ஆரோக்கியம் அந்தஸ்தல்ல, அடிப்படை!

உணவு மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவை. ஆனால், தெற்காசிய சமூகங்களில் அது உடலின் தேவையை நிறைவேற்றும் எரிபொருளாக அல்ல; சமூக அந்தஸ்தை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாறியுள்ளது.இந்த மனநிலை உணவின் சத்து நிலையை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளுகிறது. அதிக நெய், எண்ணெய், இனிப்புகள், இறைச்சி கொண்ட உணவு பணக்கார உணவு என உயர்த்திப் பேசப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் கஞ்சி, பருப்பு, எளிய காய்கறி உணவுகள் ஏழை உணவு என்ற முத்திரை பெறுகின்றன. இதன் விளைவாக, சத்தான உணவு என்பது ஏழ்மையின் அடையாளம் என்ற தவறான சமூக நம்பிக்கை உருவாகிறது.

இயற்கை உணவு குறித்த பேச்சு அதிகமாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் ரசாயன கலவைகள் நிறைந்த உணவுகளே அன்றாட உணவாக மாறியுள்ளன. லேபிள் வாசிப்பு, உள்ளடக்கப் புரிதல் போன்றவை பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. பிரபலமானது நல்லது என்ற நம்பிக்கை உணவுத் தேர்வை வழிநடத்துகிறது. இதனால் உணவு, உடல்நலத்துக்கான அறிவியல் முடிவாக அல்ல; சந்தை மற்றும் சமூக அழுத்தங்களின் விளைவாக மாறுகிறது.

ஐரோப்பிய சமூகங்களில், இதற்கு மாறாக உணவு பெரும்பாலும் உடல் நலத்தின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்படுகிறது. உணவு பிரமீடு, அளவுக் கட்டுப்பாடு, சத்துக் கணக்கீடு போன்றவை அன்றாடப் பழக்கமாக உள்ளன. அங்கு உணவு ஒரு காட்சிப் பொருளல்ல; அது ஒரு பொறுப்பு. இந்த அடிப்படை வேறுபாடுதான் இரண்டு உலகங்களின் உணவு மனநிலையைப் பிரிக்கிறது.