Enable Javscript for better performance
சர்க்கரை நோயற்ற சமுதாயம் படைப்போம்!- Dinamani

சுடச்சுட

    

    பன்னாட்டு சர்க்கரை நோய்க் குழுமம் (International Diabetes Federation) கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக "சர்க்கரை நோய் கல்வி மற்றும் தடுப்பு' (Diabetes Education and Prevention) என்ற தலைப்பை உலக சர்க்கரை நோய் தினத்திற்கு கொடுத்தது. இந்த வருட தலைப்பு "ஆரோக்கியமான உணவும் சர்க்கரை நோயும்' (Healthy Eating and Diabetes) என்பதாகும்.

    1991 முதல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் 14-ஆம் நாள் உலக சர்க்கரை நோய் தினமாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. அது இன்சுலினைக் கண்டுபிடித்த டாக்டர் பேன்டிங்கின் பிறந்தநாள்.

    கடந்த பல ஆண்டுகளாக ஆண்டிற்கு ஒரு தலைப்பைக் கொடுத்து வந்த பன்னாட்டு சர்க்கரை நோய்க் குழுமம், கடந்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரே தலைப்பை கொடுத்ததன் நோக்கம், பொது மக்களிடமும், சர்க்கரை நோயால் பாதிப்படைந்தோரிடமும், மருத்துவ துறையினரிடமும், மருத்துவம் சார்ந்தவற்றை திட்டமிடுபவர்களிடமும், அதைச் செயல்படுத்துபவர்களிடமும் இன்னும் சர்க்கரை நோய் குறித்த போதுமான விழிப்புணர்வு ஏற்படவில்லை என்பதால்தான்.

    கடந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் உலகம் முழுவதும் இந்நோயின் தாக்கம் மிகவும் குறைவாகத்தான் இருந்தது. இந்தியாவில் 2% - 5% மக்கள் இந்நோயினால் பாதிப்படைந்திருந்தனர். தற்போது 10% - 15% மக்கள் பாதிப்படைந்துள்ளனர். 2025-இல் 15% - 25% ஆக அதிகரிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளதாக புள்ளி விபரங்கள் கூறுகின்றன. கடந்த காலங்களில் கிராமங்களிலும் ஏழைகளிடமும் அபூர்வமாக இருந்த இந்நோய் தற்போது கிராமங்களிலும் ஏழைகளிடமும் அதிகம் காணப்படுகிறது.

    நான் 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு ஊரில் உள்ள ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் வேலை செய்தேன். அப்போது அங்கு சர்க்கரை நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை மிகச் சொற்பமாக இருந்தது. சமீபத்தில் அந்த ஊரிலுள்ள அரிமா சங்கம் நடத்திய மருத்துவ முகாமில் பங்கேற்க அழைத்தனர்.

    அங்கு சென்றபோது இன்று அங்கு அதிகம் பேருக்கு சர்க்கரை நோய் உள்ளது தெரியவந்தது. நோயின் தன்மையும் அதிகமாய் இருந்தது. (சர்க்கரையின் அளவு 300 மி.கி. மேல்). கர்ப்பத்தின் போதும் அரிதாக இருந்த இந்நோய் (1% - 2%) கர்ப்பிணிப் பெண்களிடமும் 10% - 15% ஆக உயர்ந்துள்ளது.

    சர்க்கரை நோயை ஆரம்பத்தில் கண்டறிவது எப்படி? கண்டுபிடித்தபின் தொடர்ந்து கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பது எப்படி? பின் விளைவுகள் வராமல் பார்த்துக் கொள்வது எப்படி? பின் விளைவுகளுக்கான சிகிச்சை முறைகள் என்னென்ன என்பதை பொது மக்களும், நோய் பாதிக்கப்பட்டவரும், மருத்துவர்களும், மருத்துவத்துறையில் இது சம்பந்தமாக திட்டமிடுபவர்களும், தொண்டு நிறுவனங்களும் தெள்ளத்தெளிவாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற தொலைநோக்குடன்தான் இந்த தலைப்பு கடந்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன் வழங்கப்பட்டது.

    ஒருவரின் ரத்த சொந்தங்களில் யாருக்கேனும் இந்நோய் இருந்தால் அவருக்கு வர வாய்ப்புகள் அதிகம்.

    சர்க்கரைச் சத்தும், கொழுப்புச் சத்தும் (Energy dense diet) அதிகம் உள்ள உணவு வகைகளை தவிர்த்தாலும் அன்றாடம் அரை மணிமுதல் ஒரு மணி நேரமாவது உடற்பயிற்சி செய்தாலும் தியானம், யோகா போன்ற பயிற்சிகளை தொடர்ந்து செய்து வந்தாலும் இந்நோயைத் தடுக்க முடியும்.

    உடற்பயிற்சியின் முக்கியத்துவத்தையும், சில உணவுகள் நல்லதல்ல என்ற கருத்தையும் பள்ளிகளிலேயே சொல்லித் தருதல் வேண்டும். நார்சத்து மிகுந்த, வைட்டமின் மிகுந்த இயற்கை உணவுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து கொழுப்புச்சத்தும், சர்க்கரைச் சத்தும், உப்பும் அதிகமுள்ள உணவு வகைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

    இம்முயற்சியின் மூலம் இந்நோய் அதிகமாவதைத் தடுக்கமுடியும். உயரத்திற்கேற்ற உடல் எடை இருக்கவேண்டும், இடுப்பின் அளவும் இயல்பானதாக இருக்கவேண்டும். எட்டு மணி நேரத்திற்கு மேல் வேலை செய்யும் நிறுவனங்களில் உடற்பயிற்சி கூடம், மனமகிழ் மன்றம் முதலியன அமைத்து கொடுத்தல் வேண்டும்.

    நார்சத்துடன் கூடிய மாவுச்சத்து உணவு வகைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அதைப் பரவலாக்க வேண்டும். கீரைகள் மற்றும் காய்கறிகளின் உற்பத்தியை அதிகரிக்க வேண்டும். இந்த முயற்சிகளும் இந்நோய் அதிகமாவதைக் குறைக்கும்.

    மேலும் முப்பது வயதிற்கு மேல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு சாப்பிடும் முன் 100 மி.கி-க்கு குறைவாகவும் சாப்பிட்டபின் 140 மி.கி-க்கு குறைவாகவும் உள்ளதா என்று சோதனை செய்து கொள்ள வேண்டும். அதிகம் இருப்பின் உணவு முறைகளையும், உடற்பயிற்சியையும் அனுசரித்து அதிகமாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.

    இந்த முயற்சிகளுக்கு மருத்துவர்களின் மேற்பார்வை தேவையில்லை. சமுதாய விழிப்புணர்வுதான் வேண்டும். மருத்துவத் துறையில் திட்டமிடுபவர்கள், செயல்படுத்துபவர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் ஆகியோர் இம்முயற்சியில் தீவிரம் காட்ட வேண்டும். இந்நோய் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரவில்லையெனில்தான் மருத்துவர்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது.

    மருத்துவர்களும் எந்த வகை சர்க்கரை நோயாளியை நாம் கையாளுகிறோம், அவருக்கு எந்தவித மருந்து தரப்படவேண்டும் என்பதை கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த சிகிச்சை முறைகள் தற்போது முற்றிலும் மாறியுள்ளன. இதை மருத்துவர்கள் உணர வேண்டும்.

    மெட்பார்பின், அகார்போஸ், கிளிட்டúஸான், டிபிபி-4 தடுப்பான்கள் (Metformin, AGIs, TZDs and DPP-4 inhibitors) இந்நோயை அதிகமாகமலும் தடுக்கின்றன. சர்க்கரை நோயைக் கண்டுபிடித்த பத்து ஆண்டுகளுக்கும் இன்சுலின் ஊசி போட்டுத்தான் இந்நோயைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற நிலையை இந்த மருந்துகள் மாற்றின.

    சர்க்கரை நோயைத் தடுப்பதற்காகவும், அது மேலும் மோசமாகாமல் இருப்பதற்காகவும் பல ஆய்வுகள் பல நாடுகளில் இம்மருந்துகள் மூலம் நடைபெற்றன. நல்ல பலனை இந்த மருந்துகள் கொடுத்து வருகின்றன.

    ஆனால், இன்னமும் நிறைய மருத்துவர்கள் புதியதாக பாதிக்கப்பட்ட சர்க்கரை நோயாளிகளுக்கு பழைய மாத்திரைகளான கிளைபென்கிளரைடு (Glibenclaride - Daonil, Euglucon etc) மற்றும் கிளைப்பிசைடு (Glipizide - Glynase, Dibizide etc) போன்ற மாத்திரைகளைக் கொடுப்பதால் இந்நோய் கண்டு பிடித்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் கட்டுப்பாட்டை இழந்து சர்க்கரை நோயாளி பின்விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியதாகிறது.

    ஆக அனைத்து மருத்துவர்களிடமும் இந்நோய் பற்றிய அடிப்படை சிகிச்சை முறைகளில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

    இந்நோயைத் தடுப்பதின் முக்கியத்துவத்தையும் ஆரம்ப கால சிகிச்சை முறைகளையும் அனைத்துத்துறை மருத்துவர்களும் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். இத்துறை சார்ந்த மருத்துவர்களிடம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத சர்க்கரை நோயாளியை அனுப்பி வைத்திட வேண்டும்.

    அதிக சர்க்கரை அளவை இரத்தத்தில் வைத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டால் பின் விளைவுகள் கண்டிப்பாக வரும். மருத்துவர்கள் தங்களிடம் சிகிச்சைபெறும் நபர்களிடம் சர்க்கரை நோய் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளதா எனத் தெரிந்து கொண்டு சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும்.

    பெரும்பாலான சர்க்கரை நோயாளிகள் அதிக சர்க்கரை அளவுடன் (200 மிகி மேல்) மருத்துவர்களிடம் தொடர் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டுள்ளனர். ஆகவேதான் சிகிச்சை எடுத்தும் பலனின்றி பின் விளைவுகளை சந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

    உணவு முறை, உடற்பயிற்சி, மாத்திரைகள் இவற்றின் மூலம் சர்க்கரை நோய் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரவில்லையெனில் இன்சுலின் ஊசி போட்டுக்கொள்வதற்கு நோயாளி தாமதப்படுத்தக்கூடாது. மருத்துவர்கள் அதனுடைய முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்கூற வேண்டும்.

    இன்சுலின் ஊசி சிறிய வலியை ஏற்படுத்துவதாலும், செல்லும் இடங்களில் எல்லாம் எடுத்து சென்று போட்டுக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதாலும் அனேக பேர் இன்சுலின் ஊசியைத் தவிர்க்கின்றனர்.

    தற்போது பலர், சர்க்கரையின் அளவு இரத்தத்தில் எந்த ஒர் அறிகுறியுமின்றி 400 -500 மிகி வரை உயர்ந்து நினைவிழந்த நிலையில்தான் (coma) மருத்துவரிடம் கொண்டுவரப்பட்டு, தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். சிலர்தான் பிழைக்கிறார்கள். ஆக சர்க்கரை நோயை எப்போது கண்டுபிடிக்கிறோம்? இறப்பதற்கு முன்புதான்.

    கட்டுப்பாடற்ற சர்க்கரை நோய், இரத்தத்தில் அதிக கொழுப்பு வகைகள், மிகு இரத்த அழுத்தம், கூடுதல் உடல் எடை, புகை மற்றும் மது பழக்கம் இவை இந்நோய் ஏற்பட முக்கியக் காரணங்கள்.

    சர்க்கரை நோயினால் கால் இழப்பதோ, பார்வை இழப்பதோ, சிறுநீரகம் செயலிழப்பதோ, மாரடைப்பு வருவதோ, பக்கவாதம் வருவதோ, மற்ற தொல்லைகளோ திடீரென ஏற்படுவதில்லை.

    பல ஆண்டுகளாக இந்நோய் எந்த ஒர் அறிகுறியையும் ஏற்படுத்தாமல் அமைதியாக இருப்பதாலும், பாதிக்கப்பட்டவரின் அறியாமை, அலட்சியம், போதுமான பணவசதி இல்லாததாலும் நோயின் பின் விளைவு கட்டுக்கடங்காமல் செல்கிறது.

    சர்க்கரை நோயின் ஆரம்ப கால சிகிச்சை மற்றும் தொடர்கட்டுப்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை மக்களிடம் எடுத்துரைத்து, போலியோவை ஒழித்தது போல் சர்க்கரை நோயை ஒழித்து, சர்க்கரை நோய் இல்லாத சமுதாயத்தை ஏற்படுத்த சூளுரைப்போம்!

    இன்று உலக சர்க்கரை நோய் விழிப்புணர்வு தினம்.

     

    கட்டுரையாளர்: சர்க்கரை நோய் மருத்துவ நிபுணர்.

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம் இ-மெயில் செய்யப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai