யுபிஎஸ்சி: எந்த சூழலில் தேசிய அவசரநிலை அறிவிக்கப்படும்?

தேசிய அவசரநிலை பிரகடனம்

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 352-ன் கீழ், போர், வெளிப்புறத் தாக்குதல் அல்லது ஆயுதக் கிளர்ச்சி காரணமாக இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அல்லது நாட்டின் ஒரு பகுதியின் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும்போது, குடியரசுத் தலைவர் தேசிய அவசரநிலையைப் பிரகடனம் செய்யலாம்.

போர், வெளிப்புறத் தாக்குதல் அல்லது ஆயுதக் கிளர்ச்சி உண்மையில் நடைபெறுவதற்கு முன்பே, அவ்வாறு நிகழும் உடனடி ஆபத்து இருப்பதாக குடியரசுத் தலைவர் திருப்தியடைந்தால், தேசிய அவசரநிலையைப் பிரகடனம் செய்யலாம்.

மேலும், போர், வெளிப்புறத் தாக்குதல், ஆயுதக் கிளர்ச்சி அல்லது அவை ஏற்படுவதற்கான உடனடி ஆபத்து ஆகிய காரணங்களின் அடிப்படையில், ஏற்கெனவே ஒரு அவசரநிலைப் பிரகடனம் நடைமுறையில் இருந்தாலும், குடியரசுத் தலைவர் புதிய பிரகடனங்களை வெளியிடலாம். இந்த அம்சம் 1975-ஆம் ஆண்டின் 38-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் சேர்க்கப்பட்டது.

‘போர்’ அல்லது ‘வெளிப்புறத் தாக்குதல்’ காரணமாக தேசிய அவசரநிலை அறிவிக்கப்படும்போது, அது ‘வெளிப்புற அவசரநிலை’ (External Emergency) என அழைக்கப்படுகிறது. அதேபோல், ‘ஆயுதக் கிளர்ச்சி’ காரணமாக அவசரநிலை அறிவிக்கப்படும்போது, அது ‘உள்நாட்டு அவசரநிலை’ (Internal Emergency) என அழைக்கப்படுகிறது.

தேசிய அவசரநிலைப் பிரகடனம் முழு இந்தியாவுக்கும் அல்லது இந்தியாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்கும் மட்டும் பொருந்தும் வகையில் இருக்கலாம். 1976-ஆம் ஆண்டின் 42-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம், தேசிய அவசரநிலையின் செயல்பாட்டை இந்தியாவின் குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு மட்டும் வரையறுக்கும் அதிகாரத்தை குடியரசுத் தலைவருக்கு வழங்கியுள்ளது.

ஆரம்பத்தில், தேசிய அவசரநிலையை அறிவிப்பதற்கான மூன்றாவது காரணமாக அரசியலமைப்பில் ‘உள்நாட்டுக் குழப்பம்’ (Internal Disturbance) குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், இந்தச் சொல் மிகவும் தெளிவற்றதாகவும் பரந்த பொருளைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது.

எனவே, 1978-ஆம் ஆண்டின் 44-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் ‘உள்நாட்டுக் குழப்பம்’ என்பதற்குப் பதிலாக ‘ஆயுதக் கிளர்ச்சி’ (Armed Rebellion) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது.

இதனால், இனி ‘உள்நாட்டுக் குழப்பம்’ என்ற காரணத்தை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தேசிய அவசரநிலையை அறிவிக்க முடியாது. 1975-ஆம் ஆண்டு அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு உள்நாட்டுக் குழப்பத்தை காரணமாகக் கொண்டு அவசரநிலையை அறிவித்தது.

மேலும், குடியரசுத் தலைவர் தேசிய அவசரநிலையைப் பிரகடனம் செய்ய, அமைச்சரவையின் எழுத்துப்பூர்வமான பரிந்துரையைப் பெற வேண்டும். இதன் பொருள், பிரதமரின் தனிப்பட்ட ஆலோசனையின் அடிப்படையில் மட்டும் அவசரநிலையை அறிவிக்க முடியாது; முழு அமைச்சரவையின் ஒப்புதலும் அவசியம்.

ஆனால், 1975-ஆம் ஆண்டு, அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி, தனது அமைச்சரவையுடன் ஆலோசனை நடத்தாமல் குடியரசுத் தலைவரிடம் அவசரநிலையைப் பிரகடனம் செய்யுமாறு பரிந்துரைத்தார். அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்ட பின்னரே அமைச்சரவைக்கு அது தெரிவிக்கப்பட்டது. அதாவது, முடிவு முதலில் எடுக்கப்பட்டு, பின்னர் அமைச்சரவைக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.

1978-ஆம் ஆண்டின் 44-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம், ஒரு பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது. அதன் நோக்கம், பிரதமர் ஒருவர் மட்டுமே தனிப்பட்ட முறையில் முடிவெடுத்து தேசிய அவசரநிலையை அறிவிக்கும் வாய்ப்பைத் தடுப்பதாகும்.

1975-ஆம் ஆண்டின் 38-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம், தேசிய அவசரநிலைப் பிரகடனத்தை நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு (Judicial Review) உட்படுத்த முடியாத வகையில் பாதுகாப்பு வழங்கியது. ஆனால், இந்த அம்சம் பின்னர் 1978-ஆம் ஆண்டின் 44-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் நீக்கப்பட்டது.

மேலும், 1980-ஆம் ஆண்டு மினர்வா மில்ஸ் வழக்கில் (Minerva Mills Case), தேசிய அவசரநிலைப் பிரகடனத்தை நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்ய முடியும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்தது.

குறிப்பாக, அவசரநிலைப் பிரகடனம் தீய நோக்கத்துடன் (Mala fide) வெளியிடப்பட்டிருந்தாலோ, அல்லது அந்தப் பிரகடனம் முற்றிலும் தொடர்பில்லாத மற்றும் பொருத்தமற்ற காரணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலோ, அல்லது அந்த முடிவு அபத்தமானதாகவோ அல்லது நியாயமற்றதாகவோ (Perverse) இருந்தாலோ, அதை நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்ய முடியும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது.