பகுதி - 349

கொத்தார் பற் கால் அற்று ஏகப் பாழ் குப்பாயத்திற் செயல்மாறி ... வரிசையாக நின்றிருக்கும் பற்கள் வேரற்றுப்போய் விழுந்துபட; பாழ்பட்ட சட்டையைப் போன்ற இந்த உடலுடைய செயல்கள் தடுமாறி,

கொக்காகிக் கூனிக் கோல் தொட்டே கொட்டாவிக் குப்புற... கொக்கின் நிறத்தைப் போல தலைமயிர் வெளுத்துப்போய்; கூனல் விழுந்து; கோலை ஊன்றிக்கொண்டு; கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டு; தலை தொங்கிப் போய்;

வாசித் தித்தா நிற்றார் செத்தார்... (இப்படியெல்லாம்) மாறுகின்ற நிலைகளை அனுபவித்தபடி நிற்பவர்கள் இறந்ததும்,

கெட்டேன் அஆ உஉ எனவேகேள் செற்றே சுட்டே விட்டு ஏறிப்போம் ... ‘அந்தோ கெட்டோம்!  ஹாஹா ஹூஹூ’ என்றெல்லாம் (கதறும்) உறவினர்கள், (சுடுகாட்டுக்கு எடுத்துச்) சென்று, அங்கே உடலை எரித்து (அதன் பிறகு நீரில் மூழ்கிக் கரை) ஏறி (உறவு) விட்டுப் போனது என்று செல்கின்ற,

அப்பேதுத் துக்கம் அறாதோ ... பேதைமை நிறைந்ததான அந்த துக்கம் தீராதோ?

நித்தா வித்தாரத் தோகைக்கே நிற்பாய் கச்சிக் குமரேசா ... நித்தியமானவனே!  விசித்திரமான அழகுள்ள தோகைமயில் மீது விளங்குபவனே! (அல்லது விசித்திரமான அழகுள்ள தோகை மயில்போன்ற வள்ளிக்காகப் புனத்தில் வந்து நின்றவனே!) காஞ்சிக் குமரேசனே!

நிட்டூரச் சூர் கெட்டோடப் போர் நெட்டு ஓதத்திற் பொருதோனே ... நிஷ்டூரனான சூரன் கேடடைந்து (கடலுக்குள்ளே) ஓட, அந்த நெடிய கடலில் போர்புரிந்தவனே!

முத்தாரத் தோளிற் கோடற்பூ முட்டாது இட்டத்து அணிவோனே ... முத்து ஹாரம் (முத்துமாலை) அணிந்த தோளில் வெண்காந்தள் மலரை எப்போதும் விருப்பத்துடன் சூடிக்கொள்பவனே!

முற்றா நித்தா அத்தா சுத்தா முத்தா முத்திப் பெருமாளே. ... முதிராதவனே (முதுமையடையாதவனே)! நித்தியனே! பரிசுத்தனே! அப்பனே! முக்தியை அளிக்கவல்ல பெருமாளே!

சுருக்க உரை

நித்தியமானவனே!  விசித்திரமான அழகுடைய தோகை மயில் வாகனனே!  கொடிய சூரன் தோற்றோடிக் கடலுக்குள் புக, அந்தப் பெரிய கடலுக்கும் பெரும்போர் புரிந்தவனே!  முத்துமாலைகளை அணிகின்ற தோளிலே வெண்காந்தள் மலரைத் தவறாமல் விரும்பி அணிபவனே!  முதுமை அடையாதவனே!  நித்தியமானவனே! பரிசுத்தனே!  முக்தியை அளிக்க வல்ல பெருமாளே!

வரிசையான பற்களின் வேர்கள் தளர்ந்து விழ; பாழான சட்டையைப் போன்ற இந்த உடலின் செயல்கள் தடுமாற; தலைமயிரெல்லாம் கொக்கின் நிறம்போல வெளுக்க; கூன்விழ; கைத்தடியை ஊன்றிக்கொண்டு நடக்க—என்று இத்தனை மாற்றங்களையும் அனுபவித்த மனிதர்கள் இறந்ததும் துக்கப்பட்டு கதறும் உறவினர்கள் நீரில் மூழ்கி அதன்பின் மறந்துபோகும் பேதைமை நிறைந்த இந்த துக்கமானது நீங்க அருள்செய்ய வேண்டும்.  (பிறவித்துன்பம் அறவேண்டும்)