Enable Javscript for better performance
22. பூஜ்யத்தின் ராஜ்யம்- Dinamani

சுடச்சுட

    

     

    மூலப் பிரகிருதி என்ற இருப்பில் இருந்துதான் உலகம் தோன்றுகிறது என்றும், பிரகிருதியுடன் புருஷனுக்குண்டான தொடர்பே உலகத் தொடக்கத்துக்குக் காரணம் என்றும் கூறும் சாங்கியம், இந்த புருஷன் (ஆன்மா) ஒன்றல்ல எண்ணிலடங்காத பல என்றும், அதேநேரத்தில் இந்தப் புருஷன் அடிப்படையில் ஏதுமற்றது என்றும் கூறுகிறது. மிகப்பெரிய குழப்பமாக இது தோன்றுகிறதா? உண்மையில் அவ்வாறு இல்லை. தெளிவான விளக்கமே இது. இதனைத் தெரிந்துகொள்ள, நாம் கணக்கியலில் உள்ள பூஜ்யத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

    சாங்கியம் என்பதன் ஒரு பொருள் தெளிந்த ஞானம் என்றால், மற்றொரு பொருள் எண்ணிக்கைதானே. ஆகையால், ஞானமடைய கணக்கு அவசியம். இப்போது பூஜ்யத்தைப் பார்ப்போம். பூஜ்யம் அல்லது சூன்யம் அல்லது சுழி என்று அழைக்கப்படும் எண் உண்மையில் இருக்கிறதா? இருக்கிறது ஆனால் இல்லை. அதாவது இல்லாமல் இருக்கிறது. பூஜ்யம் என்பதே கிடையாது என்றால், அதற்கு ஓர் அடையாளமோ அதன் பயன்பாடோ இல்லாமல் போக வேண்டும். ஆனால், அவ்வாறு இல்லை. அதற்கு அடையாளமும் இருக்கிறது, பயன்பாடும் இருக்கிறது. அதன் மதிப்பு ஒருவகையில் ஒன்றுமே இல்லாததாக இருக்கிறது. எனினும் மறுபுறத்தில் கணக்கிட இயலாத அளவுக்கு மாபெரும் எண்ணிக்கை கொண்டதாக, அனைத்தும் அடங்கியதாக இருக்கிறது.

    பூஜ்யத்தோடு எதனைக் கூட்டினாலும் கழித்தாலும் மாற்றமில்லை. ஆனால், பெருக்கினால் விடை பூஜ்யம். வகுத்தாலோ மிகுந்த ஆச்சரியம். கிடைப்பது பூஜ்யமல்ல, கணக்கிட இயலாதது என்பதே. ஆங்கிலத்தில் இதற்கு இன்ஃபினிட்டி என்று பெயர். புருஷன் அல்லது ஆன்மா இத்தகு பூஜ்யம்தான். அது அடிப்படையில் ஒன்றும் இல்லாதது. அதனோடு பொருள் கலவையிலான உடல்கள் சேரும்போதோ அல்லது பிரியும்போதோ அது எந்த மாற்றத்தையும் அடைவதில்லை. ஆன்மா எவ்வளவுதான் பெரு(க்)கினாலும் அது ஏதுமற்றதாகவே, பூஜ்யமாகவே இருக்கிறது. ஆனால் அனைத்து உயிரினங்களிலும் அதனை ப(வ)குத்துப் பார்க்கும்போது கணக்கிட முடியாததாக இருக்கிறது.

    ஆக, பூஜ்யம் ஒரே நேரத்தில் சூனியமாகவும் (ஏதுமற்றதாகவும்), பூரணமாகவும் (எல்லாம் நிறைந்ததாகவும்) இருக்கிறது. அதுபோல்தான் ஆன்மாவும். இதைத்தான் சாங்கியம், ஞானத்தின் நிறைவில் புருஷன் ஏதுமற்றதாக இருக்கிறது என்கிறது. பிற்கால தத்துவங்கள், சாங்கியத்தோடு முரண்பட்டாலும், புருஷன் குறித்த அதனுடைய பார்வையை உள்வாங்கிக்கொண்டு வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் மொழிகின்றன. சாங்கியம் கூறிய பல புருஷ தத்துவத்தை சமணமும், துவைதமும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. எனினும், துவைதத்துக்கு பரமாத்மா (புருஷோத்தமன்) ஆகிய ஆண்டவன் உண்டு, சமணத்துக்கு அது இல்லை. புருஷனின் தன்மையாகிய ந அஹம் (நான் இல்லை) என்பதைத்தான் பௌத்தம் சூனியவாதமாக எடுத்துரைக்கிறது. அதேநேரத்தில் புருஷனின் எண்ணிலடங்கா தன்மையே ஒவ்வொன்றிலும் பிரதிபலிப்பதாகக் கொண்டு அந்த சூன்யத்தின் ஒட்டுமொத்தத்தை, பரிபூரணமாக அதாவது பரமாத்மா என்ற பரமபுருஷனின் பிரதிபலிப்பே ஜீவாத்மா என்று அத்வைதம் விண்டுரைக்கிறது. அடிப்படையில் பரமாத்மாவும் ஜீவாத்மாக்களும் ஒன்று என்றபோதிலும், பரமாத்மாவுக்கு விசேஷ மதிப்பு இருக்கிறது என்கிறது விசிஷ்டாத்வைதம்.

    பிரும்மா அல்லது மற்ற கடவுள்களால் உயிரினங்கள் படைக்கப்பட்டதாகப் புராணக் கதைகள் கூறுகின்றபோதிலும், அந்தப் புராணங்களே பிரும்மாவும் இதர தேவர்களும் தோன்றி மறைந்து தோன்றுவதாகவே கூறுகின்றன. மூலப் பிரகிருதியை யாரும் உண்டுபண்ணுவதில்லை. இயற்கையாக உள்ள அதில் இருந்துதான் படைப்புகளை பிரும்மாவோ இதர கடவுளோ நிகழ்த்துகிறார். அதேநேரத்தில் பேரண்டத் தொடக்கத்துக்கு பொருள் சார்ந்த பிரகிருதியுடன் கருத்து அல்லது அறிவு அல்லது எண்ணம் என்ற விதையும் (வீரியமும்) அவசியமாக உள்ளது. அந்த வீரியம்தான் புருஷனாக உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தப் புருஷன் பல என்று சாங்கியம் கூறுகின்றபோதிலும், ஒரு அழிவுக்குப் பின்னர் படைப்பு மீண்டும் நிகழ்வதற்கு அந்தப் புருஷன் (கருத்தாகிய விதை) ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், பல பூஜ்யங்களின் ஒட்டுமொத்தமும் ஒரு பூஜ்யம்தானே. இதனைத்தான் பிற்கால சாங்கியர்களும் யோக மார்க்கிகளும் ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கு ஈஸ்வரன் என்று பெயர் சூட்டினார்கள்.

    கருத்து அல்லது எண்ணம்தான் பொருள்களைக்கொண்டு புதிது புதிதாக ஆக்குவதற்கு வழிவகுக்கிறது. பொருள் மட்டுமே இருந்து அதனை உணர்கின்ற, கருதுகின்ற அறிவு இல்லாவிட்டால், அந்தப் பொருளுக்கு இருப்பே கிடையாது. ஏனெனில், அறிந்துகொள்வது எதுவும் இல்லையேல் எது அறியப்படும்? ஒரு நாணயத்தின் பிரிக்க முடியாத இரு பக்கங்களைப்போல, பொருளும் அறிவும் இணைந்தே இருக்கின்றன. நமது சிந்தனை அல்லது எண்ணத்தை வார்த்தையாகவோ, எழுதியோ, படம் வரைந்தோ அல்லது சைகை மூலமாக அபிநயித்தோ வெளிப்படுத்துகிறோம். அவையெல்லாம் சிந்தனையை வெளிப்படுத்தும் வடிவங்கள். ஆனால், நமது சிந்தனைக்குத் தனி வடிவம் உண்டா? அது உண்மையில் எப்படி இருக்கிறது? (வடிவம்) ஏதுமற்றதாக இருக்கிறது. அது எதுவுமாக இல்லாதபோதிலும் இல்லாமல் இல்லை. ஆக, இந்த உலகின் தொடக்க விதை இல்லாமை அல்ல. அது ஒருவகையில் ஏதுமற்றது என்றபோதிலும், மறுவகையில் எல்லாவற்றையுமே உள்ளடக்கியது. இதனைத்தான், ரிக் வேதத்தின் நாஸதீய சூக்தம் நன்றாக எடுத்துரைக்கிறது.

    நாஸதீய சூக்தம் என்பதை ந அஸத் இயம் சூக்தம் என்று விரித்துப் பொருள் கொள்ள வேண்டும். ஸத் என்றால் இருப்பது என்று பொருள். அஸத் என்றால் இல்லாமை என்று பொருள். ந அஸத் என்றால் இல்லாதது இல்லை என்று பொருள். இயம் என்றால் இவ்வாறானது என்று பொருள். அதாவது, இவ்வாறு கூறப்படுகின்ற கொள்கை, இவ்வாறான தன்மையைக் கொண்டது என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். (தமிழில் அறிவியல், புவியியல் என்பனவற்றில் உள்ள இயல்தான் சம்ஸ்கிருதத்தில் இயம் எனப்படுகிறது. இவ்வாறாக இயம்பப்படுவது, இவ்வாறான இயல்பை (தன்மையை) கொண்டது என்பதால் கொள்கை அல்லது விளக்கிக் கூறப்படுபவற்றுக்கு இயல் என்று பெயர். தமிழின் இயலே சம்ஸ்கிருதத்தில் இயம் ஆகும். இதுவே ஆங்கிலத்தில் இஸம் ஆனது.) சூக்தம் என்பதற்கு நல்லுரை என்று பொருள். ஆக, நாஸதீய சூக்தம் என்றால் இல்லாமை இல்லை என்ற இயலை விளக்குகின்ற நல்லுரை என்று அர்த்தமாகும்.

    மொத்தம் ஏழே ஏழு ஸ்லோகங்களை (செய்யுள்களை) கொண்ட நாஸதீய சூக்தம், கவித்துவமானது மட்டுமல்ல, ஆழமான அறிவியல் பார்வையும் கொண்டது. பாரதத்தின் ஆன்மிகம், அறிவியலில் வேர்கொண்டது என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் இந்த நாஸதீய சூக்தம். இல்லாமைக்கும் இருப்புக்கும் உள்ள தொடர்பை இன்றைய அறிவியல் கூறுவதைப்போலவே, அந்தக் காலத்திலேயே நாஸதீய சூக்தம் எடுத்துரைத்துள்ளது.

    உலகம் தொடங்கியபோது இயற்பியல் (ஃபிசிக்ஸ்) என்ற வார்த்தைக்கே அர்த்தம் இல்லை. ஏனெனில், அப்போது இருப்பு (எக்ஸிஸ்டென்ஸ்), இல்லாமை (நான் எக்ஸிஸ்டென்ஸ்) ஆகிய இரண்டையும் சொல்வதற்கான தன்மைகள் எதுவும் இல்லை என்கிறது நவீன விஞ்ஞானம். இதை மிக அழகாக நாஸதீய சூக்தத்தின் முதல் ஸ்லோகம் இவ்வாறு கூறுகிறது –

    நாஸதாஸீன்னோ ஸதாஸீத்ததானீம்
    நாஸீத்ரஜோ நோ வ்யோமா பரோயத்
    கிமாவரீவ(ஹ்) குஹ கஸ்ய ஸர்மன்னம்ப(ஹ்)
    கிமாஸீத் கஹனம் கபீரம்

    இதுகுறித்த எனது மொழிபெயர்ப்புக் கவிதை

    இல்லாமை இல்லை இருப்பும் இல்லை
    அசைவும் இல்லை அப்பால் வானுமில்லை
    எதுமூடி யிருந்ததெங்கே? எவருடைப் பாதுகாப்பில்?
    அளவிட முடியா ஆழத்தில் நீரிருந்ததா?

    உலகின் தொடக்கம் நிகழும் வரையில் (காலமும் வெளியும் தொடங்குவதற்கு முன்) இல்லாமை என்பதும் இல்லை (ந அஸத் ஆஸீத்), இருப்பு என்பதும் இல்லை (நோ ஸத் ஆஸீத்). அப்போது, படைப்பு உருவாவதற்குக் காரணமாக அமைந்த அசைவும் (சம்ஸ்கிருதத்தில் ரஜோ, ஆங்கிலத்தில் மூவ்மென்ட்) இல்லை; அது அசைவதற்கு இடமாக அமைந்த வானும் இல்லை. இப்போது தோன்றியுள்ள இதனை (உலகை) இதுவரை எது மூடியிருந்தது? அது இதனை எங்கே மூடியிருந்தது? இப்போது (உலகத் தொடக்கத்தின்போது) தோன்றிய உலகம் இதுவரை யாருடைய பாதுகாப்பில் இருந்தது? விண்வெளி என்பது அளவிட முடியாத ஆழம் நிறைந்தது. இதனுடைய ஆழத்தில் சூரியன், பூமி முதலியவை தோன்றுவதற்குக் காரணமாக அமைந்த அண்ட திரவம் இருந்ததா?

    இங்கே அம்பஹ் என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல், நீர் என்பதை நேர் பொருளாகக் கொண்டாலும், உட்பொருளாக திரவத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த உலகின் தொடக்கத்துக்குக் காரணம், பெரு வெடிப்புக்குப் பின் தோன்றிய கொதி திரவம் போன்ற எரிகுழம்பு (நெபுளா) என்கிறது நவீன விஞ்ஞானம். இதனைத்தான் நீர் என்று சுட்டுகிறது நாஸதீய சூக்தம். மேலும், உயிர்த் தோற்றத்துக்குக் காரணமான தண்ணீர் என்றும் இதனை எடுத்துக்கொள்ளலாம். இவ்வாறாக, முதல் ஸ்லோகத்திலேயே அடுக்கடுக்காக அறிவியல் கேள்விகளை முன்வைக்கிறது நாஸதீய சூக்தம்.

    பெரு வெடிப்பில் தோன்றிய அசைவுதான் விரிவடைந்து காலமும் இடமுமாகப் பரிணமித்தது. பெரு வெடிப்பில் தோன்றிய எரிகுழம்பில் (நெபுளா) உருவானவைதாம் சூரியனும் இதர நட்சத்திரங்களும். சூரியனின் ஒரு கொதி பகுதி பிரிந்து குளிர்ந்து உருவானதுதான் பூமி. இந்தப் பூமியில் உள்ள தண்ணீரில் இருந்து உருவானவைதாம் உயிரினங்கள். இவற்றை இந்த முதல் ஸ்லோகம் பூடகமாகக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், தொடக்கத்தில் இருப்பும் இல்லை, இல்லாமையும் இல்லை (ஏனெனில் அவற்றுக்கான அர்த்தமே எழவில்லை) என்று கூறுகின்றபோதிலும், இல்லாமைக்குள் இருப்பு எப்போதும் இருப்பதை மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது. உலகை இதுவரை எது மூடியிருந்தது? எங்கே மூடப்பட்டிருந்தது? யார் இதனை இதுவரை காப்பாற்றி வந்தார்கள்? என்ற கவித்துவமான கேள்விகள் மூலம், இந்த உலகம் இல்லாமைக்குள் இருப்பாக விதை கொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது.

    உலகின் பேரழிவின்போது இருள் சூழ்கிறது. அந்த இருளைத் தொடர்ந்து அடுத்த உலகின் தொடக்கம் சங்கிலித் தொடர்போல் நிகழ்கிறது என்கிறது நவீன விஞ்ஞானம். இதனைத்தான் யுகங்கள், மன்வந்தரங்கள், கல்பங்கள் என பல கோடி காலக் கணக்குகளைக் கூறி, கால வெள்ளத்துக்குள் உலகம் பலமுறை தோன்றி மறைந்து மீண்டும் தோன்றுகின்ற சுழற்சியில் இருப்பதாக பாரதீய மெய்ஞானம் கூறுகிறது. ஆக, ஒவ்வொரு முறையும் ஓர் இல்லாமையில் இருந்து தோன்றும் ஒவ்வொரு புதிய உலகும் ஏற்கெனவே இருந்ததன் எச்சமே. ஆக, இல்லாமைக்குள் இருப்பு மறைந்திருப்பதால்தான் இல்லாமை இல்லை என்கிறது நாஸதீய சூக்தம்.

    இதன் மற்ற ஸ்லோகங்கள் கூறும் கருத்துகளை அடுத்த வாரம் காண்போம்.

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம் இ-மெயில் செய்யப்பட்டவை
    google_play app_store
    kattana sevai