Enable Javscript for better performance
வேறுள குழுவையெல்லாம்...- Dinamani

சுடச்சுட

    

    இந்திய நாடாளுமன்ற பொதுத் தேர்தல் நடைபெற இருக்கிறது. கட்சிகள் ஆர்ப்பரித்து எழுந்துவிட்டன. பத்திரிகைகளும் ஊடகங்களும் தேர்தலை கொண்டாட்டம் என்றும் திருவிழா என்றும் செய்திகள் வெளியிடுகின்றன. வறுமை, கல்வி இன்மை, பெரும் மக்கள் தொகை, போக்குவரத்து வசதி இல்லாமை, பணத் தேவை கொண்ட மக்கள் வாழும் நாட்டில் தேர்தல் திருவிழாவாவது தவிர்க்க முடியாததுதான்.

    நாடாளுமன்றம் 545 உறுப்பினர்கள் கொண்டது. 81 கோடி இந்திய வாக்காளர்கள் 543 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறார்கள். அதில் இரண்டு உறுப்பினர்கள் ஆங்கிலோ - இந்திய குடும்பங்களில் இருந்து ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மசோதாக்கள் மீது வாக்களிக்கும் உரிமையில்லை. நாடாளுமன்ற மக்களவைக்குத் தேர்தலுக்க நிற்க சில தகுதிகள் வேண்டும். முதல் தகுதி இந்திய குடிமக்களாகவோ குடியுரிமை பெற்றவர்களாகவோ இருக்க வேண்டும். இருபத்தைந்து வயது பூர்த்தியாகி இருக்க வேண்டும். புத்திசுவாதினமாக இருக்க வேண்டும். குற்ற வழக்குகளில் சிறை தண்டனை பெற்றிருக்கக் கூடாது. வழக்கு இருக்கலாம். தீர்ப்பு அளிக்கப்படாத வரையில் குற்றவாளி அல்ல. கல்வி தகுதி பற்றி எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. எனவே எழுதவும் படிக்கவும் தெரிந்து இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை.

    இந்தியாவில் நூற்றுக்கணக்கான மொழிகள் பேசப்பட்டு வந்தாலும் இந்திதான் ஆட்சி மொழி. ஆங்கிலம் இணைப்பு மொழியாக இருக்கிறது. அதனால் நாடாளுமன்றத்தில் ஓர் உறுப்பினர் இந்தி அல்லது ஆங்கிலத்தில் கேள்வி கேட்கலாம்; பேசலாம். இரண்டு மொழிக்கும் மொழிபெயர்ப்பு இருக்கிறது. அதற்கென இருக்கும் கருவியைக் காதில் மாட்டிக்கொண்டு தேவையான மொழியில் கேட்கலாம். கேட்காமலும் இருக்கலாம். அதுபோல நாடாளுமன்ற மக்களவை உறுப்பினர் பேச வேண்டும் என்பதோ, கேள்வி கேட்க வேண்டும் என்பதோ கட்டாயமில்லை. நாடாளுமன்றம் நடைபெறும் ஐந்தாண்டு காலத்தில் ஒரு முறைகூட பேசாத உறுப்பினரும், ஒரு கேள்விகூட கேட்காத உறுப்பினர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள்; இருக்கிறார்கள்.

    நாடாளுமன்ற மக்களவைத் தேர்தலுக்கு ஒரு குடிமகன் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் நிற்கலாம். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு உறுப்பினராகலாம். அதனை யாரும் தடுக்க முடியாது. மக்களுக்குச் சேவை செய்ய, அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, மக்கள் நல்வாழ்க்கை மீது அக்கறையும் கொண்டவர்கள் அம்மாதிரியான லட்சியங்கள் கொண்ட கட்சிகளில் சேர்ந்து உழைக்கிறார்கள். வேறு சிலர் எளிய சாதாரணான தொண்டனாக ஒரு கட்சியில் சேர்ந்து, கட்சிப் பணியாற்றி தலைவர்களின் பார்வையில் பட்டு தேர்தலில் நிற்க வாய்ப்பு பெறுகிறார்கள்.

    சில நேரங்களில் உயர்பதவி வகித்து ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகள், பதவியை ராஜிநாமா செய்த அதிகாரிகள், சினிமா, விளையாட்டு, சமூக சேவை போன்ற துறைகளில் பிரபலமாக இருந்தவர்கள் திடீரென்று ஒரு கட்சிக்குள் புகுந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களை கட்சி தலைமை மரியாதையுடன் வரவேற்று தேர்தலில் நிற்க வைக்கிறது. அவர்களின் வெற்றிக்கு தொண்டர்கள் அயராது பாடுபட வேண்டுமென கட்டளை இடுகிறது. ஏனெனில் தங்கள் கட்சியில் பெரிய அதிகாரிகள், நல்ல நிர்வாகிகள், அறிவாளிகள், கல்வியாளர்கள், நிபுணர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை உலகுக்கு காட்டிக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறது.

    இந்திய அரசியலில் ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே வழக்குரைஞர்தான் முன்னே இருந்து வருகிறார்கள். காரணம் நிறைய பணம் ஈட்ட முடிகிறது என்பது ஒன்று. இரண்டாவது, சட்டம் என்ன சொல்கிறது என்பதும், சட்டத்திற்கு எதிராக என்ன நடக்கிறது என்பதும் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள அதிகமான வாய்ப்புகள் உள்ளன என்பது.

    சுதந்திர போராட்டக் காலத்தில் சித்தரஞ்சன்தாஸ், மோதிலால் நேரு, மகாத்மா காந்தி, முகமது அலி ஜின்னா, ராஜாஜி, ஜவாஹர்லால் நேரு, வல்லபபாய் படேல் இவர்களெல்லாம் வழக்குரைஞர் வேலை பார்த்துவிட்டு அரசியலுக்கு வந்தவர்கள். கட்சிக்காரர்கள் படும் கஷ்டங்களே - அரசாங்கத்தின் மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளே பலரை அரசுக்கு எதிராக செயல்பட வைத்தது. அது தொடர்ந்து வருகிறது. அதாவது சுதந்திர நாட்டில் அதிகமான வழக்குரைஞர்கள் அரசியலில் ஈடுபட்டு தேர்தலில் நின்று வெற்றியடைந்து அதிகாரத்தை கைப்பற்ற முற்படுகிறார்கள். அவர்களைத் தொடர்ந்து டாக்டர்கள், என்ஜினியர்கள், பெண்கள், கணக்காயர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், நடிகர்கள், ராணுவ, சிவில் அதிகாரிகள் என்று பலரும் மக்கள் சேவை செய்ய தேர்தல் களத்தில் இறங்குகிறார்கள். ஏனெனில் எல்லா அதிகாரமும் அரசாங்கத்திடம் இருக்கிறது. சட்டம் இயற்றும் நாடாளுமன்றத்தில் தங்கள் பங்களிப்பு இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள். சட்டம் சொல்வதை விளக்கி காரியங்கள் செய்து கொள்வதைவிட, தங்கள் காரியங்கள் சார்ந்து சட்டம் இயற்றிவிடுவது எளிதாக இருக்கும் என்று நம்புகிறார்கள்.

    இந்தியாவில் கெüரவமான உயர்ந்த பதவியாக இருப்பது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் என்பதுதான். எனவே அதனை பெறுவது என்பது பலருக்கும் வாழ்க்கை லட்சியமாக இருக்கிறது. அது மக்கள் வாக்குரிமையால் - வாக்கால் பெறப்படுவது என்பதால் அதற்கான நேர்மையான மற்றும் நேர்மையற்ற வழிமுறைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். தேர்தல் ஆணையம் எத்தனை கட்டுப்பாடுகள் விதித்தாலும் சாமர்த்தியமாக தாண்டிப் போய் விடுகிறார்கள்.

    ஒருமுறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகி விட்டவர் தொடர்ந்து இருக்கவே ஆசை கொள்கிறார். அதற்கான தகுதி, திறமை தனக்கு இருப்பதாக நம்புகிறார். அனுபவமே அறிவென சொல்கிறார். நட்பு வட்டத்தை, அரசியல், அதிகாரிகள் தொடர்புகளை முன்னே வைக்கிறார். அதோடு திருப்தி அடையாமல் மகன், மகள், மருமகள், பேரர்கள் என்று தன் குடும்பத்தை ஆளும் வர்க்கமாக்க விருப்பங்கொண்டு பணியாற்றுகிறார்கள்.

    இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என்பதையே தொழிலாகக் கொண்ட பல குடும்பங்கள் தோன்றியிருக்கின்றன. "எங்கள் தொழில் மக்கள் சேவை' என்று மனம் திறந்து சொல்கிறார்கள். பத்திரிகைள், ஊடகங்கள் அவர்களை பிரபலப்படுத்துகின்றன.

    அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்ற எல்லாம் செய்யலாம். எதுவும் தவறு கிடையாது. வெற்றி என்பது எல்லாவிதமான தவறுகளையும் நியாயப்படுத்திவிடும் என்கிறார்கள். வழக்குத் தொடர்ந்தால் அவர்களின் பதவி காலம் முடிவதற்குள் நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பு வழங்காது. அதனால் கவலைப்பட தேவையில்லை என்கிறார்கள். அதனால் கிரிமினல் குற்றவாளிகளில் சிலரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். எல்லா கட்சிகளும் வழக்கு நிலுவையில் உள்ளவர்களுக்குத் தேர்தலில் நிற்க டிக்கெட் கொடுத்து இருக்கிறது. அதற்கு கட்சிகள் சொல்லும் ஒரே காரணம் "நீதிமன்றம் தீர்ப்பு சொல்லவில்லையே' என்பதுதான். நீதிமன்றமோ "வழக்கு முடிவில்லாமல் நீண்ட நாள்கள் நடக்க நாங்கள் காரணமில்லை' என்று கூறுகிறது.

    நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மக்களிடம் இருந்துதான் வருகிறார்கள். அவர்களின் தரம் என்பது மக்களின் தரந்தான். அதாவது குடும்பத்தில், சமூகத்தில் எப்படி நடந்து கொண்டார்களோ, கட்சியில் சேர்ந்து என்னென்ன கற்றுக் கொண்டார்களோ அவற்றின் வெளிப்பாடாகவே நாடாளுமன்றத்தில் செயல்படுகிறார்கள். பல நூற்றாண்டுகளில் உருவான குடும்பம்தான் சமூகத்திற்கு ஆதாரமாக இருக்கிறது. குடும்பம் என்பது சட்ட விதிகளால் கட்டமைக்கப்பட்டதில்லை. எழுதப்படாத விதிகளால் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதனை அறிவதும் - அறிந்து செயல்படுவதும்தான் குடும்பம் என்பதற்கு தனி அந்தஸ்தைக் கொடுக்கிறது.

    நாடாளுமன்றம் புனிதமான இடம்; மக்கள் நலம் சார்ந்து சட்டம் இயற்றுமிடம். எனவே ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் உண்மையான அக்கறையுடன் சுத்தமான மனத்தோடு செயல்பட வேண்டும் என்று கருதி அவர்களுக்கு பல சலுகைகள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு ஏழை நாட்டில், வறுமை கோட்டிற்குக் கீழே அதாவது பசித்த வயிற்றோடு கோடிக் கணக்கானவர்கள் தூங்க முடியாமல் தவிக்கும் நாட்டில், அவர்கள் கேண்டீனில் ஒரு ரூபாய்க்கு தேநீர் குடிக்கிறார்கள். இருபத்துநான்கு ரூபாய்க்கு கோழி கறி சோறு சாப்பிடுகிறார்கள். அதுபற்றி மக்கள் குறை சொல்லவில்லை. ஆனால் லஞ்ச ஊழல் செய்வதில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சேர்ந்து கொள்வது பற்றி வருத்தப்படுகிறார்கள்.

    காலம் காலமாக இந்திய மக்கள் அமைதியாக ஜனநாயக முறையில் வாக்களித்து வருகிறார்கள். தேர்தல் முறை மீதும், உறுப்பினர்கள் மீதும், கட்சிகள் மீதும் மக்கள் எவ்வளவுதான் குறைகள் சொன்னாலும், மக்களே அவற்றை தொடர்ந்து வென்றெடுத்தும் வருகிறார்கள்.

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம்
      பகிரப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai