தமிழ்நாட்டுத் தொல்லியல் 2040! சான்றுகளின் மறுவாசிப்பும் எதிர்காலத் தொலைநோக்கும்!

- முனைவர் இனியன் இளவழகன் 

தமிழ்நாட்டின் தொல்லியல் கடந்த கால வரலாற்றுக்கு முந்தைய உணவு சேகரிப்பு முறையிலிருந்து ஆரம்ப கால நகரமயமாக்கல், கடல்சார் வணிகப் பரிமாற்றங்கள், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மற்றும் பண்பாட்டு நிலப்பரப்புகள் வரை நீளும் சிக்கலான மனிதப் பரிணாமத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. கீழடி, ஆதிச்சநல்லூர், சிவகளை, கொடுமணல், பொற்பனைக்கோட்டை போன்ற தளங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அண்மைக்கால ஆய்வுகள் சமூக அமைப்பு, பொருளாதாரம், தொழில்நுட்பம் மற்றும் பண்பாட்டு தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அனுபவபூர்வச் சான்றுகளை விரிவுபடுத்தியுள்ளன. எனினும், எதிர்காலத் தொல்லியல் ஆய்வின் முன்னேற்றம் அகழ்வாராய்ச்சிகளின் எண்ணிக்கை அல்லது கண்டெடுக்கப்படும் பொருள்களின் அளவு ஆகியவற்றால் மட்டுமே மதிப்பிடப்படக் கூடாது. தமிழ்நாடு தொல்லியல் 2040 என்பது அகழாய்வு மைய அணுகுமுறையிலிருந்து சான்று சார்ந்த, பல்துறை ஒருங்கிணைந்த, தொழில்நுட்ப ஆதரவு பெற்ற மற்றும் சமூகப் பங்கேற்பை உள்ளடக்கிய அறிவுசார் முன்னுதாரணத்தை நோக்கிய மாற்றமாக அமைய வேண்டும்.

இந்த மாற்றத்தின் நோக்கம், தமிழ்நாட்டின் தொல்லியல் கடந்த காலத்தை புதிய அனுபவபூர்வத் தரவுகள் மற்றும் மேம்பட்ட ஆய்வுமுறைகளின் அடிப்படையில் மறுமதிப்பீடு செய்வதாகும். அரசுகள், சமய நிறுவனங்கள், நினைவுச் சின்னங்கள் மற்றும் கட்டடக் கலையை மையப்படுத்திய வரலாற்றுக் கதையாடல்களைத் தாண்டி, பொதுமக்களின் வாழ்வியல், உற்பத்தி உறவுகள், பொருளாதாரச் செயல்பாடுகள், வணிக வலையமைப்புகள், இடப்பெயர்வு, வேளாண்மை, தொழில்நுட்பம், சூழலியல் மற்றும் அன்றாடப் பண்பாடு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் பொருள்சார் சான்றுகள் முன்னுரிமை பெற வேண்டும். தொல்லியல் விளக்கங்கள் முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட கருத்தாக்கங்களை உறுதிப்படுத்துவதாக இல்லாமல், தனித்த சான்றுகளிலிருந்து மாறி தொகுத்தறியும் முறையில் உருவாக வேண்டும்.

இதற்காக கதிரியக்கக் கார்பன் மற்றும் ஏஎம்எஸ், ஓஎஸ்எல், தொல்லியல் அளவியல், நிறமாலைப் பகுப்பாய்வு, உலோகவியல், ஐசோடோப்பு புவிவேதியியல், தொல்-தாவரவியல், தொல்-விலங்கியல், உயிரியல் தொல்லியல் மற்றும் தொல்-சூழலியல் போன்ற நுட்பங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும். இவை பொருள்களின் காலம், அடிப்படை, தொழில்நுட்பம், பயன்பாடு, பரிமாற்றம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தொடர்புகளை நுணுக்கமாக விளக்க உதவும். மேம்பட்ட தொல்-அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப மையம் நிறுவப்பட வேண்டும். இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல், புவியியல், சுற்றுச்சூழல் அறிவியல், பொருள்சார் அறிவியல் மற்றும் கணினி அறிவியல் ஆகிய துறைகளுடன் ஆய்வுக் கூட்டுறவு மூலம் ஆய்வுத் துல்லியம், மறுஉறுதிப்படுத்தத்தன்மை, சர்வதேச ஒத்துழைப்பு மற்றும் உயர்திறன் மனிதவள உருவாக்கம் மேம்படும்.

அடுத்த மாற்றம், செயற்கை நுண்ணறிவு, ஜிஐஎஸ் மற்றும் எண்முறைத் தொல்லியலின் ஒருங்கிணைப்பாகும். செயற்கைக்கோள் தொலையுணர்வு, லிடார் சென்சார் (LiDAR), யுஏவி ஒளிப்பட அளவியல், முப்பரிமாண மாதிரியாக்கம், இயந்திரக் கற்றல், கணினிப் பார்வை மற்றும் இயற்கை மொழி செயலாக்கம் ஆகியவை தள அடையாளம், ஆவணப்படுத்தல், பொருள் வகைப்பாடு, கல்வெட்டு பகுப்பாய்வு மற்றும் தொல்லியல் சாத்தியக்கூறு முன்னறிவிப்பை மேம்படுத்தும். இருப்பினும், செயற்கை நுண்ணறிவு தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் ஆய்வு முடிவுகளை மாற்றுவதாக இருக்கக் கூடாது. அடுக்குமுறைச் சூழல், காலவரிசை, களப்பதிவு மற்றும் பண்பாட்டு தொடர்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான ஆய்வே இறுதி விளக்கத்தின் அடித்தளமாக இருக்க வேண்டும். இதற்காக அகழாய்வு பதிவுகள், ஜிஐஎஸ் தரவுகள், ஆய்வக முடிவுகள், கல்வெட்டுகள், அருங்காட்சியகப் பதிவுகள் மற்றும் வரலாற்று வரைபடங்களை ஒருங்கிணைக்கும் டிஜிட்டல் தொல்லியல் நுண்ணறிவுத் தளம் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

காலநிலை மாற்றம் தொல்லியல் பாதுகாப்பை மறுகருத்தாக்க வேண்டிய அவசியத்தை உருவாக்குகிறது. கடலோர அரிப்பு, புயல், வெள்ளம், உவர்நீர் ஊடுருவல், தீவிர மழைப்பொழிவு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு ஆகியவை தளங்களையும் பண்பாட்டு நிலப்பரப்புகளையும் அபாயத்திற்கு உள்ளாக்குகின்றன. எனவே, எதிர்வினை சார்ந்த நினைவுச்சின்னப் பாதுகாப்பிலிருந்து ஆபத்தை தெரிவிக்கும் தகவல்சார் மற்றும் காலநிலைத் தாங்குதிறன் கொண்ட மேலாண்மைக்கு மாற வேண்டும். மாநில அளவிலான தொல்லியல் காலநிலை - அபாய வரைபடம், எண்ணிலக்க (Digital) நிலைமதிப்பீடு, அவசரகாலப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் மற்றும் முப்பரிமாண ஆவணப்படுத்தல் ஆகியவை திட்டத்தின் கூறுகளாக அமைய வேண்டும்.

அதேவேளை, நினைவுச்சின்ன மைய அணுகுமுறையிலிருந்து உயிரோட்டமிக்க பண்பாட்டு மரபு என்ற கருத்தாக்கத்திற்கும் மாற்றம் தேவை. தொல்லியல் தளங்களுடன் வாழும் சமூகங்களின் வாய்மொழி மரபுகள், உள்ளூர் அறிவு, இது தொடர்பான நினைவுகள் மற்றும் பண்பாட்டு நடைமுறைகள் தொல்லியல் விளக்கத்தை வளப்படுத்துகின்றன. ஆகவே, சமூகப் பங்கேற்பு, ஆலோசனை மட்டத்தில் நிற்காமல், தள மேலாண்மை, பாதுகாப்பு, அருங்காட்சியகம், விளக்கவுரை மற்றும் சுற்றுலாவில் இணை - பொறுப்பாட்சியாக வளர வேண்டும். இம்முறை உள்ளூர் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துவதோடு, வழிகாட்டுதல், கைவினை, பாரம்பரியத் தொழில் மற்றும் பண்பாட்டு சேவைகள் வழியாக நிலையான வாழ்வாதாரங்களையும் உருவாக்கும்.

தொல்லியல் கல்வி மற்றும் பொதுமக்கள் ஈடுபாடு, எதிர்கால வளர்ச்சியின் மற்றொரு தளமாகும். பள்ளிகள், கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் அருங்காட்சியகங்கள் இணைந்து களப்பயிற்சி, பாரம்பரிய வரைபடமாக்கல், அருங்காட்சியகக் கல்வி மற்றும் எண்ணிலக்க தொல்லியல் ஆகியவற்றை வளர்க்க வேண்டும். இளம் தலைமுறையிடம் தொல்லியல் அறிவாற்றலை உருவாக்குவது, பாரம்பரியப் பாதுகாப்பிற்கான பொறுப்புணர்வையும், அறிவியல் சிந்தனையையும் வளர்க்கும். இதனுடன் பொறுப்புணர்வுமிக்க பாரம்பரிய சுற்றுலாவை இணைப்பதன் மூலம், தொல்லியல் தளங்கள் உள்ளூர் பொருளாதார வளர்ச்சியின் மையங்களாக மாற முடியும். தளங்கள், அருங்காட்சியகங்கள், பயிற்சி பெற்ற வழிகாட்டிகள், கைவினை, தங்குமிடம் மற்றும் உள்ளூர் தொழில்களை இணைக்கும் பாரம்பரியச் சுற்றுலா வலையமைப்புகள் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கி, வருவாயின் ஒரு பகுதியை மீண்டும் பாதுகாப்பில் முதலீடு செய்யும் “பாரம்பரிய அறிவுப் பொருளாதாரத்தை” உருவாக்க வேண்டும்.

அகழ்வாராய்ச்சி அறிக்கைகள், களப்பதிவுகள், புகைப்படங்கள், வரைபடங்கள், பொருள் பதிவேடுகள், கல்வெட்டுகள், ஜிஐஎஸ் தரவுகள், ஆய்வக முடிவுகள் மற்றும் அருங்காட்சியகத் தகவல்களை ஒருங்கிணைக்கும் தமிழ்நாடு எண்முறைத் தொல்லியல் காப்பகம் தேவை. தரநிலைப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் பாதுகாப்பான திறந்த தரவுத்தளம், அறிவு இழப்பைத் தடுப்பதோடு, ஆய்வுத் வெளிப்படைத்தன்மை, நிறுவன ஒத்துழைப்பு மற்றும் அறிவியல் மறுஉறுதிப்படுத்தலை வலுப்படுத்தும். இதனை ஆதரிக்க அரசு தனித்த தொல்லியல் ஆய்வு நிதியம், பல்துறை ஆய்வகங்கள், இளம் ஆய்வாளர்களுக்கான புத்தாக்க உதவித்தொகைகள் மற்றும் பல்கலைக்கழக – அரசு – அருங்காட்சியக இணைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.

நிறைவாக, “தமிழ்நாடு தொல்லியல் 2040” என்பது ஆராய்ச்சி, தொழில்நுட்பம், பாதுகாப்பு, கல்வி, சமூகப் பங்கேற்பு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஒருங்கிணைக்கும் நீண்டகால கொள்கையாக அமைய வேண்டும். தொல்லியல் அகழாய்விலிருந்து அறிவு உருவாக்கத்திற்கும், நினைவுச்சின்னத்திலிருந்து பண்பாட்டு நிலப்பரப்பிற்கும், மரபுசார் ஆவணப்படுத்தலிலிருந்து எண்முறை நுண்ணறிவிற்கும், நிபுணர் மைய மேலாண்மையிலிருந்து சமூக இணை - பொறுப்பாட்சிக்கும், பாதுகாப்புச் செலவிலிருந்து நிலையான பாரம்பரிய முதலீட்டிற்கும் முன்னேற வேண்டும். இத்தொலைநோக்கு, தமிழ்நாட்டின் கடந்தகாலத்தை அறிவியல் ரீதியாக விளக்குவதோடு, ஆராய்ச்சி, புதுமை, திறன் மேம்பாடு, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான வளமாக தொல்லியலை மறுவரையறை செய்யும்.

(கட்டுரையாளர் - உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்நாடு திறந்தநிலைப் பல்கலைக்கழகம், சென்னை)

தொடர்புக்கு: Iniyane@gmail.com