சுடச்சுட

    

    ஆஜீவகர்களின் நியதிவாதம் எனப்படும் ஊழ்வினைக் கோட்பாட்டில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது சமணர்களின் கர்ம சித்தாந்தம் எனப்படும் கர்மவினைக் கோட்பாடு. ஆஜீவகர்களின், ஏற்கெனவே நிச்சயிக்கப்பட்ட மாறாத ஊழ்வினையைப் போலன்றி, சமணர்கள் கூறும் கர்மவினை, அவரவர் செயல்களால் அதாவது, வினைகளால் அமைவது. ஆகையால், வினைக்கேற்ப அதன் விளைவும் மாறக்கூடியது. இந்தக் கர்மவினைகளைக் கட்டறுத்து முக்தி அடைவதே மனிதர்தம் லட்சியம்.

    தோன்றி மறையும் இந்த உலகம் இயற்கையானது என்கிறது சமணத்தின் ஸ்வபாவவாதம் (இயல்புக் கோட்பாடு). இந்த உலகம் 6 திரவியங்களால் (பொருட்களால், சாராம்சங்களால்) ஆனது என்பது சமணர்களின் நம்பிக்கை. அவை: ஜீவன், புற்கலம், காலம், ஆகாயம், தர்மம், அதர்மம். இவற்றில் கடைசி 5 திரவியங்களும் அஜீவன் எனப்படுகின்றன.

    1. ஜீவன் (உயிர்) – இது மற்ற 5 திரவியங்களில் இருந்து வேறுபட்டது. இதன் இயல்பு சுதந்தரமாக இருத்தல். ஆயினும், சூழலுக்கு ஏற்ப இது அறிவாகவும், அனுபவமாகவும் விளங்குகிறது. இந்த உயிர்கள் பல, இவை அழிவற்றவை. பிறவிச் சுழற்சி காரணமாக இந்த உயிர் பல்வேறு உடல்களைப் பெறுகிறது.

    2. புற்கலம் (காணக்கூடிய பருப்பொருட்கள்) - இந்தப் பருப்பொருட்களைப் பகுத்தால் கிடைப்பது அணு. புற்கலம் குணமுடையது. ஆனால் அணு குணமற்றது. அணுக்கள் கூடுகின்ற தன்மைக்கும் விகிதங்களுக்கும் ஏற்ப பல்வேறு பொருட்கள் உருவாகின்றன. இவ்வாறு கூடுவதற்கு ஸ்கந்தம் என்று பெயர். அணுக்கள் சேர்ந்து பொருட்கள் ஆவதும், பொருட்கள் சிதைந்து அணுக்கள் ஆவதும் இயல்பாக நடைபெறுகின்ற தொடர் நிகழ்ச்சிகள்.

    3. காலம் – தொடர்ச்சிக்கும், அடுத்தடுத்த விளைவுகளுக்கும் காரணமாக இருப்பது. இதனை நிச்சய காலம், வியவஹார காலம் என இரண்டாகப் பிரிக்கலாம்.

    sky.jpg 

    4. ஆகாயம் – அண்ட வெளி. இதனை லோகாகாசம், அலோகாகாசம் என இரண்டாகப் பிரிக்கிறது சமணம். உலகம் இயங்குகின்ற அதாவது, இதர 5 திரவியங்களும் இருக்கின்ற வெளி லோகாகாசம். இதர திரவியங்கள் ஏதுமின்றி வெளி மாத்திரமே இருக்கின்ற புற வெளி அலோகாகாசம் ஆகும்.

    5. தர்மம் – இயக்கம். ஓரிடத்தில் இருந்து மற்றோர் இடத்துக்கு அசைவதைக் குறிக்கிறது.

    6. அதர்மம் – இயங்காமை. எவ்விதச் சலனமுமின்றி இருத்தல்.

    கர்ம சித்தாந்தம், ஸ்வபாவவாதம் ஆகியவற்றின் வரிசையில் சமணத்தின் மிகவும் உயர்ந்த கோட்பாடு, அனேகாந்தவாதம். அனேகம் என்றால் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டது, பல என்று பொருள். அந்தம் என்றால் முடிவு. ஒரு பொருள் அல்லது விஷயத்துக்குப் பல்வேறு முடிவுகள், இயல்புகள் பொருந்தியிருக்கும் என்பதே அனேகாந்தவாதம். தமிழில் இதனை பன்முடிவுக் கோட்பாடு எனலாம். “நான் சொல்வதுதான் நித்திய சத்தியம். நான் சார்ந்திருப்பதுதான் உண்மையான மதம். நான் கடைப்பிடிப்பதுதான் மோட்சத்துக்கு வழி” என்பன போன்ற இக்கால ஆன்மிக வியாபாரங்களுக்கும் அடாவடிகளுக்கும் சமணத்தில் இடமில்லை.

    ‘ஒருவகையில் சத் அல்லது நன்மையானது என்று கருதத்தக்க ஒரு விஷயம், மற்றொரு வகையில் அசத் அல்லது தீமையானதாகக் கருதப்பட வாய்ப்புண்டு. ஆகையால் இதுதான் சரி, அது சரியல்ல என்று முரண்படுவது கூடாது. அந்தந்தக் கோணத்தில் அது அது சரியாக இருக்கும்’ என்று இக்கோட்பாடு விளக்கம் அளிக்கிறது. இவ்வாறாக, மாற்றுக் கருத்துகளையும் அரவணைக்கும் அனேகாந்தவாதத்தில் அனைத்து முரண்பாடுகளும் தீர்ந்துபோய், ஓர் இணக்கம் இயல்பாய் அமைந்துவிடுகிறது. இதைத்தான் வைதீக மார்க்கம், ‘ஏகம் ஸத் விப்ரா பஹுதா வதந்தி’ என்கிறது. அதாவது, ‘உண்மை ஒன்றுதான், அதனை அறிஞர்கள் பலவிதங்களில் சொல்கிறார்கள்’ என்கிறது. இதுவேதான் பாரதீய மெய்ஞானத்தின் அடிப்படை குணமான ‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’யாக மலர்ந்தது.

    இந்த அனேகாந்தவாதத்துக்கு சயாத்வாதம் என மற்றொரு பெயரும் உண்டு. இதனைத் தமிழில் சார்புநிலைக் கோட்பாடு என்றழைக்கலாம். சயாத் என்றால் ஒருவேளை என்று பொருள். ஒருவேளை அது அப்படி இருக்கலாம், ஒருவேளை அது இப்படியும் இருக்கலாம் என்பதே சயாத்வாதம். அதாவது, எந்தச் சார்பில் இருந்து (எந்தக் கோணத்தில் இருந்து) ஒரு விஷயத்தைப் பார்க்கிறோமோ அதன்படி அந்த விஷயம் அமைகிறது, இவ்வாறான பல்வேறு கோணங்களில் பல்வேறு மாறுபாடுகளைக் கொண்டதாக ஒரே விஷயம் அமைகிறது என்பதே இதன் விளக்கம். உதாரணத்துக்கு, ஒரு மனிதன் தனது பெற்றோருக்கு மகனாக இருக்கிறான், மனைவிக்கு கணவனாக இருக்கிறான், பிள்ளைகளுக்கு தந்தையாக இருக்கிறான், சிலருக்கு நண்பனாக இருக்கிறான், சிலருக்கு எதிரியாக இருக்கிறான் - இப்படி ஒரே மனிதன் பல்வேறு கோணங்களில் பார்க்கப்படுகிறான். இவற்றில் ஒன்றுதான் சரி, மற்றொன்று பொய் என்று கூற முடியுமா? இந்த அனைத்து மாறுபாடுகளும் கலந்ததுதான் அந்த மனிதனின் உண்மையான தோற்றம். அதுபோலத்தான் மெய்யியல் கருத்துகளிலும் பல்வேறு கோணங்களுக்கும் இடமுண்டு என்பதே அனேகாந்தவாதம் எனப்படும் சயாத்வாதத்தின் கருத்து.

    இதற்கு சப்தபங்கி நியாயம் என மற்றொரு பெயரும் உண்டு. தமிழில் இதனை ஏழுவகை அளவை எனலாம். ஒரு விஷயத்தை நேர்மறை, எதிர்மறை என இரண்டு வகைகளில் பார்க்கலாம் என்பது பொதுவான அளவையியல் நியதி. ஆனால், அனேகாந்தவாதமோ அதனையே ஏழு வகைகளில் பார்க்கலாம் என்கிறது. உதாரணத்தைப் பார்ப்போம். 1. இந்தத் தாள் வெண்மையாக இருக்கிறது. 2. இந்தத் தாள் பழுப்பாக இல்லை. 3. இந்தத் தாள் வெண்மையாக இருக்கிறது, பழுப்பாக இல்லை. 4. இந்தத் தாள் உரைக்க இயலாதது. 5. இந்தத் தாள் வெண்மையாக இருக்கிறது, மற்ற நிலைகளில் உரைக்க இயலாதது. 6. இந்தத் தாள் பழுப்பாக இல்லை, மற்ற நிலைகளில் உரைக்க இயலாதது. 7. இந்தத் தாள் வெண்மையாக இருக்கிறது, பழுப்பாக இல்லை, மற்ற நிலைகளில் உரைக்க இயலாதது என்று 7 வகைகளில் ஒரு விஷயத்தைக் கூறலாம். இதுதான் சப்தபங்கி நியாயம்.

    இவ்வாறாக, கருத்தியலில் (விசாரம்) அனைத்துவித கருத்துகளையும் இணக்கமாக அணுகுகின்ற அனேகாந்தவாதத்தை முன்வைக்கும் ஜைனம், கடைப்பிடித்தலில் (ஆசாரம்) அனைத்து உயிர்களையும் நேசிக்கின்ற அஹிம்சையை உயர்த்திப்பிடிக்கிறது. மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் ஆன்மா இருப்பதால், அவற்றை இம்சை செய்யாதே என்று ஜைனம் வலியுறுத்துகிறது.

    ஜாவந்தி லோக பாணா தஸா அநுவா தாவரா
    தே ஜாணமஜானம் வா ந ஹனே நோ விதாயயே

    என்கிறது சமண அறநூல்களில் ஒன்றான தசவைகாலிகம்.

    இதன் பொருள் – ‘உலகில் உள்ள நிலைத்தவையான தாவரங்கள், நகர்ந்து செல்லக்கூடிய விலங்குகள் உள்ளிட்ட எந்த உயிருக்கும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ நீயும் இம்சை செய்யாதே, பிறரைக் கொண்டும் இம்சை செய்விக்காதே’.

    ahimsa.jpg 

    அஜ்ஜத்தம் ஸவ்வஓ ஸவ்வம் திஸ்ஸ பாணே பியாயயே
    ந ஹணே பாணினோ பாணே பயவரோ ஓ உவரயே

    என்கிறது தசவைகாலிகத்தின் மற்றொரு ஸ்லோகம்.

    இதன் பொருள் – ‘எல்லாவற்றுக்கும் ஆன்மா இருக்கிறது. நம்மைப் போலவே எல்லாவற்றுக்கும் தமது உயிரிடம் பற்றுண்டு. இதனை உணர்ந்து, அச்சத்தையும் பகையுணர்வையும் கைவிட்டு, எந்தவோர் உயிருக்கும் இம்சை புரியாதிருங்கள்’ என்பதே. ‘அயாது லே பயாஸு’ (தன்னைப்போல் பிறரை நினை), ‘நாயிவாயிஜ்ஜ கிஞ்சணா’ (எவ்வுயிருக்கும் இம்சை புரியாதே) என்பதும் சமண அறவுரைகள். பிறர் மனம் புண்படும்படி பேசக்கூடாது என்பதற்கு சமணர்களின் தசவைகாலிகம் என்ற மூலநூலில் கூறப்பட்டுள்ள கருத்து, இக்காலத்துக்கும் பொருந்தும்.

    தஹேவ காணம் காணே த்தி பண்டகம் பண்டீகே த்தி வா

    வாஹியம் வா வி ரோகி த்தி தேணம்சோரே த்தி நோ வயே

    ‘பேச இயலாதவனை ஊமை என்றும், ஆண்மையற்றவனை அலி என்றும், நோயுற்றவனை நோயாளி என்றும், திருடுபவனை திருடன் என்றும் சொல்வது உண்மைதான். ஆயினும், இவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. ஏனெனில், இதனால் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் மனம் புண்படும்’ என்கிறது.

    இவ்வாறாக, கொல்லாமையைத் தாண்டி பிற உயிர்களை எந்த வகையிலும் துன்புறுத்தாதே என்பதை கடுமையாக வலியுறுத்தும் ஜைனம், புற வேஷத்தால் அல்ல அகத் தூய்மையினாலேயே உண்மையான தவம் அமைவதாகக் கூறுகிறது. கர்மவினைகளைக் கட்டறுக்கவும், பிறவித் தளையைப் பொசுக்கவும் ஒழுக்கநெறி மிகவும் அவசியம் என்றும் வலியுறுத்துகிறது. ‘மனிதன் தன்னைத்தானே தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமே அன்றி, சடங்கு சம்பிரதாயங்களால் மனிதருக்கு பாவமன்னிப்பு கிடைக்காது’ என்கிறது. ‘ஒருவரது நன்மைக்கும் தீமைக்கும் அவரவர் ஆத்மாவே காரணம்’ என்கிறது சமண நூலான உத்தராத்யயனம். ஆகையால், ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்து, ஆத்மாவை சுத்தப்படுத்துவதன் மூலமே கர்மவினைகளின் பிடியிலிருந்து தப்பமுடியும் என்கிறது.

    இவ்வாறு ஓர் ஆத்மா விடுதலை பெற திரிரத்தினங்கள் (மும்மணிகள்) அவசியம் என்கிறது சமணம். சம்யக் தரிசனம் (சரியான காட்சி), சம்யக் ஞானம் (சரியான அறிவு), சம்யக் சாரித்ரம் (சரியான நடத்தை) ஆகியவையே அந்த மும்மணிகள். இந்த மும்மணிகள்தான் முக்திக்கான வழியாகும். இந்த மும்மணிகளும் அமையப்பெற்றவர்கள், சீலம் எனப்படும் நன்னடத்தை மூலம் முக்தியைப் பெறுகிறார்கள் என்று குந்தகுந்தர் என்கின்ற ஜைன முனிவர், தமது சீல பாஹுடம் என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    ஸீலம் தவோ விஸுத்தம் தம்ஸணஸுத்திய ணாணஸுத்திய

    ஸீலம் விஸயாண அரீ ஸீலம் மோக்கஸ்ஸ ஸோவாணம்

    என்கிறார் குந்தகுந்தர்.

    இதன் பொருள் – ‘நன்னடத்தையே தூய்மையான தவம், நன்னடத்தையே தூய காட்சி, தூய ஞானம். நன்னடத்தையே விஷய போகங்களின் பகைவன். நன்னடத்தையே முக்தி பெறுவதற்கான படிக்கட்டு’.

    சரி, எது நன்னடத்தை? வாழ்க்கையையே தவமாகக் கருதி வாழ்வது நன்னடத்தை. இதற்கு 5 விரதங்கள் (உறுதியாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியவை), 5 சமிதிகள் (அடக்கமாக நடந்துகொள்ளுதல்), 3 குப்திகள் (பத்திரமாகப் பாதுகாத்தல்), 4 பாவனைகள் (மனத்தில் கொள்ளவேண்டியவை) அவசியம் என்கிறது சமணம்.

    ஐந்து விரதங்கள்

    1. அஹிம்சை (கொல்லாமை, உயிர்களைத் துன்புறுத்தாமை).

    2. சத்தியம் (வாய்மை).

    3. அஸ்தேயம் (கள், மதுபானம் அருந்தாமை).

    4. பிரம்மசர்யம் (புலனடக்கம், காம இச்சைக்கு ஆட்படாமை. இந்த விரதம் துறவிகளுக்கானது. அதேநேரத்தில் இல்லறத்தானும் பிறன்மனை நோக்காமலும், தன் மனைவியிடத்தும் காமவெறி காட்டாமலும் வாழ வேண்டும் என சமணம் வலியுறுத்துகிறது).

    5. அபரிக்ரஹம் (பிறர் பொருளைக் களவாமை, விரும்பாமை).

    ஐந்து சமிதிகள்

    1. ஈர்யை – பகலிலும், இரவிலும் சிற்றுயிர்களுக்குக்கூட துன்பம் நேராமல் நடந்துகொள்ளுதல்.

    2. பாஷா – இனிமையாகவும், பிறருக்கு நன்மை தரும் விதத்திலும், உண்மையாகவும், நியாயமாகவும் பேசுவது. தற்பெருமை, கபடம், கோபம் ஆகியவை கலவாமல் பேசுவதும் இதில் அடங்கும்.

    3. ஏஷணை – உடல் வாழ்வதற்காக, மருந்து சாப்பிடுவதுபோல விருப்பு வெறுப்பின்றி உண்ணுதல். அதாவது, ருசிக்காக அன்றி, பசிக்காக உண்ணுதல்.

    4. ஆதான நிக்ஷேபணம் – சிறு உயிர்களுக்குத் துன்பம் நேராத வகையில் முறைப்படி துணிமணிகள் உள்ளிட்ட பொருட்களை எடுப்பது, வைப்பது.

    5. உத்சாக சமிதி – மலஜலம், எச்சில், கபம் ஆகியவற்றை எவ்வுயிர்க்கும் தீங்கு நேராத இடத்தில் இடுதல்.

    மூன்று குப்திகள்

    1. மனோ குப்தி – மனத்தால் மனிதர்கள் உள்ளிட்ட பிற உயிரினங்களுக்கு எவ்விதத் தீங்கோ, கெடுதலோ, பாவமோ நினைக்காமல் இருத்தல்.

    2. வாக்கு குப்தி – கோபமாகவோ, தற்பெருமையாகவோ, பொய்யாகவோ பேசுவதன் மூலம் பிறரைத் துன்புறுத்துவதைத் தவிர்த்தல்.

    3. காய குப்தி – உடலால் பிறருக்கோ, பிறவற்றுக்கோ தீங்கு செய்யாமல் இருத்தல்.

    நான்கு பாவனைகள்

    1. மைத்ரீ – எல்லா உயிரினங்களிடமும் அன்பு பாராட்டுதல், வெறுப்பு கொள்ளாமல் இருத்தல், பிறர் குற்றங்களை மன்னித்தல்.

    2. பிரமோதம் – தன்னைவிடப் பெரியவர்களிடம் பணிவாக நடந்துகொள்ளுதல்.

    3. காருண்யம் – ஏழை, எளியவர்களிடம் கருணை காட்டுதல், அவர்களது நன்மைக்கு வழிசெய்தல்.

    4. மாத்யஸ்தம் – நடுநிலையில் நிற்றல், பகைவர்களிடமும் கோபம் கொள்ளாமல் சமரசமாக இருத்தல்.

    இவ்வாறாக, முக்திக்கு சீலத்தை வலியுறுத்தும் சமணம், ஏழு வகை தத்துவங்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வும் அவசியம் என்கிறது.

    அதுபற்றி அடுத்த வாரம் காண்போம்...

    Thirumana Porutham
    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம் இ-மெயில் செய்யப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai