Enable Javscript for better performance
கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 5)- Dinamani

சுடச்சுட

    

    கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 5)

    By சுவாமி ஸுஷாந்தா (இமயத்தில் இருந்து...)  |   Published on : 18th July 2013 05:15 PM  |   அ+அ அ-   |    |  

    sushantha

    5. மரணதேவியான மந்தாகினி

    காலைப் பொழுது இப்படி விடியும் என்று எவரும் கனவில் கூட நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். திருக்கேதாரம் என்று நாயன்மார்களால் பாடல் பெற்ற இந்தத் தலத்தில், கேதார்நாத் ஜோதிர்லிங்க தரிசனத்துக்காக பல மணி நேரம் காத்திருக்க வேண்டிய அளவு பக்தர்கள் கூடியுள்ள இந்த ஜுன் மாத சீசனில்... இரு வார காலத்திற்கு முன்பே மழைக் காலம் துவங்குவதற்கான  நேரத்தை தேடத் துவங்கி இருந்தது

    விடியற்காலை... சூரிய பகவானின் முதல் ஒளிக் கற்றைகள் பனி முகடுகளில் பட்டு பொன்னிறமாய் மின்னுவதை காண்பதற்கே கேதார் மற்றும் பத்ரிக்கு பக்தர்கள் படையெடுப்பர். அந்த அழகில் பனியோடு சேர்ந்து அவர்கள் மனமும் இளகி இருக்கும். ஆனால் இன்றோ விடியற்காலை 4.30 மணி ஆகியும், பண்டாக்கள் என்கிற பண்டிட்கள் நடமாட்டத்தையும், சத்தத்தையும்கூடக் கேட்க இயலவில்லை.

    காரணம் முதல் நாள் ஜுன் 16ம் தேதி இரவு மந்தாகினி தேவி இறைவனைத் தேடி கோவிலை ஒட்டிப் புகுந்து, மார்க்கெட் பகுதியில் நுழைந்ததுதான் அனைவரையும் ஒடுங்க வைத்திருந்தது.

    இவ்வருடம் ஜுன் 9ம் தேதியே வருண பகவான் தன் வருகையை அறிவித்த போது வழக்கத்திற்கு மாறாக இரு வாரங்களுக்கு முன்னதாகவே அவர் வந்துவிட்டதாக வானிலைச் செய்தி வட்டாரங்களில் உறுதி செய்தன.

    ஒருவேளை எம்பெருமான் இறையனாரை தரிசிக்கும் ஆவலில் வேகமாக வந்தவர் திரும்பிட மனமில்லாது பகலில் மக்களை சோதித்து ஆசிர்வதித்தும், இரவில் அவர்கள் உறங்கச் செல்லும் போது மலைமுகடுகளோடும் இடையறாது பேசிக் கொண்டு இருந்தார்.

    மண்ணும் மலையும் அவரது மனதைப் போலவே குளிர்ந்திருந்தாலும் மந்தாகினி மட்டும் ஆர்ப்பரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

    இறைவனை தரிசிக்க வரும் பக்தர்களுக்கு மழை ஏற்படுத்திய சிரமம் போதாதென்று கோடாவாலாக்களும், டோலிவாலாக்கள் மற்றும் ஹோட்டல்வாலாக்களின் சங்கங்களும் தங்களால் இயன்ற சிரமத்தை ஏற்படுத்த எண்ணி ஜுன் 10 மற்றும் 11 தேதிக்களில் ஹெலிகாப்டர் சேவை நிறுத்தம் உள்பட பல்வேறு கோரிக்கைகள் வேண்டி வேலைநிறுத்தத்தை அறிவித்திருந்தனர்.

    பக்தன் என்றால் சிரமப்பட்டே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்ட எளிமையான இந்திய கிராம மற்றும் நகர மக்களுக்கும், எவ்வளவு சிரமங்கள் கடந்து இறைவனை தரிசித்தோம் என்று கதையளக்கும் அளவிற்கு தகவல்கள் மற்றும் அனுபவத்தைப் பெற வேண்டி, எப்படியும் இறைவனை தரிசித்தே ஆகவேண்டும் என்ற நோக்கில் மலையேறிய பிடிவாத பக்தர்களுக்கு, குதிரைக்கு டோக்கன் கொடுக்கும் அதிகாரிகள் இன்றும் தவறாது தங்கள் கடமையை சேவையாக செய்தருளினர்.

    அதனால் அதிகம் பயனடைந்தது மொழி அறியாத ஆந்திர தேசத்து பக்தர்கள்தாம்.

    ஆமாம்.... 2 கி.மீ., தொலைவு குதிரையில் ஏற்றி வந்த பிறகு, இன்று குதிரைகள் ஸ்டிரைக் என்று கூறி அவர்களை பாதயாத்திரையாக நடந்து செல்லச் சொல்லிவிட்டு கோடாவாலாக்கள் திரும்பிவிட்டனர்.

    இவர்களும் மிகப் பெருந்தன்மையாகவும், மிக விழிப்புணர்வுடனும் அவனிடம் ரசீதை (இதைக் காட்டினால்தான் அவன் பணம் பெற முடியும்) கொடுத்துவிட்டு அவனை சாபமிட்டுக் கொண்டே இரவு 10 மணிக்கு கேதார் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

    குதிரைக்கு பணத்தையும் கொடுத்து விட்டு நடந்து வந்த புண்ணியவான்கள் இருக்கும் பூமியில் ஏன் மழை வெளுத்துக் கட்டாது?

    sivanarboomi.jpg

    கடந்த 3 தினங்கள் மழை கேதாரத்தின் தட்பவெப்ப நிலையில், உஷ்ணத்தின் அளவில் பெரிய மாற்றத்திற்கு விதை விதைத்தது, திருச்சியில் இருந்தும் உழவாரப்பணி செய்யும் சிவனடியார் குழு ஒன்றும் வந்து இருந்தது.

    நான் திருவாசகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து நெருங்கி வந்த இந்த சிவ பக்தர்களுடன் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது, இந்த சிவனடியார் குழுவிலும் சிலர் நெருக்கமானார்கள்.

    இங்கே கோவிலில் இந்த மே மற்றும் ஜுன் மாதங்களில் இரவு 11 மணி முதல் விடியற்காலை 4 மணி வரை விசேஷ பூஜைக்கான நுழைவுச் சீட்டு இரவு ஆரத்தி முடிந்தவுடன் வழங்கப்படுகிறது. ஷோடச உபசார பூஜை என்பது இறைவனையோ, குருவையோ 16 விதமாக உபசரித்து செய்யும் ஓர் அற்புத வழிபாடு.

    ஒரு நுழைவுச் சீட்டிற்கு பக்தர்கள் ஐந்திலிருந்து 6 பேர் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். அதற்கான நுழைவுச் சீட்டை அவர்கள் பெற்றிருந்தனர். விடியற்காலை 3 மணிக்கு அவர்களுக்கு நேரம் கொடுக்கப்பட்டு இருந்தது. முன்கூட்டியே செய்திட விரும்பிய அவர்களுக்கு அங்கிருந்து வரும் நடைமுறையை எடுத்துச் சொல்லி வரச் சொன்னேன்.

    ஆனால் அவர்களோ என்னையும் அழைத்ததால் மீண்டும் ஒரு முறை அவர்களோடு இணைந்து பூஜையில் கலந்து கொண்டு இரவு நேரத்தில் ஆலயத்தில் இறை தரிசனம் பெற்றேன். மழை தூறிக் கொண்டு இருந்த்து. பூஜை முடிந்து வந்த அந்த 1 மணி இரவில் பாண்டிச்சேரியில் இருந்து வந்த பக்தர்கள் பாஷை புரியாது கோவில் முன்னே தடுமாறிக் கொண்டு இருந்தனர்.

    ஒரு பெரிய குழு, ஏஜென்டின் சரியான வழிகாட்டுதல் இன்றி மாலை நேரத்தில் ஏற ஆரம்பித்து, மழையில் நனைந்து பிரிந்து போய் வந்திருந்தனர். அவர்களிடம் விசாரித்தால் எத்தகவலும் சரியாக தெரியவில்லை. உடன் வந்தவர்களும், முன்னே வந்தவர்களும் எங்கெங்கோ பிரிந்து இருந்தனர். தங்களை அழைத்து வந்த டிராவல்ஸ் விவரங்கள்கூட தெரியவில்லை, தமிழ்நாட்டின் டிராவல்ஸ் ஏஜென்ட் பெயரை சொல்கின்றனர்.

    பெரும்பாலானவர்கள் ஹரித்வார் வரை கூட்டி வந்து இங்கிருக்கும் உள்ளுர் ஏஜென்ட்களிடம் ஒப்படைத்து விடுகிறார்கள் அல்லது அவர்களே வாகனம் பேசி அழைத்து வருகின்றனர்.

    தங்குவதற்கு மலிவான லாட்ஜ்களை அல்லது தர்மசாலாக்களை பதிவு செய்திடும் இவர்கள், உணவை அதே தர்மசாலாக்களிலோ அல்லது ஓட்டல்களில் ஏற்பாடு செய்து விடுவதை பலரிடம் பேசிய போது அறிந்து கொள்ள முடிந்தது.

    அதுவும் வாகனத்தில் செல்ல இயலாத கேதார்நாத் போன்ற பிரதேசங்களில் பக்தர்களே பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இம்மாதிரியான சந்தர்ப்பங்களில்தான் குழுக்கள் பலவாகப் பிரிந்து சென்று விடுகிறது. மேலும் மொழி தெரியாததால் பல்வேறு சிரமங்களுக்கு ஆளாகி விடுகின்றனர்,

    இவர்கள் வந்த அந்த இரவு மழை வலுத்து இருந்த்தால் பிரவசன் ஹாலுக்கு (உபன்யாசம் நடைபெறுவதற்காக கட்டப்பட்ட இடம்--- தற்போது இந்திய ராணுவ வீர்ர்கள் கூடாரமாக இருந்தது) வழிகாட்டி வந்தேன்.

    மழையில் நனைந்திருந்த இவர்களிடம் குளிருக்குத் தேவையான எந்த உடை, கம்பளி மற்றும் இதரப் பொருட்கள் எதுவும் இல்லை. இப்படிபட்டவர்கள் இந்தக் கடும் குளிரில் உயிர் பிழைத்துச் செல்வதே அதிசியம்தான் என்பேன்.

    குளிர் மற்றும் மழைக்குத் தேவையான உபகரணங்கள் இன்றி, தங்குமிடம் பற்றிய தகவல்கள் இல்லாது, குழுவை முன்னின்றி நடத்திச் செல்லும் கைடுகள் இல்லாது, அவர்களது மொபைல் போன்கள் பேட்டரி சார்ஜ் தீர்ந்து போய் அல்லது நெட்வொர்க் இல்லாது, பாஷை தெரியாது தடுமாறும் தென்னிந்திய பக்தர்களை இந்த ஒரு மாத காலத்தில் நிறைய சந்தித்து உள்ளேன்.

    அங்கிருந்து 5 நிமிட தொலைவில் உள்ள எனது அறைக்கு வந்து ஈரத் துணிகளைக் காய வைத்துவிட்டு தியானத்தில் அமர்ந்தேன். அப்போது அருகே அறையில் தங்கியிருந்தவர்களால் எனது அறைக் கதவு தட தட வென தட்டப்பட்டது.

    அந்த லாட்ஜ் பணியாளர்கள் மற்றும் மேலாளர் தங்கும் அறை என, என் அறையை எண்ணி, சில பெண் யாத்ரீகர்கள் இந்தியில் அந்தத் தங்குமிடத்தின் மேலாளர் பெயரைச் சொல்லி உதவி கோரினார்கள். அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க உதவினேன்,

    அந்தக் கூக்குரலில் அவர்களே வந்து விடுவார்கள் என எண்ணி நான் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். வெளியேவோ கொட்டும் மழையின் சத்தம். கதவுகள் இன்றி கிரில் கேட் வைத்து. அதுவும் திறந்த நிலையில் இருந்த இந்தத் தங்குமிட வாசலில் இன்னும் இரு பெண்கள் மழைக்கு ஒதுங்கியிருந்த்தை அவர்கள் தமிழ் பேச்சில் உணரமுடிந்தது.

    மழையின் வேகம், குளிரின் தாக்கம் என அனைத்தும் அறிந்த போதும் அவர்களுக்கு எந்த உதவியையும் அளித்திட என்னிடம் எந்த வசதியும் இல்லை. அது மட்டுமல்லாது நானே அறை உரிமையாளரின் கருணையால் 10க்கு 7 அடி கடன் வாங்கி 7 அடிக்கு 4 அடி கொண்ட அந்த மூலையில் ஒடுங்கி இருந்தேன். இந்த நிலையில் நான் யாருக்கு எவ்வித உதவி செய்ய இயலும்? ஆனாலும் அந்தப் பெண்மணிகளுக்காக இதயம் துடித்தது.

    வெகு நேரமாகியும் அப்பெண்மணிகளின் கூக்குரலுக்கு பதில் கிடைக்காததாலும், இன்னும் சிலரும் அந்த லாட்ஜின் பணியாளர்களைத் தேட ஆரம்பித்ததாலும் நான் அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

    என்னால் ஹிந்தியில் சரளமாக உரையாட முடியாவிட்டாலும் அவர்கள் பேசியதை உணர முடிந்தது. அவர்களில் ஒரு பெண்மணி குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

    கடந்த 20 நாட்களாக நானும் அதே வளாகத்தில் தங்கியிருந்தாலும் எனக்கும் அப்பணியாளர்களின் அறிமுகம் இல்லை. அதனால் எனது ஒரு கம்பளியை அவருக்கு அளிக்க முன்வந்தேன்.

    அந்த நேரத்தில் ஆலயத்தில் இருந்து பூஜை முடிந்து வந்த ஒரு பண்டிட் அவர்களை கண்டு பிடிக்க உதவினார். மழைக்கு ஒதுங்கி வராண்டாவில் படுத்து இருந்த இந்த இரு தமிழகப் பெண்மணிகளோ யார் யாரைப் பற்றியோ பழங்கதைகளை பேசிக் கொண்டு இருந்தனர். மின்சாரம் கோவிலில் மட்டும் இருந்த்து. மழையில் நனைந்து இருந்த இவர்களை விசாரித்தால் இவர்களும் அதே பாண்டிச்சேரி குழுவைச் சார்ந்தவர்கள்.

    கோவிலில் சந்தித்த மக்களுக்கு தெரிந்த தகவல்கள்கூட இந்தப் பெண்மணிகளுக்கு தெரியவில்லை. உடன் வந்த நபர்களின் விவரங்கள்கூட அறிந்து வைத்திருக்கவில்லை.

    பிரவசன் ஹாலுக்கு அனுப்பி வைக்கலாம் என்றால், தகவல் சொன்னாலும்கூட அதைத் திருப்பிச் சொல்ல அவர்களால் இயலவில்லை. பிரவசன் ஹால் என்பதையே அவர்களால் உச்சரிக்க இயலாமல் இருந்தது.

    சில மணி நேரம் கழித்து விடியற்காலை 3 மணிக்கு அவர்களில் வயதான ஒரு அம்மாவால் குளிர் தாங்க முடியாமல் உடல் துடித்தது. ஈர உடைகளின் மேல் என்னதான் கம்பளி போர்த்தினாலும் கேதாரின் குளிர் குறையாது. ஒரே வழி உடலை நெருப்புக்கு அருகே வைத்துக் கொண்டு சூடேற்றிக் கொள்வதுதான்,

    அதுவும் ஆக்ஸிஜன் குறைவான அப்பிரதேசத்தில் அறைக்குள் வெப்பம் உருவாக்கும் எலக்ட்ரிக் ஹீட்டர்கள் மற்றும் தீ போடுவது தடை செய்யப்பட்டு உள்ளது. காரணம் அது மேலும் ஆக்ஸிஜனை சாப்பிடுவதால் மூச்சுத் திணறல் ஏற்படும் என்பதுதான்.

    யாருக்கு நம்மைப் பற்றி புரிய வைக்கவோ அல்லது நிரூபிக்கவோ போகிறோம் என்றெல்லாம் இயற்கையாகவே சிந்தித்துக் கொண்டு இருக்கும் எனக்கு, சில நேரங்களில் பக்தி என்று நினைத்துக் கொண்டு அடிப்படையான விழிப்புணர்வுகூட இன்றி செயல்படும் மக்களைக் காணும் போது, அவர்கள் மேல் வெளிக்காட்ட முடியாவிடினும் கோபம் வரத்தான் செய்கிறது

    இம்மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் குழுவோடு இல்லாது இருப்பது மிக கொடுமையான ஒன்று. நாமோ எவ்வித முடிவையும் எடுக்க இயலாது. சிலர் மூச்சுத் திணறலாலும் குளிராலும் சிவகதியையும் அடைந்து விடுவார்கள்.

    அந்நேரங்களில் உடன் வந்தவர்கள் அல்லது உடன் இருப்பவர்கள் பலருக்கு பதில் சொல்ல நேரிடுவதோடு, பல சூழல்களை கையாள வேண்டி வருவதாலே இப்பிரதேசங்களில் உதவ யாரும் முன்வருவதில்லை.

    அவர்களை ஆலயத்தில் கொண்டு சென்று விட்டேன். அங்கு வெளியே அமர்ந்திருந்த சாதுக்கள் தீ மூட்டி குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அச்சூழலில் இருப்பது சற்று உடலை சூடேற்றுவதோடு குளிரின் கடுமையை குறைக்கும் என நம்பினேன்.

    இப்படி பல மனிதர்களுக்கு, சிவனடியார்களுக்கு என்னாலான தகவல் சேவையை அளிக்கும் வாய்ப்பைத் தந்திருந்த போதும் அவர்களது சிரமங்களைக் காணும் போது எனது சேவைகள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை; மாறாக குறைந்த செலவில் யாத்திரை நடத்தும் அந்த ஏஜென்ட்கள் மீதே குறை காணும் பார்வையைப் பெற முடிந்தது பாரமாக இருந்த உண்மை.

    இரு தினங்களில் மழையும் தன் வலுவைக் கூட்டி இருந்ததால், அரசு செவி மடுக்காத கோரிக்கைகளுக்கு ஆண்டவன் செவிமடுத்ததாக எண்ணி, மோசமான வானிலை மற்றும் மழை காரணமாக அடுத்த 3 தினங்களுக்கு ஹெலிகாப்டர் சேவைகள் ரத்து செய்யப்பட்டன. குதிரைவாலாக்கள் ஆனந்தமாக நிறைய பக்தர்களைக் கொண்டு வந்து குவித்தனர்.

    (நாளையும் தொடரும்)

    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    kattana sevai
    flipboard facebook twitter whatsapp