சுதந்திரம் தந்தார், சுமைகளும் தந்தார்
காலையில் அலுவலகத்துக்குப் புறப்படும் ஒரு பெண்ணைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.
காலையில் அலுவலகத்துக்குப் புறப்படும் ஒரு பெண்ணைக் கவனித்துப் பாருங்கள். அவளுடைய கையில் அலுவலகப் பை மட்டும்தான் இருக்கிறதா? வீட்டில் சமைக்க வேண்டிய உணவு, குழந்தைகளின் பள்ளி நேரம், கணவருக்கான தேவைகள், வயதான பெற்றோர் அல்லது மாமனார் - மாமியாரின் உடல்நிலை, வீட்டில் முடிக்கப்படாமல் காத்திருக்கும் வேலைகள் எனப் பல பொறுப்புகளும் அவளுடைய நினைவுகளில் பயணிக்கின்றன.
அலுவலகத்தில் அவள் ஒரு பணியாளர்; வீட்டில் அவள் மனைவி, தாய், மருமகள், மகள். ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒவ்வொரு அடையாளத்துடன் இயங்குகிறாள். இத்தனை அடையாளங்களுக்கிடையில் அவளுக்கென்று ஒரு தனி மனிதராக வாழ்வதற்கான இடம் இருக்கிறதா?
பெண் இன்று மாறியிருக்கிறாள். கல்வி கற்கிறாள்; வேலைக்குச் செல்கிறாள்; பொருளாதார ரீதியாகத் தன்னிறைவு பெறுகிறாள்; குடும்பத்தின் வருமானத்துக்குப் பங்களிக்கிறாள்; சமூகத்தின் பல்வேறு துறைகளிலும் தன் திறமையை நிரூபிக்கிறாள். ஒரு காலத்தில் பெண்களுக்கு எட்டாக்கனியாக இருந்த பல வாய்ப்புகள் இன்று திறந்திருக்கின்றன. அவளுடைய சிறகுகள் விரிந்திருக்கின்றன என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், அந்தச் சிறகுகளின் விரிவுக்கு இணையாக அவளுடைய சுமைகள் குறைந்திருக்கின்றனவா? இதுதான் நாம் நம்மை நோக்கிக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்வி.
பாரதியார் புதுமைப்பெண்ணைக் கனவு கண்டபோது, அவளுடைய தோற்றத்தையும் உடையையும் மட்டும் மாற்ற விரும்பவில்லை. அவளுடைய சிந்தனையையும் தன்னம்பிக்கையையும் வாழ்வுரிமையையும் மாற்ற விரும்பினார்.
'நிமிர்ந்த நன்னடை நேர்கொண்ட பார்வையும்
நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும்...''
என்று அவர் எழுதிய வரிகள் பெண்ணின் ஆளுமைக்கான அறிவிப்பாகவே ஒலிக்கின்றன. யாருக்கும் அஞ்சாமல், தனக்கான வாழ்க்கையைத் தானே தீர்மானிக்கும் பெண்ணைத்தான் பாரதியார் கற்பனை செய்தார்.
அந்தப் புதுமைப்பெண் இன்று கல்வி நிறுவனங்களிலும் அலுவலகங்களிலும் அரசியல், அறிவியல், கலை எனப் பல்வேறு துறைகளிலும் தன் ஆளுமையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால், அவள் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அந்த நிமிர்ந்த நடை தொடர்கிறதா? அவளுடைய நேர்கொண்ட பார்வைக்கு அங்கேயும் மதிப்பு கிடைக்கிறதா? வெளியுலகில் தனக்கான உரிமையை நிலைநாட்டும் பெண், வீட்டுக்குள் தன் ஓய்வுக்காகவும் விருப்பத்துக்காகவும் இன்னும் விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய நிலை ஏன் தொடர்கிறது?
பாரதியார் கனவு கண்ட புதுமைப்பெண் உருவாகிவிட்டாள் என்று நாம் பெருமிதம் கொள்கிறோம். ஆனால், அவள் வாழும் குடும்ப அமைப்பும் அதற்கேற்ப மாறியிருக்கிறதா என்பதைப் பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. பெண்ணின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவளுக்குக் கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்புகளையே பெரும்பாலும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறோம். அந்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்துவதற்காக அவள் செலுத்தும் உழைப்பையும், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் குடும்பச் சூழலையும் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறோம். வேலைக்குச் செல்லும் பெண்ணின் ஒரு நாள் அலுவலக நேரத்துடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் அவளுக்காக இன்னொரு வேலைநேரம் காத்திருக்கிறது. காலையில் தொடங்கிய அவளுடைய உழைப்பு இரவு வரை வெவ்வேறு வடிவங்களில் தொடர்கிறது. அலுவலகத்தில் அவள் செய்த வேலைக்குக் குறிப்பிட்ட நேரமும் ஊதியமும் இருக்கின்றன. வீட்டில் அவள் செய்யும் வேலைக்கோ நேர வரம்பும் இல்லை; ஊதியமும் இல்லை; பல நேரங்களில் உரிய அங்கீகாரம்கூட இல்லை.
வீட்டில் சமைப்பது, துணி துவைப்பது, குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வது, முதியவர்களைக் கவனிப்பது, குடும்பத்தின் அன்றாடத் தேவைகளைத் திட்டமிடுவது ஆகியவை பெண்களுக்கான இயல்பான கடமைகளா? அல்லது குடும்பத்தில் வாழும் அனைவரும் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய பொறுப்புகளா? ஒரு பெண் வேலைக்குச் செல்கிறாள் என்பதற்காக அவளுடைய குடும்பப் பொறுப்புகள் குறைவதில்லை. அவளுடைய வருமானம் குடும்பத்துக்குத் தேவைப்படுகிறது; அதே நேரத்தில் வீட்டின் பழைய பொறுப்புகளும் பெரும்பாலும் அவளிடமே எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. அவள் சம்பாதிக்க வேண்டும்; குடும்பத்தையும் கவனிக்க வேண்டும்; இரண்டிலும் குறை சொல்ல இடமளிக்கக்கூடாது. இந்த எதிர்பார்ப்புகளின் நடுவே அவளுடைய விருப்பங்களும் ஓய்வும் எங்கே மறைந்துபோகின்றன?
சில குடும்பங்களில் ஆண்கள் வீட்டு வேலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள்; குழந்தை வளர்ப்பிலும் முதியோர் பராமரிப்பிலும் பொறுப்புடன் பங்கேற்கிறார்கள். இத்தகைய மாற்றங்கள் நம்பிக்கையளிக்கின்றன. ஆனால், பல குடும்பங்களில் வீட்டு வேலை என்பது இன்னமும் பெண்ணின் பொறுப்பாகவே கருதப்படுகிறது. ஆண் ஒரு வேலையைச் செய்தால் அது உதவியாகப் பாராட்டப்படுகிறது; பெண் அதையே செய்தால் அது அவளுடைய கடமையாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தச் சிறிய வேறுபாட்டுக்குள் ஒரு பெரிய சமூக மனப்பான்மை ஒளிந்திருக்கிறது. குடும்பப் பொறுப்பில் ஆணின் பங்கு உதவியாகவும், பெண்ணின் பங்கு கடமையாகவும் பார்க்கப்படும் வரை உண்மையான சமத்துவம் உருவாகாது.
இன்னொரு முரண்பாட்டையும் கவனிக்கவேண்டும். ஒரு பெண் வேலைக்குச் செல்வதற்கும் சம்பாதிப்பதற்கும் குடும்பம் அனுமதிக்கிறது என்று பெருமைப்படுகிறோம். ஆனால், அவள் தனக்குப் பிடித்த ஒரு வகுப்பில் சேர விரும்பினால், தோழிகளைச் சந்திக்க விரும்பினால், தனியாகப் பயணம் செய்ய விரும்பினால் அல்லது சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்க விரும்பினால், அதற்கான காரணத்தை அவள் விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. அவளுடைய நேரம் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமானதாகக் கருதப்படுகிறது; அவளுக்கான நேரத்தை மட்டும் அவள் கேட்டுப் பெற வேண்டியிருக்கிறது.
இதுதான் சுதந்திரத்தின் பெயருக்கும் அதன் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இடைவெளி.
பெண்ணின் முன்னேற்றம் என்பது அவள் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளிக்கும் திறனைப் பாராட்டுவதில் இல்லை. அவள் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு பெண் பொருளாதாரத்தில் பங்களிப்பவளாக மாறியிருக்கிறாள். சமூகத்தில் தனக்கான இடத்தை உருவாக்கியிருக்கிறாள். ஆனால், அவளுடைய வீட்டுக்குள் அவளுக்கான இடமும் உரிமையும் அதே அளவுக்கு விரிவடையவில்லை.
பெண் இன்று வீட்டின் வாசலைத் தாண்டிச் செல்லமுடிகிறது. ஆனால், அந்த வாசலைக் கடந்து வெளியேறிய பிறகும் அவள் சுமக்கும் பொறுப்புகள் அவளைத் தொடர்ந்து வருகின்றன.
பாரதியார் கனவு கண்ட புதுமைப்பெண்ணின் நிமிர்ந்த நடை, அவள் அலுவலகத்தின் வாசலில் மட்டுமல்ல; அவளுடைய வீட்டின் வாசலுக்குள்ளும் தொடர வேண்டும்.
-முனைவர் நா. சியாமளா
தினமணி செய்திமடலைப் பெற... Newsletter
தினமணியைத் தொடர: Facebook, Twitter, Instagram, Youtube, Telegram, Threads, Arattai, Google News
உடனுக்குடன் செய்திகளை அறிய தினமணி App பதிவிறக்கம் செய்யவும்.
பின்னூட்டத்தில் வெளியாகும் கருத்துகளுக்கு அவற்றைப் பதிவிடுவோரே முழுப் பொறுப்பு; அவை தினமணியின் கருத்துகளைப் பிரதிபலிக்கவில்லை.தனிநபர், சமூகம், மதம் அல்லது நாடு ஆகியவற்றுக்கு எதிராக அவமதிக்கிற அல்லது ஆபாசமான விதத்திலுள்ள எந்தவொரு கருத்தும் இந்திய அரசின் தகவல் தொழில்நுட்பக் கொள்கைப்படி தண்டனைக்குரிய குற்றம். இதுபோன்ற கருத்துகளுக்கு எதிராக உரிய சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.

