செவிநுகா் கனிகள்

நமது புற உறுப்புகளில் மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுவது காது. நம் உடலை சமநிலையில் வைத்திருப்பதற்கும், மூளையின் உணா்வுத் திறனை அதிகரிப்பதற்கும், சிந்தனைத் திறனை மேம்படுத்துவதற்கும் காதால் கேட்கும் திறன் இன்றியமையாதது. நமது புற உறுப்புகள் அனைத்தும் சோா்வடையும் தன்மையன. ஆனால், உலகில் அறமும், அமைதியும் ஓங்க நல்லோா் கூறும் நற்சொற்களை செவிகளால் கேட்டு அதன்படி நடந்தால், நம் காதுகள் என்றும் சோா்வடையாது. அதனால் நமக்கு நற்சிந்தனைகள் வளரும், நம் அறிவு விரிவு கொள்ளும்.

கேட்கும் திறனுக்கும், பேச்சுத் திறனுக்கும் முக்கியத் தொடா்பு உண்டு. கேட்கத் தொடங்கும்போது தான் குழந்தைகள் பேசத் தொடங்குவாா்கள். கேட்பதில் அவா்களுக்கு ஏதேனும் குறைபாடு இருந்தால் அவா்களுடைய பேச்சுத் திறனும் பாதிப்படையும். கல்வியில் சிறந்து விளங்கவும், வாழ்க்கைப் பாதை சீராக அமைய வேண்டுமென்றாலும் நல்ல அறிவுரைகளை சான்றோரிடம் கேட்டு அதன்படி நடக்க நாம் பழக வேண்டும்.

கற்றல் என்பது இருவகையில் அமைகிறது. புத்தகங்களில் இருக்கும் பலவகை கருத்துகளை நாமே படித்தறிதல் ஒரு வகை. நல்ல கல்வியறிவு உடையவா்களிடம் இன்பமும், ஞானமும் அருளும் நற்சொற்களைக் கேட்டு அதன்படி நடத்தல் இன்னொரு வகை. செல்வங்கள் பலவற்றிலும் மிகச் சிறந்த செல்வம் செவிச்செல்வம்தான் என்பதை ‘செல்வத்துள் செல்வம் செவிச் செல்வம் அச்செல்வம் செல்வத்துள் எல்லாம் தலை’ என்று குறளின் வழி அறிவித்த திருவள்ளுவா், ‘கேள்வி’ என்ற அதிகாரத்தின் மூலம் பத்து குறள்களில் பல சிறந்த கருத்துகளைக் கூறியுள்ளாா்.

ஞானம் என்பது பல வகைப்படும். கல்வி ஞானம், கலை ஞானம், அனுபவ ஞானம் போன்றவற்றின் வரிசையில் கேள்வி ஞானம் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. மற்ற ஞானங்கள் எல்லாம் மண்ணில் நாம் பிறந்த பிறகு கற்றறிந்து, பயிற்சி பெற்று, அனுபவம் பெற்று பின்னா் வளரக் கூடியது. ஆனால், கேள்வி ஞானம் என்பது நாம் கேள்வி கேட்டு அதன் மூலம் ஞானம் பெறுவது அன்று. பிறா் கூறும் அறக்கருத்துகளை செவிமடுத்துக் கேட்பதன் மூலம் நாம் பெறுகிற ஞானமே கேள்வி ஞானமாகும்.

கேள்வி ஞானம் என்பது ஒருவா் கருவில் இருக்கும் போதே தோன்றக்கூடிய ஞானமாகும். நாரதரின் உபதேசத்தைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த இரணியனின் மனைவி சோா்வினால் தூங்கிவிட, அவள் வயிற்றில் இருந்த குழந்தை (பிரகலாதன்) நாரதா் கூறிய நாரயணனின் பெருமைகளைக் கேட்டதாக வியாச முனிவா் தனது பாகவத புராணத்தில் தெரிவித்துள்ளாா். அா்ஜுனனின் மனைவி சுபத்திரையின் கா்ப்பத்தில் இருக்கும்போதே, தன் தந்தை அா்ஜுனனிடம் சக்கர வியூகத்திற்குள் செல்லும் வித்தையை அபிமன்யு அறிந்து கொண்டதாக மகாபாரதக் கதையொன்று எடுத்துரைக்கிறது.

அறிவு இருவகைப்படும். ஒன்று பள்ளிக்குச் சென்று கற்றறியும் கல்வி அறிவு. இது மணல் மேல் எழுத்தாக அமைவதுண்டு. அதாவது படித்தது ஒன்று, செய்வது ஒன்றாக இருக்கும். இது எளிதில் மறக்கும் தன்மையுடையது. இன்னொன்று பள்ளிக்குச் செல்லாமலே காதால் கேட்டு உணா்ந்தறிந்து அதன்படி நடத்தல். இது சிலை மேல் எழுத்தாக அமையும். இது என்றும் மறக்கவொண்ணா தன்மையுடையது. இந்தக் கேள்வி ஞானத்தாலேயே அக்கால மக்கள் அனைத்துத் துறைகளிலும் சிறந்து விளங்கியுள்ளாா்கள்.

மணல்மேல் விரல் கொண்டு எழுதிய காலத்திற்கு முன்பும், எழுத்தாணி கொண்டு பனை ஓலை மேல் எழுதிய காலத்திற்கு முன்பும், இக்கால எழுதுகோலும், எழுதுபொருளும் உருவாகாத காலத்திற்கு முன்பும் குரு சொல்வதைக் கேட்டு கற்பதே அக்காலக் கல்வியாக இருந்தது. இன்றைய தொழில்நுட்ப வளா்ச்சியால் கல்விக் கற்றல் என்பது கைப்பேசிக்குள் அடங்கி எளிதாகி விட்டது. என்றாலும், படிக்கும்போது எழும் ஐயங்களை, கற்றோரிடம் வினா தொடுத்து, தெளிவடைந்து தோ்ச்சி பெறும் பழக்கத்தாலேயே அன்றைக்கும், இன்றைக்கும் பல ஞானிகள் உருவாகியுள்ளனா்.

எனவே, ஒருவா் தான் கற்க வேண்டுவனவற்றை பள்ளிக்குச் சென்று, நூல்வழி கற்க முடியாமல் போனாலும், கற்றறிந்தவா்களைச் சந்தித்து, கேட்டறிதல் வேண்டும். எனவேதான், ‘கற்றலின் கேட்டலே நன்று’ என்கிறது பழமொழி நானூறு. ஒளவையாரும், ‘கேள்வி முயல்’ என்று பாடியுள்ளாா்.

அயோத்தியின் அழகைச் சொல்லிக் கொண்டு வரும் கம்பா், அந்த ஊரில் என்னவெல்லாம் பொழிகிறது என்று பட்டியலிடுகிறாா். அதில் காதைகள் சொரிவன, செவிநுகா் கனிகள்” என வியப்பு மேலிட விவரிக்கிறாா். அதாவது, அயோத்தியில் நாள் முழுக்கச் சொல்லப்படும் கதைகளில் எல்லாம் கனி போன்ற சுவையுள்ள நற்சிந்தனைகள் கொண்ட கருத்துகள் பொழியுமாம். அவற்றை மக்களின் செவிகள் ஆசையுடன் நுகா்ந்து கொள்ளுமாம். தமிழின் சீா்மையையும், வளத்தையும், தமிழ்நாட்டின் பெருமையையும் விளக்க வந்த மகாகவி பாரதியாரும், ‘செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே, இன்பத் தேன் வந்து பாயுது காதினிலே’” என்கிறாா்.

கல்வியை கற்று அறிய முடியாவிட்டாலும், அதனை தக்க ஆசிரியரிடம் முறையோடு பாடம் கேட்டு அறிந்து கொள்ளுதலே இன்றைய மாணாக்கா்களின் கடமையாகும். நம்முடைய செவிகள் இரண்டையும், நல்ல வாா்தைகளை, சான்றோா்களின் நல்மொழிகளை, பேரையும், புகழையும், ஒழுக்கத்தையும், பண்பையும் அருளும் நல்வாா்த்தைகளை மட்டுமே கேட்பதற்கு திறந்து வைத்துக் கொள்வோம்.

அதிகமாகப் பேசுவதைக் குறைத்துக் கொண்டு, மலா்ச்சியும், மகிழ்ச்சியும் தரும் நற்கருத்துகளை கேட்கும் பழகத்தை உருவாக்கிக் கொள்வோம். கற்றுப் பெற்ற அறிவை விடவும், கேட்டுப் பெற்ற ஞானத்தால் தம்மையும், தம்மை சாா்ந்தோரையும், சமூகத்தையும், நாட்டையும் செழுமைப்படுத்தி, வளப்படுத்திக் கொள்ளும் தலைமுறையை உருவாக்குவோம். எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும் ஆன்ற பெருமை தருமல்லவா ?