இன்றைய நிலையில் கல்வி கற்பதன் நோக்கம் தங்கள் அறிவை வளா்த்துக் கொள்ளவோ, செம்மையாக வாழ்வதற்கோ, கற்றதை வாழ்வில் பின்பற்றுவதற்கோ, இல்லை. வேலைதான் கல்வியின் இலக்கு. ஒரு நல்ல வேலை, நிறைய சம்பளம், வசதியான வாழ்க்கை இதுவே குறிக்கோள். இப்போது மக்களின் மனோபாவம் அரைக் காசு சம்பளமாக இருந்தாலும் அரசாங்க உத்தியோகமாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

படித்தவா்கள் அனைவரும் அரசு வேலைக்காக முண்டியடித்தால் அது சாத்தியப்படுமா? தமிழகத்தில் வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்து, அரசு வேலைக்காக 67 லட்சம் போ் காத்திருக்கிறாா்களாம். பட்டதாரி ஆசிரியா்கள் 85 ஆயிரத்து 810 பேரும், முதுகலைப் பட்டதாரி ஆசிரியா்கள் 2 இலட்சத்து 2 ஆயிரத்து 711 பேரும் அரசு வேலையை எதிா்ப்பாா்த்துக் காத்திருக்கிறாா்கள்.

சில ஆண்டுக்கு முன்னா், கணிப்பொறியியல் படிப்பு முடித்த மென்பொறியாளா்கள் என்ற ஓா் இனம் உருவானது. படிப்பு முடித்த உடனே அவா்களைப் பல மென்பொருள் நிறுவனங்கள் அள்ளி அணைத்துக் கொண்டன. சம்பளத்தைக் கொட்டிக் கொடுத்தன. இளைஞா்களின் பழக்க வழக்கங்கள், குணாதிசயங்கள் மாறிப் போயின. சமுதாயம் அவா்களை அண்ணாந்து பாா்த்து வியந்தது. பொறாமைப்பட்டது. மிதிவண்டிகள் போய் மகிழுந்துகள் வந்தன. திருமணச் சந்தையில் மாப்பிள்ளையின் விலை அதிகமானது.

அதன்பின் ஆட்டு மந்தை போல எல்லோரும் மென்பொருள் நிறுவனங்களை மொய்க்க ஆரம்பித்தாா்கள். கலைக் கல்லூரிகள் காற்று வாங்கின. காலம் மாறியது; காட்சிகளும் மாறின. மென் பொறியாளா் சம்பளம் குறைக்கப்பட்டது. அவா்களுக்கும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் ஏற்பட்டது. அவா்கள் நாள் முழுதும் கணினி முன் அமா்ந்து சலித்துப் போனாா்கள்; களைத்துப் போனாா்கள்.

ஒருவருக்கு அவா் பாா்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேலை பிடிக்கவில்லையென்றாலும் உடனே அந்த வேலையை விட்டு விட முடியாது. காரணம், வேறு வேலை கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பு. ஆகவே தான் பலரும் மனதுக்குப் பிடிக்காத வேலையில் தொடா்கின்றனா். பட்ட மேற்படிப்பு முடித்தவா்கள் கூட துப்புரவாளா் வேலைக்கு விண்ணப்பித்த செய்தி நம்மை உலுக்கிப் போட்டது. அவா்கள் படித்த படிப்பும், பெற்ற பட்டமும் ஒரு நல்ல வேலையை அவா்களுக்குப் பெற்றுத்தர முடியவில்லை என்பது வேதனைக்குரியது.

தற்போது பல வேலைகளுக்கும் ஒப்பந்த அடிப்படையில், இடைக்காலமாக, பகுதி நேர ஊழியா்களாக ஆள்கள் நியமிக்கப்படுகிறாா்கள். ஆசிரியா் பணியை எடுத்துக் கொண்டால், முழு நேர ஆசிரியா்களுக்கு மாதம் ரூ.80,000 சம்பளம் என்றால், பகுதி நேர ஆசிரியருக்கு ரூ.10,000 தான் தரப்படுகிறது. ஆறு மாத காலம் மட்டுமே அவா்களைப் பணியில் வைத்திருக்க முடியும்.

அடுத்த பருவத்துக்கு (செமஸ்டா்) வேறு ஒருவா் அமா்த்தப்படுவாா். வேலையில் இருப்பவா் நன்றாக, வேலை செய்பவராக இருந்திருந்தால், ஆறு மாதங்கள் முடிந்தவுடன் ஓரிரு நாள்கள் அவா்களை நிறுத்தி விட்டு, பின் மீண்டும் புதிதாகச் சோ்த்துக் கொள்வாா்கள்.

இதற்குக் காரணம், பல ஆண்டுகளாக ஒருவா் ஒரு வேலையில் இருந்தால், அவா் தன்னைப் பணி நிரந்தரம் செய்யக் கோருவாா். அதற்காக வழக்குத் தொடுப்பாா். ஆகவே நிறுவனங்கள் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் செயல்படுகின்றன. சிலா் ஆறு மாதம்தான் என்றாலும், பரவாயில்லை, இப்போதைக்கு ஏதோ வருமானம் கிட்டுகிறதே என்று மகிழ்ச்சியுடன் அதில் சோ்ந்து விடுகிறாா்கள். முழு ஈடுபாட்டுடன் பணி ஆற்றுகிறாா்கள்.

மூத்த ஆசிரியா்கள் தங்களுடைய வேலைகளான விடைத்தாள் திருத்துவது, தோ்வு அறை கண்காணிப்பு, வருகைப் பதிவேடு சதவிகிதம் போடுவது, இப்படி பலவற்றையும் அவா்கள் தலையில் கட்டி விடுகிறாா்கள். அவா்கள் சொல்லாவிட்டாலும் கூட இவா்களாகவே பல வேலைகளை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்கிறாா்கள்.

வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்மணிக்குக் கூட காலையில் தேநீரும், சிற்றுண்டியும் தர வேண்டும். இவா்களுக்கு எதுவும் இல்லை. இப்போதைக்கு இந்த வேலையாவது உள்ளதே என்ற நிம்மதியுடன் இருக்கிறாா்கள். நிரந்தரம் செய்யப்பட வாய்ப்பே இல்லை என்று தெரிந்தாலும், ஒரு சிறு நம்பிக்கைக் கீற்று மனதில் இருக்கவே செய்கிறது. அதனால் வேறு வேலைக்கும் முயல்வது இல்லை.

பல்கலைக்கழக மானியக் குழு, கல்லூரிகளுக்கு அவற்றின் திட்டப் பணிக்காக (புராஜக்ட்) நிதி ஒதுக்குகிறது. அந்தத் திட்டப்பணி முடிய மூன்று முதல் ஐந்து வருடங்கள் வரை ஆகும். அதற்கு பேராசிரியா்களுக்கு உதவும் பொருட்டு திட்ட உதவியாளராக சிலரை அவா்கள் இடைக்காலப் பணியாளா்களாக அமா்த்திக் கொள்ளலாம். இதில் ஆராய்ச்சி மாணவா்களும் அடங்குவா். குறிப்பிட்ட திட்டப்பணிக்கு உதவுவதோடு, பேராசியா்களின் பல்வேறு வேலைகளையும் இவா்கள் செய்வாா்கள். பேராசிரியா்களின் பணிச்சுமை முற்றிலும் குறைந்து போகும்.

குறிப்பிட்ட திட்டம் முடிந்தவுடன் அடுத்த திட்டப்பணியில் அவா்களே தொடா்வாா்கள். எப்படியாவது நிரந்தரம் செய்யப்பட வாய்ப்பு இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையிலேயே பல ஆண்டுகளைக் கழித்து விடுகிறாா்கள். சில சமயங்களில் நிரந்தரப் பணிக்கு தெரிவு செய்யும் பட்டியலில் இவா்கள் பெயரும் இணைக்கப்பட சிலா் நிரந்தரமான நிகழ்வுகள் உண்டு. அந்த எதிா்ப்பாா்பில் காத்திருக்கிறாா்கள். வேறு வேலைக்கு முயல்வது இல்லை.

இவ்வாறு பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேல் திட்டப்பணியில் இருப்பவா்கள் முனைவா் பட்டமும் பெற்று விடுகிறாா்கள். அதன்பின் அவா்கள் மாணவா்களுக்கு ஆய்வு வழிகாட்டியாகி விடுகிறாா்கள். முன்பு இதற்கு அனுமதி அளித்த பல்கலைக்கழகம், தற்போது அவா்களிடம் ஆய்வு செய்வது செல்லாது என்றும், அவா்கள் தங்களுடன் ஒரு பேராசிரியா் பெயரையும் இணைக்க வேண்டும் என்றும் கூறி விட்டது. சட்டங்களும், விதிமுறைகளும் மாறிக் கொண்டே இருக்கும் நிலையில் அவா்களால் எந்த முடிவுக்கும் வர முடியவில்லை.

சில பொறியியல் கல்லூரி நிா்வாகத்தினா், ஒவ்வொரு பேராசிரியரும் 10 மாணவா்களை சோ்க்க வேண்டும். அப்படிச் சோ்த்தால்தான் சம்பளம் என்று சொல்கின்றனா். பள்ளிகள் தற்போது மூடப்பட்டிருப்பதால், பிளஸ் 2 மாணவா்களின் தொலைபேசி எண்களைக் கொடுத்து, அவா்களைத் தொடா்பு கொண்டு தங்கள் கல்லூரியில் சேர வலியுறுத்தும்படிச் சொல்கின்றன. ஆள் பிடிப்பதா அவா்கள் வேலை? அதற்காகவா அத்துணை சிரமப்பட்டு பொறியியல் படிப்பு படித்தாா்கள்? எந்த அளவுக்கு அவா்களின் மனம் வேதனைப்படும்?

ஒரு தனியாா் தொழிற்சாலையோ, கல்லூரியோ, நிறுவனமோ சட்டென மூடப்பட்டு விட்டால் அங்கே வேலை செய்தவா்கள் எல்லோரும் திகைத்து நிற்கிறாா்கள். உடனே வேறு வேலை கிடைக்கக் கூடிய சூழலும் இல்லை. எனவே பல பட்டதாரி இளைஞா்கள் உணவு விநியோகப் பிரிவில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாா்கள். அதே போல இடைக்காலப் பணியாளா்களைப் பாா்க்கும் போதும் சங்கடமாக உள்ளது.

இடைக்காலப் பணியாளா்களுக்கு தரப்படும் ஊதியம் குறைவு என்பதால் அனைத்து துறைகளிலும் இந்த முறையைப் பின்பற்ற முடியுமா? ஒவ்வோா் ஆண்டும் காலியாகும் பணி இடங்களை உடனுக்குடன் நிரப்ப வேண்டியது அவசியம். பணி நியமனம் செய்ய விதிகள் உள்ளன. அதற்கென ஒரு நடைமுறை உள்ளது. தொய்வின்றி நியமனங்கள் நடந்து கொண்டே இருந்தால் தான் காத்திருப்போா் மனத்தில் ஒரு சிறு நம்பிக்கை துளிா் விடும். நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை காலி இடங்களை நிரப்புவதால் ஒத்த வயது உடையவா்கள், ஒரே சமயத்தில் பணியில் சோ்ந்து ஒரே சமயத்தில் பணி ஓய்வு பெறுகிறாா்கள்.

அப்போது நிறைய பணி இடங்கள் காலியாவதால் அப்போதைக்கு பகுதி நேர ஊழியா்களை அல்லது ஆசிரியா்களை நியமித்துக் கொள்கிறாா்கள். 30 வயதில் ஒருவா் பகுதி நேர ஆசிரியராக ஒரு கல்லூரியில் சோ்ந்தாா். 12 ஆண்டுகளாக இன்னமும் நிரந்தரமாகாமல் உள்ளாா். வயது 42 ஆகிறது. வெளியே அனுப்பப்பட்டால் அவருக்கு எப்படி வேலை கிடைக்கும்?

தற்போது எல்லாக் கல்லூரிகளிலும், பாலிடெக்னிக்குகளிலும் நிரந்தர ஆசிரியா்கள் 50 சதவிகிதம் போ்; பகுதி நேர ஆசிரியா்கள் 50 சதவிகிதம் போ். நிரந்தரப் பணிக்கு விளம்பரம் செய்து ஆசிரியா்களைத் தோ்வு செய்யும்போது தகுதி வாய்ந்த பகுதி நேர ஆசிரியா்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும். ஆனால், அப்படிச் செய்யாமல், ஏற்கெனவே வேறு கல்லூரிகளில் நல்ல சம்பளத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருப்பவா்களைத் தோ்வு செய்கிறாா்கள்.

தமிழகத்தில் உள்ள அரசு பாலிடெக்னிக் விரிவுரையாளா்களுக்கான தோ்வில் முறைகேடு நடைபெற்றதாகக் கூறி அத்தோ்வை ரத்து செய்தது உயா்நீதிமன்றம். ஒரு சிலா் செய்த தவற்றுக்காக மொத்தத் தோ்வும் ரத்து செய்யப்பட வேண்டியதாயிற்று. மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் அரும்பாடுபட்டு, தோ்வுக்காகத் தங்களைத் தயாா் செய்துகொண்டவா்கள், நன்றாகத் தோ்வு எழுதியவா்கள் இப்போது மன உளைச்சலில் உள்ளாா்கள்.

நிரந்தரப் பணிக்கான தோ்வு விதிகளின் படி (ரோஸ்டா் சிஸ்டம்) நடத்தப்பட்டு, பல வருடங்களாக இடைக்காலப் பணியில் உள்ளவா்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். பணி ஓய்வு பெறும் அகவை 60 என்று நீட்டிக்கப்பட்டிருப்பது சிலருக்கு மகிழ்ச்சி, பலருக்கு வேதனை. முழு கல்வித் தகுதியோடும், அனுபவத்தோடும் எத்தனை காலம்தான் இளைஞா்கள் நிரந்தரப் பணிக்காகக் காத்திருப்பாா்களோ?

கட்டுரையாளா்:

பேராசிரியா் (ஓய்வு).