கல்வியும் சமூகமும்...

-மருத்துவர் துரை நீலகண்டன்

இன்று உலகம் அறிவுசார் பொருளாதாரமாக மாறிவருகிறது. உடலுழைப்பை விட அறிவாற்றலே முக்கியமான மூலதனமாகக் கருதப்படுகிறது. இதனால், பெரும்பாலானோர் அறிவுசார் பணியாளர்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த மாற்றத்தை நாம் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்து

கொள்ளவில்லை. எதிர்காலத்தில் ஒருவரின் மதிப்பை நிர்ணயிப்பது அவர் பெற்ற பட்டங்கள் அல்ல; அவரது சிந்தனையின் தரம், பிரச்னைகளைத் தீர்க்கும் திறன், அனுபவத்தின் ஆழம், புதிய மதிப்பை உருவாக்கும் ஆற்றல் ஆகியவைதான். ஆனால், நமது கல்வி முறையும் சமூக மனநிலையும் இன்னும் மதிப்பெண்களையும் சான்றிதழ்களையும் மட்டுமே வெற்றியின் அடையாளமாகக் கருதுகின்றன. இதன் விளைவாக, பல இளைஞர்கள் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி அனுபவத்தைச் சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இன்னும் சிறந்த வேலை, இன்னும் உயர்ந்த ஊதியம், இன்னும் பெரிய பதவி என்ற முடிவில்லாத எதிர்பார்ப்பில் காலத்தை வீணடிக்கின்றனர். உண்மையில், வேலை இல்லாததே பிரச்னை அல்ல; வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் தயங்குவதே மிகப் பெரிய பிரச்னை.

இந்த மனநிலைக்குக் காரணம் இளைஞர்களின் திறமையின்மை அல்ல. அவர்களிடம் சமூகம் விதைத்துள்ள அளவுகடந்த எதிர்பார்ப்புகள்தான். ஒப்பீட்டை வெற்றி யின் அளவுகோலாக மாற்றிய சமூகத்தில், அனுபவத்தைவிட ஊதியமும், திறமையைவிட பதவியும், பயணத்தைவிட இலக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இதனால், வாழ்க்கை ஒரு தொடர்ச்சியான அதிருப்தியாக மாறுகிறது.

இதனுடன் மற்றொரு கவலைக்குரிய மாற்றமும் நிகழ்கிறது. மனிதனின் திறனை விரிவுபடுத்த வேண்டிய செயற்கை நுண்ணறிவும் அறிவார்ந்த தொழில்நுட்பங்களும், மனித சிந்தனைக்கு மாற்றாகப் பயன்படுத்தப்படத் தொடங்கியுள்ளன. தொழில்நுட்பத்தைக் கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய மனிதன், அதன் மீது முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும் நிலைக்கு நகர்ந்து வருகிறான். இது வசதியை அதிகரிக்கலாம்; ஆனால், சிந்தனையின் ஆழத்தை அதிகரிக்காது.

அறிவுசார் பொருளாதாரத்தில் மிகப் பெரிய மூலதனம் கவனக் குவிப்பாகும். ஆனால், இன்று அதுவே மிக அரிதான வளமாக மாறியுள்ளது. அலுவலகங்களில் பல அறிவுசார் பணியாளர்கள் தங்களது முக்கியப் பணிகளில் ஆழ்ந்து ஈடுபடுவதற்குப் பதிலாக, இடைவிடாத மின்னஞ்சல்கள், இணைய உலாவல், சமூக வலைதள அறிவிப்புகள், தொடர்ச்சியான தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் நடுவே சிக்கிக் கிடக்கின்றனர். இதன் விளைவாக, ஆழ்ந்த சிந்தனை தேவைப்படும் ஆராய்ச்சி, புதிய வணிக உத்திகள், புதுமையான தீர்வுகள், நிதி முன்மொழிவுகள் போன்ற பணிகள் மேலோட்டமான முயற்சிகளாக மாறுகின்றன.

வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தாலும், உலகை மாற்றிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையை ஆராய்ந்தாலும் ஓர் உண்மை தெளிவாகத் தெரிகிறது. வரலாற்றில் நிலைத்திருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் மிக இளம் வயதிலேயே தங்களது வெற்றிப் பயணத்தைத் தொடங்கியவர்கள். அவர்கள் எல்லோரும் வசதியான சூழலில் பிறந்தவர்கள் அல்லர். பலருக்கு வறுமை, தோல்வி, எதிர்ப்பு, வாய்ப்பின்மை போன்ற சவால்கள் இருந்தன. ஆனால், அந்தச் சூழ்நிலைகளைக் காரணம் காட்டி வாழ்க்கையை ஒத்திவைக்காமல், கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி தங்கள் இலக்கை நோக்கி முன்னேறினர்.

இந்திய வரலாற்றில் ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜன் இளம் வயதிலேயே கணிதத்தில் உலகையே வியக்க வைத்தார். போதிய வசதிகளும் உயர் கல்விக்கான வாய்ப்புகளும் இல்லாத நிலையிலும், தனது கணிதத் திறமையால் உலகின் தலைசிறந்த கணித மேதைகளில் ஒருவராக உயர்ந்தார்.

சுவாமி விவேகானந்தர், தனது 30 வயதுக்கும் முன்பே இந்தியாவின் ஆன்மிகச் சிந்தனையை உலக அரங்கில் எடுத்துச் சென்றார். இளமையிலேயே தன்னம்பிக்கை, ஒழுக்கம், கடின உழைப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் உலக இளைஞர்களுக்கு முன்னுதாரணமாக மாறினார்.

சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ், இளம் வயதிலேயே தனது அரசியல் மற்றும் ராணுவத் திறமையை வெளிப்படுத்தி ஒரு பேரரசின் அடித்தளத்தை அமைத்தார். பகத் சிங், வெறும் 23 வயதிலேயே இந்திய விடுதலைக்காக தனது உயிரையே தியாகம் செய்து வரலாற்றில் அழியாத இடம்பெற்றார்.

உலக வரலாற்றிலும் இதே உண்மையைக் காணலாம். ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன், தனது இளமைக் காலத்திலேயே உலக இயற்பியலை மாற்றிய சிந்தனைகளை உருவாக்கினார். பில் கேட்ஸ், 20 வயதிலேயே தனது நண்பர்களுடன் இணைந்து மைக்ரோசாப்ட் நிறுவனத்தை உருவாக்கினார். ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ், 21 வயதில் ஆப்பிள் நிறுவனத்தைத் தொடங்கி, உலகின் தொழில்நுட்ப வரலாற்றையே மாற்றினார். மார்க் சக்கர்பெர்க், கல்லூரி மாணவராக இருந்தபோதே முகநூலை (பேஸ்ஃபுக்) உருவாக்கி, உலக மக்களின் தகவல் தொடர்பு முறையையே மாற்றினார்.

இன்றைய தலைமுறை உணர வேண்டிய மிக முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், கல்வி என்பது சான்றிதழ்களைச் சேகரிப்பதற்கான பயணம் அல்ல; மனிதத் திறனை வளர்ப்பதற்கான பயணம். தொழில்நுட்பம் என்பது மனிதனை மாற்றும் சக்தி அல்ல; மனிதனை உயர்த்தும் கருவி. அனுபவம் என்பது காலம் கடப்பதல்ல; சிந்தனை முதிர்ச்சியடைவது. மகிழ்ச்சி என்பது எதிர்காலத்தில் கிடைக்கும் பரிசு அல்ல; நிகழ்காலத்தில் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கை முறை. படிப்பு வாழ்க்கையைத் தொடங்கு வதற்கான கதவைத் திறக்க வேண்டும்; வாழ்க்கையை ஒத்திவைப்பதற்கான காரணமாக மாறக்கூடாது.

மதிப்பெண்களை விட மனிதத் திறமை, பட்டங்களை விட அனுபவம், தகவல்களை விட ஆழ்ந்த சிந்தனை, தொழில்நுட்பத்தை விட மனித அறிவாற்றல் மேலோங்கும் காலமே நம்மை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்த உலகுக்கு நமது இளைஞர்களைத் தயார்படுத்துவதே இன்று கல்விக்கும் சமூகத்துக்கும் முன் நிற்கும் மிகப் பெரிய பொறுப்பாகும்.