Enable Javscript for better performance
கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 11)- Dinamani

சுடச்சுட

    

    கங்கையின் கோர தாண்டவம்! மீண்டுவரும் சிவனார் பூமி! (மினி தொடர் - பகுதி 11)

    By சுவாமி ஸுஷாந்தா (இமயத்தில் இருந்து...)  |   Published on : 26th July 2013 01:01 PM  |   அ+அ அ-   |    |  

    sushantha

    11. மயான விடியல்

    இரவின் இருள் எனக்குள் வெளிச்சமாக இருந்தது. முன்பு இது போன்று சில சமயம் இரவு முழுவதும் அமர்ந்தே இருந்து இருக்கின்றேன். முதல் முறையாக 2009 ம் ஆண்டு மே மாதம் வெள்ளியங்கிரி மலைக்கு வெகுநாட்கள் கழித்து சென்ற போது என் எதிர்பார்ப்பை என் உடல் தகர்த்தது.

    மலையே சிரமம் இல்லாது  ஏற முடியுமா என்கிற கேள்வியே பொய்யானது போல, உடன் வந்தவர்களின் ஆச்சரியக்குறிகளை எல்லாம்  பெறும் வகையில் வெகு குறுகிய  நேரத்திற்குள் கிரிமலையை  அடைந்தேன். அதுதான் நான் தலையில் திருமுடி கட்டி, பாதங்களில் செறுப்புக்கள் அணியாது முதல் முதலில் சென்றது,

    இரவு 10 மணிக்கு  பூஜை முடித்து பின்புறம்  இருந்த குகைக்குள் தஞ்சமடைந்திருந்தோம், உடன் வந்தவர்கள் அனைவரும் களைப்பில் படுத்துறங்க  நானோ மிக புத்துணர்வாக சிறிதளவும் களைப்பின்றி தியானத்தில்  அமர்ந்திருந்தேன்.

    விடியற்காலை 3 மணி  அளவில் பார்த்தால் வெளியே வானம் தூறிக் கொண்டு இருந்ததும், காற்றின் குளிரும் என்னை  இடம் மற்றும் காலம் கடக்கச்  செய்தது. தீடிரென என் நினைவுகள் தவறின. காட்சிகளும் தவறின. கண் மூடி அமர்ந்திருந்த போதும் கண் முன்னால் கைலாயமே விரிந்து நின்றது. வேறு எதுவும் நினைவில் இல்லை.

    வெகுநேரம் கழித்து  யாரோ வந்து அரட்டை அடித்த சப்தத்தில் சுயநினைவை பெற்ற  போதே வெள்ளியங்கிரி என்பது எனக்குரைத்தது. கண்விழித்த போது காலை சூரியன் தன்  பயணத்தை கிளப்பியிருந்தான்

    அடுத்த முறை கடந்த  அக்டோபர் மற்றும் நவம்பர்  மாதங்களில் இதே கேதாருக்கு வந்த போதும் அப்படித்தான், நொடிகளாய் கடந்து போனது இரவுகள் அதுவும் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்த உணர்விலேயே. உறங்கிய நினைவும் இல்லை தூங்காத களைப்பும் இல்லை. முழு இரவுகள் முப்பது செகண்டுகள் என்பதைப் போல கடந்து சென்றன.

    இந்த 1 மாத காலத்தில்  உறங்காவிடினும் உடலின் ஒய்விற்காகவாவாது படுத்திருந்தேன், நேற்றைய இரவோ பாகீரதன் தவம் போல் ஒற்றை காலில் நிற்க வேண்டியதாயிற்று. இன்றோ இதோ இன்னமும் அமர்ந்தே இருக்கிறேன்,

    sivanarboomi.jpg

    மந்தாகினி மீண்டும் பிரவாகமாகவே இல்லை. ஒருவேளை  அவளுக்கே தன் செயல் குறித்து வருத்தம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். இன்றைக்கு அறிவியல் விஞ்ஞானம் எவ்வளவோ முன்னேறி உள்ள போது இத்தனை மரணங்களை அவள் எதிர்பாத்து இருக்கமாட்டாள்.

    எனக்கு இன்னமும் இது புரியாத புதிர்தான். தண்ணீர் நகருக்கு உள்ளே  பிரவேசிக்கும் முன்பே யார் இதை உணர்ந்தார்கள். எப்படி இந்த ஊர் மக்களுக்குள் இதை  பற்றிய தகவல் தொடர்ப்பு இருந்தது. யாரோ சிலர் மண்ணோடும் மழையோடும் சேர்ந்தே வாழ்ந்திருக்கின்றனர் என்பது நிச்சயம் புலனாகிறது.

    மக்களை எச்சரிக்க  ஒரு அலாரமோ, சங்கோ, சைரனோ  என எதுவுமே ஒலிக்கவில்லை. ஒலிப்பதற்கு அங்கு இத்தகைய  எதுவுமே இல்லவும் இல்லை. ஆதிசங்கரர் யோக சமாதி இடத்திற்கும் கேதாரத்தின் நுழைவாயில் அருகே நான் இருந்த மஹாராஷ்ட்ரா மண்டலுக்கும் நிச்சயம் 500 மீட்டர் தூரத்திற்கும் குறைவின்றி இருக்கும்.

    கோவிலைச் சுற்றியும், நதியின் கரையோரத்திலும் கட்டிடங்கள் இருப்பதால் மலை உச்சியில் பெருகும் வெள்ளநீரை தொடர்ந்து இடைவிடாது கண்காணித்திருந்தாலே இது சாத்தியம். அப்படியிருந்தாலும் அரை நொடிக்கும் குறைவாக தகவல் பரிமாற்றம் அதற்கான பொதுவான உபகரணங்கள் இல்லாது சாத்தியமில்லாதது,

    அப்படியெனில் தண்ணீர்  தன் பாதையை விட்டு விலகி  வர வாய்ப்பு உள்ள து என்பது யாருக்கோ சிலருக்கு தெரிந்து உள்ளது. இது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் இல்லை. மண்ணோடு மனம் ஒன்றி மலைகளிலேயே, காடுகளிலேயே வாழூம் மனிதனுக்கு இயல்பான நுண்ணுணர்வு இருப்பதை அறிவேன்.

    நாம்தான் நம்மை  நாகரீகமானவர்கள் என்றும்  அவர்களை ஆதிவாசிகள் என்றும்  அழைக்கின்றோம். ஆனால் இந்த நாகரீக வளர்ச்சியில் அந்த நுண்ணுணர்வில் மிக குறைந்த பட்ச அளவைக் கூட பெரும்பாலோர் தக்க வைக்கவில்லை என்பது நன்றாக அறியவும் உணரவும் முடிகிறது.

    மேலும் ஹிமாலயத்தின் இன்னொரு சூட்சமும் அற்புதமும் இதுதான். சுற்றுலா என்கிற பெயரில்  பல சிதைவுகள் நேர்ந்த போதிலும், இச்சூழல்கள் அவர்கள்  வாழ்வில் இயல்பானவை. பொதுவாகவே மழை பெய்ய ஆரம்பித்து விட்டால் மிக நுட்பமாக கவனிக்கின்றனர்.

    பெரும்பாலும் இத்தகைய  சூழல்களில் இருந்து உயிர்  பிழைத்து தப்பித்து விடுகின்றனர். சில சமயம் இயற்கை வலிமையானதாக அந்த சில நொடி அவகாசங்களையும் அளித்திடாத போதும், அல்லது அந்த நொடிகளின் ஆரம்பத்திலுமே அவர்களுக்கு அவ்வாய்ப்பு கிட்டாது போய் விடுகிறது.

    ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்தே வாழ்ந்தாலும் ஒரே  குடும்பமாய் வாழ்ந்தாலும் தனித்தே வாழ்வது போல  ஒரு உணர்வில் இச்சூழல்களில்  செயல்படுகின்றனர். ஆனால்  சுற்றுலாவிற்கும், யாத்திரைக்கும் வரும் மக்களைப் போல இந்த தருணங்களில் ” என்னுடையது ” என்கிற உணர்வு எழுவதில்லை.

    எல்லாவற்றையும்  எப்போதும் விட்டு விட்டு செல்ல சித்தமாகவே இருக்கின்றனர். இழப்புக்கள் வருத்தமளித்தாலும்  மரணத்தை இயல்பாக ஏற்கும்  பக்குவத்தை பெற்று இருக்கின்றனர். உயிர் பிழைப்பதோ அல்லது மரணமோ எதுவாயினும் அவனது கருணையாகவே, அவனது திருவடியில் நிகழ்வதாகவே கொள்ளப்படுகிறது, திரையில் ஒடுவது போன்று என் மனத்தில் ஒடும் எண்ணங்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்,

    4 மணிக்கு விடியல்  வந்த போது இரவு மழை  பெய்யவில்லை என்பதும், மந்தாகினி  சாந்தமடைந்தவளைப் போல  தன் வழக்கமான பாதையில் ஓடியதும் மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. இன்னும் ஒரு நாள் வாழ்க்கை வாழக் கொடுத்தமைக்கு ஈசனுக்கு நன்றி கூறினேன்.

    6 மணிக்கு மக்கள்  நடமாட்டம் கொஞ்சம் அதிகரித்தது.  அதற்கு காரணம் காலை 5.40 மணிக்கு கேட்ட ஹெலிகாப்டர் சப்தம்தான். மூன்று முறை கேதாரத்தை வலம் வந்தது. கீழிறிந்து உதவிக்காக கையை ஆட்டினார்கள்.

    மழை இல்லாவிட்டாலும் வானில் கடும் மேக மூட்டம் வருவதும் போவதுமாய் இருந்தது. அதனால் ரெஸ்கு ஆபரேஷன் ஆரம்பிக்குமா இல்லையா என்பதை சொல்ல முடியாது இருந்தது.

    உயிர் பிழைத்து இருந்த உள்ளுர்வாசிகளில் சிலர்  மிச்சம் மீதி இருந்த ஒரு சில பொருட்களை எடுத்து கோவிலுக்கு பின்னால், ஆதிசங்கரர் யோக சமாதி இருந்த இடத்திற்கு அருகே குருகியிருந்த மந்தாகியின் மேல் கட்டைகளை வைத்து கடந்து மலையின் அந்த பக்கம் சென்றனர்.

    எப்படியாவது நடந்துச் சென்று கௌரி குண்டை அடைந்து  விட திட்டமிட்டார்கள். ஆனால்,போக முடியாதபடி நடுவழியில் ஆலயத்திற்கான மின்சார உற்பத்தி கூடம் அருகே பாதையின்றி சிக்கிக் கொண்டனர். குதிரை லாயத்திற்கு அருகே கடை வைத்திருந்தவர்கள் கீழிறங்கி .செல்ல முற்பட்டு அரை கிமி தூரத்தில் பாதை அடித்துச் செல்லப்பட்டு பள்ளம் மட்டும் அதல பாதாளமாக இருந்ததால் நடுவழியில் சிக்கிக் கொண்டனர்,

    இப்படி பல நிகழ்வுகளை நான் இருந்த இடத்தில் இருந்து  கவனித்தேன். அப்போதுதான்  சுவாமி என்று என்னை அழைக்கும்  குரல் கேட்டு அத்திசையில்  திரும்பினேன். அங்கே சோம்நாத் கர்ணாடிகி என்னை கண்டு  ஓடோடி வந்தார். கண்களில் நீர் பெருக கட்டித் தழுவி எனை உயிரோடு விட்ட கடவுளுக்கும். மந்தாகினி தேவிக்கும் நன்றி சொன்னார்.

    மஹாராஷ்ட்ரா மண்டலுக்கு செல்லும் வழியும் நதியின்  கரையோரத்தில் இருந்த அனைத்து  கட்டிடங்களும் இல்லாமல் போனதை தெரிவித்து நான் கேள்விப்பட்ட செய்தியை உறுதிசெய்தார். எனது அன்பிற்குரிய நந்து (நான் அழைக்கும் செல்லப் பெயர்) உள்பட 6 பணியாளர்கள் மந்தாகினியுடன் பயணித்து மண்ணில் புதையுண்டதை கேட்ட போது, அவர்களது அன்பில் நனைந்த நிமிடங்கள் என் கண்களில் நீரை வரத்தான் செய்தது,

    என்னை கூட்டிச் சென்று அவரது மீதமிருந்த மக்களோடு சேர்த்து வைத்தார். என் கண்கள் நான் தினசரி சந்திக்கும் எண்ணற்ற முகங்களை தேட ஆரம்பித்தது. 10 சதவிகிதம் கூட காண முடியாது தவித்தேன். யாத்ரீகர்கள் மட்டுமே அதிகளவில் தென்பட்டனர்.

    மார்க்கெட்டின்  இறுதியில் இருக்கும் காலி கம்ளி தர்மசாலா வரை 25 அடிக்கு  நிலம் உயர்ந்து பல கட்டிடங்களின்  தரைதளம் மற்றும் முதல்தளத்தை மண்ணால் மூடியிருந்தது. மார்க்கெட்டிலிருந்து செல்லும் சின்ன சின்ன சந்துக்கள் இருந்த இடமே தெரியவில்லை.

    போதாக்குறைக்கு  நடந்து சென்று விடலாம் என்று  சென்ற உள்ளுர் வாசிகளும்  பாதைகள் இல்லாததால் எதிர்புற மலையின் மீது அமர்ந்திருந்தார்கள்.

    9 மணிக்கு ஒரு ஹெலிகாப்டர் வந்து பிஸ்கட் பாக்கெட்டுகளை போட்டுச் சென்றது. அனைவருக்கும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் எடுத்தவர்கள் தங்களால் இயன்ற மக்களோடு பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

    வானத்தில் 6 நாட்களுக்கு  பிறகு சூரிய பகவான் சில  மணி நேரம் வருகை தந்தான். அனைவரது முகத்திலும் நிம்மதி பிறந்தாலும் தத்தமது மக்களில் பலரை தேட ஆரம்பித்தனர். உள்ளுர் மக்களும், சாதுக்களும் மட்டும்தான் யாரையும் தேடவில்லை என்று சொல்லும் அளவிற்கு இருந்தது.

    காரணம் பிறரை  தேடிச் சென்று மீண்டும் ஒரு  முறை சிக்கலில் சிக்கி விடக்  கூடாது என்ற விழிப்புணர்வு  இருந்தது மட்டுமல்லாமல். நம்மை காத்த இறைவன் அவர்களையும் காத்திருப்பான் என்று நம்பினார்கள்.

    ஒருவேளை மரணத்தை  தழுவி இருந்தாலும் ஈசனின் திருவடியில் முக்தியடைந்ததாய் எண்ணி சமாதானமடைந்தார்கள். வானத்தில் ஹெலிகாப்டர்கள் சுற்றி சுற்றி வந்த போதிலும் எதுவும் இறங்குவதற்கு சிறிதளவு கூட சமதளம் இல்லை என்று சொல்லும் அளவு நகருக்குள் பாறைகள் நிறைந்திருந்தன.

    கேதாரத்திற்கு செல்லும் நடைபாதை வழியில் உள்ள மலையில்  சமதளம் இருந்த போதும் இன்னமும் வேகமாக சென்று கொண்டு இருக்கும்  மந்தாகினியின் மீது கட்டைகளை வைத்து பாலத்தை உருவாக்க முயன்றாலும் அதன் மீது ஏறி கடப்பதற்கு யாருக்கும் விருப்பமில்லை.

    அதுமட்டுமல்லாது மீட்பு பணிகள் துவங்காத அந்த நேரத்தில், அதற்கான சாத்தியங்களை ஆராய்ந்து கொண்டு இருக்கும் நேரத்தில், நதியை சிரமப்பட்டு சாகசங்கள் செய்து கடந்து போய், மீண்டும் மழை வருமாயின் ஒதுங்குவதற்கு கூட இடமில்லாத வெட்ட வெளியில் என்ன செய்வது என்கிற எண்ணம்தான்.

    கோவிலுக்கு பின்புறம்  டெலிபோன் எக்ஸ்சேஞ்ச் அருகேவோ  அல்லது சமிதி கட்டிடங்கள்  அருகே பிரவசன் ஹாலுக்கு செல்வதற்கோ அல்லது கால பைரவர் சன்னதிக்கு செல்லும் வழி  அடைந்து ஹெலிபேட் இருந்த இடத்திற்கு மேலே அரை கி.மி தூரத்திலும் உயரத்திலும் உள்ள சமதளத்தை அடையவோ முடியாத வகையில் சரஸ்வதி நதி 50 அடி அகலத்திற்கு  அரித்துக் கொண்டு சென்றிருந்தது.

    அவ்வளவு அடி நீளத்திற்கு  எதில் பாலம் கட்டுவது அதுவும்  கீழே பிரவாகமாய் பொங்கி வழிந்து  கொண்டிருக்கும் போது. உள்ளுர்  மக்களும் நேபாளிகளும் யோசனை செய்ய ஆரம்பித்து ஏதேதோ முயற்சி செய்தாலும் அந்த வெள்ளத்திற்கு ஈடு கொடுக்க இயலவில்லை.

    அப்போதுதான் பிரவசன்  ஹால் அருகே ஒரு பிளாஸ்டிக் ஷீட்டை விரித்து ஹெலிபேட் என தயார் செய்திருந்தனர். அதற்கும் கூட இரு இடத்தில் வெள்ள பெருக்கை கடக்க வேண்டும். முதலில் ஒரு கட்டை சரிவாக சென்று இருபுறமும் தண்ணீர் அரித்து கொண்டு செல்லும் ஒரு கட்டிடத்தின் முன்புறம் அடைய வேண்டும்.

    ஒருவேளை நீங்கள்  அங்கிருக்கும் அந்த கணம் அந்த கட்டிடம் நகர ஆரம்பித்தால் இறந்தவர் எண்ணிக்கையில்  இன்னும் சில கூடும். ஆனால்  தாங்கள் தண்ணீரோடு அடித்துக் கொண்டு சென்று விட்டீர்கள் என்பதை சொல்ல, ஒருவேளை அவர்கள் உயிர்பிழைத்து இருந்தால், உறுதி செய்ய சாட்சிகள் இருக்கும் என்பது கூடுதல் தகவல்.

    அதன் பிறகு ஈரமான  பின்னரும் விழலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையில் வெடிப்புக்களை சுமந்து, உதிராத மண்ணை பிடித்து மண்ணில் ஏறி மறுபுறம் அடைந்தால் அடித்து வரப்பட்ட மண் நிரம்பி உள்ள பிரவசன் ஹால் அடையலாம். அப்படித்தான் நானும் அடைந்தேன். அப்போதுதான் பிரதான் பூஜாரியை இன்னும் சில சமிதி பணியாளர்களோடு சந்தித்தேன்.

    தண்ணீர் வந்த நிமிடத்தில்  கோவில் பக்கம் செல்லாது, கால பைரவர் கோவிலுக்கு சென்றுவிட்டதாக கூறினார். நான் உயிரோடு இருப்பதற்கு இறைவனுக்கு நன்றி கூறியதுடன், கீழிறங்கி விட்டு பிற்பாடு அனைத்தையும் யோசிக்கலாம் என்று கூறினார்.

    ஒருவழியாக கட்டைகளும், பலகைகளும் வைத்து நதியை  கடக்க பாலம் அமைத்தார்கள். ஆனால் அந்த இடங்களில் பலரால் அந்த சிறு கட்டைகளில் நடந்து சென்று கடக்க இயலவில்லை என்று உணர்ந்த பின்னர் கோவிலுக்கு பின்புறம் டெலிபோன் எக்ஸ்சேஞ் இருந்த இடம் அருகே ஒரு பாலம் அமைத்தார்கள். இதில் அனைத்து டெக்னிக்கும் இடம் பெற நேர்ந்தது.

    அதைக் கடப்பது  என்பதே உயிரை பணயம் வைத்து செய்யும் ஒரு சாகசம்தான். எவ்வித கரவொலியும் இன்றி, பாராட்டுதல்கள் இன்றி ஒரு சாகசம் செய்திட எல்லோரும் தயாரானோம்

    (நாளை நிறைவடையும்)

    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    kattana sevai
    flipboard facebook twitter whatsapp