சுடச்சுட

    

    கா
    லையில் நாகேஸ்வர ராவ் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி செய்யும்போது, உடன் நடக்கும் நண்பர்களில் ஒருவர் சுந்தரம். ஐந்தாறு ஆண்டுகளாகப் பழக்கம். எழுத்தாளர் ந. சிதம்பர சுப்ரமணியனின் மகன் என்றுதான் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார் நண்பர். க்ஷண நேர ஆச்சரியம். அதோடு சரி.  அதற்குப் பிறகு, என்னுடைய பல பூங்கா நண்பர்களில் சுந்தரமும் ஒருவர். அவ்வளவுதான். காரணம், சிதம்பர சுப்ரமணியன் மணிக்கொடி எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் என அறியப்பட்டிருந்தாலும், அவரைப்பற்றி இங்கே யாரும் அதிகம் பேசியதில்லை. சி.சு.செல்லப்பா, க.நா.சு., எம்.வி.வெங்கட்ராம், கு.ப.ரா., தி.ஜானகிராமன், கரிச்சான் குஞ்சு என்று அந்நாளைய எழுத்தாளர்களின் பட்டியலிலும் சிதம்பர சுப்ரமணியனின் பெயர் காணப்பட்டதில்லை.

    chidambara_subramanyam.jpg 

    சமீபத்தில், இந்தத் தொடருக்காக சிதம்பர சுப்ரமணியனின் எழுத்துகளைத் தேடியபோது ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்புகள் எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. அவர் எழுதிய சுமார் 60 சிறுகதைகளில் ஒரு சில மட்டுமே கிடைத்தன. இதயநாதம், நாகமணி, மண்ணில் தெரியுது வானம் என்ற மூன்று நாவல்களில், 1952-ல் எழுதப்பட்ட  இதயநாதத்தை, இப்போது சந்தியா பதிப்பகம் மறு பிரசுரம் செய்துள்ளது.  நாகமணி கிடைக்கவில்லை.

    சிதம்பர சுப்ரமணியன் பல கட்டுரைகளும் எழுதியிருக்கிறார்.  அவை எதுவும் தொகுக்கப்படவில்லை. இப்போது cliché-ஆகிவிட்ட இதயநாதம் என்ற தலைப்பைக் கொண்ட அந்த நாவலை, அதிக எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் புறக்கணிப்பு மிகுந்த மனநிலையோடுதான் அணுகினேன். நல்ல இலக்கியத்தின் அடையாளம் என்னவெனில், அதுபற்றிய எத்தனை அலட்சியத்துடன் அணுகினாலும், அது வாசகரை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு போய்விட வேண்டும். இதயநாதம் அப்படிப்பட்ட ஒரு மகத்தான நாவல். (மஹா வைத்தியநாத சிவனின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்). படித்தவுடன், இதை ஒரு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு படித்திருக்கக்கூடாதா என்று வருந்தினேன்.  ஏனென்றால், சிதம்பர சுப்ரமணியனின் மனைவி கமலா தன் 98-வது வயதில், 2013 டிசம்பர் 31-ம் தேதிதான் காலமாகியிருக்கிறார். 
     

    idhyanatham.jpg


    இந்தக் கட்டுரையை எழுதும்போது, எனக்கு இதுவரை எப்போதுமே ஏற்பட்டிராத ஒரு குழப்பம் ஏற்பட்டது. என்ன எழுதுவது என்பதுதான் அது.  கடவுளைக் கண்டவன் அதைப்பற்றி என்னவென்று எழுத முடியும்?  அப்படிப்பட்டதொரு பரவச மனநிலையில் இருக்கிறேன் நான். இதயநாதத்தை வாசித்த பின், அவரது இரண்டாவது நாவல் நாகமணியைத் தேடினேன்.  கிடைக்கவில்லை. மூன்றாவது நாவல், மண்ணில் தெரியுது வானத்தின் புகைப்பட நகல், தாள் தாளாக சுந்தரத்திடம் இருந்து கிடைத்தது. மகாத்மா காந்தி பற்றிய நாவல்; அஹிம்சை, சத்தியம் ஆகிய அறநெறிகளைப் பற்றிய நாவல்.

    பொதுவாகவே, உலக இலக்கியத்தில் எழுத்தாளர்களின் விருப்பத்துக்குரியதாக இருந்து வருவது, வாழ்வின் இருண்ட பக்கங்களே ஆகும். இல்லாவிட்டால் சாகசம். மற்றபடி, உலக இலக்கியத்தில் லட்சியவாதத்தை மையப்படுத்தி இதுவரை யாரும் எழுதி வென்றதில்லை. மாபெரும் லட்சியவாதியான டால்ஸ்டாயைக்கூட இந்தப் பட்டியலில் சேர்க்க முடியாது. ஏனென்றால், டால்ஸ்டாயின் புனைகதைகளில், லட்சியவாதத்தைவிட வாழ்க்கைதான் தூக்கலாக இருக்கும். இந்தப் பின்னணியில், மகாத்மாவைப் பற்றிய ஒரு நாவல் எப்படி இலக்கியமாகியிருக்க முடியும் என்ற அவநம்பிக்கையுடனேதான், மண்ணில் தெரியுது வானத்தை எடுத்தேன்.

    இரண்டே வார்த்தைகளில் சொன்னால், கடவுளைக் கண்டேன். ந.சிதம்பர சுப்ரமணியனின் ஒரு வாசகனாக, முதல்முதலாக இதைச் சொன்னது நான் அல்ல; 13.3.1957 தேதியிட்ட கடிதத்தில், நா.பார்த்தசாரதி சொல்கிறார். கோவில்களில் கற்பூர தீபாராதனை நடக்கும்போதும், காலை நேரத்தில் விகசிக்கும் புஷ்பங்களைக் காணும்போதும், புண்ணிய நதியில் நீராடும்போதும், பேராலயங்களில் நுழையும்போதும் எத்தகைய புனிதமான உணர்வு ஏற்படுகிறதோ, அப்படிப்பட்ட உணர்வு சிதம்பர சுப்ரமணியனின் கதைகளைப் படிக்கும்போது ஏற்படுவதாக நா.பா. எழுதுகிறார். சிதம்பர சுப்ரமணியனை வாசித்தபோது, எனக்கும் அதேபோன்ற உணர்வுதான் ஏற்பட்டது.  

    மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தியை மகாத்மாவாக மாற்றிய நூல்களுள் ஒன்று, டால்ஸ்டாயின் The Kingdom of God is Within You. அதேபோன்ற மாற்றத்தை ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஏற்படுத்தக்கூடிய நூல்தான், மண்ணில் தெரியுது வானம். மகாத்மாவின் நூற்றாண்டு விழா ஆண்டான 1969-ல் வெளியான இந்த நாவலின் கதாநாயகன் நடராஜாக இருந்தாலும், உண்மையான நாயகன் காந்திதான். காந்தியைப் பற்றி எத்தனையோ நூல்கள் வந்திருந்தாலும், அவற்றையெல்லாம்விட சிறப்பானது இந்த நாவல்.  ஏனென்றால், காந்தியோடுகூட அந்தக் காலத்திய இந்தியாவையே நம் கண்முன் காண்பித்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

    ஒவ்வொரு இந்தியனும் அப்போது என்ன நினைத்தான், சுதந்தரப் போராட்டம் எப்படி நடந்தது, ஒவ்வொரு சராசரி மனிதனின் வாழ்வையும் அது எப்படிப் பாதித்தது, ஆங்கிலேயர்களின் சார்பாகப் பேசியவர்களின் கருத்து என்னவாக இருந்தது, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அஹிம்சை, சத்தியம் ஆகிய அறநெறிகளை ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் உயிர் மூச்சாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வது எப்படி – இது எல்லாவற்றுக்குமான இலக்கிய சாட்சியம்தான் மண்ணில் தெரியுது வானம்.

    நாவலில் ஒரு இடம். நடராஜும் இன்னொரு இளைஞனும் சத்யாகிரஹிகளாகப் பயிற்சி பெற்று, காந்தியின் பாதுகாவலர்களாகப் பணிபுரிகிறார்கள். ஒரு நாள், காந்தியும் பிற தலைவர்களும் போராட்டத்தின் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  மகாத்மாவைக் காண்பதற்காக யாரும் உள்ளே நுழைந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு நடராஜுக்கும் இன்னொருவருக்கும்.  அப்போது சில பெரிய இடத்துப் பெண்மணிகள், மகாத்மாவைப் பார்க்க வருகிறார்கள். நடராஜ் அவர்களைத் தடுக்கவும், பெண்மணிகள் அவர்களைத் தள்ளிக்கொண்டு முன்னால் போக முயற்சிக்கிறார்கள். நடராஜின் உதவிக்கு வந்த தொண்டர்களில் ஒருவர், ஒரு பெண்ணைப் பிடித்துத் தள்ளிவிடுகிறார்.  கூச்சல் குழப்பம்.

    மாலையில் காந்தி, நடராஜிடம் ‘ஸ்த்ரீகளிடம் உங்கள் வீரம் பலிக்கவில்லையா?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே விசாரிக்கிறார். அதுபற்றி விவாதிக்கப்படுகிறது. ‘நாங்கள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும் பாபுஜி?’ என்று கேட்கிறார் நடராஜ். ‘எல்லாவற்றுக்கும் அஹிம்சையில் வழி இருக்கிறது.  நீங்கள் தரையில் படுத்துக்கொண்டு ‘எங்களை மிதித்துக்கொண்டு போங்கள்’ என்று சொல்லியிருந்தால் அவர்கள் போயிருப்பார்களா?’ என்று கேட்கிறார் மகாத்மா.

    அந்தச் சமயத்தில், மகாத்மாவைப் பார்க்க வந்த ஒரு கம்யூனிஸ்ட், ‘வீட்டுக்குத் திருடன் வந்தால், அஹிம்சா வழியில் என்ன செய்வது?’ என்று குதர்க்கமாகக் கேட்கிறார். அந்தக் கேள்விக்கு, நடராஜை பதில் சொல்லச் சொல்கிறார் மகாத்மா. நடராஜ், விக்தர் யூகோவின் லெ மிஸராபிள் நாவலில் வரும் ஒரு சம்பவத்தை விவரிக்கிறார். அதன் கதாநாயகன் ஜான் வால்ஜான், தன் சகோதரியின் குழந்தைகளுக்காக ரொட்டித் துண்டைத் திருடும்போது பிடிபட்டு, ஐந்து ஆண்டு சிறைத் தண்டனை பெறுகிறான். அங்கிருந்து தப்பிக்கும் முயற்சியில் திரும்பத் திரும்பப் பிடிபட்டு, அதற்கான தண்டனையும் சேர்ந்து மொத்தம் 19 ஆண்டுகளை சிறையில் கழித்துவிட்டு வரும் ஜானுக்கு, ஒரு பாதிரி அடைக்கலம் கொடுக்கிறார். அவனோ, அவரிடமிருந்த வெள்ளித் தட்டுகளை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடுகிறான்.  ஓடும்போது போலீஸிடம் பிடிபட, அவர்கள் அவனைப் பாதிரியிடம் அழைத்து வருகிறார்கள். அவரோ, ‘இவன் திருந்தி வாழ்வதற்காக நான்தான் அந்தத் தட்டுகளைக் கொடுத்தேன்’ என்று சொல்லி, மேலும், அவன் மெழுகுவர்த்தி கொளுத்திவைக்கும் வெள்ளிக்கூடுகளை வைத்துவிட்டுப் போய்விட்டான் என்று சொல்லி, அதையும் அவனிடம் கொடுக்கிறார். அந்த நிகழ்ச்சி, ஜான் வால்ஜானின் வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடுகிறது.

    மகாத்மாவின் சபர்மதி ஆசிரமத்திலும் இப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்கிறது.  ஆசிரமவாசிகள் மிக எளிமையாக வாழ வேண்டும் என்பது மகாத்மாவின் கட்டளை. அதனால், அங்கே வரும் திருடர்களுக்கு ஒன்றும் கிடைப்பதில்லை. அப்படியும் ஒருமுறை, அவர்கள் கஸ்தூர் பா அன்னையின் இரண்டு பெட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டுபோய், அதிலிருந்த துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு, பெட்டிகளை வயலில் போட்டுவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள்.  மகாத்மாவுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். இரண்டு பெட்டி நிறைய பாவுக்கு எப்படிப் புடைவைகள் கிடைத்தன? பா சொல்கிறார் – ‘தாயில்லாக் குழந்தைகளான ராமியும் மனுவும் (காந்தியின் பேத்திகள்; ஹரிலாலின் புதல்விகள்) சில சமயம் இங்கே வந்து தங்குவார்கள். எனக்கு யாராவது கொடுக்கும் துணிமணிகளைச் சேர்த்துவைத்து அவர்களுக்குக் கொடுப்பேன். அதற்காகத்தான் சேர்த்து வைத்திருந்தேன்’.

    அப்போது மகாத்மா சொல்கிறார் – ‘அது சரியல்லவே. யாராவது நமக்கு ஏதேனும் அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தாலும் அது நம்முடையதாகிவிடாதே.  அதைக் காரியாலயத்தில் சேர்த்திருக்க வேண்டுமே ஒழிய, நீ எப்படி அவர்களுக்குக் கொடுக்க நினைக்கலாம்?’

    இப்படியே 350 பக்கங்களுக்கு நீள்கிறது மண்ணில் தெரியுது வானம்.  நாவலில் தி.ஜ.ரங்கநாதனும், வ.ரா.வும் பாத்திரங்களாக வருகிறார்கள். தி.ஜ.ர., தி.ஜ. என்ற பெயரில் நாவல் முழுவதுமே வருகிறார். அவரது வாழ்வில் நடந்ததாக நாவலில் ஒரு சம்பவம் - தி.ஜ., ஒரு பத்திரிகையின் உதவி ஆசிரியர். காங்கிரஸின் தமிழ்நாடு மாகாண கமிட்டி நடக்க இருக்கிறது.  மாண்டேகு – செம்ஸ்போர்டு இரட்டை ஆட்சி முறையின் கீழ், சட்டசபைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கலந்துகொள்வதா பகிஷ்கரிப்பதா என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்காக நடக்க இருந்த மாநாடு அது. தி.ஜ. பம்பரம்போல் சுற்றித் திரிந்து, காரியங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். குளிக்கவோ, சாப்பிடவோ, தூங்கவோ சிறிதும் நேரமில்லை. நின்றுகொண்டே இட்லியையோ தோசையையோ வாயில் போட்டுக்கொண்டு, காப்பியை இரண்டு வாய் மடக்கு மடக்கென்று குடித்துவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருப்பார். மாநாடு வெற்றிகரமாக முடிந்தது. வந்திருந்தவர்கள் போய்விட்டார்கள். ஜில்லா கமிட்டி தலைவர், ‘தி.ஜ., நீங்கள் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துவிட்டுப் பிறகு வீட்டுக்குப் போங்கள்’ என்று அழைக்கிறார்.

    ‘இல்லை சோமசுந்தரம். நான் உடனே வீட்டுக்குப் போக வேண்டும். வீட்டிலே ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கிறது’.

    ‘என்னையா வேலை? மூன்று நாள்தான் மூச்சுத் திணற வேலை பார்த்தாகிவிட்டதே. உன் வீட்டு வேலை என்ன தலை போகிற வேலை? எது வேண்டுமானாலும் கிடக்கட்டுமய்யா. சாப்பிட்டுவிட்டு, சிறிது தூங்கிவிட்டு, உம் வீட்டு வேலையைக் கவனியுமே. யார் குறுக்கே நிற்கப் போகிறார்கள்?’

    தலை போகிற காரியம்தான் என்கிறார் தி.ஜ.. மேலும் வற்புறுத்துகிறார் தலைவர். ரொம்பவே தயங்கி, பிறகு சொல்கிறார் தி.ஜ. – ‘மன்னியுங்கள்.  சொல்ல வேண்டாமென்று நினைத்தேன். இப்போது சொல்லும்படி ஆகிவிட்டது. விஷயம் இதுதான். என் கடைசிக் குழந்தைக்கு மூன்று நாளாக உடம்பு சரி இல்லாமல் இருந்தது. நேற்றிரவு மூன்று மணிக்கு அது இறந்துவிட்டது. அந்திமக் கிரியைகள் செய்தாக வேண்டும். வீட்டில் எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்’.

    ‘நீர் என்னையா, மனிதன்தானா?’

    ‘இல்லை; நான் ஒரு தொண்டன்’ என்கிறார் தி.ஜ.

    இதுதவிர, 1920-ல் இருந்து 1948 வரை சென்னை எப்படி இருந்தது என்பதையும் விலாவாரியாகத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது இந்த நாவலில். இப்படி, நம் தேசத்தின் சரித்திரத்தை ஒரு காவியத்தைப்போல் சொல்லும் இந்த நாவல், யாராலும் வாசிக்கப்படவில்லை; எத்தனையோ ஆண்டுகளாகக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் நாம், தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் நாவல்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். 

    மண்ணில் தெரியுது வானம் என்ற இந்த நாவல், இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மொழியிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு இந்தியராலும் வாசிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நவீன காவியம். 

    1912-ம் ஆண்டு, காரைக்குடியில் பிறந்த ந. சிதம்பர சுப்ரமணியன், அந்தக் காலத்திலேயே சார்ட்டட் அக்கவுண்டன்ஸி படித்து, அதை முடிப்பதற்குள் விஜயா-வாஹினி ஸ்டுடியோவின் தலைமை நிர்வாகியாக வேலைக்குப் போய்விட்டார். சுமார் 25 ஆண்டுகள் அங்கே பணியாற்றிவிட்டு, 1967-ல் ஓய்வுபெற்றார். 1977-ல் மரணம்.

    நாவலில் இருந்து ஒரு பகுதி –

    ‘மகாத்மாஜி தண்டியில் உப்பு எடுத்தபொழுது, ராஜாஜி வேதாரண்யத்தில் உப்பு சத்தியாக்கிரஹம் செய்தார். நானும் தி.ஜ.வும் தொண்டர்கள். எங்களைப் போலவே கந்தப்பனும் ஒரு தொண்டன். தார்ன் என்ற துரை, அப்பொழுது தஞ்சாவூர் கலெக்டர். உப்பு எடுக்க வேண்டிய இடத்திற்குச் சிறிது தள்ளி ராஜாஜி முகாம் போட்டிருந்தார். கலெக்டரும், ஏகப்பட்ட போலீஸ்காரர்களையும் சார்ஜண்டுகளையும் வரவழைத்து வைத்திருந்தார்.  ஒருவரையும் உப்பு எடுக்கவிடக்கூடாது என்பது அரசாங்கத்தின் தீவிரமான நோக்கம். ராஜாஜி, விடியற்காலையில் எழுந்திருந்து, ஒரு பானையில் கடல் நீரை எடுத்துக் காய்ச்சி, உப்பு எடுத்துவிட்டார். போலீஸ் இதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. இதற்குப் பிறகு தொண்டர்களாகிய நாங்களும் உப்பு எடுக்கத் தொடங்கினோம். போலீஸ்காரர்கள், ரோஷத்துடன் சத்தியாக்கிரகிகளை நோக்கி ஓடிவந்தனர். சத்தியாக்கிரகிகள், போலீஸை பொருட்படுத்தாமல் உப்பை அள்ளினர். ஒவ்வொருவர் கையிலும் உப்பு இருந்தது. அதை எப்படியாவது பிடுங்கிவிட வேண்டும் என்று கையில் அடித்தார்கள்; பிடுங்கினார்கள்; தள்ளினார்கள். கந்தப்பன் கையிலும் உப்பு இருந்தது. போலீஸ் என்ன செய்தாலும் பிடியை விடவில்லை. கந்தப்பனைக் குப்புறத் தள்ளி அடித்தான் ஒரு போலீஸ்காரன். அப்பொழுதும் கந்தப்பன் கை தளரவில்லை. அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த வெள்ளைக்கார சார்ஜண்டுக்கு இந்த அடம் பிடிக்கவில்லை. வேகத்துடனும் ஆக்ரோஷத்துடனும் கந்தப்பனிடம் வந்தான். கந்தப்பன், உப்பு இருக்கும் கையை நீட்டியபடி குப்புறப் படுத்திருந்தான். வெள்ளை சார்ஜண்ட், வெறி பிடித்தவன்போல தன் முழு பலத்தையும் கொடுத்து, தன் பூட்ஸ் காலால் அந்த மூடியிருந்த முஷ்டியை ஒரு அமுக்கு அமுக்கி மிதித்தான். கந்தப்பனின் கட்டை விரல் அப்படியே தெறித்துத் துள்ளி விழுந்து துடித்துக்கொண்டிருந்தது. பீறிட்ட ரத்தம், வேதாரண்யத்து மண்ணோடு கலந்தது. கந்தப்பன் மூர்ச்சையானான்.  ஆனால், பிடித்த உப்பை அப்போதும் விடவில்லை’. 

                                   ***

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம் இ-மெயில் செய்யப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai