முத்துக் கதை: புத்தரும் ஓர் ஏழையும்

புத்தர் ஓரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது ஓர் ஏழை அவர் முன் வந்து நின்றான். அந்த ஏழை மனிதன் புத்தரிடம், ""ஐயா! நான் மிகவும் ஏழ்மை நிலையில் இருக்கிறேன்...''என்று கூறினான்.

 அதற்கு புத்தர் புன் முறுவலுடன், ""உன்னிடமும் சில பொருட்கள் உள்ளன. அவைகளை நீ மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்....அப்போது நீ உன் ஏழ்மை நிலையிலிருந்து விடுபடுவாய்'' என்றார்.

""என்னிடமா...? என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?''

""ஆம்...உண்மைதான்...,உன்னிடம் உள்ள மிக முக்கியமான பொருட்களைப் பற்றி நீ அறிந்து கொள்ளவில்லை...''

""ஐயா! அவைகள் என்ன...,எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை''

""அதுவா? உன் முகம் அடுத்தவர்களுக்குப் புன் சிரிப்பைக் கொடுக்கும்! உன் வாயினால் மற்றவர்களின் திறமைகளைப் பாராட்டலாம். துயருற்றோருக்கு ஆறுதல் மொழி கூறலாம். உன் மனதையும், செவியையும், மற்றவர்களுக்குத் திறந்து வைக்கலாம். உனது கண்களால் நற்செயல்கள், நல்ல காட்சிகள் அனைத்தையும் காணலாம். கண்களில் அடுத்தவர்க்குக் கருணை காட்டலாம். மற்றவர்களுக்கு உதவ உனது கரங்கள் பயன்படுமே! கடவுள் நமக்கு எவ்வளவு பொக்கிஷங்களைத் தந்திருக்கிறார் பார்! நீ ஏழையே இல்லை.''

""ஆம் ஐயா...,நான் உணர்ந்து கொண்டேன். மிகவும் சரி, நான் ஏழையே இல்லை.''

""சரி. அருகிலுள்ள ஆசிரமத்தில் சிறிது உணவு அருந்திவிட்டுப் போ. மற்றவர்க்கு உதவி செய்யும் எண்ணம் இல்லாதவர்கள்தான் மிகவும் ஏழை! நீ அல்ல!''

 அந்த வறியவனுக்குப் பசியும் நீங்கியது. மற்றும் மனதில் புதியதோர் உற்சாகமும் பிறந்தது! உழைப்பினாலும், மற்றவர்களிடம் வாங்கிய நற்பெயராலும், அந்த ஏழை, பெரும் செல்வந்தன் ஆனான். அந்த ஊரில் இன்றும் அந்த பரோபகாரியைப் பற்றிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்!