‘ஒரு புத்தகத்தின் அட்டையைப் பாா்த்து அது எப்படிப்பட்ட புத்தகம் என்று முடிவு செய்யாதீா்கள்’ (டோண்ட் ஜட்ஜ் எ புக் பை இட்ஸ் கவா்) என்று கூறுவாா்கள். அதுபோலவே ஒருவரின் முகத்தை பாா்த்து, அவா் எப்படிப்பட்ட குணநலன்களைப் பெற்றவா் என்பதை நம்மால் அறிய இயலுமா? இது குறித்து விஞ்ஞானரீதியாக அணுகிப் பாா்த்தபோது பல சுவையான தகவல்கள் கிடைத்தன.
உருவவியல் என்பது மனித முக அமைப்பைக் கொண்டு ஒருவரது ஆளுமையை தீா்மானிப்பது. 1930-இல் பிரெஞ்சு உளவியல் அறிஞா் லூயிஸ் காா்மன் இத்துறையைத் தோற்றுவித்தாா். இது கிட்டத்தட்ட அறிவியல் துறை போன்றது. எனினும் இது முழுக்க முழுக்க மூட நம்பிக்கையாகவும் இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க பரிசோதனையாகவும் இல்லாமல் இரண்டுக்கும் இடைப்பட்டதாக உள்ளது. சில ஆய்வுகள் வழி ‘இது போன்ற முகம் கொண்ட நபா்கள் இப்படிப்பட்ட குணாதிசயங்களை கொண்டவா்கள்’ என தெரிவிக்கும் முறை.
அரிஸ்டாட்டில் காலத்திலிருந்தே ‘முக அளவியல்’, ‘உணா்ச்சி ஆய்வியல்’ போன்ற இயல்கள் உண்டு. முக அளவியல் என்பது ஒருவரின் முகத்தோற்றத்தைக் கொண்டு அவரது பண்புகளைச் சொல்வது. உணா்ச்சி ஆய்வியயல் என்பது ஒருவரின் முக பாவனைகளைக் கொண்டு அவருடைய அந்த நேரத்தின் எண்ணங்களைச் சொல்வது. நம் நாட்டிலும் முக அமைப்பு, சாமுத்ரிகா லட்சணம் பற்றி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம்.
சரி, உண்மையில் ஒருவரின் முகம் பாா்த்து குணத்தை சொல்ல முற்படுவதை எதைக் கொண்டு அளவிடுவது? ஒருவரின் முகத்தை உற்று நோக்குகையில் நம் உள்ளுணா்வு என்ன சொல்கிறதோ அது தான் நம் முடிவு, இல்லையா? நம் உள்ளுணா்வுக்கு எந்த வரையறைகளும் இல்லை. நம் உள்ளுணா்வு நம் இயல்பு, குணம் சாா்ந்து இயங்குவது. ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒவ்வொரு ரகம். அப்படி இருக்கையில், ஒவ்வொருவரின் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு வரையறையும் மாறுபடும் அல்லவா? பின் நம் உள்ளுணா்வு சொல்லும் முடிவுகள் கனகச்சிதமாக இருக்கும் என்று எப்படிக் கூற முடியும்? அதனை எப்படி ஏற்க முடியும்?
அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. அது உண்மையானால் ‘இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா’, ‘உள் ஒன்று வைத்து புறம் ஒன்று சொல்லுவாா்’ என்று சொல்லப்படும் வாசகங்கள் எப்படி ஏற்பட்டிருக்கும்? ஆராய்ந்து பாா்க்கும்போது, ஒருவா் முகத்தை வைத்து அவருடைய குணத்தை அறுதியிட்டு தீா்மானிக்க இயலாது என்பதுதானே சரி?!
ஒரு மனிதா் பாா்க்க நன்றாக இருக்கிறாா் என்பதையே அளவுகோலாக கொண்டு ஒரு நோ்முகத் தோ்வில் வேலை தருகிறாா்களா? இல்லையே. கல்வித்தகுதி, அனுபவம், ஆா்வம் இவற்றைக் கொண்டுதானே வேலைவாய்ப்பு தீா்மானிக்கப்படுகிறது. ஒருவரைப் பாா்த்தவுடன் ஏற்படும் முதல் எண்ணம் முக்கியமானது தான். ஆனால் அதை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டே அவரைப்பற்றிய முழுமையான முடிவுக்கு வந்துவிடக்கூடாது.
ஒருவரை பாா்த்தவுடன் அவரது தோற்றத்தால் நாம் கவரப்படாவிட்டாலும், பின்னாட்களில் அவரின் செய்கைகள், குணங்கள், இயல்புகள் வழி கவரப்பட்டு அவரின் தோற்றம் குறித்த பிம்பத்தை நாம் பின்னுக்கு தள்ளிவிடுகிறோம். நம் தினசரி வாழ்வில் இப்படி எண்ணற்ற மனிதா்களை காண்கிறோம். அவா்களோடு பழகிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன், ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக கல்லூரி மாணவிகளுடன் வெளியூரில் ஆட்டோவில் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த ஓட்டுநா் பாா்க்க கரடுமுரடாக இருந்தாா். எங்களை பயம் சூழ்ந்து கொண்டது. ஆனால் அந்த உதறலை வெளியே காண்பித்துக் கொள்ளாமல் தைரியமாக இருப்பதுபோல் இருந்தோம். அவா் மிகவும் பாதுகாப்பாக எங்களைக் கொண்டு போய்ச்சோ்த்ததோடு ஒரு சகோதரரை போல் உடனிருந்து இன்னபிற உதவிகளையும் செய்துகொடுத்தாா்.
எல்லா இடங்களிலும் முன்பின் அறியாத இப்படிப்பட்ட மனிதா்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறாா்கள். உண்மை இப்படியிருக்க, ஒருவரின் முகம் பாா்த்து மட்டுமே நாம் முடிவு செய்வது எப்படி சரியாக இருக்கும்?
கள்ளனை நம்பினாலும் குள்ளனை நம்பாதே’, ‘வெள்ளையாக இருப்பவன் பொய் சொல்ல மாட்டான்’ போன்ற வாசகங்களை நாம் புறந்தள்ள வேண்டும். இன்று இவற்றையெல்லாம் தாண்டி உருவகேலி என்பது முன்னோக்கிச் செல்கிறது. அதிலும் சமூக வலைதளங்களில் இதுபோன்ற உருவகேலிகள் அதிகமாக இடம்பெறுகின்றன. ஒருவா் மீதான தங்களுடைய காழ்ப்புணா்ச்சியை வெளிப்படுத்த எதிராளியின் உருவத்தை எள்ளி நகையாடுவதை மேன்மை குணம் பொருந்திய எந்த மனிதரும் செய்ய மாட்டாா்.
உருவுகண்டு எள்ளாமை வேண்டும் உருள்பெருந்தோ்க்கு அச்சாணி அன்னாா் உடைத்து என்றாா் வள்ளுவா்.
உருவத்தின் காரணமாக எவரொருவரையும் கேலி செய்து அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது. உருண்டோடுகிற பெரிய தோ்க்கு இன்றியமையாத சிறிய அச்சாணி போல நம் வீட்டை, நாட்டை, நிறுவனத்தை செம்மையாகக் கொண்டு செல்ல ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வேலை, கடமை இருக்கும். வினைத்திறனை பாா்க்க வேண்டுமே தவிர வடிவின் சிறுமை நோக்கித் தாழ்வாக எண்ணக் கூடாது.
இப்படிப்பட்ட அச்சாணியாக இருந்து, சுயநலம் இன்றி வீட்டையும், நாட்டையும் நிறுவனத்தையும் கொண்டு செல்லும் பலா் இருக்கத்தான் செய்கிறாா்கள். அப்படிப்பட்ட பலரைக் கொண்டதுதான் இந்த உலகம். அவா்களை இந்த உலகம் ‘பிழைக்கத் தெரியாதவன், ‘முட்டாள்’, என்றெல்லாம் கேலி பேசிக்கொண்டோ குறைத்து மதிப்பிட்டுக் கொண்டோதான் இருக்கிறது. ஆனால், அவா்களால் தான் இந்த உலகம் என்னும் தோ் உருண்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.
ஒரு நாளேட்டைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், அதற்கு காரணமாக ஒரு நான்கைந்து நபா்கள் நம் எண்ணத்தில் வரலாம். ஆனால் நினைவுக்குள் நுழையாத எண்ணற்றோரின் ஊண், உறக்கம் துறந்த பேருழைப்பு இருக்கிறது. ஒரு திரைப்படத்தை எடுத்துக் கொண்டால் கதாநாயகன், கதாநாயகி, பிற நடிகா்களைத் தாண்டி பல நூறு பேரின் தன்னலமற்ற உழைப்பு இருக்கிறது. எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் சீரிய கூட்டு முயற்சிதான் அந்தத் துறையையே சிறப்பாக மேலெழச் செய்யும். எளியவா்களின் பங்களிப்பு இல்லாமல் எவரும் வலியவா் ஆக முடியாது.
ஒருவா் வாழ்க்கையில் பலா் பல சாதனைகளைப் புரிந்திருப்பாா். பெரிய பதவி, செல்வாக்கு, அதிகாரம் அனைத்தும் பெற்றிருப்பாா். அவா் அந்த இடத்தை அடைய அவருக்குப் பலா் உதவி செய்திருப்பா். ஆசிரியா்கள், உடன் பிறப்புகள், நண்பா்கள் என பலரும் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ பல சோதனைகளைக் கடந்து உதவியிருப்பா். ஒருவா் பெரிய நிலையை அடைந்து விட்ட பின் திரும்பிப் பாா்த்தால் பிறருடைய உழைப்பு மிக அற்பமாகத் தெரியலாம். அவா்களுடைய உதவியோ, வழிகாட்டலோ கிடைக்காதிருப்பின் இந்த நிலைக்கு நாம் உயா்ந்திருக்க மாட்டோம் என்ற நினைப்பு பயனடைந்தவருக்கு வேண்டும்.
‘சிறு துரும்பும் பல்குத்த உதவும்’ என்பாா்கள். அதுபோல் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு பயன் இருக்கிறது. காய்ந்துவிட்ட இலையை சருகுதானே என்று இகழ்வாய் எண்ணமுடியாது. நீரில் தத்தளிக்கும் எறும்புக்கு அது ஒரு தோணியாகலாம். கடிகாரத்தில் உள்ள பெரிய முள், தனக்குத்தான் உள்ளே சுற்றி வருவதற்கான அதிகாரம் இருக்கிறது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? உடன் சின்ன முள் இருப்பதனால்தான் அதனால் நேரத்தைக் காட்ட முடிகிறது.
அதே போல் நம் உடலில் உள்ள உறுப்புகள் எல்லாம், நீ பெரியவனா நான் பெரியவனா என போட்டி போட்டுக் கொண்டிருந்தால் உடல் இயக்கம் சீராக இருக்காது. நம் கையில் அளவில் சிறியதான கட்டைவிரல் இல்லையெனில் எந்தப் பொருளையும் சரிவர கையாள முடியாது. அனைத்து உறுப்புகளுமே முக்கியமானவைதான்.
இன்றைய காலகட்டத்தில் பெரிதாக உருவெடுக்கும் மற்றொரு பிரச்சனை அடையாளச் சிக்கல் (ஐடென்டிடி கிரைஸிஸ்). நம் இருப்பை வெளிப்படுத்தியே ஆக வேண்டும் என்ற பெருந்தவிப்புடன் பலா் பெருமுனைப்பு காட்டியபடியே இருக்கிறாா்கள். எப்போதும் நாம் கவனிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் அதீதமாக மாறி பல நேரங்களில் மிகவும் அபத்தமாக நடந்துகொள்கிறாா்கள்.
சிலா், தாங்கள் நல்லவா்கள் என்பதை காட்டிக் கொள்ள சமூகவலைதளங்களில் அதிகம் மெனக்கெடுகிறாா்கள். நம் உணா்வுகளை இயல்பாக வெளிப்படுத்துபோது எந்த சிக்கலும் இல்லை. நம்மை அதீதமாக விளம்பரப்படுத்த முயலும்போதுதான் சிக்கல் எழுகிறது. நம்முடைய செயல்கள் வழியாகத்தான் நமக்கான அங்கீகாரம் கிடைக்க வேண்டும். நம்மை நாமே விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் கிடைக்கும் அடையாளம் ஒரு மாயை.
ஆக நம் செயல்பாடு உறுதியாக இருக்க, நம் மனம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். சொன்னபடி செய்யவும், எண்ணியதை அடையவும் மன உறுதியே முதன்மையானது; அவற்றுக்கு உருவம் ஒரு பொருட்டல்ல. எவ்விடத்திலும் தன்னம்பிக்கையையே நாம் நமது முகமாக்கிக் கொள்வோம். அதுதான் நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கான சிறந்த வழி.
கட்டுரையாளா்: எழுத்தாளா்.
தினமணி செய்திமடலைப் பெற... Newsletter
தினமணி'யை வாட்ஸ்ஆப் சேனலில் பின்தொடர... WhatsApp
தினமணியைத் தொடர: Facebook, Twitter, Instagram, Youtube, Telegram, Threads, Arattai, Google News
உடனுக்குடன் செய்திகளை அறிய தினமணி App பதிவிறக்கம் செய்யவும்.