Enable Javscript for better performance
மொழிபெயர்ப்பு எதற்கு?- Dinamani

சுடச்சுட

    

    ஒவ்வொரு எழுத்தாளருக்கும் தன் கவிதைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் இன்னொரு மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற பேரவா இருக்கிறது. அதுவும் இந்திய எழுத்தாளர்கள், சர்வதேச மொழியான ஆங்கிலத்திலும், இந்திய ஆட்சிமொழியான இந்தியிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டுமென விழைகிறார்கள். மொழிபெயர்ப்பு வழியாகவே தன் எழுத்தின் தனித்தன்மையை, படைப்பாற்றலின் வலிமையை எல்லோரும் அறிந்து கொள்ளவும், பரிசுகள், விருதுகள் பெறவும் காரணமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறார்கள்.
     உலகம் ஒன்றுதான். ஆனால் மக்கள் ஒரே மொழி பேசுவதில்லை. ஒரே மாதிரியான எழுத்தில் எழுதுவதும் கிடையாது. பெரும்பாலானவர்கள் தாய்மொழியில் எழுதுகிறார்கள். சிலர்தான் கற்ற மொழியில் எழுதுகிறார்கள். மொழிபெயர்ப்புக்கு வசதியாக ஆங்கிலம் அமைந்துவிட்டது. பிரெஞ்சு, ஜெர்மன், ஸ்பானிஷ், சீனம், அரபு, ரஷிய மொழி நூல்கள் முதலில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன.
     அதனையே மூலமொழி மாதிரி வைத்துக் கொண்டு இதர உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கிறார்கள். அபூர்வமாகவே எழுதப்பட்ட மொழியில் இருந்து நேரடியாக மொழிபெயர்ப்பு நிகழ்கிறது.
     இந்திய எழுத்தாளர்கள் படைப்புக்களை இந்தி மொழியை மூலமொழி மாதிரி வைத்துக்கொண்டு மொழிபெயர்க்கிறார்கள். ஏனெனில் இந்திய இலக்கியத்திற்கு அடிப்படையானது சமஸ்கிருதம். அதன் அழகியல், இலக்கியக் கோட்பாடுகள், கதைகள் எல்லாம் சமஸ்கிருதத்தில் இருந்து வந்தது. தனித்தனியான மொழிகளாக இருந்தாலும் இந்திய மொழிகள் சமஸ்கிருதத்தைவிட்டு அதிகமாக விலகிப் போகவில்லை என்பது பொது புத்தியில் ஏறியிருக்கிறது.
     தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய மொழிகள் சமஸ்கிருதத்தில் இருந்து தோன்றியவை அல்ல. அம்மொழிகளில் நிறைய சமஸ்கிருத சொற்கள் இருந்தாலும், அவை தனியானவை. தனியான லட்சணங்கள் கொண்டவை. அவற்றுக்கு சமஸ்கிருத கோட்பாடுகளை ஆதாரமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது.
     இந்திய மொழிகளில் எழுதப்படும் -எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தாலும், இந்தியர்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதியவற்றை இந்திய மொழிகளில் மொழிபெயர்த்தாலும் பெரிய அளவில் அங்கீகாரம் பெறுவதில்லை. மொழிபெயர்ப்பு செம்மையாக இல்லை. மூலத்தின் அருகில் கூட செல்ல முடியாமல் இருக்கிறது என்று சொல்லப்பட்டே வருகிறது.
     மொழி என்பது கற்பது. இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களில் மொழியியல் துறைகள் இருக்கின்றன. அதாவது ஆங்கிலம், இந்தி, வங்காளம், குஜராத்தி, உருது, தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம் என்று பல மொழிகள் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றது. அந்தத் துறை ஒரு மொழி மட்டும் சார்ந்தது. இந்தி மொழியைக் கொண்டு இந்தியைக் கற்றுக் கொள்வது; உருதுவைக் கொண்டு உருது மொழி வரலாறு, இலக்கியம் பற்றிப் படிப்பது; தமிழைக் கொண்டு தமிழ் இலக்கணம், இலக்கியம் கற்பது என்பதுதான். ஒரே மொழியை மட்டுமே படித்து பேராசிரியர்களாகி, அம்மொழியை மட்டுமே கற்றுக் கொடுக்கத் தகுதி பெற்று விடுகிறார்கள்.
     ஒரே வளாகத்தில் இருந்தாலும், இலக்கியம் படித்தாலும், அவர்களுக்கிடையே இணைப்பு இல்லை. இந்தியாவில் படைப்பு இலக்கியம் என்பது பல்கலைக்கழகங்கள் சார்ந்து இல்லை என்பது போலவே மொழிபெயர்ப்புகளும் இல்லை.
     இந்தி, வங்காளம், குஜராத்தி, தமிழ், கன்னட மொழியைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள் இன்னொரு இந்திய மொழியைக் கற்பது இல்லை. அவர்கள் படிப்பு என்பது ஆங்கில மொழியோடு பிரஞ்சு, ஜெர்மன் என்றாகிவிட்டது. இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு என்பது பெரிய அளவில் பணம் கொடுப்பதில்லை என்பதால் யாரும் படிக்க வருவதில்லை.
     வேலை, வாணிபம், தொழில் நிமித்தம் பிற மொழி பேசப்படும் மாநிலங்களுக்குச் சென்றவர்களில் சிலர் இலக்கிய ஆர்வத்தின் அடிப்படையில் அந்த மாநில மொழியைக் கற்றுக் கொண்டு, சிறந்த படைப்பு என்று விமர்சகர்கள் சொல்வதையும் தன் சொந்த அறிவால் அறிவதையும் வைத்துக் கொண்டு மொழிபெயர்க்கிறார்கள். அதில் இல்லத்தரசிகளும் உண்டு. அவர்கள் பெரும்பாலும் நாவல்கள், சிறுகதைகள் மட்டுமே மொழிபெயர்க்கிறார்கள். கவிதைப் பக்கம் போவதே இல்லை. பழைய படைப்புகள் அவர்கள் அறியாதது.
     இந்தியாவில் சாகித்ய அகாதெமி இருபத்து நான்கு மொழிகளில் எழுதப்படும் சிறந்த படைப்புகளுக்கு பரிசு வழங்குகிறது. பரிசு பெற்ற நூல்களைப் பிற இந்திய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மொழியில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதை எல்லா மாநிலத்தவரும் தம் மொழி வழியாகவே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக மொழிபெயர்த்து வெளியிட வேண்டும் என்பதை விதியாகக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அது நடைபெறுவதில்லை. பெரும்பாலும் ஆங்கிலம், இந்தி மொழியோடு மொழிபெயர்ப்பு முடிந்துவிடுகிறது.
     கொங்கணி, மைதிலி, போடோ, டோக்ரி, சந்தாலி மொழிகளில் என்ன எழுதப்படுகிறது என்பது மற்ற மொழியினர்க்குத் தெரிவதில்லை. அதுபோலவே இந்திய மொழிகளில் நடைபெறும் சோதனைகள், வேறுபட்ட தத்துவ சரடு கொண்ட படைப்புகளை அறிய வழியில்லாமல் போய்விடுகிறது.
     ஒரு மொழி அறிவு மட்டும் இலக்கியத்தை அறிந்துகொள்ள போதுமானதில்லை. மொழிக்குள் ஒரு மொழி இருக்கிறது. அதுதான் படைப்பாளர்களின் மொழி. அதனைப் படிப்பின் வழியாக வசப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அது முடியாவிட்டால் சர்வதேச மொழியான ஆங்கிலத்தில் படித்து உலக இலக்கியம் படிக்கிறேன் என்று சொல்லிக் கொள்ள முடியாது.
     இலக்கியத்தில் உலக இலக்கியம் என ஒன்று கிடையாது. உள்ளூர் இலக்கியந்தான், அதன் மேன்மையால் உலக இலக்கியமாகிறது. மொழிபெயர்ப்புகள் உள்ளூர் வாழ்க்கையைச் சொல்லியே உலக இலக்கியமாக்கிவிடுகிறது. அதனை நிலைநிறுத்துவதில் மொழிபெயர்ப்புகள் முதலிடத்தில் இருக்கின்றன. மொழிபெயர்ப்புகள் மொழிக்கு நவீனத்துவத்தைக் கொடுக்கின்றன. மொழிபெயர்ப்பு இல்லாமல் எந்தவொரு இலக்கியமும் தனித்திருக்க முடியாது.
     மொழிபெயர்ப்பில் சமயம் சார்ந்த நூல்கள் முதலிடத்தில் இருக்கின்றன. கிறிஸ்தவ நூலாகிய பைபிள் 552 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்ளது. ஒரே மொழியில் பல்வேறு காலங்களில் பைபிளை புது அர்த்தம் தொனிக்க மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.
     அரபு மொழியில் இருக்கும் குர்ஆன் 112 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்ளது. அதில் தமிழ் மொழியும் சேர்ந்து போகிறது.
     பேசப்படும் மொழிகளில் இருந்துதான் மற்றொரு மொழிக்கு நூற்கள் மொழிபெயர்க்கப்படும் என்பதில்லை. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே வழக்கொழிந்து போன மொழிகளில் எழுதப்பட்ட நூல்களையும் கண்டெடுத்து வாழும் மொழிகளில் மொழிபெயர்த்து வருகிறார்கள். யேசுநாதர் பிறப்பதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் மெசொபொட்டேமியாவில் களிமண் கட்டிகளில் அக்காட்டன் மொழியில் எழுதப்பட்ட "கில்காமேஷ்' என்ற காப்பியத்தைக் கண்டெடுத்து உலக மொழிகள் பலவற்றிலும் மொழிபெயர்த்து இருக்கிறார்கள். தமிழில் இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் வந்துள்ளன. ஒன்று க.நா.சுப்ரமண்யம் மொழிபெயர்த்தது. "கில்காமேஷ்' உலகத்தின் ஆதிகாப்பியம் என்று கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.
     1948-ஆம் ஆண்டில் ஐ.நா. சபையில் மனித உரிமைகள் பற்றிய ஆவணம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. மத கருத்துகளோ, இலக்கியத் தன்மைகளோ இல்லாத ஆவணம் அது. மனித உரிமைகள் பற்றி மட்டுமே பேசக்கூடியது. அது முதலில் ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஷ் மொழிகளில் எழுதப்பட்டது. பின்னர் 452 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஓர் ஆவணம் என்ற முறையில் அதிகமான மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது மனித உரிமைகள் பற்றியதுதான்.
     மொழிபெயர்ப்பு மூலநூலை வதம் செய்துவிடுகிறது. படைப்புக்கு விசுவாசமாக இல்லை என்று பலர் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஆனால் அதனைப் புறந்தள்ளியே மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் நெடுங்காலமாக மொழிபெயர்ப்பில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள்.
     மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தமிழின் இலக்கண நூலாகிய தொல்காப்பியம், மொழிபெயர்ப்பு என்ன என்பது பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறது. மொழிபெயர்ப்பு என்ற சொல்லும் தொல்காப்பியத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. தொல்காப்பியம் மொழிபெயர்ப்புப் பற்றிச் சொல்வது, மூலநூலில் உள்ளவற்றைத் தொகுத்துச் சொல்வது, விரித்துச் சொல்வது, தொகுத்தும் விரித்தும் சொல்வது. அது "அதர்படயாத்தல்' என்கிறது.
     கவிசக்கரவர்த்தி கம்பர் ராமாயணத்தை மொழிபெயர்க்கவில்லை. தொகுத்தும், விரித்தும் தொல்காப்பியம் சொன்னபடியே எழுதியிருக்கிறார். தமிழ் மொழி சமஸ்கிருத மொழி படைப்புகளை முழுவதும் மொழிபெயர்த்துக் கொள்ளவில்லை. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு பகவத்கீதைக்கு வரிக்கு வரியான மொழிபெயர்ப்பு தமிழிலில்லை.
     ஐரோப்பிய மொழியான போர்த்துகீசிய மொழியில் இருந்துதான் வரிக்கு வரியான மொழிபெயர்ப்பு தமிழில் ஆரம்பமாகியது. செயின்ட் பிரான்ஸிஸ் சேவியர், போர்த்துகீசிய மொழியில் எழுதிய டாக்ட்ரினா கிறிஸ்தம் என்ற கிறிஸ்துவ கோட்பாடுகளைச் சொல்லும் பதினாறு பக்கங்கள் கொண்ட நூலை ஆண்டிரிக்ஸ் பாதிரியார், "தம்பிரான் வணக்கம்' என்ற பெயரில் மொழிபெயர்த்து 1578-ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார்.
     கிறிஸ்தவ சமயம் பரப்ப வந்த ஐரோப்பிய பாதிரிகள் தமிழ் கற்றுக்கொண்டு, தமிழின் பழைய நூல்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தார்கள். அறவழிப் பண்புகள், நேர்மை, ஒழுக்கம், உண்மை பேசுதல் பற்றிய தமிழ் நூல்கள், அவர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. திருக்குறள், நாலடியார், ஒüவை பாட்டியின் மூதுரை, கொன்றை வேந்தன் போன்ற பல நூல்களை லத்தீன், ஆங்கில மொழிகளில் மொழிபெயர்த்தார்கள். தமிழ் மொழி கொள்வதும், கொடுப்பதுமான மொழியாகியது.
     மொழிபெயர்ப்பு என்பது கருத்தைச் சொல்வதுதான். கலையைச் சொல்ல முடியாது என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. ஆனால் சொல்லப்பட்டதின் வழியாகச் சொல்லப்படாத கலையம்சத்தை வாசகர்கள் தங்கள் மதியால் பிடித்துக் கொண்டு விடுகிறார்கள்.
     எழுதப்பட்ட ஒரு காப்பியத்தை மாற்றி, திருத்தி, புதிதாக முதல் நூல் மாதிரியே யாராலும் எழுத முடியாது. அது எழுதி முடிக்கப்பட்டது. ஆனால் மொழிபெயர்ப்பில் மொழிபெயர்க்கப்படும் மொழியின் நவீனத்தால் பழைய படைப்புகள் எல்லாம் புதுமை பெற்றுவிடுகின்றன.
     மொழிபெயர்ப்பு நிகழ்காலத்திற்கு முன்னால் இருந்தது. நிகழ் காலத்தில் இருக்கிறது. வருங்காலத்திலும் இருக்கவே செய்யும் என்பதுதான் சரித்திரம்.
     
     
     

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம்
      பகிரப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai