Enable Javscript for better performance
நான்காவது வைராக்கியம்- Dinamani

சுடச்சுட

    

    நான்காவது வைராக்கியம்

    By எஸ். ஸ்ரீதுரை  |   Published on : 11th August 2016 12:40 AM  |   அ+அ அ-   |    |  

    மனிதர்களின் வாழ்வில் குறிப்பிட்ட மூன்று தருணங்களில் மட்டும் வைராக்கியம் பீறிட்டுக் கிளம்பும் என்று பெரியோர்கள் கூறுவார்கள்.

    தர்ம நியாயங்களை எடுத்துரைக்கும் புராணப் பிரசங்கங்களைக் கேட்கும் போது இனி பாவமே செய்யக் கூடாது... என்று மனதில் உறுதி தோன்றுமாம்.

    இறந்தவர்களை நல்லடக்கம் செய்துவிட்டு மயானத்தில் இருந்து வீடு திரும்பும் வேளையில், வாழ்க்கையே நிலையில்லை என்னும் போது இனிமேல் எவ்வளவு சொத்து சேர்த்து என்ன பயன்... என்று வேதாந்தி போல எண்ணத்தோன்றுமாம்.

    பிள்ளை பெறுகின்ற போது ஏற்படும் அவஸ்தையை நினைக்கும் பெண்களின் மனது, இன்னொரு முறை பிரசவ வலியை அனுபவிக்கக் கூடாது என்று சபதம் எடுத்துக் கொள்ளுமாம்.

    புராண வைராக்கியம், மயான வைராக்கியம், பிரசவ வைராக்கியம் என்று அழைக்கப்படும் மூன்று வைராக்கியங்களும் பெரும்பாலும் நீடித்து நிலைப்பதில்லை.

    ஆனால், உடற்குறைபாடுகள் ஏதும் அற்ற மனிதர்கள் அனைவருமே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நான்காவது வைராக்கியம் ஒன்று இருக்கிறது.

    என்னால் ஒன்றும் ஆகாது.... என்று புலம்புவதை விட்டு முழுமனதுடன் உழைக்கத் தொடங்க வேண்டும் - இதுவே அந்த வைராக்கியம் ஆகும்.

    முதலில் கண்ட மூன்று வைராக்கியங்களுக்கும் கதா காலட்சேபம், இறுதி ஊர்வலம், பிரசவ வலி போன்றவை உந்து சக்தியாக இருக்கின்றன.

    நான்காவது வைராக்கியம் பிறக்கவும் நம்மிடையே ஓர் உந்து சக்தி உலாவந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.

    ஆம். மாற்றுத் திறனாளிகளின் மனம் தளராத இயக்கமே இந்த நான்காவது வைராக்கியத்துக்கான உந்துசக்தி என்றால் அது மிகையாகாது.

    நான் காலணியைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன், காலே இல்லாதவனைப் பார்க்கும் வரையில்... என்ற பிரபலமான வரிகளை நிறையவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

    உடற்குறைபாடுகள் அற்ற மனிதர்கள் பலர் தன்னம்பிக்கை இன்றி விதியின் மேல் பழி சுமத்தி உழைக்காமல் இருக்கின்ற இதே உலகில்தான், செயற்கைக் கால்களுடனும், ஊன்று கோல்களுடனும் மாற்றுத் திறனாளிகள் பலர் பரபரப்புடன் இயங்கி உழைத்துவருகின்றார்கள்.

    இயல்பாக நடக்க முடியாததால் சக்கர நாற்காலி வண்டியில் அமர்ந்து, அதன் சக்கரங்களைத் தங்கள் கையால் இயக்கியபடி பூ, பழம், காய்கறி, விளையாட்டுப் பொருள்கள் என்று விற்பனை செய்து பணம் சம்பாதிக்கும் பலரைப் பேருந்து நிலையம், கடைவீதிகள் போன்றவற்றில் பார்க்கிறோம்.

    கை கால்கள் நன்கு இயங்கி வருபவர்களேலேயே வசதியாகப் புழங்க முடியாத நம் ஊர்ச் சாலைகளிலும் நடபாதைகளிலும் உள்ள மேடு பள்ளங்களை முணுமுணுப்பு ஏதுமின்றிக் கடக்கின்றனர் மாற்றுத் திறனாளிகள்.

    பெரிய ரயில் நிலையங்கள், பேருந்து நிலையங்கள் சிலவற்றில் மட்டுமே மாற்றுத் திறனாளிகள் பயன்படுத்துவதற்குரிய சாய்வு நடைமேடைகளும் கழிப்பறைகளும் புழக்கத்தில் உள்ளதை அறிவோம்.

    அரசு அலுவலகங்கள் முதலிய பொது இடங்கள் பலவற்றிலும் பிறர் பயன்படுத்தும் அதே கழிப்பறைகளையும், படிக்கட்டுகளையும்தான் மாற்றுத் திறனாளிகளும் பயன்படுத்த வேண்டி இருக்கிறது.

    ரயில் பெட்டிகள், பேருந்துகள் அனைத்திலும் மாற்றுத் திறனாளிகள் சுலபமாக ஏறவும் இறங்கவும் வசதியாகத் தாழ்வான படிக்கெட்டுகள் அமைக்கப்படுவது எப்போது நடக்கும் என்பது தெரியாது.

    மாற்றுத் திறனாளிகளின் சிரமங்களை கொஞ்சம் எண்ணிப் பார்த்தோமானால் அன்றாடம் அவர்கள் பொது இடங்களில் எதிர்நோக்குகின்ற கஷ்டங்கள் நமக்குப் புரியவரும்.

    இவை ஒரு புறம் இருக்கட்டும். ஒரு காலத்தில் போக்குவரத்து அதிகமில்லாத கிராமச் சாலைகளில்கூட இப்போதெல்லாம் கார்களும், பைக்குகளும் தடதடத்து ஓடுகின்றன. லாரி, பஸ், வேன்களும் வெறிகொண்ட வேகத்தில் விரைகின்றன.

    சென்னை அண்ணா சாலை, பெங்களூரூ எம்.ஜி. சாலை போன்றவற்றைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். சரியான சிக்னல், போக்குவரத்துக் காவலர் எல்லாம் இருக்கும் போதே அச்சாலைகளின் ஒரு புறத்திலிருந்து மறுபுறம் போவது மிகக் கடினம்.

    தனக்குத் துணையாக ஒரு நான்கடி நீள அலுமினியக் குச்சியை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு, பார்வையிழந்த பல மாற்றுத் திறனாளிகள் மேற்படி பரபரப்பான சாலைகளைக் கடந்து செல்வர்.

    மற்ற எத்தனையோ உடற்குறைபாடுகளை விடவும் பார்வையில்லாத குறைபாடு மிகவும் துன்பம் தரக் கூடியது. பார்வை நன்றாகத் தெரிகின்ற நமக்கு, ஒரு நிமிட நேரம் கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒரு சாலையோரம் நடப்பது என்பதைக் கற்பனை செய்தாலே திகிலாக இருக்கும்.

    ஆனால், வாழ்க்கை முழுவதும் பார்வைத் திறனே இல்லாமல் வாழவேண்டிய அச்சகோதர சகோதரிகள், அதனையும் இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டு விடுகின்றனர். ரயில் வண்டிகளில் சிறுசிறு பொருட்களை விற்று சொந்தக்காலில் நிற்பவர்களில் பலர் பார்வைத் திறன் அற்ற மாற்றுத்திறனாளிகளே.

    தமது இடது கை செயலிழந்து தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் போதும், வலது கையை மட்டுமே பயன்படுத்தி வியாபாரம் செய்துவரும் ஒரு வயதானவரையும், பேச்சுத் திறன் இல்லாததால் தனது சைகை மொழியை மட்டுமே கொண்டு தான் போக வேண்டிய இடத்தை நடத்துனருக்குப் புரிய வைத்து டிக்கெட் பெற்றுப் பேருந்துப் பயணம் செய்த ஓர் இளைஞனையும் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன்.

    செவித்திறன் குறைந்த அல்லது அறவே இல்லாமல் போனவர்கள் படும் பாடும், எதிர்கொள்ளும் கேலிகளும் சற்றும் குறைந்ததல்ல.

    இந்நிலையில் - மாற்றுத் திறனாளிகளல்லாதவர்கள் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டும்.

    உயர்ந்த மனிதப் பிறப்பு, ஐம்புலன்கள், ஆறறிவு என்ற இவை மட்டுமின்றி, உடலுறுப்புக் குறைபாடுகளும் இல்லாத நல்வாழ்வு கடவுளின் அருளால் உங்களுக்கு அமைந்திருக்கிறது.

    இந்நிலையில், இனி சோர்வும் சுணக்கமும் இலாமல் உழைப்பது என்கின்ற நான்காவது வைராக்கியம் நமக்கு வரவேண்டும்.

    மற்ற மூன்று வைராக்கியங்களைப் போல் அன்றி, இந்த நான்காவது வைராக்கியம், நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடித்திருக்கவும் வேண்டும்.

     

    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    kattana sevai
    flipboard facebook twitter whatsapp