உடையும் அதிகாரங்கள்

ஹாலின் தேக்குமர சோபாவில் அமர்ந்து, கண்ணாடியை மூக்கின் நுனிக்கு இறக்கிவிட்டு வாட்ஸ்அப் குழுக்களில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தார் சுவாமிநாதன். கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர், பட்டிமன்றப் பேச்சாளர் என்ற கம்பீரம், வீட்டில் அவரிடம் மிதமிஞ்சிய அதிகாரமாகவே எப்போதும் வெளிப்படும்.

சமையலறையிலிருந்து குக்கர் விசில் சத்தத்தோடு உஷாவின் மெல்லிய இருமல் சத்தம் கேட்டது. பதிவுத்துறை அலுவலகக் கண்காணிப்பாளரான உஷாவுக்கு அலுவலகக் கோப்புகளின் அழுத்தம் ஒருபுறம் என்றால், வீட்டுக்குள் சுவாமியின் இடைவிடாத தற்பெருமைப் பிரசங்கங்கள் மறுபுறம். அவளது ரத்த அழுத்தமும், சர்க்கரை அளவும் எப்போதுமே ஏறுமுகமாக இருப்பதற்கு இந்த வீட்டின் இறுக்கமான சூழலும் ஒரு முக்கியக் காரணம்.

'நாங்க தொட்டதெல்லாம் பொன். எங்க குடும்பத்துல யாருமே தோத்த சரித்திரமே கிடையாது!' என்று எப்போதும் தன் குடும்பத்தைப் பற்றி உறவினர்கள், நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் புகழ்ந்துபேசுவார் சுவாமிநாதன்.

வெளியில் இப்படிப் புகழ்ந்து தள்ளினாலும், வீட்டு வாசல்படியைத் தாண்டினால், நந்தினிதான் சுவாமியின் கண்களில் எப்போதும் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் முள். காரணம், சுவாமியின் விருப்பப்படி நந்தினி விரிவுரையாளராகப் போகவில்லை. பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் எடுத்ததும், அவளைக் கலைக்கல்லூரியில் சேர்க்க எவ்வளவோ முயன்றார்.

'டீச்சர் வேலையில இருக்கிற நிம்மதி எதுலயும் இல்ல நந்து. பொண்ணுங்களுக்கு அதுதான் கெளரவம், குடும்பத்தையும் பார்த்துக்கலாம்' என்றார்.

ஆனால், நந்தினியின் பிடிவாதம் வென்றது. அரசு பல் மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம் பிடித்து, பி.டி.எஸ் முடித்து, மெரிட்டிலேயே எம்.டி.எஸ் சீட்டும் வாங்கினாள். அன்று ஊரெல்லாம் இனிப்பு கொடுத்து, 'என் பொண்ணு டாக்டர்!' என்று பெருமை பேசிக்கொண்ட சுவாமிநாதன், நந்தினி கல்லூரிக்குக் கட்ட வேண்டிய சிறப்புக் கட்டணத்தைக் கேட்கும்போதெல்லாம் முகம் சுளிப்பார்.

'ஏற்கெனவே அஞ்சு வருஷம் படிச்சது போதாதா? இதுக்கு மேல இன்னும் மூணு வருஷம் தண்டச் செலவு பண்ணி என்னத்த கிழிக்கப் போறாளாம்? ஒரு கவர்மென்ட் ஸ்கூல் டீச்சருக்கு வர்ற சம்பளம் கூட ஆரம்பத்துல இந்த டென்டிஸ்ட்டுகளுக்கு வர்றதில்ல!' என்று புலம்புவார்.

அன்று மாலை நந்தினி தனியார் மல்டி-ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையில் பணி முடிந்து சோர்வாக வீடு திரும்பியபோது, சுவாமிநாதன் மாலைப் பத்திரிகையில் மூழ்கிக் கிடந்தார்.

'அம்மா, காபி இருக்கா?' என்று சமையலறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தாள் நந்தினி. உஷா சமையல் மேடையைப் பிடித்தபடி கண்களை மூடி நின்றிருந்தாள். முகம் வெளுத்திருந்தது.

'அம்மா! என்ன பண்ணுது?' நந்தினி பதறிப்போய் அவளது கையைப் பிடித்தாள். கை சில்லிட்டுப் போயிருந்தது.

'ஒண்ணுமில்ல நந்து... லேசா தலை சுத்துற மாதிரி இருந்தது. மத்தியானம் சரியா சாப்பிடலை' என்றாள் உஷா மெலிதான குரலில்.

நந்தினி நாடியைப் பிடித்துப் பார்த்தாள். 'பி.பி. ரொம்ப லோவா இருக்குமா. போய் ஹால்ல உட்காரு, நான் காபி போட்டுட்டு வரேன்.'

அம்மாவை அழைத்து வந்து சோபாவில் அமரவைத்தாள். இதைப் பார்த்த சுவாமிநாதன், கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, 'என்ன ஆச்சு உஷாவுக்கு? நேத்தே சொன்னேன்ல, அந்த அரசுக் கல்லூரி புரொபசர் கிருஷ்ணமூர்த்தி சொன்ன மூலிகைக் குடிநீரைக் குடினு. நீ கேட்கவே மாட்டேங்கிற. உடம்பை பார்த்துக்குறதுல ஒரு ஒழுக்கம் வேணாம்?' என்றார் அதிகாரமாக.

'அப்பா, அவங்களுக்கு பி.பி. இறங்கியிருக்கு. முதல்ல ஒரு எலக்ட்ரோலைட் குடிக்கணும். அதுக்கப்புறம் சுகர் செக் பண்ணனும்' என்றாள் நந்தினி பொறுமையாக.

'ஆமா, பெரிய எய்ம்ஸ் டாக்டர் இவங்க! நான் சொல்ல வந்தா உடனே குறுக்க பேச வேண்டியது' - சுவாமிநாதன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்.

அரை மணி நேரத்துக்குப் பின், உஷா சற்றுத் தேறியதும், நந்தினி தனது முக்கியமான திட்டத்தைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தாள்.

'அப்பா, நான் உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும்.'

'என்ன விஷயம்? காலேஜ்ல ஏதாவது லெக்சரர் போஸ்ட் காலியா இருக்கா என்ன?' சுவாமிநாதன் நக்கலாகக் கேட்டார்.

'இல்லப்பா. நம்ம காந்தி நகர் கார்னர்ல ஒரு நல்ல கமர்ஷியல் ஸ்பேஸ் வாடகைக்கு வருது. நான் சொந்தமா ஒரு டென்டல் கிளினிக் ஆரம்பிக்கலாம்னு பார்க்கிறேன். என்னோட புரொபசர் டாக்டர் சேகரும் ஜாய்ன் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்லியிருக்காரு. ஆரம்ப கட்ட செட்டப்புக்கு ஒரு பதினைஞ்சு லட்சம் தேவைப்படுது. பேங்க் லோன் பத்து லட்சம் கிடைச்சிடும். மீதி அஞ்சு லட்சத்துக்கு...'

சுவாமிநாதன் கையில் இருந்த செய்தித்தாளை 'படார்' என்று டீப்பாய் மீது அடித்தார். 'அஞ்சு லட்சத்துக்கு என் தலையில மிளகாய் அரைக்கலாம்னு பார்க்கிறியா?'

'அப்பா, நீங்க பேங்க்ல என் பேர்ல பிக்சட் டெபாசிட் போட்டு வச்சிருக்கீங்கன்னு அம்மா சொன்னாங்க. அதை இப்ப எடுத்து இன்வெஸ்ட் பண்ணா, ரெண்டு வருஷத்துல நான் வட்டியோட திருப்பித் தந்திடுவேன்.'

சுவாமிநாதனின் முகம் சிவந்தது. 'அந்தப் பணம் உன் கல்யாணத்துக்காக நான் சிறுக சிறுகச் சேர்த்து வச்சது! நம்ம குடும்பத்து கெளரவத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, ஒரு நல்ல ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரியோ வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளையோ பார்த்து, நூறு பவுன் நகை போட்டு, மூவாயிரம் பேருக்கு பந்தி வைக்கிறதுக்கு வச்சிருக்கேன். அதைத் தூக்கிட்டுப் போய் உன் ஆஸ்பத்திரி நாற்காலிக்கும், ஊசி மருந்துக்கும் செலவழிக்கவா? முடியாது!'

உஷா மெலிந்த குரலில், 'என்னங்க, பொண்ணு ஆசைப்பட்டு கேக்குறா. அவ சொந்த கால்ல நிக்கிறதுக்கு ஒரு கிளினிக் வச்சா என்ன தப்பு?' என்றாள்.

'நீ வாயை மூடு உஷா! இவளுக்கு இந்த ஊசி போடுற வேலை மற்றும் பல் சொத்தையை விட்டா வேற எதுவுமே தெரியாது. அன்னைக்கே சொன்னேன், கவர்மென்ட் ஸ்கூல் வேலைக்குப் போயிருந்தா இந்நேரம் நிம்மதியா கல்யாணமும் முடிஞ்சிருக்கும். தேவையில்லாம அந்தப் பல்லு புடுங்குற படிப்பைப் படிச்சுட்டு, இப்ப என் சேமிப்பையும் அழிக்கப் பார்க்கிறா!'

நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின. 'பல்லு புடுங்குற வேலையாப்பா இது? நான் ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்! வாய் சுகாதாரம் தான் உடம்போட முழு ஆரோக்கியத்துக்கும் அடிப்படை. உங்களுக்கு என் படிப்பு மேல என்னைக்குமே மரியாதை இருந்தது இல்ல. உங்க தற்பெருமைக்கு நான் ஒரு ஷோகேஸ் பொம்மையா இருக்கணும், அவ்வளவுதானே?'

'நிறுத்து நந்தினி! நான் உனக்கு ஒரு பைசா தரமாட்டேன்.' சுவாமிநாதன் கர்ஜித்தார்.

அறைக்குள் ஒரு கனத்த அமைதி நிலவியது. அடுத்த சில வாரங்கள் அந்த வீட்டில் வார்த்தைகளே புழங்கவில்லை. சுவாமிநாதன் மகளிடம் பேசுவதை நிறுத்திக்கொண்டார். ஆனால் வெளியே மட்டும், 'என் பொண்ணு பெரிய ஸ்பெஷலிஸ்ட் டாக்டர்' என்று தம்பட்டம் அடிப்பதை விடவில்லை.

இந்த இடைவிடாத பனிப்போரும் மன உளைச்சலும் உஷாவை மெல்ல மெல்ல அரித்தன. ஒரு நாள் காலை, காபி போட சமையலறைக்குச் சென்றவள் தரையில் மயங்கிச் சரிந்து விழுந்தாள். சுவாமிநாதனின் அலறல் கேட்டு நந்தினி ஓடி வந்தாள். உஷா நினைவிழந்த நிலையில் கிடந்தாள்.

'நந்தினி, என்னாச்சுடி உஷாவுக்கு?' சுவாமிநாதன் நடுங்கிப் போனார்.

'அப்பா, சிவியர் ஹைப்போகிளைசீமியா மாதிரி தெரியுது. பக்கத்துல இருக்கிற சிட்டி கேர் மல்டி-

ஸ்பெஷாலிட்டிக்கு போயிடலாம். அங்க என் பிரண்ட் டாக்டர் ரங்கநாதன் சீஃப் கார்டியாலஜிஸ்ட்டா இருக்காரு. உடனே ஐ.சி.யு. அட்மிஷன் போட்டுடலாம்.'

ஆனால், சுவாமிநாதனின் பிடிவாதம் அந்த இக்கட்டிலும் தலைதூக்கியது. 'வேண்டாம்! உன் பிரண்ட்ஸ் ஆஸ்பத்திரிக்கெல்லாம் போக வேண்டாம். அங்கெல்லாம் தேவையில்லாத டெஸ்ட் எடுத்து பணத்தைப் பிடுங்குவாங்க. நான் காலேஜ் கரஸ்பாண்டன்ட் சிபாரிசு பண்ணின லைஃப்லைன் ஹாஸ்பிட்டலுக்குதான் கூட்டிட்டுப் போவேன். அங்க இருக்கிற எம்.டி எனக்கு நல்ல பழக்கம்.'

'அப்பா! இது ஈகோ பார்க்கிற நேரம் இல்லப்பா! அம்மாவுக்கு பல்ஸ் டிராப் ஆகுது. லைஃப்லைன் எட்டு கிலோமீட்டர். சிட்டி கேர் ரெண்டே கிலோமீட்டர்...'

'நான் சொல்றதைக் கேள் நந்தினி! நம்ம குடும்பத்து ஆளுங்களை எங்க கூட்டிட்டுப் போகணும்னு எனக்கு யாரும் பாடம் எடுக்க வேண்டாம்!' சுவாமிநாதன் பிடிவாதமாக லைஃப்லைன் ஆம்புலன்ஸை வரவழைத்து உஷாவை அங்கு கொண்டு சேர்த்தார்.

உஷா தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டாள். ரத்த அழுத்தம் சரிந்து, எலக்ட்ரோலைட் சமநிலையின்மையோடு லேசான மாரடைப்பும் ஏற்பட்டிருப்பது தெரிந்தது. சுவாமிநாதன் ஐ.சி.யு வாசலில் பதற்றத்துடன் நடந்தார். 'டாக்டர், என் மனைவி பெரிய ஆபீஸர், நான் சீனியர் புரொபசர்...' என்று அங்கு வருவோரிடம் பேச முயன்றார். ஆனால், யாருக்கும் அதைக் கேட்க நேரமில்லை.

மாலையில் உஷாவின் சிறுநீரகச் செயல்பாடும் பாதிக்கத் தொடங்கியது. கரஸ்பாண்டன்டுக்கு போன் செய்தால் 'சுவிட்ச் ஆஃப்' என்று வந்தது.

நந்தினி வந்து தலைமை மருத்துவரைச் சந்தித்தாள். அவளது மருத்துவ அடையாள அட்டையைப் பார்த்துவிட்டு மருத்துவர் விளக்கினார்: 'டாக்டர் நந்தினி, உங்க அம்மாவுக்கு உடனடியா எமர்ஜென்சி டயாலிசிஸூம், கார்டியாக் ஸ்டெபிலைசேஷனும் வேணும். ஆனா, இங்க கார்டியாக் ஐ.சி.யு ஃபுல்லா இருக்கு, டயாலிசிஸ் மெஷினும் ரிப்பேர். நாங்க சிட்டி கேர் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு ஷிப்ட் பண்ண ரெகமண்ட் பண்றோம். அங்கதான் எக்மோ மற்றும் அட்வான்ஸ்டு கார்டியாக் செட்டப் இருக்கு.'

நந்தினி உடனடியாகத் தன் தொடர்பைப் பயன்படுத்தி, டாக்டர் ரங்கநாதனைத் தொடர்புகொண்டு சிட்டி கேரில் ஐ.சி.யு படுக்கையை ஏற்பாடு செய்தாள். உஷாவைச் சிறப்பு ஆம்புலன்ஸ் மூலம் அங்கே மாற்றினார்கள்.

அடுத்த நாற்பத்தெட்டு மணி நேரம் நந்தினி மருத்துவமனையிலேயே நின்றாள். மருந்துச் சீட்டுகளை வாங்குவது, சீனியர் மருத்துவர்களுடன் கலந்தாலோசிப்பது, உஷாவின் ஒவ்வொரு உடல்நிலை மாற்றத்தையும் கவனிப்பது என ஒரு மருத்துவராகவும் மகளாகவும் சுழன்று வேலை செய்தாள்.

சுவாமிநாதனால் பார்வையாளராக மட்டுமே நிற்க முடிந்தது. அவர் கெளரவம் என்று நினைத்த பேராசிரியர் பதவியோ, தற்பெருமையோ ஒரு துளி மதிப்பையும் கொண்டிருக்கவில்லை. மாறாக நந்தினியின் மருத்துவ அறிவும், துறை சார்ந்த நட்புகளுமே உஷாவின் உயிரைக் காக்கும் அரணாக நின்றன.

மூன்றாம் நாள் உஷா அபாயக் கட்டத்தைத் தாண்டி சாதாரண வார்டுக்கு மாற்றப்பட்டாள். கண் விழித்த உஷா, தன் கையைப் பிடித்தபடி சோர்வில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த நந்தினியின் தலையை மெதுவாகத் தடவினாள். அருகில் நின்ற சுவாமிநாதனுக்குக் கூச்சத்தில் தலைகுனிந்தது.

மதியம் உஷா தூங்கியதும், நந்தினி கேன்டீனுக்குச் சென்று டீ குடிக்க அமர்ந்தாள். அவளைத் தொடர்ந்து வந்த சுவாமிநாதன் எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

'நந்து... என்னை மன்னிச்சிடும்மா. உன்னோட படிப்பைக் குறைச்சு மதிப்பிட்டேன். ஆனா, இன்னைக்கு உன் படிப்புதான் உன் அம்மாவோட உயிரைக் காப்பாத்தியிருக்கு. நான் பேசின தற்பெருமை எல்லாம் வெறும் குப்பைன்னு புரிய வச்சிட்ட' என்றார் குரல் நடுங்க.

நந்தினி அமைதியாக டீயைக் குடித்தாள்.

சுவாமிநாதன் தன் பையிலிருந்து காசோலைப் புத்தகத்தை எடுத்து, ஐந்து லட்சம் ரூபாய்க்கு நந்தினியின் பெயரில் எழுதி நீட்டினார். 'இந்தாம்மா. உன் கல்யாணத்துக்காக வச்சிருந்த பிக்சட் டெபாசிட் பணம். இதை வச்சு நீ கிளினிக் ஆரம்பி. எனக்கு உன்னோட கல்யாணத்தை விட உன் கனவுதான் முக்கியம். இந்தக் குடும்பத்துக்கு உண்மையான பெருமை நீதான்.'

நந்தினி அந்தக் காசோலையைத் தொடாமல் தன் கைப்பையிலிருந்து ஒரு ஃபைலை எடுத்து அவர் முன்னால் வைத்தாள்.

'இது என்ன நந்து?'

'பிரிச்சுப் பாருங்கப்பா.'

சுவாமிநாதன் திறந்து பார்த்தார். அது காந்தி நகர் கமர்ஷியல் இடத்தின் வாடகை ஒப்பந்தப் பத்திரம். அடுத்த பக்கத்தில், வங்கியின் பதினைந்து லட்ச ரூபாய்க்கான தொழில் முனைவோர் முழுக் கடன் ஒப்புதல் கடிதம் இருந்தது.

'நீ... நீ லோன் வாங்கிட்டியா? அப்போ அந்த அஞ்சு லட்சம் மார்ஜின் அமெளன்ட்?' சுவாமிநாதன் திகைத்துப் போனார்.

நந்தினி நிதானமாகப் புன்னகைத்தாள். 'மார்ஜின் அமெளன்ட் நான் ஏற்கெனவே கட்டிட்டேன்பா. போன மாசமே இன்டீரியர் வேலையும் ஆரம்பிச்சாச்சு. அடுத்த மாசம் திறப்பு விழா.'

'அப்ப எதுக்கு அன்னைக்கு என்கிட்ட வந்து அந்தப் பணத்தைக் கேட்ட?'

நந்தினி காசோலையை மெதுவாக அவர் பக்கமே தள்ளினாள். 'அன்னைக்கு நான் கேட்டது உங்க பணத்தை இல்லப்பா... உங்க மனசை. சொந்தப் பொண்ணு படிச்ச படிப்பு மேல, அவளோட திறமை மேல உங்களுக்கு உண்மையிலேயே நம்பிக்கை இருக்கா, அவளோட கனவுக்குத் துணை நிற்பீங்களான்னு உங்ககிட்ட ஓர் அங்கீகாரத்தை மட்டும்தான் எதிர்பார்த்தேன். ஆனா, நீங்க என்ன சொன்னீங்க? 'பல்லு புடுங்குற வேலை'ன்னு சொல்லி, என்னை அசிங்கப்படுத்தினீங்க.'

சுவாமிநாதன் உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்தார்.

'எனக்கு உங்க பண உதவி தேவைப்படவே இல்லப்பா. நான் பி.டி.எஸ். முடிச்சதுல இருந்தே கிளீனிக்குகள்லயும் கன்சல்டேஷன் பண்ணி ஓரளவு பணம் சேமித்து இருந்தேன். நீங்க தர்ற பணத்துல கிளீனிக் வச்சா, வாழ்நாள் முழுக்க 'நான் போட்ட பிச்சையிலதான் நடத்துற'ன்னு குத்திக் காட்டுவீங்க. அதுக்கு நான் இடம் கொடுக்க விரும்பல.'

நந்தினி எழுந்து நின்றாள். 'அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியானதும் டிஸ்சார்ஜ் வாங்கிட்டு வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு போங்க. ஹாஸ்பிட்டல் பில் முழுசையும் என்னோட இன்சூரன்ஸ்லயும், சேவிங்ஸ்லயும் கட்டிட்டேன். உங்க பேங்க் பேலன்ஸ் பத்திரமா அப்படியே இருக்கு... உங்க கெளரவத்தைப் போலவே!'

நந்தினி வார்டை நோக்கி நிமிர்ந்து நடந்து சென்றாள்.

சுவாமிநாதன் தன் முன்னால் கிடந்த நிராகரிக்கப்பட்ட காசோலையையும், கைநழுவிப் போன தன் போலி அதிகாரத்தையும் வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார். கண்ணாடியில் தெரிந்த

அவரது முகம், இத்தனை காலமும் அணிந்திருந்த போலி கெளரவத்தின் முகமூடி கழன்று விழுந்துவிட்டதை அவருக்கு மௌனமாக உணர்த்திக் கொண்டிருந்தது.