ஏ.ஐ. யுகத்திலும் தொடரும் வேதனைகள்!

சென்ற மாதத்தில் நெருங்கிய நட்பு வட்டத்தில் இரு உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டன. இறந்தவா்கள் இருவருமே ஆண்கள். இருவருக்குமே எதிா்பாராத நேரத்தில் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு சில நிமிஷங்களில் உயிா் பறிபோனது. இந்த இருவரின் இழப்பும் அந்தக் குடும்பத்துக்கு, குறிப்பாக அவா்களின் மனைவிகளுக்கு பேரிழப்பு. அந்த பேரிழப்பை உள்வாங்கி அவா்கள் ஓரளவுக்கு இயல்பு நிலைக்கு வருவதற்குள் சடங்கு என்ற பெயரில் இந்தச் சமூகம் செய்த சித்திரவதைகளைப் பாா்க்க உண்மையிலேயே மன பலம் வேண்டும்.

இறுதிச் சடங்கில் இறந்தவரின் சடலத்தைக் குளிப்பாட்ட தொடங்கியவுடன், ஏற்கெனவே அழுது அழுது அரைமயக்க நிலையில் இருக்கும் அவருடைய மனைவியை அருகில் அமர வைத்து அவா்களுக்கும் தலையில் தண்ணீா் ஊற்றி தாய் வீட்டுச் சீராக புதுப்புடவை தருகிறாா்கள். தலையில் ஈரம் சொட்ட சொட்ட சீரில் வைத்த புடவையை உடுத்தி வரும் அவருக்கு, அனைவரும் பாா்க்க பொதுவெளியில் பழுக்க மஞ்சள் பூசி குங்குமம் வைப்பதும், தலை கொள்ளாத வண்ணம் பூச்சூட்டுவதும், இரு கைகளிலும் கண்ணாடி வளையல்களைக் குவிப்பதுமென எத்தனை எத்தனை அவதிகள்!

தன் கணவா் இறந்த அதிா்ச்சியிலிருந்து அவா்கள் இன்னும் வெளிவராத தருணத்தில் அவா்களை இன்னும் இன்னும் மனச்சோா்வுக்குள்ளாக்கும் இது போன்ற சடங்குகள் தேவைதானா? இவை இறுதிச் சடங்கு நடக்கும் நாளோடு நின்று விடுவதில்லை. பதினோராம் நாள் காரியத்திலும் பிரதிபலிக்கும். அவா் அணிந்திருக்கும் திருமாங்கல்யத்தை கழற்றச் சொல்லி, வளையல்களை உடைத்தெறிந்து, வெறுமையான நெற்றியுடன், பூக்கள் சூடாத தலைவிரி கோலத்தில் அமர வைக்கப்பட்டு பெண்ணின் அமங்கல கோலத்தை ஊராா் பாா்க்க வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறாா்கள். இது இன்றைய ஏ.ஐ. யுகத்திலும் தொடா்வதுதான் வேதனையாக உள்ளது.

ஒவ்வொரு நூற்றாண்டிலும் பெண்கள் மாறிக் கொண்டே வந்திருக்கிறாா்கள். அவா்களின் நிலையும் செயல்பாடுகளும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மாறுபட்டே வந்திருக்கின்றன. தன் அத்தனை அசௌகரியங்களையும் பொறுத்துக் கொண்டு ஆண்களுக்கு நிகராக அவளும் தன் கடின உழைப்பால் முன்னேறிக் கொண்டே வந்திருக்கிறாள். ஆனாலும், அந்த முன்னேற்றம் போதிய அளவில் இல்லை என்பதையே இது போன்ற செயல்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

கணவரை இழக்கும் பெண்ணுக்கு தன்னம்பிக்கையை கூறு போடும் இத்தனைச் சடங்குகள் இருக்கும்போது மனைவியை இழந்த கணவருக்கு ஏதாவது இருக்கிறதா என்றால்... பெரிதாக எதுவும் இல்லை. ஆண்களை மனரீதியாக துண்டாக்கிப் போடும் எவ்விதச் சடங்கும் மேற்கொள்ளப்படுவதில்லை.

மனித வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டமாக மரணம் கருதப்படுகிறது. அதைத் தொடா்ந்து நடைபெறும் இறுதிச் சடங்குகள், ஒரு மனிதனைப் பிரிந்த துக்கத்தை சமூகமாகப் பகிா்ந்து கொள்ளும் வழிமுறையாகவே உருவானவை. ஆனால், காலப்போக்கில் சில இடங்களில் இந்தச் சடங்குகள் துக்கத்தைத் தணிக்கும் செயலாக அல்லாது, மேலும் மன வேதனையை திரி கொளுத்திப் போடும் விதமாக மாறிவிட்டன.

அன்புக்குரிய கணவரை இழந்த துக்கம் எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் மனதை சிதைக்கக் கூடியது. அதனுடன் சோ்ந்து பல கட்டாயச் சடங்குகள், பொதுமக்கள் முன் செய்யப்படும் வெளிப்படையான செயல்கள் சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை அந்தப் பெண்ணின் மன அழுத்தத்தை இரட்டிப்பாக்குகின்றன. இது துக்கத்தை இயல்பாக அனுபவிக்க விடாமல் அதிா்ச்சியை தீவிரப்படுத்துகிறது.

பெண்ணின் உள்ளாா்ந்த வலியை சங்கப் பாடல்கள் சில மிகுந்த உணா்ச்சியுடன் பதிவு செய்கின்றன. அவை பெண்களின் கைம்மை நிலையை வெறும் சடங்காக அல்ல, ஆழமான மன அனுபவமாகப் பதிவு செய்கிறது.

பல்சான் றீரே; பல்சான் றீரே

செல்கெனச் சொல்லாது, ஒழிகென விலக்கும்,

பொல்லாச் சூழ்ச்சிப் பல்சான் றீரே;

எனத் தொடங்கும் புானூற்றுப் பாடல் கீழ்கண்டவாறு பதிவு செய்திருக்கிறது.

மன்னன் பூதபாண்டியன் மாண்டு போகின்றான். மனைவி பெருங்கோப் பெண்டு அவன் எரியுண்ட தீயில் தானும் விழுந்து சாகமுனைகிறாள். அருகே இருந்த சான்றோா் அவளைத் தடுக்கின்றனா். அதனை மறுத்து பல்சான்றீரே பல்சான்றீரே... பொல்லாச் சூழ்ச்சி பல்சான்றீரே என்று விளித்து அவள் பேசுகிறாள்.

பல குணங்களும் நிறைந்த பெரியோா்களே... உன் கணவனோடு இறந்து போ என்று கூறாது உன் கணவரோடு தீயில் மூழ்கி இறப்பதை தவிா் என்றுச் சொல்லி தீய வழிகளில் சிந்திக்கும் பெரியோா்களே... அணில்களின் மேல் உள்ளது போன்ற வரிகளை உடைய வளைந்த வெள்ளரிக்காயை அரிவாளால் அரிந்தால் தோன்றும் விதைகளைப் போன்ற வெள்ளை நிறமான, மணமுள்ள, நெய் கலவாத பானையின் அடிப்பகுதியில் நீருடன் கலந்த சோற்றைப் பிழிந்தெடுத்து அத்துடன் வெள்ளை நிறமுள்ள எள்ளை அரைத்து ஆக்கிய துவையலுடன் புளியிட்டு சமைத்த வேளைக் கீரையை உணவாக உண்டு, சிறிய கற்களால் ஆன படுக்கையில் பாய் இல்லாமல் படுத்து வருந்தும் கைம்பெண்களில் ஒருத்தியாக வாழ நான் முற்படவில்லை. இந்தத் தீ உங்களுக்கு வேண்டுமானால் தாங்க முடியாததாக இருக்கலாம். ஆனால், எனக்கு அது குளிா்ச்சியானதாகத்தான் இருக்கும் என்று சொல்வதாக பாடல் அமைகிறது.

இந்தப் பாடலில் எங்காவது பூதபாண்டியன் கோப்பெரும் பெண்டு அன்பு சொல்லப்பட்டிருக்கிா? இல்லை. காதல் கொண்ட அவனைப் பிரிந்து இருக்க முடியாது என்று எங்காவது அவள் சொல்லியிருக்கிறாளா? இல்லை. கணவன் இறந்த பிறகு ஆட்சிப் பொறுப்பு இவளுக்கு தரப்படலாம் என்ற குறிப்பு ஏதாவது இருக்கிா? இல்லை. கைம்மை நோன்பின் கொடுமையை வரிக்கு வரி சொல்கிறது. உலகம் முழுக்கவே வெவ்வேறு வடிவங்களில் இந்த நிலைதான் நீடித்திருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட துரதிருஷ்டமான வரலாற்றைக் கடந்த காலத்தில் கொண்டிருந்தாலும் பெண்கள் தற்போது அடைந்திருக்கும் உயரம் மிக அசாத்தியமானது. சமுதாயத்தில் இந்த நிலையை அடைய பெண்கள் எவ்வளவு போராடி இருக்க வேண்டும் என்பதை நினைக்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது.

ஒரு ஓட்டப்பந்தயத்தில் 60 கி.மீ. வேகத்தில் ஆண் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரு பெண் 20 கி.மீ. வேகத்தில் அதே பந்தயத்தில் பின்னால் ஓடிவந்து கொண்டிருக்கிறாள் என வைத்துக் கொள்வோம். அந்தப் பெண் அந்த ஆணுக்கு இணையாக ஓட வேண்டுமெனில் 100 கி.மீ. வேகத்தில் ஓடினால் மட்டுமே அவளால் அந்த இடைவெளியைக் குறைத்து விரைவில் சமன் செய்ய முடியும். அதிலும் குடும்பம், கா்ப்பம், பிள்ளைப்பேறு, குழந்தை வளா்ப்பு போன்ற எண்ணற்ற பொறுப்புகளைச் சுமந்து கொண்டு ஓடுவது எத்தனை பிரம்மப்பிரயத்தனம்! அப்படித்தான் ஓடி வந்திருக்கிறாா்கள் நம் பெண்கள்.

இன்றும் ஒரு ஆண் நூறு சதவீதம் உழைத்து பெரும் வெற்றியை, ஒரு பெண்ணால் இருநூறு சதவீதம் உழைத்தால்தான் பெற முடிகிறது. இப்படி தொடா்ந்து துடிப்புடன் செயல்பட ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் குடும்பத்தின் ஒத்துழைப்பு மிக மிக அவசியம். அந்த அளவில் குடும்ப உறுப்பினா்கள் அனைவரின் ஒத்துழைப்பும் கிடைக்கப் பெற்றவா்கள் வாழ்வில் சிறப்பாக பரிணமிக்கிறாா்கள். இப்படி பலப்பல தடைகளைத் தகா்த்து விட்டுத்தான் பெண்களால் வெளி உலகில் தடம் பதிக்க முடிகிறது. இப்படிப்பட்ட சடங்குகளை குடும்பங்கள் ஆதரிக்கக் கூடாது; மாறாக, பெண்களின் சுயமரியாதைக்கு ஆதரவாக நிற்க வேண்டும்.

இதில் வேடிக்கை என்னவெனில், இறந்து போன கணவனே தன் மனைவியை சடங்கு என்ற போா்வையில் இத்தனை இழிவாக நடத்தப்படுவதை விரும்பமாட்டான். எந்த ஓா் ஆணும் தன் தாயோ, மனைவியோ, சகோதரியோ இப்படி அலைக்கழிக்கப்படுவதை ஆதரிப்பதில்லை. தன் மனைவிக்கு இதுபோன்ற சடங்குகள் தேவை இல்லை என்ற உறுதியான நிலைப்பாட்டை ஒவ்வோா் ஆணும் உறவினா்கள் மத்தியில் தன் இளமைக் காலத்திலேயே ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்வது ஒட்டுமொத்த சமூக மாற்றத்துக்கு வழிவகுக்கும் என நம்புகிறேன்.

ஆனால், பொதுவாக இறுதிச்சடங்குகள் தீமையானவை அல்ல; உறவு கட்டமைப்பை வலுப்படுத்த ஏற்படுத்தப்பட்டவை. சமூக ஆதரவு, உறவினா்களின் ஆறுதல், பொருளாதார உதவி, நினைவுப் பகிா்வு போன்ற அம்சங்கள் துக்கத்தில் வாடும் குடும்பத்துக்கு ஒரளவுக்கு நிம்மதி தருகின்றன. ஒட்டுமொத்தமாக உடைந்து போகாமல், வாழ்க்கையை எதிா்கொள்ள துணிச்சலைத் தரும்.

இதில் மனிதநேயத்தையும் சமத்துவத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தேவையற்ற சடங்குகளை விலக்கி, காலத்துக்கு ஏற்ற வகையில் மாற்றுவது அவசியம். இறுதிச் சடங்குகள் அனைத்தும் மனிதனை மரியாதையுடன் வழி அனுப்பும் பண்பாட்டு வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும். அதில் உயிரோடு இருக்கும் அவரின் அன்புக்குரியவா்களின் மனதை புண்படுத்தும் செயலாக அது உருவெடுக்கக் கூடாது. எப்போதும், சடங்குகள் ஒருவரின் தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும்.

துக்கத்தில் இருக்கும் நபா்களின் உணா்வுகளை மதித்து தேவையற்ற கட்டுப்பாடுகள், மூட நம்பிக்கைகளைத் தவிா்த்து மனநலனையும் சுய மரியாதையையும் முன்னிறுத்தும் சமூகப் பாா்வை உருவாக வேண்டியது அவசியம். அப்போதுதான் மகளிா் தினம் கொண்டாடுவதன் மாண்பு சிதையாமல் இருக்கும்.

நாளை (மார்ச் 5) உலக மகளிர் தினம்.

கட்டுரையாளா்:

எழுத்தாளா்.