள் தயங்குகின்றன.
மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் ஆய்வுக் குழுவில் ஒன்பது உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். மத்திய -மாநில அரசுகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட அந்தக் குழு, நெகிழி தயாரிப்பாளர்கள் நெகிழிக் கழிவுகளைக் கையாளும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது நடைமுறை சாத்தியமல்ல என்பதை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. நெகிழி சேகரிப்பு, அவற்றைப் பிரித்தெடுப்பது, மறு சுழற்சிக்கு உள்படுத்துவது ஆகியவை நகராட்சி, உள்ளாட்சி அமைப்புகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும் என்று அந்தக் குழு பரிந்துரைத்திருக்கிறது.
உற்பத்திக்கு ஏற்றாற்போல, நெகிழித் தயாரிப்பாளர்களிடமிருந்து நெகிழிக் கழிவு மேலாண்மைக்காக ஒரு கட்டணம் வசூலிப்பது என்றும், அதன் மூலம் நெகிழிக் கழிவுகளைச் சேகரிப்பது, பிரித்தெடுப்பது, அழிப்பது, மறு சுழற்சிக்கு உள்படுத்துவது ஆகியவை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும் அந்தக் குழு பரிந்துரைத்திருக்கிறது. நெகிழிப் பைகளை மண்ணில் போடும்போது அவை மக்கி மண்ணோடு மண்ணாக மாறுவதற்கு 1000 ஆண்டுகள் ஆகக்கூடும் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த நிலையில், நெகிழி மேலாண்மை என்பது மிக மிக முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்னையாக மாறியிருப்பதில் வியப்பில்லை. 
மறு சுழற்சி செய்ய முடியாத நெகிழிப் பொருள்களை அழிப்பதற்கு உடனடியாக முயற்சி மேற்கொள்ளாவிட்டால் மிகப்பெரிய சுற்றுச்சூழல் அபாயத்தை நாம் எதிர்கொள்ள நேரிடும். மாநகராட்சி, நகராட்சி, உள்ளாட்சி அமைப்புகளிடம் பொறுப்பை ஒப்படைப்பதால் மட்டுமே இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு ஏற்பட்டுவிடாது. நெகிழி உற்பத்தியாளர்களுக்கும், நெகிழிக் கழிவு மேலாண்மையில் ஏதாவது பங்கு இருந்தாக வேண்டும். கட்டணம் செலுத்தி அவர்கள் தங்கள் பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிப்பதற்கு சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் அனுமதிப்பது தவறு.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/23/கட்டணம்-தீர்வாகாது-3043823.html
3043099 தலையங்கம் அணுகுமுறை தவறு! ஆசிரியர் Thursday, November 22, 2018 01:31 AM +0530 கடந்த 2016 பிப்ரவரி மாதம் அறிவிக்கப்பட்ட பிரதான் மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா என்கிற பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டம் உலகிலேயே இல்லாத அளவிலான மிகப்பெரிய விவசாயக் காப்பீட்டுத் திட்டம். பயிரிடுவதற்கு முந்தைய நிலையிலிருந்து, அறுவடைக்குப் பிறகு விளைபொருள்களை விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்வது வரையிலான எல்லா இடர்ப்பாடுகளுக்கும் (ரிஸ்க்) பிரதம மந்திரி பயிர்க் காப்பீட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது. வேளாண் இடரை அகற்றுவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்தத் திட்டம் விவசாயிகளுக்குப் பயனளிப்பதைவிட, காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் பெரும் லாபம் ஈட்டுவதற்கு உதவுவதாக அமைந்திருப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
விவசாயிகளிடமிருந்து குறைவான தொகை காப்பீட்டுக் கட்டணமாகப் பெறப்படுகிறது. மீதமுள்ள தொகையை மத்திய-மாநில அரசுகள் காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு வழங்குகின்றன. 2016-17 நிதியாண்டில் ரூ.22,362 கோடியும், 2017-18-ஆம் நிதியாண்டில் ரூ.24,454 கோடியும் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளிடமிருந்தும், அரசிடமிருந்தும் கட்டணமாக வசூலித்திருக்கின்றன. ஆனால், அவர்கள் வழங்கியிருக்கும் இழப்பீட்டுத் தொகையோ மிக மிகக் குறைவு. 
2016-17-இல் ரூ.22,362 கோடி காப்பீட்டுத் தொகையாக வசூலித்த காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் வழங்கியிருக்கும் இழப்பீட்டுத் தொகை ரூ.15, 902 கோடி மட்டுமே. கடந்த ஆண்டுக்கான காரீஃப் சாகுபடி பருவத்தில் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய இழப்பீட்டுத் தொகையான ரூ.13, 655 கோடியில் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ரூ.1,759 கோடியை மட்டுமே அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன. அதுவும் கூட முழுமையாக விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படவில்லை. 2016-17 சாகுபடி பருவத்தில் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் ஏற்றுக்கொண்டதற்கும் வழங்கியதற்கும் இடையேயான வித்தியாசம் ரூ.1,474 கோடி. ஒப்புக்கொண்ட தொகையைக் கூட காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் தர முன்வராத நிலையில், விவசாயிகள் இந்தத் திட்டத்திலிருந்து வெளியேறுவதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
வேளாண் அமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரத்தின்படி, 2016-17-இல் 5.72 கோடியாக இருந்த காப்பீடு கோரிய விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை, 2017-18-இல் 4.87 கோடியாகக் குறைந்திருக்கிறது. 85 லட்சம் விவசாயிகள் இந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டத்தை நிராகரித்திருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால், இந்தத் திட்டத்தில் ஏதோ குறையிருக்கிறது என்பது வெளிப்படை.
2016-17 நிதியாண்டில் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் வசூலித்த மொத்த காப்பீட்டுத் தொகை ரூ.22, 362 கோடி என்றால், அவை 3.01 கோடி விவசாயிகளின் கோரலுக்கு வழங்கிய இழப்பீடு ரூ.15,902 கோடி. 2017-18-ஆம் நிதியாண்டில், காப்பீட்டுத் தொகைக்கும் இழப்பீட்டுத் தொகைக்கும் இடையேயான இடைவெளி ரூ.9,335 கோடியாக உயர்ந்து காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு லாபம் மேலும் அதிகரித்தது. இதற்கு விவசாயிகளின் கோரல் 3.01 கோடியிலிருந்து 1.26 கோடியாகக் குறைந்தது ஒரு முக்கியமான காரணம். கோரல் குறைந்ததற்குக் காரணம், விவசாயிகளின் நியாயமான இழப்பீட்டு உரிமைகளை நிறுவனங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதுதான். 
காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளுக்கு வழங்கும் இழப்பீடு பல நிகழ்வுகளில் மூன்று இலக்கத் தொகைக்கும் குறைவாகவே இருக்கின்றன. விவசாயிகளின் நியாயமான கோரிக்கைகள் காப்பீட்டு நிறுனங்களால் மறுக்கப்படுகின்றன. அதிகம் படிப்பறிவில்லா விவசாயிகள் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் வழங்கும் சொற்ப தொகைகளை ஏற்றுக்கொண்டு கடனாளியாகின்றனர். விவரம் தெரிந்த விவசாயிகள் காப்பீட்டினால் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்து இழப்பீடு கோராமல் இருந்து விடுகின்றனர். மேலும் சிலர் காப்பீட்டுத் திட்டத்திலிருந்தே விலகி விடுகின்றனர். 
இதுபோன்ற பெரிய அளவிலான பொதுக்காப்பீட்டுத் திட்டங்களில் காப்பீட்டுக் கட்டணத்தை அரசு நிர்ணயிப்பதுதான் வழக்கம். காப்பீட்டு நிறுவனங்களிடம் ஒப்பந்தப் புள்ளி மூலம் கட்டணம் கோரும் முறை உலகில் வேறு எங்கும் கிடையாது. தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்களையும் இந்தத் திட்டத்தில் இணைத்துக் கொண்டதால்தான், இப்படியொரு முடிவை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு அரசு தள்ளப்பட்டது. அதனால், தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் லாபம் ஈட்டமுடிகிறது என்பது மட்டுமல்லாமல், அவை முறையாக இழப்பீடு வழங்குகிறதா என்பதை அரசால் கண்காணிக்கவோ, தட்டிக்கேட்கவோ முடியவில்லை. 
காப்பீடு என்பது பேரிடர் வணிகம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இழப்பீட்டுக்கான கோரல்கள் இல்லாமல் இருக்கும் ஆண்டுகளில் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் பெறும் லாபம் ஈட்டுவதும் வழக்கமான ஒன்றுதான். ஆனால், நியாயமான கோரல்கள் கூட ஏற்றுக்கொள்ளப் படாமல், இழப்பீட்டுத் தொகை முறையாக வழங்கப்படாமல் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் கொள்ளை லாபம் அடைவதை ஏற்றுக்கொள்வது எங்ஙனம்? இதுகுறித்து முறையான விசாரணை நடத்துவதும் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளையும், முடிவுகளையும் தணிக்கைக்கு உட்படுத்துவதும் அவசியம். 
மக்கள் வரிப்பணத்திலிருந்து தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் விவசாயிகளை வஞ்சித்து பெரும் லாபம் ஈட்டுவதைத் தடுத்தாக வேண்டும். அரசே காப்பீட்டுக் கட்டணத்தை நிர்ணயித்து பொதுத்துறை காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் மூலம் இந்தத் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதும், நடைமுறைப்படுத்துவதும்தான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும். அப்படிச் செய்தால்தான், விவசாயிகளும் பயன் பெறுவர், அரசுக்கும் வேளாண் பெருமக்களின் ஆதரவு கிடைக்கும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/22/அணுகுமுறை-தவறு-3043099.html
3042412 தலையங்கம் சபரிமலை அரசியல்!  ஆசிரியர் Wednesday, November 21, 2018 01:54 AM +0530 இரண்டு மாதகால மண்டல பூஜைக்காக, கடந்த வெள்ளிக்கிழமை சபரிமலை ஐயப்பன் கோயில் நடை திறக்கப்பட்டது. 
ஆயிரக்கணக்கில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் ஐயப்பன்மார்கள் சபரிமலை தரிசனத்துக்காக வந்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். கேரள மாநிலத்தைத் தாக்கிய பெருமழையின் பாதிப்புகளிலிருந்து சபரிமலையும் சபரிமலைக்குச் செல்லும் பாதைகளும் இன்னும் கூட முழுமையாகச் சரி செய்யப்படாத நிலையில், மண்டல பூஜை, மகரவிளக்கு பூஜைகளுக்குத் திரண்டுவரும் பக்தர்களுக்கு போதிய அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமல் இருப்பது மிகப்பெரிய சோதனை.
சபரிமலையின் சம்பிரதாய நடைமுறைகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அனைத்து வயதுப் பெண்களும் சபரிமலை தரிசனத்துக்கு அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, பிரச்னையை மேலும் தீவிரப்படுத்தி இருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியிருக்கும் புரிதல் இல்லாத தீர்ப்பு ஒருபுறம், சபரிமலையில் பின்பற்றப்படும் சம்பிரதாயங்களைத் தகர்த்து அதையும் ஒரு சராசரி கோயிலாக மாற்ற வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருக்கும் கேரள அரசும் பெண்ணுரிமைவாதிகளும் மற்றொரு புறம். இப்படி ஐயப்ப பக்தர்கள் எதிர்கொள்ளும் சோதனைகளைச் சொல்லி மாளாது.
பக்தர்களுக்குப் போதிய கழிப்பறை வசதி இல்லை. ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் கழிவறைகளிலும் தண்ணீர் வசதி தரப்படவில்லை. பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் காவலர்களுக்குக் கூட அடிப்படை வசதிகள் செய்து தரப்படவில்லை. இந்தச் சூழ்நிலையில், பக்தர்கள் பம்பை நதியைப் பயன்படுத்துவதால், மனிதக் கழிவுகளுடன் அந்த நதி மாசடைந்து விடுகிறது. இது மோசமான சுகாதாரச் சீர்கேடுகளை விளைவிக்கும் என்று கேரள மனித உரிமை ஆணையம் கூறியிருப்பது எதார்த்த உண்மை. இது குறித்து இரண்டு வாரங்களுக்குள் விளக்கம் அளிக்குமாறு திருவிதாங்கூர் தேவஸம் போர்டு ஆணையர், மாநிலக் காவல்துறைத் தலைவர், மாவட்ட நிர்வாகம் ஆகியோருக்கு நோட்டீஸ் அனுப்பப் பட்டிருக்கிறது.
ஜல்லிக்கட்டுப் பிரச்னையில் தமிழ்நாடு சட்டப்பேரவை தீர்மானம் நிறைவேற்றியதைப்போல, கேரள சட்டப்பேரவையும் தீர்மானம் நிறைவேற்றியிருந்தால், மத்திய அரசு அவசரச் சட்டத்தின் மூலம் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குத் தீர்வு கண்டிருக்க முடியும். அதற்கு மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலான இடதுசாரி அரசு தயாராக இல்லை. சபரிமலை பிரச்னையை அரசியலாக்கி, ஆதாயம் தேடும் முயற்சியில் ஆளும் இடதுசாரி முன்னணி அரசு ஈடுபட்டிருக்கிறது. 
கேரள அரசு எதிர்பார்த்தது போல, சபரிமலைக் கோயில் திறந்து பக்தர்கள் வரத்தொடங்கும்போது, எதிர்ப்பு அடங்கிவிடவில்லை. மாறாக, சம்பிரதாயச் சடங்குகளில் நீதிமன்றமோ, அரசோ தலையிடுவதைத் தடுத்தே தீரவேண்டும் என்று ஐயப்ப பக்தர்களும் பொதுமக்களும் இந்தப் பிரச்னையில் முனைப்புடன் களமிறங்கி இருக்கின்றனர். இந்துக்கள் மட்டுமன்றி, கேரளத்திலுள்ள இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ அமைப்புகளும் சபரிமலை பிரச்னையில் ஆதரவு தெரிவித்திருப்பதுதான், போராட்டம் தொய்வடையாமல் இருப்பதற்கு மிக முக்கியமான காரணம்.
இப்போது வேறு வழியில்லாமல், சபரிமலை பிரச்னையை திருவிதாங்கூர் தேவஸம் போர்டே கையாள அனுமதித்திருக்கிறது கேரள அரசு. சட்ட நிபுணர்களுடன் ஆலோசனை நடத்தி, சபரிமலையில் பெண்களை அனுமதிப்பது தொடர்பான தீர்ப்பை அமல்படுத்த கூடுதல் அவகாசம் கோரி உச்சநீதிமன்றத்தில் திருவிதாங்கூர் தேவஸம் போர்டு திங்கள்கிழமை மனு தாக்கல் செய்திருக்கிறது. பெண்களுக்கான அடிப்படை வசதிகள் போதிய அளவில் இல்லை என்பதை அதற்குக் காரணம் காட்டியிருக்கிறது. இந்த வாதத்தை வழக்கு விசாரனையின்போதே தேவஸம் போர்டு வைத்திருக்கலாம்.
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் சபரிமலைக்குச் செல்ல சில பெண்ணுரிமைவாதிகள் தயாரானார்கள். அவர்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர். ஏதோ சுற்றுலாத் தலத்துக்குப் போவதுபோல, கைப்பையுடன் சபரிமலைக்குச் சென்று தங்களது பெண்ணுரிமையை நிலைநாட்ட முற்பட்ட அந்தப் பெண்கள், விரதமிருந்து இருமுடியுடன் பதினெட்டாம் படியில் ஏறவேண்டும் என்கிற அடிப்படை விதிமுறையைக் கூடப் பின்பற்றத் தயாராக இல்லை. திருப்தி தேசாயும், ரெஹானா பாத்திமாவும் சபரிமலை பிரச்னையின் மூலம் விளம்பரம் தேட முற்படுகிறார்களே தவிர, பெண்ணுரிமை அல்ல அவர்களது இலக்கு.
முறையாக விரதம் இருந்து, இருமுடி கட்டி எல்லா ஆண்டும் தரிசனத்துக்கு வருவதுபோல இந்த ஆண்டும் தரிசனத்துக்கு வந்த இந்து ஐக்கிய வேதியின் தலைவர் சசிகலா டீச்சர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். விளம்பரத்துக்காக சம்பிரதாய விதிமுறைகளை மீறி சபரிமலைக்குச் செல்ல முற்பட்ட திருப்தி தேசாய், ரெஹானா பாத்திமா உள்ளிட்டோரைத் தடுத்து நிறுத்தி, திருப்பி அனுப்பிய கேரள காவல்துறை, முறையாக விரதம் இருந்து சபரிமலை தீர்த்த யாத்திரைக்குச் செல்ல முற்பட்ட சசிகலா டீச்சரை தடுத்தது மட்டுமல்லாமல், கைதும் செய்தது கேரளத்தில் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியதில் வியப்பில்லை. இதனால், பாஜக வலுவடைய வேண்டும் என்பது கூட இடதுசாரி அரசின் நோக்கமாக இருக்குமோ என்று ஐயப்படத் தோன்றுகிறது.
சபரிமலை பிரச்னையால், கேரளத்தில் பாஜக பலம் பெற்றால், காங்கிரஸ் கட்சி பலவீனப்படும் என்றும், அது தேர்தலில் தங்களுக்கு சாதகமாக மாறும் என்றும் முதல்வர் பினராயி விஜயன் கருதுவதாகத் தெரிகிறது. இத்தனை நாளும் எதிர்ப்புகளை வலுக்க விட்டதன் பின்னணியும், இப்போது ஒதுங்கிக் கொண்டதன் ராஜதந்திரமும் அதுதான் போலிக்கிறது. முதல்வர் பினராயி விஜயனின் திட்டம் பலிக்குமா இல்லையா என்பதை மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் தெரிவிக்கும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/21/சபரிமலை-அரசியல்-3042412.html
3041880 தலையங்கம் புயல் மேல் புயல்! ஆசிரியர் Tuesday, November 20, 2018 02:49 AM +0530 தமிழகத்தில் "கஜா' புயல் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பாதிப்புகளைச் சொல்லி மாளாது. இதுவரை 46 பேர் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். தமிழகத்தின் கடலோர மாவட்டங்கள் நிலைகுலைந்து போயிருக்கின்றன. ஐந்து நாள்கள் கடந்த பிறகும் கூட, நிலைமை இன்னும் சீராகவில்லை என்பதிலிருந்தே, கஜா புயலினால் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பு எத்தகையது என்பதை  உணர்ந்து கொள்ளலாம்.
ஏறத்தாழ இரண்டரை லட்சத்துக்கும் மேலானவர்கள் 500-க்கும் மேற்பட்ட முகாம்களில் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். போர்க்கால அடிப்படையில் நடவடிக்கை மேற்கொண்டு, அவர்களுக்கான உணவு மற்றும் மருத்துவ வசதிகள் மாவட்ட நிர்வாகத்தின் மூலமும், சமுக ஆர்வலர்களாலும், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களாலும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. 400-க்கும் அதிகமான மருத்துவ முகாம்கள் ஆங்காங்கே நடத்தப்பட்டு, ஒன்றரை லட்சத்துக்கும் அதிகமானோருக்கு சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு வருகிறது.
தமிழகத்தின் கடலோர மாவட்டங்களில் "கஜா' புயலின் பாதிப்பால் குறைந்தது ஒன்றரை லட்சத்துக்கும் அதிகமான வீடுகள் சேதமடைந்திருப்பதாகவும், லட்சக்கணக்கான மரங்கள் அடியோடு சாய்ந்திருப்பதாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. மரங்களை அகற்றும் பணி அசுர வேகத்தில் நடைபெற்றாலும் கூட, போக்குவரத்து முழுமையாகச் செயல்படத் தொடங்கவில்லை. இவையெல்லாம் முழுமையாகச் சீர்செய்யப்பட்டு, இயல்பு வாழ்க்கைக்கு மக்கள் திரும்புவதற்கு பல மாதங்கள் ஆகும் போலிருக்கிறது.
கடந்த வெள்ளிக்கிழமை 110 கி.மீ. வேகத்தில் "கஜா' புயல் கரையைக் கடந்தபோது, கடலோர மாவட்டங்களான நாகப்பட்டினம், தஞ்சாவூர், திருவாரூர், கடலூர், ராமநாதபுரம் மட்டுமல்லாமல், புதுக்கோட்டை, திண்டுக்கல், திருச்சி, சிவகங்கை, கரூர், தேனி உள்ளிட்ட மாவட்டங்களும் பலத்த காற்றினாலும் கனமழையினாலும் பெரும் பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டன. பயிர் இழப்புகளுக்கும், சேதங்களுக்கும் மாநில அரசு நிவாரணம் வழங்கி, ஆறுதல் அளிக்க முற்பட்டிருக்கிறது என்றாலும், ஏற்பட்டிருக்கும் அழிவு வேளாண் குடிமக்கள் மனதில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் ரணத்துக்கு அவை ஆறுதலாக இருக்குமே தவிர, ஈடாகமாட்டா.
ஒருவகையில் பார்த்தால், "கஜா' புயலை எதிர்கொள்ள தமிழக அரசு ஓரளவுக்குத் தயாராகவே இருந்தது என்றுதான் கூறவேண்டும். புயல் அடிப்பதற்கு நான்கு ஐந்து நாள்கள் முன்பாகவே அரசின் பல்வேறு துறைகள் ஒருங்கிணைந்து பாதிப்பை எதிர்கொள்ள சில முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளாமல் இல்லை. குறிப்பாக, பால் விநியோகம், குடிநீர் விநியோகம் இரண்டு குறித்தும் சில முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன என்றாலும்கூட, மிகப்பெரிய பாதிப்பு நேரிடும்போது அந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் தடம்புரண்டுபோனதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
நல்ல வேளையாக மீனவர்கள் எச்சரிக்கப்பட்டதால் கடலுக்குச் செல்லவில்லை. ஆனாலும் கூட, கடற்கரைப் பகுதியில் வசிப்பவர்கள் என்பதால் அவர்கள் வசிக்கும் வீடுகள் அதிவேக புயற்காற்றின் முழு தாக்கத்தையும் எதிர்கொண்டு இருக்குமிடம் தெரியாமல் தூக்கி எறியப்பட்டிருக்கின்றன. மீனவர்கள் மீண்டும் தங்களது இயல்பு வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கு சில மாதங்கள் பிடிக்கும் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.  
ஒவ்வொரு முறை இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படும்போதும் ஆய்வுக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டு, அறிக்கை தாக்கல் செய்யப்படும். நாடாளுமன்ற நிலைக் குழுக்கள் அந்த இயற்கைப் பேரிடர் குறித்து ஆய்வு செய்யும். முடிவில் எடுக்கப்படாத நடவடிக்கைகள், முறையான நிவாரணம் மேற்கொள்ளப்படாமல் இருப்பது, போதிய நிதி ஒதுக்கப்படாமல் போவது, பேரிடர்களை எதிர்கொள்ளப் போடப்பட்டிருக்கும் திட்டங்கள் நிறைவேறாமல் இருப்பது, ஒதுக்கப்பட்டநிதி செலவிடப்படாமல் இருப்பது, முன்கூட்டியே முறையாகத் தகவல் தரப்படாதது உள்ளிட்ட காரணிகள் அறிக்கைகளின் பட்டியலில் இடம் பெறும். இவையெல்லாம் வெள்ளப் பெருக்கத்திற்கும், நிலநடுக்கத்திற்கும், அடைமழைக்கும் பொருந்தும். ஆனால், எல்லாவிதமான முச்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளையும் முறியடித்துவிடும் இயற்கைச் சீற்றமான புயலால் ஏற்படும் பாதிப்புக்கு இவை எதுவுமே பொருந்தாது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
2011, டிசம்பர் 30-ஆம் தேதி "தானே' புயல்; 2016, டிசம்பர் 11-ஆம் தேதி "வர்தா' புயல்; 2017, நவம்பர் 29-30-ஆம் தேதி "ஒக்கி' புயல் வரிசையில் இப்போது 2018 நவம்பர் 16-ஆம் தேதி "கஜா' புயலும் சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அரசு என்னதான் திட்டமிட்டு முயன்றாலும் கூட, "கஜா' புயல் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பேரழிவிலிருந்து முழுமையாக  மீண்டுவிடவோ அல்லது குற்றங்குறை இல்லாமல் நிவாரணப் பணிகளை மேற்கொண்டுவிடவோ முடியாது என்பதும் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்புகளை மிகக்குறுகிய கால அளவில் சீர் செய்வது நடைமுறை சாத்தியமல்ல என்பதும் அனைவருக்குமே தெரியும்.
விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுவது, நிவாரணப் பணிகளை முடுக்கிவிட்டு, பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்காக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அரசியல் ஆதாயத்துக்காக இருக்கக் கூடாது. அதேபோல அரசும், முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்களை அரசியல் என்று ஒதுக்கிவிடாமல் ஆக்கபூர்வமான ஆலோசனையாக ஏற்றுக்கொண்டு செயல்பட்டாக வேண்டும். கஜா பாதிப்பால் வாழ்வா
தாரம் இழந்து நிற்கும் மக்களின் துயரத்துக்கு ஒருங்கிணைந்து விடைகாண வேண்டிய நேரம் இது. அரசியல் மனமாச்சரியங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து களமிறங்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/20/புயல்-மேல்-புயல்-3041880.html
3041467 தலையங்கம் விண்ணளவு வெற்றி! ஆசிரியர் Monday, November 19, 2018 03:40 AM +0530 இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் புதியதொரு வரலாறு படைத்திருக்கிறது ஜிஎஸ்எல்வி மார்க் 3-டி2 விண்வெளிக் கலம் கடந்த புதன்கிழமை, ஸ்ரீஹரிகோட்டாவில் உள்ள சதீஷ்தவண் விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையத்தின் இரண்டாவது ஏவுதளத்திலிருந்து ஜிசாட் - 29 தகவல் தொடர்பு செயற்கைக்கோளுடன் இந்த ராக்கெட் வெற்றிகரமாக விண்ணில் செலுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
கஜா புயல் எச்சரிக்கை இருந்தபோதும்கூட, திட்டமிட்டபடி ஜிஎஸ்எல்வி மார்க் 3-டி2 விண்கலம் ஏவப்பட்டது என்பது, நமது விண்வெளி ஆராய்ச்சி விஞ்ஞானிகளின் தன்னம்பிக்கையையும், இந்தியா விண்கலன்களை ஏவுவதில் பெற்றிருக்கும் தொழில்நுட்ப அனுபவத்தையும் பறைசாற்றுகின்றன. ஜிசாட் - 29 செயற்கைக்கோளுடன் விண்ணில் ஏவப்பட்டிருக்கும் இந்த விண்கலம், நமது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகளால் ஏவப்பட்டிருக்கும் 67-ஆவது விண்கலம் என்பது பெருமிதத்துக்குரிய சாதனை.
ரூ.360 கோடி செலவில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் ஜிசாட் - 29 செயற்கைக்கோளில், நவீன டிரான்ஸ்மீட்டர் பேண்டுகள், ஆப்டிகல் தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள், உயர்திறன் கொண்ட கேமரா ஆகியவை முதன்முறையாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. "இஸ்ரோ'வால் விண்ணில் ஏவப்பட்டிருக்கும் ஜிஎஸ்எல்வி மார்க் - 3 விண்கலம், முழுக்க முழுக்க இந்தியாவிலேயே உருவாக்கப்பட்டது என்பதுதான்  தனிச்சிறப்பு. 
கடந்த 2014-ஆம் ஆண்டில் மார்க் - 3 விண்கலம் மூலம் நமது விஞ்ஞானிகள் ஜிசாட் - 19 தகவல்தொடர்பு செயற்கைக்கோளை விண்ணில் வெற்றிகரமாக ஏவினார்கள். இப்போது, இரண்டாவது முயற்சியும் வெற்றியடைந்திருக்கும் நிலையில், நாம் இனி எந்தவிதத் தயக்கமும் இல்லாமல், அதிக எடைகொண்ட செயற்கைக்கோள்களை விண்ணில் செலுத்த முடியும் என்பதுதான், இந்த முயற்சியின் மிகப்பெரிய சாதனை.
பிஎஸ்எல்வி, ஜிஎஸ்எல்வி வரிசையில் இப்போது மார்க் - 3 விண்கலமும் சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பிஎஸ்எல்வி-யைப் பொருத்தவரை ஏவப்பட்ட 44 விண்கலன்களில் 41 வெற்றி பெற்றது. ஜிஎஸ்எல்வி-யில் 12 முயற்சிகளில் 7 வெற்றி பெற்றன. ஜிஎஸ்எல்வி மார்க் - 3 ஏவுகணை 2014 டிசம்பரில் முதன்முறையாக, விண்வெளிக்கு மனிதர்களைத் தாங்கிச் செல்லக்கூடிய 3.7 டன் எடைகொண்ட விண்கலத்துடன் வெற்றிகரமாக ஏவப்பட்டது. பிறகு 2017 ஜூன் மாதத்தில் 3,136 கிலோ எடை கொண்ட ஜிசாட் - 19 என்கிற தகவல்தொடர்பு செயற்கைக்கோள், மார்க் - 3 விண்கலம் மூலம் வெற்றிகரமாக விண்ணில் செலுத்தப்பட்டது.
இந்த செயற்கைக்கோளை ஏவியிருப்பதால் என்ன பயன் கிடைத்துவிடப் போகிறது என்று கேட்கலாம். தகவல் தொடர்பு வசதியே கிடைக்காத பெரிய மலைத் தொடர்கள் சூழ்ந்த பகுதிகளுக்கு இதன் மூலம் தகவல் தொடர்பு வசதியை வழங்க முடியும். இமயமலைப் பகுதிகளான காஷ்மீர், லடாக், வடகிழக்கு மாநிலங்கள் ஆகியவை இந்த செயற்கைக்கோள் திட்டத்தால், நமது முழு கண்காணிப்புக்குள் இருக்கும் என்பதும், அதிகப் பகுதிகள் தகவல் தொடர்பால் இணைக்கப்படும் என்பதும் மிக முக்கிய பயன்கள்.
அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. இந்த செயற்கைக்கோள்கள் மூலம், அதிவேக இணைய வசதியை இந்தியா பெற முடியும். புவி வளங்கள் சார்ந்த தகவல்களை இந்த செயற்கைக்கோள்கள் தெளிவாகவும், துல்லியமாகவும் படம் பிடித்து, தரைக்கட்டுப்பாட்டு மையத்துக்கு அனுப்பும். இந்தியப் பாதுகாப்புக்கும் இந்த செயற்கைக்கோள்கள் மிகப்பெரிய பலமாக இருக்கும் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
இதுவரை இந்தியாவிலிருந்து ஏவப்பட்ட விண்கலன்களில், மிக அதிக எடை கொண்ட விண்கலம் மார்க் - 3 தான். அதுமட்டுமல்ல, அதிக அளவில் பரிசோதனைகள் நடத்தப்பட்டு, தோல்வி மேல் தோல்விக்குப் பிறகு வெற்றிகரமாக விண்கலன்களை நாம் ஏவிய நிலைமை மாறி, இப்போது முதல் முயற்சியிலேயே வெற்றி
கரமாக விண்கலன்களை ஏவ முடிகிறது என்பது, எந்த அளவுக்கு நாம் விண்கலன்களை ஏவும் தொழில்நுட்பத்தில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறோம் என்பதை உணர்த்துகிறது.
இதுவரை நமது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகள் ஏவிய விண்கலன்களிலேயே மிகவும் துல்லியமான தொழில்நுட்பம் கொண்டது ஜிஎஸ்எல்வி மார்க் - 3 டி2 விண்கலம்தான். மனிதர்களை விண்ணுக்கு நேரடியாக அனுப்பும் முயற்சிதான் இதன் அடுத்த கட்டமாக இருக்கும். வரும் ஜனவரி மாதம் நாம் ஏவ இருக்கும் சந்திரயான் -2 திட்டத்தின் வெற்றிக்கு இந்த முயற்சி அடித்தளம் இடுகிறது. 
சர்வதேச அளவில், விண்வெளித் துறை என்பது 300 பில்லியன் டாலர் புழங்கும் துறை. திட்டமிட்ட பாதையில் ஜிசாட் - 29 செயற்கைக்கோளை நிறுத்தியிருப்பதால், வருங்காலத்தில் நமது விண்வெளி ஆய்வுகள் வணிக ரீதியிலான வெற்றியையும் வழங்கக்கூடும். கடந்த ஆண்டில் மட்டும் நாம் 104 விண்கலங்களை ஏவியிருப்பதுடன், மார்க் - 3 வெற்றியையும் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, உலகளாவிய அளவில் "இஸ்ரோ' முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. இதன் மூலம் வியாபார ரீதியாக நிதியாதாரம் ஏற்படுமானால், நமது விண்வெளி ஆராய்ச்சிகளை மேம்படுத்த உதவக்கூடும்.
இந்தியாவின் "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகள், இதற்கு முன் 97 இந்திய செயற்கைக்கோள்களையும், 239 வெளிநாட்டு செயற்கைக்கோள்களையும் விண்ணில் நிலைநிறுத்தியிருக்கிறார்கள். ஜிஎஸ்எல்வி மார்க் - 3 விண்கலம் ஜிசாட் - 29 செயற்கைக்கோளை விண்ணில் வெற்றிகரமாக ஏவியிருப்பது மட்டுமல்ல, நமது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகளின் தன்னம்பிக்கையையும், உற்சாகத்தையும்கூட விண்ணளவு உயர்த்தியிருக்கிறது. வரலாற்றுச் சாதனை படைத்திருக்கும் "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகளுக்கு நமது வாழ்த்துகள்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/19/விண்ணளவு-வெற்றி-3041467.html
3040123 தலையங்கம் வீரம் மதிக்கப்படவில்லை! ஆசிரியர் Saturday, November 17, 2018 01:43 AM +0530
முதலாம் உலகப்போரின் நூற்றாண்டு நிறைவு கடந்த ஞாயிறன்று உலகமெல்லாம் கொண்டாடப்பட்டது. சரியாக 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே நவம்பர் 11-ஆம் நாளில்தான் முதலாம் உலகப்போர் முடிவுக்கு வந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டது. 
முதலாம் உலகப்போரில் இங்கிலாந்து ராணுவத்திற்கு அன்றைய பிரிட்டிஷ் இந்தியா பெரும்பாலான வீரர்களையும் போருக்கான பொருள்களையும் வழங்கியது. ஏறத்தாழ 15 லட்சம் இந்திய வீரர்கள் அந்தப் போரில் இங்கிலாந்துக்காக ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். அவர்களில் 74,187 வீரர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். 70,000-க்கும் அதிகமானோர் காயமடைந்தும், ஊனமடைந்தும் பாதிக்கப்பட்டனர். அதன் காரணமாகத்தான் ஐரோப்பிய நாடுகள் முதலாம் உலகப்போரின் நூற்றாண்டு நிறைவை போரில் மாண்ட இந்திய வீரர்களின் நினைவு அஞ்சலியாக கொண்டாடின.
இதுபோன்ற நினைவு நாளைக் கொண்டாடுவதற்கு ஐரோப்பியர்கள் வழக்கமாக அஞ்சலி செலுத்த, மலர் கொத்துகளை விற்று, அதிலிருந்து கிடைக்கும் பணத்தை ராணுவ வீரர்களின் நலனுக்காக வழங்குவார்கள். இந்த முறை சற்று வித்தியாசமாக, வீரர்களின் நினைவாகவும் அண்ணல் காந்தியடிகளின் நினைவாகவும் கதர் தொப்பிகள் லண்டன் மாநகர வீதிகளிலும், இங்கிலாந்தில் சிறிய, பெரிய நகரங்களிலும் விற்பனை செய்யப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் பிரதமர் தெரசா மே உள்ளிட்ட பிரமுகர்கள் அந்தக் கதர் தொப்பியை அணிந்து கொண்டு அஞ்சலி செலுத்தினார்கள்.
இங்கிலாந்தில் நடந்த முதலாம் உலகப்போர் நூற்றாண்டு நிறைவு தொடர்பான பல்வேறு நிகழ்வுகளில் மிக முக்கியமான நிகழ்வு வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் தேவாலயத்தில், முதலாம் உலகப்போர் முடிவுக்கு வந்தபோது தொடர்ந்து அடித்ததுபோல தேவாலயத்தில் மணியோசை விண்ணைப் பிளந்தது. பிரிட்டிஷ் மகாராணி உள்ளிட்ட அரச குடும்பத்தினரும் அந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்டனர். 
பிரிட்டனில் மட்டுமல்ல, பிரான்ஸ், பெல்ஜியம் உள்ளிட்ட நாடுகளிலும் முதலாம் உலகப்போரில் உயிர்த் தியாகம் செய்த இந்திய வீரர்களுக்கு அந்நாட்டு மக்கள் நன்றியுணர்வுடன் அஞ்சலி செலுத்தத் தவறவில்லை. ஏற்கெனவே முதலாம் உலகப்போரின்போது, பெல்ஜியத்தில் போரில் ஈடுபட்ட 1,30,000 இந்திய வீரர்களின் நினைவாக 2002-இல் ஒரு நினைவுச் சின்னம் ஏற்கெனவே எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. குறைந்தது 10,000 இந்திய வீரர்களுக்கும் அதிகமானோர் பெல்ஜியத்தில் மட்டும் அந்தப் போரில் உயிரிழந்தனர். முதலாம் உலகப்போரில் உயிர்த் தியாகம் செய்த இந்திய வீரர்களுக்காக நினைவுச் சின்னம் ஒன்று இப்போது பிரான்ஸிலும் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதை குடியரசுத் துணைத் தலைவர் வெங்கய்ய நாயுடு நவம்பர் 10-ஆம் தேதி திறந்துவைத்தார். 
முதலாம் உலகப்போரில் இந்திய வீரர்கள் உற்சாகமாகப் பங்கேற்றார்கள் என்றுதான் கூற வேண்டும். லண்டனில் உள்ள பிரிட்டிஷ் நூலகத்தில் முதலாம் உலகப்போரில் பங்கு பெற்ற வீரர்களின் நேரடி அனுபவங்கள் ஏறத்தாழ 1,000 பக்கங்களுக்கு மேல் ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. 1970-இல் பதிவு செய்யப்பட்ட அந்த நேரடி அனுபவங்களின் மூலம் படிப்பறிவில்லாத 15 லட்சத்திற்கும் அதிகமான இந்திய வீரர்கள் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் எந்தளவுக்கு மனிதாபிமானமே இல்லாமல் நடத்தப்பட்டனர், இன வெறியால் துன்புறுத்தப்பட்டனர் என்றெல்லாம் பதிவுகள் காணப்படுகின்றன. பிரிட்டிஷாரும், ஐரோப்பியர்களும் இந்திய வீரர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதன் பின்னணியில், நன்றிக்கடனும் அவர்களது குற்ற உணர்வும் காணப்படுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அதேநேரத்தில், நாம் இன்னொன்றையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
முதலாம் உலகப்போரில் இறந்த வீரர்களுக்காக துருக்கியில் ஹெல்லஸ் மெமோரியல் என்கிற நினைவுச் சின்னம் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. பிரான்ஸில் நூவே சாப்பல் மெமோரியல், இஸ்ரேலில் ஹைபா மெமோரியல் ஆகியவை கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், இந்தியாவில் அந்த வீரர்கள் குறித்து நாம் நினைத்துப் பார்ப்பதுகூட கிடையாது. தில்லியிலுள்ள இந்தியா கேட் நினைவுச் சின்னத்தில் ஏறத்தாழ 13,000 வீரர்களின் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன, அவ்வளவே. 
இந்திய ராணுவத்தின் பாட்டியாலா படை அந்த மாநிலத்திலிருந்து முதலாம் உலகப்போரில் மறைந்த வீரர்களுக்காக ஆண்டுதோறும் அஞ்சலி செலுத்துகிறது. இந்தியாவில் முதலாம் உலகப்போர், இரண்டாம் உலகப்போரில், பிரிவினையின்போது நடந்தப் போர், சீன, பாகிஸ்தான் யுத்தங்கள் ஆகியவற்றில் எல்லாம் வீரத்துடன் பங்கெடுத்த இந்திய ராணுவத்தினருக்காக ஆண்டுதோறும் டிசம்பர் 7-ஆம் தேதி ஏதோ சம்பிரதாயத்துக்காக நாம் கொடி நாள் கொண்டாடுகிறோமே தவிர, ராணுவத்தினரின் முக்கியத்துவத்தை உணரவோ, அவர்களது உயிர் தியாகத்தை நன்றியுடன் நினைவு கூறவோ செய்யவில்லை என்பதை வேதனையுடன் ஒப்புக்கொண்டாக வேண்டும்.
ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சமாதானப் படைக்கு உலகிலேயே மூன்றாவது அதிகமான வீரர்களைப் பங்களிக்கும் நாடு இந்தியாதான். இன்னும்கூட கிராமப்புறங்களில் ராணுவ வீரர் என்று சொன்னால் மக்கள் மத்தியில் தனி மரியாதை தரப்படுகிறது. அதே அளவு மரியாதையும் முக்கியத்துவமும் இன்றைய படித்த நகர்ப்புற இளைஞர்கள் மத்தியில் இல்லாமல் இருப்பது வருத்தத்திற்குரியது. 
முதலாம் உலகப்போரின் நூற்றாண்டு நிறைவு, உயிர்த் தியாகம் செய்த இந்திய வீரர்களின் நினைவு தினத்தை உலகமே அனுசரித்தபோது, இந்தியா அது குறித்த சிந்தனையே இல்லாமல் இருந்ததை என்னவென்று சொல்வது?
வீரன் என்பவன் தலைமுறை கடந்து மக்கள் மனதில் நிலைத்திருப்பவன். வீரனுக்கு மரணம் கிடையாது. இந்த உண்மையை இன்றைய தலைமுறையினருக்கு உணர வைக்கும் கடமை அரசுக்கும் சமுதாயத்துக்கும் உண்டு.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/17/வீரம்-மதிக்கப்படவில்லை-3040123.html
3039420 தலையங்கம் இன்னொரு அணைக்கு என்ன அவசியம்? ஆசிரியர் Friday, November 16, 2018 02:37 AM +0530 கேரள அரசு முல்லைப் பெரியாறில் புதிய அணை கட்டுவதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியிருப்பது பேரதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே பெரியாறு அணையிலிருந்து தமிழகம் தண்ணீர் பெறுவதைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளில் கேரள அரசு தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறது. அதன் நீட்சியாகத்தான் இப்போது மீண்டும் மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்திடம் புதிய அணை கட்டுவதற்காக சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டை மேற்கொள்ள அனுமதி கோரியிருக்கிறது. அதை மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகமும் பரிந்துரைத்திருக்கிறது. 
கேரள மாநிலம் இடுக்கி மாவட்டத்திலுள்ள 123 ஆண்டுகள் பழைமையான முல்லைப் பெரியாறு அணையைப் பராமரித்து, நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு தமிழகத்திடம் இருக்கிறது. பெரியாறு ஆற்றின் நடுவில் கட்டப்பட்டிருக்கும் முல்லைப் பெரியாறு அணையிலிருந்து வெளிவரும் வெள்ளம், தமிழகத்தின் ஐந்து தென் மாவட்டங்களின் தண்ணீர்த் தேவையைப் பூர்த்தி செய்கிறது. 
இந்திய சுதந்திரத்துக்கு முன்பே அன்றைய திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்துக்கும் பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்திலிருந்த சென்னை ராஜதானிக்கும் இடையே ஏற்பட்ட உடன்படிக்கையின் அடிப்படையில்தான் பெரியாறு அணை கட்டப்பட்டு, இத்தனை ஆண்டுகாலம் நதிநீர் பங்கீடு நடைபெற்று வருகிறது.
முல்லைப் பெரியாறு அணைக்குக் கீழே புதிய அணை அமைத்து முல்லைப் பெரியாறு அணையை செயலிழக்க வைப்பதுதான் கேரள அரசின் நீண்டகாலத் திட்டமாக இருந்து வருகிறது. இதற்குக் கேரள அரசு பல்வேறு காரணங்களை முன்வைக்கிறது. 123 ஆண்டுகள் பழைமையான முல்லைப் பெரியாறு அணை பலவீனமடைந்துவிட்டது என்றும், அதனுடைய பயன்பாட்டுக் காலம் முடிந்துவிட்டது என்றும் கூறுகிறது கேரளம். அணைக்கு ஏதாவது நேர்ந்தால், அதன் விளைவுகள் மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும் என்றும், இடுக்கி உள்ளிட்ட மாவட்டங்கள் தண்ணீரில் மூழ்கும் அபாயம் ஏற்படும் என்றும் கூறுகிறது. ஆகவே, முல்லைப் பெரியாறு அணையை உடனடியாக செயலிழக்கச் செய்ய வேண்டும் என்றும், அதற்குப் பதிலாக புதிய அணை கட்ட வேண்டும் என்றும் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே தெரிவித்து வருகிறது. 
கேரள அரசின் இந்த வாதங்கள் ஏற்கெனவே உச்சநீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டு, தீர்ப்பும் வழங்கப்பட்டுவிட்டது. நீதிபதி ஏ.எஸ்.ஆனந்தின் தலைமையில் உச்சநீதிமன்றமே ஒரு குழுவை அமைத்து, முல்லைப் பெரியாறு அணையின் ஸ்திரத் தன்மை குறித்து விரிவான ஆய்வை மேற்கொண்டது. பல்வேறு சோதனைகள் நடத்தப்பட்டன. அதன் முடிவில் கடந்த 2014, மே மாதம் நீர்க்கொள்ளளவு, நிலநடுக்க பாதிப்பு, கட்டுமான உறுதி ஆகிய எல்லா அம்சங்களிலும் 123 ஆண்டு பழைமையான முல்லைப் பெரியாறு அணை பாதுகாப்பாக இருப்பதை உச்சநீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது. 
இப்போது திடீர் திருப்பமாக மத்திய அரசு கேரள அரசின் சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டு அறிக்கை முயற்சிக்கு அனுமதி வழங்க முற்பட்டிருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இந்தப் பிரச்னைகளை எல்லாம் நீதிபதி ஆனந்த் தலைமையிலான குழு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முழுமையாக ஆராய்ந்து, அதை உச்சநீதிமன்றமும் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், இப்படியொரு முயற்சிக்கான அவசியம்தான் என்ன?
இப்போதிருக்கும் முல்லைப் பெரியாறு அணையிலிருந்து 366 மீட்டர் கீழே புதிய அணை கட்டத் திட்டமிடப்படுகிறது. இந்த அணை பெரியாறு புலிகள் காப்பகத்தின் நடுவில் அமைகிறது என்பதையும், எந்தவிதமான சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பும் இல்லாத வனப்பகுதிக்கு நடுவே இது திட்டமிடப்படுகிறது என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த அணை கட்டப்பட்டால், தமிழகம் பெறும் தண்ணீர் கேரளத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்பதும், முல்லைப் பெரியாறு அணையைப் போல அணையின் பராமரிப்பும் நிர்வாகமும் தமிழகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்காது என்பதும் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. 
ஏற்கெனவே உச்சநீதிமன்றம் முல்லைப் பெரியாறு அணையை மேலும் பலப்படுத்தி, அதன் உயரத்தை 142 அடியிலிருந்து 152 அடியாக உயர்த்திக் கொள்ளலாம் என்று அனுமதித்திருக்கிறது. கேரளத்தில் பெய்த பெருமழையின்போது முல்லைப் பெரியாறு அணை நிரம்பி வழிந்தும் கூட, எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை என்பதே அந்த அணையின் ஸ்திரத் தன்மைக்கும் பாதுகாப்புக்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கிறது. மேலும், அணையின் உயரத்தை 152 அடியாக உயர்த்தியிருந்தால், அந்த மழையின்போது, கேரளத்துக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் பெருமளவு குறைந்திருக்கும் என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 
152 அடியிலிருந்து 142 அடியாக முல்லைப் பெரியாறு அணையின் உயரம் குறைக்கப்பட்டதால், அணையின் நீர்ப்பிடிப்பு பரப்பளவு 8,000 ஏக்கரிலிருந்து 4,000 ஏக்கராகக் குறைந்தது. அதனால், அங்கே பல ரப்பர் தோட்டங்களும், சுற்றுலா விடுதிகளும் அணையைச் சுற்றி கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அதன் உரிமையாளர்கள்தான் முல்லைப் பெரியாறு அணையை நிரந்தரமாக செயலிழக்க வைப்பதில் குறியாக இருக்கிறார்கள். 
சபரிமலை பிரச்னைக்குப் பிறகு கேரள ஆளும் இடதுசாரிக் கூட்டணி மக்களின் வெறுப்பை சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நிலையில், கேரள அரசியலில் காலூன்ற மத்திய ஆட்சியில் இருக்கும் பாஜகவுக்கு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் தனக்கு வாய்ப்பு இல்லாத நிலையில், முல்லைப் பெரியாறு பிரச்னையில் கேரளத்துக்கு சாதகமாக மத்திய ஆட்சியில் உள்ள பாஜக செயல்படுவதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை. காவிரிப் பிரச்னையானாலும், முல்லைப் பெரியாறு பிரச்னையானாலும் தேசியக் கட்சிகள் தமிழகத்தைப் புறக்கணிப்பதன் பின்னணியில் அரசியல் இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/16/இன்னொரு-அணைக்கு-என்ன-அவசியம்-3039420.html
3038725 தலையங்கம் கனவு நனவாகாது! ஆசிரியர் Thursday, November 15, 2018 01:33 AM +0530 மெட்ரோ ரயில், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள், வணிக வளாகங்கள், மால்கள் என்று இந்தியாவின் நகரங்கள் அசுர வளர்ச்சி அடையும் வேளையில், நகரங்களில் வீடில்லாமல் தெருவோரங்களிலும், குடிசைப் பகுதிகளிலும் வாழ்வோரின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. இந்தப் பிரச்னை குறித்து அரசும் சரி, சமூக ஆர்வலர்களும் சரி, ஊடகங்களும் சரி போதிய கவனம் செலுத்தாமல் இருப்பது வேதனை அளிக்கிறது. 
வீடில்லாதவர்கள் என்போர் தெருவோரங்களிலும், நடைபாதைகளிலும், மேம்பாலங்களுக்கு அடியிலும், திறந்த வெளிகளிலும், வழிபாட்டுத் தலங்களிலும், மண்டபங்களிலும், ரயில் நிலையங்களிலும் வாழ்பவர்கள் என்று வீடில்லாதவர்களுக்கு அரசு விளக்கம் தருகிறது. இதுபோல பல லட்சம் பேர் வாழ்கிறார்கள் என்று தெரிந்தும்கூட, அவர்களது அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்றும் விதத்தில் மத்திய - மாநில அரசுகளோ, ஊராட்சி அமைப்புகளோ எந்தவிதமான கட்டமைப்பு வசதிகளையும் ஏற்படுத்தவில்லை. 
அரசின் புள்ளிவிவரப்படி, இந்தியாவில் 18 லட்சம் பேர் இதுபோல வாழ்கிறார்கள். தன்னார்வ அமைப்புகள் நடத்தும் ஆய்வுகளின்படி, இந்தியாவில் வீடில்லாமல் தெருவோர வாசிகளாக வசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை ஏறத்தாழ 50 லட்சத்துக்கும் அதிகம். புறம்போக்கு நிலங்களில் குடிசைகள் அமைத்து வாழ்பவர்கள் இந்தப் பட்டியலில் சேர்க்கப்படவில்லை. அவர்களையும் சேர்த்தால் குடியிருக்க வீடில்லாமல், இருப்போரின் எண்ணிக்கை ஒரு கோடியைத் தாண்டும். 
2016-லேயே உச்சநீதிமன்றம், நகர்ப்புறங்களில் வீடில்லாமல் வாழ்வோருக்கான அடிப்படை வசதிகள் குறித்தும், அவர்கள் மனிதாபிமான அடிப்படையில் நடத்தப்பட வேண்டியது குறித்தும் மத்திய அரசை விமர்சித்தும், கண்டித்தும் உத்தரவுகள் பிறப்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக, தலைநகர் தில்லி உள்ளிட்ட வடமாநிலங்களில் குளிர் காலங்களில் வசிக்க வீடில்லாமல் தெருவோரம் வாழ்பவர்களுக்கான தற்காலிக உறைவிடங்களை வழங்குவது குறித்து உச்சநீதிமன்றம் மத்திய அரசுக்கு அறிவுறுத்தியிருக்கிறது. அப்படியிருந்தும் இந்த பிரச்னை தீர்வு காணப்படாமலும், தீர்வு காண முனைப்புக் காட்டப்படாமலும் தொடர்கிறது.
2013 செப்டம்பர் மாதம், தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டம் (நேஷனல் அர்பன் லைவ்லிஹுட் மிஷன்) அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில், மத்திய அரசு ஆண்டுதோறும் நகர்ப்புறங்களில் வீடில்லாமல் வாழ்பவர்களுக்கு போதிய அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க நிதி ஒதுக்கீடு செய்கிறது. வேடிக்கை என்னவென்றால், மத்திய அரசால் இந்தத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நிதி முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை அல்லது மடைமாற்றம் செய்யப்பட்டு வேறு திட்டங்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதுதான். இதே நிலைமை தொடர்ந்தால், தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டம் என்பது மத்திய அரசிடமிருந்து மாநிலங்கள் நிதியுதவி பெறுவதற்கான பெயரளவுத் திட்டமாக மாறிவிடக் கூடும்.
2016-இல், போதுமான நிதி ஆதாரம் இருந்தும்கூட வறுமையில் வாடும் நகர்ப்புற ஏழைகளுக்கு உறைவிடம் வழங்கும் திட்டம் மத்திய - மாநில அரசுகளால் செயல்படுத்தப்படாமல் இருப்பதை உச்சநீதிமன்றம் கண்டித்தது. கடந்த ஆண்டு இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், மத்திய அரசால் இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் மாநில அரசுகளுக்கு வழங்கப்படும் நிதி முறையாக செலவிடப்படுகிறதா என்பதைக் கணக்குத் தணிக்கை ஆணையர் கண்காணிக்க வேண்டுமென்று கருத்துத் தெரிவித்தது. இந்தப் பிரச்னை உச்சநீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வந்தபோது, மத்திய அரசு ஒரு விசித்திரமான வாதத்தை முன் வைத்தது. தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் ரூ.1,000 கோடி, வீடில்லாத நகர்ப்புற ஏழைகளுக்கு இருப்பிட வசதிக்காக மட்டுமல்லாமல், ஏனைய பணிகளுக்கும் சேர்த்துத்தான் என்பதுதான் அந்த வாதம். 
முந்தைய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பை ஒப்பிடும்போது, இந்தியாவில் குடியிருக்க வீடில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை இப்போது கணிசமாகக் குறைந்திருக்கிறது. கிராமப்புற இந்தியாவில் வீடில்லாதவர்களுடைய எண்ணிக்கை 28% குறைந்திருப்பதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதே நேரத்தில், நகரங்களில் வீடில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை 20% அதிகரித்திருக்கிறது. கிராமப்புறங்களில் வேலைவாய்ப்பில்லாமல் மக்கள் நகரங்களை நோக்கி நகர்வதன் விளைவுதான் இது என்பதைத் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
உச்சநீதிமன்றத்தில் இந்த பிரச்னை நீதிபதிகள் மதன் லோக்கூர், தீபக் குப்தா முன்பு விசாரணைக்கு வந்தபோது, 2016 - 17-இல் ரூ.412 கோடியும், 2017 - 18-இல் ரூ.228 கோடியும் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட நிதி செலவிடப்படாமல் இருந்தது தெரியவந்தது. இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் வீடில்லாதவர்களின் வசதிக்காக 790 நகரங்கள் நிதியுதவி பெறுகின்றன. இதை மத்திய அரசு கண்காணிக்காவிட்டால், உயர்நீதிமன்றங்களின் மேற்பார்வையில் முறையாகச் செலவிடப்படுகிறதா என்பதைக் கண்காணித்தால் என்ன? என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் கேள்விக்கு தலைமை வழக்குரைஞர் உடனடியாக நீதிமன்றத்திலேயே ஒப்புதல் அளித்தது மிகப்பெரிய வேடிக்கை. 
நீதிமன்றமே அரசின் செயல்பாடுகளை எல்லாம் கண்காணிப்பது, நடைமுறைப்படுத்துவது, விதிமுறைகளை வகுப்பது என்கிற வழிமுறைக்கு ஆட்சியாளர்கள் மனமுவந்து வழிகோலுவது விசித்திரமாக இருக்கிறது. 2022-க்குள் இந்தியாவிலுள்ள அனைவருக்கும் வீடு என்கிற பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் இலக்கு கனவாக இருக்குமே தவிர, நனவாகப் போவதில்லை என்பதைத்தான் தேசிய நகர்ப்புற வாழ்வாதாரத் திட்டத்தின் செயல்பாடு வெளிச்சம் போடுகிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/15/கனவு-நனவாகாது-3038725.html
3038068 தலையங்கம் ஏன் இந்த தயக்கம்? ஆசிரியர் Wednesday, November 14, 2018 05:10 AM +0530 ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநர் உர்ஜித் படேலுக்கு, மத்திய தகவல் ஆணையர் எழுப்பியிருக்கும் கேள்வி முக்கியமானது; நியாயமானதும்கூட. நீண்ட நாளாகவே பொதுமக்கள் மத்தியில் பரவலாக எழுப்பப்படும் கேள்வி இப்போது மத்திய தகவல் ஆணையரால் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது, அவ்வளவே.
உச்சநீதிமன்றத்தின் ஆணையை மதிக்காமல், வங்கிகளில் பல நூறு கோடி ரூபாய் கடன் பாக்கி வைத்திருப்போரின் பெயர்ப்பட்டியலை ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட மறுப்பது ஏன் என்பதுதான், மத்திய தகவல் ஆணையர் ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யலு ரிசர்வ் வங்கியிடம் எழுப்பியிருக்கும் கேள்வி. தகவல் பெறும் சட்டப்படி கோரப்பட்டிருக்கும் விவரங்களைத் தராமல் இருப்பதற்காக, ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநருக்கு ஏன் அதிகபட்ச அபராதம் விதிக்கக்கூடாது என்றும் மத்திய தகவல் ஆணையம் எச்சரித்திருக்கிறது.
இந்தியாவின் வங்கித்துறை, கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே வாராக்கடன் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறது. இந்தியாவின் 26 வங்கிகளின் மொத்த வாராக்கடனின் அளவு ஏறத்தாழ ரூ.7.5 லட்சம் கோடி. கடந்த ஆண்டைவிட இது 50% அதிகம். வங்கிகளின் மொத்த வாராக்கடனான சுமார் ரூ.7.5 லட்சம் கோடியில், பொதுத்துறை வங்கிகளின் வாராக்கடன் அளவு மட்டுமே சுமார் ரூ.6.16 லட்சம் கோடி. கடந்த நிதியாண்டைவிட, இந்த நிதியாண்டில் வங்கிகளின் வாராக்கடன் ரூ.2.5 லட்சம் கோடி அதிகரித்திருக்கிறது. 
கடந்த செப்டம்பர் 2017-இல் ஓரளவுக்கு வாராக்கடன் அளவு கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டு, ஜூன் மாதம் 9.04%-லிருந்து 8.93%-ஆகக் குறைந்தது. ஆனால், மார்ச் 2018-இல் அதுவே மளமளவென்று உயர்ந்து 10.14%-ஆக அதிகரித்துவிட்டது. பொதுத்துறை வங்கிகள் வழங்கியிருக்கும் மொத்தக் கடனில் 13.4% வாராக்கடன்.
ஆரம்பம் முதலே தேசப் பொருளாதாரத்தின் நலனையும், வங்கிகளுக்கும் பெரும் வாடிக்கையாளர்களுக்கும் இடையேயான உறவையும் காரணம் காட்டி, பொதுத்துறை வங்கிகளும் சரி, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியும் சரி தகவல் பெறும் உரிமை சட்டத்தின் அடிப்படையில், பெரும் கடனாளிகள் குறித்த விவரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதைத் தவிர்த்து வந்திருக்கின்றன. இந்தப் பிரச்னை உச்சநீதிமன்றத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. 
2015-இல் உச்சநீதிமன்றம், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் வாராக்கடனாளிகள் குறித்த விவரங்களை ரிசர்வ் வங்கி தெரிவிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. பொதுத்துறை வங்கி அல்லது தனியார் வங்கிக்கும், அதன் வாடிக்கையாளர்களுக்கும் இடையேயான உறவுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் தொடர்பில்லை. அதனால், தகவல் பெறும் உரிமைச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் எழுப்பப்படும் வாராக்கடன் குறித்த கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்க வேண்டியது இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் கடமை என்று தனது தீர்ப்பில் தெரிவித்தது.
உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கிய பிறகும்கூட, வங்கிகளின் கண்காணிப்பு அமைப்பான இந்திய ரிசர்வ் வங்கி அரசமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட மத்திய தகவல் ஆணையத்தின் உத்தரவுகளுக்குக் கட்டுப்படாமல் இருந்தால் எப்படி சட்டத்தின் ஆட்சி நிலைநிறுத்தப்படும் என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் மத்திய தகவல் ஆணையர் ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யலு. மத்திய தகவல் ஆணையத்தின் உத்தரவு, மத்திய அரசையும் குற்றம்சாட்டத் தவறவில்லை. பெரும் வாராக்கடனாளிகள் குறித்த தகவல்களை மத்திய அரசும் பகிர்ந்துகொள்ள மறுக்கிறது என்று வெளிப்படையாகவே தெரிவித்திருக்கிறார். மத்திய நிதி அமைச்சகம் வாராக் கடனைத் திரும்பப் பெறுவதற்கான தனது முயற்சிகள் குறித்து ஏன் மக்களிடம் விளக்கம் அளிக்கவில்லை என்று தகவல் ஆணையர் எழுப்பியிருக்கும் கேள்வியை ஊடகங்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் நீண்டகாலமாகவே எழுப்பி வருகின்றனர். 
வங்கிகளுக்கு, அதிலும் பொதுத்துறை வங்கிகளுக்கு ரூ.50 கோடிக்கும் அதிகமாக, வேண்டும் என்றே கடன் பாக்கி வைத்திருப்பவர்களின் பாக்கிகளை வசூல் செய்ய மத்திய அரசும், வங்கிகளும் அதன் கண்காணிப்பு அமைப்பான ரிசர்வ் வங்கியும் எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுப்பதில்லை. வங்கியில் பெரும் கடன் பாக்கி வைத்திருப்பவர்கள் எல்லாருமே வேண்டுமென்றே கடன் பாக்கி வைத்திருப்பவர்கள் என்று கருதிவிட முடியாதுதான். அதே நேரத்தில், கடன் வாங்கி வங்கிகளை ஏமாற்றுபவர்களை அடையாளம் கண்டு அவர்கள்மீது நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருப்பதுதான் விமர்சனத்துக்கு காரணம். 
வாகனக் கடன், வீட்டுக் கடன், சிறு, குறு, நடுத்தரத் தொழில் முனைவோரின் கடன் ஆகியவற்றின் மீது உடனடியாக நட
வடிக்கை எடுத்து, அவர்களது வாராக்கடன் குறித்தும், சொத்து மதிப்பு குறித்தும் புகைப்படங்களுடன் ஊடகங்களில் விளம்பரப்படுத்தும் வங்கிகள், பல நூறு கோடி ரூபாய் வங்கியை ஏமாற்றி கடன் பாக்கி வைத்திருப்பவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருப்பது மட்டுமல்ல, அவர்கள் குறித்த விவரங்களையும் வெளியிடாமல் மறைப்பது, வாக்களித்த மக்களுக்கு அரசு இழைக்கும் மிகப்பெரிய அநீதி. இதை மோசடி என்று சொன்னாலும்கூடத் தவறில்லை.
மத்திய தகவல் ஆணையம் ரூ.1,000 கோடிக்கும் அதிகமாக கடன் பாக்கி வைத்திருப்போரின் பட்டியலை இந்திய ரிசர்வ் வங்கியிடம் கோரியிருக்கிறது. நவம்பர் 16-ஆம் தேதி வரை அவகாசம் வழங்கியிருக்கிறது. அந்த விவரங்களை வழங்குவதில் தயக்கம் காட்ட வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதுதான் புரியவில்லை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/14/ஏன்-இந்த-தயக்கம்-3038068.html
3037679 தலையங்கம் பெயர் மாற்ற அரசியல்! ஆசிரியர் Tuesday, November 13, 2018 03:00 AM +0530 "தீபாவளியன்று ஓர் அறிவிப்பு காத்திருக்கிறது' என்று உத்தரப் பிரதேச முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் அறிவித்தபோது எல்லோரும் அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டும் பணி தொடங்கப்போவதாக அவர் அறிவிப்பார் என்று எதிர்பார்த்தனர். அயோத்தி இருக்கும் பைசாபாத் மாவட்டத்திற்கு அயோத்தி மாவட்டம் என்று பெயர் மாற்றம் செய்யும் அறிவிப்புதான் அவர் உத்தரப் பிரதேச மக்களுக்கு வழங்கிய தீபாவளிப் பரிசு.
 2017-இல் உத்தரப் பிரதேசத்தில் நான்கில் மூன்று பங்கு பெரும்பான்மையுடன் பாஜக ஆட்சியைப் பிடித்தவுடன் சர்வ நிச்சயமாக அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்படும் என்று பாஜக ஆதரவாளர்கள் கருதினார்கள். அடுத்த சில மாதங்களில் மக்களவைக்கு தேர்தல் வரும் நிலையில், தனது வாக்கு வங்கியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் பாஜகவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வராமல் அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டிவிட முடியாது என்கிற தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் பாஜக, இதுபோன்ற அறிவிப்புகளின் மூலம் தனது ஆதரவாளர்களை சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியாகத்தான் முதல்வரின் அறிவிப்பைப் பார்க்க முடிகிறது.
 ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு திடீரென்று ஒரு நாள், ரயில்வே சந்திப்பான முகல்சராயை பெயர் மாற்றம் செய்வதாக அறிவித்தார். 1968-இல் ஜனசங்கத் தலைவரும், ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின் குறிப்பிடத்தக்க முன்னோடிகளில் ஒருவருமான தீன்தயாள் உபாத்யாய, முகல்சராய் ரயில் நிலையத்தில்தான் மர்மமான முறையில் மரணமடைந்தார். அவரது மரணம் குறித்த மர்மம் இன்று வரை அறியப்படவில்லை. தீன்தயாள் உபாத்யாய மரணமடைந்த இடம் என்பதை நினைவூட்டும் வகையில் முகல்சராய் ரயில்நிலையத்துக்கு அவரது பெயரை சூட்டுவதாக முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத் அறிவித்தார்.
 சில வாரங்களுக்கு முன்பு உத்தரப் பிரதேச அமைச்சரவை அலாகாபாத் நகரை பிரயாக்ராஜ் என்று மாற்றும் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. 1575-இல் முகலாய சக்கரவர்த்தி அக்பர், "கடவுள்களின் இருப்பிடம்' என்கிற பொருளில், பிரயாக் என்று பரவலாக அழைக்கப்பட்ட கங்கையும் யமுனையும் சரஸ்வதியும் சங்கமிக்கும் இடத்திற்கு, இல்லாஹாபாத் என்று பெயர் சூட்டினார். உருது மொழி இல்லாஹாபாத் ஆங்கிலேயர்களால் அலாகாபாத் என்று மாற்றப்பட்டது. கடந்த நான்கு நூற்றாண்டுகளாக மக்கள் மத்தியில் பதிந்துவிட்ட அலாகாபாத் என்கிற பெயரை இப்போது பிரயாக்ராஜ் என்று மாற்றியிருப்பதன் மூலம், பெரிய களங்கம் அகற்றப்பட்டுவிட்டதாக முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தும், அவரது அமைச்சரவை சகாக்களும் நினைக்கிறார்கள்.
 உத்தரப் பிரதேச முதல்வரின் அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, குஜராத் துணை முதல்வர் நிதின் படேல் ஆமதாபாத் நகரை கர்ணாவதி என்று அழைக்கும் கோரிக்கையை மாநில அரசு பரிசீலிக்கத் தயாராக இருப்பதாக அறிவித்திருக்கிறார். ஏற்கெனவே புது தில்லியில் பல சாலைகளின் முகலாயர் காலத்துப் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. பிரிட்டிஷ் காலத்துப் பிரமுகர்களின் பெயர்களும் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இதுபோல பெயர் மாற்றம் செய்யப்படுவது இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகளாவிய அளவிலும் புதிதொன்றுமல்ல. என்றாலும்கூட, இந்தியாவில் மேற்கொள்ளப்படும் பெயர் மாற்ற முயற்சிகள் முகம் சுழிக்க வைக்கின்றன.
 இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, இந்தியர்களை அவமானப்படுத்திய, கொடுமைப்படுத்திய பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டிருந்த நகரங்களும், தெருக்களும், கட்டடங்களும் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டன. அதற்குப் பின்னால் வரலாற்று ரீதியான பெரிய பின்னணியோ, சமூக அளவிலான எதிர்ப்போ, பாதிப்போ இருக்கவில்லை.
 அதேபோல, மதராஸ் சென்னையாகவும், பாம்பே மும்பையாகவும், கல்கத்தா கொல்கத்தாவாகவும், பெங்களூர் பெங்களூருவாகவும் மாற்றப்பட்டபோது, அந்தப் பெயர் மாற்றம் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அதற்குக் காரணம் அந்த நகரங்களின் இயல்பான பெயர்களை ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் வசதிக்காக மாற்றியமைத்தனர் என்பதால் அவற்றின் பழைமையான பெயர்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்டன என்பதுதான்.
 கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் இந்தியாவில் 25 நகரங்களும், கிராமங்களும் மத்திய அரசின் ஒப்புதலுடன் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஊர்களுக்குப் பெயர் மாற்றம் செய்வது என்பதன் பின்னணியில் சில வழிமுறைகள் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு மத்திய அமைச்சரவையும், பல துறைகளும் ஒப்புதல் வழங்க வேண்டும்.
 முதலில், ரயில்வே அமைச்சகமும், தபால் துறையும், இந்திய நில அளவைத் துறையும், தடையில்லாச் சான்றிதழ் வழங்கி அதை மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மாற்றப்படும் பெயரில் வேறு எந்த ஊரும் ஆவணத்தில் இல்லை என்று உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பிறகுதான் உள்துறை அமைச்சகம் அனுமதி வழங்கும். அதேபோல, மாநிலத்தின் பெயரை மாற்றுவதற்கு அரசமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.
 பெயர் மாற்றத்தின் மூலம் வாக்கு வங்கியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று உத்தரப் பிரதேச முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தும், அவரைப் போலவே ஏனைய பல அரசியல்வாதிகளும் கருதுகிறார்கள். இவையெல்லாம் மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப உதவுமே தவிர, அடிப்படைப் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வாகாது என்பதை அரசியல்வாதிகளும் வாக்காளர்களும் புரிந்துகொண்டால் நல்லது.
 
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/13/பெயர்-மாற்ற-அரசியல்-3037679.html
3036805 தலையங்கம் ரகுராம் ராஜனின் எச்சரிக்கை! ஆசிரியர் Monday, November 12, 2018 03:00 AM +0530 அமெரிக்காவின் பெர்க்லே நகரிலுள்ள கலிஃபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் இந்தியாவின் எதிர்காலம் என்கிற தலைப்பில் கருத்தரங்கம் ஒன்று நடைபெற்றது. அதில் கலந்துகொண்டு பேசிய ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னாள் ஆளுநர் ரகுராம் ராஜன், இந்தியப் பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும் மூன்று மிகப் பெரிய சிக்கல்களை பட்டியலிட்டிருக்கிறார். பொருளாதாரப் பிரச்னைகளில் அவரது கணிப்பு இதுவரை சரியாக இருந்திருக்கிறது என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 கட்டுமானத் துறை உள்பட இந்தியாவின் கட்டமைப்பு வசதிகளை சீரமைப்பது, மின் உற்பத்தித் துறையை முறைப்படுத்தி மின்சாரம் சேதாரமின்றி முறையாக மக்களுக்குச் சென்று அடைவதை உறுதிப்படுத்துவது, வங்கித் துறையின் வாராக்கடன் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண்பது ஆகிய மூன்று காரணிகள் அவரால் அடையாளம் காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த வளர்ச்சி தேவையான அளவு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதற்கு போதுமானதாக இல்லை என்பதையும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் தற்போது பின்னடைவு ஏற்பட்டிருப்பதற்கு பண மதிப்பிழப்பு மற்றும் சரக்கு சேவை வரி விதிப்பு ஆகிய இரண்டு நடவடிக்கைகளும் முக்கிய காரணிகள் என்றும் ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னாள் ஆளுநர் ரகுராம் ராஜன் தெரிவித்திருக்கிறார்.
 ரொக்கமாகப் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கணக்கில் வராத கருப்புப் பணத்தை ஒழிப்பது என்பதுதான், அதிக மதிப்புச் செலாவணிகளை செல்லாததாக்கும் முடிவுக்கு முக்கியமான காரணமாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரதமரால் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஜம்மு - காஷ்மீரிலும், நக்ஸல் பாதிப்புள்ள பகுதிகளிலும் தீவிரவாதச் செயல்கள் அதிகரித்திருப்பதற்கு கருப்புப் பணம்தான் காரணம் என்கிற அரசின் வாதம் பொய்யாகியிருக்கிறது. அதேபோல, பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை ரொக்கப் பரிமாற்றத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, ரொக்கமில்லா பரிமாற்றத்துக்கு வழிகோலும் என்கிற வாதமும் நடைமுறைச் சாத்தியமல்ல என்பது கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் நிரூபணமாகியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்குப் பிறகும்கூட தேர்தலில் வாக்குக்குப் பணம் கொடுப்பது தொடர்கிறது என்பதிலிருந்து அரசின் நோக்கங்களான கருப்புப் பண ஒழிப்பு, ரொக்கமில்லா பரிமாற்றம் ஆகியவை ஈடேறவில்லை என்பது உறுதிப்படுகின்றன.
 நரேந்திர மோடி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு 2014-இல் ஆட்சிக்கு வந்தபோது, முந்தைய மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் பல்வேறு பிரச்னைகளை சுமக்க வேண்டி வந்தது. ஆனால், அந்தப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதிலிருந்து நரேந்திர மோடி அரசின் கவனத்தை பண மதிப்பிழப்பு முடிவு திசை திருப்பியது என்பதுதான் உண்மை. எதையோ பெரியதாக சாதித்துவிட முடியும் என்று நினைத்து மோடி அரசால் எடுக்கப்பட்ட அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கும் முடிவு, தேவையில்லாத புதிய பிரச்னைகளை அரசுக்கு உருவாக்கி அதன் செயல்பாட்டை முடக்கியதுதான் கண்ட பலன்.
 மிக அதிகமான விலைவாசி ஏற்றம், நாணய மதிப்புக் குறைவு ஆகியவற்றை பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும்போது மட்டுமே, ரூபாயின் மதிப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்வதற்கும், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை ஏற்படுத்துவதற்கும் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படுவது வழக்கம். 2012-13-இல் 5.4%-ஆகவும், 2013-14-இல் 6.1%-ஆகவும் இருந்த இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி, நரேந்திர மோடி அரசு பதவிக்கு வந்த பிறகு 2014-15-இல் 7.2%-ஆகவும், 2015-16-இல் 8.1%-ஆகவும் வளரத் தொடங்கியது. பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்கு ஒரு மாதம் முன்னால் அக்டோபர் 2016-இல் வருடாந்திர விலைவாசி உயர்வு வெறும் 4.2%-ஆக இருந்தது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் ஒட்டுமொத்த இந்தியப் பொருளாதாரத்தையும் தடம் புரள வைத்தது அரசின் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை.
 கடந்த மார்ச் 2017-இல் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையை சாதனையாக முன்வைத்து பாஜக உத்தரப் பிரதேச சட்டப்பேரவைத் தேர்தலை எதிர்கொண்டு வரலாறு காணாத விதத்தில் நான்கில் மூன்று பங்கு பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்றது. இப்போது பாஜக ஆட்சியிலிருக்கும் ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் மாநிலங்களில் நடைபெறும் சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தல்களில் அதே பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸின் ஆயுதமாக மாறியிருக்கிறது. பாஜக அது குறித்து பேசுவதற்குப் பதிலாக பாகிஸ்தான் எல்லையில் நடத்திய துல்லியத்தாக்குதல்கள் குறித்து மட்டுமே பெருமைப்பட்டுக்கொள்வதிலிருந்து, அந்த நடவடிக்கை எந்த அளவுக்கு அரசுக்குக் "கை கொடுத்திருக்கிறது' என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
 இந்தியாவில் வேலையில்லாதவர்கள் விகிதம் கடந்த ஆகஸ்ட் மாதத்தில் 6.9%. இது கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அதிகமான அளவு. ரொக்க பரிமாற்றம் சார்ந்த கிராமப்புற விவசாயிகளும், சிறு தொழில் முனைவோரும் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையால் பாதிக்கப்பட்டதன் விளைவுதான், இப்போது காணப்படும் வேலைவாய்ப்பின்மைக்கு காரணம் என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
 நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லி, கருப்புப் பணம், ரொக்கமில்லாப் பொருளாதாரம் ஆகியவற்றை எல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையால் நேரடி வரி வசூல் அதிகரித்திருப்பது குறித்துப் பேச வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. சரியான நேரத்தில் சரியான எச்சரிக்கையும் வழிகாட்டுதலும் ரகுராம் ராஜனால் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. நல்ல பொருளாதார, நிதி நிர்வாக ஆலோசகர்கள் இல்லாததன் விளைவை நரேந்திர மோடி அரசு சந்திக்கிறதோ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/12/ரகுராம்-ராஜனின்-எச்சரிக்கை-3036805.html
3035717 தலையங்கம் இது ஒரு தொடர்கதை... ஆசிரியர் Saturday, November 10, 2018 02:40 AM +0530 கடந்த வாரம் இந்தியாவைப் பொருத்தவரை கானுயிர் ஆர்வலர்களுக்கு துக்க வாரம் என்றுதான் நாம் கூறவேண்டும். மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் யவத்மால் மாவட்டத்தில் அவ்னி என்கிற பெண் புலி கடந்த வெள்ளிக்கிழமை சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது. இரண்டு குட்டிகளுக்குத் தாயான ஆறு வயது அவ்னியை சுட்டுக்கொல்ல மகாராஷ்டிர மாநில வனத்துறை அமைச்சர் சுதீர் முனகன்டீவார் அனுமதி அளித்தது சர்வதேச அளவில் சர்ச்சையாகி இருக்கிறது. கானுயிர் ஆர்வலர்கள் அமைச்சரின் செயலுக்குக் கடும் கண்டனம் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்னியின் மரணம் குறித்து மகாராஷ்டிர முதல்வர் விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறார் என்பதிலிருந்து பிரச்னை எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கிறது என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ளலாம்.
 அவ்னி கொல்லப்பட்டதற்காகக் கண்டனக் குரல்கள் ஒருபுறம் எழும்போது, யவத்மால் பகுதி மக்கள் பெரும் பீதியிலிருந்து தங்களது உயிர் காப்பாற்றப்பட்டதை எண்ணி அந்தச் சம்பவத்தைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். அந்தப் புலி இதுவரை 13 பேரின் உயிரைக் குடித்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகவே யவத்மால் பகுதி மக்கள் அவ்னி குறித்த அச்சத்தில் வாழ்ந்து வந்தனர். புலி மட்டுமல்ல, எந்த ஒரு மிருகமும் மனித ரத்தத்தை ஒரு முறை சுவைத்துவிட்டால், பிறகு அது மனிதனை மட்டுமே தனது இரையாகத் தேடும் என்பதுதான் உண்மை. மனித ரத்தத்தில் காணப்படும் உப்பின் சுவைதான் அதற்குக் காரணம்.
 கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் முதல் அவ்னியின் கொலை வெறியாட்டம் அந்தப் பகுதியில் தொடர்ந்தது. கடந்த மூன்று மாதமாகவே மோப்ப நாய்கள், யானைகள், ஆளில்லா விமானங்கள் என்று அவ்னியை அடையாளம் காண பல்வேறு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. மனித வெறி பிடித்த அவ்னியை மகாராஷ்டிர வனத்துறையால் கொல்ல முடியாததால், ஹைதராபாதிலிருந்து வேட்டைக்காரர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள்தான் அவ்னியை சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறார்கள்.
 யவத்மாலில் மட்டுமல்ல, இதே போன்ற சம்பவம் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை உத்தரப் பிரதேசத்திலும் நடந்தது. உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் துத்வா என்கிற கிராமத்துக்குள் நுழைந்த புலி ஒன்றை ஊர் மக்கள் அடித்துக் கொன்றிருக்கிறார்கள். புலிகள் மட்டுமல்ல, ஏனைய பல விலங்குகளும் ஊருக்குள் நுழைவதும் , மனிதர்களைத் தாக்குவதும், மனிதர்களால் அவை கொல்லப்படுவதும் வழக்கமாகியிருக்கிறது. இந்தியாவில் எங்கெல்லாம் வனப்பகுதிகள் இருக்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் மனிதர்களுக்கும் மிருகங்களுக்கும் இடையே நடைபெறும் மோதல்கள் அதிகரித்து வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.
 "வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் 1972', அழிவை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்த பல உயிரினங்களுக்குப் பாதுகாப்பு நல்கியது. அதன் விளைவாக 2006-இல் 1,400-ஆக இருந்த புலிகளின் எண்ணிக்கை 2016-இல் 2,000-ஆக அதிகரித்தது. இதேபோல ஏனைய விலங்கினங்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில் அதன் விளைவாக மனிதர்களுக்கும் மிருகங்களுக்கும் இடையேயான மோதல்களும் அதிகரித்திருக்கின்றன.
 தமிழகத்திலேயே கூட தேனி, கோவை, நீலகிரி மாவட்டங்களில் யானைகள் கிராமங்களில் நுழைவதும், அளவுக்கதிகமாக மயில்களின் இனப்பெருக்கம் ஏற்பட்டிருப்பதால் பயிர் நாசம் ஏற்படுவதும், வழக்கமாகி இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் காரணம், கானுயிர்களின் உறைவிடங்கள் மனிதர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதும், வளர்ச்சிப் பணிகளால் ஊடுருவப்படுவதும்தான் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.
 பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளின் பரப்பளவு பல்லுயிர் பெருக்கத்துக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறதா என்பது குறித்து முறையான ஆய்வுகள் செய்யப்படவில்லை. இந்திய வனப்பகுதி ஆய்வு, ரப்பர், தேயிலை உள்ளிட்ட தோட்டங்களையும் சேர்த்துப் பசுமையாக இருக்கும் இடங்களை எல்லாம் வனப்பகுதியாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால், உண்மையான வனப்பகுதி இதுபோன்ற தோட்டங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பதால் வனவிலங்குகளுக்கும், மனிதக் குடியிருப்புகளுக்கும் இடையே அதிக இடைவெளி இல்லாத நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. வன விலங்குகள் சுதந்திரமாக வளைய வரவும், தங்களது இரையைத் தேடிக் கொள்ளவும், இடையூறில்லாமல் இருந்த நிலை மாறி, இப்போது தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக அவை காடுகளை விட்டு குடியிருப்புப் பகுதிகளில் நுழைய வேண்டிய நிர்பந்தத்தை நாம் ஏற்படுத்தி இருக்கிறோம்.
 அஸ்ஸாமின் பல பகுதிகளில் காண்டாமிருகங்களும், பிகார், வடகிழக்கு இந்தியா, ஒடிஸா, மகாராஷ்டிரம், தமிழகம் ஆகிய மாநிலங்களில் யானைகளும், உத்தரகண்ட், ஹிமாசலப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரம், ஹரியாணா மாநிலங்களில் சிறுத்தைகளும் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் நுழைந்து விடுவதால், மக்கள் பீதியில் ஆழ்கிறார்கள். ஆனால், அவை குடியிருப்புப் பகுதிகளில் நுழைவதற்குத் தாங்கள்தான் காரணம் என்பதை யாருமே உணரவோ, ஏற்றுக்கொள்ளவோ தயாராக இல்லை என்பதுதான் பிரச்னையே.
 2022-இல் புலிகளின் எண்ணிக்கையை இரட்டிப்பாக்க வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயித்துவிட்டு, புலிகளின் வாழ்வாதாரமான கானகங்களை ஆக்கிரமிப்பதும், அவற்றின் வழியாக சாலைகள் அமைப்பதும், வளர்ச்சிப் பணிகளை மேற்கொள்வதும் நமது திட்டமிடலில் காணப்படும் மிகப்பெரிய முரண். இந்த முரண் அகற்றப்படாத வரையில் வன விலங்குகள் கொல்லப்படுவதும், விலங்குகளால் மனிதர்கள் கொல்லப்படுவதும் தொடரவே செய்யும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/10/இது-ஒரு-தொடர்கதை-3035717.html
3035136 தலையங்கம் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க வரவு! ஆசிரியர் Friday, November 9, 2018 04:17 AM +0530 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தின் மூலம் இந்தியா இப்போது வல்லரசு நாடுகளான அமெரிக்கா, ரஷியா, சீனா, பிரான்ஸ், பிரிட்டன் ஆகியவற்றுக்கு நிகராக அணுசக்தியில் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் வைத்திருக்கும் நாடுகளில் ஒன்றாக வலிமை பெற்றிருக்கிறது. இது முழுக்க முழுக்க இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும் அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல் என்பதுதான் அணுசக்தியில் இயங்கும் ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் சிறப்பு. மொத்தம் 6,000 டன் எடை கொண்ட ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் யுரேனியத்தை எரிபொருளாகக் கொண்டு இயங்குகிறது. இந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பலில் மொத்தம் 4 ஏவுதளங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றின் மூலம் 12 சிறிய ரக ஏவுகணைகளையோ அல்லது 750 கி.மீ. தொலைவு சென்று தாக்கும் நான்கு பெரிய ரக ஏவுகணைகளையோ செலுத்த முடியும்.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தைத் தொடர்ந்து இரண்டாவது அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பலும் உருவாக்கப்படுகிறது. ஐஎன்எஸ் அரிஹட் என்கிற இரண்டாவது அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல் இப்போது சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் இந்திய கடற்படையில் ஐஎன்எஸ் அரிஹட்டும் இணையும் இந்தியா இதுபோன்ற மேலும் மூன்று அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை உருவாக்கும் திட்டத்தில் இருக்கிறது. அவற்றில் இரண்டு ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தையும், ஐஎன்எஸ் அரிஹட்டையும் விட அளவில் பெரியதாகவும், இவற்றைவிட அதிக தொலைவு சென்று தாக்கும் ஏவுகணைகளை இயக்கும் வல்லமை படைத்தவையாகவும் இருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் என்கிற மேம்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்ப நீர்மூழ்கிக் கப்பல் திட்டம், இன்று நேற்று அல்ல 1970-லேயே அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசால் திட்டமிடப்பட்டது. இந்தியாவின் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சித் துறை, அணுசக்தியால் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை உருவாக்குவதில் பல்வேறு பிரச்னைகளை எதிர்கொண்டது. அதில் முக்கியமானது, சிறிய அளவிலான அணுஉலைகளை உருவாக்கி அவற்றை நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களில் பொருத்துவது.
 இந்தியாவின் இந்த முயற்சிக்கு அன்றைய சோவியத் யூனியனிடமிருந்து தொழில்நுட்ப உதவி பெறப்பட்டது என்றாலும்கூட, முழுமையான தொழில்நுட்பம் பகிரப்படவில்லை. 1988-லும், 2012-லும்கூட ரஷியா இந்தியாவுக்கு அணுசக்தியில் இயங்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை ஒப்பந்த அடிப்படையில் வழங்க முற்பட்டதே தவிர, முழுமையான தொழில்நுட்பத்தை பகிரவில்லை. ரஷியா ஒப்பந்த அடிப்படையில் தந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களின் செயல்பாடுகளை அடிப்படையாக வைத்து இந்திய விஞ்ஞானிகள் நமக்கான தொழில்நுட்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டதற்கு அவர்களை இந்த வேளையில் இந்திய தேசம் பாராட்டக் கடமைப் பட்டிருக்கிறது.
 பொக்ரான் 2 அணுகுண்டு சோதனைக்குப் பிறகு 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில் இப்போது முழுக்க முழுக்க இந்திய தொழில்நுட்பத்துடன் சோதனை நடத்தப்பட்டு, ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் தனது முதல் பாதுகாப்பு ஓட்டத்தை ஏவுகணைகளுடன் நடத்தி முடித்திருக்கிறது. கடந்த இரண்டு மாதங்களாக இந்து மகா சமுத்திரத்திலும் இந்தியாவுக்குக் கிழக்கிலும் ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் சோதனை ஓட்டம் நடத்தியபோது உலகின் புலனாய்வு அமைப்புகள் எவற்றாலும் அதை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இதிலிருந்து, இந்திய கடற்படை இப்போது சர்வதேச அளவில் தாக்குதலுக்குத் தயாராக இருக்கும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களுடன் கூடிய வலிமை பெற்றிருப்பது உறுதிப்படுகிறது.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் உள்ளிட்ட நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் பாதுகாப்பு கண்காணிப்புக்கு மட்டுமல்லாமல் எதிரிகளின் தாக்குதல்களைத் தடுப்பதற்கும் அவசியமாகிறது. இந்தியா வலியப்போய் எந்தவித அணு ஆயுத தாக்குதல்களும் நடத்துவதில்லை என்று பொக்ரான் சோதனையின்போதே அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாய் உறுதி அளித்திருக்கிறார். இந்த நிலையில், எதிரி நாடுகள் இந்தியாவின் மீது துணிந்து அணு ஆயுத தாக்குதல் நடத்துவதை தடுப்பதற்கு ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் உள்ளிட்ட அணுசக்தியில் இயங்கும் ஏவுகணைகளைத் தாங்கிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் உதவியாக இருக்கும்.
 தரையின் மூலமும் விமானம் மூலமும் நடத்தப்படும் தாக்குதல்களை ராடார்கள் மூலம் முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதால், நமது அணு ஆயுதத் தளங்களை எதிரிகள் முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால், ஏவுகணைகளைத் தாங்கிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் எதிரிகளின் கண்ணில் படாமல் கடலுக்கு அடியில் இயங்க முடியும் என்பதால், அணு ஆயுதத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் உடனடியாக எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தப்படும் என்பது எதிரி நாடுகளுக்கு எச்சரிக்கையாக அமையும்.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தின் வரவு பாகிஸ்தானுக்கும், சீனாவுக்கும் இந்தியா விடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை என்றுதான் கருத வேண்டும். அணு ஆயுதங்கள் இருக்கிறது என்பதற்காக, பாகிஸ்தான் விபரீதப் போக்கில் இறங்கினால் அதற்குத் தகுந்த எதிர்வினை நடத்த இந்தியா தயங்காது என்பதை ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் உறுதிப்படுத்துகிறது. இதை மறைமுகமாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி குறிப்பிட்டிருப்பதை பாகிஸ்தானும் சீனாவும் கட்டாயம் உணர்ந்திருக்கும்.
 இந்தியாவுக்கு அணுசக்தியில் இயங்கும் இதைவிட வலிமையான தொலைநோக்குத் தாக்குதல்களை மேற்கொள்ளும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் மேலும் மூன்று தேவைப்படுகின்றன. சீனாவிடம் இதுபோல 60 நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் இருக்கின்றன என்பதை நாம் மறந்து விடக் கூடாது.
 ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த்தை உருவாக்க 15 ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதன் தொழில்நுட்பம் உருவாக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், விரைவிலேயே இந்தியா நமது அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்து, கடற்படையை வலிமைப்படுத்தும் என்று நம்பலாம். ஐஎன்எஸ் அரிஹந்த் இந்தியப் பாதுகாப்புக்குக் கிடைத்திருக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க வரவு.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/09/வரலாற்றுச்-சிறப்பு-மிக்க-வரவு-3035136.html
3034762 தலையங்கம் அதிபருக்குக் கிடைத்த ஆறுதல்! ஆசிரியர் Thursday, November 8, 2018 03:50 AM +0530 அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபை எனப்படும் மக்களவைக்கும், செனட் எனப்படும் மேலவைக்கும் நடைபெற்ற இடைக்காலத் தேர்தலின் முடிவுகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. பரவலாக எதிர்பார்த்தது போலவே அதிபர் டிரம்ப்பின் குடியரசுக் கட்சி மக்களவையில் பெரும்பான்மை பலம் இழந்திருக்கிறது. மேலவையில் தனது பெரும்பான்மையைத் தக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது ஒருவகையில் எதிர்க்கட்சியான ஜனநாயகக் கட்சிக்கு இது பின்னடைவுதான் என்றாலும்கூட, மக்களவையில் பெரும்பான்மை பெற்றிருப்பது அதிபர் டிரம்ப்பின் அத்துமீறிய நடவடிக்கைகளுக்குத் தடை ஏற்படுத்தும் வாய்ப்பை அளித்திருக்கிறது.
 மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை இந்த இடைக்காலத் தேர்தல் ஏற்படுத்தியிருந்தது. பொதுவாகவே அமெரிக்க மக்களவையைப் பொருத்தவரை இடைக்காலத் தேர்தல் என்பது அதிபர்களின் செல்வாக்குக்கு உரைகல்லாக கருதப்படுகிறது. வழக்கமாக ஏறத்தாழ 90 சதவீத உறுப்பினர்கள் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதால், அமெரிக்க மக்களவையில் ஒருவித தேக்கம் காணப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது. 10 உறுப்பினர்களுக்கு மேல் மக்களவையில் இடைக்காலத் தேர்தல்களில் உறுப்பினர்கள் பதவி இழப்பதில்லை. இந்த முறை 42 மக்களவை உறுப்பினர்கள் ஓய்வு பெறுவதால், இப்போது நடைபெற்ற இடைக்காலத் தேர்தல் புதிதாகப் பல உறுப்பினர்களுக்கு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.
 இடைக்காலத் தேர்தல் முடிவுகள் தேசிய அளவில் அதிபர் டிரம்ப்பின் குடியேற்றம் குறித்த கடுமையான நிலைப்பாட்டுக்கு எதிரான மனோநிலை காணப்படுவதை எடுத்தியம்புகிறது. குறிப்பாக, படித்த வாக்காளர்கள் அதிபர் டிரம்ப் வலியுறுத்திவரும் குடியேற்ற படையெடுப்பை நிராகரித்திருக்கிறார்கள். அதேநேரத்தில் தொழிலாளர்களும், கிராமப்புறத்தினரும் அதிபர் டிரம்ப்பின் கருத்தை ஆதரிப்பதை தேர்தல் முடிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
 இதுபோன்ற இடைக்காலத் தேர்தல்களில் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் வெள்ளை மாளிகையில் ஆட்சியிலிருக்கும் கட்சி மேலவையில் தனது எண்ணிக்கை பலத்தை அதிகரித்ததில்லை. விசித்திரமாகவும் விபரீதமாகவும் ஆளும் குடியரசுக் கட்சி அமெரிக்க மேலவையில் தனது பெரும்பான்மையை தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இன்டியானா, மிசெüரி, டென்னஸி, வடக்கு டகோட்டா, டெக்சாஸ் உள்ளிட்ட மிக முக்கியமான மேலவை தேர்தல்களில் தோல்வியைத் தழுவியதால், எதிர்க்கட்சியான ஜனநாயகக் கட்சியின் மேலவைப் பெரும்பான்மை கனவு தகர்ந்திருக்கிறது. இது ஒரு முக்கியமான பின்னடைவு என்பது மட்டுமல்லாமல், அதிபர் டிரம்ப்புக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆறுதல் என்றும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 மக்களவையில் ஜனநாயகக் கட்சிப் பெரும்பான்மை, அதிபர் டிரம்ப்பின் ஆளும் குடியரசுக் கட்சியின் நிர்வாக மேலதிகாரத்தை அடுத்த இரண்டாண்டுகள் கட்டுப்படுத்தும். மருத்துவப் பாதுகாப்பு, குடியேற்றம், அரசின் செலவினத் திட்டங்கள் ஆகியவை குறித்து இனிமேல் அதிபர் டிரம்ப் தன்னிச்சையாக முடிவுகளை எடுத்துவிட முடியாது. மேலவையில் மட்டுமல்லாமல் நிர்வாகமும், நீதித்துறையும் அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப்பின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்றாலும்கூட, ஜனநாயகக் கட்சிக்கு அரசைத் தட்டிக்கேட்கும் உரிமையும் அதிகாரமும் இந்த இடைக்காலத் தேர்தல் முடிவுகளால் கிடைத்திருக்கிறது.
 அதிபர் டிரம்ப்பின் தனிப்பட்ட அல்லது அதிகாரபூர்வமான தவறுகள் குறித்தும், சர்ச்சைக்குரியதாகி இருக்கும் அவரது வருமான வரித் தாக்கல்கள் குறித்தும் கேள்வி கேட்கும் உரிமை ஜனநாயகக் கட்சிக்கு கிடைத்திருக்கிறது. 2016 தேர்தல் பிரசாரத்தில் அதிபர் டிரம்ப்பின் ரஷியாவுடனான தொடர்பு, ஜனநாயகக் கட்சியின் தலைமையில் இயங்க இருக்கும் அவைக் குழுக்களால் விசாரிக்கப்படலாம்.
 72 வயது அதிபர் டிரம்ப்பைப் பொருத்தவரை ஜனநாயகக் கட்சிக்கு மக்களவையில் பெரும்பான்மை கிடைத்தாலும்கூட, மேலவையில் குடியரசுக் கட்சி பெரும்பான்மை பலத்துடன் இருப்பது மிகப்பெரிய ஆறுதல். கடந்த அதிபர் தேர்தலில் டிரம்ப்பின் பிரசாரத்தில் ரஷியத் தொடர்பு இருந்ததற்கான ஆதாரம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டாலோ அல்லது அந்த விசாரணையில் அதிபர் டிரம்ப்பின் தலையீடு இருந்தது என்பது தெரியவந்தாலோ அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய மக்களவைப் பெரும்பான்மை போதுமானது. அதே நேரத்தில் மேலவையில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் அதிபரின் பதவி நீக்கம் அங்கீகரிக்கப்பட்டால் மட்டுமே, அவரை வெள்ளை மாளிகையில் இருந்து அகற்ற முடியும். அதனால், மேலவைப் பெரும்பான்மை அதிபர் டிரம்ப்புக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆறுதல்.
 இந்தியாவைப் பொருத்தவரையும், உலக நாடுகளைப் பொருத்தவரையும் இந்தத் தேர்தல் முடிவு சற்று ஆறுதலை அளிக்கிறது. காரணம், இனிமேல் அதிபர் டிரம்ப் எடுத்தேன், கவிழ்த்தேன் என்று வெளிவிவகாரக் கொள்கைகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முடியாது. அதேநேரத்தில் இந்தியாவுக்கு ஜனநாயகக் கட்சி சாதகமாக இருந்ததில்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 மக்களவை உறுப்பினர்களான அமி பேரா, பிரமீளா ஜெயபால், ராஜா கிருஷ்ணமூர்த்தி, ரோஹித் கன்னா ஆகிய நான்கு பேரும் தங்களது இரண்டாண்டு பதவிக் காலத்திற்குப் பிறகு மறு தேர்தலில் மீண்டும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். இவர்களில் ராஜா கிருஷ்ணமூர்த்தி தமிழர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. "சமோசா படையினர்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த இந்திய - அமெரிக்கர்களின் மறுதேர்தல் வெற்றிக்கு நமது வாழ்த்துகள். இந்தியாவுக்காக அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தில் குரலெழுப்ப நான்கு பேர் இருக்கிறார்கள்!
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/08/அதிபருக்குக்-கிடைத்த-ஆறுதல்-3034762.html
3033866 தலையங்கம் தேவையில்லாத தலையீடு! ஆசிரியர் Tuesday, November 6, 2018 01:27 AM +0530 நேற்று மாலை ஐந்து மணிக்கு சித்திரை ஆட்ட விசேஷ சிறப்பு பூஜைக்காக சபரிமலை ஐயப்பன் கோயில் நடை திறக்கப்பட்டது. அதேநேரத்தில், இன்னும் கூட சிலர் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை பாதகமாக்கி, சபரிமலையின் சம்பிரதாயங்களை மீறி கோயிலுக்குச் செல்ல முற்படாமலும் இல்லை. சபரிமலையில் கமாண்டோ படையினர் உள்பட ஏறத்தாழ 2,300 காவல் துறையினர் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளனர். ஆயிரக்கணக்கில் ஐயப்பன்மார்கள் பக்தியுடன் வழிபடும் புனிதத்தலத்தில் இந்த அளவுக்குக் காவலர்கள் நிறைந்து காணப்படுவது வேதனையளிக்கிறது. 
இந்தியாவிலேயே அனைத்து மதத்தினரும், அனைத்து ஜாதியினரும் ஐயப்பன்மார்களாக சமத்துவ உணர்வுடன் கூடும் புனிதத்தலமான சபரிமலை, விவாதப் பொருளாக மாறியிருப்பதற்கு உச்சநீதிமன்றமும், கேரள மாநில அரசும்தான் காரணம் என்று குற்றம் சாட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. தேவையே இல்லாத நீதிமன்றத் தலையீடு, இன்று கேரள மாநிலத்தை மத ரீதியிலான சிந்தனைக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கிறது.
சபரிமலையில் 10 வயது முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்கள் வழிபடுவதில்லை என்கிற சம்பிரதாயம் ஐயப்ப பக்தர்களின் அங்கீகாரத்துடன் காலங்காலமாக நடைமுறையில் இருக்கிறது. கடந்த செப்டம்பர் 28-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றம் இந்த சம்பிரதாயத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துத் தீர்ப்பளித்தது. கேரளத்தில் ஆட்சியில் இருக்கும் இறை நம்பிக்கை இல்லாத இடதுசாரி அரசு, உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு மக்கள் மன்றத்தின் உணர்வுக்கு மாறானது என்று கூறி, மறு ஆய்வு செய்ய மறுத்தது மட்டுமல்ல, அந்தத் தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்தவும் முற்பட்டதன் விளைவுதான் இந்தப் பிரச்னை இந்த அளவுக்கு தீவிரமடைந்ததற்குக் காரணம். 
கடந்த மாதம் கேரள மாநிலத்தில் பெருமளவில் பெண்கள் கலந்துகொண்ட மெளன ஊர்வலங்கள், ஐயப்ப கோஷத்துடனான போராட்டங்கள் ஆகியவை தொடர்பாக கேரள அரசு 3,371 பேரை கைது செய்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ 545 வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பின்னணியில்தான் இப்போது சிறப்பு பூஜைக்காக நடை திறக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
இந்த பிரச்னை குறித்து இறை நம்பிக்கையும், சபரிமலை ஐயப்பனிடம் பக்தியும் உள்ள எந்தவொரு பக்தையும் தங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவதாகவோ, ஆதங்கம் இருப்பதாகவோ உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகவில்லை. இதில் சம்பந்தப்படாத யாரோ ஒருவர், பெண்களின் உரிமை என்கிற அடிப்படையில் தாக்கல் செய்த பொதுநல வழக்கை உச்சநீதிமன்றம் ஆரம்பத்திலேயே நிராகரித்திருக்க வேண்டும். இப்போது உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை மறு ஆய்வு செய்ய பல மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. உச்சநீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பைத் திருத்தி எழுதும் வாய்ப்பை இந்த மனுக்கள் வழங்கியிருக்கின்றன. 
சபரிமலை வழக்கில் பெரும்பான்மை நீதிபதிகளின் கருத்துக்கு உடன்படாத நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ராவின் மாறுபட்ட தீர்ப்பு மிகமிக முக்கியமானதும், குறிப்பிடத்தக்கதுமாகும். தீர்ப்புகள் திருத்தி எழுதப்படுவது ஒன்றும் புதிதல்ல. 2016-இல் குலு தசரா பண்டிகையையொட்டி மிருகபலி நடத்துவதை இமாசலப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றம் தடை செய்து உத்தரவிட்டது. மேல் முறையீடு வந்தபோது, முதலில் உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குத் தடைவிதிக்க உச்சநீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது. பிறகு மறு ஆய்வில், குலு தசரா பண்டிகைகளில் மிருக பலியை அனுமதித்து உத்தரவு பிறப்பித்தது. 
2015-இல் அந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மிருக பலிக்குத் தடை விதிக்கக் கூறி பொதுநல வழக்கு ஒன்று தொடுக்கப்பட்டபோது, உச்சநீதிமன்றம் அந்தப் பொதுநல வழக்கை ஏற்றுக்கொள்ள 
மறுத்தது. நூற்றாண்டு கால பழக்க வழக்கங்களுக்கும் சம்பிரதாயங்களுக்கும் எதிராகக் கண்களை மூடிக்கொண்டு தீர்ப்பளிக்க முடியாது என்று தனது நிராகரிப்புக்கு விளக்கம் தந்தது உச்சநீதிமன்றம். அந்த விளக்கம் சபரிமலை பிரச்னைக்கும் பொருந்தும்.
நீதிமன்ற வரலாற்றில் இதுபோல எத்தனை எத்தனையோ வழக்குகள் மறு ஆய்வுக்கு உள்படுத்தப்பட்டு தீர்ப்புகள் திருத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அதேபோல, பெரும்பான்மை நீதிபதிகளின் கருத்துகளுடன் ஒத்துப் போகாமல் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகள் மறு ஆய்வில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. எந்தவொரு தீர்ப்பும் முடிவான தீர்ப்பு அல்ல. அமெரிக்க உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ராபர்ட் ஜாக்ஸன் கூறியது போல, உச்சநீதிமன்றத்தால் திருத்தி எழுதப்பட்ட உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளில் பெரும்பான்மையான தீர்ப்புகள், உயர் உச்சநீதிமன்றம் ஒன்று இருக்குமேயானால், அதனால் திருத்தி எழுதப்படும். எந்தவொரு தீர்ப்பும் குறையில்லாததோ, இறுதியானதோ அல்ல என்பதை முன்னாள் நீதிபதிகள் பலரின் தீர்ப்புகள் உணர்த்தியிருக்கின்றன. 
ஐயப்ப பக்தியுள்ள எந்தவொரு பெண்மணியும் சபரிமலை சம்பிரதாயங்களை மீற விரும்பமாட்டார். அதேபோல, முறையாக விரதம் இருக்காமல் பதினெட்டாம் படியில் ஏற வயது வித்தியாசமில்லாமல் எந்தவொரு பெண்மணியும் துணியமாட்டார். வீம்புக்காகவும், விளம்பரத்துக்காகவும் சம்பிரதாயத்தை சிதைக்கும் வக்கிர எண்ணத்தோடு செயல்பட முனையும் நபர்களை பக்தர்கள் தடுப்பதில் தவறு காண முடியாது. 
நீதிமன்றங்கள், மத சம்பந்தமான பிரச்னைகளில் வழிகாட்டுவதற்கோ, தீர்ப்பளிப்பதற்கோ உரிமையை எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. பாஜகவும், இந்து அமைப்புகளும் சபரிமலை பிரச்னையை அரசியல் ஆதாயமாக்குகின்றன என்று குற்றம் சாட்டுவதை விட்டுவிட்டு, அதற்கு வழிவகுக்காமல் சபரிமலை சம்பிரதாயங்களில் பக்தர்களின் உணர்வுகளுக்கு இடமளித்து அரசும், நீதித்துறையும் ஒதுங்கிக் கொள்வதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/06/தேவையில்லாத-தலையீடு-3033866.html
3033424 தலையங்கம் நேதாஜியின் கனவு நனவாகிறது! ஆசிரியர் Monday, November 5, 2018 02:27 AM +0530 "சைனிக் ஸ்கூல்'  என்று பரவலாக அறியப்படும் ராணுவப் பள்ளிக்கூடங்களில் பெண்களையும் சேர்த்துக் கொள்வது என்கிற வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க முடிவு கடந்த மாதம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மத்திய பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள சைனிக் பள்ளிக்கூட அமைப்பின் கீழ் தொடங்கப்பட்ட இந்தப் பள்ளிக்கூடங்கள், அன்றைய பாதுகாப்பு அமைச்சர் வி.கே. கிருஷ்ண மேனனின் கனவத் திட்டங்களில் ஒன்று. இந்தியாவின் முப்படைகளிலும் உள்ள அதிகாரிகள் மத்தியில் காணப்பட்ட சமச்சீரின்மையை மாற்றி, எல்லா மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் பாதுகாப்புப் படையில் இருப்பதை உறுதிப்படுத்துவதுதான் சைனிக் பள்ளிக்கூடங்களின் நோக்கம். 

இந்தப் பள்ளிக்கூடங்களில் படித்துத் தேரும் மாணவர்கள் புணேயை அடுத்த கடக்வாஸ்லாவிலுள்ள தேசிய பாதுகாப்பு அகாதெமியிலும், தேசிய கடற்படை அகாதெமியிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் இப்போது 26 சைனிக் பள்ளிக்கூடங்கள் இருக்கின்றன. முழுக்க முழுக்க ஆண் குழந்தைகள் மட்டுமே இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் இதுவரை சேர்க்கப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். 

1993-இல் 25 பெண் அதிகாரிகள் கொண்ட முதல் குழு ஆலிவ் பச்சை நிறத்திலான அதிகாரிகளின் சீருடைகளை அணிந்துகொண்டு இந்திய ராணுவத்தில் நுழைந்ததில் தொடங்கி, தொடர்ந்து முப்படைகளிலும் பெண்களின் பங்கேற்பு அதிகரித்து வருகிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே கடற்படையிலும், விமானப்படையிலும் நேரிடையாகப் போர்க்களத்தில் ஈடுபடும் பணிகளில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். கடந்தாண்டு இந்திய ராணுவத் தளபதி விபின் ராவத், இந்திய ராணுவத்திலும் போர் முனையில் பங்கேற்க பெண் வீரர்களுக்கும் அனுமதி வழங்கியது முதல் பாதுகாப்புப் படையில் பெண்களின் எண்ணிக்கை வழக்கத்தைவிட அதிகரித்திருக்கிறது. 

பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமானவர்களைக் கொண்ட இந்திய ராணுவத்தில் பெண்களின் எண்ணிக்கை இப்போதைக்கு வெறும் 2.5% மட்டுமே. அதிலும்கூட, அவர்களில் பெரும்பாலானோர் மருத்துவப் பிரிவிலும், நிர்வாகப் பிரிவிலும்தான் பணியாற்றுகிறார்கள். கடந்தாண்டு முதல்தான் போர்க்களத்தில் நேரிடையாக ஈடுபடும் பொறுப்புகள் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இந்த விஷயத்தில் நாம் மிகவும் பின்தங்கியிருக்கிறோம் என்பதைக் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.

கடந்த அக்டோபர் 16-ஆம் தேதி லெப்டினன்ட் ஜெனரல் லாரா. ஜெ. ரிச்சர்ட்சன் என்கிற பெண் அதிகாரி அமெரிக்க ராணுவத்தின் மிகப்பெரிய பிரிவான போர்ஸஸ் கமாண்டின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றிருக்கிறார். இந்த போர்ஸஸ் கமாண்ட் என்பது 7,76,000 படை வீரர்களையும், 96,000 அலுவலர்களையும் கொண்ட அமெரிக்க ராணுவத்தின் மிகப்பெரிய பிரிவு என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அதேபோல, இஸ்ரேல் உருவான 1948 முதல் அந்த நாட்டு ராணுவத்தில் பெண்கள் பெருமளவில் பங்கு வகிக்கிறார்கள். இஸ்ரேலின் பாதுகாப்புப் படைகளில் உள்ள ஏறத்தாழ 90 விழுக்காடு பொறுப்புகளில் பெண்கள் பங்கேற்கிறார்கள். அநேகமாக எல்லா மேலைநாட்டுப் பாதுகாப்புப் படைகளிலும் சரிசமமாக இல்லாவிட்டாலும், பெண் வீரர்கள் கணிசமான பங்கை வகிக்கின்றனர். 

ராணுவத்தில் பெண்கள் பங்கு பெறுவது என்பது இந்தியாவுக்குப் புதிதொன்றும் அல்ல. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது 1943-இல் நேதாஜி சுபாஷ்சந்திர போஸ் இந்திய தேசிய ராணுவம் ஒன்றை ஏற்படுத்தினார். அதில் ஜான்சிராணி ரெஜிமெண்ட் என்று பெண் வீரர்களுக்கான ஒரு தனிப்பிரிவே இருந்தது. மலேசியா, சிங்கப்பூர், பர்மா உள்ளிட்ட தென்கிழக்கு ஆசியாவில் வாழும் பலரும் பங்கு பெற்ற இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் ஜான்சிராணி ரெஜிமெண்ட்டின் தலைமைப் பொறுப்பில் லட்சுமி ஷெகால் என்று பரவலாக அறியப்படும் கேப்டன் லட்சுமி சாமிநாதன் இருந்தார். அதில் ஜானகி தேவர் என்கிற தமிழரும் முக்கியப் பொறுப்பு வகித்தார். பெண்கள் ராணுவத்தில் சரிசமமாக பங்கு பெறுவதற்கு நேதாஜி சுபாஷ்சந்திர போஸ் 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வழிகோலியிருந்தார்.

இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அமைச்சராகப் பெண் ஒருவர் இருக்கும் நிலையில், அடுத்தகட்ட நகர்வாக ஆண்களுக்கு மட்டுமே இடமளிக்கப்படும் தேசிய பாதுகாப்பு அகாதெமியிலும் இனிமேல் பெண்களுக்கும் பயிற்சி பெறும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படுவதற்கான முன்னோட்ட முடிவுதான் சைனிக் பள்ளிக்கூடங்களில் பெண் குழந்தைகளுக்கும் இடமளிப்பது என்கிற இந்த முடிவு. சைனிக் பள்ளிக்கூடங்கள் வழக்கமான பள்ளிப்பாடங்களுடன், ராணுவத்துக்குத் தேவையான எல்லா உடற்பயிற்சிகளையும் துப்பாக்கி சுடுதல், மலையேறுதல், நீச்சல் அடித்தல் உள்ளிட்ட அடிப்படைத் தேவை
களையும் கற்றுத்தருகின்றன. இதில் படித்துத் தேறியவர்கள் தேசிய பாதுகாப்பு அகாதெமிக்கான நுழைவுத் தேர்வுக்குத் தயாராகிறார்கள். 

யுத்தத்துக்கான அணுகுமுறையும், தொழில்நுட்பமும் பெரிய அளவில் மாறிவிட்டிருக்கின்றன. முன்புபோல முப்படைகளில் இடம் பெறுவதற்கு உடல் வலு மட்டுமே போதாது. எதிரிகளை தொழில்நுட்பத்தின் மூலமும், சாதுர்யமான தாக்குதல் முறைகளாலும் வீழ்த்தும் புத்திசாலித்தனம் தேவைப்படுகிறது. அதற்கு ஆணோ, பெண்ணோ நுட்பமான அறிவு படைத்த இளைஞர்கள் தேசத்தின் முப்படைகளிலும் பணியாற்றத் தேவைப்படுகிறார்கள். 

ஏற்கெனவே பெண்கள் விமானப் படையில் போர் விமானிகளாகவும், ராணுவத்தில் போர்க்களத் தளபதிகளாகவும் பணியாற்றும் நிலைமை ஏற்பட்டிருப்பதால் சைனிக் பள்ளிக்கூடங்களில் பெண்களுக்கும் அனுமதி என்கிற அரசின் முடிவு, இந்தியப் பாதுகாப்புப் படையின் அடுத்தகட்ட நகர்வின் அறிகுறி. நேதாஜியின் கனவு நனவாகிறது!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/05/நேதாஜியின்-கனவு-நனவாகிறது-3033424.html
3032310 தலையங்கம் மோதல் போக்கு ஆபத்து! ஆசிரியர் Saturday, November 3, 2018 02:50 AM +0530 மத்திய அரசுக்கும், இந்திய ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான மோதல் பொதுவெளியில் கசிந்திருப்பது ஆரோக்கியமான அணுகுமுறையாகத் தெரியவில்லை. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் துணை ஆளுநர்களில் ஒருவரான விரல் ஆச்சார்யா கடந்த வெள்ளிக்கிழமை ஏ.டி. ஷெராஃப் நினைவு சொற்பொழிவின்போது வெளியிட்ட சில கருத்துகள் நேரடியாகவே ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரமான செயல்பாட்டில் அரசு தலையிடுகிறது என்று குற்றம்சாட்டுவதாக அமைந்திருந்தன. தனது உரையின் கருப்பொருளாக ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரத்தைக் கையாள ஆளுநர் உர்ஜித் பட்டேல் தந்த ஆலோசனைக்கு ஆச்சார்யா நன்றி தெரிவித்திருப்பதிலிருந்து, இதை இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் அதிகாரபூர்வக் கருத்தாகத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
உலகளாவிய அளவில் எல்லா நாடுகளிலும் அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையே பிரச்னைகள் எழுவதுண்டு. அரசியல் தலைமையின் முனைப்பு, வளர்ச்சி, அதிகரித்த வருவாய், கூடுதல் வேலைவாய்ப்பு உள்ளிட்டவை குறித்தவையாக இருக்கும். ஆனால், ரிசர்வ் வங்கியின் முனைப்பெல்லாம் விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது, வங்கிகளின் செயல்பாடுகளில் ஸ்திரத்தன்மை, பணவீக்கம் ஏற்படாமல் பாதுகாப்பது உள்ளிட்டவையாக இருக்கும். 
அரசியல்வாதிகள் தேர்தலை சந்திக்க வேண்டும் என்பதால், அவர்களுக்கு அவசரம் இருப்பதுபோலவே உடனடித் தீர்வுகளும் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், ரிசர்வ் வங்கியைப் பொருத்தவரை, நிலையான வளர்ச்சியும், தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கூடிய நிதி நிர்வாகமும்தான் குறிக்கோளாக இருக்கும். அதனால், அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படுவது இயற்கை.
ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரத்தையும், தன்னிச்சையான செயல்பாட்டையும் மதிக்காத அரசுகள் நிதிச்சந்தையின் எதிர்ப்பை சம்பாதித்து, பொருளாதார சிக்கலில் ஆழ்ந்து தங்களது செயலுக்கு வருந்த வேண்டி வரும் என்கிற விரல் ஆச்சார்யாவின் குற்றச்சாட்டுதான் இப்போது மிகப்பெரிய விவாதப் பொருளாகவும், அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான மோதலாகவும், வெளிப்பட்டிருக்கிறது. ஆச்சார்யா மூன்று தளங்களில் மத்திய அரசின் தலையீடு குறித்துத் தனது உரையில் குறிப்பிடுகிறார். ரிசர்வ் வங்கியின் இருப்பிலிருந்து கூடுதலான பகுதியை அரசுக்கு மாற்றுவது, பொதுத்துறை வங்கிகளின் கண்காணிப்பில் ரிசர்வ் வங்கியின் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரத்தைக் குறைப்பது, வங்கிகளின் மீதான ஒழுங்காற்று நடவடிக்கைகளில் ரிசர்வ் வங்கியின் பங்கைக் குறைப்பது என்று அரசு செயல்படுத்த நினைக்கும் இம்மூன்று நடவடிக்கைகளும் அவரது உரையில் விமர்சனம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. மத்திய அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான அணுகுமுறைகள் குறித்துத் துணை ஆளுநர் ஆச்சார்யா நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார் என்பதை அவர் தனது உரையில் குறிப்பிட்டிருக்கும் எடுத்துக்காட்டு உணர்த்துகிறது. கிரிக்கெட் விளையாட்டில் விரைவாக ரன்களை எடுத்து வெற்றியை உறுதிப்படுத்தும் டி-20 குழு கேப்டனின் அணுகுமுறையில் மத்திய அரசும், டெஸ்ட் போட்டிகளின் அணுகுமுறையில் ரிசர்வ் வங்கியும் பொருளாதாரபிரச்னைகளை அணுகுகின்றன என்கிற அவருடைய உவமை சரியான புரிதல். டி-20 விளையாட்டில் வேகமாக ரன்களைக் குவிக்கும் முயற்சியில் ஆட்டம் இழப்பதுபோல, ரிசர்வ் வங்கி நடந்துகொள்ள முடியாது. எந்தவொரு பொருளாதாரமும் நிலைகுலைந்துவிடக் கூடாது என்பதால் டெஸ்ட் பந்தய ஆட்ட அணுகுமுறையைத்தான் ரிசர்வ் வங்கி கையாண்டாக வேண்டும். அதேநேரத்தில், ஆட்சியாளர்களின் அவசரத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் செயல்படவும் முடியாது.
மத்திய நிதியமைச்சகத்துக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் இடையேயான மோதல் என்பது புதிதொன்றுமல்ல. இதற்கு முன்னால் பல நிதியமைச்சர்கள் ரிசர்வ் வங்கியின் ஒத்துழைப்பு இல்லாததால் விரக்தி அடைந்து பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை தாங்களே பார்த்துக்கொள்வதாக சவால் விட்டதுண்டு. அதேபோல, வட்டி விகிதத்தை நிர்ணயிப்பதில் அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கிக்கும் பல தடவை கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டதுண்டு. இந்த கருத்து வேறுபாடுகள் எதிர்கொள்ள முடியாதவை அல்ல. இப்போது பிரச்னை கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல, அரசின் தலையீடும் ரிசர்வ் வங்கியின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்த எடுத்திருக்கும் சில நடவடிக்கைகளும்தான்.
மத்திய அரசின் மூன்று முடிவுகள் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியை எரிச்சலூட்டி இருப்பதாகத் தெரிகிறது. பொதுத்துறை வங்கிகளைக் கண்காணிப்பதில் ரிசர்வ் வங்கிக்கு போதுமான அதிகாரம் இல்லை என்கிற வங்கி ஆளுநர் உர்ஜித் பட்டேலின் குற்றச்சாட்டு, ரிசர்வ் வங்கியிடம் அளவுக்கு அதிகமாக இருக்கும் வைப்பு நிதியிலிருந்து தனது நிதிப்பற்றாக்குறையை ஈடுகட்ட மத்திய அரசு கோரும் நிதியை வழங்க மறுப்பது, ரிசர்வ் வங்கியின் சுதந்திரத்தைக் குறைக்கும் வகையில் ஒழுங்காற்று ஆணையம் ஒன்றை உருவாக்க முற்பட்டிருப்பது ஆகிய மூன்றும்தான் ரிசர்வ் வங்கியின் அதிருப்திக்குக் காரணங்கள். அரசுக்கும் ரிசர்வ் வங்கியின் மீது வாராக்கடன் பிரச்னையிலும், வட்டி விகிதக் குறைப்புப் பிரச்னையிலும் கடுமையான அதிருப்தி நிலவுகிறது. 
சர்வதேச அளவிலும் இந்தியாவிலும் காணப்படும் பொருளாதாரக் குழப்பத்திற்கு இடையில் இதுபோன்ற உரசல்கள் ஏற்படுவது நல்லதல்ல. அடுத்த ஆண்டு பொதுத்தேர்தல் வரவிருக்கும் நிலையில், அரசின் அவசரத்தை ரிசர்வ் வங்கியும், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மை என்பது அரசியலுக்கும், தேர்தலுக்கும் அப்பாற்பட்டது என்பதை மத்திய அரசும் புரிந்துகொண்டு மோதல் போக்கைத் தவிர்த்து இணக்கமாக செயல்படாவிட்டால் இந்தியா மிகப்பெரிய பொருளாதார வீழ்ச்சியை எதிர்கொள்ள நேரிடும். இதை நிதியமைச்சர் அருண் ஜேட்லியும், ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் உர்ஜித் பட்டேலும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/03/மோதல்-போக்கு-ஆபத்து-3032310.html
3031648 தலையங்கம் ராஜதந்திர வெற்றி! ஆசிரியர் Friday, November 2, 2018 02:04 AM +0530 2006 முதல் ஆண்டுதோறும் நடைபெற்றுவரும், இந்திய - ஜப்பான் கூட்டுறவு மாநாடு, இரு நாடுகளுக்குமிடையேயான நெருக்கத்தின் வெளிப்பாடாக அமைந்திருக்கிறது. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் நடவடிக்கைகளும், அமெரிக்கா பல்வேறு ஒப்பந்தங்களிலிருந்து வெளியேறியிருப்பதும் இரு நாடுகளையும் பாதித்திருக்கின்றன என்கிற பின்னணியில் இந்த ஆண்டின் கூட்டுறவு மாநாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை அமெரிக்காவின் புதிய இறக்குமதி வரி விதிப்புகள் நமது பொருளாதாரத்தை நேரடியாகவே பாதித்திருக்கின்றன. இந்தியர்களின் வேலைவாய்ப்பை நுழைவு அனுமதிக் கட்டுப்பாடுகள் பாதித்திருக்கின்றன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஈரானுடனும், ரஷியாவுடனுமான இந்தியாவின் ஒப்பந்தங்கள், அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடையை எதிர்கொள்ளக்கூடும் என்கிற அச்சமும் காணப்படுகிறது. 
ஜப்பானும் இதேபோல அமெரிக்காவின் இறக்குமதி வரி விதிப்பாலும், அமெரிக்க பசுபிக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்திலிருந்து வெளியேறியிருப்பதாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் சீனாவின் ஆதிக்கம் அதிகரிக்கக்கூடும் என்கிற அச்சம் எழுந்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், வடகொரியாவுடன் அமெரிக்கா அவ்வப்போது மேற்கொள்ளும் பேச்சுவார்த்தைகள் ஜப்பானை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருக்கின்றன. அதனால், இந்தியாவும் ஜப்பானும் அமெரிக்காவால் எழும் சவால்களை எதிர்கொள்ள மேலும் நெருக்கமாக செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் 
ஏற்பட்டிருக்கிறது.
இரு நாடுகளுக்கும் பொதுவான இன்னொரு கவலை, ஆசியாவில் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் ஆதிக்கம். கிழக்கு சீனக் கடலில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் சீனாவின் முயற்சியும், ஜப்பானின் ஆளில்லாத் தீவுகளான சென்காக்கூ தீவுகளின் மீது சீனா உரிமை கொண்டாடுவதும், தனது பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக ஜப்பான் கருதுகிறது. இந்தாண்டின் தொடக்கத்தில் அணுஆயுத நீர்மூழ்கிக் கப்பல் ஒன்றை ஜப்பானின் எல்லைக்குள் உள்ள சென்காக்கூ தீவுகளுக்கு சீனா அனுப்பியது. இதன் மூலம் தனது கடல் எல்லையை அதிகரிக்க சீனா எடுத்துவரும் முயற்சிகள் ஜப்பானுக்குக் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அதேபோல, சீன விமானப் படை, ஜப்பானிய எல்லைக்குள் அடிக்கடி அத்துமீறி நுழைய முற்பட்டிருப்பதும் அந்த நாட்டின் கவலையை அதிகரித்திருக்கிறது.
இந்தப் பின்னணியில்தான் பிரதமர் மோடியின் இந்த ஆண்டுக்கான ஜப்பானிய அரசு முறைப் பயணம் பார்க்கப்பட வேண்டும். அமெரிக்காவுடனான உறவில் ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்னைகளால் ரஷியாவும் சீனாவும் நெருங்குகின்றன. சிறிது காலம் தொய்வு ஏற்பட்டிருந்த இந்திய - ரஷிய உறவு, ரஷிய அதிபர் விளாடிமிர் புதினின் சமீபத்திய இந்திய அரசு முறைப் பயணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் பழைய வலிமையைப் பெற்றிருக்கிறது. 
பிரதமர் மோடியின் ஜப்பான் விஜயத்திற்கு முன்புதான் பிரதமர் அபே 500 முக்கியத் தொழிலதிபர்களுடன் சீனாவுக்குச் சென்று அந்த நாட்டின் அதிபரையும் பிரதமரையும் சந்தித்துவிட்டு வந்திருக்கிறார். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடந்திருக்கும் ஜப்பானிய பிரதமரின் இந்த சீன விஜயத்தின் நீட்ச்சியாகத்தான் இந்தியப் பிரதமரின் ஜப்பான் விஜயத்தை நோக்க வேண்டும். பிரதமர்கள் இருவரும் சீனாவின் அணுகுமுறை குறித்துக் கலந்தாலோசித்திருப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.
இந்தியப் பிரதமர் மோடியும் ஜப்பான் பிரதமர் அபேவும் இரு நாடுகளின் வெளிவிவகார மற்றும் பாதுகாப்பு அமைச்சர்கள் அளவிலான கூட்டுப் பேச்சுவார்த்தையை நடத்துவது என்று முடிவெடுத் திருக்கிறார்கள். வங்க தேசம், மியான்மர், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் இந்தியாவும் ஜப்பானும் இணைந்து பல்வேறு கட்டமைப்புப் பணிகளில் ஈடுபடுவது என்றும் தீர்மானித்திருக்கிறார்கள். இதன் மூலம் இந்தியா தனது அண்டை நாடுகளுடனான உறவையும், முக்கியத்துவத்தையும் அதிகரித்துக்கொள்ள முடியும். 
இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள எல்லா நாடுகளிலும் சீனா தனது முதலீடுகளின் மூலம் தடம் பதித்திருக்கிறது. அந்த நாடுகளைத் தன்னுடைய கடன் வலையில் சிக்க வைத்திருக்கிறது. இதிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிக்கும் அந்த நாடுகளுக்குப் பொருளாதார ரீதியாக இந்தியா இனிமேல் உதவ முடியும் என்கிற சூழலை ஜப்பானுடனான இந்த ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
நரேந்திர மோடி - ஷின்ஷோ அபே சந்திப்பில் குறிப்பிடத்தக்க முடிவு, இரு நாடுகளுக்குமிடையே 75 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.5.48 லட்சம் கோடி) அளவிலான வர்த்தக ஒப்பந்தம். இதன்படி, இரு நாடுகளும் அமெரிக்க டாலரில் அல்லாமல் அவரவர் நாட்டு செலாவணிகளில் இறக்குமதி - ஏற்றுமதிகளை செய்துகொள்ள முடியும். டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்திருக்கும் நிலையில், இது மிகப்பெரிய ஆறுதல். 
சீனாவுக்கும் ஜப்பானுக்குமிடையே ராஜீய உறவு சரியாக இல்லாவிட்டாலும்கூட, வர்த்தகத்தின் அளவு 300 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.21.94 லட்சம் கோடி). ஆனால், இந்திய - ஜப்பான் வர்த்தகம் வெறும் 15 பில்லியன் டாலரில்தான் (சுமார் ரூ.1.09 லட்சம் கோடி) காணப்படுகிறது. அதனால், இந்திய - ஜப்பான் நட்புறவு என்பது பொருளாதாரம் சார்ந்தது அல்ல; இரு நாடுகளின் பாதுகாப்பு சார்ந்தது. 
இந்து மகா சமுத்திரத்தில் ஆதிக்க சக்தியாக இந்தியா விளங்குவது ஜப்பானுக்கும், ஜப்பான் தனது நட்பு நாடாக இருப்பது இந்தியாவுக்கும் ஆசியாவில் இரு நாடுகளும் தங்களது முக்கியத் துவத்தை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள மிக மிக அவசியம். இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது பிரதமர் மோடியின் ஜப்பானிய விஜயம் வெற்றி என்றுதான் கருத வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/02/ராஜதந்திர-வெற்றி-3031648.html
3030933 தலையங்கம் அகற்றுவோம் ஆக்கிரமிப்புகளை! ஆசிரியர் Thursday, November 1, 2018 01:44 AM +0530 முதுமலையில் உள்ள சீகூர் கிராமத்தில் கடந்த அக்டோபர் 24-ஆம் தேதி 22 வயது பெண் யானை மர்மமான முறையில் இறந்து கிடந்தது. கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் கோவையைச் சுற்றி மூன்று பேர் யானையால் தாக்கப்பட்டு இறந்திருக்கிறார்கள். கடந்த மூன்று மாதங்களில் தேனி மாவட்டத்திலுள்ள மேகமலை வனவிலங்கு சரணாலயத்தில் நான்கு யானைகள் மர்மமான முறையில் இறந்திருக்கின்றன. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் தமிழகத்தில் 125 யானைகள் இறந்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இதுவே 2015-16-இல் 61ஆக இருந்தது. தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல இந்தியா முழுவதும் யானைகள் அதிகம் உள்ள வனப்பகுதிகளிலும், அதையடுத்த பகுதிகளிலும் மனித-யானை மோதல் மிகப்பெரிய பிரச்னையாக உருவெடுத்து வருகிறது. 
கடந்த ஜூன் 25-ஆம் தேதி டேராடூன் காத்கோடம் விரைவு ரயில் 70 கி.மீ. வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தது. உத்தரகண்ட் மாநிலம் ஹரித்துவாரை அடுத்த ராஜாஜி புலிகள் காப்பகம் அமைந்திருக்கும் மோட்டிச்சூர் என்கிற இடத்தில் 17 யானைகள் ரயில் பாதையைக் கடந்து கொண்டிருந்தன. நள்ளிரவு நேரத்தில் அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த 35 வயது யானை ரயிலில் அடிபட்டு அந்த இடத்திலேயே மரணமடைந்தது, அந்த ரயிலில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த பயணிகளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
கடந்த மாதம் மேற்கு வங்கம் கொல்கத்தாவிலிருந்து 150 கி.மீ.தொலைவிலுள்ள கித்னி ரயில் நிலையத்துக்கு அருகில் தியானேஸ்வரி விரைவு ரயிலில் அடிபட்டு ஒரு குட்டி உட்பட மூன்று யானைகள் ரயில் பாதையின் இருபுறமும் இறந்து கிடந்தது பலரது இதயத்தையும் உலுக்கிய சம்பவம். இதேபோல கடந்த டிசம்பர் மாதம் குவாஹாட்டி-நகர்லகூன் விரைவு ரயிலில் அடிபட்டு கர்ப்பிணி யானை உட்பட ஐந்து யானைகள் அஸ்ஸாமிலுள்ள பம்கான் வழித்தடத்தில் இறந்து கிடந்தன.
இந்தியாவில் 110 யானை வழித்தடங்கள் காணப்படுகின்றன. தென்னிந்தியாவில் 28, மத்திய இந்தியாவில் 25, வடகிழக்கு இந்தியாவில் 23, வடமேற்கு வங்கத்தில் 23, வடமேற்கு இந்தியாவில் 11 என்று இவை பரந்து காணப்படுகின்றன. இவற்றில் சில வழித்தடங்கள் இரண்டு மூன்று மாநிலங்களை உள்ளடக்கியவை. மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள வழித்தடங்கள் அஸ்ஸாம், ஜார்க்கண்ட் மாநிலங்களையும், தமிழகம், கேரள, கர்நாடக மாநிலங்களையும் உள்ளடக்கியதாக சில வழித்தடங்களும் இருக்கின்றன.
110 யானை வழித்தடங்களில் 70% வழித்தடங்கள்தான் யானைகளால் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 25% வழித்தடங்களில் அவ்வப்போது யானைகளின் நடமாட்டம் காணப்படுகிறது. இந்த வழித்தடங்களில் 29% வழித்தடங்கள் மனிதர்களின் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. 66% வழித்தடங்கள் வழியாக நெடுஞ்சாலைகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. 22 வழித்தடங்களின் வழியாக ஏற்கெனவே ரயில் வண்டிகளுக்கான இருப்புப் பாதைகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. மேலும், நான்கு வழித்தடங்களில் ரயில் பாதைகள் அமைக்கும் பணி நடைபெற்று வருகிறது.
1987 முதல் 2017 வரையிலான 20 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் 265 யானைகள் ரயில் விபத்தில் இறந்திருப்பதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. இந்த எண்ணிக்கையை விட, இரு மடங்கு யானைகள் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றன என்கிறார்கள் வன விலங்கு பாதுகாப்பு ஆர்வலர்கள். இந்திய வனவிலங்கு அறக்கட்டளை என்கிற அமைப்பு கடந்த ஆண்டு வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையின்படி ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 100 யானைகள் ரயில் விபத்திலும், சாலை விபத்திலும், மின்சாரம் பாய்ந்தும் இறந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. குறைந்தது 400 முதல் 450 பேர் யானைகளுடனான மோதலில் இறந்திருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.
யானை வழித்தடம் என்பது உணவுக்காக யானைகள் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்கு நகரும் பாதை. இதுபோன்ற யானைக் கூட்டங்களின் நகர்வுதான் ஆரோக்கியமான யானைகளின் இனப்பெருக்கத்துக்கு வழிகோலுகின்றன. இந்த வழித்தடங்களுக்கிடையே சாலைகள் அமைப்பது, இருப்புப் பாதைகள் அமைப்பது, கால்வாய்கள் அமைப்பது, மனிதக் குடியிருப்புகள் ஏற்படுத்துவது என்பவை யானைக் கூட்டங்களின் வழித்தடத்தில் தடைகளை ஏற்படுத்துகின்றன. வேறு வழியில்லாமல் யானைகள் புதிய பாதையைத் தேடி நகரும்போது, அது தேவையில்லாமல் 
மனிதர்களுடனான மோதலில் முடிவடைகிறது. 
யானைகளுக்கு ஏற்கெனவே இருக்கும் உறைவிடங்களே மிக மிகக் குறைவு. அந்த இடங்களும் ஆக்கிரமிக்கப்படும்போது, யானைகள் செய்வதறியாது தடுமாறுகின்றன. 40 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான யானைகள் அரசின் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளிலோ, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள வனப் பகுதிகளிலோ வசிப்பவை அல்ல. குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் அவை ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்கு சுதந்திரமாக நகர்ந்து தங்களது உணவைத் தேடிக் கொண்டு கூட்டமாக வாழ்கின்றன.
2005-இல் 24%ஆக இருந்த வனப்பகுதியிலுள்ள யானைகளின் வழித்தடங்கள் இப்போது 12.9% -ஆகக் குறைந்திருக்கின்றன. குறைந்துவரும் வனப்பகுதியும், ஆக்கிரமிக்கப்படும் வழித்தடங்களும் யானைகளின் வாழ்வாதாரத்தையே கேள்விக்குறியாக்கும் நிலையில், பிரச்னையை எப்படி கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது என்று புரியாமல் வனத்துறையும், அரசும் திகைத்துப் போயிருக்கின்றன என்பதுதான் உண்மை.
2015-இல் அஸ்ஸாமிலுள்ள ராம்தரங் மலையடிவார கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்த 19 குடும்பங்கள் யானைகளின் நடமாட்டத்துக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகத் தன்னிச்சையாக அந்தக் கிராமத்திலிருந்து வெளியேறியிருக்கிறார்கள். இதேபோல யானைகளின் வழித்தடங்களை ஆக்கிரமித்திருப்பவர்களும் வெளியேறுவதுதான் நியாயம். இல்லையென்றால், அவர்களை வெளியேற்றுவது அரசின் கடமை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/nov/01/அகற்றுவோம்-ஆக்கிரமிப்புகளை-3030933.html
3030215 தலையங்கம் மனித உரிமையா? பொருளாதாரமா? ஆசிரியர் Wednesday, October 31, 2018 01:41 AM +0530 ஜமால் கஷோகி அமெரிக்காவின் நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்ற பத்திரிகையாளர். ஒரு காலத்தில் சவூதி அரேபிய அரச குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தவர். ஆனால், எம்பிஎஸ் என்று பரவலாக அழைக்கப்படும் முகம்மது பின் சல்மான் சவூதி அரேபியாவின் பட்டத்து இளவரசராக அறிவிக்கப்பட்டது முதல் இவருக்கும் அரச குடும்பத்திற்கும் இடையேயான கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரித்தன. இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதிஅரேபியத் தூதரகத்தில் அவர் கொல்லப்பட்டிருப்பது சர்வதேச அளவில் மிகப்பெரிய பரபரப்பையும், சவூதி அரேபிய இளவரசர் முகம்மது பின் சல்மானுக்கு எதிரான விமர்சனங்களையும் எழுப்பியிருக்கிறது. 
கடந்த அக்டோபர் 2-ஆம் தேதி ஜமால் கஷோகி, இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதி அரேபியத் தூதரகத்திற்கு அழைக்கப்பட்டார். அங்கே நடந்த வாக்குவாதமும், கைகலப்பும் அவரது படுகொலையில் முடிந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. கஷோகி சவூதி அரேபியத் தூதரகத்தைவிட்டு வெளியேறினார் என்று முதலில் கூறிய சவூதி அரேபியா, துருக்கி அரசால் கசியவிடப்பட்ட தகவல்களில் தூதரக அதிகாரிகளுடனான கைகலப்பில் அவர் இறந்ததாக அறிவித்தது. இதிலிருந்து ஜமால் கஷோகியின் படுகொலை சவூதி அரேபியாவால் மறைக்கப்படுகிறது என்பது வெளிப்பட்டது. 
சவூதி அரேபியத் தலைநகர் ரியாதிலிருந்து 15 பேர் கொண்ட குழு இஸ்தான்புல்லுக்கு இரண்டு தனி விமானங்களில் அனுப்பப்பட்டதும், ஜமால் கஷோகியை ரியாத்துக்கு கடத்தி வரப் பணிக்கப்பட்டதும் இப்போது தெரியவந்திருக்கிறது. இதுபோல, சவூதி அரேபிய அரசுக்கு எதிராக செயல்படுபவர்களை வெளிநாடுகளிலிருந்து கடத்திக் கொண்டுவருவது புதிதொன்றுமல்ல. 
இஸ்தான்புல் தூதரகத்தில் நடந்த கைகலப்பின்போது, 59 வயது ஜமால் கஷோகியின் கழுத்து நெரிக்கப்பட்டதாகவும், அவர் இறந்துவிட்டதாகவும் தகவல் கசிந்திருக்கிறது. ஜமால் கஷோகியை உயிருடன் பிடித்து ரியாத்துக்குக் கொண்டுவந்து அதன் பிறகு தண்டிப்பது என்பதுதான் திட்டமென்றும், ஆனால் ஜமால் கஷோகி அதற்கு உடன்படாததால்தான் இந்தப் படுகொலை நடந்திருக்கிறது என்றும் கருதப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவரது உடல் சிதைக்கப்பட்டு சில எலும்புத் துண்டுகள் நினைவுப் பரிசாக ரியாத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. கஷோகியின் சிதிலமடைந்த உடல் இஸ்தான்புல்லில் உள்ள சவூதி அரேபியத் தூதரின் வீட்டுத் தோட்டத்திலிருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 
ஜமால் கஷோகி படுகொலை தொடர்பாக 18 பேர் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதாகவும், 5 மூத்த அதிகாரிகள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பதாகவும் சவூதி அரேபியா தெரிவித்திருப்பது பட்டத்து இளவரசர் முகம்மது பின் சல்மானை இந்தப் பிரச்னையிலிருந்து அகற்றி நிறுத்துவதற்காகத்தான் என்று கூறப்படுகிறது. சவூதி அரேபியத் தரப்பு கூறும் விளக்கங்களில் பல ஓட்டைகள் காணப்படுவதே அதற்குக் காரணம்.
சவூதி அரேபியாவுடன் இணக்கமான உறவில்லாத ஓர் அந்நிய நாட்டில் இப்படியொரு திட்டத்தை தலைமையின் உத்தரவில்லாமல் தளபதிகள் யாரும் செய்திருக்க முடியாது. தலைமைக்குத் தெரியாமல் நடைபெற்ற ஒரு திட்டம் தவறுதலாகக் கொலையில் முடிந்திருந்தால், ஜமால் கஷோகி விவகாரம் சவூதி அரேபிய அரசால் ஏன் மறைக்கப்படவும், திசை திருப்பப்படவும் முயற்சிகள் நடந்தன என்பது அடுத்த கேள்வி. 
ஜமால் கஷோகி தூதரகத்திலிருந்து வெளியேறினார் என்கிற வாதம் அதற்கு எதிராக செய்திகள் கசியத் தொடங்கிய பிறகுதான் சவூதி அரேபிய அரசால் மறுக்கப்பட்டு அவர் கொல்லப்பட்டது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து கஷோகியின் படுகொலையும் அதைத் தொடர்ந்து சவூதி அரேபியாவின் பதற்றமான முடிவுகளும் அரச குடும்பத்தின் தொடர்பை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
சவூதி அரேபிய அரசின் மனித உரிமை மீறல்கள் உலகுக்கு தெரியாததல்ல. சவுக்கால் அடித்தல், மரண தண்டனை விதித்தல், கடுமையான தண்டனைகள் இவையெல்லாம் தொடர்ந்து பல
ராலும் விமர்சிக்கப்பட்டு வந்த செயல்பாடுகள்தான். முகம்மது பின் சல்மான் பட்டத்து இளவரசராக நியமிக்கப்பட்டதும், ஆட்சி அதிகாரம் 82 வயது அரசரிடமிருந்து அவருக்கு மாறியிருப்பதும் ஜமால் கஷோகியின் படுகொலைக்கு முக்கியமான காரணம். தனக்கு எதிராக செயல்படுபவர்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்த முகம்மது பின் சல்மான் எடுத்திருக்கும் நடவடிக்கை இது என்றுதான் அரசியல் நோக்கர்கள் கருதுகிறார்கள். 
ஆரம்பத்தில் முகம்மது பின் சல்மானை ஆதரித்த அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப், இப்போது ஜமால் கஷோகி படுகொலை குறித்த உண்மை வெளிப்பட வேண்டும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். பிரிட்டன், பிரான்ஸ், கனடா உள்ளிட்ட நாடுகளும் ஜமால் கஷோகியின் படுகொலையை கண்டித்திருக்கின்றன. 
சவூதி அரேபியா உலகின் மிகப்பெரிய கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதியாளர் என்பதையும், மத்திய ஆசியாவின் சக்தி வாய்ந்த நாடு என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. அடுத்து வரும் ஆண்டுகளில் அமெரிக்காவிடமிருந்து 110 பில்லியன் டாலர் அளவிலும், ஐரோப்பாவிலிருந்து 66 பில்லியன் டாலர் அளவிலும், ஜப்பானிடமிருந்து 45 பில்லியன் டாலர் அளவிலும் ஆயுதங்கள் வாங்க சவூதி அரேபியா ஒப்பந்தம் செய்திருக்கிறது. ஏறத்தாழ 500 பில்லியன் டாலர் வளர்ச்சிப் பணிகள் சவூதி அரேபியாவில் நடக்க இருக்கின்றன. 
இந்தப் பின்னணியில் எந்த ஒரு வல்லரசும் சவூதி அரேபியாவைப் பகைத்துக் கொள்ளுமா, பட்டத்து இளவரசர் முகம்மது பின் சல்மானை நேரடியாகக் குற்றம் சாட்டுமா என்பது சந்தேகம்தான். 
பத்திரிகையாளர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். இது வெளிப்படையான திட்டமிட்டப் படுகொலை என்பது நன்றாகவே தெரிகிறது. ஜமால் கஷோகியின் படுகொலை பத்திரிகை சுதந்திரத்துக்கும், மனித உரிமை மீறலுக்கும் எதிராக நடைபெற்றிருக்கும் மிகப்பெரிய தாக்குதல். உலக நாடுகள் இந்தப் பிரச்னையை எப்படி அணுகப்போகின்றன?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/31/மனித-உரிமையா-பொருளாதாரமா-3030215.html
3029649 தலையங்கம் ஜனநாயகப் படுகொலை! ஆசிரியர் Tuesday, October 30, 2018 01:48 AM +0530 இலங்கை அதிபர் மைத்ரிபால சிறீசேனாவால் பிரதமர் பதவியிலிருந்து தன்னிச்சையாக நீக்கப்பட்ட ரணில் விக்ரமசிங்க அந்த நாட்டின் பிரதமராகத் தொடருகிறார் என்று நாடாளுமன்றத் தலைவர் ஜெயசூர்யா அறிவித்திருக்கிறார். நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பலத்துடன் மற்றொரு பிரதமர் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வரை பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் உரிமைகளையும் சலுகைகளையும் பாதுகாப்பது தனது ஜனநாயகக் கடமை என்றும் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். தான் பிரதமராகத் தொடருவதாக ரணில் விக்ரமசிங்கவும் தெரிவித்திருக்கிறார். 
ஆனாலும்கூட, ராணுவம், காவல்துறை ஆகியவற்றின் மறைமுக ஆதரவு ராஜபட்சவுக்கு தொடர்ந்து இருந்து வந்திருப்பதால் அவர் அதிபர் சிறீசேனா அளித்திருக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி இப்போதைக்கு அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவார் என்று தெரிகிறது. அவருக்கு சீன அதிபர் வெளிப்படையாக ஆதரவு அளித்திருக்கும் நிலையில், இந்த அதிரடி மாற்றத்தின் பின்னணியில் மிகப்பெரிய அரசியல் சூழ்ச்சி இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. சில நாள்களுக்கு முன்னால் அதிபர் சிறீசேனா சீனாவுக்கு சென்றிருந்த பின்னணியில்தான் இந்த அரசியல் முடிவுகள் அவரால் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை ஊகிப்பது ஒன்றும் சிரமமல்ல.
கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மாலையில் இலங்கை அதிபர் அலுவலகத்திலிருந்து மூன்று அதிரடி அறிவிப்புகள் வெளியிடப்பட்டன. ரணில் விக்ரமசிங்க தலைமையிலான அரசுக்கு சிறீசேனாவின் இலங்கை சுதந்திரா கட்சி அளித்துவந்த ஆதரவை விலக்கிக்கொண்டது. அதிபர் மைத்ரி பால சிறீசேனா, மகிந்த ராஜபட்சவுக்கு பிரதமராக பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைத்தார். அரசியல் சாசனப் பிரிவு 42(4)-இன் கீழ் ரணில் விக்ரமசிங்க பிரதமர் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதாக அதிபர் சிறீசேனாவால் எழுத்து மூலம் தெரிவிக்கப்பட்டது. இவை மூன்றுமே ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தொடர்ந்து நடைபெற்றன. மிகவும் ரகசியமாகத் திட்டமிடப்பட்டு, நாடாளுமன்றத்தைக் கலந்தாலோசிக்காமல் பிரதமருக்கோ, அவரது அமைச்சரவை சகாக்களுக்கோ இது குறித்து எந்தவிதத் தகவலும் தராமல் நடத்தப்பட்ட அரசியல் சதி என்றுதான் இதைக் கூற வேண்டும்.
எந்தவொரு ஜனநாயக நாட்டிலும் ஆட்சி மாற்றம் இதுபோன்று நடைபெற்றதாக வரலாறு இல்லை. பிரதமராகப் பதவியிலிருக்கும் ஒருவர் அந்தப் பதவியிலிருந்து அகற்றப்படாமல் இன்னொரு பிரதமர் நியமிக்கப்படுவது இதுவரை கேட்டிராத நிகழ்வு. இப்போது இரண்டு பிரதமர்களும் அவர்களது கட்சிகளும் ஆட்சி அதிகாரத்தைப் கைப்பற்றவும், தங்களுக்கு அங்கீகாரத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளவும் களமிறங்கியிருக்கிறார்கள். இவர்களில் ஒருவர் நாடாளுமன்றத்தின் பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்று, அதிபர் சிறீசேனாவும் நாடாளுமன்றத்தின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே இந்தக் குழப்பம் முடிவுக்கு வரும். 
2015-இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட 19-ஆவது அரசியல் சாசன திருத்தத்தின்படி, பிரதமராக இருக்கும் ஒருவர், இறந்தாலோ, பதவி விலகினாலோ, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கும் தகுதியை இழந்தாலோ, அந்த அரசு நாடாளுமன்றத்தில் நம்பிக்கையை இழந்தாலோ மட்டும்தான் அவரைப் பதவியிலிருந்து அகற்ற முடியும். பிரதமரைத் தன்னிச்சைப்படி அகற்றும் அதிபரின் உரிமை 19-ஆவது திருத்தத்தின்படி அகற்றப்பட்டது. இப்போது உள்ள அரசியல் சாசனப்படி, பிரதமரை நியமிக்கும் அதிகாரம்தான் அதிபருக்கு உண்டே தவிர, மேலே குறிப்பிட்ட காரணிகள் இல்லாமல் அகற்றும் உரிமை இல்லை. 
அதிபர் மாளிகையிலிருந்து வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அறிவிப்பின்படி, சட்டப்பிரிவு 42(4) பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதன்படி, யார் நாடாளுமன்றத்தின் பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களின் ஆதரவைப் பெற முடியும் என்று அதிபர் கருதுகிறாரோ அவரை பிரதமராக நியமிக்கலாம். இந்த 42(4) பிரிவு என்பது, தேர்தல் முடிந்த பிறகு அல்லது நாடாளுமன்றத்தின் நம்பிக்கையைப் பிரதமர் ஒருவர் இழந்த பிறகு, பிரதமரை நியமிப்பதற்காகத் தரப்பட்டிருக்கும் உரிமையே தவிர, நினைத்தபோது அதிபர் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக வழங்கப்பட்ட அதிகாரம் அல்ல என்பதை அதிபர் சிறீசேனா பொருட்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை.
கடந்த பிப்ரவரி மாதம்தான் பிரதமர் விக்ரமசிங்க நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் தனது பெரும்பான்மையை நிரூபித்திருக்கிறார். அதற்குப் பிறகு அவரது பெரும்பான்மையைக் கேள்விக்குறியாக்கும் எந்தவித நிகழ்வும் நடந்துவிடவில்லை. அதேபோல, சட்டப்பிரிவு 42(2) பிரதமரை நியமிக்கும் அதிகாரம் குறித்து கூறுகிறதே தவிர, பிரதமரை விலக்கும் அதிகாரத்தை வழங்கவில்லை. பிரதமரை நியமிக்கும் அதிகாரத்தையும், பதவியிலிருந்தும் விலக்கும் அதிகாரத்தையும் அதிபருக்கு 2015-க்கு முன்பு இப்பிரிவு வழங்கியிருந்தது. ஆனால், 19-ஆவது திருத்தம் அதிபர் ஒருவர் பிரதமரை எப்படி, என்னென்ன காரணங்களுக்காக அகற்றலாம் என்பதைத் தெளிவாக வரையறுத்திருக்கும் நிலையில், அதிபரின் செயல்பாடுகள் சட்டவிரோதமான, அரசியல் சாசனத்துக்குப் புறம்பான செயல் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. 
ராஜபட்சவுக்கு பெரும்பான்மை பலம் இருந்திருந்தால் நாடாளுமன்றத்தில் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பின் மூலம் பிரதமராகி இருப்பார். நாடாளுமன்றத்தை நவம்பர் 16-ஆம் தேதி வரை அதிபர் சிறீசேனா முடக்கி வைத்திருப்பது குதிரைப் பேரத்தின் மூலம் ராஜபட்சவுக்கு பெரும்பான்மை பலத்தை ஏற்படுத்தித் தர வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். 
ராஜபட்சவுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து இலங்கையில் நடந்திருக்கும் ஜனநாயகப் படுகொலைக்கு அங்கீகாரம் தர சீனா முற்பட்டிருக்கிறது. இந்தியா மெளனம் காக்கிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/30/ஜனநாயகப்-படுகொலை-3029649.html
3028904 தலையங்கம் ஆறுதலும் ஆதங்கமும்! ஆசிரியர் Monday, October 29, 2018 02:17 AM +0530 மத்திய நிதியமைச்சகத்தின் நேரடி வரி விதிப்புப் பிரிவு வெளியிட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரம் ஆறுதல் அளிப்பதாக இருக்கிறது. கடந்த நிதியாண்டை விட இந்த நிதியாண்டில் வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்தோர் எண்ணிக்கை 65% அதிகரித்திருக்கிறது. மத்திய அரசின் மொத்த வரி வருவாயில் நேரடி வரிகளின் பங்கு 52% அதிகரித்திருக்கிறது. இந்தியாவின் மொத்த ஜிடிபி-யில் 5.98% அளவுக்கு வரி வருவாய் காணப்படுவது எதிர்பார்த்ததைவிட அதிக முன்னேற்றம். 

கடந்த நான்கு ஆண்டுகளைவிட இந்த ஆண்டு வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை 80%-துக்கும் அதிகமாகி இருக்கிறது என்கிறது அந்தப் புள்ளிவிவரம். 2013-14-இல் 3.79 கோடியாக இருந்த வருமான வரி கணக்கு தாக்கல் செய்தோர் எண்ணிக்கை, 2017-18-இல் 6.85 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. ஜிடிபி விகிதத்தில் 5.98% என்பது கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதிகமான விகிதம். இருந்தாலும்கூட, மொத்த வரி வருவாயில் நேரடி வரி வருவாய் 52.29% என்பது நரேந்திர மோடி பிரதமராவதற்கு முன்னர் இருந்ததைவிடக் குறைவுதான் என்பதை சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 

2013-14 நிதியாண்டிலிருந்து ஒவ்வோர் ஆண்டும் நேரடி வரி வருவாய் தொடர்ந்து வீழ்ச்சி அடைந்து வந்ததுபோய், இந்த ஆண்டு அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருப்பது ஆறுதலான முன்னேற்றம். இந்த மாற்றத்துக்கு நரேந்திர மோடி அரசு எண்ம பரிவர்த்தனைக்கும், இணைய செயல்பாடுகளுக்கும் கொடுத்த ஊக்கம் முக்கிய காரணம் என்பதை மறுக்க முடியாது. வருமான வரித் துறை, வரி செலுத்துவோரின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்கும், வரி ஏய்ப்பைக் கட்டுப்படுத்தவும் எண்மப் பரிமாற்றம் முக்கியமான காரணி. 

2017-18 நிதியாண்டில் வருமான வரி செலுத்துவோரின் எண்ணிக்கை 7.4 கோடியாக அதிகரித்து, கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் 40% அதிகரித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்வோரின் எண்ணிக்கை அதிகரித்த அளவுக்கு வரி வருவாய் அதிகரித்திருக்கிறதா என்று பார்த்தால் இல்லை. அதற்குக் காரணம், வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்வோரில் பெரும்பாலோர் மாத ஊதியம் பெறுபவர்களாக இருப்பதுதான். 2017-18-இல் வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்தவர்களில் 43.85% பேர் ரூ.3.5 லட்சத்துக்கும் குறைவான ஆண்டு வருவாய் உடையவர்கள் என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

2017-18 நிதியாண்டில் ரூ.1 கோடிக்கும் அதிகமாக வருவானம் இருப்பதாகக் கணக்கு தாக்கல் செய்தோரின் எண்ணிக்கை 1,40,139. இது 2014-15இல் ரூ.1 கோடிக்கும் அதிகமான வருமானம் ஈட்டிய 88,649 பேரைவிட 60% அதிகம். இதைப் பெருமை என்று எடுத்துக்கொள்வதில் சற்று தயக்கம் இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம், கோடீஸ்வரர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது என்பதல்ல. தேசத்தின் செல்வம் ஒரு சிலரிடத்தில் சேர்ந்து, பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையேயான இடைவெளி அதிகரிக்கிறது என்பதுதான். இந்தியாவில் ரூ.500 கோடிக்கும் அதிகமாக ஆண்டு வருவாய் இருக்கும் கோடீஸ்வரர்களின் எண்ணிக்கை 300-க்கும் அதிகம் என்பது பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகிறது. 

அரசின் நேரடி வரி வருவாயில் பெரும் பங்கு வகிப்பது கார்ப்பரேட் வருமான வரி. கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அரசின் வரிக்கொள்கைகளில் பல்வேறு மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி ஓட்டைகளை அடைத்து வரி ஏய்ப்பைக் குறைக்க முற்பட்டிருப்பதன் பயன் தெரியத் தொடங்கியிருக்கிறது. 2003-04-இல் 19.37%-ஆக இருந்த கார்ப்பரேட் வருமான வரி, 2016-17-இல் 26.89%-ஆக உயர்ந்
திருப்பது நியாயமான அதிகரிப்பு என்றுதான் கூற வேண்டும். கார்ப்பரேட் வருமான வரி அதிகரித்து, தனியார் வருமான வரி குறையும்போதுதான் நேர்மையாக வரி செலுத்தும் மாத வருவாய்ப் பிரிவினருக்கு நியாயம் கிடைக்கும்.

இந்தாண்டு மறைமுக வரிகளைவிட நேரடி வரி வருவாய் அதிகரித்திருப்பது ஆரோக்கியமான போக்கு. நேரடி வரி வருவாய் அதிகரிக்கும்போதுதான் மறைமுக வரிகளைக் குறைத்து ஏழைகள் மீதான பாரத்தைச் சற்று தளர்த்த முடியும். அதேபோல, நேரடி வரி வசூலிப்பது என்பது பொருளாதார நோக்கிலும், நிர்வாக நோக்கிலும் எளிமையானது. அதில் அதிகமாக மறைக்கவோ, ஏமாற்றவோ முடியாது. அந்த வகையில், இந்தியாவின் நிதி நிர்வாகம் சரியான பாதையில் பயணிக்கிறது என்று தெரிகிறது. 

இதெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, அரசு இன்னும் வேளாண் வருவாயை வருமான வரி வரம்பிலிருந்து விலக்கி வைத்திருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. சிறு விவசாயிகள் பாதிக்கப்படாமல் அதே வேளையில், பெரும் நிலச்சுவான்தார்கள் தங்களது வேளாண் வருவாய்க்கு வரி செலுத்துவதை அரசு ஏன் தள்ளிப்போடுகிறது என்கிற கேள்வி நீண்டகாலமாகவே எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. வேளாண் வருவாய்க்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் விலக்கைப் பயன்படுத்தி, பல கோடீஸ்வரர்கள் வருமான வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள் என்பது தெரிந்தும்கூட, ஆட்சியிலிருக்கும் எந்தவோர் அரசும் இது குறித்து நடவடிக்கை எடுக்கத் துணியவில்லை.

மத்திய - மாநில அரசுகள் இலவச மின்சாரம், தண்ணீர், மானிய விலையில் உரங்கள் என்று விவசாயிகளின் விளைநிலத்தின் அளவையும், வருவாயையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் சலுகைகளை வாரி வழங்குகின்றன. வேளாண் வருவாய்க்கு வருவான வரி விதிக்கவில்லை என்றாலும்கூட, அதிக அளவில் நிலம் வைத்திருக்கும் பணக்கார விவசாயிகளுக்கு இலவச மின்சாரம் வழங்குவதையும், உர மானியம் வழங்குவதையும் ஏன் தொடர வேண்டும் என்கிற கேள்வியை எழுப்பத் தோன்றுகிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/29/ஆறுதலும்-ஆதங்கமும்-3028904.html
3027819 தலையங்கம் கடவுள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்! ஆசிரியர் Saturday, October 27, 2018 03:47 AM +0530 மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடுகள் கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே கடும் விமர்சனத்துக்கும் கண்டனத்துக்கும் உள்ளாகி வந்திருக்கின்றன. கடந்த ஓராண்டுக்கும் மேலாக மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநராக இருக்கும் அலோக் வர்மாவுக்கும், மத்திய அரசால் அதன் சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் ராகேஷ் அஸ்தானாவுக்கும் இடையேயான மோதல் இருந்துவரு
கிறது. ராகேஷ் அஸ்தானாவை சிறப்பு இயக்குநராக நியமிப்பதற்கு ஆரம்பத்திலேயே இயக்குநர் அலோக் வர்மா எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். சில ஊழல் வழக்குகளில் அவரது தலையீடும் செயல்பாடும் குறித்து ஏற்கெனவே மத்திய புலனாய்வுத் துறை விசாரித்து வருவதை அவர் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். அதையும் மீறித்தான் ராகேஷ் அஸ்தானா சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டார் என்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 

இப்போது மத்திய அரசு இயக்குநர் அலோக் வர்மாவையும், சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானாவையும் கட்டாய விடுப்பில் அனுப்பி அவர்களுக்குப் பதிலாக எம். நாகேஸ்வர ராவின் பொறுப்பில் மத்திய புலனாய்வுத் துறையை இயங்கப் பணித்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்து இயக்குநர் அலோக் வர்மா உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகினார். உச்சநீதிமன்றம் நாகேஸ்வர ராவின் செயல்பாடுகளுக்குப் பல கட்டுப்பாடுகளை விதித்து, அலோக் வர்மாவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஏ.கே. பட்நாயக்கின் மேற்பார்வையில் மத்திய ஊழல் தடுப்பு ஆணையம் விசாரிக்கும்படி உத்தரவிட்டிருக்கிறது.

இயக்குநர் அலோக் வர்மாவை, மத்திய அரசு விடுப்பில் அனுப்பியிருப்பது, உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி ஒருவர் கண்காணிப்பில் மத்திய புலனாய்வுத் துறை வழக்குகளை விசாரிக்க உத்தரவிட்டிருப்பது இரண்டுமே வேடிக்கையாகவும், வரம்பு மீறலாகவும் தெரிகின்றன. மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநர் என்பவர், பிரதமர், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஆகிய மூவரும் உறுப்பினராக இருக்கும் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். அப்படியிருக்கும்போது அந்தக் குழுவின் ஒப்புதல் இல்லாமல் மத்திய அரசு தன்னிச்சையாக மத்திய புலனாய்வுத் துறை இயக்குநர் அலோக் வர்மாவை விடுப்பில் அனுப்பியிருப்பது வரம்பு மீறல் மட்டுமல்ல, தன்னிச்சையாக செயல்பட வேண்டிய ஓர் அமைப்பின் மீது மேற்கொள்ளப்படும் அரசியல் வரம்பு மீறலும்கூட. 

அதேபோல, மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் நிர்வாகத்தில் மத்திய ஊழல் தடுப்பு ஆணையத்துக்கு அதிகாரங்கள் தரப்பட்டிருக்கின்றன. மத்திய ஊழல் தடுப்பு ஆணையச் சட்டம், ஊழல் வழக்குகளில் மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடுகளை கண்காணிக்கும் உரிமை மத்திய ஊழல் தடுப்புஆணையத்திற்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல, ஊழல் வழக்குகளில் அதிகாரிகளை நியமிப்பதிலும், பதவியிலிருந்து அகற்றுவதிலும் மத்திய ஊழல் கண்காணிப்புத் துறையின் பரிந்துரையின்படிதான் மத்திய அரசு இயங்க வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டிருக்கிறது. 

மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் செயல்பாடுகளைக் கண்காணிக்கும் உரிமை, மத்திய ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணைய சட்டம் 2003}இன் 14}ஆம் பிரிவின்படி ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், ஊழல் தடுப்பு ஆணையத்தின் விசாரணையை கண்காணிக்க, உச்சநீதிமன்றம் முன்னாள் நீதிபதி ஒருவரை நியமித்து உத்தரவிட்டிருப்பது தேவையில்லாத 
நீதித்துறைத் தலையீடு. இது ஒருமுறை விதிவிலக்கு என்கிற உச்சநீதிமன்ற வாதம் வருங்காலத்தில் முன்னுதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும். 

மத்திய அரசின் முடிவு நீதிமன்றத்தால் நிராகரிக்கப்படும் என்பதை உணர்ந்ததாலோ என்னவோ இயக்குநர் அலோக் வர்மாவும், சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானாவும் பதவியில்தான் தொடர்கிறார்கள் என்றும், இடைக்காலமாகத்தான் அகற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்றும் விசித்திரமான விளக்கம் ஒன்றை மத்திய அரசு அளித்திருக்கிறது. ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சிறப்பு இயக்குநர் ராகேஷ் அஸ்தானா, குஜராத் மாநில காவல்துறை அதிகாரியாக இருந்தவர். கோத்ராவில் சபர்மதி எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் எரிப்பு வழக்கை விசாரித்தவர். பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால் கடந்த ஆண்டு பல மூத்த அதிகாரிகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் சிறப்பு இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டவர். லாலு பிரசாத் யாதவ் குடும்பத்தினருக்கும், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவர் ப. சிதம்பரம் குடும்பத்தினருக்கும் எதிரான ஊழல் வழக்குகளை விசாரித்தவர். இந்தப் பின்னணியில்தான் அவருக்கும் இயக்குநர் அலோக் வர்மாவுக்கும் இடையேயான மோதல், பிரச்னையாகி இருக்கிறது.

சிபிஐ}யின் மேல்மட்டத்தில் குற்றச்சாட்டு எழுவது புதிதொன்றுமல்ல. முன்னாள் இயக்குநர்கள் ஏ.பி. சிங், ரஞ்சித் சின்ஹா ஆகியோர் மீதும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் இருக்கின்றன. மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் அதிகாரிகள் மீதே புலனாய்வுத் துறை விசாரணை நடத்தும் வேடிக்கையும் புதிதல்ல. இதற்கெல்லாம் காரணம், மத்திய புலனாய்வுத் துறை சுதந்திரமாக செயல்படாமல் இருப்பதும், காங்கிரஸ் ஆனாலும், பாஜக ஆனாலும் தங்களது கைப்பாவையாக அந்த அமைப்பை பயன்படுத்துவதும்தான். 

யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களை மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் முக்கியப் பொறுப்புகளில் நியமிக்கும்போக்கு தொடரும்வரை அந்த அமைப்பு சுதந்திரமாகவும் அரசியல் தலையீடில்லாமல் செயல்படுவது இயலாது எனும்போது, உச்சநீதிமன்றத்தில் தலையீடு எந்தவொரு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திவிட முடியாது. மத்திய புலனாய்வுத் துறையில் களையெடுப்பதாக இருந்தால் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒரு சில அதிகாரிகளும் காவலர்களும்தான் எஞ்சுவார்கள். 

மங்கை சூதகமானால் கங்கையில் மூழ்கலாம். கங்கையே சூதகமானால்..?

 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/27/கடவுள்தான்-காப்பாற்ற-வேண்டும்-3027819.html
3027086 தலையங்கம் ஆர்வக் கோளாறு ஆபத்து! ஆசிரியர் Friday, October 26, 2018 01:46 AM +0530 தொழில்நுட்பம் எந்த அளவுக்கு மனித இனத்துக்கு பயன் அளிக்கிறதோ, அதேபோல ஆபத்துகளையும் அழைத்து வருகிறது என்பதை கைப்பட (செல்ஃபி) மரணங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன. புகைப்படம் எடுப்பதற்கு கேமராக்கள் உபயோகத்திலிருந்த காலம் மலையேறி, எல்லோரும் அவரவர் கையிலுள்ள அறிதிறன்பேசியில் படம் எடுப்பதும் கைப்படம் மூலம் தங்களைத் தாங்களே படம் எடுத்துக்கொள்வதும் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. இதில் காணப்படும் ஆபத்து குறித்து கவலைப்படாத மனப்போக்கும் ஏற்பட்டிருப்பதுதான் வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் ஏற்படும் தற்செயல் விளைவுகள் உயிருக்கே உலை வைப்பதாக இருக்கும்போது அது குறித்து கவலைப்படாமல் இருந்துவிட முடியாது. 
குடும்ப மருத்துவம் மற்றும் ஆரம்ப சுகாதாரம் குறித்த மருத்துவ இதழ் ஒன்று செய்திருக்கும் ஆய்வின்படி, கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் உலகளாவிய அளவில் 250 உயிர்கள் கைப்படம் எடுப்பதால் பலியாகியிருப்பதாக தெரிகிறது. தில்லியிலுள்ள அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகம், கடந்த அக்டோபர் 2011 முதல் நவம்பர் 2017 வரை கைப்பட மரணங்கள் குறித்த ஆய்வொன்றை மேற்கொண்டது. அதன்படி, உலகிலேயே அதிகமான கைப்பட மரணங்கள் இந்தியாவில்தான் நடந்திருப்பதாக அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. இந்தியாவைத் தொடர்ந்து ரஷியா, அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளில் கைப்பட மரணங்கள் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன.
அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகம் நடத்திய அந்த ஆய்வு மேலும் பல திடுக்கிடும் தகவல்களை வெளியிட்டிருக்கிறது. கைப்பட மரணங்களில் சிக்கியவர்கள் பெரும்பாலும் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். மரணமடைந்தவர்களில் 72 சதவீதம் பேர் ஆண்கள். 2011 முதல் 2017 வரையில் நிகழ்ந்த கைப்பட மரணங்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட உயிரிழப்பு இந்தியாவில்தான் என்கிற திடுக்கிடும் தகவலையும் அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. உலகிலேயே அதிகமான இளைஞர்களைக் கொண்ட நாடு என்பதால், இந்தியாவில் அதிக அளவில் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள் என்று கொண்டாலும்கூட, இவர்களில் பெரும்பாலோர் படித்த, நல்ல வேலையில் இருக்கும் இளம் வயதினர் எனும்போது, நாம் அது குறித்துக் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது. 
அந்த ஆய்வு இன்னொரு தகவலையும் தருகிறது. ஆண்களைவிடப் பெண்கள்தான் கைப்படம் எடுப்பதில் அதிகமாக ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதுதான் அந்த செய்தி. ஆனால், அப்படி படம் எடுக்கும்போது பெண்கள் கவனமாக இருப்பதாகவும், ஆபத்தான இடங்களில் நின்றுகொண்டு தங்களது ஆண்மையையும், வீரத்தையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்கிற மனப்போக்கு ஆண்களிடம் அதிகமாகக் காணப்படுவதால் அவர்கள்தான் ஆபத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். அதிக அளவிலான கைப்பட மரணங்களில் ஆண்கள் பாதிக்கப்படுவதற்கு அதுதான் காரணம்.
அதிகமான கைப்பட மரணங்களுக்கு தண்ணீரில் மூழ்குவதுதான் காரணமாகத் தெரிகிறது. கடற்கரையோரமாக நின்று கொண்டு கைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதும், படகுகளில் நின்றுகொண்டு கைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதும் ஆபத்தில் முடிந்து நீரில் மூழ்கி மரணிப்பதற்கு காரணியாகிவிடுகிறது. இரண்டாவது முக்கியமான காரணம், வாகனங்கள். ஓடும் ரயிலுக்கு முன்னால் அல்லது சாலை
களில் நின்றுகொண்டு அல்லது இரு சக்கர வாகனங்களை ஓட்டிக்கொண்டு கைப்படம் எடுத்துக்கொள்வது உயிரிழப்புக்குக் காரணமாக அமைந்துவிடுகிறது. இதுபோன்ற மரணங்களில் பெரும்பாலும் ஆண்கள் மட்டுமே சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். 
நெருப்பின் மூலமும், உயரமான இடங்களிலிருந்து கீழே விழுவதன் மூலமும் மரணிப்பது கைப்பட மரணங்களில் மூன்றாவது இடத்தை பிடிக்கிறது. சமீபத்தில் கொடிய மிருகங்களுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு கைப்படம் எடுத்ததன் விளைவாக வெவ்வேறு நிகழ்வுகளில் எட்டு பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் தங்களைத் தாங்களே துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொள்வது போல கைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள முற்பட்ட பலர் இறந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது.
அந்த ஆய்வின்படி, கைப்பட மரணங்கள் குறித்த புள்ளிவிவரம் முழுமையானதல்ல. பெரும்பாலான நிகழ்வுகள் வெளியில் தெரிவதில்லை அல்லது பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. ஆனால், கைப்பட மரணங்கள் அதிகரித்து வருகின்றன என்பது மட்டும் உண்மை. 
2011-இல் இந்தியாவில் தெளிவாக பதிவு செய்யப்பட்ட கைப்பட மரணங்கள் வெறும் மூன்று மட்டுமே. 2016-இல் அதுவே 98-ஆக அதிகரித்திருந்தது. 2010-க்குப் பிறகு முகநூல் உள்ளிட்ட சமூக ஊடகங்கள் அதிகரித்ததுடன் கைப்பட மரணங்களின் எண்ணிக்கையும் கணிசமாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. இளைஞர்களும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் இதனால் மிக அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உடனுக்குடன் தங்கள் வீர சாகசங்களையும், புகைப்படப் பதிவுகளையும் முகநூலிலும் சுட்டுரையிலும் தங்களது வலைப்பூவிலும் ஏற்ற வேண்டும் என்கிற ஆர்வக் கோளாறு காரணமாக இளைஞர்கள் மத்தியில் கைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளும் போக்கு கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக மிக வேகமாக அதிகரித்திருக்கிறது. தங்களது புகைப்படங்கள் குறித்த விருப்பங்களையும், கருத்துகளையும் சமூக ஊடக நட்பு வட்டத்தில் பெறுவதில் காட்டப்படும் ஆர்வக் கோளாறு ஆபத்தாக முடிவதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. 
முக்கியமான சுற்றுலாத் தளங்களிலும், மலை உச்சிகளிலும், உயரமான கட்டடங்களிலும், நீர் நிலைகளுக்கு அருகிலும் கைப்படம் எடுப்பதற்கு தடை விதித்தால் தவறில்லை என்று தோன்றுகிறது. ரஷியாவில் கடந்த 2015 முதல் பாதுகாப்பான கைப்பட பயன்பாடு குறித்து காவல்துறை விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகிறது. இந்தியாவும் அதை பின்பற்ற வேண்டியது அவசியம். ஆர்வக் கோளாறு, உயிரிழப்பில் முடிவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.


 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/26/ஆர்வக்-கோளாறு-ஆபத்து-3027086.html
3026391 தலையங்கம் நடைமுறை சாத்தியமா? ஆசிரியர் Thursday, October 25, 2018 01:33 AM +0530 பட்டாசு வெடிக்க தடை கோரி உச்சநீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனு மீதான விசாரணையில் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஏ.கே. சிக்ரி, அசோக் பூஷண் ஆகியோரின் அமர்வு தனது இறுதித் தீர்ப்பை வெளியிட்டிருக்கிறது. தீர்ப்பின் நோக்கமும் பயனும் வரவேற்புக்குரியது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால், தீபாவளி பண்டிக்கைக்கு சில வாரங்களே இருக்கும் நிலையில், வெளிவந்திருக்கும் இந்தத் தீர்ப்பு நடைமுறைச் சாத்தியமா என்பதுதான் ஐயப்பாடாக இருக்கிறது. 
காற்று மாசைக் கட்டுப்படுத்த, பட்டாசு உற்பத்தி செய்வதையும் அதை விற்பனை செய்வதையும் தடை விதித்து உத்தரவிட வேண்டும் என்பதுதான் உச்சநீதிமன்றத்தின் முன்னால் விசாரணைக்கு வந்த மனு. அந்த மனுவின் மீதான தீர்ப்பில், அனுமதிக்கப்பட்ட ஒலி மற்றும் புகை வரம்புக்குள் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பட்டாசுகள் மட்டுமே இந்தியாவில் விற்கப்பட வேண்டும் என்றும், அத்தகைய பட்டாசுகள் பசுமைப் பட்டாசுகளாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருக்கிறது உச்சநீதிமன்றம்.
காற்று மாசு, ஒலி மாசு, திடக்கழிவு பிரச்னைகளுக்கு சர வெடிப் பட்டாசுகள் வித்திடுகின்றன என்பதால் அவற்றின் தயாரிப்புக்கும் விற்பனைக்கும் தடை விதித்திருக்கிறது தீர்ப்பு. பட்டாசு வெடிப்பதற்கான நேரம் குறித்தும் வழிகாட்டுதல் வழங்கியிருக்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தடை செய்யப்பட்ட பட்டாசுகளின் விற்பனைக்கும் நடைபெறும் விதிமீறல்களுக்கும் அந்தந்தப் பகுதி காவல்துறை ஆய்வாளர்களை பொறுப்பாக்கி இருக்கிறது உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு.
உச்சநீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பை சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் வரவேற்றிருக்கிறார்கள். உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்திருப்பதுபோல, பட்டாசு உற்பத்தித் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களின் வாழ்வாதாரம் எப்படி அடிப்படை உரிமையோ, அதைவிட இந்தியாவின் 130 கோடி மக்களின் உடல் நலம் முக்கியம் என்பதால் இப்படி ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியிருப்பதாக உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்திருப்பதையும் வரவேற்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
கடந்த நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் கொல்கத்தாவில் தாஸ்குப்தா என்பவர் ஒரு தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலை நடத்திவந்தார். அந்தத் தொழிற்சாலையில் சண்முக நாடார், அய்ய நாடார் என்கிற சிவகாசியைச் சேர்ந்த ஒன்றுவிட்டச் சகோதரர்கள் வேலைக்குச் சேர்ந்தனர். அங்குதான் தீப்பெட்டித் தயாரிப்பு குறித்து அவர்கள் கற்றுக்கொண்டனர். சொந்த ஊரான சிவகாசிக்குத் திரும்பி அங்கே அவர்கள் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலைகளை நிறுவியதிலிருந்து தொடங்கியது இந்தியாவின் பட்டாசு தயாரிப்புத் தொழில். சிவகாசி படிப்படியாக வளர்ந்து பட்டாசுத் தயாரிப்புத் தொழிலின் கேந்திரமாக மாறியது என்பது வரலாறு. இந்தியாவில் பட்டாசு இறக்குமதிக்கு அனுமதியில்லை. அண்டை நாடு என்பதால் சீனாவிலிருந்து திருட்டுத்தனமாக கோடிக்கணக்கான ரூபாய்க்கு இந்தியாவுக்குள் பட்டாசுகள் கடத்தி விற்கப்படும் நிலை தொடர்கிறது என்பதுதான் உண்மை.
சிவகாசியில் மட்டும் ஏறத்தாழ 1.,070 சிறிய, பெரிய பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகள் இயங்குகின்றன. அவற்றால் நேரிடையாக 3 லட்சம் பேரும், மறைமுகமாக 5 லட்சம் பேரும் வேலைவாய்ப்புப் பெறுகிறார்கள். தீபாவளி, கிறிஸ்துமஸ், ஆங்கிலப் புத்தாண்டு போன்ற பண்டிகை நாட்களில் இந்தியா முழுவதும் ஆங்காங்கே பட்டாசு விற்பனை மூலம் வேலைவாய்ப்புப் பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை பல லட்சங்கள். இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் ரூ.15,000 கோடி முதல் ரூ.20,000 கோடி மதிப்பிலான பட்டாசுகள் விற்பனையாகின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் உச்சநீதிமன்றத்தின் இப்போதைய அதிரடித் தீர்ப்பு ஒட்டுமொத்த பட்டாசு தயாரிப்புத் தொழிலுக்கும் அநேகமாக முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதத்தில் அமைந்திருக்கிறது. 
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பின்னணியில் பல நடைமுறை அசாத்தியங்கள் காணப்படுகின்றன. மூன்று மாதத்திற்கு முன்பே சிவகாசியிலிருந்து பட்டாசுகள் தயாரிக்கப்பட்டு இந்தியாவின் மூலை முடுக்கெல்லாம் விநியோகம் செய்யப்பட்டுவிட்டன. தீபாவளிக்கு இரண்டு வாரங்களே இருக்கும் நிலையில் வெளியாகியிருக்கும் தீர்ப்பு லட்சக்கணக்கான பட்டாசு சில்லறை விற்பனையாளர்களை நடுத்தெருவில் நிறுத்திவிடக்கூடும். பண்டிகைக் காலத்தை பயன்படுத்தி லாபம் ஈட்ட நினைத்து, கடன் வாங்கி முதல் போட்டிருக்கும் அவர்களின் தீபாவளி, கண்ணீரில்தான் கழியும் என்பதை நீதிபதிகள் ஏன் யோசிக்கவில்லை என்று புரியவில்லை. 
130 கோடி மக்களின் உடல் நலம் குறித்த அக்கறை, ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு வந்திருக்க வேண்டும். அல்லது அடுத்த தீபாவளிக்கு நடைமுறைப்படுத்துவதுபோல இந்தத் தீர்ப்பு அமைந்திருக்க வேண்டும். 
விதிமுறை மீறல்களுக்கு உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு காவல்துறையை பொறுப்பாக்கியிருப்பது சரியான புரிதல் இன்மையின் வெளிப்பாடு. இந்தியாவில் எந்தவொரு காவல் நிலையத்திலும் 50-க்கும் மேற்பட்ட காவலர்கள் இல்லை என்பதையும், ஒரு லட்சம் மக்கள்தொகைக்கு 133 காவலர்கள் என்கிற விகிதத்தில்தான் காணப்படுகின்றனர் என்பதையும் தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன்னால் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் சிந்திக்காமல் போனது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இன்னொரு கேள்வியும் எழுகிறது. நிர்வாக ரீதியாக எடுக்கப்பட வேண்டிய இதுபோன்ற முடிவுகளில் எல்லாம் நீதித்துறை தலையிட்டு ஆட்சியாளர்களுக்கு உத்தரவிடத் தொடங்கினால், பிறகு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசும், நிர்வாகமும் எதற்காக இயங்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி. தீர்ப்பின் நோக்கம் புரிகிறது. ஆனால், அது நடைமுறை சாத்தியமா, அதில் நீதித்துறை தலையிட வேண்டுமா என்றெல்லாம் சந்தேகம் எழுகிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/25/நடைமுறை-சாத்தியமா-3026391.html
3025782 தலையங்கம் கவனக்குறைவின் விலை! ஆசிரியர் Wednesday, October 24, 2018 02:25 AM +0530 ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையே சோகத்தில் உறைய வைத்திருக்கும் பஞ்சாப் மாநிலம், அமிருதசரஸில் நடந்த தசரா கொண்டாட்டத்தையொட்டிய விபத்து, நிச்சயமாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருக்க முடியும். கடந்த வெள்ளிக்கிழமை, ஜலந்தருக்கும் அமிருதஸரஸுக்கும் இடையேயான மின்சார ரயில், அமிருதசரஸை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. ரயில் தண்டவாளத்துக்கு அருகில் தசரா பண்டிகையையொட்டி நடைபெறும் ராம் லீலா நிகழ்ச்சியில் ராவணனை எரிக்கும் இறுதிக்கட்ட நிகழ்வு கோலாகலமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் நிகழ்ச்சி நடைபெறும் மைதானத்தை ஒட்டியுள்ள ரயில்வே பாதை மீது ஏறி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, வேகமாக விரைந்து வந்த மின்சார ரயிலில் சிக்கி 59 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். நூற்றுக்கணக்கான பேர் படுகாயங்களுடன் மருத்துவமனைகளில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
மைதானத்தில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வாண வேடிக்கைகளின் சப்தமும், வெளிச்சமும், ஆரவாரமும், ரயில் வந்து கொண்டிருப்பதை ரயில்வே பாதையில் குழுமி நின்றுகொண்டிருந்த பொதுமக்களின் கவனத்தை ஈர்க்காமல் போனதில் வியப்பில்லை. ஆனால், இப்படியொரு வாண வேடிக்கை நடக்கும்போது ரயில்வே தண்டவாளத்தின் மீது தனது கவனத்தை செலுத்தாமல், ரயில் ஓட்டுநரும் அந்த நிகழ்ச்சியை வேடிக்கை பார்த்ததுதான் இந்த விபத்துக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கக்கூடும். ரயில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தாலோ அல்லது அதன் வேகம் குறைக்கப்பட்டிருந்தாலோகூட இந்த அளவுக்கு மோசமான விபத்து ஏற்பட்டிருக்காது. 
பாதுகாப்பு குறித்து இந்திய ரயில்வே எடுக்கவேண்டிய நடவடிக்கைகள் நிறையவே இருக்கின்றன. அனில் காகோட்கர் தலைமையிலான குழு ஒன்று ரயில் பாதுகாப்பு குறித்த பரிந்துரைகளை வழங்கி ஆறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாகிறது. இன்னமும்கூட ரயில் பாதுகாப்பு ஒழுங்காற்று ஆணையம் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. இந்தியாவின் 1.12 லட்சம் கிலோ மீட்டர் நீளமுள்ள ரயில் பாதைகளில் ஆளில்லா கடவுப் பாதைகளை அகற்றும் பணியும் முடிந்தபாடில்லை. 
ரயில்வே ஓட்டுநர் மீதும், நிர்வாகத்தின் மீதும் இந்த விபத்துக்கான முழுப் பொறுப்பையும் நாம் சுமத்திவிட முடியாது. இதுபோன்ற பண்டிகை நிகழ்வுகள் நடக்கும்போது ரயில்வே நிர்வாகம் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றாலும்கூட, அதைவிட முக்கியம், அமிருதசரஸ் மாநகர நிர்வாகமும் காவல் துறையினரும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். அமிருதசரஸ் ஜோதா பதக் சம்பவத்தைப் பொருத்தவரை, இந்த விபத்துக்கு முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்கவேண்டியது மாவட்ட நிர்வாகமும் காவல் துறையும்தான். அவர்கள்தான் சட்டம்- ஒழுங்குக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர்கள்.
ஜோதா பதக் பகுதியில் தசரா கொண்டாட்டத்தை நடத்துவதற்கு தாங்கள்அனுமதி வழங்கவில்லை என்று அமிருதசரஸ் மாநகராட்சி நிர்வாகம் தெரிவித்திருக்கிறது. ஆனால், காவல் துறையிடமிருந்து நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் தடையில்லா சான்றிதழ் பெற்றிருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்கும்போது, காவல் துறை அந்தக் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும், அதன் சுற்றுப்பகுதிகளில் பாதுகாப்புக் குறைபாடு இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தவும் ஏன் எந்தவித நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லை என்கிற கேள்வி எழுகிறது. அனுமதி வழங்காமல் போனாலும்கூட ஜோதா பதக் பகுதியில் ஆண்டுதோறும் கோலாகலமாக தசரா கொண்டாட்டங்கள் நடைபெறும் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும் என்கிற நிலையில், அமிருதசரஸ் மாநகராட்சி இதுகுறித்து கவனக்குறைவாக இருந்திருப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது.
இந்த விபத்துக்கு இன்னொரு காரணமும் கூறப்படுகிறது. பஞ்சாப் மாநில காங்கிரஸ் கட்சியின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவரான முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் நவ்ஜோத் சிங் சித்துவின் மனைவி நவ்ஜோத் கௌர் உள்ளிட்ட பல முக்கிய ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதில் காவல் துறை காட்டிய முனைப்பை, பொதுமக்களின் பாதுகாப்பிலும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் மூலம் காட்டியிருந்தால் இந்த விபத்து தவிர்க்கப்பட்டிருக்கக் கூடும். நவ்ஜோத் கௌர் உள்ளிட்ட பிரமுகர்கள், விபத்து நேர்ந்தவுடன் பாதுகாப்பாக அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறினார்களே தவிர, விபத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு உதவ முன்வரவில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டு அதைவிடக் கொடுமை. 
இந்தியாவின் முக்கியமான பண்டிகைகள் அனைத்திலுமே ஏதாவதொரு விபத்து நடந்திருக்கிறது. 2008-இல் ராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜோத்பூரில் உள்ள சாமுண்டி தேவி ஆலயத்தில் நெரிசலில் சிக்கி 249 பேர் பலியானதில் தொடங்கி, 2013-இல் அலாகாபாத் கும்பமேளாவில் 33 பேர் இறந்தது உள்ளிட்ட எத்தனையோ விபத்துகள் நமது பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளில் காணப்படும் கவனக்குறைவை எடுத்துரைத்திருக்கின்றன. 
தேசியப் பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையம் மாநில அரசுகளுக்கும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும், பண்டிகைக் கூட்டங்களிலும், மக்கள் அதிகமாகக் கூடும் இடங்களிலும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய பாதுகாப்பு முன்னேற்பாடுகள் குறித்த நெறிமுறைகளை வழங்கியிருக்கிறது. அப்படியிருந்தும்கூட, அமிருதசரஸ் ஜோதா பதக்கில் நடந்தது போன்ற விபத்துகள் தொடர்வது பொதுமக்களின் கவனக்குறைவையும், நிர்வாகத்தின் அலட்சியப் போக்கையும்தான் வெளிப்படுத்துகிறது. 
மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வு இல்லாமலும், ஆட்சி நிர்வாகத்தில் பொறுப்புணர்வு இல்லாமலும் இருக்கும் வரை இதுபோன்ற விபத்துகள் தொடரத்தான் போகின்றன!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/24/கவனக்குறைவின்-விலை-3025782.html
3024873 தலையங்கம் வேறு வழியில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, October 23, 2018 01:20 AM +0530 ஜப்பானிய நிதி மதிப்பீட்டு நிறுவனமான நோமுரா வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கை, இந்தியாவின் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை இந்த நிதியாண்டில் நமது மொத்த ஜி.டி.பி.யில் 2.8% ஆக அதிகரிக்கும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது. அதிகரித்துவரும் கச்சா எண்ணெயின் விலை, குறைந்து வரும் டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு, வெளியேறும் முதலீடுகள் இவையெல்லாம் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கும் என்று அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.
2016-17 நிதியாண்டில் 14.4 பில்லியனாக (சுமார் ரூ.1.05 லட்சம் கோடி) இருந்த நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 2017-18-இல் 48.7 பில்லியனாக (சுமார் ரூ.3.58 லட்சம் கோடி) அதிகரித்தது. கடந்த 2017-18 நிதியாண்டில் மொத்த இந்திய ஜி.டி.பி.யில் 1.9%-ஆக இருந்த நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை, 2018-19-இல் 2.8%-ஆக அதிகரித்திருப்பது இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்னையாக இருக்கப் போகிறது. நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை என்பது நமது இறக்குமதிக்கும், ஏற்றுமதிக்கும் இடையேயுள்ள வேறுபாடு. இதோடு, இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறும் அந்நியச் செலாவணியையும் சேர்க்கும்போது, அது இந்தியாவின் நிலுவைக் கடன் தொகை ஆகிறது. 
கடந்த ஜூலை மாதம் இந்தியாவின் ஏற்றுமதி 14.32% அதிகரித்து 25.77 பில்லியன் அமெரிக்க டாலரை (சுமார் ரூ.1.89 லட்சம் கோடி) ஈட்டித் தந்தது. அதே மாதத்தில் இந்தியாவின் இறக்குமதியின் மதிப்பு 43.79 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.3.22 லட்சம் கோடி). கடந்த ஜூலை வரையிலான ஏற்றுமதி-இறக்குமதிக்கு இடையேயான இடைவெளி 18 பில்லியன் டாலர் (சுமார் ரூ.1.32 லட்சம் கோடி). இது கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மிக அதிகமான இடைவெளி. இதனால் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை அதிகரித்து பொருளாதாரத்தைத் தடுமாறவைக்கும் என்பதால்தான் பொருளாதார நிபுணர்கள் கவலைப்படுகிறார்கள்.
உலகில் மிக அதிகமாக டாலருக்கு நிகராக மதிப்புக் குறைந்து வரும் செலாவணியில் ஒன்றாக இந்திய ரூபாய் இருப்பது கவலையளிக்கிறது. டாலருக்கு நிகரான ரூபாயின் மதிப்பு குறைவதும், கச்சா எண்ணெய் விலையின் நிலையற்ற தன்மையும் இந்தியாவில் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கும் நிலையில், அரசு போதிய முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்கவில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
அமெரிக்காவுக்கும், சீனாவுக்கும் இடையேயான வணிகவரிப் போர் எப்படி முடியப் போகிறது என்பதும், அமெரிக்காவில் அதிகரித்துவரும் வட்டி விகிதமும் முதலீட்டாளர்களை அச்சுறுத்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளியேற்றக்கூடும். வளர்ந்து வரும் பல நாடுகளும் இதே பிரச்னையை எதிர்கொண்டாலும் ஐந்தாவது மிகப்பெரிய பொருளாதாரமாக உயரும் நிலையில் இருக்கும் இந்தியாவுக்கு அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேறுவது கடுமையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
புளூம்பெர்க் புள்ளிவிவரப்படி இந்தியாவிலிருந்து, சுமார் 80,000 கோடி அளவிலான அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேறி இருக்கின்றன. நடப்பு நிதியாண்டில் கடந்த 10 மாதங்களாக அந்நிய முதலீடு குறைந்து வருகிறது. 2017-இல் ரூ.2 லட்சம் கோடிக்கும் அதிகமாக அந்நிய நிறுவன முதலீடுகள் வந்தன என்றால், 2018 நிதியாண்டில் நிலைமை தலைகீழாக மாறி, இந்தியாவில் முதலீடு செய்யப்பட்ட டாலர்கள் வெளியேறியிருக்கின்றன.
அடுத்த 10 மாதங்களுக்கான இறக்குமதிகளை ஈடு செய்யும் அளவுக்கு நம்மிடம் அந்நியச் செலாவணி இருப்பு இருக்கிறது. ஆனால், கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பும், ரூபாயின் மதிப்புச் சரிவும், அந்நிய முதலீடுகள் வெளியேற்றமும் எப்படி இருக்கும் என்பது தெரியாத நிலையில் நாம் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது. டாலரின் மதிப்பு ரூ.65 லிருந்து ரூ.74-ஆக அதிகரித்தபோது கடந்த ஏப்ரல் மாதம் முதல் அக்டோபர் மாதம் வரை இந்தியாவின் அந்நியச் செலாவணி இருப்பு ரூ.25 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் (சுமார் ரூ.1.83 லட்சம் கோடி) கரைந்து விட்டது. தங்களது நாணய மதிப்பைக் கட்டுக்குள் வைக்க, அந்நியச் செலாவணி இருப்பைப் பயன்படுத்தும் நாடுகள் மிகப்பெரிய நிதி நெருக்கடியிலும், இக்கட்டிலும் மாட்டிக் கொண்டதுதான் வரலாறு. 
அடுத்த ஆண்டு மக்களவைக்கான தேர்தல் நடக்கவிருக்கும் நிலையில், அரசுக்கு நாணய மதிப்பைப் பாதுகாக்கத் துணிந்து நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள அவகாசம் இல்லை. அதனால் ஏற்படும் சில பின்னடைவுகளை இந்தக் குறுகிய காலகட்டத்தில் ஈடுகட்டிவிட முடியாது. இப்படிப்பட்ட சூழலில், இந்தியா தனது அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பைக் கணிசமாக அதிகரித்துக் கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே நிலைமையை எதிர்கொள்ள முடியும். அதற்கான ஏற்றுமதி சூழலும் இல்லாத நிலையில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதுதான் கேள்வி. 
கடந்த 20 ஆண்டுகளில் இரண்டு முறை இந்திய அரசு தனது டாலர் கையிருப்பை அதிகரிக்க முயற்சித்திருக்கிறது. வாஜ்பாய் தலைமையிலான முதலாவது தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியில் டாலர் பத்திரங்களின் மூலம் அந்நியச் செலாவணி இருப்பை அதிகரித்தது. அதன் பிறகு 2013-இல் அன்றைய மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு, வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களுக்கான முதலீட்டுத் திட்டம் ஒன்றை ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் 34 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை (சுமார் ரூ. 2.50 லட்சம் கோடி) பெற்றது. இப்போதும் கூட அதுபோன்ற ஒரு முயற்சியைத் தவிர இந்தியாவுக்கு வேறு வழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. 
இரண்டு கோடிக்கும் அதிகமாக வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் இருக்கிறார்கள். உலகிலுள்ள மிக முக்கியமான பதவிகளை நம்மவர்கள் அலங்கரிக்கிறார்கள் என்று நாம் பெருமைபட்டுக் கொள்கிறோம். நாம் உணர்வுபூர்வமாக அவர்களின் சாதனைகளைப் போற்றுவதுபோல, அவர்களும் இந்தியாவின் இன்றைய பொருளாதாரச் சூழலில் நமக்கு உதவ முன்வந்தால், இப்போதைய நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை பிரச்னையை எதிர்கொண்டு விடலாம். வேறு வழி புலப்படவில்லை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/23/வேறு-வழியில்லை-3024873.html
3024408 தலையங்கம் அமைதி காக்கிறது இந்தியா! ஆசிரியர் Monday, October 22, 2018 02:42 AM +0530 தேர்தல் முடிவுகளை நிராகரிக்க என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்துபார்க்க முற்பட்டிருக்கிறார் மாலத்தீவின் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன். செப்டம்பர் 23-ஆம் தேதி மாலத்தீவில் நடைபெற்ற அதிபர் தேர்தலில் அதிபர் அப்துல்லா யாமீனுக்கு எதிராக, எதிர்க்கட்சிகளால் வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்ட முகமது சோலி 58% வாக்குகள் பெற்று மாலத்தீவின் ஏழாவது அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். நவம்பர் 17-ஆம் தேதி அதிபர் அப்துல்லா யாமீனின் பதவிக்காலம் முடியும்போது, முகமது சோலி பதவியேற்க இருக்கிறார்.
 தேர்தல் தோல்வியைப் பெருந்தன்மையுடன் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் ஏற்றுக்கொண்டபோது, அனைவருக்குமே சற்று அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. அரசியல் நோக்கர்களின் எதிர்பார்ப்பு பொய்க்கவில்லை. தனக்கு எதிராக மக்களால் வழங்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பை எதிர்த்து, உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகினார் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன். செப்டம்பர் 23-இல் நடந்த அதிபர் தேர்தலை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அவரது கோரிக்கை. அதிபர் தேர்தலில் வாக்குச்சீட்டில் மை பயன்படுத்தப்பட்டதில் சதி இருக்கிறது என்பது அவரது குற்றச்சாட்டு. மாலத்தீவின் உச்சநீதிமன்றம் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை அவரது குற்றச்சாட்டுகளை நிராகரித்திருக்கிறது.
 தனக்கு நெருக்கமானவர் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராக இருந்தும் கூட, தேர்தலில் முறைகேடுகள் நடைபெற்றிருப்பதாக அதிபர் யாமீன் கூறுவது வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது. தேர்தல் முடிந்த கையோடு தங்கள் உயிருக்குப் பாதுகாப்பில்லை என்று கூறி, தேர்தல் ஆணையர்கள் ஐவரில் நான்கு பேர் மாலத்தீவிலிருந்து வெளியேறி, இலங்கையில் அடைக்கலம் பெற்றிருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில்தான் உச்சநீதிமன்றத்திலும் அவருக்குப் பின்னடைவு ஏற்பட்டிருக்கிறது.
 அதிபர் அப்துல்லா யாமீனின் வழக்குரைஞர்கள் உச்சநீதிமன்றத்தில் விசித்திரமான வாதம் ஒன்றை முன்வைத்தனர். வாக்குப்பதிவில் நடந்த முறைகேடு குறித்து "பெயர் குறிப்பிட முடியாத மூன்று சாட்சிகள்' ரகசியமாக என்ன நடந்தது என்று கூறத் தயாராக இருப்பதாக அவர்கள் முன்வைத்த வாதத்தை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், வாக்கு எண்ணிக்கையின்போது அதிகாரிகள் தங்கள் விரல்களில் ஒரு வகையான மோதிரங்களை அணிந்துகொண்டு எதிர்க்கட்சிக்கு சாதகமாக வாக்குப்பதிவு செய்திருப்பதாக அதிபர் யாமீன் தரப்பு முன்வைத்த வாதத்தையும் நீதிபதிகள் ஆதாரமற்றது என்று ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள்.
 அதிபர் யாமீனின் மாற்றாந்தாய் மகனான மம்மூஸ் அப்துல் கயூம் என்பவர்தான் 1978 முதல் 2008 வரை 30 ஆண்டுகள் மாலத்தீவின் சர்வாதிகாரியாகத் தொடர்ந்து ஆட்சியில் இருந்தார். 2008-இல் மாலத்தீவில் தேர்தல் அறிவித்தபோது, அவரை முன்னாள் அதிபர் முஹமது நஷீத் தோற்கடித்து அதிபரானார். 2013-இல் நடந்த அதிபர் தேர்தலில் முதல் சுற்றில் நஷீத் 45.45% வாக்குகளும், அப்துல்லா யாமீன் 25.35% வாக்குகளும்தான் பெற்றனர். குறைந்தது 50%- க்கும் அதிகமாக வாக்குகள் பெற்றவர்தான் அதிபராக வேண்டும் என்பது மாலத்தீவில் விதிமுறை என்பதால், இரண்டாவது சுற்றுத் தேர்தல் நடந்தது. அந்தத் தேர்தலில் நஷீத் 48.61% -ம், அப்துல்லா யாமீன் 51.39 % -ம் பெற்றதும், அப்துல்லா யாமீன் அதிபரானதும் தேர்தல் முறைகேடுகளால்தான் என்கிற குற்றச்சாட்டு அப்போதே எழுந்தது. அதிபராகப் பதவியேற்ற அப்துல்லா யாமீன் முன்னாள் அதிபர் முஹமது நஷீத் மீது ஆதாரமில்லாத பல வழக்குகளைத் தொடுத்ததால், அவர் மாலத்தீவை விட்டு வெளியேறி இலங்கையில் தஞ்சமடைந்தார் என்பது வரலாறு.
 செப்டம்பர் 23 அன்று நடந்த தேர்தல் முடிவை எப்படியாவது முடக்கி, அதிபராக தானே தொடர்வதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் மேற்கொண்டு வருகிறார். அவருக்கு எதிராகப் போட்டியிட்டு 58% வாக்குகள் பெற்று தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் இப்ராஹிம் முகம்மது சோலிக்கு ஆதரவாக எதிர்க்கட்சிகள் ஓரணியில் திரண்டிருக்கின்றன. மக்கள் மன்றமும், நீதிமன்றமும் கூட, அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் பெருந்தன்மையுடன் தோல்வியை ஏற்றுக்கொண்டு பதவி விலக வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.
 அப்துல்லா யாமீன், ஆரம்பம் முதலே இந்தியாவுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டைக் கடைப்பிடித்தவர் என்பதால், மாலத்தீவில் அரசியல் மாற்றம் ஏற்படுவதை இந்தியா விரும்புவதில் வியப்பில்லை. இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு மாலத்தீவு மிகமிக முக்கியம். இந்தியாவுக்கு வரும் எல்லா சரக்குக் கப்பல்களும் மாலத்தீவு வழியாகத்தான் வந்தாக வேண்டும். லட்சத்தீவில் உள்ள மினிகாய் தீவில் அமைந்திருக்கும் இந்தியாவின் கடற்படை தளம், மாலத்தீவின் வட எல்லையில் அமைந்திருக்கும் துராக்குனு தீவிலிருந்து வெறும் 100 கி.மீ. தொலைவில்தான் அமைந்திருக்கிறது.
 இந்தியா மட்டுமல்ல, உலக நாடுகளும் மாலத்தீவில் ஆட்சி மாற்றத்தையே விரும்புகின்றன. சிரியாவிலும் ஈராக்கிலும் செயல்படும் பல்வேறு தீவிரவாதக் குழுக்களுக்கு மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் இளைஞர்களை அனுப்பும் நாடாக மாலத்தீவு இருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.
 அதிபர் அப்துல்லா யாமீனுக்கு எதிராக மக்கள் போராட்டம் வெடித்தபோதும், எதிர்க்கட்சியினரும், நீதிபதிகளும் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட போதும், மாலத்தீவின் உள்நாட்டு விவகாரத்தில் தலையிடாமல் இந்திய அரசும், நமது ராணுவமும் பொறுமை காத்தன. 1988-இல் மாலத்தீவில் நடந்த ராணுவப் புரட்சியை அடக்குவதற்கு அன்றைய அதிபரின் அழைப்பை ஏற்று இந்திய ராணுவம் உதவியது. இப்போது ஜனநாயக முறையிலான மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதால் இந்தியா தலையிடாமல் வேடிக்கை பார்க்கிறது. தலையிடுவதற்கான அவசியத்தை அதிபர் அப்துல்லா யாமீன் ஏற்படுத்த மாட்டார் என்று நம்புவோமாக!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/22/அமைதி-காக்கிறது-இந்தியா-3024408.html
3023057 தலையங்கம் அவசரச் சட்டம்தான் தீர்வு! ஆசிரியர் Saturday, October 20, 2018 01:34 AM +0530 பூஜைகளுக்குத் தடை ஏற்படாமல் வழக்கம் போல சபரிமலையில் சந்நிதானம் திறக்கப்பட்டு பக்தர்கள் வழிபடுவது தொடர்வது ஆறுதல் அளிக்கிறது. உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, பக்தர்கள் மத்தியில் ஏற்பட்டிருக்கும் மனக்கொந்தளிப்பும், போராட்டமும் கோயிலில் சம்பிரதாயச் சடங்குகளை முடக்கிவிடாமல் இருப்பது, தந்திரி, சாந்திகள் என்றழைக்கப்படும் பூஜாரிகள், பந்தள ராஜ குடும்பத்தினர் ஆகியோரின் அதீத கடமையுணர்வின் வெளிப்பாடு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
சபரிமலையில் அனைத்து வயதுப் பெண்களும் வழிபடலாம் என்கிற உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் பின்னணியில் எழுந்திருக்கும் பக்தர்களின் ஏகோபித்த எதிர்ப்பு ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையே உலுக்கியிருக்கிறது. ஐயப்ப பக்தி எந்த அளவுக்கு இருந்திருந்தால், இப்படி ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராகத் தெருவில் இறங்கிப் போராட முன்வந்திருப்பார்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். தங்களுக்கு சபரிமலைக்குச் செல்லும் சுதந்திரம் கிடைத்திருப்பதாக அவர்கள் மகிழவில்லை. வழிவழியாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டுவரும் சம்பிரதாயம் தகர்க்கப்படுகிறதே என்று குமுறுகிறார்கள்.
சபரிமலையில் பெண்களுக்கான உரிமை பாதிக்கப்படுவதாகவும், உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு பெண்களுக்கான சமஉரிமையை நிலைநாட்டி இருப்பதாகவும் பெரும்பாலான ஆங்கில, வடநாட்டு ஊடகங்கள் கருத்துத் தெரிவித்திருப்பது புரிதல் இல்லாமையின் வெளிப்பாடு என்றுதான் கொள்ள வேண்டும். முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி மார்க்கண்டேய கட்ஜூ கூறியிருப்பதுபோல, இறை நம்பிக்கையும், சமயச் சம்பிரதாயங்களும் இந்திய சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் ஆழமாக ஊன்றி நிற்பவை. இந்திய சமுதாய அமைப்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல், அமெரிக்காவுக்கும், ஐரோப்பாவுக்கும் பொருத்தமான சிந்தனையையும், கருத்துக்களையும் இங்கே நடைமுறைப்படுத்த நினைப்பது தவறு.
சபரிமலையில் செய்தி சேகரிக்க ஊடகங்கள் அனுப்பியிருந்த மூன்று பெண்களில் இருவர் இந்து மதத்தைச் சாராதவர்கள். ஆண்டுதோறும் சபரிமலையில் காவல் பணிக்குச் செல்லும் காவலர்கள்கூட விரதம் இருப்பவர்களாக இருப்பது வழக்கம் என்பது தெரியுமா? அப்படி இருக்கும்போது மத நம்பிக்கையை அவமதிக்க வேண்டும் என்கிற உள்நோக்கத்துடன் வேண்டுமென்றே பெண் நிருபர்களை, அதுவும் சபரிமலை ஐயப்பனில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களை அனுப்பியதை என்னவென்று வர்ணிப்பது?
பெண்ணுரிமை கிடைத்தது என்பதை உலகுக்குப் பறைசாற்ற சபரிமலைக்கு அனுப்பப்பட்ட பெண்ணியவாதியில் ஒருவர், ரெஹானா பாத்திமா என்கிற மாடல் அழகி. தனது அரைநிர்வாண விளம்பரங்களால் பிரபலமானவர். ஏக்கா என்கிற திரைப்படத்தில் புரட்சிகரமாக நிர்வாணமாக நடித்தவர். இவருக்குக் கருப்பு வேடம் கட்டி, நெற்றியில் திருநீறு பூசி, துளசிமாலை அணிவித்துப் பெண் பக்தையாக, பக்தர்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி சபரிமலைக்கு அனுப்புகிறார்கள் என்றால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் வக்கிரம் எத்தகையது என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இவர்களுக்குப் பெண்ணுக்கான சம உரிமையைவிட, ஐயப்பன் என்கிற இறைநம்பிக்கையை அவமானப்படுத்துவதுதான் நோக்கம் என்பது வெளியாகிறது.
ஜப்பானில் ஹோமினே சாந்தி என்கிற பெளத்த ஆன்மிகத் தலம் இருக்கிறது. யுனெஸ்கோவின் உலக கலாசார சின்னங்களில் அதுவும் ஒன்று. இங்கே பெண்களுக்கு அனுமதியில்லை. அது குறித்து, ஜப்பானியப் பெண்களும், சீர்திருத்தவாதிகளும், ஜப்பானிய உச்சநீதிமன்றமும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை.
மதச் சடங்குகளும் ஆசாரங்களும் எப்படி நடைபெற வேண்டும் என்பதை நீதிமன்றங்களோ, ஆட்சியாளர்களோ தீர்மானிக்க முடியாது. முத்தலாக் சட்டத்தையே எடுத்துக் கொண்டாலும் அதில் நீதிமன்றமோ, அரசோ தலையிட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. பெரும்பான்மையான முஸ்லிம்கள் முத்தலாக்கை ஆதரிப்பவர்களல்ல. பாகிஸ்தான், மொராக்கோ, ஈரான், வங்கதேசம், சூடான், ஜோர்டான், சிரியா, ஏமன், ஐக்கிய அரபு அமீரகம் உள்ளிட்ட முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் நாடுகளில் முத்தலாக் முறை தடை செய்யப்பட்டிருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.
அவர்களது எதிர்ப்பெல்லாம் முத்தலாக் தடைச் சட்டத்தை நீதித்துறையும், அரசும் திணிக்க முற்பட்டதுதான். எல்லா இஸ்லாமிய அமைப்புகளையும் அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, அவர்கள் மூலமே முத்தலாக்குக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கச் சொல்லி இருந்தால், இஸ்லாமிய சமுதாயம் அதை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் என்பதுதான் உண்மை.
சபரிமலையில் குறிப்பிட்ட வயதுப் பிரிவினருக்கு மட்டுமே அனுமதி இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, சபரிமலையிலும், தர்மசாஸ்த்திரத்திலும் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் எனும்போது, இதில் சம்பந்தப்படாத சிலரின் கோரிக்கையை ஏற்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கி இருப்பதுதான் பிரச்னைக்கே காரணம்.
மக்கள் மன்றத்தின் எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ள முடியாமல், முதல்வர் பினராயி விஜயன் மழை வெள்ள சேதத்துக்கு நிதிநிரட்ட வெளிநாட்டுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு விட்டார். தேவஸ்வம் போர்டு சபரிமலை நிலைமை குறித்து ஆய்வு அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப் போவதாக அறிவித்திருக்கிறது. அதெல்லாம் சரி, மத்திய அரசு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது? ஜல்லிக்கட்டுக்கு அவசரச் சட்டம் கொண்டுவந்து உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்கொள்ள முடியுமானால், சபரிமலைத் தீர்ப்புக்கு ஏன் அவசரச் சட்டம் கொண்டுவரத் தயங்குகிறது? நரேந்திர மோடி அரசும் தங்களை முற்போக்குவாதி அரசாகக் காட்டிக்கொள்ள எத்தனிக்கிறதா என்ன?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2018/oct/20/அவசரச்-சட்டம்தான்-தீர்வு-3023057.html
3022384 தலையங்கம் கையறு நிலை... ஆசிரியர் Thursday, October 18, 2018 01:31 AM +0530 பத்து நாள்களுக்கு முன்பு சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அரசுக்கு விடுத்திருந்த உத்தரவைத் தொடர்ந்து சென்னை நகரில் செயல்படும் தண்ணீர் லாரிகள் தங்களது இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டிருந்தன. இதனால் பல உணவு விடுதிகள், வணிக வளாகங்கள் ஆகியவை மூடப்பட்டன. அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், மருத்துவமனைகளும்கூட மிகப்பெரிய இடர்பாட்டை எதிர்கொண்டன. 
வணிகப் பயன்பாட்டுக்கு நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி எடுத்து விநியோகம் செய்பவர்கள் மீது இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ் திருட்டு உள்ளிட்ட பிரிவின் கீழ் குற்றப்பதிவு செய்து வழக்குத் தொடர வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருந்தது. ஆட்சிகள் மாறினாலும் சென்னையைச் சுற்றியுள்ள பெருநகரப் பகுதிகளிலிருந்து நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி தண்ணீர் டேங்கர்கள் மூலம் நகரிலுள்ள குடியிருப்புகளுக்கும், மருத்துவமனைகளுக்கும், வணிக வளாகங்களுக்கும் விநியோகம் செய்வதை முறைப்படுத்த எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை என்கிற நிலையில், உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவு ஒருவகையில் வரவேற்புக்குரியது என்றுதான் கூற வேண்டும்.
சென்னை குடிநீர் வடிகால் வாரியம் தினந்தோறும் தண்ணீர் டேங்கர்கள் மூலம் 4.30 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்கு விநியோகம் செய்கிறது. தனியார் தண்ணீர் டேங்கர் லாரி உரிமையாளர்கள் அதைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக 9 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள், உணவு விடுதிகள், வணிக வளாகங்கள், தங்கும் விடுதிகள், கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகள் ஆகியவற்றுக்கு விநியோகம் செய்து பெரும் லாபம் அடைகின்றனர். இதனால் தண்ணீர் டேங்கர் லாரிகளை நம்பித்தான் சென்னை மாநகர இயல்பு வாழ்க்கையே நடைபெற்றாக வேண்டும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. 
குடிநீர் வாரியம் 800 தனியார் தண்ணீர் லாரி டேங்கர்களை தன்னுடைய ஒப்பந்தத்தில் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. 9,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 450 லாரி டேங்கர்களும், 6,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 350 லாரி டேங்கர்களும் சென்னை குடிநீர் வாரியத்தின் தண்ணீர் விநியோகப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. இதற்காக மிகக் குறைந்த கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது, அவ்வளவே. 
ஆனால், சுமார் 4,100 தனியார் தண்ணீர் லாரி டேங்கர்கள் நாளொன்றுக்கு 24,000 நடைகள் சென்னையின் பல்வேறு வாடிக்கையாளர்களுக்கு தண்ணீர் விநியோகம் செய்கின்றன. 12,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 2,000 லாரி டேங்கர்கள், நாளொன்றுக்கு 5 நடை வீதம் குடியிருப்புகள், விடுதிகள், மருத்துவமனைகள் ஆகியவற்றுக்கு சுமார் 9 கோடி லிட்டர் தண்ணீர் விநியோகிக்கின்றன. 24,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 1,500 லாரி டேங்கர்கள், நாளொன்றுக்கு 5 நடை வீதம் 15.60 கோடி லிட்டர் தண்ணீரை விநியோகிக்கின்றன. 33,000 லிட்டர் கொள்ளளவுள்ள 550 லாரி டேங்கர்கள், தினந்தோறும் 4 நடைகள் வீதம் 2.64 கோடி லிட்டர் தண்ணீர் விநியோகிக்கின்றன. இது போதாதென்று 40,000 கொள்ளளவுள்ள 50 லாரி டேங்கர்கள் 80 லட்சம் லிட்டர் தண்ணீரை விநியோகிக்கின்றன. 
உரிமம் பெற்ற 1,400 கேன் தண்ணீர் உற்பத்தியாளர்கள் சென்னையிலும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் இயங்குகின்றனர். இதல்லாமல் நட்சத்திர தங்கும் விடுதிகள், மருத்துவமனைகள், உணவு விடுதிகள், குடியிருப்புகள் ஆகியவற்றின் அன்றாடத் தேவை குறித்து சரியான புள்ளிவிவரம் இல்லை. வரைமுறையில்லாமல் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் சென்னையிலும் சுற்றுப்புறங்களிலும் புற்றீசல் போல உருவாகியிருக்கின்றன. இந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்கு தேவையான தண்ணீர் குறித்து கட்டட அனுமதிக்கு முன்பு எந்தவித உத்தரவாதமும் பெறப்படுவதில்லை. 
சென்னை பெருநகர வளர்ச்