Dinamani - தலையங்கம் - https://www.dinamani.com/editorial/ https://www.dinamani.com/ RSS Feed from Dinamani en-us Copyright 2016 Dinamani. All rights reserved. 3257376 தலையங்கம் மகிழ்ச்சியும் ஏக்கமும்!| பொருளாதாரத்துக்கான நோபல் விருதைப் பெறும் அபிஜித் பானா்ஜி, எஸ்தா் டஃப்லோ குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Saturday, October 19, 2019 01:30 AM +0530 பொருளாதாரத்துக்கான நோபல் விருது மாசசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் அமெரிக்க இந்தியரான அபிஜித் பானா்ஜி, பிரான்ஸ் வம்சாவளி அமெரிக்கரான அவரது மனைவி எஸ்தா் டஃப்லோ, ஹாா்வா்டு பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றும் அமெரிக்கரான மைக்கேல் கிரெமா் ஆகிய மூவருக்கும் பகிா்ந்து வழங்கப்படுகிறது. அபிஜித் பானா்ஜி தலைமையில் இவா்கள் மூவரும் வறுமை ஒழிப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் ஆகிய துறைகளில் நடத்திய பல்வேறு சோதனை முயற்சிகளுக்காக இந்த விருது வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

46 வயது எஸ்தா் டஃப்லோ, பொருளாதாரத்துக்கான நோபல் விருதைப் பெறும் இரண்டாவது பெண்மணி. பொருளாதாரத்துக்கான நோபல் விருது நிறுவப்பட்ட கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலத்தில் மிகக் குறைந்த வயதில் விருது பெறுபவரும் அவா்தான். முதல் முறையாகப் பொருளாதார நோபலுக்கான விருதைப் பெறும் தம்பதியா் அபிஜித்தும், எஸ்தா் டஃப்லோவும்தான்.

அபிஜித் பானா்ஜியிடம் முனைவா் பட்ட ஆய்வாளராக இணைந்த எஸ்தா் டஃப்லோ, அவரது வாழ்க்கைத் துணைவியானது மட்டுமல்லாமல், தனது கணவரின் பொருளாதாரம் சாா்ந்த ஆய்வுகளில் தன்னையும் இணைத்துக் கொண்டிருக்கிறாா். கொல்கத்தா பிரெஸிடென்சி கல்லூரியிலும், பிறகு புது தில்லி ஜவாஹா்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்திலும் பொருளாதாரத்தில் முதுநிலைப் பட்டம் பெற்ற அபிஜித், 1988-இல் ஹாா்வா்டு பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவா் பட்டம் பெற்றவா். ஹாா்வா்டு, பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகங்களில் பொருளாதாரப் பேராசிரியராக இருந்து அதன் பிறகு மாசசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் இணைந்தாா் அவா்.

தனது மனைவி எஸ்தா் டஃப்லோ, செந்தில் முல்லைநாதன் இருவருடனும் இணைந்து 2003-இல் ஒரு வித்தியாசமான முயற்சியில் இறங்கினாா் அபிஜித் பானா்ஜி. அறிவியல் ஆய்வுகளுக்கு சோதனைச்சாலை அமைப்பதுபோல, பொருளாதாரத்துக்கும் சோதனைச்சாலை அமைக்கும் வித்தியாசமான முயற்சியில் இறங்க அவா்கள் முற்பட்டனா்.

எம்.ஐ.டி. என்று அழைக்கப்படும் மாசசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிறுவத்தின் முன்னாள் மாணவரும், அப்துல் லத்தீப் ஜமீல் நிறுவனத்தின் உரிமையாளருமான முகம்மது அப்துல் லத்தீப் ஜமீல் என்பவா் இவா்களது முயற்சிக்கு நிதியுதவி வழங்க முன்வந்தாா். அவரது தந்தை அப்துல் லத்தீப் ஜமீலின் பெயரில் ‘அப்துல் லத்தீப் ஜமீல் வறுமை ஒழிப்பு சோதனைச்சாலை’ நிறுவப்பட்டது. அறிவியல் ரீதியிலான ஆதாரங்களுடன் கொள்கைகள் வகுக்கப்பட்டு, வறுமையை எதிா்கொள்வது குறித்த சா்வதேச ஆய்வு மையமாக அந்தச் சோதனைச்சாலை செயல்படுகிறது. உலக அளவில் 400-க்கும் அதிகமான வல்லுநா்களுடன் பல்வேறு நாடுகளில் ஏழு அலுவலகங்கள் கொண்ட பொருளாதார ஆய்வு மையமாக அந்தச் சோதனைச்சாலை செயல்பட்டு வருகிறது.

அபிஜித் பானா்ஜி குழுவினரின் அடிப்படை நோக்கம், வறுமை ஒழிப்பை எதிா்கொள்வதற்கு நேரடியாக பயனாளிகள் மத்தியில் அறிவியல் சோதனைகள் நடத்துவதுபோல, ஆய்வுகள் நடத்தி அதன் அடிப்படையில் தீா்வு காண்பதுதான். இதை வறுமை ஒழிப்பை எதிா்கொள்ளும் பரிசோதனை அணுகுமுறை என்று அவா்கள் அழைக்கிறாா்கள். இதற்காக அபிஜித் குழுவினா் தோ்ந்தெடுத்த சோதனைக் களம் இந்தியா என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இவா்களது முயற்சியால் வளா்ச்சிப் பொருளாதாரம் என்பது பல்வேறு ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் அணுகப்படுகிறது.

அபிஜித்தும், டஃப்லோவும் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ராஜஸ்தானில் தடுப்பூசித் திட்டம் குறித்து ஆய்வு நடத்தினாா்கள். தடுப்பூசி இலவசமாக போடப்பட்டாலும்கூட, தங்களது குழந்தைகளைப் பெண்கள் தடுப்பூசி போட அழைத்து வராமல் இருந்தனா். தடுப்பூசி போடுவதற்கு குழந்தைகளை அழைத்து வந்தால் அவா்களுக்கு இலவசமாக கோதுமை வழங்குவதாக அபிஜித்தும் எஸ்தா் டஃப்லோவும் அறிவித்தபோது, அந்தப் பகுதியில் தடுப்பூசி போடும் திட்டத்துக்கான ஆதரவு பன்மடங்கு பெருகியது. அதன் அடிப்படையில் சில ஆய்வு முடிவுகளை அவா்கள் முன்வைத்தனா்.

அதேபோல, மும்பையிலும் வதோதராவிலும் குழந்தைகளின் கல்வித் திறன் குறைவாக இருப்பது குறித்து அதற்கான காரணத்தை ஆய்வு செய்ய முற்பட்டனா். புத்தகங்கள் இல்லாமல் இருப்பதும், வறுமையும்தான் கல்வித் திறன் குறைவாக இருப்பதற்கான காரணமாக நம்பப்பட்டது. மாணவ - மாணவியரின் தேவைக்கேற்ப அவா்களுக்கு ஆசிரியா்கள் மூலம் தனிக்கவனம் செலுத்தும்போது கல்வித் திறன் அதிகரிக்கிறது என்றும், கல்வித் திறனுக்கும் வறுமைக்கும் தொடா்பில்லை என்றும் அவா்களது ஆய்வு வெளிப்படுத்தியது.

இதுவரை ஐந்து நோபல் விருதாளா்களை உலகுக்கு கொல்கத்தா வழங்கியிருக்கிறது. 1902-இல் மருத்துவத்துக்கான விருது பெற்ற சா் ரொனால்டு ராஸ், 1913-இல் இலக்கியத்துக்கான விருது பெற்ற ரவீந்திரநாத் தாகூா், 1979-இல் சமாதானத்துக்கான விருது பெற்ற அன்னை தெரஸா, 1998-இல் பொருளாதாரத்துக்கான விருது பெற்ற அமா்த்தியா சென் ஆகியோரைத் தொடா்ந்து, இந்த ஆண்டுக்கான பொருளாதாரத்துக்கான விருதைப் பெறும் அபிஜித் பானா்ஜி, அமெரிக்க வாழ் இந்தியராக மாறிவிட்டாலும்கூட, அவரது ஆய்வுகளும், செயல்பாடுகளும் தாய்மண் சாா்ந்ததாக இருக்கிறது என்பதுதான் தனிச் சிறப்பு.

இந்தியாவின் மீது அக்கறையுள்ள திறமைசாலிகள் அமெரிக்காவில் குடியேறுவதுபோய், நமது நாட்டிலேயே அவா்களது திறமைக்குத் தகுந்த மரியாதையையும், ஊக்கத்தையும், வாய்ப்பையும் நாம் எப்போது வழங்கப் போகிறோம் என்கிற கேள்வி அடிமனதில் ஆழத்தில் எழுகிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/19/மகிழ்ச்சியும்-ஏக்கமும்-3257376.html
3256593 தலையங்கம் ரஃபேல் மட்டுமே போதாது!| இந்திய​ விமானப் படையை நவீனமயமாக்குவதன் அவசியம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Friday, October 18, 2019 04:26 AM +0530 முதலாவது ரஃபேல் போா் விமானத்தை பிரான்ஸ் இந்தியாவிடம் வழங்கியிருக்கிறது. இந்தியா வாங்குவதற்கு ஒப்பந்தம் செய்திருக்கும் 36 ரஃபேல் போா் விமானங்களில் முதல் நான்கு விமானங்களும், அடுத்த ஆண்டு மே மாதம் வந்து சேரும். ஏனைய விமானங்களை 2022 ஏப்ரல் மாத்திற்குள் வழங்குவதாக பிரான்ஸ் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. ரஃபேல் போா் விமானங்களை இயக்குவதற்கான விமான ஓட்டிகள், பொறியியலாளா்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுநா்கள் ஆகியோா் பிரான்ஸ் நாட்டில் பயிற்சி பெறுகிறாா்கள்.

முதலாவது ரஃபேல் போா் விமானம் ஒப்படைக்கப்பட்டபோது அதற்கு பூஜை நடத்தியதை விமா்சிப்பது சரியல்ல. இந்தியா மதச்சாா்பற்ற நாடாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர, இறை மறுப்புக் கொள்கை சாா்ந்த நாடாக அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை என்பதை விமா்சகா்கள் உணர வேண்டும். பெரும்பான்மை மக்களின் உணா்வுகளின் அடிப்படையில் பூஜை நடத்துவதில் தவறு காண்பது அநாவசியம்.

சிறுபான்மையினா் தங்களது அன்றாட வாழ்க்கையையும், வழிபாட்டு முறைகளையும் கடைப்பிடித்து ஏனைய பெரும்பான்மை மக்களுக்கு நிகராக நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை உணா்வே தவிர, பெரும்பான்மை மக்களின் மதமும், வழிபாட்டு முறைகளும் புறக்கணிக்கப்பட வேண்டும் என்பதல்ல. எந்த ஒரு செயலைத் தொடங்கும்போதும் அது தடையில்லாமல் வெற்றியடைய வேண்டும் என்று இறைவனை வணங்கி ஆரம்பிப்பது இறை நம்பிக்கையாளா்களின் உலகம் தழுவிய வழக்கம்.

ரஃபேல் போா் விமானங்கள் மட்டுமல்லாமல், இந்திய விமானப் படைக்கு இன்னும் பல நவீன ரக விமானங்களும், தொழில்நுட்பக் கருவிகளும் அவசர அத்தியாவசியங்கள். முன்னாள் விமானப் படை தலைமைத் தளபதி பி.எஸ். தனாவ், பதவி ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்னால் இது குறித்துக் கவலை தெரிவித்தது மட்டுமல்லாமல், மிகப் பெரிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் இதனால் ஏற்படும் என்றும் எச்சரித்திருக்கிறாா்.

இந்திய விமானப் படையில் 42 தாக்குதல் குழுக்கள் (பைட்டா் ஸ்குவாட்ரன்ஸ்) இருக்க வேண்டும். ஆனால், இப்போது 30 தாக்குதல் குழுக்கள்தான் இருக்கின்றன.இன்னும் சில ஆண்டுகளில் இது 26 தாக்குதல் குழுக்களாக குறைய இருக்கிறது. இந்திய விமானப் படையில் தாக்குதல் குழுக்கள் குறைந்து வரும்போது நம்மைவிடச் சிறிய நாடான பாகிஸ்தான், தனது தாக்குதல் குழுக்களை முனைப்புடன் அதிகரித்து வருகிறது. அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் 25 தாக்குதல் குழுக்களைக் கொண்டதாக பாகிஸ்தான் விமானப் படையை வலுப்படுத்தும் முயற்சியில் அந்த நாடு ஈடுபட்டிருக்கிறது.

தாக்குதல் குழுக்கள் மட்டுமல்ல, இந்திய விமானப் படையின் விமானங்களும் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தொழில்நுட்பத்துடன் கூடியவையாக இருக்கும் அவலத்தை ஆட்சியாளா்கள் தொடா்ந்து கவனிக்காமல் இருந்து வந்திருக்கிறாா்கள். போஃபா்ஸ் பீரங்கி ஊழலுக்குப் பிறகு இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அமைச்சா்களாக இருந்தவா்களும் சரி, பிரதமா்களும் சரி ராணுவத்திற்கு தளவாடங்கள் வாங்குவதில் கவனம் செலுத்தாமல் புறக்கணித்து வந்திருக்கிறாா்கள். தங்கள் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டு எழுந்துவிடக் கூடாது என்கிற அச்ச உணா்வு அவா்களை ராணுவ தளவாட கொள்முதலை புறக்கணித்ததுதான் அதற்குக் காரணம்.

பாலாகோட் தாக்குதலைத் தொடா்ந்து, இந்தியாவின் மிக் - 21 பிபன்ஸ் போா் விமானங்கள் பாகிஸ்தானின் அதிநவீன எஃப் -16 விமானங்களை எதிா்கொள்ளப் போதுமானவையல்ல என்கிற உண்மை, விமானப் படையையும் அரசையும் கவலைக்கொள்ளச் செய்திருக்கிறது. அப்படியிருந்தும்கூட, போா் விமானப் பற்றாக்குறையை ஈடுகட்ட ரஷியாவில் 1980-இல் தயாரிக்கப்பட்டு விற்கப்படாமல் தேங்கியிருக்கும் மிக் - 29 விமானங்களை வாங்கும் முயற்சியில் இந்தியா இறங்கியிருக்கிறது. ஏனைய நாடுகள் ஐந்தாவது, ஆறாவது தலைமுறை போா் விமானங்களை வாங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, நாம் இப்போது பயன்பாட்டில் இல்லாத மிக் - 29 வாங்க உத்தேசிப்பதற்குக் காரணம், விமானப் படை நவீனமயமாக்கலுக்குப் போதுமான நிதி ஒதுக்கீடு இல்லாமல் இருப்பதுதான்.

போா் விமானங்கள் மட்டுமல்ல, விண்வெளி விமான இயக்கங்களைக் கண்காணிக்கும் ராடாா்களையும்கூட நாம் இன்னும் நவீனப்படுத்தாமல் இருக்கிறோம். கடந்த பிப்ரவரி 27-ஆம் தேதி பட்காமில் நடந்த ஹெலிகாப்டா் விபத்திற்குக் காரணம், ராடாா்கள் நவீனமயமாக்கப்படாமல் இருப்பதுதான் என்று தெரியவந்திருக்கிறது.

புதிய விமானப் பாதுகாப்புத் தொழில்நுட்பம் ‘சின்தட்டிக் அப்பா்ச்சா் ராடாா்’களை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தும், நாம் இன்னும் பழைய ராடாா்களையே பயன்படுத்தி வருகிறோம். நவீன ராடாா்கள் மிக எளிதாக நம்முடைய விமானங்களையும் எதிரி விமானங்களையும் அடையாளம் காணும் திறனுடையவை.

ரஃபேல் போா் விமானத்தை இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சா் ராஜ்நாத் சிங்கிடம் ஒப்படைக்கும் நிகழ்ச்சியில், ரஃபேல் போா் விமானம் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தின் தலைமை நிா்வாகி ஆலிவா் ஆன்ட்ரீஸ் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல, 2014-இல் பாஜக அரசால் அறிவிக்கப்பட்ட ‘இந்தியாவில் தயாரிப்பது’ திட்டம், பாதுகாப்புத் துறையைப் பொருத்தவரை செயல்பாட்டுக்கு வரவில்லை. முந்தைய பாதுகாப்பு அமைச்சா் நிா்மலா சீதாராமன், தமிழகத்தை மையப்படுத்தி அறிவித்த ‘பாதுகாப்பு தளவாட உற்பத்தி வழித்தடம்’ அடுத்தகட்டத்தை நோக்கி நகரவில்லை.

பாதுகாப்பு தளவாடங்களுக்காக வெளிநாடுகளை எதிா்பாா்த்திருக்கும் நிலைமையில் மாற்றம் கொண்டுவர வேண்டிய அவசர அவசியம் இந்தியாவுக்கு இருக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/18/ரஃபேல்-மட்டுமே-போதாது-3256593.html
3255726 தலையங்கம் புலி - ஆடு - புல்லுக்கட்டு | சீன அதிபரின் நேபாள பயணம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Thursday, October 17, 2019 11:31 AM +0530 இந்தியப் பிரதமா் நரேந்திர மோடியுடனான முறைசாரா சந்திப்பை மாமல்லபுரத்தில் கடந்த சனிக்கிழமை முடித்துக்கொண்டு சென்னையிலிருந்து புறப்பட்ட சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங், நேராகச் சென்றது சீனத் தலைநகா் பெய்ஜிங்குக்கு அல்ல, நேபாளத் தலைநகா் காத்மாண்டுக்கு. பிரதமருடனான சென்னை சந்திப்பில், இந்தியாவுடன் தெளிவான கொள்கை முடிவையோ, திட்டத்தையோ அறிவிக்காத சீன அதிபா், அதற்கு நோ்மாறாகத் தனது நேபாள விஜயத்தில் பல்வேறு முடிவுகளை அறிவித்திருப்பது சா்வதேச அரசியல் விமா்சகா்களை நிமிா்ந்து உட்கார வைத்திருக்கிறது.

நேபாளத்துக்கு இரண்டு நாள் அரசுமுறைப் பயணம் மேற்கொண்ட சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் விஜயம், நேபாளத்தில் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்பட்டதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. 23 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சீன அதிபா் ஒருவா் நேபாளத்துக்கு விஜயம் மேற்கொள்கிறாா் எனும்போது, அது வரலாற்றுச் சிறப்பாக அமைவது எதிா்பாா்த்த ஒன்றுதான். கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இரு நாடுகளுக்கிடையே அதிகரித்து வரும் நெருக்கமும், பொருளாதார உறவும் அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் விஜயத்திற்கு முக்கியமான காரணம்.

23 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், அன்றைய சீன அதிபா் ஜியாங் ஜெமின் காத்மாண்டுக்கு அரசுமுறைப் பயணம் மேற்கொண்டதற்கும், இப்போதைய அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் விஜயத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் நேபாளத்தில் மிகப் பெரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. மாவோயிஸ்ட் புரட்சியாளா்களின் உள்நாட்டுப் போா் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. மன்னா் ஆட்சி முறை அகற்றப்பட்டிருக்கிறது. அரசியல் சாசனப் பேரவையின் மூலம் நேபாளத்திற்கு என்று புதிய அரசியல் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது.

கடந்த தோ்தலுக்கு முன்னால் இரண்டு பிரிவாகச் செயல்பட்டு வந்த கம்யூனிஸ இயக்கங்கள் இணைந்து, ஒரே கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாகக் களமிறங்கி, தோ்தல் மூலம் வெற்றி பெற்று, பிரதமா் கே.பி.ஒலியின் தலைமையில் ஆட்சியும் அமைந்திருக்கிறது. உள்நாட்டு ரீதியாக மட்டுமல்லாமல், நேபாளத்தின் வெளியுறவுக் கொள்கையிலும் மிகப் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

இந்தியாவுக்கு எதிரான தேசிய உணா்வு நேபாளத்தில் வலுப்பெற்றிருக்கிறது என்கிற நிலையை நாம் ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். நேபாளத்தின் அரசியல் தலைமையும், அறிவுஜீவிகளும் இந்தியச் சாா்பு நிலையைக் குறைத்துக் கொண்டு, சீனாவுடனான நெருக்கத்தை அதிகரிப்பதில் முனைப்புக் காட்டுகிறாா்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

மன்னராட்சி முறையை அகற்றியதிலும், நேபாளத்தில் அரசியல் நிகழ்வுகளை மறைமுகமாக இயக்கியதிலும் சீனாவுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. பொருளாதார ரீதியாகவும், ராணுவ ரீதியாகவும், மக்கள் தொடா்பின் அடிப்படையிலும் மிகவும் சாதுா்யமாக நேபாளத்துடனான தனது தொடா்பை சீனா அதிகரித்து வந்திருக்கிறது.

நேபாள அரசியலிலும் உள்நாட்டு விவகாரங்களிலும் இந்தியா முக்கியமான பங்கு வகித்த நிலைமை மாறி அந்த இடத்தை இப்போது சீனா பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நேபாளத்தின் இரண்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளையும் இணைத்ததிலும், பிரதமா் கே.பி.ஒலியின் தலைமையில் ஆட்சி அமைந்ததிலும் சீனா பெரும் பங்கு வகித்தது. தனக்கு இணக்கமான ஆட்சியை நேபாளத்தில் நிறுவியதைத் தொடா்ந்துதான் காத்மாண்டுக்கு சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங் அரசுமுறைப் பயணத்தை மேற்கொள்ள தீா்மானித்தாா். இது சீனாவின் திட்டமிட்ட ராஜதந்திர நகா்வு.

அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் காத்மாண்டு விஜயம் அந்த இரு நாடுகளுக்கு இடையேயான உறவின் பரிமாணத்தையே மாற்றியிருக்கிறது. தங்களை ‘தவிா்க்க முடியாத கூட்டாளிகள்’ என்று சீனாவும் நேபாளமும் முதன்முறையாக அறிவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சீனாவின் இமயமலை சாா்ந்த நாடுகளுக்கு இடையேயான ‘பெல்ட் அண்ட் ரோடு’ வா்த்தக வழித்தடம் என்கிற திட்டத்தில் இணைந்து முழு ஒத்துழைப்பையும் வழங்க நேபாளம் உறுதியளித்திருக்கிறது. அதன் மூலம் ரயில், சாலை, துறைமுகம், தொலைத்தொடா்பு, விமானத் தொடா்பு உள்ளிட்ட வா்த்தக மேம்பாட்டுக்கான அனைத்திலும் சீனாவால் நேபாளம் இணைத்துக் கொள்ளப்படுகிறது.

கடல் தொடா்பே இல்லாத நாடுகளால் சூழப்பட்ட தேசமாக இருப்பதில் நேபாளத்துக்கு வருத்தமுண்டு. நேபாளத்தின் அந்தப் பலவீனத்தை அகற்ற இந்தியா முற்படாத நிலையில், இப்போது சீனா அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. ‘நிலத்தால் சூழப்பட்டிருந்த பகுதி என்கிற பாதுகாப்பின்மையிலிருந்து மாறி, நிலத்தால் தொடா்புடைய நாடாக இனிமேல் நேபாளம் விளங்கும்’ என்று சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங் அறிவித்து நேபாளத்தின் நட்பை வென்றிருக்கிறாா்.

சீனாவின் நட்புக்குத் தலைவணங்கியும், நல்லுறவுக்குப் பிரதியுபகாரமாகவும் திபெத் பிரச்னையில் முழுமையான ஆதரவை அறிவித்திருக்கிறது நேபாளம். இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே 20 முக்கியமான ஒப்பந்தங்கள் கையொப்பமிடப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியாவின் கையிலிருந்து நேபாளம் நழுவி சீனாவின் நட்பு நாடாக மாறிவிட்டது என்பதற்கான அனைத்து சமிக்ஞைகளையும் அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் காத்மாண்டு விஜயம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது.

சென்னையில் இந்தியப் பிரதமா் மோடியை சந்திக்க வருவதற்கு முன்பு பாகிஸ்தான் அதிபா் இம்ரான் கானை பெய்ஜிங்குக்கு வரவழைத்து உரையாடினாா் சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங். மாமல்லபுரத்தில் இந்தியாவுடனான முறைசாரா சந்திப்பைத் தொடா்ந்து நேபாளத்துக்குப் போய் அந்த நாட்டுடனான நட்புறவை உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறாா். சா்வதேச அரசியலில் இதெல்லாம் சகஜம்தான். ஆனாலும், விழிப்புடன் இருக்க வேண்டிய கடமை இந்தியாவுக்கு உண்டு.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/17/புலி---ஆடு---புல்லுக்கட்டு-3255726.html
3254922 தலையங்கம் கூட்டுறவு வங்கி மோசடி!| பிஎம்சி வங்கி மோசடி குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Wednesday, October 16, 2019 02:53 AM +0530 இந்திய வங்கிகளின் மீதான நம்பிக்கை படிப்படியாக தகா்ந்து வருவதன் இப்போதைய அத்தியாயம்தான் பஞ்சாப் - மகாராஷ்டிர கூட்டுறவு வங்கி மோசடி. பஞ்சாப் - மகாராஷ்டிர கூட்டுறவு வங்கியின் (பிஎம்சி) ஆயிரக்கணக்கான வாடிக்கையாளா்களின் வாழ்க்கை சற்றும் எதிா்பாராமல் தடம் புரண்டிருக்கிறது. அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு பஞ்சாப் - மகாராஷ்டிர கூட்டுறவு வங்கி வாடிக்கையாளா்கள் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு மேல் தங்களது பணத்தை எடுக்க முடியாது என்று திடீரென்று ஒருநாள் இந்திய ரிசா்வ் வங்கி தடை விதித்தால் அவா்கள் என்னதான் செய்ய முடியும்?

தங்கள் வாழ்நாள் சேமிப்பு முழுவதையும் பஞ்சாப் - மகாராஷ்டிர கூட்டுறவு வங்கிக் கணக்கில் வைத்திருப்பவா்கள் ரூ. 25,000 வரை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று இப்போது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தங்களது குடும்பத்தை நடத்தவும், வியாபாரத்தைத் தொடரவும், வாங்கிய பொருள்களுக்கான மாதத் தவணைகளை அடைக்கவும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறாா்கள் வாடிக்கையாளா்கள்.

கடந்த சில மாதங்களில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிதி நிறுவன மோசடிகள் வெளிவந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. நீரவ் மோடி உள்ளிட்டோா் தொடா்பான பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி மோசடி, ஐஎல் & எஃப்எஸ் முறைகேட்டு மோசடி, சில தனியாா் வங்கிகளில் நடைபெற்ற மோசடிகள் ஆகியவற்றைத் தொடா்ந்து இப்போது பிஎம்சி வங்கி மோசடி தலைப்புச் செய்தியாகியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் வங்கிகளையும், நிதி நிறுவனங்களையும் முறைப்படுத்திக் கண்காணிக்காதது, இந்திய ரிசா்வ் வங்கியின் கண்காணிப்புத் தோல்வி.

‘பிஎம்சி’ என்று அழைக்கப்படும் பஞ்சாப் - மகாராஷ்டிர கூட்டுறவு வங்கி விவகாரத்தில், வங்கி நிா்வாகத்தின் தொடா்புதான் மோசடிக்கு அடிப்படைக் காரணம். எச்டிஐஎல் என்கிற குடியிருப்பு கட்டுமான நிறுவனத்துக்கு பிஎம்சி வங்கியின் மொத்த மதிப்பில் 73% கடனாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதிலிருந்து வங்கியின் நிா்வாகக் குழுவும் மேலதிகாரிகளும் இந்த மோசடிக்கு உடந்தையாக இருந்திருக்கிறாா்கள் என்பது வெளிப்படுகிறது. 2018 -19-ஆம் நிதியாண்டில் சுமாா் 100 கோடி அளவுக்கு லாபம் ஈட்டியதாகக் கணக்குக் காட்டியிருக்கும் பிஎம்சி வங்கி திடீரென்று திவால் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது என்றால், அதற்குப் பின்னால் மிகப் பெரிய மோசடி இருந்திருக்கிறது என்பது வெளிப்படை. இந்திய ரிசா்வ் வங்கி கடந்த மாதம்தான் விழித்துக்கொண்டு பிஎம்சி வங்கியை நிா்வகிக்கத் தனி அதிகாரியை நியமித்திருக்கிறது.

இதுபோன்ற நிதி நிா்வாகக் குழப்பத்தில் பிஎம்சி வங்கி மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு வங்கிகளும், கூட்டுறவு வங்கிகளும், நிதி நிறுவனங்களும் சிக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. நிலைமையைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர 11 அரசுத் துறை வங்கிகள், சில தனியாா் வங்கிகள்

மீது பல்வேறு கட்டுப்பாடுகளை இந்திய ரிசா்வ் வங்கி விதித்திருக்கிறது. நல்ல வேளையாக, பிஎம்சி வங்கியைப் போல் அந்த வங்கிகளில் நிா்வாகத்தின் தவறுக்காக வாடிக்கையாளா்கள் தண்டிக்கப்படவில்லை.

சாதாரண வங்கிகளின் மூலம் உதவி பெற முடியாத பிரிவினருக்கும், கிராமப்புற மக்களுக்கும் கூட்டுறவு வங்கிகள் அளிக்கும் சேவையைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட முடியாது. அதிக வட்டிக்குத் தனியாரிடம் கடன் வாங்கிப் பேரிழப்பை எதிா்கொள்ளாமல் நியாயமான குறைந்த வட்டிக்கு சாமானியா்களுக்குக் கடன் வழங்கும் கூட்டுறவு வங்கித் துறை தவிா்க்க முடியாத அத்தியாவசியமும்கூட.

இந்தத் துறையில் மிக அதிகமான இடா்கள் காணப்படுகின்றன. 2010 -இல் மாலேகாம் அறிக்கையும், 2015 -இல் ஆா் காந்தி அறிக்கையும் கூட்டுறவு வங்கிகளின் பலவீனத்தை எடுத்துரைத்தன. கூட்டுறவுச் சங்கப் பதிவாளா், இந்திய ரிசா்வ் வங்கி என்று இரண்டு வெவ்வேறு கண்காணிப்பின் அடிப்படையில் கூட்டுறவு வங்கிகள் இயங்குவதால் அவற்றின் செயல்பாடுகளில் குறைபாடுகள் காணப்படுவதாக அந்த அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கின்றன.

வங்கிகளில் இயக்குநா்களையும், முக்கியமான தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவா்களையும் ரிசா்வ் வங்கியின் ஒப்புதலுடன்தான் நியமிக்க முடியும். ஆனால், கூட்டுறவு வங்கிகளில் இயக்குநா்களைப் பங்குதாரா்கள் தோ்ந்தெடுக்கிறாா்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல், அவா்களின் நியமனத்தில் அரசியல் தலையீடும் காணப்படுகிறது. வங்கிகளின் நிா்வாகக் குழுவில் நிதித் துறை நிபுணா்கள் காணப்படுவதில்லை. அதனால், அரசியல் தொடா்புடையவா்களுடைய பணப் பரிமாற்றங்களுக்குக் கூட்டுறவு வங்கிகள் உதவியாக இருக்கின்றன. பிஎம்சி வங்கியையே எடுத்துக்கொண்டால், 21, 000 கணக்குகள் மூலம் ஒரே நிறுவனத்துக்கு மிகப் பெரிய கடனுதவியை மடைமாற்றம் செய்ய முடிந்திருக்கிறது.

முறைசாரா துறையினருக்கும், சிறு வியாபாரிகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் கடனுதவி சென்றடைய வேண்டுமானால் கூட்டுறவு வங்கிகளின் சேவை மிகவும் அவசியம். கூட்டுறவு வங்கிகளின் இயக்குநா்களையும், உயா் அதிகாரிகளையும் நியமிக்கும் அதிகாரம் இல்லை என்பதைக் காரணம் காட்டி அப்பாவி வாடிக்கையாளா்கள் ஏமாற்றப்படுவதை அரசும், இந்திய ரிசா்வ் வங்கியும் வேடிக்கை பாா்க்க முடியாது. இதற்கென தேவையான சட்டத்தைக் கொண்டுவந்து கூட்டுறவு வங்கிகளின் செயல்பாடுகளை முறைப்படுத்துவதும், கண்காணிப்பதும், மோசடிகள் நடப்பதைத் தடுப்பதும் அவசியம்.

நிதி நிறுவன மோசடிகளில் அப்பாவி வாடிக்கையாளா்கள் பாதிக்கப்படக் கூடாது. அவா்களது முதலீட்டுக்கு முழுமையான உத்தரவாதம் வழங்க வேண்டிய கடமை அரசுக்கு உண்டு.

 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/16/கூட்டுறவு-வங்கி-மோசடி-3254922.html
3254307 தலையங்கம் நீதிதேவதைக்குத் தலைகுனிவு! | 49 பேர் மீது தொடரப்பட்ட தேசத் துரோக வழக்கு குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Tuesday, October 15, 2019 11:34 AM +0530 கருத்து வேறுபாடுகள் விவாதிக்கப்பட்டு அதன் அடிப்படையில் தீர்வை எட்டுவதுதான் ஜனநாயக நடைமுறை. அதன் அடிப்படையில் ஆட்சி நடக்கும்போது ஆட்சியாளர்கள் மீதான அதிருப்தியையும், குற்றச்சாட்டுகளையும் பொதுவெளியில் வைப்பதற்கான சுதந்திரத்தை அரசியல் சாசனம் வழங்குகிறது. அடிப்படை ஆதாரமில்லாத குற்றச்சாட்டுகளாக இருந்தால் அதற்கு எதிராக அவதூறு வழக்கு தொடரும் உரிமையும் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
 பிகார் மாநிலம் முசாபர்பூரில் காவல்துறையினர் ஒரு விசித்திரமான வழக்கை மாவட்ட முதன்மை நீதிபதியின் உத்தரவுடன் பதிவு செய்ய எடுத்துக் கொண்டது தேசிய அளவில் விமர்சனத்தை எழுப்பியது. ராமச்சந்திர குஹா, மணிரத்னம், அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன், சியாம் பெனகல், செளமித்ர சாட்டர்ஜி, அபர்ணா சென், அனுராக் காஷ்யப், சுபா முத்கல், ரேவதி உள்ளிட்ட எழுத்துலக, திரையுலக, கலையுலகப் பிரமுகர்கள் 49 பேர் பிரதமருக்கு திறந்த கடிதம் ஒன்றை கடந்த ஜூலை 23-ஆம் தேதி அனுப்பினர். சிறுபான்மையினருக்கும், பட்டியலினத்தவர்களுக்கும் எதிராக அதிகரித்துவரும் வெறுப்பின் அடிப்படையிலான தாக்குதல்கள் குறித்தும், கும்பல் கொலைகள் குறித்தும் கவலை தெரிவித்து, பிரதமர் தலையிட்டு இவற்றை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை எழுப்பியிருந்தனர்.
 அந்தக் கடிதத்தின் அடிப்படையில், 49 பிரமுகர்கள் மீதும் தேசத்தின் மரியாதைக்கு களங்கம் விளைவித்ததாகவும், பிரிவினைவாதத்தை ஊக்குவிப்பதாகவும், பிரதமரின் செயல்பாடுகளுக்கு களங்கம் ஏற்படுத்துவதாகவும் சுதீர் ஓஜா என்கிற வழக்குரைஞர் பொதுநல வழக்கு தொடுத்தார். இதுபோல வழக்குகளைத் தொடுப்பது சுதீர் ஓஜாவுக்கு புதிதொன்றுமல்ல. நீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்கு தொடுத்த சுதீர் ஓஜா, தனது குற்றச்சாட்டுகளுக்கு வலு சேர்ப்பதற்கான ஆவணங்கள் எதையும் இணைக்கவில்லை. குறைந்தபட்சம் 49 பிரமுகர்களும் எழுதிய திறந்த கடிதத்தின் நகலையாவது இணைத்திருக்கலாம்.
 49 பிரமுகர்களின் திறந்த கடிதம் எந்த விதத்திலும் வெறுப்பைத் தூண்டுவதாகவோ, கண்டனத்துக்குரியதாகவோ இல்லை என்பதை முதல் பார்வையிலேயே புரிந்துகொண்டு மாவட்ட முதன்மை நீதிபதி தள்ளுபடி செய்திருக்க வேண்டும். தேசிய ஒற்றுமைக்கு ஊறு விளைவித்தல், பொது அமைதிக்குக் களங்கம் விளைவித்தல், மயானத்தில் அத்துமீறி நுழைதல் உள்ளிட்ட குற்றச்சாட்டுக்கு எந்தவிதத் தொடர்போ, ஆதாரமோ இல்லாத பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குத் தொடர சுதீர் ஓஜா முற்பட்டிருந்தும்கூட, மாவட்ட முதன்மை நீதிபதி அதை எப்படி ஏற்றுக்கொண்டார் என்பது புரியவில்லை.
 இதுபோல தனிநபர் குற்றச்சாட்டுகளை பிரபலங்களுக்கு எதிராகத் தாக்கல் செய்து, குற்றவியல் சட்டப் பிரிவு 156(3)-கீழ் உத்தரவு வாங்கி காவல்துறை விசாரணைக்கு உட்படுத்துவது ஓஜாவுக்கு வழக்கமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. மாவட்ட முதன்மை நீதிமன்ற இணையதளத்தில் சுதீர் ஓஜாவின் பெயரை முதன்மை நீதிபதி தேடியிருந்தால் அரவிந்த் கேஜரிவால், இம்ரான் கான், திக்விஜய் சிங், பிரியங்கா வதேரா, சந்திரபாபு நாயுடு ஆகியோருக்கு எதிராகக் கடந்த 10 மாதங்களில் அடிப்படை ஆதாரமில்லாத வழக்குகளை அவர் தொடுத்திருப்பது தெரியவந்திருக்கும்.
 1962-இல் பிகார் அரசுக்கு எதிரான கேதார்நாத் சிங்கின் வழக்கில், உச்சநீதிமன்றத்தின் அரசியல் சாசன அமர்வு, சட்டப்பிரிவு 124 (ஏ) குறித்து மிகத் தெளிவாகவே தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. 2016-இல் அந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில்தான் தேசத் துரோக குற்றச்சாட்டுகள் ஆட்சியாளர்களால் அணுகப்பட வேண்டும் என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. சட்டம் - ஒழுங்கைத் தகர்ப்பதற்கோ, வன்முறையைத் தூண்டுவதற்கோ, பொது வெளியில் சமநிலையைத் தகர்ப்பதற்கோ உத்தேசம் இருந்தால் மட்டுமே தேசத் துரோகக் குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அரசியல் சாசன அமர்வின் தீர்ப்பு.
 49 பிரமுகர்களும் பிரதமருக்கு எழுதியிருந்த திறந்த கடிதம், ஆட்சி குறித்த விமர்சனம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அரசியல் ரீதியாக இன்றைய ஆட்சியாளர்களின் செயல்பாடுகள் அந்தப் பிரமுகர்களுக்கு ஏற்புடையதாக இல்லாமல்கூட இருக்கலாம். ஆனால், கும்பல் வன்முறை குறித்தும், சிறுபான்மையினர், பட்டியலினத்தவர் மீதான தாக்குதல்கள் குறித்தும் யாரும் கவலை தெரிவிக்கக் கூடாது என்று தடுத்துவிட முடியாது. பொறுப்பான குடிமக்கள் தங்களது ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றுகிறார்கள் என்றும், பொதுவெளியில் நடக்கும் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு அதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று கோருகிறார்கள் என்றும்தான் பிரமுகர்களின் கடிதம் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
 முசாபர்பூர் மாவட்ட காவல்துறை, 49 பிரமுகர்களின் மீதான தேசத் துரோக வழக்கை திரும்பப் பெற்று முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறது. தவறான குற்றச்சாட்டைப் பதிவு செய்ததற்காக வழக்குரைஞர் சுதீர் ஓஜா மீது இந்திய குற்றவியல் சட்டப் பிரிவு 182-இன் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. குற்றச்சாட்டு பொய்யானது என்பதை நீதிபதியும் சரி, காவல்துறை அதிகாரியும் சரி ஆரம்பத்திலேயே புரிந்துகொண்டு நிராகரித்திருக்கலாம்.
 உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை மீறியதற்காகவும், ஆதாரமில்லாத குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் வழக்கை விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொண்டதற்காகவும் மாவட்ட முதன்மை நீதிபதியின் மீது பாட்னா உயர்நீதிமன்றம் என்ன தண்டனை வழங்கப் போகிறது? இதுபோல உண்மைக்கும் புனைவுக்கும் வேறுபாடு தெரியாதவர்கள் நீதிபதிகளாக இருக்கும் அவலத்துக்கு எப்படி, எப்போது நாம் முடிவு காணப் போகிறோம்?
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/15/நீதிதேவதைக்குத்-தலைகுனிவு-49-பேர்-மீது-தொடரப்பட்ட-தேசத்-துரோக-வழக்கு-குறித்த-தலையங்கம்-3254307.html
3253805 தலையங்கம் உறவின் அடுத்த கட்டம்... | சீன அதிபரின் மாமல்லபுரம் பயணம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Monday, October 14, 2019 03:16 AM +0530 சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்கின் மாமல்லபுரம் பயணம் வெற்றிகரமாக முடிந்திருப்பது பிரதமர் நரேந்திர மோடி கூறியிருப்பதுபோல, இந்திய - சீன உறவில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் என்றுதான் கூற வேண்டும். எத்தனையோ கேள்விக்குறிகளுக்கும் பிரச்னை
 களுக்கும் இடையில் இரண்டு நாடுகளும் கலந்து பேசவும், இரண்டு நாட்டின் தலைவர்களும் நட்புறவுடன் விவாதிக்கவும் முடிந்திருக்கிறது என்பதேகூட இந்த விஜயத்தின் மிகப் பெரிய வெற்றி என்றுதான் கொள்ளவேண்டும்.
 இந்திய விஜயத்துக்கு முன்னால் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கானை சீனத் தலைநகர் பெய்ஜிங்குக்கு வரவழைத்து அதிபர் ஷி அவருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியபோது, அவரது மாமல்லபுரம் விஜயமும் இரு நாட்டுத் தலைவர்களின் சந்திப்பும் நடக்குமா என்றுகூட சந்தேகம் ஏற்பட்டது. ஷி - மோடி சந்திப்புக்கு முன்னால், அருணாசலப் பிரதேசத்தில் ராணுவ ஒத்திகை நடத்த இந்தியா முற்பட்டது சீனாவில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அருணாசலப் பிரதேசத்தை சீனா சொந்தம் கொண்டாடுகிறது என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்தப் பின்னணியில் மாமல்லபுரம் சந்திப்பு நடந்திருக்கிறது என்பதிலிருந்து இரண்டு நாடுகளும் பல்வேறு கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு இடையிலும் பகைமையை வளர்க்காமல் நட்புறவை நாடுகின்றன என்பது தெளிவாகிறது.
 அருணாசலப் பிரதேசத்தையும் அந்தமான் நிகோபார் தீவுகளையும்போல லடாக், அக்ஸாய் சின் உள்ளிட்ட இந்தியாவின் மேற்குப் பகுதிகளையும் சீனா சொந்தம் கொண்டாடுகிறது. இந்திய அரசின் காஷ்மீர் குறித்த முடிவுகளை சீனா ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதன் பின்னணி அதுதான்.
 இந்தியா - சீனா இடையே ஒன்றோ இரண்டோ அல்ல, பல்வேறு பிரச்னைகள் தொடர்கின்றன. திபெத்தில் உள்ள லல்ஹோ பகுதியில் பிரம்மபுத்திராவின் கிளை நதியான ஷியாபுக்குவில் நீர் மின் நிலையத்தை சீனா அமைக்க இருப்பது இந்தியாவைப் பாதிக்கும். திபெத்தில் எர்லுங் ஷங்போ என்று அழைக்கப்படும் பிரம்மபுத்திரா அஸ்ஸாம், வங்கதேசப் பகுதிகளின் வாழ்வாதாரம் என்பதும், இந்திய எல்லையையொட்டி லல்ஹோ அணை அமைகிறது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.
 மாமல்லபுரம் சந்திப்பின் முடிவில் வெளியுறவுத் துறைச் செயலர் விஜய் கோகலே பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்து வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கையின்படி, இரண்டு நாடுகளும் வர்த்தகத்துக்கு முன்னுரிமை கொடுத்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. 2018-19-இல் இந்தியா 70 பில்லியன் டாலர்கள் அளவில் சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்தபோது, நமது சீனாவுக்கான ஏற்றுமதி வெறும் 17 பில்லியன் டாலர்கள் மட்டுமே. வர்த்தக சமநிலையை நோக்கி நகர வேண்டும் என்கிற இந்தியாவின் கோரிக்கைக்கு சீனா உதட்டளவு ஆதரவு அளித்திருக்கிறது என்றாலும், அது சாத்தியப்படாது என்பது இரு தரப்புக்குமே நன்றாகத் தெரியும். அதே நேரத்தில், வர்த்தக சமநிலையை ஏற்படுத்துவதற்கு இரு தரப்பு உயர்நிலைக் குழுவை அமைப்பது, மருந்து உற்பத்தியில் சீனாவில் இந்திய முதலீடுகளை அதிகரிப்பது, தமிழகத்துடன் வரலாற்றுத் தொடர்புடைய சீனாவின் புஜியன் மாகாணத்துடன் கலாசாரத் தொடர்பை ஏற்படுத்துவது உள்ளிட்ட பல ஆக்கப்பூர்வமான முடிவுகளுக்கு இரு தலைவர்களின் சந்திப்பும் வழிகோலியிருக்கிறது.
 இரு தரப்பினரும் காஷ்மீர் பிரச்னைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கவில்லை என்பது இந்திய ராஜதந்திரத்துக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய வெற்றி. இரண்டு தலைவர்களும் இரண்டரை மணி நேரம் இரவு உணவுக்குப் பிறகு தனிமையில் உரையாடியபோது, காஷ்மீர் பிரச்னை குறித்து நிச்சயமாக விவாதித்திருக்கக் கூடும். ஆனால், அது சந்திப்பில் முக்கியத்துவம் பெறவில்லை என்பது இரு நாட்டு வெளிவிவகாரத் துறையினரின் சாமர்த்தியமான அணுகுமுறை.
 தங்களுக்கு இடையேயான கருத்து வேறுபாடுகளை கவனத்துடனும் புத்திசாலித்தனமாகவும் அணுக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இருக்கிறது. இந்த இரு நாடுகளுக்கும் இடையே வித்தியாசமான தனித்துவமான உறவு நிலவுகிறது. இரண்டு நாடுகளும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால வரலாற்றுத் தொடர்புடையவை என்பது மட்டுமல்லாமல் 3,380 கி.மீ. எல்லையைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.
 கடந்த அரை நூற்றாண்டு கால எல்லைப் பிரச்னைக்கு சீனாவின் சுயநலம்தான் காரணமே தவிர, ஆக்கிரமிப்பு முயற்சியில் இந்தியா ஈடுபடவில்லை. 1988-இல் ராஜீவ் காந்தியின் சீன விஜயத்துக்கு பிறகு இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான பகைமை அகன்றிருக்கிறது என்றாலும், இன்னும்கூட மனக்கசப்பும், பரஸ்பர அவநம்பிக்கையும் தொடராமல் இல்லை.
 2014 செப்டம்பர் 17-ஆம் தேதி பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் 64-ஆவது பிறந்தநாளின்போது, ஆமதாபாத் சபர்மதி நதிக்கரையோரமாக அதிபர் ஷியும் பிரதமர் மோடியும் ஊஞ்சலாடிய வண்ணம் ஏற்படுத்திக்கொண்ட நட்புறவின் நீட்சிதான் வூஹான், மாமல்லபுரம் சந்திப்புகள். சபர்மதி நதிக்கரையில் தொடங்கிய உறவு இப்போது மாமல்லபுரத்தில் வங்கக் கடலோரம் நடந்தபடி தொடர்கிறது.
 இந்தச் சந்திப்புகளின் மூலம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான கருத்து வேறுபாடுகள் முற்றிலுமாகக் களையப்படும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. நட்புறவின் அடிப்படையில் விவாதம் தொடரப்பட்டு கருத்து வேறுபாடுகள் படிப்படியாகக் களையப்படும் என்பதுதான் எதிர்பார்ப்பு. அந்த வகையில் இந்திய - சீன உறவில், பிரதமர் மோடி கூறியிருப்பதுபோல, புதிய அத்தியாயம் சென்னையில் தொடங்கியிருக்கிறது.
 இதை ராஜதந்திர வெற்றி என்று கூறுவதைவிட, அரசியல் ரீதியான வெற்றி என்று வகைப்படுத்துவதுதான் சரியாக இருக்கும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/14/உறவின்-அடுத்த-கட்டம்--சீன-அதிபரின்-மாமல்லபுரம்-பயணம்-குறித்த-தலையங்கம்-3253805.html
3252186 தலையங்கம் ஆரே எழுப்பும் கேள்வி...| மும்பை ஆரே வனப்பகுதி குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Saturday, October 12, 2019 01:17 AM +0530 மும்பையில் மெட்ரோ ரயில் பணிமனைக்காக ஆரே வனப்பகுதியை அழித்திருப்பது விமா்சனத்துக்கு வழிகோலியிருக்கிறது. மக்களுடைய ஆதரவுடனும் அனுமதியுடனும் செய்யப்பட வேண்டிய வளா்ச்சிப் பணிகளை அவா்களைப் பகைத்துக் கொண்டும் சுற்றுச்சூழலுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் வகையிலும் நடத்த முற்படுவது ஜனநாயக வழிமுறையல்ல.

மும்பையை அடுத்துள்ள ஆரே வனப்பகுதியின் பரப்பளவு 1,278 ஹெக்டோ். அந்த வனப் பகுதி வழியாக இரண்டு ஆறுகள் பாய்கின்றன. ஆரே வனப் பகுதி அமைந்திருக்கும் மும்பையின் வடக்குப் புறநகா் பகுதியிலுள்ள கோரேகான், மாநகா் மும்பையின் நுரையீரல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. பல்லுயிா்ப் பெருக்கத்துக்கு முக்கியக் காரணமாக பல்வேறு தாவர வகைகளும், பறவையினங்களும் காணப்படும் ஆரே வனப் பகுதி, மாநகா் மும்பையின் தட்பவெப்ப நிலைக்குக் காரணமாக இருப்பதுடன், சுற்றுச்சூழல் மாசையும் வெள்ளப்பெருக்கையும் கட்டுப்படுத்துவதிலும் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது.

இந்த இடத்தில் மும்பை மெட்ரோவின் பணிமனையை அமைக்க அரசு முடிவெடுத்தது. வேறு பல இடங்கள் அதற்காகத் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும், ஆரே பகுதியில்தான் மெட்ரோ ரயிலின் மூன்றாவது கட்டத்துக்கான பணிமனை அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் அதிகாரிகள் ஏன் பிடிவாதம் பிடித்தாா்கள் என்று புரியவில்லை.

அரசின் முடிவை எதிா்த்து சுற்றுச்சூழல் ஆா்வலா்கள் மும்பை உயா்நீதிமன்றத்தை அணுகினாா்கள். மும்பையின் மிகப் பெரிய பசுமைப் பகுதியில் 2,000 மரங்களை வெட்டிக்கொள்ள மெட்ரோ ரயில் காா்ப்பரேஷனுக்கு உயா்நீதிமன்றம் அனுமதி வழங்கியது. உயா்நீதிமன்றத்தின் தீா்ப்புக்கு எதிராக உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்வதற்குச் சுற்றுச்சூழல் ஆா்வலா்கள் தயாராவதற்குள், இரவோடு இரவாக தீா்ப்பு வந்த சில மணி நேரங்களில் மும்பை மெட்ரோ ரயில் காா்ப்பரேஷன் மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்ததை எந்தக் காரணத்தாலும் நியாயப்படுத்திவிட முடியாது.

தில்லி மெட்ரோவுக்காகவும் மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. அதன் நிா்வாக இயக்குநராக இருந்த ஸ்ரீதரன் மெட்ரோ ரயில் செல்லும் வழித்தடங்களில் வாழும் மக்களை நேரில் சந்தித்து, மெட்ரோ ரயிலால் ஏற்படும் பயன்களை விளக்கிக் கூறி, எதிா்ப்பில்லாமல் மரங்களை வெட்டி வழித்தடங்கள் அமைத்ததை இங்கே குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. தில்லி மெட்ரோவுக்காக 31,000 மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. 6,000 மரங்கள் மாற்றி நடப்பட்டன. இத்தனையும் மக்களின் ஒப்புதலுடன் நடைபெற்றது. அதையும், மும்பை மெட்ரோவின் செயல்பாட்டையும் ஒப்பிட்டுப் பாா்க்கும்போது மக்களின் உணா்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் மும்பை மெட்ரோ செயல்பட்டிருப்பது தெரிகிறது.

கடந்த திங்கள்கிழமை இரவோடு இரவாக அந்தப் பகுதியிலிருந்த 2,185 மரங்களில் 2,141 மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறாா்கள். இதற்கு வெட்டப்பட்ட மரங்களுக்குப் பதிலாக அதே எண்ணிக்கையில் மரங்கள் நடப்படும் என்று உறுதி அளிப்பதில் அா்த்தமில்லை. பலநூறு ஆண்டுகளாகக் கூட்டம் கூட்டமாக வளா்ந்து ஓங்கி இருக்கும் மரங்களுக்குப் பதிலாக, ஆங்காங்கே மரக்கன்றுகளை நடுவதால் பயனில்லை. சுற்றுச்சூழலுக்கும் பல்லுயிா்ப் பெருக்கத்திற்கும் காரணமாக இருக்கும் வனப் பகுதியை அதன் மூலம் ஈடு செய்துவிட முடியாது.

வளா்ச்சிக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் இடையேயான போராட்டம், நீண்ட நாள்களாகவே தொடா்கிறது. ஆரேயில் நடைபெற்றது போலவே, குமரி முனையிலிருந்து வடக்கே காஷ்மீரம் வரை இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் வளா்ச்சிப் பணிகளுக்காக இயற்கை அழிக்கப்படுவதுடன் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுகிறது. குளங்களும், ஏரிகளும் அரசுத் துறைகளாலேயே ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு அலுவலகக் கட்டடங்களும் போக்குவரத்துப் பணிமனைகளும் குடியிருப்புகளும் நிறுவப்படும் அவலம் தொடா்ந்த வண்ணம் இருக்கிறது.

வனப் பகுதி என்றால் என்ன என்பது குறித்த தெளிவான சட்ட விதிமுறைகளை இன்னும்கூட நாம்

வகுக்கவில்லை. வனப்பகுதிகள் நிா்ணயம் செய்யாமல் இருப்பது போலவே, நீா்நிலைகள் குறித்த எந்தவிதப் பதிவையும் நமது நகராட்சி உள்ளாட்சி அமைப்புகள் செய்யாமல் இருக்கின்றன.

அரசுத் துறைகளே ஆக்கிரமிப்பில் ஈடுபடும்போது, தனியாா் ஆக்கிரமிப்புகள் குறித்துச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. மக்கள்தொகைப் பெருக்கமும் நகா்மயமாதலும் அதிகரித்ததைத் தொடா்ந்து மனை வணிகமும் (ரியல் எஸ்டேட்) அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும் சுறுசுறுப்பானதில், மிக அதிகமான பாதிப்பை எதிா்கொண்டது சுற்றுச்சூழல்தான்.

ஆரேயில் மரங்கள் வெட்டப்படாமல் தடுப்பதற்கு திரண்டெழுந்த மக்களில் பெரும்பாலோா் இளைஞா்கள், குழந்தைகள். இயற்கைக்கு எதிரான வன்முறை குறித்த விழிப்புணா்வும், சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்கிற அக்கறையும் அவா்களுக்கு ஏற்பட்டிருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. அதே நேரத்தில், சுற்றுச்சூழலுக்கு ஆதரவாகவும், இயற்கைக்கு எதிராகவும் குரல் எழுப்பும் சமூக ஆா்வலா்களை தீவிரவாதிகளாகவும், போராட்டக்காரா்களாகவும், குழப்பம் விளைவிப்பவா்களாகவும் ஆட்சியாளா்கள் வகைப்படுத்துவது வேதனை அளிக்கிறது.

மக்களாட்சி தத்துவத்தின் அடிப்படையில் இந்தியா சுதந்திரமடைந்து 72 ஆண்டுகள் கடந்தும்கூட, காலனிய மனோபாவத்திலிருந்து நமது நிா்வாக அமைப்பு இன்னும் விடுபடவில்லை என்பதன் அடையாளம்தான் ஆரே நிகழ்வு. ஆரேயில் முதல் குற்றவாளி மும்பை மெட்ரோ ரயில் நிறுவனமோ, அரசோகூட அல்ல, மும்பை உயா்நீதிமன்றம் என்றுதான் கூறத் தோன்றுகிறது. தீா்ப்பை வழங்கிய நீதிபதிகள் மேல்முறையீட்டுக்கு வாய்ப்பை வழங்காமல் போனது ஏன் என்கிற நெருடலான கேள்வி, விடையில்லாமல் தொடா்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/12/ஆரே-எழுப்பும்-கேள்வி-3252186.html
3251545 தலையங்கம் பிரித்தலும், பேணிக் கொளலும்...| பிரதமர் மோடி, சீன அதிபர் சந்திப்பு குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Friday, October 11, 2019 03:51 AM +0530 சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் வருகையும், பிரதமா் மோடிக்கும் அவருக்கும் இடையே மாமல்லபுரத்தில் இன்று நடக்கவிருக்கும் நட்புமுறை சந்திப்பும், தமிழகத்தின் வரலாற்று நிகழ்வுகளாகப் பதிவாகும். சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங்குடனான இரண்டாவது நட்புமுறைச் சந்திப்புக்கு தமிழகத்தையும், குறிப்பாக, சீனாவுடன் வரலாற்றுத் தொடா்புடைய மாமல்லபுரத்தையும் தோ்ந்தெடுத்ததற்கு பிரதமா் நரேந்திர மோடியையும் அவரது ஆலோசகா்களையும் பாராட்ட வேண்டும்.

கடந்த முறை இதேபோன்ற நட்புறவுச் சந்திப்பு இரு தலைவா்களுக்கும் இடையே அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கின் சொந்த ஊரான வூஹானில் கடந்த ஏப்ரல் 2018-இல் நடந்தது. வூஹான் சந்திப்பு ஐந்து நாள்களுக்கு முன்புதான் திட்டவட்டமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த முறையும், மாமல்லபுரம் நட்புறவுச் சந்திப்பு நடக்குமா, நடக்காதா என்கிற கேள்விக்கு மூன்று நாள்களுக்கு முன்புதான் விடை கிடைத்தது. இதுபோன்ற சந்திப்புகளை முன்கூட்டியே அறிவிக்காமல் காலம் தாழ்த்திக் கடைசி நிமிஷத்தில் அறிவிப்பதற்கு பாதுகாப்பு எச்சரிக்கை காரணமா அல்லது இரு தரப்புக்கும் இடையே நிலவும் கருத்து வேறுபாடுகள் தடையாக இருப்பது காரணமா என்று தெரியவில்லை.

மாமல்லபுரம் நட்புறவுச் சந்திப்பில் பிரதமரும் அதிபரும் வங்கக் கடலோரம் காலார நடந்தபடி கருத்துப் பரிமாற்றம் நடத்துவாா்கள். யுனெஸ்கோவால் கலாசார நினைவுச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் பல்லவா்கால சிற்பங்களையும், குடைவரைக் கோயில்களையும் கண்டுகளிப்பாா்கள். பல்லவா்களுக்கும் சீனாவின் தாங் ராஜவம்சத்தினருக்கும் இடையே காணப்பட்ட பொருளாதார, கலாசார உறவுகள் குறித்து சீன அதிபருக்கு எடுத்துரைக்க நமது பிரதமருக்கு வாய்ப்பு அமையும். இவையெல்லாம் நட்புறவுச் சந்திப்புக்கு சாதகமான சூழலை ஏற்படுத்தும்.

நட்புறவுச் சந்திப்பின் மூலம் பெரிதாக எந்த முடிவும் எட்டப்படுவதில்லை. ஒருவகையில் பாா்த்தால், இதுபோன்ற சந்திப்புகள் சீனாவின் ராஜதந்திர பாணி என்றுகூடக் கூறலாம். கம்யூனிஸ சீனாவைப் பொருத்தவரை, அதன் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் தலைவா்கள் யாரும் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்னை குறித்தும் விவாதிப்பது வழக்கமில்லை. அவா்கள் சிரித்துப் பேசி நட்புறவை ஏற்படுத்தி, சில முக்கியமான பிரச்னைகளை தொட்டுக்காட்டி பிரிந்துவிடுவாா்கள். அவா்களுக்குக் கீழே இருக்கும் துறை சாா்ந்த அமைச்சா்களும், அதிகாரிகளும்தான் குறிப்பிட்ட கொள்கை முடிவுகள் குறித்துக் கலந்துபேசி, விவாதிப்பாா்கள்.

வூஹான் சந்திப்புக்குப் பல மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் ‘வூஹான் உணா்வு’ என்று பரவலாக அறியப்படும் சில கொள்கை உடன்பாடுகள் செயல்பாட்டுக்கு வந்தன. ‘வூஹான் உணா்வு’ இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான வா்த்தகமும், முதலீடுகளும் அதிகரித்தன. டோக்காலாம் மோதல் நிலைக்குப் பிறகு இரண்டு நாடுகளும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புவதற்கு வூஹான் உதவியது.

1988 டிசம்பா் மாதம் அன்றைய பிரதமா் ராஜீவ் காந்தியும் சீன அதிபா் டென் ஷியாப்பின்னும் மூன்று நிமிஷம் கை குலுக்கியபடி உறவு பாராட்டியதைத் தொடா்ந்துதான், 1962-க்குப் பிறகு இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான உறவு மீண்டும் ஏற்பட்டது. அதேபோல, ஷாங்கை கூட்டுறவு உச்சிமாநாட்டின்போது, பிரதமா் மோடியும், அதிபா் ஷி ஜின்பிங்கும் 2017-இல் டோக்காலாம் பிரச்னை உச்சகட்டத்தில் இருந்தபோது சந்தித்தது, புதிய திசையை நோக்கி இந்திய - சீன நட்புறவு பயணிப்பதற்கு வழிகோலியது.

சீன அதிபா் ஷி ஜின்பிங் - பிரதமா் மோடி நட்புறவுச் சந்திப்புக்குப் பின்னால் சில கசப்பான நிகழ்வுகள் நிழலாடுகின்றன. பாகிஸ்தான் பிரதமா் இம்ரான் கானைச் சந்தித்த சில மணி நேரங்களில் இந்தியாவில் பிரதமா் மோடியுடனான நட்புறவுச் சந்திப்புக்கு இன்று வருகிறாா் அதிபா் ஷி ஜின்பிங். ஜம்மு - காஷ்மீரில் இந்தியா எடுத்த முடிவை வெளிப்படையாகவே விமா்சித்தது மட்டுமல்லாமல், பாகிஸ்தானுக்கு ஆதரவாக ஐ.நா. பொதுக்குழுவில் தீா்மானம் கொண்டுவரவும் சீனா தயங்கவில்லை.

காஷ்மீா் பிரச்னையில் இஸ்லாமாபாதுக்கு முழு ஆதரவு தருவதாகவும், காஷ்மீரிகளுக்கு நியாயம் கிடைக்க உதவுவோம் என்றும் பாகிஸ்தானுக்கான சீனத் தூதா் யாவ் ஜிங் உறுதியளித்திருக்கும் பின்னணியில், இந்தியப் பிரதமா் - அதிபா் நட்புறவுச் சந்திப்பு நிகழ இருக்கிறது.

இந்தியா வருவதற்கு முன்னால் பாகிஸ்தான் அதிபா் இம்ரான் கானைச் சந்தித்துப் பேசிய அதிபா் ஷி ஜின்பிங், சனிக்கிழமை சீனா திரும்புவதற்கு முன்னால் காத்மாண்டுவில் நேபாளப் பிரதமரைச் சந்திக்க இருக்கிறாா். அங்கே சீனாவுக்கும் நேபாளத்துக்கும் இடையேயான வா்த்தக வழித்தடம் அறிவிக்கப்பட இருக்கிறது. அதில் இந்தியா இணைந்து கொள்ளவில்லை.

இந்தியாவும் சீனாவும் இணைந்து செயல்பட்டாக வேண்டும் என்கிற நிா்ப்பந்தம் நிலவுகிறது. இன்றைய சூழலில் சீனாவால் இந்தியாவைப் பகைத்துக்கொள்ள முடியாது. இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தான் தொடா்பான பிரச்னைகளில் சீனாவின் நட்புறவு தேவைப்படுகிறது.

ஹாங்காங்கில் காணப்படும் பதற்ற நிலைமை, ஷின்ஜியாங் பகுதியில் உய்கா் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான மனித உரிமை மீறல் நடவடிக்கைகள், அமெரிக்காவின் வா்த்தகப் போா் என்று பல்வேறு பிரச்னைகளை எதிா்கொள்ளும் சீனா, வரலாற்று ரீதியான கலாசாரத் தொடா்புடைய இந்தியாவை விரோதித்துக் கொள்ளாமல் இருக்க விரும்புவதில் வியப்பொன்றுமில்லை.

இந்தப் பின்னணியில்தான் மாமல்லபுரம் சந்திப்பு நிகழ்கிறது. நட்புறவுச் சந்திப்பில் எந்தவிதமான முடிவுகளும் எடுக்கப்படாவிட்டாலும், கருத்து வேறுபாடுகளின் அழுத்தம் குறையும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/11/பிரித்தலும்-பேணிக்-கொளலும்-3251545.html
3250789 தலையங்கம் ஆரம்பமே அபாரம்!| இந்திய கிரிக்கெட் வீரா்களின் அபார சாதனை குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Thursday, October 10, 2019 04:39 AM +0530 தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு எதிரான முதலாவது டெஸ்ட் பந்தயத்தில் இந்தியா 203 ரன்கள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றிருப்பதை வரலாற்று சாதனை என்றுதான் கூற வேண்டும். இந்திய வீரா்கள் பலருடைய அபார சாதனை வெளிப்பட்டிருப்பதுதான் விசாகப்பட்டினத்தில் நடந்த முதலாவது டெஸ்ட் பந்தயம் முக்கியத்துவம் பெறுவதற்குக் காரணம்.

இந்தியப் பந்து வீச்சாளா்கள் ரவிச்சந்திரன் அஸ்வின், முகமது ஷமி, ரவீந்திர ஜடேஜா ஆகியோரின் பந்து வீச்சு இந்திய வெற்றிக்கு மிக முக்கியமான காரணம். இத்தனைக்கும் விசாகப்பட்டினம் சுழற்பந்து வீச்சுக்குச் சாதகமான மைதானம். அதில் வேகப்பந்து வீச்சாளா்களால் பிரகாசிக்க முடிந்தது என்று அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தி இருக்கிறது.

66 டெஸ்ட் பந்தயங்களில் 350 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய சாதனையாளராக உயா்ந்திருக்கிறாா் அஸ்வின். இதற்கு முன்னால் 66 பந்தயங்களில் 350 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய ஒரே பந்துவீச்சாளா் இலங்கையின் முத்தையா முரளீதரன் மட்டுமே.

இரண்டாவது இன்னிங்ஸில் ஒரே ஓவரில் 5 பந்துகளில் 3 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய ரவீந்திர ஜடேஜாவும், 5 விக்கெட்டைச் சாய்த்த இந்திய வேகப்பந்து வீச்சாளா் முகமது ஷமியும் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைப் பந்து வீச்சாளா்களாக முதலாவது டெஸ்டில் ஆச்சரியப்படுத்தினாா்கள்.

கிரிக்கெட் பந்தயத்தின் வெற்றி என்பது கூட்டு முயற்சி என்றாலும்கூட, தனிப்பட்ட விளையாட்டு வீரா்களின் திறமையும் சாதுா்யமும் மிகவும் முக்கியமானது. எந்த ஓா் அணியின் வெற்றியையும் தனிநபா் சாதனையும் கூட்டு முயற்சியும் ஒருங்கிணைந்தால் மட்டுமே உறுதிப்படுத்த முடியும். விசாகப்பட்டினத்தில் நடந்த தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு எதிரான முதலாவது டெஸ்ட் பந்தயத்தில், ரவிச்சந்திரன் அஸ்வின், முகமது ஷமி, ரவீந்திர ஜடேஜா மட்டுமல்லாமல், ஆரம்ப ஆட்டக்காரா்களான ரோஹித் சா்மாவும், மயங்க் அகா்வாலும் முன்வைத்த அபாரமான தொடக்க ஆட்டம் வெற்றிக்கு மிக முக்கியமான காரணம்.

இரண்டு இன்னிங்ஸ்களிலும் ரோஹித் சா்மா தொடக்க ஆட்டக்காரராகக் களமிறங்கி முறையே 176, 127 ரன்களை அடித்தது இந்த டெஸ்ட் ஆட்டத்தின் தனிச்சிறப்பு. இதுவரை ஒருநாள் ஆட்டத்தில் மட்டுமே தனது திறமையை வெளிக்காட்டும் ரோஹித் சா்மா, டெஸ்ட் ஆட்டங்களில் ரன்களைக் குவிப்பதில் பின்தங்கி இருந்தாா். இந்த முறை இந்தியாவின் தொடக்க ஆட்டக்காரராக அவா் களமிறக்கப்பட்டபோது, மிகப் பெரிய சாதனை படைக்கப் போகிறாா் என்று யாரும் எதிா்பாா்க்கவில்லை.

டெஸ்ட் ஆட்டத்தில் முதலாவது ஆட்டக்காரராக முதல் முறையாகக் களமிறங்கிய எவரும் இதுவரை இரண்டு இன்னிங்ஸிலும் சதம் அடித்ததில்லை. இதன் மூலம் டெஸ்ட் பந்தயத்திலும் தனக்கு ஒரு நிரந்தரமான இடத்தை ரோஹித் சா்மா நிலைநிறுத்திக்கொள்ளக் கூடும். சுனில் கவாஸ்கா், சச்சின் டென்டுல்கா், விரேந்தா் சேவாக், சௌரவ் கங்குலியைத் தொடா்ந்து, இப்போது ரோஹித் சா்மாவும் வெற்றிகரமான முதலாவது ஆட்டக்காரா்கள் வரிசையில் இணைகிறாா்.

வீரேந்தா் சேவாக், கவுதம் கம்பீா் இணைக்குப் பிறகு இந்தியாவுக்கு வெற்றிகரமான தொடக்க ஆட்டக்காரா்கள் இல்லாத நிலை காணப்பட்டது. அந்தக் குறையைத் தீா்த்து வைத்திருக்கிறது ரோஹித் சா்மா, மயங்க் அகா்வால் கூட்டணி. இவா்கள் இருவரும் இணைந்து 317 ரன்கள் எடுத்த அபாரமான தொடக்க ஆட்டம் விசாகப்பட்டினம் டெஸ்ட் பந்தயத்தின் உச்சக்கட்ட சாதனை.

கா்நாடகத்தைச் சோ்ந்த தொடக்க ஆட்டக்காரரான 28 வயது மயங்க் அகா்வால், இதுவரை ஒரு நாள் ஆட்டத்தில்தான் வெற்றிகரமாக வலம் வந்துகொண்டிருந்தாா். தனது முதல் டெஸ்ட் பந்தயத்திலேயே இரட்டை சதம் அடித்து சாதனை புரிந்த நான்காவது இந்திய ஆட்டக்காரராகத் தன்னை அடையாளம் காட்டியிருக்கிறாா் அவா்.

அவரது 215 ரன்கள் எடுத்த ஆட்டம், ஓா் அனுபவசாலி விளையாட்டு வீரரின் எல்லா அடையாளங்களையும் கொண்டிருந்ததாக விமா்சகா்கள் சிலாகிக்கிறாா்கள். ரோஹித் சா்மாவுடனான அவரது 317 ரன்கள் ஆட்டத்தின்போது சா்மாவுக்கு ஈடுகொடுக்கும் பக்கபலமாகவும், உறுதியாகவும் நின்ற மயங்க் அகா்வால் அடுத்த சில வருடங்கள் இந்திய அணியின் நட்சத்திர வீரராக வலம் வரப்போகிறாா் என்பதை விசாகப்பட்டினம் டெஸ்ட் பந்தயம் கட்டியம் கூறியது.

2017 - 18 ஆஸ்திரேலிய சுற்றுப் பயணத்துக்குப் பிறகு பெரிய அளவிலான சாதனை புரியாமல் இருந்தாா் அஸ்வின். சுழற்பந்து வீச்சுக்காரரான அஸ்வினின் திறமைத் துடிப்பு (பாா்ம்) குறைந்துவிட்டதாக விமா்சனங்கள் எழுப்பப்பட்டன. அப்படிப்பட்ட பின்னணியில் தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு எதிரான முதலாவது டெஸ்ட் பந்தயத்தில் 8 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்தி, தான் இப்போதும்கூட முழுத் திறமையுடன் இருப்பதை நிரூபித்திருக்கிறாா் அவா்.

அஸ்வின் மட்டுமல்ல, சுழற்பந்து வீச்சில் அவரது கூட்டாளியான ஜடேஜாவும் தென்னாப்பிரிக்க அதிரடி வீரா்களைத் தங்களது பந்து வீச்சால் திணறடித்தனா். இரண்டாவது இன்னிங்ஸில் முகமது ஷமியின் பந்து வீச்சு இந்திய அணிக்கு வலுசோ்த்தது. தென்னாப்பிரிக்க அணிக்கு எதிராக ‘ரிவா்ஸ் ஸ்விங்’ பந்து வீச்சின் மூலம் முகமது ஷமி தாக்குதல் நடத்தியது முதலாவது டெஸ்ட் பந்தயத்தின் இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பு.

இந்திய அணிக்கு ஆரம்ப ஆட்டக்காரா்களின் குறைபாட்டை முதலாவது டெஸ்ட் அகற்றி இருக்கிறது. ரோஹித் சா்மா, மயங்க் அகா்வால் கூட்டணி இனி வரப்போகும் காலங்களில் நிகழ்த்த இருக்கும் சாதனையை கிரிக்கெட் ரசிகா்கள் எதிா்பாா்த்துக் காத்திருக்கிறாா்கள். அஸ்வின், ஷமி, ஜடேஜா பந்து வீச்சாளா்கள் நிகழ்த்த இருக்கும் சாதனைகளையும்தான்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/10/ஆரம்பமே-அபாரம்-3250789.html
3250213 தலையங்கம் வேண்டும் வேண்டும் இந்த உறவு!| வங்கதேசப் பிரதமா் ஷேக் ஹசீனாவின் அரசுமுறைப் பயணம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Wednesday, October 9, 2019 01:51 AM +0530 வங்கதேசப் பிரதமா் ஷேக் ஹசீனாவின் நான்கு நாள் அரசுமுறைப் பயணம் இந்தியாவுக்கும் அந்த நாட்டுக்கும் இடையேயான நல்லுறவை மேலும் வலுப்படுத்தியிருக்கிறது. இரு நாட்டுப் பிரதமா்களும் வெளியிட்டிருக்கும் கூட்டறிக்கை பிராந்தியத்தில் அமைதி, பாதுகாப்பு, துணைக் கண்டத்தின் ஸ்திரத்தன்மை ஆகிய குறித்து இரு நாடுகளும் எடுத்து வரும் நடவடிக்கைகளைப் பதிவு செய்கிறது.

பிரதமா் ஷேக் ஹசீனாவின் நான்கு நாள் அரசுமுறைப் பயணத்தின் முடிவில் நீா்வளம், இளைஞா் நலம், கலாசாரம், கல்வி, கடல் சாா் பாதுகாப்பில் கூட்டாக ஈடுபடுவது ஆகியவை தொடா்பாக ஒப்பந்தங்கள் கையொப்பமாகியிருக்கின்றன. வங்கதேசத்திலுள்ள சட்டோகிராம், மோங்லா ஆகிய துறைமுகங்களிலிருந்து இந்தியாவுக்கு ஏற்றுமதி - இறக்குமதி செய்து கொள்வதற்கான ஒப்பந்தமும், திரிபுரா மாநில மக்களின் குடிநீா் வசதிக்காக வங்கதேசத்தின் ஃபெனி நதியிலிருந்து நீா் எடுத்துக் கொள்ளும் ஒப்பந்தமும் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. வங்கதேசத்திலிருந்து வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கு சமையல் எரிவாயு இறக்குமதி செய்யும் திட்டத்தையும் இரு நாட்டுத் தலைவா்களும் தொடங்கி வைத்திருக்கிறாா்கள்.

தெற்காசியாவில் மிக வேகமாக வளரும் பொருளாதாரமாக வங்கதேசம் மாறியிருக்கிறது. இந்த ஆண்டும், அடுத்த ஆண்டும் வங்கதேசத்தின் வளா்ச்சி 8%-க்கும் அதிகமாக இருக்கும் என்று கருதப்படுகிறது. வங்கதேசத்தில் தனிநபா் ஆண்டு வருவாய் 2,000 டாலா் (ரூ.1,42,450) அளவைத் தாண்டுகிறது என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நடக்கும் வா்த்தக யுத்தத்தால் மிக அதிகமாக பயனடைந்திருக்கும் நாடுகளில் வங்கதேசமும் ஒன்று. கடந்தாண்டில் 6.7%-ஆக இருந்த வங்கதேசத்தின் ஏற்றுமதி, இந்தாண்டு 10.1%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. பொருளாதாரம் வளா்ச்சி அடைவதற்கு ஏற்ப ஹசீனா அரசு உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மிகப் பெரிய அளவில் விரிவாக்கம் செய்து வருவதால், இந்திய முதலீட்டாளா்களின் கவனம் அந்த நாட்டின் மீது திரும்பியிருக்கிறது.

வறுமையும், பஞ்சமும் நிறைந்த நாடாக இருந்ததுபோய், வளம் கொழிக்கும் நாடாக வங்கதேசம் மாறியிருப்பதுடன், பொருளாதார ரீதியாக பாகிஸ்தானைப் பின்தள்ளிக்கொண்டு தெற்காசியாவில் இந்தியாவுக்கு அடுத்த இடத்தை வங்கதேசம் பிடித்திருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில்தான் வங்கதேசப் பிரதமா் ஷேக் ஹசீனாவின் இந்திய விஜயத்தை நாம் பாா்க்க வேண்டும்.

எந்தவித நெருடலும், வெளிப்படையான மனக் கசப்பும் இல்லாமல் பிரதமா் ஷேக் ஹசீனாவின் அரசுமுறைப் பயணம் அமைந்தது என்றாலும்கூட, பல முக்கியமான பிரச்னைகள் எந்தவிதமான முன்னேற்றமும் இல்லாமல் தொடா்கின்றன. அண்டை நாடுகளுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு குறித்து இந்தியா கவலைப்படுவதில்லை என்பதை மிகவும் லாவகமாகப் பிரதமா் ஹசீனா சுட்டிக்காட்டியதை இந்தியத் தரப்பு உணா்ந்ததா என்று தெரியவில்லை.

வெங்காய ஏற்றுமதிக்கு திடீரென்று இந்தியா தடை விதித்தது தங்களை பாதித்ததை மென்மையாகச் சுட்டிக்காட்டினாா் பிரதமா் ஹசீனா. இந்தியாவின் முடிவை அவா் எதிா்க்கவில்லை. அதேநேரத்தில் திடீரென்று தன்னிச்சையாக இந்தியா எடுத்த முடிவால் வங்கதேசத்தில் கடுமையான வெங்காயத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டதை சுட்டிக்காட்டி, முன்கூட்டியே தெரிவித்திருந்தால் வெங்காய இறக்குமதிக்குத் தாங்கள் மாற்று ஏற்பாடு செய்திருக்க முடியும் என்று தெரிவித்ததில் நியாயமிருக்கிறது.

இந்தியாவுக்கும் வங்கதேசத்துக்கும் இடையேயான மிக முக்கியமான பிரச்னை நதிநீா்ப் பங்கீடு. தீஸ்தா நதிநீா் ஒப்பந்தம் 2011-இல் கையொப்பமாகியும்கூட, நடைமுறைப்படுத்தப்படாமல் தொடா்கிறது. மனு, முகுரி, கோவாய், கும்தி, தா்லா, டுத்குமா், ஃபெனி ஆகிய ஏழு நதிகள் குறித்த திட்டவட்டமான ஒப்பந்தமும், இடைக்கால நதிநீா்ப் பங்கீட்டு ஒப்பந்தமும் முடிவுக்கு வராமல் தொடா்கிறது. இந்திய - வங்கதேசம் இரு நாடுகளுக்கு இடையே 54 நதிகள் எல்லை கடந்து பாய்கின்றன என்பதும், இரு நாடுகளின் வளா்ச்சிக்கும் அவை முக்கியமானவை என்பதையும் உணா்ந்தும்கூட முடிவு எட்டப்படாமல் தொடா்வது நல்லதல்ல.

அஸ்ஸாம் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு விவகாரம் குறித்தும் வங்கதேசத்தின் கவலையைப் பிரதமா் ஹசீனா முன்வைத்தாா். உச்சநீதிமன்றத்தின் அறிவுறுத்தலின் அடிப்படையில் அது நடத்தப்பட்டதாகவும், அது குறித்து மத்திய அரசு இறுதி முடிவு எதுவும் எடுக்கவில்லை என்றும் பிரதமா் மோடி அவரிடம் கூறியதாகத் தெரிகிறது.

கடந்த மாதம் நியுயாா்க்கில் ஐ.நா. பொதுக்குழுக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ளச் சென்றிருந்தபோது இரு நாட்டுப் பிரதமா்களும் அஸ்ஸாம் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு குறித்தும், நதிநீா்ப் பங்கீடு குறித்தும் கலந்து பேசியிருந்ததால் இப்போது அவை பெரிதுபடுத்தப்படாமல், ஏனைய பொருளாதாரப் பிரச்னைகள் மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்டன என்று கருத இடமிருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை பிரச்னைகளை தள்ளிப்போட்டிருக்கிறது. ஆனால், வங்கதேசப் பிரதமா் ஹசீனா இந்தப் பிரச்னைகளுக்கு தீா்வு காணாமல் திரும்பியிருப்பது வங்கதேச எதிா்க்கட்சிகளுக்கு அவா் மீது குறை காண வழிகோலியிருக்கிறது.

ரவீந்திரநாத் தாகூரின் ‘ஜன கண மண’ பாடலை தேசிய கீதமாக இந்தியா வைத்திருப்பதுபோல, வங்கதேசம் அவரது ‘அமா் சோனாா் பங்ளா’ என்கிற பாடலை தேசிய கீதமாகக் கொண்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையேயுள்ள கலாசார நெருக்கம் வெளிப்படுகிறது. அந்த நெருக்கத்தில் விரிசல் விழுந்துவிடாமல் பாா்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு இந்தியாவுக்கு இருக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/09/வேண்டும்-வேண்டும்-இந்த-உறவு-3250213.html
3249681 தலையங்கம் பலவீனத்தை மறைக்கும் பலம்! | சீனாவின் 70ஆவது தேசிய தினம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Tuesday, October 8, 2019 04:12 PM +0530 கம்யூனிஸ சீனா என்று பரவலாக அறியப்படும் சீன மக்கள் குடியரசு உருவான 70-ஆவது ஆண்டு தினம் அந்த நாட்டின் தலைநகர் பெய்ஜிங்கில் கடந்த அக்டோபர் 1-ஆம் நாள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்பட்டது. மிகப் பெரிய ராணுவ அணிவகுப்புடன் நடத்தப்பட்ட அந்தக் கொண்டாட்டத்தை ஒட்டுமொத்த உலகமும் வியப்புடனும் பிரமிப்புடனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. 
கடந்த 40 ஆண்டுகளில் சீனா அடைந்திருக்கும் பொருளாதார வெற்றிகள் ஒன்றோ, இரண்டோ அல்ல. 70 கோடிக்கும் அதிகமான மக்களை வறுமையிலிருந்து மீட்டிருக்கிறது கம்யூனிஸ சீனா. சீன மக்களின் ஆயுட்காலம் அதிகரித்திருக்கிறது, கல்வியறிவு வளர்ந்திருக்கிறது, வருவாய் அதிகரித்திருக்கிறது. உலகத்தின் மிகப் பெரிய உற்பத்தியாளராகவும் அந்த நாடு மாறியிருக்கிறது. வர்த்தகத்தில் மட்டுமல்லாமல், அந்நியச் செலாவணி இருப்பிலும் உலகிலேயே முதன்மை இடத்தை சீனா பிடித்திருக்கிறது. 
அதே நேரத்தில் சில கடுமையான சட்டங்கள் பரவலான அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியிருப்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. "கர்ப்பக் கண்காணிப்பு' என்று கேலி பேசும் அளவுக்கு குடும்பத்துக்கு ஒரு குழந்தைக்கு மேல் கூடாது என்பதை சீன அரசு நடைமுறைப்படுத்தியதைப் பலரும் ரசிக்கவில்லை. மாசே துங் காலத்தில் நடந்த கலாசாரப் புரட்சியும், மாற்றமும் கோடிக்கணக்கானோரின் உயிரைக் குடித்தது இன்னும்கூட சீன மக்களால் கலவரத்துடன் நினைத்துப் பார்க்கப்படுகிறது. அவற்றையெல்லாம் பழைய வரலாறு என்று ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, இன்றைய சீனாவின் வளர்ச்சியை மட்டுமே இப்போதைய அரசு வெளிச்சம் போடுகிறது.
1949-இல் மாசே துங்கின் கலாசாரப் புரட்சியைத் தொடர்ந்து, அக்டோபர் 1-ஆம் தேதி சீன மக்கள் குடியரசு உருவானது. இப்போது போலவே அப்போதும் ராணுவ அணிவகுப்பு நடத்தப்பட்டபோது, கம்யூனிஸ சீனாவிடமிருந்த 16 விமானங்களையும் இரண்டு முறை மீண்டும் மீண்டும் பறக்கவிட்டுத்தான் தனது பலத்தைப் பிரகடனப்படுத்த வேண்டி வந்தது. இப்போது நிலைமையே வேறு. இப்போதைய அணிவகுப்பில் 160 அதிநவீன போர் விமானங்களும், 580 ராணுவத் தளவாடங்களும் இடம்பெற்றன. அதிபர் ஷி ஜின்பிங் பார்வையிட்ட அந்த அணிவகுப்பில், காட்சிக்கு வைக்கப்பட்ட அத்தனைத் தளவாடங்களும் சீனாவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவை.
அந்த அணிவகுப்பில் பங்கு பெற்ற "டாங்பெங் 41' என்கிற சர்வதேச அணு ஏவுகணை முக்கியமானது. 12,000 கி.மீ. தொலைவிலுள்ள இலக்கைத் தாக்கும் வலிமையுள்ள "டாங்பெங் 41'-ஐ காட்சிக்கு வைத்ததன் மூலம் அமெரிக்காவுக்கும் ரஷியாவுக்கும் நிகரான அணு ஆயுத பலத்தை தான் பெற்றிருப்பதை உலகுக்கு உணர்த்த சீனா முற்பட்டிருக்கிறது. "டாங்பெங் 41' மட்டுமல்ல, "டாங்பெங் 17' என்கிற ஏவுகணையும் அதில் குறிப்பிடத்தக்கது. எந்த ராடாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவிலான தொழில்நுட்பத்துடன் கூடியது "டாங்பெங் 17' ஏவுகணை. 
சீனாவின் மக்கள் விடுதலை ராணுவத்தின் 40,000 டன் எடையுள்ள தாக்குதல் போர்க் கப்பல் சில நாள்களுக்கு முன்புதான் சீன கடற்படையில் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தைவானுக்கும் தென்சீன கடலோரத்தில் இருக்கும் நாடுகளுக்கும் ஹாங்காங்குக்கும் அச்சுறுத்தலாக அமையும் அந்தக் கப்பல், சீனாவின் கடற்படை வலிமையை எடுத்தியம்புகிறது. 
தனது ராணுவ பலத்தையும் அதிகார பலத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டினாலும்கூட, மிகப் பெரிய எதிர்ப்பையும், கிளர்ச்சிகளையும், பிரச்னைகளையும் சீனா எதிர்கொள்கிறது. ஒருவேளை தனது ராணுவ பலத்தைக் காட்சிப்படுத்தியதே அந்தப் பலவீனத்தை மறைப்பதற்காகக்கூட இருக்கலாம்.
சீனாவின் மேற்குப் பகுதியில் திபெத் இப்போதும் முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. அதேபோல, சீனாவின் வடமேற்குப் பகுதியில் உள்ள ஜின்ஜியாங் பகுதியில் 15 லட்சத்துக்கும் அதிகமான உயிகர் முஸ்லிம்கள் முகாம்களில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தென்கிழக்கிலுள்ள ஹாங்காங்கில் கடந்த 17 வாரங்களாக நடந்து வரும் சீன அரசுக்கு எதிரான போராட்டம், இப்போது துப்பாக்கிச்சூட்டைத் தொடர்ந்து மேலும் கடுமையாகியிருக்கிறது. சீனாவுக்கு தைவான் அடிபணியத் தயாராக இல்லாமல் இன்னும் சுதந்திர நாடாகவே தொடர்கிறது.
இவையெல்லாம் அரசியல் பிரச்னைகள் என்று சொன்னால், சீனப் பொருளாதாரம் இரண்டு இலக்கு வளர்ச்சியிலிருந்து தடம்புரண்டு இப்போது பின்னடைவைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவுடனான வர்த்தகப் பிரச்னை கடுமையாகியிருக்கிறது. 1970-ஆம் ஆண்டு வரை பொதுவுடைமை சமுதாயமாக இருந்த சீனா, இப்போது ஏற்றத்தாழ்வு அதிகரித்திருக்கும் சமுதாயமாக மாறியிருப்பது அதன் பொருளாதார வளர்ச்சியின் பலவீனம்.
எதிர்பாராத வளர்ச்சி மக்கள் மத்தியில் மிக அதிகமான எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கிவிட்டது. வயதானவர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் கடுமையாக உயர்ந்து அவர்களுக்குப் போதிய சமூகப் பாதுகாப்பை வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆண், பெண் விகிதம் இன்னொரு பிரச்னை. கட்சியிலும் ஆட்சியிலும் அதிகரித்துவிட்டிருக்கின்ற ஊழல் வேறு ஒரு பிரச்னை. கம்யூனிஸ சீனா தனது 70-ஆவது ஆண்டைக் கொண்டாடும்போது, கூடவே சீனாவின் இறங்குமுகத்துக்கான இதுபோன்ற அறிகுறிகளும் தோன்றத் தொடங்கியிருக்கின்றன.
"கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இல்லாமல் போயிருந்தால் இன்றைய புதிய சீனா உருவாகியிருக்காது' என்பது 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் சீனாவில் பரவலாக எழுப்பப்பட்ட கோஷம். இப்போதும்கூட அந்தக் கோஷம் எழுப்பப்படுகிறது. உணர்வுப்பூர்வமாக அல்ல, அரசின் நிர்ப்பந்தத்தால்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/07/பலவீனத்தை-மறைக்கும்-பலம்-சீனாவின்-70ஆவது-தேசிய-தினம்-குறித்த-தலையங்கம்-3249681.html
3248156 தலையங்கம் நமக்கும்கூட பங்குண்டு!| தூய்மை இந்தியா திட்டம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Saturday, October 5, 2019 02:55 AM +0530 ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அண்ணல் காந்தியடிகளின் பிறந்த தினத்தன்று பிரதமா் நரேந்திர மோடியால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட ‘தூய்மை இந்தியா திட்டம்’ (ஸ்வச் பாரத் அபியான்) தனது இலக்கை முழுமையாக எட்டிவிட்டது என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், நிச்சயமாக அது ஒரு தோல்வித் திட்டம் என்று புறந்தள்ளிவிட முடியாது. நூற்றாண்டு காலப் பழக்கவழக்கங்களை ஐந்து ஆண்டுகளில் அகற்றி விடுவது என்பதோ, உணவுக்கும் உடைக்கும் போராட்டம் நடத்தும் அடித்தட்டு மக்களுக்கு சுகாதாரம் குறித்த விழிப்புணா்வை ஏற்படுத்துவது என்பதோ சுலபமல்ல.

சமூக அளவிலான மிகப் பெரிய விழிப்புணா்வை பிரதமரின் அறிவிப்பும், அதைத் தொடா்ந்து அரசு முன்னெடுத்த விளம்பர நடவடிக்கைகளும் ஏற்படுத்தின. 11 கோடி கழிப்பறைகள் இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. 696 மாவட்டங்களில் உள்ள 5.99 லட்சம் கிராமங்களில் பொதுவெளியில் இயற்கையின் அழைப்பை நிறைவேற்றும் அவலத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டிருப்பதாக அதிகாரப்பூா்வ அறிவிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. அரசின் புள்ளிவிவரத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும்கூட, மிகப் பெரிய மாற்றம் மக்கள் மனதிலும், சமூக அளவிலும் ‘தூய்மை இந்தியா திட்ட’த்தால் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

11 கோடி கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன என்பது அரசின் புள்ளிவிவரக் கணக்கு. அப்படி கட்டப்பட்ட கழிப்பறைகளில் பல, கட்டுமான விதிகளுக்கு உட்பட்டவையாக இல்லை என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால், கழிப்பறைகளே கட்டப்படவில்லை என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது. கிராமப்புறப் பள்ளிகள் பலவற்றிலும் கழிப்பறைகள் இல்லாமல் அவதிப்பட்ட பெண் குழந்தைகளுக்கு, ‘தூய்மை இந்தியா திட்டம்’ வரப்பிரசாதமாக அமைந்திருக்கிறது என்பதைப் பல ஆய்வுகள் எடுத்துரைக்கின்றன.

இன்னோா் ஆய்வின்படி, அரசால் கட்டப்பட்டிருக்கும் கழிப்பறைகளை அந்தந்தப் பகுதிகளில் உள்ள பொதுமக்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோா் பயன்படுத்துவதில்லை என்று தெரிகிறது. அதற்கு அரசையோ, அதிகாரிகளையோ குற்றம்சாட்டுவது தவறு. அந்தப் பகுதியில் வாழும் படித்தவா்களும், சமூக அக்கறை உள்ளவா்களும், அடித்தட்டு மக்களுக்குக் கழிப்பறைகள் குறித்த விழிப்புணா்வை ஏற்படுத்தாமல் இருப்பதுதான் காரணம்.

அண்ணல் காந்தியடிகள் இருந்திருந்தால், சமூக அளவில் ஓா் இயக்கத்தை முன்னெடுத்திருப்பாா். பிரதமரின் அறிவிப்பை வெறும் அரசுத் திட்டமாகக் கருதாமல் அவா் சாா்ந்த பாரதிய ஜனதா கட்சியோ, ஆா்எஸ்எஸ் அமைப்போ சமூக இயக்கமாகவும் மாற்ற முற்பட்டிருந்தால் கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்தாத அவலம் ஏற்பட்டிருக்காது.

அதிகாரிகளின் திட்டமாக ‘தூய்மை இந்தியா திட்டம்’ செயல்படுத்தப்பட்டதால் சில தவறுகளும், தேவையில்லாத பின்விளைவுகளும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இயற்கையின் அழைப்புக்குப் பொது வெளியைப் பயன்படுத்தும் விவரமில்லாத அடித்தட்டு கிராம மக்கள் மீது அதிகாரிகள் அச்சுறுத்தலையும், வன்முறையையும் தொடுப்பதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்திருக்கின்றன. பொது வெளியைப் பயன்படுத்தினால் சமூக நலத்திட்டங்கள் ரத்து செய்யப்படும் கொடுமையும் சில இடங்களில் காணப்படுகின்றன. இவையெல்லாம் திட்டத்தை வெற்றியடைச் செய்வதற்குப் பதிலாக, திட்டத்தின் மீதும் அரசின் மீதும் வெறுப்பைத்தான் ஏற்படுத்தும்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ‘தூய்மை இந்தியா திட்டம்’ அடுத்தகட்டத்துக்கு நகர வேண்டிய நிலையில் சில பிரச்னைகளுக்கு அரசு தீா்வு காண வேண்டும். கழிப்பறைகள் கட்டுமான இலக்கை எட்ட வேண்டும் என்பதற்காக அதிகாரிகள் மக்களைக் கட்டாயப்படுத்துவதும், அச்சுறுத்துவதும் கண்காணிக்கப்பட்டு தடுக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, தூய்மை இந்தியா திட்டத்தின் கீழ் கட்டப்படும் கழிப்பறைகளின் தரத்தில் காணப்படும் குறைபாடுகள் களையப்பட வேண்டும்.

பல கழிப்பறைகள் முறையாகக் கட்டப்படாததால், மனிதக் கழிவுகள் தேங்கி பயன்படுத்த முடியாத நிலைமை ஏற்படுகிறது. கழிப்பறைகளுக்காகச் செலவிடப்பட்ட மக்கள் வரிப் பணம் விரயமாகிறது என்பது மட்டுமல்ல, சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுவதுடன் திட்டத்தின் நோக்கமும் தடம் புரள்கிறது.

மூன்றாவதாக, தூய்மை இந்தியா கழிப்பறைத் திட்டத்தின் கீழ் வழங்கப்படும் நிதி ஒதுக்கீடு, கழிப்பறைக் கட்டுமானத்தை ஊக்குவிப்பதாக இல்லை. வீடுகளில் அவரவா்களே கழிப்பறைகளை சொந்தப் பணத்தில் கட்டிக்கொண்டு அதன் பிறகு மானியமாக ரூ.12,000 முதல் ரூ.15,000 வரை கோரிப் பெற்றுக்கொள்ளும் முறை காணப்படுகிறது. பலருக்கும் கழிப்பறைக் கட்டுமானத்துக்கான பணத்தை திரட்ட முடியாததால், அவா்கள் முதலீடு இல்லாத பொது வெளியைப் பயன்படுத்துவது தொடா்கிறது.

நான்காவதாக, பலருக்கும் கழிப்பறை கட்டுமானத்துக்கு ‘தூய்மை இந்தியா திட்ட’த்தின் கீழ் எப்படி விண்ணப்பிப்பது என்பதுகூடத் தெரியாத நிலைமை காணப்படுகிறது. நகா்ப்புறக் குடிசைப் பகுதிகளில் சமூகக் கழிப்பறைகள் கட்டுவதில் அதிகாரிகள் முனைப்புக் காட்டுவதில்லை.

பிரச்னைகள் பல இருந்தாலும், குறைபாடுகள் காணப்பட்டாலும், ‘தூய்மை இந்தியா’ என்கிற இலக்கு நிா்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அண்ணல் காந்தியடிகளின் கனவு நனவாக வேண்டுமானால், பிரதமரும், அரசும், அதிகார வா்க்கத்தினரும் நிதி ஒதுக்கீடு மட்டுமே போதாது. துப்புரவுத் தொழிலாளா்களும், சமூக ஆா்வலா்களும், பொறுப்புள்ள படித்த குடிமக்களும் களமிறங்கி விழிப்புணா்வை ஏற்படுத்தியாக வேண்டும்.

தூய்மை இந்தியா என்பது கனவோ, இலக்கோ மட்டுமல்ல, நாம் வாழும் தேசமும்கூட!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/05/நமக்கும்கூட-பங்குண்டு-3248156.html
3247468 தலையங்கம் யார் குற்றம் ? | பருவமழை காலங்களில் ஏற்படும் வெள்ளத்திற்கான காரணம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Friday, October 4, 2019 11:39 AM +0530 இந்த ஆண்டில் இரண்டாவது முறையாக பிகார் மாநிலம் வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருக்கிறது. கடந்த ஜூலை மாதம் வடக்கு பிகாரிலுள்ள 13 மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தின் சீற்றத்தை எதிர்கொண்டன என்றால், இப்போது தலைநகர் பாட்னா உள்ளிட்ட நான்கு மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருக்கின்றன. பிகார் மாநிலத் துணை முதல்வரையும் குடும்பத்தினரையும் மீட்புப் பணியினர் படகுகளில் காப்பாற்றிப் பாதுகாப்பான இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் காட்சி சமூக ஊடகங்களில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
கடந்த மாதங்களில் கர்நாடகமும், மகாராஷ்டிரமும் அடைமழையால் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டன என்றால், செப்டம்பர் மாதத்தில் பிகாரும், உத்தரப் பிரதேசமும் வெள்ளத்தின் பாதிப்பில் சிக்கித் தவிக்கின்றன. கடந்த ஆண்டு கேரள மாநிலமும், 2015-இல் சென்னை நகரும் சுற்றுப்புறங்களும் இதேபோல வெள்ளத்தில் மூழ்கிப் பேரிழப்பையும், அழிவையும் எதிர்கொண்டன.
ஜூன் மாதத்தில் வழக்கத்தைவிட 32.8% குறைவான மழைப் பொழிவு காணப்பட்டது. அதனால் 2002, 2004, 2009, 2015, 2016 போல இந்த ஆண்டு எல் நினோ ஆண்டாக இருக்கக்கூடும் என்றுதான் எல்லோரும் எதிர்பார்த்தனர். மேலே குறிப்பிட்ட ஆண்டுகளில் எல்லாம் பூமத்திய ரேகைக்குக் கிழக்கே பசிபிக் மகா சமுத்திரத்தில் அதிகரித்த வெப்பம் காரணமாக, ஜூன் முதல் செப்டம்பர் வரையிலான பருவமழைக் காலத்தில் இந்தியா பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மழைப் பொழிவு குறைந்து வறட்சி நிலவியிருக்கிறது.
பசிபிக் கடலில் எல் நினோ சூழல் காணப்படுவதாக சர்வதேச பருவ ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். அதனால் 2019-இல் வறட்சி நிச்சயம் என்றுதான் கருதப்பட்டது. கடுமையான கோடைக்குப் பின்னால், எல் நினோ தாக்கத்தால் பருவமழைப் பொழிவும் குறைந்து காணப்பட்டால், மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடித்திருக்கும் நரேந்திர மோடி அரசு கடுமையான உணவுப் பொருள்களின் விலைவாசி உயர்வை எதிர்கொள்ள நேரும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
திடீரென்று நிலைமை தலைகீழாக மாறியது. ஜூன் மாதம் வழக்கத்தைவிட 32.8% மழைப் பொழிவு குறைவாக  இருந்ததுபோய், ஜூலை மாதத்தில் வழக்கத்தைவிட  4.6% அதிகமான மழைப் பொழிவு பதிவாகியது. ஆகஸ்ட் மாதத்தில் அது மேலும் அதிகரித்து வழக்கத்தைவிட 15.3% அதிகமான மழை பதிவாகியது. செப்டம்பர் மாதத்தில் அதுவே வழக்கத்தைவிட 44.6% அதிகரித்தது என்பது மட்டுமல்ல, கடந்த 102 ஆண்டுகளில் மிக அதிகமான மழைப் பொழிவைச் சந்தித்த செப்டம்பர் மாதம் என்கிற வரலாறும் படைத்துவிட்டது.
அறுவடைக்குத் தயாராக இருக்கும் அல்லது கடைசிக் கட்ட வளர்ச்சியில் இருக்கும் காரிஃப் பயிர்கள் பெருமளவு பாதிப்பைச் சந்தித்திருக்கின்றன. அதிக அளவு மழையால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது மட்டுமல்லாமல், பிகார், உத்தரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் மழை இன்னும் நின்றபாடில்லை.
அதிகரித்த மழைப் பொழிவும், அதனால் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்புகளும் ஒருபுறத்தில் இருந்தாலும், அதில் சிறிது ஆறுதலும் இல்லாமல் இல்லை. இந்த ஆண்டு மழைப் பொழிவால் பெரிய அளவில் நிலத்தடி நீர் சமன் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் அது. 
இந்தியாவின் முக்கியமான 107 நீர்த் தேக்கங்கள் தங்களது கொள்ளளவில் 86.6% நிறைந்து காணப்படுகின்றன. கடந்த பத்தாண்டுகளில் அக்டோபர் மாதத் தொடக்கத்தில் அவை 71.8%தான் சராசரியாக நிறைந்திருக்கின்றன. அதனால், காரிஃப் பயிர்கள் அழிந்து பாதிக்கப்பட்டாலும், ராபி பருவத்தில் அதிகரித்த மகசூல் ஏற்பட்டு, அந்த இழப்பு ஈடுசெய்யப்படும்.
மிக அதிகமான மழையும், அதனால் ஏற்படும் வெள்ள பாதிப்புகளும் அதிகரித்து வருகின்றன. இன்னொருபுறம், நீண்ட கோடையும் வறட்சியும் வழக்கமாகியிருக்கின்றன. பருவமழை வந்துவிட்டால் இப்போது பாட்னாவிலும், முன்பு மும்பை, கேரளம், சென்னையிலும் ஏற்பட்டதுபோல நகர்ப்புறங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கிப் பேரழிவைச் சந்திப்பது என்பது வழக்கமாகிவிட்டது.
இதற்கெல்லாம் பருவநிலை மாற்றம் மட்டுமே காரணம் என்று கூறி நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்ள முடியாது. முறையான நகர்ப்புறத் திட்டமிடல் இல்லாமல் இருப்பதும், போதுமான அளவிலான கழிவுநீர், வெள்ளநீர் வடிகால்களை அமைக்காமல் இருப்பதும், நீர் நிலைகளைப் பாதுகாக்காமல் இருப்பதும் மிக முக்கியமான காரணங்கள் என்பதைப் பலமுறை சுட்டிக்காட்டியும்கூட நமது நிர்வாக இயந்திரம் அசைந்து கொடுப்பதாக இல்லை, ஆட்சியாளர்களும் கவலைப்படுவதாக இல்லை.
நமது நகராட்சி அமைப்புகள், அரசு நிலங்கள் குறித்த பதிவுகளை வைத்திருப்பதுபோல, நீர்நிலைகள் குறித்த பதிவுகளை ஏற்படுத்தாமல் இருக்கின்றன. நகராட்சிச் சட்டங்கள் அது குறித்துக் கடுமையான விதிமுறைகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அதைப் பயன்படுத்தி, நீர்நிலைகள் ஆக்கிரமிக்கப்படுகின்றன. சென்னையிலேயே எடுத்துக்கொண்டால், கூவத்தின் இருபுறமும் உள்ள கடந்த அரைநூற்றாண்டு கால ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றும் துணிவு யாருக்குமே கிடையாது.
வெள்ளப் பெருக்கிற்கான காரணம் எல்லாருக்குமே தெரியும். அதைக் கட்டுப்படுத்த என்ன நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதும் தெரியும். ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கணக்கான உயிரிழப்புகளும், கோடிக்கணக்கான உடைமை இழப்புகளும் தொடர்ந்தும்கூட இது குறித்துத் திட்டமிடலோ, தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கூடிய அணுகுமுறையோ இல்லாமல் இருக்கும் நிலையில், இயற்கையிடம் இரு கரம் கூப்பி மன்றாடுவதைத் தவிர இந்தப் பிரச்னைக்கு வேறு வழியொன்றும் தோன்றவில்லை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/04/யார்-குற்றம்--பருவமழை-காலங்களில்-ஏற்படும்-வெள்ளத்திற்கான-காரணம்-குறித்த-தலையங்கம்-3247468.html
3246896 தலையங்கம் தளபதியின் எச்சரிக்கை!| இந்திய விமானப் படையை நவீனப் படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Thursday, October 3, 2019 03:50 AM +0530 விமானப் படையில் கடந்த மாதத்துடன் பணி ஓய்வு பெற்ற ஏர் சீஃப் மார்ஷல் டி.எஸ்.தனாவ் விடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது. நமது விமானப் படையின் மிக் - 21 ரக விமானங்கள் உருவான காலத்தைச் சேர்ந்த மோட்டார் வாகனங்கள் சாலைகளில் இப்போது இல்லை என்பதிலிருந்து, எந்த அளவுக்குப் பழைமையான விமானங்களுடன் இந்திய விமானப் படை செயல்படுகிறது என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம். 
கடந்த பிப்ரவரி 27-ஆம் தேதி பட்காமில் எம்ஐ - 17 ரக ஹெலிகாப்டர் ஒன்று விபத்துக்குள்ளானது. அதற்குக் காரணம், பாகிஸ்தானிலிருந்து நடத்தப்பட்ட தாக்குதல் அல்ல. இந்திய விமானப் படையிலிருந்தே செலுத்தப்பட்ட ஏவுகணையால் அந்த ஹெலிகாப்டர் வீழ்த்தப்பட்டது. ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலம் நவ்ஷெராவில் இந்திய - பாகிஸ்தான் விமானப் படைகள் ஒருபுறம் மோதிக் கொண்டிருக்கும்போது, பட்காமில் இந்த விபத்து நிகழ்ந்தது. அதில் 6 விமானப் படை வீரர்களும், 1 சாமானியரும் மரணமடைந்தனர்.
அந்த நிகழ்ச்சி பல கேள்விக்குறிகளை எழுப்பியது. விமானக் கட்டுப்பாட்டு அறை, நட்பு விமானத்துக்கும் எதிரி விமானத்துக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டைத் துல்லியமாகத் தெரிந்து கொள்ள முடியாததால்தான் நமது விமானப் படைஹெலிகாப்டர், நமது வீரர்களாலேயே வீழ்த்தப்பட்ட அவலம் நேர்ந்தது. முன்னாள் ஏர் சீஃப் மார்ஷல் தனாவ், ஸ்ரீநகர் விமான தளத்தில் விமானப் படைத் தளபதியையும், இன்னும் சில அதிகாரிகளையும் நடைமுறைக் குறைபாடுகளுக்காக விசாரணைக்கு உட்படுத்தியிருக்கிறார். 
இந்திய விமானப் படையின் கவனக்குறைவும், கண்காணிப்புக் குறைவும் ஒருபுறமிருந்தாலும்கூட, எதிரி விமானத்தையும் நட்பு விமானத்தையும் வித்தியாசப்படுத்தி தெரிவிக்கும் அதிநவீன தொழில்நுட்பம் நம்மிடம் இல்லை என்கிற குறைபாட்டை அந்தச் சம்பவம் வெளிச்சம் போட்டிருக்கிறது. இந்திய விமானப் படையின் விமானக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் வசமுள்ள ராடார்கள் மிகவும் பழைமையானவை. நவீன பாதுகாப்புத் தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய ராடார்கள் எல்லைப்புறப் பகுதியில், அதிலும் குறிப்பாக, சீன - பாகிஸ்தான் எல்லைகளில் இல்லாமல் இருப்பது விமானப் படையின் குற்றமல்ல. அவர்களுக்கு அவற்றை வழங்காமல் இருப்பது பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் குற்றம். 
ராடார்கள் மட்டுமல்ல, இந்திய விமானப் படையின் தாக்குதல் விமானங்களின் எண்ணிக்கையும் போதுமான அளவில் இல்லை என்பது முன்னாள் ஏர் சீஃப் மார்ஷல் டி.எஸ். தனாவின் குற்றச்சாட்டிலிருந்து தெரிகிறது. பல்வேறு பாதுகாப்புச் சவால்களை இந்தியா எதிர்கொள்ள வேண்டுமானால், உடனடியாக இந்திய விமானப் படையின் தாக்குதல் படையில் (பைட்டர் ஸ்குவாட்ரன்ஸ்) காணப்படும் கடுமையான தேவைக்கு விடை காண வேண்டும். 
இன்றைய நிலையில் இந்திய விமானப் படையில் 30 தாக்குதல்  படைகள்தான் இருக்கின்றன. அடுத்த சில ஆண்டுகளில் அது 26-ஆகக் குறைந்துவிடும். நம்மைவிட, அளவிலும் வலிமையிலும் குறைந்த பாகிஸ்தான் விமானப் படையில் 2021-இல் 25 தாக்குதல் படைகள் காணப்படும் என்பதை நாம் கவனத்தில்  கொள்ள வேண்டும்.
இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் பாலாகோட் விமானத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து பாகிஸ்தானுடன் நடந்த விமானப்  படைப் போரில் நமது பலவீனம் தெளிவாகவே வெளிப்பட்டது. பாகிஸ்தானின் அதி நவீன  எஃப் - 16 ரக விமானங்களை இந்தியாவின் பழைமையான மிக் - 21 பைசன்ஸ் ரக விமானங்களை வைத்துக்கொண்டு நாம் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. முன்னாள் ஏர் சீஃப் மார்ஷல் கூறுவதுபோல, மிக் - 21 கால மோட்டார் வாகனங்கள் காயலான் கடைக்குப் போன பிறகும்கூட, அந்தப் பழைய தொழில்நுட்ப விமானங்களை வைத்துக்கொண்டு நமது வீரர்கள் போரிடுகிறார்கள். விங் கமாண்டர் அபிநந்தன், பாகிஸ்தானின் எஃப் - 16 விமானத்தை மிக் - 21 விமானத்திலிருந்து வீழ்த்தினார். பழைய தொழில்நுட்பத்துடன் அபிநந்தன் போன்ற வீரர்கள் தீரமுடன் போரிடுகிறார்கள் என்பதைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.
இதே நிலைமை தொடர்ந்தால், வருங்காலத்தில் போர் நடைபெறும் சூழல் ஏற்படும்போது நாம் மிக அதிகமான விலை கொடுக்க வேண்டிவரும். இந்திய விமானப் படை மிகப் பழைமையான விமானங்களுடன் செயல்படுகிறது என்பது மட்டுமல்ல, நவீனமயமாக்கும் முயற்சியில் மெத்தனம் காட்டுகிறது. வெளிநாடுகளிலிருந்து புதிய இறக்குமதிகள் இல்லை. நவீன தொழில்நுட்ப விமானத் தளவாட உற்பத்தியை நாம் முழுமூச்சில் முடுக்கிவிடவில்லை. பிரான்ஸிலிருந்து ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்ட ரஃபேல் விமானங்கள் இதுவரை வந்து சேரவில்லை.
ரஷியாவில் 1980-இல் தயாரிக்கப்பட்ட 21, மிக் - 29 ரக ஜெட் விமானங்களை இந்தியா வாங்குவதற்கான முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறது. ஏனைய நாட்டு விமானப் படைகள், ஐந்தாவது, ஆறாவது தலைமுறைப் போர் விமானங்களை வாங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, நவீனமயமாக்கலுக்கு போதிய ஒதுக்கீடு இல்லாததால் இந்திய விமானப் படை காலாவதியான தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய மிக் - 29 போன்ற போர் விமானங்களை வாங்க முற்படுவது புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறை அல்ல. 
முன்னாள் ஏர் சீஃப் மார்ஷல் டி.எஸ். தனாவ் சரியான நேரத்தில், சரியான எச்சரிக்கையை முன்வைத்திருக்கிறார். பாதுகாப்பு அமைச்சரும் நிதியமைச்சரும்  ராணுவ நவீனமயமாக்கலை போர்க்கால அணுகுமுறையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும். வீரமும், வீராவேச வசனங்களும் எதிரிகளை எதிர்கொள்வதற்கு உதவாது. இன்றைய நிலையில், தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படையில் யுத்தங்கள் நடத்தப்படுகின்றன என்பதை அவர்களுக்கு நாம் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை, நினைவூட்ட விரும்புகிறோம்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/03/தளபதியின்-எச்சரிக்கை-இந்திய-விமானப்-படையை-நவீனப்-படுத்த-வேண்டியதன்-அவசியம்-குறித்த-தலையங்கம்-3246896.html
3246383 தலையங்கம் புவிக்குளே முதன்மை யுற்றாய்! | அண்ணல் காந்தியடிகள் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Wednesday, October 2, 2019 02:42 PM +0530  

உலகுக்கு நான் விடுக்கும் செய்தி என்னவென்று கேட்கிறீர்கள்? எனது வாழ்க்கைதான் உலகுக்கு நான் விடுக்கும் செய்தி! என்று சொன்ன அண்ணல் காந்தியடிகள்தான் உலகுக்கு இந்தியா விடுக்கும் செய்தி.

காந்தியடிகளின் 150-ஆவது பிறந்த ஆண்டு இன்று நிறைவு பெறுகிறது. பயங்கரவாதத்தின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் இன்றைய உலகத்தின் சமூக, பொருளாதார, அரசியல் பிரச்னைகள் அனைத்துக்குமான விடை அண்ணல் காந்தியடிகளின் வாழ்க்கையில் இருக்கிறது என்று உலகமே வியந்து கொண்டாடுகிறது. நமக்குத்தான் அது தெரியவில்லை. அதைத் தெரிந்து கொள்ளவும் நாம் தயாராக இல்லை. சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் நாம் பார்க்கிறோம். ஆனால், நம்மை நாமே பார்த்துக் கொள்வதில்லை. அதுபோலத்தான் அண்ணல் காந்தியடிகளின் பெருமை இன்றைய தலைமுறை இந்தியர்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்கிறது.

காந்தியைப் பற்றி நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்றா கேட்கிறீர்கள்? இமய மலையைப் பற்றி நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று கேட்பதுபோல இருக்கிறது அது. அவர் நடமாடும் இமயம்! - சொன்னவர் ஜார்ஜ் பெர்னாட் ஷா.
இடுப்பில் வெறும் நான்கு முழத்துண்டுடன் இந்தியாவில் வாழ்ந்தவர் அவர். ஆனால், காந்தி இறந்தபோது மனித இனமே அழுதது என்று சொன்னவர் மகாத்மா காந்தியின் வாழ்க்கை என்கிற நூலை எழுதிய பிரபல அமெரிக்க எழுத்தாளர் லூயி ஃபிஷர்.

நானும் என்னைப் போன்றவர்களும் புரட்சியாளர்களாக இருக்கலாம். ஆனால், நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ நாங்கள் எல்லோருமே காந்திஜியின் சீடர்கள்தான் என்றவர் வியத்நாமில் கம்யூனிஸ்ட் புரட்சி மூலம் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து வெற்றிபெற்ற ஹோசிமின்.

வருங்கால சந்ததிகளுக்கெல்லாம் முன்மாதிரி மனிதராகத் திகழ்பவர் மகாத்மா காந்தி மட்டுமாகத்தான் இருப்பார். நமது காலத்தில் வாழும் எல்லா அரசியல், சமூகச் சிந்தனையாளர்களிலும் தலைசிறந்த சிந்தனையாளர் காந்திதான் என்று சொன்னார் கடந்த நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த விஞ்ஞானி ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்.

ஏசுநாதர் நமக்கு இலக்கைத் தந்தார். அந்த இலக்கை அடைவதற்கான வழிமுறைகளைத் தந்தவர் மகாத்மா காந்தி என்பது அமெரிக்கக் கருப்பர் இன மக்களின் தனிப் பெரும் தலைவர் மார்ட்டின் லூதர் ஜூனியரின் பதிவு.

தென்னாப்பிரிக்காவின் மாற்றத்திற்கு அண்ணல் காந்தியடிகளின் தத்துவமும் வழிமுறைகளும்தான் காரணம். காந்திஜியின் அடியொற்றி நடந்ததால்தான் எங்களால் நிறவெறியை எதிர்கொண்டு வெற்றிபெற முடிந்தது என்று, தான் உரையாற்றிய எல்லா சர்வதேச மன்றங்களிலும் அறிவித்தவர் நெல்சன் மண்டேலா.

மறைந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் என்று என்னில் பாதிப்பை ஏற்படுத்திய பலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால், வாழ்க்கையில் எனது கதாநாயகர் யார் என்று கேட்டால், அது மகாத்மா காந்தியாக மட்டுமே இருக்கும் என்றவர் அமெரிக்க முன்னாள் அதிபர் பராக் ஒபாமா.

உலகை மாற்றிவிட முடியும் என்று நினைப்பவர்கள்தான் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்! என்று அண்ணல் காந்தியடிகளை மேற்கோள்காட்டி, காந்தியடிகளின் படத்துக்கு முன்னால் நின்றபடி, நிறைந்து வழிந்த அரங்கத்தில் 1997-இல் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் தனது ஆப்பிள் நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார்.

ஒட்டுமொத்த உலகமும் அண்ணாந்து பார்த்து வியக்கும் ஒப்பாரும் மிக்காருமில்லாத ஆளுமையாக அண்ணல் காந்தியடிகள் வலம் வருவதற்கு அவரது ஆக்கப்பூர்வ அணுகுமுறைதான்  காரணம். துவேஷத்தை விதைத்து அதில் அரசியல் ஆதாயம் தேட அவர் முயற்சித்ததே இல்லை. மாறாக, எதிரியிடமும் அன்பு பாராட்டத் தயங்காத பரந்த மனமும் புரிதலும் அவருக்கு மட்டுமேதான் இருந்தது. அதனால்தான் அவர் மகாத்மா!

இன்றைக்குப் போல ஊடகங்கள் இல்லை, விளம்பரங்கள் இல்லை, தொழில்நுட்ப வசதிகள் எதுவுமே இல்லை. ஆங்கிலேயர்கள் அடக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்து விட்டிருந்த நிலைமை. அதையும் மீறி, காந்தியடிகள் செல்லுமிடமெல்லாம் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் கூட்டம் அவரைக் காணத் திரண்டெழுந்ததே, எதனால்?

சென்னையிலிருந்து மதுரைக்குத் தொடர் வண்டியில் பயணிக்கிறார் காந்தியடிகள். ரயில் பாதையின் இருபுறத்திலும் அவரைக் காண மக்கள் கூட்டம் காத்துக் கொண்டிருந்த  காட்சியை ஆசிரியர் சாவியும், டி.எஸ்.எஸ். ராஜனும் எழுத்தில் வடித்திருக்கிறார்கள். புகைப்படங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இன்றைய தமிழக, இந்தியத் தலைவர்களில் ஒருவருக்காவது அதுபோன்ற பேராதரவு இல்லையே, ஏன்? 

காந்திஜியிடம்  உண்மை இருந்தது. எளிமை இருந்தது. நேர்மை இருந்தது. தான் சொன்ன கருத்திலும், கொள்கையிலும் உறுதி இருந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அவரது அணுகுமுறையின் அடித்தளத்தில் மனிதாபிமானம் இருந்தது.
துவேஷத்தை விதைக்காத அவரது ஆக்கப்பூர்வ அணுகுமுறையை, அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கிறது. அந்தக் கடமையை நாம் சரியாகச் செய்யாமல் போனால், பயங்கரவாதத்தின் பிடியில் சிக்கி மனித இனம் அழிந்துவிடும்.

அண்ணல் காந்தியடிகள் குறித்த மகாகவி பாரதியின் தீர்க்கதரிசன வரிகள் இவை:

வாழ்க நீ எம்மான், இந்த வையத்து நாட்டி லெல்லாம்
தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி விடுதலை தவறிக் கெட்டுப்
பாழ்பட்டு நின்ற தாமோர் பாரத தேசந் தன்னை
வாழ்விக்க வந்த காந்தி மஹாத்மா! நீ வாழ்க! வாழ்க!
அடிமை வாழ்வ கன்றிந் நாட்டார் விடுதலை யார்ந்து, செல்வம்,
குடிமையி லுயர்வு, கல்வி ஞானமும் கூடி யோங்கிப்
படிமிசைத் தலைமை யெய்தும் படிக்கொரு சூழ்ச்சி செய்தாய்!
முடிவிலாக் கீர்த்தி பெற்றாய்! புவிக்குளே முதன்மை யுற்றாய்!

 

]]>
GandhiAt150, GandhiJayanti, MahatmaGandhi https://images.dinamani.com/uploads/user/imagelibrary/2019/10/2/w600X390/Mahatma_Gandhi30092019_747CLCe.jpg https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/02/புவிக்குளே-முதன்மை-யுற்றாய்-அண்ணல்-காந்தியடிகள்-குறித்த-தலையங்கம்-3246383.html
3245889 தலையங்கம் வெங்காய வேதனை!| வெங்காய விலை உயர்வு குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Tuesday, October 1, 2019 03:41 AM +0530 வெங்காய விலை உயர்வு நாடு தழுவிய அளவில் மீண்டும் மிகப் பெரிய  பிரச்னையாக உருவாகியிருக்கிறது. அதிகரித்த வெங்காய விலையால் நகர்ப்புறவாசிகள் ஆத்திரமடைந்திருக்கிறார்கள் என்றால், வெங்காய விலையேற்றத்தால் விவசாயிகள் பெரிய அளவிலான ஆதாயம் பெறவில்லை என்பதுதான் இந்த வெங்காயப் பிரச்னையின் மிகப் பெரிய சோகம். 
மகாராஷ்டிரம், ஹரியாணா மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கு தேர்தல் நடக்க இருக்கும் நிலையில், வெங்காய விலையைக் கட்டுப்படுத்த மத்திய அரசு முழுமூச்சாக இறங்கியிருப்பதிலும் நடவடிக்கை எடுப்பதிலும் ஆச்சரியம் இல்லை. வெங்காய ஏற்றுமதிக்கு அரசு தடை விதித்திருக்கிறது. அரசு கிடங்குகளிலுள்ள வெங்காயத்தைச் சந்தைப்படுத்தி விலையைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறது. 
ஜனதா ஆட்சி வீழ்ச்சியடைந்து 1980-இல் இந்திரா காந்தி தலைமையில் காங்கிரஸ் மீண்டும் மத்தியில் ஆட்சியைப் பிடித்ததற்கு, அப்போது நிலவிய வெங்காய விலை உயர்வு ஒரு முக்கியமான காரணம். 1998-இல் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் தலைமையிலான தில்லி பாஜக அரசு தோல்வியைத் தழுவியதற்கும், ஷீலா தீட்சித் தலைமையில் காங்கிரஸ் ஆட்சியைப் பிடித்ததற்கும் வெங்காய விலை உயர்வுதான் காரணமாக அமைந்தது. 2015-இல் அசுரப் பெரும்பான்மையுடன் தில்லியில் அரவிந்த் கேஜரிவால் தலைமையில் ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதற்கும்கூட ஒருவகையில் வெங்காய விலை உயர்வு காரணம். அதனால்தான் இப்போது வெங்காய விலையைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர அவசர அவசரமாக பல நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன.
அவ்வப்போது இதுபோல வெங்காயத்தின் விலை கடுமையாக அதிகரிப்பதும் அதன் மூலம் இடைத்தரகர்களும் வணிகர்களும் பெரும் லாபம் ஈட்டுவதும் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. இதனால், முன்பே கூறியதுபோல, வெங்காய விவசாயிகள் ஆதாயம் அடைவதில்லை. இதுபோன்ற திடீர் விலை உயர்வு அதிகார வர்க்கத்தின் ஒத்துழைப்பில்லாமல் நடைபெற வழியேயில்லை. 
மழையாலோ, வறட்சியாலோ, வெள்ளத்தாலோ, பூச்சித் தாக்குதலாலோ எந்த மாநிலத்தில் எந்த விளைபொருள்  பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இன்றைய தொழில்நுட்பச் சூழலில் முன்கூட்டியே அறிய முடியும். விளைச்சல் அதிகமாக இருக்கும் விளைபொருள் எவை, விளைச்சல் குறைவாக இருப்பதால் பற்றாக்குறை ஏற்படும் விளைபொருள் எவை என்பதையெல்லாம் அந்தந்த மாநில வேளாண் துறையினர் மிகத் துல்லியமாக முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. 
பற்றாக்குறையுள்ள விளைபொருள்களை தனியார் வணிகர்கள் இறக்குமதி செய்யத் தயங்கினால், அரசு தலையிட்டு இந்திய உணவு வாணிபக் கழகம் மூலம் இறக்குமதி செய்து பற்றாக்குறையை ஈடுகட்டுவதற்கான வழிமுறைகள் இருக்கின்றன. 
இப்போது அவசர அவசரமாக வெங்காய ஏற்றுமதிக்கு தடை விதிக்க முற்பட்டிருக்கும் அரசு, விலை உயர்வுக்கு முன்பே இதைச் செய்திருக்க முடியும். அப்படிச் செய்யாமல் இருந்ததற்கு ஆட்சியாளர்கள் காரணமா அல்லது அதிகார வர்க்கம் காரணமா என்பது தெரியவில்லை.
இந்தப் பிரச்னையில் இன்று நேற்றல்ல, கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலமாகவே ஓர் ஐயப்பாடு இருக்கிறது. நுகர்வோருக்கும், வேளாண் உற்பத்தியாளர்களுக்கும்  பாதிப்பில்லாமல் பொருள்களின் விலையைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க தனியாரோ, அரசுத் துறையோ தேவைக்குத் தகுந்தாற்போல இறக்குமதி செய்யவோ, ஏற்றுமதி செய்யவோ அனுமதிக்க அரசியல் துணிவு வேண்டும். இடைத்தரகர்களும் வணிகர்களும் அரசியல் கட்சிகளுக்கு நிதியுதவி வழங்குபவர்கள். தேர்தலில் அவர்களது உதவிக்குப் பிரதியுபகாரமாக, தங்களது நன்கொடைகளை ஈடுசெய்துகொள்ள, அரசியல் கட்சிகள் வாய்ப்பளிக்கின்றனவோ என்னவோ?
இந்த விலை உயர்வால் விவசாயிகள் பயனடைகிறார்கள் என்றால், நாம் ஓரளவு ஆறுதல் அடையலாம். ஆனால்,  விலை உயர்வால்  பாதிக்கப்படும் நுகர்வோரின் இழப்பில் கொள்ளை லாபம் அடிப்பவர்கள் எல்லாம் இடைத்தரகர்கள்தான் என்பது வேதனை அளிக்கிறது. விவசாயிகளுக்குத் தங்களது விளைபொருள்களைச் சேமித்து வைக்க வழிவகை இல்லாததால் விளைச்சல் அதிகமாகும்போது கிடைத்த விலைக்கு விற்றாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அதனால், குறைந்தபட்ச ஆதார விலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அதிகபட்ச விலையாக அரசு அமைப்புகளிடம் அவர்கள் விற்பனை செய்கிறார்கள். 
காய்கனிகளையும், வெங்காயம், உருளைக்கிழங்கு போன்றவற்றையும் விளைவிக்கும் விவசாயிகள் அரிசி, கோதுமை, கரும்பு, பருப்பு வகைகள் உள்ளிட்டவற்றைப் பயிரிடும் விவசாயிகளைவிட, மிக அதிக அளவிலான இடரை (ரிஸ்க்) எதிர்கொள்கிறார்கள். இவர்களது விளைபொருள்களைச் சேமித்து வைக்க முடியாது. இவற்றுக்கான விலையும் மிகமிகக் குறைவு. ஏனைய உணவுப் பொருள்களுக்கு அரசு வழங்கும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையும் பாதுகாப்பும் இவர்களுக்குக் கிடையாது. விலை அதிகரிக்கும்போது அதனால் பயனடையவும் முடியாமல், விலை குறையும்போது முழுவதையும் இழந்து நிற்கும் அவலத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள் இந்த விவசாயிகள்.
உணவுப் பொருள்களின் விலையை பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசு கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறது என்பது எந்த அளவுக்குப் பாராட்டுக்குரியதோ, அதே அளவுக்கு விவசாயிகளுக்குப் பயனளிக்கும் விதத்தில் அரசின் கொள்கைகள் அமையவில்லை என்பதையும் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. வெங்காய விலை உயர்வால் கண்ணீர் விடுவது நகர்ப்புற நுகர்வோர் மட்டுமல்ல, அதனால் எந்தவிதப் பயனையும் அடையாத வெங்காய உற்பத்தியாளர்களான விவசாயிகளும்கூட!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/oct/01/வெங்காய-வேதனை-வெங்காய-விலை-உயர்வு-குறித்த-தலையங்க-3245889.html
3244891 தலையங்கம் சாத்தியமாகுமா அசாத்தியம்? | சமூக ஊடகங்களுடன் ஆதார் எண்ணை இணைப்பது குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Monday, September 30, 2019 12:48 AM +0530  

சமூக ஊடகங்களை ஆதார் அட்டையுடன் இணைக்க வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை எதிர்த்து முகநூல் நிறுவனம் தொடுத்த மனு உச்சநீதிமன்றத்தின் கவனத்திற்கு வந்திருக்கிறது. சென்னை, மும்பை, மத்தியப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றங்களில் தொடுக்கப்பட்டிருக்கும் வழக்குகளை எல்லாம் தானே விசாரிப்பது என்கிற உச்சநீதிமன்றத்தின் முடிவு வரவேற்புக்குரியது. 

சமூக ஊடகங்களுடன் ஆதார் எண்ணை இணைப்பது என்பது தேசப் பாதுகாப்புக்கும், இறையாண்மைக்கும் அவசியமாகிறது என்கிற வாதத்தைப் போலவே அது தனிநபர்களின் தன்மறைப்பு நிலைக்கு (பிரைவஸி) எதிரானது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அதனால், இந்தப் பிரச்னையை உச்சநீதிமன்றம் விசாரணக்கு எடுத்துக் கொண்டிருப்பது மிகவும் தேவையானதும்கூட.

சமூக ஊடகங்களின் செயல்பாடுகள் சர்வதேச அளவில் மிகப் பெரிய பிரச்னையாக உருவாகியிருக்கின்றன. அமெரிக்காவிலேயே டொனால்ட் டிரம்ப்பின் அதிபர் தேர்தல் பிரசாரத்தில் சமூக ஊடகங்களின் மூலம் அவருக்கு ஆதரவாகவும், ஜனநாயகக் கட்சி வேட்பாளராக இருந்த ஹிலாரி கிளின்டனுக்கு எதிராகவும் ரஷியா செயல்பட்டதாகக் குற்றச்சாட்டு நிலவுகிறது. 

சர்வதேச அளவில் தடையில்லாத சமூக ஊடக கருத்துச் சுதந்திரம் குறித்து விவாதம் எழுந்திருக்கிறது. பொய்ச் செய்திகள், வதந்திகள், குழந்தைகள் சார்ந்த பாலியல் பரப்புரைகள், வன்முறைச் செய்திகள் ஆகியவை சமூக ஊடகங்களின் மூலம் தங்குதடையில்லாமல் பரப்பப்படும் சூழலில், அரசு முற்றிலுமாக ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கை பார்க்க வேண்டும் என்கிற வாதம் தர்க்க ரீதியாகவும், தார்மிக ரீதியாகவும் சரியல்ல. இந்தப் பிரச்னை தன்மறைப்பு நிலைக்கு எதிரானது என்பதால் அரசு பாராமுகமாக இருந்துவிடவும் முடியாது என்பதைப் பல்வேறு நிகழ்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

சமூக  ஊடகங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக அனைவருடைய தனிப்பட்ட தகவல்கள் அனைத்தையும் அரசு கண்காணிப்பது என்பதும் ஏற்புடையதாக இல்லை. அதனால், இது மிகவும் சிக்கலான பிரச்னையாக மாறியிருக்கிறது. 

ஆதார் தகவல்களை சமூக  ஊடக உறுப்பினர் அடையாளத்துடன் இணைப்பதிலும் சில கேள்விகள் எழுகின்றன. சமூக  ஊடகங்கள் சர்வதேச அளவில் செயல்படுபவை. ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டின் ஆதார் எண் இணைக்கப்படுவதால் எதுவும் ஆகிவிடப் போவதில்லை. வெளிநாட்டில் சமூக ஊடகக் கணக்கைத் தொடங்கி அதிலிருந்து தவறான செய்திகளையும் வதந்திகளையும் ஒருவர் பரப்ப முற்படும்போது அதை எப்படித் தடுப்பது? தாங்கள் விரும்பாமலேயே தங்களது முகநூல், கட்செவி அஞ்சல், சுட்டுரை கணக்குகளில் வந்துவிழும் செய்திகளுக்கு ஆதார் எண் இணைக்கப்பட்டிருப்பதால் இங்கிருப்பவர்களைப் பொறுப்பாக்கி விட முடியுமா?

சமூக  ஊடகக் கணக்குகளுடன் செல்லிடப்பேசி எண்கள் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், ஆதாரை இணைப்பது தேவை என்று தோன்றவில்லை. செல்லிடப்பேசி இணைப்புப் பெறுபவர்களின் எல்லா விவரங்களும் ஏற்கெனவே பெறப்படுகின்றன. வங்கிக் கணக்குகளுக்குக்கூட ஆதார் தேவையில்லை என்று கூறப்பட்டிருக்கும் நிலையில், இப்போது ஆதாரை இணைக்கக் கோருவது தேவையில்லாத நீதிமன்ற வழக்குகளுக்குத்தான் வழிகோலும். 

தவறான செய்திகளும், வதந்திகளும் புதிதொன்றுமல்ல. இவை இணையம் வருவதற்கு முன்பிருந்து இருந்து வருகின்றன. எல்லா நாடுகளுக்கும் சமூகங்களுக்கும் அவை பொதுவானவை. அவற்றின் மூலத்தை அறிந்து கட்டுப்படுத்துவது என்பது இயலாத ஒன்று என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. அதற்காக வதந்திகளைப் பரப்புவோரையும், அவதூறுகளைப் பரப்புவோரையும் வேடிக்கை பார்க்க வேண்டும் என்பதும் அர்த்தமல்ல. 

வானொலி, தொலைக்காட்சி, அச்சு ஊடகம் உள்ளிட்ட பாரம்பரிய ஊடகங்களைப் பொருத்தவரை பல கடுமையான விதிமுறைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் இருக்கின்றன. செய்திகள் அவரவர் அளவில் தணிக்கை செய்யப்பட்டு தவறான செய்திகளும், வெறுப்பைப் பரப்பும் செய்திகளும், மற்றவர்களைப் புண்படுத்தும் தகவல்களும், பொதுநல நோக்கில் அந்த ஊடகங்களால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன. அதை மீறி அந்த ஊடகங்கள் செயல்படும்போது அவற்றின் மீது வழக்குத் தொடரவோ, தண்டிக்கவோ சட்டங்கள் இருக்கின்றன. 

இணையம்  என்பது அப்படி அல்ல. இது  ஒரு புதுமையான, வித்தியாசமான உலகை முழுவதுமாக தன்வயப்படுத்தியிருக்கும்  அசுரன். ஆரம்பம் முதலே தேவையான கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமல் பூதாகரமாக வளர்ந்துவிட்டிருக்கும் தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்பு.

சமூக  ஊடகங்களைப் பாரம்பரிய ஊடகங்களைப் போலவே கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை மிகவும் காலதாமதமாக எழுந்திருக்கிறது. இதற்கு அந்த ஊடகங்கள்தான் வழிகாண முடியுமே தவிர, அரசோ, நீதித்துறையோ விடைகாண முடியாது. 

தனிநபர் குறித்த தகவல்கள், இணைய வாடிக்கையாளர்கள் குறித்த தகவல்கள் எல்லாமே வணிகப்படுத்தப்படுத்துகின்றன. இந்த நிறுவனங்கள் இப்படியே செயல்படுவதை அனுமதிக்க முடியாது. தனியார் வணிக நிறுவனங்களின் தேவைகளுக்காக இயங்கிவரும் சமூக  ஊடகங்கள் ஜனநாயகத்துக்கும், தேசத்தின் இறையாண்மைக்கும் அச்சுறுத்தலாக மாறியிருக்கும் நிலையில், இது குறித்த ஆழ்ந்த சிந்தனை அவசியமாகிறது.

தன்மறைப்பு நிலைக்குப் பாதிப்பில்லாமல் சமூக ஊடகங்களில் காணப்படும் தவறுகளைக் கட்டுப்படுத்துவது எப்படி என்பதற்கு உச்சநீதிமன்றத்தால் விடை பெற முடிந்தால் மகிழ்ச்சி. ஆனால், தொழில்நுட்பத்தால்தான் தொழில்நுட்பத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/30/சாத்தியமாகுமா-அசாத்தியம்--சமூக-ஊடகங்களுடன்-ஆதார்-எண்ணை-இணைப்பது-குறித்த-தலையங்கம்-3244891.html
3243855 தலையங்கம் மோடி மேஜிக்! | பிரதமரின் மிகச் சிறந்த ராஜதந்திர வெற்றி குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Saturday, September 28, 2019 11:06 AM +0530
கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை அமெரிக்காவிலுள்ள ஹூஸ்டன் நகரில் நடந்த நிகழ்ச்சி, பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் மிகச் சிறந்த ராஜதந்திர வெற்றி என்பதில்  ஐயத்துக்கு இடமில்லை. அரை லட்சத்துக்கும் அதிகமான அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்கள் ஹூஸ்டன் என்ஆர்ஜி மைதானத்தில் கூடியிருந்தனர். இதுவரை அமெரிக்க மண்ணில் போப் ஆண்டவரைத் தவிர, வேறு எந்த வெளிநாட்டு ஆளுமைக்கும் இந்த அளவிலான கூட்டம் கூடியதில்லை. 

தேர்தல் பிரசார காலத்தில் இந்தியாவில் கட்சித் தலைவர்களுக்கு முன்னால் அவர்களது வேட்பாளர்கள் கைகூப்பி நிற்பதுபோல, அமெரிக்க அதிபரை பிரதமர் நரேந்திர மோடி நிற்க வைத்ததைப் பார்த்து உலகமே வியந்தது, அதிர்ந்தது. இதுவரையிலும் எந்த ஓர் அமெரிக்க அதிபரும் இதுபோல இன்னொரு நாட்டு தலைவரின் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டதில்லை. அமெரிக்க அதிபர்கள் கலந்துகொள்ளும் நிகழ்ச்சிகளில் அவர்கள் நாட்டின் கொடி மட்டும்தான் பின்னணியில் இருப்பது வழக்கம். ஹூஸ்டன் நிகழ்ச்சியில் அமெரிக்கக் கொடிக்கு நிகராக, இந்திய மூவர்ணக் கொடியும் பின்னணியில் இருந்ததை மரபு மீறல் என்பதா அல்லது இந்தியாவுக்கு அமெரிக்கா தரும் தனி மரியாதை என்று கொள்வதா?

நரேந்திர மோடி 2014-இல் இந்தியப் பிரதமரானது முதல், வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் மத்தியிலும் தனது செல்வாக்கை நிலைநாட்டிக் கொள்வதில் குறியாக இருந்து வருகிறார். பிரதமரானது முதல் இதுவரை 85-க்கும் அதிகமான வெளிநாட்டு அரசுமுறைப் பயணங்களை மேற்கொண்டு 175 நாடுகளிலுள்ள வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் மத்தியில் தனது செல்வாக்கை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருப்பது சர்வதேச அரசியலில் அவர் கையாளும் வித்தியாசமான ராஜதந்திரம்.

அமெரிக்காவைப் பொருத்தவரை இந்திய வம்சாவளியினர் சக்தி வாய்ந்த இனக் குழுவினராக மாறியிருக்கிறார்கள். முக்கியமான பதவிகளில் இருப்பதுடன், பெரும் பணக்காரர்களாகவும், அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தை வழிநடத்துபவர்களாகவும்கூட  இருக்கின்றனர். இன்றைய நிலையில், அமெரிக்க மக்கள்தொகையில் 40 லட்சத்துக்கும் அதிகமான இந்திய வம்சாவளியினர், அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் வெற்றி - தோல்வியை நிர்ணயிக்கும் அளவுக்கு பலம் பொருந்தியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அமெரிக்க நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக சிலர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பது அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்களின் செல்வாக்கின் வெளிப்பாடு.

2014-க்கு முன்பு வரை அமெரிக்காவுக்கான நுழைவு அனுமதி வழங்கப்படாத, 1600 பென்சில்வேனியா அவென்யுவில் அமைந்திருக்கும் வெள்ளை மாளிகையில் அதிபரைச் சந்திக்க மறுக்கப்பட்ட நரேந்திர மோடி, அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் தனது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி இப்போதைய அதிபர் டிரம்ப்புக்கு உதவும் நிலைக்கு உயர்ந்திருப்பது தனிப்பட்ட முறையில் அவர் அடைந்திருக்கும் மிகப் பெரிய வெற்றி. ஹூஸ்டன் என்ஆர்ஜி மைதான நிகழ்ச்சியைப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி இந்தியாவுக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொண்ட அளவுக்கு அதிபர் டிரம்ப் தனக்குச் சாதகமாக மாற்றிக் கொள்வாரா என்பதற்கு 2020தான் விடையளிக்க வேண்டும். 

40 லட்சத்துக்கும் அதிகமான அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்கள், ஜனநாயகக் கட்சி ஆதரவாளர்கள். அதிபர் டிரம்ப்பின் குடியரசுக் கட்சி இந்திய ஆதரவுக் கட்சியாக இதற்கு முன்னால் இருந்ததில்லை. அதிபர்களாக இருந்த குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த ரிச்சர்ட் நிக்ஸனும், ரொனால்ட் ரீகனும், ஜார்ஜ் புஷ் சீனியரும் இந்தியாவுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை வெளிப்படையாகவே எடுத்தவர்கள்.

முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் ஆட்சிக் காலத்தில் அதிபர் புஷ் ஜூனியர், இந்திய சார்பு நிலைப்பாட்டை எடுக்க நேர்ந்தது. அதற்கு அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்கள் கொடுத்த அழுத்தமும், அன்றைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் அணுகுமுறையும் காரணம். ஆனாலும்கூட, அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்களில் பெரும்பாலோர் குடியரசுக் கட்சியைவிட, ஜனநாயகக் கட்சியை ஆதரிப்பவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். நரேந்திர மோடியின் அதிதீவிர ஆதரவாளர்களாக இருந்தும்கூட, ஐந்தில் நான்கு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகக் கட்சி உறுப்பினர்கள் ஹூஸ்டன் கூட்டத்தில் பங்கு பெறவில்லை. 

ஹூஸ்டன் நிகழ்ச்சியின்போது இன்னொரு நாட்டு பிரதமரை அதிபர் டிரம்ப் கட்டியணைத்து, அவருக்கு அருகில் கை கட்டிக் கொண்டு நின்றது அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்களின் ஆதரவைப் பெறுவதற்காகத்தான். எந்த அளவுக்கு அது வெற்றி பெறும் என்று இப்போதே சொல்லிவிட முடியாது.

ஹூஸ்டனில் அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்களின் கூட்டத்தைக் கூட்டி, அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப்பையும், ஒட்டுமொத்த அமெரிக்காவையும் வியப்பில் ஆழ்த்தி, ஜம்மு - காஷ்மீரில் இந்தியா எடுத்திருக்கும் நடவடிக்கைக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை அமெரிக்கா எடுக்காமல் தடுத்திருக்கிறார் பிரதமர் நரேந்திர மோடி. ஆப்கானிஸ்தான் பிரச்னையிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ள, பாகிஸ்தானின் உதவியை நாட வேண்டிய கட்டாயத்திலிருக்கும் அமெரிக்காவின் கரங்களைக் கட்டிப்போடும் ராஜதந்திரம்தான் பிரதமர் நரேந்திர மோடி  ஹூஸ்டனில் செய்திருக்கும் மேஜிக்.

இந்த ராஜதந்திர நடவடிக்கையில் ஓர் இடர் (ரிஸ்க்) இருக்கிறது. "இந்த முறையும் டிரம்ப்' (அப் கீ பார் டிரம்ப் சர்க்கார்) என்று அதிபர் டிரம்ப்பின் 2020 அமெரிக்க அதிபர் தேர்தல் பிரசாரத்தைத் தொடங்கிவைத்து சார்பு நிலையை எடுத்திருக்கிறது  இந்தியா. இதன் மூலம் ஜனநாயகக்  கட்சியைப் பகைத்துக் கொண்டிருப்பதுடன், அதிபர் தேர்தலில் டிரம்ப் தோல்வி அடைந்தால், இந்திய - அமெரிக்க உறவு மிகப் பெரிய சோதனையை எதிர்கொள்ள நேரிடும். 

இடர்களுக்கு இடையில் தொடர்வதுதான் "மோடி மேஜிக்!'

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/28/மோடி-மேஜிக்--பிரதமரின்-மிகச்-சிறந்த-ராஜதந்திர-வெற்றி-குறித்த-தலையங்கம்-3243855.html
3243156 தலையங்கம் விருதுக்கும் பெருமை! | அமிதாப் பச்சனுக்கான 'தாதாசாகேப் பால்கே' விருது குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Friday, September 27, 2019 06:29 AM +0530 அரை நூற்றாண்டு கால திரையுலக பங்களிப்புக்கு அங்கீகாரமாக அமிதாப் பச்சனுக்கு 2018-க்கான 'தாதாசாகேப் பால்கே' விருது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 1969-ஆம் ஆண்டு முதல் வழங்கப்படும் இந்த விருதைப் பெறும் பெருமைக்குரிய 50-ஆவது திரையுலக சாதனையாளர் என்று வரலாற்றில் இடம் பிடிக்கிறார் அமிதாப் பச்சன்.

துண்டிராஜ் கோவிந்த் பால்கே என்கிற தாதாசாகேப் பால்கேதான் இந்தியாவுக்கு முதன்முதலில் முழுநீள திரைப்படத்தை வழங்கியவர். 1913-ஆம் ஆண்டு அவர் தயாரித்த "ராஜா ஹரிச்சந்திரா' என்கிற மராத்தி திரைப்படம்தான் இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட முதல் திரைப்படம். அதைத் தொடர்ந்து, அவர் 95 முழுநீள திரைப்படங்களையும், 27 குறும்படங்களையும் வழங்கியிருக்கிறார். அவரது பெயரில்தான் இந்திய திரைக் கலைஞர்களுக்கு மிக உயரிய விருது வழங்கப்படுகிறது.

1969-இல் முதலாவது "தாதாசாகேப் பால்கே' விருது நடிகை தேவிகா ராணிக்கு வழங்கப்பட்டது. இதற்கு முன்னால் விருது பெற்ற அனைவருமே தங்களது திரையுலகப் பங்களிப்பை முடித்துக் கொண்டு ஓய்வு பெற்றுவிட்ட நிலையில்தான் விருது வழங்கி கெளரவிக்கப்பட்டனர். அமிதாப் பச்சன் இப்போதும் தனது கலைப் பயணத்தை வெற்றிகரமாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். 

இதற்கு முன்னால் விருது பெற்றவர்களில் யாருமே அமிதாப் பச்சன் அளவுக்கு நீண்டகாலத் திரையுலகப் பங்களிப்பை நல்கியிருப்பார்களா என்பது சந்தேகம்தான். அதேபோல, அமிதாப் பச்சன் அளவுக்கு அகில இந்திய அளவில் குக்கிராமங்கள் வரை சென்றடைந்திருப்பார்களா என்பதும் சந்தேகம்தான். அந்த வகையில், தனிச்சிறப்புடன் இந்திய சினிமாவில் மட்டுமல்லாமல் உலக திரையுலக வரலாற்றில் வலம் வந்து கொண்டிருக்கும் நடிகராக அமிதாப் பச்சன் திகழ்கிறார்.

இன்றைய பிரயாக்ராஜ்  என்று அழைக்கப்படும் அன்றைய அலாகாபாத் நகரில், 1942-ஆம்  ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 11-ஆம் தேதி பிறந்த அமிதாப் பச்சனுக்கு திரையுலகில் முகம் காட்டுவதற்கு முன்பாகவே முகவரி இருந்தது. பிரபல ஹிந்தி கவிஞரும், இலக்கியவாதியுமான ஹரிவன்ஷ்ராய் பச்சனின் மகன் என்பதுதான் அது. இடதுசாரி சிந்தனைக் கவிஞரான ஹரிவன்ஷ்ராய் பச்சன், தனது மகனுக்கு சூட்டிய பெயர் இன்குலாப் ஸ்ரீவாஸ்தவா என்பது. நவீன கவிதை, இலக்கிய இயக்கத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான ஹரிவன்ஷ்ராய் பச்சன் மட்டுமல்ல, அவரது மனைவி தேஜி பச்சனும் அரசியல், சமூக வட்டாரங்களில் குறிப்பிடத்தக்கவராக வலம்  வந்தவர். முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் மிக நெருங்கிய தோழிகளில் ஒருவர். 

தனது மகன் ராஜீவ் இத்தாலியப் பெண்ணான அன்டோனியா மைனோ என்பவரைக் காதலிக்கிறார் என்பது தெரிந்ததும், அவருக்கு இந்தியப் பண்பாட்டையும் கலாசாரத்தையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டுமென்று அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி விரும்பினார். அதற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்தது தனது தோழி தேஜி பச்சனைத்தான். 

இந்திராவின் மருமகளாகப் போகும் இத்தாலியப் பெண்ணான அன்டோனியா மைனோவுக்கு சோனியா என்கிற இந்தியப் பெயரை தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்தது பச்சன் தம்பதியர்தான். திருமணத்திற்கு முன்னால் சுமார் ஆறு மாத காலம் பச்சன் குடும்பத்தில் இந்தியக் கலாசாரத்தைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக சோனியா தங்க வைக்கப்பட்டார். ராஜீவ் - சோனியா திருமணத்திற்கு மாப்பிள்ளைத் தோழனாக இருந்தவர், இப்போது "தாதாசாகேப் பால்கே' விருது பெறும் 76 வயது அமிதாப் பச்சன்.

இந்தியத் திரையுலகின் தலைசிறந்த இயக்குநர்களில் ஒருவர் என்று கொண்டாடப்படும் மிருணாள்  சென்னின் மோதிரக் கையால் குட்டுப்பட்டவர் அமிதாப். 1969-இல் வெளிவந்த அவரது "புவன் ஷோம்' திரைப்படத்தில் பின்னணி குரல் வழங்குவதன் மூலம்தான் திரையுலகுடனான இன்குலாப் ஸ்ரீவாஸ்தவாவின் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அதே ஆண்டில் கே.ஏ. அப்பாஸ் தயாரித்த "சாத் ஹிந்துஸ்தானி' என்கிற திரைப்படம்தான் அவரை அமிதாப் பச்சனாகத் திரையில் அறிமுகப்படுத்தியது. "இந்த உயரமான இளைஞனுக்கு இணையான கதாநாயகி நமது திரைப்படத்தில் இல்லையே' என்று தான் யோசித்ததாக கே.ஏ. அப்பாஸ் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஆனால், உயரம் அமிதாபுக்குத் தடையாக இருக்கவில்லை. மாறாக, எல்லோரையும் அதிவிரைவாகத் தாண்டி முன்வரிசையில் தன்னை நிலைநாட்டிக் கொள்ள உதவியாக இருந்தது.

அமிதாப் பச்சன் திரையுலகில் நுழைந்த காலம் அன்றைய முன்னணிக் கதாநாயகர்களான திலீப் குமார், ராஜ் கபூர், தேவ் ஆனந்த், ராஜேந்திர குமார் ஆகியோரின் காலகட்டம் முடிகின்ற தருணம். ராஜேஷ் கன்னாவும் அமிதாப் பச்சனும் இணைந்து நடித்த ஆனந்த், நமக்ஹராம் உள்ளிட்ட திரைப்படங்கள் கதாநாயகனுக்கு நிகரான வாய்ப்பை அவருக்கு வழங்கின. 

"சாத் ஹிந்துஸ்தானி'யில் தொடங்கிய அமிதாப் பச்சனின் திரையுலக வெற்றிப் பயணம், பா, பிகு, பிங்க் என்று நூற்றாண்டைக் கடந்து இந்த நூற்றாண்டிலும் தொடர்கிறது. வெள்ளித் திரை, சின்னத் திரை, விளம்பரப் படங்கள், அரசியல் என்று இந்தியக் கலையுலகின் தனிப்பெரும் ஆளுமையாக அமிதாப் பச்சன் வலம் வந்துகொண்டிருக்கிறார். 

மரணத்துடனான அவரது போராட்டம், திவாலாகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட சூழல் என்று அவர் கடந்த நெருப்பு ஆறுகள் ஏராளம் ஏராளம். ஆனாலும்தான் என்ன? அன்றும், இன்றும், என்றும், ஏன் அவர் வாழும் காலம் மட்டும் அவரது இடத்துக்கு இன்னொருவர் இல்லை என்பதுதானே உண்மை. 

வெற்றிகரமாக வலம் வரும்போதே "தாதாசாகேப் பால்கே' விருதை வழங்கி அவரை கெளரவித்திருப்பதைப் பாராட்ட வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/27/விருதுக்கும்-பெருமை--அமிதாப்-பச்சனுக்கான-தாதாசாகேப்-பால்கே-விருது-குறித்த-தலையங்கம்-3243156.html
3242176 தலையங்கம் இதுவும் முக்கியம்! | அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, கல்வி, சுகாதாரம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Thursday, September 26, 2019 10:59 AM +0530  

இந்தியா 2023-இல் 5 டிரில்லியன் டாலர் பொருளாதாரமாகும் இலக்குடன் ஒருபுறம் நடைபோடுகிறது. இன்னொருபுறம், சில அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, கல்வி, சுகாதாரம் ஆகியவற்றை அனைவருக்கும் உறுதிப்படுத்த முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருக்கிறது. 

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பலம், நமது மனித வளம் என்றால்,  நமது மிகப் பெரிய பலவீனம் மக்கள்தொகையில் பெரும் பகுதியினர் ஆரோக்கியமானவர்களாக இல்லாமல் இருப்பது. இந்தியாவின் தேசிய சொத்தான குழந்தைகளில் நான்கில் ஒரு பகுதியினர் குறைந்த எடையுடன்தான் பிறக்கிறார்கள் என்கிற தகவல் அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. 

ஐ.நா. சபையின் யுனிசெஃப் அமைப்பு ஓர் ஆய்வை நடத்தியது. அதன்படி, கடுமையான ஊட்டச்சத்தின்மை இந்தியாவில் பல குழந்தைகளின் மரணத்துக்குக் காரணமாக இருப்பது தெரிய வந்திருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் ஐந்து வயதுக்கும் குறைவான சுமார் 10 லட்சம் குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்துக் குறைவு தொடர்பான காரணங்களால் இறக்கின்றனர். அதிக அளவிலான குழந்தைகள் வளர்ச்சி குறைந்து காணப்படுகிறார்கள். ஐந்தில் ஒரு பகுதியினர் முற்றிலுமாக உடல் ரீதியாகவும், மூளை ரீதியாகவும் செயல்பட முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதன் விளைவுகள் மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும் என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

ஊட்டச்சத்துக் குறைவு என்பது உடல் வளர்ச்சிக் குறைவு மட்டுமல்லாமல், பல்வேறு உடல் ரீதியான குறைபாடுகளுக்கும், மரணத்துக்கும் வழிகோலுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், நோய்த்தொற்றுகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புச் சக்தி அந்தக் குழந்தைகளுக்கு இல்லாமல் இருப்பதால், தொடர்ந்து பலவீனமாகவும், உடல் நலக் குறைபாடுகளுடனும்தான் அப்படிப்பட்ட குழந்தைகள் வளர்கின்றனர். 

உடல் ரீதியான இதுபோன்ற பாதிப்புகள் அந்தக் குழந்தையின் நினைவாற்றலைப் பாதிப்பதால், அவர்கள் கல்வி கற்பதிலும் திறமை குறைந்தவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள். குழந்தைப் பருவத்தில் காணப்படும் ஊட்டச்சத்துக் குறைவு அந்தக் குழந்தை வளர்ந்த பிறகும்கூட தொடர்ந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. அவர்களின் பணியாற்றும் திறன் குறைந்து காணப்படுவதுடன், தவிர்க்க முடியாத பல நோய்களுக்கு உள்ளாகிறார்கள். குறிப்பாக நுரையீரல் பாதிப்புகள் அவர்களை எளிதில் தொற்றிக்கொண்டு விடுகின்றன. 

அண்மையில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வின்படி, 5 வயதுக்குக் குறைந்த குழந்தைகளில் 35.7% குழந்தைகள் பிறக்கும்போதே எடை குறைவாகப் பிறக்கிறார்கள். 38.4% குழந்தைகள் வளர்ச்சி குறைவாகக் காணப்படுகிறார்கள். மிகக் கடுமையான ஊட்டச்சத்து குறைவின் காரணமாக 7.5% குழந்தைகள் செயல்பாட்டுக் குறைவுடனும், ஆரோக்கியமில்லாமலும் வளர்கின்றனர். 

குழந்தை பிறந்த முதல் ஆயிரம் நாள்களில் காணப்படும் ஊட்டச்சத்துக் குறைவால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை அந்தக் குழந்தைகள் வளர்ச்சி அடைந்து சத்தான உணவை உட்கொண்டாலும்கூட மாற்றிவிட முடியாது. அதாவது, லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள் வளர்ச்சிக் குறைவுடன் தங்களது வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, எல்லா நோய்த்தொற்றுக்கும் உள்ளாகவும் செய்கிறார்கள். 

கடுமையான ஊட்டச்சத்துக் குறைவும் மிதமான ஊட்டச்சத்துக் குறைவும் சமூக ஆய்வாளர்களால் மிக உன்னிப்பாகக் கவனிக்கப்படுகின்றன. அப்படியிருந்தும்கூட, சமூக ரீதியிலான விழிப்புணர்வு ஏற்படாத காரணத்தால் மிதமான ஊட்டச்சத்துக் குறைவு உள்ள குழந்தைகளும், கடுமையான ஊட்டச்சத்துக் குறைவு நிலைக்குத் தள்ளப்படும் அவலம் அடித்தட்டு மக்களிடையே மிக அதிகமாகவே காணப்படுகிறது. 

கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலத்துக்கும் மேலாக, குழந்தைகளிடையே காணப்படும் ஊட்டச்சத்துக் குறைவு அரசின் கவனத்தை ஈர்க்காமல் இல்லை. பேறுகால தாய்மார்களையும், சிசுக்களையும், குழந்தைகளையும் கவனத்தில் கொண்டு பல்வேறு ஊட்டச்சத்துத் திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றன. 

அவசர நிலை அறிவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, 1975-இல் ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் வளர்ச்சித் திட்டம் (இன்டக்ரேட்டட் சைல்டு டெவலப்மென்ட் ஸ்கீம்) அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம், ஊட்டச்சத்து குறித்த விழிப்புணர்வு, ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டை அகற்றுவதற்கான உணவு வழங்குதல் உள்ளிட்டவை அந்தத் திட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன. 6 வயதுக்கும் கீழான  சுமார் 4 கோடி குழந்தைகளும், 70 லட்சம் கர்ப்பகால, பிரசவகால தாய்மார்களும் அந்தத் திட்டத்தின் கீழ் இணைக்கப்பட்டனர்.

ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் வளர்ச்சித் திட்டம், கடந்த 44 ஆண்டுகளில் கடுமையான ஊட்டச்சத்துக் குறைவிலிருந்து பல கோடி குழந்தைகளைக் காப்பாற்றி இருக்கிறது என்றாலும்கூட, குழந்தைகளின் ஊட்டச்சத்துப் பிரச்னை இன்னும் முழுமையாக எதிர்கொள்ளப்படவில்லை என்பதுதான் வருத்தத்துக்குரிய நிலைமை. உலக வறுமைக் குறியீட்டில் 118 வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளில் மலாவி, மடகாஸ்கர், கெளதமாலா, வங்கதேசம் ஆகிய நாடுகளுக்கும் பின்னால்தான் 90-யும் தாண்டிய நிலையில் இன்னும் இந்தியா இருக்கிறது. 

கேரளம், தமிழ்நாடு, கோவா, திரிபுரா, சத்தீஸ்கர் உள்ளிட்ட சில மாநிலங்கள் ஊட்டச்சத்துக் குறைவை ஓரளவுக்கு எதிர்கொண்டிருக்கின்றன என்றாலும்கூட, இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் வளர்ச்சித் திட்டம் முறையாகவும் முழுமையாகவும் செயல்படுத்தப்படாத அவலம் தொடர்கிறது. பொருளாதார வல்லரசாவது முக்கியமல்ல, ஆரோக்கியமான குடிமக்களும், ஊட்டச்சத்துக் குறைவில்லாத குழந்தைகளும் உள்ள தேசமாக மாறுவதுதான் முக்கியம். இது குறித்தும் கவலைப்பட வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/26/இதுவும்-முக்கியம்--அடிப்படைத்-தேவைகளான-உணவு-கல்வி-சுகாதாரம்-குறித்த-தலையங்கம்-3242176.html
3241445 தலையங்கம் வெகுஜன விரோதம்! | சந்தைப் பொருளாதாரமா? தனியார்மயம் என்பது இதுதானா? குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Wednesday, September 25, 2019 11:02 AM +0530
இந்தியப் பொருளாதாரம் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாகப் பின்னடைவைச் சந்தித்து வருகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அந்தப் பின்னடைவுகளை எதிர்கொள்ள அரசு எடுக்கும் அவசர நடவடிக்கைகள், அச்சத்தின் வெளிப்பாடாகத் தோற்றமளிக்கின்றன. அதுதான் தவறு.

மோட்டார் வாகனத் துறை பின்னடைவைச் சந்திக்கிறது என்பது உண்மை. இந்தியாவின் உற்பத்தித் துறை ஜிடிபியில், மோட்டார் வாகனத் துறையின் பங்கு 49%. நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் அந்தத் துறை 3.7 கோடி மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்குகிறது என்கிற புள்ளிவிவரம் மிகைப்படுத்தப்பட்டது என்றாலும்கூட, சுமார் இரண்டு கோடி பேர் அந்தத் துறையைச் சார்ந்து வாழ்பவர்கள் என்று கருதலாம். அந்தத் துறையைச் சேர்ந்த 3,50,000 தற்காலிக ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள் வேலைவாய்ப்பு இழந்திருக்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது.

மோட்டார் வாகனத் துறையின் பிரச்னைகளுக்குக் காரணம், பொருளாதார மந்த நிலைமை மட்டுமே அல்ல என்பதை நாம் (அரசும்தான்) புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு முக்கியமான காரணம் மின்சார வாகனங்களின் வரவு. அமெரிக்காவில் "டெஸ்லா' நிறுவனத்தின் மின்சாரத்தில் இயங்கும் வாகனங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, அங்கே உள்ள பெரும்பாலான பெட்ரோல், டீசல் வாகனத் தயாரிப்பாளர்கள் தங்களது நிறுவனத்தையே இழுத்து மூடிவிட்டனர். 

மின்சாரத்தில் இயங்கும் வாகனங்களுக்கு பல சலுகைகளைதனது நிதிநிலை அறிக்கையில் நிதி அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் வழங்கி இருக்கிறார். தமிழகம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் மின்சார வாகன உற்பத்திக்கு ஊக்கம் அளிக்கப்படுகிறது. இந்த நிலையில், புதிய வாகனம் வாங்க நினைப்பவர்களேகூட, மின்சார வாகனம் சந்தைப்படுத்தும் நாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்பதில் வியப்பென்ன இருக்கிறது?

இந்தியாவில் உள்ள மோட்டார் வாகனத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் தேவைக்கும் அதிகமான வாகனங்களை உற்பத்தி செய்து விட்டிருக்கின்றன. உற்பத்தி செய்துவிட்ட வாகனங்களை மின்சார வாகனங்களின் வரவுக்கு முன்னால் அவர்கள் விற்றாக வேண்டும். அதனால்தான் பொருளாதாரத்துடன் பிரச்னையை இணைத்து ஊடகங்களில் மோட்டார் வாகன விற்பனைத் தேக்கத்தைப் பெரிதுபடுத்துகிறார்கள்.

புதிய வாகனங்களை வாங்குவதற்கு அரசுத் துறைகளுக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த தடை விலக்கப்பட்டிருக்கிறது; வாகனங்களுக்கான வருமான வரிக் குறைப்பு அடுத்த ஆண்டு மார்ச் மாதம் வரை வாங்கும் வாகனங்களுக்கு 30% அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது; வாகனங்களுக்கான பதிவுக் கட்டண உயர்வு கைவிடப்பட்டிருக்கிறது. இத்தனை சலுகைகளும் போதாதென்று, ஏற்கெனவே வாராக்கடனில் மூழ்கிக் கிடக்கும் வங்கிகளுக்கு மேலும் ரூ.70,000 கோடி மூலதன முதலீடு செய்ய இருக்கிறது மத்திய அரசு. இதன் மூலம், புதிய மோட்டார் வாகனம் வாங்குபவர்களுக்குக் கடனை வாரி வழங்க வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. 

நடுத்தர மக்களுக்கு மோட்டார் வாகனம் என்பது வாழ்நாள் முதலீடு. கடனை வழங்கி தேவையில்லாமல் வாகனம் வாங்கவும், தங்களது வருவாயை வட்டியாகச் செலவழிப்பதும் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.  விளம்பரங்களால் அவர்கள் வாகனங்களை மாற்ற தூண்டப்படுகிறார்கள். சிக்கனத்தை அறிவுறுத்த வேண்டிய அரசு, ஊதாரித்தனத்தை ஊக்குவித்து தனியார் நிறுவனங்கள் லாபமடைய வழிகோலும் அவலத்துக்குப் பெயர்தான் சந்தைப் பொருளாதாரம் என்று தோன்றுகிறது.

அத்துடன் நின்றுவிட்டிருந்தால் கூடத் தேவலாம். அதைவிடப் பெரிய மக்கள் விரோத நடவடிக்கையை, மோட்டார் வாகனத் தயாரிப்பாளர்களுக்காக மத்திய அரசு மேற்கொள்ள இருப்பதுதான் அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. 15 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பழைய மோட்டார் வாகனம் வைத்திருந்தால், அதன் மறு பதிவுக் கட்டணத்தை ரூ.600-இல் இருந்து ரூ.15,000-ஆக 25 மடங்கு உயர்த்த உத்தேசித்திருக்கிறது அரசு. அதுவே பொது வாகனமாக இருந்தால், ரூ.1,000-ஆக இருப்பது, ரூ.20,000-ஆக உயர்த்தப்பட இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் பழைய வாகனங்களை உடைத்தெறிந்து (ஸ்கிராப்பிங்) புதிய வாகனம் வாங்கினால் வரிச்சலுகை வழங்கப்படவும், அந்தச் சலுகையை இன்னொருவருக்கு வழங்கும் உரிமையை அளிக்கவும் மத்திய சாலை  போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சகம் பரிந்துரைத்திருக்கிறது.

சந்தைப் பொருளாதாரம் 1991-இல் அன்றைய நரசிம்ம ராவ் தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, மக்களின் வரிப் பணத்தில் அரசுத்துறை நிறுவனங்கள் ஏன் இழப்பில் இயக்கப்பட வேண்டும் என்றும், தனியார் துறையினரின் வர்த்தகப் போட்டியால் நுகர்வோர் பயன்படுவார்கள் என்பதும்தான் கூறப்பட்டது. தக்காளி விவசாயிகளும், பால் உற்பத்தியாளர்களும் விலை கட்டுப்படியாகாமலோ, விற்பனை இல்லாமலோ போனால் தெருவில் கொட்டுகிறார்களே, அப்போது உதவிக்கு வராத அரசு, இப்போது மக்களின் வரிப் பணத்தில் மோட்டார் வாகன உற்பத்தியாளர்களின் இழப்பை ஈடுகட்ட வேண்டிய அவசியம் என்ன என்கிற சாமானியப் பொது ஜனத்தின் கேள்விக்கு யாராவது பதில் சொல்லுங்களேன்.

உற்பத்தித் தேக்கம் வந்துவிட்டது, அதிக உற்பத்தியாகி விட்டது என்றால் அந்த நிறுவனங்கள் விலையைக் குறைத்து விற்கட்டுமே. மக்கள் வரிப் பணத்தில் அதை ஈடுகட்டக் கோருகிறார்களே, அதை அரசும் ஏன் ஏற்றுக்கொள்கிறது? இதற்குப் பெயர்தான் சந்தைப் பொருளாதாரமா? தனியார்மயம் என்பது இதுதானா? 

"நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே, இந்த நிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால்...' என்று மகாகவி பாரதி அன்று பாடியது இன்றைக்குப் பொருந்துகிறது பார்த்தீர்களா?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/25/வெகுஜன-விரோதம்--சந்தைப்-பொருளாதாரமா-தனியார்மயம்-என்பது-இதுதானா-குறித்த-தலையங்கம்-3241445.html
3240706 தலையங்கம் தேவையில்லாத தேர்வு!| 5, 8-ஆம் வகுப்புகளுக்குப் பொதுத் தேர்வு குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Tuesday, September 24, 2019 01:56 AM +0530 நடப்புக் கல்வியாண்டிலிருந்து 5, 8-ஆம் வகுப்புகளுக்குப் பொதுத் தேர்வு நடத்துவது என்கிற தமிழக பள்ளிக் கல்வித் துறையின் திட்டம் கடும்  விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. ஒருசில தனியார் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் இந்த முடிவுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கின்றன என்றாலும்கூட, பெரும்பாலான கல்வியாளர்களும் சமூகவியலாளர்களும் கடுமையான எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்கிறார்கள். 
விவாதப் பொருளாகியிருக்கும் 5, 8-ஆம் வகுப்புகளுக்கான பொதுத் தேர்வுத் திட்டம் ஒருபுறமிருக்க, தமிழகத்தின் தொடக்க, நடுநிலை, உயர்நிலை, மேல்நிலைப் பள்ளி அளவிலான கல்வியின் தரம் குறித்த விவாதம் மிகவும் அவசியமாகிறது. உயர்நிலைப் பள்ளி அளவில் படிக்கும் மாணவர்களில் பலர் எழுத்துப் பிழையோ, வாக்கியப் பிழையோ இல்லாமல் எழுதவோ, அடிப்படைக் கூட்டல், கழித்தல் கணக்குகள் செய்யவோ முடியாத நிலையில்தான் உள்ளனர் என்கிற திகைப்பூட்டும் ஆய்வுகள் வெளியாகியிருக்கின்றன. 
கல்வியின் தரம் இந்த அளவுக்குக் குறைந்து காணப்படுவதற்கு மாணவர்களை மட்டுமே குறை கூறுவதில் அர்த்தமில்லை. ஆசிரியர்களின் தரமும் மெச்சும்படியாக இல்லை என்கிற உண்மையை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாத வரையில், கல்வியின் தரத்தை உயர்த்துவது என்பது நாய் வாலை நிமிர்த்துவதற்கு ஒப்பானதாகத்தான் இருக்கும். கற்பித்தலின் தரம் உயராமல் கல்வியின் தரம் உயராது என்கிற அடிப்படை இலக்கணத்தை நாம் உணர வேண்டும். 
5, 8-ஆம் வகுப்புகளுக்குப் பொதுத் தேர்வு நடத்தப்படும்போதுதான் மாணவர்கள் மத்தியில் படித்தாக வேண்டும் என்கிற கட்டாயமும் பொறுப்புணர்வும் வரும் என்பதும், அப்போதுதான் ஆசிரியர்களும் தேர்ச்சி விகிதத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்காக அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் செயல்படுவார்கள் என்பதும், தனது முடிவுக்கு பள்ளிக் கல்வித் துறை முன்மொழியும் காரணங்கள். அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் தங்கள் கடமையைச் செய்ய ஆசிரியர்களைத் தூண்டுவதற்காக, பிஞ்சு உள்ளங்களைப் பொதுத் தேர்வுக்கு ஆட்படுத்த முற்படுவது மனிதாபிமானத்தின் அடிப்படையிலான முடிவாகத் தெரியவில்லை.
8-ஆம் வகுப்பு வரை எந்தவிதமான தேர்வும் தேவையில்லை என்கிற கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. குழந்தைகளுக்குத் தேர்வே தேவையில்லை; அனைவரும் எந்தவிதமான தேர்வுக்கும் உட்படுத்தப்படாமல் 8-ஆம் வகுப்பு வரை கடந்து செல்லலாம் என்கிற நடைமுறை, கல்வியின் தரத்தை கடுமையாகச் சீரழித்திருக்கிறது என்கிற எதார்த்த உண்மையை பலரும் உணர மறுக்கிறார்கள். 
தேர்வின் அடிப்படையில் குழந்தைகள் அடுத்த வகுப்புக்குப் போவது தடைபடும்போது, அவர்கள் மன ரீதியாகப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்கிற வாதம், அந்தக் குழந்தைகளின் நிகழ்கால மகிழ்ச்சிக்கு உதவுமே தவிர, வருங்கால வாழ்க்கைக்குப் பயனளிக்காது. மேலை நாட்டு கல்வியாளர்களின் அவ்வப்போதைய கருத்துகளின் அடிப்படையில் இந்தியக் கல்வியாளர்கள் நமது கல்வி முறையை அமைத்துக்கொள்ள முற்பட்ட அவலத்தின் வெளிப்பாடுதான் முந்தைய கல்வி முறையும், இப்போதைய அணுகுமுறையும்.
அரை நூற்றாண்டு காலத்துக்கு முன்பு வரை இருந்த கல்வி முறையில் மனனத்துக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது என்பது உண்மை. அதற்கு அறிவியல் ரீதியாக சில காரணங்கள் இருந்தன. குழந்தைகள் மீது உடல் ரீதியான வலுவைத்தான் ஏற்றக்கூடாதே தவிர, அறிவு ரீதியாக அவர்களது மூளையில் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பதிவேற்றம் செய்யப்படுகிறதோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அந்தக் குழந்தைகள் புத்திசாலியாகிறார்கள் என்பது காலங்காலமாக ஆசிய நாடுகள் பின்பற்றி நிரூபித்திருக்கும் உண்மை. மனனக் கல்வித் திட்டத்தில் படித்த நோபல் பரிசு பெற்ற சர் சி.வி.ராமனும், அணு விஞ்ஞானி டாக்டர் ஆ.ப.ஜெ.அப்துல் கலாமும் புரிந்திருக்கும் சாதனைகளை எண்ணிப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கல்வி முறை முற்றிலும் தவறானது என்று இன்றைய கல்வியாளர்கள் புறந்தள்ளுவது உண்மைக்குப் புறம்பானது என்பது நிரூபணமாகிறது.
இப்போதைய கல்வி முறையில் கடைப்பிடிக்கப்படும் பருவ முறை குழந்தைகளைத் தகுதி அடிப்படையில் அடுத்தகட்டத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறதே தவிர, புரிதல் அடிப்படையில் கசடறக் கற்பதை உறுதி செய்வதில்லை. அதை உறுதி செய்வதற்குத் தேர்வு முறை அவசியம். 
அதேநேரத்தில், குழந்தைகளை 5, 8-ஆம் வகுப்புகளில் பொதுத் தேர்வுக்கு உட்படுத்துவது என்பது அவர்கள் மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படும் மிகப் பெரிய அழுத்தம். பழைய கல்வி முறையில் 10-ஆம் வகுப்பு அல்லது 11-ஆம் வகுப்பில் பொதுத் தேர்வு நடத்தப்படும்போது குழந்தைகள் பதின்ம வயதை எட்டிவிடுவதால் அவர்களால் அதை எதிர்கொள்ள இயலும். போட்டியையும் தேர்வையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தை அந்த வயதில் ஏற்படுத்துவது என்பது அவசியமும்கூட. அதற்குப் பின் அவர்கள் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள அந்த அழுத்தம் தேவைப்படுகிறது. 
முதல் வகுப்பிலிருந்து பள்ளி அளவில் தேர்வு நடத்தப்பட வேண்டும். அதன் மூலம் குழந்தைகளின் நாட்டம் எந்தத் துறையில் இருக்கிறது என்பதை அடையாளம் கண்டு, அவர்களை ஆசிரியர்களும் பெற்றோர்களும் வழிநடத்த முற்படுவதுதான் ஆக்கப்பூர்வ அணுகுமுறை. 
அதை விட்டுவிட்டு 5, 8-ஆம் வகுப்புகளில் பொதுத் தேர்வு நடத்தப்படும்போது பிஞ்சு உள்ளங்களில் அழுத்தம் ஏற்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் சமச்சீரில்லாத போட்டிக்கும் உட்படுத்தப்படுவார்கள். நகர்ப்புற மாணவர்களுடனும், தனிப் பயிற்சி (டியூஷன்) மூலம் தயார்படுத்தப்படும் மாணவர்களுடனும், அடித்தட்டு குழந்தைகளையும், முதல் தலைமுறை கல்வி பெறும் குழந்தைகளையும் பொதுத் தேர்வில் போட்டிபோட வைப்பது சமூக நீதியல்ல. 
தரமான ஆசிரியர்களும், தன்னம்பிக்கையுள்ள குழந்தைகளும் பள்ளிக் கல்வித் துறையின் இலக்காக வேண்டும். எல்லா வகுப்புக்கும் தேர்வு வேண்டும்; ஆனால், 10-ஆம் வகுப்புக்கு முன்னால் பொதுத் தேர்வு கூடாது!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/24/unnecessary-choice-editorial-of-general-examination-for-grades-5-and-8-3240706.html
3240128 தலையங்கம் பின் யோசனை! | பொருளாதார மந்தநிலை குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Monday, September 23, 2019 12:41 PM +0530
நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் அறிவித்திருக்கும் வரிக் குறைப்புகளும் சலுகைகளும் நாட்டில் நிலவும் பொருளாதார மந்தநிலை அரசின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. நிதிநிலை அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்து இரண்டு மாதங்களே ஆகியிருக்கும் நிலையில், பல அறிவிப்புகளை அரசு திரும்பப் பெற்றிருப்பது வழக்கத்துக்கு விரோதமானது. நிதிநிலை அறிக்கை சற்று முன் யோசனையுடனும் தொலைநோக்குப் பார்வையுடனும் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தால் இதற்கான அவசியம் ஏற்பட்டிருக்காது.

நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் கடந்த வெள்ளிக்கிழமை அறிவித்திருக்கும் சுமார் ரூ.1.45 லட்சம் கோடி அளவிலான வரிக் குறைப்புகள் முதலீடுகளை ஈர்ப்பதற்கும் பொருளாதார மந்த நிலையை மாற்றி வளர்ச்சியைத் தூண்டுவதற்கும் அவசியம் என்கிற கருத்தை முற்றிலுமாக மறுத்துவிடவோ நிராகரித்துவிடவோ முடியாது. அரசின் நிதிநிலைமை தொடர்ந்து கடுமையான அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறது. எதிர்பார்த்த அளவில் வரி வருவாய் அதிகரிக்கவில்லை. நிதிப் பற்றாக்குறை இலக்கை கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதற்கு பட்ஜெட் ஒதுக்கீடுகளுக்கு வெளியே அரசு கடன் வாங்கி வருகிறது. தேசிய சிறு சேமிப்பு நிதியிலிருந்து அரசின் பல்வேறு துறைகள் கடனுதவி பெற்றுக்கொள்ள வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் தனி நபர் சேமிப்புகள் அரசின் திட்டங்களுக்கும் அரசு நிறுவனங்களின் தேவைக்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சில முடிவுகளை நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் துணிந்து அறிவித்திருக்கிறார். வேறு எந்தவிதமான வரிச் சலுகையையும் அனுபவிக்காத நிறுவனங்களின் பெருநிறுவன வரி ("கார்ப்பரேட் டேக்ஸ்') 30 சதவீதத்திலிருந்து 22%-ஆகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது அந்த நிறுவனங்களின் மீதான கூடுதல் வரிகளையும் சேர்த்த வரிப் பளு 34.94 %-லிருந்து 25.17 %-ஆகக் குறையும்.  அதைப்போல, வரும் அக்டோபர் மாதம் முதல் தொடங்கப்படும் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் 2023 மார்ச் 31-ஆம் தேதிக்குள் தங்களது உற்பத்தியைத் தொடங்கினால், அந்த நிறுவனங்களின் மீதான வரி தற்போதைய 25 %-லிருந்து 15 %-ஆகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

பெருநிறுவனங்களுக்கு இந்த அளவிலான வரிச் சலுகைகளை மத்திய அரசு வாரி வழங்குவது ஏன் என்கிற விமர்சனம் எழுப்பப்படுகிறது. அதற்குச் சில காரணங்கள் இல்லாமல் இல்லை. அமெரிக்காவுடனான வரி யுத்தம் தொடங்கியதிலிருந்து சீனாவிலிருந்து அந்நிய முதலீட்டாளர்கள் பலர் வெளியேறுகிறார்கள். பல நிறுவனங்களும் சீனாவிலிருந்து தங்களது தொழிற்சாலைகளை மூடிவிட்டு வேறு நாடுகளுக்கு இடம்பெயர்கின்றன. நியாயமாகப் பார்த்தால், சீனாவிலிருந்து வெளியேறும் நிறுவனங்களும் முதலீடுகளும் இந்தியாவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், வியத்நாம், கம்போடியா, வங்கதேசம் ஆகிய நாடுகளுக்கு அவை சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், அந்த நாடுகளின் பெருநிறுவன வரி இந்தியாவைவிட மிகக் குறைவாக இருக்கிறது என்பதுதான்.
இப்போதைய அறிவிப்பின்படி,  தென் கிழக்கு ஆசியாவிலேயே மிகக் குறைவான பெருநிறுவன வரி விதிக்கும் நாடாக இந்தியா மாறியிருக்கிறது. அதனால் சீனாவிலிருந்து வெளியேறும் அந்நிய முதலீட்டாளர்கள் இனிமேல் இந்தியாவை நோக்கியும் தங்களது பாதையைத் திருப்ப வழிகோலப்பட்டிருக்கிறது. 

புதிதாகக் தொடங்கப்படும் நிறுவனங்களின் மீதான வரி 15% என்று குறைக்கப்பட்டிருப்பதன் மூலம் உற்பத்தித் துறையில் அந்நிய முதலீட்டை பெரிய அளவில் ஈர்க்க முடியும் என்கிற அரசின் எதிர்பார்ப்பும் வரவேற்புக்குரியது. இந்தியாவில் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தங்களது தொழிற்சாலைகளை அமைத்து உற்பத்தியைத் தொடங்குவதன் மூலம் வேலைவாய்ப்பையும் அதிகரிக்க முடியும் என்கிற அரசின் எதிர்பார்ப்பில் தவறு காண முடியாது. 

நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனின் வரிக் குறைப்பு, சலுகைகள் உள்ளிட்ட அறிவிப்புகளால் அரசுக்கு ஏற்பட இருக்கும் வருவாய் இழப்பு ரூ.1,45,000 கோடி. இரண்டு மாதங்கள் முன்பு தாக்கல் செய்யப்பட்ட நிதிநிலை அறிக்கையில், எதிர்பார்ப்புக்கு அதிகமான அளவில் வருவாய் காட்டப்பட்டிருந்தது. இந்த நிதியாண்டின் முதல் காலாண்டில், பட்ஜெட்டில் எதிர்பார்த்த வரி வருவாய் அளவு எட்டப்படவில்லை. 

கடந்த 2018-19 நிதியாண்டின்  ரூ. 13.16 லட்சம் கோடி வருவாயைவிட 25% அதிகரித்து, 2019-20 பட்ஜெட்டில் மொத்த வரி வருவாய் ரூ.16.49 லட்சம் கோடி கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டிருந்தது. ஏற்கெனவே எதிர்பார்த்த வரி வருவாய் இலக்கு எட்டப்படுமா என்பதே ஐயப்பாடாக இருக்கும் நிலையில், இப்போது நிதியமைச்சர் அறிவித்திருக்கும் வரிக் குறைப்புகள் பட்ஜெட் எதிர்பார்ப்பை மேலும் பலவீனப்படுத்தும். 

அரசு நிர்ணயித்திருக்கும் நிதிப் பற்றாக்குறை இலக்கு 3.3% இப்போதைய அறிவிப்பு அதை 4% அளவுக்கு அதிகரிக்கக் கூடும். ரிசர்வ் வங்கியிலிருந்து அரசுக்கு கிடைத்திருக்கும் எதிர்பாராத ரூ.1.75 லட்சம் கோடியை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டாலும்கூட, அரசால் நிதிப் பற்றாக்குறை இலக்கை எட்ட முடியுமா என்பது சந்தேகம்தான். ஒருவேளை மிகப் பெரிய அளவில் அரசு நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பதன் மூலம் சமன் செய்ய முயற்சிக்கலாம். 

அரசு தனது நிர்வாகச் செலவுகளைக் கட்டுப்படுத்தாமலும்  முதலீட்டாளர்கள் கையூட்டுகளால் இம்சிக்கப்படாமலும் இருந்தால் மட்டும்தான்  பொருளாதார வளர்ச்சி சாத்தியமாகுமே தவிர, வரிச் சலுகைகள் பாலைவனத்தில் பெய்த மழையாக மாறிவிடும் என்கிற எச்சரிக்கையை எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/23/பின்-யோசனை--பொருளாதார-மந்தநிலை-குறித்த-தலையங்கம்-3240128.html
3238633 தலையங்கம் காவலில் குறைபாடு!| கிரிமினல் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதற்கான  காரணம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Saturday, September 21, 2019 05:09 AM +0530 இந்தியாவில் கிரிமினல் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை  கடந்த 10 ஆண்டுகளில் கடுமையாக அதிகரித்திருப்பதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. காவல் துறை போதுமான அளவு எண்ணிக்கை பலமும், தொழில்நுட்ப பலமும் கொண்டிருக்கிறதா என்கிற கேள்வி அனைத்துத் தரப்பிலும் எழுப்பப்படுகிறது. தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பார்த்தால், மேலை நாடுகளிலும் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளிலும் காவல் துறையினர் அடைந்திருக்கும் மேம்பாடும், அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் வசதிகளும் இந்தியாவில் தரப்படவில்லை என்கிற அவலத்தை நாம் ஒப்புக்கொண்டாக வேண்டும்.
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மத்திய அமைச்சரவை காவல்துறையை நவீனப்படுத்துவதற்காக ரூ.25,000 கோடி ஒதுக்கீடு செய்திருந்தது. அந்த ஒதுக்கீட்டின் பெரும் பகுதி ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலத்திலும், வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும், நக்ஸல் தீவிரவாதிகளின் பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும்  மாநிலங்களின் காவல்துறையை நவீனப்படுத்துவதற்காகவும் செலவிடப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அதனால், மாநில அரசுகளுக்கு காவல் துறை நவீனமயமாக்கலுக்காக வழங்கப்பட்ட நிதி ஒதுக்கீடு மிகமிகக் குறைவு. 
காவல் துறை ஆய்வு மற்றும் வளர்ச்சி அமைப்பு சில புள்ளிவிவரங்களை அண்மையில் வெளியிட்டிருக்கிறது. அந்தப் புள்ளிவிவரத்தின்படி, 5 லட்சத்துக்கும் அதிகமான காவல் துறை பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கின்றன என்கிற அதிர்ச்சி அளிக்கும் தகவல் வெளியாகியிருக்கிறது. காவல்துறை பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கும் மாநிலங்களில் உத்தரப் பிரதேசம் முதலிடம் வகிக்கிறது. உத்தரப் பிரதேசத்தில் தொடங்கி பிகார், மேற்கு வங்கம், தெலங்கானா, மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களிலும் காவல் துறை பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் காணப்படுவதாக அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
காவல் துறை பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருப்பது குறித்து 2006-இல் உச்சநீதிமன்றம் கவலை தெரிவித்தது. காவல் துறை சீர்திருத்தத்தை மாநில அரசுகள் மேற்கொள்ளாமல் இருப்பது குறித்தும், காவல்துறை பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருப்பது குறித்தும் கவலைப்பட்ட உச்சநீதிமன்றம், மாநில  அரசுகளுக்குக் கடுமையான எச்சரிக்கை விடுத்தது. ஆனாலும்கூட, எதிர்பார்த்த அளவிலான சீர்திருத்தம் எதுவும் காவல் துறையில் ஏற்படவில்லை. 
கடந்த 2005-க்கும் 2015-க்கும் இடையிலான 10 ஆண்டுகளில் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை இந்தியாவில் 28% அதிகரித்திருக்கிறது. இப்போது அதன் சதவீதம் மேலும் அதிகரித்திருக்கக் கூடும். அதற்கு முக்கியமான காரணம், போதுமான அளவில் காவலர்கள் இல்லாமல் இருப்பது என்பதைத்தான் அண்மைக்கால ஆய்வு வெளிப்படுத்துகிறது. 
ஒரு  லட்சம் பேருக்கு 180 காவலர்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் 135 பேர்தான் இருக்கிறார்கள். மீதிப் பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கின்றன. ஐ.நா. சபையின் பரிந்துரைப்படி ஒரு லட்சம் மக்கள்தொகைக்கு 222 காவலர்கள் இருக்க வேண்டும். 
போதிய அளவிலான காவல் துறையினர் இல்லாமல் இருப்பதால் காவல் துறையினரின் பணிச்சுமை கடுமையாக அதிகரித்திருக்கிறது. அரசியல் ரீதியிலான போராட்டங்களும், அரசியல் தலைவர்களுக்குத் தரப்படும் பாதுகாப்பும் குறைந்த அளவில் இருக்கும் காவலர்களின் சேவையை அபகரித்துக் கொண்டுவிடுவதால், தங்களுக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் அடிப்படைக் கடமையான சட்டம் - ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதிலும், பொதுமக்களைப் பாதுகாப்பதிலும் காவலர்கள் தவறுகிறார்கள்.
ஹரியாணா மாநிலத்தில் 2016-இல் இடஒதுக்கீடு கோரி ஜாட் இன மக்கள் போராட்டம் நடத்தியபோது ஏற்பட்ட வன்முறையை காவல் துறையினர் வேடிக்கை  பார்த்தனர். அந்த வன்முறைக் கும்பலைக் கட்டுப்படுத்த தாங்கள் தடியடிப் பிரயோகமோ, துப்பாக்கிச் சூடோ நடத்தியிருந்தால், அதைத் தொடர்ந்து நடத்தப்படும் விசாரணையில் தண்டிக்கப்படுவோம் என்கிற அச்ச உணர்வால் போராட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்தோம் என்று இப்போது பதவி ஓய்வு பெற்றிருக்கும் ஹரியாணா மாநில உயரதிகாரி ஒருவர் தன்னிலை விளக்கம் அளித்திருக்கிறார். இதே மனநிலை இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் காணப்படுகிறது என்பதுதான் உண்மை நிலை. 
சட்டம் - ஒழுங்கு தகர்வது, காவல் துறையினர் முறையாகக் கண்காணிப்புப் பணியில் ஈடுபடாமல் இருப்பது, குற்றங்களைத் தடுப்பதிலும், கண்டுபிடிப்பதிலும் கவனக்குறைவும் மெத்தனப்போக்கும் அவர்கள் மத்தியில் காணப்படுவது, இவற்றுக்கெல்லாம் அவர்களது எண்ணிக்கை பலம் குறைந்திருப்பது மட்டுமே காரணம் என்று கூறிவிட முடியாது. போதுமான அளவு பயிற்சி அவர்களுக்கு அளிக்கப்படாமல் இருப்பதும், காவல் துறையினருக்கான ஒதுக்கீடுகள் முறையாகச் செய்யப்படாமல் இருப்பதும் சில காரணிகள். காவல் துறை பணியிடங்களை நிரப்புவதில் காணப்படும் ஊழலும் ஒரு காரணம். 
இவையெல்லாம் இருந்தாலும்கூட, காவலர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைவு மிக முக்கியமான காரணம். காவல் துறை அதிகாரிகள் மத்தியிலும் எண்ணிக்கைக் குறைவு காணப்படுகிறது. போதுமான நிதி ஒதுக்கீடு, காலியான பணியிடங்கள் முழுமையாக நிரப்பப்படுவது, பணியிடங்கள் நிரப்பப்படுவதில் ஆட்சியாளர்களின் தலையீடு இல்லாமல் இருப்பது - இவையெல்லாம் பின்பற்றப்பட்டால் திறமையான காவல் துறை உருவாக முடியும். 
இப்படிப்பட்ட சூழலில் நிதி ஒதுக்கீடு அளிக்கப்படாமல் போனால்கூட, உடனடியாகக் காலியாக இருக்கும் காவலர்கள் பணியிடங்களையாவது நிரப்புவதற்கு மாநில அரசுகள் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். குற்றங்கள் அதிகரித்து வருவதும், சட்டம் - ஒழுங்குப் பிரச்னைகள் காவல் துறையினரால் முறையாக எதிர்கொள்ளப்படாமல் இருப்பதும் விபரீதங்களுக்கு வழிகோலும் என்பதை ஆட்சியாளர்கள் உணர வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/21/lack-of-custody-the-editorial-on-the-reason-for-the-increase-in-the-number-of-criminal-offenses-3238633.html
3237796 தலையங்கம் அமெரிக்கா படுத்தும் பாடு!| வளைகுடா நாடுகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் பதற்றமான சூழல் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Friday, September 20, 2019 01:51 AM +0530 வளைகுடா நாடுகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் பதற்றமான சூழல் உலகையே அச்சுறுத்துகிறது. சவூதி அரேபியாவில் இரண்டு முக்கியமான எண்ணெய்க் கிணறுகளின் மீது கடந்த சனிக்கிழமை நடத்தப்பட்டிருக்கும் ஆளில்லா விமானத் தாக்குதலால், அந்த நாட்டின் தினசரி கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தி சரிபாதியாகக் குறைந்திருக்கிறது. 
சனிக்கிழமை நடந்த தாக்குதலால், சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் ஏற்றுமதியில் 5% அளவிலான துண்டு விழுந்திருக்கிறது. கச்சா எண்ணெயின் விலை 20% அதிகரித்து, பேரல் ஒன்றுக்கு 71 டாலர் வரை அதிகரித்திருக்கிறது. 1990-இல் குவைத்தின் மீது சதாம் உசேன் படையெடுத்தபோது ஏற்பட்ட திடீர் விலையேற்றத்துக்கு அடுத்தபடியாக, இப்போதுதான் ஒரே நாளில் கச்சா எண்ணெயின் விலை இந்த அளவுக்கு அதிகரித்திருக்கிறது.
கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரிப்பும், ஏற்றுமதியில் தடையும் ஏற்படும்போது அதனால் மிக அதிகமாகப் பாதிக்கப்படும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. நமது மொத்த கச்சா எண்ணெய் தேவையில் 80% அளவுக்கு நாம் இறக்குமதியை நம்பித்தான் இருக்கிறோம். அதனால்தான், கடும் எதிர்ப்புக்கும் போராட்டத்துக்கும் இடையிலும் நெடுவாசல் போன்ற பகுதிகளில் எண்ணெய் வளம் எடுக்கும் முயற்சியில் மத்திய அரசு பிடிவாதம் காட்டுகிறது.
கடந்த நிதியாண்டில் நமது மொத்த கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியில் 19% சவூதி அரேபியாவிலிருந்துதான் நாம் பெற்றோம். ஏற்கெனவே ஒப்பந்தம் இருப்பதால், சவூதி அரேபியாவிலிருந்து பெறும் கச்சா எண்ணெய் அளவில் உடனடியாகக் குறைவு ஏற்பட வழியில்லை. சவூதி அரேபியக் கச்சா எண்ணெய் விலை அதிகரித்தால் அதை எதிர்கொள்ளும் நிலையில் நமது பொருளாதாரம் இப்போது இல்லை என்பதுதான் கவலையளிக்கிறது.
கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக, எத்தனையோ பொருளாதாரப் பிரச்னைகளுக்கும் நெருக்கடிகளுக்கும் இடையிலும்கூட, உணவுப் பொருள்களின் விலையில் பெரிய அளவிலான மாற்றம் ஏற்படாமல் இருந்திருப்பது நரேந்திர மோடி அரசின் சாதனை என்றுதான் கூற வேண்டும். விலைவாசி உயர்வை மோடி அரசு கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதன் ரகசியம், கச்சா எண்ணெய் விலை குறைந்து காணப்பட்டதும், பெரிய அளவில் அதிகரிக்காமல் இருந்ததாலும்தான். மேற்கு ஆசியாவில் பிரச்னைகள் அதிகரித்து, கச்சா எண்ணெயின் விலை அதிகரித்தால், இந்தியப் பொருளாதாரம் நிலைதடுமாறத் தொடங்கும்.
கச்சா எண்ணெயின் விலை பேரல் ஒன்றுக்கு ஒரு டாலர் அதிகரித்தால், நமது வருடாந்திர இறக்குமதிச் செலவு ரூ.10,700 கோடி அதிகரிக்கும். கடந்த ஆண்டில் மட்டும் இந்தியாவின் கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதியின் அளவு 11,190 கோடி டாலர் (சுமார் ரூ.8 லட்சம் கோடி). இப்போது கச்சா எண்ணெயின் விலை 50 டாலர் முதல் 60 டாலர் என்கிற வரைமுறைக்குள் இருக்கிறது. இதுவே, மேற்கு ஆசியப் பிரச்னை கடுமையானால் 100 டாலர் வரை உயரக்கூடும்.
அந்த அளவில் இல்லாவிட்டாலும், 60 டாலருக்கும் அதிகமானாலேகூட, நமது பொருளாதாரம் கடுமையான பாதிப்புகளை எதிர்கொள்ள நேரிடும். ஏற்கெனவே மக்களின் வாங்கும் சக்தி குறைந்துள்ளதுடன், உற்பத்தியிலும் சுணக்கம் காணப்படுகிறது. வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகரித்து வருவதுடன், வேலையிழப்பும் காணப்படுகிறது.
பொருளாதார மந்த நிலையை அகற்ற நிதியமைச்சர் பல்வேறு சலுகைகளை அறிவித்து, உற்பத்தியை ஊக்குவிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் நிலையில், கச்சா எண்ணெய் தட்டுப்பாடோ, விலை ஏற்றமோ ஏற்பட்டால், அவரது நடவடிக்கைகள் அனைத்துமே பயனளிக்காமல் போகும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது.
மேற்கு ஆசியாவில் காணப்படும் இந்தப் பதற்றத்திற்கு அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப்தான் மூல காரணம். அவரது ஈரான் கொள்கையில் காணப்படும் நிலையற்ற தன்மையின் விளைவைத்தான் உலகம் எதிர்கொள்கிறது. இஸ்ரேலுடனும், சவூதி அரேபியாவுடனுமான அமெரிக்க நெருக்கமும் நட்பும், அந்த இரண்டு நாடுகளின் பொறுப்பற்ற  நடவடிக்கைகளுக்கு வழிகோலியிருக்கின்றன.
மேற்கு  ஆசியாவில் காணப்படும் பதற்றத்துக்கு சவூதி அரேபிய இளவரசர் முகமது பின் சுல்தானின் நடவடிக்கைகள் முக்கியமான காரணங்கள். கத்தார் மீது தடை விதித்தது, லெபனான் பிரதமரைக் கடத்தியது, யேமன் நாட்டின் ஹூதி கிளர்ச்சியாளர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது என்று சவூதி இளவரசரின் பல நடவடிக்கைகளுக்கும் அமெரிக்காவின் ஆதரவு பின்னணியாக இருந்து வருகிறது. 
ஈரானின் துணையுடன் போராடிவரும் ஹூதி கிளர்ச்சியாளர்கள் மீது சவூதி அரேபியா நடத்திய விமானத் தாக்குதல்களால், யேமன் பொதுமக்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஊடக வெளிச்சம் பெறவில்லை.
சவூதி அரேபிய எண்ணெய்க் கிணறுகளின் மீது தாக்குதல் நடத்தியது நாங்கள்தான் என்று ஹூதி கிளர்ச்சியாளர்கள் அறிவித்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் நேரடியாகத் தாக்குதல் நடத்தினார்களா இல்லை, ஈரானின் துணையோடு நடத்தினார்களா என்பது தெரியவில்லை. மேற்கு ஆசியாவில் பதற்றமான சூழல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதனால் ஒட்டுமொத்த உலகப் பொருளாதாரமே பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஈரானைப் பொருத்தவரை நிலையான கொள்கை எதையும் அமெரிக்கா பின்பற்றுவதாகத் தெரியவில்லை. இராக்கின் மீது தாக்குதல் நடத்தியதுபோல அமெரிக்காவால் ஈரானை அடக்கியாள முடியாது. அமெரிக்காவின் ராணுவத் தளங்களும், வளைகுடா நாடுகளும் ஈரானின் அணு ஆயுதத் தாக்குதல் வரம்பில் இருக்கின்றன என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.
மேற்கு ஆசியப் பனிப்போருக்கு முற்றுப்புள்ளி விழுந்தாக வேண்டும். இந்தியாவுக்கு மட்டுமல்ல, அமெரிக்காவுக்குமே அது அவசியம்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/20/அமெரிக்கா-படுத்தும்-பாடு-வளைகுடா-நாடுகளில்-ஏற்பட்டிருக்கும்-பதற்றமான-சூழல்-குறித்த-தலையங்கம்-3237796.html
3237274 தலையங்கம் மூதறிஞரின் மூதுரை!| தாய்மொழிக் கல்வியின் அவசியம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Thursday, September 19, 2019 04:55 AM +0530 பொறுப்பான பதவி வகிப்பவர்கள் கருத்துத் தெரிவிக்கும்போது மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டியது அவசியம். 
உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா போன்று அரசியலை அரிச்சுவடிப் பாடத்திலிருந்து கற்றுத் தேர்ந்தவர்கள், தேவையில்லாத விவாதங்களில் சிக்கிக் கொள்வது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 
அமித் ஷாவின் ஹிந்தி குறித்த கருத்து விவாதப் பொருளானதைத் தொடர்ந்து அவர் அளித்திருக்கும் விளக்கத்தால், தற்காலிக முற்றுப்புள்ளி விழுந்திருக்கிறதே தவிர, இந்தப் பிரச்னைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு ஏற்பட்டதாகக் கூறிவிட முடியாது. இதுபோல, ஹிந்தி பிரச்னை பல முறை எழுப்பப்பட்டு, அதற்கெதிராகப் போராட்டங்கள் நடந்து, அடங்கியதுண்டு.
உள்துறை அமைச்சர்களாக இருப்பவர்கள் ஹிந்தி தின நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதும், ஹிந்தியை வளர்ப்பது குறித்தும், அதன் அருமை பெருமை, இன்றியமையாமை குறித்தும் சம்பிரதாயமாகப் பேசுவது வழக்கம். கடந்த செப்டம்பர் 14-ஆம் தேதி ஹிந்தி தினம் கொண்டாட்டத்தில் பங்கு பெற்றபோது, இந்தியாவை ஒருங்கிணைக்க ஹிந்தியால்தான் முடியும் என்றும், சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் அடையாளமாக ஹிந்தி மொழி மாற வேண்டும் என்றும் அவர் தெரிவித்ததுதான் சர்ச்சைக்குக் காரணம். தான் எப்போதுமே ஹிந்தியைத் திணிக்க நினைத்ததில்லை என்றும், குழந்தை தனது தாய்மொழியில் கற்கும்போதுதான் அதன் மூளை வளர்ச்சியும் செயல்பாடும் முறையாக இருக்கும் என்றும் அவர் இப்போது தன்னிலை விளக்கம் அளித்திருக்கிறார். பிராந்திய மொழிகள் அழிந்துவிடாமல் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் கூறியிருப்பதால், சர்ச்சைக்கு இப்போதைக்குத் திரை விழுந்திருக்கிறது.
காங்கிரஸ் கட்சியைப் போலல்லாமல், பாரதிய ஜனதா  கட்சி, ஒரே நாடு, ஒரே மொழி, ஒரே கலாசாரம்  என்கிற கொள்கையைக் கொண்டிருப்பதால்தான் ஹிந்தி பேசாத மாநிலங்களில் உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷாவின் கருத்து அச்சத்தையும், கண்டனத்தையும் எழுப்பி இருக்கிறது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சித் தலைவர் டி.கே. ரங்கராஜன் கூறுவதுபோல, இந்தியா எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்புவதற்காகக்கூட உள்துறை அமைச்சர் ஹிந்தி பிரச்னையை எழுப்பி இருக்கக்கூடும். 
இந்தியாவில் பெரும்பான்மை மக்களால் பேசப்படும் மொழி ஹிந்தி என்பது தவறு. மிக அதிகமானோர் பேசும் மொழி அது, அவ்வளவே. இந்தியாவில் 44% மக்கள்தான் ஹிந்தி பேசுகிறார்கள். அவர்களிலும் 40% பேர், ஹிந்தியைப் போல உள்ள போஜ்புரி, ராஜஸ்தானி, ஹரியாண்வி, மைதிலி உள்ளிட்ட மொழிகளைப் பேசுகிறார்கள். அதாவது, இந்திய மக்கள்தொகையில் 25% மக்கள்தான் ஹிந்தி பேசுபவர்கள். 
வங்காளம் (8%), மராத்தி (6.9%), தெலுங்கு (6.7%), தமிழ் (5.7%) உள்ளிட்ட பல மொழிகள் ஹிந்தியிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட மொழிகள். அவர்கள் தங்களது தாய்மொழியைக் கைவிட்டு ஹிந்தியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவது, தேன்கூட்டில் கை வைக்கும் முயற்சியாகத்தான் இருக்கும்.
சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் ஹிந்தியை தேசிய மொழியாக்க வேண்டும் என்று மகாத்மா காந்தியும், காங்கிரஸ் கட்சியும் முனைப்புக் காட்டியதற்குக் காரணம் இருந்தது. இந்தியா சமஸ்தானங்களாகவும், பிரிட்டிஷ் காலனியின் ஆட்சியிலிருந்த பகுதிகளாகவும் பிரிந்து கிடந்தது. ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து நம்மைப் பிரித்து அடையாளம் காட்ட, அவர்களது மொழியின் பிடியிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. நமக்கென்று அடையாளம் தேவைப்பட்டது.
1937-இல் அடிமை இந்தியாவில், அன்றைய சென்னை ராஜதானியின் பிரதமராக மூதறிஞர் ராஜாஜி இருந்தபோது, ஹிந்தியைக் கட்டாயமாக்கினார். பெரிய போராட்டம் எழுந்தது. 1964-இல் விடுதலை இந்தியாவில், பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி தலைமையிலான அன்றைய காங்கிரஸ் அரசு, ஹிந்தியைக் கட்டாயமாக்கியது. மீண்டும் போராட்டம் எழுந்தது. அப்போது, ஹிந்தி கூடாது, ஆங்கிலம் இணைப்பு மொழியாகத் தொடர வேண்டும் என்று ராஜாஜி வற்புறுத்தினார். அதற்கு அவர் தந்த விளக்கம் இது :-
இரவு நேரத்தில் தாய் தனது குழந்தையைத் தூங்கச் சொல்கிறாள். காலையில் எழுந்திருக்கச் சொல்கிறாள். இரவில் தூங்கச் சொன்ன நீ இப்போது எழுப்புகிறாயே என்று அந்தக் குழந்தை கேட்பதைப்போல இருக்கிறது, நான் இப்போது ஏன் ஹிந்தியை எதிர்க்கிறேன், ஆங்கிலத்தை ஆதரிக்கிறேன் என்கிற கேள்வி. அடிமை இந்தியாவில், பிரிந்து கிடந்த இந்தியர்களை இணைக்கவும், அந்நிய மொழியான ஆங்கிலத்தின் பிடியில் சிக்கி நமது இந்திய மொழிகளும், கலாசாரமும் அழிந்துவிடாமல் காப்பதற்காகவும் ஹிந்தி படிக்கச் சொன்னேன். இப்போது, மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டு, அந்தந்த மாநில மொழிகளைப் பேண வேண்டிய கட்டாயம் சுதந்திர இந்தியாவில் ஏற்பட்டிருக்கிறது. சர்வதேச அளவில் நம்மை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதனால் ஹிந்தி இனிமேலும் தேவையில்லை!
ஹிந்தி உள்பட இந்திய மொழிகள் அனைத்துமே சிதைந்து கொண்டிருக்கின்றன, அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. தாய்மொழியில் எழுதவும், படிக்கவும், பேசவும் தெரியாத தலைமுறை உருவாகி வருகிறது. இதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், மொழிப் பிரச்னையை எழுப்புவது, தவறான அணுகுமுறை.
தாய்மொழிக் கல்வியை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய வேளையில், ஹிந்திக்கு வெண்சாமரம் வீச முற்படுவது ஹிந்தி மீதான வெறுப்பைத் தூண்ட உதவுமே தவிர, அதன் வளர்ச்சிக்கோ, தேசத்தின் வளர்ச்சிக்கோ உதவப் போவதில்லை. ஹிந்தி பேசாத மாநிலங்களில், பாஜகவின் வளர்ச்சிக்கும் பயன்படாது!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/19/மூதறிஞரின்-மூதுரை-தாய்மொழிக்-கல்வியை-உறுதிப்படுத்த-வேண்டிய-அவசியம்-குறித்த-தலையங்கம்-3237274.html
3236570 தலையங்கம் புதை குழியில் பிஎஸ்என்எல்...| மிகப் பெரிய நிதி நெருக்கடியில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் பிஎஸ்என்எல் வீழ்ச்சிக்கான காரணம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Wednesday, September 18, 2019 01:48 AM +0530
மிகப் பெரிய நிதி நெருக்கடியில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் அரசு நிறுவனமான பிஎஸ்என்எல்-ஐ மீட்டெடுக்க நிதியுதவி அளிக்கும் திட்டமொன்றை கொண்டுவர இருப்பதாக, மத்திய அமைச்சர் அர்ஜுன் ராம் மேக்வால் அறிவித்திருக்கிறார். நிதியுதவி அளிப்பதாலோ வேறுவிதத்திலான சலுகைகளாலோ நாளும்பொழுதும் புதை குழிக்குள் அமிழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பிஎஸ்என்எல்-ஐ காப்பாற்றிவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை. 
அரசு நிறுவனமான பிஎஸ்என்எல்-இன் வீழ்ச்சிக்கு அந்த நிறுவனத்தின் நிர்வாகமும் ஊழியர்களும்தான் காரணம் என்று குற்றம்சாட்டினால் தொழிற்சங்கங்கள் அதை எதிர்த்து பல வாதங்களை முன்வைக்கக் கூடும். உண்மையை உரக்கச் சொல்லவும், எதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவும் அரசியல் கட்சிகளும், தொழிற்சங்கங்களும் தயாராக இல்லை. 
உலகமயமாதல், பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம், தனியார்மயமாக்கல் போன்ற கொள்கைகள் மட்டுமே பிஎஸ்என்எல்-இன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமல்ல. தனியார் துறையினருடன் போட்டியிட்டுத் 
தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற முனைப்பு சிறிதும் இல்லாமல், அரசு ஊழியர் மனப்பான்மையுடன் அந்த நிறுவனம் செயல்பட்டதுதான் அதன் வீழ்ச்சிக்கு மிக முக்கியமான காரணம். அதற்காக இந்திய மக்கள் கொடுத்த விலை மிக மிக அதிகம். நமது வரிப் பணத்தில் பிஎஸ்என்எல்-இன் மெத்தனமான செயல்பாட்டை இத்தனை காலம் மக்கள் சகித்துக் கொண்டிருந்தனர் என்பதுதான் நிஜம். 
தனியார்மயக் கொள்கை அறிவிக்கப்பட்டு, பல தொலைத் தொடர்பு நிறுவனங்கள் செயல்படத் துவங்கியபோது அவை எதுவும் பிஎஸ்என்எல் அளவிலான தேசம் தழுவிய தொடர்பு வலைப் பின்னலை (நெட்வொர்க் கனெக்ட்டிவிட்டி) கொண்டிருக்கவில்லை. பிஎஸ்என்எல்-இன் உதவியுடன்தான் செயல்பட வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருந்தன. அப்போதே தொழிற்சங்கங்கள் விழித்துக்கொண்டு, அதிக ஊதியமும் பணி நிரந்தரமும் கொண்ட பிஎஸ்என்எல் ஊழியர்களை எச்சரித்து, ஊக்குவித்து தனியார் நிறுவனங்களைவிட சிறப்பான சேவையை வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்க வலியுறுத்தியிருந்தால், இன்று பிஎஸ்என்எல் இந்த அளவிலான வீழ்ச்சியை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டிருக்காது. 
பிஎஸ்என்எல் ஊழியர்களில் பலர் தனியார் நிறுவனங்களின் வளர்ச்சிக்கு ரகசிய உடந்தையாக இருந்தனர் என்பது ஊரறிந்த ரகசியம். பிஎஸ்என்எல்-இல் பணியாற்றிய பலர் விருப்ப ஓய்வு பெற்று தனியார் நிறுவனங்களின் ஆலோசகர்களாகவும் அதிகாரிகளாகவும் இணைந்த வரலாறு அனைவருக்கும் தெரியும். அந்தத் துரோகத்தின் விலையைத்தான் இப்போது பிஎஸ்என்எல் எதிர்கொள்கிறது. 
4ஜி அலைக்கற்றை தங்களுக்குக் கிடைக்காததும், கடுமையான கட்டணப் போட்டி நிலவுவதும்தான் நிதி நெருக்கடிக்கு காரணம் என்று பிஎஸ்என்எல் கூறுவதில் அர்த்தமும் இல்லை, நியாயமும் இல்லை. ஏற்கெனவே 4ஜி அலைக்கற்றை கிடைத்த நிறுவனங்களே போட்டியில் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் நிலையில், பிஎஸ்என்எல் தாக்குப்பிடித்திருக்கும் என்று தோன்றவில்லை. 4ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு இல்லாதது அதன் செயல்பாடுகளை ஓரளவுக்குப் பாதித்திருக்கிறது என்றாலும், 2ஜி, 3ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீட்டின் மூலம்  மற்ற நிறுவனங்களுடன் போட்டிபோட முடியாத பிஎஸ்என்எல், 4ஜி ஒதுக்கீடு கிடைப்பதால் மட்டும் தன்னை நிலைநாட்டிக்கொள்ள முடியும் என்பது வெறும் பேராசை மட்டுமே. 
பிஎஸ்என்எல் எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய பிரச்னை அளவுக்கு அதிகமான ஊழியர்களும் மிக அதிக அளவிலான ஊதியச் செலவினமும். ஏறத்தாழ 1,80,000 ஊழியர்களைக் கொண்ட பிஎஸ்என்எல்-இன் 2018-19 வருவாயில் 75 சதவீதம் ஊதியத்துக்காக மட்டுமே சென்றுவிடுகிறது. தனியார் தொலைத் தொடர்பு நிறுவனங்களின் ஊதியச் செலவு இதில் மிக மிகக் குறைந்த அளவில்தான் காணப்படுகிறது.  பிஎஸ்என்எல்-இன் மொத்த இழப்பு 2018-19 நிதியாண்டின் நிலவரப்படி, ரூ.14,202 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது.  இந்த நிலையில், பிஎஸ்என்எல்-ஐ எத்தனை காலம்தான் இப்படியே நடத்திச் செல்வது என்கிற கேள்வியை பொதுமக்கள் எழுப்பத் தொடங்கியிருப்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. 
பிஎஸ்என்எல்-இன் ஊழியர்களில் 60,000 முதல் 70,000 பேர்களை விருப்ப ஓய்வுத் திட்டத்தின் மூலம் குறைக்கலாம் என்று அந்த நிறுவனம் திட்டமிடுகிறது. அப்படியே அவர்கள் விருப்ப ஓய்வு பெற்றாலும்கூட ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமான ஊழியர்கள் இருப்பார்கள். பிஎஸ்என்எல்-இன் அசையாச் சொத்துகள் நாடெங்கும் இருக்கின்றன. அவற்றில் தேவையில்லாத இடங்களை விற்பனை செய்வதன் மூலம் விருப்ப ஓய்வு பெறுபவர்களுக்கான இழப்பை ஈடுகட்டலாம் என்று அந்த நிறுவனம் கருதுகிறது. அதனால் மட்டுமே பிரச்னை தீர்ந்துவிடப் போவதில்லை என்பதுதான் நிஜ நிலவரம். 
இந்தியாவில் தனியார்மயம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதன் அடிப்படை நோக்கம், நமது பொதுத் துறை நிறுவனங்களில் ஏற்பட்டிருந்த மெத்தனமும் அரசு ஊழியர் மனப்பான்மையும் அகன்று, அவை தனியார் துறையினருடன் போட்டி போடுவதன் மூலம் தங்களது செயல்பாட்டை மேம்படுத்தும் என்பதுதான். எதிர்பார்ப்புக்கு நேர்மாறாக பொதுத் துறை நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகள் கெட்டி தட்டிப்போய் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அதன் விளைவை அவை எதிர்கொள்கின்றன. அந்தப் பலவீனத்தை தனியார் துறையினர் பயன்படுத்திக்கொண்டு தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுவிட்டார்கள். பிஎஸ்என்எல்-தான் அதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/18/புதை-குழியில்-பிஎஸ்என்எல்-மிகப்-பெரிய-நிதி-நெருக்கடியில்-சிக்கிக்-கொண்டிருக்கும்-பிஎஸ்என்எல்-வீழ-3236570.html
3235837 தலையங்கம் சோனியா எதிர்கொள்ளும் சவால்! | சக்திவாய்ந்த எதிர்க்கட்சியாக காங்கிரஸ் மீண்டும் எழ முடியாதது குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Tuesday, September 17, 2019 05:32 PM +0530  

காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பை இரண்டாவது முறையாக சோனியா காந்தி ஏற்றுக்கொண்டு ஒரு மாதம் கடந்துவிட்டது. முன்பு இருபது ஆண்டுகள் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர் என்பதால், தொண்டர்கள் மத்தியில் அவருக்கு மரியாதையும் செல்வாக்கும் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால்,  இந்த முறை கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பை அவர் ஏற்றுக்கொண்டதாலேயே பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு ஏற்பட்டு விடவில்லை என்பதைத்தான் கடந்த ஒரு மாத நிகழ்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. 

கடந்த முறை சீதாராம் கேசரியை வெளியேற்றிவிட்டு சோனியா காந்தி காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றதற்கும், இப்போது மீண்டும் தலைவராகி இருப்பதற்கும் மிகப் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. அரசியல் சூழ்நிலையில் ஏற்பட்டிருக்கும் தலைகீழ் மாற்றம் காங்கிரஸ் கட்சியைக் கடுமையாகப் பாதித்திருக்கிறது. வாஜ்பாய் - அத்வானி தலைமையில் இயங்கிய பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும், இப்போது கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக நரேந்திர மோடி - அமித் ஷா தலைமையில் ஆட்சிப் பொறுப்பிலிருக்கும் பாரதிய ஜனதாவுக்கும் இடையே இருக்கும் மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதற்கான வியூகம் எதுவும் காங்கிரஸிடம் இல்லை என்பதுதான் அந்தக் கட்சியின் பலவீனம். 

நடந்துமுடிந்த மக்களவைத் தேர்தலில் 12 கோடிக்கும் அதிகமான வாக்குகளைப் பெற்று இந்தியாவின் முக்கியமான எதிர்க்கட்சியாக காங்கிரஸ் இருக்கிறது. தேசிய அளவில் எல்லா மாநிலங்களிலும் தனக்கென்று செல்வாக்கை தக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரே கட்சியாகவும் காங்கிரஸ் தொடர்கிறது. தென்னிந்தியாவைப் பொருத்தவரை, பாரதிய ஜனதா கட்சியைவிடப் பல மடங்கு வலுவாகவும், மக்களின் ஆதரவைப் பெற்றதாகவும் காங்கிரஸ் கட்சி திகழ்கிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இவையெல்லாம் இருந்தாலும்கூட, தொடர்ந்து எதிர்கொண்ட தேர்தல் தோல்விகளில் இருந்து சக்திவாய்ந்த எதிர்க்கட்சியாக அந்தக் கட்சியால் மீண்டும் எழ முடியவில்லை என்பதுதான் எதார்த்த உண்மை.

மக்களவைத் தேர்தல் தோல்விக்குப் பொறுப்பேற்று ராகுல் காந்தி தனது தலைமைப் பதவியைத் துறந்தது, தார்மிக ரீதியாக வேண்டுமானால் சரியாக இருக்கலாம். ஆனால், அரசியல் ரீதியாக ஏற்கெனவே தோல்வியைத் தழுவியிருந்த காங்கிரஸ் கட்சியை அவரது முடிவு மேலும் பலவீனமாக்கிவிட்டது. தலைமைப் பதவியில் இருந்து விலகுவதற்கு முன்னால், முறையாக உள்கட்சித் தேர்தலை நடத்தி அடுத்த தலைவரிடம் பொறுப்பை அவர் ஒப்படைத்திருக்க வேண்டும். ராகுல் காந்தி பதவியைத் துறந்ததைத் தொடர்ந்து சுமார் 3 மாத காலம் தலைவரே இல்லாமல்  நடுக் கடலில் திசை தெரியாது தத்தளிக்கும் கப்பலைப்போல காங்கிரஸ் தவித்தது அந்த இயக்கத்தை மேலும் பலவீனப்படுத்தியது.

தலைமைப் பொறுப்பை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்ட சோனியா காந்தி, கடந்த ஒரு மாத காலமாக கோஷ்டிப்பூசல்களால் பிளவுபட்டுக் கிடக்கும் ஹரியாணா, மத்தியப் பிரதேசம், தில்லி மாநில காங்கிரஸ் கட்சியில் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்துவதில் முனைப்புக் காட்டி வருகிறார். தனக்குத் தலைமைப் பொறுப்பை வழங்காவிட்டால் கட்சியில் பிளவை ஏற்படுத்தத் தயாராக இருந்த ஹரியாணா முன்னாள் முதல்வர் ஹூடாவை சமாதானப்படுத்தி குமாரி செல்ஜாவை ஹரியாணா மாநில காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக நியமித்தது சோனியா காந்தியின் சாமர்த்தியம் என்றுதான் கூற வேண்டும். அதனாலேயே விரைவில் தேர்தலை எதிர்கொள்ளவிருக்கும் ஹரியாணாவில் காங்கிரஸ் வலுவடைந்துவிட்டதாகக் கருதிவிட முடியாது. 

மத்தியப் பிரதேசத்தில் நிலைமை அதைவிட மோசமாக இருக்கிறது. ஜோதிராதித்ய சிந்தியாவை ஏற்றுக்கொள்ள முதல்வர் கமல்நாத்தை சமாதானப்படுத்தினாலும் கூட, முன்னாள் முதல்வரும், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவருமான திக்விஜய் சிங்கையும் அவரது ஆதரவாளர்களையும் சோனியா காந்தியால் சமாதானப்படுத்த முடியுமா என்பது சந்தேகமே. தில்லியிலும் மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் ஷீலா தீட்சித்தின் இடத்துக்கு யாரைக் கொண்டு வருவது என்பதில் குழப்பம் நிலவுகிறது. அஜய் மாக்கனுக்கும் அர்விந்த் சிங் லவ்லிக்கும் இடையே நடக்கும் பதவிப் போட்டிக்கு முடிவு காண முடியாமல் தவிக்கிறார் சோனியா காந்தி.

காங்கிரஸின் மிகப் பெரிய பிரச்னை கோஷ்டிப்பூசல்கூட அல்ல. அந்தக் கட்சி எதிர்கொள்ளும் கொள்கைக் குழப்பம்தான். ராகுல் காந்தியின் தலைமையில் காங்கிரஸ் கட்சி தன்னை ஒரு மிதவாத இந்துத்துவா கட்சியாக மாற்றிக்கொள்ளும் முயற்சியில் இறங்கியது. குஜராத் சட்டப்பேரவைத் தேர்தலையொட்டி, ராகுல் காந்தி பூணூல் அணிந்துகொண்டு தன்னை ஒரு பிராமணராகக் காட்டிக்கொள்ள முயன்றதும், கோயில் கோயிலாகச் சென்று பூஜைகள் செய்ததும் மிதவாத இந்துத்துவா உத்திகளாகக் கருதப்பட்டன. ஆனால், வாக்காளர்கள் மத்தியில், பாஜகவின் தீவிர இந்துத்துவாவுக்கு முன்னால் ராகுல் காந்தியின் செயல்பாடுகள் எடுபடவில்லை. 

இப்போது சில மாநிலங்களில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்கள் நடைபெற இருக்கும் நிலையில், காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்து முக்கியமான தலைவர்கள் பாஜகவில் இணையத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் பல தலைவர்கள் பாஜகவில் இணைந்திருப்பது பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அது பாஜகவின் தேர்தல் நேர உத்தி என்றாலும்கூட, அதை காங்கிரஸால் தடுக்க முடியவில்லை என்பது கட்சியின் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களிலும் காங்கிரஸ் பின்னடைவை எதிர்கொண்டால், கட்சி மேலும் பலவீனப்படும். எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறார் சோனியா காந்தி என்பதில்தான் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் வருங்காலம் அடங்கியிருக்கிறது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/17/சோனியா-எதிர்கொள்ளும்-சவால்--சக்திவாய்ந்த-எதிர்க்கட்சியாக-காங்கிரஸ்-மீண்டும்-எழ-முடியவில்லை-குறித்த-3235837.html
3235522 தலையங்கம் கலாசாரக் கோளாறு! | அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் 'கட்அவுட்' - பேனர்' கலாசாரம் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Monday, September 16, 2019 03:38 AM +0530
தமிழகத்தில் எந்த ஒரு பிரச்னையாக இருந்தாலும் அரசின் கவனத்தை ஈர்க்க வேண்டுமானால், உயிர்ப்பலி கொடுக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது. ஆட்சியில் இருப்பது அதிமுகவாக இருந்தாலும், திமுகவாக இருந்தாலும் பெரிய அளவில் வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை. விதிமுறை மீறல்களும், ஆட்சி அதிகார முறைகேடுகளும் கட்சிக்காரர்களால் செய்யப்படும்போது இரண்டு கட்சிகளின் தலைமையும் அதை வேடிக்கை பார்க்கின்றனவே தவிர, பொதுமக்களின் நலனைப் பாதுகாப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஏனைய கட்சிகளும் இவர்களைப் பின்பற்றும் விபரீதமான போக்கு அதைவிட வேதனையளிக்கிறது.

சென்னை பள்ளிக்கரணையில் சாலையின் நடுவில் வைத்திருந்த பேனர் ஒன்று கடந்த வியாழக்கிழமை சரிந்து விழுந்ததில் இருசக்கர வாகனத்திலிருந்து நிலை தடுமாறி சாலையில் விழுந்த சுபஸ்ரீ என்கிற பெண் மீது தண்ணீர் லாரி ஏறியதில் அந்த இடத்திலேயே மரணமடைந்திருக்கிறார். 23 வயது சுபஸ்ரீ, கந்தன்சாவடியிலுள்ள தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தவர். அவரது மரணத்துக்குப் பிறகுதான் ஒட்டுமொத்த அரசு இயந்திரமும் விழித்துக்கொண்டு அனுமதியில்லாமல் வைக்கப்படும் பதாகைகள் குறித்து கவலைப்படத் தொடங்கியிருக்கிறது. 

சுபஸ்ரீயின் மரணம் வேதனைக்குரியது என்பதிலும், அனுமதியில்லாமல் பதாகை வைத்த ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகரின் செயல்பாடு கண்டனத்துக்குரியது என்பதிலும் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. இதில் தேவையில்லாமல் அரசியலையும், ஜாதிய கண்ணோட்டத்தையும் கொண்டுவர வேண்டிய அவசியம் இல்லை. 

அதே நேரத்தில், அதிகரித்துவிட்டிருக்கும் "கட்அவுட் - பேனர்' கலாசாரம் கவலைப்பட வைக்கிறது. இல்லத் திருமணங்களுக்கு அபிமான திரை நட்சத்திரங்களின் படங்களுடன் பதாகைகள் வைக்கும் வழக்கமும், அவரவர் சார்ந்த அரசியல் கட்சித் தலைவர்களின் படங்களுடன் விளம்பரம் செய்யும் பழக்கமும் தமிழகத்தில் கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலமாக திராவிட அரசியல்  உருவாக்கிய கலாசாரம். குழந்தை பிறந்தாலும், தவழ்ந்தாலும் அதற்குக்கூட குக்கிராமங்கள் வரை பதாகை வைத்து விளம்பரம் செய்து மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். புனித நீராட்டு விழாவிலிருந்து புதுமனை புகுவிழா வரை பதாகைகள் வைப்பதன் மூலம் தங்களது செல்வாக்கைப் பறைசாற்ற முற்படுகிறார்கள்.

1967-இல் திராவிட முன்னேற்றக் கழக ஆட்சி அமைந்தபோது, அதன் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர்கள் பலரும் திரையுலகுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தார்கள். அதனால், விளம்பரப்படுத்திக்கொள்வது என்கிற கலாசாரத்தை அரசியலிலும் அவர்கள் புகுத்தியதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. அண்ணாவின் ஆட்சிக்காலம் வரையும்கூட, வரைமுறைக்கு உட்பட்டு இருந்ததுபோய், 1969-இல் கருணாநிதி முதல்வரான பிறகு ஆடம்பர விளம்பரங்கள் அரசியல் அத்தியாவசியங்களாக மாற்றப்பட்டன. 

அதற்குப் பிறகு முதல்வராக வந்த எம்ஜிஆரும் ஜெயலலிதாவும் திரைப்பட நட்சத்திரங்களாக இருந்ததால், விளம்பர வெளிச்சத்தில் வலம் வருவதில் மகிழ்ந்தார்கள். திமுகவும் அதிமுகவும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்களது பொதுக்கூட்டங்களையும், மாநாடுகளையும் திரைப்பட பாணியில் பிரம்மாண்டமாக அரங்க அமைப்புகளுடன் நடத்த முற்பட்டன. தொழில்நுட்பம் கணினி யுகத்தை  அறிமுகப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து, குறைந்த செலவில் பதாகைகள் வைக்கும் கலாசாரம் புகுத்தப்பட்டது. அதன் விளைவைத்தான் தமிழகம் எதிர்கொள்கிறது. 

ராகுல் காந்தி சென்னைக்கு கடந்த பிப்ரவரி மாதம் வந்தபோது, ஏராளமான கட்அவுட்களும் பேனர்களும் வைக்கப்பட்டன. 

அப்போது நீதிமன்றம் பேனர்கள் வைப்பதற்குத் தடை விதித்தது. அந்தத் தடை இப்போதுவரை நீடிக்கிறது. அப்படியிருந்தும், கடந்த ஆகஸ்ட் 7-ஆம் தேதி திமுகவின் முன்னாள் தலைவர் கருணாநிதியின் நினைவு நாளையொட்டி  முரசொலி அறக்கட்டளையின் சார்பாக சென்னை மாநகரம் முழுவதும் தடையை மீறி பதாகைகள் வைக்கப்பட்டன. 

அப்போது மாநகராட்சி ஆணையரின் வீட்டுக்கு அருகிலேயே விதிகளை மீறி பதாகை வைக்கப்பட்டிருந்தும், அதை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை என்கிற உண்மையைக் குறிப்பிட விரும்புகிறோம். மாநகராட்சி அதிகாரிகளும், காவல் துறையினரும் எதிர்க்கட்சியான திமுக விதிகளை மீறி வைத்த பதாகைகளையே அப்புறப்படுத்தாத நிலையில், இப்போது ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகரான ஜெயகோபால் என்பவர் வைத்திருந்த பதாகையை அகற்றாததில் வியப்பென்ன இருக்கிறது?

பதாகைகளைப் பொருத்தவரை, விதிமுறை மீறல்கள்தான் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கின்றன. இதில் அரசியல் கட்சிகளை மட்டுமே குற்றம் சுமத்துவதில் அர்த்தமில்லை. அதிகாரிகளின் மெத்தனமும் மிக முக்கியமான காரணம். தங்களது கடமையைச் செய்யாமல் பதாகைகளை அனுமதித்ததற்காக இதுவரை எந்தவோர் அரசு அதிகாரியோ, காவல்துறை அதிகாரியோ தண்டிக்கப்படவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை. 

உயர்நீதிமன்ற உத்தரவை நிறைவேற்ற விதிமுறை மீறல் பதாகைகளை அகற்ற முற்பட்டால், தாங்கள் ஆட்சியாளர்களால் இடமாற்றம் செய்யப்படுவோம் என்கிற அதிகாரிகளின்  பதில் ஏற்புடையதாக இல்லை. இடமாற்றத்தைத் துணிந்து எதிர்கொள்ள இயலாத, முதுகெலும்பில்லாத நிர்வாக இயந்திரம்தான் பதாகைப் பிரச்னைக்கு அடிப்படைக் காரணம். 

எந்தவிதக் கொள்கையும் இல்லாமல், விளம்பரங்களின் மூலம் மட்டுமே தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் அரசியல் தலைவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட அரசியலை அனுமதிப்பதும், ஆதரிப்பதும் நமது தவறு. அதற்கான விலையைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/16/கலாசாரக்-கோளாறு--அதிகரித்துவிட்டிருக்கும்-கட்அவுட்---பேனர்-கலாசாரம்-குறித்த-தலையங்கம்-3235522.html
3233692 தலையங்கம் ஆட்டம் காணும் அஸ்திவாரம்! | உயர் கல்விச் சாலைகளின் கற்பித்தல் தரமும், அதிலிருந்து வெளிவரும் மாணவர்களின் தரமும் குறித்த தலையங்கம் ஆசிரியர் Saturday, September 14, 2019 02:17 AM +0530 தமிழகத்தில் திரும்பும் இடத்தில் எல்லாம் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகளும், உயர் கல்விச் சாலைகளும் காணப்படுவது குறித்து ஒரு வகையில் நாம் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம். அதே நேரத்தில், இந்த உயர் கல்விச் சாலைகளின் கற்பித்தல் தரமும், அதிலிருந்து வெளிவரும் மாணவர்களின் தரமும் மெச்சும்படியாக இல்லை என்கிற கசப்பான உண்மையை யாருமே உரக்கக் கூறுவதில்லை.
உயர் கல்விச் சாலைகளை அமைப்பது மட்டுமே மாணவர்களுடைய வருங்காலத்துக்கு உத்தரவாதமாகிவிடாது. அவர்கள் பட்டம் முடித்துவிட்டு வேலையில்லாமலும், மிகக் குறைந்த ஊதியத்தில் வேறு தொழில்களிலும் இருக்கும் அவலங்களை எண்ணிப் பார்த்தால், கல்விச் சாலைகள் அமைப்பதாலோ, அனைவருக்கும் கல்வி வழங்குவதாலோ பிரச்னை முடிந்து விடுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
உயர் கல்வியின் தரம் குறைந்திருப்பதற்குக் காரணம், நமது பள்ளிக் கல்வியின் தரம் குறைந்து காணப்படுவது. பள்ளிக் கல்வியின் தரம் குறைந்திருப்பதற்குக் காரணம், தொடக்கக் கல்வி அளவிலும், நடுநிலைப் பள்ளி அளவிலும், உயர்நிலைப் பள்ளி அளவிலும் கற்பித்தலின் தரம் மிகவும் மோசமாக இருப்பது. எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு சரியாக எழுத்துக் கூட்டிப் படிக்கவும், பெருக்கல், வகுத்தல் கணக்குத் தெரியாமலும் இருக்கும் அவலநிலை பல ஆய்வுகளில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு விட்டது. தொடக்கக் கல்வி, நடுநிலைக் கல்வி அளவில் முறையாகப் பயிற்சி பெறாததுதான் அதற்குக் காரணம்.
இந்தப் பின்னணியில்தான் நாம் ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் சார்பில் நடத்தப்பட்ட ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வு முடிவுகளை அணுக வேண்டும். இப்படி ஒரு தேர்வு தேவைதானா என்று கேட்பவர்கள், கல்வியின் இன்றைய தரத்தையும், உயர் கல்விச் சாலைகளில் பல லட்சம் ரூபாய் செலவழித்துப் படித்துத் தேர்ச்சி பெற்றும், வேலை கிடைக்காமல் திண்டாடும் நிலையையும் சற்று நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டப்படி, அரசு மற்றும் அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகளில் 1-ஆம் வகுப்பு முதல் 8-ஆம் வகுப்பு வரை பணியாற்ற ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வில் (டெட்) தேர்ச்சி பெறுவது கட்டாயமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் அடிப்படையில், தமிழகத்தில் ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வு கடந்த 2011-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம்  நடத்தப்பட்டது. அதில் பெரும்பாலானோர் தேர்ச்சி அடையவில்லை. போதிய ஆசிரியர்கள் கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் ஆகஸ்ட் மாதம் தேர்வு நடத்தப்பட்டது. அதில் ஓரளவுக்குத் தேர்ச்சி விகிதம் காணப்பட்டது.
2014-லும், 2018-லும் நடத்தப்பட்ட ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வில் சுமார் 60,000 பேர் தேர்வு பெற்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆசிரியர் பணி நியமனத்துக்குக் காத்திருக்கிறார்கள். 
இதற்கிடையில், 2010-க்குப் பிறகு ஆசிரியர்களாக அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் பணி நியமனம் செய்யப்பட்டவர்கள் தகுதித் தேர்வில் வெற்றி பெற்றாக வேண்டும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டது. அவர்கள் தகுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற, தமிழக அரசு ஐந்தாண்டுகள் அவகாசம் வழங்கியது. அதற்குப் பிறகும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் இந்த அவகாசம் நீட்டிக்கப்பட்டது. இனியும் அவகாசத்தை நீட்டிக்க முடியாது என்கிற நிலையில் இந்த ஆண்டு அவர்கள் ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வு எழுதினார்கள்.
கடந்த ஜூனில் நடந்த தேர்வின் முடிவுகளில், அவர்களில் ஒரு சதவீதம் பேர் மட்டுமே தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள். அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் பணியில் உள்ள 1,500 ஆசிரியர்களில் வெறும் 80 பேர் மட்டுமே தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்றால், கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளாக எத்தனை மாணவர்கள் இவர்களால் கற்பிக்கப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதையும், அவர்களின் தரம் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
வகுப்பறையில் ஒரே பாடத்தை நடத்திவிட்டு, அனைத்துப் பாடங்களையும் தகுதித் தேர்வில் எழுதும்போது அவர்கள் சிரமங்களைச் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. தேர்வுக்குத் தயாராக அவர்களுக்குப் போதுமான அவகாசம் இல்லை. வினாத்தாள் மிகவும் கடினமாக இருந்தது. அந்த ஆசிரியர்களின் குடும்ப வாழ்வாதாரம் கருதி  கருணை அடிப்படையில் அவர்களுக்குத் தகுதிகாண் தேர்விலிருந்து விலக்களிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் கோரிக்கைகள் எழுப்பப்படுகின்றன.
ஏறத்தாழ ஒன்பது ஆண்டு அவகாசத்துக்குப் பிறகும், தகுதித் தேர்வில் வெற்றி பெற முடியாதவர்களின் கற்பித்தலில் அடுத்த தலைமுறை மாணவர்கள் என்பதே அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. கடினமான வினாக்களுக்கு விடையளிக்கத் தெரிந்தவர்கள்தானே ஆசிரியர்களாக வேண்டும்? இந்த 1,500 ஆசிரியர்களின் குடும்ப வாழ்வாதாரத்துக்காக, ஒரு தலைமுறை மாணவர்களின் எதிர்காலத்தையே பாழாக்க முடியுமா என்ன?
தகுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கும் சுமார் 60 ஆயிரம் பேர் வேலைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்களையேகூட, மதிப்பெண் அடிப்படையில் நியமனம் செய்வதுதான், வருங்காலத் தமிழகத்தின் நலனுக்கு உகந்ததாக இருக்கும். சொல்லப்போனால், அரசுப் பள்ளிகளில் ஏற்கெனவே ஆசிரியர்களாக இருப்பவர்களுக்கும் தகுதி மேம்பாட்டுப் பயிற்சி உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அரசுப் பள்ளிகளில் கையூட்டு இல்லாமல், நேர்மையான முறையில் திறமையான ஆசிரியர்கள் தகுதித் தேர்வு மதிப்பெண் அடிப்படையில் நியமிக்கப்பட்டு, கல்வித் தரம் மேம்படுத்தப்பட்டால், தனியார் கல்வி நிலையங்கள் புற்றீசல்களாகப் பெருகாது. உயர் கல்விச் சாலைகளில் சேரும் மாணவர்கள், தேர்ச்சியாக முடியாமல் தவிக்க மாட்டார்கள். அஸ்திவாரத்தில் சமரசம் செய்துவிட்டு அழகான வீட்டைக் கட்டுவதில் அர்த்தமில்லை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/14/ஆட்டம்-காணும்-அஸ்திவாரம்-உயர்-கல்விச்-சாலைகளின்-கற்பித்தல்-தரமும்-அதிலிருந்து-வெளிவரும்-மாணவர்களின-3233692.html
3232945 தலையங்கம் பாலையாக மாறும் பூமி! ஆசிரியர் Friday, September 13, 2019 01:46 AM +0530 உலக அளவில் பூமி தனது உயிர்ப்பை இழந்து வருகிறது. பாலைவனமாக மண் மாறிக்கொண்டு வருகிறது.  உலகம் பாலைவனமாதலைத் தடுப்பது குறித்து விவாதிப்பதற்காக ஐ.நா. சபையில் ஓர் அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அமைப்பில் ஐ.நா. சபையின் உறுப்பு நாடுகள் அங்கம் வகிக்கின்றன. அந்த அமைப்பின் 14-ஆவது மாநாடு தில்லியை அடுத்த கிரேட்டர் நொய்டாவில் அண்மையில் கூடியது.
கடந்த திங்கள்கிழமை நடைபெற்ற அந்த மாநாட்டில் கலந்துகொண்டு உரையாற்றும்போது பிரதமர் நரேந்திர மோடி, வரும் 2030-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா தரிசு நிலங்களை வளப்படுத்தும் தனது இலக்கை எட்டும் என்று அறிவித்திருக்கிறார். கடந்த 2015-ஆம் ஆண்டு முதல் 2017-ஆம் ஆண்டு வரையிலான இரண்டாண்டுகளில் இந்தியாவின் வனப்பரப்பு 80 லட்சம் ஹெக்டேர் அதிகரிக்கப்பட்டிருப்பதாக அவர் தெரிவித்தார். இப்போது 
இந்தியாவில் தரிசாகக் கிடந்து மீட்டெடுக்கப்பட்டு வளப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் நிலங்களின் பரப்பளவு 2.18 கோடி ஹெக்டேராக இருப்பதாகவும், வரும் 2030-ஆம் ஆண்டுக்குள் அதை 2.60 கோடி ஹெக்டேராக உயர்த்த இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் பிரதமர் தெரிவித்திருக்கிறார்.
இது குறித்து ஆய்வு ஒன்றை இஸ்ரோ நடத்தியிருக்கிறது. பாலைவனமாதல், நிலம் தரிசாக மாறுதல் குறித்த வரைபடம் ஒன்றை செயற்கைக்கோள் உதவியுடன் இஸ்ரோ தயாரித்திருக்கிறது. அதன்படி, இந்தியாவிலுள்ள மொத்த நிலப்பரப்பில் 30% அளவில் தரிசாக இருப்பதாகத் தெரிகிறது. நிலம் தரிசாக மாறுவதைத் தடுப்பதும், அவற்றை மீண்டும் வளப்படுத்துவதும் எளிதல்ல. அதற்கு அடிப்படையில் நீர் மேலாண்மை, பல்லுயிர்ப் பெருக்கம், மண் வளம் அதிகரித்தல் என்று மூன்று விதமான நடவடிக்கைகள் தேவைப்படுகின்றன. 
பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து விவசாயம் செய்யப்பட்டு வருவதால் மண் தனது உயிர்ப்புச் சத்தை இழந்துவிட்டிருக்கிறது. அதை ஈடுகட்ட அதிக அளவில் ரசாயன உரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதால் இந்தியாவின் விளைநிலங்களில் மலட்டுத்தன்மை ஏற்பட்டிருக்கிறது என்கிற கூற்றை மறுப்பதற்கில்லை.
கடல் மட்டம் அதிகரித்தல், கடல் சீற்றம், பருவநிலை மாற்றத்தால் சீரற்ற மழைப் பொழிவு, புயல் - சூறாவளிகளால் ஏற்படுத்தப்படும் அழிவுகள், வறட்சி காரணமாக உருவாகும் புழுதிப் புயல் போன்ற பல்வேறு நிகழ்வுகள் மண் வளம் பாதிப்பதற்கான காரணங்கள். தரிசு நிலங்களை வளப்படுத்துதல் என்று திட்டமிடும்போது, போதிய பாசன வசதி அத்தியாவசியமாகிறது. 
ஏற்கெனவே இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகள், கோடையில் காணப்படும் வறட்சியால் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்கின்றன. நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை அதிகரிக்கச் செய்வது, மழை நீர் வீணாவதைத் தடுப்பது, மண்ணின் ஈரப்பதத்தைத் தக்க வைப்பது என மண் வளத்துடன் நீர் வளத்தையும் மேம்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் இந்தியாவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. 
சூழலியலை பெரிய அணைகள் பாதிக்கின்றன என்பதால் தடுப்பணைகள் மூலம் மட்டுமே நதிநீரை சேமிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட வேண்டும். அதிகமான தடுப்பணைகள் மண்ணின் ஈரப்பதத்தைத் தக்கவைப்பதுடன் நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை அதிகரித்து மண் வளத்தையும், நீர் வளத்தையும் மேம்படுத்தும். 
வனப்பரப்பை அதிகரிக்கச் செய்வது என்பது, நிலம் பாலைவனமாகாமல் தடுக்கும் முயற்சியில் மிக முக்கியமான கூறு. விண்வெளி தொழில்நுட்பமும், தொலையுணர்வு தொழில்நுட்பமும் வனப்பரப்பை கச்சிதமாகக் கணித்து தெரிந்துகொள்வதற்கு வழிகோலுகின்றன. அதில், இந்தியாவின் விண்வெளி ஆராய்ச்சி மிகப் பெரிய பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறது. 
இஸ்ரோவின் செயற்கைக்கோள் தொழில்நுட்பம் மூலம் வனப்பரப்பின் அளவு ஆய்வு செய்யப்பட்டு, அதன் அடிப்படையில் தகுந்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. பிரதமர் அந்த மாநாட்டில் தெரிவித்திருப்பதுபோல, ஏனைய நாடுகளுக்கும் நமது செயற்கைக்கோள் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் வனப் பரப்பைக் கணக்கிட இந்தியாவால் வழிகாட்ட முடியும். 
உத்தரகண்ட் மாநிலம் டேராடூனில் இந்திய வனங்கள் ஆய்வு மையம் (ஃபாரஸ்ட் சர்வே ஆஃப் இந்தியா) என்கிற அமைப்பு செயல்படுகிறது. இந்த அமைப்பின் அறிக்கையின்படி, கடந்த 20 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் வனப் பரப்பு தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. ஒருபுறம் காடுகள் அழிக்கப்படுவதும், வளர்ச்சிப் பணிகள் என்கிற பெயரில் வனப் பரப்பு ஆக்கிரமிக்கப்படுவதும் நடந்து கொண்டிருந்தும்கூட இந்திய வனங்கள் ஆய்வு மையத்தின் அறிக்கையில், வனப் பரப்பு அதிகரித்து வருவதாகக் கூறுவது முரணாகத் தெரிகிறது. 
அந்த ஆய்வு மையம் செயற்கைக்கோள் படங்களின் அடிப்படையில் வனப்பரப்பை நிர்ணயிப்பதில்தான் தவறு நேர்கிறது. செயற்கைக்கோள் படங்கள் இயற்கை வனங்களுக்கும், தோட்டப் பகுதிகளுக்கும், சாலையோர மரங்களுக்கும் வேறுபாடுகளைக் காட்டுவதில்லை. அதனால், அந்த ஆய்வின் அடிப்படையில் வனப்பரப்பை நிர்ணயிக்க முடியாது.
நிலம் தரிசாக மாறுவதைத் தடுக்க வேண்டுமானால், இயற்கை வனப் பகுதிகளில் எந்தவிதமான வளர்ச்சிப் பணிகளையும் அனுமதிக்கக் கூடாது. நீர் மேலாண்மைக்கும், இயற்கை விவசாயத்திற்கும் ஊக்கமளித்து, தரிசு நிலங்களில் இஸ்ரேல் போன்ற நாட்டின் உதவியுடன் சொட்டு நீர்ப்பாசன விவசாயத்திற்கு ஊக்கமளிப்பது, பிரதமர் நிர்ணயித்திருக்கும் இலக்கை இந்தியா எட்டுவதற்கு வழிகோலும். 
தரிசு நிலங்களை விளைநிலங்களாக மாற்றுவதன் மூலம், இந்தியாவின் 60% மக்களின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட முடியும். அந்த இலக்கை நோக்கிய நமது பயணம் விரைவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/13/பாலையாக-மாறும்-பூமி-3232945.html
3232248 தலையங்கம் விரயமல்ல, வளர்ச்சிக்கான முதலீடு! ஆசிரியர் Thursday, September 12, 2019 01:23 AM +0530
தமிழக முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமி மூன்று நாடுகளுக்கான தனது அரசுமுறைப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு வெற்றிகரமாகத் திரும்பியிருக்கிறார். 1970-இல் அன்றைய முதல்வர் கருணாநிதிக்குப் பிறகு இதுபோல அரசுமுறைப் பயணத்தை மேற்கொண்ட முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமி மட்டுமே.
1970-இல் அன்றைய முதல்வர் கருணாநிதி மேற்கொண்ட அரசுமுறைப் பயணத்தில்கூட கண் சிகிச்சை என்கிற தனிப்பட்ட காரணமும் இருந்தது. ஆனால், முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமியின் 14 நாள் பயணம் முழுக்க முழுக்க தமிழக நலன் சார்ந்ததாக மட்டுமே அமைந்திருந்தது என்பதை சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் மறைவிற்குப் பிறகு ஆட்சி எப்போது வேண்டுமானாலும் கவிழ்ந்து விடலாம் என்கிற தோற்றம் நிலவிய காலம் மாறி, தனது ஆட்சியை நிலையான ஆட்சியாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்திருக்கிறது அவரது பயணம். கடந்த 49 ஆண்டுகளில் முதல்வர் பதவியை வகித்த எவருமே வெளிநாடுகளுக்கு பயணம் மேற்கொண்டு தமிழகம் குறித்த அந்நிய முதலீட்டாளர்களின் ஆர்வத்தை அதிகரிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடாத நிலையில், முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமியின் பயணத்தை விமர்சிப்பது ஏற்புடையதாக இல்லை. 
பிரிட்டன், அமெரிக்கா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம் ஆகிய மூன்று நாடுகளுக்கான முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமியின் பயணத்தில் 41 புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் கையொப்பமாகி இருக்கின்றன. சுமார் ரூ.8,835 கோடி அளவிலான முதலீடு தமிழகத்திற்கு வருவதற்கான வாய்ப்பு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு முன்னால் 2015-லும், இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் நடத்தப்பட்ட அந்நிய முதலீட்டாளர்கள் மாநாட்டில் கையொப்பமான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் அனைத்தும் செயல்வடிவம் பெறாத நிலையில், புதிதாகப் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் செய்வதால் என்ன பயன் ஏற்பட்டுவிடப் போகிறது என்கிற எதிர்க்கட்சிகளின் கேள்விகளில் அர்த்தமில்லை. புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் எல்லாமே உடனுக்குடன் செயல்வடிவம் பெறுவதில்லை. பல ஒப்பந்தங்கள் நிறைவேறாமலே தடைபடுவதும் உண்டு. அதனால், அதைப்பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
கடந்த 40 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் ஏனைய மாநில முதல்வர்கள் பலரும் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, 1991-இல் இந்தியா உலகமயக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டதைத் தொடர்ந்து, அந்நிய முதலீடுகளை ஈர்ப்பதில் குஜராத், மகாராஷ்டிரம், ஆந்திரம், பஞ்சாப்,  ஹரியாணா, கர்நாடகம் ஆகிய மாநிலங்கள் முனைப்புக் காட்டுகின்றன. 
அந்நிய முதலீடுகள் என்று கூறும்போது, அவை பன்னாட்டு நிறுவனங்களாகவோ, வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களாகவோ இருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியம் இல்லை. இந்தியாவிலுள்ள பல்வேறு மாநிலத்தவர்கள் உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் குடியேறியிருக்கிறார்கள். வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களின் முதலீட்டைப் பெறுவதுகூட மிக மிக முக்கியம். குஜராத், பஞ்சாப் மாநிலங்களின் வளர்ச்சிக்கு அயல்நாட்டில் வாழும் அந்த மாநில மக்களின் முதலீடுகள்தான் பெரிய அளவில் உதவியிருக்கின்றன. 
வெளிநாடுவாழ் தமிழர்கள், அவர்கள் வாழும் நாடுகளில் செல்வாக்குடன் திகழ்கிறார்கள், பெரிய பதவிகளை வகிக்கிறார்கள், தொழில் நிறுவனங்கள் நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் மத்தியில் தாங்கள் தாயகத் தமிழர்களால் மதிக்கப்படுவதில்லை என்கிற மிகப் பெரிய ஆதங்கம் காணப்படுகிறது. பழனி ஜி. பெரியசாமி, டாக்டர் நல்லா ஜி. பழனிசாமி போன்ற சிலர் அமெரிக்காவில் தாங்கள் ஈட்டிய செல்வத்தை இந்தியா திரும்பி தமிழகத்தில் முதலீடு செய்திருக்கிறார்கள். அழைக்காமலே வந்தவர்கள் இவர்களைப் போன்ற சிலர். ஆனால், அழைப்புக்காகப் பல்வேறு வெளிநாடுகளில் காத்திருப்பவர்கள், இவர்களைப்போல பலர்.
மார்க்சிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்த கேரள முதல்வர் பினராயி விஜயன் உள்பட ஏனைய மாநில முதல்வர்கள் அயல்நாடுகளுக்குச் சென்று அங்கே வாழும் அவர்களது மாநிலத்தவரின் உதவியைக் கோரும்போது, தமிழகம் மட்டும் பாராமுகமாக இருந்த குறையை முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமி அகற்றியிருக்கிறார். தாய்த் தமிழகத்திலிருந்து முதல்வரும், அமைச்சர்களும், அதிகாரிகளும் தங்களத் தேடி வந்திருக்கிறார்கள் எனும்போது அவர்கள் அடையும் உற்சாகமும், பெருமிதமும் வார்த்தையால் விவரிக்க முடியாதவை. 
கிணற்றுத் தவளையாக இல்லாமல், அமைச்சர்களும், அதிகாரிகளும் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணிக்கும்போதுதான், அங்கே ஏற்பட்டிருக்கும் முன்னேற்றங்களையும் மாற்றங்களையும் நேரில் கண்டறிந்து அந்த அனுபவத்தை இங்கே செயல்படுத்த முடியும். அமைச்சர்களும், அதிகாரிகளும் வெளிநாடுகள் செல்வது வரி வருமான விரயம் அல்ல. தமிழகத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான முதலீடு என்றுதான் கொள்ள வேண்டும். 
அடுத்தபடியாக, நீர் மேலாண்மை குறித்து நேரில் கண்டறிய இஸ்ரேலுக்குப் பயணம் மேற்கொள்ள இருப்பதாக முதல்வர்  தெரிவித்திருக்கிறார். அவர் சிங்கப்பூர், மலேசியா உள்ளிட்ட கீழை நாடுகளுக்கும், நமது தொப்புள் கொடி உறவினர்களான ஈழத் தமிழர்கள் வாழும் இலங்கையின் பகுதிகளுக்கும் அரசுமுறைப் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும். 
வெளிநாடுவாழ் தமிழர்கள் தாய்த் தமிழகத்தில் முதலீடு செய்யவும், தொழில் தொடங்கவும் தங்களது அனுபவத்தையும் தொழில்நுட்பத்தையும் வழங்கவும் வழிகோலினாலே போதும், தமிழகத்தை இந்தியாவின் முதன்மை மாநிலமாக நம்மால் மாற்றிவிட முடியும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/12/விரயமல்ல-வளர்ச்சிக்கான-முதலீடு-3232248.html
3231626 தலையங்கம் காஷ்மீரின் மறுபக்கம்! ஆசிரியர் Wednesday, September 11, 2019 01:41 AM +0530 தில்லியில் கடந்த திங்கள்கிழமை நடந்த மனித உரிமை கழகத்தின் 42ஆவது கூட்டத்தில், ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையத்தின் தலைவர் மிஷேல் பாஷ்லெட் வெளியிட்டிருக்கும் கருத்து ஒருதலைப்பட்சமானது. காஷ்மீர் மக்களின் அடிப்படை மனித உரிமைகள் மீறப்பட்டிருக்கின்றன என்கிற கருத்தைத் தெரிவிக்க அவருக்கு உரிமையும் சுதந்திரமும் உண்டு. ஆனால், இந்தியாவை மட்டுமே குறிப்பிட்டு அந்தக் கருத்தை அவர் தெரிவித்திருப்பது, காஷ்மீரப் பிரச்னை குறித்த முழுமையான புரிதல் அவருக்கு இல்லை என்பதைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறது. 
1947ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 26ஆம் நாள் ஜம்மு  காஷ்மீர் சமஸ்தானம் இந்தியாவுடன் இணைந்தது. இப்போது பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் காஷ்மீரின் பகுதிகளும் அந்த சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதால், இப்போது அவை பாகிஸ்தானின் சட்டவிரோதமான ஆக்கிரமிப்பில் இருக்கின்றன என்பதுதான் பொருள். அதனால், காஷ்மீர் பிரச்னையில் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் கூறியிருப்பதுபோல, விவாதத்துக்குரியது பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் காஷ்மீர் குறித்துத்தானே தவிர, இந்தியாவுடன் இணைந்துவிட்ட பகுதிகள் குறித்து அல்ல.
சட்டப் பிரிவு 370உம், சட்டப்பிரிவு 35ஏஉம் இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் பகுதிகள். அவற்றைத் திருத்தவோ, மாற்றவோ இந்தியாவுக்கு அதிகாரம் உண்டு. பாகிஸ்தான் அரசமைப்புச் சட்டத்தையோ, ஐ.நா. சபையின் சார்ட்டரையோ மாற்றிவிடவில்லை. இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தில் சில திருத்தங்களை மேற்கொண்டு ஜம்மு  காஷ்மீரை இரண்டு யூனியன் பிரதேசங்களாக இந்தியா பிரித்திருக்கிறது, அவ்வளவே. இதிலும்கூட இந்தியாவைக் குறைகூற பாகிஸ்தானுக்கு எந்தவித அருகதையும் கிடையாது.
ஐ.நா.வின் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் செயல்பாட்டுக்கு வருவதற்கு முன்பே, தனது ஆக்கிரமிப்பிலுள்ள காஷ்மீர் பகுதியை 1949இல் பாகிஸ்தான் இரண்டாகப் பிரித்தது. பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்த காஷ்மீரை ஒரு பகுதியாகவும், கில்ஜித்  பல்திஸ்தான் பகுதிகள் மத்திய கட்டுப்பாட்டிலுள்ள வடக்குப் பகுதி என்றும் பிரித்தது. 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1969இல் மத்திய கட்டுப்பாட்டிலுள்ள வடக்குப் பகுதிக்கு ஓர் ஆலோசனைக் குழுவை நியமித்தது. 
1994இல் அந்த ஆலோசனைக் குழுவை வடக்குப் பகுதி கவுன்சில் என்று பெயர் மாற்றியது. 1999இல் அதை வடக்குப் பகுதி சட்டப்பேரவையாக மாற்றியது. 2009இல் கில்ஜித்  பல்திஸ்தான் சட்டப்பேரவை என்று பெயர் மாற்றி, அதற்கு தன்னாட்சி உரிமையை வழங்கியது. அதனடிப்படையில், 1963இல் 5,000 ச.கி.மீ. நிலப்பரப்பை சட்டவிரோதமாக சீனாவுக்கு தாரைவார்த்துக் கொடுத்திருக்கிறது பாகிஸ்தான். 
1927இல் காஷ்மீர் சமஸ்தானத்தில் பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவின் அடிப்படையில்தான் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தில் சட்டப்பிரிவு 35ஏ சேர்க்கப்பட்டது. அதை இப்போதுதான் இந்திய அரசு அகற்றியிருக்கிறது. ஆனால், பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்த காஷ்மீரிலும் சரி, கில்ஜித்  பல்திஸ்தான் பகுதிகளிலும் சரி 1927இல் பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவு 1984இல் அகற்றப்பட்டது. அங்கே யார் வேண்டுமானாலும் குடியேறவும், சொத்துகள் வாங்கவும் பாகிஸ்தான் அரசு வழிகோலியது. இதனால், பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் காஷ்மீர் பகுதியின் அடிப்படைத் தோற்றமே மாறியிருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசின் இந்த செயல்பாடுகளின் பின்னணியில், இந்தியா தனது அரசியல் சாசனத்தில் சில மாற்றங்களை செய்ததை சர்வதேச அரங்கில் விமர்சிக்கும் உரிமை பாகிஸ்தானுக்குக் கிடையாது.
ஜம்மு  காஷ்மீரத்தில் மனித உரிமைகள் மீறப்பட்டிருக்கின்றன, அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பவையெல்லாம், இந்தியாவின் உள்நாட்டுப் பிரச்னைகள். இதுகுறித்து விமர்சிப்பதற்கு பாகிஸ்தானுக்கு எந்தவித தார்மிக உரிமையும் கிடையாது. பாகிஸ்தானில் காணப்படும் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து இந்தியா விமர்சிக்க முற்பட்டால் அதை எதிர்க்கவோ, மறுக்கவோ பாகிஸ்தானால் முடியாது என்பதுதான் நிஜம். 
மனித உரிமை மீறல்கள் காஷ்மீரில் நடைபெறுகின்றன என்று குற்றம்சாட்டும் பாகிஸ்தானின் தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம், கடந்த மூன்று மாதங்களாக செயலிழந்து முடங்கிக் கிடக்கிறது. அதன் தலைவர் மட்டுமல்ல, ஏழு உறுப்பினர்களில் ஆறு பேருடைய நான்கு ஆண்டு பதவிக்காலம் கடந்த மே 30ஆம் தேதி நிறைவு பெற்று இன்னும்கூட புதிய நியமனம் அறிவிக்கப்படவில்லை. அதற்குக் காரணம், பாகிஸ்தானின் தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் சுதந்திரமாக இயங்கும் அமைப்பு என்பதுதான். 
பாகிஸ்தானின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள ஜம்மு  காஷ்மீர் பகுதிகளிலும், பலுசிஸ்தான் பகுதிகளிலும் காணப்படும் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து அந்த ஆணையம் கடுமையான விமர்சனங்களைப் பதிவு செய்ததால், இம்ரான் கான் அரசு தனது கைப்பாவைகளை அந்த ஆணையத்தின் உறுப்பினர்களாகவும், தலைவராகவும் நியமிக்க விரும்புகிறது. அதை பாகிஸ்தான் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அதனால், ஆணையம் முடக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தப் பின்னணியில்தான் ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையத் தலைவர் மிஷேல் பாஷ்லெட், இந்தியா குறித்த கருத்துகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டின் இருபுறமும் ஒருபோல மனித உரிமை மீறல் குறித்து ஐ.நா.வின் மனித உரிமை ஆணையம் கவலைப்பட வேண்டும். 
ஜம்மு  காஷ்மீரில் விரைவில் இயல்பு நிலை திரும்புவதை உறுதிப்படுத்துவதன் மூலம்தான் இதுபோன்ற விமர்சனங்களை இந்தியா எதிர்கொள்ள முடியும். நமது பலவீனங்களை பாகிஸ்தான் பரப்புரை செய்வதை தடுத்துவிட முடியாது. ஆனால், பாகிஸ்தானின் உண்மை நிலவரத்தை நம்மால் உலகுக்கு எடுத்தியம்ப முடியும். அதற்கு நாம் ஏன் தயங்குகிறோம்?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/11/காஷ்மீரின்-மறுபக்கம்-3231626.html
3230934 தலையங்கம் நூறு நாள்களைக் கடந்து... ஆசிரியர் Tuesday, September 10, 2019 01:40 AM +0530 இரண்டாவது முறையாக நரேந்திர மோடி அரசு பதவியேற்று நூறு நாள்களைக் கடந்திருக்கிறது. மக்களின் பேராதரவுடன் பெரும்பான்மை பலம் பெற்று ஆட்சி அமைத்திருக்கும் அரசு, நூறு நாள்களைக் கடந்திருக்கிறது என்பதை சாதனையாகக் கொண்டாட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நூறு நாள்களில் மிகப் பெரிய சாதனைகளை எந்த ஓர் அரசாலும் நிகழ்த்திவிட முடியாது என்பது அனைவருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். 
2014-இல் முதன்முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது, அந்த ஆட்சியின் முதல் நூறு நாள்களைப்போல, இந்த முறையின் நூறு நாள் செயல்பாடுகளை ஒப்பிடக்கூடாது. கடந்த ஆட்சியின் நீட்சியாகத்தான் இந்த நூறு நாள்களைக் கருத வேண்டுமென்பதால், செயல்பாடற்ற நூறு நாள்களாக இவை இருந்துவிட முடியாது. 
பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் தொடர்புடைய பிரச்னைகளில் நரேந்திர மோடி அரசின் கடந்த நூறு நாள் செயல்பாட்டில் வேகமும், அழுத்தமும் அதிகமாகவே காணப்படுகிறது. தேர்தல் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு வாக்காளர்கள் தனிப் பெரும்பான்மை வழங்கி அங்கீகரித்திருப்பதாலோ என்னவோ, இரண்டாவது முறை ஆட்சி அமைந்ததைத் தொடர்ந்து, கொள்கை ரீதியான முடிவுகளை நிறைவேற்றுவதில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷாவும் தீவிரம் செலுத்துகிறார்கள்.
வலிமையான அரசை வழங்குவோம் என்கிற தேர்தல் வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் உள்நாட்டுப் பாதுகாப்புக்கு கடந்த நூறு நாள்களில் அரசு  முன்னுரிமை வழங்கியிருப்பது தெரிகிறது. ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலத்தில் அரசியல் சாசன சட்டப்பிரிவு 370-ஐ அகற்றியிருப்பது நூறு நாள்களில் எடுக்கப்பட்ட அதிமுக்கியமான முடிவுகளில் ஒன்று. சர்வதேச அளவிலும், உள்நாட்டு அளவிலும் அரசின் முடிவுக்கு கவலைப்படும்படியான அளவில் எதிர்ப்புகள் இருக்கவில்லை என்றாலும், ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலத்தில் சகஜநிலை திரும்பிவிடவில்லை என்பதைக் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. அரசின் முடிவுக்கு முன்னாலும் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு பகுதிகளில் சகஜநிலை இருக்கவில்லை என்றாலும், அரசின் முடிவால் அந்த நிலைமை மாறிவிடவில்லை. 
பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தேர்தல் வெற்றிக்கும், செல்வாக்குக்கும் மிக முக்கியமான காரணமாக கூறப்படுவது அரசின் மக்கள் நலத் திட்டங்கள். அனைவருக்கும் மின்சாரம் என்கிற செளபாக்கியா திட்டமும், எல்லோருக்கும் சமையல் எரிவாயு என்கிற உஜ்வாலா திட்டமும், கிராமப்புற வீடுகள் திட்டமும், தூய்மை இந்தியா திட்டத்தின் அடிப்படையில் கழிப்பறைகள் கட்டும் திட்டமும் மிகப் பெரிய அளவில் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு அடித்தட்டு மக்களின் ஆதரவைத் தேடித் தந்திருப்பதாக எல்லா ஆய்வுகளுமே குறிப்பிடுகின்றன. 
அரசின் ஆயுஷ்மான் பாரத் என்கிற அனைவருக்குமான மருத்துவக் காப்பீடும், விவசாயிகளுக்கு நேரடியாக வருமானம் வழங்கும் திட்டமும் தேர்தலில் வாக்குகளை அள்ள உதவியிருக்கின்றன. கடந்த முறை அனைவருக்கும் மின்சாரம், அனைவருக்கும் சமையல் எரிவாயு போன்ற திட்டங்களை முன்வைத்த பிரதமர் நரேந்திர மோடி, இந்த முறை நீர் சேமிப்புக்கு தேசிய அளவில் முன்னுரிமை அளிப்பதற்கும், அனைவருக்கும் குழாய்கள் மூலம் குடிதண்ணீர் வழங்குவதற்கும் முன்னுரிமை அளிக்கப்போவதாக உறுதியளித்திருக்கிறார். மக்கள் நலத் திட்டங்களின் மூலம் அரசு தனது பலவீனங்களை எல்லாம் சமன் செய்து செல்வாக்கு சரிந்துவிடாமல் காப்பாற்றிக் கொள்கிறது. 
இரண்டாவது முறையாக தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி அமைத்திருக்கும் நரேந்திர மோடி அரசு எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய சவால், பொருளாதாரம் சார்ந்தது. அரசு எதிர்பார்த்த அளவிலான ஜிடிபி வளர்ச்சி இல்லாமல் இருப்பதும், 45 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகரித்திருப்பதும், நுகர்வோர் தேவை குறைந்து காணப்படுவதும் அரசு எதிர்கொள்ளும் சவால்கள். 
பிரதமர் விரும்புவதுபோல, இந்தியா ஐந்து டிரில்லியன் டாலர் பொருளாதாரமாக 2024-லில் மாற வேண்டுமானால், இந்தியாவின் வருடாந்திர வளர்ச்சி 8% இருக்க வேண்டும். கடந்த காலாண்டில் ஜிடிபி வளர்ச்சி 5% மட்டுமே. அது பட்ஜெட் எதிர்பார்ப்பைவிடக் குறைந்திருக்கும் நிலையில், 8% வளர்ச்சி என்பது அசாத்தியமானதாகத் தெரிகிறது. 
மேலும், கடந்த ஆகஸ்ட் மாதத்தின் ஜிஎஸ்டி வருவாய், ஜூலை மாதத்தைவிட குறைந்து ரூ.98 ஆயிரம் கோடியைத்தான் எட்டியிருக்கிறது. இதற்கிடையில் பொருளாதாரத்தை ஊக்குவிப்பதற்காக நிதியமைச்சர் பல சலுகைகளை அறிவித்திருக்கிறார். அவற்றால் ஏற்படப்போகும் இழப்புகளை எப்படி அரசு எதிர்கொள்ளப் போகிறது என்கிற கேள்வியும் எழுகிறது. 
பாஜகவின் தேர்தல் அறிக்கை, 2024-க்குள் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை அதிகரிக்க ரூ.100 லட்சம் கோடி செலவிடப்படும் என்றும், விவசாயிகளின் வருவாய் 2022-க்குள் இரட்டிப்பாக்கப்படும் என்றும் கூறியிருக்கிறது. இவையெல்லாம் எப்படி சாத்தியமாகப் போகின்றன? 
செலவினங்களைக் குறைத்து சேமிப்பை அதிகரிக்கும் முறைதான் இன்றைய சூழலில் நரேந்திர மோடி அரசு கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அணுகுமுறை. இதேபோன்ற ஒரு சூழல்தான் 1971-இல் மிகப் பெரிய பெரும்பான்மையுடன் இந்திரா காந்தி ஆட்சி அமைத்த நூறாவது நாளில் காணப்பட்டது. அவரால் பொருளாதாரத்தை சரியாகக் கையாள முடியவில்லை. அவரது அரசு செல்வாக்கை இழந்தது. 
பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசு பொருளாதாரத்தை எப்படி கையாளப் போகிறது என்பதைப் பொருத்து அதன் அடுத்தகட்ட வெற்றி - தோல்வி அமையும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/10/நூறு-நாள்களைக்-கடந்து-3230934.html
3230379 தலையங்கம் பின்னடைவல்ல, பாடம்! | சந்திரயான் 2 ஆசிரியர் Monday, September 9, 2019 03:05 AM +0530 நிலவை ஆய்வு செய்ய "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகளால் அனுப்பப்பட்ட "சந்திரயான் 2' விண்கலம் எதிர்பார்த்த வெற்றியைத் தரவில்லை என்பதால் துவண்டுவிடக் கூடாது என்கிற பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ஆறுதல் வார்த்தைகள், அந்த விஞ்ஞானிகளுக்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த இந்தியாவுக்கே பிரதமர் வழங்கியிருக்கும் தேறுதல் மொழி. "இந்தியாவுக்குப் புதிய விடியல் 
காத்திருக்கிறது' என்கிற அவரது கூற்று உண்மையிலும் உண்மை.
"சந்திரயான் 2' தந்திருக்கும் அனுபவங்களிலிருந்து கிடைத்திருக்கும் பாடங்களின் அடிப்படையில் 2020-ஆம் ஆண்டின் கடைசியில் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் "சந்திரயான் 3' நிலவின் பயணம் மகத்தான வெற்றியாக அமையும் என்று நாம் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கலாம்.
"சந்திரயான் 2' முழுமையான தோல்வி என்று தள்ளிவிடவும் முடியாது. திட்டமிட்டபடி நிலவை நோக்கிய தனது பயணத்தை வெற்றிகரமாகத்தான் நடத்தியது "சந்திரயான் 2'. "சந்திரயான் 1'  ஏவப்பட்டு 10 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிலவின் மேற்பரப்பில் தரையிறங்கி அறிவியல் ஆய்வுப் பணிகளில் ஈடுபடுவதற்காக ஜி.எஸ்.எல்.வி. ராக்கெட் உதவியுடன் ஜூலை 22-ஆம் தேதி 
"சந்திரயான் 2' விண்கலத்தை அனுப்பியது இஸ்ரோ. அதன் நிலவு நோக்கிய பயணம் தடையின்றித்தான் நடந்தது.
லேண்டர், ரோவர் என்கிற இரண்டு பகுதிகளைச் சுமந்து கொண்டு விண்ணில் பயணித்த "சந்திரயான் 2' விண்கலம், பூமியை அதன் நீள்வட்டப் பாதையில் சுற்றி கடந்த ஆகஸ்ட் 
20-ஆம் தேதி நிலவின் சுற்றுப் பாதையில் நுழைந்தது. திட்டமிட்டது போலவே, நிலவிலிருந்து 100 கி.மீ. தொலைவில் அதன் சுற்றுவட்டப் பாதையில் பயணித்து நிலவைப் படம் பிடித்து அனுப்பிய வண்ணம் இருக்கிறது "சந்திரயான் 2'-வின் ஆர்பிட்டர் விண்கலம்.
இந்த ஆர்பிட்டரிலிருந்து லேண்டரும், ரோவரும் தங்களை விடுவித்துக் கொண்டு சந்திரனில் இறங்குவது என்பதுதான் திட்டம். "லேண்டர்' என்பது சந்திரனில் பத்திரமாக இறங்கும். பிறகு அதிலிருந்து "ரோவர்' பிரிந்து சந்திரனின் மேற்பரப்பில் சுற்றிவந்து தகவல்கள் அனுப்ப வேண்டும். சனிக்கிழமை (செப்.7) அதிகாலை ஆர்பிட்டரிலிருந்து லேண்டரும் ரோவரும் பிரிவது வரை எல்லாமே திட்டமிட்டபடி நடந்தது. ஆனால், நிலவிலிருந்து 2.1 கி.மீ. தூரத்தில் லேண்டரின் பயணப் பாதை திட்டமிட்டிருந்த விசை
வீச்சுப் பாதையிலிருந்து விலகியது. கட்டுப்பாட்டு மையத்திட
மிருந்து அதன் தொடர்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டு விட்டன.
பூமிக்கு மிகவும் அருகில் இருக்கும் கிரகம் சந்திரன்தான். பூமிப் பந்திலிருந்து 3,94,400 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ள சந்திரனுக்கு மிக அருகில், இரண்டு கி.மீ. அருகில் வரை "சந்திரயான் 2' சென்றிருக்கிறது என்பதே நமக்கு மிகப் பெரிய வெற்றி. இதற்கான மொத்த செலவு எவ்வளவு தெரியுமா? வெறும் ரூ.978 கோடி மட்டும்தான். "இண்டர்ஸ்டெல்லர்' என்கிற விண்வெளி ஆய்வை மையமாகக் கொண்ட ஹாலிவுட் திரைப்படத்தின் தயாரிப்புச் செலவைவிடக் குறைவு. இவ்வளவு குறைந்த செலவில் நிலவுக்கு விண்கலம் அனுப்ப இந்திய விஞ்ஞானிகளால் முடிந்திருக்கிறது என்பதைப் பார்த்து உலகமே வியப்பில் ஆழ்ந்திருக்கிறது.
விண்வெளி ஆய்வு முயற்சிகளில் தோல்வி என்பது மிக மிக சகஜம். 1958 - 60-ஆம் ஆண்டுகளில் அமெரிக்கா நடத்திய எட்டு விண்கலன் முயற்சிகளில் ஏழு முயற்சிகள் தோல்வியில் முடிந்தன. அவர்களுடைய "ரேஞ்சர்' விண்கலன்களில் பாதிக்கு மேல் வெற்றியடையவில்லை. மனிதன் நிலவில் கால் பதித்த அப்போலோ 11, அப்போலோ 12-க்குப் பிறகு அப்போலோ 13 தோல்வியைத் 
தழுவியது. 
சந்திரனுக்கு அமெரிக்கா அனுப்பிய 40 விண்கலன்களில் 15 முயற்சிகள் தோல்வி அடைந்திருக்கின்றன. சோவியத் யூனியன் / ரஷியா நடத்திய முயற்சிகளில் 35 தோல்வியடைந்து 20 மட்டுமே வெற்றியடைந்திருக்கின்றன. சீனா, இஸ்ரேல் என்று பல நாடு
களும் விண்வெளி முயற்சிகளில் தோல்வி அடைந்திருக்கின்றன. என்னதான் முன்னெச்சரிக்கையும், உழைப்பும், தொழில்நுட்ப மேதாவித்தனமும் இருந்தாலும்கூட, கடைசி விநாடியில் தவறுகள் ஏற்படவும், வெற்றி நழுவுவதும் விண்வெளி ஆய்வில் மிக மிகச் சாதாரணம் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
விண்வெளி ஆராய்ச்சியில், ஏனைய வல்லரசு நாடுகளைப் போல பல்லாயிரம் கோடி ரூபாயை நாம் ஆய்வுக்காக ஒதுக்குவதில்லை. மேலை நாட்டு விஞ்ஞானிகளைப்போல அல்லாமல், நமது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகள் அரசு ஊழியர்களைப்போல நடத்தப்படுகிறார்கள் என்கிற வேதனைக்குரிய உண்மையை இந்த வேளையில் பதிவு செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை. மயில்சாமி அண்ணாதுரை போன்ற விஞ்ஞானிகளின் திறமையும், அனுபவமும், பணிமூப்பு அடிப்படையில் பயன்படாமல் போகும் நிலைமை இருந்தும்கூட, நமது "இஸ்ரோ' விஞ்ஞானிகள் சாதனை புரிந்திருக்கிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக்  கூடாது.
"சந்திரயான் 1' முயற்சி சந்திரனில் தண்ணீர் மட்டுமல்ல, பல விலைமதிப்புள்ள கனிமங்களும் இருக்கின்றன என்கிற செய்தியை 2008-இல் உலகுக்குத் தெரிவித்தது. "சந்திரயான் 2' மிகக் குறைந்த செலவிலும் விண்வெளிக் கலன்களை அனுப்ப முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது. முதன்முறையாக, சந்திரனின் தென் துருவத்தில் இறங்கும் முயற்சியாகவும் இது அமைந்தது. இனி அடுத்த முயற்சிக்குத் தயாராவோம். 
விண்வெளி ஆய்வுக்கு முடிவு ஏது? தொலைநோக்குக் கண்ணாடி (டெலஸ்கோப்) கண்டுபிடிப்பதற்கு பல நூற்றாண்டு
களுக்கு முன்னால், கோள்களைத் துல்லியமாக ஆய்வு செய்து, அவற்றின் நிறங்களைக்கூடத் தெரிந்து வைத்திருந்த பாரம்பரியம் பாரதத்துக்கு உண்டு. அதனால் "சந்திரயான் 2' இஸ்ரோவின் அடுத்தகட்ட நகர்வுக்கான பாய்ச்சல் என்றுதான் கொள்ள வேண்டும்!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/09/பின்னடைவல்ல-பாடம்--சந்திரயான்-2-3230379.html
3229136 தலையங்கம் சட்டம் தீர்வல்ல! ஆசிரியர் Saturday, September 7, 2019 02:06 AM +0530 அஸ்ஸாம் தேயிலைத் தோட்டத்திலுள்ள மருத்துவமனை ஒன்றில் ஆத்திரம் கொண்ட கூட்டம், மருத்துவர் ஒருவரைத் தாக்கியதில் அவர் மரணமடைந்திருக்கிறார். ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையும் அந்தச் சம்பவம் உலுக்கியது. குறிப்பாக, மருத்துவர்கள் மத்தியிலும்,  மருத்துவ சேவையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் மத்தியிலும் அந்தச் சம்பவம் அச்சத்தையும் ஆத்திரத்தையும் ஒருசேர எழுப்பியதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. தி லான்செட் மருத்துவ இதழின் ஆய்வின்படி, 75% இந்திய மருத்துவர்கள் தங்களது மருத்துவப் பணியில் ஏதாவது ஒருவகையிலான எதிர்ப்பையோ, பாதிப்பையோ எதிர்கொள்கிறார்கள். 
பொது மக்களின் கருத்துக்காக மாதிரி மசோதா ஒன்றை தனது இணையதளத்தில் மத்திய சுகாதாரம்  மற்றும் குடும்பநல அமைச்சகம்  கடந்த திங்கள்கிழமை பதிவிட்டிருக்கிறது. கருத்துக்கேட்புக்கு முன்பு வைக்கப்பட்டிருக்கும் மாதிரி மசோதாதான் இது என்பதால், இது குறித்த கருத்துகளை மருத்துவத் துறையினரும், சமூக ஆர்வலர்களும், பொதுமக்களும் தெரிவிப்பார்கள். அதன் அடிப்படையில்தான் சட்ட முன்வரைவு நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்கு வைக்கப்படும்.
சுகாதார அமைச்சகம் முன்மொழிந்திருக்கும் மாதிரி மசோதாவின்படி, மருத்துவர்களையோ, மருத்துவமனைகளையோ கவனக் குறைபாடுகளுக்காகத் தாக்க முற்பட்டால், 10 ஆண்டு சிறைத் தண்டனை முன்மொழியப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி தாக்குபவர்களுக்கு சிறைத் தண்டனை மட்டுமல்லாமல், அபராதமும் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதிகரித்து வரும் மருத்துவர்கள், மருத்துவமனைகள் மீதான தாக்குதல்களிலிருந்து இந்தச் சட்டம் பாதுகாக்கும் என்று உறுதிபடச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும், ஓரளவுக்கு கட்டுப்படுத்தும் என்று கருதலாம். 
அரசு மருத்துவமனைகளாக இருந்தாலும், தனியார் மருத்துவமனைகளாக இருந்தாலும் அவை நிரம்பி வழிகின்றன. எல்லா நோயாளிகளையும் பொறுமையாகப் பரிசோதிப்பதற்கான அவ
காசம் மருத்துவர்களுக்கு இல்லை. அதிகமான நோயாளிகளை எதிர்கொள்ள முடியாத பணிச்சுமை காணப்படும் நிலையில், கவனக்குறைவு ஏற்படுவதைத் தடுக்க முடியாது. நோயாளிகள் பொறுமை இழக்கும்போது வன்முறையில் முடிகிறது. 
நேசிக்கும் நபர்களின் மறைவு என்கிற தாளாத் துயரில் ஆழ்ந்திருப்பவர்கள் தங்களது ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்துவது இயல்பு. அவர்களைக் கையாளும் பொறுமையும், சாதுர்யமும் மருத்துவர்களுக்கும், மருத்துவமனை ஊழியர்களுக்கும் இல்லாமல் இருப்பதும்கூட தாக்குதல்களுக்குக் காரணம்.
மருத்துவத் துறையில் கார்ப்பரேட் கலாசாரம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, அரை நூற்றாண்டு காலத்துக்கு முன்பு இருந்த குடும்ப மருத்துவர் முறை அருகி வருகிறது. குடும்ப மருத்துவர்களுக்கு தங்களது ஒவ்வொரு நோயாளியையும், அவர்களது குடும்பத்தினரையும் நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது போய், இப்போது இயந்திரகதியில் சிகிச்சைகளை மேற்கொள்ளும் மருத்துவர்களின் காலம் வந்துவிட்டது. அதனால், நோயாளிகளுக்கு மருத்துவர்களின் திறமை மீதோ, அவர்களது செயல்பாடுகளின் மீதோ நம்பிக்கையற்ற நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இளைய தலைமுறை மருத்துவர்களும், மருத்துவ ஊழியர்களும், தொழில் ரீதியாக நோயாளிகளை அணுகுவதால் இரு தரப்பினருக்கும் இடையில் மருத்துவம் வியாபாரமாகத் தோற்றமளிக்கிறதே தவிர, அதன் அடிப்படையான சேவை என்பது இல்லாமல் போய்விட்டது. 
மருத்துவப் படிப்பு சாமானியர்களுக்கு எட்டாக்கனியாகிவிட்டிருக்கிறது. தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் நன்கொடைகள் கொடுத்து அதிக அளவில் கல்விக் கட்டணம் கொடுத்து தேர்ச்சி பெறும் மருத்துவர்களின் மனநிலை, சேவையின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டுமென்று எதிர்பார்க்க முடியாது. அதனால், சாமானிய நோயாளிகள் அவர்கள் மீது நம்பிக்கை இழப்பதும், கோபப்படுவதும், தாங்கள் ஏமாற்றப்படுவதாகக் கருதுவதும் அதிகரித்து வருகிறது என்கிற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள மருத்துவத் துறையினர் தயங்குகிறார்கள். 
இந்தியாவில் 10,000 பேருக்கு ஓர் அரசு மருத்துவர் என்கிற விகிதம் காணப்படுகிறது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் பரிந்துரைப்படி குறைந்தது 1,472 பேருக்கு ஒரு மருத்துவர் இருக்க வேண்டும். இதனால், மருத்துவமனைகளில் அதிலும் குறிப்பாக அரசு மருத்துவமனைகளில், அதிக அளவில்  நோயாளிகள் குவியும்போது, மருத்துவர்களால் தங்களது கடமையைத் திறம்படச் செய்ய முடிவதில்லை. மருத்துவமனைகளில் நோயாளிகளின் பிரச்னைகளை தீர்த்து வைக்கும் குறைதீர்ப்பு அமைப்பு முறையாகச் செயல்படாமல் இருப்பது, நோயாளிகள் தங்கள் கோபத்தை மருத்துவத் துறையினர் மீது காட்டுவதற்கு முக்கியமான காரணம்.
மருத்துவர்களுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் இடையேயான உறவு சரியாக இருக்க வேண்டுமென்றால், இரு தரப்பினருக்கும் இடையே புரிதல் வேண்டும். நோயாளிகளிடமோ, அவர்களது உறவினர்களிடமோ குடும்ப மருத்துவர்களைப்போல நயமாகவும், ஆதரவுடனும் பேசி அவர்களுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த இளைய தலைமுறை மருத்துவர்கள் தவறிவிடுகிறார்கள். 
எல்லா நோய்களையும்  குணப்படுத்திவிட மருத்துவர்கள் மந்திரவாதிகளல்ல. மருத்துவர் - நோயாளிகள் விகிதாசாரத்தை முறைப்படுத்துவது, சமூக சேவகர்களின் உதவியுடன் நோயாளிகளையும் அவர்களது உறவினர்களையும் ஆற்றுப்படுத்துவது, மருத்துவக் கட்டணத்தை முடிந்தவரையில் கட்டுப்படுத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகள் நோயாளிகள் மருத்துவர்கள் மீதான நம்பிக்கையை மேம்படுத்த உதவும். 
சட்டம் மூலம் தாக்குதல்களைக் குறைக்க முடியுமே தவிர, முற்றிலுமாகத் தடுத்துவிட முடியாது. நோயாளிகளின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதன் மூலம்தான் தாக்குதல்களைத் தடுக்க முடியும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/07/சட்டம்-தீர்வல்ல-3229136.html
3228426 தலையங்கம் சிறுபிள்ளைத்தனம்! ஆசிரியர் Friday, September 6, 2019 01:55 AM +0530 கொள்கை அடிப்படையிலான அரசியல் கைவிடப்பட்டு, தனிநபர் சார்ந்த அரசியல் முன்னெடுக்கப்படும்போது அதனால் ஏற்படும் பின்விளைவுகள் வரவேற்புக்குரியதாக இருக்காது. கருணாநிதி - ஜெயலலிதா காலகட்டங்களில் இந்தப் போக்கு தமிழகத்தில் காணப்பட்டது. தமிழகத்தில் மட்டுமல்லாமல், பஞ்சாப், உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், மேற்கு வங்கம், ஹிமாசலப் பிரதேசம் என்று தனிநபர் சார்ந்த அரசியல்  தலைதூக்கிய மாநிலங்களில்கூட இதே தவறான அணுகுமுறை பின்பற்றப்பட்டது. ஆனால், இப்போது ஆந்திரத்தில் கடைப்பிடிக்கப்படும் நடைமுறை திடுக்கிட வைக்கிறது. 
கடந்த மே மாதம் நடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் 175 இடங்களில் 151 இடங்களை வென்று 46 வயது ஜெகன்மோகன் ரெட்டியின் தலைமையில் ஒய்.எஸ்.ஆர். காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சி அமைத்தது. மக்களின் பேராதரவுடன் இளைஞரான ஜெகன்மோகன் ரெட்டி ஆட்சிக்கு வந்தபோது, அரசியல் முதிர்ச்சியுடன் ஆந்திரத்தை வழிநடத்துவார் என்று எழுந்த எதிர்பார்ப்பு இப்போது பொய்த்திருக்கிறது. ஜெகன்மோகன் ரெட்டி அரசு ஆந்திரத்தில் கடந்த மூன்று மாதங்களில் எடுத்திருக்கும் தடாலடி முடிவுகள் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருக்கின்றன.
ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் எந்த ஓர் அரசும் முந்தைய ஆட்சியாளர்களின் தவறான முடிவுகளையும், செயல்பாடுகளையும் மறுபரிசீலனை செய்வதில் தவறுகாண முடியாது. முந்தைய ஆட்சியின் செயல்பாடுகளை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாததால்தான் ஆட்சி அகற்றப்பட்டது என்கிற அடிப்படையில் தவறான முடிவுகள் மறுபரிசீலனை செய்யப்படுவது அவசியமும்கூட. அதற்காக, முந்தைய ஆட்சியில் எடுக்கப்பட்ட அனைத்து முடிவுகளையும் ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரிப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அணுகுமுறை. ஜெகன்மோகன் ரெட்டி அரசு சமீபத்தில் எடுத்திருக்கும் முடிவுகள் நிர்வாக ரீதியாகவும், பொருளாதார அடிப்படையிலும் ஆந்திரத்துக்கு மிகப் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். 
போலாவரம் நீர்ப்பாசன திட்டத்திற்கான ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் ரத்து செய்யப்பட்டு புதிய ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் கோரப்பட்டன. திட்டம் ஸ்தம்பித்து விட்டது. நல்லவேளையாக உயர்நீதிமன்றத் தலையீடு அரசின் முடிவுக்கு இடைக்காலத் தடை விதித்திருக்கிறது.
முந்தைய சந்திரபாபு நாயுடு அரசு மின்சாரம் வாங்குவதற்காக செய்துகொண்ட அனைத்து ஒப்பந்தங்களையும் ஜெகன்மோகன் ரெட்டி அரசு நிராகரித்திருக்கிறது. கையொப்பமான ஒப்பந்தங்கள் ரத்து செய்யப்படுவது  என்பது வியப்பளிக்கிறது. மின் உற்பத்தியாளர்களுக்கு வங்கிகள் ரூ.40,000 கோடி அளவில் கடன் அளித்திருக்கின்றன. இந்த ஒப்பந்தங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டால், அவை வாராக்கடனாக மாறி, வங்கித் துறையின் சுமையை மேலும் அதிகரிக்கும். 
மச்சிலிப்பட்டனம் துறைமுகத் திட்டத்திற்கு முந்தைய தெலுங்கு தேசம் அரசு  400 ஏக்கர் இடமும் ஒதுக்கி, ரூ.18,000 கோடி அளவிலான ஒப்பந்தமும் செய்திருந்தது. இந்தத் திட்டம் ஜெகன்மோகன் ரெட்டியின் தந்தை ஒய்.எஸ். ராஜசேகர ரெட்டி பிளவுபடாத ஆந்திரத்தின் முதல்வராக இருந்தபோது கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால், திட்டத்திற்கான ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் முந்தைய தெலுங்கு தேசம் அரசால் வழங்கப்பட்டன. இப்போது ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தையும், துறைமுகத் திட்டத்திற்கான ஒப்பந்தத்தையும் ரத்து செய்து அறிவித்திருக்கிறார் ஆந்திர முதல்வர் ஜெகன்மோகன் ரெட்டி.
ஆந்திரத்திற்கான புதிய தலைநகரமாக அமராவதி அறிவிக்கப்பட்டு அதற்காக நிலம் கையகப்படுத்தும் பணிகள்  மும்முரமாக நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. இந்த நிலையில், தலைநகரம் மாற்றப்படக்கூடும் என்கிற கருத்தை உள்ளாட்சித்துறை அமைச்சர் போட்சா சத்தியநாராயணா வெளியிட்டதிலிருந்து அனைத்துப் பணிகளும் நிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஜெகன்மோகன் ரெட்டி குடும்பத்தின் செல்வாக்குக் கேந்திரமான கடப்பாவில் ஆந்திரத்தின் புதிய தலைநகர் அமையக்கூடும் என்கிற வதந்தி உலவுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலையிழந்து செய்வதறியாது தெருவில் நிற்கிறார்கள். 
இப்போது அமராவதியிலுள்ள தலைமைச் செயலகத்தை குண்டூருக்கு மாற்றுவதற்கான திட்டம் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. புதிய தலைமைச் செயலக கட்டட கட்டுமானத்துக்காக ரூ.200 கோடிக்கும் அதிகமாக அமராவதியில் செலவிடப்பட்டிருக்கிறது. 2,500-க்கும் அதிகமான அரசு ஊழியர்கள் தங்கள் குடும்பத்துடன் ஹைதராபாதிலிருந்து அமராவதிக்கு குடிபெயர்ந்திருக்கிறார்கள். தலைமைச் செயலகம் மாற்றப்பட்டால் அவர்கள் மீண்டும் பெட்டி,  படுக்கை, குடும்பத்துடன் இடம்பெயர்ந்தாக வேண்டும்.
திட்டங்கள் அனைத்தும் ரத்து செய்யப்படுகின்றன என்பது மட்டுமல்ல, வெறித்தனமான பெயர் மாற்ற நடவடிக்கையிலும் இறங்கியிருக்கிறது ஜெகன்மோகன் ரெட்டி அரசு. கடந்த தெலுங்கு தேசம் ஆட்சியில் எல்லா திட்டங்களுக்கும் என்.டி. ராமாராவின் பெயர் சூட்டப்பட்டது என்றால், இப்போது அந்தத் திட்டங்கள் எல்லாம் ஒய்.எஸ்.ராஜசேகர ரெட்டியின் பெயருக்கு மாற்றப்படுகின்றன. என்.டி.ஆர். வைத்திய சேவா இப்போது ஒய்.எஸ்.ஆர். ஆரோக்கிய ஸ்ரீ என்று மாறியிருக்கிறது. இதேபோலத்தான் ஏனைய திட்டங்களின் பெயர்களும்.
ஆட்சி மாற்றத்தைத் தொடர்ந்து ஒப்பந்தங்கள் ரத்து செய்யப்படுவது என்பது பொருளாதார ரீதியாக மாநிலத்தை மிகவும் பாதிக்கும். நிலையான கொள்கைகள் அரசுக்கு இல்லை என்றால், தொழில் துறையினரும், வர்த்தகத் துறையினரும் துணிந்து முதலீடு செய்ய முன்வர மாட்டார்கள். ஆட்சி மாற்றத்தைத் தொடர்ந்து ஒப்பந்தங்கள் ரத்தாகும் என்றால், மாநிலத்தில் நீண்டகால முதலீடு செய்வதற்கு யாரும் முன்வரமாட்டார்கள். 
முதல்வர் ஜெகன்மோகன் ரெட்டியின் அணுகுமுறை அவரது கட்சிக்கு மட்டுமல்ல, ஆந்திரத்தின் வளர்ச்சிக்கும் வருங்காலத்துக்கும் நல்லதல்ல.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/06/சிறுபிள்ளைத்தனம்-3228426.html
3227832 தலையங்கம் பாஜக எதிர்கொள்ளும் சவால்! | கோஷ்டி அரசியலை பா.ஜ.க. எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறது என்பது குறித்த அலசல் தலையங்கம் ஆசிரியர் Thursday, September 5, 2019 02:35 PM +0530 கேரள ஆளுநராக ஆரீப் முகமது கான் நியமிக்கப்பட்டிருப்பது பாஜகவுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. காங்கிரஸிலிருந்து ஜனதா தளம், ஜனதா தளத்திலிருந்து பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சியிலிருந்து தற்போது பாஜகவில் சங்கமமானவர் ஆரீப் முகமது கான். அவருக்கு ஆளுநர் பதவி வழங்கியிருப்பதன் மூலம் இரண்டு செய்திகளை பாஜகவின் தலைவரான உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா தெரிவிக்கிறார். பிற கட்சிகளிலிருந்து பாஜகவில் சங்கமிப்பவர்களுக்குப் பதவி வாய்ப்புகள் வழங்கப்படும் என்பது முதலாவது செய்தி. தங்களது கொள்கை ரீதியான முடிவுகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் சிறுபான்மையினருக்கு பாஜகவின் கதவுகள் திறந்திருக்கின்றன என்பது இரண்டாவது செய்தி. 
பிற கட்சிகளிலிருந்து பாஜகவுக்கு தாவும் எம்.எல்.ஏ., எம்.பி.-க்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தவண்ணம் இருக்கிறது. பாஜகவால் நரேந்திர மோடி பிரதமர் வேட்பாளராக 2013-இல் அறிவிக்கப்பட்டபோது, அவர் கட்சித் தலைவர்களுக்கு விடுத்த செய்தியை நினைவு கூர்ந்தால் இதன் பின்னணியை உணரலாம். 
அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் ஆட்சியில் இருக்கும்போது அடிக்கடி இன்னின்னார் பாஜகவில் சேர்ந்தார்கள் என்கிற அறிவிப்புகள் வந்தவண்ணம் இருக்கும். கடந்த 10 ஆண்டுகளில் அப்படி யாரும் சேர்ந்ததாக நான் கேள்விப்படவில்லை என்று பாஜக தலைமையகத்தில் நடந்த முக்கியமான கட்சித் தலைவர்களிடம் பிரதமர் வேட்பாளரான நரேந்திர மோடி அப்போது தெரிவித்தார். 
அதைத் தொடர்ந்து பாலிவுட் திரையுலகப் பிரமுகர்களும், முன்னாள் அரசு உயர் அதிகாரிகளும், கவிஞர்களும், பத்திரிகையாளர்களும், எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும் வரிசை கட்டி பாஜகவில் இணைந்தனர். 2013-இல் நரேந்திர மோடி எடுத்த அந்த முடிவு, 2014, 2019 மக்களவைத் தேர்தல்களிலும், அதற்குப் பிறகும்கூட பாஜகவின் அரசியல் வியூகமாகத் தொடர்கிறது. 
இந்த முறை பதவிக்கு வந்த கடந்த மூன்று மாதங்களில், தனது செல்வாக்கை விரிவாக்கம் செய்ய விரும்பும் மாநிலங்களில் எல்லாம் இலக்கு நிர்ணயித்து பிற கட்சிகளிலிருந்து பலரும் பாஜகவுக்கு ஈர்க்கப்படுகின்றனர். மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்டிரம், ஹரியாணா, ஆந்திரம், தெலங்கானா, வடகிழக்கு மாநிலங்கள் ஆகியவற்றில் பல்வேறு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் பாஜகவில் சங்கமித்திருக்கிறார்கள்.  
சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள், கவுன்சிலர்கள், கட்சி நிர்வாகிகள் என்று அதிக அளவில் கோவாவிலும், விரைவில் தேர்தல் நடக்க இருக்கும் மகாராஷ்டிரத்திலும் பாஜகவில் இணைகிறார்கள். தெலங்கானா, உத்தரப் பிரதேச மாநிலங்களைச் சேர்ந்த மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் பாஜகவில் இணைந்திருக்கிறார்கள். தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் நாடாளுமன்றக் குழு இரண்டாகப் பிளவுபட்டிருக்கிறது.
கடந்த மாதம் சிக்கிமில் நடந்த கட்சித்தாவல்தான் சற்றும் எதிர்பாராதது. சிக்கிம் ஜனநாயகக் கட்சியின் 13 உறுப்பினர்களில் 10 பேர் பாஜகவில் இணைந்தனர். இதன் மூலம் வடகிழக்கு மாநிலங்கள் அனைத்திலுமே பாஜக பலமாக காலூன்றியிருக்கிறது. மேகாலயத்திலும், மிஜோரத்திலும் கட்சி வலிமையாக இல்லாமல் போனாலும், பாஜக தலைமையிலான வடகிழக்கு மாநில ஜனநாயகக் கூட்டணிதான் அங்கே ஆட்சியில் இருக்கிறது. 
கர்நாடகத்திலும், அருணாசலப் பிரதேசத்திலும் இதேபோல வேறு கட்சிகளிலிருந்து உறுப்பினர்களை பாஜகவுக்கு இழுத்து ஆட்சி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கோவாவில் கட்சித்தாவல் மூலம் 27 உறுப்பினர்களுடன் பாஜக பெரும்பான்மை பலத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. 
கர்நாடகத்திலும் கோவாவிலும் நடந்திருக்கும் கட்சித்தாவலுக்கு பாஜகவை மட்டுமே குற்றம்சாட்டுவதில் அர்த்தமில்லை. கடுமையான போட்டிக்கு இடையே தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற ஓராண்டுக்குள், தங்களது எம்.எல்.ஏ. பதவியை தூக்கி எறிந்துவிட்டு பாஜகவில் இணைகிறார்கள் என்றால், காங்கிரஸ் கட்சி எந்தளவுக்கு தனது மரியாதையையும், பலத்தையும் இழந்திருக்கிறது என்பதை அது எடுத்துரைக்கிறது.
பிற கட்சியிலிருந்து உறுப்பினர்களை இழுப்பதும், செல்வாக்குள்ள ஆளுமைகளை கட்சியில் சேர்த்துக் கொள்வதும் ஒருவகையான அரசியல் ராஜதந்திரம். இதன் மூலம் கட்சித் தொண்டர்களுக்கு உற்சாகத்தையும், கட்சி வளர்கிறது என்கிற நம்பிக்கையையும் பாஜக அளிக்கிறது. கட்சி தன்னுடைய உச்சகட்டத்தை எட்டவில்லை என்றும், அரசியல் எதிரிகளுக்கும்கூட பாஜகவில் இணைவதுதான் இலக்காக இருக்கிறது என்பதும் பொதுமக்களுக்கும் கட்சித் தொண்டர்களுக்கும் இதன் மூலம் பாஜக தெரிவிக்கிறது. 
பாஜகவின் இந்த வியூகத்தில் சில சிக்கல்கள் எழக்கூடும். நீண்ட நாள்களாக ஆர்.எஸ்.எஸ். பின்னணியுடன் கொள்கை அடிப்படையில் இருப்பவர்கள் பாஜக தொண்டர்கள். காங்கிரஸ் கட்சிக்காரர்கள் அதிக அளவில் இணைவதையும், பாஜக அரசில் முக்கியமான பதவிகளைப் பெறுவதையும் எந்த அளவுக்கு எத்தனை நாள் அவர்கள் சகித்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டும். 
மோடி - அமித் ஷா தலைமையில் பாஜக வலிமையான கட்டுக்கோப்பான கட்சியாக உருவாகியிருக்கிறது. அதிக அளவில் காங்கிரஸ்காரர்களும், மாநில கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் இணையும்போது அவர்கள் தங்களுக்குப் பழக்கமான கோஷ்டி அரசியலையும் கொண்டுவரக் கூடும். இதை பாஜக தலைமை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறது? 
கொள்கை அடிப்படையிலான ரசாயன வளர்ச்சியாக இல்லாமல், கட்சித்தாவல்கள் மூலம் ஏற்படும் வளர்ச்சியை எதிர்கொள்வதுதான் ஆட்சி நிர்வாகத்தைவிட பாஜக தலைமை எதிர்கொள்ள இருக்கும் மிகப் பெரிய சவால்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/05/பாஜக-எதிர்கொள்ளும்-சவால்-3227832.html
3227093 தலையங்கம் வருங்காலம் பழிக்கும்! | தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அடையாளச் சின்னங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தும் தலையங்கம்! ஆசிரியர் Wednesday, September 4, 2019 11:26 AM +0530 எல்லா நாடுகளும் தங்கள் நாட்டிலுள்ள வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அடையாளச் சின்னங்களை பாதுகாப்பதில் மட்டுமல்லாமல், அவை குறித்து வெளிநாட்டினருக்கு தெரிவித்து, சுற்றுலாப் பயணிகளைக் கவருவதில் அதீத ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். இந்தியாவில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகள் புராதனமான உலகில் வேறெங்கும் காண முடியாத கட்டடக்கலை அதிசயங்கள் பல இருந்தும், அவை குறித்த புரிதல் நம்மவர்களுக்கே இல்லை என்பதை வேதனையுடன் பதிவு செய்யாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
புராதனச் சின்னங்களை போற்றிப் பாதுகாப்பதன் மூலம்தான் எந்த ஓர் இனமும் தனது வரலாறு குறித்துப் பெருமிதப்பட முடியும். இந்தியாவிலுள்ள கோயில்கள், உன்னதமான கலை நுணுக்கங்களுடன் கூடிய கட்டடக்கலையின் உச்சம். கோயில்கள் மட்டுமல்லாமல் கோட்டைகளும், நினைவுச் சின்னங்களும், சிற்பங்களும் பண்டைய பாரதத்தின் உன்னதத்தை உலகுக்குப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவை குறித்து வெளிநாட்டினருக்குத் தெரிந்திருக்கும் அளவுக்குக்கூட இன்றைய தலைமுறை இளைஞர்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்கிறது.
இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறையின் அதிகாரப்பூர்வ பட்டியலின்படி, இந்தியாவில் 3,693 வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க நினைவுச் சின்னங்கள் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் மிக அதிகமான தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சின்னங்கள் உத்தரப் பிரதேசத்தில்தான் (743) காணப்படுகின்றன. அதைத் தொடர்ந்து, கர்நாடகத்திலும் (506), தமிழகத்திலும் (413) தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சின்னங்கள் அந்தப் பட்டியலில் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 
கடந்த ஜூலை மாதம் தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் உறுப்பினரான வந்தனா சவாண், மாநிலங்களவையில் ஒரு கேள்வியை எழுப்பினார். தொல்பொருள் ஆராய்ச்சித் துறையின் பாதுகாப்பில் இருக்கும் நினைவுச் சின்னங்களில், எத்தனை சின்னங்கள் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன என்பதுதான் அவரது கேள்வி. இதற்கு பதிலளித்த கலாசாரம் மற்றும் சுற்றுலாத் துறையின் தனிப்பொறுப்புடன் கூடிய இணையமைச்சர் பிரகலாத் சிங் படேல் திடுக்கிடும் பதிலை வழங்கியிருக்கிறார். மத்திய அரசால் பாதுகாக்கப்படும் 300-க்கும் அதிகமான  வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடங்கள் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன என்கிற உண்மையை மறைக்காமல் வெளியிட்டதற்கு அமைச்சரைப் பாராட்ட வேண்டும்.
இதுவரை பட்டியலில் காணப்படும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடங்களில் நடத்தப்பட்டிருக்கும் ஆக்கிரமிப்புகள் குறித்தோ, சட்ட விரோதமாக அங்கே எழுப்பப்பட்டிருக்கும் கட்டடங்கள் குறித்தோ, அதன்  பாதிப்புகள் குறித்தோ முறையாக எந்தவிதமான ஆய்வும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதை அமைச்சர் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார். மொத்தம் 321 வரலாற்றுச் சின்னங்கள் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. அவற்றில் மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் உத்தரப் பிரதேசம் (75) முதலிடம் வகிக்கிறது. தொடர்ந்து தமிழ்நாடு (74), கர்நாடகம் (48), மகாராஷ்டிரம் (46), ராஜஸ்தான் (22), தில்லி (11) ஆகிய மாநிலங்களில் நினைவுச் சின்னங்கள் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன.
தமிழகத்தில் நம் கண் முன்னால் இரண்டு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க நினைவுச் சின்னங்கள் அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பழவேற்காடு கி.பி.1502-இல் விஜய நகர அரசர்களின் ஆளுமையில் இருந்தபோது அங்கே போர்த்துக்கீசியர்கள் போர்ட் ஜல்டிரியா என்கிற கோட்டையை எழுப்பினார்கள். 1609-இல் டச்சுக்காரர்கள் அந்தக் கோட்டையைக் கைப்பற்றினார்கள். தங்களது காலனிகளில் உள்ள தேயிலை மற்றும் ரப்பர் தோட்டங்களில் பணிபுரிவதற்கு 38,441 இந்திய அடிமைகளை 131 அடிமைக் கப்பல்களில் அங்கிருந்து டச்சுக்காரர்கள் ஏற்றி அனுப்பியிருக்கிறார்கள். 
1660 வரை டச்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் தலைநகராக பழவேற்காடு விளங்கியது. டச்சுக்காரர்களின் கோட்டை இப்போது சிதிலமடைந்து, இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது. ஒரு பழைய கலங்கரைவிளக்கம் மட்டும் பழவேற்காட்டின் பழம்பெருமையை பறைசாற்றிக் கொண்டு செயலிழந்து நிற்கிறது. டச்சுக்காரர்களின் கல்லறை ஒன்று பராமரிப்பில்லாமல் இப்போதும் அங்கே காணப்படுகிறது.
பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியினர் தமிழகத்தில் முதலில் காலூன்றிய இடம் கடலூர் அருகிலுள்ள தேவனாம்பட்டினம். 1746-இல் பிரிட்டிஷார் அங்கே கெடிலம் ஆற்றங்கரையில் செயின்ட் டேவிட் கோட்டையை எழுப்பினர். ராபர்ட் கிளைவ் இந்தக் கோட்டையில் முதல் கவர்னராக இருந்திருக்கிறார். செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டைக்கு முற்பட்டது இந்தக் கோட்டை. 
வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்தக் கோட்டை தொல்பொருள் ஆராய்ச்சித் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. ஒரு கிறிஸ்தவ மறைமாவட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டில் பராமரிப்பில்லாமல் பாழடைந்து கிடக்கிறது. ஏற்கெனவே பல பகுதிகள் சிதிலமடைந்து விட்டன. இன்னும்  சில ஆண்டுகளில் கடலூர் தேவனாம்பட்டினத்திலுள்ள செயின்ட் டேவிட் கோட்டை, மண் மூடிப் போகும் நிலைக்குத்  தள்ளப்பட்டுவிடும். கூடவே அதன் பின்னணியில் இருக்கும் வரலாறும்.
இவை இரண்டும் எடுத்துக்காட்டுகள் மட்டுமே. இதுபோல் இந்தியாவில் நூற்றுக்கணக்கான வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க, தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அடையாளச் சின்னங்கள் அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத சிற்பங்களுடன் கூடிய கோயில்கள் பராமரிப்பின்றி சிதிலமடைந்து வருகின்றன. இவை பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட நமக்கு நேரமில்லை. 
இப்படியே போனால், வரலாறு நம்மை எள்ளி நகையாடும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/04/வருங்காலம்-பழிக்கும்-3227093.html
3226413 தலையங்கம் இணைப்பதால் பயனில்லை! ஆசிரியர் Tuesday, September 3, 2019 01:47 AM +0530 வங்கிகளை இணைத்து, அரசுடைமை வங்கிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது என்கிற முடிவை, அருண் ஜேட்லி நிதியமைச்சராக இருக்கும்போதே நரேந்திர மோடி அரசு எடுத்துவிட்டது. அதன் நீட்சியாகத்தான் இப்போது, பத்து அரசுடைமை வங்கிகளை இணைத்து நான்கு வங்கிகளாக்குவது என்கிற நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனின் அறிவிப்பை நாம் பார்க்க வேண்டும். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 27-ஆக இருந்த பொதுத்துறை வங்கிகளின் எண்ணிக்கை இனிமேல் 12-ஆக மட்டுமே இருக்கும்.
அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசு, 14 தனியார் வங்கிகளை நாட்டுடைமையாக்கியபோது அதற்கு வலுவான பல காரணங்கள் இருந்தன. அப்போது அந்த முடிவு எடுக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், இன்று கிராமப்புறங்கள் வரை வங்கி சேவை சென்றடைந்திருக்காது. வங்கிகள் நாட்டுடைமையாக்கப்பட்டதால்தான் அரசின் மக்கள் நலத்திட்டங்கள் அடித்தட்டு மக்கள் வரை சென்றடைந்தன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இன்றளவும், தனியார் வங்கிகளும், பன்னாட்டு வங்கிகளும் நகர்ப்புறங்களில் மட்டுமே செயல்படுகின்றன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு, பாரத ஸ்டேட் வங்கியுடன் அதன் ஐந்து கிளை வங்கிகளும், பாரதிய மகிளா வங்கியும் இணைக்கப்பட்டன. கடந்த ஏப்ரல் மாதம் விஜயா வங்கியும், தேனா வங்கியும் பாங்க் ஆஃப் பரோடாவுடன் இணைக்கப்பட்டன. தென்னிந்தியாவில் விஜயா வங்கியும், மேற்கு இந்தியாவில் தேனா வங்கியும் பல கிளைகளைக் கொண்டிருந்தன. அவை பாங்க் ஆஃப் பரோடாவுடன் இணைந்தபோது, பாங்க் ஆஃப் பரோடாவின் வங்கிக் கிளைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது மட்டுமல்ல, அது செயல்படும் பகுதிகளின் பரப்பும் விரிந்தது. இப்போது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் வங்கி இணைப்புகள் அப்படிப்பட்டதல்ல.
கனரா வங்கியும், சிண்டிகேட் வங்கியும் கர்நாடக மாநிலத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டவை. அவை பெரும்பாலும் தென்னிந்தியாவில்தான் அதிகமான கிளைகள் கொண்டிருக்கின்றன. அதேபோல, பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியும், ஓரியண்டல் பாங்க் ஆஃப் காமர்ஸும் வடக்கு, மேற்கு இந்தியாவில் மிக அதிகமான கிளைகளுடன் ஒரே பகுதிகளில் இயங்கி வருபவை. இப்போதைய இணைப்பால் பல கிளைகள் மூடப்பட வேண்டும். ஊழியர்களுக்கு மாற்றுப் பணியிடங்களை எவ்வாறு வழங்கப் போகிறார்கள்? இது குறித்த எந்தத் தெளிவும் இல்லாத நிலையில் அறிவிப்பு வந்திருக்கிறது.
வங்கிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது என்பதும், வங்கிகளை இணைத்துப் பெரிய வங்கிகளாக்குவது என்பதும் கால் நூற்றாண்டுக்கு முன்பே எம். நரசிம்மன் குழுவால் பரிந்துரைக்கப்பட்டவைதான். இழப்பில் இயங்கும் வங்கிகளைப் பெரிய வங்கிகளுடன் இணைப்பதல்ல நரசிம்மன் குழுவின் பரிந்துரை. இழப்பில் இயங்கும் சிறிய வங்கிகளை மூடுவது என்பதும், பெரிய வங்கிகளை இணைத்து நான்கு அல்லது ஐந்து வங்கிகள் மட்டுமே இயங்குவது என்பதும்தான் அந்தக் குழுவின் பரிந்துரை.
சர்வதேச வங்கிச் செயல்பாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்திய வங்கிகள் அளவில் சிறியவை. சர்வதேச அளவில் இயங்குவதற்கான மூலதனம் இல்லாதவை. அதைக் கருத்தில் கொண்டுதான் வங்கிகள் இணைப்பை நரசிம்மன் குழு பரிந்துரைத்திருந்தது. பொதுத்துறை வங்கிகளின் நிர்வாகத்தில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்படாமல், அரசின் (ஆட்சியாளர்கள்) தலையீடு முற்றிலுமாக அகற்றப்படாமல், வல்லுநர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்காத வரையில், இணைப்புகளால் மட்டுமே வங்கிகளின் செயல்பாட்டை மேம்படுத்திவிட முடியாது.
பொதுத்துறை வங்கிகள் ரூ.8.08 லட்சம் கோடி அளவிலான வாராக் கடன் சுமையுடன் இயங்குகின்றன. இவையெல்லாம், பொது மக்களின் வரிப் பணம் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இந்த வாராக் கடனின் பெரும் பகுதிக்குக் காரணம் பெரிய கார்ப்பரேட் தொழில் நிறுவனங்கள் என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். வங்கி மோசடியால் ஏற்பட்டிருக்கும் இழப்பு ரூ.71,452 கோடி. கடந்த ஆண்டில் ரூ.41,167 கோடியுடன் ஒப்பிடும்போது, 2018 நிதியாண்டில் வங்கி மோசடி 73.8% அதிகரித்திருக்கிறது.
வாராக் கடனுக்கும் வங்கி மோசடிக்கும் பின்னால், வங்கி  அதிகாரிகளின் கவனக் குறைவும், திறமையின்மையும், அரசு ஊழியர் மனப்பான்மையால் ஏற்படும் மெத்தனமும் காரணம். அல்லது, வாடிக்கையாளர்களுடன் இணைந்து வங்கி அதிகாரிகளும் மோசடியில் ஈடுபட்டது காரணம். அவர்களில் எத்தனை பேர் தண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிற புள்ளிவிவரத்தை அரசு ஏன் வெளியிடுவதில்லை?
வீட்டுக் கடனும், வாகனக் கடனும் வாங்கியவர்களும், சிறு, குறு, நடுத்தர தொழிலில் ஈடுபடுவோரும் சில லட்சம் ரூபாய் கடன் பாக்கிக்காகப் பத்திரிகைகளில் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டு அவமானப்படுத்தப்படுவதுபோல, பல கோடிகளை விழுங்கிய கார்ப்பரேட் முதலாளிகளும், அவர்களுக்கு உதவிய அதிகாரிகளும் ஏன் அடையாளம் காட்டப்படுவதில்லை?
இழப்பில் இயங்கும் வங்கிகளை, லாபத்தில் இயங்கும் வங்கிகளுடன் இணைப்பதால் பயனில்லை என்பதை 1993-இல் நடத்தப்பட்ட பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியுடனான நியூ வங்கியின் இணைப்பு உறுதிப்படுத்துகிறது. விஜயா வங்கியும், தேனா வங்கியும் இணைந்ததன் விளைவாக, பாங்க் ஆஃப் பரோடாவின் பங்குகள் ரூ.150-லிருந்து ரூ.92-ஆக சரிந்தன. இழப்பில் இயங்கும் வங்கிகளைப் பெரிய வங்கிகளுடன் இணைத்து, இழப்பை ஈடுகட்ட அரசு மேலும் நிதியுதவி அளிப்பதால் என்ன நிகழ்ந்துவிடப் போகிறது?
ஆமதாபாத் ஐ.ஐ.எம். பேராசிரியர் டி.டி. ராம் மோகன் கூறுவதுபோல, இரண்டு நாய்கள் ஒரு புலியாகி விடுவதில்லை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/03/இணைப்பதால்-பயனில்லை-3226413.html
3225860 தலையங்கம் ராஜதந்திரப் பயணங்கள்! ஆசிரியர் Monday, September 2, 2019 03:00 AM +0530 பிரதமர் நரேந்திர மோடி 2014 பொதுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று பதவியேற்றதிலிருந்து கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் வரை வெளிநாடுகளுக்கு 53 அரசுமுறைப் பயணங்களை மேற்கொண்டிருக்கிறார். ஆறு கண்டங்களிலுள்ள 60 நாடுகளுக்கு இதுவரை பயணம் மேற்கொண்டிருக்கிறார். அவரது வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் எதிர்க்கட்சியினராலும், சமூக ஊடகங்களாலும் விமர்சிக்கப்படுகின்றன. ஆனால், இன்றைய உலக அரசியல் சூழலில் பல்வேறு தளங்களிலான பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் இந்தியா சர்வதேச அரசியலை சரியாகக் கையாளாமல் போனால் நிலைகுலைந்துவிடும் என்கிற உண்மையை அவர்கள் உணர வேண்டும்.
 1991-இல் பிரதமர் நரசிம்ம ராவின் தலைமையிலான அன்றைய காங்கிரஸ் அரசால், பொருளாதார சீர்திருத்தம் என்கிற பெயரில் உலகமயசூழலுக்குள் இந்தியா தள்ளப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, இந்தியாவால் தன்னிச்சையாக எந்தவொரு முடிவும் எடுத்துவிட முடியாத பொருளாதார, பாதுகாப்பு சூழல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. நரசிம்ம ராவுக்குப் பிறகு வந்த பிரதமர்கள் தேவெ கெளடா, ஐ.கே. குஜ்ரால், வாஜ்பாய், மன்மோகன் சிங் ஆகியோரும் உலக வங்கியையும், சர்வதேச நிதியத்தையும் சார்ந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளை முன்னெடுத்து இந்தியாவை சந்தைப் பொருளாதாரமாக மட்டுமல்லாமல், அந்நிய மூலதனம் சார்ந்த பொருளாதாரமாகவும் மாற்றிவிட்டிருக்கும் நிலையில், பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அணுகுமுறை தவிர்க்க முடியாதது.
 இந்தப் பின்னணியில்தான் ரஷியாவின் விளாடிவோஸ்டாக் நகரில் இந்த வாரம் கிழக்கு ரஷிய பொருளாதார மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளும் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசுமுறைப் பயணத்தை அணுக வேண்டும். ஆசிய அரசியல் சூழல் குழப்பத்தில் இருக்கும் நிலையில், விளாடிவோஸ்டாக்கில் ரஷிய அதிபர் விளாதிமீர் புதினுடனான இந்திய பிரதமரின் வருடாந்திர சந்திப்பும் நடைபெற இருக்கிறது.
 ஜப்பானும், கிழக்கு ரஷியா பொருளாதார மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள இருப்பதால், இந்தியா, ரஷியா, ஜப்பான் ஆகிய மூன்று நாடுகளுக்கு இடையேயான பிரச்னைகள் விவாதிக்கப்படுவதுடன், ஆசிய அரசியல் சூழலில் இந்த மூன்று நாடுகளும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவது குறித்தும் விவாதிக்கப்படக் கூடும்.
 சீன-அமெரிக்க வர்த்தகப் போர் கடுமையாகிக் கொண்டிருக்கிறது; தென்கொரியாவுக்கும் ஜப்பானுக்கும் இடையேயான உறவில் பிரச்னைகள் எழுந்திருக்கின்றன; ஹாங்காங்கில் நடக்கும் ஜனநாயகப் போராட்டத்தை ராணுவத்தின் துணையுடன் சீனா அடக்க முற்படலாம் என்கிற நிலைமை; சீனாவுடனான நெருக்கம் ஏற்படுத்தும் துணிவினால், இந்தியாவுக்கு எதிரான பாகிஸ்தானின் நிலைப்பாடு வலுக்கிறது - இந்தப் பின்னணியில்தான் விளாடிவோஸ்டாக்கில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி, ரஷியா அதிபர் விளாதிமீர் புதினையும், ஜப்பான் அதிபர் ஷின்úஸா அபேயையும் சந்திக்க இருக்கிறார்.
 ஆசியாவின் அரசியல் சூழல் ஐந்து முக்கியமான அதிகார மையங்களால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அமெரிக்கா, சீனா, இந்தியா, ஜப்பான், ரஷியா ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உறவும் விரிசலும்தான் ஆசிய அரசியல் சூழலை நிர்ணயிக்கும். தன்னை மையப்படுத்தி ஆசிய அரசியலையும் உலக அரசியலையும் சீனா உருவாக்க நினைக்கிறது. இந்தியாவின் வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்த பாகிஸ்தானை பயன்படுத்தும் சீனா, ஒரு பலவீனத்தை எதிர்கொள்கிறது. அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான், ரஷியா என்கிற நான்கு சக்திகளும் ஒருங்கிணையுமேயானால், சீனா சுற்றிவளைக்கப்படும் என்பதுதான் அந்த பலவீனம்.
 ரஷியா மீதான அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடையும், சீனபொருள்கள் மீதான இறக்குமதி வரிவிதிப்பும் உலகின் மிகப் பெரிய அணு ஆயுத சக்தியான ரஷியாவையும் உலகின் பெரிய இரண்டாவது பொருளாதாரமான சீனாவையும் நெருக்கமாக்கி இருக்கின்றன. அடிப்படையில் ரஷியாவும் சீனாவும் நட்பு நாடுகளல்ல. ரஷியாவின் வீழ்ச்சியில்தான் சீனாவின் வளர்ச்சி அமைந்தது. முன்னாள் சோவியத் யூனியன் நாடுகளை, சீனா தன்னுடைய மறைமுகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருப்பது மாஸ்கோவை மறைமுகமாக அச்சுறுத்துகிறது. வெளிப்படையாக ரஷியாவும் சீனாவும் நட்புப் பாராட்டினாலும், இரண்டு நாடுகளுக்குமிடையே பரஸ்பர சந்தேகம் நிலவுகிறது என்பதுதான் உண்மை.
 இந்திய - ரஷிய உறவைப் பொருத்தவரை, வெளிப்படையாகக் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும்கூட, அடிப்படையில் அரசியல் ரீதியான நட்பு நெருக்கமாகவே தொடர்கிறது. சமீபத்தில் காஷ்மீர் பிரச்னையை ஐ.நா.வின் பாதுகாப்பு சபைக்கு சீனா எடுத்துச்செல்ல முற்பட்டபோது, இந்தியாவுக்கு ஆதரவாக அதைத் தடுத்து நிறுத்தியது ரஷியாதான்.
 ரஷியா, ஜப்பான், அமெரிக்கா ஆகிய மூன்று நாடுகளுடனான இந்தியாவின் உறவுக்கு முக்கியமான காரணம் சீனாவின் ஏகாதிபத்ய கண்ணோட்டம். அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப், முந்தைய அதிபர்களைப்போல சர்வதேச அரசியலில் ஆர்வம் காட்டாத நிலையில், தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள இந்தியாவுக்கு ரஷியாவுடனும், ஜப்பானுடனும் நெருக்கம் அவசியமாகிறது. ஆசியாவில் சீனாவின் மேலாதிக்கத்தை சமன்படுத்த வேண்டும் என்பதில் இந்தியாவைப் போலவே ரஷியாவும் ஜப்பானும் முனைப்புக் காட்டுகின்றன.
 விளாடிவோஸ்டாக்கில் இந்திய - ரஷிய வருடாந்திர மாநாட்டில், அமெரிக்காவுடனும், பிரான்ஸுடனும் ஏற்படுத்திக் கொண்டது போல, ரஷியாவுடனும் ராணுவ ஒப்பந்தம் ஒன்றை இந்தியா செய்துகொள்ள இருக்கிறது. இதேபோல ஒப்பந்தம் ஜப்பானுடனும் ஆஸ்திரேலியாவுடனும் பேச்சுவார்த்தையில் இருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில்தான் பிரதமர் மோடியின் விளாடிவோஸ்டாக் அரசுமுறைப் பயணம் அணுகப்பட வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/sep/02/ராஜதந்திரப்-பயணங்கள்-3225860.html
3224672 தலையங்கம் உபரிதான், அதனால் தவறில்லை! ஆசிரியர் Saturday, August 31, 2019 01:41 AM +0530 இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி நிதியை மத்திய அரசுக்கு வழங்குவது குறித்து எடுக்கப்பட்டிருக்கும் முடிவு, மிகப் பெரிய விவாதத்தைக் கிளப்பியிருக்கிறது. ரிசர்வ் வங்கியே திவாலாகிவிட்டது போலவும், மத்திய அரசு மிகப் பெரிய முறைகேடு செய்துவிட்டது போலவும் சிலர் இந்த முடிவை மிகைப்படுத்தி விமர்சிப்பது அரசியலே தவிர, நேர்மையான கண்ணோட்டமாகத் தெரியவில்லை.
ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி நிதியை அரசுக்கு  வழங்குவது என்கிற முடிவு ஒரு நாளில் எடுக்கப்பட்டதல்ல. இந்த ஆலோசனை கடந்தாண்டு நவம்பர் மாதம் முதல் எழுப்பப்பட்டு வந்திருக்கிறது. இதுபோல, ரிசர்வ் வங்கி உபரி நிதியை அரசுக்கு வழங்குவது என்பதும் புதிதொன்றுமல்ல. இதற்கு முன்னாலும் உபரி நிதி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் அளவு இப்போது மிக அதிகமாக இருக்கிறது என்பதுதான் வேறுபாடு. 
கடந்த 2018 நவம்பர் 6-ஆம் தேதி மத்திய நிதியமைச்சகம், இந்திய ரிசர்வ் வங்கியிடம் அதன் கைவசம் இருக்கும் உபரி நிதியில்  ரூ.3,60,000 கோடி கோரியிருப்பதாக தகவல் கசிந்து பொதுவெளியில் விவாதிக்கவும்பட்டது. ஒரு பகுதியைக் கோரியிருப்பதாக தகவல் வெளியானது. நிதியமைச்சகமோ, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியோ அதை மறுக்கவும் இல்லை. அது குறித்து எந்தக் கருத்தையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. மத்திய அரசு ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி நிதியைக் கோருவதற்கு வலுவான காரணங்கள் இருந்தன, இப்போதும் இருக்கின்றன. 
அன்றைய நிலையில், அதிக மதிப்புச் செலாவணி செல்லாததாக்கப்பட்டதில், ரூ.4 லட்சம் கோடியிலிருந்து ரூ.5 லட்சம் கோடி வரை கணக்கில் இல்லாத பணம் திரும்பி வராது என்கிற அரசின் எதிர்பார்ப்பு பொய்த்தது. அதேபோல, ஜிஎஸ்டி மூலம் மிகப் பெரிய அளவில் வரி வருவாய் அதிகரிக்கும் என்கிற எதிர்பார்ப்பும் நடைமுறை சாத்தியமாகவில்லை. வங்கிகளின் வாராக் கடன் சுமை அதிகரித்திருப்பதால் அவற்றின் செயல்பாடுகள் முடங்கிக் கிடக்கின்றன. இவையெல்லாம்தான் இந்தியப் பொருளாதாரம் செயலிழந்து ஸ்தம்பித்திருப்பதற்கான காரணங்கள்.
ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி நிதியை அரசுக்கு வழங்குவது என்கிற முடிவு தன்னிச்சையாக எடுக்கப்பட்டுவிடவில்லை.  ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி நிதியை அரசுக்கு எந்த அளவுக்கு வழங்கலாம் என்பது குறித்து ஆராய, ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னாள்ஆளுநர் பிமல் ஜலான் தலைமையில் ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டது. அரசு எதிர்பார்த்தது போல ரூ.3,60,000 கோடி அளவில் ரிசர்வ் வங்கி உபரி நிதியை வழங்குவதை பிமல் ஜலான் குழு அனுமதிக்கவில்லை என்பதை விமர்சிப்போர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 
இருப்பு நிதியில் அரசு கை வைக்காமல், உபரி நிதியிலிருந்து மட்டுமே ஒரு பகுதியை மாற்றிக் கொடுப்பதற்கு பிமல் ஜலான் குழு பரிந்துரைத்திருக்கிறது. ரிசர்வ் வங்கியின் மொத்த கையிருப்பில் 5.5% அவசரகாலக் கையிருப்பு (கன்டின்ஜன்சி ரிசர்வ்) தொடர்ந்தாக வேண்டும் என்பதையும் அந்தக் குழு உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, ரிசர்வ் வங்கியின் ஏனைய கையிருப்புகளில் காணப்படும் பற்றாக்குறைகளை, கையிருப்புகளை மறுமதிப்பீடு செய்வதன் மூலம் நியாயப்படுத்தக் கூடாது என்றும் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறது. 
கடந்த நிதியாண்டில் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் நிகர உபரி நிதியான ரூ.1,23,414 கோடி, அதற்கு முந்தைய நிதியாண்டைவிட இரு மடங்கு. உபரி நிதியின் திடீர் அதிகரிப்புக்கு என்ன காரணம் என்பது, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஆண்டறிக்கை வெளிவரும்போதுதான் தெரியும். ரிசர்வ் வங்கி அதிகமான உபரி நிதியுடன் இருக்கிறது என்பதன் தெளிவுதான் மேலே தரப்பட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரம்.
இந்தப் பின்னணியின் அடிப்படையில்தான், பிமல் ஜலான் குழு அரசுக்கு குறிப்பிட்ட அளவு உபரி நிதியை வழங்குவதற்குப் பரிந்துரைத்திருந்தது. பிமல் ஜலான் குழுவின் பரிந்துரையை ஏற்று ரூ.1,76,051 கோடி உபரி நிதியை அரசுக்கு வழங்க ரிசர்வ் வங்கி முடிவெடுத்திருக்கிறது. கடந்த பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கணிசமான அவசரகாலக் கையிருப்பிலிருந்து வழங்கப்படும் ரூ.52,637 கோடியும் இதில் அடங்கும். 
இந்தியப் பொருளாதாரம் மந்தகதியில் இயங்குகிறது என்பதும், உற்பத்தித் துறையில் மிகப் பெரிய பின்னடைவை எதிர்கொள்கிறோம் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை. இந்த நிலைமை இப்படியே தொடர்ந்தால், மேலும் வேலைவாய்ப்பு இழப்பு  ஏற்பட்டு அதுவே சட்டம் - ஒழுங்குப் பிரச்னையாகக்கூட மாறலாம். உலக அளவில் ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதாரத் தேக்கத்தால் ஏற்றுமதிகள் குறைந்திருப்பதும், உள்நாட்டில் பொருளாதார மந்தகதியால் மக்களின் வாங்கும் சக்தி இல்லாமல் இருப்பதும் பிரச்னையை மேலும் கடுமையாக்குகிறது. இப்படிப்பட்ட சூழலில் அரசு மெத்தனமாக இருந்துவிட முடியாது. பிரச்னையை எதிர்கொள்ளாமல் தள்ளிப்போடவும் முடியாது.
இந்திய ரிசர்வ் வங்கி என்பது, இந்திய அரசின் ஓர் அமைப்புதானே தவிர, அரசுக்கு அப்பாற்பட்ட அமைப்பு அல்ல. அரசின் செலாவணிக் கொள்கையை தீர்மானிப்பதற்காகவும், செலாவணிப் பரிமாற்றத்தை கண்காணிப்பதற்காகவும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் அமைப்பு. இந்த நிலையில்,  இந்திய ரிசர்வ் வங்கியில் உபரியாக நிதியை வைத்துக்கொண்டு முடங்கிக் கிடக்கும் வங்கிகளை உயிர்ப்புடன்  செயல்பட வைக்காமல் அரசு வேடிக்கையா பார்க்க முடியும்? கையிருப்பை வைத்துக்கொண்டு வெளிநாடுகளில் வட்டிக்கா கடன் வாங்க முடியும்? 
பொருளாதாரக் கப்பல் தரை தட்டிவிடாமல் பாதுகாக்க எடுக்கப்பட்டிருக்கும் முடிவு. குற்றம், குறை கூறுவதற்கான நேரமல்ல இது! தேவைக்கு உதவாத செல்வம் இருந்தென்ன பயன்?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/31/உபரிதான்-அதனால்-தவறில்லை-3224672.html
3224028 தலையங்கம் அவசர கவனம் அவசியம்! ஆசிரியர் Friday, August 30, 2019 01:31 AM +0530 கடந்த 10 ஆண்டுகளில் சுகாதார மேம்பாட்டில் இந்தியா மிகப் பெரிய மாற்றங்களைச் சந்தித்திருக்கிறது, முன்னேற்றங்களையும் கண்டிருக்கிறது. சிசு மரண எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்திருக்கிறது. மருத்துவமனைப் பிரசவங்கள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஆயிரம் ஆண்களுக்கு நிகராக பெண் குழந்தைகளின் பிறப்பு இல்லையென்றாலும்கூட, கணிசமான அளவில் பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. இவையெல்லாம் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இடைவிடாத முயற்சியால் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள்.
வளர்ச்சி குறைவான குழந்தைகளின் அளவும் ஏறத்தாழ 10% குறைந்திருப்பதாக மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறையின் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. கடந்த 8 ஆண்டுகளில் எடை குறைவான குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும் 42.5%-லிருந்து 35.7%-ஆகக் குறைந்திருக்கிறது. மருத்துவமனைப் பிரசவங்கள் வெறும் 38.7%-ஆக இருந்தன. பரவலான விளம்பரங்கள், விடா முயற்சியுடன் கூடிய மத்திய - மாநில சுகாதாரத் துறைகளின் முனைப்பு ஆகியவற்றால் இப்போது மருத்துவமனைப் பிரசவங்களின் எண்ணிக்கை 78.9%-ஆக 10 ஆண்டுகளில் அதிகரித்திருக்கிறது.
நாடு தழுவிய அளவில் தடுப்பூசித் திட்டம் விரிவுபடுத்தப்பட்டிருகக்கிறது என்பதில் ஐயப்பாடில்லை. 2005-06-இல் 44% குழந்தைகள்தான் தடுப்பூசித் திட்டத்தால் பயனடைந்தனர் என்றால், இப்போது அதுவே 65%-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. 
சுகாதாரத் துறையில் கவனம் செலுத்தி ஓரளவு ஒதுக்கீட்டை அதிகரிப்பதும், தடுப்பூசித் திட்டங்கள் போன்ற இன்றியமையாத அடிப்படை முயற்சிகளில் ஈடுபடுவதும் மிகப் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் என்பதைத்தான் இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்தியம்புகின்றன. 
பொருளாதாரத்தில் இந்தியா அடைந்திருக்கும் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற அளவில் சுகாதாரத்தில் நாம் வளரவில்லை என்கிற உண்மையை உணர வேண்டும். இந்தியாவைப் போன்ற மக்கள்தொகை மிக அதிகமுள்ள ஒரு தேசத்தில், அனைவருக்கும் அடிப்படை சுகாதார வசதிகளை உறுதிப்படுத்துவது என்பது எளிதானதல்ல. ஆனால், அடித்தட்டு மக்கள் அடிப்படை சுகாதாரத்தை பெறுவதை உறுதிப்படுத்தாத வரை பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது வெறும் கானல்நீர்த் தோற்றம். 
சுகாதாரத் துறைக்கான அரசு ஒதுக்கீடு என்பது இந்தியாவின் மொத்த ஜிடிபியில் 1%-க்கு சற்று அதிகம், அவ்வளவே. சுகாதாரத்துக்கான உலக சராசரி ஒதுக்கீடு 5.99% எனும்போது, ஜிடிபியில் 1% ஒதுக்கீடு பாராட்டும்படியானதல்ல. 
நகர்ப்புறங்களில் தரமான தனியார் துறை மருத்துவப் பாதுகாப்பு இருந்தாலும், அரசு மருத்துவமனைகளில் போதுமான ஊழியர்கள் இல்லாமல் இருப்பதும், தேவையான கட்டமைப்பு வசதி இல்லாதிருப்பதும், அனைவருக்கும் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்த இரட்டை நிலையால் மருத்துவத்திற்கான செலவுகள் கடுமையாக அதிகரித்து பெரும்பான்மையான மக்கள் மிகப் பெரிய பொருளாதார, சுகாதார பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள்.
இவையெல்லாம்  போதாதென்று, இந்தியாவில் 5 லட்சத்துக்கும் அதிகமான மருத்துவர்கள் தட்டுப்பாடு காணப்படுகிறது. புதிதாக  75 மருத்துவக் கல்லூரிகள் தொடங்கப் போவதாக மத்திய அரசு அறிவித்திருந்தாலும் அவற்றில் பெரும்பாலானவை தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகள் என்பதால் மகிழ்ச்சி அடைய முடியவில்லை. அரசின் புதிய மருத்துவக் கொள்கையின்படி, பாதிக்குப் பாதி இடங்கள் நிர்வாக ஒதுக்கீடுகளாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், அதிகமான நன்கொடை கொடுத்து மருத்துவம்  படிப்பவர்கள் பட்டம் பெற்றவுடன் வெளிநாடுகளுக்குப் பறந்துவிடுவார்கள் என்கிற எதார்த்த உண்மை சுடுகிறது.
தடுப்பூசித் திட்டமிடலில் ஓரளவுக்கு முன்னேற்றம் கண்டிருக்கிறோம் என்றாலும், இந்தியாவின் செயல்பாடு இன்னும்கூட பாராட்டும்படியாக இல்லை. மொத்த மக்கள்தொகையில் நாம் 65% குழந்தைகளுக்குத்தான் தடுப்பூசிப் பாதுகாப்பு வழங்குகிறோம். சீனாவில் அதுவே 99%. அதுமட்டுமல்ல, தடுப்பூசி மருந்துகள் வாங்குவதும், தேவையான முன்னெச்சரிக்கை மருத்துவமும் பொது சுகாதாரத்தின் கீழ் இன்னும் கொண்டுவரப்படவில்லை.
இந்தியாவில் தடுப்பூசித் தயாரிப்பாளர்கள் மிகப் பெரிய பிரச்னையை எதிர்கொள்கிறார்கள். சீனாவிலிருந்தும், கொரியாவிலிருந்தும் எந்தவித வரம்பும் இல்லாமல் தடுப்பூசி மருந்துகள் இந்தியச் சந்தையில் விற்பனையாகின்றன. கடுமையான தரக் கட்டுப்பாடு அல்லது சோதனைக்கு அவை உட்படுத்தப்படுவதில்லை. 
சீனா உள்ளிட்ட வெளிநாடுகளில் இந்தியத் தயாரிப்பாளர்கள் நுழைய வேண்டுமானால், அங்கேயுள்ள உள்நாட்டு மருந்து தயாரிப்பாளர்களை பங்குதாரர்களாக சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அது மட்டுமல்ல, அவர்களுடன் தொழில்நுட்பத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும் வேண்டும். அதே நேரத்தில், அவர்கள் இந்தியச் சந்தையில் நுழைவதற்கும், மருந்துகளை விற்பதற்கும் எந்தவிதமான தடையோ, தரக் கட்டுப்பாடோ கிடையாது. ஏனைய நாடுகளைப் போல, இந்திய அரசும் இறக்குமதி செய்யும் தடுப்பூசி மருந்துகளின் தரத்தை முறையாகப் பரிசோதிப்பதும், இந்திய நிறுவனங்களுக்கு விதிக்கப்படும் நிபந்தனைகளுக்கு அவர்களும் உட்படுத்தப்படுவதும் அவசியம். 
மருத்துவ வசதிகளைப் பெருக்குவது எந்த அளவுக்கு முக்கியமோ, அதைவிட முக்கியம் நோய்த்தொற்றுகளைத் தடுப்பதும், வெற்றிகரமாக தடுப்பூசித் திட்டங்களை அமல்படுத்துவதும். இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கானோர் மருத்துவச் செலவினங்களால்தான் வறுமைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் தரமான தடுப்பூசி மருந்துத் தயாரிப்பாளர்களை ஊக்குவிப்பதும், தரமில்லாத இறக்குமதிகளை தயவுதாட்சண்யமில்லாமல் தடுப்பதும் உடனடித் தேவை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/30/அவசர-கவனம்-அவசியம்-3224028.html
3223320 தலையங்கம் தாமதம் தகாது! ஆசிரியர் Thursday, August 29, 2019 01:47 AM +0530 குடியரசு துணைத் தலைவர் வெங்கய்ய  நாயுடுவும் இந்திய அரசின் தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே. வேணுகோபாலும் வெவ்வேறு நிகழ்வுகளில் கூறியிருக்கும் இருவேறு கருத்துகள் தீவிர சிந்தனைக்குரியவை. இரண்டுமே நீண்ட நாள் கோரிக்கைகள்தான் என்றாலும், அவை குறித்த தீவிரமான விவாதமோ, முன்னெடுப்போ இல்லாமல் இருக்கும் நிலையில், இப்போது அவை எழுப்பப்பட்டிருப்பது வரவேற்புக்குரியது. 
இந்தியாவின் நான்கு பகுதிகளில் உச்சநீதிமன்றத்தின் கிளைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பது குடியரசு துணைத் தலைவர் வெங்கய்ய நாயுடுவின் கருத்து. மேல்முறையீட்டை விசாரிப்பதற்காகவும், அரசியல் சாசனப் பிரச்னைகளை விசாரிப்பதற்காகவும் இரண்டு பிரிவுகளாக உச்சநீதிமன்றம் செயல்பட வேண்டும்  என்பது தலைமை வழக்குரைஞர் கே.கே. வேணுகோபாலின் கருத்து. உச்சநீதிமன்றம் இரண்டு பிரிவுகளாக்கப்பட வேண்டும் என்று பல்வேறு அறிக்கைகளில் சட்ட ஆணையம் ஏற்கெனவே பரிந்துரைத்திருக்கிறது. 
அரசியல் சாசன உருவாக்கத்தில் முதன்மைப் பங்கு வகித்த அன்றைய சட்ட அமைச்சர் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர், சட்டம் குறித்த கருத்து வேறுபாடுகளைக் களைவதையும், அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படையில் மோதல்களையும், முரண்களையும் அகற்றுவதையும்தான் உச்சநீதிமன்றத்தின் முதன்மைக் கடமையாக வலியுறுத்தியிருக்கிறார். சராசரி மேல்முறையீடு நீதிமன்றமாக உச்சநீதிமன்றம் செயல்படுவதை அவர் ஆமோதிக்கவில்லை என்பதை, அசாதாரணமான நிகழ்வுகளில் மட்டுமே உச்சநீதிமன்றம் தன்னுடைய மேல்முறையீட்டு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று கூறியிருப்பதிலிருந்து உணர முடிகிறது. 
அரசியல் சாசனம் வழங்கியிருக்கும் அடிப்படை உரிமைகள், மாநிலங்களுக்கு இடையேயான பிரச்னைகள், மத்திய அரசுக்கும் மாநில அரசுக்கும் இடையேயான மோதல்கள் ஆகியவற்றை விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்கும் அதிகாரத்தை உச்சநீதிமன்றத்திற்கு அரசியல் சாசனத்தில் வழங்கியிருப்பதன் நோக்கமே, அதன் அடிப்படைக் கடமைகளை வலியுறுத்தவும், வரையறுக்கவும்தான். 
உயர்நீதிமன்றங்களின் பரிந்துரையோ, உச்சநீதிமன்றத்தின் அனுமதியோ பெற்ற பிறகுதான் மேல்முறையீடுகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருப்பதிலிருந்து, மேல்முறையீடு என்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் முதன்மைக் கடமையோ, சராசரி அலுவலோ அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. 
கடந்த சில ஆண்டுகளாக சிறப்பு அனுமதி மனுக்களின் அளவு அதிகரித்து வருகிறது. அதிகரித்திருக்கும் சிறப்பு அனுமதி மனுக்களின் எண்ணிக்கை உச்சநீதிமன்றத்தின் பணிச் சுமையை கடுமையாக அதிகரித்திருக்கிறது. பிப்ரவரி 2016 நிலவரப்படி உச்சநீதிமன்றத்தில் 59,468 வழக்குகள் தீர்ப்புக்காக தே(ஏ)ங்கிக் கிடக்கின்றன. 
முன்னாள் தலைமை நீதிபதி டி.எஸ். தாக்குர் ஒரு முறை கூறியதுபோல, நீதிபதிகளின் பணி நேரத்தில் 98% மேல்முறையீட்டு வழக்குகளை நிராகரிப்பதில் கழிகிறது. தற்போதைய தலைமை நீதிபதி ரஞ்சன் கோகோயும், அரசியல் சாசன அமர்வுகளை அமைப்பதற்கு போதிய நீதிபதிகள் இல்லாமல் இருப்பதால், நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்திருப்பதற்கும் அதுதான் காரணம்.
சட்டப் பிரிவு, அரசியல் சாசனப் பிரிவு என்று உச்சநீதிமன்றத்தை இரண்டாகப் பிரிப்பதன்  மூலம் அதன் செயல்பாட்டில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். மிக முக்கியமான தேசிய அளவிலான பொதுநலன் சார்ந்த சட்டச் சிக்கல்களைக் கொண்ட வழக்குகள், மாநிலங்களுக்கிடையேயும், மத்திய அரசுக்கும் மாநில அரசுக்கும் இடையேயும் ஏற்படும் கருத்து மோதல்கள், சட்டப் பிரிவு 143-இன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் கோரும் ஆலோசனைகள் ஆகியவை மட்டுமே தில்லியில் அமைந்திருக்கும் உச்சநீதிமன்றத்தின் அரசியல் சாசன அமர்வு மூலம்  விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
தில்லி, கொல்கத்தா, மும்பை, சென்னை என்று இந்தியாவின் நான்கு முக்கியமான நகரங்களில் மேல்முறையீட்டுப் பிரிவு செயல்பட வேண்டும். இந்த நீதிமன்றங்கள் அரசியல் சாசன அடிப்படையிலான தீர்வு தேவைப்படாத சாதாரண மேல்முறையீட்டு வழக்குகளைக் கையாள வேண்டும். இதன் மூலம் வழக்குத் தொடுப்பதற்கு தில்லி வரையிலான தேவையில்லாத பயணம் தவிர்க்கப்படும். தில்லியைச் சுற்றியுள்ள மாநிலங்களுக்கு வெளியேயுள்ள தொலைதூர மாநிலங்களிலிருந்து பலரும் நியாயமான காரணங்களுக்குக்கூட, நீதியை உறுதிப்படுத்த உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகாமல் இருக்கும் அவலம் இதன் மூலம் தடுக்கப்படும்.
தில்லி, உத்தரகண்ட், பஞ்சாப் தவிர ஏனைய உயர்நீதிமன்றங்களிலிருந்து மிக மிகக் குறைவான மேல்முறையீடுகள் உச்சநீதிமன்றத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுவதற்குக் காரணம், கால விரயமும், பண விரயமும் பொதுமக்களைத் தடுப்பதுதான். உச்சநீதிமன்ற மேல்முறையீடுகளில், சென்னை உயர்நீதிமன்றத்திலிருந்து உச்சநீதிமன்றத்திற்குச் செல்லும் மேல்முறையீட்டு வழக்குகள் வெறும் 1.1%. தில்லியைச் சுற்றியிருக்கும் நான்கு மாநிலங்களிலிருந்து உச்சநீதிமன்றத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் மேல்முறையீடுகள் 34.1%. ஆனால், இந்திய மக்கள்தொகையில் அந்த மாநிலங்களின் பங்கு 7.2% மட்டுமே.
உச்சநீதிமன்றம் இரண்டு பிரிவுகளாகச் செயல்படுவதும், உச்சநீதிமன்றத்தின் மேல்முறையீட்டு அமர்வுகள் இந்தியாவின் நான்கு பகுதிகளில் அமைக்கப்படுவதும், விரைந்து நீதி வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், வேறு அழுத்தங்கள் எதுவும் இல்லாமல் அரசியல் சாசன வழக்குகள் நீதிபதிகளால் பரிசீலிக்கப்படுவதை உறுதிப்படுத்துவதற்காகவும்கூட. உடனடியாக முன்னெடுக்கப்பட வேண்டிய நீதித்துறை சீர்திருத்தம் இவை இரண்டும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/29/தாமதம்-தகாது-3223320.html
3222651 தலையங்கம் தங்க சிந்து! ஆசிரியர் Wednesday, August 28, 2019 01:45 AM +0530 இந்தியாவின் விளையாட்டுத் துறை வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய தருணங்களில் ஒன்று பி.வி. சிந்துவின் பாட்மிண்டன் உலக சாம்பியன்ஷிப் வெற்றி. 
38 நிமிஷங்களில் ஜப்பானிய பாட்மிண்டன் வீராங்கனை நஸோமி ஒகுஹராவை வீழ்த்தி உலக பாட்மிண்டன் சாம்பியன்ஷிப்பை வென்றெடுத்த முதல் இந்திய விளையாட்டு வீராங்கனை என்கிற பெருமையை அடைந்திருக்கிறார் ஹைதராபாதைச் சேர்ந்த 24 வயது பி.வி. சிந்து. 
பி.வி. சிந்துவின் வெற்றிப் பயணம் பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. தனது 18-ஆவது வயதில் உலக சாம்பியன்ஷிப்பின் அரையிறுதி ஆட்டம் வரை சென்றது; 19-ஆவது வயதிலும், 21-ஆவது வயதிலும் ஒலிம்பிக் போட்டியில் இறுதிச்சுற்று வரை சென்றது; 22-ஆவது வயதில் உலக சாம்பியன்ஷிப்பின் இறுதிச்சுற்றை எட்ட முடிந்தது; கடந்த ஆண்டு இரண்டு மிகப் பெரிய பாட்மிண்டன் பந்தயங்களில் இறுதிச்சுற்றை எட்டியது; இப்போது அவை அனைத்துக்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல தனது 24-ஆவது வயதில் உலக சாம்பியன்ஷிப்பை வென்று தனக்கும், தான் பிறந்த நாட்டுக்கும் சர்வதேசப் பெருமையைத் தேடித் தந்திருக்கிறார் புஸர்லா வெங்கட சிந்து.
இந்த முறை ஜப்பானின் நஸோமி ஒகுஹராவை 21-7, 21-7 என்கிற கேம் கணக்கில் கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வீழ்த்தி உலக சாம்பியன்ஷிப்பின் தங்கப் பதக்கத்தை வென்றிருப்பதன் பின்னணியில் நாம் ஒன்றை மறந்துவிடக் கூடாது. இது அவரது இடைவிடாத மூன்றாவது முயற்சி. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் இதே ஒகுஹராவிடம் இறுதிச் சுற்றில் பதக்கத்தை நழுவவிட்டார் சிந்து. கடந்த ஆண்டு ஸ்பெயின் நாட்டைச் சேர்ந்த கரோலினா மரின் என்பவரிடம் வெற்றி வாய்ப்பை நழுவவிட்டார். சிந்துவால் இறுதிச் சுற்றில் வெற்றியடைய முடியாது என்று பலரும் சந்தேகப்பட்ட நிலையில், அனைத்தையும் பொய்யாக்கி, தனது விடா முயற்சியால் வெற்றியை நிலைநாட்டியிருக்கிறார் அவர். 
சிந்துவின் இறுதிச் சுற்று ஆட்டத்தில் இருந்த வேகமும், அழுத்தமும் எதிராளியான நஸோமி ஒகுஹராவை நிலைகுலைய  வைத்தது. 310 கி.மீ. வேகத்திலான அவருடைய ஸ்மாஷ்கள் ஆச்சரியப்பட வைத்தன. கொஞ்சம்கூட பதற்றமில்லாமல், அதே நேரத்தில் அதீத சுறுசுறுப்புடனும், சாதுர்யத்துடனும் விளையாடிய சிந்துவின் பேக் ஹேண்ட் டிபன்ஸ், பாட்மிண்டன் விளையாட்டு வல்லுநர்களையே திகைப்பில் ஆழ்த்தியது. தன்னுடைய ஒவ்வொரு ஷாட்டும் எதிராளி சற்றும் எதிர்பார்க்காத இடத்தை குறிவைத்தது என்றால், ஒகுஹராவின் பந்துகளை அவர் எதிர்கொண்ட விதம் பாட்மிண்டன் விளையாட்டில் சிந்துவிற்கு இருக்கும் அதீதமான சாதுர்யத்தை வெளிப்படுத்தியது.
இந்தியாவின் பாட்மிண்டன் விளையாட்டு வீரர்கள் இதுவரை உலக சாம்பியன்ஷிப் பந்தயங்களில் தங்கப் பதக்கம் வென்றதில்லை. பிரகாஷ் பதுகோன் வெண்கலப் பதக்கம் வென்றிருக்கிறார். சாய்னா நெவால் தலா ஒரு வெள்ளிப் பதக்கமும், வெண்கலப் பதக்கமும் வென்றுள்ளார். 36 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு  இந்த முறைதான் முதல் முறையாக சாய் பிரணீத் ஆண்கள் பிரிவில் வெண்கலப் பதக்கம் வென்றிருக்கிறார்.  
உலக  சாம்பியன்ஷிப் தங்கப் பதக்கத்தை வென்றிருக்கும் நிலையில், இனி பி.வி. சிந்துவின் அடுத்த இலக்கு 2020 ஒலிம்பிக் போட்டி. ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள், காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள், ஐந்து முறை உலக பாட்மிண்டன் சாம்பியன்ஷிப் விளையாட்டுப் போட்டிகள், கடந்த ஒலிம்பிக் போட்டியில் வெள்ளிப் பதக்கம் என்று ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தனது சாதனைப் பட்டியலை அதிகரித்து வரும் சிந்து, டோக்கியோவில் நடக்க இருக்கும் ஒலிம்பிக் போட்டியில் பாட்மிண்டனுக்கான தங்கப் பதக்கத்தைப் பெற்றுத் தருவார் என்கிற நம்பிக்கை உயர்ந்திருக்கிறது.
சிந்துவையும், சாய்னா நெவாலையும் தவிர, பாட்மிண்டன் உலக பெடரேஷனின் முதல் 60 பாட்மிண்டன் வீராங்கனைகளின் பட்டியலில் இந்திய வீரர்கள் யாரும் இல்லை. ஆடவர் பிரிவில் முதல் 41 வீரர்களில் சாய் பிரணீத் உள்பட 7 இந்திய வீரர்கள் இருக்கிறார்கள். சிந்துவை முன்மாதிரியாக எடுத்துக் கொண்டு, இனிமேல் அதிக அளவில் பாட்மிண்டன் விளையாட்டில் சாதனை புரிவதற்கு வீராங்கனைகள் உருவாகக்கூடும். 
சிந்துவின் வெற்றிக்கு மிக முக்கியமான காரணமாக அமைந்தது, வாலிபால் விளையாட்டு வீரர்களான அவரது பெற்றோர் தந்த ஊக்கம். அவர்களைப் போல ஏனைய வீராங்கனைகளுக்கும் 
பெற்றோரின் ஊக்கமும், ஆதரவும் இருந்தால் சிந்துவைப் போல இன்னும் பல வீராங்கனைகள் இந்தியாவில் உருவாக முடியும். 
சிந்துவின் வெற்றிக்குப் பின்னால் பயிற்சியாளர் புல்லேலா கோபிசந்தும், அவர் ஹைதராபாதில் நடத்தி வரும் பயிற்சிக்கூடமும் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது. இந்திய பாட்மிண்டன் பெடரேஷனின் பங்களிப்பையும் மறந்துவிட முடியாது. தென்கொரியாவைச் சேர்ந்த கிம்  ஜி ஹியூன் பயிற்சியாளராக இந்திய பாட்மிண்டன் பெடரேஷனால் நியமிக்கப்பட்டது சிந்துவின் வெற்றிக்கு உறுதுணையாக இருந்தது. 
தலைசிறந்த சர்வதேசப் பயிற்சியாளர்களை நியமித்து பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம், சர்வதேசப் போட்டிகளில் அதிக அளவில் இந்தியா வெற்றிக் கோப்பைகளைக் குவிக்க முடியும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டு, சிந்துவின் பாட்மிண்டன் உலக சாம்பியன்ஷிப் வெற்றி. ஹிமா தாஸ், மானு பாக்கர் போன்றவர்களுக்கும் இதுபோல வாய்ப்புகளை நாம் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தால் டோக்கியோ ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கை நிறைய தங்கப் பதக்கங்களுடன் இந்திய விளையாட்டு வீரர்கள் சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் பதாகையை தூக்கிப் பிடிப்பார்கள்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/28/தங்க-சிந்து-3222651.html
3221908 தலையங்கம் டிரம்ப்புக்குப் புரிந்தால் சரி! ஆசிரியர் Tuesday, August 27, 2019 01:39 AM +0530 பிரான்ஸ் நாட்டின் பியாரிட்ஸ் நகரில் நடந்த ஜி-7 உச்சி மாநாட்டை பயன்படுத்தி இந்தியாவுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் இடையே காஷ்மீர் பிரச்னையில் ஏற்பட்டிருந்த கருத்துவேறுபாட்டை பிரதமர் மோடி ஓரளவுக்கு அகற்றியிருக்கிறார்.  
ஆரம்பம் முதலே அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் காஷ்மீர் பிரச்னையில் தலையிட முற்படுவதும், அதை இந்தியா சாதுர்யமாக எதிர்கொள்வதும் தொடர்ந்து வந்தது. காஷ்மீருக்கான சிறப்பு அந்தஸ்து அகற்றப்படுவதற்கு முன்பேகூட காஷ்மீர் பிரச்னையில் இரண்டு தரப்புக்கும் இடையே தீர்வு காண, தான் விரும்புவதாக அதிபர் டிரம்ப் தெரிவித்திருந்தார். கடந்த மாதம் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கானை சந்தித்த போதும், காஷ்மீர் பிரச்னையில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே தான் மத்தியஸ்தம் செய்ய விரும்புவதாக அவர் தெரிவித்தபோது, இந்தியத் தரப்பு அதிர்ந்துதான் போனது. 
காஷ்மீருக்கான சிறப்புஅந்தஸ்தை இந்தியா விலக்கிக் கொண்டபோது, பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் அதிபர் டிரம்ப்பை தொலைபேசியில் அழைத்து இந்தியாவின் செயல்பாடுகள் குறித்து அவரிடம் புகார் தெரிவித்ததன் காரணமே, எப்படியாவது காஷ்மீர் பிரச்னையில் மூன்றாவது நாட்டின் தலையீட்டை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். அதைத் தொடர்ந்து பிரதமர் மோடியும் அதிபர் டிரம்ப்பை அழைத்து, இந்தியாவின் நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்தி, பாகிஸ்தானின் அத்துமீறியக் குற்றச்சாட்டுகள் குறித்துத் தொலைபேசி உரையாடல் நிகழ்த்தினார். 
எதிர்பார்த்தது போலவே தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொண்டு அதிபர் டிரம்ப், பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கானை அழைத்து அத்துமீறிய குற்றச்சாட்டுகளை இந்தியா மீது சுமத்தக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தினார். அது மட்டுமல்லாமல், இரண்டு பிரதமர்களிடமும் தான் பேசியதாகவும், காஷ்மீரில் ஏற்பட்டிருக்கும் பதற்றத்தைக் குறைப்பதற்கு எனது நண்பர்களான அவர்கள் இருவரையும் இணைந்து பணியாற்றும்படி அறிவுறுத்தியதாகவும் தனது சுட்டுரையில் அதிபர் டிரம்ப் வெளியிட்டபோது, அமெரிக்க மத்தியஸ்தம் மறைமுகமாக ஏற்படுவதை உணர முடிந்தது.
இந்தியா பலமுறை நிராகரித்தும்கூட, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே மத்தியஸ்தம் செய்ய விரும்புவதாக  அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் தொடர்ந்து தெரிவித்து வருகிறார். இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையேயான காஷ்மீர் பிரச்னையை மதம் சார்ந்த பிரச்னை என்று அதிபர் டிரம்ப் சில நாள்களுக்கு முன்பு குறிப்பிட்டது, இந்தப் பிரச்னை குறித்த முழுமையான புரிதல் அவருக்கு இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்தியது. காஷ்மீர் பிரச்னையை மதம் சார்ந்த பிரச்னையாக சித்தரிப்பதன் மூலம், பாகிஸ்தான் கடந்த 72 ஆண்டுகளாக பின்ன விரும்பும் சதிவலைக்குள் அமெரிக்கா தன்னையறியாமல் சிக்கிக் கொள்ளும் அபாயம் ஏற்படுகிறது.  
1947-இல், பெரும்பான்மை இந்துக்களுடன்  வாழ விரும்பாத முஸ்லிம்கள் பிரிந்துபோய் தங்களுக்காக பாகிஸ்தான் என்கிற நாட்டை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். ஆனால், இந்தியா தன்னை  மதம் சார்ந்த நாடாக அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, கருதவும் இல்லை, அறிவிக்கவும் இல்லை. ஜம்மு - காஷ்மீரும், அனைத்து மதத்தினரும் வாழும் மாநிலம்தானே  தவிர, இஸ்லாமியருக்கான  மாநிலமாக மட்டும் இல்லை.
அதிபர் டிரம்ப்பைப் பொருத்தவரை, காஷ்மீர் பிரச்னையில் அவர் ஈடுபாடு காட்டுவதற்கு அமெரிக்காவின் சுயநலம்தான் காரணம். கடந்த 18 ஆண்டுகளாக ஆப்கானிஸ்தானில் தலையிட்டு அங்கே ஸ்திரத்தன்மையை ஏற்படுத்த முடியாமல் இப்போது எப்படியாவது  அதிலிருந்து கழன்றுகொள்ள வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் இருக்கிறது அமெரிக்கா. அதனால், ஆப்கானிஸ்தானில் அமைதி நிலவ காஷ்மீரில் அமைதி நிலவ வேண்டும் என்கிற வாதத்தை அமெரிக்காவை ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க முனைப்புக் காட்டுகிறது பாகிஸ்தான். 
அடுத்த ஆண்டு அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலில் மீண்டும் போட்டியிடுவதற்கு முன்னால் ஆப்கானிஸ்தான் பிரச்னையிலிருந்து முற்றிலுமாக வெளியேறிவிடத் துடிக்கிறார் அதிபர் டிரம்ப். அதனால்தான் பாகிஸ்தானைப் பகைத்துக்கொள்ளவோ, முற்றிலுமாக நிராகரிக்கவோ முடியாமல் மத்தியஸ்தம் செய்ய முயற்சிக்கிறார் டொனால்ட் டிரம்ப்.
காஷ்மீருக்கான சிறப்பு அந்தஸ்தை விலக்கிக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையேயான எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோடு எந்தவிதத்திலும் மாறவில்லை. இந்த நிலையில், இந்தியாவின் பகுதியாக இருக்கும் காஷ்மீரில் நிர்வாக ரீதியிலான மாற்றங்களைச் செய்துகொள்ளும் முழு உரிமையும் இந்தியாவுக்கு உண்டு. இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையேயான பேச்சுவார்த்தை பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் காஷ்மீர் குறித்ததாக இருக்க முடியுமே தவிர, ஜம்மு - காஷ்மீர் எந்தவித பேச்சுவார்த்தை வரம்புக்குள்ளும் வராது. இவையெல்லாம்தான் அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப்பிடம் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தெளிவுபடுத்தியிருக்கும் எதார்த்தங்கள்.
இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையேயான காஷ்மீர் உள்ளிட்ட பிரச்னைகளில் தலையிட்டுத் தீர்வுகாண எந்த மூன்றாவது நாட்டுக்கும் தொந்தரவு கொடுக்க நாங்கள் விரும்பவில்லை என்று அதிபர் டிரம்ப்பிடம் நாகரிகமாகத் தெரிவித்திருக்கிறார் பிரதமர் மோடி. முகத்தில் அடித்தாற்போல நீங்கள் தலையிட வேண்டாம் என்று சொல்ல முடியாதே... உலகமயச் சூழலில், நமது பொருளாதாரம் அமெரிக்காவையும் சார்ந்திருக்கிறதே...
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/27/டிரம்ப்புக்குப்-புரிந்தால்-சரி-3221908.html
3221191 தலையங்கம் இதற்கொரு முடிவே கிடையாதா? ஆசிரியர் Monday, August 26, 2019 02:50 AM +0530 மேற்கு வங்கத்தில் கீதாஞ்சலி வீடு கட்டும் திட்டத்தின் கீழ் ஏழை - எளியவர்களுக்கு இலவசமாக வீடுகள் வழங்கப்படுகின்றன. அந்த மாநிலத்தின் ஜல்பைகுரி மாவட்டத்தில் இதற்காக விண்ணப்பித்திருந்த பெண்மணி ஒருவரிடமிருந்து ஆளும் திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சியின் பஞ்சாயத்து உறுப்பினர் ஒருவர் வீடு ஒதுக்கீடு செய்வதாகக் கூறி ரூ.7,000 கையூட்டு பெற்றிருந்தார். தனக்கு வீடு ஒதுக்கீடு செய்யப்படாத நிலையில், தான் கொடுத்த பணத்தை அந்த அடித்தட்டுப் பெண்மணி திருப்பிக் கேட்க முற்பட்டபோது ஆத்திரமடைந்த பஞ்சாயத்து உறுப்பினரும், அவரது அடியாட்களும் அந்தப் பெண்மணியை பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறார்கள்.
 இந்தச் சம்பவம் தேசிய மகளிர் நல ஆணையம் வரையில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு மேற்கு வங்கக் காவல்துறை தலைவர் தலையிட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழுந்திருக்கிறது. மேற்கு வங்கத்தைப் பொருத்தவரை, கையூட்டுப் பெறுவதும், பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்டால் மிரட்டுவதும் திரிணமூல் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் புதிதொன்றுமல்ல. இந்த கையூட்டு "கட் மணி' என்று பரவலாகவே அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
 ஒவ்வொரு திட்டத்திற்கும் அதற்கான கையூட்டுக் கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. திட்டங்களைப் பொருத்து ரூ.200 முதல் ரூ.25,000 வரை திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சித் தொண்டர்களால் "கட் மணி' வசூலிக்கப்படுகிறது. மேற்கு வங்கத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் அதீத வளர்ச்சிக்கு பொதுமக்கள் சார்பில் இந்தப் பிரச்னையை அவர்கள் முன்னெடுத்ததுதான் காரணம்.
 மேற்கு வங்கத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் "கட் மணி' பிரச்னை பாஜகவால் கையிலெடுக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, கட்சித் தொண்டர்கள் உடனடியாக அவர்கள் வாங்கியிருக்கும் கையூட்டுப் பணத்தை திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கடந்த மாதம் முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி உத்தரவிட்டிருக்கிறார். அடுத்த ஆண்டில் உள்ளாட்சித் தேர்தலும், 2021-இல் சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தலும் வர இருக்கும் நிலையில் "கட் மணி' பிரச்னை திரிணமூல் காங்கிரûஸ அச்சுறுத்தியிருப்பதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை.
 ஜல்பைகுரி மாவட்டத்தில் நடந்திருக்கும் பாலியல் வன்கொடுமை சம்பவம் "கட் மணி' பிரச்னையை மட்டுமல்லாமல், சாதாரண குடிமகனின் உரிமை, அரசியல்வாதிகளின் அத்துமீறல், பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பில்லாத நிலைமை என்று பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. அரசியல் காரணங்களுக்காக அந்தப் பெண்மணிக்கு நீதி கிடைக்காமல் போனால், மேற்கு வங்க முதல்வராக பெண்மணி ஒருவர் இருப்பதில் அர்த்தமேயில்லை.
 மேற்கு வங்கத்தில் காணப்படும் "கட் மணி' பிரச்னை, இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் ஏதாவது ஒரு வகையில் காணப்படும் பிரச்னை என்பதுதான் நிஜம். வளர்ச்சிப் பணிகளில் அதிகாரிகளும், அரசியல்வாதிகளும் ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் கோருவதில் இருந்து கையூட்டு பெறாமல் எந்தவொரு பணியும், எந்தவொரு மாநிலத்திலும் நடைபெறுவதில்லை. எந்தக் கட்சி ஆட்சி அமைத்தாலும் ஒருசிலரின் ஆதாயத்துக்காக நிர்வாக வழிமுறைகள் திருத்தப்பட்டு கையூட்டு உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. அரசியல் கட்சிகள் ஆட்சி அமைக்க விரும்புவதே கையூட்டால் பயன் பெறலாம் என்பதற்காகத்தான்.
 மக்கள் நலத் திட்டங்களில் பயனாளிகளை அடையாளம் காண்பதிலிருந்து அதற்கான பொருள்களை வாங்குவது, விநியோகம் செய்வது என்று எல்லா தளத்திலும் "கட் மணி' என்பது வெவ்வேறு விதத்தில் இல்லாமல் இல்லை.
 நூறு நாள் ஊரக வேலைவாய்ப்புத் திட்டம் என்பது, விழலுக்கு இறைத்த நீராக மக்களின் வரிப் பணம் வீணாகும் திட்டம். பெயர்தான் நூறு நாள்களே தவிர, இந்தியப் பொருளாதார வளர்ச்சி இதழின் ஆய்வின்படி, ஆண்டொன்றுக்கு சராசரியாக 20.23 நாள்கள்தான் வேலைவாய்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. 21.29% அடித்தட்டு விவசாயக் குடும்பங்கள் இதனால் எந்தப் பயனும் அடைவதில்லை.
 நூறு நாள் வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்தின் பயனாளிகளான எழுதப் படிக்கத் தெரியாத அடித்தட்டு மக்கள் ரூ.20 முதல் ரூ.60 வரை பதிவு செய்வதற்கு கையூட்டுத் தர வேண்டியிருக்கிறது. 40.83% பயனாளிகளின் வேலை அட்டையை பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்களும், அவர்களின் உதவியாளர்களும்தான் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த அட்டைகளேகூட பெரும் விவசாயிகளின் பெயர்களில் பதிவு செய்வதாகக் கூறப்படுகிறது.
 தெலங்கானாவில் வருவாய் அதிகாரி ஒருவர் திடீர் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். அவரது வீட்டில் ரூ.93.5 லட்சம் ரொக்கமும், 400 கிராம் தங்கமும் கண்டெடுக்கப்பட்டன. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாநிலத்தின் சிறந்த வட்டாட்சியர் என்று கெளரவிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் அதிகாரியின் காலில் விழுந்து வேண்டிக்கொண்டால்தான் நூறு நாள் வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்திற்கான வேலை அட்டை வழங்கப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. அந்த அதிகாரி குறித்த விடியோ காட்சிகள் கட்செவி அஞ்சலில் பரவலாகவே காணப்படுகின்றன.
 அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகளின் கையூட்டு என்பது எந்த ஒரு மாநிலத்துக்கோ, கட்சிக்கோ மட்டுமேயானதாக இல்லை. வரிப் பணத்தில் பெரும் பகுதி அரசு ஊழியர்களின் ஊதியத்துக்கும், அரசு நிர்வாகத்தை நடத்துவதற்கும் செலவு செய்யப்படுகிறது என்றால், வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கும், மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்கும் ஒதுக்கீடு செய்யப்படும் எஞ்சிய தொகையின் கணிசமான பகுதி கையூட்டாக மடைமாற்றம் செய்யப்பட்டு விடுகிறது. இதனால் அரசின் நிதிச்சுமை அதிகரித்து, திட்ட மதிப்பீடு அதிகரித்து, மொத்தத்தில் வளர்ச்சி தடைபடுகிறது.
 கையூட்டின் ராட்சஸப் பிடியிலிருந்து இந்தியாவுக்கு விடிவு காலம்தான் எப்போது?
 
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/26/இதற்கொரு-முடிவே-கிடையாதா-3221191.html
3219869 தலையங்கம் தலைவலியல்ல, புற்றுநோய்! ஆசிரியர் Saturday, August 24, 2019 01:33 AM +0530 ஹாங்காங்கில் கடந்த மூன்று மாதங்களாகத் தொடரும் மக்கள் போராட்டம் முடிவுக்கு வருவதாகத் தெரியவில்லை. சீனா ஒருபுறம் பொறுமை இழந்து வருகிறது என்றால், இன்னொரு புறம் ஆசியாவின் பொருளாதார மையங்களில் ஒன்றான ஹாங்காங்கில் அலுவல்கள் ஸ்தம்பித்திருக்கின்றன. ஹாங்காங் பிரச்னை காரணமாக சீனாவுக்கு வரும் முதலீடுகளில் தேக்கம் ஏற்பட்டிருப்பது அதன் ஏற்றுமதியையும் பாதிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. 
பிரிட்டனின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த ஹாங்காங், 1997-இல் சீனாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அப்போது, சர்வாதிகார ஆளுமையில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட் சீனாவைப் போல அல்லாமல், ஹாங்காங்கில் முன்பு போலவே ஜனநாயகம் தொடரும் என்கிற வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. ஒரே நாடு இரண்டு நிர்வாக முறைகள் என்கிற அடிப்படையில்  ஹாங்காங்கின் அரசை மக்களே தேர்ந்தெடுப்பார்கள் என்பது ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. 
 கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ஹாங்காங் மக்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கைவிடப்படுகின்றன. தலைமை நிர்வாகியின்தேர்வுக்கு நேரடித் தேர்தல் என்பது கைவிடப்பட்டது முதல் ஹாங்காங் மக்கள் மத்தியில் சீன ஆட்சியாளர்கள் மீது ஒருவிதமான வெறுப்பும், சலிப்பும் ஏற்படத் தொடங்கியது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் குடைகளை ஏந்திக்கொண்டு பல்லாயிரக்கணக்கில் மக்கள் ஹாங்காங் வீதிகளில் தங்களது ஜனநாயக உரிமைகளுக்காக போராட்டம் நடத்தினார்கள். அதன் நீட்சியாகத்தான் இப்போதைய போராட்டத்தைக் கருத வேண்டும்.  
ஹாங்காங்கின் தலைமை நிர்வாகி கேரி லாம் ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார். அதன்படி, சந்தேகத்துக்குரிய நபர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை சீனாவுக்கு  அழைத்துப் போய் விசாரிப்பது என்று கூறப்பட்டது. அந்தச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படுமேயானால், அதைப் பயன்படுத்தி சீனாவுக்கு எதிரானவர்களை ஹாங்காங்கிலிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட முடியும் என்கிற அச்சம்தான் இந்தப் போராட்டத்துக்குக் காரணம். 
மக்கள் போராட்டம்  பெருமளவில் வலுத்தவுடன் அதை எதிர்கொள்ள முடியாமல், நாடு கடத்தல் சட்டத்தை தற்போதைக்கு நிறுத்திவைப்பதாக கேரி லாம் அறிவித்தார். போராட்டக்காரர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. சட்டத்தை உடனடியாகத் திரும்பப் பெறுமாறு அவர்கள் விடுத்த கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால்,  ஒருவேளை நிலைமை இந்த அளவுக்கு மோசமாகியிருக்காது. 
ஒரு கட்டத்தில் ஹாங்காங்கின் நாடாளுமன்றக் கட்டடத்தைக் கைப்பற்றி போராட்டக்காரர்கள் சேதம் ஏற்படுத்தினார்கள். இரண்டு வாரங்கள் முன்பு  ஹாங்காங் விமான நிலையம் போராட்டக்காரர்களால் நிறைந்தபோது, ஹாங்காங்கின் விமானப் போக்குவரத்து முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டது. இப்போதும்கூட, ஹாங்காங்கின் விமான சேவை தடைபட்டிருக்கிறது. இவையெல்லாம் மிக அதிகமான நிதி பரிவர்த்தனை நடக்கும் ஆசியாவின் பொருளாதார மையமான ஹாங்காங்கை ஸ்தம்பிக்க வைத்திருக்கின்றன. 
நாடு கடத்தும் சட்டத்தை கேரி லாம் ஆரம்பத்திலேயே கைவிடாமல் போனதால், போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கைகள் இப்போது அதிகரித்த வண்ணம் இருக்கின்றன. நாடு கடத்தும் சட்டத்தை  முழுமையாகக் கைவிட வேண்டும் என்று கூறிய போராட்டக்காரர்கள், அடுத்தகட்ட கோரிக்கையாக தலைமை நிர்வாகி கேரி லாம் பதவி விலக வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையையும் முன்வைத்தனர். இப்போது கேரி லாம் பதவி விலகினாலும்கூட, தங்களது போராட்டத்தை அவர்கள் கைவிடுவதாக இல்லை. நாடு கடத்தும் சட்டத்தைக் கைவிடுவது, கேரி லாம் பதவி விலகுவது, காவல் துறைக்கும் போராட்டக்காரர்களுக்கும் இடையே நடந்த தாக்குதல்கள் குறித்து பாரபட்சமற்ற விசாரணை,  கைது செய்யப்பட்ட போராட்டக்காரர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு அவர்கள் மீது தொடரப்பட்டிருக்கும் வழக்குகள் முற்றிலுமாகக் கைவிடப்பட வேண்டும் என்பதுடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல், தேர்தல் முறையில்  சீர்திருத்தம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்பது வரை அவர்களது கோரிக்கைகள் நீண்டு கொண்டே போகின்றன.
கடந்த ஜூன் மாதம் முதல் ஹாங்காங்கில் தொடரும் போராட்டத்தை, 1989-இல்  பெய்ஜிங்கில் உள்ள தியானன்மென் சதுக்கத்தில் நடந்த படுகொலையுடன் சிலர் ஒப்பிடுகிறார்கள். ஆனால்,  கம்யூனிஸ சர்வாதிகாரத்துக்கு எதிராகக் கொதித்தெழுந்த ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களை ஈவிரக்கம் இல்லாமல் தியானன்மென் சதுக்கத்தில் சுட்டுக் கொன்று போராட்டத்துக்கு முடிவு கட்டியதுபோல, ஹாங்காங்கை அடக்கிவிட முடியாது. இப்போது உலக வல்லரசாகியிருக்கும் சீனா, தன்னுடைய கெளரவத்தையும், பொருளாதார ஸ்திரத் தன்மையையும் ஹாங்காங்கில் அடக்குமுறை நடத்தி தொலைத்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. 
அமெரிக்காவின் ஆசிபெற்ற தனி நாடான தைவான் தீவு போராட்டக்காரர்களுக்கு உதவுகிறது என்கிற சீனாவின் குற்றச்சாட்டு உண்மையாக இருக்கக்கூடும். சீனாவின் கையிலிருந்து ஹாங்காங் நழுவினால், அடுத்தகட்டமாக ஏற்கெனவே சீனாவுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கும் பெளத்தர்கள் நிறைந்த திபெத்தும், உயிகர் முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் சீனாவின் ஜின்ஜியாங் பகுதியும் ஹாங்காங்கைத் தொடர்ந்து  வெளியேற முற்படும். அதனால், ஹாங்காங்கை விட்டுவிடவும் முடியாமல், போராட்டத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவும் முடியாமல்  செய்வதறியாது திகைத்துக்கொண்டிருக்கிறது சீனா.
புரட்சியால் உருவான கம்யூனிஸ சீனா, இப்போது ஹாங்காங்கில் நடக்கும் போராட்டக்காரர்களின் புரட்சியால் அலமலந்து போயிருக்கிறது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/24/தலைவலியல்ல-புற்றுநோய்-3219869.html
3219154 தலையங்கம் சட்டம் கடமையைச் செய்யட்டும்! ஆசிரியர் Friday, August 23, 2019 01:45 AM +0530 ஐஎன்எக்ஸ் மீடியா முறைகேடு வழக்கில் முன்னாள் மத்திய அமைச்சரும், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவருமான ப.சிதம்பரத்தை சிபிஐ அதிகாரிகள் புதன்கிழமை இரவு விசாரணைக்காக கைது செய்திருக்கிறார்கள்.  
உடனடியாக விசாரணைக்கு ஆஜராகும்படி ப.சிதம்பரத்தின் தில்லி ஜோர் பாக்  இல்லத்தில் அழைப்பாணையை கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை மாலை  சிபிஐ அதிகாரிகள் கதவில் ஒட்டினார்கள். அந்த அழைப்பாணைக்கு இணங்க அவர் விசாரணைக்குச் செல்லாததால், அவர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.
தொடர்ந்து சிபிஐ மற்றும் அமலாக்கத் துறை தன்னை விசாரிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காக முன்ஜாமீன் பெற்றுவந்த ப.சிதம்பரம் தாக்கல் செய்திருந்த மனுவை தில்லி உயர்நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்தது. அந்த உத்தரவுக்கு உச்சநீதிமன்றத் தடை பெறுவதற்கான ப.சிதம்பரத்தின் முயற்சிகள் தோல்வி அடைந்தபோது, அவர்  சிபிஐ விசாரணைக்குத் தன்னை உட்படுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
உச்சநீதிமன்றத்துக்கும், காங்கிரஸ் கட்சி தலைமை அலுவலகத்துக்கும் சென்ற ப.சிதம்பரம் தனது ஜோர் பாக் பங்களாவில் நுழைந்து, கதவை உள்ளுக்குள் தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொண்டதும், அதிகாரிகள் உள்ளே நுழைவதைத் தடுப்பதற்குக் கட்சித் தொண்டர்களை நிறுத்தியிருந்ததும், திட்டமிட்டே  வலுக்கட்டாயமாக சிபிஐ அதிகாரிகளால் தான் கைது செய்யப்படுவதை உறுதிப்படுத்த விரும்பினார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. இரவு நேரத்தில் ப.சிதம்பரத்தை அவரது இல்லத்தில் சுவரேறிக் குதித்து சிபிஐ அதிகாரிகள் கைது செய்ததில்  வியப்பில்லை. அவராகவே முன்வந்து  விசாரணைக்கு ஒத்துழைத்திருந்தால், சிபிஐ அதிகாரிகள் கைது செய்திருக்க வேண்டிய  அவசியம் ஏற்பட்டிருக்காது.
மத்திய அரசு தனது அரசியல் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு சிபிஐ அமைப்பை தவறாகப் பயன்படுத்துகிறது என்கிற குற்றச்சாட்டிலும் அர்த்தமில்லை. நீண்ட நாள்களாகவே  இந்த விசாரணை நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும், விசாரணையை முடக்கவும், தாமதப்படுத்தவும் ப.சிதம்பரமும், அவரது மகன் கார்த்தி சிதம்பரமும் அனைத்து வழிமுறைகளையும் செய்து வந்தனர் என்பதையும் கருத்தில் கொண்டால், இந்தக் குற்றச்சாட்டும் அரசியல் ரீதியானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
காங்கிரஸ் ஆட்சிக் காலத்திலும், ப.சிதம்பரம் உள்துறை அமைச்சராக இருந்த காலத்திலும் பல அரசியல் தலைவர்கள் மீது சிபிஐ வழக்கு தொடுத்தபோது, அவையெல்லாம் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளாகக் கருதப்படாதபோது, சிதம்பரத்தின் கைது மட்டும் அரசியல் பழிவாங்கும் நடவடிக்கை என்று கூறப்படுவது விசித்திரமாக இருக்கிறது.
ஐஎன்எக்ஸ் மீடியா முறைகேடு வழக்கில் ப.சிதம்பரத்தை சிபிஐ விசாரிப்பதற்கு வலுவான பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஐஎன்எக்ஸ் மீடியாவின் பங்குதாரர்களில் ஒருவரான இந்திராணி முகர்ஜி அரசுத் தரப்பு சாட்சியாக  மாறியிருக்கிறார். ஐஎன்எக்ஸ் மீடியா வெளிநாட்டு முதலீடு பெறுவதற்கு அனுமதி வழங்குவதற்குப் பிரதி உபகாரமாக தனது மகன் கார்த்தி சிதம்பரத்தின் நிறுவனங்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று  நிதியமைச்சராக இருந்த ப.சிதம்பரம், இந்திராணி முகர்ஜியையும் அவரது கணவர் பீட்டர் முகர்ஜியையும் கேட்டுக் கொண்டதாகவும், அதன் அடிப்படையில் உதவியதாகவும் அவர் வாக்குமூலம் அளித்திருக்கிறார்.
செஸ் மேனேஜ்மெண்ட், அட்வான்டேஜ் ஸ்ட்ராடஜிக் கன்சல்டிங் ஆகிய இரு நிறுவனங்களின் மூலம் கார்த்தி சிதம்பரத்திற்குப் பணம் வழங்கியிருப்பதாக  சிபிஐ விசாரணையில் இந்திராணி முகர்ஜி தெரிவித்திருக்கிறார். அதன் அடிப்படையில்தான் கார்த்தி சிதம்பரத்தையும், ப.சிதம்பரத்தையும் சிபிஐ விசாரித்து வருகிறது.  சிபிஐ எழுப்பும் சில முக்கியமான கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க கார்த்தி சிதம்பரமும், ப.சிதம்பரமும் முன்வரவில்லை என்று கூறப்படுகிறது. 
ப.சிதம்பரத்துக்கும் அவரது மகன் கார்த்திக்குக்கும் சொந்தமான நிழல் நிறுவனங்கள் என்னென்ன? பிரிட்டிஷ் வெர்ஜின் தீவிலிருந்து கார்த்திக்குக்குப் பணம் வந்திருப்பது எதற்காக? பார்சிலோனா டென்னிஸ் க்ளப் மட்டுமல்லாமல்,  இங்கிலாந்து, ஸ்பெயின், மலேசியா ஆகிய நாடுகளில் பல கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்துகளை வாங்க சிதம்பரத்துக்கும் அவரது மகனுக்கும்  எங்கிருந்து பணம் வந்தது? - இவையெல்லாம் சிபிஐ எழுப்பியிருக்கும் சில கேள்விகள்.
ஏழு முறை மக்களவை உறுப்பினராகவும், இப்போது மாநிலங்களவை உறுப்பினராகவும் இருக்கும் ப.சிதம்பரம் நான்கு முறை நிதியமைச்சராக இருந்தவர். நாடறிந்த பிரபல வழக்குரைஞர். மத்திய உள்துறை அமைச்சராகவும் இருந்த அனுபவசாலி. ஐஎன்எக்ஸ் மீடியா வழக்கு பதிவான உடனேயே சிபிஐ-யின்  கேள்விகளுக்குத் தெளிவாகவும், விளக்கமாகவும்  சிதம்பரமும் அவரது மகனும்  நேரடியாகவும், பொதுவெளியிலும்  பதிலளித்திருக்க வேண்டும். 
சிபிஐ-யின் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்துமே பொய்யானவை, அரசியல் பழிவாங்கும் நோக்கத்துடன் இந்த வழக்கு தொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்கிற அவரது வாதம் சரியாக இருக்குமானால்,  சட்டத்தைக் கரைத்துக் குடித்த ப.சிதம்பரம் சுலபமாக அதை  எதிர்கொள்ள முடியும்.  பிறகு ஏன்  முன்ஜாமீன் மனுவுடன் உயர்நீதிமன்றத்துக்கும், உச்சநீதிமன்றத்துக்கும் போக வேண்டும் என்கிற கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாதவரை, சிபிஐ-யின் பழிவாங்கும்  நடவடிக்கை என்கிற வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. 
பழிவாங்கும் நடவடிக்கையாகவே இருந்தாலும்கூட, ஜனநாயகத்தில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படும்போது முந்தைய அரசின் முறைகேடுகளும், அதில் பதவி வகித்தவர்களின் தவறுகளும் அடுத்த ஆட்சியால் விசாரிக்கப்படுவதில் தவறேயில்லை. அதை அரசியல் பழிவாங்குதல் என்று கருதக்கூடாது. அப்படி நடவடிக்கை எடுக்காமல் போனால், ஊழல்களும் முறைகேடுகளும் வெளிச்சத்துக்கு வராமலேயே போய்விடும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/23/சட்டம்-கடமையைச்-செய்யட்டும்-3219154.html
3218466 தலையங்கம் வரவேற்கிறோம், ஆனால்... ஆசிரியர் Thursday, August 22, 2019 01:43 AM +0530 நிர்வாக வசதிக்காக மாநிலங்கள் பிரிக்கப்படுவதையும், மாவட்டங்கள் பிரிக்கப்படுவதையும், மாநகராட்சிகள், நகராட்சிகள், பேரூராட்சிகள் உருவாக்கப்படுவதையும் தவிர்க்க முடியாது. விடுதலைக்குப் பிறகு பெரிய மாநிலங்கள் பல பிரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, வளர்ச்சி விரைவுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. சிறிய மாநிலங்களேயானாலும் சிறப்பாகச் செயல்பட முடியும் என்பதற்கு ஹரியாணாவும் சத்தீஸ்கரும் எடுத்துக்காட்டுகள்.
ஒன்றுபட்டிருந்த சென்னை ராஜதானியில், தமிழகத்தில் சென்னை, செங்கல்பட்டு, வடஆற்காடு, தென்னாற்காடு, தஞ்சாவூர், திருச்சி, சேலம், கோவை, நீலகிரி, மதுரை, ராமநாதபுரம், திருநெல்வேலி என்று 12 மாவட்டங்கள் மட்டுமே இருந்தன. திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்திலிருந்து கன்னியாகுமரி மாவட்டம் தமிழ்நாட்டோடு இணைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து 13-ஆக உயர்ந்தது.
கடந்த ஜனவரி மாதம் முதல் தமிழக முதல்வர் எடப்பாடி கே. பழனிசாமி இதுவரை ஐந்து புதிய மாவட்டங்களுக்கான அறிவிப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். எட்டு மாதங்களில் மிக அதிகமான மாவட்டங்கள் அறிவிக்கப்பட்டிருப்பது இதுதான் முதல் முறை. நீண்டகால கோரிக்கைகள் விரைந்து நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்றும் இதை எடுத்துக்கொள்ளலாம். 
கடந்த ஜனவரியில் கள்ளக்குறிச்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு புதிய மாவட்டம் அறிவிக்கப்பட்டது.  திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைப் பிரித்து தென்காசியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட புதிய மாவட்டமும், காஞ்சிபுரத்தைப் பிரித்து செங்கல்பட்டு மாவட்டமும் உருவாக இருப்பதாக ஜூலை மாதத்தில்  தெரிவிக்கப்பட்டது. இப்போது தனது சுதந்திர தின உரையில் வேலூர் மாவட்டத்தை மூன்றாகப் பிரித்து ராணிப்பேட்டை, திருப்பத்தூர் ஆகிய இடங்களைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு மேலும் இரண்டு புதிய மாவட்டங்கள் உருவாக இருப்பதாக முதல்வர் அறிவித்திருக்கிறார். தமிழகத்தில் மொத்தமுள்ள மாவட்டங்களின் எண்ணிக்கை 37-ஆக உயரப்போகிறது. 
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை, மாவட்டங்கள் நிர்வாக வசதிக்காக மட்டுமல்லாமல், அரசியல் காரணங்களுக்காகவும் பிரிக்கப்படுகின்றன. திண்டுக்கல் மாவட்டத்துக்கு எம்ஜிஆர் ஆட்சிக் காலத்தில் அண்ணாவின் பெயரைச் சூட்டியதும், திமுக ஆட்சி அமைந்தபோது காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்துக்கு அண்ணாவின் பெயரைச் சூட்டியதும் அரசியலல்லாமல் வேறென்ன? 
மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் ஒருபுறம், மக்களுடைய எதிர்பார்ப்பு அதிகரித்திருப்பது இன்னொருபுறம், நிர்வாகத் தேவைகள் விரிவடைந்திருப்பது மற்றொருபுறம், ஒட்டுமொத்த சமஸ்தானத்தை திவான் ஒருவரே நிர்வகித்து வந்ததும், மாநிலங்களை ஆங்கிலேயே ஆளுநர்கள் தங்களுடைய நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததும் பழங்கதை. இன்று சாத்தியம் அல்ல. 
மாவட்டங்கள் பிரிக்கப்படுவதும், சிறிய மாவட்டங்கள் உருவாக்கப்படுவதும் தவிர்க்க முடியாதவை. மாவட்டங்கள் பிரிக்கப்படுவதால் நிர்வாகச் செலவு கூடும் என்பதில் அர்த்தமில்லை. வரி வருவாய் அதிகரிக்கிறது என்பதையும் கணக்கில் கொண்டால், சிறிய மாவட்டங்கள் விரைவான வளர்ச்சிக்கு வழிகோலும் என்பதை உணர முடியும்.
மாவட்டங்களைப் பிரிக்கும்போது அரசியல் காரணங்களுக்காக மட்டுமே பிரிப்பதால், தேவையில்லாத பிரச்னைகளும் முரண்களும் ஏற்படுகின்றன. நாகப்பட்டினம் மாவட்டம், மயிலாடுதுறையை தலைமையிடமாகக் கொண்டு தனி மாவட்டமாகப் பிரிக்கப்படாமல் திருவாரூர் மாவட்டம் உருவாக்கப்பட்டதன் விளைவால், இப்போதும் மயிலாடுதுறை மக்கள் மாவட்டத் தலைநகரான நாகப்பட்டினத்துக்கு திருவாரூர் வழியாகச் செல்ல வேண்டிய அவலம் தொடர்கிறது. 
இப்போது வேலூர் மாவட்டம் திருப்பத்தூர், ராணிப்பேட்டை என்று மூன்றாக பிரிக்கப்பட்டிருக்கும் அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, அரக்கோணத்தை ராணிப்பேட்டை மாவட்டத்துடன் இணைக்காமல் காஞ்சிபுரத்துடன் இணைக்கவும், ஆம்பூரை திருப்பத்தூர் மாவட்டத்துடன் இணைக்காமல் வேலூரில் தொடரவும் கோரிக்கைகள் எழுந்திருக்கின்றன.
நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள் மாவட்டமாக இருக்கும் வகையில் திருத்தி அமைக்கப்பட்டால், நிர்வாகம் மேம்படும் என்பது மட்டுமல்லாமல், அந்தந்த மாவட்ட மக்களின் பிரச்னைகளை நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்புவதற்கு அது வழிகோலக்கூடும். 
நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், அப்படி அமையும் மாவட்டத்திலுள்ள சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களும்  தங்களது தொகுதி மேம்பாட்டு நிதியை மாவட்டத்தின் வளர்ச்சிக்கு வழங்க முடியும். அதுபோன்ற வரைமுறையை ஏற்படுத்தாமல் அரசியல் காரணங்களுக்காக மாவட்டங்கள் உருவாகும்போது, எதிர்பார்த்த வளர்ச்சி ஏற்படாமல் போகும். 
மாவட்டங்களைப் பிரிப்பதற்கு முன்னால், முறையான ஆய்வு நடத்தப்பட்டு பொதுமக்களின் கருத்துகள் கோரப்பட்டு மக்கள் நலன், நிர்வாக வசதி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உருவாக்குவதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும். வேலூர் மாவட்டம் பிரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இப்போது தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய மாவட்டமாக திகழும் சேலம் பிரிக்கப்பட வேண்டுமென்றும், பொள்ளாச்சி தனி மாவட்டமாக வேண்டுமென்றும், கும்பகோணத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு மாவட்டம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கோரிக்கைகள் எழுந்திருக்கின்றன. இப்படியே போனால், பேரூராட்சிகளெல்லாம் மாவட்டமாக வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழக்கூடும்.
மாவட்ட சீரமைப்புக் குழு அமைக்கப்பட்டு அனைத்துத் தரப்பு மக்களின் கருத்துகளைக் கேட்டறிந்து, நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள் மாவட்டங்களாக அறிவிக்கப்படுவதுதான் நிரந்தரமான தீர்வாகஇருக்கும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/22/வரவேற்கிறோம்-ஆனால்-3218466.html
3217865 தலையங்கம் வீழ்ச்சியும், கேள்வியும்! ஆசிரியர் Wednesday, August 21, 2019 01:49 AM +0530 இந்தியாவின் மிகப் பெரிய இரு சக்கர மோட்டார் வாகன உற்பத்தியாளரான ஹீரோ மோட்டார் நிறுவனம் தனது தொழிற்சாலையை இந்த மாதத்தில்  நான்கு நாள்கள் மூடுகிறது. 
இந்தியாவின் மிகப் பெரிய மகிழுந்து உற்பத்தியாளரான மாருதி சுஸுகி இந்தியா நிறுவனம், விற்பனை வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து மூவாயிரம் தற்காலிகத் தொழிலாளர்களைப் பணியிலிருந்து நிறுத்தியிருக்கிறது. நடப்புக் காலாண்டில் மகேந்திரா நிறுவனம் எட்டு முதல் 14 நாள்கள் தங்களது உற்பத்தியை நிறுத்த உத்தேசித்திருக்கிறது. டாடா மோட்டார்ஸ் நிறுவனமும் அதேபோல, விற்பனைக்கு ஏற்றாற்போல தன்னுடைய உற்பத்தியை நிர்ணயித்துக்கொள்ள முடிவெடுத்திருக்கிறது. 
மோட்டார் வாகனத் தயாரிப்பாளர்கள் மட்டுமல்ல, உதிரிபாக உற்பத்தியாளர்களும் தங்களது உற்பத்தியைக் குறைத்துக்கொள்ள முடிவெடுத்திருக்கிறார்கள். கடந்த 19 ஆண்டுகளில்  இல்லாத அளவுக்கு ஜூலை மாதம் விற்பனை குறைந்ததையடுத்து, ஒட்டுமொத்த மோட்டார் வாகனத் துறையே  கலகலத்துப் போயிருக்கிறது. 
ஜூலை மாதத்தில் மோட்டார் வாகனங்களின் விற்பனை 18.7% வீழ்ச்சியடைந்திருக்கிறது. தொடர்ந்து 9 மாதங்களாகக் குறைந்துவரும் பயணிகள் வாகன விற்பனை ஜூலை மாதத்தில் 31% குறைந்திருக்கிறது. இரு சக்கர மோட்டார் வாகனங்களின் விற்பனை 17% குறைந்தது என்றால், சரக்கு வாகனங்களின் விற்பனை 26%  குறைந்திருப்பதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
மோட்டார் வாகன விற்பனை வீழ்ச்சியடையும்போது, ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தையும் அது பாதிக்கிறது. ஏனென்றால், உற்பத்தித் துறை ஜிடிபியில் 49% மோட்டார் வாகன உற்பத்தி என்பதால் இது குறித்து  நாம் கவலைப்பட்டாக வேண்டும். 
மோட்டார் வாகனத் துறை ஏனைய எல்லா உற்பத்தித் துறைகளுடனும் தொடர்புடையதாக இருக்கும் நிலையில்,  இதன் பாதிப்புகள் மற்ற துறைகளையும்  நிச்சயமாகப் பாதிக்கக்கூடும். 
கடந்த மூன்று மாதங்களில் மட்டும் மோட்டார் வாகன விற்பனையாளர்கள் 2 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தொழிலாளர்களை தற்காலிகப் பணி நிறுத்தம் செய்திருக்கிறார்கள். மோட்டார் வாகனத் துறையில் மூன்றரை லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் பணி நிறுத்தம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
வாகன விற்பனையாளர்கள் 2 லட்சம் பேரையும், உதிரிபாக உற்பத்தியாளர்கள் ஒன்றரை லட்சம் பேரையும், மோட்டார் வாகன உற்பத்தியாளர்கள் 15 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான தொழிலாளர்களையும் தற்காலிக நீக்கம் செய்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இதே நிலைமை தொடருமானால்,  10 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் வேலை இழக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்படலாம். 
ஏற்கெனவே 300-க்கும் அதிகமான மோட்டார் வாகன விற்பனையாளர்கள்  விற்பனைக் குறைவு காரணமாக  தங்களது நிறுவனங்களை மூடியிருக்கிறார்கள். இப்படியோர் அசாதாரணமான நிலைமை ஏற்படுவதற்கு பெரு நகரங்கள், நகரங்கள், ஊரகப்புறங்கள் என்றில்லாமல் எல்லா தளங்களிலும் வாங்கும் சக்தி குறைந்திருப்பது மிக முக்கியமான காரணம்.  இதை இந்திய ரிசர்வ் வங்கியே ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.
மோட்டார் வாகன விற்பனையில் ஏற்பட்டிருக்கும் கடும் வீழ்ச்சிக்கு மக்களின் வாங்கும் சக்தி குறைந்திருக்கிறது என்பது மட்டுமல்லாமல், மோட்டார் வாகனங்கள் வாங்குவதற்கான கடன் வசதி குறைந்திருப்பதும் காரணம்.  பல வங்கிசாரா நிதி நிறுவனங்கள் நிதி நெருக்கடியில் சிக்கியதைத் தொடர்ந்து, வாகனக் கடன் வசதி பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வாகனங்களுக்கான காப்பீட்டுக் கட்டணம் அதிகரித்திருப்பதும், மோட்டார் வாகனங்கள் மீது 28% ஜிஎஸ்டி விதித்திருப்பதும் விற்பனையைப் பாதித்திருக்கின்றன என்பது மோட்டார் வாகன உற்பத்தியாளர்களின் வாதம். ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரமும் மந்தகதியில் இருக்கும் நிலையில், மேலே குறிப்பிட்ட காரணங்களால் நிலைமை மேலும் மோசமடைந்திருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.
மோட்டார் வாகன உற்பத்தியாளர்கள் தொலைநோக்குப் பார்வையில்லாமல் தங்களது உற்பத்தித் திறனை அதிகரித்ததாலும், அதற்காகப் பெரிய அளவில் முதலீடு செய்திருப்பதாலும், திடீர் வீழ்ச்சியால் மிகப் பெரிய பாதிப்பை எதிர்கொள்ள நேர்ந்திருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக,  கடந்த 2012-இல் டீசல் வாகனங்களை உற்பத்தி செய்யும் தொழிற்சாலையை ரூ.1,700 கோடி முதலீட்டில் மாருதி சுஸுகி நிறுவனம்  நிறுவியது. இப்போது விற்பனையில் ஏற்பட்டிருக்கும் வீழ்ச்சியால், டீசல் வாகனங்களை விற்பதையே நிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. 
இதேபோல ஏனைய நிறுவனங்களும் தொலைநோக்குப் பார்வை இல்லாமல் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்களது உற்பத்தித் திறனை அதிகரிப்பதும், புதிய ரக வாகனங்களை அறிமுகப்படுத்துவதுமாக இருந்ததன் விளைவை இப்போது எதிர்கொள்கின்றன. அவர்களது தவறான முனைப்பின் விளைவால்  லட்சக்கணக்கானோர் வேலை இழப்பை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை யாரும் சுட்டிக்காட்டத் தயாராக இல்லை.
மிகப் பெரிய பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும் மோட்டார் வாகன உற்பத்தித் துறையைக் கடும் வீழ்ச்சியிலிருந்து காப்பாற்ற அரசு முன்வர வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழுந்திருக்கிறது. முன்பு இதேபோல, விமான சேவைத் துறையும் கோரிக்கை எழுப்பியது. தனியார்மயம், சந்தைப் பொருளாதாரம், அரசின் தலையீடு கூடாது என்றெல்லாம் வாதிடுபவர்கள், குறிப்பிட்ட துறையினர் தங்களது தவறுகளால் வீழ்ச்சியை எதிர்கொள்ளும்போது, மக்களின் வரிப் பணத்தில் அவர்களை அரசு மீட்க வேண்டும் என்று கூறுவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. 
10 லட்சம் தொழிலாளர்களின் வருங்காலம் கேள்விக்குறியாகும்போது, அரசு தலையிடாமல் இருக்கவும் முடியாதே, என்ன செய்வது?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/21/வீழ்ச்சியும்-கேள்வியும்-3217865.html
3217028 தலையங்கம் மக்கள்தொகையும் பிரச்னையும்! ஆசிரியர் Tuesday, August 20, 2019 01:53 AM +0530 தனது சுதந்திர தின உரையில் சிறிய குடும்பம் தேசியக் கடமை என்று பிரதமர் நரேந்திர மோடி குறிப்பிட்டதைத் தொடர்ந்து, கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாகப்  பேசப்படாமல் இருந்த மக்கள்தொகைப் பெருக்கப்  பிரச்னை இப்போது மீண்டும் விவாதப் பொருளாகி இருக்கிறது. 1951 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போது வெறும் 36.1 கோடியாக இருந்த எண்ணிக்கை 2011-இல் 120 கோடியாக அதிகரித்து, இப்போது 133 கோடியை எட்டியிருக்கிறது. சீனாவின் மக்கள்தொகையை 2027-இல் இந்தியா தாண்டிவிடும் என்றும், 2050-இல் இந்தியாவின் மக்கள்தொகை 160 கோடியைத் தாண்டும் என்றும் ஐ.நா. சபையின் அறிக்கையொன்று கூறியிருப்பதன் அடிப்படையில் மக்கள்தொகைப் பிரச்னை குறித்துத் தனது கருத்தை பிரதமர்  கூறியிருக்கிறார் என்று கருத இடமிருக்கிறது.
1960 முதல் 1990 வரையிலான 30 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் மக்கள்தொகை மிகப் பெரிய அளவில் அதிகரித்தது. ஆண்டொன்றுக்கு 2% என்கிற அளவில், திட்டமிடாத மக்கள்தொகை வளர்ச்சியை நாம் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. 1950-இல் ஆயிரம் பிரசவங்களுக்கு 225 மரணங்கள் என்று இருந்த நிலைமை, மருத்துவ வசதிகள் அதிகரித்ததால், 1990-இல் 1,000 பிரசவங்களுக்கு 80 மரணங்களாகக் குறைந்தன. அதனால்தான், 1966-இல் ஒரு பெண்ணுக்கு 6 குழந்தைகள் என்கிற சராசரி, 1992-இல் 3.8 குழந்தைகள் என்று குறைந்தும்கூட மக்கள்தொகை அதிகரித்து வந்ததைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது குறித்துத் தொடர்ந்து கவலை எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. ஆனால், பெரும்பாலும் அவையெல்லாம் விவாதங்களாகவும், கருத்தரங்குகளாகவும் முடிந்து விடுகின்றன. 1992-இல் தேசிய வளர்ச்சிக் குழு, அன்றைய கேரள முதல்வர் கே. கருணாகரன் தலைமையில் மக்கள்தொகை பிரச்னை குறித்து ஆராய ஒரு கமிட்டி அமைத்தது. அந்தக் கமிட்டி, இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மேல் இருப்பவர்கள் அரசில் எந்தப் பொறுப்பான பதவியையும் வகிக்கக் கூடாது என்று நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப் பரிந்துரைத்து, நிராகரிக்கப்பட்டது.
1959-இல் அன்றைய சென்னை மாகாணத்தில், குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்து கொள்பவர்களுக்கு ஊக்கத் தொகையாக ரூ.30, அதற்குத் தூண்டுதலாக இருப்பவர்களுக்கு (அழைத்து வருபவர்களுக்கு) ரூ.15 வழங்கத் தலைமைச் செயலர் அனுமதி வழங்கி இருக்கிறார். இந்தியாவில் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டைச் செயல்படுத்துவதன் பின்னணியில் மேலைநாடுகள், குறிப்பாக அமெரிக்க மிஷனரிகள், முனைப்புக் காட்டியது ஏன் என்பது இன்றளவும் புதிராகவே இருக்கிறது.
ஐ.நா. சபை வெளியிட்டிருக்கும் இன்னொரு சமீபத்திய புள்ளிவிவரம் வித்தியாசமான தகவலைத் தருகிறது. அரை நூற்றாண்டு காலத்துக்கு முன்னால், மொத்த கருத்தரிப்பு விகிதம் 5-ஆக இருந்தது. இப்போது 2.2 முதல் 2.3 விகிதம் என்று குறைந்திருக்கிறது. கருத்தரிப்பு அளவு என்பது, இந்தியப் பெண்களின் சராசரி மக்கட்பேறு எண்ணிக்கை. சராசரி மக்கட்பேறு எண்ணிக்கை 2.1 விகிதமாக இருந்தால் மக்கள்தொகை நிலையானதாக இருக்கும் எனும் நிலையில், 2.2 அல்லது 2.3 விகிதம் என்பது அச்சப்படும் அளவில் இல்லை.
ஐ.நா. சபையின் மக்கள்தொகை நிதியம் வயதாகும் இந்தியா 2017 என்கிற அறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறது. அதன்படி, இந்தியாவில் 60 வயதைக் கடந்த முதியோரின் எண்ணிக்கை 2050-இல் மொத்த மக்கள்தொகையில் 19%-ஆக இருக்கும். 2015-இல் முதியோர் விகிதம் 8% எனும் நிலையில் இதை அணுக வேண்டும். இதே நிலைமை தொடர்ந்தால், இந்த நூற்றாண்டின் கடைசியில் முதியோரின் விகிதம் ஏறத்தாழ 34%-ஆக மாறிவிடும். அதை எப்படி எதிர்கொள்வோம் என்பது மிகப் பெரிய சவாலாக இருக்கப் போகிறது.
மக்கள்தொகை குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் இன்னும் பல தகவல்களைத் தருகின்றன. தென்னிந்திய மாநிலங்கள், மகாராஷ்டிரம், மேற்கு வங்கம், பஞ்சாப், ஜம்மு - காஷ்மீர் ஆகியவற்றின் மொத்த கருத்தரிப்பு விகிதம் 1.6 - 1.7 என்ற அளவில்தான் காணப்படுகிறது. தேசிய சராசரி 2.2. ஆனால், ஹிந்தி பேசும் உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் இதுவே 3.0 - 3.2 விகிதம் என்கிற அளவில் காணப்படுகிறது. 2010-13-க்கான தேசிய சுகாதார அறிக்கையின்படி, வடக்கு, கிழக்கிலுள்ள 9 மாநிலத்தவர்கள்தான் இந்திய மக்கள்தொகையில் 48% பேர். இந்தியாவில், 59% பிறப்புக்கும், 70% சிசு மரணத்துக்கும் இந்த மாநிலங்கள்தான் காரணம்.
இந்தியாவிலுள்ள 621 மாவட்டங்களில் 174 மாவட்டங்கள் 2.1 கருத்தரிப்பு விகித அளவைக் கொண்டிருக்கும்போது, மேலே குறிப்பிட்ட 9 மாநிலங்களிலுள்ள 72 மாவட்டங்களில் சராசரியாக ஒரு பெண்மணிக்கு 4 குழந்தைகள் என்கிற அளவில் காணப்படுகிறது. மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் குறித்த அச்சம் இந்த 9 மாநிலங்களுக்கு மட்டுமாகத்தான் இருக்க முடியுமே தவிர, பிரதமர் அதை தேசியப் பிரச்னையாக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தைப் பொருத்தவரை, இந்தியாவின் நிஜமான பிரச்னை குறித்து யாருமே சிந்திப்பதோ, கவலைப்படுவதோ இல்லை. படித்தவர்களும், வசதியானவர்களும் ஒரு குழந்தையுடன் நிறுத்திக் கொண்டு அவர்களை நன்றாகப் படிக்கவைத்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். முறையாகக் கல்வியோ, ஊட்டச்சத்தோகூடத் தங்களது குழந்தைகளுக்கு வழங்க முடியாத அடித்தட்டு மக்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் குழந்தைகளைப் பெற்று, வாக்காளர்களாக தேசத்துக்கு வழங்குகிறார்கள். அவர்களுக்கு இருக்கும் தேசப்பற்று படித்த, வசதி படைத்தவர்களுக்கு இல்லை என்பதுதான் பிரச்னை!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/20/மக்கள்தொகையும்-பிரச்னையும்-3217028.html
3216403 தலையங்கம் பயணத்தின் பின்னணி! ஆசிரியர் Monday, August 19, 2019 03:24 AM +0530 பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் இரண்டு நாள் பூடான் அரசு முறைப் பயணத்துக்கு சில காரணங்கள் உண்டு. ஜம்மு-காஷ்மீரில் இந்திய அரசு எடுத்திருக்கும் நடவடிக்கையால் மேற்கு எல்லையில் பாகிஸ்தானுடனான உறவு சீர்குலைந்திருக்கும் நிலையில், கிழக்கு எல்லையில் நட்புறவை மேம்படுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. வங்கதேசத்துடனும் பூடானுடனும் இந்தியாவுக்கு இருக்கும் நெருக்கத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் ராஜதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாகத்தான் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் பூடான் அரசு முறைப் பயணத்தை நாம் கருத வேண்டும்.

கடந்த சனிக்கிழமை பூடான் தலைநகர் திம்பு சென்றடைந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு அளிக்கப்பட்ட உற்சாக வரவேற்பும், அதைத் தொடர்ந்து பிரதமர் லோதே ஷேரிங்குடனான சந்திப்பும் இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையே நிலவும் பரஸ்பர நட்புறவைப் பறைசாற்றின. இந்தியாவுக்கும் பூடானுக்கும் இடையே 10 ஒப்பந்தங்கள் கையொப்பமிடப்பட்டிருக்கின்றன. விண்வெளி ஆராய்ச்சி, விமானப் போக்குவரத்து, தகவல் தொழில்நுட்பம், எரிசக்தி உள்ளிட்ட ஒப்பந்தங்கள் இரு நாட்டுப் பிரதமர்களுக்கும் இடையேயான பேச்சுவார்த்தைக்குப் பிறகு கையெழுத்தாயின. 

கடந்த முறை பிரதமராக 2014-இல் நரேந்திர மோடி பதவியேற்ற பிறகு தனது முதல் அரசு முறைப் பயணத்துக்கு பூடானைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தார். அதன் மூலம் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியில் பலவீனப்பட்டிருந்த இந்திய-பூடான் உறவை பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசு ஓரளவுக்குச் சீரடைய வைத்தது. நேபாளத்தையும் பூடானையும் மிகவும் சாதுர்யமாக கையாளாமல் போனால் அவை சீனாவின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றுவிடும் அபாயம் நிறையவே இருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.

பிரதமர் நரேந்திர மோடியைப் போலவே, பூடான் பிரதமர் லோதே ஷேரிங்கும் கடந்த நவம்பர் மாதம் தனது முதல் அரசு முறைப் பயணத்துக்கு தேர்ந்தெடுத்தது இந்தியாவைத்தான். பூடானின் 12-ஆவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்துக்கு (2018-23) ரூ.4,500 கோடியை இந்தியா வழங்குகிறது. அதேபோல, பூடானின் பாதுகாப்பை 2017-இல் சீனாவின் டோக்காலாம் ஆக்கிரமிப்பின்போது இந்தியா உறுதிப்படுத்தியது. இவையெல்லாம்தான் இரு நாடுகளின் உறவையும் நெருக்கமாக வைத்திருக்க உதவுகின்றன. 

இமயமலையின் பனிபடர்ந்த சிகரங்களுக்கு இடையே அமைந்திருக்கும் பூடானை இதுவரை எந்தவோர் அந்நிய நாடும் அடிமைப்படுத்தியதில்லை, தனது காலனியாக மாற்றியதில்லை. அதனால்தான் பூடானின் தனித்துவமான கலாசாரமும், வாழ்க்கை முறையும் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. முன்னாள் அரசர் ஜிக்மே டோர்ஜி வாங்சுக், 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அறிமுகப்படுத்திய ஜனநாயக சீர்திருத்தத்திற்குப் பிறகுதான், சுமார் 8 லட்சம் மக்கள் வாழும் பூடான் மிகப் பெரிய மாற்றங்களைக் காணத் தொடங்கியது. அதன் விளைவாக பூடானின் பொருளாதாரம் வளரத் தொடங்கியது என்றாலும், அதிகரித்து வரும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறுகிறது. 

இந்திய - பூடான் உறவில் மிக முக்கியமாக பங்கு வகிப்பவை நீர் மின்சக்தித் திட்டங்கள்தான். ஏறத்தாழ 30,000 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யும் திறன் பூடானுக்கு இருக்கிறது. அதில் இதுவரை 1,614 மெகாவாட் மின் உற்பத்தியைத்தான் அந்த நாடு எட்டியிருக்கிறது. பூடானின் மொத்த வருவாயில், மூன்றில் ஒரு பங்கு வருவாய் மின்சக்தியிலிருந்துதான் கிடைக்கிறது. அந்த நாட்டின் ஏற்றுமதி வருவாயில் 10% மின்சாரத்தின் மூலம் பெறப்படுகிறது. 2020-இல் உலகின் 15 பெருநகரங்கள் தெற்காசியாவில் இருக்கப்போகின்றன. இந்தச் சூழலில், பூடானால் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்காத சுத்தமான எரிசக்தியை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்பதை உணர்ந்தால், இந்திய - பூடான் உறவின் முக்கியத்துவத்தையும் உணரலாம்.

இந்தியாவின் உதவியுடன் நிறுவப்பட்ட மாங்க்டெச்சு நீர்மின் நிலையத்தை அரசு முறைப் பயணத்தின்போது பிரதமர் நரேந்திர மோடி திறந்து வைத்திருக்கிறார். இதேபோல, மேலும் பல நீர்மின் நிலையங்கள் இந்தியாவின் உதவியுடன் பூடானில் நிறுவப்படுகின்றன. உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தை பூடான் பிற நாடுகளுக்கு விற்பதற்கு இந்தியா தேவைப்படுகிறது. பூடான், வங்கதேசம், இந்தியா, நேபாளம் ஆகிய நாடுகளுக்கிடையே மின் உற்பத்தி, மின் பகிர்மானம் குறித்த ஒப்பந்தம் ஏற்கெனவே இருக்கும் நிலையில், வங்காள விரிகுடாவை ஒட்டிய ஏனைய நாடுகளுக்கும் உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தை பூடானால் வழங்க முடியும். இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான தவிர்க்க முடியாத உறவுக்கு அது ஒரு முக்கியமான காரணம்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக இயந்திரங்கள், சிமெண்ட் என்று தொடங்கி பொம்மைகள் வரை சீனப் பொருள்கள் பூடானுக்குள் வரத் தொடங்கியிருக்கின்றன. இறக்குமதியை மிக அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கும் நாடாக பூடான் இருப்பதால், சீனா அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. என்னதான் மானியமாகவும், கடனாகவும் பூடானுக்கு இந்தியா வாரி வழங்கினாலும், சீனா அளவுக்கு பொருளாதார ரீதியாக நம்மால் உதவ முடிவதில்லை. பொருளாதார ரீதியாக மட்டுமல்லாமல், விளையாட்டு, சுற்றுலா என்றும் பெளத்த மத ரீதியாகவும் பூடானில் சீனா நுழைந்திருக்கிறது. சீனப் பல்கலைக்கழகங்களில் பூடானிலிருந்து வரும் மாணவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுவதுடன், குறைந்த கட்டணமும் வசூலிக்கப்படுகிறது. இவை மூலம் பூடானுடனான தனது நெருக்கத்தை சீனா அதிகரித்து வருவதன் பின்னணியில், ஆக்கிரமிப்பு நோக்கமும் இருக்கக் கூடும்.

இந்தப் பின்னணியில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசு முறைப் பயணத்தை அணுகினால் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணரலாம்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/19/பயணத்தின்-பின்னணி-3216403.html
3215024 தலையங்கம் கட்டண உயர்வில் தவறில்லை! ஆசிரியர் Saturday, August 17, 2019 01:45 AM +0530 மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் பத்தாம் வகுப்புக்கும், பரவலாக பிளஸ் 2 என்று அறியப்படுகின்ற பன்னிரெண்டாம் வகுப்புக்கும் தேர்வுக் கட்டணத்தை அதிகரித்திருப்பது விமர்சனத்துக்கும், விவாதத்துக்கும் உள்ளாகியிருக்கிறது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தேர்வுக் கட்டணம் அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் இந்த முடிவில் தவறு காண முடியாது. 
ஏனைய மத்திய அரசு கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இணையாக, மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் தேர்வுக் கட்டணமும் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது என்கிற விளக்கத்தை பலரும் ஏற்றுக்கொள்ளாததற்குக் காரணம், பட்டியலினத்தவர்களின் கட்டணம் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான். பொதுப் பிரிவு மாணவர்களின் தேர்வுக் கட்டணமும் அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும், பட்டியலினப் பிரிவினரின் கட்டணம் உயர்த்தப்பட்டிருப்பது சமூக நீதிக்கு எதிரானது என்கிற வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. 
இதுவரை ரூ.350 மட்டுமே பத்தாம்  வகுப்புக்கும், பன்னிரெண்டாம் வகுப்புக்கும் பட்டியலினத்தவர்களுக்கான தேர்வுக் கட்டணமாக இருந்தது, இப்போது ஐந்து பாடங்களுக்கும் சேர்த்து ரூ.1,200-ஆக அதிகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற ஒரே காரணத்திற்காக தனியார் பள்ளிகளில் அதிகக் கட்டணம் செலுத்தி படிக்கும் வசதி படைத்த குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு தேர்வுக் கட்டணத்தில் சலுகை அளிக்க வேண்டியதன் அவசியம் என்ன என்று புரியவில்லை. 
மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரிய திட்டத்தின் அடிப்படையில் படிக்கும் பெரும்பாலான மாணவர்கள் தனியார் பள்ளிகளில் அதிகமான கட்டணம் செலுத்திப் படிப்பவர்கள். அவர்களில் கல்வி கற்கும் உரிமைச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் படிப்பவர்களைத் தேர்வுக் கட்டண உயர்வு பாதிக்கிறது என்று சொன்னால் அதில் அர்த்தமிருக்கிறது. அவர்களுக்குத் தேர்வுக் கட்டணத்திலிருந்தும் முழுமையாக விலக்கு அளிக்கப்பட்டாலும் தவறில்லை. 
இந்தியாவில் 21,000 பள்ளிக்கூடங்களும், வெளிநாடுகளில் 220 கல்விச் சாலைகளும் மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்துடன் இணைந்திருக்கின்றன. அந்த பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையில் நடத்தப்படுகின்றன. இவையெல்லாமே தனியார் நிறுவனங்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல், இவற்றில் பல பள்ளிக்கூடங்கள் மாணவர் சேர்க்கைக்குக்கூட நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் நன்கொடை பெறும் கல்வி நிறுவனங்கள். அப்படியிருக்கும் நிலையில், லட்சக்கணக்கான மாணவர்களுக்கும், பெற்றோர்களுக்கும் தேர்வுக் கட்டண அதிகரிப்பு மிகப் பெரிய நிதிச் சுமையாக மாறிவிடும் என்கிற வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. 
புதிய கல்விக் கொள்கை ஒருபுறமிருக்க, இன்னொருபுறம் மிகப் பெரிய அளவில் திறமையான ஆசிரியர்கள் இல்லாமல் இருப்பது இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சாபக்கேடு. இந்தியாவிலுள்ள 77 லட்சம் ஆசிரியர்களில், 46 லட்சம் ஆசிரியர்கள் அரசுப் பள்ளியில் பணிபுரிபவர்கள். அப்படியிருந்தும்கூட பல அரசுப் பள்ளிகளில் போதுமான அளவு ஆசிரியர்கள் இல்லாத நிலைமை இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் காணப்படுகிறது. 
மத்திய மனிதவளத் துறை அமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரப்படி, ஆரம்பப் பள்ளிகளில் 5.86 லட்சம் ஆசிரியர் பணியிடங்களும், நடுநிலைப் பள்ளிகளில் 3.5 லட்சம் ஆசிரியர் பணியிடங்களும் காலியாக இருக்கின்றன. தனியார் நடத்தும் மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்துடன் இணைந்த பள்ளிகளில் மாணவர் - ஆசிரியர் விகிதம் குறித்த சரியான புள்ளிவிவரம் இல்லை. பெரும்பாலான தனியார் பள்ளிகளில் போதுமான அளவு ஆசிரியர்கள் இல்லாமல் இருப்பது குறித்தும், அவர்களுக்கு திறமைக்கேற்ற ஊதியம் வழங்காமல் இருப்பது குறித்தும் யாரும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
2009-இல் கல்விக்கான உரிமைச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது முதல், ஆசிரியர் பற்றாக்குறை கடுமையாக அதிகரித்திருக்கிறது. நாடு தழுவிய அளவில் அரசுப் பள்ளிகளில் மட்டும் 60 லட்சம் ஆசிரியர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். இந்தியாஸ்பெண்ட் தன்னார்வ அமைப்பின் ஆய்வுப்படி, 9 லட்சம் தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர் பணியிடங்களும், 1 லட்சம் இடைநிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் பணியிடங்களும் நிரப்பப்படாமல் இருக்கின்றன. இதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் இருந்தாலும், திறமையான ஆசிரியர்கள் இல்லாமல் இருப்பதும் ஒரு காரணம். 
ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரிகளின் செயல்பாடுகள் குறித்து ஆய்வு செய்ய முன்னாள் தலைமை நீதிபதி ஜெ.எஸ். வர்மா தலைமையில் 2011-இல் உச்சநீதிமன்றம் ஒரு குழுவை அமைத்தது. 2012-இல் மூன்று பாகங்கள் அடங்கிய அந்த அறிக்கை, பல பரிந்துரைகளை முன்வைத்தது. வர்மா குழு அறிக்கை என்ன ஆனது என்பது உச்சநீதிமன்றத்துக்கும், மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சகத்துக்கும்தான் வெளிச்சம். 
மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் அடிப்படையில் நடத்தப்படும் தனியார் பள்ளிகள் அதிகரிப்பதற்கும், பெற்றோர்கள் மத்தியில் அதற்கு வரவேற்பு அதிகரிப்பதற்கும் காரணம் திறமையான ஆசிரியர்கள் அந்தப் பள்ளிகளில் பணியமர்த்தப்படுகிறார்கள் என்கிற நம்பிக்கைதான். ஆனால், எந்த அளவுக்கு அது உண்மை என்பது குறித்து ஆய்வு செய்ய இதுவரை யாரும் முன்வந்ததாகத் தெரியவில்லை. 
மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் தேர்வுக் கட்டணத்தை அதிகரிப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், அந்தப் பாடத்திட்டத்தின் கீழ் நடத்தப்படும் தனியார் பள்ளிகளின் தரம் குறித்தும், ஆசிரியர்களின் திறன் குறித்தும் முறையான கண்காணிப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். அதிகரித்த தேர்வுக் கட்டணம், மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்தின் செயல்பாடுகளை மேம்படுத்த பயன்பட வேண்டும். அதை உறுதிப்படுத்துவதுதான் அரசியல் கட்சிகளின் கடமை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/17/கட்டண-உயர்வில்-தவறில்லை-3215024.html
3214378 தலையங்கம் தீர்வு இதுவல்ல! ஆசிரியர் Friday, August 16, 2019 01:34 AM +0530 சமீபத்தில் மக்களவையில் நிறைவேற்றியிருக்கும் முக்கியமான மசோதாக்களில் ஒன்று வாடகைத் தாய் (ஒழுங்காற்று) மசோதா. 2016-இல் கடந்த மக்களவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மசோதா  காலாவதியாகிவிட்டது. கடந்த 10 ஆண்டுகளாக வாடகைத் தாய் முறையை ஒழுங்காற்றுவது குறித்து விவாதிக்கப்பட்டு வரும் நிலையில் இந்த மசோதா முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 
ஏறத்தாழ ஆண்டொன்றுக்கு ரூ.3,000 கோடிக்கும் அதிகமாகப் பணம் புரளும் தொழிலாக வாடகைத் தாய் முறை மாறிவிட்டிருக்கும் நிலையில், அரசு இந்த மசோதாவை நிறைவேற்றுவதன் காரணமும், அவசரமும் புரிகிறது. தம்பதியரின் மகப்பேறு குறித்த ஆர்வத்தைப் பயன்படுத்தி பெரும் பணம் ஈட்டும் இடைத்தரகர்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. குழந்தையில்லாத் தம்பதியரிடமிருந்து மட்டுமல்லாமல், பதிலித் தாயாக இருக்க உடன்படும் ஏழைப் பெண்களையும் இடைத்தரகர்கள் ஏமாற்றுகிறார்கள் என்கிற பரவலான குற்றச்சாட்டுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தாக வேண்டும். 
2012-இல் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வின்படி, இந்தியாவில் 3,000-த்துக்கும் அதிகமான கருத்தரிப்பு மையங்கள் செயல்பட்டு வந்தன. இப்போது அது பல மடங்காக அதிகரித்திருக்கக் கூடும்.  திரும்பிப் பார்க்கும் இடங்களில் எல்லாம் புற்றீசல்களாக உருவாகி வரும் கருத்தரிப்பு மையங்கள் எந்தவிதமான வரைமுறைக்கும் உட்படாமல் செயல்படுவதால் பல போலி கருத்தரிப்பு மருத்துவமனைகள் இயங்குகின்றன. 
இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, வாடகைத் தாய் முறையில் கருத்தரிப்பு என்பது அதற்கு சம்மதித்த பெண்மணிக்கு எதிராகவே இருந்து வருகிறது. கருத்தரிப்பு மையங்களும், இடைத்தரகர்களும் அவர்களைப் பயன்படுத்தி சம்பாதிக்கிறார்களே தவிர, வாடகைத் தாயாக இருப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டவர்களுக்குக் கிடைக்கும் இழப்பீடு மிகவும் குறைவானதாகவே இருக்கிறது. இயற்கையான முறையில் ஒரு குழந்தையைப் பெற்ற தாய், வாடகைத் தாயாக ஒரே ஒரு குழந்தையை மட்டுமே பெற வேண்டும் என்கிற விதிமுறை பின்பற்றப்படாமல், அவர்களைப் பலமுறை பயன்படுத்த கருத்தரிப்பு மையங்கள் தயங்குவதில்லை. 
மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் வாடகைத் தாய் (ஒழுங்காற்று) மசோதாவின்படி, வாடகைத் தாய் முறை முற்றிலுமாகத் தடை செய்யப்படுகிறது. பணமாகவோ, வேறு விதமாகவோ செயற்கை முறையில் இன்னொருவரின் குழந்தையைத் தனது கருப்பையில் சுமப்பதற்கு ஆதாயம் பெறுவது வணிக ரீதியிலான கருத்தரிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. 
அதே நேரத்தில், பெற்றோரில் ஒருவருக்கு நெருங்கிய ரத்த உறவினராக இருப்பவர் பதிலித் தாயாக இருப்பதற்கு எந்தவிதத் தடையும் இல்லை. மசோதாவின்படி, பதிலித் தாயாக இருப்பவரின் எல்லா மருத்துவச் செலவுகளும் பேறு காலத்தில் அவருக்கு உயிர்க் காப்பீடும் வழங்கப்பட வேண்டும். தவறான முறையில் வாடகைத் தாயைப் பயன்படுத்தினால் 10 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனையும், ரூ.10 லட்சம் அபராதமும் விதிக்கப்படும். 
வாடகைத் தாய் முறையில் கருத்தரித்தல் குறித்து விளம்பரம் செய்வது தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. செயற்கை முறையிலான கருத்தரிப்புகள் குறித்த அத்தனை ஆவணங்களையும் 25 ஆண்டுகளுக்கு மையங்கள் பாதுகாக்க வேண்டும். திருமணமாகாதவர்கள், ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள், திருமணமாகாமல் சேர்ந்து வாழ்பவர்கள் உள்ளிட்டோர் பதிலித் தாய் முறையில் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
இன்னின்னார்தான் வாடகைத் தாய் முறையில் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்தும் மசோதா குறிப்பிடுகிறது. திருமணமாகி ஐந்து ஆண்டுகள் கழிந்தும் மகப்பேறு இல்லாதவர்கள்; அதிக நாள் உயிர் வாழ முடியாத நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் குழந்தை உள்ளவர்கள்; குழந்தைகளை இழந்தவர்கள்; உடல் ரீதியாகவோ, மன ரீதியாகவோ பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை உள்ளவர்கள் ஆகியோர் மட்டுமே வாடகைத் தாய் முறையில் குழந்தைகள் பெற முடியும் என்று வரைமுறை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது போன்ற நிபந்தனைகள் தேவைதானா என்பதில் ஐயப்பாடு எழுகிறது. 
வாடகைத் தாயாக இருக்க முற்படுபவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதும், அவர்கள் சுரண்டப்படாமல் இருப்பதும் அவசியம். அதே நேரத்தில், ஒரேயடியாக வாடகைத் தாய் முறையைத் தடை செய்ய முற்படுவது நடைமுறை சாத்தியமாகத் தெரியவில்லை. வாடகைத் தாய் முறை குறித்து எந்தவித சட்ட திட்டங்களும் இல்லாத எத்தனையோ நாடுகள் இருக்கின்றன. வாடகைத் தாயாக இருக்க முற்படுபவர்களை அந்த நாடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்று கருத்தரிக்க வைத்தால், அதை அரசு எப்படி தடுக்க முடியும்? கருத்தரிப்பு மையங்கள் மேலும் அதிக லாபம் ஈட்ட இந்த மசோதா உதவாதா?
கருத்தரிப்பு மையங்கள் அடிப்படை தொழில்நுட்ப வசதிகளுடன் செயல்படுவதையும், வணிக ரீதியாக குழந்தை இல்லாத தம்பதியரும், வாடகைத் தாயாக இருப்பவர்களும் ஏமாற்றப்படாமல் கண்காணிக்கப்படுவதையும் உறுதிப்படுத்தாமல் பதிலித் தாய் முறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது முன்யோசனை இல்லாமல் எடுக்கப்பட்ட முடிவாகத் தெரிகிறது. கருவைச் சுமக்கும் தாய்க்கு சாதகமானதாகவும், பாதுகாப்பானதாகவும் வாடகைத் தாய் முறையை மாற்றுவதற்கு சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டுமே தவிர, முற்றிலுமாகத் தடை செய்வது பிரச்னைக்குத் தீர்வாகாது. 
குழந்தையின்மை அதிகரித்து வரும் நிலையில், உடனடித் தேவை கருத்தரிப்பு மையங்கள் ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் தானே தவிர, வாடகைத் தாய் ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் அல்ல.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/16/தீர்வு-இதுவல்ல-3214378.html
3213704 தலையங்கம் தன்வினை தன்னைச் சுடும்! ஆசிரியர் Thursday, August 15, 2019 01:37 AM +0530 ஜம்மு-காஷ்மீரத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சிறப்பு அந்தஸ்தை மத்திய அரசு அகற்றியிருப்பதற்கு எதிராக, அந்த மாநிலத்தவர்களை விடவும் அதிகமாகக் கவலைப்படுவது பாகிஸ்தான்தான். இந்தப் பிரச்னையைப் பயன்படுத்தி, மதவாத சக்திகளை மேலும் தூண்டிவிடும் அனைத்து முயற்சிகளையும் பாகிஸ்தான் முடுக்கிவிட்டிருக்கிறது.
பாகிஸ்தானுக்கான இந்தியத் தூதர் அஜய் பிஸாரியா திருப்பி அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார். இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான வர்த்தக உறவை பாகிஸ்தான் துண்டித்திருக்கிறது. தில்லிக்கும், பாகிஸ்தானிலுள்ள லாகூருக்கும் இடையேயான சம்ஜெளதா எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 
இவையெல்லாம் போதாதென்று, பாகிஸ்தான் சார்பில் தில்லிக்கு தூதரை அனுப்புவதில்லை என்றும், இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான ராஜீய உறவுகளைத் தவிர்ப்பது என்றும் முடிவெடுத்திருக்கிறது பாகிஸ்தானின் தலைமை. பாகிஸ்தானின் சுதந்திர தினமான ஆகஸ்ட் 14-ஆம் தேதியைக் காஷ்மீரின் ஒருமைப்பாட்டு தினமாகவும், இன்றைய இந்திய சுதந்திர தினத்தைக் கருப்பு தினமாகவும் அனுஷ்டிக்கிறது பாகிஸ்தான்.
இந்த முடிவுகளை எல்லாம் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் தலைமையிலான தேசிய பாதுகாப்புக் குழு எடுத்திருக்கிறது. பிரதமர் இம்ரான் கான் தலைமையில் கூடிய பாகிஸ்தானின் தேசிய பாதுகாப்புக் குழுக் கூட்டத்தில் அவரது அமைச்சரவை சகாக்கள் மட்டுமல்லாமல், பாகிஸ்தானின் நிஜமான ஆட்சியாளர்களான  ராணுவத்தின் சார்பில் ராணுவத் தலைமைத் தளபதி ஜெனரல் கமர் ஜாவேத் பாஜ்வாவும், ஐ.எஸ்.ஐ. உளவுப் பிரிவின் தலைவர் லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஃபயஸ் ஹமீதும் கலந்து கொண்டார்கள்.
காஷ்மீரின் சிறப்பு அந்தஸ்தை இந்தியா அகற்றியது பற்றியும், ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தை இரண்டாகப் பிரித்து யூனியன் பிரதேசங்களாக மாற்றியிருப்பது குறித்தும் பாகிஸ்தான் தேசிய பாதுகாப்புக் குழு நீண்ட நேரம் விவாதித்திருக்கிறது. அந்த விவாதத்தின்போது, ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பல புல்வாமா முறைத் தாக்குதல்களை நடத்தி, இந்தியாவுடன் போர் மூளும் சூழலை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று பிரதமர் இம்ரான் கான் விருப்பம் தெரிவித்திருக்கிறார்.
எதார்த்த நிலைமை தெரியாமலும், தனது செயல்பாடுகளால் பாகிஸ்தானின் சர்வதேச மரியாதை மேலும் குலையும் என்பது புரியாமலும் பிரதமர் இம்ரான் கானும்  அவரது சகாக்களும் இருக்கிறார்கள் என்பதைத்தான் அவசர முடிவுகளும், திட்டமிடல்களும் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஜம்மு-காஷ்மீர் என்பது இந்தியாவின் உள்நாட்டுப் பிரச்னை என்று அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறை செய்தித் தொடர்பாளர் மோர்கன் ஆர்டேகஸ் ஐயம் திரிபறத் தெரிவித்திருக்கிறார். உலகின் பெரும்பாலான நாடுகள், ஜம்மு-காஷ்மீரை இந்தியாவின் உள்நாட்டுப் பிரச்னையாகக் கருதுவதால்தான் எந்தவிதக் கருத்தோ, எதிர்ப்போ தெரிவிக்காமல் மெளனம் காக்கின்றன. இதைக்கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல், இந்தப் பிரச்னையை ஐ.நா.வின்  பாதுகாப்பு கவுன்சிலுக்கு எடுத்துச்  செல்லப் போவதாக பாகிஸ்தான் கூறியிருக்கிறது.
தன் வசமுள்ள காஷ்மீரின் ஒரு பகுதியான கில்ஜித்-பல்திஸ்தானை சீனாவின் கட்டுப்பாட்டில் விட்டிருக்கிறது பாகிஸ்தான். அந்தப் பகுதியில் பத்தாயிரத்துக்கும் அதிகமான சீனத் துருப்புகள் முகாமிட்டிருக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான், ஜம்மு-காஷ்மீர் சீரமைப்பைக் குற்றம்கூற முற்பட்டிருக்கிறது பாகிஸ்தான்.
ஜம்மு-காஷ்மீருக்கான சிறப்பு அந்தஸ்தை அகற்றுவதும், அந்த மாநிலத்தை நிர்வாக ரீதியாகப் பிரிப்பதும், இந்தியாவின் அதிகார வரம்பிற்குட்பட்டது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. சர்வதேச அளவிலோ, இரு நாடுகள் தரப்பிலோ எந்தவிதக் கலந்தாலோசனையும் இல்லாமல், இந்தியாவிடமிருந்து கைப்பற்றிய பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீரின் ஒரு  பகுதியை 1963-இல் சீனாவுக்கு தாரைவார்த்துக் கொடுத்திருக்கும் பாகிஸ்தானுக்கு, இந்தியாவின்  இப்போதைய முடிவு குறித்துக் கருத்துத் தெரிவிக்கும் தகுதியோ, உரிமையோ கிடையாது.
ஜம்மு-காஷ்மீரின் சிறப்பு அந்தஸ்தை அகற்றி, மாநிலத்தைப் பிரிப்பது என்ற முடிவைத் தொடர்ந்து, வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர், சீனாவுக்கு விஜயம் செய்தது புத்திசாலித்தனமான ராஜதந்திரம். இந்த ஆண்டு கடைசியில் இந்தியாவுக்கு விஜயம் செய்ய இருக்கும் சீன அதிபர் ஷி  ஜின்பிங்கின் பயண ஏற்பாடுகள் குறித்து விவாதிப்பதுடன், ஜம்மு-காஷ்மீர் பிரச்னையில் இந்தியாவின் நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்துவதும் அவரது பயணத்தின் நோக்கம்.
லடாக்கைத் தனது எல்லைக்கு உள்பட்ட பகுதியாக கருதும் நிலையில், இந்தியா அந்தப் பகுதியை யூனியன் பிரதேசமாக அறிவித்திருப்பதற்கு சீனா கடும் கண்டனம் தெரிவித்திருக்கிறது. வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கரின் சீன விஜயத்தின்போது இந்தப் பிரச்னையும் விவாதிக்கப்பட்டது. 
அது ஷின்ஜியாங் ஆனாலும், ஹாங்காங் ஆனாலும் இந்தியா எப்படி சீனாவின் உள்நாட்டுப் பிரச்னைகள் குறித்துக் கருத்துத் தெரிவிப்பதில்லையோ, அதுபோல சீனாவும் இந்தியாவின் உள்நாட்டுப் பிரச்னைகளில் தலையிடக் கூடாது என்று சீனாவை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர்  கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். காஷ்மீர் பிரச்னையில் இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தானை ஆதரிப்பது என்பது பயங்கரவாதத்தை ஆதரிப்பது என்பதும், அதன் விளைவுகள் இந்தியாவை மட்டுமல்லாமல் தங்களையும் பாதிக்கும் என்பதும் சீனாவுக்குத் தெரியாமல் இருக்காது. 
காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள இஸ்லாமியத் தீவிரவாத சக்திகளை ஊக்குவிக்க பாகிஸ்தான் முயற்சிக்கிறது. ஆனால், பாகிஸ்தானின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள காஷ்மீரில், பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக மக்கள் கொந்தளித்து எழுந்திருக்கிறார்களே, அதற்கு பாகிஸ்தான் என்ன சொல்லப் போகிறது?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/15/தன்வினை-தன்னைச்-சுடும்-3213704.html
3213005 தலையங்கம் பருவமழையைப் பழிக்காதீர்கள்! ஆசிரியர் Wednesday, August 14, 2019 01:40 AM +0530 வறட்சியும், வெள்ளப் பெருக்கும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தாக்குவது என்பது இந்தியாவுக்குப் புதிதொன்றுமல்ல. பல ஆண்டுகளாக பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டும்கூட, நமது மாநில அரசுகள் போதுமான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளுடன் முன்னெச்சரிக்கையாக இல்லை என்பதுதான் வேதனையளிக்கிறது. 
மழை பாதிப்பால் இதுவரை ஏறத்தாழ 150-க்கும் அதிகமான உயிரிழப்புகள் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. கேரளம், கர்நாடகம், மகாராஷ்டிரம், குஜராத், பிகார், அஸ்ஸாம், ஒடிஸா, கிழக்கு கடற்கரைப் பகுதிகள் என்று இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்கள் கடுமையான பாதிப்பைச் சந்தித்திருக்கின்றன. 
கேரளம், கர்நாடகம், மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மூன்று மேற்கு கடற்கரை மாநிலங்கள்தான் மிக அதிகமான பாதிப்பை எதிர்கொண்டு பெரும்பாலான பகுதிகள் இன்னும் வெள்ளத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன. அஸ்ஸாம், பிகார், குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரகண்ட் ஆகிய மாநிலங்களிலும் தென்மேற்கு பருவமழை ஏற்படுத்தியிருக்கும் பாதிப்புகள் எந்தவகையிலும் குறைந்ததொன்றுமல்ல. 
பருவமழையின் பாதிப்பு வழக்கம்போல அஸ்ஸாமிலிருந்துதான் தொடங்கியது. பிரம்மபுத்ராவில் ஏற்பட்ட வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்படுத்திய பாதிப்பு கொஞ்சநஞ்சமல்ல. உலகிலேயே மிக அதிகமாகக் காண்டாமிருகங்கள் காணப்படும் காஸிரங்கா வனவிலங்கு சரணாலயம் முற்றிலுமாக வெள்ளத்தில் மூழ்கி, அதிலிருந்த காண்டாமிருகங்களும், யானைகளும் தங்களது உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள பட்டபாடு சொல்லி முடியாது. ஏறத்தாழ 17,563 ஹெக்டேர் விளைநிலங்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கின. 50,000-க்கும் அதிகமான ஆடு - மாடுகளும், 20,000-க்கும் அதிகமான சிறு விலங்குகளும், 50,000-க்கும் அதிகமான பறவை இனங்களும் பாதிக்கப்பட்டன. 
பிகாரில் பாயும் நான்கு நதிகளிலும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடி 13 மாவட்டங்கள் நீரில் மூழ்கிக் கிடந்தன. குஜராத்தின் மத்தியப் பகுதியும், தெற்குப் பகுதியும் இன்னும்கூட அம்பிகா, பூர்ணா நதிகளின் வெள்ளப்பெருக்கிலிருந்து முற்றிலுமாக மீளவில்லை. அடைமழை ஓய்ந்திருக்கிறதே தவிர, மழை நின்றபாடில்லை. மாநிலத்தின் பல பகுதிகளிலும் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 
மகாராஷ்டிரத்தின் சேதம் சொல்லி மாளாது. கோலாப்பூர், சாங்லி மாவட்டங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு 1.5 லட்சம் ஹெக்டேர் பயிர்கள் நாசமாகியிருக்கின்றன. மும்பையையும் மங்களூருவையும் இணைக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலை மூடப்பட்டிருக்கிறது.  நான்கு லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்கள் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். 43 உயிரிழப்புகள் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
மகாராஷ்டிரத்தில் இந்த அளவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்புக்கு கிருஷ்ணா நதியில் ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்குதான் காரணம். மகாராஷ்டிர முதல்வர், கர்நாடக முதல்வரைத் தொடர்பு கொண்டு அல்மட்டி அணையைத் திறந்துவிட வேண்டுகோள் விடுத்தும், கர்நாடக மாநில அதிகாரிகளின் மெத்தனப்போக்கால் ஏற்பட்ட தாமதம் சாங்லி, கோலாப்பூர் மாவட்டங்களை வெள்ளத்தில் மிதக்கவிட்டது. ஒருவாரம் முன்பே வெள்ளப்பெருக்கு குறித்த முன்னெச்சரிக்கை இருந்தும்கூட, இரண்டு மாநில நிர்வாகங்களும் ஒத்துழைக்காமல் போனதன் விளைவு, மகாராஷ்டிரத்தில் மிகப் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிட்டது. 
அல்மட்டி அணை முழுவதுமாக நிறைய வேண்டும் என்கிற கர்நாடக மாநில நிர்வாகத்தின் பேராசை, அந்த மாநிலத்துக்கு பேரிழப்பாக மாறியதில் வியப்பொன்றுமில்லை. ஏறத்தாழ 10 மாவட்டங்கள் வெள்ளப்பெருக்கில் சிக்கி கடுமையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. ஏறத்தாழ 90,000 ஹெக்டேர் பயிர்கள் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்களில் பத்தாயிரத்துக்கும் அதிகமானோர் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சுமார் 1000 கி.மீ. சாலைகள் வெள்ளத்தால் சேதமடைந்திருக்கின்றன. சுமார் 150 பாலங்களும், தடுப்பணைகளும் வெள்ளத்தின் சீற்றத்தில் சீர்குலைந்திருக்கின்றன.
கேரளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்புகள் குறித்து சொல்லவே வேண்டாம். இன்னும்கூட மழை விட்டபாடில்லை. தேயிலை, ரப்பர் தோட்டங்கள் அழிந்திருக்கின்றன. பல பகுதிகள் இன்னும்கூட சிவப்பு எச்சரிக்கைப் பகுதிகளாகத் தொடர்கின்றன. வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளிலிருந்து 2.5 லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர், ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான நிவாரண முகாம்களில் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். நிலச்சரிவுகளில் சிக்கி இறந்தவர்கள் மட்டுமே 41 பேர். இதுவரை மழை, வெள்ளத்துக்கு பலியானவர்களின் எண்ணிக்கை 88. காணாமல் போனவர்கள் பலர். 
கர்நாடகம், கேரளம், மகாராஷ்டிரம் மட்டுமல்லாமல், தமிழகத்தில் தேனி, நீலகிரி மாவட்டங்கள் எதிர்கொள்ளும் பாதிப்புக்கு ஒரு முக்கியமான காரணம் உண்டு. மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் அதிகரித்திருக்கும் ஆக்கிரமிப்புகள் அடிப்படையான காரணம் என்பது அனைவருக்குமே தெரியும். மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் பேராசை பிடித்த மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சூழலியல் பாதிப்புகள்தான் ஆறு மாநிலங்களில் வெள்ளப்பெருக்கும், நிலச்சரிவும் ஏற்பட்டு அளப்பரிய சேதங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன என்கிற உண்மையை நாம் உணர மறுக்கிறோம். 
திட்டமிடப்படாத, வரைமுறை இல்லாத வளர்ச்சி; வனப்பகுதிகளும் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளும் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருப்பது; முறையான நீர் மேலாண்மை இல்லாமல் இருப்பது -இவையெல்லாம்தான் கட்டுப்படுத்த முடியாத வெள்ளச்சேதத்துக்கும் உயிரிழப்புகளுக்கும் காரணம் என்பது நன்றாகவே தெரிந்தும், பருவமழையைப் பழிப்பது என்ன நியாயம்?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/14/பருவமழையைப்-பழிக்காதீர்கள்-3213005.html
3212440 தலையங்கம் காலத்திற்கேற்ற திட்டம்! ஆசிரியர் Tuesday, August 13, 2019 01:36 AM +0530 பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையிலான மத்திய அரசு எந்தத் திட்டத்தை அறிவித்தாலும் அதை எதிர்ப்பது, அதற்கு உள்நோக்கம் கற்பிப்பது என்று தமிழகத்தில் ஒருசாரார் கிளம்பியிருப்பது வேதனையளிக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக, நீண்ட நாள் ஆட்சியில் இருந்த அனுபவமுள்ள திமுக இதில் முன் வரிசையில் இருப்பது அரசியல் முதிர்ச்சியின்மையின் வெளிப்பாடு என்றுதான் கருதத் தோன்றுகிறது.
எதிர்க்கட்சியான திமுக எதிர்க்கிறது என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக மாநிலத்தில் ஆளுங்கட்சியான அதிமுகவும் எதிர்க்க முற்படும் போக்கு அதைவிட வேடிக்கையாக இருக்கிறது. கருணாநிதிக்கு இருந்த தொலைநோக்கு நிர்வாகப் பார்வையும், ஜெயலலிதாவுக்கு இருந்த துணிவும் திமுக, அதிமுக தலைமைகளிடம் இல்லாமல் இருப்பதன் வெளிப்பாடுதான், மத்திய அரசின் சில நல்ல திட்டங்களையும் எதிர்க்க முற்படும் அரசியல் போக்கு.
கால் நூற்றாண்டு காலத்துக்கு முந்தைய இந்தியா அல்ல இப்போது இருப்பது. அதேபோல, தமிழகமும் மிகப் பெரிய மாற்றத்தைக் கண்டிருக்கிறது. வெளிமாநிலங்களிலிருந்து தொழிலாளர்கள் இல்லாமல் போனால், தமிழகம் ஸ்தம்பித்துவிடும் என்கிற எதார்த்தம் தமிழியம் பேசும் நமது அரசியல்வாதிகளுக்குத் தெரியாது போயிருக்கிறது. தமிழகத்தில் உள்ள பெரும்பாலான வணிக நிறுவனங்களும், உணவு விடுதிகளும், பிகார், மேற்கு வங்கம், ஒடிஸா, வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து வரும் தொழிலாளர்களின் தயவில்தான் செயல்படுகின்றன என்கிற உண்மைகூடத் தெரியாதவர்கள் அரசியலில் இருக்கிறார்கள்.
மத்திய உணவு மற்றும் பொது விநியோகத் துறை அமைச்சகம், காலமாற்றத்தின் தேவையைக் கருதி, தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் அறிமுகப்படுத்த இருக்கும் திட்டம்தான் ஒரே தேசம், ஒரே குடும்ப அட்டை என்கிற முயற்சி. சொல்லப்போனால், அமைச்சர் ராம் விலாஸ் பாஸ்வானின் இந்தத் திட்டம், பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசின் வரவேற்புக்குரிய திட்டங்களில் முக்கியமானது. எந்தவோர் இந்தியக் குடிமகனும், இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் தனக்கான பொது விநியோக உணவுப் பொருள்களை (ரேஷன்) வாங்கிக் கொள்ள வழிவகை செய்கிறது இந்தத் திட்டம்.
இந்தியாவின் எந்த மூலையில் வசித்தாலும், அருகேயுள்ள ரேஷன் கடைகளில் தனக்கான பொது விநியோக உணவுப் பொருள்களை வாங்கும் வசதியை ஒரே தேசம், ஒரே குடும்ப அட்டை திட்டத்தின் மூலம் அடுத்த ஆண்டு ஜூன் 1-ஆம் தேதிக்குள் நடைமுறைப்படுத்த மத்திய உணவு மற்றும் விநியோகத் துறை அமைச்சகம் முடிவெடுத்திருக்கிறது. அதன் முதல் கட்டமாக ஆந்திரம், தெலங்கானா, குஜராத், மகாராஷ்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களில் இந்தத் திட்டம் செயல் வடிவம் பெற்றிருக்கிறது.
ஏற்கெனவே ஹரியாணா, ஜார்க்கண்ட், கர்நாடகம், கேரளம், பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், திரிபுரா ஆகிய ஏழு மாநிலங்களில், மாநிலத்தின் எந்தப் பகுதியிலும் ரேஷன் அட்டையைக் காட்டித் தனது பொது விநியோக உணவுப் பொருள்களைப் பெற்றுக் கொள்ளும் வசதி வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. அதன் அடுத்தகட்டமாகத்தான் இப்போது மாநிலங்களுக்கு இடையேயும் இந்தத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தும் முயற்சியில் அமைச்சர் பாஸ்வான் இறங்கியிருக்கிறார்.
உணவுப் பொருள் விநியோகத் திட்டத்தின் கீழ், இந்தியாவில் 81 கோடி பேருக்கு மாதந்தோறும் ஐந்து கிலோ உணவுப் பொருள்கள் வழங்கப்படுகின்றன. இதன் மூலம் பெரும்பாலான  நடுத்தர வர்க்க, அடித்தட்டு மக்கள் பயன் பெறுகிறார்கள். அதே நேரத்தில், வேலைவாய்ப்புக்காகத் தங்களது சொந்த ஊரிலிருந்து மாநிலத்துக்குள்ளும், மாநிலத்துக்கு வெளியேயும் இடம்பெயர்ந்தவர்கள் தங்களது பொது விநியோக உணவுப் பொருள்களைப் பெற முடியாத சூழல் காணப்படுகிறது. அதனால், இந்தத் திட்டம் கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது என்கிற விமர்சனம் சரியல்ல.
திமுக ஆட்சியில், ஓமந்தூரார் அரசு தோட்டத்தில் கட்டப்பட்ட புதிய தலைமைச் செயலகத்தின் கட்டுமானத்தில் ஈடுபட்ட 1,500 தொழிலாளர்களும் வடமாநிலத்திலிருந்து வந்தவர்கள். 2016 புள்ளிவிவரப்படி, தமிழகத்தில் 10.57 லட்சம் வெளிமாநிலத் தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் 27% பேர் உற்பத்தித் தொழில்களிலும், 14% பேர் நூற்பாலைகளிலும், 11.4% பேர் கட்டுமானத் தொழிலிலும், ஏனையோர் வணிக நிறுவனங்களிலும், உணவகங்களிலும் பணியாற்றுகிறார்கள்.
தென்னிந்திய மாநிலங்களில் வட இந்தியத் தொழிலாளர்கள் பணியாற்றுவது போல, வட இந்திய மாநிலங்களில் நமது மாநிலத்தவர்களும் பெருமளவில் வேலைதேடிச் சென்றிருக்கிறார்கள். இப்படி, வேலைவாய்ப்புக்காகச் செல்பவர்களில் பலரும் படித்தவர்கள் அல்லர். தொழிலாளர்கள், தினக்கூலிகள். அவர்களுக்கான அடிப்படை உரிமைகள், தொழிற்சங்க உரிமைகள் மட்டுமல்ல, அவர்களது குழந்தைகளுக்குக் கல்வியும், உணவும்கூட உறுதிப்படுத்தப்படுவதில்லை. இத்தனைக்கும், நமது அரசமைப்புச் சட்டப்படி எந்தவோர் இந்தியக் குடிமகனும், இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியில் வசிப்பதற்கும், தொழில் புரிவதற்கும் உரிமை உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியில் வேலை பார்த்தாலும், குடியேறினாலும் பொது விநியோக உணவுப் பொருள்கள் பெறுவது மட்டுமல்ல, அவர்கள் இருக்குமிடத்திலிருந்து தங்களது சொந்தப் பகுதியில் வாக்களிக்கும் உரிமையும்கூடத் தரப்பட வேண்டும். வேலைவாய்ப்புத் தேடி இடம்பெயர்பவர்கள் வந்தேறிகளல்ல, உழைப்பாளர்கள். அவர்களும் இந்தியர்கள்.
தேசிய நீரோட்டத்திலிருந்து தமிழகத்தைப் பிரிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் அரசியல் கட்சிகள், அப்பாவித் தொழிலாளர்களைப் பழிவாங்க முற்படுவது தவறு!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/13/காலத்திற்கேற்ற-திட்டம்-3212440.html
3211758 தலையங்கம் குடும்ப அரசியல் ஆக்டோபஸ்! ஆசிரியர் Monday, August 12, 2019 03:51 AM +0530
எதிர்பார்த்தது போலத்தான் நடந்திருக்கிறது. "நான் கட்சித் தலைவராகத் தொடரத் தயாராக இல்லை' என்கிற பிடிவாதத்திலிருந்து சற்றும் தளராமல் ராகுல் காந்தியும், நேரு குடும்பத்துக்கு வெளியே ஒரு தலைவரை அடையாளம் காண முடியாமல் காங்கிரஸ் செயற்குழுவும் இருப்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. வேறு வழியில்லாமல், சோனியா காந்தியையே மீண்டும் தலைவராக்குவது என்று முடிவெடுத்து, தலைமை வெற்றிடத்திற்குத் தற்காலிக முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறது காங்கிரஸ் செயற்குழு.

கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து நேரு குடும்பம் முற்றிலுமாக விலகி இருக்கப்போவதாக ராகுல் காந்தி அறிவித்தபோதே, ஓர் ஐயப்பாடு எழுந்தது. தங்களை விட்டால் காங்கிரஸின் தலைமைப் பொறுப்பேற்கக் கட்சியில் வேறு யாரும் கிடையாது என்பதை, கட்சித் தலைவர்களுக்கும், தொண்டர்களுக்கும் உணர்த்துவதற்காகச் செய்யப்பட்ட அறிவிப்பாக அது இருக்கக்கூடும் என்கிற அந்தச் சந்தேகம் இப்போது உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 1977-இல் நடந்ததுபோல, தோல்வியின் பின்னணியில் நேரு குடும்பத்தை அரசியலில் இருந்து அகற்றி விடுவதைத் தடுக்கும் முயற்சியாகத்தான், ராகுல் காந்தியின் பதவி விலகல் இருந்திருக்கிறது.

காங்கிரஸ் கட்சியின் செல்வாக்குச் சரிவு என்பது 1967-இல் தொடங்கிவிட்டது. 1969 காங்கிரஸ் பிளவும், இந்திரா காந்தியின் ஆளுமைமிக்க தலைமையும், அவரது அகால மரணமும்தான் கட்சியைக் காப்பாற்றின. 1977-இல் ஜனதா கட்சியால் சரியானதொரு மாற்றுத் தலைமையைத் தரமுடியாமல் போனதால், 1980-இல் இந்திரா காந்தியால் காங்கிரûஸக் காப்பாற்ற முடிந்ததே தவிர, சிதைந்து விட்டிருந்த கட்சி அமைப்பின் கட்டமைப்பைச் சீரமைக்க முடியவில்லை. அதற்கு அவர் முயலவும் இல்லை.

இந்திரா காந்தியின் அகால மரணம் 1984-இல் காங்கிரஸூக்கு மக்களவையில் அசுரப் பெரும்பான்மையை வழங்கியதால் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகள் ராஜீவ் காந்தி தலைமையில் ஆட்சியில் தொடர முடிந்தது.  அப்போதும்கூடக் கட்சியை வலிமைப்படுத்த முடியவில்லை என்பதை 1989-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் நிரூபித்தது. அதற்குப் பிறகு கடந்த 30 ஆண்டுகளாக காங்கிரஸ் கட்சியால் தனிப் பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி அமைக்க முடியவில்லை என்பதும், 2014-இல் வரலாறு காணாத வீழ்ச்சியை அடைந்து, எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தையோ, மூன்று இலக்க எண்ணிக்கையையோ மக்களவையில் பெற முடியவில்லை என்பதும் அதன் வீழ்ச்சியின் வெளிப்பாடுகள்.

நரசிம்ம ராவ் தலைமையில் இருந்தபோதும், அதற்குப் பிறகும்கூட காங்கிரஸின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்று வழிநடத்த பல ஆளுமைமிக்க தலைவர்கள் இருந்தனர். சரத்பவார், ராஜேஷ் பைலட், ஜிதேந்திர பிரசாதா, பிரணாப் முகர்ஜி  போன்றவர்கள் நேரு குடும்பத்துக்கு மாற்றாகத் தங்களை முன்னிறுத்திக் கொள்ளத் தயாராக இருந்தனர். இப்போது, தங்களது குடும்பத்திற்கு வெளியே ஒரு தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று ராகுல் காந்தி வழிவிட்டுக் கொடுத்து (சவால் விட்டு?) ஒதுங்கியும்கூட, 134 ஆண்டுகள் வரலாறுடைய காங்கிரஸ் பேரியக்கத்தால் மாற்றுத்  தலைவரை முன்மொழிய முடியவில்லை என்பதிலிருந்து, எந்த அளவுக்கு அந்தக் கட்சி பலவீனப்பட்டு, தலைமை வெற்றிடம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது வெளிப்படுகிறது.

இதில் வியப்படைய ஏதுமில்லை. குடும்ப ஆதிக்கத்தின் பிடியில் சிக்கும் எல்லாக் கட்சிகளுக்கும் ஏற்படும் பரிதாப முடிவை நோக்கி காங்கிரஸூம் இப்போது நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு கொள்கை அல்லது குறிக்கோளின் அடிப்படையில்தான் எல்லா அரசியல் இயக்கங்களும் தோன்றுகின்றன. ஆளுமைமிக்க தலைவர்கள் அதன் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்கிறார்கள். சில தலைவர்கள் தங்களது குடும்பத்தினரின் தனிச் சொத்தாகக் கட்சியை மாற்றிவிடும்போது, கொள்கையும், குறிக்கோளும் தடம் மாறி ஆட்சியும், பதவியும் மட்டுமே இலக்காகி விடுகிறது.

அமெரிக்கா, பிரிட்டன் போன்ற மேலை நாட்டு ஜனநாயகத்தில்  அமைப்பு ரீதியாகக் கட்சிகள் பலமாக இருப்பதற்குக் காரணம், வாரிசு அரசியலும், ஆளுமை அரசியலும் முற்றிலுமாகத் தவிர்க்கப்படுவதால்தான். அமெரிக்காவில், என்னதான் ஆளுமையும் செல்வாக்கும் இருந்தாலும், இரண்டு முறைக்கு மேல் ஒருவரால் அதிபராகப் பதவியில் தொடர முடியாது என்கிற வரம்பே விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

குடும்ப அரசியலை இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்தியதே காங்கிரஸ் கட்சிதான். காங்கிரஸ் சென்ற பாதையில் பல மாநிலக் கட்சிகளும் பயணிக்கத் தொடங்கின.

குடும்ப அரசியலின் மிகப் பெரிய பலவீனம், இரண்டாம் கட்டத் தலைமை உருவாகாமல் தடுக்கப்படுவது. தலைமையைப் போலவே, தலைமைக்கு அடிமை சேவகம் புரியும் அடுத்தகட்ட அரசியல் தலைவர்களும் குடும்ப வாரிசுகளை உருவாக்கி விடுவார்கள். இதனால், கட்சியின் அனைத்து நிலைகளிலும் வாரிசுகள் அல்லது தலைமையின் அடிவருடிகள் நியமிக்கப்படுகிறார்கள். மக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் தொண்டர்களோ, தலைவர்களோ இல்லாத நிலைமை ஏற்பட்டு, குடும்ப அரசியல் கட்சிகள்  காலப்போக்கில் மக்களின் வெறுப்புக்கு ஆளாகி அழிந்து விடுகின்றன.

2019 மக்களவைத் தேர்தல் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் மிக முக்கியமான செய்தியே, குடும்ப அரசியல் கட்சியின் செல்வாக்குச் சரிவுதான். குடும்ப அரசியலுக்கு வழிவகுத்த காங்கிரஸ்  கட்சியின் இன்றைய  பரிதாப நிலைமைதான் எல்லா குடும்ப அரசியல் கட்சிகளும் எதிர்கொள்ள இருக்கும் நிலைமை என்பதை மறந்து விடக்கூடாது. ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில், குடும்பம் என்கிற ஆக்டோபஸ் கட்சியை விழுங்கிவிடும்.

குடும்ப அரசியலின் பிடியிலிருந்து காங்கிரஸ்  தப்பித்தால்தான், ஜனநாயகம் பிழைக்கும். எதிர்க்கட்சியே இல்லாமல் இருந்தால்,  அது என்ன ஜனநாயகம்?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/12/குடும்ப-அரசியல்-ஆக்டோபஸ்-3211758.html
3210558 தலையங்கம் அனைவருக்கும் குடிநீர்! ஆசிரியர் Saturday, August 10, 2019 04:05 AM +0530 இந்தியாவில் இன்னும் 14 கோடி வீடுகளுக்கு சுத்தமான குடிநீர் கிடைப்பதில்லை என்று மத்திய நீர்வளத் துறை அமைச்சர் கஜேந்திர சிங் ஷெகாவத் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அனைவருக்கும் குடிநீர் வழங்குவதைப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசு இலக்காக்கி இருக்கிறது. 

பாஜகவின் தேர்தல் அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல, அனைவருக்கும் குடிநீர் வழங்கப்படுவதை 2024-க்குள் உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்று பிரதமர் இலக்கு நிர்ணயித்திருப்பதாக அவர் தெரிவித்திருக்கிறார். தண்ணீர் தொடர்பான எல்லாப் பிரச்னைகளையும் ஒரே அமைச்சகத்தின் கீழ் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இந்த முறை நீர் சக்தி துறைக்கென தனியாக ஓர் அமைச்சகம் ஏற்படுத்தப்பட்டு அது கஜேந்திர சிங் ஷெகாவத்தின் பொறுப்பில் இயங்குகிறது. 

இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 81% கிராமங்கள் நீராதாரம் உள்ளனவாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால், உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், மேற்கு வங்கம், சத்தீஸ்கர், ஜார்க்கண்ட், ஒடிஸா ஆகிய மாநிலங்களில் சுத்தமான குடிநீர் விநியோகம் 5% அளவில்தான் இருந்து வருகிறது. நீராதாரத்துக்கும் குடிதண்ணீர்த் தேவைக்கும் இடையே மிகப் பெரிய இடைவெளி இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலும் காணப்படுகிறது. அதனால், நீர் சேகரிப்பு என்பதும், சமச்சீரான விநியோகம் என்பதும் காலத்தின் கட்டாயம். 

உணவில்லாமல் ஒருவர் ஒரு வாரத்துக்கு மேலாக உயிர் வாழ்ந்துவிட முடியும். ஆனால், தண்ணீர் இல்லாமல் ஒருசில நாள்கள்தான் வாழ முடியும் என்பதை நினைவில் கொண்டால், குடிநீர்த் தட்டுப்பாடு எந்த அளவுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை உணர முடியும். பாசன நீரைவிட குடிநீருக்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும் என்று நமது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உணர்வதற்கு விடுதலை பெற்று 40 ஆண்டுகள் பிடித்தன. 1987-இல்தான் நீராதாரச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. 

மத்திய தண்ணீர் மற்றும் எரிசக்தி ஆணையம் 1945-இல் உருவாக்கப்பட்டது. இந்தியாவின் நீராதாரங்களை மேம்படுத்துவதுதான் அதன் குறிக்கோளாக இருந்தது. அந்த ஆணையம் மத்திய நீர்வள ஆணையம் என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டாலும்கூட அதன் குறிக்கோள் பாசன நீர்  மேம்பாடாக இருந்ததே தவிர, அனைவருக்கும் குடிநீர் வழங்க வேண்டும் என்பது குறித்து அந்த ஆணையம் முனைப்புக் காட்டவில்லை. அதற்குப் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன.

தண்ணீர் என்பது அரசமைப்புச் சட்டத்தில் மாநிலப் பட்டியலின் கீழ் வருவதால், குடிநீர்த் திட்டம் வெற்றியடைய மாநில அரசுகளின் ஒத்துழைப்பு தேவை. அதன் காரணமாக அனைவருக்கும் குடிநீர் குறித்து மத்திய அரசு  கவலைப்படாமலேயே இருந்துவிட்டது. 

இரண்டாவதாக, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்தே பொறியியல் வல்லுநர்கள் அணைகள் கட்டுவது, பாசனத் திட்டங்களை நிறைவேற்றுவது ஆகியவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார்கள். குடிநீர் வழங்குவது, கழிவுநீர் வெளியேற்றுவது உள்ளிட்ட திட்டங்கள் தங்களது பொறியியல் கெüரவத்துக்கு இழுக்கு என்றும், அவற்றை நிறைவேற்ற பொறியியல் வல்லுநர்கள் அவசியம் இல்லை என்றும் கருதியது இன்னொரு முக்கியமான காரணம்.

ஐ.நா. சபையின் 2018-ஆம் ஆண்டுக்கான மனிதவளக் குறியீட்டின் அறிக்கையின்படி, உலகிலுள்ள 189 நாடுகளில் சுத்தமான குடிநீர் வழங்குவதில் இந்தியா 130-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறது. இலங்கை 76-ஆவது இடத்தில் நம்மைவிட மேம்பட்ட நிலையில் காணப்படுகிறது. மிகப் பெரிய அளவில் அனைத்து கிராமங்கள், சிறு நகரங்கள், மாநகரங்களுக்கு பாதுகாப்பான குடிநீரை முறையாக வழங்கும் திட்டத்தை அடுத்த 30 ஆண்டுகளில் நிறைவேற்றாமல் போனால்,  ஐந்து டிரில்லியன் டாலர் பொருளாதாரம் என்று இந்தியா மார்தட்டிக் கொண்டாலும் அதை வளர்ச்சியடையாத நாடாகத்தான் உலகம் கருதும்.

இந்தியாவில் 16.3 கோடி மக்கள் இப்போதும் பாதுகாப்பான குடிநீர் வசதி இல்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று நீதி ஆயோக் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. நீதி ஆயோக்கின் ஓர் அறிக்கையின்படி, புது தில்லி உள்ளிட்ட 22 நகரங்கள் அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் மிகப் பெரிய குடிநீர்த் தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொள்ள இருக்கின்றன. அதில் மிக அதிகமாகப் பாதிக்கப்படும் மாநிலங்களாக ராஜஸ்தானும், தமிழ்நாடும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன. 

பாதுகாக்கப்பட்ட அல்லது சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீர் முறையாக அனைவருக்கும் விநியோகம் செய்யப்படாமல் போனால், அதனால் ஏற்படும் சுகாதாரப் பாதிப்புகள் ஏராளம் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. இந்தியாவில் காணப்படும் நோய்களில் 21% தண்ணீர் மூலம் பரவும் நுண்ணுயிரிகளால் ஏற்படுபவை. பாதுகாப்பான குடிநீர் கிடைக்காமல் 2 லட்சத்துக்கும் அதிகமான இந்தியர்கள் ஆண்டுதோறும் நீர் மூலம் பரவும் தொற்றுகளால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரிழக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ 60 கோடி இந்தியர்கள் குடிதண்ணீர்ப் பற்றாக்குறையால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிறது இன்னோர் ஆய்வு. 

அமெரிக்க அதிபராக இருந்த பில் கிளிண்டன், 19 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தியா வந்திருந்தபோது ஹைதராபாதில் தகவல் தொலைத்தொடர்புத் துறையில் பணியாற்றும் இளைஞர்கள் மத்தியில் உரையாற்றினார். அப்போது அவர் கூறிய ஒரு கருத்து நினைவில் கொள்ளத்தக்கது. "பல லட்சாதிபதிகளையும் கோடீஸ்வரர்களையும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை உருவாக்குகிறது. அனைவரையும் இணையத்தில் இணைப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதைவிட முக்கியம் அனைவருக்கும் சுத்தமான, பாதுகாப்பான குடிநீர் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவது' என்பதுதான் கிளிண்டனின் அறிவுரை. 

"அனைவருக்கும் பாதுகாப்பான குடிநீர்' என்கிற பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசின் இலக்கு அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் எட்டப்பட வேண்டும். வெறும் அறிவிப்புடன் நின்றுவிடக் கூடாது.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/10/அனைவருக்கும்-குடிநீர்-3210558.html
3209703 தலையங்கம் அவசரப்படுவானேன்? ஆசிரியர் Friday, August 9, 2019 02:44 AM +0530  

நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறையில் எந்த ஓர் அரசும் சட்டங்களை இயற்றுவதன் மூலமும், சட்டத் திருத்தங்களைக் கொண்டுவருவதன் மூலமும்தான் தேர்தலின்போது மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றவும், நிர்வாகத்தை நடத்தவும் இயலும். அதே நேரத்தில், முறையான விவாதமும், எதிர்க்கட்சிகள் முன்வைக்கும் கருத்துகளும் அரசு இயற்றும் சட்டத்துக்கு வலு சேர்ப்பவை என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. 

கடந்த 30 ஆண்டுகளாக நாடாளுமன்றத்தில் மசோதாக்களை அறிமுகப்படுத்தி நிறைவேற்றுவது என்பது ஆளும் தரப்புக்கும், எதிர்க்கட்சித் தரப்புக்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டம் என்பதுபோலக் கருதப்படுகிறது. ஆளுங்கட்சி அறிமுகப்படுத்தும் எந்த மசோதாவாக இருந்தாலும் அதை எதிர்ப்பதுதான் தனது கடமை என்று எதிர்க்கட்சிகளும், ஆலோசனைகளும் கருத்துகளும் வேண்டுமென்றே அரசு கொண்டுவரும் மசோதாவின் மீது களங்கம் கற்பிக்கும் முயற்சி என்று ஆட்சியாளர்களும் கருதுவது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த முறைதான் தனிப் பெரும்பான்மையுடன் நரேந்திர மோடி தலைமையில் பாரதிய ஜனதா  கட்சி ஆட்சி அமைத்திருக்கிறது. கடந்த 2014-இல் இருந்து மக்களவையில் மசோதாக்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் எண்ணிக்கை பலம் இருந்து வருகிறது. மாநிலங்களவையில் போதிய பெரும்பான்மை இல்லாமல் பல மசோதாக்களை அரசால் நிறைவேற்ற முடியாமல் தடைபட்டது என்னவோ உண்மை. இந்த முறை அப்படியல்ல. பாஜகவுக்கு தனிப் பெரும்பான்மை இல்லாமல் போனாலும்கூட, ஏனைய கட்சிகளின் ஆதரவுடன் மாநிலங்களவையிலும் மசோதாக்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் நிலை காணப்படுகிறது.

இப்போதுதான் தனிப் பெரும்பான்மையுடன் கூடிய மத்திய அரசின் இரண்டாவது ஆட்சி தொடங்கியிருக்கிறது. இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகள் தங்கு தடையின்றி ஆட்சியில் தொடர மக்கள் வாக்களித்திருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்கும் நிலையில், நரேந்திர மோடி அரசு, ஆத்திர அவசரத்துடன் மசோதாக்களை நிறைவேற்ற முற்படுவது ஏன் என்பதுதான் புரியவில்லை. 

நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற கூட்டத்தொடரில் மக்களவையில் 35 மசோதாக்களும், மாநிலங்களவையில் 32 மசோதாக்களும் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த அளவுக்கு சமீப காலங்களில் எந்தவொரு கூட்டத்திலும், மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

போக்úஸா மசோதா, ஆதார் திருத்த மசோதா, முஸ்லிம்  பெண்கள் திருமண உரிமை பாதுகாப்பு மசோதா, பழைய சட்டங்கள் திரும்பப் பெறுதல் மசோதா, தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதா, தகவல் உரிமைகள் சட்டத் திருத்த மசோதா, மோட்டார் வாகன சட்டத் திருத்த மசோதா, மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு மசோதா, சட்டவிரோதச் செயல்கள் தடுப்பு சட்டத் திருத்த மசோதா, தேசிய புலனாய்வு முகமை சட்டத் திருத்த மசோதா உள்ளிட்டவை நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் குறிப்பிடத்தக்க மசோதாக்களில் சில. இவற்றில் திவால் சட்டத் திருத்த மசோதா, தகவல் உரிமைகள் சட்டத் திருத்த மசோதா, தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதா போன்றவை போதிய விவாதம் இல்லாமலும், எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களின் கருத்துக்கு மதிப்பளிக்காமலும் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன என்பது பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசுக்கு பெருமையையும் பாராட்டையும் தேடித் தராது.

அதற்காக மசோதாக்கள் நீண்ட காலம் கிடப்பில் போடப்பட வேண்டுமென்றோ, நிலைக் குழுவிற்கு அனுப்பப்பட்டு தாமதிக்கப்பட வேண்டுமென்றோ அர்த்தமில்லை. சில மசோதாக்கள் உடனடியாக நிறைவேற்றப்படாவிட்டால் நிர்வாக  தாமதத்தாலும், வரிப் பண விரயத்தாலும் ஏற்படும் இழப்பு பொதுமக்களுக்குத்தான். அதேபோல, நியாயமான விமர்சனங்களையும், திருத்தங்களையும் எதிர்க்கட்சிகள் முன்வைக்கும்போது அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதும் மக்களைத்தான் பாதிக்கும். 

சில மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்படாமல் தொடரும்போது, அதற்காக மிகப் பெரிய இழப்பை தேசம் சந்திக்க நேரிடுகிறது. அதற்கு எடுத்துக்காட்டு, மின் சக்தி சட்டத் திருத்த மசோதா நிறைவேற்றப்படாதது. மின் திருட்டு, மின் கசிவு, மின் கணக்கீடு ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்த 2016-ஆம் ஆண்டு இந்த மசோதா அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 2016 - 17 நிதியாண்டில் மட்டும் மின் பகிர்வு மற்றும் விநியோகத்தில் ஏற்பட்ட மின்சார இழப்பு  24,91,974 யூனிட்டுகள் என்று கடந்த ஆட்சியில் எரிசக்தித் துறை அமைச்சராக இருந்த ஆர்.கே. சிங் நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்தார். அதாவது, ஆண்டுதோறும் உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தில் 21.42% விரயமாகிறது என்று பொருள். இதில் ஒரு சதவீத விரயத்தைத் தடுக்க முடிந்தால், ரூ.4,147 கோடி வரிப் பணம் மிச்சமாகும். 2016-இல்  மசோதா நிறைவேற்றப்படாததால் ஒவ்வொரு நாளும் ரூ.243 கோடி இழப்பை நாம் சந்திக்க நேர்ந்தது என்பது வெளியில் தெரியாத உண்மை.

உலகிலுள்ள 180 நாடுகளில் ஊழலில் 81-ஆவது இடத்தில் இருக்கும் இந்தியா, இன்னும்கூட இடித்துரைப்போர் பாதுகாப்பு திருத்த மசோதாவை நிறைவேற்றாமல் இருக்கிறது. இன்னொரு பக்கம், தகவல் உரிமைகள் சட்டத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட திருத்தங்கள் அந்தச் சட்டம் நீர்த்துப்போக வழிகோலுகிறது. இதுபோன்ற முரண்கள், முறையான விவாதத்தின் மூலமும், ஆளுங்கட்சித் தரப்புக்கும், எதிர்க்கட்சித் தரப்புக்கும் இடையே தேச நலன் குறித்த சரியான புரிதல் மூலமும்தான் களையப்பட வேண்டும்.

அவசர கதியில் விவாதமே இல்லாமல் மசோதாக்களை நிறைவேற்றுவது சரியான அணுகுமுறையல்ல!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/09/அவசரப்படுவானேன்-3209703.html
3209061 தலையங்கம் "பிரெக்ஸிட்'டும் போரிஸூம்! ஆசிரியர் Thursday, August 8, 2019 04:16 AM +0530  

ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து விலகுவது என்று முடிவெடுத்துள்ள நிலையில், இப்போது வெளியேறுவது எப்படி என்கிற தெளிவில்லாமல் தவிக்கிறது பிரிட்டன். 2016-இல் பிரதமரான தெரசா மே, ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து பிரிட்டன் வெளியேறும் "பிரெக்ஸிட்' முடிவை நிறைவேற்றியே தீர்வது என்கிற முனைப்புடன்தான் பதவி ஏற்றார். தன்னுடைய அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்காக, எவருமே சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் இடைக்காலத் தேர்தலை 2017-இல் அறிவித்தார் அவர். அவரது கனவு பொய்த்தது. நாடாளுமன்றத்தில் ஏற்கெனவே இருந்த எண்ணிக்கையும் குறைந்து, கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி தனது பெரும்பான்மையை இழக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.

அவரது "பிரெக்ஸிட்' தீர்மானமும் நாடாளுமன்றத்தில் தோல்வி அடைந்தபோது, தெரசா மே பதவி விலகுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டது. 1937-40-இல் 1,078 நாள்கள் பிரதமராக இருந்த நெவில் சேம்பர்லைன், 2007-10-இல் 1,049 நாள்கள் பதவி வகித்த கார்டன் பிரௌன் ஆகியோருக்கு அடுத்தபடியாக, மிகவும் குறைந்த காலம் பதவி வகித்தவர்கள்  பட்டியலில், 2016-19 காலகட்டத்தில் 1,106 நாள்கள் பிரதமராக இருந்த தெரசா மே இணைந்தார்.

தெரசா மேயைத் தொடர்ந்து போரிஸ் ஜான்சன் பிரதமரானதும்கூட பிரிட்டிஷ் அரசியல் வரலாற்றில் எதிர்பாராத திருப்பம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். திருப்பம் என்பதைவிட அதை "விபத்து' என்று கருதுபவர்கள்தான் அதிகம். தெரசா மே அரசின் வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சராக இருந்த முன்னாள் பத்திரிகையாளரான போரிஸ் ஜான்சன், அக்டோபர் 11-ஆம் தேதிக்குள் ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறியே தீர்வோம் என்று சூளுரைத்தபடி பிரதமராகப் பதவி ஏற்றார்.

தெரசா மேவால் நிறைவேற்ற முடியாத "பிரெக்ஸிட்'  முடிவைப் பிரதமர் போரிஸ் ஜான்சன் எப்படி நிகழ்த்திக் காட்டப் போகிறார் என்பதை உலகமே உன்னிப்பாகக் கவனித்து வருகிறது. முன்னாள் பிரதமர் மே, கூட்டமைப்புடன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒப்பந்தங்களையும், உடன்படிக்கைகளையும் அவர் நிராகரித்து விட்ட நிலையில், "பிரெக்ஸிட்' குறித்து பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது என்கிற பிரதமர் ஜான்சனின் கோரிக்கையை, கூட்டமைப்பு நிராகரித்து விட்டிருக்கிறது. 

"பிரிட்டனின் டிரம்ப்' என்று அழைக்கப்படுகிறார், புதிதாகப் பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் போரிஸ் ஜான்சன் என்று அமெரிக்க அதிபர் புளகாங்கிதம் அடைந்து பாராட்டும் அளவுக்குப் பிரதமர் ஜான்சன் மக்கள் ஆதரவு பெற்ற தலைவரெல்லாம் இல்லை. லண்டன் மேயராகவும், தெரசா மே அரசில் வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சராகவும் எந்தவித சாதனையையும் செய்துவிடவில்லை என்றாலும், ஆரம்பம் முதலே "ப்ரெக்ஸிட்' முடிவில் தீர்மானமாக இருப்பவர்களில் அவரும் ஒருவராக இருந்து வருகிறார், அவ்வளவே.

ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறுவது என்பது பிரிட்டனுக்குச் சாதகமாக இருக்கப் போவதில்லை. முந்தைய வாக்கெடுப்பில் குறைந்த வாக்கு வித்தியாசத்தில் பிரிட்டிஷ் வாக்காளர்கள் "பிரெக்ஸிட்'  முடிவுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார்கள் என்றாலும், இப்போது மக்கள் மத்தியில் பரவலாக மன மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறுவதால், பொருளாதாரக் குழப்பம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்கிற அச்சம் எழுந்திருக்கிறது.

"பிரெக்ஸிட்'  வாக்கெடுப்பில் ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்பில் தொடர வேண்டும் என்று ஸ்காட்லாந்து வாக்களித்திருந்தது. பிரதமர் போரிஸ் ஜான்சன் "பிரெக்ஸிட்' தீர்மானத்தில் பிடிவாதமாக இருந்தால், பிரிட்டனிலிருந்து ஸ்காட்லாந்து வெளியேறும் முடிவை ஸ்காட்லாந்தின் பிரதமர் நிக்கோலா ஸ்டர்ஜென் எடுக்கக்கூடும். அது பிரிட்டனின் பிளவுக்கு வழிகோலும்.


மாறிவிட்ட சூழலில், பிரிட்டன் நாடாளுமன்றத்தின் அங்கீகாரத்தைப் பெற்று "பிரெக்ஸிட்'  முடிவை நிறைவேற்றுவதும் பிரதமர் போரிஸ் ஜான்சனுக்குப் பிரச்னையாகத்தான் இருக்கப் போகிறது. நாடாளுமன்ற மக்களவையில் "பிரெக்ஸிட்'  தீர்மானத்தை கடந்த ஜனவரி மாதம் முந்தைய பிரதமர் தெரசா மே கொண்டுவந்தபோது, 196 கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி உறுப்பினர்களின் ஆதரவைத்தான் அவரால் பெற முடிந்தது. 118 ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர்கள் எதிர்த்து வாக்களித்தனர். போரிஸ் ஜான்சனுக்கு அந்த அளவுக்குக்கூட ஆதரவு கிடைக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.

கடந்த வியாழக்கிழமை வெளியான இடைத்தேர்தல் முடிவு மக்கள் மனநிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டுவதாக இருக்கிறது. 2019-இல் நடந்த இடைக்காலத் தேர்தலில் 8,038 வாக்கு வித்தியாசத்தில் ஆளும் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி வேட்பாளர் வெற்றி பெற்ற பிரெக்கன்-ராட்னாஷையர் தொகுதியில், லிபரல் டெமாக்ரடிக் கட்சி வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. போரிஸ் ஜான்சன் பிரதமராகப் பதவி ஏற்ற ஒன்பதாவது நாளில் நடந்த இடைத்தேர்தலில் ஆளும் கட்சி அடைந்திருக்கும் தோல்வி, பிரதமர் ஜான்சனை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது.

இடைத்தேர்தல் முடிவைத் தொடர்ந்து, பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் ஆளும் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி, எதிர்க்கட்சிகளைவிட ஓர் இடம் மட்டுமே அதிகம் என்பதால், எப்போது வேண்டுமானாலும் ஆட்சி கவிழக்கூடும் என்கிற நிலைமை. "பிரெக்ஸிட்' முடிவுக்கு எதிரான லிபரல் டெமாக்ரடிக் கட்சியின் வெற்றி, பரவலான மக்கள் மனநிலையின் பிரதிபலிப்பு என்று அரசியல் நோக்கர்களால் கருதப்படுகிறது.

"பிரெக்ஸிட்'  இதுவரை இரண்டு பிரிட்டிஷ் பிரதமர்களைப் "பலி' வாங்கிவிட்டது. போரிஸ் ஜான்சன் எப்படி சமாளிக்கப் போகிறார்?

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/08/பிரெக்ஸிட்டும்-போரிஸூம்-3209061.html
3208317 தலையங்கம் மாற்றுமல்ல, மாற்றமுமல்ல! ஆசிரியர் Wednesday, August 7, 2019 01:39 AM +0530
இந்திய மருத்துவ கவுன்சிலுக்கு பதிலாக, தேசிய மருத்துவ ஆணையத்தை உருவாக்க வகை செய்யும் மசோதா கடந்த வாரம் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் நிறைவேற்றப்பட்டு சட்டமாவதற்கு குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுக்காக அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது. நாடு முழுவதும் மருத்துவர்கள் கொதித்துப் போய் இருக்கிறார்கள். தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதாவுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.
ஊழல் புகாருக்கு உள்ளான இந்திய  மருத்துவ கவுன்சில் சீரமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்குமே மாறுபட்ட கருத்து இல்லை. கேதன் தேசாய் என்பவரின் கைப்பாவையாகச் செயல்பட்டு வந்த இந்திய மருத்துவ கவுன்சில், மக்கள் நலன் கருதியோ, மருத்துவர்கள் நலன் கருதியோ செயல்படாமல் ஒருசில சுயநலவாதிகளின் நன்மைக்காக மட்டுமே இயங்கி வந்தது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. 
அதே நேரத்தில், அதற்கு மாற்றாக இன்னோர் அமைப்பை உருவாக்கும்போது, ஏற்கெனவே இருந்த அமைப்பின் தவறுகள் திருத்தப்பட வேண்டுமே தவிர, அதன் நல்ல அம்சங்கள் மாற்றப்படுவது என்பது தவறான அணுகுமுறை. போதிய விவாதமும், கவனமும், அனைத்துத் தரப்பினரின் நன்மையும் ஆய்வு செய்யப்பட்டு தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதா உருவாக்கப்படவில்லை என்பதுதான் உண்மை.
மருத்துவக் கல்லூரிகள் ஆண்டுதோறும் அனுமதியைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளும் முறைக்கு முற்றுப்புள்ளி, நுழைவுத் தேர்வுகளின் சுமையைக் குறைப்பது, தேசிய அளவில் மருத்துவக் கல்விக்கான சமச்சீரான தர நிர்ணயம் உள்ளிட்ட பல்வேறு சீர்திருத்தங்கள் தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதாவில் காணப்படுகின்றன. மேலே குறிப்பிட்டவை அனைத்துமே தேவையான மாற்றங்கள் என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். 
ஆனால், பாரம்பரிய மருத்துவம் பயின்றோர், சில அடிப்படை நவீன மருத்துவ சிகிச்சையை அளிக்க தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதாவில் அனுமதி வழங்கியிருப்பது விவாதப் பொருளானதில் வியப்படைய ஒன்றுமில்லை. அப்படி அனுமதிக்கும்போது அதன் தொடர்விளைவாக நாடு முழுவதும் போலி மருத்துவர்கள் உருவாகக் கூடும் என்பதையும், அதைக் கண்காணிப்பது இயலாத ஒன்று என்பதையும் மத்திய அரசு ஏன் உணர மறுக்கிறது என்று தெரியவில்லை. வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ள மருத்துவர்களின் மிக முக்கியமான விமர்சனம் இதுதான். 
இந்தியாவில் மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவு. ஆயிரம் பேருக்கு 0.6 பட்டதாரி மருத்துவர்கள்தான் இருக்கிறார்கள். பாகிஸ்தானைவிட இந்தியாவில் பொதுமக்கள் - மருத்துவர்கள் விகிதம் குறைவாக இருக்கிறது. விடுதலை பெற்று 70 ஆண்டுகள் ஆகியும்கூட, மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கையை மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்திற்கு ஏற்ப நாம் அதிகரிக்காமல் இருப்பது வேதனைக்குரியது. இதற்குத் தீர்வு யார் வேண்டுமானாலும் மருத்துவம் பார்க்கலாம் என்று அனுமதிப்பதாக இருக்க முடியாது.
இந்தியாவில் 1,472 பேருக்கு ஒரு மருத்துவர் என்கிற நிலைதான் காணப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், கடந்த 2013-ஆம் ஆண்டு முதல் 2016-ஆம் ஆண்டு வரை இந்தியாவில் படித்துப் பட்டம் பெற்ற 4,701 மருத்துவர்கள் வெளிநாடுகளில் குடியேறி இருக்கிறார்கள். அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தவோ, அவர்கள் இந்தியாவில் பணிபுரிவதற்கு ஏற்ற சூழலை ஏற்படுத்தவோ அரசு முற்படவில்லை.
அதுமட்டுமல்ல, இந்திய மருத்துவக் கல்லூரிகளில் படித்துப் பட்டம் பெற்று வெளிநாடுகளுக்குப் போகாத மருத்துவர்கள், கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகளையும், தனியார் மருத்துவமனைகளையும் நாடுகிறார்களே தவிர, நகரங்கள் அல்லாத அரசு மருத்துவமனைகளில் பணிபுரியத் தயாராக இல்லை. இந்தப் பிரச்னைக்கு தேசிய மருத்துவ ஆணையத்தில் விடை காணப்படவில்லை என்பது மிகப் பெரிய குறைபாடு.
தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும், நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் மருத்துவ பட்டப் படிப்புக்காகவும், முதுநிலை படிப்புக்காகவும் உள்ள இடங்களில் 50% இடங்களை மட்டுமே அரசுக்கு ஒதுக்கினால் போதும் என்கிற நிலைப்பாட்டை தேசிய மருத்துவ ஆணையம் முன்மொழிகிறது. ஒருபுறம் மருத்துவர்களின்  தரம் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக நீட், நெக்ஸ்ட் போன்ற தகுதிகாண் தேர்வுகளை முன்மொழியும் நிலையில் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளின் இடங்களில் 50% இடங்களுக்கான கட்டணத்தை அவர்களே நிர்ணயித்துக் கொண்டு நிரப்பிக் கொள்ளலாம் என்கிற அனுமதி எப்படி சரியானதாக இருக்கும்? 
மதிப்பெண் குறைந்தவர்கள் அதிக கட்டணத்தையும், நன்கொடையையும் வழங்கி மருத்துவப் படிப்பில் சேர்வதற்கு வழிகோலும் தேசிய மருத்துவ ஆணைய மசோதா விமர்சிக்கப்படுவதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளும் சமச்சீராக பிரதிநிதித்துவம் பெறும் வகையில் இந்திய மருத்துவ கவுன்சிலின் பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். தேசிய மருத்துவ ஆணையத்தின் பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் மத்திய அரசின்  அமைச்சரவைச் செயலர் தலைமையிலான தேர்வுக் குழுவால் நியமிக்கப்படுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். தேசிய மருத்துவ ஆணையத்தின் முடிவுகளின் மீதான மேல்முறையீடுகளுக்கு மத்திய அரசைத்தான் நாட வேண்டுமே தவிர, அதற்கென்று அமைப்பு எதுவும் இல்லை.
மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் அமைப்பாக தேசிய மருத்துவ ஆணையம் இருக்குமே தவிர, மருத்துவர்களின் நலனோ, மருத்துவத்தின் நலனோ முன்னுரிமை பெறும் நிலைமை காணப்படவில்லை. அதனால், மருத்துவர்களின் வேலைநிறுத்தத்தில் நியாயம் இருக்கிறது!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/07/மாற்றுமல்ல-மாற்றமுமல்ல-3208317.html
3207592 தலையங்கம் அம்பேத்கர் வரவேற்பார்! ஆசிரியர் Tuesday, August 6, 2019 02:44 AM +0530 ஜம்மு-காஷ்மீரத்துக்கான சிறப்பு அந்தஸ்து அகற்றப்படும் என்கிற நிலைப்பாடு தேர்தல் வாக்குறுதியாக பாரதிய ஜனதாவால் இன்று நேற்றல்ல, 1980-இல் அந்தக் கட்சி தொடங்கப்பட்டபோதே  கூறப்பட்டது.  எந்தவொரு கட்சியும் தனது கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்துவதற்காகத்தான்  ஆட்சிக்கு வருகிறது என்பதை உணர்ந்தால், நரேந்திர மோடி அரசின் இந்த முடிவில்  தவறுகாண முடியாது. 
 கடந்த 70 ஆண்டுகாலமாக 370, 35 (ஏ) சட்டப் பிரிவு ஜம்மு-காஷ்மீரத்தின் அமைதிக்கோ, வளர்ச்சிக்கோ எந்தவிதத்திலும்  உதவவில்லை எனும் நிலையில், அவை மறு பரிசீலனை செய்யப்படுவதிலும், அகற்றப்படுவதிலும் தவறில்லை. எந்தவொருசட்டமும் காலமாற்றத்துக்கும், தேவைக்கும் ஏற்ப திருத்தப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது. 
காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கின் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் குடும்பங்களான அப்துல்லாக்களும், முஃப்திகளும், பிரிவினைவாதத் தலைவர்களும் சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு, இந்தியாவின் ஏனைய பகுதியில் வாழ்பவர்களின் வரி வருவாய் பயன்படுகிறது என்பதை எத்தனை காலம்தான் சகித்துக்கொண்டிருப்பது? தங்களது குழந்தைகளை லண்டனிலும், நியூயார்க்கிலும் படிப்பதற்கு அனுப்பிவிட்டு, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிலுள்ள அப்பாவி இளைஞர்கள் கல்லெறிந்து போராட்டம் நடத்தவும், கல்வியைப் புறக்கணிக்கவும் அரசியல்வாதிகளும், பிரிவினைவாதிகளும்  தூண்டிவிடுவதற்கு என்றைக்காவது ஒரு நாள், யாராவது முற்றுப்புள்ளி வைத்தாக வேண்டும். 
பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசு அதைத்தான் செய்திருக்கிறது.
ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தில், காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு என்பது ஒரு சிறிய பகுதிதானே தவிர, மொத்த மாநிலமும்  அல்ல. 22 மாவட்டங்களைக் கொண்ட ஜம்மு-காஷ்மீரத்தில் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு என்கிற பகுதி  மூன்றரை மாவட்டங்களை மட்டுமே கொண்டுள்ளது.  ஆனால், 35 (ஏ) சட்டப்பிரிவின்படி நிரந்தரக் குடிமக்களாக அவர்கள் கருதப்பட்டு அந்தப் பகுதியில் அவர்கள் மட்டுமே அசையா சொத்து வைத்திருக்க முடியும், அரசு வேலை வாய்ப்புப் பெறமுடியும், கல்லூரியில் படிக்க முடியும் என்று  சொன்னால்,  அது  எந்த விதத்தில் நியாயம்?
காஷ்மீரிகளை  இந்திய ராணுவத்தில் சேர்த்துக்கொள்வது அடிப்படை உரிமையாக இருக்க வேண்டும் என்று காஷ்மீர் ஒப்பந்தத்தின்போது பிடிவாதம் பிடித்த ஷேக் அப்துல்லா, ஜம்மு-காஷ்மீர் காவல்துறையில் காஷ்மீரிகள் அல்லாதவர்களுக்கு இடம் கிடையாது என்று தடுத்த கதை எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?
2002-இல் சட்டப்பிரிவு 370-ஐ பயன்படுத்தி ஃபரூக் அப்துல்லா மாநில அரசமைப்புச் சட்டத்தில் ஒரு திருத்தம் கொண்டு வந்தார். அதன்படி 2026 வரை ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தில் எந்தவிதத் தொகுதி சீரமைப்புக்கும் தடை விதிக்கப்பட்டது. அதனால், 87 உறுப்பினர்கள் கொண்ட ஜம்மு-காஷ்மீர் அவையில் வெறும் மூன்றரை மாவட்டங்கள் மட்டுமே உள்ள காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கைச் சேர்ந்த 46 உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். ஜனநாயகத்தைக் கேலிப் பொருளாக்கி, தங்களது ஆட்சி அதிகாரத்தை நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்த அப்துல்லாக்களுக்கும், முஃப்திகளுக்கும்  இப்போதைய முடிவு, முடிவுகட்டும்.
ஜவாஹர்லால் நேரு என்கிற தனி மனிதரின் பிடிவாதத்தால்தான் 370, 35(ஏ) சட்டப் பிரிவுகள் அரசியல் சாசனத்தில் இணைக்கப்பட்டன. அன்றைய அரசியல் சாசன வரைவுக் குழுவின் தலைவரும் சட்ட அமைச்சருமாக இருந்த பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் இந்தப் பிரிவுகளை அரசியல் சாசனத்தில் இணைக்க மறுத்தார். அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் சர்தார் வல்லபபாய் படேல், அந்தக் கோரிக்கையை நிராகரித்தார். பிரதமராக இருந்த பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி ஐயங்காரின் உதவியுடன் காஷ்மீர் ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவும், 370, 35 (ஏ) சட்டப்பிரிவுகளை அரசியல் சாசனத்தில் இணைக்கவும்  வற்புறுத்தி வெற்றி கண்டார் என்பது வரலாறு.
நீங்கள் உங்கள் எல்லைகளை இந்தியா பாதுகாக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள். உங்கள் பகுதிகளில் நாங்கள் சாலைகளை அமைக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள். உங்களுக்கு உணவுப் பொருள்களை வழங்க வேண்டும் என்கிறீர்கள். இந்தியாவின் ஏனைய மாநிலங்களுக்கு நிகரான அந்தஸ்தை காஷ்மீர் பெறவேண்டும் என்கிறீர்கள். அதே நேரத்தில், இந்திய அரசுக்கு உங்கள் பகுதியில் எந்தவித அதிகாரமும் இருக்கக்கூடாது, இந்திய மக்களுக்கு காஷ்மீரில் எந்த உரிமையும் இருக்கக்கூடாது என்று வற்புறுத்துகிறீர்கள். இதற்கு நான் ஒத்துக்கொண்டால், இந்தியாவுக்கு துரோகம் இழைத்தவனாக நான் கருதப்படுவேன். இந்தியாவின் சட்ட அமைச்சர் என்கிற முறையில் அதை நான் ஒருபோதும் செய்ய மாட்டேன் என்று ஷேக் அப்துல்லாவின் முகத்துக்கு நேரே சொன்னவர் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.
காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் குடியேற்றம் ஏற்பட்டு அந்த இனம் அழிந்துவிடும் என்று முதலைக் கண்ணீர் வடிப்பவர்கள், காஷ்மீரில் உள்ள முஸ்லிம்களைப் போலவே சம உரிமை பெற்ற மண்ணின் மைந்தர்களான காஷ்மீரி பண்டிட்டுகள் ஈவிரக்கம் இல்லாமல் கொல்லப்பட்டும்,  அடித்து விரட்டப்பட்டும் உடைமைகள் அனைத்தும் கபளீகரம் செய்யப்பட்டபோது எங்கே போயிருந்தார்கள்? சட்டப்பிரிவு 370-இன் அடிப்படையில் சம உரிமை பெற்றவர்கள்தானே காஷ்மீரி பண்டிட்டுகளும்? 
இனப் படுகொலை என்பது மதம் சார்ந்ததல்ல, மனிதம் சார்ந்தது.  அரசியல் சாசனமும், சட்டமும் ஒருமைப்படுத்துவதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும்தானே தவிர, பிரிவினைவாதத்தை அனுமதிப்பதற்காக அல்ல. இதை உணர்ந்து கொண்டால், காஷ்மீரின் தனி அந்தஸ்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கும் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அரசின் முடிவை நாட்டுப்பற்றும், ஜனநாயக உணர்வும் உள்ளவர்கள் வரவேற்பார்கள்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/06/அம்பேத்கர்-வரவேற்பார்-3207592.html
3206955 தலையங்கம் மரணம் தீர்வாகாது! ஆசிரியர் Monday, August 5, 2019 03:00 AM +0530 மாநிலங்களவையிலும் நிறைவேறிவிட்டது பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து சிறார்களைப் பாதுகாக்கும் சட்டத் திருத்த மசோதா 2019. "போக்ஸோ' என்று பரவலாக அறியப்படும் இந்த மசோதா, தில்லி நிர்பயா சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து 2012- இல் நிறைவேற்றப்பட்டது. அது கடுமையாக இல்லை என்பதால் அதில் இப்போது திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கின்றன.
 2012-இல் தில்லியில் நடந்த கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமையைத் தொடர்ந்து, முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஜெ.எஸ்.வர்மா தலைமையில் ஒரு விசாரணைக் குழு அமைக்கப்பட்டது. குற்றவியல் சட்டத்தில் திருத்தங்களை ஏற்படுத்தி, அதன் அடிப்படையில் பாலியல் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் சிறார்களைப் பாதுகாக்க அந்தக் குழு சில பரிந்துரைகளைச் செய்தது.
 பாலியல் வன்கொடுமைக்கோ, பாலியல் தாக்குதலுக்கோ மரண தண்டனை தீர்வாகாது என்பது நீதிபதி ஜெ.எஸ்.வர்மா குழுவின் முக்கியமான பரிந்துரைகளில் ஒன்று. மரண தண்டனைக்குப் பதிலாக நீதிபதி வர்மா குழு ஆயுள் தண்டனையைப் பரிந்துரைத்தது. அப்படி ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு பாலியல் தாக்குதலுக்கும் வன்கொடுமைக்கும் ஆளாகும் சிறார்களின் பாதுகாப்பில் ஈடுபடும் வல்லுநர்கள் பலருடைய அனுபவம் சார்ந்த பரிந்துரைகள் மிக முக்கியமான காரணம். ஆனால் நீதிபதி ஜெ.எஸ். வர்மா குழுவின் இந்தக் கருத்தை முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசும், இப்போதைய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதற்கு அரசியல்தான் காரணம்.
 பாலியல் தொடர்பான நிகழ்வுகளில் கோபமும், ஆத்திரமும், போராட்டமும் நீதி கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்தாது என்பதை உணர வேண்டும். மன்மோகன் சிங்கின் தலைமையிலான முந்தைய அரசும், நரேந்திர மோடி தலைமையிலான இன்றைய அரசும் இந்த எதார்த்தத்தை உணர்ந்து செயல்படவில்லை என்பது வருத்தமளிக்கிறது. பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண்பதற்கு மரண தண்டனை விதிக்கும் முடிவில் இரண்டு அரசுகளுமே ஒத்த கருத்துடையவையாக இருக்கின்றன.
 இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் ஏழாயிரத்துக்கும் அதிகமான சிறுமிகள் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலோர் தங்களது உறவினர்களால் பாதிக்கப்படுவதால், அது குறித்து வெளியில் சொல்வதில்லை. அப்படியே புகார் வழங்க முற்பட்டாலும் காவல் துறையினரால் அவமானங்களுக்கும் இரக்கமின்மைக்கும் ஆளாக நேரும் என்பதால் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை சகித்துக் கொள்கிறார்கள். தேசிய அளவில் அண்மையில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கும் உன்னாவ் பாலியல் வழக்கே அதற்கு எடுத்துக்காட்டு.
 பாலியல் வன்கொடுமைக்கு சிறார்கள் உள்ளாக்கப்படுவது உலகளாவிய பிரச்னையாக இருக்கிறது. இதில் இந்தியா 7-ஆவது இடத்தில் இருக்கிறது என்பதிலிருந்து நம்மைவிட மோசமான பாதிப்பை சிறுமிகள் வேறு சில நாடுகளில் எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது தெரிகிறது. இந்தியாவில் 1973-இல் பதிவான பாலியல் குற்றங்கள் குறைவாக இருந்தாலும் 44.3% பேருக்கு தண்டனை உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. இப்போது பாலியல் வழக்குகளில் 26.2% பேர் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு அதிகரித்த வழக்குகள் ஒரு முக்கியமான காரணம். பிரான்ஸ் (25%), ஸ்வீடன் (10%), பிரிட்டன் (7%) போன்ற ஐரோப்பிய நாடுகளில் பிரச்னை நம்மைவிட மோசமாகவே இருக்கிறது என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
 நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கும் பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து சிறார்களைப் பாதுகாக்கும் சட்டத் திருத்த மசோதா 2019 (போக்ஸோ), பாலியல் வன்கொடுமைக்கு மரண தண்டனையை வழங்குகிறது. முதலாவதாக, மரண தண்டனை என்கிற அச்சம் மட்டுமே பாலியல் வன்கொடுமையாளர்களைக் கட்டுப்படுத்தாது. பாலியல் வன்கொடுமைக்குப் பிறகு சிறுமிகள் கொல்லப்படுவதற்கு அதுவேகூட காரணமாகிவிடக் கூடும்.
 இரண்டாவதாக, பெரும்பாலான "போக்ஸோ' வழக்குகளில், பாலியல் வன்கொடுமையாளர்கள் பாதிக்கப்பட்ட சிறுமிக்கு நன்றாகத் தெரிந்தவர்களாகவும், நெருங்கிய உறவினர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். பாலியல் வன்கொடுமை குறித்து வெளியில் கூற முடியாமல் சிறுமிகள் மௌனம் காப்பதற்கு அது ஒரு முக்கியமான காரணம். "போக்ஸோ' சட்டத் திருத்த மசோதாவின்படி மரண தண்டனை வழங்கப்படும் என்பதால் நெருங்கிய உறவினர்கள் மீது குற்றஞ்சாட்டவோ, வழக்குப் பதியவோ சிறுமியின் குடும்பத்தினர் முன்வருவார்களா என்கிற கேள்வி எழுகிறது.
 மூன்றாவதாக, முடிந்தவரை மரண தண்டனை வழங்குவதைத் தவிர்ப்பது நீதிபதிகளின் இயல்பு. ஏற்கெனவே போக்ஸோ வழக்குகளில் 2016 புள்ளிவிவரப்படி தண்டனை விகிதம் 22.2% என்கிற அளவில்தான் இருந்து வருகிறது. அப்படியிருக்கும்போது மரண தண்டனை என்கிற சட்டத் திருத்தம் தண்டனை விகிதத்தை மேலும் குறைக்கக் கூடும்.
 போக்ஸோ தொடர்பான குற்றத்திற்கு மரணதண்டனையை நாடாளுமன்றம் தீர்வாக்கியிருப்பதால், வழக்குகள் முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு, விரைவாக விசாரிக்கப்பட்டு, உளவியல் ரீதியாக சிறார்கள் பாதிக்கப்படாமல் நடத்தப்பட்டு தீர்ப்பு வழங்கப்படுமேயானால் போக்ஸோவின் செயல்பாடு ஓரளவுக்கு மேம்படும். காவல் துறையினரும், நீதித் துறையினரும் இதுபோன்ற வழக்குகளை மனிதாபிமான அடிப்படையுடனும், சிறார்களின் உளவியல் குறித்த புரிதலுடனும் கையாள்வதற்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும். வழக்கு நடக்கும்போது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய பாதுகாப்பும், ஆதரவும் வழங்கப்பட வேண்டும். இவையெல்லாம்தான் சிறுமிகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமையின் நிகழ்வில் கையாளப்படவேண்டிய நடைமுறைகள்.
 சட்டத் திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்ட நிலையில், சொல்லி என்ன பயன்?
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/05/மரணம்-தீர்வாகாது-3206955.html
3205718 தலையங்கம் தவறான இடஒதுக்கீடு! ஆசிரியர் Saturday, August 3, 2019 01:38 AM +0530 உலக அளவில் இடம்பெயர்தல் என்பது தவிர்க்க முடியாததாக மாறிவிட்டது. மக்கள் இடம்பெயர்ந்து செல்வதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், வேலைவாய்ப்பும், தங்களது திறமைக்கான அங்கீகாரம் பெறுதலும்தான். அதனால், உலகிலுள்ள எல்லா நாட்டினரும் எல்லா நாடுகளுக்கும் இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 
பல நாடுகளும் இடம்பெயர்ந்தவர்களின் உழைப்பால் வளர்ச்சி அடைந்தவைதான். இலங்கை, பிஜி நாடுகளின் தேயிலைத் தோட்டங்களானாலும், மலேசியாவின் ரப்பர் தோட்டங்களானாலும் அவை உருவாவதற்கு இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு செல்லப்பட்ட தொழிலாளர்கள்தான் காரணம் என்பதை உலகம் அறியும். அப்படியிருந்தும்கூட, இடம்பெயர்ந்து தங்களது நாட்டிற்கு வந்து அந்த மண்ணிலேயே பல தலைமுறையாகத் தங்கிவிட்டவர்களை மண்ணின் மைந்தர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதும், வந்தேறிகள் என்று ஏளனப்படுத்துவதும், சமஉரிமை பெற்ற  குடிமக்களாக அங்கீகாரம் அளிக்க மறுப்பதும் உலகியல் நடைமுறையாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. அவர்கள் போராடித்தான் தங்களது உரிமையைப் பெற்றிருக்கிறார்கள்.
அது அமெரிக்காவானாலும், ஆஸ்திரேலியா, நியூஸிலாந்து நாடுகள் ஆனாலும் அவையெல்லாம் ஐரோப்பியர்களின் குடியேற்றத்தின் விளைவால் உருவானவை. அந்த நாடுகளின் பூர்வகுடிகள்  ஈவிரக்கமில்லாமல் எப்படியெல்லாம் கொல்லப்பட்டனர் என்கிற இன அழிப்பு வரலாறு ரத்தத்தில் எழுதப்பட வேண்டிய உண்மை. 
இந்தப் பின்னணியில்தான் இப்போது ஆந்திர மாநிலத்தில் ஒய்.எஸ். ஜெகன்மோகன் ரெட்டி அரசு நிறைவேற்றியிருக்கும் ஒரு மசோதாவை நாம் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்த மசோதாவின்படி, அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் உள்ளூரிலிருக்கும் அல்லது அமைய இருக்கும் தொழிற்சாலைகள் கட்டாயமாக அதில் 75% உள்ளூர்வாசிகளை பணிக்கு அமர்த்தியாக  வேண்டும். அதற்கான தகுதியுடையவர்கள் இல்லாமல் இருந்தால், அரசின் ஒத்துழைப்புடன் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் உள்ளூர்வாசிகளுக்குப் பயிற்சி அளித்து, அவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்க வேண்டும் என்று அந்த மசோதா வலியுறுத்துகிறது. 
தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்காக முன்யோசனை இல்லாமல்  முன்வைக்கும் அரசியல் வாக்குறுதிகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற முற்படுவது தேவையில்லாத பிரச்னைகளை வரவேற்பதாக அமையும் என்பதை அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் உணர்வதில்லை. கடந்த ஏப்ரல் மாதம் நடந்த சட்டப்பேரவைத்  தேர்தலுக்கு முன்னால், அப்போது எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த ஆந்திர முதல்வர் ஜெகன்மோகன் ரெட்டி, மாநிலம் முழுவதும் பாத யாத்திரை நடத்தினார். அந்த பாத யாத்திரையின்போது அவர் கொடுத்திருந்த வாக்குறுதியைத்தான் ஜூலை 24-ஆம் தேதி ஆந்திர சட்டப்பேரவையில் மசோதாவாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். 
தொழிற்சாலைகளில்  உள்ளூர்வாசிகள் வேலைவாய்ப்பு மசோதா 2019 ஒரே நாளில் தாக்கல் செய்யப்பட்டு பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இப்போது அது ஆளுநரின் ஒப்புதலுக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு ஆளுநரின் ஒப்புதல் கிடைக்குமா, நீதிமன்ற அனுமதி கிடைக்குமா என்பவையெல்லாம் பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டியவை. 
இதுபோல உள்ளூர்வாசிகளுக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்கி திருப்திப்படுத்த முற்படுவது புதிதொன்றுமல்ல. ஆந்திர முதல்வர் ஜெகன்மோகன் ரெட்டியைப்போல, குஜராத் முதல்வர் விஜய் ரூபானியும், மத்தியப் பிரதேச முதல்வர் கமல்நாத்தும் ஏற்கெனவே இதே கருத்தை முன்மொழிந்திருக்கிறார்கள். உத்தரப்  பிரதேசத்திலிருந்தும் பிகாரிலிருந்தும்  வேலைவாய்ப்புத்  தேடி மும்பையில் குடியேறியிருப்பவர்கள் வேளியேற வேண்டும் என்று மகாராஷ்டிர நவநிர்மாண் சேனை தலைவர் ராஜ் தாக்கரே போராட்டமே நடத்தியிருக்கிறார். வடகிழக்கு மாநிலத்தவரை கர்நாடகத்திலிருந்து அச்சுறுத்தி, விரட்டி அடிக்கும் முயற்சியும் நடைபெற்றது. 
இதுபோல வேலைவாய்ப்பு தேடி சொந்த உரை விட்டு, தங்களுக்கு முற்றிலும் புதிய மொழி, உணவு, கலாசாரமுள்ள இன்னொரு பகுதிக்கு வேலைவாய்ப்புக்காக இடம்பெயர்பவர்களை இரண்டு பிரிவினராகப் பிரிக்கலாம். உடல் உழைப்பு சார்ந்த தினக்கூலிகள் அல்லது ஊழியர்கள் ஒரு பிரிவினர். இவர்களில் பெரும்பாலோர் கட்டடத் தொழிலாளர்களாகவும், உணவகங்கள், வணிக நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றில் பணிபுரிபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். 
இன்னொரு பிரிவினர் படித்த, திறன் சார்ந்தவர்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் மத்திய அரசு ஊழியர்களாக அல்லது பெரிய வணிக நிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள் ஆகியவற்றால் தகுதி அடிப்படையில் தேர்வு செய்யப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த இரண்டு பிரிவினரையும் வெறுத்து ஒதுக்குவதோ, தடுத்து நிறுத்துவதோ சட்டப்படி மட்டுமல்லாமல், நடைமுறையிலும் சாத்தியமல்ல. ஏற்கெனவே வேளாண் இடரால் விவசாயிகள் தங்களது வாழ்வாதாரத்தைத் தேட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இயந்திரமயச் சூழலில் தொழிற்சாலைகளில் வேலைவாய்ப்புகளும் குறைந்து வருகின்றன. அதனால், சொந்த மண்ணை  விட்டுவிட்டு, வேலை தேடி இந்தியாவின் இன்னொரு பகுதியில் தஞ்சமடைபவர்கள் உள்ளூர்வாசிகளின் வேலைவாய்ப்பை தட்டிப் பறிக்கிறார்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டுவதில் அர்த்தமில்லை.
காஷ்மீரைத் தவிர, இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் எந்த  ஒரு குடிமகனும் குடியேறவும், தங்கி வேலை பார்க்கவும் உரிமையை அரசமைப்புச் சட்டம் வழங்கியிருக்கிறது. உலகெங்கிலும் இடம்பெயர்தல் இன்றியமையாததாகவும், தவிர்க்க முடியாததாகவும், தடுக்க முடியாததாகவும் மாறிவிட்டிருக்கும் நிலையில், ஆந்திர முதல்வரின் மண்ணின் மைந்தர்களுக்கான இடஒதுக்கீடு நடைமுறைச் சாத்தியமில்லாதது.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/03/தவறான-இடஒதுக்கீடு-3205718.html
3204974 தலையங்கம் எங்கே மனசாட்சியின் குரல்? ஆசிரியர் Friday, August 2, 2019 01:47 AM +0530 ரத்தத்தை உறைய வைக்கிறது உன்னாவ் பாலியல் வன்கொடுமை சம்பவமும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்து வரும் நீதிக்கான போராட்டமும். பதவி பலம் உள்ளவர்களுக்கு எதிராக சாமானியக் குடிமகன் வழக்கைப் பதிவு செய்வதற்குக்கூட எதிர்கொள்ள வேண்டிய போராட்டத்தையும், அரசியல் அதிகாரம் படைத்தவர்களால் எப்படி அடிப்படை சட்ட நடைமுறைகளைக்கூட மாற்ற முடியும் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறது. 
குல்தீப் சிங் செங்கர் என்பவர் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் உத்தரப் பிரதேச சட்டப்பேரவை உறுப்பினர். 2002 முதல் தொடர்ந்து நான்கு முறையாக சட்டப்பேரவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர். ஒருமுறை சமாஜவாதி கட்சி உறுப்பினராகவும் இருந்தவர். வேலைக்காகப் பரிந்துரைக் கடிதம் கேட்டு ஒரு பெண் அவரிடம் சென்றார். அந்தப் பெண்ணை - அப்போது அவர் மைனர் - செங்கரும் அவரது சகோதரரும்  பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கி இருக்கிறார்கள். இது நடந்தது கடந்த 2017-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம்.
பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண், தனக்கிழைக்கப்பட்டிருக்கும்  அநீதிக்கு எதிராக வெகுண்டெழுந்திருக்கிறார். அரசியல் செல்வாக்குடையவர்கள் என்று தெரிந்தும், செங்கருக்கும் அவரது சகோதரருக்கும் எதிராகக் காவல்நிலையத்தில் புகார் அளித்திருக்கிறார். அவரது வாக்குமூலத்தைப் பதிவு செய்த காவல் நிலையத்தினர், குற்றவாளிகளின் பெயரைக்கூட அதில் குறிப்பிடவில்லை என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.
ஏறத்தாழ ஓராண்டாகியும் தாங்கள் கொடுத்த புகார் மீது எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதால், அது குறித்து விளக்கம் கேட்க முற்பட்டார் அந்தப் பெண்ணின் தந்தை. அதுதான் அவர் செய்த குற்றம். அவர்மீது பொய் வழக்கு சாட்டப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டார். போலீஸ் காவலில் இருந்த அந்தப் பெண்ணின் தந்தையை, செங்கரின் சகோதரரும், கூட்டாளியும் அடித்தே கொன்றிருக்கிறார்கள். போலீஸ் காவலில் இருந்த ஒருவர் ஏன், எப்படி கொல்லப்பட்டார்  என்பது குறித்துக்கூட முறையான விசாரணை நடத்தப்படவில்லை.
தனக்குக் காவல் துறையினரிடம் நீதி கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்த அந்தப் பெண், உத்தரப் பிரதேசத் தலைநகர் லக்னெளவுக்குச் சென்று, முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தின் வீட்டில் முன்னால் தீக்குளிக்க முற்பட்டபோதுதான், அந்தப் பிரச்னைக்கு ஊடக வெளிச்சம் கிடைத்தது. மக்கள் மன்றம் அந்தப் பிரச்னை குறித்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கியது. அந்த அளவுக்கு நமது சமுதாயம் மரத்துப்போயிருக்கிறது என்பதன் அடையாளம் இது.
பொது வெளியில் எழுந்த விமர்சனங்களைத் தொடர்ந்து, முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்டது. சிபிஐ விசாரணைக்கு வழக்கு மாற்றப்பட்டது. செங்கர் கைது செய்யப்பட்டார். ஆனால், அந்த வழக்கை அடுத்தகட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய சிபிஐ, அதைக் கிடப்பில் போட்டது. அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரே ஆதரவாக இருந்த மாமாவின் மீது காவல் துறை ஒரு வழக்கை ஜோடித்து அவரை சிறையில் தள்ளியது.
ரேபரேலியில் உள்ள சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் மாமாவைச் சந்திக்க அந்தப் பெண்ணும், அவரது இரண்டு சித்திமார்களும், வழக்குரைஞரும் காரில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக் காரில் ஒரு லாரி பலமாக மோதி ஏற்படுத்திய விபத்தில் இரண்டு சித்திகளும் சம்பவ இடத்திலேயே உயிரிழந்தனர். அந்தப் பெண்ணும் அவரது வழக்குரைஞரும் மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இப்போதுதான் சிபிஐ விழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நீதிமன்றம் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேச அரசு விழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஊடகங்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய ஜனநாயகம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதன் அடையாளம் இது.
காரில் மோதிய வாகனத்தின் எண் பலகை அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த வாகனத்தின் வேகமும், விதிகளை மீறித் தவறான பாதையில் வந்து மோதியிருக்கும் விதமும் இதற்குப் பின்னால் சதி இருப்பதை உறுதி செய்கிறது. ஆனால், உத்தரப் பிரதேச காவல் துறையைப் பொருத்தவரை, இது வெறும் சாலை விபத்தாகத்தான் தெரிகிறது. முதல் தகவல் அறிக்கையில் லாரியின் ஓட்டுநர் பெயரும், அந்த வாகனத்தின் உரிமையாளர் பெயரும்கூட இடம்பெறவில்லை என்பதை என்னவென்பது?
 செங்கரின் ஆட்களால் தங்களுக்கு இருக்கும் பாதுகாப்பு அச்சம் குறித்தும், நீதி கேட்டும் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிக்கு  அந்தப் பெண்ணின் தாயார் கடந்த ஜூலை 12-ஆம் தேதி எழுதிய கடிதம் அவரது பார்வைக்கே கொண்டு செல்லப்படவில்லை. கடந்த ஜனவரி மாதமே, இந்த வழக்கை வேறு மாநிலத்துக்கு மாற்றும்படி கோரி அவர் எழுதிய மனுவும் தலைமை நீதிபதியிடம் போய்ச் சேரவில்லை. உச்சநீதிமன்றத்தின் நிலைமையே இப்படி என்றால், இந்தியாவில் நடப்பது மக்களாட்சியா இல்லை, மாஃபியா ஆட்சியா என்று கேள்வி எழுப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.
உச்சநீதிமன்றம் தலையிட்டிருக்கிறது. வழக்கு தில்லிக்கு மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கான இழப்பீடு வழங்க உத்தரவிடப்பட்டிருக்கிறது. நரேந்திர மோடி அரசும், பாஜகவும் இந்தப் பிரச்னையை எப்படி கையாள்கிறது என்பதைப் பொருத்துத்தான் அவர்கள் மீதான நம்பகத்தன்மையும், ஜனநாயகத்தின் மீதான நம்பிக்கையும் உறுதிப்படும்.
கடந்த மக்களவையில் 26% உறுப்பினர்கள் மீது கிரிமினல் வழக்குகள் இருந்தன. 2019-இல் அமைந்த 17-ஆவது மக்களவையில் 43% உறுப்பினர்கள் கிரிமினல் குற்றப்பின்னணி உடையவர்கள். இவர்கள்தான் சட்டமியற்றுகிறார்கள்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/02/எங்கே-மனசாட்சியின்-குரல்-3204974.html
3204225 தலையங்கம் புரிதல் இல்லாத தீர்வு! ஆசிரியர் Thursday, August 1, 2019 01:45 AM +0530 இந்தியாவின் பெரிய நகரங்கள், சிறு நகரங்கள் என்கிற வேறுபாடே இல்லாமல் சாலைகளில் போக்குவரத்து நெரிசல் என்பது வழக்கமாகிவிட்டது. அதிநவீன வாகனங்களும், மேம்படுத்தப்பட்ட சாலைகளும் இருந்தும்கூட, சாலைப் பயணம் முகச் சுளிப்பை ஏற்படுத்தி அலுப்புத்தட்டும் அவலமாகி இருப்பதற்கு, போக்குவரத்து நெரிசல்கள்தான் காரணம்.
சாலை நெரிசல்களுக்கு மிக முக்கியமான காரணம், அதிகரித்துவிட்ட வாகனங்கள். அதிகரித்து விட்டிருக்கும் வாகனங்கள் ஏற்படுத்தும் போக்குவரத்து நெரிசல் கால விரயத்துக்கு வழிகோலுகிறது என்பதைக்கூட சகித்துக் கொண்டுவிடலாம். ஆனால், போக்குவரத்து நெரிசல்களாலும் வாகன எண்ணிக்கை அதிகரிப்பாலும் வாகனங்களிலிருந்து வெளியாகும் புகை, அளப்பரிய உடல்நல பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்பதுதான் அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது.
பெட்ரோல், டீசல் ஆகியவற்றால் இயங்கும் வாகனங்களிலிருந்து வெளியாகும் கார்பன் மோனாக்சைடு, நைட்ரஜன் ஆக்சைடு போன்ற வாயுக்கள், நமது சுவாச உறுப்புகளுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. மத்திய பெட்ரோலிய அமைச்சகத்தின் புள்ளிவிவரப்படி, மும்பையில் மட்டும் 2013-இல் 2,65,066-ஆக இருந்த டீசல் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை, 2017-இல் 4,08,453-ஆக அதிகரித்திருக்கிறது. இதேபோன்று எல்லா மாநகரங்களிலும் டீசல் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்திருக்கின்றன.
கிரீன் பீஸ் இந்தியா என்கிற தன்னார்வ நிறுவனம் மும்பை நகரத்தை மையப்படுத்தி ஓர் ஆய்வு நடத்தியது. அதன்படி, பாதுகாப்பான அளவைவிட மிக அதிகமான அளவு நைட்ரஜன் ஆக்சைடு வாகனங்களால் வெளியேற்றப்படுவதாகக் கூறுகிறது. அதே நிலைமைதான் ஏனைய நகரங்களுக்கும் இருக்க முடியும். இந்த நிலைமை கட்டுப்படுத்தப்படாமல் அதிகரித்தால், நுரையீரல் தொடர்பான ஆஸ்துமா, காச நோய், நுரையீரல் புற்றுநோய் உள்ளிட்டவை அதிகரிக்கும். மிகப் பெரிய சுகாதாரச் சவாலை இந்தியா எதிர்கொள்ள நேரிடும்.
இந்தியாவை மட்டுமே எதிர்கொள்ளும் பிரச்னை அல்ல இது. வாகனங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பாலும், அவற்றிலிருந்து வெளியேறும் புகையாலும், சாலை நெரிசல்களாலும் ஒட்டுமொத்த உலகமே பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், வளர்ச்சி அடைந்த மேலைநாடுகளில் இந்தப் பிரச்னை குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் வேறுபாடு.
மேலை நாடுகளில் சொந்த வாகனங்கள் வைத்திருப்போரின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. உலகில் வாகனப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய அமெரிக்கா, தனது நூற்றாண்டு சாலை வாகனக் காதலுக்கு விடை கொடுக்க முற்பட்டிருக்கிறது. அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான அமெரிக்கர்கள் சொந்த வாகனங்கள் வைத்திருப்பதைக் கைவிட்டுப் பொதுப் போக்குவரத்தை நாடுவார்கள் என்கின்றன ஆய்வுகள்.
ஓட்டுநர் உரிமம் பெறும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது என்பதும், பல அமெரிக்க மோட்டார் வாகன நிறுவனங்கள் உற்பத்தியை நிறுத்திவிட்டன என்பதும் நம்மில் பலருக்கும் தெரியாது. அமெரிக்க சாலைகளில் ஓடும் பெரும்பாலான வாகனங்கள் இறக்குமதி செய்யப்படுபவை. இந்த வாகனங்கள் மீதான இறக்குமதி வரியை டிரம்ப் நிர்வாகம் கணிசமாக உயர்த்தி இருப்பதே, அவற்றின் பயன்பாட்டைக் குறைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.
சர்வதேச அளவிலும் மோட்டார் வாகன விற்பனை கடும் சரிவை எதிர்கொள்கிறது. 2017-இல் இருந்ததைவிட 2018-இல் பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமாக மோட்டார் வாகன விற்பனை சரிவைக் கண்டிருக்கிறது. அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் இருபதுக்கும்  அதிகமான ஐரோப்பிய நகரங்கள் டீசல் வாகனங்களுக்குத் தடை விதிக்க இருக்கின்றன. பெட்ரோல், டீசல் வாகனங்களுக்கு 13 நகரங்கள் விடை கொடுத்து மின் வாகனங்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி வழங்குவது குறித்து சிந்தித்து வருகின்றன.
இந்தியாவில், மின் வாகனங்களுக்குப் பல வரிச் சலுகைகளும், மறைமுக மானியங்களும் வழங்கி ஊக்குவிக்க நடப்பு நிதியாண்டுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையில் முனைப்பு காட்டப்பட்டிருக்கிறது. வாகனப் பதிவின் கட்டணத்தைப் பல மடங்கு உயர்த்த மத்திய சாலைப் போக்குவரத்து அமைச்சகம் உத்தேசித்திருக்கிறது. 
இதற்கான மாதிரி அறிவிப்பு, அதிகாரிகள் நிலையில் ஆலோசனைக்காக அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது.
மகிழுந்துகளுக்கான (கார்கள்) பதிவுக் கட்டணம் ரூ.600-இல் இருந்து ரூ.5,000-ஆகவும், இரு சக்கர வாகனங்களுக்கான பதிவுக் கட்டணத்தை 20 மடங்கு, அதாவது ரூ.1,000-ஆகவும் உயர்த்த அரசு உத்தேசித்துள்ளது. இதன் மூலம் மின் வாகனங்களை ஊக்குவிப்பது என்பதும், பெட்ரோல், டீசல் வாகனங்களின் பயன்பாட்டைக் குறைப்பது என்பதும்தான் அரசின் நோக்கம். அந்த நோக்கம் வெற்றி பெறுமா என்பது சந்தேகம்தான்.
புதிதாகப் பொருளாதார முன்னேற்றம் கண்டிருக்கும் இந்திய நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு, மோட்டார் வாகனம் வாங்குவது என்பது ஒருவித கெளரவமாகக் கருதப்படுகிறது. வரைமுறை இல்லாமல் அவர்களுக்கு வாகனக் கடனை ஒருபுறம் வங்கிகள் மூலம் வழங்க அனுமதித்துவிட்டு, வாகனம் வாங்காதே என்று சொல்வது அரசின் புரிதலில்லாமையையும், இரட்டை நிலைப்பாட்டையும்தான் வெளிப்படுத்துகின்றன. மின் வாகன உற்பத்தித் தேவையை ஈடுகட்டாத நிலையில், அரசின் எதிர்பார்ப்பு நடைமுறை சாத்தியமல்ல.
குறைந்த கட்டணத்தில் அதிகரித்த வசதிகளுடன் கூடிய பொதுப் போக்குவரத்தை வலுப்படுத்துவதும், வரைமுறை இல்லாமல் வாகனக் கடன் வழங்குவதை நிறுத்துவதும்தான் இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வாக இருக்க முடியும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/aug/01/புரிதல்-இல்லாத-தீர்வு-3204225.html
3203524 தலையங்கம் எங்களையும் வாழவிடுங்கள்! ஆசிரியர் Wednesday, July 31, 2019 01:32 AM +0530 சர்வதேச புலிகள் தினத்தையொட்டி, பிரதமர் நரேந்திர மோடி திங்கள்கிழமை வெளியிட்டிருக்கும் தேசிய புலிகள் கணக்கெடுப்பு அறிக்கை மிகவும் நம்பிக்கை அளிக்கிறது. 2018-ஆம் ஆண்டுக்கான புலிகள் கணக்கெடுப்பு அறிக்கையின்படி, தற்போது இந்தியாவில் 2,977 புலிகள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. 2014-இல் 2,226-ஆக இருந்த எண்ணிக்கை கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் 33% அதிகரித்திருப்பது மிகப் பெரிய வெற்றி.
ஒரு காலத்தில் ஆசியாவில் மட்டுமே லட்சக்கணக்கில் புலிகள் உலவி வந்ததுபோய், தங்களது உறைவிடங்கள் மனித ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளானதாலும், வேட்டையாடல்களாலும் புலிகள் அழிவை நோக்கி நகரத் தொடங்கின. 1968-இல் புலிகள் வேட்டைக்கு இந்தியாவில் தடை விதிக்கப்பட்டது. 1973-இல் புலிகள் அதிகமாகக் காணப்படும் எட்டு வனப்பகுதிகள் அடையாளம் காணப்பட்டு அவை புலிகள் சரணாலயமாக அறிவிக்கப்பட்டன. அதைத் தொடர்ந்து, இப்போது இந்தியாவில் 50 புலிகள் சரணாலயம் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.
ஐம்பது புலிகள் சரணாலயம் மட்டுமல்லாமல், புலிகள் அதற்கு வெளியே உள்ள காடுகளிலும் புலிகள் இந்தியாவில் காணப்படுகின்றன. தாங்கள் உலவும் பகுதிகள் மீது புலிகள் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. புலிகளுக்குத் தேவையான உணவு, தண்ணீர், மறைவிடம் ஆகியவற்றைச் சார்ந்து அவை உலவும் உறைவிடப் பகுதியின் அளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. புலிகளுக்கு இடையேகூட தங்களது ஆளுமைப் பகுதிகள் குறித்த போட்டியும், சண்டையும் நடைபெறுவதுண்டு. இதனால், பலம் குறைந்த  புலிகள் கொல்லப்படுவதுமுண்டு. 
பெரிய புலிகளின் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் பலவீனமான அல்லது இளம் வயதுப் புலிகள் தங்களுக்கென்று உறைவிடங்களை ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேறு இடம் தேடி நகர்வதும் உண்டு. சில வேளைகளில் 300 கி.மீ. தூரம் வரை புலிகள் இடம் பெயரும் என்று தெரிகிறது.
வனப் பகுதிகள் அழிக்கப்படுவதாலும், ஆக்கிமிரப்புக்கு உள்ளாவதாலும் விவசாய  நிலங்களையும் காபி, தேயிலைத் தோட்டங்களையும் தங்கள் உறைவிடங்கள் ஆக்கிக் கொள்ள நேருகிறது. அதன் விளைவாக, மனித இனத்துடன் மோதல் போக்கைக் கையாள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. 
புலிகள் ஓரிடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்திற்கு இடம்பெயருவதற்கு வசதியாக அவற்றுக்கான வழித்தடங்கள் உருவாக்கப்படுவது மிகவும் அவசியம். சரணாலயங்களுக்கு வெளியே இருக்கும் புலிகளுக்கும் போதிய கவனமும் பாதுகாப்பும் கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
புலிகள் என்கிற விலங்கினம் அழிந்துவிட்டால் மனித இனமும் அதனால் பாதிக்கப்படும் என்பதை பலரும் உணர்வதில்லை. வனப் பகுதிகள் ஆரோக்கியமாகவும் அடர்த்தியாகவும் இருப்பதற்கும், அதன் மூலம் நதிகள் பாதுகாக்கப்படுவதற்கும் புலிகள் உதவுகின்றன. அதிக அளவில் புலிகளின் நடமாட்டம் இருக்கும் வனப் பகுதிகளின் பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் உலகில் உயிர்கள் வாழ்வதற்கு மிகவும் அவசியம். உணவு பாதுகாப்புக்கும், நதி நீர் பாதுகாப்புக்கும் புலிகள் பாதுகாப்பின் அவசியம் குறித்த விழிப்புணர்வை நாம் ஏற்படுத்த வேண்டும். 
நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை, தேசிய புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் நடத்திவரும் புலிகள் கணக்கெடுப்பு என்பது மிகவும் கடினமான உழைப்பின் அடிப்படையில் நடைபெறுகிறது. 2018 அறிக்கையைத் தயாரிப்பதற்காக புலிகளின் நடமாட்டமுள்ள 20 மாநிலங்களில் 3,81,400 கி.மீ. வனப் பகுதிகளை 44,000 ஊழியர்கள் சல்லடை போட்டு ஆய்வு செய்து புள்ளிவிவரம் சேகரித்தனர். 26,838 இடங்களில் காமிராக்கள் பொறுத்தப்பட்டன. அதன் மூலம் 76,651 புலிகள், 51,777 சிறுத்தைகள் ஆகியவற்றின்  புகைப்படங்கள் பெறப்பட்டன. அந்த  புகைப்படங்களை ஒன்றோடு ஒன்று பொருத்தி சரிபார்ப்பது என்பதே கூட மிகப் பெரிய பணி.  
தற்போதைய கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் நூற்றுக்கும் அதிகமான புலிகள் காணப்படும் மாநிலங்கள் மத்தியப் பிரதேசம் (526), கர்நாடகம் (524), உத்தரகண்ட் (442), மகாராஷ்டிரம் (312), தமிழ்நாடு (264) கேரளம் (190), அஸ்ஸாம் (190) உத்தரப் பிரதேசம் (173). கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் கேரளத்தில் புலிகளின் எண்ணிக்கை 313% அதிகரித்திருக்கிறது என்றால், தமிழகத்தில் 247% அதிகரித்திருக்கிறது. 
ஒடிஸாவிலும் சத்தீஸ்கரிலும் புலிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்திருக்கிறது. புலிகள் பாதுகாப்பில் சிறந்த மேளாண்மைக்கான விருது சத்தியமங்களம் புலிகள் காப்பகத்திற்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
அரசின் புள்ளிவிவரப்படி, புலிகள் தங்களது 20% உறைவிடங்களை இழந்திருக்கின்றன. இது நல்ல அறிகுறி அல்ல. புலிகள் வேட்டையாடப்படுவதும், புலிகளின் உறுப்புகள் விற்பனை  செய்யப்படுவதும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், புலிகள் கொல்லப்படுவது தொடர்கிறது என்பதை நாம் சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. 
சீனாவின் பாரம்பரிய  மருத்துவத்தில் புலிகளின் உறுப்புகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உலக அளவில் ஆண்டொன்றுக்கு 19 பில்லியன் டாலர் (ரூ.1,30,883 கோடி) அளவில் புலிகளின் உறுப்புகள் விற்கப்படுகின்றன. அதனால் புலிகளைக் காப்பாற்ற வேண்டிய மிகப் பெரிய பொறுப்பு அரசுக்கு மட்டுமல்ல, மனித இனத்துக்கே இருக்கிறது.
புலிகள் கணக்கெடுப்பு அறிக்கையை வெளியிட்டபோது, மக்களுக்கு வீடுகள்  வழங்குவதுபோல மிருகங்களுக்கும் அவை சுதந்திரமாக உலவித் திரியும் உறைவிடத்துக்கான சூழலை ஏற்படுத்துவோம் என்றும், வளர்ச்சிப் பணிகளால் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதை அரசு உறுதிப்படுத்தும் என்றும் பிரதமர் தெரிவித்திருக்கிறார். அவரது வார்த்தைகள் செயல் வடிவம் பெற வேண்டுமென்று புலிகள் சார்பில் வேண்டுகோள் விடுக்கிறோம்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/31/எங்களையும்-வாழவிடுங்கள்-3203524.html
3202804 தலையங்கம் தொடரும் தலைமை குழப்பம்... ஆசிரியர் Tuesday, July 30, 2019 01:37 AM +0530 மக்களவைத் தேர்தல் தோல்விக்குப் பொறுப்பேற்று, கட்சித் தலைவர் பதவியிலிருந்து விலகுவதாக காங்கிரஸ் செயற்குழுவில் ராகுல் காந்தி அறிவித்து இன்றுடன் 67 நாள்கள் கடந்துவிட்டன. தனது முடிவை மாற்றிக்கொள்வதில்லை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக ராகுல் காந்தி தெரிவித்துவிட்ட பிறகும்கூட, அடுத்தகட்ட முடிவை காங்கிரஸ் கட்சி எடுக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் கட்சியின் நீண்ட நெடிய  வரலாற்றில் இதுபோன்ற நீண்ட நாள் தலைமை வெற்றிடம் இதுவரை ஏற்பட்டதில்லை. 
2019 மக்களவைத் தேர்தல் தோல்வி குறித்து ஆராய்ந்து அடுத்தகட்ட அரசியல் முயற்சிகள் எதையும் எடுக்கவில்லை. நாடாளுமன்றத்திலும் சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் கட்சியின் செயல்பாடுகளில் அழுத்தமோ, முனைப்போ, இலக்கோ இல்லாமல் இருக்கிறது. இந்தியப் பொருளாதாரத்துக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் தொலைநோக்கு பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் பல்வேறு சட்டத்திருத்தங்களை நரேந்திர மோடி அரசு எந்தவித வலிமையான எதிர்ப்போ, விமர்சனமோ, விவாதமோ இல்லாமல் சுலபமாக நிறைவேற்றிக் கொண்டிருப்பதற்கு, காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமை வெற்றிடம் மிக முக்கியமான காரணம். 
கர்நாடகத்தில் காங்கிரஸ்-மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளக் கூட்டணி அரசு கவிழ்ந்திருக்கிறது. இது குறித்து ராகுல் காந்தி தனது சுட்டுரையில் கட்சிக்குள்ளேயே இருக்கும் சில சுயநலவாதிகளின் பங்களிப்பும் காரணம் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். அதிலிருந்து காங்கிரஸின் கோஷ்டி மோதல்தான் குமாரசாமி அரசு கவிழ்ந்ததற்குக் காரணம் என்பதை அவர் மறைமுகமாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். கர்நாடகத்தில் மட்டுமல்லாமல்,  இந்தியாவின் வேறு பல மாநிலங்களிலும் கோஷ்டி மோதல்கள் வெடிக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றன.
அடுத்த ஆறு ஏழு மாதங்களில் மகாராஷ்டிரம், ஜார்க்கண்ட், ஹரியாணா, ஜம்மு-காஷ்மீர், தில்லி ஆகிய ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவைகளுக்கு தேர்தல் நடக்க இருக்கிறது. இதே நிலை தொடர்ந்தால், அந்தத் தேர்தல்களில் காங்கிரஸ் கட்சியின் வாய்ப்பு எப்படியிருக்கும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. 
அடுத்த தலைவர் குறித்து முடிவெடுக்க வேண்டிய காங்கிரஸின் செயற்குழு கூடவில்லை. தலைவர் பதவிக்குப் பல பெயர்கள் அடிபடுகின்றன. ஆனால், தேர்ந்தெடுக்கப்படவிருக்கும் அடுத்த தலைவர் மூத்தவர்களில் ஒருவரா, இளைய தலைமுறைத் தலைவரா, வடநாட்டைச் சேர்ந்தவரா, தென்னாட்டைச் சேர்ந்தவரா என்பது உள்ளிட்ட பல்வேறு கேள்விகளுக்கு விடைகாண  முடியாமல் காங்கிரஸ் கட்சியில் மெளனம் நிலவுகிறது. 
காங்கிரஸ் கட்சியின் அடுத்த தலைவரை தேர்ந்தெடுக்கப்போவது நேரு குடும்பமா அல்லது ராகுல் காந்தி தனது குறிப்பில் கூறியிருப்பதுபோல அந்தக் குடும்பம் விலகி நிற்கப் போகிறதா என்பது குறித்த தெளிவு ஏற்பட்டாக வேண்டும். ராகுல் காந்தி, காங்கிரஸ் நாடாளுமன்ற கட்சித் தலைவர் சோனியா காந்தி, பொதுச் செயலாளர் பிரியங்கா வதேரா ஆகியவர்களின் பங்களிப்பு என்னவாக இருக்கும் என்பது குறித்த தெளிவான நிலைப்பாட்டை கட்சி எடுத்தாக வேண்டும். அப்படி எடுக்காமல் போனால், அடுத்தாற்போல தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்க இருப்பவரின் ஆளுமை பாதிக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல், காங்கிரஸ் மீண்டும் புத்துயிர் பெறும் வாய்ப்பு தடுக்கப்படும். நரசிம்ம ராவால் கட்சியைத் தனது முழுக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரமுடியாமல் போனதற்கு நேரு குடும்பத்து விசுவாசிகள் ஏற்படுத்திய பிரச்னைகள்தான் காரணமென்பதை நாடறியும்.
நேரு குடும்ப விசுவாசிகள் பலரின் பெயர்கள் தலைமைப் பதவிக்கு அடிபடுகின்றன. தங்களது விசுவாசி ஒருவரை தலைமைப் பொறுப்பில் நேரு குடும்பம் நியமிக்குமேயானால், கட்சிக்குப் புத்துயிர் அளிக்கும் முயற்சி வெற்றி பெறாது என்பதை இப்போதே கூறிவிடலாம். காங்கிரஸை ஒற்றுமையாக வைத்திருப்பது நேரு குடும்பம்தான் என்று கருதி பழைய பாணியில் காங்கிரஸ் செயல்படுமேயானால், மீண்டும் நியமன முறை தொடர்ந்து உள்கட்சி ஜனநாயகம் இல்லாமல் அந்தக் கட்சி மேலும் சரிவைத்தான் சந்திக்க நேரிடும்.
1969 காங்கிரஸ் பிளவுக்கு முன்னால் வரை, காங்கிரஸ் கட்சியில் உறுப்பினர் சேர்க்கை முறையாக நடத்தப்பட்டு எல்லா பதவிகளுக்கும் தேர்தல் மூலம் மட்டுமே பொறுப்பாளர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள். அதனால்தான் சேலத்திலிருந்து தொண்டரான ராஜாஜியும், விருதுநகரிலிருந்து சாதாரண தொண்டரான காமராஜரும் கட்சியின் தலைவர்களாக உருவெடுக்க முடிந்தது. 
காங்கிரஸ் மீண்டும் மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டி, அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி, காங்கிரஸ் செயற்குழு ஆகியவற்றுக்கான தேர்தலை நடத்த முற்பட வேண்டும். சுதந்திரத்துக்கு முன்னால் வரை அந்தக் கட்சி அப்படித்தான் செயல்பட்டது. இந்திரா காந்தியின் வரவுக்குப் பிறகுதான் காங்கிரஸில் நியமனக் கலாசாரமும் வாரிசு கலாசாரமும் வலுப்பெற்றன. அகில இந்திய தலைமையைப் பின்பற்றி மாநில அளவிலும், மாவட்ட அளவிலும் கூட  அதேமுறை கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலமாக நிலைநாட்டப்பட்டுவிட்டது.
காங்கிரஸ் தன்னுடைய பழைய வீரியத்தையும், செல்வாக்கையும் மீட்டெடுக்க, ராகுல் காந்தியின் பதவி விலகல் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்த வாய்ப்பை காங்கிரஸ் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்போகிறதா, இல்லை ஒரேயடியாகத் தன்னை மேலும் பலவீனமாக்கிக்கொண்டு பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஒரு கட்சி ஆட்சி முறைக்கு வழிகோலப் போகிறதா என்பதுதான், இந்திய ஜனநாயகம் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் கேள்வி.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/30/தொடரும்-தலைமை-குழப்பம்-3202804.html
3202202 தலையங்கம் கார்கில் உணர்த்திய பாடம்! ஆசிரியர் Monday, July 29, 2019 04:03 AM +0530
இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் தொடுத்த கார்கில் போர் முடிந்து 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் ஊடுருவலை இந்தியப் படைகள் வெற்றிகரமாக எதிர்கொண்டு பாகிஸ்தானுக்குப் பாடம்  புகட்டியது என்பது மட்டுமல்லாமல், ராஜாங்க ரீதியாக இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சாதனை கார்கில் போரின் போதான நமது அணுகுமுறை. பிரதமர் நரேந்திர மோடி கூறியிருப்பதுபோல, இந்தியா குறித்த சர்வதேச நாடுகளின் பார்வையைக் கார்கில் மாற்றியமைத்தது என்பது உண்மை.

இன்றைய தலைமுறையினர் பலருக்கும், இந்தியா மீது பாகிஸ்தான் மறைமுகமாகத் தொடுத்த கார்கில்  போர் குறித்தும், அதன் பின்னணி குறித்தும் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் சமாதான முயற்சியில் ஈடுபடுவது ஆரம்பம் முதலே பாகிஸ்தான் ராணுவத்துக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இந்தியா சற்றும் எதிர்பாராமல் எதிர்கொண்ட அந்த மறைமுகப் போருக்குப் பின்னால் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் மிகப் பெரிய திட்டமிடல் இருந்தது என்பதுதான் உண்மை.  

பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதியாக இருந்த ஜெனரல் பர்வேஸ் முஷாரப்பும், அவரது தளபதிகளான லெப்டினன்ட் ஜெனரல் அஜீஸ் கான், லெப்டினன்ட் ஜெனரல் மஹமுது, லெப்டினன்ட் ஜாவேத் ஹஸன் ஆகியோர் அடங்கிய "கார்கில் குழு' என்று அறியப்படும் நால்வர் அணிதான் ஊடுருவல் முயற்சிக்குக் காரணம்.  

இந்தியா-பாகிஸ்தான் எல்லைக் கட்டுப்பாட்டு கோடு பகுதியில் அந்த நால்வருமே பணியாற்றியிருந்ததால், எல்லையைச் சுற்றிய பகுதிகள் குறித்த முழுமையான புரிதல் அவர்களுக்கு இருந்தது. லடாக் பகுதியுடன் ஸ்ரீநகரை இணைக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலையைத் துண்டித்துவிட்டால் இந்தியத் துருப்புகளை வட எல்லைப் பகுதிக்கு இந்தியா ராணுவத்தால் நகர்த்த முடியாமல் தடுக்கப்படும் என்று அவர்கள் திட்டமிட்டனர். 

கார்கில் பகுதியிலுள்ள உயரமான பனிச் சிகரங்களில் இந்திய பாதுகாப்புப் படைகள் நிறுத்தப்பட்டிருக்கவில்லை. அங்கே இருக்கும் 15 அல்லது 20 சிகரங்களை ஊடுருவல் மூலம் பாகிஸ்தான் படைகள் கைப்பற்றிவிட்டால், இந்தியாவால் அவர்களை அங்கிருந்து அகற்ற முடியாது. அந்தச் சூழலை சற்றும் எதிர்பார்க்காத இந்தியா பதற்றத்தில் சர்வதேச நாடுகளை உதவிக்கு அழைக்கும். தெற்காசியாவில் அணுஆயுதப் போர் மூண்டுவிடக் கூடாது என்கிற அச்சத்தில் உலக நாடுகள் பாகிஸ்தானுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த இந்தியாவை வற்புறுத்தும். வேறு வழியில்லாமல் காஷ்மீர் பிரச்னையை பேசித் தீர்க்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும், சியாச்சின் பனிச் சிகரங்களிலிருந்து வெளியேற வேண்டிய கட்டாயமும் இந்தியாவுக்கு ஏற்படும் என்பதுதான் பாகிஸ்தான் கார்கில் குழுவினரின் ரகசியத் திட்டம்.

கார்கில் திட்டம் குறித்து பல மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப்புக்கே கூறப்பட்டது. காஷ்மீருக்கு விடுதலை பெற்றுத் தந்தவர் என்று வரலாற்றில்  இடம்பெறுவீர்கள் என்று பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப்புக்கு பர்வேஸ் முஷாரப்பும், தளபதி அஜீஸ் கானும் ஆசை காட்டினார்கள். கார்கில் திட்டத்துக்குப் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப்பும் ஒப்புதல் அளித்தார். 

கார்கில் குழு திட்டமிட்டபடி 15, 20 பனிச் சிகரங்களைக் கைப்பற்றியதைத் தொடர்ந்து, ஆர்வக் கோளாறில் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் இளம் வீரர்கள் ஏறத்தாழ 120 சிகரங்களைக் கைப்பற்றி ஊடுருவினர். இதுதான் பாகிஸ்தானின் கார்கில் திட்டம் தோல்வியைத் தழுவுவதற்கு மிக முக்கியமான காரணமாக மாறியது. 

என்ன விலை கொடுத்தாலும் இந்திய எல்லையிலிருந்து பாகிஸ்தான் வீரர்களை வெளியேற்ற வேண்டும் என்பதில் அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாய் தீர்மானமாக இருந்தார். இந்திய ராணுவத்துக்கு போஃபர்ஸ் பீரங்கிகள் மிகப் பெரிய அளவில் கைகொடுத்தன. பனிச் சிகரங்களில் முகாமிட்டிருந்த பாகிஸ்தான் வீரர்களுக்கு உணவும் ஆயுதமும் அனுப்பப்படுவதை இந்திய விமானப் படை முடக்கியது. ஆரம்பத்தில் வீரர்களை இழந்த நமது ராணுவம், மிகப் பெரிய அளவில் தாக்குதலை நடத்தி பாகிஸ்தானிய ராணுவத்துக்கு எதிர்பாராத அளவில் அழிவை ஏற்படுத்தியது. அப்போதுதான் கார்கில் திட்டம் மிகப் பெரிய தவறு என்பதை பாகிஸ்தான் ராணுவம் உணரத் தொடங்கியது.

ராணுவ ரீதியாக மட்டுமல்லாமல், ராஜாங்க ரீதியாகவும் இந்தியா மிகப் பெரிய வெற்றியை சாதித்தது. ஊடுருவியவர்கள் முஜாஹிதீன்கள் அல்ல, பாகிஸ்தானிய ராணுவ வீரர்கள் என்பதை இந்தியா நிரூபித்தபோது அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகள் பாகிஸ்தான் மீது அழுத்தம் கொடுக்கத் தொடங்கின. தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் பிரஜேஷ் மிஸ்ரா, வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஜஸ்வந்த் சிங், வெளியுறவுத் துறைச் செயலர் ரகுநாத் ஆகியோரின் உதவியுடன் கார்கில் ஊடுருவலை அப்போதைய பிரதமர் வாஜ்பாய் எதிர்கொண்ட துணிவும் சாதுர்யமும் வரலாற்றில் இடம்பெற வேண்டியவை.

 கார்கில் போர் முடிந்து 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இந்தியாவை ஊடுருவல் மூலமும், நேரடிப் போர் மூலமும் அடிபணிய வைக்க முடியாது என்பதைப் பலமுறை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்த பாகிஸ்தான், இன்னும் பாடம் படித்ததாகத் தெரியவில்லை. பாகிஸ்தான் மட்டும்தானா, கார்கில் போரும் அதற்குப் பிறகு தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் ஊடுருவல்களும், தாக்குதல்களும் இந்தியாவை விழிப்படையச் செய்திருக்கிறதா என்றால், நாமும் பாடம் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றுதான் கூறத்  தோன்றுகிறது. 

இன்னும்கூட நாம் ராணுவத் தளவாடங்கள் வாங்குவதிலும், போர் விமானங்களை வாங்குவதிலும் விவாதமும் சர்ச்சையும் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோமே தவிர, சாதுர்யமாக நமது முப்படைகளையும் வலிமைப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/29/கார்கில்-உணர்த்திய-பாடம்-3202202.html
3200834 தலையங்கம் நம்பிக்கை அளிக்கும் தீர்ப்பு! ஆசிரியர் Saturday, July 27, 2019 01:42 AM +0530 இருப்பதற்கு ஓர் உறைவிடம் என்பது எல்லோருக்குமே இருக்கும் கனவு. வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் வீடு வாங்குவோரின் நலனைப் பேணவும், அவர்களை ஏமாற்ற முற்படுபவர்களைக் கடுமையாகத் தண்டிக்கவும் சட்டங்கள் இருக்கின்றன. இந்தியாவில் இன்னும்கூட வீடு வாங்குவோருக்கு முழுமையான பாதுகாப்பும், அவர்களது முதலீட்டுக்கு உத்தரவாதமும் வழங்கும் அளவிலான சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்படவில்லை. 
அடுத்த 25 ஆண்டுகளில் ஏறத்தாழ இந்தியாவின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள்தொகையினர் நகரங்களில் குடியேற இருக்கிறார்கள். ஏற்கெனவே இந்தியா மிக வேகமாக நகர்மயமாகி வருகிறது. அதனால் மாநகரங்களில் மட்டுமல்லாமல், சிறு நகரங்களில்கூட குடியிருப்புகள் உருவாகி வருகின்றன. 
மத்திய அரசின் நடுத்தர, நலிந்த பிரிவினருக்கான குடியிருப்புக்கு வழங்கப்படும் மானியமும், வங்கிகள் மூலம் வழங்கப்படும் வீட்டுக் கடனும் சொந்த வீடு என்கிற கனவு நனவாக பெரிதும் உதவும் அதே வேளையில், இதை பயன்படுத்தி குடியிருப்புக் கட்டுமான நிறுவனங்கள் சில வீடு வாங்குவோரை ஏமாற்றியும் வருகின்றன. வீடு வாங்குவோரின் அவலத்துக்கு செவிசாய்த்திருக்கிறது உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய இரண்டு தீர்ப்புகள். 
அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு நிறுவனங்கள் திவாலாகும்போது, அந்த நிறுவனத்தின் சொத்துகள் வங்கிகளால் பறிமுதல் செய்யப்படுகின்றனவே தவிர, வீடு வாங்குபவர்களுக்குச் சாதகமாக இல்லை. மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின் அடிப்படையிலோ, நுகர்வோர் நீதிமன்றத்தை நாடியோ தங்களது முதலீட்டை திரும்பப் பெற வேண்டுமே தவிர, திவால் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அவர்கள் பங்கு பெறக் கூடாது என்று மனை வணிகத் துறையினர் உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகினார்கள். இந்த வழக்கில்தான் உச்சநீதிமன்றம் மிகவும் தெளிவாக வீடு வாங்குவோருக்கு சாதகமான தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறது.
"ஜேப்பீ இன்ப்ராடெக்' என்கிற அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு கட்டுமான நிறுவனம், நிதி நெருக்கடியால் தங்களது பல்வேறு குடியிருப்புத் திட்டங்களை நிறைவேற்ற முடியாமல் கைவிட்டது. அதில் குடியிருப்புக்காக முதலீடு செய்தோர் தங்களது முதலீட்டுக்கு பாதுகாப்புக் கோரி நீதிமன்றத்தை அணுகினார்கள். இந்த வழக்கில், திவால் சட்டத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட திருத்தத்தின் அடிப்படையில் குடியிருப்புக்கு முதலீடு செய்திருப்பவர்களும், கடன் கொடுத்தவர்களாகக் கருதப்படுவார்கள் என்கிற வாதத்தை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது நீதிமன்றம்.
லட்சக்கணக்கானோர் வீடுகள் வாங்குவதற்காக வீட்டுக் கடன் வாங்குகிறார்கள். அந்த வீடுகள் குறிப்பிட்ட காலத்தில் அவர்களுக்கு தரப்படவில்லை என்றாலும்கூட, அவர்கள் கடன் தவணை, வட்டியை வங்கிகளுக்குச் செலுத்தியாக வேண்டும். 
இவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை அரசுக்கு இருக்கிறது. அதனால்தான் நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம், மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டம் உள்ளிட்ட அலைக்கழிக்கும் முறைகளில் வீடு வாங்க முற்படுவோர் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதற்கு, திவால் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டது. 
உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் இனிமேல் வீடு வாங்கியவர்கள் குடியிருப்புக் கட்டுமானம் கைவிடப்பட்டாலோ, பாதியில் நின்று போனாலோ அதற்காகக் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தங்கள் வாழ்நாள் சேமிப்பை முதலீடு செய்தவர்களும், திவால் சட்டத்தின் கீழ் நிறுவனத்துக்குக் கடன் வழங்கியவர்களாக முன்னுரிமை பெறுவார்கள். வீடு வாங்குவோரைப் பாதுகாப்பதற்கு தெளிவான, பொதுவான கொள்கை முடிவை எடுக்க வேண்டும் என்றும் அரசை வலியுறுத்தியிருக்கிறது நீதிமன்றம். 
தலைநகர் தில்லியிலுள்ள "அமர்பாலி' என்கிற மிகப் பெரிய அடுக்குமாடிக் கட்டுமான நிறுவனம் நிதி நெருக்கடியில் சிக்கி தன்னுடைய அத்தனை குடியிருப்புத் திட்டங்களையும் அரைகுறையாகக் கைவிட்டுவிட்டது. உச்சநீதிமன்றம் தலையிட்டு மனை வணிக ஒழுங்காற்றுச் சட்டத்தின் கீழ் அந்த நிறுவனத்தின் பதிவை ரத்து செய்திருக்கிறது. 
அத்துடன் நின்று விடவில்லை. அரைகுறையாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் அத்தனை குடியிருப்புத் திட்டங்களையும் மத்திய அரசின் தேசிய கட்டடக் கட்டுமான நிறுவனம் கட்டி முடிக்க வேண்டும் என்றும், அதற்காக 8% கட்டணத் தொகை வசூலித்துக் கொள்ளலாம் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. 
மேலும், வங்கிகளும் அரசுத் துறையினரும் அந்தத் திட்டங்கள் தடையில்லாமல் கட்டி முடிக்கப்பட்டு, வீடு வாங்கியவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியிருக்கிறது. வீடு வாங்கியவர்கள் மீது மேலும் வட்டிச் சுமையை ஏற்றக் கூடாது என்றும், அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற்றப்படக் கூடாது என்றும் கடுமையாக எச்சரித்திருக்கிறது உச்சநீதிமன்றம். அமர்பாலியில் வீடு வாங்கியவர்கள் சிலர் முழுமையாகவும், பலர் பாதிக்கு மேலும் வீட்டுக்கான தவணைத் தொகையைச் செலுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதையும் 
உச்சநீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. 
இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி, கட்டுமானத் துறையின் வளர்ச்சியைச் சார்ந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், இந்தியாவில் மனை வணிகத் துறையினர் மத்தியில் பேராசையும், மோசடி மனப்பான்மையும் காணப்படுகிறது. அதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், அரசுத் தரப்பிலிருந்து அவர்களுக்குத் தரப்படும் நெருக்கடிகளும், கையூட்டு எதிர்பார்ப்புகளும்தான். 
நேர்மையாகவும், நியாயமாகவும் தரமான வீடுகளைக் குறிப்பிட்ட காலத்தில் கட்டி முடித்து வழங்க முற்படும் கட்டுமான நிறுவனங்கள் அரசியல் தலையீட்டாலும், அதிகாரிகளின் எதிர்பார்ப்புகளாலும் செயல்பட முடியாமல் தவிக்கின்றன. மோசடி நிறுவனங்கள் அரசியல்வாதிகளையும் அதிகாரிகளையும் திருப்திப்படுத்தி வீடு வாங்குவோரை ஏமாற்றி கோடிகளைக் குவிக்கின்றன. இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு எட்டப்படாத வரை "ஜேப்பீ இன்ப்ராடெக்', "அமர்பாலி' போன்ற நிகழ்வுகள் தொடரத்தான் செய்யும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/27/நம்பிக்கை-அளிக்கும்-தீர்ப்பு-3200834.html
3200019 தலையங்கம் அமெரிக்க அதிபரா இப்படி? ஆசிரியர் Friday, July 26, 2019 01:33 AM +0530 அமெரிக்காவின் அதிபராக இருக்கும் ஒருவர் பின்விளைவுகள் குறித்துச் சிந்திக்காமல், ஆதாரமில்லாத கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவது மிகுந்த கண்டனத்துக்குரியது. காஷ்மீர் பிரச்னை குறித்த அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப்பின் கருத்து இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலக அளவில் அதிர்ச்சி அலையையும், கடுமையான விமர்சனத்தையும் எழுப்பியிருக்கிறது. 
பாகிஸ்தான் பிரதமரின் சமீபத்திய முதலாவது சந்திப்பின்போது, ஜப்பானில் கூடிய ஜி-20 மாநாட்டின்போது காஷ்மீர் பிரச்னையில் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே மத்தியஸ்தம் செய்யும்படி இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தன்னைக் கேட்டுக்கொண்டதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார் அதிபர் டிரம்ப். அதன் விளைவாக இந்திய நாடாளுமன்றம் அமளி துமளிப்பட்டது. 
பிரதமர் மோடி அப்படியொரு கருத்தைத் தெரிவிக்கவில்லை என்று, அதிபர் டிரம்ப்புடனான பிரதமர் மோடியின் சந்திப்பின்போது உடன் இருந்த இந்திய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர் நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்து இந்தியாவின் நிலைமையைத் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். காஷ்மீர் பிரச்னையையே பிரதமர் எழுப்பவில்லை என்பதையும், பாகிஸ்தானுடனான எல்லாப் பிரச்னைகளும் இருதரப்பு பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காணப்படுமே தவிர, மூன்றாவது நபரின் அல்லது நாட்டின் தலையீட்டுக்கு இடமில்லை என்பதையும் ஐயப்பாட்டுக்கு இடமின்றி வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் நாடாளுமன்றத்தில் உறுதியளித்திருக்கிறார்.
இந்திய அரசால் முற்றிலுமாக மறுக்கப்பட்டிருக்கும் அதிபர் டிரம்ப்பின் கருத்து வியப்பை ஏற்படுத்திவிடவில்லை. இதுபோல தொடர்பில்லாமலும், ஆதாரமில்லாமலும் கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதும், ஏனைய நாடுகளுடனான நல்லுறவை பாதிக்கும் அறிவிப்புகளை வெளியிடுவதும் அதிபர் டிரம்ப்புக்கு புதிதொன்றுமல்ல. 
கனடா, மெக்ஸிகோ, முக்கியமான ஐரோப்பிய நட்பு நாடுகள் ஆகியவற்றுடனான அமெரிக்காவின் ராஜாங்க ரீதியான நெருக்கத்தை அதிபர் டிரம்ப்பின் செயல்பாடுகள் குலைத்திருக்கின்றன. தன்னிச்சையாக ஈரானிய அணு ஒப்பந்தத்திலிருந்து விலகிக்கொண்டு, உலகைப் போரின் விளிம்புக்கு கொண்டு நிறுத்தும் அளவுக்கு அவரது பொறுப்பற்ற செயல்பாடு இருந்து வருகிறது. சர்வதேசப் பொருளாதார சமநிலையை டிரம்ப் நிர்வாகத்தின் முடிவுகள் கடந்த சில மாதங்களாகப் புரட்டிப்போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.
இந்தியாவுடனான அமெரிக்காவின் உறவு எந்த அளவுக்கு முக்கியம் என்பதை அவர் புரிந்து வைத்திருப்பார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு கடந்த சில மாதங்களாகவே பொய்த்து வருகிறது. சீனாவுடன் பொருளாதாரப் பிரச்னைகளில் அமெரிக்கா பனிப்போர் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இந்தியாவுடனான உறவை பலமாகத் தக்கவைத்துக் கொள்வார் என்று நினைத்தால், வர்த்தக ரீதியாக இந்தியாவுக்கு எதிரான நிலையை டிரம்ப் நிர்வாகம் கையாண்டு வருகிறது. 
இந்தியா எத்தனையோ பிரச்னைகளுக்கு இடையிலும், சீன-பாகிஸ்தான் நெருக்கத்தின் காரணமாக, அமெரிக்காவுடனான நல்லுறவை மிகவும் பொறுமையாகவும் சாதுர்யமாகவும் பேணி வருகிறது. ஆனால் அதிபர் டிரம்ப்போ, அளவுக்கு மீறி இந்தியாவின் பொறுமையைச் சோதிக்க முற்பட்டிருக்கிறார். 
காஷ்மீர் பிரச்னையைப் பொருத்தவரை, 1972-இல் இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கும், பாகிஸ்தான் அதிபர் சுல்பிகர் அலி புட்டோவுக்கும் இடையே கையொப்பமான சிம்லா ஒப்பந்தத்தை இன்று வரை இந்தியா மதித்து நடந்து வருகிறது. இரு நாடுகளாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சிம்லா ஒப்பந்தத்தின் முக்கியமான அம்சங்கள் ஜம்மு-காஷ்மீரில் எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டை மதிப்பதும், இரு நாடுகளுக்கிடையேயான எல்லா பிரச்னைகளுக்கும் நேரடியான இருதரப்பு பேச்சுவார்த்தை மூலம் மட்டுமே முடிவு காண்பது என்பதும்தான். 
எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டை பாகிஸ்தான் பலமுறை தொடர்ந்து மீறி சிம்லா ஒப்பந்தத்தின் உணர்வை மதிக்காமல் நடந்திருக்கிறது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, காஷ்மீர் பிரச்னையில் முத்தரப்புப் பேச்சுவார்த்தைக்கு இடமில்லை என்கிற தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொண்டதில்லை. அதே நிலை தொடர்கிறது என்பதை நரேந்திர மோடி அரசும் நாடாளுமன்றத்தில் இப்போது தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறது. நமது நிலைப்பாட்டை மீண்டும் ஒருமுறை உரக்க வலியுறுத்த வாய்ப்பளித்ததற்கு அதிபர் டிரம்ப்புக்கு நாம் நன்றி கூற வேண்டும்.
ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து தனது துருப்புகளை அமெரிக்கா விலக்கிக்கொள்ள விரும்புகிறது. அதற்கு பாகிஸ்தானின் உதவி அமெரிக்காவுக்குத் தேவைப்படுகிறது. காஷ்மீர் பிரச்னை என்கிற கேரட்டைக் காட்டி பாகிஸ்தானிய ராணுவத்தையும், ஆட்சியாளர்களையும் திருப்திப்படுத்தவும், அவர்கள் உதவியுடன் தலிபான்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தவும் அமெரிக்கா விழைகிறது என்று தோன்றுகிறது. ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து அமெரிக்கா வெளியேறினால், அங்கே வியத்நாம் போன்ற நிலைமை ஏற்பட்டு தெற்காசியாவையும் உலகத்தையும் அச்சுறுத்தும் பயங்கரவாதத்தின் உலைக்கலன் உருவாகும் என்பதை டிரம்ப் நிர்வாகம் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. 
அதிபர் டிரம்ப்பின் ஆதாரமற்ற, புரிதல் இல்லாத காஷ்மீர் குறித்த கருத்து, அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகத்தை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. காஷ்மீர் விவகாரம் இருதரப்புப் பிரச்னை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதிபர் டிரம்ப்புக்கு பிம்பச் சரிவு ஏற்படாமல் இருப்பதற்கான முயற்சியில் அது ஈடுபட்டிருக்கிறது. 
ஆதாரமில்லாத கருத்தை வெளியிடுவதும், அவசியமில்லாமல் பிரச்னைகளை உருவாக்குவதும், சர்வதேச அரசியலில் தனிமைப்படுவதும், நட்புறவை சிதைத்துக்கொள்வதும் அமெரிக்காவின் அதிபராக இருப்பவருக்குப் பெருமை சேர்க்காது!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/26/அமெரிக்க-அதிபரா-இப்படி-3200019.html
3199313 தலையங்கம் புரிதல் இல்லாததன் விளைவு... ஆசிரியர் Thursday, July 25, 2019 01:44 AM +0530 இந்த ஆண்டும் தனிநபர் வருமான வரி தாக்கல் செய்ய வேண்டிய கடைசித் தேதி ஒரு மாதத்துக்குத் தள்ளிப்போடப்பட்டிருக்கிறது. ஜூலை 31-ஆம் தேதி தாக்கல் செய்ய வேண்டிய வருமான வரிக் கணக்கை ஆகஸ்ட் 31-ஆம் தேதி வரை தாக்கல் செய்யலாம் என்று வருமான வரித் துறை அறிவித்திருக்கிறது. எதார்த்த நிலை புரியாமலும் தொலைநோக்குப் பார்வை இல்லாமலும் மத்திய நேரடி வரிகள் ஆணையம் (சென்ட்ரல் போர்ட் ஆஃப் டைரக்ட் டாக்ஸஸ்) செயல்படுகிறது என்பதைத்தான் இது வெளிப்படுத்துகிறது. 
வரவு-செலவு கணக்குகளைத் தணிக்கை செய்யத் தேவையில்லாதவர்கள் ஜூலை 31-க்குள்ளும், வரவு-செலவு கணக்கு தணிக்கை செய்யப்பட வேண்டியவர்கள் செப்டம்பர் 30-ஆம் தேதிக்குள்ளும் ஒவ்வொரு நிதியாண்டும் தங்களது வருமான வரிக் கணக்கைத் தாக்கல் செய்ய வேண்டும். 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்பவர்கள், நான்கு விதமாகப் பிரிக்கப்பட்டனர். ஜூன் 30-ஆம் தேதிக்குள் மாத வருவாய்ப் பிரிவினர், ஜூலை 31-ஆம் தேதிக்குள் சுயதொழில் செய்பவர்கள், அக்டோபர் 31-ஆம் தேதிக்குள் தனி உரிமையாளர் நிறுவனங்கள், கூட்டு உரிமையாளர் நிறுவனங்கள், நவம்பர் 30-ஆம் தேதிக்குள் வரையறுக்கப்பட்ட தனியார் நிறுவனம் (பிரைவேட் லிமிடெட்), வரையறுக்கப்பட்ட பொது நிறுவனம் (பப்ளிக் லிமிடெட்) ஆகியவற்றின் கணக்குகள் தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும்.
2013-14 நிதியாண்டில் வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை 3.5 கோடியாக இருந்தது. அதுவே கடந்த 2017 - 18 நிதியாண்டில் 6.44 கோடியாக அதிகரித்திருக்கிறது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்பவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்து வருகிறது. குறிப்பாக, அதிக மதிப்புச் செலாவணிகள் செல்லாததாக்கப்பட்டதன் விளைவாக, வருமான வரி தாக்கல் செய்வோரின் எண்ணிக்கை ஏறத்தாழ இரட்டிப்பாகி இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. 
இந்த அளவுக்கு வருமான வரி தாக்கல் செய்வோரின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்கு வருமான வரித் துறையின் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பு அதிகரிக்கப்படவில்லை. ஒரே நேரத்தில் பல லட்சம்  பேர் வருமான வரித் துறையின் இணையதளத்தில் தங்களது கணக்குகளை தாக்கல் செய்வதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இணைய வசதி மேம்படுத்தப்படவில்லை.
கடந்த 2017-18 நிதியாண்டிலிருந்து நிதியமைச்சகம் மிகக் கடுமையான ஒரு செயல்பாட்டைக் கையாளத் தொடங்கியிருக்கிறது. குறித்த காலத்தில் வருமான வரி தாக்கல் செய்யாதவர்கள் அபராதம் செலுத்தியாக வேண்டும் என்பதுதான் அது. வருமான வரித் துறையின் இணைய தள தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பு வசதிகள் மேம்படுத்தப்படாத நிலையில், காலதாமதத்தின் பழியை வருமான வரி தாக்கல் செய்பவர்கள் மீது சுமத்துவது நேர்மையான அணுகுமுறை அல்ல. 
நேரடி வரி வருவாயை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று அரசு விரும்பும் நிலையில், தாமதமானாலும்கூட வருமான வரி தாக்கல் செய்வதை ஊக்குவிக்காமல் இருப்பது சிறு, குறு தொழில்களையும், புதிதாக வரி செலுத்த விரும்புபவரையும் பாதிக்கிறது. புதிதாகத் தொழில் தொடங்க விரும்புபவர்கள் குறைந்தது இரண்டு ஆண்டுகளாவது வருமான வரி தாக்கல் செய்திருக்க வேண்டும். முத்ரா கடன் வழங்குவதற்குக்கூட இரண்டு வருட வருமான வரி கணக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கிறதா என்று வங்கிகள் கேள்வி கேட்கின்றன. புதிய தொழில்முனைவோரை ஊக்குவிப்பதற்காகவாவது, தாமதமாக வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்வதற்கான கால அவகாசத்தைக் குறைந்தபட்சம் இரண்டு ஆண்டுகளாக அரசு நீட்டிக்க வேண்டும்.
 மேலை நாடுகளில் மக்கள்தொகை குறைவு. வரி செலுத்துவோரின் எண்ணிக்கையும் குறைவு. முறையான மேம்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்பம் கையாளப்படுகிறது. அதனால், வெளிநாடுகளையும், வளர்ச்சி பெற்ற மேலை நாடுகளையும் ஒப்பிட்டு இந்திய அரசு தன்னுடைய சட்ட திட்டங்களை இயற்றக் கூடாது.
வரி வருவாய்க்குள் கொண்டுவரப்பட வேண்டியவர்கள் இன்னும்  பல கோடிப் பேர் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் பிற நாடுகளின் பாணியைப் பின்பற்றி இந்தியாவின் நிதி நிர்வாகம் நடத்தப்பட்டால் அது விபரீதத்தில்தான் முடியும்.
நாம் இன்னொரு முக்கியமான உண்மையையும் உணர வேண்டும். அதிகரித்து வரும் இந்தியாவின் தொழில் வளர்ச்சியையும், வருமான வரி தாக்கல் செய்வோரின் எண்ணிக்கையையும் எதிர்கொள்ளும் அளவிலான பட்டயக் கணக்காளர்கள் (சார்ட்டட் அக்கவுண்டன்ட்ஸ்) இந்தியாவில் இல்லை. இந்தியாவில் இருக்கும் மொத்த பட்டயக் கணக்காளரின் எண்ணிக்கை 1.32 லட்சம்தான். அவர்களது உதவியில்லாமல் வருமான வரி கணக்கு தாக்கல் செய்யக்கூடிய மாத வருவாய்ப் பிரிவினர், வருமான வரி தாக்கல் செய்வோரில் 36% மட்டுமே.
ஏனைய 4.11 கோடி வருமான வரிக் கணக்குகளைத் தாக்கல் செய்வதற்கு பட்டயக் கணக்காளர்களின் உதவி தேவை. அதாவது, சராசரியாக ஒவ்வொரு பட்டயக் கணக்காளரும் 300-க்கும் அதிகமான கணக்குகளை தணிக்கை செய்தாக வேண்டும். முறையாகவும், தவறில்லாமலும் குறுகிய காலஅவகாசத்தில் அவர்களால் கணக்குகளைத் தணிக்கை செய்து வருமான வரிக் கணக்கு தாக்கல் செய்துவிட முடியாது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளப் பேரறிவு ஒன்றும் தேவையில்லை.
ஆண்டுதோறும் கணக்கு தாக்கல் செய்வதற்கான காலஅவகாசத்தை வேறுவழியில்லாமல் நீட்டிப்பதை விட்டுவிட்டு, எதார்த்த நிலையை உணர்ந்து பழைய முறைக்கே திரும்புவதுதான் மத்திய நேரடி வரிகள் ஆணையம் மேற்கொள்ள வேண்டிய உடனடி நடவடிக்கை.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/25/புரிதல்-இல்லாததன்-விளைவு-3199313.html
3198636 தலையங்கம் இனி, அடுத்த காட்சி... ஆசிரியர் Wednesday, July 24, 2019 01:50 AM +0530 கர்நாடகத்தில் முதல்வர் குமாரசாமி தனது பதவி விலகல் கடிதத்தை ஆளுநரிடம் அளித்து அடுத்தகட்ட மாற்றத்துக்கு வழிகோலியிருக்கிறார். நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் அவரது தலைமையிலான மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம்-காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு தோல்வியடையும் என்பது தெரிந்தும்கூட, அவர் உடனடியாகப் பதவி  விலகாதது அவருக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக இல்லை.
நம்பிக்கை தீர்மானத்தின் மீதான விவாதத்தின் முடிவில் நடைபெற்ற வாக்கெடுப்பில் அரசுக்கு ஆதரவாக 99 உறுப்பினர்களும், எதிராக 105 உறுப்பினர்களும் வாக்களித்ததைத் தொடர்ந்து முதல்வர் குமாரசாமி பதவி விலகுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டது. 
கடந்த 14 மாதங்கள் ஊழலற்ற ஆட்சியை வழங்கியதாகவும், தான் பதவியில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க விரும்பவில்லை என்றும், நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடத்தப் பின்வாங்கவில்லை என்றும் அவர் தெரிவித்தது நகைப்பை வரவழைத்தது. தான் பதவி விலகியதன் மூலம் கடந்த இரண்டு வாரங்களாக கர்நாடகத்தில் நிலவிய அரசியல் குழப்பத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறார் குமாரசாமி. 
கர்நாடகத்தில் வரலாறு திரும்பியிருக்கிறது. 2007-இல் இதேபோல பாஜக தனது ஆதரவை விலக்கிக் கொண்டதைத் தொடர்ந்து, குமாரசாமி தலைமையிலான அரசு தனது பெரும்பான்மை பலத்தை இழந்தது. குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டது. குமாரசாமி தலைமையிலான ஆட்சி கவிழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து, எடியூரப்பா தலைமையில் பாஜக ஆட்சி அமைந்தது. பெரும்பான்மை பலத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டது. 
இந்த முறையும் கடந்த முறை போலவே எடியூரப்பா பெரும்பான்மையை உருவாக்கிக் கொள்வார் என்று நம்பலாம். ஆனால், அரசியல் ஒழுக்கம் எந்த அளவுக்கு சீர்குலைந்திருக்கிறது என்பதன் எடுத்துக்காட்டாக கர்நாடக அரசியல் மாறியிருக்கிறது. கர்நாடக நிகழ்வு கவலையளிக்கும் மூன்று செய்திகளைத் தெரிவிக்கிறது. 
கூட்டணி ஆட்சியின் நம்பகத்தன்மையும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகளின் நாணயமும், கொள்கைப் பிடிப்பும் கேள்விக்குறியாகி இருக்கின்றன என்பது முதலாவது செய்தி.
பதவிக்காக கொள்கையைக் கைவிடும் போக்கு கூட்டணி ஆட்சியின் தவிர்க்க முடியாத இயல்பாகியிருக்கிறது என்பதைப் பிகாரும், கோவாவும், கர்நாடகமும் வெளிச்சம் போடுகின்றன. 
ஐரோப்பிய ஜனநாயகத்தில் நீண்ட காலமாகவே கூட்டணி ஆட்சிகள் இருந்துவந்திருக்கின்றன. ஆனால், இந்தியாவில் நடப்பது போன்ற கூட்டணிக் கூத்துகள் நடப்பதில்லை.
இரண்டாவது கவலையளிக்கும் போக்கு என்னவென்றால், அரசியல் சாசன அமைப்புகள் கடமை தவறுகின்றன என்பதும், அந்தப் பதவியை வகிப்பவர்கள் பொறுப்பில்லாமல் நடந்து கொள்கின்றனர் என்பதும்தான். நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறையில் ஒவ்வோர் அரசியல் சாசன அமைப்புக்கும், அந்தப் பொறுப்பில் இருப்பவருக்கும் தெளிவான கடமைகள் வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தக் கடமையும் பொறுப்பும் முறையாக நிர்வகிக்கப்படாத போக்கு அதிகரித்து வருகிறது.
அன்றாட அரசியலில் தலையிடாமல், பொதுவான பொறுப்பை வகிப்பவர் ஆளுநராக இருப்பவர். அதேபோல, பேரவைத் தலைவர் என்பவர் எந்தவொரு கட்சியையும் சாராமல் விதிகளின் அடிப்படையில் சட்டப்பேரவையை நடத்துபவர். கர்நாடகத்தில் ஆளும் கூட்டணிக்கும், எதிர்க்கட்சிக்கும் நடந்த அரசியல் போராட்டத்தில் பாஜக ஆதரவாளரான ஆளுநரும், மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் - காங்கிரஸ் கூட்டணியின் ஆதரவாளரான பேரவைத் தலைவரும் மறைமுகமாக மோதிக் கொண்டனர். 
இதுபோல பொறுப்பான பதவி வகிப்பவர்கள், சட்டப்படி தங்களது கடமையைச் செய்யாமல் உள்நோக்கத்துடன் செயல்படத் தொடங்கினால், ஜனநாயக முறையின் மீது மக்களின் நம்பிக்கை தகர்ந்துவிடும்.
கடந்த இரண்டு வாரங்களாக கர்நாடகத்தில் நடைபெறுகின்ற அரசியல் குழப்பம் எந்த அளவுக்கு கேலிப் பொருளாக அரசியல் சாசனம் மாற்றப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. பிரச்னைகள் எழும்போது சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் தங்களது கடமையை உணர்ந்து, வகுக்கப்பட்டிருக்கும் விதிமுறைகளின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும் என்பதுதான் அரசியல் சாசனம் வகுத்திருக்கும் பாதை. கர்நாடக சட்டப்பேரவை அதிருப்தி உறுப்பினர்கள் இரு தரப்பாலும் பேரம் பேசப்பட்ட விதமும், அவர்கள் நடந்து கொண்ட விதமும் அரசியல் சாசனத்தைக் கேலி செய்வதாக அமைந்ததை வேதனையுடன் இந்திய ஜனநாயகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
குமாரசாமியின் ராஜிநாமாவைத் தொடர்ந்து எடியூரப்பா தலைமையில் பாஜக ஆட்சி அமைக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆளுநரின் ஆதரவும், மத்திய அரசின் ஆசியும் எடியூரப்பாவுக்கு இருக்கும் நிலையில், அவர் நிலையான ஆட்சியைத் தரக்கூடும் என்றும் எதிர்பார்க்கலாம். 
நிலையான ஆட்சி அமைவதாலேயே நல்ல ஆட்சி அமைந்துவிட வேண்டும் என்கிற அவசியம் இல்லை. ருசி கண்ட பூனைகளாக கர்நாடக சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் மாறிவிட்டிருக்கும் நிலையில், எடியூரப்பாவும் தனது ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள, பெரும் விலை கொடுக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகம் வேண்டாம்.
இந்திய ஜனநாயகத்துக்கு எச்சரிக்கையை கர்நாடகம் எழுப்பியிருக்கிறது. ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்காகவும், பதவிக்காகவும் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்கிற கர்நாடக அரசியல் சித்தாந்தத்தை இந்தியாவின் ஏனைய மாநிலங்களும் பின்பற்றத் தொடங்கினால், அதன் விளைவு எப்படி இருக்கும் என்பதை ஜனநாயகத்தின் மீது அக்கறையுள்ளவர்கள் யோசித்தாக வேண்டும்.
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/24/இனி-அடுத்த-காட்சி-3198636.html
3197939 தலையங்கம் சரியான நேரம், சரியான அறிவுரை! ஆசிரியர் Tuesday, July 23, 2019 01:36 AM +0530 தனது அமைச்சர்களுக்கு பிரதமர் நரேந்திர மோடி விடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை, சரியான தருணத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கும் தேவையான அறிவுரை. ஒவ்வொரு நாளும் நாடாளுமன்ற கூட்டத் தொடரின்போது, நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளை ஆளுங்கட்சியின் சார்பில் நெறிப்படுத்தும் பொறுப்பு சில அமைச்சர்களுக்குத் தரப்படும். ஆனால், அமைச்சர்களில் பலரும் அந்தப் பொறுப்பை அதற்குரிய கெளரவத்துடன் எடுத்துக்கொள்வதில்லை, சிலர் அவைக்கே வருவதில்லை. அதைத்தான் பிரதமர் கண்டித்திருக்கிறார்.
எட்டாவது நாடாளுமன்றத்தில், இந்திரா காந்தியின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கிடைத்த அசுர பலத்தின் விளைவால், எதிர்க்கட்சிகளின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைந்தது. முக்கியமான எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் பலரும் அந்த அவையில் இல்லாமல் போனது அமைச்சர்களின் மெத்தனத்துக்கு வழிகோலியது, அதுவே வழக்கமாகிவிட்டது.
பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக்குப் பெரும்பான்மை பலம் கிடைத்திருப்பது அதன் உறுப்பினர்களின் பொறுப்பை அதிகரித்திருக்கிறதே தவிர, தங்களது நாடாளுமன்ற கடமையைச் செய்வதிலிருந்து தவறுவதற்கு அனுமதிக்கவில்லை என்பதை பிரதமருடைய எச்சரிக்கை தெரிவிக்கிறது. ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர்களும் அமைச்சர்களும் தங்களது நாடாளுமன்ற கடமையை முறையாகக் கடைப்பிடிக்காமல் இருக்கும்போது, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் அர்த்தமற்றதாகிவிடும் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார் பிரதமர். 
கடந்த மாதம் 17-ஆவது மக்களவையின் முதல் கூட்டத் தொடர் தொடங்குவதற்கு முன்பு,  எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களுக்கு பிரதமர் நரேந்திர மோடி விடுத்த வேண்டுகோளும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. நாடாளுமன்றத்தின் செயல்பாடு, கடந்த 16-ஆவது மக்களவையைப் போலல்லாமல் முறையாக நடைபெற வேண்டும் என்கிற பிரதமரின் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்தது அந்த வேண்டுகோள். 
எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளில் எதிர்க்கட்சிகள் முழு மனதுடன் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் எதிர்க்கட்சிகளுக்கு  பிரதமர் விடுத்த வேண்டுகோள். எதிர்க்கட்சியினரின் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் மரியாதையும், மதிப்பும் அரசு கொடுக்கும் என்கிற உறுதியை அவர் அளித்தது, எதிர்க்கட்சிகளே எதிர்பாராத அறிவிப்பு.
எதிர்க்கட்சிகளிடம் தங்களது நாடாளுமன்றக் கடமையை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்த பிரதமரின் எண்ணத்தை அவரது அமைச்சர்களே புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதைத்தான் அவர்களில் பலர் தங்களது கடமையை மறந்து அவைக்கு வராமல் இருப்பது வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் பிரதமருக்கு ஏற்பட்ட மன வேதனையின் வெளிப்பாடுதான் அவர் அமைச்சர்களுக்கு விடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை.
அது ஆளுங்கட்சியானாலும், எதிர்க்கட்சியானாலும் உறுப்பினர்களின் பங்களிப்பின் அடிப்படையில்தான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் வெற்றி-தோல்வி நிர்ணயிக்கப்படும். எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தாலும்கூட எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் தங்களது திறமையான வாதத்தாலும், ஆதாரப்பூர்வமான குற்றச்சாட்டுகளாலும் ஆளுங்கட்சியை நிலைகுலையச் செய்ய முடியும். இதற்கு இந்திய நாடாளுமன்ற வரலாற்றில் பல முன்னுதாரணங்கள் உண்டு. 
கேள்வி நேரத்தின்போது முன்வைக்கப்படும் பிரச்னைகள், முக்கியமான அரசு முடிவுகள் குறித்து எழுப்பப்படும் விவாதங்கள், கவனஈர்ப்புத் தீர்மானங்கள் ஆகியவை அமைச்சர்களை நிலைகுலையச் செய்துவிடும். அவையில் இருந்து எதிர்க்கட்சிகளின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளும் துணிவும், சாதுர்யமும் அமைச்சர்களுக்கு இருந்தாக வேண்டும். இதற்கு பயந்து அவைக்கு வராமல் இருப்பது என்பது அரசுக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். 
உலகிலேயே மிக அதிகமான வாக்காளர்களைக் கொண்ட நாடு என்பதாலேயே இந்திய ஜனநாயகம் உலகுக்கு முன்மாதிரி ஜனநாயகமாக ஆகிவிடாது. விவாதம், கருத்துவேறுபாடு, அதன் அடிப்படையில் முடிவெடுப்பது என்பதுதான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை. மக்களவையின் 543 உறுப்பினர்களும் 29 மாநிலங்களும், 7 யூனியன் பிரதேசங்களும் தேர்ந்தெடுக்கும் 245 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களும் கொண்ட இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் 788 உறுப்பினர்களும், அவர்களது கருத்துகளும் முக்கியமானவை. 
14-ஆவது மக்களவையில் 13% நேரமும், 15-ஆவது மக்களவையில் 37% நேரமும், 16-ஆவது மக்களவையில் 16% நேரமும் கூச்சல் குழப்பத்தாலும் ஒத்திவைப்பாலும் வீணாகி இருக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில் இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் வெற்றிகரமாக நடைபெறுகிறது என்று சொன்னால் அது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகத்தான் அமையும். 
பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு பிரதமராக இருந்தபோது, நாடாளுமன்றம் கூடும் நாள்களில் அவையில் இருப்பது என்பதைத் தனது கடமையாகவே கருதினார். மிக அவசரமான அலுவல்கள் இருந்தாலும்கூட, தனது நாடாளுமன்ற அலுவலகத்தில் அமர்ந்து அவையில் நடக்கும் விவாதங்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பின்னால் வந்த பிரதமர்களும் அதைப் பின்பற்றினார்கள். 
அன்றைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களைப் போன்ற வலிமையான ஆளுமைகள் இன்றைக்கு இல்லை என்றாலும்கூட, எதிர்க்கட்சியின் குரல் நாடாளுமன்றத்தில் ஓங்கி ஒலிக்க வேண்டும் என்கிற பிரதமரின் எண்ணம் வரவேற்புக்குரியது. அமைச்சர்களின் தவறை சுட்டிக்காட்டிக் கண்டித்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது. இந்த உணர்வின் அடிப்படையில் செயல்பாடு தொடருமேயானால், 17-ஆவது மக்களவை வரலாறு படைக்கும்!
 

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/23/சரியான-நேரம்-சரியான-அறிவுரை-3197939.html
3197314 தலையங்கம் மீள்பார்வைக்கான நேரம்! ஆசிரியர் Monday, July 22, 2019 02:56 AM +0530 வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டு அரை நூற்றாண்டாகிறது. 1969-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 19-ஆம் தேதி இந்தியாவின் 14 முக்கிய வங்கிகள் அரசுடைமையாக்கப்பட்டன. யாருமே சற்றும் எதிர்பாராத விதத்தில் அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியால் எடுக்கப்பட்ட அந்தத் துணிச்சலான முடிவுக்குப் பின்னால் அரசியல் இருந்தது என்றாலும், அடுத்த 20 ஆண்டுகால பொருளாதார மாற்றங்களுக்கு அந்த அதிரடி முடிவு காரணமாக இருந்தது 
என்பதை யாரும் மறுத்துவிட முடியாது.

அதுவரை பெரும் தொழிலதிபர்களால் வங்கிகள் இயக்கப்பட்டு வந்தன. அந்த வங்கிகளில் போடப்பட்ட பொதுமக்களின் சேமிப்பு, வங்கிகளை நடத்திய தொழிலதிபர்களுக்கு உறுதுணையாக இருந்து வந்தது. வங்கிகள் பெரும்பாலும் நகர்ப்புறங்களில் மட்டுமே இயங்கி வந்தன. வங்கிகள் மூலம் வணிக நிறுவனங்களும் தொழிற்சாலைகளும்தான் பெரும்பாலும் பயன்பட்டனவே தவிர, விவசாயிகளும், சாமானிய பொதுமக்களும் பயன்பெறவில்லை.

வங்கி தேசியமயமாக்கலை எதிர்த்தவர்கள் பிற்போக்குவாதிகள் என்றும், ஆதரித்தவர்கள் முற்போக்குவாதிகள் என்றும் வர்ணிக்கப்பட்டனர். வங்கிகள் தேசியமயமாக்கலைத் தொடர்ந்து அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அவசரநிலைச் சட்டமும் பிறப்பிக்கப்பட்டபோது, அன்றைய இந்திரா காந்தி அரசின் பல்வேறு திட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்த அந்த அதிரடி முடிவு கைகொடுத்தது. 

வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டதற்குப் பிறகுதான் இந்தியாவின் கிராமங்களில் எல்லாம் வங்கிக் கிளைகள் பரவலாக ஏற்படுத்தப்பட்டன. விவசாயக் கடன் வசதி என்பது மட்டுமல்லாமல், கிராமப்புற மக்களும் சிறு வணிகர்களும், சாமானியர்களும் வங்கியில் கணக்குகளைத் தொடங்கவும், கடன் உதவி பெறவும் முடிந்தது. 

அவசரநிலைச் சட்டத்தின்போது அன்றைய நிதித் துறை இணையமைச்சர் ஜனார்தன் பூஜாரி நடத்திய கடன் திருவிழாக்கள் ("லோன் மேளா') அடித்தட்டு மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் அதிசய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது என்பதை, மக்கள் வரிப்பணம் வீணாக்கப்படுகிறது என்று அறிவுஜீவிகள் வர்ணித்தார்கள். 

அடித்தட்டு மக்கள் மத்தியில் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கு மிகப் பெரிய செல்வாக்கு ஏற்படுத்தித் தந்தது "கடன் திருவிழா'க்கள்தான் என்பதைக் காலம் நிரூபித்தது.

ஒருவகையில் பார்த்தால், பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அனைவருக்கும் வங்கிக் கணக்கு என்கிற "ஜன் தன்' திட்டம், பெரும் வெற்றி அடைந்ததற்கு அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்னால் இந்திரா காந்தி அரசு துணிந்து மேற்கொண்ட வங்கிகள் தேசியமயமாக்கல் என்கிற முடிவும், அதைத் தொடர்ந்து பொதுத் துறை வங்கிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்ததும்தான். இப்போது வங்கிக் கிளை இல்லாத ஊராட்சியே இந்தியாவில் இல்லை என்கிற நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதனால், மானியங்களை நேரடியாக வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தும் திட்டத்துக்கு பிரதமர் இந்திரா காந்திக்குத்தான் நன்றி செலுத்த வேண்டும். 

1969-இல் வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டபோது, அதற்கான அவசியம் கட்டாயம் இருந்தது. இப்போது அரைநூற்றாண்டு காலத்துக்குப் பிறகு 2019-இல் வங்கிகள் இனியும் பொதுத் துறை நிறுவனங்களாக தொடரத்தான் வேண்டுமா என்கிற கேள்வி எழுகிறது. உலகமயம் என்கிற பெயரில் தனியார் வங்கிகளை இயங்க அனுமதித்திருப்பதும், அரசு வங்கிகள் அரசு நிறுவனங்களாக மாறி அதன் ஊழியர்கள் அரசு ஊழியர் மனோபாவத்துடன் இயங்க முற்பட்டிருப்பதும்தான் அதற்குக் காரணம். 

தனியார் வங்கிகளின் செயல்பாடுகளைப்போல, அரசு வங்கிகள் செயல்படுவதில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டில் உண்மையில்லாமல் இல்லை. அதே நேரத்தில் அரசுத் துறை வங்கிகளைப்போல, வேளாண் கடன், கல்விக் கடன், சிறு தொழில்முனைவோருக்கான கடன் ஆகியவற்றை தனியார் வங்கிகள் வழங்குவதில்லை. இப்போதும்கூட பன்னாட்டு வங்கிகளோ, ஏனைய தனியார் வங்கிகளோ கிராமப்புறங்களில் கிளைகளைத் தொடங்கி செயல்படுவதில்லை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். 

அதிக மதிப்பு செலாவணிகள் 2016-இல் செல்லாததாக்கப்பட்ட நேரத்தில், தனியார் வங்கிகள் செயல்பட்ட விதத்தைப் பார்க்கும்போது வங்கிகளின் தனியார்மயம்  ஆபத்தில் முடியுமோ என்கிற அச்சம் மேலிடுகிறது. அண்மையில் ஐசிஐசிஐ வங்கி தொடர்பான முறைகேடுகள், அரசு வங்கிகளை மட்டுமே குற்றப்படுத்திவிட முடியாது என்பதை உணர்த்துகிறது. 

கடந்த 2017-18-ஆம் நிதியாண்டின்படி வங்கிகளின் மொத்த வாராக் கடன் 10.2 லட்சம் கோடி. அரசுத் துறை வங்கிகளின் வாராக் கடன் அதிகரிப்புக்கு வேளாண் கடனோ, கல்விக் கடனோ, சிறு-குறு தொழில் துறையினருக்கு வழங்கப்படும் கடனோ அல்ல காரணம். பெரும் கார்ப்பரேட் மோசடிகள்தான் வாராக் கடன் பிரச்னையின் அடிப்படை. இந்தப் பின்னணியில் வங்கிகள் தனியார்மயம் என்பது பொதுமக்களின் முதலீடு மாயமாய் மறைந்துவிடக் காரணமாகக் கூடும். அரசியல்வாதிகளின் தலையீடு இல்லாத அரசு நிறுவனங்களாக வங்கிகள் செயல்படுவதும், அரசு ஊழியர் மனோபாவத்திலிருந்து வங்கி ஊழியர்கள் விடுபடுவதும்தான் தீர்வே தவிர, வங்கிகளைத் தனியார்மயமாக்குவது விபரீதத்துக்கு வழிகோலக்கூடும். 

தனியார் வங்கிகள் அனுமதிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, பொதுமக்களின் வங்கிச் சேமிப்புக்கான வட்டி கடுமையாகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சேமிப்பு ஊக்குவிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, பங்குச் சந்தை ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. வாடிக்கையாளர்களின் சேவைக்காக வங்கிகள் செயல்படுவது என்கிற நிலை மாறி, லாபம் ஈட்டும் வணிக நிறுவனங்களாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த நிலையில், இந்திய வங்கிகளின் செயல்பாடு குறித்து பரவலான பொது விவாதம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பது என்னவோ உண்மை.

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/22/மீள்பார்வைக்கான-நேரம்-3197314.html
3196039 தலையங்கம் விம்பிள்டன் வெற்றிகள்! ஆசிரியர் Saturday, July 20, 2019 01:37 AM +0530  

உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு இந்திய ஊடகங்களில் தரப்பட்ட முக்கியத்துவம், வழக்கம்போல டென்னிஸூக்குத் தரப்படவில்லை.

ம்பிள்டனில் ரோஜர் பெடரரும், ரபேல் நடாலும்தான் உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்ப்பது வழக்கம். கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பெடரர்-நடால் இரட்டையர்களின் முக்கியத்துவத்தை வேறெந்த விளையாட்டு வீரராலும் பின்னுக்குத் தள்ள முடிந்ததில்லை. கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த விம்பிள்டன் டென்னிஸ் போட்டியில் அவர்கள் இருவரையுமே திணறடித்த பெருமை நோவக் ஜோகோவிச்சுக்கு மட்டுமே உண்டு. 

இந்த முறை உலகின் முதல் நிலை ஆட்டக்காரரான நோவக் ஜோகோவிச் விம்பிள்டன் பட்டத்தை வென்று, பெடரர்-நடால் ரசிகர்களை மிகப் பெரிய அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தினார். இதற்கு முன்னால் இதேபோல 2008-இல் பெடரரும்-நடாலும் விம்பிள்டன் டென்னிஸ் போட்டியின் இறுதி ஆட்டத்தில் கலந்துகொண்டபோது அவர்களில் கோப்பையை வெல்லப் போவது யார் என்கிற பரவலான எதிர்பார்ப்பு உலகமெங்கும் இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் இந்த முறை விம்பிள்டன் போட்டியின் அரை இறுதி ஆட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர். ஆனால், இந்த முறை அவர்களுக்கு இடையேயான போட்டிக்காக அல்ல, ஜோகோவிச் எழுப்பிய சவாலை எதிர்கொள்வதற்காக. 

கடந்த 11 ஆண்டுகளில் ஜோகோவிச் தன்னுடைய கிராண்ட் ஸ்லாம் வெற்றி எண்ணிக்கையை ஒன்றிலிருந்து 15-ஆக அதிகரித்துக் கொண்டு பெடரருக்கும், நடாலுக்கும் போட்டியாக சர்வதேச டென்னிஸில் அசைக்க முடியாத வீரராக உயர்ந்திருந்தார். 

பெடரருக்கு எதிராக கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த இறுதிச் சுற்று ஆட்டத்தில், 5 செட்டுகள் விளையாடி வெற்றி பெற்று தனது ஐந்தாவது விம்பிள்டன் பட்டத்தைக் கைப்பற்றினார் ஜோகோவிச். 

இப்போதும்கூட, நடாலும் பெடரரும்தான் இரண்டாவது, மூன்றாவது சர்வதேச டென்னிஸ் வீரர்களாக தர நிர்ணயம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருவருமே உச்சகட்ட திறமையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படியிருந்தும்கூட, ஜோகோவிச் அவர்கள் இருவரையும் மூச்சிரைக்க வைத்து வெற்றி கண்டிருப்பதைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

2011-இல் நடந்த ஆஸ்திரேலிய ஓபன் போட்டிதான் ஜோகோவிச்சின் இரண்டாவது பெரிய சர்வதேச போட்டி. அப்போது தொடங்கி, ஒன்றுவிட்டு ஒன்று என்பதுபோல அவரது வெற்றிப் பயணம் தொடர்ந்தவண்ணம் இருக்கிறது. 34 சர்வதேச போட்டிகளில் 15 போட்டிகளில் ஜோகோவிச் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். இதே காலகட்டத்தில் பெடரர் நான்கு போட்டிகளிலும், நடால் ஒன்பது போட்டிகளிலும் மட்டுமே வெற்றி அடைந்திருக்கின்றனர். இதுவரை ஜோகோவிச் வெற்றி பெற்றிருக்கும் 16 கிராண்ட் ஸ்லாம் டென்னிஸ் போட்டிகளில், 12 போட்டிகளில் பெடரரையோ, நடாலையோ தோற்கடித்திருக்கிறார் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்.

லண்டனில் ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த விம்பிள்டன் இறுதி ஆட்டம் ஒருவகையில் டென்னிஸ் ரசிகர்களுக்கு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கது. நான்கு மணி நேரம் 57 நிமிஷங்கள் நடந்த இந்த ஆட்டம்தான் இதுவரை நடந்த விம்பிள்டன் இறுதி ஆட்டங்களிலேயே மிக அதிகமான நேரம் விளையாடப்பட்ட ஆட்டம். வெற்றி பெற்ற ஜோகோவிச்சும், இரண்டாம் இடம்பிடித்த ரோஜர் பெடரரும் ஆட்டம் முடிந்து மைதானத்தில் இருந்து வெளியேறும்போது இரண்டு பேரும் சேர்ந்து 36 கிராண்ட் ஸ்லாம் வெற்றிகளைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தனர். ரபேல் நடால் 18 போட்டிகளில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். 

1967-இல் ஆஸ்திரேலிய வீரரான ராய் எமர்சன் 12 கிராண்ட் ஸ்லாம் வெற்றி பெற்று உலக சாதனை படைத்தார். அந்தச் சாதனையை 33 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 2000-ஆம் ஆண்டில் விம்பிள்டன் கோப்பையை வென்று பீட் சாம்ப்ராஸ் முறியடித்தார். ரோஜர் பெடரர், அமெரிக்கரான பீட் சாம்ப்ராஸின் சாதனையை ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு விம்பிள்டனில் தனது 15-ஆவது கிராண்ட் ஸ்லாம் வெற்றியின் மூலம் முறியடித்தார். பெடரருக்கு இப்போது 38 வயதாகப் போகிறது. இன்னும் எத்தனை நாள், எத்தனை வெற்றிகளை அவரால் ஈட்ட முடியும் என்கிற கேள்வி எழுகிறது. 

பெடரரின் சாதனையை 32 வயது ஜோகோவிச் முறியடிக்கக் கூடும். செர்பிய நாட்டைச் சேர்ந்த ஜோகோவிச் எல்லா வகையான டென்னிஸ் மைதானங்களிலும் விளையாடும் திறமை பெற்றிருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம். 

டென்னிஸ் விளையாட்டில் "ஹார்ட் கோர்ட்', "கிராஸ் கோர்ட்' என இரண்டு வகை மைதானங்கள் உண்டு. "ஹார்ட் கோர்ட்'டில் தன்னிகரல்லாத வீரராக நடால் இருந்தாலும்கூட, ஆண்டுதோறும் ஒரேயொரு கிராண்ட் ஸ்லாம் ஆட்டம்தான் "ஹார்ட் கோர்ட்'டில் நடைபெறும். மேலும், ஜோகோவிச்சைவிட நடால் ஒரு வயது மூத்தவர் என்பதால் ரோஜர் பெடரரின் சாதனையை முறியடிக்கும் வாய்ப்பு 32 வயது ஜோகோவிச்சுக்குத்தான் அதிகம் உள்ளது. 

பெண்கள் ஆட்டத்தில் செரீனா வில்லியம்ûஸ 6-2, 6-2 என்ற நேர் செட்டுகளில் 56 நிமிஷங்கள் மட்டுமே நடந்த ஆட்டத்தில் தோற்கடித்து தனது முதல் விம்பிள்டன் கோப்பையை வென்றிருக்கிறார் ருமேனியாவைச் சேர்ந்த 27 வயது சிமோனா ஹலேப். மகப்பேறுக்குப் பிறகு மீண்டும் விளையாட வந்த 37 வயது செரீனா எதிர்கொள்ளும் மூன்றாவது தொடர் தோல்வி இது. அவர் தனது தோல்வியை மிகவும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு, முதல்முறையாக  வெற்றி பெற்றிருக்கும் சிமோனா ஹலேப்பை ஆரத்தழுவி பாராட்டியது ஏனைய விளையாட்டு வீரர்களுக்கு முன்னுதாரணம் படைக்கிறது!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/20/விம்பிள்டன்-வெற்றிகள்-3196039.html
3195531 தலையங்கம் நொறுங்கும் நகரங்கள்! ஆசிரியர் Friday, July 19, 2019 03:53 AM +0530  

எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட தில்லியின் குதுப்மினாரும், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்ட தஞ்சை பெருவுடையார் கோயில் கோபுரமும் கோடை வசந்தம் மழை பல கண்டும், அதிகம் உணரப்படாத எத்தனையோ நிலநடுக்கங்களை எதிர்கொண்டும்கூட எந்தவித பாதிப்பும் இல்லாமல் உயர்ந்து நிற்கின்றன. ஆனால், நவீன கட்டடக்கலை வல்லுநர்களால் பொறியியல் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் கட்டப்படும் கட்டடங்கள் நொறுங்கி விழுகின்றன. 

உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் மேம்பாலங்களும், கட்டடங்களும் இடிந்து விழுந்திருக்கின்றன என்றாலும், இந்தியா எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகள் அனைத்துமே கவனக்குறைவாலும், போதிய கண்காணிப்பு இல்லாததாலும், ஊழலின் காரணமாகவும் நிகழ்கின்றன என்பதால் இவற்றை விபத்து என்று ஏற்றுக்கொள்ள மனம் ஒப்பவில்லை. 

மும்பை மாநகரத்தில் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கட்டப்பட்ட பழைய கட்டடம் ஒன்று கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை இடிந்து விழுந்ததில் 13-க்கும் அதிகமானோர் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். தென் மும்பையில் உள்ள டோங்ரி என்கிற அதிக மக்கள்தொகையுள்ள பகுதியில் இருந்த அந்தக் கட்டடத்தின் இடிந்து விழுந்த பகுதி, முறையான அனுமதியில்லாமல் கட்டப்பட்டிருந்ததாக இப்போது மும்பை மாநகராட்சி தெரிவிக்கிறது. அனுமதியில்லாமல் அந்தப் பகுதி கட்டப்பட்டிருந்ததை இத்தனை நாளும் தெரியாமலோ, தெரிந்தும் அகற்றாமலோ இருந்தது யாருடைய குற்றம் என்று மாநகராட்சியை யாரும் கேள்வி கேட்பதில்லை.

நான்கடுக்கு கட்டடம் காலை 11.40 மணிக்கு இடிந்து விழுந்திருக்கிறது. இது குறித்துத் தீயணைப்பு மற்றும் மீட்புப் படையினருக்குத் தகவல் கிடைத்தது 12.10 மணிக்கு. நவீன தகவல் தொடர்பு யுகத்தில் விபத்து குறித்து தெரிந்துகொள்வதற்கு ஏறத்தாழ அரை மணி நேரம் தேவைப்படுகிறது என்று சொன்னால் நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது?

கீழ் மத்திய தரப் பிரிவினர் வாழ்ந்துவந்த கட்டடம் அது. ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் இரண்டு அல்லது மூன்று குடும்பங்கள் தங்கி இருந்தன. ஏறத்தாழ 15 குடும்பங்கள் வாழ்ந்து வந்த அந்தக் கட்டடம், குடியிருப்பதற்கு ஏற்றதல்ல என்றும், இடிக்கப்பட வேண்டியது என்றும் ஓராண்டுக்கு முன்பே எச்சரிக்கை செய்யப்பட்டிருந்தும், யாரும் அங்கிருந்து அகற்றப்படவில்லை.

"கேசர்பாய்' என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த அந்தக் கட்டடம், 2018-இல் காலியாக விடப்பட்டு விட்டதாக மாநகராட்சி ஆவணங்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஆனால், கட்டடம் அப்படியே இருந்திருக்கிறது. அதில் குடியிருப்போர் யாரும் காலி செய்யாமல் இருந்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கட்டடத்தில் குடியிருப்போருக்கு வேறு இடம் வழங்கப்படாததால் அவர்களைக் காலி செய்ய வற்புறுத்த முடியவில்லை என்பது சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் அமின் படேலின் வாதம். 

அனுமதியில்லாத கட்டடங்களில் சட்டவிரோதமாக குடியிருப்போருக்கு எல்லாம் மாற்று இடவசதி செய்து கொடுத்துத்தான் பழைய கட்டடங்களைக் காலி செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. எந்தவோர் அரசாங்கத்தாலும் அந்தக் கோரிக்கையை ஏற்க முடியாது. 

"கேசர்பாய்' என்கிற கட்டடம், ஓர் அறக்கட்டளைக்குச் சொந்தமானது. அந்தக் கட்டடத்தை இடித்துவிட்டு அங்கே புதிதாகக் கட்டடம் எழுப்ப அறக்கட்டளை முயற்சித்தபோது, குடியிருந்தவர்கள் மிக அதிகமான இழப்பீட்டுத் தொகை கேட்டு வற்புறுத்தியதன் விளைவுதான் இப்போது கட்டடமும் இடிந்து, 13-க்கும் மேற்பட்ட உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. 

இப்படி பழைய கட்டடங்கள் இடிந்து விழுவது மும்பைக்குப் புதிதொன்றுமல்ல. 2013-இல் மும்புரா பகுதியில் லக்கி காம்பவுண்ட் கட்டடம் இடிந்து விழுந்ததில் 76 பேர் மரணமடைந்தனர், 64 பேர் காயமடைந்தனர். அதே ஆண்டில் ஜூன் மாதம் மாஹிமிலுள்ள அல்டாஸ் மேன்ஷன் இடிந்து விழுந்ததில் 10  பேர் உயிரிழந்தனர். 2017-இல் ஏற்பட்ட கட்டட விபத்தில் 30 பேர் மரணமடைந்தனர். கடந்த ஆண்டில் காட்கோபரில் இதேபோல  பழைய நான்கு மாடி கட்டடம் ஒன்று நொறுங்கி விழுந்ததில் 17 பேர் உயிரிழந்தனர். 

எப்போது வேண்டுமானாலும் இடிந்து விழும் நிலையிலுள்ள பழைய கட்டடங்கள் என்று 500-க்கும் மேற்பட்ட   கட்டடங்களை பிருஹான் மும்பை மாநகராட்சி  அடையாளப்படுத்தியிருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் பருவமழை அதிகரிக்கும்போது கட்டடச் சுவர்கள் இடிந்து விழுவதும், உயிரிழப்பு ஏற்படுவதும் மும்பையில் வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது. 

கடந்த பத்தாண்டுகளாகவே இந்தியாவின் நகர்ப்புறங்களில் கட்டட விபத்துகளும், மேம்பால விபத்துகளும்,  தீ விபத்துகளும் சிறிய அளவிலும் பெரிய அளவிலுமாக தினந்தோறும் ஏதாவது ஒரு பகுதியில் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. தேசிய குற்ற ஆவண அமைப்பின் புள்ளிவிவரப்படி, 2001-ஆம் ஆண்டு முதல் 2015-ஆம் ஆண்டு வரையிலான இடைவெளியில் கட்டடங்கள் இடிந்து விழுந்ததன் மூலம் மட்டும் உயிரிழந்தோரின் எண்ணிக்கை 38,000. 

இந்த விபத்துகளுக்குப் பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. நகராட்சி அமைப்புகளும், வீட்டு வசதி வாரியங்களும் இந்தப் பிரச்னையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் (தெரியாமல்) தவிக்கின்றன. பழைய கட்டடங்களின் வாடகையை அதிகரிக்க வீட்டு வாடகைச் சட்டம் அனுமதிக்காமல் இருப்பதும்கூட ஒரு காரணம். கணிசமான வாடகை வருவாய் இல்லாததால் போதுமான பராமரிப்பை கட்டட உரிமையாளர்கள் மேற்கொள்ளாமல் இருப்பதால் கட்டடங்கள் பாதுகாப்பற்றவையாகத் திகழ்கின்றன.

அடுத்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் மக்கள்தொகையில் சரிபாதி பேர் நகரங்களில் வாழப் போகிறார்கள். அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள்தான் புகலிடமாக மாற இருக்கின்றன. பாதுகாப்பற்ற நிலைமை தொடருமானால்... நினைக்கவே நடுங்குகிறது!

]]>
https://www.dinamani.com/editorial/2019/jul/19/நொறுங்கும்-நகரங்கள்-3195531.html
3194689 தலையங்கம் ஜனநாயகத்தின் தோல்வி! ஆசிரியர் Thursday, July 18, 2019 02:10 AM +0530
உச்சநீதிமன்றத்தின் நேற்றைய தீர்ப்பின் நிழலில் கர்நாடக சட்டப்பேரவை இன்று கூட இருக்கிறது. மாநில ஆளுநரால் முடிவெடுக்கப்பட வேண்டிய பிரச்னையை, தேவையில்லாமல் உச்சநீதிமன்றத்தின் பார்வைக்கு இட்டுச் சென்று கர்நாடக சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் தங்களது மரியாதையைத் தாங்களே குலைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

கர்நாடக சட்டப்பேரவையின் 15 உறுப்பினர்களின் பதவி விலகல் குறித்து முடிவெடுக்கும் உரிமையை பேரவைத் தலைவருக்கு வழங்கி உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருக்கிறது. 15 உறுப்பினர்களின் பதவி விலகல் குறித்துத் தீர்மானிக்கும் உரிமையை சட்டப்பேரவைத் தலைவருக்கு வழங்கிவிட்டு, அந்த உறுப்பினர்கள் இன்று சட்டப்பேரவையில் நடைபெற இருக்கும் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ள அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தும் உரிமை பேரவைத் தலைவருக்குக் கிடையாது என்று கூறியிருப்பதுதான் தீர்ப்பின் தெளிவின்மை. 

15 உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளாமல் போனால், அதன் உடனடி அரசியல் விளைவுகள் ஆளும் காங்கிரஸ் - மதச்ச