வடகிழக்குப் பருவமழை அறிவிப்புகள் செயல்பாடுகளாக  மாறுமா?

தமிழகம், புதுச்சேரி உள்ளிட்ட தென்னிந்தியப் பகுதிகளில் வடகிழக்குப் பருவமழை அக். 15-இல் தொடங்கியதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பருவத்தின் மொத்த மழை இயல்பான அளவில் இருக்கலாம் என்று தொடக்கத்தில் கணிக்கப்பட்டாலும், மாவட்டங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள், எல் நினோ தாக்கம் போன்றவற்றின் காரணமாக மழை அளவை முன்கூட்டியே மிகச் சரியாகக் கணிப்பது மிகவும் கடினம். புயல், மேக வெடிப்பு போன்றவை காரணமாகக் குறுகிய காலத்தில் பெய்யும் மிக பலத்த மழையும் பெருவெள்ளத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

சென்னை உள்ளிட்ட பகுதிகளில் வெள்ளத் தடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்காக 15,000-க்கும் மேற்பட்ட மாநகராட்சி மற்றும் தொடர்புடைய பணியாளர்கள் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டதாக அரசுத் தரப்பு தெரிவிக்கிறது.

அதே சமயத்தில், சென்னையின் சில இடங்களில் நீர்த்தேக்கம், வடிகால்களில் அடைப்பு, முழுமையடையாத வடிகால் பணிகள் ஆகிய பிரச்னைகள் மீண்டும் வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளன.

ஒவ்வொரு வடகிழக்குப் பருவமழைக்கும் முன்னதாக எச்சரிக்கைகள் வெளியிடப்படுகின்றன. வடிகால்கள் தூர்வாரப்படுகின்றன. மோட்டார் பம்புகள் தயார் செய்யப்படுகின்றன. நிவாரண முகாம்கள் அறிவிக்கப்படுகின்றன. ஆனாலும், பெருமழை பெய்யும்போது சென்னை உள்ளிட்ட முக்கிய நகரங்கள் தண்ணீரில் தத்தளிப்பது தொடர்கதையாகி வருகிறது.

2015- ஆம் ஆண்டு பெருவெள்ளத்துக்குப் பிறகு மழை, வெள்ளத் தடுப்புப் பணிகளுக்காகப் பல்வேறு திட்டங்கள் அறிவிக்கப்பட்டன. அவற்றுக்கான நிதியும் ஆண்டுதோறும் ஒதுக்கப்பட்டு வருகிறது. இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்ட திட்டங்கள் என்னவாயின? ஒதுக்கப்பட்ட நிதி முறையாகச் செலவிடப்பட்டதா? இன்னும் ஏன் நிலைமை சீரடையவில்லை போன்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளை மழைப்பொழிவுப் புள்ளிவிவரங்களை மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால் சரியாக இருக்காது. நகரத் திட்டமிடல், ஏரிகள் மற்றும் நீர்வழிகளின் பராமரிப்பு, வடிகால் கட்டமைப்பு, பேரிடர் நிதி நிர்வாகம், சுகாதார முன்னெச்சரிக்கை, அரசுகளின் விளக்கங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

அரசுகள் அறிவித்த திட்டங்கள், உண்மையில் நிறைவேற்றப்பட்ட பணிகள், அதற்காகச் செலவிடப்பட்ட தொகை, அதன் பலனாகக் கிடைத்த விளைவு ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாக ஆராய வேண்டும்.

மழை பெய்வதற்கு முன் எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகளின் எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல, மழை பெய்யும்போது நீர் எவ்வளவு வேகமாக வெளியேறுகிறது, மக்கள் எவ்வளவு விரைவாகப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு மாற்றப்படுகின்றனர், குடிநீர் மற்றும் மருத்துவச் சேவைகள் எவ்வளவு தடையின்றித் தொடர்கின்றன என்பவையே உண்மையான தயார்நிலைக்கான அளவுகோல்களாக இருக்கும்.

வெள்ளநீர் வடியத் தொடங்கியவுடன் பேரிடர் முடிந்துவிடுவதில்லை. மாசடைந்த குடிநீர், கழிவுநீர் கலப்பு, தேங்கிய நீர், கொசு உற்பத்தி, மின்சாரமின்மை மற்றும் சுகாதார வசதிகளின் பாதிப்பு ஆகியவை இரண்டாம் கட்டப் பேரிடரை உருவாக்குகின்றன.

மழைக்கால நோய்த்தடுப்பு நடவடிக்கைகள்: தேங்கிய நீரை அகற்றுதல், கொசுப்புழு ஒழிப்பு, காய்ச்சல் கண்காணிப்பு, தேவையான இடங்களில் கொசு ஒழிப்புப் பணிகள் ஆகியவை அவசியம். குடிநீரில் கழிவுநீர் கலப்பதைத் தடுக்க வேண்டும். நீர்த் தரப் பரிசோதனை, முறையான குளோரினேற்றம், பாதுகாப்பான குடிநீர் விநியோகம் போன்றவற்றில் கவனம் செலுத்தவேண்டியது மிகவும்அவசியம்.

தற்போது தொடங்கியுள்ள பருவமழையில் உடனடியாகவும், அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளிலும் செயல்படுத்த வேண்டிய நடவடிக்கைகளை முறையாகத் திட்டமிட்டு, திறம்படச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

ஒவ்வொரு வார்டு, நகராட்சி, கிராமம் மற்றும் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிக்கும் வெள்ள அபாய நிலை, நீர்த்தேக்கம் ஏற்படும் இடங்கள், மீட்பு வழிகள், நிவாரண முகாம்கள் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் புதுப்பிக்கப்பட்ட வரைபடம் வெளியிடப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு திட்டத்திலும், முடிக்கப்பட்ட வடிகால்களின் கொள்ளளவு மற்றும் செயல்திறன், அரசு சாரா நிபுணர்களால் சோதிக்கப்பட வேண்டும்.

மழைநீரை விரைவாகக் கடலுக்கு அனுப்புவது மட்டுமே தீர்வல்ல. பாதுகாப்பான இடங்களில் நீரைத் தேக்குதல், ஏரிகளின் வரத்துக் கால்வாய்களை மீட்டமைத்தல், நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளில் ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றுதல், ஆகியவற்றையும் இணைத்துச் செயல்படுத்த வேண்டும். திட்ட வாரியாக நிதி ஒதுக்கீடு, விடுவிப்பு, செலவு, நிலுவைத் தொகை, முடிக்கப்பட்ட பணிகள் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாக வெளியிட வேண்டும்.

முதியோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், கர்ப்பிணிகள், குழந்தைகள், குடிசைப் பகுதிகளில் வசிப்போர், நீர்நிலைகளைச் சார்ந்து வாழும் மக்கள் ஆகியோருக்கான இடமாற்றம், போக்குவரத்து, மருத்துவம் மற்றும் உணவு வழங்கல் திட்டங்களை முன்கூட்டியே உருவாக்க வேண்டும்.

பெருமழை பெய்த அடுத்த 24 மணி நேரத்தில், தண்ணீர் தேங்கிய இடங்கள், மின்சார அபாயமுள்ள இடங்கள், அடைபட்ட வடிகால்கள் ஆகியவற்றை அடையாளம் கண்டு அவற்றை முன்னுரிமைப்படுத்திச் செயல்திட்டங்களை வகுக்க வேண்டும். வெள்ள அபாயப் பகுதிகளுக்கு, மோட்டார் பம்புகள், மீட்புக் குழுக்கள், மருத்துவக் குழுக்கள் மற்றும் நிவாரணப் பொருள்களை முன்கூட்டியே அனுப்பவேண்டும்.

கடந்த ஆண்டுகளின் அனுபவங்கள் பெரிய திட்டங்களுக்கான நிதி அறிவிப்புகள் மட்டுமே போதாது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. எவ்வளவு நிதி ஒதுக்கப்பட்டது என்பதோடு, எவ்வளவு செலவிடப்பட்டது, எந்தப் பணிகள் முடிக்கப்பட்டன, எந்த இடங்களில் வெள்ளம் குறைந்தது, எத்தனை உயிர்கள் காப்பாற்றப்பட்டன என்பதும் பொதுமக்களுக்குத் தெரிய வேண்டும்.

பருவமழைக்காலத்தில் மக்கள் எவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள் என்பதில்தான் அரசு எடுத்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளின் வெற்றி இருக்கிறது என்பதை அரசு உணர்ந்து செயல்பட்டால், பருவமழைக்கான தயார்நிலை வெறும் அறிவிப்புகளாக இல்லாமல், அளவிடக்கூடிய முன்னேற்றமாக மாறும்.