பகுதி - 791

ஆனை வரிக் கோடு இள நீரப் பார முலைச் சார் அசை பட்டு ஆடை மறைத்து ஆடும் மலர்க் குழலார்கள்... வரிகளைக் கொண்ட யானையின் தந்தத்தையும் இளநீரையும் ஒத்த பருத்த மார்பகங்களை (அவற்றோடு) சேர்ந்து அசைகின்ற பட்டாடையால் மறைத்து ஆடுகின்ற மலர் சூடிய கூந்தலை உடையவர்களும்;

ஆர வடத் தோடு அலையப் பேசி நகைத்து ஆசை பொருட்டு யாரையும் மெத்தாக மயக்கிடும் மோகர்... (அணிந்திருக்கும்) முத்து மாலையும் தோடும் அசைந்தாடுமாறு பேசிச், சிரித்து, (பொருள்மீது உள்ள) ஆசையின் காரணத்தால் யாரையும் மோகத்தால் மிகவும் மயக்குபவர்களும்;

சோனை மழைப் பார விழித் தோகை மயில் சாதியர் கைத் தூது விடுத்தே பொருளைப் பறி மாதர் தோதகம் உற்று... அடர்ந்த மழையைப் பொழியும் கருமேகத்தைப் போன்ற கூந்தல் பாரத்தையும் அழகிய விழியையும் கொண்டவர்களும்; தோகைமயிலின் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களும்; தம்மிடத்தே உள்ள தூதர்களை அனுப்பிப் பொருளைப் பறித்துக்கொள்பவர்களுமான பெண்களின் வஞ்சனைக்கு ஆளாகி;

ஏழ் நரகில் சேரும் அழற் காயனை உட் சோதி ஒளிப் பாதம் அளித்து அருள்வாயே... ஏழு நரகங்களில் போய் விழுவதற்கு உரியவனும்; தீயால் எரிக்கப்படப் போகும் உடலைச் சுமப்பவனுமான என்னை ஜோதிக்கெல்லாம் ஜோதியாக விளங்கும் உன்னுடைய திருப்பாதங்களைத் தந்து ஆண்டுகொள்ள வேண்டும்.

தானதனத்தீ திமிலை பேரிகை கொட்ட சம் மலைச் சாய கடல் சூரை வதைத்திடுவோனே... தானதனத்தீ என்று ஒலிக்கும் பறையும் பேரிகையும் முழங்க, கிரெளஞ்ச மலை முற்றாகச் சாய; கடலில் ஒளிந்துகொண்ட சூரனை வதைத்தவனே!

தாள இயல் சோதி நிறக் காலின் எழக் கோலி எடுத்(து) தாபரம் வைத்து ஆடுபவர்க்கு ஒரு சேயே... தாளத்தின் தன்மை, தன்னுடைய ஒளிபொருந்திய திருவடியின் மூலமாக வெளிப்படுமாறு ஒருகாலை வளைத்து (தூக்கியெடுத்து) மற்றொரு காலை பூமியின் மீது பதித்து ஆடுகின்ற நடராஜருடைய ஒப்பற்ற மகனே!

தேனின் இரசக் கோவை இதழ்ப் பூவை குறப் பாவை தனத்தே உருகிச் சேரும் அணிக் கதிர் வேலா... தேனின் சுவையை உடையதும் கொவ்வைப் பழத்தைப் போன்றதுமான உதடுகளைக் கொண்டவளும்; நாகணவாய்ப் புள்ளை ஒத்தவளும்; குறமகளுமான வள்ளியின் மார்பின்மீது உருகி அவளோடு சேர்கின்றவனே! அழகியதும் ஒளிவீசுவதுமான வேலை ஏந்தியவனே!

சீர் அருணைக் கோபுரம் உற்று ஆன புனத் தோகையும் மெய் தேவ மகட்கு ஓர் கருணைப் பெருமாளே.... அழகிய திருவண்ணாமலைக் கோபுரத்தில் இருந்துகொண்டு புனமயிலான வள்ளியிடத்திலும் மெய்யன்பு பூண்ட தேவானையிடத்திலும் ஒப்பற்ற கருணையைக் கொண்டுவிளங்கும் பெருமாளே!

சுருக்க உரை

பறைகளும் பேரிகைகளும் முழங்கக் கிரெளஞ்ச மலை முற்றாக அழித்து; கடலுக்குள் ஒளிந்துகொண்ட சூரனை வதைத்தவனே! தன்னுடைய ஒளிமிகுந்த பாதங்களின் அசைவால் தாளத்தின் இயல்பை வெளிப்படுத்தி; ஒரு பாதத்தைத் தூக்கியும் மற்றொன்றை பூமியில் ஊன்றியும் ஆடுகின்ற நடராஜரின் ஒப்பற்ற மகனே!  தேனின் சுவையையும் கொவ்வைப் பழத்தின் நிறத்தையும் கொண்டிருக்கும் உதடுகளைக் கொண்டவளும் மைனாவை ஒத்தவளுமான வள்ளியின் தனத்தில் உருக்கம்கொண்டு சேர்பவனே! ஒளிபொருந்திய வேலை ஏந்தியவனே! திருவருணைக் கோபுரத்தில் வீற்றிருப்பவனே!  புனமயிலான வள்ளியிடத்திலும் மெய்யன்பு பூண்ட தேவானையிடத்திலும் ஒப்பற்ற கருணையைக் கொண்டு விளங்குகின்ற பெருமாளே!

வரிகளைக் கொண்ட யானைத் தந்தத்தையும் இளநீரையும் போன்ற மார்பகங்களோடு சேர்ந்து அசைகின்ற பட்டாடையால் அவற்றை மறைத்துக்கொண்டு ஆடுகின்ற மலர்க்கூந்தலை உடையவர்களும்; முத்து மாலையும் தோடும் அசையும்படியாகச் சிரித்துப் பேசி, தங்களுடைய பொருளாசைக்காக யாரையும் மயக்கும் வஞ்சகம் உடையவர்களும்; அடர்ந்த மழையைப் பொழியும் கருமுகிலைப் போன்ற கூந்தலையும் விழிகளையும் கொண்டவர்களும்; தோகை மயிலின் இனத்தவர்களும்; தம்மிடத்திலுள்ள தூதர்களை அனுப்பிவைத்துக் கைப்பொருளைப் பறித்துக்கொள்பவர்களுமான பெண்களின் வஞ்சகத்துக்கு ஆளாகி ஏழ்நரகில் வீழாதபடி ஜோதியில் ஜோதியான உன்னுடைய திருவடிகளைத் தந்து அடியேனை ஆண்டுகொள்ள வேண்டும்.