Enable Javscript for better performance
ஆறுதல்!- Dinamani

சுடச்சுட

    

    நீர் ஆதாரங்கள் மற்றும் ஆறுகளில் தொழிற்சாலைக் கழிவுநீர் கலப்பதைத் தடுப்பதில் மத்திய அரசின் மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் அதிக கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியுள்ளது. அண்மையில், கங்கையை மாசுப்படுத்தும் 100 ஆலைகளை மூடுவதற்கான உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன. தற்போது சர்க்கரை ஆலைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவுநீர் அளவு குறைத்து நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
     நீர் ஆதாரங்களை மாசுப்படுத்துதலை தவிர்க்கும் வகையில் உடனடியாக அமலுக்கு வந்துள்ள இந்த ஆணையின்படி, ஒரு டன் கரும்புப் பிழிவுக்கு வெளியேற்றப்பட வேண்டிய அதிகபட்ச கழிவுநீர் 200 லிட்டர். இதை வெளியேற்ற ஒரே ஒரு தூம்பு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இதைக் கண்காணிக்கவும் கருவிகள் பொருத்த வேண்டும்.
     ஒரு டன் கரும்புப் பிழிவுக்கு 1,000 லிட்டர் தண்ணீர் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கரும்பில் ஏற்கெனவே 75 விழுக்காடு நீர்தான் இருக்கிறது. கரும்புச் சக்கை போக, சர்க்கரையின் அளவு இதில் இரண்டு விழுக்காடு மட்டுமே.
     கரும்பில் ஏற்கெனவே இருக்கும் தண்ணீர், அதை ரசாயன மாற்றங்களுக்கு உள்படுத்த பயன்படுத்தும் தண்ணீர் எல்லாமும் வெளியேற்றப்பட்ட நிலைமை இப்போதில்லை. தற்போது சர்க்கரை ஆலைகள் பெரும் தொழில்நுட்ப மாறுதல்களை ஏற்றுள்ளன. சர்க்கரைப் பிழிவில் சுத்திகரிக்கப்படும் நீரில் பெரும்பாலானவை, ஆலையின் இயந்திரங்களைக் குளிர்விக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அதையும் கடந்து, கரும்பின் மற்ற கசடு மற்றும் வேதிப்பொருள்களுடன் வெளியேறும் கழிவுநீர் அளவு தற்போது 400 லிட்டர் (ஒரு டன் கரும்புக்கு) என்பதாக உள்ளது. இதையும் 200 லிட்டராக குறைத்தும், இதிலும்கூட 100 லிட்டர் இறுதிக் கழிவுநீர் எவ்வாறு வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்பதையும் நெறிப்படுத்தியுள்ளது மத்திய அரசு.
     சர்க்கரை ஆலைகளுக்குக் குறைக்கப்பட்டுள்ள கழிவுநீர் அளவுகோல், தோல் தொழிற்சாலை, நெசவாலைகள், காகித தொழிற்சாலைகளுக்கும் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். விரைவில் நிர்ணயிக்கப்படக் கூடும் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.
     சர்க்கரை ஆலைகளில்தான் இந்தக் கழிவுநீர்ப் பிரச்னை ஏற்படுகிறது. வெல்லம் காய்ச்சும்போது இந்தச் சிக்கல்களே கிடையாது. கரும்புச் சாறை அப்படியே கொப்பரையில் ஊற்றி, சுண்டக்காய்ச்சினால் போதும். பார்வைக்கு வெள்ளை வெளேர் என்று இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, தண்ணீரை அதிகமாக பயன்படுத்தி, அதையும் கழிவுநீராக்கி, இருக்கும் நீர் ஆதாரத்தையும் சர்க்கரை ஆலைகள் பாழடிக்கின்றன. நவீனத்துக்காக நாம் பழைமையைத் தியாகம் செய்கிறோம். அதற்காக நாம் தரும் விலை அதிகம்.
     இந்தப் புதிய உத்தரவினால் நீர்நிலைகளில் கலக்கும் கழிவுநீர் அளவு, சர்க்கரை ஆலைகளைப் பொருத்தவரை பாதியாகக் குறையும். இருப்பினும்கூட, இந்த சட்ட திட்டங்கள் வெறும் ஏட்டில் இல்லாமல், நடைமுறைக்கு வர வேண்டும் என்றால், அது அந்தந்தப் பகுதியில் உள்ள மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரிய அதிகாரிகள் மற்றும், அப்பகுதி மக்களின் விழிப்புணர்வைப் பொருத்தே அமையும்.
     தற்போது மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் நிர்ணயித்துள்ள ஒரு டன் கரும்புப் பிழிவுக்கு 200 லிட்டர் கழிவுநீரை ஆலையிலிருந்து வெளியேற்றும் நடைமுறைக்குப் பதிலாக, இதனை லாரிகள் மூலம், ஊருக்கு வெளியே கொண்டு சென்று, இதற்கான தனிக் கிணறுகளில் கொட்டும் நடைமுறையைப் பயன்படுத்தினால் முழுமையாகவே நீர் ஆதாரங்களை நாம் காப்பாற்ற முடியும். ஓர் ஆலை ஒருநாளில் 1,000 டன் கரும்பைப் பிழிகிறது என்றால், தற்போதைய விதிமுறைப்படி இரண்டு லட்சம் லிட்டர் கழிவுநீர் வெளியேற்றப்பட வேண்டும். இதனை ஒரு நாளைக்கு நான்கு லாரிகளில் சேகரித்துக் கொண்டுபோய் குறிப்பிட்ட இடத்தில் கொட்ட முடியும்.
     குஜராத் மாநிலத்தில், தவிர்க்க முடியாத நிலையில் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க அனுமதி அளித்தாலும், கழிவுநீர் மேலாண்மையை இவ்வாறு செய்யும் நடைமுறை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்காக அந்நிறுவனங்கள் கூடுதல் செலவு செய்ய நேரிடும் என்பது உண்மையே. ஆனால், அந்தச் செலவை ஈடுசெய்யும் வகையில் சில சிறப்புச் சலுகைகளை மாநில அரசு அறிவித்திருக்கிறது.
     தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை, பாலாறு மாசுபட்டதற்குத் தோல் தொழிற்சாலைகள்தான் காரணம். அமராவதி, பவானி, தாமிரவருணி, காவிரி ஆறுகள் பாழ்பட்டதற்கு அதன் வழியோரம் அமைந்திருக்கும் சர்க்கரை ஆலைகள், காகித ஆலைகள், சாயப்பட்டறைகளே காரணம். இந்த ஆலைகளிலிருந்து வெளியேறும் கழிவுநீர், அப்படியே லாரிகளில் சேகரிக்கப்பட்டு, வெளியிடத்தில், விவசாயம் நடைபெறாத பூமியில் பெருங்கிணறுகளில் கொட்டப்பட்டால், அனைத்து நதிகளையும் நாம் மாசற்றதாக மாற்ற முடியும். ஆனால், அந்த முயற்சியில் எந்த ஆலையும் ஈடுபடுவதில்லை. சுலபமாக அருகில் ஓடும் நதிகளில் கழிவுநீரைக் கலப்பதை வழக்கமாக்கி இருக்கின்றன.
     ஆலைக்கழிவுநீரை மட்டுமே அகற்றினால் போதுமா? நகர்ப்புறச் சாக்கடைகள் ஆற்றில் கலக்கத்தானே செய்கின்றன? இவற்றால் நீர் ஆதாரங்கள், நதிகள் கெடத்தானே செய்கின்றன என்று கேட்கலாம். நதிகள் மனிதக் கழிவுகளால் மாசுபடும்போது, அவற்றை உண்டு தூய்மை செய்ய இயற்கையில் ஆயிரம் நுண்ணுயிரிகள் நீரில் இருக்கின்றன. இந்தக் கழிவுகள் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரம் தாண்டுவதற்குள்ளாக நுண்ணுயிரிகளால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு விடுகின்றன.
     ஆனால், தொழிற்சாலைகளின் கழிவுநீர் பல்வேறு ரசாயனங்களின் கசடு. முழுக்க முழுக்க நச்சுப்பொருள். இவை வழிநெடுகிலும், நீர்ஆதாரங்களில் நன்மைபயக்கும் நுண்ணுயிரிகளையும் கொன்று குவித்துச் செல்கிறது. ஆகவேதான், நதிகள் நீர் இருந்தும் உயிர் இல்லாமல் காணப்படுகின்றன. இதுகுறித்து இப்போதாவது அரசு சிந்திக்க முற்பட்டிருக்கிறதே, அதுவே பெரிய ஆறுதல்!
     
     
     

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம்
      பகிரப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai