குறுந்தொடர்: புலம்பெயர் சமூகத்தில் புதிய தமிழர் அடையாளம் -1

மதிவதனி

புலம்பெயர்வு என்பது ஒரு மனிதன் வாழும் இடத்தை மாற்றும் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது அவரது நினைவுகள், சமூக உறவுகள், பண்பாட்டு அனுபவங்கள் மற்றும் அடையாளங்களை மறுவடிவமைக்கும் ஆழமான சமூகச் செயல்முறையாகும்.

உலகின் பல நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை ஆராயும்போது, புலம்பெயர்வு தமிழர்தன்மையை அழித்துவிடவில்லை; மாறாக, அதை புதிய வடிவங்களில் மறுபிறப்புச் செய்துள்ளது என்பதைக் காணமுடிகிறது.

இன்று தமிழர் அடையாளம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புடன் மட்டுமே தொடர்புடையதாக இல்லாமல், உலகின் பல பாகங்களில் வாழும் மக்களின் அனுபவங்கள், நினைவுகள் மற்றும் கலாசாரத் தொடர்ச்சிகளால் உருவாக்கப்படும் ஒரு சிக்கலான சமூக அடையாளமாக மாறியுள்ளது.

கடந்த காலத்தில் தமிழர் அடையாளம் மொழி, நிலம், வரலாறு மற்றும் கலாசார மரபுகளுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்தது. தமிழ்நாடு அல்லது இலங்கையின் தமிழ் வாழ்விடங்களே அந்த அடையாளத்தின் இயற்கையான மையங்களாகக் கருதப்பட்டன.

ஒரு தமிழரின் அடையாளம் அவர் வாழும் நிலத்துடனும், அவர் பேசும் மொழியுடனும் நெருக்கமாகப் பிணைந்திருந்தது. ஆனால், உலகமயமாக்கல், குடியேற்றம், கல்வி மற்றும் அரசியல் காரணிகளால் தமிழர்கள் உலகின் பல பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்தபோது, தமிழர்தன்மையும் அந்த நிலப்பரப்புச் சுவர்களைத் தாண்டி நகரத் தொடங்கியது.

இன்று சூரிச், லண்டன், டொராண்டோ, பெர்லின், பாரிஸ் அல்லது மெல்போர்னில் பிறந்து வளர்ந்த ஓர் இளைஞரின் தமிழர்தன்மை, அவரது பெற்றோர் அனுபவித்த தமிழர்தன்மையிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்கலாம். ஆனால், அதனால் அவர் தமிழராக இருப்பது குறையவில்லை; மாறாக, தமிழர்தன்மை புதிய சூழல்களில் புதிய அர்த்தங்களைப் பெறுகிறது.

புலம்பெயர் சமூகங்களில் முதல் தலைமுறை தமிழர்களுக்கு தாயகம் என்பது நினைவுகளின் உலகமாகத் திகழ்கிறது. அவர்கள் தங்கள் பிறந்த ஊர்கள், குடும்ப உறவுகள், மொழி, திருவிழாக்கள் மற்றும் சமூக அனுபவங்களை நினைவுகளின் வழியே தொடர்ந்து தாங்கிச் செல்கின்றனர். அவர்களின் தமிழர்தன்மை வாழ்ந்த அனுபவங்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்று. அவர்களுக்கு தமிழ் என்பது வீட்டில் பேசப்படும் மொழி மட்டுமல்ல; அது அவர்கள் சிந்திக்கும் மொழி, கனவு காணும் மொழி, துயரங்களையும் மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தும் மொழி. எனவே, அவர்களது அடையாளம் தாயகத்துடனான நேரடி உறவின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இரண்டாம் தலைமுறையின் அனுபவம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவர்கள் தாயகத்தை நேரடியாக அனுபவித்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. பலர் தங்கள் பெற்றோர் கூறும் கதைகள், குடும்ப நிகழ்வுகள், தமிழ்ப் பள்ளிகள், கோயில் விழாக்கள், திரைப்படங்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் வழியாகத் தமிழர்தன்மையை அறிகிறார்கள். அவர்களது தமிழர்தன்மை நினைவின் அடையாளமாக அல்லாமல், கற்பனையிலும் கலாசாரப் பங்கேற்பிலும் உருவாகும் அடையாளமாக உள்ளது. அவர்கள் வாழும் சமூகங்கள் பல்வேறு மொழிகள், இனங்கள் மற்றும் கலாசாரங்களால் நிரம்பியவை. அந்தச் சூழலில் தமிழராக இருப்பது என்பது ஓர் இயல்பான பெரும்பான்மை அனுபவம் அல்ல; மாறாக தன்னை உணர்ந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அடையாள அனுபவமாக மாறுகிறது.

இந்த மாற்றத்தின் மையத்தில் மொழி குறித்த கேள்வி முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. பாரம்பரியமாக தமிழர் அடையாளத்தின் இதயமாக மொழி கருதப்பட்டது. ஆனால், புலம்பெயர் சமூகங்களில் மொழியின் பங்கு மிகவும் சிக்கலானதாக மாறியுள்ளது. பல இரண்டாம் தலைமுறை இளைஞர்கள் தமிழை சரளமாகப் பேச முடியாமல் இருக்கலாம். சிலர் தமிழ் வாசிக்கவோ எழுதவோ முடியாமல் இருக்கலாம். இருந்தபோதிலும் அவர்கள் தங்களைத் தமிழர்களாகவே அடையாளப்படுத்துகின்றனர். இது அடையாளம் என்பது மொழியால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. குடும்ப மரபுகள், சமூக உறவுகள், கலாசார சேர்ந்துணர்வு, வரலாற்று நினைவுகள் மற்றும் தனிப்பட்ட தன்னுணர்வு ஆகியவை ஒன்றிணைந்து தமிழர்தன்மையை உருவாக்குகின்றன.

இதனால், புலம்பெயர் சமூகங்களில் மொழி மைய அடையாளம் மெதுவாக கலாசார மைய அடையாளமாக மாறுகிறது. தமிழ் பேசும் திறன் முக்கியமானதாக இருந்தாலும், அது ஒரே அளவுகோலாக இருக்கவில்லை. தமிழ் இசையைக் கேட்பது, தமிழ் விழாக்களில் பங்கேற்பது, தமிழ்க் குடும்ப மரபுகளைப் பேணுவது, தன்னை ஓர் உலகத் தமிழ் சமூகத்தின் பகுதியாக உணர்வது போன்ற அம்சங்களும் அடையாளத்தை வடிவமைக்கின்றன. இதன் மூலம் தமிழர்தன்மை ஒரு மொழிசார் அடையாளத்தைத் தாண்டி, பரந்த கலாசாரச் சமூக அனுபவமாக விரிவடைகிறது.

புலம்பெயர் தமிழர்களின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான மாற்றமாகக் காணப்படுவது கலப்பு அடையாளங்களின் தோற்றமாகும். இன்று ஓர் இளைஞன் ஒரே நேரத்தில் தமிழனாகவும், சுவிஸ் நாட்டு குடிமகனாகவும், ஐரோப்பியராகவும், உலகக் குடிமகனாகவும் தன்னை உணரமுடிகிறது. இந்த பல அடையாள அனுபவம் சில நேரங்களில் செழுமையையும், சில நேரங்களில் குழப்பத்தையும் உருவாக்குகிறது.

நான் முழுமையாக தமிழனும் அல்ல; முழுமையாக ஐரோப்பியனும் அல்ல' என்ற உணர்வு பல புலம்பெயர் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையில் தோன்றுகிறது. இந்த இடைநிலை அனுபவமே புதிய தமிழர் அடையாளத்தின் மைய அம்சமாகக் கருதப்படுகிறது. அவர்கள் இரண்டு உலகங்களுக்கிடையில் வாழ்கிறார்கள்; ஆனால், அந்த இரண்டு உலகங்களையும் ஒன்றாக இணைத்து புதிய அடையாளத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.

புலம்பெயர் சமூகங்களில் தமிழர்தன்மை வெறும் கலாசார நிகழ்வாக மட்டும் இல்லாமல் அரசியல் பரிமாணத்தையும் பெற்றுள்ளது. குறிப்பாக, இலங்கைத் தமிழர் புலம்பெயர் சமூகங்களில் வரலாற்று நினைவுகள், இன அடையாளம், சமூக நீதி குறித்த உணர்வுகள் மற்றும் அரசியல் அனுபவங்கள் தமிழர்தன்மையின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன.

இரண்டாம் தலைமுறையினர் அந்த அனுபவங்களை நேரடியாக வாழாதிருந்தாலும், குடும்பக் கதைகள், நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள் மற்றும் சமூக உரையாடல்கள் வழியாக அவற்றைத் தங்கள் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். இவ்வாறு நினைவுகளின் மரபுரிமை தலைமுறைகளுக்கு இடையே பரிமாறப்படுகிறது.

இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் எண்ம (டிஜிட்டல்) உலகம் தமிழர்தன்மையின் வடிவமைப்பில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. முன்னொரு காலத்தில் தமிழர் அடையாளம் ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் இடத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. இன்று இணையம் அந்த எல்லைகளை முற்றிலும் மாற்றியுள்ளது. சூரிச்சில் இருக்கும் ஒரு தமிழ் இளைஞன், சென்னையில் உருவாகும் இசையையும், லண்டனில் நடைபெறும் தமிழ்க் கருத்தரங்கையும், டொராண்டோவில் உருவாகும் சமூக ஊடக உள்ளடக்கங்களையும் ஒரே நேரத்தில் அனுபவிக்க முடிகிறது. இதன் மூலம் உலகம் முழுவதும் பரவி வாழும் தமிழர்களை இணைக்கும் ஒரு எண்மக் கலாசார வலையமைப்பு உருவாகியுள்ளது. இந்த புதிய சூழலில் தமிழர்தன்மை நிலப்பரப்பைத் தாண்டி, உலகளாவிய தொடர்புகளின் அடையாளமாக மாறுகிறது.

எனவே, புலம்பெயர் சமூகத்தில் உருவாகும் புதிய தமிழர் அடையாளம் என்பது கடந்த காலத்தின் எளிய தொடர்ச்சி அல்ல. அது தாயக நினைவுகளுக்கும் புதிய உலக அனுபவங்களுக்கும் இடையே நடைபெறும் தொடர்ச்சியான உரையாடலின் விளைவாகும்.

அது மொழியைப் பாதுகாக்கிறது; அதே நேரத்தில் மொழி மாற்றங்களையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. அது மரபுகளை மதிக்கிறது; அதே நேரத்தில் புதிய சமூக உண்மைகளின் அடிப்படையில் அவற்றை மறுபரிசீலனை செய்கிறது. அது நிலப்பரப்பின் அடையாளத்தை உலகளாவிய கலாசார அடையாளமாக மாற்றுகிறது.

இவ்வகையில் பார்க்கும்போது, புலம்பெயர் தமிழர் அடையாளம் என்பது இழப்பின் கதை அல்ல; மாறாக மாற்றத்துக்கும் தொடர்ச்சிக்கும் இடையே உருவாகும் புதிய வரலாற்றின் கதை ஆகும். அது உலகமயமான காலத்தில் தமிழர்தன்மை எவ்வாறு உயிர்வாழ்கிறது, தன்னை மாற்றிக் கொள்கிறது மற்றும் புதிய தலைமுறைகளின் வழியாக மீண்டும் மீண்டும் உருவாகிறது என்பதற்கான முக்கியமான சமூகச் சான்றாக விளங்குகிறது.

புலம்பெயர் சமூகங்களில் தமிழர் அடையாளம் எவ்வாறு தொடர்கிறது என்ற கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போது, அதன் மையத்தில் குடும்பம், பெண்கள், திருமணம், மதம், மொழி மற்றும் புதிய தொழில்நுட்ப உலகம் ஆகியவை இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. தமிழர்தன்மை என்பது வெறும் மொழி பேசுவதாலோ அல்லது சில பண்பாட்டு விழாக்களைக் கொண்டாடுவதாலோ மட்டும் நிலைத்திருப்பதில்லை. அது தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்கு பரிமாறப்படும் சமூக அனுபவங்களின் தொகுப்பாகும். புலம்பெயர் சூழலில் இந்தப் பரிமாற்றம் இயல்பாக நடைபெறுவதில்லை; மாறாக குடும்பங்கள், சமூக அமைப்புகள் மற்றும் தனிநபர்களின் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளின் மூலம் அது பாதுகாக்கப்பட்டும் மறுவடிவமைக்கப்பட்டும் வருகிறது.

தாயகத்தில் வாழும் ஒரு குழந்தைக்கு தமிழர்தன்மை என்பது அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதியாகும். தெரு, பள்ளி, அயலவர்கள், ஊடகங்கள், திருவிழாக்கள் என அனைத்தும் தமிழ்ச் சூழலை உருவாக்குகின்றன. ஆனால், புலம்பெயர் நாடுகளில் இந்த இயல்பான சமூகச் சூழல் இல்லாததால், குடும்பமே தமிழர்தன்மையின் முதல் மற்றும் முக்கியமான நிறுவனமாக மாறுகிறது.

வீட்டில் பேசப்படும் மொழி, கொண்டாடப்படும் திருவிழாக்கள், உறவினர்களுடன் பேணப்படும் தொடர்புகள் மற்றும் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லப்படும் கதைகள் ஆகிய அனைத்தும் தமிழர் அடையாளத்தின் அடித்தளத்தை உருவாக்குகின்றன. எனவே, புலம்பெயர் சமூகங்களில் குடும்பம் என்பது வெறும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை இடம் அல்ல; அது ஒரு கலாசாரப் பாதுகாப்பு மையமாகவும் செயல்படுகிறது.

இந்தச் சூழலில் பெண்களின் பங்கு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. குடும்பங்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் மொழியையும் மரபுகளையும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது பெரும்பாலும் பெண்களின் உழைப்பின் மூலமே நடைபெறுகிறது. குழந்தைகளுக்கு தமிழ் மொழியைக் கற்பித்தல், திருவிழாக்களை ஒழுங்குபடுத்துதல், குடும்ப உறவுகளைப் பேணுதல், கலாசார நினைவுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லுதல் போன்ற பணிகள் பெரும்பாலும் பெண்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. இதனால், புலம்பெயர் சமூகங்களில் பெண்கள் தமிழர்தன்மையின் மறைமுகப் பாதுகாவலர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

ஆனால், இன்றைய சூழலில் பெண்கள் வெறும் பாதுகாவலர்களாக மட்டும் இல்லை. அவர்கள் தமிழர் அடையாளத்தை மறுபரிசீலனை செய்து மறுவடிவமைக்கும் முக்கியமான சமூக சக்தியாகவும் மாறியுள்ளனர். கல்வி, பொருளாதார சுயாதீனம் மற்றும் உலகளாவிய சிந்தனைகளின் தாக்கத்தால் புதிய தலைமுறை பெண்கள் மரபுகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக அவற்றை விமர்சித்து புதிய அர்த்தங்களை வழங்குகின்றனர். இதன் விளைவாக மனநலன், பாலின சமத்துவம், குடும்ப வன்முறை, பெண்களின் உரிமைகள், தனிநபர் சுதந்திரம் போன்ற தலைப்புகள் தமிழ்ச் சமூக உரையாடல்களில் முக்கிய இடம் பெறத் தொடங்கியுள்ளன. இவ்வாறு பெண்களின் பங்களிப்பு தமிழர்தன்மையை பாதுகாப்பதுடன் மட்டுமல்லாமல் அதை சமூக மாற்றத்தின் தளமாகவும் மாற்றுகிறது.

(தொடரும்)