Enable Javscript for better performance
கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 10)- Dinamani

சுடச்சுட

    

    கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 10)

    By சுவாமி ஸுஷாந்தா (இமயத்தில் இருந்து...)  |   Published on : 02nd September 2013 07:41 AM  |   அ+அ அ-   |    |  

    sushantha

    10. அடுத்த 24 மணி நேரம்...

    என்னுள் இயக்கங்கள் எல்லாம் சர்வமாக நின்று போனது போல பசி, தூக்கம், களைப்பு என எதுவுமே இல்லை. மண் அப்பிய ஈர உடைகள் குளிரை அதிகரித்து உடலை உஷ்ணத்தை தேட விருப்பப்பட்டாலும் ஏனோ இருந்த அறை விட்டு அமர்ந்திருந்த ஆசனத்தை விட்டு அசைய மனமில்லாது இருந்தேன்.

    1983 ம் ஆண்டு உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டியில் ஜிம்பாம்பே அணிக்கு எதிராக கபில்தேவ் 175 ரன்கள் அடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் டிரஸ்ஸிங் ரூமில் கவாஸ்கர் உட்பட பல வீரர்கள் மணிக்கணக்கில் சிறிதும் அசையாது அமர்ந்த கதை ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது.

    அமைதியாக சத்குருவின் நாம ஜபத்தில் ஈடுபட்டு இருந்தேன். அவர் நம்மை காக்க வேண்டும் என்கிற வேண்டுதலைக் காட்டிலும், இந்த நாம ஜபம் என் இறுதி மூச்சு வரை விழிப்புணர்வாக இருக்கவேண்டும் என்கிற நெடுநாள் பிரார்த்தனை பலிக்க வாய்ப்பு வந்தது போல தோன்றியது.

    ஈரமான உடைகள், உடலை விரைக்க வைத்தது. அந்த அம்மையார் என் உடல் படும் தவிப்பை உணர்ந்தவர் போல அவர் போர்த்தி இருந்த ரஜாயின் கீழ்பகுதியை எடுத்து நான் சம்மணம் போட்டு அமர்ந்த நிலையில் கால்களை போர்த்திக் கொள்ள அனுமதித்தார். கொஞ்ச நேரத்தில் உறைந்து போய் இருந்த கால்களின் வலி உஷ்ணத்தால் குறைய ஆரம்பித்தது. ஆனால் அங்கிருந்த அந்த சாதுக்களில் ஒருவர் என்னை வேலை வாங்குவதிலேயே குறியாக இருந்தார். அவரிடம் இருந்த பணத்தை காட்டி என்னை ஏவல் செய்ய முற்பட்டார். அமைதியாக மறுதலித்து என்னுள் ஒடுங்கி சத்குருநாதனின் நாமத்தை உச்சரித்து கொண்டிருந்தேன்.

    sivanarboomi.jpg

    நேரம் கடந்து 12 மணியை தொட்டது. பசி நினைவு அனைவருக்கும் இருந்த போதும் யாரும் அதைப் பற்றி பேசக்கூட இல்லை. தாகத்திற்கோ தண்ணீர் கேட்கக் கூட யாருக்கும் மனது வரவில்லை. அனைத்தும் சிதிலமாகியதால் அறைகளிலும் குழாய்களில் தண்ணீர் வரவில்லை. வங்கியும், சமிதி அலுவலகமும் அடித்துச் செல்லப்பட்டதால் அங்கிருந்த காகித பணங்கள் தண்ணீரில் நீச்சலடித்து தத்தளித்து இடிந்து போன கட்டிடங்கள் ஒரத்திலும், பாறைகள் ஒரத்திலும் பதுங்கிக் கொண்டு இருந்ததை சில சாதுக்கள் கண்டு கொண்டதால், ஆஸ்ரமம் உருவாக்கி தர்மத்தை ரஷிக்கவும், அன்னதானம் செய்து புண்ணியம் தேடவும் எடுத்து பத்திரப்படுத்தி பங்கு போட ஆரம்பித்தனர்.

    என்னே மனிதனின் நிலை என்று எனக்குள் எண்ணங்கள் தோன்றியது. மரணத்தின் விளிம்பில் மனிதன் மதிப்பானது என்று கருதிய எல்லாம் கண நேரத்தில் கண்முன்னே காணாமல் சென்ற போதும், நதியின் நடுவே நகரம் சுடுகாடாய், இறந்தவர்கள் உடல்கள் கூட அப்புறபடுத்தாத நிலையில், அங்கிருந்த சில சாதுக்கள் அல்ப காகிதத்திற்காக அடித்துக் கொண்டது மாபெரும் அதர்மமாக மனதுக்கு பட்டது. ஏற்கனவே 5 லட்சத்திற்கும் மேல் பிறர் மூலம் சேகரித்து விட்ட ஒரு மாமனிதர், நான் மழைக் கோட்டு போட்டிருப்பதால்,. இன்னும் சில லட்சங்களை சேகரித்திட வேண்டி என்னை ஏவமுற்பட்டார். அவரது கட்டளையை ஏற்காததால் அவரது சாபங்களை ஆசீர்வாதமாய் பெற்றேன்.

    மழையோ விடுவதும் பெய்வதுமாய் போக்கு காட்டிக் கொண்டிருந்தது. மதியம் 1 மணிக்கு மேல் ராணுவ வீரர்களும். சமிதியின் ஆட்களும் தங்களில் காணாமல் போனவர்களை தேட ஆரம்பித்தனர். பிரதான் பூஜாரியான ரவி பட் என்கிற வாகீஸ் லிங்காயத்தும் தப்பித்தாரா என்பதை யாரும் உறுதி செய்ய இயலவில்லை. அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்கிற எண்ணமும், குழந்தைகளுக்கும் வயதான பெரியவர்களுக்குமே குடிக்க தண்ணீர் கூட நேற்று இரவில் கிடைக்காது உள்ளதை எண்ணிய போது வயிற்றில் எழுந்த பசி அக்னி அடங்கிப் போனது, மாலை 3,30 மணி வரை யாரும் இருந்த இடத்தை விட்டு அகல மறுத்தார்கள்.

    அடித்துச் செல்லப் பட்ட கடைகளில் மீதமிருந்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டுகள், தண்ணீர் மற்றும் குளிர்பானங்கள் தானங்களாயின. ஆனால் அவையெல்லாம் அந்த மீதமிருந்த சுமார் 3000 பேருக்கு ஒரே ஒரு மடக்குத்தான் உதவியது. இதில் வயதானவர்களும். குழந்தைகளும் இருந்த காரணத்தால் அவர்களுக்காக பாதுகாக்க பெற்றோர்களும் குடும்பத்தினரும் பத்திரப்படுத்தி வேண்டியது தவிர்க்க இயலாததாயிற்று

    என்னைப் போன்ற ஒன்டிக் கட்டைகளுக்கோ வலிமை உள்ளவனே வெற்றிக் கொள்வான் என்கிற நிலை. அதிலும் நான் நானாக தனியாகவே இருந்ததால் சாதுக்கள் கூட்டத்திலும் பங்கு கிடைக்காது. என்னை உணர்ந்த சில மனிதர்களும் கண்ணில் தென்படவே இல்லை,

    அவர்களை நான் காணாது, நிலை அறியாது தவித்தது போலவே என்னையும காணாது அவர்கள் ஊர் முழுக்க தேடிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதை நன்றாக அறிந்தாலும் அமர்ந்த அந்த இடத்தை விட்டு நகராது இருந்தேன். பசியும் தாகமும் உணர்வில் இருந்தாலும் அது பாதிப்பாக இருக்கவில்லை. குடிக்க தண்ணீர் கிடைக்குமா என்று அந்த கான்பூர் அன்பர் தேடித் தேடி வந்த போதும், வானத்தின் மழை நீரே கைகளுக்கு கிடைத்தது. ஏராளமான தண்ணீர் நதியில் சென்று கொண்டு இருந்த போதும் எல்லாம் மண்ணாக இருந்ததால் குடிப்பதற்கு ஏற்றதாக இல்லை.

    இந்த நிலையில் அந்த சாது, போதாக்குறைக்கு எங்காவது சென்று டீ தயாரித்து வாங்கி வரும்படி ஆணையிட்டார். குழந்தைகளும், உடல் நிலை சரியில்லாத பெரியவர்களும் கூட குடிப்பதற்கு கூட தண்ணீர் கிடைக்காமல் அலைந்து கொண்டிருக்கும் அந்த தருணத்தில் டீ போட்டுத் தரச் சொல்லி கேட்பதற்கு யாரிடமும் கேட்பதற்கு ( முதலில் எந்த கடைக்காரரும் உயிரோடு இருக்கிறார்களா என்பதே தெரியவில்லை ) எனக்கு மனம் இடம்தரவில்லை.

    துர்வாசரின் கோபத்தில் மீண்டும் சாபங்களை ஆசீர்வாதமாக பெற்றேன். இப்படிபட்டவர்களுக்கு நடுவே அமைதியாகவும், மரணத்தை எதிர்பார்த்தும், பயமில்லாமலும், தங்களை விட்டு வைத்ததற்காக இறைவனுக்கும் மந்தாகினிக்கும் நன்றி கூறிக் கொண்டு இறைநாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டு இருந்த அற்புத மகான்களும் இருக்கத்தான் செய்தார்கள்.

    இது ஒரு புறம் இருக்க வானில் இருந்து தேவர்களும் வருணபகவானோடு இணைந்து ஈசனின் காலடியில், மண்ணில்,தங்கள் உடலை தானமாக தந்தவர்களை ஆசீர்வதிப்பதைப் போல மழை அவ்வப்போது வலுப்பெறுவதும், குறைவதுமாய் இருந்தது, வெளி உலக அனுபவம் இல்லாத பாமர மக்கள் சினிமாக்களில் வருவது போன்ற ஹெலிகாப்டர் சாகசங்களை எதிர்நோக்கி நேரம் ஆக ஆக அரசாங்கத்தையும், ராணுவத்தையும் குறை கூற ஆரம்பித்து இருந்தனர்.

    சாதுக்களோ பண்டாக்களின் குறைகளையும், தவறுகளையும் சமிதியின் செயல்பாடுகளுமே இந்த பிரளயத்திற்கு காரணம் என்று பேச ஆரம்பித்தனர். பண்டிட்களும். சம்பிரதாயம் மற்றும் சடங்குகளுக்கு முக்கியத்துவம் தருபவர்கள் சாதுக்களின் பொருளாசையையும், தவறுகளையும் அதர்மங்களின் வடிவாக காரணம் காட்டி சித்தரித்தனர்.

    எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தவர் ஒரு சிலர்தான். ஒருவேளை அவர்களும் என்னைப் போல் பாஷை தெரியாமல் அமைதியாக இருக்கின்றனரோ என்று எண்ணத் தோன்றியது.

    மக்கள் நடமாட்டம் ஏற்படும் போதெல்லாம் ரெஸ்கு ஆபரேஷனை ராணுவம் துவங்கி விட்டதா என்கிற எதிர்பார்ப்பில் பலரும் தங்களது அறைகளை விட்டு வெளியே எட்டி பார்த்தார்கள். கேதார் என்கிற தீவு. சுடுகாடாய் மாறி. திரும்பிச் செல்ல முடியாதபடி தண்ணீரால் அகழி கட்டியிருந்தது. அப்போது இருள் போர்வை போர்த்த நெருங்கிக் கொண்டு இருந்தது. மறுநாள் அது தன் போர்வையை விலக்கும் போது மானுட நடமாட்டத்திற்கு உத்திரவாதம் அளித்திட யாரும் முன்வரவில்லை,

    கோவிலுக்குள் மண் புகுந்ததால் முன் மண்டபத்தில் இருக்கும் வீரபத்ர சுவாமி கழுத்தளவு மண்ணில் புகுந்து கை காலை அசைக்க முடியாது தவித்துச் கொண்டிருந்தார். உள்ளே கருவரையிலோ சிவனாரின் குடும்பத்திலும் பார்வதியும், கணேசரும் மண்ணில் புதைந்து இருந்தனர். சுயம்புவான ஈசன் தியானத்தில் இருப்பது போல் கழுத்தளவு மண்ணில் உடல் புதைத்து கண்மூடி அமர்ந்திருந்தார். ஒருவேளை இன்றிரவு அலங்காரமும், ஆரத்தியும், நைவேத்தியமும் இல்லாது போவதால் பசியால் மறுநாள் கண்திறந்து கருணையோடு தன் காலடியில் உயிர் நீத்தவர்களுக்கு முக்தி அளிக்கும் பணியை துவங்கலாம் என்று தோன்றியது.

    கீழே கௌரி குண்ட் மற்றும் குப்தகாசி பகுதிகளிலும் அதற்கு கீழேயும் மேலே பொங்கிய மந்தாகியினியின் 70 அடி நடமாட்டம் மற்ற நதிகளான அலக்நந்தா மற்றும் பாகிரதியுடன் கூட்டு சேர்ந்து பேரழிவை ஏற்படுத்தி இருக்கும் என நினைக்கத் தோன்றியது. அதனாலோ என்னவோ இருள் கவ்வ ஒரு சில மணித்துளிகளே இருந்த அந்த இருதி நேரத்தில் ராணுவ ஹெலிகாப்டர் கேதார்நாத்துக்கு மேலே இருக்கும் காந்தி சரோவர் ஏரி வரை வட்டமடித்துச் சென்றது.

    கடும் மழை காரணமாக கேதார் டோம் என்கிற பனி மலை (கிளேசியர்) – பனிக்காலத்தில் மலையில் குவிந்த பனியால் ஏற்பட்டது - ஒன்று உடைந்து நழுவி காந்தி சரோவர் ஏரியில் (சிலர் சரபால் ஏரி என்று கூறுகின்றனர்) விழுந்தததால் 70 அடிக்கு பொங்கிய மந்தாகினி பாறைகளை தள்ளிக் கொண்டு நிமிடங்களில் நகரையும் மக்களையும் மண்ணால் மூடி சென்று விட்டதாக உள்ளுர் மக்களும். ராணுவ அதிகாரிகளும் தெரிவித்தனர்.

    மாலை நேரம் ஆகியும் பிரதான் பூஜாரியை காணாததால் அவரும் தண்ணீரோடு பயணப்பட்டு விட்டதாக பேசிக் கொண்டார்கள். பல சாதுக்களும் கூட தப்பவில்லை. பாரத் சேவா சங்க ஆஸ்ரமம் உள்பட பல வரிகளில் உள்ள பல கட்டிடங்கள் இருந்த சுவடையே காணோம். மறுபடி அறைக்குள் முடங்கினோம். பாட்டில்களில் பிடித்த மழை நீர் இரவு தாகத்திற்கு இருந்தது. உயிர் உத்திரவாதம் இல்லாத கணங்களினால் எதைப் பற்றியும் சிந்தனை எனக்குள் எழவில்லை.

    நினைவுகளில் 70 அடி சினிமா ஒடிக் கொண்டிருந்தாலும், பலரைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாலும், மனதின் ஒரு பாகம் உதடுகளோடு சேர்ந்து + சத்குருநாதனின் + நாமத்தை உச்சரித்துக் கொண்டு இருந்தது. சுடுகாட்டில் பிணங்களை பற்றிய நினைவு ஏதுமின்றி இருளில் அனைவரும் தூக்கத்தில் மூழ்கி போனார்கள். இரவு முழவதும் கண்விழித்து காத்திருந்ததும், காலையில் எழுந்தவுடன் வாழ்க்கையை மரணத்தோடு சேர்த்து கட்டிப் போட்டு கண்டபடி புரட்டி போட்ட அலையும், பசியும், சோர்வும் உடலை ஒய்விற்குச் சென்றன.

    மயான அமைதியும், கடும் இருளும், நதியின் ஆர்பாட்டமில்லாத அமைதியும், மீண்டும் ஒரு முறை மந்தாகினி பொங்கிடுவாளோ என்கிற எதிர்பார்ப்பும், தங்கள் குழுவிலும் குடும்பத்திலும் பிரிந்து போனவர்கள் பற்றிய நினைவும் கவலையும், ஒருவேளை இரவு விடியாமலே சென்று விடுமோ என்கிற எண்ணம், இறைவனும் அவனது ஆலயமும் கூட இருளில் மூழ்கிய நிலை என எல்லாம் கலந்து எண்ணத்தில் சொல்ல முடியாத சூழலை உருவாக்கி இருந்தது.

    பசியும் தாகமும் ஒரு விழிப்பை ஏற்படுத்தி இருந்த எனக்கு உறங்கும் எண்ணம் கூட வரவில்லை. மேலும் ஒருவேளை இந்த இரவு விடியாமற் போகும் பட்சத்தில் அமர்ந்த நிலையில் சத்குருவின் நாம ஜபத்திலேயே இறுதி நொடிகள் இருந்தால் உத்தமம் என்று கருதினேன்.

    இரவின் ஆழமான அமைதியில், மயான பூமியில் விடியலுக்காக, வெளிச்சத்திற்காக காத்திருந்தேன்...

    (நாளையும் தொடரும்)

    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    kattana sevai
    flipboard facebook twitter whatsapp