Enable Javscript for better performance
கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 2)- Dinamani

சுடச்சுட

    

    கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 2)

    Published on : 14th July 2013 03:37 PM  |   அ+அ அ-   |    |  

    sivanarboomi

    பகுதி 2:

    மீண்டும் ஒருமுறை என் இறைவனோடு

    கடந்த 2012 நவம்பர் மாதம் சமாதி பூஜை முடிந்து கேதார் டோலியோடு குப்தகாசி வந்தததில் இருந்து மீண்டும் எப்போது செல்வது என்றே மனம் காத்திருந்தது.

    குளிர்காலம் முடிந்து மஹாசிவராத்திரி வரும் போது கேதார் ஆலய திறப்பு தேதி அறிவிக்கப் போகின்றனர் என்கிற எதிர்பார்ப்பே எனக்குள் குதுகலத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

    மே 14 ம் தேதிதான் கோவில் திறப்பு என்று கேள்விப்பட்டவுடன் சுமார் 15 தினங்கள் தள்ளிப் போனது போல ஓர் உணர்வு. ஆனாலும் ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே கேதார் சென்று விட்டதைப் போன்ற உணர்வில் ஏப்ரல் மாதம் முதலே நான் மனதளவில் தயாராகிக் கொண்டு இருந்தேன்.

    இதற்கு முன்னர் கடந்த 2003 ஆம் ஆண்டு பரிவ்ராஜக வாழ்க்கையில் தமிழகத்தில் இருந்து பாத யாத்திரையாக இதே கேதார்நாத்திற்கு, மே 9ம் தேதி சென்றது நினைவில் வந்தது. ஆனால் அந்த் நேரத்துக்கும் இப்போதைய பயணத்திற்கும்தான் எத்தனை வேறுபாடுகள்.

    அன்று குளிருக்கு தேவையான எதுவும் இல்லாது வெற்று உடம்போடு இருந்த நான். இன்றோ பலரது ஆசீர்வாதத்தால் கம்பளியும் ஜெர்கின்களுமாய் தேவையான அனைத்தையும் பெற்றிருந்தேன்... தங்கள் பங்களிப்பாய் பலவற்றை அளித்திருந்த அன்பர்கள் நினைவில் நின்றார்கள்.

    மே மற்றும் ஜுன் மாதங்களில் சீசனின் மிக முக்கிய காலம் என்பதால் கேதார்நாத்தில் யாத்ரீகர்களுக்கே பணம் கொடுத்தால்கூட தங்க இடம் கிடைக்காது என்று கூறி, ஜுலை மாதத்திற்கு மேல் எனது சாதனாவை துவங்க ஆலோசனை தந்திருந்தனர்.

    மேலும் அப்போது துவங்கும் ச்ராவண மாதம் மிக விசேஷமாகக் கருதப்படுகிறது. இம்மாதத்திலேயே குருபௌர்ணமி கொண்டாடப் படுகிறது. கேதார்நாத்திற்கு மேல் உள்ள காந்தி சரோவர் இடத்திற்கு மேல் பிரம்மகமல் என்ற மலர் இந்த மாதம் மட்டுமே மலருகின்றது. இந்த பிரம்மகமல் உத்தராகண்டின் ஒரு விசேஷம். சிவனுக்கு மிகப் பிரியமான ஒன்றும்கூட! அதனால் இவற்றைப் பறித்து வந்து விசேஷ பூஜைகள் இந்தக் கேதார்நாத் ஆலயத்தில் நடைபெறும்.

    அதனால் ஜுலை மாதம், ச்ராவண மாதம் துவங்கும் வரை கேதார்நாத் கிராமத்திற்கு 2.5 கி.மீ. தொலைவுக்கு முன்பாக உள்ள கருர்சட்டியில் ராமானந்த ஆச்ரமத்தில் தங்குவது என்று முடிவு செய்திருந்தேன்.

    ஆனாலும் மே 14ம் தேதி கேதாரத்தின் கதவுகள் ஈசனின் தரிசனத்திற்காக திறக்கும் வேளையில் இருக்க ஆசைப்பட்டதை அருளோடு நிறைவேற்றி வைத்தான். அதன் படி மே 13ம் தேதியே இப்புனித மண்ணில் காலடி வைத்தேன்.

    ஊரெங்கும் பனி.... உருகாமல் தேங்கி நின்றிருந்தது... உடலுக்குக் குளிரை தந்தாலும் உள்ளத்திற்கு பரமசுகம் தந்தது. சில இடங்களில் 4, 5 அடி உயரத்திற்கு பனி படிந்திருந்தது. சந்துகளில் செல்லும் போது கட்டிடங்களுக்கு இடையே குவிந்திருந்த பனியின் மேல் நடந்து செல்வது குழந்தையைப் போல மனத்துக்குக் குதூகலத்தைத் தந்தது.

    ஏற்கெனவே ஆக்சிஜன் குறைவாக உள்ள இந்தப் பிரதேசம் பனி உருகாமல் இருந்ததால் மேலும் குறைவாக இருந்தது. இதனால் சிலருக்கு மூச்சுத் திணறல், வாந்தி ஏற்படுதல், தலைச்சுற்றல் போன்ற சிரமங்கள் ஏற்பட்டன.

    டாக்டர்கள் யாரும் இன்னமும் வராத காரணத்தால் முதலுதவிக்குக்கூட வழி ஏற்படாத அந்தக் காலத்தில் இரவு நேரத்தில் சிரமம் ஏற்பட்டால் உயிருக்கே ஆபத்தாய் முடியும் என்றெண்ணி சிலரை பத்திரமாக வழியனுப்பி வைத்தேன்.

    ஏனெனில் மனிதன் எதைச் செய்தாலும், ஆனந்தமாக வாழவே அன்றி சிரமப்பட வேண்டுமென்றா செய்வான்? அல்லவே! இயற்கையிலேயே இருக்கும் சிரமங்கள் போக நாம் வேறு எதற்காக பக்தி என்கிற பெயரில் நம்மை நாமாகவே சிரமப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்?

    கால பைரவர் சந்நிதியும் தரிசனத்திற்கு திறக்கப்பட்டமையால் 14ம் தேதியே கேதாரேஷ்வரனுக்கு அலங்கார தரிசனமும் மாலை நேர ஆரத்தியும் ஆரம்பித்தது. இங்கு காலை 6 மணியில் இருந்து மதியம் 3 மணி வரை நிர்வாண தரிசனம் பெறலாம்.

    sivanarboomi.jpg

    இந்த காலத்தில் பக்தர்கள் கருவறைக்குள்ளே சென்று தாங்களே கங்கை நீர், நெய், மலர்கள் மற்றும் இதர பூஜைப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து ஈசனை ஸ்பரிச தரிசனம் பெறலாம்.

    மதியம் 3 மணிக்கு அடைக்கப்படும் நடை, சிருங்கார தரிசனம் என்கிற அலங்கார தரிசனத்திற்கும், ஆரத்திக்காகவும் மாலை 5 மணி முதல் மறுபடி நடைதிறப்பு செய்து, இரவு 9 மணி வரை பக்தர்கள் அனுமதிக்கப்படுவர். இந்தச் சமயம் முதல் மண்டபத்தின் படிகளில் இருந்தே இறைவனை தரிசிக்க முடியும்.

    ஏற்கெனவே கடந்த நவம்பர் மாதம் குளிர் காலத்திற்காக கோவில் மூடுப்படும் போது சில நாட்கள் அங்கே தங்கியிருந்ததும், கடந்த 6 மாத காலமாக குப்தகாசி வாசமும் பலரும் என்னை அடையாளம் கண்டு கொள்ள உதவியது.

    அதோடு தென்னிந்திய மக்களுக்கு தகவல்களைச் சொல்வதற்கும்., அவர்கள் சொல்வதை இப்பகுதி மக்களுக்குப் புரிய வைப்பதிலும் என்னாலான சிறு உதவிகளைச் செய்து வந்ததும், மற்ற சில சாதுக்களைப் போல எவரிடத்தும் பணம் பெறாததும் நல்மதிப்பை உருவாக்கியிருந்தது.

    இதனால் முதல் நாள் முதல், மாலை ஆரத்தியின் போது 5.30 மணிக்கு ஆலயத்திற்குச் செல்லும் நான், எனது தியானத்தை அங்கேயே முடித்து விட்டு, ஆரத்தி நேரத்தின் கூட்டத்தை கையாள்வதற்கு சமிதிப் பணியாளர்களுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் உதவ ஆரம்பித்தேன்.

    எனது சேவையை இன்முகத்துடன் வரவேற்ற பத்ரி கேதார் சமிதி பணியாளர்கள், என்னையும் தங்களில் ஒருவனாகவே இணைத்துக் கொண்டனர். மேலும் பெரும்பாலும் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே உரையாட நேரிட்டதால் புலனாய்வுத் துறை மற்றும் போலீஸ் துறை அலுவலர்கள், சமிதியின் அலுவலர்கள் என பலர் நண்பர்களானார்கள்.

    இது அவர்களுக்கு ஆங்கிலத்தைக் கற்கும் வாய்ப்பையும் எனக்கு ஹிந்தி மொழியைக் கற்கும் வாய்ப்பையும் ஒருசேர வழங்கியது. ஜுன் 18ம் தேதி ராணுவ ஹெலிகாப்டரில் கீழிறங்கும் வரை இவை எதுவும் தடைபெறவே இல்லை.

    இருந்தாலும் இந்த ஆரம்பக் காலத்தில் ஆரத்தி முடிந்து இரவு நேரத்தில் 8.30 மணிக்கு வேகவேகமாக 2.5 கி.மீ. தொலைவு நடந்து சென்று இரவு 9 மணிக்கு ஆச்ரமக் கதவுகள் பூட்டப்படும் முன்பு கருர்சட்டி அடைவது சற்று சிரமமாகவே இருந்தது. ஆயினும் வேறு எங்கே தங்குவது? அதுவும் கையில் பணமில்லாதபோது?

    ஆனாலும் இதிலும் ஒரு வசதி இருந்தது. சம்பூர்ண ஆரத்தி முடிந்தவுடன் ஆரத்தி தட்டில் உள்ள பஸ்மம் எனும் இந்த விபூதி முதலில் இறைவனுக்கு வைக்கப்படும். அதன் பிறகு பிரதான பூஜாரி, தான் வைத்துக் கொண்டு, பின்னர் மற்றவர்களுக்கு நெற்றியில் வைத்து விடுவார்.

    இங்கே தென்னிந்தியாவைப் போல் ஆரத்தி எடுத்துக் கொள்ளும் போது விபூதியை நாம் ஆரத்தித் தட்டிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. பூஜாரியும் விபூதியை நமக்கு கையில் அளிக்க மாட்டார்.

    ஒருவகையில் இது கேதாரேஷ்வரனே நமக்கு தீட்சை தருவது போன்று இருந்தது. இதற்காக சமிதி ஊழியர்கள் மிக முன்னதாக எனை அர்த்த மண்டபத்திற்குள் அனுப்பி வைத்துவிடுவர்.

    இந்த ஆரத்தியையும், அதன் பிறகு பஸ்மத்தையும் நான் தவறவிடக்கூடாது என்பது போல கங்கணம் கட்டி இருந்தேன். முக்கியமாக கேதார்நாத்தின் ஆரத்தி மிக அழகானது. பிரதான பூஜாரி கம்பீரமாக ராஜ உடை அணிந்து வருவார்.

    அழகான அசைவுகளோடு மென்மையாக அரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாக நிகழும் இந்த வைபவத்தின்போது, ஏற்கெனவே ராஜ அலங்காரங்களால் தான் சொக்கியதோடு நம்மையும் சொக்கவைக்கும் சொக்கேசன், அந்தச் சூழலின் கிறக்கத்தில் மயங்கி நம் அபிலாஷைகளை எல்லாம் நிறைவேற்றி வைத்திடுவான் என்பது திண்ணம்.

    செப்டம்பர், அக்டோபர் மாதங்களைக் காட்டிலும் மே, ஜுன் மாதங்களில் நிரம்பி வழிகின்ற கூட்டத்தில் சில நொடிகளுக்கும் குறைவாகவே காணக் கிடைக்கும் ஜென்மாந்திர தரிசனத்தில், 4 அல்லது 5 மணி நேரம் வரிசையில் நின்ற போது பழங்கதைகள் பேசியும், இந்த நுழைவாயிலை நெருங்கும்போது மணிபர்ஸைத் திறந்து ரூ10ஆ, 50ஆ, 100ஆ, அல்லது சில்லறையா என தடுமாறி தரிசனத்தை முழுமையாக அனுபவிக்காது செல்பவர்களைக் காணும் போது பக்தி எனக்குள் கேள்விக்குறியாகும்.

    ஆனால் ஈசனுக்கு என்று தருவதற்கு அவர்களிடம் அதாவது இருக்கிறது. என்னிடத்தில் என்ன இருக்கிறது என்றெண்ணி அமைதியாவேன். பணம் மட்டும் இன்றி புடவைகள், வேஷ்டிகள் என பலவும் இறைவனுக்கு மொய் வைப்பார்கள்.

    மொய் எழுதுபவன் கணக்கில் காட்டாமல் சிலவற்றை சுருட்டுவதைப் போல, அங்கிருப்பவர்கள் பலவற்றை சுருட்டி எடுத்துச் செல்வதை பார்த்தும் பார்க்காதது போல அமைதியாய் இருப்பேன். சிலசமயம் இப்படிப் பட்ட நிகழ்வுகளைக் காணும் போது மனம் கொந்தளிக்கும்.

    உலகின் தலைசிறந்த ஒரு உன்னத பூமியில், பல ஞானிகளும் யோகிகளும் தவமிருந்த ஒரு தலத்தில், பல லட்சக்கணக்கான மக்கள் வர ஏங்கும் ஒரு தலத்தில், பலப் பல மனிதருக்கு பொருளாதாரம் மற்றும் உடல்நிலை என பல்வேறு காரணங்களால் ஒரு நாளுக்கு மேல் இருக்க முடியாத நிலையில்...... இறையருளால் இருக்க வாய்ப்பு கிடைத்தும் இம்மனிதர்களின் மனம் இறைவன் மேல் இல்லாமல், பணம் மற்றும் பொருட்களின் மேல் இச்சை கொண்டு, யாரும் பார்க்கவில்லை அல்லது யாருக்கும் தெரியாது என்கிற எண்ணத்தில் செயல்படுவதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், என்னை எவ்வளவு கீழான நிலையில் வைத்திருந்தாலும் சரி, இப்படி மட்டும் வைத்திடாதே என் இறைவா என்று பிரார்த்தனை எழும்.

    இப்படிப்பட்ட காலச் சிதைவுகளில் பல சாதுக்களும்கூட சிக்கியிருந்தார்கள். அவர்கள் இப்படிச் செய்யவில்லை என்றாலும் நாள் பூராவும் பழங்கதைகளைப் பேசுவதும், புராணங்களை மேற்கோள் காட்டி சர்ச்சையில் ஈடுபடுவதும், கஞ்சா புகைப்பதும், பணம் வேண்டி தங்கள் நிலை தாழ்வதுமாய் இருந்தது.

    இந்த மாயைகளின் பிடியில் இருந்து தப்பித்து ஜபத்தில் இருப்பவர்களைக் காண்பதும், தியானத்தில் இருப்பவர்களைப் காண்பதும், பணத்தை மறுதலிப்பவர்களைக் காண்பதும், ஆங்காங்கே இருந்தாலும், சாதாரண மனிதனுக்கு அரிதான செயலாகவே இருந்தது என்பேன்.

    காலத்தின் மாற்றங்களுக்கும், தேவியின் மாயைக்கும் எதுவும் தப்புவதில்லை என்பதை உணர்ந்தேன். இச்சூழல்கள் எல்லாம் என்னை மேலும் மேலும் என்னுள் இறைவனை அண்டி இருக்கச் செய்தன என்பது போன்று தோன்றியது.

    போதாக்குறைக்கு பக்தியில் யாத்திரை வரும் கூட்டத்திலும், அது கொடுப்பா... இது கொடுப்பா... என்பதே இரைச்சலாய் இருந்தது. சாதுக்களைக் கண்டால்.... ஒன்று பிரசாதம் என்று கஞ்சாவைக் கேட்கிறார்கள்! அல்லது தங்களது எதிர்காலத்தைக் கேட்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் தாங்களே பிரச்னைகளை உருவாக்கிக் கொண்டுவிட்டு, நாம் வந்து தீர்க்க வேண்டும் என்று குழந்தையைப் போல எண்ணுகின்றனர்.

    இங்கு உள்ளவர்கள்தான் இப்படியென்றால் யாத்திரைக்கு வருபவர்களின் நிலையோ..???

    (நாளையும் தொடரும்)

    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    kattana sevai
    flipboard facebook twitter whatsapp