வேரூன்றிய விழுதுகள்...

கோயம்புத்தூரின் இதமான அதிகாலைக் காற்று, தன் வீட்டின் முன்கூடத்தில் அமர்ந்திருந்த மாரியப்பனுக்கு ஒருவித அமைதியைத் தந்தது. ஆனால், அவர் மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு பாரம். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக அவர் வேலை பார்த்த மில்லில் இருந்து ஓய்வு பெற்று இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. இத்தனை ஆண்டுகளில் அவர் சம்பாதித்தது ஒரு சிறிய வீடு, மகனின் படிப்பு மற்றும் சண்முகம் என்கிற உன்னதமான நட்பு.

சண்முகம் -இந்தப் பெயர் மாரியப்பனின் மூச்சுக் காற்றைப் போன்றது. ஆறாம் வகுப்புப் படிக்கும்போது மாரியப்பனின் கிழிந்த சட்டையைத் தைக்கத் தன் அம்மாவின் தையல் ஊசியைத் திருடி வந்தவன்தான் சண்முகம். அன்று தொடங்கிய அந்தப் பிணைப்பு, இன்று வரை ஒரு சிறு விரிசல்கூட இல்லாமல் வளர்ந்திருக்கிறது.

மாரியப்பன் மெல்லத் தயார் ஆகி, தனது பழைய சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு சண்முகத்தின் லேத் பட்டறைக்குச் சென்றார். அந்தப் பகுதி முழுவதும் இரும்பு வெட்டும் சத்தமும், ஆயில் வாசனையும் நிறைந்திருந்தது. சண்முகம் முகத்தில் கிரீஸ் படிந்திருக்க, ஒரு மோட்டாரைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தார்.

மாரியப்பனைக் கண்டதும், சண்முகத்தின் முகம் மலர்ந்தது. கையில் இருந்த துணியால் கையைத் துடைத்துக்கொண்டே அருகில் வந்தார்.

'என்னடா மாரி... இன்னைக்கு நேரத்துலயே கிளம்பி வந்துட்ட? மில்லுல பென்சன் வேலையெல்லாம் முடிஞ்சுதா? இல்ல அந்த ஆர்.டி.ஓ. ஆபீஸ் பக்கம் எதுனா அலையணுமா?'

'அதெல்லாம் முடிஞ்சுதுப்பா. ஆனா, மனசுதான் ஓர் இடத்துல நிக்க மாட்டேங்குது. வீட்ல கார்த்திகிட்ட நேத்து ஒரு சின்ன வாக்குவாதம். அதுதான் கொஞ்சம் அப்செட்!'

'விடுடா சாமி... இந்தக் காலத்துப் பசங்களுக்கு நாம சொல்றது புரியாது. ஏதாச்சும் எடக்கு மொடக்கா பேசியிருப்பான். வா... அந்த ஆலமரத்தடி டீக்கடை வரைக்கும் போயிட்டு வருவோம். ஒரு இஞ்சி டீ குடிச்சா எல்லாம் சரியாயிடும்.'

இருவரும் மெல்ல நடந்து டீக்கடையை அடைந்தனர்.

அங்குதான் அவர்களின் உண்மையான உரையாடல் தொடங்கியது.

'இப்போ சொல்லுடா மாரி... கார்த்தி என்னதான் சொன்னான்? அவன் படிச்ச பையன், ஏதாச்சும் விவரமாத்தான் பேசுவான். நீயும் கோவிச்சுக்காமச் சொல்லு.'

'விவரம் இல்லடா சண்முகம்... விவஸ்தை இல்லாமப் பேசுறான். 'அப்பா, நீங்க எதுக்கு அந்த

சண்முகம் அங்கிள் பட்டறைக்கு தினமும் போறீங்க? அவரு லோக்கலா வேலை செய்றவரு. நீங்க மில்லுல பெரிய போஸ்ட்ல இருந்தவங்க. உங்களுக்குன்னு ஒரு ஸ்டேட்டஸ் வேண்டாமா?'ன்னு கேக்குறான். எனக்கு அப்படியே நெஞ்சு பதறிடுச்சுப்பா.'

சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு, 'அடப்பாவமே! இதுக்குப்போய் வருத்தப்படுறயேடா? கார்த்திக்குத் தெரியாது... நாம ரெண்டு பேரும் பனியன் கம்பெனியில சுமை தூக்குனது. அப்போ 'ஸ்டேட்டஸ்' எங்க போச்சுன்னு அவனுக்கு எப்படித் தெரியும்? விடுடா கண்ணு... அவன் அவனோட உலகத்துல இருக்குறான்.'

'அப்படி இல்ல சண்முகம். எனக்கு என்ன பயம்னா, நாம ரெண்டு பேரும் இருக்குற வரைக்கும் இந்த நட்பு உயிரோட இருக்கும். நமக்கு அப்புறம் நம்ம பசங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் தெருவுல பாத்தா கூட அடையாளம் தெரியாமப் போயிடுவாங்களோன்னு தோணுது. என் தங்கை கல்யாணத்துக்கு நீ உன் பட்டறையை அடமானம் வச்சுக் காசு கொடுத்தியே... அதை நான் என் பையன்கிட்ட ஒரு வார்த்தைக்கூடச் சொன்னது இல்ல. அதான் என் தப்பு.'

'ஏன்டா மாரி, பழசை எதுக்கு இப்ப பேசுற? 'நட்புன்னா என்ன?'ன்னு அவனுங்களுக்குக் கிளாஸ் எடுக்க முடியாதுடா. அனுபவிச்சுப் பாத்தாதான் தெரியும். சரி, இப்போ அதுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு நினைக்கிற?'

'எனக்கு ஓர் ஆசை. இந்த வாரம் ஞாயித்துக்கிழமை நம்ம ரெண்டு குடும்பமும் மருதமலைக்கு ஒரு ட்ரிப் போவோம். அங்க வச்சுப் பசங்ககிட்ட நிதானமாப் பேசணும். கார்த்தியும், உன் பையன் ரவியும் ஒண்ணா இருந்தாத்தான், நாம போன பின்னாடியும் நம்ம குடும்பம் ஒண்ணா இருக்கும்.'

'இது நல்ல யோசனைதான். ஆனா ரவி இப்போ பெங்களூருல இருந்து வர்றது கஷ்டமாச்சே? அவன் ஏதோ பெரிய ப்ராஜெக்ட்ல இருக்கிறேன்னு சொன்னான். சரி, நான் போன் பண்ணிப் பேசுறேன். 'உங்க அப்பனுக்கு உடம்பு முடியல, உடனே வா'ன்னு ஒரு பிட்டைப் போடுறேன். அப்பவாச்சும் வருவான்னு பாப்போம்.'

'வேணாம்டா... பொய் சொல்லி வரவைக்க வேணாம். நீ நேர்மையாவே கூப்பிடு. அவனுங்களுக்கு நம்ம மேல அக்கறை இருந்தா வருவானுங்க...'

அன்று மாலை, மாரியப்பன் தனது டைரியை எடுத்துப் புரட்டினார். அதில் ஒரு காய்ந்த மயில் தோகை இருந்தது. அது சண்முகம் அவருக்கு ஏழாம் வகுப்பில் பரிசளித்தது. கோயம்புத்தூர் ஒரு வளர்ந்து வரும் நகரமாக இருந்தபோது, இவர்கள் இருவரும் ஒரு சைக்கிளில் ஊர் சுற்றியது, ஆர்.எஸ்.புரத்தில் மாலை நேரங்களில் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து காபி குடித்தது என அனைத்தும் நிழலாடின.

ஒருமுறை மாரியப்பனுக்குக் கடுமையான மஞ்சள் காமாலை வந்தபோது, சண்முகம் தன் தொழிலைக் கவனிக்காமல் ஒரு வாரம் மாரியப்பனின் படுக்கைக்கு அருகிலேயே கிடந்தார். மாரியப்பனின் மனைவி 'நீங்க வீட்டுக்குப் போய் தூங்குங்க அண்ணே' என்று சொல்லியும் கேட்காமல், 'என் மாரிக்குச் சரியாகுற வரைக்கும் எனக்கு தூக்கம் வராதுமா' என்று பிடிவாதமாக இருந்தவர் சண்முகம்.

அதேபோல், சண்முகத்தின் மகளுக்கு மருத்துவச் சீட் கிடைக்காமல் தவித்தபோது, மாரியப்பன் தனது பி.எஃப். பணத்தை எடுத்து யாருக்கும் தெரியாமல் கட்டினார். 'இது கடனல்ல சண்முகம், என் குடும்பத்துக்கு நான் செய்யுறது' என்று அவர் சொன்னபோது, சண்முகம் அழுத அழுகை இன்னும் மாரியப்பனின் நினைவில் இருக்கிறது.

அன்று இரவு, கார்த்தி ஆபீஸில் இருந்து வந்ததும் மாரியப்பன் மருதமலைப் பயணம் பற்றிப் பேசினார்.

'கார்த்தி, வர்ற ஞாயித்துக்கிழமை நாம எல்லாரும் மருதமலைக்குப் போறோம். சண்முகம் அங்கிள் குடும்பமும் வராங்க.'

கார்த்தி சலிப்புடன் பார்த்தான். 'அப்பா... சண்டே ஒருநாள் தான் எனக்கு லீவு கிடைக்கும். அன்னைக்கும் போயிட்டு இந்த லோக்கல் ஆளுங்க கூடவா சுத்தணும்? எனக்கு நிறைய பர்சனல் வேலை இருக்கு.'

மாரியப்பன் அமைதியாகச் சொன்னார், 'இது உனக்காக இல்லப்பா... எனக்காக. எனக்கும் சண்முகத்துக்கும் இது ஒரு முக்கியமான நாள். நீ வர்றது எனக்குப் பெருமையா இருக்கும்.'

கார்த்தி பதில் பேசாமல் உள்ளே சென்றான். ஆனால், அவனது முகத்தில் ஒரு வெறுப்பு தெரிந்தது.

மறுபுறம், சண்முகம் தனது மகன் ரவியைத் தொடர்பு கொண்டார். ரவி மென்பொருள் பொறியாளராக இருந்தாலும், தந்தையின் சொல்லைத் தட்டாதவன். அவன் வருவதாகச் சம்மதித்தான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை. மருதமலை அடிவாரத்தில் சண்முகத்தின் பழைய அம்பாசிடர் கார் வந்து நின்றது. கார்த்தி தனது நவீன சொகுசு காரில் வந்து இறங்கினான். அவனது முகம் 'ஏன் வந்தோம்?' என்கிற சலிப்பைக் காட்டியது. சண்முகத்தின் மகன் ரவி பெங்களூரிலிருந்து வந்திருந்தான். அவன் கார்த்தியைப் பார்த்து ஒரு மெல்லிய புன்னகை செய்தான். ஆனால், கார்த்தி தலையை மட்டும் ஆட்டிவிட்டுத் தன் செல்போனில் மூழ்கினான்.

படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போது மாரியப்பனும் சண்முகமும் முன்னால் சென்றனர். பின்னால் ரவியும் கார்த்தியும் மெல்ல நடந்து வந்தனர்.

'என்னடா மாரி... மூச்சு வாங்குதா? அந்தக் காலத்துல இந்த மலையை அஞ்சு நிமிஷத்துல ஓடி ஏறுவோம். இப்போ கால் ரெண்டும் 'கபகப'ன்னு இழுக்குது.'

'வயசாயிடுச்சுல்ல சண்முகம்... ஆனா, மனசு இன்னும் அந்தப் பழைய ஸ்கூல் கிரவுண்ட்ல தான் சுத்திட்டு இருக்குது. டேய் கார்த்தி, மெதுவா வாப்பா... என்னமோ ரேஸ் போற மாதிரி போற?'

'இல்லப்பா, சீக்கிரம் சாமி கும்பிட்டுப் போனா வெயில் ஏறுறதுக்குள்ள வீட்டுக்குப் போயிடலாம். எனக்கு ஈவினிங் ஒரு மீட்டிங் இருக்கு.'

'இருடா கண்ணு... என்ன அவசரம்? ரவி, நீயாவது இவன்கிட்ட சொல்லுடா. கோயம்புத்தூர்ல பொறந்துட்டு மருதமலை முருகனைப் பாக்க இவ்வளவு அவசரப்பட்டா எப்படீங்கறேன்? அங்க பாரு... அந்த வியூ பாயிண்ட்ல நின்னு பாத்தா ஊரே அள்ளுது பாரு.'

'அப்பா சொல்றது சரிதான் கார்த்தி. நாம எப்போவும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம். இன்னைக்கு ஒரு நாள் இந்த இயற்கைக் காத்தையும், இவங்க பேச்சையும் கேட்டுட்டு இருப்போமே.' என்றான் ரவி.

சாமி தரிசனம் முடிந்து மலையிலிருந்து கீழே இறங்கும்போது, திடீரென வானம் மேகமூட்டமானது. லேசான சாரல் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. மலைப்பாதையின் ஒரு வளைவில், எதிர்பாராத விதமாக கார்த்தியின் கார் டயர் பஞ்சராகி நின்றது. கார்த்தி எரிச்சலுடன் இறங்கினான்.

'ஷட்! இந்த நேரத்துல இது வேறயா? ஜாக்கி எங்க இருக்குன்னுகூடத் தெரியலையே.' என்று புலம்பினான்.

மழை பலமாகப் பெய்யத் தொடங்கியது. கார்த்தி மழையில் நனைந்தபடி டயரை மாற்ற முயன்றான். ஆனால், அவனால் முடியவில்லை. அப்போது சண்முகம் சிரித்துக்கொண்டே முன்வந்தார்.

'ஏன்டா கண்ணு... பதறுற? இதெல்லாம் எங்களுக்குச் சும்மா ஜூஜூபி. ரவி, அந்தப் பழைய கார்ல இருக்குற பெரிய ஜாக்கியை எடுத்துட்டு வா. மாரி, நீ அந்தப் பக்கம் நில்லு... மழை உன் மேல அடிக்குது.' என்றார் சண்முகம்.

சண்முகம் தனது அறுபது வயது உடம்பை வளைத்து, சேறும் சகதியுமான தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தார். அவரது விலை உயர்ந்த வேட்டி அழுக்காவதைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை. லாவகமாக ஜாக்கியை மாட்டி, அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் டயரை மாற்றி முடித்தார். கார்த்தி மழையில் நனைந்தபடி திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்தான்.

வேலையை முடித்துவிட்டு எழும்போது சண்முகத்துக்கு லேசாக மூச்சு வாங்கியது. மாரியப்பன் பதறிப்போய் தன் துண்டால் சண்முகத்தின் தலையைத் துடைத்துவிட்டார்.

'உனக்கு எதுக்குடா இந்த வேலை? பையன்கிட்ட சொன்னா அவன் செய்ய மாட்டானா?'

'விடுடா மாரி... இவனுங்க கைல இருக்குற செல்போன் வேணா இவனுங்களுக்கு உலகம் என்னன்னு சொல்லிக் குடுக்கலாம். ஆனா, ஒரு இக்கட்டான நேரத்துல ஒரு மனுஷன் இன்னொரு மனுஷனுக்கு எப்படிக் கைகொடுக்கணும்னு நாமதானே சொல்லிக் குடுக்கணும்?'

கார்த்தி இதைக் கேட்டதும் மெல்ல அருகில் வந்தான். 'தேங்க்ஸ் அங்கிள்... சாரி, நான் ரொம்ப ரூடா நடந்துகிட்டேன்.'

சண்முகம் கார்த்தியின் தோளில் கை வைத்தார். 'ஏன்டா கண்ணு, தேங்க்ஸ் எல்லாம் சொல்லிட்டு? உன் அப்பனும் நானும் வேற வேற இல்லடா. நீ இன்னைக்குப் பாக்குற இந்தச் சண்முகம் ஒரு சின்னப் பட்டறை வச்சிருக்கற ஆளாத் தெரியலாம். ஆனா, இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி உன் அப்பா மில்லுல ஒரு பிரச்னை வந்தப்போ, வேலை போயிடும்னு தெரிஞ்சும் எனக்காக யூனியன்ல சண்டை போட்டவருடா அவரு. உங்க அப்பா இல்லன்னா இன்னைக்கு என் குடும்பமே நடுத்தெருவுல நின்னிருக்கும்.'

கார்த்தி அதிர்ச்சியுடன் மாரியப்பனைப் பார்த்தான். மாரியப்பன் அமைதியாகக் குனிந்துகொண்டார்.

மழை நின்ற பிறகு, அடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் அனைவரும் சாப்பிட அமர்ந்தனர். அங்குதான் மாரியப்பன் மெளனம் கலைத்தார்.

'கார்த்தி, நீ கேட்டயே... 'ஸ்டேட்டஸ்' பத்தி. சண்முகம் அங்கிள் எனக்காகச் செஞ்சது எதையும் நான் உன்கிட்ட சொன்னது இல்ல. நான் ஹாஸ்பிடல்ல உயிருக்குப் போராடிட்டு இருந்தப்போ, உன்னையும் உன் அம்மாவையும் கவனிக்க ஆளில்லாதப்போ, சண்முகம் தான் தன் கடையைப் பூட்டிட்டு பதினஞ்சு நாள் வாசல்லயே படுத்திருந்தாரு. ரத்தம் தேவைப்பட்டப்போ முதல் ஆளா வந்து நின்னவரு. நட்புங்கிறது ஒருத்தர் கொடுக்கறதும் இன்னொருத்தர் வாங்கறதும் இல்லப்பா... அது ஓர் உயிர்ல இன்னொரு உயிர் கலக்குறது.'

ரவி நெகிழ்ச்சியுடன் கார்த்தியின் கையைப் பிடித்தான். 'கார்த்தி, நாம இவ்வளவு காலம் மிஸ் பண்ணிட்டோம்ல? அப்பாக்கள் காட்டிய இந்த வழியில நாம ஏன் பிரெண்ட்ஸா இருக்கக் கூடாது?'

கார்த்தியின் கண்களில் லேசாக ஈரம் கசிந்தது. அவன் மெல்ல சண்முகத்தின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டான். 'நிச்சயமா ரவி. அப்பா... இனிமே நான் சண்முகம் அங்கிள் வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவேன். நாம எல்லாரும் ஒண்ணா இருப்போம்.' என்றான் தந்தையிடம்.

அந்த மாலை நேரத்தில், கோயம்புத்தூர் மாநகரத்தின் விளக்குகள் எரியத் தொடங்கின. இரண்டு நண்பர்களும் தங்கள் பிள்ளைகள் கைகோர்த்து நடப்பதைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்து நின்றனர்.

'என்னடா மாரி... நான் சொன்னேன்ல? நம்ம பசங்க கெட்டவங்க இல்லடா, அவங்களுக்கு நாமதான் புரிய வைக்கணும். இப்போ பாரு, ரெண்டு வேரும் ஒண்ணாப் பிணைஞ்சிருச்சு. இனிமே இந்த மரம் விழாது.'

மாரியப்பன் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு பெரிய நிம்மதி இருந்தது. முப்பது ஆண்டுகால நட்பு, அடுத்த தலைமுறைக்கும் ஒரு பாலமாக மாறிவிட்ட திருப்தி அது. அவர்கள் இருவரின் பிணைப்பும் அந்த மருதமலை முருகனைப் போலவே உறுதியாக நின்றது.