நம்பகத்தன்மையே சொத்து!

-முனைவர் ம. லூக்காஸ்

நவீன அரசியல் களத்தில், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான போராட்டம் பெரும்பாலும் கவர்ச்சிகரமான புனைகதைகளின் மீதே கட்டமைக்கப்படுகிறது. களத்துக்கு வரும் புதிய அரசியல் இயக்கங்கள், நிலவும் அரசியல் சூழலை மாற்றி அமைப்போம் என்றும், மாசற்ற ஒரு மாற்றத்தைத் தருவோம் என்றும் வாக்குறுதி அளித்து, மக்களை தம்பால் ஈர்க்கின்றன.

இருப்பினும், ஜனநாயகம் ஒருபோதும் அரசியல் கட்சிகளின் பிரசாரக் கூட்டங்களின் ஆரவாரத்தைக் கொண்டோ, தேர்தல் அறிக்கைகளின் கவித்துவத்தைக் கொண்டோ அவர்களை மதிப்பிடுவதில்லை; மாறாக, சொற்களுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையிலான மாறாத ஒருமைப்பாட்டை வைத்தே கணக்கிடுகிறது.

அரசியல் பேச்சுகளும் சொல்லாடல்களும், அரசியல் நடவடிக்கைகளைவிட வேகமாக ஓடத் தொடங்கும்போது, தொடக்கத்தில் பிறக்கும் மக்கள் பேரெழுச்சி, நாளடைவில் மௌனமான, ஆழமான அவநம்பிக்கையாக மாறிவிடுகிறது.

அரசியல் உரையாடல்கள் வெறும் விளம்பர வெளிச்சமாகவும் காட்சிக் கூடாரங்களாகவும் சுருக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், இந்திய ஜனநாயகத்துக்கு மிக நுட்பமான நினைவாற்றல் உண்டு. கவர்ச்சிகரமான கதையாடல்கள் மூலமாகத் தேர்தல்களில் வெற்றி பெறக்கூடும்; ஆனால், மக்கள் நம்பிக்கை என்பது சித்தாந்தப் பிறழ்வில்லாத வெளிப்படைத்தன்மையால் மட்டுமே நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

ஓர் அரசியல் இயக்கத்தின் நேர்மை என்பது, அதன் தேர்தல் அறிக்கையில் வெளிப்படுவதில்லை; அது நெருக்கடியான தருணங்களில் அது எடுக்கும் தொடர் நடவடிக்கைகளிலேயே நிரூபிக்கப்படுகிறது.

அரிஸ்டாட்டில் தன் "நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸ்' நூலில் குறிப்பிடுவதுபோல, "நாம் எதைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்கிறோமோ, அதுவாகவே நாம் ஆகிறோம். எனவே, மேன்மை என்பது ஒருமுறை செய்யும் செயலன்று; அது ஒரு தொடர் பழக்கம்.'

ஒரு கட்சியின் உண்மைச் சித்தாந்தம் அதன் பளபளப்பான துண்டுப் பிரசுரங்களில் இருப்பதில்லை; நெருக்கடிகளில் அது எடுக்கும் முடிவுகளிலேயே வெளிப்படுகிறது. ஓர் இயக்கம் தனது அறிவிக்கப்பட்ட கொள்கைகளை தற்காலிக அரசியல் லாபங்களுக்காக திரும்பத் திரும்ப விட்டுக் கொடுக்கும்போது, இறுதியில் அந்தத் "தற்காலிக லாபமே' அதன் நிலையான சித்தாந்தமாக மாறிவிடுகிறது.

தமிழகத்தின் அரசியல் சூழலில், தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் வருகையை இந்த அடிப்படையிலேயே நாம் அணுக வேண்டும். த.வெ.க. தொடக்கத்தில் பெருவாரியான மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்ததற்குக் காரணம், அது ஒரு புதிய அரசியலுக்கான மக்களின் ஏங்குதலைத் தொட்டதுதான். அது தமிழ்நாட்டின் அரசியல் அரங்கில் ஒரு புதிய உரையாடலைத் தொடங்கி வைத்து எதிர்பார்ப்புகளை உயர்த்தியது.

ஒரு கட்சியின் உத்திசார் நகர்வுகளும், கூட்டணிகளும் அல்லது முக்கியப் பிரச்னைகளில் அது வகிக்கும் மெüனமும் அதன் தொடக்ககால நிலைப்பாட்டைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும்போது, அதன் கொள்கை ஆழம் குறித்து மக்கள் இயல்பாகவே சந்தேகிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

ஓர் அரசியல் இயக்கம் தான் தொடக்கத்தில் பிரசாரம் செய்ததற்கும், களத்தில் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கும் இடையே இடைவெளியை உருவாக்கும்போது, மக்கள் ஒரு விரும்பத்தகாத முரண்பாட்டை எதிர்கொள்ள நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.

சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு நவீன இந்தியாவுக்கு மட்டும் புதிதன்று; அது காலம் காலமாக அரசியல் தத்துவஞானிகளின் முதன்மைப் பொருளாகவே இருந்துள்ளது.

சங்ககாலச் சிந்தனையாளர்கள் அரசியல் அறத்தைச் சுற்றியே தமது பார்வைகளைக் கட்டமைத்தனர். சாணக்கியர் போன்ற இந்திய அரசியல் எதார்த்தவாதிகள் கூட ஒருபோதும் வஞ்சகத்தைப் போதிக்கவில்லை. அறத்தை (தர்மத்தை) துறக்கும் ஓர் அரசன், தன் ஆட்சியையும் மக்களிடமிருந்த நம்பிக்கையையும் ஒருசேர இழப்பான் என்று அவர் எச்சரித்தார். அண்ணல் அம்பேத்கரும் இதையே வலியுறுத்தினார்.

வாக்காளர்கள் அரசியல்வாதிகளின் உத்திசார் தவறுகளையும், அமைப்புக் குறைபாடுகளையும், கொள்கைத் தடுமாற்றங்களையும்கூட மன்னித்துவிடுவார்கள்; ஆனால், அவர்கள் ஒருபோதும் மன்னிக்காதது சித்தாந்த முரண்பாட்டைத்தான். பிம்பங்களைக் கட்டமைத்துச் செய்யும் அரசியலுக்கு ஓர் எல்லை உண்டு; இறுதியில் மக்கள் தோற்றத்தையும் எதார்த்தத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தொடங்குவார்கள்.

ஒரு கட்சியின் நம்பகத்தன்மை சிதையும்போது, அது எதிர்காலத்தில் அளிக்கும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும், அது கடந்து வந்த காலத்தின் முரண்பாடுகளுடன் வைத்தே எடையும் போடப்படும். ஓர் அரசியல் இயக்கம் விமர்சனங்களைக் கடந்து வாழலாம்; தேர்தல் தோல்விகளைக் கூடத் தாண்டி வரலாம். ஆனால், தன் பேச்சுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியால் ஏற்படும் நம்பிக்கையிழப்பை அது ஒருபோதும் கடந்துவர முடியாது.

இந்த முரண்பாடு ஏதோ ஒரு கட்சிக்கு மட்டும் உரியதன்று. இது இந்திய ஜனநாயகப் பாதையில் பயணிக்கும் ஒவ்வொரு அரசியல் இயக்கத்துக்குமான மிக முக்கியமான பாடமாகும்.

ஜனநாயகத்தின் முதன்மைத் தேவை என்னவெனில், அரசியல் கட்சிகள் தங்களின் நிறுவன லட்சியங்களுடன் தங்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே.

ஓர் அரசியல் கட்சியின் உண்மையான சொத்து அதன் சின்னமோ, அதன் தேர்தல் நிதியோ அல்லது அதன் தலைவரின் தனிப்பட்ட கவர்ச்சியோ அன்று. அதன் மிகச் சிறந்த சொத்து "நம்பகத்தன்மை' மட்டுமே!

அரசியல் வெற்றி ஒரு தேர்தலில் வெற்றியைத் தரக்கூடும்; ஆனால், அரசியல் அறம் மட்டுமே காலத்தைக் கடந்து ஓர் இயக்கத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும். சுயபரிசோதனை செய்யப்படாத அரசியல் தளம் ஜனநாயகத்துக்கு ஆபத்தானது.