Enable Javscript for better performance
21. நிறை ஞானமே முக்தி- Dinamani

சுடச்சுட

    

    பிரகிருதியில் தோன்றிய புத்தியின் வெளிப்பாடுகளே அறியாமை, இயலாமை, திருப்தி மற்றும் நிறைவு ஆகியவை. இவற்றில் அறியாமை, இயலாமை, திருப்தி ஆகியவற்றைக் கடந்து நிறைவு எனப்படும் வெற்றியை எட்டி, முக்தி அடைவதற்கு அந்தப் புத்தியே துணை புரிகிறது. ஆகையால், இயற்கையின் பரிணாம வளர்ச்சி புருஷனுக்காகவே. சரி, இந்தப் பரிணாம வளர்ச்சி பொருள் சார்ந்ததா, இல்லையேல் கருத்து சார்ந்ததா என்ற கேள்விக்கும் சாங்கியம் பதிலளிக்கிறது.

    ஓசை, ஊறு உள்ளிட்ட தன்மாத்திரைகள் மூலம் பொருள் சார்ந்த புற உலகமும், புத்தியின் வெளிப்பாடுகளால் கருத்தியல் சார்ந்த அக உலகமுமாக ஒரே நேரத்தில் இரண்டடுக்காகப் படைப்பு (உலகம்) தோன்றுகிறது. அறிந்துகொள்ளக்கூடியவை இல்லையேல், அறியப்படுகின்ற பொருள்கள் இல்லை; அதேபோல் அறிவதற்கான பொருள்கள் இல்லையேல், அறிந்துகொள்வதும் ஏதுமில்லை. இதைத்தான், பொருள் இல்லையேல் கருத்து இல்லை; கருத்து இல்லையேல் பொருளும் இல்லை. ஆகையால் ஆனது இரட்டைத் தோற்றம் என்கிறது சாங்கிய காரிகை. சக்தி இல்லையேல் சிவம் இல்லை; சிவம் இல்லையேல் சக்தி இல்லை என்று கூறப்படுவதும் இதனைத்தான். அறிவு, பொருள் ஆகியவற்றின் இந்த இணைப்பைத்தான் சிவசக்தி ஐக்கியமாக உருவகப்படுத்துகிறார்கள் ஆன்மிகப் பெரியோர்கள்.

    மஹத் (பெரியது, மாண், புத்தி) தொடங்கி இதர பொருள்கள் வரையிலான பிரகிருதியின் (இயற்கையின்) பரிணாம மாற்றங்கள் அதனுடைய விருப்பத்துக்கானதாகத் தோற்றம் கொடுக்கின்றபோதிலும், உண்மையில் ஒவ்வொரு புருஷனின் (ஆன்மாவின்) விடுதலை என்ற நோக்கத்துக்காகவே அது இவ்வாறு செயல்படுகிறது. தாய்ப்பசு கன்று ஈன்றதும், அதன் வளர்ச்சிக்காக அறிவற்ற பால் தானாகவே தாயிடம் சுரக்கிறது. அதுபோலவே, ஆன்மாவின் விடுதலைக்காகவே பிரகிருதியும் புத்தியின் மூலம் ஞானத்தை உருவாக்கும் செயலை மேற்கொள்கிறது என்கிறது சாங்கிய காரிகை. ஆன்ம விடுதலை குறித்து அது மேலும் கூறுகின்ற சில உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்...

    அரங்கத்தில் ஆடுகின்ற அணங்கு, பார்வையாளர்களிடம் தனது ஆட்டத்திறனை முழுமையாக வெளிப்படுத்திய பிறகு, தனது ஆட்டத்தை நிறுத்திவிடுகிறாள். அதுபோல்தான், இயற்கையும் ஆன்மாவிடம் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்திய பிறகு அந்த ஆன்மாவிடம் தனது இயக்கத்தை நிறுத்திக்கொள்கிறது. இயற்கை ஒரு குணவதி போன்றது. அது தனக்காக அன்றி, பிறருக்காக (ஆன்மாக்களுக்காக) தயவுடன் (முக்திக்காக) உதவுகிறது. இயற்கையைப்போல் நாணமுடைய பெண்ணைப் பார்த்திட முடியாது. புருஷன் (ஆன்மா) ஒருமுறை தன்னை நன்கு பார்த்து உணர்ந்துகொண்டான் என்பதை அறிந்த பிறகு அந்த ஆன்மாவிடம் இயற்கை (பிரகிருதி) மீண்டும் வருவதேயில்லை. அதாவது, பிரகிருதியின் மாற்றங்கள்தான் இந்த சம்சார பந்தம் என்றும் தான் இதில் இருந்து வேறுபட்ட மாறாத தன்மையுடைய ஆன்மா என்பதையும், ஆன்மா நன்றாக உணர்ந்துகொண்டுவிட்டால் அந்த ஆன்மாவிடம் சம்சார சாகரம் (பிறவிச் சுழல்) என்ற தனது விளையாட்டை இயற்கை ஆடுவதில்லை. நாணி ஒதுங்கிக்கொண்டுவிடுகிறது.

    இதனை சாங்கிய காரிகையின் 61-வது ஸ்லோகம்,

    பிரகிருதே சுகுமாரதரம் ந கிஞ்சித்அஸ்திஇதி மே மதிர்பவதி
    யா த்ருஷ்டாஅஸ்மீதி புனர்தர்ஸனமுபைமி புருஷஸ்ய

    (இயற்கையை காட்டிலும் நாணுவார் இல்லை
    ஆன்மா ஒருமுறை பார்த்ததை அறிந்ததும்
    அதனெதிர் இயற்கை வருவதே இல்லை) என்கிறது.

    ஆகையால், உண்மையில் ஆன்மா எதிலும் கட்டுப்படவுமில்லை; எதில் இருந்தும் விடுதலை பெறுவதும் இல்லை. அதேபோல், இடம்பெயர்வதும் இல்லை. பல்வேறு அடுக்குகளைக் கொண்ட படைப்புக்கு ஆதாரமாக விளங்கும் பிரகிருதிதான் (இயற்கைதான்) இடம் பெயர்கிறது. அதுதான் கட்டுப்படுகிறது, விடுதலையும் அடைகிறது.

    அதாவது, சம்சார பந்தம் என்ற கட்டு, இயற்கையின் பாற்பட்ட உடலுக்கும் புத்திக்குமே உண்டு. அதன்பிறகு ஞானத் தெளிவு அடைந்ததும், அந்தக் கட்டில் இருந்து உடலும் புத்தியும் விடுதலை அடைகின்றன. ஆனால், இவற்றையெல்லாம் அறிந்துகொள்ளும் சாட்சியாக விளங்குகின்ற புருஷன் (ஆன்மா), எவ்வித பந்தத்துக்கும் ஆட்படுவதுமில்லை; விடுதலை அடைவதுமில்லை. தான் பொருள் சார்ந்த அதாவது பிரகிருதி சார்ந்த விஷயமல்ல என்பதை புத்தியின் மூலமாக ஆன்மா சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது, அந்த ஆன்மாவிடத்தில் இயற்கையின் காரணமாக எழுகின்ற சம்சார பந்தங்கள் (வாழ்வியல் கட்டுகள்) நின்றுபோகின்றன. சம்சார சாகரமும் (பிறவிப் பெருங்கடலும்) வற்றிப்போகிறது.

    பிரகிருதியானது ஏழு வடிவங்களில் தன்னைத்தானே பந்தப்படுத்திக்கொள்கிறது. இங்கே பிரகிருதி என்பது, கர்மவினைகளால் தோன்றும் நுண்ணுடல், அதற்குரிய பலன்களைப் பெறுவதற்கான பூத உடல், இந்த அனுபவத்தை அறியச் செய்யும் புத்தி ஆகிய மூன்றின் இணைப்பைக் குறிக்கிறது. தர்மம் எனப்படும் புண்ணியம், அதர்மம் எனப்படும் பாவம், அறியாமை (அஞ்ஞானம்), உணர்ச்சியின்மை (அபாவம்), உணர்ச்சி (பாவம்), ஆற்றல் (சக்தி), பலவீனம் (அசக்தி) ஆகிய ஏழு விதங்களில் பிரகிருதி தன்னைத்தானே சம்சாரக் கட்டுகளில் ஆட்படுத்திக்கொள்கிறது. (இதில் உணர்ச்சி என்பதைக் குறிக்கும் சம்ஸ்கிருதச் சொல்லான பாவம் என்பது அறமற்ற செயலால் தோன்றும் பாவம் அல்ல. பெரிய எழுத்தாக்கி, அடிக்கோடிட்டுள்ள இதனை ஆங்கிலத்தில் Ba என்பதைப்போல அழுத்தி உச்சரிக்க வேண்டும்).

    இந்த ஏழு வடிவங்களுக்கு மாறான, ஒரே ஒரு வடிவில் அதாவது ஒரேயொரு வழிமுறையில் பிரகிருதி தன்னைத்தானே விடுவித்துக்கொள்கிறது. விடுதலையைத் தருகின்ற அந்த ஒரேயொரு வழிமுறை, ஆன்ம தத்துவத்தைச் சரியாக அறிந்துகொள்கின்ற அதாவது பகுத்தறிந்து பார்க்கின்ற மெய்ஞானம் மட்டுமே. இந்த ஞானம் வந்ததன் பின்னர், பிரகிருதி, புருஷனின் பயனுக்காக தன்னை முழுமையாக விடுவித்துக்கொள்கிறது.

    சாங்கிய தத்துவம் கூறுகின்ற 25 தத்துவங்களை, அதாவது பிரகிருதி தொடங்கி புருஷன் வரை ஏற்கெனவே விளக்கப்பட்டுள்ள 25 தத்துவங்களை நன்கு ஆராய்ந்து, உண்மையைப் புரிந்துகொண்டு, பயிற்சி பெறுவதன் மூலம் மெய்ஞானம் கிட்டுகிறது. உண்மை குறித்த இந்தப் பயிற்சியின் மூலம் நான் எதுவுமாக இல்லை, எனது என்று எதுவும் இல்லை, நான் என்று கூறிக்கொள்ள எதுவும் இல்லை என்ற நிறைநிலை (இறுதியான) ஞானம் ஏற்படுகிறது. குறைபாடு ஏதுமற்ற அந்த ஞானம் தூய்மையானது, நிறைவானது என்கிறது சாங்கிய காரிகை (64-வது ஸ்லோகம்).

    ஏவம் தத்வாப்யாஸான் நஅஸ்மி ந மே நஅஹம்இதி அபரிசேஷம்
    அவிபர்யயாத் விசுத்தம் கேவலம் உத்பத்யதே ஞானம்

    (ஆகையால் இந்த உண்மை ஒழுகலால்
    ஞானம் பிறந்திடும் நானல்ல எனதல்ல
    நானில்லை என்றிடும் ஞானமே இறுதி
    குறையற்ற தூய்மையும் முழுமையும் அஃதே)

    ஞானம் என்பது வெறுமனே தெரிந்துகொள்வதால் மட்டுமே கிடைத்துவிடாது. இடைவிடாத பயிற்சி அதற்கு அவசியமாகும். அப்போதுதான் நுணுகி, நுணுகி ஆராய்ந்து எவ்வித ஐயப்பாடும் இல்லாத தெளிவும், உறுதியும் ஏற்படும். பயிற்சியின் மூலமே ஆன்மாவின் உண்மைத்தன்மையை அறிந்துகொண்டு, பிறவிச் சுழலை ஏற்படுத்தும் கட்டுகளை முழுமையாக அறுத்தெறிய முடியும் என்கிறது சாங்கியம். இங்கே, ஆன்மாவே இல்லை என்று சாங்கியம் கூறவில்லை. ஆன்மா இருக்கிறது, ஆனால் அந்த ஆன்மாவின் உண்மையான இருப்பு (இயல்பு) ஏதுமற்று இருப்பதே என்கிறது. இதைத்தான் நேதி, நேதி (இதுவன்று, இதுவன்று) என்று நுணுகிப் பார்த்து ஆராய்ந்து உபநிஷங்கள் உரைத்துள்ளன. இதனைத்தான் சங்கரரின் அத்வைதமும், ஆத்மாவின் வடிவம் நிர்குணம் அதாவது எவ்விதப் பண்பும் அற்று இருப்பது என்றுரைக்கிறது. பௌத்தத்தின் மிகச் சிறந்த அறிவுரையான ‘இல்லாமல் இரு’ என்ற மகா வாக்கியமும் இந்த உட்பொருள் சார்ந்தே உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    பிரகிருதியின் (இயற்கையின்) பரிணாமம், அதாவது அதன் இடைவிடாத மாறுபாடுகள், ஒன்று ஆன்மாவுக்கு அனுபவத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக, மற்றொன்று உண்மையை பகுத்தறிந்து பார்க்கின்ற ஞானத்தைக் கொடுப்பதற்காக. இந்த இரண்டு விஷயங்களுமே, நிறைநிலை ஞானம் கைவரப் பெற்றபின் நிறைவடைந்துவிடுகின்றன. ஆகையால் ஒருபுறம், இத்தகு ஞானத்தால், ஆன்மா இந்த வாழ்க்கை அனுபவத்தில் தான் ஓர் சாட்சி மட்டுமே என்பதைப் புரிந்துகொண்டு இந்த வாழ்க்கையை தூய்மையானதாக, எவ்வித இடர்பாடுகளும் அற்றதாக, இயல்பாக நோக்கிடும். அதேபோல் மறுபுறத்தில், பிரகிருதி அந்த புருஷனிடம் (ஆன்மாவிடம்) மேற்கொண்டு உற்பத்திகளை - பரிணாம மாறுபாடுகளை உருவாக்குவதை நிறுத்திவிடுகிறது. பாவம், புண்ணியம் உள்ளிட்ட ஏழுவகை வடிவங்கள் எடுப்பதையும் கைவிடுகிறது. இதன்மூலம் ஆன்மாவின் நோக்கமாகிய முக்தியை எட்டுவதற்காக இயற்கையும் தனது செய்கைகளை நிறுத்திக்கொள்கிறது.

    நிறைநிலை ஞானம் அடைந்தபின், புருஷன் ஆனது என்னால் பிரகிருதி நன்கு காணப்பட்டது என்ற நிறைவால் ஆசைகளை விட்டொழிக்கிறது. அதேநேரத்தில், பிரகிருதி ஆனது, புருஷன் தன்னை நன்கு கண்டறிந்துகொண்டுவிட்டது என்பதால் தனது ஆட்டத்தை நிறுத்திக்கொள்கிறது. அதற்குப் பிறகும், பிரகிருதிக்கும் புருஷனுக்கும் (உடலுக்கும், ஆன்மாவுக்கும்) தொடர்பு நீடிக்கிறது. அதாவது முக்தி அடைந்த நபரது வாழ்க்கை நீடிக்கிறது என்றபோதிலும், முக்தி நிலை அடைந்த இந்த நிலையில் இருந்து எந்த மாற்றமும் இல்லை. அதாவது மீண்டும் படைப்புக்கு உட்படுகின்ற நிலை அந்த ஆன்மாவைப் பொருத்தவரை இல்லை.

    த்ருஷ்டா மயேத்யுபேக்ஷக ஏகோ த்ருஷ்டஅஹம்இதி உபரமதிஅன்யா
    ஸதி ஸம்யோகோஅபி தயோஹு ப்ரயோஜனம் நாஸ்தி ஸர்கஸ்ய

    (என்னால் கண்டது என்பதால் ஒன்று
    அவா விடுக்கும் மற்றதோ வென்னில்
    காணப்பட்ட தென்பதால் ஆட்டம் நிறுத்தும்
    பின்பும் தொடர்பு என்றாலும் மாற்றமில்லை) என்கிறது சாங்கிய காரிகை (66).

    ஏனெனில், இந்த நிறைநிலை மெய்ஞானம் வந்ததன் பின்னர், பாவம், புண்ணியம் ஆகிய கர்மங்கள் அந்த ஆன்மாவைப் பொருத்தவரை, மீண்டும் சம்சார சாகரத்தில் கட்டுகின்ற தங்களது ஆற்றலை இழந்துவிடுகின்றன. இருந்தபோதிலும் அந்த ஆன்மாவானது, தனக்குக் கிடைத்த உடலால் ஏற்கெனவே செய்த வினைப்பயன்களின் காரணமாக அந்த உடலில் சற்று காலம் (அதற்குரிய காலம்) வரை இருந்திடும். இது எவ்வாறெனில் மண்பானை செய்பவர் (குயவர்), பானைகளைச் செய்வதற்காக சுற்றிவிடுகின்ற சக்கரத்தை நிறுத்திவிட்டபோதிலும், ஏற்கெனவே செலுத்தப்பட்ட வேகம் காரணமாக குறிப்பிட்ட நேரம் வரை அந்தச் சக்கரம் சுற்றிவிட்டு பிறகு நிற்பதைப்போல, அந்த ஆன்மாவும் குறிப்பிட்ட காலம் வரை அந்த உடலில் வாழும்.

    பின்னர், பிரகிருதியின் கூட்டினால் எழுந்த உடலில் இருந்து அந்த ஆன்மா பிரிகின்றபோது, ஆன்மாவின் நோக்கமாகிய நிறைஞானம் எய்திவிட்ட காரணத்தால், அந்த ஆன்மாவிடத்தில் பிரகிருதி தனது செயல்களை முற்றிலுமாக நிறுத்திக்கொள்கிறது. இதேபோல் மெய்ஞானம் என்ற நோக்கம் நிறைவடைந்துவிட்ட காரணத்தால், அந்த ஆன்மாவும் முழுமையானதும், இறுதியானதுமான விடுதலையில் திளைத்திடும்.

    ப்ராப்தே சரீரபேதே சரிதார்த்தத்வாத் ப்ரதானவிநிவ்ருத்தேஹ்
    ஏகாந்திகம் ஆத்யந்திகம் உபயம் கைவல்யம் ஆப்னோதி

    (உடலினும் வேறென்ப தடைந்ததன் பின்னர்
    உயர்வாம் நோக்கம் நிறைவுற்ற தனாலே
    முதன்மையும் செயலை நிறுத்திடும் புருடனும்
    முழுமையாம் இறுதியாம் விடுதலை உற்றிடும்) - சாங்கிய காரிகை (68).

    இவ்வாறு கபிலரின் சாங்கிய தத்துவத்தை விளக்கும் சாங்கிய காரிகை நூலில், அதன் 72-வது செய்யுளில், இந்த நூலின் மூலம் உதாரணக் கதைகள் மற்றும் மாற்று தத்துவங்களின் கருத்துகள் ஆகியவை இல்லாமல், 60 விஷயங்களும் (சஷ்டி தந்திரம்) விளக்கப்பட்டுள்ளன என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்த 60 விஷயங்கள் எவை என்பதை ராஜவார்த்திக என்ற விளக்கவுரை நூல் எடுத்துரைக்கிறது.

    பிரதான ஸ்தித்வம் ஏகத்வம் அர்த்தவத்வம் அதான்யதா
    பாரார்த்யம் ச ததானேக்யம் வியோகோ யோக ஏவ ச
    சேஷவ்ருத்திர் அகர்த்ருத்வம் மௌலீகார்த்தாஹ் ஸ்மிருதா தஸ
    விபர்யயஹ் பஞ்சவிதஸ்ததோக்தா நவ துஷ்யயஹ்
    கரணானாம் அசாமர்த்யம் அஷ்டவிம்சதிதா மதம்
    இதி சஷ்டி பதார்த்தானாம் அஷ்டபிஹ் சஹ சித்திபிஹ்.

    பிரதானத்தின் அதாவது மூலப் பிரகிருதியின் இருப்பு (பிரதான ஸ்தித்வம்), அதன் தனித்தன்மை (ஏகத்வம்), அதன் நோக்கம் (அர்த்தவத்வம்), புருஷனில் இருந்து பிரகிருதி வேறுபட்டிருப்பது (அதான்யதா), புருஷனுக்காக பிரகிருதி இயங்குவது (பரார்த்யம்), புருஷன் அதாவது ஆன்மாக்கள் பல (தத் அனேக்யம்), இறுதியில் பிரகிருதியின் தொடர்பில் இருந்து புருஷன் பிரிதல் (வியோகம்), தொடக்கத்தில் பிரகிருதியும் புருஷனும் இணைந்திருத்தல் (யோகம்), கால அளவு (சேஷ வ்ருத்தி), புருஷனின் செயல்படாத் தன்மை (அகர்த்ருத்வம்) ஆகியவை முக்கிய பத்து விஷயங்களாகும். இவைதவிர, 5 வகை அறியாமைகள், 9 வகை திருப்திகள், 28 வகை இயலாமைகள் மற்றும் 8 வகை ஆற்றல்கள் ஆகியவை இதர 50 விஷயங்களாகும். இவ்வாறு 60 விஷயங்கள் (சஷ்டி தந்திரம்) பற்றி சாங்கிய காரிகை எடுத்துரைத்துள்ளது.

    (இந்த 60 விஷயங்கள் குறித்து பராஸர்யர் (பராசரர்) என்ற பஞ்சசிகர் எழுதிய நூல்தான் தற்போது அழிந்துபோயுள்ள சஷ்டி தந்திரம். அதே நேரத்தில், அத்ரி மகரிஷியின் மகனாகிய கிருஷ்ண ஆத்ரேயர் என்ற முனிவர் இயற்றிய சாங்கிய தத்துவ நூலுக்குப் பெயர் ஆத்ரேய தந்திரம். இந்நூல், சாங்கியத்தின் அடிப்படையில் ஆயுர்வேத வைத்திய முறையையும் விளக்குகிறது. ஆனால் இத்தொடரின் 15-வது அத்தியாயத்தில் ஆத்ரேய தந்திரம் என்பதற்குப் பதிலாக சஷ்டி தந்திரம் என்று தவறுதலாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிழைக்கு வருந்துகிறேன்).

    முக்தி அடைவதற்கான இறுதிநிலை ஞானம், நான் ஏதுமில்லை என்பதை அறிவதுதான் என்று சாங்கியம் கூறுகிறது அல்லவா? இதன் ஆணிவேர் வேதத்தின் நாஸதீய சூக்தத்தில் உள்ளது.

    இதுபற்றி அடுத்த வாரம் காண்போம்.

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம் இ-மெயில் செய்யப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai