Enable Javscript for better performance
பிறருக்கு உதவுவதே  வாழ்க்கை!- Dinamani

சுடச்சுட

    

    பிறருக்கு உதவுவதே  வாழ்க்கை!

    By dn  |   Published on : 22nd February 2015 11:34 AM  |   அ+அ அ-   |    |  

    2

    திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள ஆதரவற்ற இல்லங்களை எல்லாம் தத்தெடுத்து ஆதரவு கொடுத்து வருகிறார் வெளிநாடு வாழ் இந்தியரான கல்ராம். இவர் யு.எஸ்.ஸில் வேலை கிடைத்து அங்கேயே செட்டில் ஆகிவிட்ட போதிலும் தன்னுடைய வருமானத்தில் ஒரு பங்கை இந்தியர்களுக்குச் செலவிடுவதை தனது கடமையாக நினைக்கிறார். இவரது உதவியால் தற்போது கல்வி அறிவு பெற்றுவரும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை மட்டும் இரண்டாயிரத்தைத் தாண்டி உள்ளது. இதுகுறித்து அவர் நம்முடன் பகிர்ந்து கொண்டவை:
     ""எனக்கு பூர்வீகம் திருநெல்வேலி. தாசில்தாராக இருந்த அப்பா 45 வயதிலேயே இறந்துபோக, 8-ஆவது வரை மட்டுமே படித்திருந்த அம்மா சீதாலட்சுமிக்கு அடுத்து என்ன செய்வது என்பது புரியாத நிலை. அப்பாவின் பென்ஷன் மாதம் 450 ரூபாய். இதில்தான் அம்மா, நாங்கள் ஐந்து குழந்தைகள், எங்களோட பாட்டி எல்லாரும் சாப்பிடணும். குடும்பத்தை நடத்த முடியாத சூழல். அதனால் என் அம்மாவின் சொந்த ஊரான மன்னார்குடிக்குச் சென்று செட்டில் ஆனோம்.
     அப்பா அரசு அலுவலர் என்பதால் பிள்ளைகளில் ஒருவருக்கு கருணை அடிப்படையில் அரசு வேலை தர முன்வந்தது. ஆனால் குழந்தைகள் படிக்க வேண்டும் என்று அம்மா அதை ஏற்கவில்லை. வறுமை நிலையிலும் சொந்தபந்தங்கள் யாரிடமும் கையேந்தி நிற்கவில்லை. தைரியத்துடன் தனி மனுஷியாக நின்று போராடினார். வீட்டில் உள்ள தட்டுமுட்டுச் சாமான்களை விற்று, பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்து நல்ல நிலைமைக்குக் கொண்டு
     வந்தாங்க.
     தெருவிளக்கில்தான் நாங்கள் எல்லாரும் படித்து வளர்ந்தோம். கூரை வீடுதான். மழை பெய்தால் ஒழுகும், வெயிலடித்தால் காயும். அந்த நிலையிலும் எங்களைவிட ஏழ்மையில் இருப்பவர்களுக்கு சிறுகசிறுகச் சேர்த்து வைத்திருக்கும் 25 பைசா, 1 ரூபாயைக்கூட சிறுவயதிலேயே கொடுத்துவிடுவேன். காரணம், அம்மாவின் போராட்டத்தைப் பார்த்து வளர்ந்ததால்.
     பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்தபோது, பொறியியல், மருத்துவம் என வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. பொறியியல் சென்னையில் கிண்டி ஐ.ஐ.டியில் கிடைத்தது. அம்மா தயங்கினாங்க. எவ்வளவோ கஷ்டங்களைச் சந்திச்சாச்சு. இனிமேல் சந்திப்பதற்கு ஏதுவும் மிச்சமில்லை. இங்கேயே பொறந்து இங்கே வாழ்ந்துட்டு போறதில் அர்த்தமில்லை. இதைவிட்டு வெளியே வரணும்னு நினைக்கிறேன்னு சொன்னேன். சென்னைக்குப் போக அனுமதித்தார்கள். மெரிட்ல படித்து முடித்தேன்.
     முதல் வேலை மும்பையில் 6,000 ரூபாய் சம்பளம். அடுத்து யுஎஸ்ஸில் வேலை கிடைத்தது. சம்பளம் 20,000 ரூபாயாக உயர்ந்தது. ரொம்ப சந்தோஷம். எல்லாருக்கும் முதலில் நல்ல துணிமணிகள் எடுத்தோம். வீட்டைப் பழுது பார்த்தோம். வேலை கிடைத்ததும் திருமணம். மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம் என்பார்கள். என் அம்மாவைப்போல அன்பான மனைவியா அமைஞ்சாங்க விஜயலட்சுமி. கல்யாணம் முடிக்கும்போது அவங்க என்னைவிட பண வசதி உள்ளவங்க. ஆனா அந்த ஈகோ அவங்ககிட்ட இல்ல. அதன் பிறகு வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்தது. எங்களோட தேவைக்குப் போக மீதி உள்ளதை இல்லாதவர்களுக்குக் கொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.
     மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை இந்தியா வந்துவிடுவேன். ஒருநாள் சொந்த ஊரில் இருப்பேன். ஊருக்கு எங்களால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் அண்ணன் தம்பிகள் எல்லாரும்
     ஒன்றுசேர்ந்து செய்ய ஆரம்பித்தோம். முதலில் 1200 ஆண்டுகளாக நடக்காமல் இருந்த எங்கள் ஊர் கோயில் கும்பாபிஷேகத்தை நடத்தினோம். அதன் பிறகு தெருக்களுக்கு சாலைகள் அமைத்துச் சரி செய்தோம். படிக்க முடியாமல் கஷ்டப்படுகிறவர்களுக்குப் படிக்க உதவிகள் செய்தோம், சில பேருக்கு திருமணத்திற்காக உதவிகள் செய்தோம். அதன் பிறகு ஆதரவற்ற இல்லங்களுக்குச் சென்று குழந்தைகளுக்கு உதவுவது, முதியோர் இல்லங்களுக்குச் சென்று அங்குள்ளவர்களுக்கு துணிமணிகள் கொடுப்பது என்று ஆரம்பித்தேன்.
     அப்போது முதியோர்களின் கதைகளைக் கேட்டபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்குப் புரியல. 25 வயசுவரை பாடுபட்டு வளர்த்த நம்மோட பெற்றோர் திடீர்னு நமக்கு எப்படி சுமையாவாங்க. சுமக்க முடியலங்கிறதுக்காக மனைவியையோ, குழந்தைகளையோ காப்பாற்றாம விடுகிறோமா? அப்போ பெற்றோரை மட்டும் எப்படி சுமக்க முடியாமப் போகும்? மனுஷன் தன் வாழ்க்கையில் செய்கிற பெரிய தவறு. நன்றி மறப்பது.
     ஒருமுறை என் அம்மா ஆய்க்குடியில் உள்ள ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தைப் பற்றிக் கேள்விபட்டு சொன்னாங்க. நிறைய மாற்றுத் திறனாளிகள், மனநலம் பாதித்த குழந்தைகள் அங்கிருப்பதாகவும் அவர்களுக்கு ஏதாவது உதவி செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். அங்கு சென்றோம். அந்த ஆசிரமத்தை நடத்தி வந்த தம்பதியர் முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ். அதேசமயத்தில் அவர்கள் இருவருமே மாற்றுத் திறனாளிகள். அதைப் பார்த்ததும் கண்கள் கலங்கிப்போச்சு. அவர்கள் பணத்திற்காக அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு ஆண்டுக்கு 25-30 லட்சம் ரூபாய் தேவைப்படும் என்றார்கள். அந்தப் பணம் முழுவதையும் ஒரு செக் எழுதிக் கொடுத்தேன். என் அம்மா கையால கொடுத்த கடைசி செக் அதுதான்.
     இப்படித்தான் 1994-இல் தொண்டு நிறுவனத்திற்கு உதவ ஆரம்பித்தேன். தற்போது 2000 குழந்தைகளுக்கு மேல் உதவி வருகிறேன். இதற்காக இதுவரை யாரிடமும் ஒரு பைசாக்கூட உதவி கேட்டதில்லை.
     எனக்கு மித்ரா என்ற மகளும், நிகில் என்ற மகனும் உள்ளனர். மகள் என்ஜினீயரிங் முடித்து அமேசான் கம்பெனியில் வேலையில் இருக்கிறாள். மகன் பதினோராம் வகுப்பு படிக்கிறான். மகளுக்கு வேலை நேரம் போக ஃபேஷன் ஜுவல்லரி செய்து விற்பனை செய்து அதன் மூலம் கிடைத்த 2500 டாலரை என் தொண்டு நிறுவனத்துக்காகக் கொடுத்தாள். நான் அவளிடம் பணம் கொடுக்கும்படி கேட்டதில்லை. அவளாகவே கொடுத்தது சந்தோஷமாக இருந்தது.
     என்னுடைய இலக்கு இந்த 2000 குழந்தைகள் அல்ல. ஒரு மில்லியன் குழந்தைகளுக்காவது கல்வி அறிவு கொடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை. அதற்காகவே தற்போது ஒரு நிறுவனம் தொடங்கியுள்ளேன். அதிலிருந்து ஒரு பெரும் தொகையை அவர்களுக்காக எடுத்து வைக்க உள்ளேன்'' என்றார்.
     - ஸ்ரீதேவி குமரேசன்.
     

    உங்கள் கருத்துகள்

    Disclaimer : We respect your thoughts and views! But we need to be judicious while moderating your comments. All the comments will be moderated by the dinamani.com editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or inflammatory, and do not indulge in personal attacks. Try to avoid outside hyperlinks inside the comment. Help us delete comments that do not follow these guidelines.

    The views expressed in comments published on dinamani.com are those of the comment writers alone. They do not represent the views or opinions of dinamani.com or its staff, nor do they represent the views or opinions of The New Indian Express Group, or any entity of, or affiliated with, The New Indian Express Group. dinamani.com reserves the right to take any or all comments down at any time.

    kattana sevai
    ->
    flipboard facebook twitter whatsapp