நவீன கல்வியும், பாரம்பரிய அறிவும்...

கல்வி என்பது மனித வாழ்வின் அடிப்படை தூணாகக் கருதப்படுகிறது. மனிதன் இறக்கும் வரை கற்றுக்கொண்டே இருக்கிறான் என்பதே கல்வியின் உண்மையான பரிமாணமாகும். ஆனால், கல்வி என்ற சொல் இன்று ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்புக்குள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு விட்டது.

பள்ளி, கல்லூரி, பட்டம், வேலை ஆகியவற்றின் சுற்றுப்பாதையில் மட்டுமே அது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஒருகாலத்தில் கல்வி என்பது வாழ்க்கையுடன் இணைந்த ஒன்றாக இருந்தது. மனிதன் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்வது, சமூக உறவுகளைப் பேணுவது, வாழ்க்கையின் சிக்கல்களைச் சமாளிப்பது, ஒழுக்கநெறிகளைப் பின்பற்றுவது ஆகிய அனைத்தும் கல்வியின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தன.

காலப்போக்கில் சமூக அமைப்புகள் மாறின; தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, தொழில்மயமாதல், உலகமயமாதல் ஆகியவை மனித வாழ்வை வேகமாக மாற்றின. இத்துடன் சேர்ந்து கல்வி முறையும் மாறியது. இன்று கல்வி என்பது பெரும்பாலும் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதார முன்னேற்றம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. இது தவறானது அல்ல; ஆனால், இது முழுமையானதா என்பது கேள்விக்குறியாகிறது.

நவீன கல்வி, பாரம்பரிய அறிவு-இதில் எது முக்கியம் என்ற கேள்வி எழும்போது, பலரும் இந்த இரண்டையும் எதிர்மறையானவையாகக் கருதுகின்றனர். ஒருபுறம், முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாக நவீன கல்வி பார்க்கப்படுகிறது; மறுபுறம் பாரம்பரிய அறிவு பழைமையானதாகவும், சில நேரங்களில் பயனற்றதாகவும் கருதப்படுகிறது. ஆனால், இந்த அணுகுமுறை ஓர் ஆழமான தவறான புரிதலின் விளைவாகும்.

நவீன கல்வி என்பது மனிதனின் அறிவுத் திறனை விரிவாக்கிய மிகப் பெரிய சக்தியாகும். அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள், மருத்துவ முன்னேற்றம், தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்தும் நவீன கல்வியின் பயன்களாகும்.

வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்ன? மகிழ்ச்சி எதில் இருக்கிறது? மனித உறவுகளின் முக்கியத்துவம் என்ன? போன்ற கேள்விகளுக்கு நவீன கல்வி போதிய பதில்களை அளிக்கவில்லை. இந்த இடைவெளியை நிரப்புவது பாரம்பரிய அறிவாகும்.

பாரம்பரிய அறிவு என்பது நூற்றாண்டுகளாக மனித அனுபவத்தின் மூலம் வடிவமைக்கப்பட்டது. இது புத்தகங்களில் மட்டும் இல்லாமல், வாழ்க்கையின் நடைமுறைகளில் பதிந்திருக்கிறது. ஒரு விவசாயி மண்ணைப் பார்த்து மழையைக் கணிக்கும் திறன், ஒரு மூதாட்டி வீட்டிலேயே மருந்து தயாரிக்கும் அறிவு, ஒரு கலைஞன் தனது கலையை தலைமுறைகளுக்கு பரிமாறும் பண்பு- இவை அனைத்தும் பாரம்பரிய அறிவின் வெளிப்பாடுகளாகும்.

நவீன கல்வி அவசியமானது; அதே நேரத்தில் பாரம்பரிய அறிவும் அவசியமானது. இந்த இரண்டையும் இணைப்பதே நமது எதிர்காலத்துக்கான சரியான பாதையாகும்.

நவீன கல்வியின் அடிப்படை நோக்கம் அறிவை முறையாக அமைத்து பரிமாறுவது மட்டுமல்ல; அதைப் பயன்படுத்தக்கூடிய திறனை உருவாக்குவதாகும். இந்தக் கல்வி முறை தரநிலைப்படுத்தப்பட்ட பாடத்திட்டங்கள், வகுப்பறை கற்றல், தேர்வு முறை, மதிப்பெண் அடிப்படையிலான மதிப்பீடு ஆகியவற்றின் மூலம் செயல்படுகிறது. இது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கல்வி அமைப்பாகும்.

இதன் மிகப் பெரிய பலம் அறிவியல் அடிப்படையாகும். அறிவு என்பது ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பரிசோதிக்கப்பட்டு உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இதனால், தவறான நம்பிக்கைகள் குறைகின்றன; உண்மையைக் கண்டறியும் திறன் அதிகரிக்கிறது. மருத்துவத் துறையில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்கள், விண்வெளி ஆராய்ச்சி, தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, தொடர்பாடல் புரட்சி ஆகிய அனைத்தும் இந்த அறிவியல் அடிப்படையிலான கல்வியின் விளைவுகளாகும்.

நவீன கல்வி மனிதனை அறிவாளியாக மாற்றுகிறது; ஆனால், முழுமையான மனிதனாக மாற்றுகிறதா? இந்தக் கேள்விக்கான பதில், ஒரளவுக்கு இல்லை என்பதாகும். இதனால், நவீன கல்வியை நிராகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; மாறாக, அதை முழுமைப்படுத்த வேண்டிய தேவை உள்ளது.

இந்த முழுமை பாரம்பரிய அறிவுடன் இணைந்தால்தான் கிடைக்கும். பாரம்பரிய அறிவு பெரும்பாலும் எழுதப்படாத அறிவாகும். அது புத்தகங்களில் மட்டுமல்லாமல், மனிதர்களின் வாழ்வியலில் பதிந்துள்ளது.

பாரம்பரிய அறிவின் அடிப்படை நோக்கம் அறிவியல் சோதனை அல்ல; அனுபவத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுவதாகும். இதனால், அது பல இடங்களில் நம்பிக்கைகள், உண்மைகள் கலந்து காணப்படுகின்றன. இதனால், பாரம்பரிய அறிவை முழுமையாக மறுப்பதும் தவறு; அதை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்வதும் தவறு. மாறாக, அதைப் புரிந்து கொண்டு, அதன் உள்ளார்ந்த மதிப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு, தேவையான இடங்களில் நவீன அறிவியலுடன் இணைப்பதே சரியான அணுகுமுறையாகும்.

நவீன அறிவியல் ஒரு மரத்தை வளர்க்கும் தொழில்நுட்பத்தை கற்றுத் தருகிறது. ஆனால், அந்த மரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துவது பாரம்பரிய அறிவாகும். ஒன்று, செயலை கற்றுத்தருகிறது; மற்றொன்று, அதன் மதிப்பை உணர்த்துகிறது. இந்த இரண்டையும் ஒருங்கிணைப்பதே சரியான பாதையாகும்.

இந்த மாற்றம் கல்வி அமைப்பிலிருந்து தொடங்க வேண்டும். தற்போதைய பாடத்திட்டங்களில் உள்ளூர் மற்றும் பாரம்பரிய அறிவைச் சேர்க்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. அனைத்து மாற்றங்களிலும் ஆசிரியர்களின் பங்கு மிக முக்கியமானது. அவர்களுக்குத் தேவையான பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

நவீன கல்வி, பாரம்பரிய அறிவின் இணைப்பு என்பது கோட்பாட்டில் மட்டுமே இல்லாமல், உலகின் பல நாடுகளில் நடைமுறையில் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. ஜப்பான் பள்ளிகளில் மாணவர்கள் தாங்களே வகுப்பறைகளை சுத்தம் செய்வது, ஒழுக்கம் மற்றும் பொறுப்பு உணர்வை வளர்க்கும் ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். இது வெறும் ஒரு செயல் அல்ல; அது சமூகப் பொறுப்புணர்வை கற்றுத் தரும் ஒரு வாழ்க்கைப் பாடமாகும்.

இந்தியாவைப் பார்க்கும்போது, பாரம்பரிய அறிவின் பெரிய களஞ்சியம் இருப்பது தெளிவாகிறது. இந்தியாவில் தேசிய கல்விக் கொள்கை உள்ளூர் அறிவுக்கும் அனுபவ அடிப்படையிலான கற்றலுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இது நவீன கல்வியையும் பாரம்பரிய அறிவையும் இணைக்கும் முயற்சியாகும்.

நியூஸிலாந்தில், மவோரி மக்களின் பாரம்பரிய அறிவு கல்வியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மவோரி மொழி, கலாசாரம், வாழ்க்கை முறைகள் ஆகியவை பாடத்திட்டங்களில் இடம்பெறுகின்றன. இது மாணவர்களுக்கு அவர்களின் அடையாளத்தைப் பாதுகாக்கும் உணர்வை அளிக்கிறது.

பின்லாந்தில் தேர்வு அழுத்தம் குறைவாகவும், அனுபவக் கற்றல் அதிகமாகவும் உள்ளது. மாணவர்களின் மனநலமும் நலனும் முக்கியமாகக் கருதப்படுகின்றன. இது பாரம்பரிய மனிதநேய மதிப்புகளையும் நவீன கல்வி முறையையும் இணைக்கும் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

ஸ்விட்சர்லாந்து, உலகின் முன்னேற்றமான கல்வி அமைப்பைக் கொண்ட நாடாகும். அதன் சிறப்பம்சம், கோட்பாட்டு அறிவையும் நடைமுறைத் திறன்களையும் இணைக்கும் திறனாகும். அங்கு இரட்டைக் கல்வி முறை மிகவும் பிரபலம். இதில் மாணவர்கள் வகுப்பறையில் கற்றுக் கொள்வதுடன், தொழில்நுட்பப் பயிற்சியையும் நேரடியாகப் பெறுகின்றனர்.

அதே நேரத்தில், பாரம்பரிய மதிப்புகளையும் பாதுகாக்கும் விதமாக, கைவினைத் திறன்கள், உள்ளூர் தொழில்கள், சமூக ஒற்றுமை ஆகியவை கல்வியில் மறைமுகமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, இயற்கைக்கு மரியாதை போன்ற அம்சங்களும் முக்கிய இடம்பெறுகின்றன.

இவற்றைப் பார்க்கும் போது, எந்த நாடும் தனது பாரம்பரியத்தை முழுமையாகக் கைவிட்டு முன்னேறவில்லை. மாறாக, அவர்கள் தங்கள் வேர்களைப் பிடித்தபடியே புதிய உயரங்களை அடைந்துள்ளனர் என்பது தெளிவாகிறது.

நவீன கல்வி மற்றும் பாரம்பரிய அறிவை இணைக்கும் முயற்சி கோட்பாட்டில் எளிதாகத் தோன்றினாலும், அதை நடைமுறையில் செயல்படுத்துவது பல சவால்களை உள்ளடக்கிய ஒரு சிக்கலான செயல்முறையாகும்.

முதன்மையாக, நவீன கல்வி மட்டுமே முன்னேற்றத்தை அளிக்கும் என்ற நம்பிக்கை; "பழையது பயனற்றது' என்ற எண்ணம் பலரிடமும் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. இதைச் சமாளிக்க சமூக விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் ஆகிய அனைவரும் இந்த இணைப்பின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முழுக் கல்வி முறையையும் மாற்ற முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, சிறிய முயற்சிகள் மூலம் தொடங்கலாம். இதில் அரசின் பங்கு முக்கியமானது. கல்விக் கொள்கைகளில் மாற்றங்கள் கொண்டுவருதல், நிதி உதவி வழங்குதல், ஆசிரியர் பயிற்சித் திட்டங்களை உருவாக்குதல் ஆகியவை இந்த இணைப்பை வலுப்படுத்தும்.

நவீன கல்வியும் பாரம்பரிய அறிவும் குறித்த விரிவான ஆய்வின் முடிவில், மனித முன்னேற்றம் ஒரே திசையில் செல்லும் ஒரு பாதை அல்ல; அது பல திசைகளை இணைக்கும் ஒரு பரந்த பயணம். அந்தப் பயணத்தில், நவீன கல்வியும் பாரம்பரிய அறிவும் இரண்டு எதிர்மறை சக்திகள் அல்ல; மாறாக, ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்யும் இரு அத்தியாவசியக் கூறுகளாகின்றன.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மனிதனுக்கு வசதிகளை அளித்தாலும், அது மன அமைதியை உறுதி செய்யவில்லை. உலகமயமாதல் வாய்ப்புகளை வழங்கினாலும், அது அடையாளக் குழப்பத்தையும் உருவாக்கியுள்ளது. இந்தச் சூழலில், நவீன கல்வியும் பாரம்பரிய அறிவும் இணையும் ஒரு சமநிலை அணுகுமுறை மட்டுமே நிலையான தீர்வை வழங்க முடியும். இந்த மாற்றம் ஒரு சமூக மாற்றமாக இருக்க வேண்டும். அது எதிர்காலக் கல்வியின் அடித்தளமாக அமையும்.

கட்டுரையாளர்:

எழுத்தாளர், ஸ்விட்சர்லாந்து.