Enable Javscript for better performance
My mind you do not know- Dinamani

உடனுக்கு உடன் செய்திகள்

    என் மனம் நீ அறியாய்

    By கௌசல்யா ரங்கநாதன்  |   Published On : 26th December 2021 12:00 AM  |   Last Updated : 26th December 2021 12:00 AM  |  அ+அ அ-  |  

    kadhir7

     

    அந்த அதிகாலை வேளையில் என் பக்கத்து ஃப்ளாட் நீரஜா "மார்கழி திங்கள், மதி நிறைந்த நன்னாளால்" என்று தொடங்கும் ஆண்டாள் பாசுரம்தனை பாடியதைக் கேட்டபோது என் மனம் 60 வருடங்களைக் கடந்துபோனது.

    தந்தையை இழந்து, பள்ளி படிப்பை அப்போதுதான் முடித்திருந்த நான், தாய்வழிப் பாட்டன் கிராமமான வலிவலத்தில் தாய், தம்பியுடன் அடைக்கலமாயிருந்தபோது மார்கழி மாதங்களில் அதிகாலை 4 மணிக்கெல்லாம் அங்குள்ள அருள்மிகு மனத்துணை நாதன் உடனுறை மாழையொண்கண்ணி திருக்கோயிலிலிருந்து எம்.எஸ்ஸின் குரலில் திருப்பாவை கேட்டு மனம் கொள்ளா உவகையுடன், கோயில் திருக்குளத்தில் நடுக்கும் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல் குளித்து முடித்து, குளத்தை ஒட்டிய நந்தவனத்திலிருந்து செம்பருத்தி நந்தியாவட்டை, பவழமல்லி போன்ற பூக்களைக் கொய்து வீட்டுக்கு வந்து தாத்தாவுடன் அவர் பூசித்து வந்த அருள்மிகு ஏகச்சக்கர நாராயணன் உடனுறை தாயாருக்கென வெண் பொங்கலுடன் சேவித்திட போவோம்.

    ""இன்னைக்கு மார்கழி பிறக்குதா? மறந்தே போயிட்டேனே! வாயிலில் கோலம் போடணும் இந்த மாசம் முச்சூடும்''என்றாள் என் மனைவி ஜானகி. அவள் ஒரு கோலப் பித்து. எதிலும் ஒரு செய்நேர்த்தி இருக்கும். எறும்பு போல சுறு சுறுப்பானவள். வெள்ளந்தி. அதே சமயம் தாழ்வு மனப்பான்மை.

    வாசல் கதவைத் திறந்தபோது, ""குட் மார்னிங்'' என்ற நீரஜா, என்னையும் பார்த்து, ""குட் மார்னிங் அங்கிள்'' என்றாள் வாய் கொள்ளா மகிழ்ச்சியுடன்.

    ""நான் இன்னைக்கு ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கேன். என் பிள்ளையாண்டான் இன்னைக்கு ஸ்டேட்ஸிலிருந்து மூணு வருஷங்களுக்கப்புறம் வரான். அதான் மகிழ்ச்சி'' என்றாள்.

    ""அப்படியா? அவனுக்கு இந்தமுறையாவது..'' என்ற என் மனைவியைப் பார்த்து,
    ""ஆமாம் கல்யாணத்தை பண்ணிடணும்னுதான் நினைக்கிறேன். ஆனா அவன் பிடி கொடுத்தே பேச மாட்டேன்றான். பார்ப்போம்'' என்ற நீரஜா அரசு வேலையில் தலைமைப்பொறுப்பில் இருக்கும் மிக, மிக, தைரியமான பெண்மணி.
    ஆரம்பத்தில் நீரஜா எங்களுக்கு சிடுமூஞ்சியாய்த்தான் காணப்பட்டாள். சமீபகாலம் வரை அவள் கணவனுடன்தான் வசித்து வந்தாள். ஒரே மகன் சதீஷ்.
    நீரஜா வீட்டிலிருந்து தினம், தினம் "காச், மூச்'சென்ற சத்தங்கள் வந்து கொண்டேதான் இருக்கும். அவள் கணவனுடன் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள் போலும் என்றே நினைப்போம். எல்லா சந்தர்ப்பங்
    களிலும் நீரஜாவின் குரல் மட்டுமே மேலோங்கி இருக்கும். அவள் கணவன் குரல் எப்படி இருக்கும்? அவன் என்ன செய்கிறான்? என்ன வேலை? எதுவும் தெரியாது.
    நீரஜா எப்போதாவது எங்களை நேருக்கு நேராய் பார்த்தால், ஒரு செயற்கை புன்னகை, நாங்களும் அப்படியே.
    அவளுக்கு ஒரே பிள்ளை, ஸ்டேட்சில் இருக்கிறான்.

    ""அவனை அவ்வளவு தொலைவுக்கு அனுப்பவிருப்பம் இல்லைதான். ஆனால் அவன்தான் பிடிவாதமாயிருந்தான்'' என்றாள். முகத்தில் வருத்தத்தின் சாயல்.
    ஒருநாள் நீரஜா வீட்டை பூட்டிவிட்டு, எங்களிடம் வந்து, ""அவர் வந்தா கொடுத்துட முடியுமா?'' என்று சாவியை கொடுத்துவிட்டுப்போனாள்.
    அவளது கணவர் வரவே இல்லை. மறுநாளும், மறுநாளும், அதற்கடுத்தடுத்த நாட்களிலும், தினமும் வீட்டுச்சாவியை கொடுத்து, ""அவர் வந்தா கொடுத்துடுங்க'' என்பதும் மாலை அவள் வீடு திரும்பியதும் நாங்களும் எதுவும் பேசாமல் சாவியை அவளிடம் கொடுப்பதும், குனிந்த தலை நிமிராமல் அவளும் எதுவுமே பேசாமல் சாவியை திருப்பி வாங்கிக் கொண்டு போவதுமாய் இருந்தாள்.

    ஆனாலும் ஒரு நாளேனும் அவளிடம், ""எங்கேம்மா போயிருக்கார் உன் புருஷன்?'' என்று நாங்கள் கேட்டதே இல்லை.
    ""ஒரு இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு போனார். அவரை செலக்ட் பண்ணிட்டாங்களாம். உடனடியாய் ஜாயின் பண்ணவும் சொன்னதால வேலையில் சேர்ந்துட்டாராம்'' என்று அவள் சொன்னாள்.
    வெளியில் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவளுக்கும் அவள் கணவனுக்கு என்ன பிரச்னையோ என்று நினைத்தோம்.
    ஒருநாள் அவளுக்கு போன்கால் வர, பதறியடித்தவாறு எங்களிடம் கூட சொல்லாமல், வெளிறிய முகத்துடன் எங்கோ விரைந்தாள். சில நாட்கள் வீடு பூட்டப்பட்டே இருந்தது. பிறகு ஒரு நாள் வீடு திரும்பினாள்.
    ""பாவங்க இந்தப்பெண். தன்னந்தனியாய் இருக்கா புருசன்காரனுக்கு என்னாச்சோ! இப்படிக் கூடவா ஒருத்தன் இருப்பான்! பிள்ளையும் ஸ்டேட்ஸ் போய் 3 வருஷங்களாச்சு. அவனுக்கும் அம்மா பத்தின நினைப்பு இருக்கிறதாவே தோணலை... என்ன பசங்க இவங்க!'' என்பாள் ஜானகி.
    ""அவரவர் வாழ்க்கையில் ஆயிரமாயிரம் பிரச்னைகள்'' என்றேன்.
    ""உங்களை நினைச்சா பெருமையாய் இருக்கு.
    உதவற குணம். அன்பு மட்டுமே செலுத்தறது. இப்படி
    யொரு அம்மா, எனக்கு இருந்தும் இல்லை. பூர்வ
    ஜன்மத்தில் என்ன பாவங்கள் செஞ்சிருக்கேனோ''
    என்றாள் நீரஜா.
    ""உனக்கு அம்மா இருக்காங்களா'' என்றேன்.
    குழந்தை போல் அழ ஆரம்பித்தாள்.
    ""எனக்கொரு அம்மா இருக்காங்கதான்''.
    ""அப்புறம் என்னம்மா? என்னாச்சு அவங்களுக்கு? ஏன் அவங்க இங்கே வரதில்லை?''
    ""அவங்க என் தாயாய் நடந்துக்கலை'' என்று நீரஜா சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் ஜானு குறுக்கிட்டு, ""அட ஏங்க இப்ப வீண் கதையெல்லாம் கிளறணும்? இவ மனசு புண்பட்டு போகும்ல. நீ வாம்மா. டயர்டாயிருப்பே. சாப்பிடு முதல்ல. அப்புறம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்க'' என்றதும், எதுவுமே பேசாமல் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை மட்டுமே தவழ விட்டாள்.
    ""விடு. உன் பையன் எப்படியிருக்கானாம் ஸ்டேட்ஸில்'' என்ற போது மெளனம் காத்தாள்.
    ஏதொவொரு சோகம் அவள் மனதை மிகவும் அழுத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்றே எண்ண தோன்றியது.
    மெளனம் கலைத்து அவளே சொன்னாள்:
    ""பெத்த தாய்தான் எங்கிட்ட இன்டிஃபரன்டாயிருக்காங்கனா, நான் பெத்ததும் கூடவா? நான் தனியா இருக்கேன், வேதனைகளை மனசு பூரா சுமந்துகிட்டு. ஆபீசிலயும் பிரச்னைகள், பிரச்னைகள், பிரச்னைகள். அட எனக்குனு வந்து வாய்ச்சதாவது அன்பா, பாசமா, ஆறுதலா நாலு வார்த்தைகள் பேசக்கூடாதா! எல்லாத்துக்கும் கொடுப்பினை வேணும்''
    ""பையன் ஸ்டேட்சுக்கு வேலைக்கு போய் 3 வருஷங்களாகிவிட்டது. அவனுக்கு ஏன் ஒரு கால் கட்டு போடக் கூடாது'' என்று ஒரு முறை நாங்கள் பேச ஆரம்பித்தபோது,
    ""என் அம்மாவுக்கு எங்கிட்ட கோபம் இருக்கலாம். பேரன்னு உருகி தவிக்கிறாங்களே, அம்மாகிட்ட அன்பாயிருடான்னு அவனுக்கு புத்தி சொல்லலாமே... அவனுக்காகத்தான் என் உசிரையே கையில பிடிச்சுகிட்டிருக்கேன்? வாழ்க்கையில எல்லா கஷ்டங்களையும் வேதனைகளையும் நான் அனுபவிச்சாச்சு'' என்றாள்.
    இது உணர்வு பூர்வமான, விஷயம் என்பதால் அவளிடம் நாங்களும் எதுவும் கேட்கவில்லை. கணவனும் இல்லாமல், ஒரே மகனும் ஸ்டேட்ஸில் இருக்கும்
    போதும் இவள் இங்கு தனியே வசித்துக் கொண்டு, வேலைக்கும் போய் வரும் நீரஜாவின் மனத்திண்மை எங்களுக்கு நிரம்பவே பிடித்திருந்தது.
    வாசலில் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்த நீரஜா, ஜானுவைப் பார்த்ததும் வழக்கத்துக்கு மாறாக மகிழ்ச்சியான முகம் காட்டினாள்.
    ""இன்னைக்கு, என் பிள்ளை ஸ்டேட்ஸிலிருந்து வரான்''
    ""இந்தமுறை அவனுக்கு ஒரு கால்கட்டு போட்டுட்டியானா, உன் பொறுப்பு தீர்ந்துச்சு. கலியாணம் பண்ணிக்கிட்டு ஒய்ஃபோட லேட் ஹிம் கோ டூ ஸ்டேட்ஸ். நீயும் கூட இஃப் நெசஸ்ஸரி விஆர்எஸ் வாங்கிகிட்டு போயிறலாம்.''
    ""அவனே மறுபடி ஸ்டேட்ஸ் போறதாயில்லைன்னும் இங்கேயே செட்டிலாயிடப் போறதாகவும் சொல்லிக்கிட்டிருக்கான்''
    ""உன் பிள்ளையாண்டான் இங்கே வந்து என்ன செய்யப்போறானாம்? வேற வேலைக்கு டிரை பண்ணறதா உத்தேசமா?''
    ""ஸ்டேட்சை விட்டு கிளம்பறத்துக்கு முன்னால் அம்மா நான் ஒரு வழியாய் ஸ்டேட்சை விட்டு வந்துடப்போறேன்னு சொன்னான். ஆனா இப்ப ஜஸ்ட் 5 நாட்கள் லீவில் மட்டும்தான் வரப்போறதா சொல்றான். இந்தக்கால பசங்களை பத்தி எதுவும் தீர்மானமா சொல்ல முடியவில்லை'' என்றவள், அவன் வருகைக்காக வழி மீது விழி வைத்து உள்ளுக்கும், வாயிலுக்குமாய் அலைந்து கொண்டே இருந்தாள் பதற்றத்துடன்.
    என்ன இருந்தாலும் பெற்ற பிள்ளை அல்லவா?
    மோசமான வானிலை காரணமாய் ஃப்ளைட் இயக்கப்படவில்லையாம். பனிப்பொழிவு அதிகமாய் இருந்ததாம். அதனால் அவன் வரவில்லை. உடனடியாய் அம்மாவுக்கு தகவல் சொல்லி விட வேண்டுமென்றெல்லாம் அவன் கவலைப்பட்டதாகவே தெரியவில்லை. என்ன பிள்ளையாண்டன் இவன் என்றே தோன்றியது.
    ""திடீர்னு ஃப்ளைட் கான்சலானதும் ஏமாற்றமாய் இருந்திருக்கலாம். வானிலை சீரடைஞ்சு, ஃப்ளைட் கிளம்பிடாதா! இப்ப ஏன் அம்மாவை டென்ஷன் பண்ணணும்னு கூட நினைத்திருக்கலாம்'' என்றாள் என் மனைவி. ஆனால் எங்கள் பேச்சு அவளை எந்தவிதத்திலும் சமாதானப்படுத்தவில்லை.
    அதி நவீன விஞ்ஞான , தொழில் நுட்ப உலகில், உலகம் உள்ளங்கையில் என்றாகி விட்டிருக்கிற சூழலில் அவன் ஏன் தன் தாயை உடனடியாய் ஏர்போர்ட்டை விட்டு இறங்கியதுமே தொடர்பு கொண்டு நிலைமையை விளக்கியிருக்கக் கூடாது? நெட் மூலம் கூட சொல்லியிருக்கலாமே!
    என்னதான் படித்து, நல்ல வேலையில் பலரை வேலை வாங்கும் ஓர் உயர் பதவியில் இருப்பவரும், கணவன் கூட இல்லாவிட்டாலும், மற்ற உறவினர்கள் என்று யாருமே இல்லாதபோதும், பிள்ளை பாசம் என்று வரும்போது மற்ற விஷயங்கள் பின் தள்ளப்பட்டு விடுகின்றது. நீரஜாவும் இதற்கு விதிவிலக்கு இல்லை.
    இன்னொரு நாள் மறுபடி மகன் வரப்போவதாக செய்தி. விமானம் வந்துவிட்டதா, ஷெட்யூல்ட் டைம்தானா, இல்லை லேட்டாகுமா என்றெல்லாம் கேட்ட வண்ணமேயிருந்தாள் அவள் முகத்தில் ஒருவித அச்சமும் காணப்பட்டது.
    அவள் முகத்தில் ஓர் அயர்வு.
    ஃப்ளைட் எப்பவோ ஷெட்யூல்ட் டைமுக்கு லாண்டாயிருச்சினு சொன்னாங்க, ஆனா இன்னமும் சதீஷ் வரலை.
    ""கிட்டத்தட்ட 4 மணி நேரமாயிருச்சே. இன்னமுமா, ஃபார்மாலீடீஸ் முடியலை?''
    ""எப்பவோ முடிஞ்சுருச்சாம்''
    ""ஒருவேளை இன்னைக்கும் அவன் வரலையோ என்னவோ''
    ""அவன் சென்னை ஏர்போர்ட்ல லாண்டாயிட்டான். அவன் ஃப்ரண்ட் ஒருத்தனை ஏர்போர்ட்டுக்கு வரச்சொல்லியிருந்தானாம். அவன்கிட்ட போன் பண்ணி கேட்டப்ப சொன்னான்''
    ஒருவேளை அவன் நண்பர்கள் ஏர்போர்ட்டுக்கே வந்து எங்கேயாவது அழைச்சுக்கிட்டு போயிட்டாங்களோ? இல்லைனா அவன் சென்னை ஆபீசுக்கு அவசர அவசிய வேலைகள் நிமித்தம் போயிருப்பானோ?"
    அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
    ""எதுக்கு இப்ப அழறே? எனக்கென்ன தோணுதுனா அவன் ஏகப்பட்ட லக்கேஜ்களோட வந்திருப்பான். ஏன் அதையெல்லாம் இங்கே வீடுவரை சுமந்துகிட்டு வரணும்னு நினைச்சு, அதையெல்லாம் கொடுத்து வர போயிருக்கலாம். விடு, வந்துருவான். எங்கே போயிடப் போறான்? நீ போய் சாப்பிடு.''
    ""சதீஷைப் பார்க்காம எனக்கு சாப்பாடு இறங்காது'' என்று அழவே தொடங்கினாள். நேரம் ஆக, ஆக, அவள் படும் வேதனை, துடிப்பு, எல்லாமே எங்களுக்கு விளங்குகிறது.
    சோர்வான முகத்துடன் வாயிலுக்கும், உள்ளுக்குமாய் அவள் நடந்துகொண்டே இருக்கிறாள்.
    இப்படியே அவள் மகனுக்காக மதியம் 3 மணி வரை சாப்பிடாமல் காத்திருந்தவள் கண் அயர்ந்திருந்த வேளையில் வாயிலில் கால் டாக்சியிலிருந்து மகன் இறங்கும் சத்தம் கேட்டு,
    தூக்கம் விழித்து வாயிலில் போய் பார்த்தபோது சதீஷ், கூடவே ஒரு மூதாட்டி.
    அந்த மூதாட்டியைப் பார்த்து திகைத்து நின்றாள் நீரஜா... அவளுடைய அம்மாவை எதிர்பார்க்கவில்லை.
    ""வா பாட்டி உள்ளே'' என்ற சதீஷிடம், ""நான் வரலைடா கண்ணா. நீ போய் உன் அம்மாவைப்பாரு''
    ""இல்லை பாட்டி. நீயும் உள்ளே வரதுனாதான் நான் போவேன். இல்லைனா என் லீவு முடியும்வரை உன்கூடத்தான் இருப்பேன்'' என்றவன், ""ஏம்மா! பாட்டி வீட்டு வாசல்ல வந்து நிற்கிறா. உள்ளே வான்னு கூப்பிட மாட்டியா?'' என்று தன் அம்மாவை கடிந்து கொண்டான்.
    ""இவ என்னை கூப்பிட்டுத்தான் நான் உள்ளே போகணுமா'' சொல்லியவாறு விருட்டென வீட்டுக்குள் போனாள் பாட்டி
    மறுபடி வெளியே வந்தபோது எங்களைப் பார்த்ததும் விக்கி, அழத்தொடங்கினாள் நீரஜா..
    ""நெருப்பை அள்ளி கொட்டிட்டான் நெஞ்சில். மறுபடி ஸ்டேட்சுக்கே போயிடறேன்றான். ஒரு கலியாணத்தை பண்ணிக்கிட்டு அங்கே செட்டிலாயிட்டா கூட நான் கவலைப்
    படப்போறதில்லை. ஆனா அதுக்கும் இவன் பிடி கொடுத்து பேசறதில்லை. "விடம்மா இப்ப என்ன என் கலியாணத்துக்கு அவசரம்'ன்றான். இவன் மனசில் என்ன இருக்குன்னு தெரியலை'' என்றவள், கண்களில் வழியும் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு, ""நெஞ்சே வெடிச்சுடும்போல இருக்கு. ஒத்தை ஆளா நான் வேலைக்கும் போய்கிட்டு, எந்த பின்புலமும் இல்லாம, யாருடைய ஒத்தாசையும் இல்லாம போராடிக்கிட்டிருக்கேன். பெத்த தாயாய் நான் இவங்கிட்ட அன்பையும், பாசத்தையும் தவிர, வேற எதையும், எதிர்பார்க்கலை. தவிர வீடுகள், ஷேர்கள், ரொக்கம்னு எல்லாம் பாடுபட்டு யாருக்காக சேர்த்து வச்சிருக்கேன்? ஒத்த பிள்ளையான இவனுக்காகத்தானே? சொன்னா வெட்ககேடு... ஸ்டேட்சிலிருந்து இவனா எங்கிட்ட பேசினதே இல்லை. நான்தான் எப்ப ஞாயிற்றுக்கிழமை வரும், இவங்கூட பேசலாம்னு தவிச்சுகிட்டிருப்பேன். அப்பகூட ஒப்புக்கு இரண்டு வார்த்தைகள் பட்டும் படாம பேசுவான். நேரமாச்சும்மா வேலை இருக்கும்பான். அப்புறமா பேசலாம்பான். அந்த அப்புறம்ன்றது அடுத்த ஞாயிறுதான். என்னை கட்டிகிட்டவன்தான் ஒழுங்கா இல்லை. பெத்ததுமா!''என்று நீரஜா அழுது புலம்பிக்கொண்டிருந்த போது அங்கே வந்த சதீஷ், எங்களைப் பார்த்து, ""வாங்க ஆன்ட்டி, வாங்க அங்கிள்'' என்றவன் சகஜமாய் பேச ஆரம்பித்தான்.
    ""நான் ஏன் ஸ்டேட்ஸ் போனேன்? பணத்துக்காக மட்டும் இல்லை. சிலருக்கு சில விஷயங்களை உணர வைக்கத்தான். நான் மட்டும் அங்கே நிம்மதியாய் இருக்கேனா என்ன! இவங்களை நினைச்சா என் மனசு படாதபாடு பட்டுகிட்டிருக்கு. அதனால்தான் நான் இனி இங்கேயே தங்கிடலாம்னு வந்தேன். ஆனா, இங்கே, என் வீட்டையே என்னால் மாத்த முடியலை. úஸா, நான் மறுபடி போயிடலாம்னு நினைக்கிறேன்'' என்றான் கண்களில் வழியும் கண்ணீருடன். அவனைப் பார்க்க பாவமாய் இருந்தது.
    ""குழந்தை, உன் மனசில இப்படி ஒரு ஏக்கமா? நானும், இதையெல்லாம் நினைச்சிப் பார்க்க தவறிட்டேன். வயசுதான் ஆச்சு எனக்கு... முதிர்ச்சி வரலை. நானே
    இப்படினா, எப்படி என் பெண்கிட்ட முதிர்ச்சியை எதிர்பார்க்க முடியும்? நானும் வீம்பு பிடிச்சவளாகவே இருந்துட்டேன்னு நினைக்கிறப்ப எனக்கு வெட்கமாயும், வேதனையாயும் இருக்கு. யார் எங்கிட்ட வீம்பு பிடிச்சு பேசாம இருக்கிறது? நான் பெத்த குழந்தைனு விட்டுகொடுத்து போகாம நானும் போட்டா, போட்டி, போட்டுட்டேன்னு நினைக்கிறப்ப, என் மனசு கிடந்து அடிச்சுக்குது. வயசில சின்னவனாய் இருந்தாலும், என் பேரனுக்கு என்ன மன முதிர்ச்சி''
    என்ற பாட்டி, தனது மகளின் இரு கைகளையும், பேரன் கைகளையும் பற்றிக்கொண்டாள். சற்று நேரம் அங்கு ஓர் அமைதி நிலவியது.
    ""உங்கம்மாவை கடைசி வரை பக்கத்திலிருந்து அன்பு செலுத்தி பார்த்துக்கணும்பா நீ. அதுக்கு இரண்டு விஷயங்கள் பண்ணனும் நீ. ஒண்ணு நீ உங்கம்மாகிட்ட அன்பா நடந்துக்கணும். அப்புறம் நீ ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணிகிட்டு ஒரு குழந்தையைப் பெத்து உன் அம்மா கிட்ட கொடுக்கணும். பாவம்டா அவ! வாழ்க்கைல என்ன சுகத்தைடா கண்டா ? எத்தனையோ கனவுகள் இருந்திருக்கும் அவ மனசிலயும், இல்லையா! இப்ப, நினைச்சாக் கூட, பத்திக்கிட்டு வருது. இவளுக்கு நான் என்ன குறை வச்சேன் ? இவ அப்பா அல்பாயுசில போயிட்டப்ப, இவளை, படிக்க வச்சு ஒரு வேலையும் வாங்கிக் கொடுத்து, இவ விருப்பப்பட்டவன் நல்லவனில்லை, படிப்பும், வேலையும் இல்லை, குடிகாரன், பொறுப்பில்லாதவன்னு, எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் கேட்காம என்னை இவ விரோதியாவே நினைச்சா. கடவுள் விட்ட வழின்னு இருந்துட்டேன். ஒரு நாள் அவன் நல்லா குடிச்சுட்டு தெருவில தள்ளாடிக்கிட்டே வந்து ஒரு வேன்ல அடிபட்டு ஆன் தி ஸ்பாட்டில போனப்பவும், அது என் சாபத்திலதான்னு என்னையே சாடித் தீர்த்தா உங்க அம்மா...

    அப்பவும் கூட தான் செஞ்ச தப்பை கொஞ்சமும் உணராம, என்னையே மறுபடி, மறுபடி, திட்டித் தீர்த்தா, பார்க்கிற இடங்களில் எல்லாம்... அப்புறமும் என்னை கிட்டவே நெருங்க விடலை இவ. ஒரு பெத்த தாய் எப்படிடா ஒரு பெண் கெட்டு அழிஞ்சு போகணும்னு நினைப்பா? ஆனாலும் எனக்குள்ளேயும் இவ ஏன் அநியாயமா தன் வாழ்க்கையை பாழாக்கிக்கிட்டாளேன்ற ஓர் ஆதங்கம் இருந்தது... அது எந்தவொரு தாய்க்கும் இருக்கும்தானேன்னு ஏன்டா இவ இன்னைக்கு வரை நினைச்சுப்பார்க்காம என்னை ஜன்ம விரோதியாவே... இதை நினைச்சு நான் நல்லா தூங்கி பல மாதங்களாச்சுடா. நான் தவிக்கிற தவிப்பு என் ஜன்ம விரோதிக்கு கூட வரக் கூடாதுடா. ஆனா பாட்டினு அன்போட தேடி வர உங்கிட்ட எப்படிடா நான் முகத்தை காட்ட முடியும்?
    உனக்கு அப்பாவோட அன்பும், ஆதரவும், கிடைக்கலை. ஸ்கூலுக்கு போறது, வரது, படிக்கிறதுன்னு ரொட்டீன் வாழ்க்கை உனக்கு அலுப்பை தந்திருக்கும், உன்னைப்போல ஒரு நிலைமை யாருக்கும் வரக்கூடாதுடா கண்ணா.
    இப்ப நீ ஸ்டேட்சிலிருந்து திரும்பியதும், நீ அலட்சியமாய் இருந்தது தப்பு! பெத்த தாய்தான் ஒரு பிள்ளைக்கு முதல் தெய்வம். உன்னை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துகிட்டிருந்த அம்மாவை முதல்ல பார்க்காம என்னைப் பார்க்க வந்தது தப்பு. ஒரு தாயா அவ மனசு என்ன பாடுபடும்னு வேதனையை அனுபவிக்கிறவடா நான். அதுவும் பல வருஷங்களா. என் நிலைமை சத்தியமா வேற யாருக்கும், என் விரோதிக்கு கூட வர வேண்டாம்பா'' என்ற போது,
    ""பாட்டி எனக்கு, அம்மா தவிக்கிற தவிப்பு , அதுக்கு மேல உன் தவிப்பு எல்லாமே விளங்குது. அம்மாவின் கடு முகம். அப்பாவின் பொறுப்பில்லாத்தனம், இப்படி எல்லாமே. ஒரு பொறுப்புள்ள தாயா நீ ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலயும் அம்மா உன்னை என்ன பேசினாலும் நீ அமைதியா அம்மாவுக்கு எவ்வளவு புத்திமதிகள் சொல்லியிருப்பேன்னு , கண்கூடா பார்த்திருக்கேன். ஆனா அம்மா யார் பேச்சையும் கேட்காம, எதையும் தீர யோசிக்காம, தன்னிச்சையாய், மனம் போன போக்கில், அகங்காரம் பிடிச்சு உன்னை தூக்கி எறிஞ்சு பேசி... சே... என்ன மனுஷி இவனு எனக்கு அப்பல்லாம் தோணும். அன்பும், பாசமும் இல்லாத இங்கே ஏன் இருக்கணும். மனித உணர்வுகளை மதிக்காதவங்க கூட ஏன் ஒரே வீட்டில வாழனும்னும் எனக்கு தோணுது. கலியாணம் பண்ணிக்கன்னு வற்புறுத்துறீங்க. தன்னை பெத்த அம்மாகிட்டவே பாசம் இல்லாதவங்க எப்படி பாட்டி வெளியிலிருந்து வர ஒரு பெண் மேல பாசமாய் இருப்பாங்க? இவங்களுக்குள்ள ஒத்துப்போகலைனா என் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியா போயிடும். நான் எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அம்மாவையும், உன்னையும் விட்டுட்டு தனிக்குடித்தனம் போறதை விரும்பலை. இது சத்தியமான வார்த்தை. அத்தோட, என்னையே நம்பி வர்றவ, மனம் கோணாம வச்சுக்கணும்னு நினைக்கிறேன். அதான் மறுபடி ஸ்டேட்ஸூக்கே திரும்பி போயிடலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்'' என்று நீளமாகப்பேசினான்.
    ""உன் முடிவு தப்பு. வாழ்க்கைல வர பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள நீ பழகிக்கணும். சவால்களைச் சமாளிக்கவும்தான். இந்த பாட்டிக்கு உன் நல் வாழ்வு, உன் அம்மாவின் நல் வாழ்க்கைதான்டா முக்கியம். இதுக்காக நான் எதையும் எதிர்கொள்ள, சித்தமாய் இருக்கேன்டா''.
    இவ்வளவு பேச்சு வார்த்தைகள் பாட்டிக்கும், பேரனுக்கும் இடையே நடந்துகொண்டிருந்தும், அங்கிருந்த நீரஜா எதுவுமே வாய் திறக்கவில்லை.
    அந்தக் காலத்தில் கூட்டுக் குடும்பம், வீட்டில் மூத்தவர்கள் கண்காணிப்பு , அவர்கள் வழி நடத்தலில் குடும்பத்தை கோப்பியமாய் கொண்டு சென்றது, சின்ன, சின்ன, உப்பு பெறாத விஷயம் என்பார்களே அப்படிப்பட்ட பிரச்னைகள் தலை தூக்கும்போதெல்லாம், மூத்தவர்கள் குறுக்கிட்டு சமாதானம் செய்து வைப்பார்கள்.
    அந்த காலம் இனி வருமோ என்று மனம் ஏங்கி தவிக்கிறது.
    சற்றே மெளனம் நிலவிய இடைவேளையில் நீரஜா,""அம்மாவைக் காட்டிலும் அன்பு காட்டற உன் பாட்டி போட்ட ரசம் சாதம், சுட்ட அப்பளம், உனக்கு தேவாம்ருதமாய் இருந்திருக்கு. அதேபோல நொய் உப்புமா, சட்டினி, காபி எல்லாம். உனக்கு கிடைச்ச அந்த பாக்கியம் எனக்கு அருகிருந்தும் கிடைக்கலை. எல்லாமே என் வீண் வீம்பாலதான்னு இப்ப உணர்றேன். இப்பவும் நான் பாட்டியைத்தான் குற்றம்சொல்வேன். சின்ன வயசிலிருந்தே நான் எது கேட்டாலும் உடனடியாய் கிடைச்சிரும். கிடைக்கலைன்னா அடம் பண்ணி சாதிச்சுக்குவேன். எல்லாமே என் இஷ்டப்படிதான் நடக்கணும். என் விருப்பத்துக்கு விரோதமா எதுவும் நடக்கக் கூடாது.
    என் படிப்பு, விஷயத்தில, வேலையில, வாழ்க்கைத்துணையை அவசரமா தேர்ந்தெடுத்ததில, அவர் அகால மரணம், அம்மா சாபத்திலன்னு ஒரு எண்ணத்தை வளர்த்துக்கிட்டேன். எதிர்பார்த்ததுபோல் என் வாழ்க்கை அமையலைன்னு ஒரு விரக்தி. நான் இப்படியெல்லாம் நடந்துகிட்டது உன் மனசை எப்படியெல்லாம் பாதிச்சிருக்கும்னு நான் இப்ப உணர்றேன்''என்ற நீரஜா தன் அம்மா பக்கம் திரும்பி
    ""அம்மா என்னை மன்னிச்சிரு. உன் பேரனை உன் கையில ஒப்படைச்சுடுறேன். அவன் மறுபடி வெளிநாடு எல்லாம் போக வேண்டாம்னு சொல்லும்மா'' என்ற போது சதீஷ் குறுக்கிட்டு, ""இனிமே பாட்டியும், நீயும் இங்கேயே ஒற்றுமையா இருக்கிறதாய் இருந்தாதான் நான் இங்கே இருக்கிறதை பத்தி யோசிப்பேன்'' என்றான்.


    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    • அதிகம்
      படிக்கப்பட்டவை
    • அதிகம் பகிரப்பட்டவை
    kattana sevai
    flipboard facebook twitter whatsapp