Enable Javscript for better performance
பன்மொழி கலாசாரம்!- Dinamani

சுடச்சுட

    

    இந்தியா பெரிய ஜனநாயக நாடு. அதற்கென்று மூவர்ண தேசிய கொடி இருக்கிறது. ரவீந்திரநாத் தாகூர் எழுதிய பாடல் தேசிய கீதமாக உள்ளது. தேசிய விலங்கு - புலி, பறவை - மயில், மலர் - தாமரை, மரம் - ஆலமரம் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் தேசிய மொழி இல்லை. ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட மொழிகள் பேசப்படும் இந்திய பெரும் தேசத்திற்கு தேசிய மொழி என்று ஒன்று கிடையாது.
    இந்தியாவிற்கு ஆட்சிமொழி இருக்கிறது. இது தேவநாகரி எழுத்தில் எழுதப்படும் இந்தி மொழி. ஆட்சிமொழியும் தேசிய மொழியும் ஒன்றில்லை.
    ஆட்சிமொழி என்பது அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் ஆக்கப்படுவது. ஆட்சி பீடத்தில் இருந்த மன்னர்கள், சர்வாதிகாரிகள், தேர்தல் வழியாக ஆட்சிக்கு வந்த கட்சியினர் பிரகடனப்படுத்துவதுதான் ஆட்சிமொழி. அதற்குச் சட்ட அங்கீகாரம் கொடுக்கப்பட்டு விடுகிறது.
    மொழி என்பது மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்பு. அது அதிகாரம் பெற்றது. அரசின் உள்நாட்டு உறவுகள், சர்வதேச நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் ஆட்சிமொழியிலேயே நடைபெறுகிறது. ஆட்சிமொழி தாய்மொழியாக இயல்பாகவே அதிகாரம் பெறுகிறது. ஆட்சிமொழி தாய்மொழியாக இல்லாதவர் அந்நிய மொழி படிப்பது மாதிரி கற்றுத் தேர்ச்சி பெற வேண்டி இருக்கிறது.
    எனவே அதிகாரம் இல்லாத தாய்மொழியைத் தவிர்த்து, ஆட்சியின் அதிகாரபூர்வமான மொழியைக் கற்க நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். பன்மொழிகள் பேசப்படும் நாடுகளில் அது தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டே வருகிறது. அதில் சிறுபான்மையான மக்கள் தங்களின் தாய்மொழியை மூன்று நான்கு தலைமுறைக்குப் பின்பு இழந்து விடுகிறார்கள்.
    இந்தியாவில் மொகலாயர்கள் ஆட்சிபுரிந்த காலத்தில் பாரசீகம் ஆட்சிமொழியாக இருந்தது. அது மக்களின் பேசும் மொழியில்லை. அதாவது இந்திய மக்கள் பேசும் மொழியாகப் பாரசீகம் இல்லை. உயர் பதவியில் இருந்தவர்கள் மன்னர்களிடம் பேசவும், அமைச்சர்களிடம் ஆலோசனை பெறவும் பாரசீகம் படித்துக் கொண்டார்கள். அரசு ஆவணங்கள் பாரசீக மொழியில் அரபு எழுத்துகளில் எழுதி வைக்கப்பட்டன.
    மொகலாயர்கள் ஆட்சி முடிந்து ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சி ஏற்பட்டதும், ஆங்கில மொழி ஆட்சிமொழியானது. அதாவது அரசு அதிகாரம் பெற்றவர்கள் தங்களின் மொழியை ஆட்சிமொழியாக்கிக் கொண்டார்கள்.
    அரசு நிர்வாகம் அம்மொழியில் நடைபெற்றது. ஆட்சிமொழியான ஆங்கிலத்தைப் படித்தவர்களுக்கு வேலை கிடைத்தது. பணம் பார்த்தார்கள். எனவே நகர்புறங்களில் இருந்தவர்கள் அவசர அவசரமாக ஆங்கிலம் படித்தார்கள்.
    கிராமப்புறங்களில் வாழ்ந்தாலும் காலம் மாறி வருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்ட சிலர் குடும்பத்தோடு புலம் பெயர்ந்து நகரங்களுக்கு வந்து ஆங்கிலம் படித்தார்கள். வசதி படைத்தவர்கள் ஆங்கில மொழி வழியாக கல்வி கற்க கப்பல் ஏறி இங்கிலாந்து சென்றார்கள்.
    படிப்பு முடித்து இந்தியா திரும்பி வந்து வழக்குரைஞர், ஆட்சியர், காவல்துறை அதிகாரி, நிர்வாக பணி மேலாளர்கள் என்று விதவிதமான வேலைக்குச் சென்றார்கள். ஆனால் சிலர் அந்த ஆங்கில மொழி வழியாகப் படித்தப் படிப்பின் அடிப்படையில் தேச பக்தர்களாகி, சுதந்திரப் போராட்டத்தில் இறங்கினார்கள்.
    முந்நூறு ஆண்டுகள் இந்தியாவில் ஆங்கிலம் கற்பிக்கப்பட்டது, அரசு நிர்வாகம் நடத்தியது என்றாலும் அது நாடு முழுவதும் பரவிய மொழியாக இல்லை. சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் அதனை அடிமைத்தனத்தின் ஓர் அம்சமாகவே கருதினார்கள்.
    சுதந்திரம் பெற்றதும் ஆங்கிலத்தை கப்பல் ஏற்றி இங்கிலாந்திற்கே அனுப்பிவிட வேண்டும் என்பது அவர்களின் விருப்பமாக இருந்தது. அதனையே பிரசாரம் செய்து வந்தார்கள்.
    இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, சட்ட மேதைகள், சமூக சிந்தனையாளர்கள், மக்கள் பிரதிநிதிகள் கூடி அரசியல் சாசனம் பற்றி விவாதித்தார்கள். அதில் இந்தி பற்றிய ஆய்வும் இருந்தது. மொழி என்பது உயர் கல்வி பெறவும், தன் அறிவை மேம்படுத்திக் கொள்ளவும், அதனை மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளவும்
    கூடியது.
    ஆகையால் பன்மொழிகள் பேசப்படும் ஒரு நாட்டில், ஒரு மொழியை ஆட்சிமொழியாக்கக் கூடாது என்று சிலர் வாதிட்டார்கள். அதனால் முடிவு வாக்களிப்பிற்கு விடப்பட்டது. சரிசமமாக வாக்களித்திருந்தார்கள். அதன் தலைவராக இருந்த ராஜேந்திர பிரசாத் தன் வாக்கை இந்தி ஆட்சிமொழி
    என்பதற்கு ஆதரவாக அளித்தார். ஒற்றை வாக்குப் பெரும்பான்மையில் ஆட்சிமொழியாக இந்தி ஆக்கப்பட்டது.
    ஆனால் இந்திய அரசியல் சாசனம் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டு, இந்தியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் மொழியில் போதாமை. பல இடங்களில் பேசப்படுகிறது என்பதால் ஒரு மொழி ஆட்சி மொழியாகி, வளம் சேர்க்க முடியாது.
    அமெரிக்க அரசியல் சாசனம் எழுதப்பட்டபோதும் மொழி பிரச்னை வந்தது. அதனை எழுதிய தாமஸ் ஜெபர்ஷன் உள்பட பெரும்பான்மையானவர்களின் தாய்மொழி ஆங்கிலம். சட்டம் படித்து இருந்தவர்கள். அவர்கள் அரசியல் சாசனத்தில் அமெரிக்க ஆட்சிமொழி ஆங்கிலம் என்று எழுதவில்லை.
    ஜான் ஆடம் என்னும் அறிஞர் ஆங்கில மொழியை அமெரிக்காவின் ஆட்சிமொழியாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று கூறினார். ஆனால் அரசியல் சாசன வரைவில் ஈடுபட்டிருந்தவர்கள் அதனை ஏற்க மறுத்துவிட்டார்கள்.
    அமெரிக்கா என்பது ஐரோப்பாவில் இருந்து பல மொழிகள் பேசும் மக்கள் புலம் பெயர்ந்து வாழும் நாடு. ஜெர்மன், ஸ்பானீஷ் மொழி பேசுகிறவர்களும் கணிசமான எண்ணிக்கையில் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் உணர்வுகள் மதிக்கப்பட வேண்டும். எனவே ஆங்கிலம் என்ற ஒற்றை மொழிக்கு அரசியல் சாசன அங்கீகாரம் கொடுக்க முடியாது என்று ஜான் ஆடம் கோரிக்கையை நிராகரித்துவிட்டார்கள்.
    அவர் வாஷிங்டனுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவின் இரண்டாவது ஜனாதிபதியானார். அவர் மகன் ஆறாவது ஜனாதிபதியாக வந்தார்.
    இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் தேசிய அடையாளங்கள் பற்றி விவாதங்கள் நடைபெற்றபோது தேசிய மொழி பிரச்னை வந்தது. தேசிய மொழி என்றால் தேசத்தில் பல இடங்களில் பேசப்படும் மொழியாகவும், புரிந்து கொள்ளப்படும் மொழியாகவும் இருக்க வேண்டும். இந்தி மொழியே தேசம் முழுவதும் பேசப்படும் மொழி இல்லை. எனவே அதனை தேசிய மொழியாக்க முடியாது.
    பழைய மொழியான சமஸ்கிருதம் இலக்கிய, இலக்கண, தத்துவ, மருத்துவ நூற்களைக் கொண்டிருந்தாலும், நாடு முழுவதிலும் சிலர் அதனைப் படித்திருந்தாலும் அது பேசப்படும் மொழி இல்லை. நவீன பயன்பாட்டில் சமஸ்கிருதம் வர முடியாது என்று மறுப்புரைக்கப்பட்டது.
    தமிழ், வங்காளம், தெலுங்கு, மராத்தி என்று பல மொழிகள் பரிசீலிக்கப்பட்டன. ஆனால் எந்த மொழியும் தேசிய மொழிக்கான வரையரைக்குள் வரவில்லை. எனவே இந்திய தேசிய அடையாளம் என்பதற்குள் மொழி எதுவும் இடம் பெறவில்லை.
    1950-ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசியல் சாசன சட்டம் அமலுக்கு வந்தது. அதன்படி இந்தி ஆட்சிமொழியானது. நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இந்தி மொழி படிக்க பள்ளிகளில் வசதி செய்து கொடுக்கப்பட்டது. இந்தியை பல வழிகளிலும் பரப்ப ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
    எனவே பலர் ஆட்சிமொழியான இந்தி மொழி படித்தார்கள். அதனால் இந்தி மொழி ஆதரவாளர்கள் இந்தி ஆட்சிமொழி என்பதோடு தேசிய மொழியாக அறிவிக்க வேண்டும். பல நாடுகளில் ஆட்சிமொழியும் தேசிய மொழியும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றது என்பதை எடுத்துக்காட்டினார்கள்.
    தேசிய மொழி என்பது பிரகடனத்தின் வழியாக வருவது இல்லை. பல பகுதிகளிலும் மக்கள் பேசிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்பது இல்லை. எழுதப் படிக்கத் தெரிந்ததின் அடிப்படையில் தேசிய மொழி தேர்வு செய்யப்படுவதில்லை.
    இந்தியாவின் தேசிய மொழியாக இந்தியை அறிவிக்க வேண்டும். அது நாடு முழுவதும் பேசப்படும் மொழியாகவும் எழுதப்படும் மொழியாகவும் இருக்கிறது. வேறு எந்த மொழிக்கு அந்தத் தகுதியில்லை. அரசியல் நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் இந்தி வழியாகவே நடைபெறுகிறது.
    எனவே விற்கப்படும் எல்லா பொருள்களின் விவரங்கள் இந்தியிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று குஜராத் உயர்நீதி
    மன்றத்தில் வழக்குப் போடப்பட்டது.
    அவ்வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றம் அரசியல் சாசன சட்டத்தில் தேசிய மொழி பற்றி ஒன்றும் குறிப்பிடவில்லை என்று வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்து விட்டது.
    மனிதர்களின் அறிவும், ஞானமும், அனுபவமும், கற்பனையும், விஞ்ஞானமும் மொழி வழியாகச் சொல்லப்படுகின்றன. அதனை எம்மொழி வழியாகவும் அறிந்து கொள்ளலாம். அது ஆட்சிமொழியாக, தேசிய மொழியாக தாய்மொழியாக, செம்மொழியாக, சர்வதேச மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியம் இல்லை.
    இந்தியாவிற்கு தேசிய மொழி என்று ஒரு மொழி அடையாளம் காட்டப்படாமல் இருப்பது இது ஜனநாயக நாடு என்று சொல்லப்படுவதின் ஒரு நல்ல அம்சமாகும்.

    கட்டுரையாளர்: எழுத்தாளர்.

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம்
      பகிரப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai