பகுதி - 307

</p><p align="justify"><iframe height="200" src="https://w.soundcloud.com/player/?url=https%3A//api.soundcloud.com/tracks/273792386&auto_play=false&hide_related=false&show_comments=true&show_user=true&show_reposts=false&visual=true" width="50%" /></p><p align="justify"><strong>செக்கர் வானப் பிறைக்கு இக்கு மாரற்கு அ(ல்)ல</strong> ... சிவந்த வானத்திலே விளங்கும் பிறைச் சந்திரனுக்கும்; கரும்பு வில்லை ஏந்தியுள்ள மன்மதனுக்கும் (வாடுவது) போதாதன்று;</p><p align="justify"><strong>தெற்கில் ஊதைக்கு அனல் தணியாத சித்ர வீணைக்கு</strong> ... தெற்கிலிருந்து வீசும் குளிர்ந்த தென்றலுக்கும்; தன் இனிய ஓசை நயத்தால் அனல்போல வாட்டம் ஏற்படுத்துகின்ற சித்ரவீணைக்கும்;</p><p align="justify"><strong>அலர் பெற்ற தாயர்க்கு அவச் சித்தம் வாடி</strong> ... வசைமொழிகளைப் பேசும் (பொருட்பெண்டிருடைய) தாயர்களுக்கும் உள்ளம் வீணில் வாட்டம் அடைந்து;</p><p align="justify"><strong>கனக் கவி பாடி</strong> ... (செல்வந்தர்களை அடைந்து அவர்கள் மீது) நீண்ட பாடல்களைப் பாடி;</p><p align="justify"><strong>கைக் கபோலக் கிரி பொன் கொள் ராசிக் கொடைக் கற்ப தாருச் செக த்ரய பானு</strong> ... ‘(பெருமையில்) ஐராவதம் போன்றவரே!  பொன்குவியலைக் கொண்ட மேருவே!  கற்பகத் தருவே!  மூன்றுலகுக்கும் விளங்கும் சூரியனே!</p><p align="justify"><strong>கற்ற பேர் வைப்பு எனச் செத்தை யோகத்தினர்க் கைக்குள் நான் வெட்கி நிற்பது பாராய்</strong> ... கற்ற புலவர்கள் அடைந்த சேமநிதியே!’ (என்றெல்லாம்) வெற்றுக் குப்பையான செல்வயோகத்தைப் படைத்தவர்களுடைய கைப்பாவையாக நான் (பொய்யுரைகளைப் பாடி) நாணி நிற்கின்றேனே, இந்த நிலையைப் பார்த்தருள்வாயாக.</p><p align="justify"><strong>சக்ர பாணிக்கும் அப் பத்ம யோனிக்கு(ம்) நித்த ப்ரதாபர்க்கும் எட்ட அரிது ஆய</strong>... சக்கரத்தைக் கையில் ஏந்தியவரான திருமாலுக்கும்; அவருடைய உந்திச் சுழியில் தோன்றிய பிரமனுக்கும்; என்றும் அழியாதவர் என்று புகழப்படும் பரமசிவனுக்கும் எட்டாத பொருளாக இருக்கும்,</p><p align="justify"><strong>தத்வ வேதத்தின் உற்பத்தி போதித்த அத் தத்வ ரூப</strong> ... வேதங்களின் தத்துவங்களுடைய தோற்றத்தை உபதேசித்த ஞான சொரூபனே!</p><p align="justify"><strong>கிரிப் புரை சாடிக் கொக்கிலே புக்கு ஒளித்திட்ட சூர் பொட்டு எழ</strong> ... கிரெளஞ்ச மலையின் பெருமையைக் குலைத்தவனே!  மாமரத்திலே புகுந்து ஒளிந்துகொண்டவனான சூரபத்மனுடைய உடல் தொளைபடும்படியாக,</p><p align="justify"><strong>குத்து ராவுத்த பொற் குமரோனே</strong> ... வேலினால் குத்தியவனே!  மயிலாகிய பரியேறும் வீரனே!  குமரனே!</p><p align="justify"><strong>கொற்றவா உற்பலச் செச்சை மாலைப் புயக் கொச்சை வாழ் முத்தமிழ்ப் பெருமாளே.</strong> ... அரசே!  நீலோத்பல, வெட்சி மாலைகளை அணிந்த புயத்தவனே!  கொச்சை எனப்படும் சீகாழித் தலத்தில் வீற்றிருப்பவனே!  முத்தமிழ்ப் பெருமாளே!</p><p align="justify"><strong><em>சுருக்க உரை</em></strong></p><p align="justify"><em>சக்கரத்தை ஏந்திய திருமாலுக்கும், அவருடைய உந்திச் சுழியில் தோன்றிய பிரமனுக்கும், அழியாதவர் என்ற புகழுடைய பரமசிவனுக்கும் எட்டாததாகிய வேதங்களின் உற்பத்தியை உபதேசித்த ஞான சொரூபனே!  கிரெளஞ்ச கிரியின் பெருமையைக் குலைத்தவனே!  மாமரத்திலே புகுந்து ஒளிந்துகொண்டிருந்த சூரபத்மனுடைய உடல் தொளைபடும்படி அவனை வேலால் குத்திய மயில் வீரனே!  அரசே!  நீலோத்பல மாலையையும் வெட்சி மாலையையும் அணிந்த புயங்களை உடையவனே!  சீகாழித் தலத்தில் வீற்றிருப்பவனே!</em></p><p align="justify"><em>வானத்தில் உள்ள பிறைச் சந்திரனுக்கும்; கரும்புவில்லை ஏந்திய மன்மதனுக்கும்; குளிர்ச்சியாக வீசும் தென்றற் காற்றுக்கும்; தன் இனிய இசையாலே அனலாகக் கொதிக்கச் செய்கின்ற சித்ர வீணைக்கும்; வசை மொழிகளைப் பேசும் பொருட்பெண்டிரின் தாயருக்கும் உள்ளம் வாடி நொந்து,</em></p><p align="justify"><em>அவர்களுக்குக் கொடுக்கப் பொருள்தேடி செல்வர்களை அடைந்து, (அவர்களை) ‘ஐராவதமே!  பொன்குவியல்களை உடைய மேருவே!  கொடைக்குப் பேர்போன கற்பக விருட்சமே!  மூன்று லோகத்துக்கும் விளங்கும் ஒரே சூரியனே’ என்றெல்லாம் பொய்யுரைகளைச் சொல்லி அவர்கள்மீது நீண்ட பொய்க் கவிகளைப் பாடி, இத்தகைய அற்பர்களிடம் நாணி நிற்கும் அடியேனைக் கண்பார்க்க வேண்டும்.  (இந்த நிலை தொடராத வகையில் அடியேனை உய்வித்தருள வேண்டும்.) </em></p>